aelius-aristides.ei-s-e-nanti-on 383
ἢ πέμπειν πάλιν ἀντʼ ἐπισιτισμοῦ Συρακοσίοις ὧν κύριοι καταστήσονται ; νὴ Δίʼ ἀλλὰ φοβήσονται τὴν δευτέραν ἔφοδον ταυτηνί . μᾶλλον θαρρήσουσι συνειδότες ὡς καὶ τῆς προτέρας ἐκράτησαν . καὶ γὰρ ἂν παρʼ αὐτῶν ἡμῶν οὕτω γʼ ἔχειν ἤδη μαρτυρίαν ἡγοῖντο , ὡς ἀπέγνωμεν μηκέτʼ ἐν εὐπόρῳ τὰ πράγματα εἶναι . οὐ γὰρ ὡς θαρροῦντες , ἀλλʼ ὡς φοβούμενοι δή που πέμψαι τοὺς νυνὶ δόξομεν . εἶεν . ἰδίᾳ μὲν δὴ καθʼ αὑτὸ ἑκάτερον τοσοῦτον ἔχει φόβον , τό τε τῆς ἐνταῦθα ἀφελεῖν δυνάμεως καὶ τὸ στρατεύειν ἐκεῖσε ὁποσοιστισινοῦν . ἀλλήλοις δὲ πῶς ὑπεναντία ταῦτα ; ἐκ μὲν τοῦ τἀνταῦθα πονήρως ἔχειν , θάρσος τοῖς ἐκεῖ γίγνεται πολεμίοις , ὡς εἰ μικρὸν ἀντίσχοιεν , οὐ περαιτέρω κινδυνεύσοντας , ἐκ δʼ αὖ τοῦ παρὰ γνώμην ἐκεῖ πρᾶξαί τι τοῖς ἐνταῦθα πᾶσι συγκινδυνεύειν ἐστί . μὴ γὰρ ὅτι κρατηθέντος ἡμῶν τοῦ στόλου , ἢ τοῖς ὅλοις ἐκείνων ὑπερεχόντων , ἀλλʼ εἰ ψευδὴς μόνον φήμη καὶ δόξα ἀφίκοιτο , ὅτι ἐπταίκαμεν , πάντα ἀνακεχαίτισται καὶ μεθέστηκε , καὶ τῶν νῦν κατʼ ἀνάγκας ὑμῶν ἀκροωμένων οὐδείς ἐστιν ὅστις οὐ διὰ Λακεδαιμονίων εὐθὺς τὰ ἑαυτοῦ ποιήσεται . εἰ δὲ στερησόμεθα , ὦ Ἀθηναῖοι , τῶν συμμάχων καὶ τῶν προσόδων , τί τὸ λοιπὸν ὑμῖν ; ἐγὼ μὲν οὐκ ἂν εἴποιμι , ὁρᾶται δὲ ὑπὸ πάντων . ἔπειτα ἀναμιμνήσκουσιν ἡμᾶς ὡς εὐθὺς ἀπʼ ἀρχῆς ἔδοξε μὴ μάχεσθαι Πελοποννησίοις περὶ τῆς χώρας , ἀλλʼ ἀποστόλοις καὶ περίπλοις πολεμεῖν . ὅτι δʼ αὐτὸς οὗτος ἀνὴρ Περικλῆς ὁ ταῦτα πείθων κἀκεῖνο συνέπειθεν , ἀρχὴν μὴ ἐπικτᾶσθαι παρὰ τὸν πόλεμον , τοῦτο οὐ βούλονται μεμνῆσθαι , πάντων μάλιστα εἰκὸς ὄν . ἐγὼ γὰρ , ὦ Ἀθηναῖοι , τὴν πόλιν τὴν ἡμετέραν ἁπασῶν πόλεων τοσοῦτον προέχειν ὑπολαμβάνω ὥστε μὴ μόνον καθʼ ἑκάστην οἵαν τε εἶναι νικᾶν , ἀλλὰ καὶ κατὰ ἔθνη τινὰς αὐτῶν , οὐ μέντοι κρείττω γε τῆς ἀνθρωπείας φύσεως γενέσθαι ποτʼ ἂν , οὐδʼ εἰκὸς εἶναι ταῦτʼ ἀξιοῦν . οἷον Πελοποννησίων κρατεῖν ἂν ὑμᾶς φημι μόνους μόνων καὶ συμπάντων , καὶ πάλιν αὖ Σικελίαν οὐ χαλεπῶς ἂν λαβεῖν , εἰ πρὸς αὐτοὺς ὑμῖν εἴη
Lemmas: ἤ πέμπω πάλιν ἀντί ἐπισιτισμός Συρακούσιος ὅς κύριος καθίστημι ; νή Ζεύς ἀλλά φοβέω ὁ δεύτερος ἔφοδος οὗτος . μάλα θαρσέω σύνοιδα ὡς καί ὁ πρότερος κρατέω . καί γάρ ἄν παρά αὐτός ἐγώ οὕτως γε ἔχω ἤδη μαρτυρία ἡγέομαι , ὡς ἀπογιγνώσκω μηκέτι ἐν εὔπορος ὁ πρᾶγμα εἰμί . οὐ γάρ ὡς θαρσέω , ἀλλά ὡς φοβέω δή που πέμπω ὁ νυνί δοκέω . εἶεν . ἴδιος μέν δή κατά ἑαυτοῦ ἑκάτερος τοσοῦτος ἔχω φόβος , ὁ τε ὁ ἐνταῦθα ἀφαιρέω δύναμις καί ὁ στρατεύω ἐκεῖσε ὁποσοιστίσις . ἀλλήλων δέ πῶς ὑπεναντίος οὗτος ; ἐκ μέν ὁ ἐνταῦθα πονηρός ἔχω , θάρσος ὁ ἐκεῖ γίγνομαι πολέμιος , ὡς εἰ μικρός ἀντέχω , οὐ περαιτέρω κινδυνεύω , ἐκ δέ αὖ ὁ παρά γνώμη ἐκεῖ πράσσω τις ὁ ἐνταῦθα πᾶς συγκινδυνεύω εἰμί . μή γάρ ὅτι κρατέω ἐγώ ὁ στόλος , ἤ ὁ ὅλος ἐκεῖνος ὑπερέχω , ἀλλά εἰ ψευδής μόνος φήμη καί δόξα ἀφικνέομαι , ὅτι πταίω , πᾶς ἀναχαιτίζω καί μεθίστημι , καί ὁ νῦν κατά ἀνάγκη σύ ἀκροάομαι οὐδείς εἰμί ὅστις οὐ διά Λακεδαιμόνιος εὐθύς ὁ ἑαυτοῦ ποιέω . εἰ δέ στερέω , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ σύμμαχος καί ὁ πρόσοδος , τίς ὁ λοιπός σύ ; ἐγώ μέν οὐ ἄν λέγω , ὁράω δέ ὑπό πᾶς . ἔπειτα ἀναμιμνῄσκω ἐγώ ὡς εὐθύς ἀπό ἀρχή δοκέω μή μάχομαι Πελοποννήσιος περί ὁ χώρα , ἀλλά ἀπόστολος καί περίπλοος πολεμέω . ὅτι δέ αὐτός οὗτος ἀνήρ Περικλῆς ὁ οὗτος πείθω ἐκεῖνος συμπείθω , ἀρχή μή ἐπικτάομαι παρά ὁ πόλεμος , οὗτος οὐ βούλομαι μιμνῄσκω , πᾶς μάλα ἔοικα εἰμί . ἐγώ γάρ , ὦ Ἀθηναῖος , ὁ πόλις ὁ ἡμέτερος ἅπας πόλις τοσοῦτος προέχω ὑπολαμβάνω ὥστε μή μόνος κατά ἕκαστος οἷος τε εἰμί νικάω , ἀλλά καί κατά ἔθνος τις αὐτός , οὐ μέντοι κρατύς γε ὁ ἀνθρώπειος φύσις γίγνομαι ποτέ ἄν , οὐδέ ἔοικα εἰμί οὗτος ἀξιόω . οἷος Πελοποννήσιος κρατέω ἄν σύ φημί μόνος μόνος καί σύμπας , καί πάλιν αὖ Σικελία οὐ χαλεπός ἄν λαμβάνω , εἰ πρός αὐτός σύ εἰμί