aelius-aristides.aqhna 16
Ἡρακλέους δὲ ὅπως ἔσται θεός · ταῦτα δὴ καὶ ὁ Ἀπόλλων συνειδὼς τοῖς μὲν ἄλλοις αὐτός ἐστι προπύλαιος , αὑτοῦ δὲ τὴν Ἀθηνᾶν πεποίηται . ἀλλὰ γὰρ τίνι τῶν πάντων οὐ λυσιτελὴς ἡ θεός ; ἢ τίς ἀσφαλεστέρα κοινωνός ; ἢ ποῖον πῦρ ἄφυκτον ταύτης οὐχ ἑπομένης , ἀλλʼ ἡγουμένης ; ἣ μόνη μὲν ἁπάντων θεῶν , ὁμοίως δὲ πασῶν , οὐκ ἐπώνυμος τῆς νίκης ἐστὶν , ἀλλʼ ὁμώνυμος . μόνη δʼ ἐργάνη καὶ πρόνοια κέκληται , τὰς τοῦ σώζειν ἅπαντα τὸν θεσμὸν ἐπωνυμίας ἀνῃρημένη . προφῆται δὲ καὶ ἱερεῖς καθάρσιον αὐτὴν ἐπικαλοῦνται καὶ ἀλεξίκακον καὶ τῶν τελεωτάτων ἔφορον καθαρμῶν · εἰκότως . εἰ γὰρ δεῖ καταλύσαντα τοὺς μύθους εἰπεῖν εἰς τὸ μέσον τὰ τῆς θεοῦ , ἥδʼ ἐστὶν ἡ τοὺς ὡς ἀληθῶς καὶ κοινοὺς πολεμίους ἡμῶν ἀπείργουσα , καὶ τὸν οἰκεῖον ἑκάστου πόλεμον εὖ τιθεμένη , τοὺς συνεχεῖς καὶ συμφύτους ἐχθροὺς ἀπαλλάττουσα , ὑφʼ ὧν καὶ οἶκοι καὶ πόλεις ἀνάστατοι γίγνονται πρὶν σάλπιγγος ἀκοῦσαι , φαίη τις ἂν , καὶ τὴν ἀληθῆ καὶ κυρίαν νίκην ἑκάστῳ διδοῦσα πολὺ τῆς Καδμείας κεχωρισμένην καὶ τῷ ὄντι Ὀλυμπικήν . διʼ ἣν ἀφροσύνη μὲν καὶ ἀσέλγεια καὶ δειλία καὶ ἀταξία καὶ στάσις καὶ ὕβρις καὶ ὑπερηφανία θεῶν καὶ πάνθʼ ὅσα τοιαῦτʼ ἂν εἴποι τις ἐκχωρεῖ · φρόνησις δὲ καὶ σωφροσύνη καὶ ἀνδρεία καὶ ὁμόνοια καὶ εὐταξία καὶ εὐπραγία καὶ τιμὴ θεῶν τε καὶ ἐκ θεῶν ἀντεισέρχεται . ὡς δʼ εἰπεῖν ἐν κεφαλαίῳ , τὸ τῆς Ἀθηνᾶς μέρος ἡ θεῶν ἀγορὰ πάντʼ ἐστὶ τὰ πράγματα . ταῦτʼ ἄρα καὶ τοῦ Διός ἐστιν ἐγγυτάτω καὶ περὶ παντὸς ἀεὶ ταυτὸν ἐν ἀμφοῖν δοκεῖ . κἀμοὶ πεπαῦσθαι καλὸν ἐνταῦθά που . ἀνελήλυθε γὰρ εἰς τὴν ἀρχὴν ὁ λόγος , μᾶλλον δὲ ἐλήλυθε πρὸς αὐτὸ τὸ ἔσχατον . σχεδὸν γὰρ δύναμιν τοῦ Διὸς εἶναι λέγων τις αὐτὴν ἐκ τούτων οὐκ ἂν ἁμαρτάνοι . ὥστε τί δεῖ μικρολογεῖσθαι τὰς ἐν μέρει πράξεις αὐτῆς διηγούμενον , ὁπότʼ ἔξεστι τὰ τοῦ Διὸς ἔργα κοινὰ τοῦ Διὸς εἶναι φῆσαι καὶ
Lemmas: Ἡρακλῆς δέ ὅπως εἰμί θεός · οὗτος δή καί ὁ Ἀπόλλων σύνοιδα ὁ μέν ἄλλος αὐτός εἰμί προπύλαιος , ἑαυτοῦ δέ ὁ Ἀθήνη ποιέω . ἀλλά γάρ τίς ὁ πᾶς οὐ λυσιτελής ὁ θεός ; ἤ τίς ἀσφαλής κοινωνός ; ἤ ποῖος πῦρ ἄφυκτος οὗτος οὐ ἕπομαι , ἀλλά ἡγέομαι ; ὁ μόνος μέν ἅπας θεός , ὅμοιος δέ πᾶς , οὐ ἐπώνυμος ὁ νίκη εἰμί , ἀλλά ὁμώνυμος . μόνος δέ ἐργάνη καί πρόνοια καλέω , ὁ ὁ σῴζω ἅπας ὁ θεσμός ἐπωνυμία ἀναιρέω . προφήτης δέ καί ἱερεύς καθάρσιος αὐτός ἐπικαλέω καί ἀλεξίκακος καί ὁ τέλειος ἔφορος καθαρμός · ἔοικα . εἰ γάρ δέω καταλύω ὁ μῦθος λέγω εἰς ὁ μέσος ὁ ὁ θεός , ὅδε εἰμί ὁ ὁ ὡς ἀληθής καί κοινός πολέμιος ἐγώ ἀπείργω , καί ὁ οἰκεῖος ἕκαστος πόλεμος εὖ τίθημι , ὁ συνεχής καί σύμφυτος ἐχθρός ἀπαλλάσσω , ὑπό ὅς καί οἶκος καί πόλις ἀνάστατος γίγνομαι πρίν σάλπιγξ ἀκούω , φημί τις ἄν , καί ὁ ἀληθής καί κύριος νίκη ἕκαστος δίδωμι πολύς ὁ Καδμεῖος χωρίζω καί ὁ εἰμί Ὀλυμπικός . διά ὅς ἀφροσύνη μέν καί ἀσέλγεια καί δειλία καί ἀταξία καί στάσις καί ὕβρις καί ὑπερηφανία θεός καί πᾶς ὅσος τοιοῦτος ἄν λέγω τις ἐκχωρέω · φρόνησις δέ καί σωφροσύνη καί ἀνδρεία καί ὁμόνοια καί εὐταξία καί εὐπραγία καί τιμή θεός τε καί ἐκ θεός ἀντεισέρχομαι . ὡς δέ λέγω ἐν κεφάλαιος , ὁ ὁ Ἀθήνη μέρος ὁ θεός ἀγορά πᾶς εἰμί ὁ πρᾶγμα . οὗτος ἄρα καί ὁ Ζεύς εἰμί ἐγγύς καί περί πᾶς ἀεί τατός ἐν ἄμφω δοκέω . ἐγώ παύω καλός ἐνταῦθα που . ἀνέρχομαι γάρ εἰς ὁ ἀρχή ὁ λόγος , μάλα δέ ἔρχομαι πρός αὐτός ὁ ἔσχατος . σχεδόν γάρ δύναμις ὁ Ζεύς εἰμί λέγω τις αὐτός ἐκ οὗτος οὐ ἄν ἁμαρτάνω . ὥστε τίς δέω μικρολογέομαι ὁ ἐν μέρος πρᾶξις αὐτός διηγέομαι , ὁπότε ἔξεστι ὁ ὁ Ζεύς ἔργον κοινός ὁ Ζεύς εἰμί φημί καί