aelius-aristides.ei-s-e-nanti-on 386
μὲν οὐκ αἰσχύνονται , ἐκεῖνο δὲ , εἰ μὴ τυχόντες τῶν πραγμάτων ἐπανίασιν ; εἰ γὰρ ἐνταῦθα τὸ αἰσχρόν ἐστι , τί μᾶλλον ἐάν γε μένωσι λύεται , ἕως ἂν τὸ τυχεῖν ἓν τῶν ἀδυνάτων ; ἐμοὶ μὲν γὰρ τοὐναντίον , ὦ Ἀθηναῖοι , φαίνεται , ἔτι μεῖζον ταύτῃ γε τὸ αἰσχρὸν καθίστασθαι . εἰ γὰρ ἐμμείναντες ὥς τι δράσοντες , εἶτα πείσονται πλείονα ἢ νυνὶ πεπόνθασι , πῶς οὐχ ὅπερ εἶπον συμβήσεται ; ἀλλὰ μὴν ὅτε τοῦθʼ ἓν φαμὲν ἂν αἰσχύνεσθαι τὸ μηδὲν καταπρᾶξαι , οὐχ ἡ νῦν κλῆσις ἔχει τὸ αἰσχρόν · οὐδὲν γὰρ μᾶλλον αὐτὴ τά γε ἐκεῖ διέφθαρκεν , ἀλλʼ ἡ τότε ἔκπεμψις τῶν ἀδυνάτων ἡμᾶς ἐπιθυμοῦντας ἤλεγξεν . ὥστε τοῖς ἐκεῖνα πείσασιν ἐγκλητέον , οὐ τοῖς ταῦτα συμβουλεύουσι . διὰ γὰρ ἐκείνους φεύγειν ἠναγκάσμεθα , ὡς αὐτοὶ λέγουσι , ἐξὸν κατὰ χώρας ἐξ ἀρχῆς μένειν . ἐγὼ δʼ οὐδὲ φυγὴν εἴποιμʼ ἂν , ὦ Ἀθηναῖοι , τόν γε τοιοῦτον εἶναι · οὐδαμῶς . εἰ μὲν γὰρ ἐπιόντας αὐτοὺς μὴ ἐτολμῶμεν ὑφίστασθαι , εἰκότως ἄν τις ἔφη δειλίαν εἶναι · εἰ δὲ ἐπήλθομεν ἐκ περιουσίας , εἰ μὲν προὐχώρει , μὴ προαπελθεῖν , ἀντιπεσόντος δὲ ἀναχωρεῖν τῆς αὐτῆς ἐστι σωφροσύνης . οἱ γὰρ ὑπὲρ τοῦ πλείονος πόλεμοι τοῦτον ἔχουσι τὸν νοῦν , ἂν μὲν ἐξῇ λαβεῖν , τολμᾶν , εἰ δὲ μὴ , τό γε δεύτερον , μὴ χείρω τἀρχαῖα ποιῆσαι · ὥσπερ οἶμαι καὶ τοὺς ἀγαθοὺς χρηματιστὰς ὁρῶμεν οὐκ εἰ μὴ πλείω τὰ ὄντα ποιῆσαι δυνήσονται , καὶ τοῖς ἀρχαίοις ἑκόντας βλαπτομένους , ἀλλʼ ἐπιχειροῦντας μὲν ἐάν τι περιῇ , μὴ φιλονεικοῦντας δὲ ἐάν τι κωλύῃ . ἐπὶ τούτοις γε , ὦ Ἀθηναῖοι , τοῖς λόγοις οὐδὲ νῦν ἀπὸ τοῦ παρατειχίσματος χρῆν ἀναχωρῆσαι Νικίαν , οὐδʼ ὅσους ἀγῶνας ἠγωνίσαντο οἱ στρατιῶται , οὐκέτι χρῆν ἀναχωρεῖν , ὡς ἔοικεν , ἐπειδή γε ἅπαξ συνέστησαν . μωρία ταῦτα καὶ γέλως . ὅτι δʼ οὐδὲν ἔξω τῶν εἰωθότων οὐδʼ ἀπὸ τῆς ἀνθρωπείας φύσεως ποιήσομεν , ἂν μὴ τοῖς ἀνηνύτοις προσκαθεζώμεθα , ὀλίγων ἅμα καὶ ἐναργῶν ἀναμνήσθητε . οἶδα μὲν γὰρ εἰς Θετταλίαν ποθʼ ἡμᾶς στρατεύσαντας ὑπὲρ
Lemmas: μέν οὐ αἰσχύνω , ἐκεῖνος δέ , εἰ μή τυγχάνω ὁ πρᾶγμα ἐπάνειμι ; εἰ γάρ ἐνταῦθα ὁ αἰσχρός εἰμί , τίς μάλα ἐάν γε μένω λύω , ἕως ἄν ὁ τυγχάνω εἷς ὁ ἀδύνατος ; ἐγώ μέν γάρ ἐναντίος , ὦ Ἀθηναῖος , φαίνω , ἔτι μέγας ταύτῃ γε ὁ αἰσχρός καθίστημι . εἰ γάρ ἐμμένω ὡς τις δράω , εἶτα πάσχω πολύς ἤ νυνί πάσχω , πῶς οὐ ὅς λέγω συμβαίνω ; ἀλλά μήν ὅτε οὗτος εἷς φημί ἄν αἰσχύνω ὁ μηδείς καταπράσσω , οὐ ὁ νῦν κλῆσις ἔχω ὁ αἰσχρός · οὐδείς γάρ μάλα αὐτός ὁ γε ἐκεῖ διαφθείρω , ἀλλά ὁ τότε ἔκπεμψις ὁ ἀδύνατος ἐγώ ἐπιθυμέω ἐλέγχω . ὥστε ὁ ἐκεῖνος πείθω ἐγκλητέος , οὐ ὁ οὗτος συμβουλεύω . διά γάρ ἐκεῖνος φεύγω ἀναγκάζω , ὡς αὐτός λέγω , ἔξεστι κατά χώρα ἐκ ἀρχή μένω . ἐγώ δέ οὐδέ φυγή λέγω ἄν , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ γε τοιοῦτος εἰμί · οὐδαμῶς . εἰ μέν γάρ ἐπέρχομαι αὐτός μή τολμάω ὑφίστημι , ἔοικα ἄν τις φημί δειλία εἰμί · εἰ δέ ἐπέρχομαι ἐκ περιουσία , εἰ μέν προχωρέω , μή προαπέρχομαι , ἀντιπίπτω δέ ἀναχωρέω ὁ αὐτός εἰμί σωφροσύνη . ὁ γάρ ὑπέρ ὁ πολύς πόλεμος οὗτος ἔχω ὁ νόος , ἐάν μέν ἐξέρχομαι λαμβάνω , τολμάω , εἰ δέ μή , ὁ γε δεύτερος , μή κακός ἀρχαῖος ποιέω · ὥσπερ οἴομαι καί ὁ ἀγαθός χρηματιστής ὁράω οὐ εἰ μή πολύς ὁ εἰμί ποιέω δύναμαι , καί ὁ ἀρχαῖος ἑκών βλάπτω , ἀλλά ἐπιχειρέω μέν ἐάν τις περιέρχομαι , μή φιλονεικέω δέ ἐάν τις κωλύω . ἐπί οὗτος γε , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ λόγος οὐδέ νῦν ἀπό ὁ παρατείχισμα χρή ἀναχωρέω Νικίας , οὐδέ ὅσος ἀγών ἀγωνίζομαι ὁ στρατιώτης , οὐκέτι χρή ἀναχωρέω , ὡς ἔοικα , ἐπειδή γε ἅπαξ συνίστημι . μωρία οὗτος καί γέλως . ὅτι δέ οὐδείς ἔξω ὁ εἴωθα οὐδέ ἀπό ὁ ἀνθρώπειος φύσις ποιέω , ἐάν μή ὁ ἀνήνυτος προσκαθέζομαι , ὀλίγος ἅμα καί ἐναργής ἀναμιμνῄσκω . οἶδα μέν γάρ εἰς Θεσσαλία ποτέ ἐγώ στρατεύω ὑπέρ