aelius-aristides.ei-s-e-nanti-on 380
Ἀθηναῖοι ; πότερον τῷ τὰ οἰκεῖα βεβαίως καρποῦσθαι ; ἀλλʼ οὕτω γʼ εἴη τοῖς πολεμίοις . ἀλλὰ τῷ πλήθει τῶν ὁπλιτῶν καὶ ἱππέων ; ἀλλὰ φοβοῦμαι μὲν εἰπεῖν , ἐξάγομαι δὲ , ἐξελύσαμεν , ὦ Ἀθηναῖοι , τὸν κατάλογον καὶ τὰς συντάξεις πέρα τοῦ καιροῦ διεσείσαμεν . ἃ γὰρ εἰς τὴν σωτηρίαν ὑπάρχειν ἀποκείμενα χρῆν τῇ πόλει , ταῦτʼ ἀπολέξαντες ὑπὲρ τῆς τῶν Ἐγεσταίων καὶ Λεοντίνων σκιᾶς εἰς τὰ πρὸς ἑσπέραν τῆς οἰκουμένης ἀπεστείλαμεν , καὶ τῆς παροιμίας οὐ πόρρω θέομεν τὰ νῦν · ἐπιθυμίᾳ γὰρ τῶν πλειόνων καὶ ἀπόντων—ἀλλʼ ἐάσω τὸ βλάσφημον—ἀλλʼ ὅπως γε μὴ στερηθῶμεν τῶν ὄντων , τοῦτο οὐκ ἂν ἁμαρτεῖν οἴομαι προσθείς . οὐ μιμησόμεθα , ὦ Ἀθηναῖοι , τοὺς ἰατροὺς , οἳ τὰ ἐν τοῖς σώμασι ῥεύματα οὐκ ἐῶσι περαιτέρω χωρεῖν , ἀλλὰ τὸ φλεγμαῖνον ἴσχουσι , πρὶν εἰς ἅπαντα τὸν ὄγκον χυθῆναι · οὐ σωφρονιοῦμεν τὰς ἄγαν ὁρμὰς , ἀλλʼ ὁρωμένου τοῦ προτέρου κακοῦ τὰ δεύτερα προσθήσομεν καὶ βαρυνοῦμεν τὰ πράγματα ἑτέροις ἵπποις καὶ ἑτέροις ἀνδράσι καὶ χρήμασι , καὶ συμποριοῦμεν τροφὴν τῷ πολέμῳ κακὴν , ὥσπερ εἴ τινες πυρκαϊᾶς ἡμμένης ἀμελήσαντες σβεννύναι ξύλα καὶ φορυτὸν καὶ ὕλην συμφέροιεν , ὡς τούτῳ τὸ πῦρ ἐπισχήσοντες ; μὴ ὑμεῖς γε , ὦ Ἀθηναῖοι , μηδὲν ἀβέλτερον πάθητε μηδὲ ἐξαπατήσητε ὑμᾶς αὐτοὺς , ὥσπερ οἱ τοὺς ὀφθαλμοὺς συγκλείοντες , ὅπως μὴ ὁρῶσιν ἃ μὴ θέλουσιν . ἀλλʼ ἰδόντες οἷ πρόεισι τὰ πράγματα , ἕως ἔτι καιρὸς καὶ κύριοι τῆς βουλῆς καθέστατε , ἐπίσχετε καὶ μὴ βούλεσθε δυοῖν ὁδοῖν τὴν μὲν καθʼ ὑμῶν ἰδεῖν , τὴν δὲ ὑπὲρ ὑμῶν ἀγνοεῖν . οὐδὲ γὰρ νῦν ἐνδείᾳ σωμάτων καὶ τῆς ἄλλης παρασκευῆς οὕτω διατέθειται τὰ πράγματα , ἵνʼ ὡς ἀγεννέστερον αὐτοῖς ἐγχειρήσαντας ἡμᾶς αὐτοὺς καταμεμφώμεθα , ἀλλʼ ἕνεκα μὲν στόλου λαμπρότητος καὶ περιουσίας ἅπαντα πέπρακται , τῇ τύχῃ δὲ ἐπταίκαμεν καὶ τῷ προεῖσθαι τὸ μέγιστον τῶν πλεονεκτημάτων , τοῦτο δʼ ἦν ὁ καιρὸς , καὶ τῷ μὴ ἐπιστῆναι ταῖς Συρακούσαις ἐν ἀκμῇ τοῦ φόβου , πρὸς ταῦτα καὶ Νικίου καὶ ὅτου τις βούλεται κατηγορείτω · οἱ δʼ οὖν καιροὶ προεῖνται , καὶ οὐχ οἷόν τε
Lemmas: Ἀθηναῖος ; πότερος ὁ ὁ οἰκεῖος βέβαιος καρπόω ; ἀλλά οὕτως γε εἰμί ὁ πολέμιος . ἀλλά ὁ πλῆθος ὁ ὁπλίτης καί ἱππεύς ; ἀλλά φοβέω μέν λέγω , ἐξάγω δέ , ἐκλύω , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ κατάλογος καί ὁ σύνταξις πέρα ὁ καιρός διασείω . ὅς γάρ εἰς ὁ σωτηρία ὑπάρχω ἀπόκειμαι χρή ὁ πόλις , οὗτος ἀπολέγω ὑπέρ ὁ ὁ Σεγεσταῖος καί Λεοντῖνος σκιά εἰς ὁ πρός ἑσπέρα ὁ οἰκουμένη ἀποστέλλω , καί ὁ παροιμία οὐ πρόσω θέω ὁ νῦν · ἐπιθυμία γάρ ὁ πολύς καί ἀπόντων—ἀλλʼ ἐάω ὁ ἀβλάσφημος ὅπως γε μή στερέω ὁ εἰμί , οὗτος οὐ ἄν ἁμαρτάνω οἴομαι προστίθημι . οὐ μιμέομαι , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ ἰατρός , ὅς ὁ ἐν ὁ σῶμα ῥεῦμα οὐ ἐάω περαιτέρω χωρέω , ἀλλά ὁ φλεγμαίνω ἴσχω , πρίν εἰς ἅπας ὁ ὄγκος χέω · οὐ σωφρονίζω ὁ ἄγαν ὁρμή , ἀλλά ὁράω ὁ πρότερος κακός ὁ δεύτερος προστίθημι καί βαρύνω ὁ πρᾶγμα ἕτερος ἵππος καί ἕτερος ἀνήρ καί χρῆμα , καί συμπορίζω τροφή ὁ πόλεμος κακός , ὥσπερ εἰ τις πυρκαιά ἅπτω ἀμελέω σβέννυμι ξύλον καί φορυτός καί ὕλη συμφέρω , ὡς οὗτος ὁ πῦρ ἐπέχω ; μή σύ γε , ὦ Ἀθηναῖος , μηδείς ἀβέλτερος πάσχω μηδέ ἐξαπατάω σύ αὐτός , ὥσπερ ὁ ὁ ὀφθαλμός συγκλείω , ὅπως μή ὁράω ὅς μή ἐθέλω . ἀλλά ὁράω οἷ πρόειμι ὁ πρᾶγμα , ἕως ἔτι καιρός καί κύριος ὁ βουλή καθίστημι , ἐπίσχω καί μή βούλομαι δύο ὁδός ὁ μέν κατά σύ ὁράω , ὁ δέ ὑπέρ σύ ἀγνοέω . οὐδέ γάρ νῦν ἔνδεια σῶμα καί ὁ ἄλλος παρασκευή οὕτως διατίθημι ὁ πρᾶγμα , ἵνα ὡς ἀγεννής αὐτός ἐγχειρέω ἐγώ αὐτός καταμέμφομαι , ἀλλά ἕνεκα μέν στόλος λαμπρότης καί περιουσία ἅπας πράσσω , ὁ τύχη δέ πταίω καί ὁ προίημι ὁ μέγας ὁ πλεονέκτημα , οὗτος δέ εἰμί ὁ καιρός , καί ὁ μή ἐφίστημι ὁ Συράκουσαι ἐν ἀκμή ὁ φόβος , πρός οὗτος καί Νικίας καί ὅστις τις βούλομαι κατηγορέω · ὁ δέ οὖν καιρός προίημι , καί οὐ οἷος τε