aelius-aristides.ai-gu-ptios 341
προὔργου τοῦ παραδείγματος , τοῦ μὲν γὰρ ἡλίου διττὴν οὖσαν τὴν κίνησιν ὁρῶμεν ὡς περὶ τῶν ὅλων περάτων εἰπεῖν , ἀφʼ ὧν καὶ τὰ μήκη καὶ τὰς βραχύτητας ἑκάστων τῶν χρόνων ἔξεστι συλλογίζεσθαι · ὅτε δʼ αὐτὸ τοῦτο ὁμολογεῖται περὶ Νείλου , μηδέπω καὶ νῦν εὑρῆσθαι πόθεν ὁρμᾶται καὶ τί τὸ νότιον πέρας αὐτοῦ , πῶς οἷόν τε τὴν αἰτίαν ζητεῖν , ἢ πῶς εἰπεῖν πόθεν αὔξεται ; ἀλλʼ ἴσως οὐκ ἐπὶ τούτου μόνον , ὥσπερ ἔφην , ἀλλὰ καὶ ἐπʼ ἄλλων χαλεπὸν τὰς αἰτίας ἐξευρεῖν . τέτταρα δὲ ἐπὶ πᾶσι σημεῖα ποιησάμενος τοῦ μὴ τὰ νέφη μηδὲ τοὺς ἐτησίας ἀνάγειν τὸ ῥεῦμα , καὶ δὴ καταλύσω τὸν περὶ τούτου λόγον . ὧν ἓν μέν ἐστι τὸ καὶ πρὶν ἐτησίας συμβῆναι πολλάκις αἴρεσθαι τὸν ποταμὸν , δεύτερον δὲ τὸ μὴ καὶ συμβάντων ὅλως , τρίτον δὲ καὶ τέταρτον τούτοις ἀκόλουθα τὸ μὲν ὡς οὐ τηνικαῦτα μέγιστος ἐπέρχεται , ἡνίκʼ ἂν μέγιστοι καταίρωσιν ἐτησίαι καὶ νέφη πλεῖστα κινήσωσι , τὸ δʼ ἐναλλὰξ ὡς οὐ τηνικαῦτα αὖ βραχύτατος , ἡνίκʼ ἂν τὰ πνεύματα κοῦφα συμβῇ , πάντα ταῦτα εἰκὸς ὂν οὐχ ὡς νῦν ἔχειν , εἴπερ ἢ οἱ ἐτησίαι κύριοι τοῦ ῥεύματος ἦσαν , ἢ κατὰ στόμα εἴργοντες , ἢ πληροῦντες ἐξ οὐρανοῦ . ἵνα δὲ καὶ τὴν Ἡροδότου γνώμην μὴ παντάπασιν ἀτιμάσωμεν ὡς δὴ τὸ παράπαν οὐδʼ ἀντειπεῖν ἄξιον , φέρε σκεψώμεθα ἃ κἀκείνῳ περὶ τούτων δοκεῖ . φησὶ δʼ , εἴ τι μεμνήμεθα , ἀπελαυνόμενον τὸν ἥλιον ὑπὸ τῶν ἐνταυθοῖ χειμώνων ἔρχεσθαι τῆς Λιβύης τὰ ἄνω καὶ τήκειν τὸ ὕδωρ , τήκοντα δὲ ἐλάττω ποιεῖν τὸν Νεῖλον τοῦ χειμῶνος ἢ τοῦ θέρους . ἔστι δὲ τοῦτο οὐκ εἰπεῖν πῶς ὁ Νεῖλος αὔξεται , ἀλλὰ πῶς μειοῦται συμπλάσαι . ὅτι μὲν γὰρ τοῦ χειμῶνος καθαρώτατός ἐστιν ὁμολογεῖται παρὰ πάντων , τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος αὔξοιτʼ ἂν τοῦ θέρους , ὅτʼ ἐστὶ μείζων ἅμα καὶ θολερώτερος . ἔτι οὖν μένει τὸ ζητούμενον , ἕως ἄν τις μὴ δείξῃ τοῦτο , πῶς ὁ ῥοῦς ὑψοῦται , τὸ γὰρ κύριον καὶ πρῶτον αὐτοῦ ῥεῦμα τὸ χειμερινὸν φαίνεται . ἄνευ δὲ τούτων , εἰ μὲν τοσοῦτον ἦν τὸ διαφέρον παρὰ τὴν χειμερινὴν τοῦ ἡλίου πορείαν , ὥστε ποιεῖν θέρος περὶ τὴν ἐκεῖ γῆν , ὅταν ἐνταῦθα χειμὼν ἵστηται , καὶ πάλιν αὖ χειμῶνα , ὁπόταν θέρος ἵστηται παρʼ ἡμῖν , ἴσως ἂν ἦν
Lemmas: ἔργον ὁ παράδειγμα , ὁ μέν γάρ ἥλιος δισσός εἰμί ὁ κίνησις ὁράω ὡς περί ὁ ὅλος πέρας λέγω , ἀπό ὅς καί ὁ μῆκος καί ὁ βραχύτης ἕκαστος ὁ χρόνος ἔξεστι συλλογίζομαι · ὅτε δέ αὐτός οὗτος ὁμολογέω περί Νεῖλος , μηδέπω καί νῦν εὑρίσκω πόθεν ὁρμάω καί τίς ὁ νότιος πέρας αὐτός , πῶς οἷος τε ὁ αἰτία ζητέω , ἤ πῶς λέγω πόθεν αὐξάνω ; ἀλλά ἴσως οὐ ἐπί οὗτος μόνος , ὥσπερ φημί , ἀλλά καί ἐπί ἄλλος χαλεπός ὁ αἰτία ἐξευρίσκω . τέσσαρες δέ ἐπί πᾶς σημεῖον ποιέω ὁ μή ὁ νέφος μηδέ ὁ ἐτησίαι ἀνάγω ὁ ῥεῦμα , καί δή καταλύω ὁ περί οὗτος λόγος . ὅς εἷς μέν εἰμί ὁ καί πρίν ἐτησίαι συμβαίνω πολλάκις ἀείρω ὁ ποταμός , δεύτερος δέ ὁ μή καί συμβαίνω ὅλος , τρίτος δέ καί τέταρτος οὗτος ἀκόλουθος ὁ μέν ὡς οὐ τηνικαῦτα μέγας ἐπέρχομαι , ἡνίκα ἄν μέγας καταίρω ἐτησίαι καί νέφος πολύς κινέω , ὁ δέ ἐναλλάξ ὡς οὐ τηνικαῦτα αὖ βραχύς , ἡνίκα ἄν ὁ πνεῦμα κοῦφος συμβαίνω , πᾶς οὗτος ἔοικα εἰμί οὐ ὡς νῦν ἔχω , εἴπερ ἤ ὁ ἐτησίαι κύριος ὁ ῥεῦμα εἰμί , ἤ κατά στόμα ἔργω , ἤ πληρόω ἐκ οὐρανός . ἵνα δέ καί ὁ Ἡρόδοτος γνώμη μή παντάπασι ἀτιμάζω ὡς δή ὁ παράπαν οὐδέ ἀντιλέγω ἄξιος , φέρω σκοπέω ὅς ἐκεῖνος περί οὗτος δοκέω . φημί δέ , εἰ τις μιμνῄσκω , ἀπελαύνω ὁ ἥλιος ὑπό ὁ ἐνταυθοῖ χειμών ἔρχομαι ὁ Λιβύη ὁ ἄνω καί τήκω ὁ ὕδωρ , τήκω δέ ἐλαχύς ποιέω ὁ Νεῖλος ὁ χειμών ἤ ὁ θέρος . εἰμί δέ οὗτος οὐ λέγω πῶς ὁ Νεῖλος αὐξάνω , ἀλλά πῶς μειόω συμπλάσσω . ὅτι μέν γάρ ὁ χειμών καθαρός εἰμί ὁμολογέω παρά πᾶς , οὗτος δέ οὕτως ἔχω αὐξάνω ἄν ὁ θέρος , ὅτε εἰμί μέγας ἅμα καί θολερός . ἔτι οὖν μένω ὁ ζητέω , ἕως ἄν τις μή δείκνυμι οὗτος , πῶς ὁ ῥόος ὑψόω , ὁ γάρ κύριος καί πρῶτος αὐτός ῥεῦμα ὁ χειμερινός φαίνω . ἄνευ δέ οὗτος , εἰ μέν τοσοῦτος εἰμί ὁ διαφέρω παρά ὁ χειμερινός ὁ ἥλιος πορεία , ὥστε ποιέω θέρος περί ὁ ἐκεῖ γῆ , ὅταν ἐνταῦθα χειμών ἵστημι , καί πάλιν αὖ χειμών , ὁπόταν θέρος ἵστημι παρά ἐγώ , ἴσως ἄν εἰμί