aelius-aristides.ei-s-e-nanti-on 390
εἰπεῖν , οὐκ εἴ τί ποθʼ ἡμᾶς ἀναγκαῖον περιστήσεται , τούτου χάριν καὶ τὰ μὴ προσήκοντα ἑκόντας αὑτοῖς προστίθεσθαι χρὴ , ἀλλὰ χωρὶς τιθέναι τό τʼ ἀμύνασθαι τοὺς ἐπιόντας καὶ τὸ μὴ ἐθέλειν ἑαυτῶν φείσασθαι . ἐγὼ δὲ φοβοῦμαι μὲν ἃ μικρῷ πρόσθεν εἴρηκα , φοβοῦμαι δὲ καὶ τοὺς οἰωνοὺς , βλέπων μὲν εἰς τὰ μυστήρια ὡς οὐ καλῶς ἐξεφοίτησε πρὶν ἐκπλεῖν ἡμᾶς , βλέπων δʼ εἰς τοὺς ἑρμᾶς ὡς διετέθησαν , ἐνθυμούμενος δὲ ὡς ὁ ταῦτα συμβουλεύσας ἐπάρατος γεγένηται καὶ μόνῳ τούτῳ δημοσίᾳ τὰ γένη τὰ ἱερὰ κατηράσατο . ἀναμιμνήσκομαι δὲ καὶ τῆς εἰς Αἴγυπτον στρατείας , ἣν καλῶς οὗτος ἀρτίως περιέστελλεν , ἣ διακοσίας ἡμῶν τριήρεις παρείλετο , καὶ ταῦτʼ ἐχόντων μοῖραν ἤδη Αἰγύπτου οὐκ ἐλάττω τῆς πάσης Σικελίας · καὶ οὐδʼ ἐνταῦθα ἔστημεν , ἀλλὰ χρόνου διελθόντος ᾤχοντο ἕτεραι πεντήκοντα βοηθοὶ ταῖς ἐκεῖ , καὶ οὔτʼ ἐκείνας οὐδὲν ὤνησαν καὶ αὐτοὶ προσαπώλοντο ἐπιθήκην . τοῦτο μέντοι , τοῦτο ἐγὼ φρίττω τὸ παράδειγμα , ὦ Ἀθηναῖοι , καὶ οὔτε νὺξ οὔτε ἡμέρα παραιρεῖται τὴν μνήμην αὐτοῦ · καὶ δέομαι πάντων ὑμῶν τὴν Σικελίαν ὡς τὴν Αἴγυπτον φυλάξασθαι καὶ μὴ πολλὰ τοιαῦτα ποιεῖν παραδείγματα , λογιζομένους εἰ τότε τις ταῦτʼ εἰπὼν ἔπεισε , μάλιστα μὲν ἐξ ἀρχῆς μὴ πλεῖν εἰς Αἴγυπτον , εἰ δὲ μὴ , τάς γε δευτέρας τριήρεις μὴ πέμπειν , ὡς οὐδʼ ὁτιοῦν ἂν πρᾶγμα τῇ πόλει συνέβη , ἢ τά γε δεύτερα οὐκ ἂν προσαπώλετο . ἀλλὰ μὴν εἰ πάντες ἐπίστασθε ὅτι κἀκεῖνα ἡμαρτήθη γνώμῃ συμβούλων καὶ τῷ τοὺς κωλύοντας ἔλαττον σχεῖν , ὁρᾶτε μή ποτε καὶ νῦν τῆς ἡμετέρας ἥττης αὐτοὶ τὴν δίκην δῶτε . ἐνθυμεῖσθε δʼ ὡς οὐδʼ ἀπὸ τῶν ἐν Κύπρῳ ποτὲ νικῶν πολλῶν καὶ μεγάλων περιεγένετο ἡμῖν αὐτήν γε κτήσασθαι τὴν Κύπρον , ἀλλʼ ἀφέντες αὐτὴν ἀνεχωρήσαμεν . ὡς δὲ καὶ τὸ χωρίον λοιμῶδες οὗ τὸ στρατόπεδον πάντες ἴσως πυνθάνεσθε . ἃ χρὴ λογιζομένους οὐκ εἰ μετὰ παιάνων
Lemmas: λέγω , οὐ εἰ τις ποτέ ἐγώ ἀναγκαῖος περιίστημι , οὗτος χάριν καί ὁ μή προσήκω ἑκών ἑαυτοῦ προστίθημι χρή , ἀλλά χωρίς τίθημι ὁ τε ἀμύνω ὁ ἐπέρχομαι καί ὁ μή ἐθέλω ἑαυτοῦ φείδομαι . ἐγώ δέ φοβέω μέν ὅς μικρός πρόσθεν λέγω , φοβέω δέ καί ὁ οἰωνός , βλέπω μέν εἰς ὁ μυστήριον ὡς οὐ καλός ἐκφοιτάω πρίν ἐκπλέω ἐγώ , βλέπω δέ εἰς ὁ ἑρμάζω ὡς διατίθημι , ἐνθυμέομαι δέ ὡς ὁ οὗτος συμβουλεύω ἐπάρατος γίγνομαι καί μόνος οὗτος δημοσίᾳ ὁ γένος ὁ ἱερός καταράομαι . ἀναμιμνῄσκω δέ καί ὁ εἰς Αἴγυπτος στρατεία , ὅς καλός οὗτος ἄρτιος περιστέλλω , ὅς διακόσιοι ἐγώ τριήρης παραιρέω , καί οὗτος ἔχω μοῖρα ἤδη Αἴγυπτος οὐ ἐλαχύς ὁ πᾶς Σικελία · καί οὐδέ ἐνταῦθα ἵστημι , ἀλλά χρόνος διέρχομαι οἴχομαι ἕτερος πεντήκοντα βοηθός ὁ ἐκεῖ , καί οὔτε ἐκεῖνος οὐδείς ὀνίνημι καί αὐτός προσαπόλλυμι ἐπιθήκη . οὗτος μέντοι , οὗτος ἐγώ φρίσσω ὁ παράδειγμα , ὦ Ἀθηναῖος , καί οὔτε νύξ οὔτε ἡμέρα παραιρέω ὁ μνήμη αὐτός · καί δέω πᾶς σύ ὁ Σικελία ὡς ὁ Αἴγυπτος φυλάσσω καί μή πολύς τοιοῦτος ποιέω παράδειγμα , λογίζομαι εἰ τότε τις οὗτος λέγω πείθω , μάλα μέν ἐκ ἀρχή μή πλέω εἰς Αἴγυπτος , εἰ δέ μή , ὁ γε δεύτερος τριήρης μή πέμπω , ὡς οὐδέ ὁστισοῦν ἄν πρᾶγμα ὁ πόλις συμβαίνω , ἤ ὁ γε δεύτερος οὐ ἄν προσαπόλλυμι . ἀλλά μήν εἰ πᾶς ἐπίσταμαι ὅτι ἐκεῖνος ἁμαρτάνω γνώμη σύμβουλος καί ὁ ὁ κωλύω ἐλαχύς ἔχω , ὁράω μή ποτέ καί νῦν ὁ ἡμέτερος ἧσσα αὐτός ὁ δίκη δίδωμι . ἐνθυμέομαι δέ ὡς οὐδέ ἀπό ὁ ἐν Κύπρος ποτέ νικάω πολύς καί μέγας περιγίγνομαι ἐγώ αὐτός γε κτάομαι ὁ Κύπρος , ἀλλά ἀφίημι αὐτός ἀναχωρέω . ὡς δέ καί ὁ χωρίον λοιμώδης ὅς ὁ στρατόπεδον πᾶς ἴσως πυνθάνομαι . ὅς χρή λογίζομαι οὐ εἰ μετά παιάν