aelius-aristides.ei-s-e-nanti-on 376
συνεύξασθαι μὲν , ὦ Ἀθηναῖοι , τῇ πόλει καὶ ταῦτα καὶ πόλλʼ ἕτερα ἐμοί τε ἥδιστον πάντων καὶ ὑμῖν οἶδʼ ὅτι πᾶσι πρόχειρον . ἐγὼ δὲ καὶ ὅτε πρῶτον περὶ τῶν Σικελικῶν τούτων ἐσκοπεῖσθε , βουλῆς ἀγαθῆς ᾤμην δεῖν καὶ νῦν ἔτι πλέονος · μιᾷ γὰρ ἡμέρᾳ τῇ αὐτῇ περί τε ἀρχῆς προσθήκης βουλευόμεθα καὶ περὶ σωτηρίας ἡμῶν αὐτῶν . καὶ τοὺς μὲν λόγους οὓς ἥδιστʼ ἂν ἀκούσαιτʼ οὐκ ἀγνοῶ , τὰ δὲ πράγματα ἐν τούτῳ καθέστηκεν ὥστε μηδὲ βουλομένῳ τὴν χρείαν εἶναι παρελθεῖν . πολὺ γὰρ βέλτιον αὐτὸν ὑμῖν , ἂν ἄρα συμβῇ , προσκροῦσαι πείθοντα καὶ διδάσκοντα ἢ περιιδεῖν ἡμᾶς περιπεσόντας ἡμῖν αὐτοῖς . παρασκευῆς μὲν οὖν οὕτως ἔχω καὶ γνώμης , ἀξιῶ δὲ γενέσθαι μοι μετὰ παρρησίας εἰπεῖν . εἰ μὲν γὰρ εὐθὺς ἀκούσαντας ἔδει παρὰ γνώμην τι πράττειν , καλῶς εἶχεν ἴσως φυλάττεσθαι · ἐπεὶ δὲ ἐφʼ ὑμῖν ἐστι σκεψαμένους ἑλέσθαι τῶν λεχθέντων ὁπότερʼ ἂν βούλησθε , οὐκ ὀρθῶς ἔχει φεύγειν τὴν αἵρεσιν , ἀλλὰ θέντας ἄμφω παρʼ ἄλληλα γενέσθαι τοῦ κρείττονος . χωρὶς δὲ τούτων εἰ μὲν ἦν ταῖς τῶν λόγων ἡδοναῖς προσάγειν τὰ πράγματα , δυστυχία μὴ τοῦτον τὸν τρόπον αἱρεῖσθαι δημηγορεῖν · ἐπεὶ δʼ οὐχ ὅπως ἂν σχήματος οἱ λόγοι σχῶσι , τοιαῦτα ἀποβαίνει τὰ πράγματα , ἀλλʼ ὅπως ἂν ἐκεῖνα τύχῃ τέλους , οὕτως οἱ ῥηθέντες ἐν ἀρχῇ περὶ αὐτῶν ἔδοξαν ἔχειν λόγοι , δεῖ δέχεσθαι τοὺς ἐπʼ εὐνοίᾳ καὶ μὴ μικροῦ μέρους ἡμέρας τὸ μέλλον ἅπαν προΐεσθαι . ὅπου γὰρ οὐδὲ ἐν αὐτοῖς τοῖς πράγμασιν εὖ φρονούντων ἐστὶ τὰ μείζω τῶν ἐλαττόνων ἀποδίδοσθαι , ἦ που λόγου γε χάρις πρόσκαιρος οὐκ ἀντάξιον τῆς εἰς ὕστερον ἀσφαλείας τῶν ὅλων . πρῶτον μὲν οὖν πρὸς τὰ τελευταῖα τῶν εἰρημένων ἀποκρινοῦμαι · ἔπειτα καὶ τὴν τῶν ἄλλων ἐξέτασιν , ὡς ἂν οἷός τε ὦ , ποιήσασθαι πειράσομαι . φημὶ γὰρ ἀμφοτέρους ὀρθῶς γιγνώσκειν , ὦ Ἀθηναῖοι , ὅσοι τε ἐξ ἀρχῆς ταύτην ἔχοντες τὴν
Lemmas: συνεύχομαι μέν , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ πόλις καί οὗτος καί πολύς ἕτερος ἐγώ τε ἡδύς πᾶς καί σύ οἶδα ὅτι πᾶς πρόχειρος . ἐγώ δέ καί ὅτε πρῶτος περί ὁ Σικελικός οὗτος σκοπέω , βουλή ἀγαθός οἴομαι δέω καί νῦν ἔτι πολύς · εἷς γάρ ἡμέρα ὁ αὐτός περί τε ἀρχή προσθήκη βουλεύω καί περί σωτηρία ἐγώ αὐτός . καί ὁ μέν λόγος ὅς ἡδύς ἄν ἀκούω οὐ ἀγνοέω , ὁ δέ πρᾶγμα ἐν οὗτος καθίστημι ὥστε μηδέ βούλομαι ὁ χρεία εἰμί παρέρχομαι . πολύς γάρ ἀγαθός αὐτός σύ , ἐάν ἄρα συμβαίνω , προσκρούω πείθω καί διδάσκω ἤ περιοράω ἐγώ περιπίπτω ἐγώ αὐτός . παρασκευή μέν οὖν οὕτως ἔχω καί γνώμη , ἀξιόω δέ γίγνομαι ἐγώ μετά παρρησία λέγω . εἰ μέν γάρ εὐθύς ἀκούω δέω παρά γνώμη τις πράσσω , καλός ἔχω ἴσως φυλάσσω · ἐπεί δέ ἐπί σύ εἰμί σκοπέω αἱρέω ὁ λέγω ὁπότερος ἄν βούλομαι , οὐ ὀρθός ἔχω φεύγω ὁ αἵρεσις , ἀλλά τίθημι ἄμφω παρά ἀλλήλων γίγνομαι ὁ κρατύς . χωρίς δέ οὗτος εἰ μέν εἰμί ὁ ὁ λόγος ἡδονή προσάγω ὁ πρᾶγμα , δυστυχία μή οὗτος ὁ τρόπος αἱρέω δημηγορέω · ἐπεί δέ οὐ ὅπως ἄν σχῆμα ὁ λόγος ἔχω , τοιοῦτος ἀποβαίνω ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ὅπως ἄν ἐκεῖνος τυγχάνω τέλος , οὕτως ὁ λέγω ἐν ἀρχή περί αὐτός δοκέω ἔχω λόγος , δέω δέχομαι ὁ ἐπί εὔνοια καί μή μικρός μέρος ἡμέρα ὁ μέλλω ἅπας προίημι . ὅπου γάρ οὐδέ ἐν αὐτός ὁ πρᾶγμα εὖ φρονέω εἰμί ὁ μέγας ὁ ἐλαχύς ἀποδίδωμι , ἦ που λόγος γε χάρις πρόσκαιρος οὐ ἀντάξιος ὁ εἰς ὕστερον ἀσφάλεια ὁ ὅλος . πρῶτος μέν οὖν πρός ὁ τελευταῖος ὁ λέγω ἀποκρίνω · ἔπειτα καί ὁ ὁ ἄλλος ἐξέτασις , ὡς ἄν οἷος τε εἰμί , ποιέω πειράω . φημί γάρ ἀμφότερος ὀρθός γιγνώσκω , ὦ Ἀθηναῖος , ὅσος τε ἐκ ἀρχή οὗτος ἔχω ὁ