aelius-aristides.apella-geneqliako-s 72
αἳ δὴ προείρηνται , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐπανθοῦσιν αὐτῷ κατὰ ταυτηνὶ τὴν ἡλικίαν συμβαλεῖν καὶ μάλʼ ἐναργῶς , κἀκ τῶν εἰς ψυχὴν κἀκ τῶν εἰς σῶμα φερόντων οὑτωσὶ διελόμενον . τὸ μέν γε τῆς ψυχῆς πρᾶον φθάνει τὴν ἀκμὴν τῆς ἡλικίας σπεῦδον εἰς τὸ γῆρας , οὐ μὴν κεκμηκυῖα προσέοικεν ἡ πραότης , οἵαν ἐνειργάσαντο πολλοῖς αἱ κατὰ τὸν βίον ἀνάγκαι , συνηβᾷ δὲ ἀνακεκραμένη πρέποντι φρονήματι . θεωρείτω δʼ ἀπὸ τῆς βολῆς τῶν ὀμμάτων , εἴ τις ἀπολέλειπται τοῦ μαθεῖν ἔργῳ τὸ λεγόμενον · οὔτε γὰρ ἐπανεστᾶσιν ἀτενεῖς οὔτε ὕπνῳ δή τινι καθῃρημένοις ἐοίκασιν ὑπὸ ταπεινότητος , ἀλλʼ ἡσυχῆ σεμνότης ἥμερος ἐνείρει τὸ βλέμμα . χάρις τοίνυν , ἡ παισὶν ἐκ θεῶν δῶρον προτεθεῖσα καθάπερ ἔκ τινος ὁμολογίας , οὔ τί που γυμνὴ κατὰ τοὺς ζωγράφους , ἀλλʼ αἰδῶ πολλὴν ἐπαμφιασαμένη πᾶσι τοῖς μέρεσιν ἐντέτηκεν . οὐκοῦν οὔτε ἐμειδίασεν ἄλλος σὺν Ἀφροδίτῃ τοσαύτῃ οὔτε μὴν ἔστησεν ἐρυθήματι κινούμενον ἤδη τὸν γέλωτα . οὐ τοίνυν οὔτε τὸ θυμοειδὲς αὐτὸν ἐπιλέλοιπεν , ᾧ τεκμήραιτʼ ἄν τις τὴν ἀρρένων φύσιν , οὐδέ γε εἰς ἀγρίαν καὶ θηριώδη ταύτην ἐρεθιζόμενον ἐπεξῆκται · δείγματα δʼ ἀμφοῖν τούτων αὐτὸς παρέσχηται , νῦν μὲν τῷ προσώπῳ τὴν κίνησιν τῆς ψυχῆς ἐπίδηλος ὢν , νῦν δὲ ἀτρέμα πείθων αὐτὴν ἡσυχάσαι καὶ γαλήνην ἱστάς . πειθὼ δʼ ἐν ταῖς σπουδαῖς καὶ παιδιαῖς τίς ἂν ἀπὸ τῶν τούτου χειλῶν ἀναστήσειεν οὐ φθεγξαμένου μόνον , ἀλλὰ καὶ σιωπῶντος ; οὔτε γὰρ εἰπὼν ἄν τις ἐντρέψειεν οὕτως ὡς οὗτος ὃ βούλεται τῇ σιωπῇ προδείξας οὔτʼ ἂν ὁ Νέστωρ ἔτι δόξειεν ἂν , γέρων γε ὢν ἐκεῖνος , ἐοικότα φθέγγεσθαι μέλιτι παρὰ τοῦτον ἐξετασθείς . συνελόντι δʼ οὔποτε σπουδάζει δίχα φαιδρότητος , ἀλλὰ πᾶν , κἂν ᾖ χαλεπὸν , οὐκ ἔστιν ἑορτῆς ἄνευ πραχθῆναι , τό τε ἐν τῷ μέρει τερπνὸν αὐτῷ σπουδῆς οὐκ ἀπήλλακται . εἰ δὲ
Lemmas: ὅς δή προλέγω , ἀλλά καί ὁ ἐπανθέω αὐτός κατά οὗτος ὁ ἡλικία συμβάλλω καί μάλα ἐναργής , ἐκ ὁ εἰς ψυχή ἐκ ὁ εἰς σῶμα φέρω οὕτως διαιρέω . ὁ μέν γε ὁ ψυχή πρᾶος φθάνω ὁ ἀκμή ὁ ἡλικία σπεύδω εἰς ὁ γῆρας , οὐ μήν κάμνω προσέοικα ὁ πραότης , οἷος ἐνεργάζομαι πολύς ὁ κατά ὁ βίος ἀνάγκη , συνηβάω δέ ἀνακεράννυμι πρέπω φρόνημα . θεωρέω δέ ἀπό ὁ βολή ὁ ὄμμα , εἰ τις ἀπολείπω ὁ μανθάνω ἔργον ὁ λέγω · οὔτε γάρ ἐπανίστημι ἀτενής οὔτε ὕπνος δή τις καθαιρέω ἔοικα ὑπό ταπεινότης , ἀλλά ἡσυχῆ σεμνότης ἥμερος ἐλλέγω ὁ βλέμμα . χάρις τοίνυν , ὁ παῖς ἐκ θεός δῶρον προτίθημι καθά ἐκ τις ὁμολογία , οὐ τις που γυμνός κατά ὁ ζωγράφος , ἀλλά αἰδώς πολύς ἐπαμφιήδομαι πᾶς ὁ μέρος ἐντήκω . οὐκοῦν οὔτε μειδιάω ἄλλος σύν Ἀφροδίτη τοσοῦτος οὔτε μήν ἵστημι ἐρύθημα κινέω ἤδη ὁ γέλως . οὐ τοίνυν οὔτε ὁ θυμοειδής αὐτός ἐπιλείπω , ὅς τεκμαίρομαι ἄν τις ὁ ἄρσην φύσις , οὐδέ γε εἰς ἄγριος καί θηριώδης οὗτος ἐρεθίζω ἐπεξάγω · δεῖγμα δέ ἄμφω οὗτος αὐτός παρέχω , νῦν μέν ὁ πρόσωπον ὁ κίνησις ὁ ψυχή ἐπίδηλος εἰμί , νῦν δέ ἀτρέμας πείθω αὐτός ἡσυχάζω καί γαλήνη ἵστημι . πειθώ δέ ἐν ὁ σπουδή καί παιδιά τίς ἄν ἀπό ὁ οὗτος χεῖλος ἀνίστημι οὐ φθέγγομαι μόνος , ἀλλά καί σιωπάω ; οὔτε γάρ λέγω ἄν τις ἐντρέπω οὕτως ὡς οὗτος ὅς βούλομαι ὁ σιωπή προδείκνυμι οὔτε ἄν ὁ Νέστωρ ἔτι δοκέω ἄν , γέρων γε εἰμί ἐκεῖνος , ἔοικα φθέγγομαι μέλι παρά οὗτος ἐξετάζω . συναιρέω δέ οὔποτε σπουδάζω δίχα φαιδρότης , ἀλλά πᾶς , ἐάν εἰμί χαλεπός , οὐ εἰμί ἑορτή ἄνευ πράσσω , ὁ τε ἐν ὁ μέρος τερπνός αὐτός σπουδή οὐ ἀπαλλάσσω . εἰ δέ