aelius-aristides.ai-gu-ptios 332
ἐτησίαις τὸ αἴτιον , εὔδηλον δή που τοῦθʼ ὅτι μὴ πνευσάντων γε οὐκ ἂν ἐγίγνετο · ὃ πολλοῦ δεῖ συμβαίνειν οὕτως . ἔτι δʼ εἰ οἱ ἐτησίαι πρὸς μεσημβρίαν πνέοντες ἀνέστελλον τὸν τοῦ Νείλου ῥοῦν , χρῆν δή που καὶ τοὺς πρὸς ἄρκτον πνέοντας ἀνέμους τὸ αὐτὸ τοῦτο ποιεῖν περὶ τοὺς ἐπέκεινα ποταμοὺς , Τάναϊν λέγω καὶ Φᾶσιν καὶ ὅσοι τούτοις ἑξῆς εἰσι . πολλοὶ δὲ πολλάκις ἤδη καὶ νότοι καὶ οἱ παρʼ αὐτοὺς ἀπὸ Λιβύης ἐκπνέοντες παρέτειναν , καὶ θέρους ὥρᾳ καὶ χειμῶνος , καὶ οὐδεὶς τούτων τῶν ποταμῶν τοῦτο ἔπαθεν , οὐκοῦν οὐ τῶν γε ἐπιφανῶν . εἰ γὰρ αὖ φήσουσιν ὅτι ἡ συνέχεια τῶν ἐτησίων ἀπωθεῖ τὸν Νεῖλον , ὅτι μὲν καὶ οὓς εἶπον ἄνεμοι μυριάκις διήρκεσαν οὐκ εἰς ἔλαττον χρόνου παραλείπω , ἀλλʼ ὅ γε Νεῖλος οὐ μεσούντων ἐτησίων οὐδʼ ἡνίκʼ ἂν ὦσι πρὸς τῷ λήγειν , τότε πληροῦται , ἵνα τῷ χρόνῳ δῶμεν τὴν ὑπερβολὴν , ἀλλὰ καὶ ἀρχομένων καὶ πρὶν ἄρξασθαι πολλάκις . ὥστʼ οὐκ ἂν τὸ συνεχὲς τῶν πνευμάτων αἴτιον εἴη , ἃ πρὶν εἶναι κεκίνηται . ἀλλὰ μὴν οὐδʼ οἱ ἐτησίαι κατὰ στόμα παντάπασιν ἐκφυσῶσι τοῦ Νείλου , ἀλλʼ εἰς τὴν ὄχθην τὴν ἑῴαν · οἱ γοῦν πλείους αὐτῶν εἰσι δή που ζέφυροι . οὗτοι δʼ ἀπὸ ἑσπέρας πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα ἀποτείνουσιν . οὔτʼ οὖν διὰ τοὺς ἐτησίας ἀνακόπτεσθαι δυνατὸς , εἴ τε διὰ τούτους , τί δή ποτʼ οὐ καὶ πάντες αὐτὸ πάσχουσιν ὅσοι τῷ Νείλῳ τὴν αὐτὴν ῥέουσι ; πρὸς δὲ καὶ γέλως ἤδη γίγνεται τὸ τῶν ἐτησίων παντελῶς . εἰ γὰρ παραδεξόμεθα τοῦτον τὸν λόγον , κἀκεῖνο ἤδη χρὴ προσπιστεύειν , ὅτι ἀπηλιῶται μὲν πνέοντες τὸν Ἠριδανὸν ἱστᾶσι καὶ ὅσοι τῷ Ἰονίῳ κατὰ ταὐτὸ ὁμιλοῦσι · ζεφύρων δὲ πνεόντων ὁ Ῥῆνος εἴσω ῥεῖ καὶ οὐ διεξέρχεται πρὸς τὴν ἔξω θάλατταν · τῶν δὲ περὶ βορέαν οἱ πρὸς μεσημβρίαν πληθύουσι , νότων δὲ οἱ πρὸς ἄρκτῳ κατὰ τὰ αὐτά · καὶ οὕτως οὗ τὴν αἰτίαν ζητοῦμεν , τί δή ποτε ἐφʼ ἑνὸς μόνου συμβαίνει , τοῦθʼ ἅπασι προσθήσομεν ἐν κύκλῳ . καὶ πῶς οὐχ ὑπερφυὲς , μᾶλλον δʼ ὅλως ἐπιλῆσμον , ζητεῖν μὲν διὰ τί ὁ Νεῖλος ἐκ πάντων , πάντας δʼ ἀποφαίνειν τὸ αὐτὸ πάσχοντας ἐκ τῶν αὐτῶν ; καὶ μὴν εἰ μὲν οὐδεὶς ἄλλος
Lemmas: ἐτησίαι ὁ αἴτιος , εὔδηλος δή που οὗτος ὅτι μή πνέω γε οὐ ἄν γίγνομαι · ὅς πολύς δέω συμβαίνω οὕτως . ἔτι δέ εἰ ὁ ἐτησίαι πρός μεσημβρία πνέω ἀναστέλλω ὁ ὁ Νεῖλος ῥόος , χρή δή που καί ὁ πρός ἄρκτος πνέω ἄνεμος ὁ αὐτός οὗτος ποιέω περί ὁ ἐπέκεινα ποταμός , Τάναϊν λέγω καί Φᾶσις καί ὅσος οὗτος ἑξῆς εἰμί . πολύς δέ πολλάκις ἤδη καί νότος καί ὁ παρά αὐτός ἀπό Λιβύη ἐκπνέω παρατείνω , καί θέρος ὥρα καί χειμών , καί οὐδείς οὗτος ὁ ποταμός οὗτος πάσχω , οὐκοῦν οὐ ὁ γε ἐπιφανής . εἰ γάρ αὖ φημί ὅτι ὁ συνέχεια ὁ ἐτήσιος ἀπωθέω ὁ Νεῖλος , ὅτι μέν καί ὅς λέγω ἄνεμος μυριάκις διαρκέω οὐ εἰς ἐλαχύς χρόνος παραλείπω , ἀλλά ὁ γε Νεῖλος οὐ μεσόω ἐτήσιος οὐδέ ἡνίκα ἄν εἰμί πρός ὁ λήγω , τότε πληρόω , ἵνα ὁ χρόνος δίδωμι ὁ ὑπερβολή , ἀλλά καί ἄρχω καί πρίν ἄρχω πολλάκις . ὥστε οὐ ἄν ὁ συνεχής ὁ πνεῦμα αἴτιος εἰμί , ὅς πρίν εἰμί κινέω . ἀλλά μήν οὐδέ ὁ ἐτησίαι κατά στόμα παντάπασι ἐκφυσάω ὁ Νεῖλος , ἀλλά εἰς ὁ ὄχθη ὁ ἑῷος · ὁ γοῦν πολύς αὐτός εἰμί δή που Ζέφυρος . οὗτος δέ ἀπό ἑσπέρα πρός ἥλιος ἀνίσχω ἀποτείνω . οὔτε οὖν διά ὁ ἐτησίαι ἀνακόπτω δυνατός , εἰ τε διά οὗτος , τίς δή ποτέ οὐ καί πᾶς αὐτός πάσχω ὅσος ὁ Νεῖλος ὁ αὐτός ῥέω ; πρός δέ καί γέλως ἤδη γίγνομαι ὁ ὁ ἐτήσιος παντελής . εἰ γάρ παραδέχομαι οὗτος ὁ λόγος , ἐκεῖνος ἤδη χρή προσπιστεύω , ὅτι ἀπηλιώτης μέν πνέω ὁ Ἠριδανός ἵστημι καί ὅσος ὁ Ἰόνιος κατά αὐτός ὁμιλέω · Ζέφυρος δέ πνέω ὁ Ῥῆνος εἴσω ῥέω καί οὐ διεξέρχομαι πρός ὁ ἔξω θάλασσα · ὁ δέ περί βορέας ὁ πρός μεσημβρία πληθύω , νότος δέ ὁ πρός ἄρκτος κατά ὁ αὐτός · καί οὕτως ὅς ὁ αἰτία ζητέω , τίς δή ποτέ ἐπί εἷς μόνος συμβαίνω , οὗτος ἅπας προστίθημι ἐν κύκλος . καί πῶς οὐ ὑπερφυής , μάλα δέ ὅλος ἐπιλήσμων , ζητέω μέν διά τίς ὁ Νεῖλος ἐκ πᾶς , πᾶς δέ ἀποφαίνω ὁ αὐτός πάσχω ἐκ ὁ αὐτός ; καί μήν εἰ μέν οὐδείς ἄλλος