aelius-aristides.ei-s-etewne-e-pikh-deios 78
προσηκούσης ἡλικίας οὐκ ἐπιλαβόμενος , τῆς δʼ ὑπαρχούσης σεμνότερος καὶ πρεσβύτερος φανεὶς , σὲ ποθοῦσι μὲν ἡλικιωτῶν χοροὶ , ποθοῦσι δὲ πρεσβύτεροι , ποθεῖ δὲ ἡ τὰ μέγιστα ἐπὶ σοὶ πόλις ἐλπίσασα , ἣν σὺ πρώην πρῶτα δὴ καὶ τελευταῖα εὔφρανας . μητρὶ δὲ ποῖαι νύκτες , ἢ τίνες ἡμέραι λοιπὸν , ἣ πρὶν μὲν ὡς καλλίπαις ᾔδετο , νῦν δʼ ἐξελήλεγκται ὡς δυστοκήσασα . ὦ κύκλοι μὲν ὀφθαλμῶν ἐκείνων κεκλειμένοι τὸν ἅπαντα ἤδη χρόνον , κεφαλὴ δὲ ἡ πρότερον χαριεστάτη νῦν ἐν κόνει . χεῖρες δὲ ἀφανεῖς . ὦ πόδες οἷον φέροντες τὸν δεσπότην ὑπεδώκατε . ὦ νυμφίου τʼ ἐλεινότερος ἄρτι καομένου καὶ στεφάνοις μᾶλλον πρέπων ἢ θρήνοις , οἵαν ἐν ὥρᾳ τὴν ἀωρίαν ἐκίνησας , ὡς πρὶν ὑμέναιον ᾀσθῆναί σοι καιρὸν εἶναι τοὺς θρήνους ᾁδειν κατέλαβεν . ὦ σχῆμα κάλλιστον . ὦ φθέγμα κοινὸν τοῖς Ἕλλησιν αὐξανόμενον , οἴχει δὴ προοιμιασάμενος , τοσοῦτον εὐφράνας ὅσον λυπῆσαι μειζόνως . ἐπέρχεταί μοι τὸ τοῦ Πινδάρου προσθεῖναι , Ἄστρα τε καὶ ποταμοὶ καὶ κύματα πόντου τὴν ἀωρίαν τὴν σὴν ἀνακαλεῖ . ὢ τοῦ δευτέρου πτώματος , οἷος ἐφʼ οἵῳ τῷ νέῳ κεῖσαι . ὢ τῆς ἐπιθήκης , οἷον αὖ τὸ δεύτερον ἡμῖν ἔσεισεν . ὢ τοῦ τραγικοῦ δαίμονος , ὃς προδείξας ἀρτίως βουλευτήρια καὶ λόγους καὶ ζῆλον καὶ χαρὰν πόρρω τούτων ἐν βραχεῖ τὸ δρᾶμα κατέκλεισεν . ὦ συμφοραὶ κοιναὶ λογίων καὶ χθονίων θεῶν . τί ποτε καὶ ἀποκρίνωμαι πρὸς τὰ ψηφίσματα ; ἢ τοῦτο ὅτι Ἐτεωνεὺς οἴχεται παρὰ τοὺς κρείττονας ; ὦ δεξιώτατε παίδων , οἷόν σοι πέμπω βιβλίον , οἵων τὰ νῦν ἀπολαύεις λόγων . ἀλλὰ γὰρ ὥσπερ ἐν τραγῳδίᾳ τινὶ ὡς ἀληθῶς μεταξὺ τῶν ὀδυρμῶν δοκῶ μοι κατακούειν φωνῆς ἀπὸ μηχανῆς θεοῦ τινος μεταβάλλοντος τὸν θρῆνον εἰς εὐφημίαν , ὡδὶ λέγοντος , παύσασθε ὦ ἄνθρωποι , οὐκ οἰκτρὸς ὁ παῖς , μᾶλλον δὲ ἀνὴρ , οὐδὲ ἐλεεῖσθαι δίκαιος τῆς
Lemmas: προσήκω ἡλικία οὐ ἐπιλαμβάνω , ὁ δέ ὑπάρχω σεμνός καί πρέσβυς φαίνω , σύ ποθέω μέν ἡλικιώτης χορός , ποθέω δέ πρέσβυς , ποθέω δέ ὁ ὁ μέγας ἐπί σύ πόλις ἐλπίζω , ὅς σύ πρῴην πρῶτος δή καί τελευταῖος εὐφραίνω . μήτηρ δέ ποῖος νύξ , ἤ τίς ἡμέρα λοιπός , ὅς πρίν μέν ὡς καλλίπαις ἀείδω , νῦν δέ ἐξελέγχω ὡς δυστοκέω . ὦ κύκλος μέν ὀφθαλμός ἐκεῖνος κλείω ὁ ἅπας ἤδη χρόνος , κεφαλή δέ ὁ πρότερος χαρίεις νῦν ἐν κόνις . χείρ δέ ἀφανής . ὦ πούς οἷος φέρω ὁ δεσπότης ὑποδίδωμι . ὦ νυμφίος τε ἐλεεινός ἄρτι καίω καί στέφανος μάλα πρέπω ἤ θρῆνος , οἷος ἐν ὥρα ὁ ἀωρία κινέω , ὡς πρίν ὑμέναιος ἀείδω σύ καιρός εἰμί ὁ θρῆνος ᾁδω καταλαμβάνω . ὦ σχῆμα καλός . ὦ φθέγμα κοινός ὁ Ἕλλην αὐξάνω , οἴχομαι δή προοιμιάζομαι , τοσοῦτος εὐφραίνω ὅσος λυπέω μέγας . ἐπέρχομαι ἐγώ ὁ ὁ Πίνδαρος προστίθημι , Ἄστρα τε καί ποταμός καί κῦμα πόντος ὁ ἀωρία ὁ σός ἀνακαλέω . ὦ ὁ δεύτερος πτῶμα , οἷος ἐπί οἷος ὁ νέος κεῖμαι . ὦ ὁ ἐπιθήκη , οἷος αὖ ὁ δεύτερος ἐγώ σείω . ὦ ὁ τραγικός δαίμων , ὅς προδείκνυμι ἄρτιος βουλευτήριον καί λόγος καί ζῆλος καί χαρά πρόσω οὗτος ἐν βραχύς ὁ δρᾶμα κατακλείω . ὦ συμφορά κοινός λόγιος καί χθόνιος θεός . τίς ποτέ καί ἀποκρίνω πρός ὁ ψήφισμα ; ἤ οὗτος ὅτι Ἐτεωνεύς οἴχομαι παρά ὁ κρατύς ; ὦ δεξιός παῖς , οἷος σύ πέμπω βιβλίον , οἷος ὁ νῦν ἀπολαύω λόγος . ἀλλά γάρ ὥσπερ ἐν τραγῳδία τις ὡς ἀληθής μεταξύ ὁ ὀδυρμός δοκέω ἐγώ κατακούω φωνή ἀπό μηχανή θεός τις μεταβάλλω ὁ θρῆνος εἰς εὐφημία , ὡδί λέγω , παύω ὦ ἄνθρωπος , οὐ οἰκτρός ὁ παῖς , μάλα δέ ἀνήρ , οὐδέ ἐλεέω δίκαιος ὁ