aelius-aristides.ai-gu-ptios 334
οὖν ἤκουσα τοῦτο δὴ τὸ τοῦ Δημοσθένους , ἀνδρὸς οὐδαμῶς οἵου τε ψεύδεσθαι , Δίωνος ἑταίρου ἡμετέρου καὶ πραγμάτων καὶ λόγων ἐμπείρου , ὃς ἔφη πλεῖν ἐπʼ Αἰγύπτου θέρους ὥρᾳ , καὶ γῆν οὔπω φαίνεσθαι , ἀλλʼ ἀπέχειν ὅσον μηδὲ τεκμήρασθαι , τοὺς δὲ ναύτας ἀρύσασθαι , εἴτʼ οὖν ἐπεῖξαν εἴτε καὶ ἄλλως βουλομένους ἐπιδεῖξαι τοῖς ἐμπλέουσιν ὕδωρ καθαρὸν καὶ πότιμον ἐκ πολλοῦ κάτωθεν · ἐπὶ τοσοῦτον ἐπιρρεῖν τὸν Νεῖλον τῆς τε γῆς ἔξω καὶ αὐτῆς θαλάττης ἄνω . καίτοι εἰ τὰ στόματα ἵστατο ὑπὸ τῶν ἐτησίων αὐτοῦ , πῶς εἰκὸς ἦν τοὺς τοῖς ἐτησίαις μέσοις καταίροντας ἐν μέσῃ θαλάττῃ τὸ τοῦ Νείλου ὕδωρ λαμβάνειν ; καὶ μὴν καὶ αἱ λίμναι γε , ὅταν ἀρκούντως ἡ γῆ βρεχθῇ , μεθίενται πάλιν εἰς τὴν θάλατταν ὑπὸ τῶν Αἰγυπτίων . πῶς οὖν ἂν ἐξέρρεον , εἴπερ ἐκώλυον οἱ ἐτησίαι ; ὡς ἐκεῖνό γε ἀμήχανον , κατὰ μὲν στόμα καὶ ᾗ πέφυκε ῥεῖν ὁ ποταμὸς καὶ βιαιότατός ἐστιν αὐτὸς αὑτοῦ τοὺς ἀνέμους ἀνθισταμένους εἴργειν , οὗ δʼ εἰς τὰς λίμνας χυθεὶς ἡσυχάζει , μηδαμοῦ τὰ πνεύματα ἀποκωλύειν , ὅταν δεήσῃ τῆς ἐκροῆς . ἀλλὰ τοῦτον μὲν τὸν λόγον ὥσπερ ἐν ταῖς παραγραφαῖς ** καὶ ἀνίσχυρον ἐκκρούει τὸ παντὶ ὁρᾶν εἶναι ῥέοντα τὸν ποταμὸν καὶ ὃ λέγω πολὺ ἐρρωμενέστερον τοῦ θέρους ὡς ἂν ἐκ πλήθους ἢ τοῦ χειμῶνος . εἰ γὰρ ἐξεπίτηδες ἔδει τοὐναντίον τοῦ συμβαίνοντος εἰπεῖν , οὐκ ἦν ἄμεινον εὑρεῖν . ἕτερον δʼ ἐξεταστέον ἄνδρα τε καὶ λόγον , ὅς φησι Νείλου μὲν αἳδε καλλιπάρθενοι ῥοαὶ , ὃς ἀντὶ δίας ψακάδος Αἰγύπτου πέδον λευκῆς τακείσης χιόνος ἀρδεύει γύας . πῶς οὖν , ὦ σοφώτατε Εὐριπίδη , λευκῆς τακείσης χιόνος ἀρδεύει Νεῖλος Αἰγύπτου γύας ; τῆς ποῦ τακείσης ; πότερον τῆς ἐν Σκυθίᾳ ; καὶ τί τοῦτο πρὸς τὸν Νεῖλον ; ἀλλὰ τῆς ἐν Αἰθιοπίᾳ , ἢ ἔτι προσωτέρω ; ἀλλὰ τοῦτʼ ἐκείνου γελοιότερον . ὁρμᾶται μὲν γὰρ ἐκ τῶν θερμοτάτων τῆς οἰκουμένης ὁ Νεῖλος δή που καὶ προϊὼν εἰς ἧττον ἀεὶ θερμὴν ** ὧν γοῦν ἴσμεν ὡς εἰπεῖν ἔτι θερμοτάτην Αἴγυπτον , ἐν δὴ ταύτῃ γνώριμος ἡμῖν ἤδη γίγνεται . πῶς οὖν δυνατὴ πίπτειν χιών ἐστιν ἐν τοιαύτῃ φύσει χώρας , ἄλλως τε καὶ τοσαύτη , ὅση τὸν Νεῖλον ἐγεῖραι ; ὅπου γὰρ
Lemmas: οὖν ἀκούω οὗτος δή ὁ ὁ Δημοσθένης , ἀνήρ οὐδαμῶς οἷος τε ψεύδω , Δίων ἑταῖρος ἡμέτερος καί πρᾶγμα καί λόγος ἔμπειρος , ὅς φημί πλέω ἐπί Αἴγυπτος θέρος ὥρα , καί γῆ οὔπω φαίνω , ἀλλά ἀπέχω ὅσος μηδέ τεκμαίρομαι , ὁ δέ ναύτης ἀρύω , εἴτε οὖν ἐπείκω εἴτε καί ἄλλος βούλομαι ἐπιδείκνυμι ὁ ἐμπλέω ὕδωρ καθαρός καί πότιμος ἐκ πολύς κάτωθεν · ἐπί τοσοῦτος ἐπιρρέω ὁ Νεῖλος ὁ τε γῆ ἔξω καί αὐτός θάλασσα ἄνω . καίτοι εἰ ὁ στόμα ἵστημι ὑπό ὁ ἐτήσιος αὐτός , πῶς ἔοικα εἰμί ὁ ὁ ἐτησίαι μέσος καταίρω ἐν μέσος θάλασσα ὁ ὁ Νεῖλος ὕδωρ λαμβάνω ; καί μήν καί ὁ λίμνη γε , ὅταν ἀρκεόντως ὁ γῆ βρέχω , μεθίημι πάλιν εἰς ὁ θάλασσα ὑπό ὁ Αἰγύπτιος . πῶς οὖν ἄν ἐκρέω , εἴπερ κωλύω ὁ ἐτησίαι ; ὡς ἐκεῖνος γε ἀμήχανος , κατά μέν στόμα καί ᾗ φύω ῥέω ὁ ποταμός καί βίαιος εἰμί αὐτός ἑαυτοῦ ὁ ἄνεμος ἀνθίστημι ἔργω , οὗ δέ εἰς ὁ λίμνη χέω ἡσυχάζω , μηδαμοῦ ὁ πνεῦμα ἀποκωλύω , ὅταν δέω ὁ ἐκροή . ἀλλά οὗτος μέν ὁ λόγος ὥσπερ ἐν ὁ παραγραφή ** καί ἀνίσχυρος ἐκκρούω ὁ πᾶς ὁράω εἰμί ῥέω ὁ ποταμός καί ὅς λέγω πολύς ἐρρωμένος ὁ θέρος ὡς ἄν ἐκ πλῆθος ἤ ὁ χειμών . εἰ γάρ ἐξεπίτηδες δέω ἐναντίος ὁ συμβαίνω λέγω , οὐ εἰμί ἀγαθός εὑρίσκω . ἕτερος δέ ἐξεταστέον ἀνήρ τε καί λόγος , ὅς φημί Νεῖλος μέν ὅδε καλλιπάρθενος ῥοή , ὅς ἀντί δῖος ψακάς Αἴγυπτος πέδον λευκός τήκω χιών ἀρδεύω γύης . πῶς οὖν , ὦ σοφός Εὐριπίδης , λευκός τήκω χιών ἀρδεύω Νεῖλος Αἴγυπτος γύης ; ὁ ποῦ τήκω ; πότερος ὁ ἐν Σκυθία ; καί τίς οὗτος πρός ὁ Νεῖλος ; ἀλλά ὁ ἐν Αἰθιοπία , ἤ ἔτι πρόσω ; ἀλλά οὗτος ἐκεῖνος γέλοιος . ὁρμάω μέν γάρ ἐκ ὁ θερμός ὁ οἰκουμένη ὁ Νεῖλος δή που καί προέρχομαι εἰς ἥσσων ἀεί θερμός ** ὅς γοῦν οἶδα ὡς λέγω ἔτι θερμός Αἴγυπτος , ἐν δή οὗτος γνώριμος ἐγώ ἤδη γίγνομαι . πῶς οὖν δυνατός πίπτω χιών εἰμί ἐν τοιοῦτος φύσις χώρα , ἄλλος τε καί τοσοῦτος , ὅσος ὁ Νεῖλος ἐγείρω ; ὅπου γάρ