aelius-aristides.ai-gu-ptios 335
οὐδʼ οἰκεῖν ἔτι φασὶν εἶναι διὰ καῦμα , ποίαν εἰκὸς εἶναι χιόνα , ὑφʼ ἧς γίγνεσθαι ῥεῦμα τοσοῦτον ; ὅμοιον γάρ ἐστι τοῦτό γε ὥσπερ ἂν εἴ τις τοὺς ἐν τῇ Αἴτνῃ κρατῆρας ἀπορροὴν εἶναι κρυστάλλου βιάζοιτο , ἢ εἴ τις τὴν μὲν χιόνα θερμαίνειν , τὸ δὲ πῦρ ψύχειν ἐπιχειροίη λέγειν . ὅταν γὰρ ἐν αὐτῇ τῇ χώρᾳ τῆς θέρμης τιθῇ τις εἶναι χιόνα , πῶς οὐ τοιοῦτον γίγνεται , ὥσπερ ἐξ Ὀδρύσων ἢ Βισαλτῶν τὸν Νεῖλον ὁρμώμενον , ἀλλʼ οὐχ ὅθεν οὐδʼ εἰπεῖν ἔχομεν πλήν γε δὴ ὅτι ἀεὶ ἀνὰ πλέον εἰς θερμότερα ἀφικνεῖ , ἕως οὐκ ἔστιν ἀντισχεῖν . καὶ ὡς ἔοικεν , Αἰγυπτίων μὲν οἱ μὴ ἀποδημήσαντες οὐδὲ εἶδον χιόνα , ἀλλʼ οὐδʼ ἑτέρου λέγοντος δύνανται μαθεῖν , — ἡμεῖς γοῦν ὥσπερ ἄλλο τι τῶν ἀτόπων ἀφηγούμενοι διδάσκειν οὐκ εἴχομεν , ἀλλʼ ὥσπερ ὅσα ἑρμηνέως ἐδεῖτο ὅλως πρὸς τοὺς βαρβαρίζοντας αὐτῶν , οὕτω τοῦτο ἄγνωστον ἦν—οἱ δʼ ἐπὶ τῇ τῆς μεσημβρίας ἀρχῇ χιόνος πλέον ἢ θέρμης ἔχουσι ; καὶ τί γένοιτʼ ἂν τούτου τραγικώτερον ψεῦσμα , ἄν τʼ Εὐριπίδης ἄν τʼ Αἰσχύλος αὐτὸ συνθῇ ; αὐτῆς γοῦν Αἰγύπτου τὰ πρῶτα πρὸς τὰ τελευταῖα πλέον ὡς εἰπεῖν διαλλάττει ἢ ἄλλο ἔθνος πρὸς αὐτὴν Αἴγυπτον · τοσοῦτον τὰ ἄνω προφέρει καύματι . ἃ τοίνυν περὶ τὰς ἐσχατιὰς τῆς Αἰγύπτου τὰς πρὸς ἡμῶν καὶ τῆς θαλάττης τὸ πρὸς Αἰγύπτου οὔτε συμβαίνει οὔτε τις ἤκουσε πώποτε , πῶς ταῦτʼ εἰκὸς ἐπʼ ἀρχῇ τῆς μεσημβρίας εἶναί ποτε φῆσαι ; κρύος καὶ πλῆθος χιόνος τοσοῦτον ὥστε τὸ ἐκείνης ὕδωρ πλέον ἢ τὸ κύριον εἶναι τοῦ ποταμοῦ · καὶ πνεύματα μεσημβρινὰ πνευμάτων πάντων σύνισμεν ὄντα θερμότατα , καὶ αὐτὸν τὸν ἥλιον μεσημβρίζοντα τὰ εἴσω φλέγοντα · ὃ δὲ τῶν ἐσχάτων ἐστὶ κρυμῶν καὶ χειμώνων καὶ τῆς παρʼ ἡμῖν ὥρας , ἡνίκʼ ἂν ᾖ χειμεριωτάτη , τοῦθʼ οὕτως ἄφθονον εἶναι τοῖς ἐκεῖ τιθέντες οὐκ αἰσχυνούμεθα , ἐὰν μὲν αὐτοὶ λέγωμεν τὸν λόγον , ὡς ἀναιδῆ ψευδόμενοι , ἐὰν δʼ ἑτέροις λέγουσι πιστεύωμεν , ὡς ῥᾳδίως ἐξαπατώμενοι ; μικροῦ δʼ ἔγωγε δέω λέγειν μόνον τοῦτο μηδʼ ἐπείσακτον εἶναι τῇ χώρᾳ , καθάπερ φύσιν πολέμιον . καὶ μὴν ὅτι γε
Lemmas: οὐδέ οἰκέω ἔτι φημί εἰμί διά καῦμα , ποῖος ἔοικα εἰμί χιών , ὑπό ὅς γίγνομαι ῥεῦμα τοσοῦτος ; ὅμοιος γάρ εἰμί οὗτος γε ὥσπερ ἄν εἰ τις ὁ ἐν ὁ Αἴτνη κρατήρ ἀπορροή εἰμί κρύσταλλος βιάζω , ἤ εἰ τις ὁ μέν χιών θερμαίνω , ὁ δέ πῦρ ψύχω ἐπιχειρέω λέγω . ὅταν γάρ ἐν αὐτός ὁ χώρα ὁ θέρμη τίθημι τις εἰμί χιών , πῶς οὐ τοιοῦτος γίγνομαι , ὥσπερ ἐκ Ὄδρυσος ἤ Βισάλτης ὁ Νεῖλος ὁρμάω , ἀλλά οὐ ὅθεν οὐδέ λέγω ἔχω πλήν γε δή ὅτι ἀεί ἀνά πολύς εἰς θερμός ἀφικνέομαι , ἕως οὐ εἰμί ἀντέχω . καί ὡς ἔοικα , Αἰγύπτιος μέν ὁ μή ἀποδημέω οὐδέ ὁράω χιών , ἀλλά οὐδέ ἕτερος λέγω δύναμαι μανθάνω , — ἐγώ γοῦν ὥσπερ ἄλλος τις ὁ ἄτοπος ἀφηγέομαι διδάσκω οὐ ἔχω , ἀλλά ὥσπερ ὅσος ἑρμηνεύς δέω ὅλος πρός ὁ βαρβαρίζω αὐτός , οὕτως οὗτος ἄγνωστος ἵημι δέ ἐπί ὁ ὁ μεσημβρία ἀρχή χιών πολύς ἤ θέρμη ἔχω ; καί τίς γίγνομαι ἄν οὗτος τραγικός ψεῦσμα , ἐάν τε Εὐριπίδης ἐάν τε Αἰσχύλος αὐτός συντίθημι ; αὐτός γοῦν Αἴγυπτος ὁ πρῶτος πρός ὁ τελευταῖος πολύς ὡς λέγω διαλλάσσω ἤ ἄλλος ἔθνος πρός αὐτός Αἴγυπτος · τοσοῦτος ὁ ἄνω προφέρω καῦμα . ὅς τοίνυν περί ὁ ἐσχατιά ὁ Αἴγυπτος ὁ πρός ἐγώ καί ὁ θάλασσα ὁ πρός Αἴγυπτος οὔτε συμβαίνω οὔτε τις ἀκούω πώποτε , πῶς οὗτος ἔοικα ἐπί ἀρχή ὁ μεσημβρία εἰμί ποτέ φημί ; κρύος καί πλῆθος χιών τοσοῦτος ὥστε ὁ ἐκεῖνος ὕδωρ πολύς ἤ ὁ κύριος εἰμί ὁ ποταμός · καί πνεῦμα μεσημβρινός πνεῦμα πᾶς σύνοιδα εἰμί θερμός , καί αὐτός ὁ ἥλιος μεσημβρίζω ὁ εἴσω φλέγω · ὅς δέ ὁ ἔσχατος εἰμί κρυμός καί χειμών καί ὁ παρά ἐγώ ὥρα , ἡνίκα ἄν εἰμί χειμέριος , οὗτος οὕτως ἄφθονος εἰμί ὁ ἐκεῖ τίθημι οὐ αἰσχύνω , ἐάν μέν αὐτός λέγω ὁ λόγος , ὡς ἀναιδής ψεύδω , ἐάν δέ ἕτερος λέγω πιστεύω , ὡς ῥᾴδιος ἐξαπατάω ; μικρός δέ ἐγώ δέω λέγω μόνος οὗτος μηδέ ἐπείσακτος εἰμί ὁ χώρα , καθά φύσις πολέμιος . καί μήν ὅτι γε