aelius-aristides.ai-gu-ptios 349
τῷ σοφῷ ὅτι ὥσπερ ἐκ τῶν ὑψηλοτέρων εἰς τὸ κοῖλον καταρρεῖ τὸ ὕδωρ , οὕτως πάλιν ἐκ τῶν κοίλων ἀναστρέφει πρὸς τὰ ὑψηλὰ , καὶ ἀρξάμενος ἐκ θαλάττης ὁ ποταμὸς αὖθις ὑποστρέψας ἐπὶ καταρράκτας καὶ Μερόην ἄνω φέρεται , ὥσπερ τις ἐν προσάντει δολιχὸν τρέχων . ταῦτα δὲ οὐδʼ ἂν τοὺς αὑτοῦ πολίτας οἶμαι πείθοι λέγων . καὶ δὴ τοῦτο τὸ ἰσχυρὸν ἐῶ , καίτοι φασὶ καὶ τὰς κλοπὰς ἄχρι τούτου δεῖν ἐλέγχειν , ἕως ἄν τις τὰ φώρια ἐν τοῖν χεροῖν ἔχοντα ἀποδείξῃ . ἀλλʼ ἕτερον εὔηθες · αὐτὸ γὰρ τοῦτο πρῶτον τὸ νομίζειν ἢ τὴν Ἀράβιον ταύτην τὴν ὀρεινὴν ἢ τὴν Λιβυκὴν ὕδατος μεστὴν εἶναι τίς λόγος ; ποῖαι γὰρ ἢ ἐνταῦθα ἢ ἐκεῖ πηγαί ; τίς δʼ ὅσον ἔννοια ὕδατος ἐν τοῖς χωρίοις τούτοις ; ἅ γʼ ἐστὶ ξηρότερα καὶ ψεδνότερα παντὸς οὗ τις ἂν εἰκάζων εὕροι , ὥστʼ ἔν γε τῇ Ἀραβικῇ καὶ ἡ περιβόητος αὕτη λιθοτομία ἡ πορφυρῖτίς ἐστιν · ἐργάζονται δʼ αὐτὴν ὥσπερ καὶ τὰς ἄλλας δή που κατάδικοι · ἀλλὰ τούτους γε , ὥς φασιν , οὐδεὶς φρουρεῖ , οὕτω σφόδρα ὕδατός ἐστιν ἄπορος , ὑφʼ οὗπερ καὶ ἠρήμωται , ἀλλὰ φόβῳ τοῦ καυθήσεσθαι ζῶντες , ὃ δεῖ παθεῖν ἄν τις φεύγων ἁλῷ , μένουσιν οἱ μένοντες τῶν μεταλλέων . καὶ ὅμως εἰσὶν οἳ καὶ τοῦθʼ αἱροῦνται μᾶλλον ἢ διὰ παντὸς τοῦ χρόνου κάεσθαι . τῷ γὰρ ὄντι τοῦτʼ εἶναι τὸ κάεσθαι ζῶντα . οὕτως διὰ παντὸς ὁ χῶρος ἀμμώδης ἐστὶ καὶ διψῇ . ὅλως δὲ τί δή ποτε οὐ καὶ πάντες οἱ ποταμοὶ μείζους ἑαυτῶν τοῦ θέρους γίγνονται τῷ λόγῳ τούτῳ ; εἰ γὰρ ὁ ἥλιος εἰς τὰ κοῖλα τῆς γῆς τὸ ὕδωρ ἀπωθεῖ , ἡ δὲ γῆ μεστὴ γιγνομένη τελευτῶσα ἐπικλύζεται αὐτὴ διʼ αὑτῆς , τί δή ποτʼ οὐκ εἰσὶν ἐν ἀκμῇ τοῦ καύματος οἱ ποταμοὶ μέγιστοι , πάντες ἐν τοῖς κοίλοις ὄντες τῆς καθʼ αὑτοὺς ἕκαστοι γῆς ; ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ μέγιστοι τότʼ εἶναι τότʼ εἰσὶν ἐλάχιστοι . καὶ μὴν καὶ περὶ ἄλλους δή που ποταμοὺς ἕτερά ἐστιν ὄρη καὶ οὐ μόνον οὐκ ἐλάττω τούτων , ἀλλὰ πρὸς τῷ μείζω σαφῶς ἔτι καὶ ὑγρότερα καὶ πολλῷ , ὡς δῆλον τοῖς τε δένδρεσι τοῖς ἐπιπεφυκόσι καὶ ταῖς εἰς τὸ φανερὸν ἀπορρεούσαις νοτίσι . πῶς οὖν οὐ τὰ ἄμικτα μίγνυται , εἴ γε ἀπελαθήσεται μὲν εἰς βάθος τῆς γῆς τὸ ὕδωρ , τηνικαῦτα δʼ ὑψωθήσεται διὰ τὸ αὐτὸ τοῦτο ; καὶ ὡς ἔοικεν , ὁ αὐτὸς ἥλιος τὸ μὲν Ἀράβιον καὶ Λιβυκὸν ὄρος ἐξιποῖ καὶ τὸ ὕδωρ ὠθεῖ κάτω ,
Lemmas: ὁ σοφός ὅτι ὥσπερ ἐκ ὁ ὑψηλός εἰς ὁ κοῖλος καταρρέω ὁ ὕδωρ , οὕτως πάλιν ἐκ ὁ κοῖλος ἀναστρέφω πρός ὁ ὑψηλός , καί ἄρχω ἐκ θάλασσα ὁ ποταμός αὖθις ὑποστρέφω ἐπί καταρράκτης καί Μερόη ἄνω φέρω , ὥσπερ τις ἐν προσάντης δολιχός τρέχω . οὗτος δέ οὐδέ ἄν ὁ ἑαυτοῦ πολίτης οἴομαι πείθω λέγω . καί δή οὗτος ὁ ἰσχυρός ἐάω , καίτοι φημί καί ὁ κλοπή ἄχρι οὗτος δέω ἐλέγχω , ἕως ἄν τις ὁ φώριον ἐν ὁ χείρ ἔχω ἀποδείκνυμι . ἀλλά ἕτερος εὐήθης · αὐτός γάρ οὗτος πρῶτος ὁ νομίζω ἤ ὁ Ἀράβιος οὗτος ὁ ὀρεινός ἤ ὁ Λιβυκός ὕδωρ μεστός εἰμί τίς λόγος ; ποῖος γάρ ἤ ἐνταῦθα ἤ ἐκεῖ πηγή ; τίς δέ ὅσος ἔννοια ὕδωρ ἐν ὁ χωρίον οὗτος ; ὅς γε εἰμί ξηρός καί ψεδνός πᾶς ὅς τις ἄν εἰκάζω εὑρίσκω , ὥστε ἐν γε ὁ Ἀραβικός καί ὁ περιβόητος οὗτος λιθοτομία ὁ πορφυρῖτις εἰμί · ἐργάζομαι δέ αὐτός ὥσπερ καί ὁ ἄλλος δή που κατάδικος · ἀλλά οὗτος γε , ὡς φημί , οὐδείς φρουρέω , οὕτως σφόδρα ὕδωρ εἰμί ἄπορος , ὑπό ὅς καί ἐρημόω , ἀλλά φόβος ὁ καίω ζάω , ὅς δέω πάσχω ἄν τις φεύγω ἁλίσκομαι , μένω ὁ μένω ὁ μεταλλεύς . καί ὅμως εἰμί ὅς καί οὗτος αἱρέω μάλα ἤ διά πᾶς ὁ χρόνος καίω . ὁ γάρ εἰμί οὗτος εἰμί ὁ καίω ζάω . οὕτως διά πᾶς ὁ χῶρος ἀμμώδης εἰμί καί διψάω . ὅλος δέ τίς δή ποτέ οὐ καί πᾶς ὁ ποταμός μέγας ἑαυτοῦ ὁ θέρος γίγνομαι ὁ λόγος οὗτος ; εἰ γάρ ὁ ἥλιος εἰς ὁ κοῖλος ὁ γῆ ὁ ὕδωρ ἀπωθέω , ὁ δέ γῆ μεστός γίγνομαι τελευτάω ἐπικλύζω αὐτός διά ἑαυτοῦ , τίς δή ποτέ οὐ εἰμί ἐν ἀκμή ὁ καῦμα ὁ ποταμός μέγας , πᾶς ἐν ὁ κοῖλος εἰμί ὁ κατά ἑαυτοῦ ἕκαστος γῆ ; ἀλλά ἀντί ὁ μέγας τότε εἰμί τότε εἰμί ἐλαχύς . καί μήν καί περί ἄλλος δή που ποταμός ἕτερος εἰμί ὄρος καί οὐ μόνος οὐ ἐλαχύς οὗτος , ἀλλά πρός ὁ μέγας σαφής ἔτι καί ὑγρός καί πολύς , ὡς δῆλος ὁ τε δένδρον ὁ ἐπιφύω καί ὁ εἰς ὁ φανερός ἀπορρέω νοτίς . πῶς οὖν οὐ ὁ ἄμικτος μείγνυμι , εἰ γε ἀπελαύνω μέν εἰς βάθος ὁ γῆ ὁ ὕδωρ , τηνικαῦτα δέ ὑψόω διά ὁ αὐτός οὗτος ; καί ὡς ἔοικα , ὁ αὐτός ἥλιος ὁ μέν Ἄραψ καί Λιβυκός ὄρος ἐξιπόω καί ὁ ὕδωρ ὠθέω κάτω ,