aelius-aristides.apella-geneqliako-s 73
ὀρθῶς ἡμῖν ὁ τοῦ Πλάτωνος ἐπικελεύει λόγος , χρὴ δὲ οἴεσθαι τοῦθʼ οὕτως ἔχειν , ὥστε ἐν ταῖς παιδιαῖς τῶν μαθημάτων ὅσα ἀναγκαῖα προμεμαθηκέναι προμανθάνειν , οἷον τέκτονα μετρεῖν ἢ σταθμᾶσθαι , καὶ πολεμικὸν ἱππεύειν παίζοντα , ἤ τι τῶν τοιούτων ἄλλο ποιοῦντα , καὶ πειρᾶσθαι διὰ τῶν παιδιῶν ἐκεῖσε τρέπειν τὰς ἡδονὰς καὶ ἐπιθυμίας τῶν παίδων οἷ ἀφικομένους δεῖ τέλος ἔχειν , τοῦτʼ εἰ δεῖ φῆσαι καλῶς ἔχειν τῷ Πλάτωνι , καὶ γάρ πως ἔτυχον αὐτῶν ἀπομνημονεύσας , οὔτʼ ἀφελὼν οὐδὲν οὔτε προσθεὶς , τίς ἂν ἡμῖν ἐκ τῆς ἄλλης τῶν παίδων συμμορίας τούτῳ παράλληλος , ᾧ γε ἵππων μὲν ἅμιλλαι καὶ κυνῶν ἀσκήσεις ἀφεῖνται , τοσούτου δεῖ τι τῶν χειρόνων νοσεῖν ἢ κατὰ ταῦτα ἐν οἷς ὅ τε νῦν βίος ἐστὶν αὐτῷ καὶ ὁ λοιπὸς μέλλει γενήσεσθαι · λέγω δʼ ἀγῶνες παίδων οἱ κατὰ τὰς παλαίστρας καὶ λόγων ἅμιλλαι · προϊὼν δʼ ἤδη τῇ παιδιᾷ μαντεύεται τὸ μέλλον ἀτεχνῶς τὴν ἑαυτοῦ τύχην γυμνάζων , καὶ δικαστὴς ἤδη κάθηται , πάντως δʼ οὐκ ἠγνόηκεν ἡ φύσις τὴν διὰ τῆς παιδιᾶς ὁδὸν ἐπὶ τὴν ἀληθῆ τύχην . καὶ τούτῳ γε οὐκ ἄν τις ἐπιτιμήσειεν ὡς ἀδίκως δικάσαντι , καθάπερ τῷ Κύρῳ φασὶ τὸν διδάσκαλον τῆς δικαιοσύνης , ἐπεὶ καὶ Κύρου τὴν δικαστικήν ἐστι σοφώτερος , παρʼ οὐδενὸς αὐτὴν ἐκμαθών . τοιοῦτόν ἐστι καθαρὰ φύσις , ἐξ ἀκηράτου γε τοῦ κηροῦ πλασθεῖσα κατὰ τὸν Πλάτωνα , μέσην ὑγροῦ τε καὶ μαλθακοῦ καὶ τοῦ σκληροῦ καὶ λιθώδους τὴν πλάσιν ἔχουσα . τί δʼ ἂν εἴποις ὅταν εἰς θεὸν ἡγεμόνα τοῦ παντὸς ἀναφέρῃ καὶ θεὸν , ᾧ μέλειν ἐκ προγόνων αὐτῶν ἐδόθη πρέπων γε πατέρων ἀγαθῶν ἀγαθὸς διάδοχος ἔκγονός τε καὶ παῖς καὶ πᾶν ὅσον προσειπεῖν ἔξεστιν . ὦ τρὶς ἐκεῖνοι καὶ πολλάκις εὐδαίμονες , οἳ τὴν μόνην τῷ γένει τῷ τῶν ἀνθρώπων ἀποδοθεῖσαν ἀθανασίαν ἐν σοὶ καρπούμενοι , καὶ μετὰ τῆς μνήμης τῆς ἑαυτῶν κλῆρόν σοι μεγαλοπρεπέστερον τῶν ὑπό τε γῆν καὶ περὶ γῆν θησαυρῶν καταλιπόντες τὴν ἑαυτῶν δόξαν , ἧς ἐπιβιβάζει σε τὰ νῦν ἀσφαλῶς θεὸς αὐτὸς ἐπιστὰς αὐτὸν αἰτήσας
Lemmas: ὀρθός ἐγώ ὁ ὁ Πλάτων ἐπικελεύω λόγος , χρή δέ οἴομαι οὗτος οὕτως ἔχω , ὥστε ἐν ὁ παιδιά ὁ μάθημα ὅσος ἀναγκαῖος προμανθάνω προμανθάνω , οἷος τέκτων μετρέω ἤ σταθμάω , καί πολεμικός ἱππεύω παίζω , ἤ τις ὁ τοιοῦτος ἄλλος ποιέω , καί πειράω διά ὁ παιδιά ἐκεῖσε τρέπω ὁ ἡδονή καί ἐπιθυμία ὁ παῖς οἷ ἀφικνέομαι δέω τέλος ἔχω , οὗτος εἰ δέω φημί καλός ἔχω ὁ Πλάτων , καί γάρ πως τυγχάνω αὐτός ἀπομνημονεύω , οὔτε ἀφαιρέω οὐδείς οὔτε προστίθημι , τίς ἄν ἐγώ ἐκ ὁ ἄλλος ὁ παῖς συμμορία οὗτος παράλληλος , ὁ γε ἵππος μέν ἅμιλλα καί κύων ἀσκέω ἀφίημι , τοσοῦτος δέω τις ὁ κακός νοσέω ἤ κατά οὗτος ἐν ὅς ὅς τε νῦν βίος εἰμί αὐτός καί ὁ λοιπός μέλλω γίγνομαι · λέγω δέ ἀγών παῖς ὁ κατά ὁ παλαίστρα καί λόγος ἅμιλλα · προέρχομαι δέ ἤδη ὁ παιδιά μαντεύομαι ὁ μέλλω ἄτεχνος ὁ ἑαυτοῦ τύχη γυμνάζω , καί δικαστής ἤδη κάθημαι , πάντως δέ οὐ ἀγνοέω ὁ φύσις ὁ διά ὁ παιδιά ὁδός ἐπί ὁ ἀληθής τύχη . καί οὗτος γε οὐ ἄν τις ἐπιτιμάω ὡς ἄδικος δικάζω , καθά ὁ Κῦρος φημί ὁ διδάσκαλος ὁ δικαιοσύνη , ἐπεί καί Κῦρος ὁ δικαστικός εἰμί σοφός , παρά οὐδείς αὐτός ἐκμανθάνω . τοιοῦτος εἰμί καθαρός φύσις , ἐκ ἀκήρατος γε ὁ κηρός πλάσσω κατά ὁ Πλάτων , μέσος ὑγρός τε καί μαλθακός καί ὁ σκληρός καί λιθώδης ὁ πλάσις ἔχω . τίς δέ ἄν λέγω ὅταν εἰς θεός ἡγεμών ὁ πᾶς ἀναφέρω καί θεός , ὅς μέλω ἐκ πρόγονος αὐτός δίδωμι πρέπω γε πατήρ ἀγαθός ἀγαθός διάδοχος ἔκγονος τε καί παῖς καί πᾶς ὅσος προσλέγω ἔξεστι . ὦ τρίς ἐκεῖνος καί πολλάκις εὐδαίμων , ὅς ὁ μόνος ὁ γένος ὁ ὁ ἄνθρωπος ἀποδίδωμι ἀθανασία ἐν σύ καρπόω , καί μετά ὁ μνήμη ὁ ἑαυτοῦ κλῆρος σύ μεγαλοπρεπής ὁ ὑπό τε γῆ καί περί γῆ θησαυρός καταλείπω ὁ ἑαυτοῦ δόξα , ὅς ἐπιβιβάζω σύ ὁ νῦν ἀσφαλής θεός αὐτός ἐφίστημι αὐτός αἰτέω