aelius-aristides.ei-s-basile-sp 62
ὁ βασιλεὺς καὶ τοσοῦτον αὐτῷ περίεστι τούτου τοῦ καλοῦ ὥστε ἠμελημένης τῆς τῶν Ἑλλήνων παιδείας καὶ καταπεφρονημένης , ἀνῃρημένων δὲ τῶν ἐπʼ αὐτῇ τιμῶν , παρεωσμένου δὲ καὶ ἐν οὐδενὸς ὄντος μέρει παντὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ , οὐκ ἠμέλησεν ὁ βασιλεὺς , ἀλλὰ πρὸς ταῖς ὑπαρχούσαις τιμαῖς καὶ ἄλλας προσέθηκε . καὶ περὶ μὲν δικαιοσύνης τοσαῦτα . φιλανθρωπία γε μὴν τίς μείζων ταύτης καὶ φανερωτέρα ; ᾗ κατεπτηχὸς ἅπαν τὸ ὑπήκοον καὶ ὑπὸ φόβου δεδουλωμένον , πολλῶν τῶν κατηκόων περιιόντων καὶ ὠτακουστούντων κατὰ πάσας τὰς πόλεις εἴ τις φθέγξαιτό τι , ἐλεύθερον δὲ οὐδὲν οὔτε φρονῆσαί τι οὔτε εἰπεῖν οἷόν τε ὂν , ἀνῃρημένης τῆς σώφρονος καὶ δικαίας παρρησίας , τρέμοντος δὲ ἑκάστου σκιὰν , ἀπήλλαξε τοῦ φόβου τούτου καὶ ἠλευθέρωσε τὰς ἁπάντων ψυχὰς , ἐντελῆ καὶ ὁλόκληρον ἀποδοὺς τὴν ἐλευθερίαν αὐτοῖς . ὃ τοίνυν μέγιστον τῆς τοῦ βασιλέως φιλανθρωπίας καὶ κρεῖττον ἅπαντος παραδείγματος · ὢν γὰρ τηλικοῦτος ὁ βασιλεὺς ἡμερότητι καὶ ἐπιεικείᾳ διενήνοχεν ἁπάντων βασιλέων , ὥστε μικρὸν μὲν οἷα πατὴρ , μικρὸν δὲ οἷα ποιμὴν τῶν ἄλλων εἰπεῖν εἶναι , καὶ πάντα ὅσα ποιηταὶ δυνάστας ἡμεροῦντες ἐφθέγξαντο . τίνα γὰρ τρόπον ἐπιεικείας παραλέλοιπεν ; οὐ κοινότατος μὲν ὁ τρόπος τῆς φιλανθρωπίας αὐτοῦ πρὸς ἅπαν τὸ ὑπήκοον καὶ τοὺς ἐπὶ πάσης προφάσεως ἐντυγχάνοντας , ἡ δὲ τοῦ σχήματος αὐτοῦ πραότης ὡς φιλάνθρωπος καὶ τῆς διαλέκτου τὸ εὔκρατον καὶ τὸ μηδὲν δεῖν ἕνεκα τῆς προσόδου πραγματεύεσθαι , ἀλλʼ ὑπάρχειν ὥσπερ εἴσω περιρραντηρίων παριέναι τοῖς τι καὶ μικρὸν συνειδόσιν ἑαυτοῖς ἀγαθὸν , πῶς οὐ πάσης ἐπέκεινα πραότητος καὶ φιλανθρωπίας ; οὐ γὰρ ὡς σπάνιον καὶ δυσπρόσοδον παρέχων ἑαυτὸν ἡγεῖται τὴν τοῦ μέγας καὶ θαυμαστὸς καὶ τοιοῦτος οἷος μηδεὶς ἄλλος πώποτε ἐγένετο δόξαν ἀποίσεσθαι βασιλεὺς , ἀλλʼ οὕτως ἂν μάλιστα βεβαιοῦν τὴν τοῦ τοιοῦτος εἶναι προσηγορίαν , εἰ τὴν παρʼ αὑτοῦ εὔνοιαν καὶ φιλανθρωπίαν κοινὴν ἅπασι
Lemmas: ὁ βασιλεύς καί τοσοῦτος αὐτός περίειμι οὗτος ὁ καλός ὥστε ἀμελέω ὁ ὁ Ἕλλην παιδεία καί καταφρονέω , ἀναιρέω δέ ὁ ἐπί αὐτός τιμή , παρωθέω δέ καί ἐν οὐδείς εἰμί μέρος πᾶς ὁ Ἑλληνικός , οὐ ἀμελέω ὁ βασιλεύς , ἀλλά πρός ὁ ὑπάρχω τιμή καί ἄλλος προστίθημι . καί περί μέν δικαιοσύνη τοσοῦτος . φιλανθρωπία γε μήν τίς μέγας οὗτος καί φανερός ; ὅς καταπτήσσω ἅπας ὁ ὑπήκοος καί ὑπό φόβος δουλόω , πολύς ὁ κατήκοος περιέρχομαι καί ὠτακουστέω κατά πᾶς ὁ πόλις εἰ τις φθέγγομαι τις , ἐλεύθερος δέ οὐδείς οὔτε φρονέω τις οὔτε λέγω οἷος τε εἰμί , ἀναιρέω ὁ σώφρων καί δίκαιος παρρησία , τρέμω δέ ἕκαστος σκιά , ἀπαλλάσσω ὁ φόβος οὗτος καί ἐλευθερόω ὁ ἅπας ψυχή , ἐντελής καί ὁλόκληρος ἀποδίδωμι ὁ ἐλευθερία αὐτός . ὅς τοίνυν μέγας ὁ ὁ βασιλεύς φιλανθρωπία καί κρατύς ἅπας παράδειγμα · εἰμί γάρ τηλικοῦτος ὁ βασιλεύς ἡμερότης καί ἐπιείκεια διαφέρω ἅπας βασιλεύς , ὥστε μικρός μέν οἷος πατήρ , μικρός δέ οἷος ποιμήν ὁ ἄλλος λέγω εἰμί , καί πᾶς ὅσος ποιητής δυνάστης ἡμερόω φθέγγομαι . τίς γάρ τρόπος ἐπιείκεια παραλείπω ; οὐ κοινός μέν ὁ τρόπος ὁ φιλανθρωπία αὐτός πρός ἅπας ὁ ὑπήκοος καί ὁ ἐπί πᾶς πρόφασις ἐντυγχάνω , ὁ δέ ὁ σχῆμα αὐτός πραότης ὡς φιλάνθρωπος καί ὁ διάλεκτος ὁ εὔκρατος καί ὁ μηδείς δέω ἕνεκα ὁ πρόσοδος πραγματεύομαι , ἀλλά ὑπάρχω ὥσπερ εἴσω περιρραντήριον παρέρχομαι ὁ τις καί μικρός σύνοιδα ἑαυτοῦ ἀγαθός , πῶς οὐ πᾶς ἐπέκεινα πραότης καί φιλανθρωπία ; οὐ γάρ ὡς σπάνιος καί δυσπρόσοδος παρέχω ἑαυτοῦ ἡγέομαι ὁ ὁ μέγας καί θαυμαστός καί τοιοῦτος οἷος μηδείς ἄλλος πώποτε γίγνομαι δόξα ἀποφέρω βασιλεύς , ἀλλά οὕτως ἄν μάλα βεβαιόω ὁ ὁ τοιοῦτος εἰμί προσηγορία , εἰ ὁ παρά ἑαυτοῦ εὔνοια καί φιλανθρωπία κοινός ἅπας