aelius-aristides.ei-s-etewne-e-pikh-deios 77
Ὁμηρικὸν τὸ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη , καὶ τοὺς διδασκάλους τοὺς πολλοὺς εἰς ἀμαθίαν μᾶλλον φέρειν , προείλετο μὲν διδάσκαλον ἐξ ἁπάντων ὅντινα δὴ καὶ προείλετο , οὐ γὰρ ἔμοιγε εὐπρεπέστατόν ἐστι λέγειν , τούτῳ δʼ οὕτως προσέκειτο ὥστε ἅπαντα πράττων ὅσα τὸν φιλομαθέστατον καὶ φιλοστοργότατον προσῆκεν οὐδεπώποτε ἔδοξεν ἑαυτῷ τῆς ἀξίας ἐγγὺς εἶναι . καὶ συνὼν μέν γε οὕτως ἔχαιρεν ὡς μόνον τοῦτον βιώσιμον ὄντα αὑτῷ τοῦ βίου τὸν χρόνον · εἰ δέ τι κωλύσειεν , ἠνιᾶτο μὲν , ᾐτιᾶτο δʼ οὐδεπώποτε . ἀκροώμενος τοίνυν οὕτως σφόδρα τῶν λόγων ἦν ὥστʼ οὐκ ἐσχόλαζεν ἐπαινεῖν , ἀλλʼ ὥσπερ οἱ διψῶντες σιωπῇ πίνουσιν , οὕτως ἐκείνῳ ἤρκει δέχεσθαι τὰ λεγόμενα , τῷ σχήματι καὶ τῷ νεύματι καὶ τῇ φαιδρότητι τὴν χαρὰν ἐμφανίζοντι , ἣν ἐπὶ τοῖς λόγοις εἶχεν . ἀεὶ δʼ ἂν εὗρες αὐτὸν ἢ βιβλίον μεταχειριζόμενον , ἢ λόγους ποιοῦντα , ἢ τὴν μητέρα εὐφραίνοντα οἷς διηγεῖτο , ἢ οἷς ἐπεδείκνυτο , πάντως δʼ ἐν τούτῳ τῷ σχήματι πᾶν πράττοντα ὃ καὶ γραφῇ μιμήσασθαι κάλλιστον ἦν . ἃ δὲ τοῖς ἐνταῦθα ἥκουσιν ἡλικίας ἐφʼ ἡμέρᾳ καὶ νυκτὶ ἑκάστῃ παίζεται , ταῦτʼ ἐκείνῳ καθάπερ μῦθοί τινες ἦσαν . ἀλλὰ γυναικῶν μὲν μία σύσσιτος ἦν ἡ μήτηρ , παίδων δὲ εἷς ἀδελφὸς , φίλοι δὲ οἱ ταὐτὰ προῃρημένοι καὶ κατὰ τοὺς αὐτοὺς συνιόντες λόγους · ὁ δʼ ἔπρεπε καὶ διὰ πάντων . ἄγαλμα δʼ ἄν τις ἔφησε τῆς Αἰδοῦς αὐτὸν εἶναι , ᾧ γε τὰ μὲν πολλὰ σιωπᾶν ἐξήρκει , εἰ δέ τι φθέγγοιτο , ἔδει φλέγεσθαι . οὔκουν ἄλλως γʼ ἂν ἤκουσας αὐτοῦ φωνὴν , ἀλλὰ χρῆν ἢ ἐρυθριάσαντα εἰπεῖν , ἢ εἰπόντα ἐρυθριᾶν · οὕτως ἀθέατος καὶ ἀνήκοος καὶ ἄπειρος ἁπάντων τῶν αἰσχίστων διεβίω . λόγους δὲ καὶ παιδείαν εἶδε μόνα , ὃς καὶ τελευτῶν εἰς ταῦτα ἐτελεύτησεν , πανηγυρικὸν καὶ μελέτας βοῶν . ὦ πάντα σὺ κάλλιστε παίδων , ὦ τῆς μὲν
Lemmas: Ὁμηρικός ὁ οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία , καί ὁ διδάσκαλος ὁ πολύς εἰς ἀμαθία μάλα φέρω , προαιρέω μέν διδάσκαλος ἐκ ἅπας ὅστις δή καί προαιρέω , οὐ γάρ ἐγώ εὐπρεπής εἰμί λέγω , οὗτος δέ οὕτως πρόσκειμαι ὥστε ἅπας πράσσω ὅσος ὁ φιλομαθής καί φιλόστοργος προσήκω οὐδεπώποτε δοκέω ἑαυτοῦ ὁ ἀξία ἐγγύς εἰμί . καί σύνειμι μέν γε οὕτως χαίρω ὡς μόνος οὗτος βιώσιμος εἰμί ἑαυτοῦ ὁ βίος ὁ χρόνος · εἰ δέ τις κωλύω , ἀνιάω μέν , αἰτιάομαι δέ οὐδεπώποτε . ἀκροάομαι τοίνυν οὕτως σφόδρα ὁ λόγος εἰμί ὥστε οὐ σχολάζω ἐπαινέω , ἀλλά ὥσπερ ὁ διψάω σιωπή πίνω , οὕτως ἐκεῖνος ἀρκέω δέχομαι ὁ λέγω , ὁ σχῆμα καί ὁ νεῦμα καί ὁ φαιδρότης ὁ χαρά ἐμφανίζω , ὅς ἐπί ὁ λόγος ἔχω . ἀεί δέ ἄν εὑρίσκω αὐτός ἤ βιβλίον μεταχειρίζω , ἤ λόγος ποιέω , ἤ ὁ μήτηρ εὐφραίνω ὅς διηγέομαι , ἤ ὅς ἐπιδείκνυμι , πάντως δέ ἐν οὗτος ὁ σχῆμα πᾶς πράσσω ὅς καί γραφή μιμέομαι καλός εἰμί . ὅς δέ ὁ ἐνταῦθα ἥκω ἡλικία ἐπί ἡμέρα καί νύξ ἕκαστος παίζω , οὗτος ἐκεῖνος καθά μῦθος τις εἰμί . ἀλλά γυνή μέν εἷς σύσσιτος εἰμί ὁ μήτηρ , παῖς δέ εἷς ἀδελφός , φίλος δέ ὁ αὐτός προαιρέω καί κατά ὁ αὐτός συνέρχομαι λόγος · ὁ δέ πρέπω καί διά πᾶς . ἄγαλμα δέ ἄν τις φημί ὁ αἰδώς αὐτός εἰμί , ὅς γε ὁ μέν πολύς σιωπάω ἐξαρκέω , εἰ δέ τις φθέγγομαι , δέω φλέγω . οὔκουν ἄλλος γε ἄν ἀκούω αὐτός φωνή , ἀλλά χρή ἤ ἐρυθριάω λέγω , ἤ λέγω ἐρυθριάω · οὕτως ἀθέατος καί ἀνήκοος καί ἄπειρος ἅπας ὁ αἰσχρός διαβιόω . λόγος δέ καί παιδεία ὁράω μόνος , ὅς καί τελευτάω εἰς οὗτος τελευτάω , πανηγυρικός καί μελέτη βοάω . ὦ πᾶς σύ καλός παῖς , ὦ ὁ μέν