aelius-aristides.ei-s-basile-sp 57
ἀξίως ἂν δυνηθῆναι περὶ αὐτῶν . ἐγὼ δὲ τῇ περὶ τἄλλα αὐτοῦ χρηστῇ καὶ φιλανθρώπῳ τύχῃ ἐπαρθεὶς καὶ τοῖς περὶ αὐτοῦ λόγοις ἐθάρρησα . διόπερ τἄλλα πάντα ἀφεὶς , ἃ τοῖς προοιμιαζομένοις λέγειν ἔθος ἐστὶ καὶ προφασίζεσθαι , τοῖς μὲν τὸ μέγεθος τῶν πεπραγμένων , τοῖς δὲ τὸν χρόνον ὀλίγον ὄντα τῶν λόγων , οὐ προσδεηθεὶς δὲ οὐδὲ τῶν Μουσῶν , ὥσπερ τινὲς τῶν ποιητῶν , οὐδʼ ἄλλης οὐδεμιᾶς ἔξωθεν βοηθείας , ἐπʼ αὐτὸν τρέψομαι τοῦ βασιλέως τὸν ἔπαινον , οὐχ ὑπʼ αὐθαδείας οὐδὲ καταφρονῶν τοῦ πράγματος , ἀλλʼ ὁρῶν τοὺς ἐν ἀρχῇ καταπραΰνοντας καὶ παραιτουμένους τρόπον τινὰ αὐτοὺς καταφρονοῦντας τῶν ὑποθέσεων ἃς ποιοῦνται τῶν λόγων . ταῦτα γὰρ λέγοντες οὐδὲν ἄλλο ἐνδείκνυσθαί μοι δοκοῦσιν ἢ τοῦτο μὲν ἐξ ὑπογυίου λέγοντες ὡς ἐν πλείονι χρόνῳ φροντίσαντες καὶ παρασκευασάμενοι ἴσους ἂν τῷ μεγέθει τῶν ἔργων τοὺς λόγους παράσχοιεν , οἱ δὲ δόντες ἑαυτοῖς τὸ περὶ τῶν μεγίστων δύνασθαι λέγειν ἐπαγγέλλονται , καὶ ταύτην ὑπερβολὴν τῶν ἐπαίνων σφίσιν αὐτοῖς διδόασιν . ἐγὼ δʼ οὔτε χρόνου πλῆθος ἱκανὸν οὔτε λόγον οὐδένα ὁρῶ τοῦ βασιλέως ἄξιον , οὐδʼ ὅστις αὐτὸν ἱκανῶς ἐγκωμιάσαι δυνήσεται · ὅμως δὲ οὐκ ἀποδειλιατέον , ἀλλʼ ὅση δύναμις πειρατέον εἰπεῖν . οὐδὲ γὰρ ἂν θύωμεν τοῖς θεοῖς , τὸ πρὸς ἀξίαν , οἶμαι , ὁρῶντες τοῦτο ποιοῦμεν , ἀλλʼ ὅσον δυνατὸν ἡμῖν χάριν αὐτοῖς ταύτην ἐκτίνομεν · διόπερ οὐδὲ τὸν βασιλέα δεῖ ὀκνεῖν μέλλοντας ἐπαινεῖν , ἀλλὰ θαρροῦντας ἰέναι ἐπὶ τὸν ἔπαινον αὐτοῦ . ἐκείνῳ μὲν γὰρ ἴσως ἐνδεῶς τὰ παρʼ ἡμῶν , ὑμῖν δὲ οὐκ ἐνδεῶς εἰρήσεται . ἓν μὲν οὖν τοῦτο πρῶτον καὶ μέγιστον ὑπάρχει λέγειν περὶ αὐτοῦ ὅτι καὶ πρότερον ἢ καταστῆναι εἰς τὴν ἀρχὴν ἄξιος τῆς βασιλείας ἦν . οἱ μὲν γὰρ διʼ ἑτέρων κτώμενοι τὴν ἀρχὴν ἢ παρὰ τῶν πρὸ αὑτῶν παραλαβόντες οἱ μὲν ἰσχὺν ἀντὶ τοῦ δικαίου προθέμενοι , οἱ δʼ ὥσπερ τινὸς γένους
Lemmas: ἄξιος ἄν δύναμαι περί αὐτός . ἐγώ δέ ὁ περί ἄλλος αὐτός χρηστός καί φιλάνθρωπος τύχη ἐπαίρω καί ὁ περί αὐτός λόγος θαρσέω . διόπερ ἄλλος πᾶς ἀφίημι , ὅς ὁ προοιμιάζομαι λέγω ἔθος εἰμί καί προφασίζομαι , ὁ μέν ὁ μέγεθος ὁ πράσσω , ὁ δέ ὁ χρόνος ὀλίγος εἰμί ὁ λόγος , οὐ προσδέω δέ οὐδέ ὁ Μοῦσα , ὥσπερ τις ὁ ποιητής , οὐδέ ἄλλος οὐδείς ἔξωθεν βοήθεια , ἐπί αὐτός τρέπω ὁ βασιλεύς ὁ ἔπαινος , οὐ ὑπό αὐθάδεια οὐδέ καταφρονέω ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ὁράω ὁ ἐν ἀρχή καταπραύνω καί παραιτέομαι τρόπος τις αὐτός καταφρονέω ὁ ὑπόθεσις ὅς ποιέω ὁ λόγος . οὗτος γάρ λέγω οὐδείς ἄλλος ἐνδείκνυμι ἐγώ δοκέω ἤ οὗτος μέν ἐκ ὑπόγυιος λέγω ὡς ἐν πολύς χρόνος φροντίζω καί παρασκευάζω ἴσος ἄν ὁ μέγεθος ὁ ἔργον ὁ λόγος παρέχω , ὁ δέ δίδωμι ἑαυτοῦ ὁ περί ὁ μέγας δύναμαι λέγω ἐπαγγέλλω , καί οὗτος ὑπερβολή ὁ ἔπαινος σφεῖς αὐτός δίδωμι . ἐγώ δέ οὔτε χρόνος πλῆθος ἱκανός οὔτε λόγος οὐδείς ὁράω ὁ βασιλεύς ἄξιος , οὐδέ ὅστις αὐτός ἱκανός ἐγκωμιάζω δύναμαι · ὅμως δέ οὐ ἀποδειλιατέον , ἀλλά ὅσος δύναμις πειράω λέγω . οὐδέ γάρ ἐάν θύω ὁ θεός , ὁ πρός ἀξία , οἴομαι , ὁράω οὗτος ποιέω , ἀλλά ὅσος δυνατός ἐγώ χάρις αὐτός οὗτος ἐκτίνω · διόπερ οὐδέ ὁ βασιλεύς δέω ὀκνέω μέλλω ἐπαινέω , ἀλλά θαρσέω ἔρχομαι ἐπί ὁ ἔπαινος αὐτός . ἐκεῖνος μέν γάρ ἴσως ἐνδεής ὁ παρά ἐγώ , σύ δέ οὐ ἐνδεής λέγω . εἷς μέν οὖν οὗτος πρῶτος καί μέγας ὑπάρχω λέγω περί αὐτός ὅτι καί πρότερος ἤ καθίστημι εἰς ὁ ἀρχή ἄξιος ὁ βασιλεία εἰμί . ὁ μέν γάρ διά ἕτερος κτάομαι ὁ ἀρχή ἤ παρά ὁ πρό ἑαυτοῦ παραλαμβάνω ὁ μέν ἰσχύς ἀντί ὁ δίκαιος προτίθημι , ὁ δέ ὥσπερ τις γένος