aelius-aristides.ei-s-di 2
καὶ πράττειν καὶ λέγειν . ὅμως δὲ , οὐ γὰρ ἐκλειπτέον οὐδὲν εὐκταῖον , φασὶν , ἀλλὰ πᾶν ὁτιοῦν ὁπωσοῦν ἀποδιδόμενον κρεῖττον ἢ καθάπαξ ἐκλειφθὲν , πειραθῶμεν ἀμωσγέπως ἀφοσιώσασθαι πρὸς τὸν θεόν · τοῦ δὲ κάλλιον ἢ ἐνδεέστερον αὐτῷ μελήσει . καὶ δὴ τὸ μὲν ὅλως ἐκλιπεῖν ἀργίας οἴσει δόξαν , ἣν οὐ θέμις ἐν τοῖς πρὸς τοὺς θεοὺς ἔχειν , τοῦ δὲ μὴ ἐφικέσθαι ἡ τοῦ πράγματος αὐτοῦ φύσις παρέξει τὴν συγγνώμην . οὐ γὰρ ἑκόντες ἐκλιπεῖν δόξομεν , ἀλλʼ ἀναγκαίως ὕστεροι γίγνεσθαι . ὡς δʼ εἰπεῖν , κρεῖττον , εἰ δεῖ , γέλωτα ὀφλεῖν ἢ μέμψιν ἐκ θεῶν . ἐπειδὴ οὖν εὐξάμεθά τε καὶ οὐκ ἂν ἄλλως ταῦτα ἔχοι , δεῖ δὴ ὥσπερ τῶν ἀθλητῶν τοὺς ἀπογράψαντας ἑαυτοὺς μὴ ἀναχωρεῖν , ἀλλʼ ὁμόσε ἰέναι καὶ πειρᾶσθαι τοῦ ἀγωνίσματος . εἶεν δὴ , Μοῦσαι Διὸς παῖδες , οὐ γὰρ ἔγωγε ὁρῶ πότε ἄν τις ὑμᾶς ἄμεινον καλέσειεν ἢ νῦν , εἴθʼ ὑμεῖς γε ἐπʼ Ὀλύμπου σὺν Ἀπόλλωνι Μουσηγέτῃ τὴν θείαν ᾠδὴν ᾁδετε , ὑμνοῦσαι τὸν ὑμέτερόν τε καὶ τῶν ὅλων πατέρα , εἴτε Πιερία φίλον ὑμῖν ἐνδιαίτημα , εἴτε ἐν Ἑλικῶνι τῷ Βοιωτίῳ χορεύετε , τῶν Διὸς ἔργων τε καὶ δωρεῶν ὅ τί περ ὄφελος , ἄγʼ ὦ πάντʼ εἰδυῖαι , πόθεν ἀρχώμεθα ; τί τολμήσομεν εἰπεῖν περὶ Διός ; δότε μοι μανικὸν γενέσθαι τὸν λόγον ὥσπερ τῇ ὑποθέσει , οὕτως καὶ τοῖς πρέπουσιν εἰς αὐτὸν , καὶ μή με οὐρανοῦ καὶ γῆς ἐν τῷ μέσῳ καταλίπητε . Ζεὺς τὰ πάντα ἐποίησε καὶ Διός ἐστιν ἔργα ὅσα ἐστὶ πάντα , καὶ ποταμοὶ καὶ γῆ καὶ θάλαττα καὶ οὐρανὸς καὶ ὅσα τούτων μεταξὺ ἄνω καὶ ὅσα ὑπὸ ταῦτα , καὶ θεοὶ καὶ ἄνθρωποι καὶ ὅσα ψυχὴν ἔχει καὶ ὅσα εἰς ὄψιν ἀφικνεῖται καὶ ὅσα δεῖ νοήσει λαβεῖν . ἐποίησε δὲ πρῶτος αὐτὸς ἑαυτὸν , οὐ Κρήτης ἐν εὐώδεσιν ἄντροις τραφεὶς , οὐδʼ ἐμέλλησεν αὐτὸν Κρόνος καταπιεῖν , οὐδʼ ἀντʼ ἐκείνου λίθον κατέπιεν , οὐδʼ ἐκινδύνευσε Ζεὺς οὐδὲ
Lemmas: καί πράσσω καί λέγω . ὅμως δέ , οὐ γάρ ἐκλειπτέον οὐδείς εὐκταῖος , φημί , ἀλλά πᾶς ὁστισοῦν ὁπωσοῦν ἀποδίδωμι κρατύς ἤ καθάπαξ ἐκλείπω , πειράω ἀμωσγέπως ἀφοσιόω πρός ὁ θεός · ὁ δέ καλός ἤ ἐνδεής αὐτός μέλω . καί δή ὁ μέν ὅλος ἐκλείπω ἀργία φέρω δόξα , ὅς οὐ θέμις ἐν ὁ πρός ὁ θεός ἔχω , ὁ δέ μή ἐφικνέομαι ὁ ὁ πρᾶγμα αὐτός φύσις παρέχω ὁ συγγνώμη . οὐ γάρ ἑκών ἐκλείπω δοκέω , ἀλλά ἀναγκαῖος ὕστερος γίγνομαι . ὡς δέ λέγω , κρατύς , εἰ δέω , γέλως ὀφλισκάνω ἤ μέμψις ἐκ θεός . ἐπειδή οὖν εὔχομαι τε καί οὐ ἄν ἄλλος οὗτος ἔχω , δέω δή ὥσπερ ὁ ἀθλητής ὁ ἀπογράφω ἑαυτοῦ μή ἀναχωρέω , ἀλλά ὁμόσε ἔρχομαι καί πειράω ὁ ἀγώνισμα . εἰμί δή , Μοῦσα Ζεύς παῖς , οὐ γάρ ἐγώ ὁράω πότε ἄν τις σύ ἀγαθός καλέω ἤ νῦν , εἴτε σύ γε ἐπί Ὄλυμπος σύν Ἀπόλλων Μουσηγέτης ὁ θεῖος ἀοιδή αἱͅδω , ὑμνέω ὁ ὑμέτερος τε καί ὁ ὅλος πατήρ , εἴτε Πιερία φίλος σύ ἐνδιαίτημα , εἴτε ἐν Ἑλικών ὁ Βοιώτιος χορεύω , ὁ Ζεύς ἔργον τε καί δωρεά ὅς τίς περ ὄφελος , ἄγε ὦ πᾶς οἶδα , πόθεν ἄρχω ; τίς τολμάω λέγω περί Ζεύς ; δίδωμι ἐγώ μανικός γίγνομαι ὁ λόγος ὥσπερ ὁ ὑπόθεσις , οὕτως καί ὁ πρέπω εἰς αὐτός , καί μή ἐγώ οὐρανός καί γῆ ἐν ὁ μέσος καταλείπω . Ζεύς ὁ πᾶς ποιέω καί Ζεύς εἰμί ἔργον ὅσος εἰμί πᾶς , καί ποταμός καί γῆ καί θάλασσα καί οὐρανός καί ὅσος οὗτος μεταξύ ἄνω καί ὅσος ὑπό οὗτος , καί θεός καί ἄνθρωπος καί ὅσος ψυχή ἔχω καί ὅσος εἰς ὄψις ἀφικνέομαι καί ὅσος δέω νόησις λαμβάνω . ποιέω δέ πρῶτος αὐτός ἑαυτοῦ , οὐ Κρήτη ἐν εὐώδης ἄντρον τρέφω , οὐδέ μέλλω αὐτός Κρόνος καταπίνω , οὐδέ ἀντί ἐκεῖνος λίθος καταπίνω , οὐδέ κινδυνεύω Ζεύς οὐδέ