aelius-aristides.ei-s-ai-gai-on-pe-lagos 251
κομισθῆναι · οὕτω καὶ πελαγῶν καὶ τῶν ἐν τῇ γῇ πάντων οὗτος ὡραιότατος . ὥστε καὶ σύμβολόν ἐστι τοῦ Αἰγαίου τὸ τῆς εὐμορφίας ἴδιον καὶ ἐντεῦθεν ἄρχεται ὅθεν ὡς εἰπεῖν αἱ νῆσοι εἶναι ἄρχονται τὴν ψιλὴν ὑπερβάλλοντι θάλατταν . μόνον δὲ Αἰγαῖον οὐδὲ ἀτρύγετον ἔξεστιν εἰπεῖν , οὐ γὰρ γυμνὸς οὐδὲ ἄκαρπός ἐστιν , ἀλλὰ διαφερόντως μὲν εὔοινος , εὔφορος καὶ σίτου καὶ πάντων ὁπόσα ὧραι φύουσιν , εὔιχθυς δὲ καὶ εὔθηρος οἵαν μάλιστα Ὅμηρος εἶναι ἔφη τὴν τῶν εὐδαιμόνων δεῖν θάλατταν , χρείας πάσας καὶ πάσας ἡδονὰς καὶ θεάματα ἔχων , μεστὸς μὲν λιμένων , μεστὸς δὲ ἱερῶν , μεστὸς δʼ αὐλῶν καὶ παιάνων καὶ πηγῶν καὶ ποταμῶν , Διονύσου μὲν τροφεὺς ὢν , Διοσκούροις δὲ καὶ Νύμφαις ὁμοίως κεχαρισμένος · βίους εὐδαίμονας ἀπὸ παντὸς εἴδους παρεχόμενος , ἐνοίκοις τε αὐτοῦ καὶ ἐμπόροις ἐπικερδὴς καὶ σωτήριος οἷς ἂν εὐμενὴς ᾖ . ὥσπερ δὲ καλοῦ σώματος εἰσὶν ἀρχαὶ καὶ τέλη πρέποντα , οὕτω καὶ τούτου τοῦ πελάγους κινδυνεύει μόνου καὶ ἀρχὴ καὶ τέλος εἶναι κεχαρισμένον . ἄρχεται μὲν γὰρ ἀπὸ τοῦ πρώτου στοίχου τῶν νήσων τῶν πρὸς μεσημβρίαν , τελευτᾷ δὲ εἰς τὸν Ἑλλησπόντιον πορθμὸν , ὃν περιρρυεὶς τὴν ἀξιοθέατον χερρόνησον ποιεῖ . ὥστε τὸ δὴ λεγόμενον ἐκ κεφαλῆς εἰς πόδας αὐτῷ διήκει τὸ κάλλος . τοὺς δʼ ἀπόρρους αὐτοῦ καὶ κόλπους οὔτε ὅσοι τὸ πλῆθος οὔτε οἷοι τὸ κάλλος ἔστιν εἰπεῖν . μάλιστα δὲ Αἰγαῖον πέλαγος δεδιότες μάλιστα καὶ ποθοῦσιν ἅπαντες δεύτερον περαιωθῆναι , ἐπεὶ καὶ ἐπʼ αἰτίαις ἡδίσταις τοῦτον ἄνθρωποι περαιοῦνται . ἀγῶνες καὶ μυστήρια καὶ τὰ τῆς Ἑλλάδος καλὰ πληροῖ τοῦτον τὸν στόλον , καὶ τῶν πανταχόθεν φιλοκάλων καὶ γενναίων οὗτός ἐστι συναγωγεὺς καὶ πληρωτὴς τῶν ἡδίστων θεαμάτων τοῖς ἐπιφανεστάτοις τῶν θεῶν τὰ κάλλιστα ὑπηρετῶν . ταῦτά σοι παρʼ ἡμῶν , ὦ φίλε σωτὴρ Αἰγαῖε , ᾔσθω τῇ ἡμετέρᾳ μουσικῇ . σὺ δὲ ἡσθεὶς σῶζε ἀεὶ σαυτόν τε καὶ σύμπλους .
Lemmas: κομίζω · οὕτως καί πέλαγος καί ὁ ἐν ὁ γῆ πᾶς οὗτος ὡραῖος . ὥστε καί σύμβολον εἰμί ὁ Αἰγαῖος ὁ ὁ εὐμορφία ἴδιος καί ἐντεῦθεν ἄρχω ὅθεν ὡς λέγω ὁ νῆσος εἰμί ἄρχω ὁ ψιλός ὑπερβάλλω θάλασσα . μόνος δέ Αἰγαῖος οὐδέ ἀτρύγετος ἔξεστι λέγω , οὐ γάρ γυμνός οὐδέ ἄκαρπος εἰμί , ἀλλά διαφερόντως μέν εὔοινος , εὔφορος καί σῖτος καί πᾶς ὁπόσος ὥρα φύω , εὔϊχθυς δέ καί εὔθηρος οἷος μάλα Ὅμηρος εἰμί φημί ὁ ὁ εὐδαίμων δέω θάλασσα , χρεία πᾶς καί πᾶς ἡδονή καί θέαμα ἔχω , μεστός μέν λιμήν , μεστός δέ ἱερός , μεστός δέ αὐλός καί παιάν καί πηγή καί ποταμός , Διόνυσος μέν τροφεύς εἰμί , Διόσκοροι δέ καί Νύμφη ὅμοιος χαρίζω · βίος εὐδαίμων ἀπό πᾶς εἶδος παρέχω , ἔνοικος τε αὐτός καί ἔμπορος ἐπικερδής καί σωτήριος ὅς ἄν εὐμενής εἰμί . ὥσπερ δέ καλός σῶμα εἰμί ἀρχή καί τέλος πρέπω , οὕτως καί οὗτος ὁ πέλαγος κινδυνεύω μόνος καί ἀρχή καί τέλος εἰμί χαρίζω . ἄρχω μέν γάρ ἀπό ὁ πρῶτος στοῖχος ὁ νῆσος ὁ πρός μεσημβρία , τελευτάω δέ εἰς ὁ Ἑλλησπόντιος πορθμός , ὅς περιρρέω ὁ ἀξιοθέατος χερσόνησος ποιέω . ὥστε ὁ δή λέγω ἐκ κεφαλή εἰς πούς αὐτός διήκω ὁ κάλλος . ὁ δέ ἄπορρος αὐτός καί κόλπος οὔτε ὅσος ὁ πλῆθος οὔτε οἷος ὁ κάλλος εἰμί λέγω . μάλα δέ Αἰγαῖος πέλαγος δείδω μάλα καί ποθέω ἅπας δεύτερος περαιόω , ἐπεί καί ἐπί αἰτία ἡδύς οὗτος ἄνθρωπος περαιόω . ἀγών καί μυστήριον καί ὁ ὁ Ἑλλάς καλός πληρόω οὗτος ὁ στόλος , καί ὁ πανταχόθεν φιλόκαλος καί γενναῖος οὗτος εἰμί συναγωγεύς καί πληρωτής ὁ ἡδύς θέαμα ὁ ἐπιφανής ὁ θεός ὁ καλός ὑπηρετέω . οὗτος σύ παρά ἐγώ , ὦ φίλος σωτήρ Αἰγαῖος , ᾔομαι ὁ ἡμέτερος μουσική . σύ δέ ἥδομαι σῴζω ἀεί σεαυτοῦ τε καί σύμπλους .