aelius-aristides.ai-gu-ptios 355
καὶ τῆς περιεχούσης , ἀλλʼ ὅσον ἄλλο ὕδωρ κέχυται κόλπους ἔχον , λίμναι καὶ ἕλη καὶ τενάγη καὶ τοιαῦτα ὀνομάζεται . ἣν γὰρ ἐν τῇ κατὰ Φοινίκην Συρίᾳ θάλατταν καλοῦσί τινες νῦν , τὴν ἄγονον ταύτην , αὐτίκα ἐροῦμεν πόθεν εἴληφε τοὔνομα . ἔπειτα ταύτας πάσας , οἶμαι , συμβέβηκε τὴν αὐτὴν ταύτην ἔχειν φύσιν ἀλλήλαις τε καὶ τῇ πηγῇ , καὶ οὐδείς ἐστιν ὅστις ὑπεξείλετο εἶναί τινʼ αὐτῶν γλυκεῖαν , ἀλλʼ ὁμοῦ θάλατταν εἰρήκασι . καὶ δήλη ἐστὶν ἡ τοῦ ὕδατος φύσις ἰδία τε καὶ μόνης τῆς θαλάττης οὖσα , ὥστε καὶ τῶν φρεάτων ὅσα πρὸς τὸ ἁλμυρὸν κέκλικε θάλατταν καλοῦσιν οἱ πολλοὶ , καὶ ἧς ἀρτίως ἐμνήσθην λίμνης τῆς ἐν τῇ Συρίᾳ τὸ ὕδωρ ἅλμην ἔχον τῆς γῆς θαλάττης ἐπωνυμίαν παρὰ τοῖς πολλοῖς πεποίηκε . καὶ οὐχ ἡ μὲν Λιβύην περιρρέουσα θάλαττα γλυκεῖα καὶ πότιμός ἐστιν , ἡ δὲ πρὸς αὐτοῖς Γαδείροις ὁμοία τῇ παρʼ ἡμῖν διὰ τὸ μίγνυσθαι . πρῶτον μὲν γὰρ οὐδὲν μᾶλλον ἁλμυρᾷ προσῆκεν αὐτῇ διὰ ταύτην ἢ καὶ γλυκείᾳ διʼ ἐκείνην εἶναι , εἴπερ κἀκείνῃ μίγνυται , καὶ ταῦτα χύδην , οὐ διὰ πορθμοῦ . ἔπειτα καὶ ἐκ τῆς μαρτυρίας δῆλον τῶν ἔτι νῦν ἐκπλεόντων ὡς ὁ λόγος πέπλασται . εἰσὶ γὰρ δή που καὶ νῦν οἱ πλέοντες ἔξω στηλῶν οὐκ ἐλάττους ἢ κατʼ ἐκείνους τοὺς χρόνους · καὶ οὐκ ἐν μακροῖς γε χρόνοις ἅπαξ ἢ δὶς , ἀλλʼ ὁσημέραι συνεχῶς καὶ ὁλκάδες καὶ ἔμποροι κομίζονται διʼ ἀμφοτέρας τῆς θαλάττης , ὡς συνεχοῦς καὶ μιᾶς , ἀνοιχθέντος τοῦ κάτω τόπου παντὸς καὶ δοθείσης ἀδείας πλεῖν ὑπὸ τῆς νῦν ἡγεμονίας . ἡμᾶς δʼ ὡρμημένους ἡ νόσος ἔφθη καταλαβοῦσα . καὶ οὔτε τῶν ἁλιέων τῶν πρὸς τοῖς Γαδείροις ἔστιν ἀκοῦσαι λεγόντων γλυκεῖαν εἶναι τὴν ἔξω θάλατταν οὔτε τῶν εἰς τὴν μεγάλην νῆσον περαιουμένων τὴν ἀντιπέρας Ἰβήρων · καίτοι στρατεύματά τε εἰς αὐτὴν ἑκάστοτε παντοῖα διαβαίνει καὶ ἀναχωρεῖ τοῖς καθήκουσι χρόνοις , καὶ ἄρχοντες καὶ ἰδιῶται μυρίοι διαβαίνουσιν ἑκάστοτε . οὐ γὰρ τῷ μέρει τὸ ὅλον λόγον ἐστὶν ἔχον ἀκολουθεῖν , ἀλλʼ εἶναι τὸ μέρος τοιοῦτον οἷόν περ ἂν ᾖ τὸ ὅλον τὴν φύσιν . ἀπορρεῖ δʼ οὐκ ἀπὸ τῆς
Lemmas: καί ὁ περιέχω , ἀλλά ὅσος ἄλλος ὕδωρ χέω κόλπος ἔχω , λίμνη καί ἕλος καί τέναγος καί τοιοῦτος ὀνομάζω . ὅς γάρ ἐν ὁ κατά Φοινίκη Συρία θάλασσα καλέω τις νῦν , ὁ ἄγονος οὗτος , αὐτίκα λέγω πόθεν λαμβάνω ὄνομα . ἔπειτα οὗτος πᾶς , οἴομαι , συμβαίνω ὁ αὐτός οὗτος ἔχω φύσις ἀλλήλων τε καί ὁ πηγή , καί οὐδείς εἰμί ὅστις ὑπεξαιρέω εἰμί τις αὐτός γλυκύς , ἀλλά ὁμοῦ θάλασσα λέγω . καί δῆλος εἰμί ὁ ὁ ὕδωρ φύσις ἴδιος τε καί μόνος ὁ θάλασσα εἰμί , ὥστε καί ὁ φρέαρ ὅσος πρός ὁ ἁλμυρός κλίνω θάλασσα καλέω ὁ πολύς , καί ὅς ἄρτιος μιμνῄσκω λίμνη ὁ ἐν ὁ Συρία ὁ ὕδωρ ἅλμη ἔχω ὁ γῆ θάλασσα ἐπωνυμία παρά ὁ πολύς ποιέω . καί οὐ ὁ μέν Λιβύη περιρρέω θάλασσα γλυκύς καί πότιμος εἰμί , ὁ δέ πρός αὐτός Γάδειρα ὅμοιος ὁ παρά ἐγώ διά ὁ μείγνυμι . πρῶτος μέν γάρ οὐδείς μάλα ἁλμυρός προσήκω αὐτός διά οὗτος ἤ καί γλυκύς διά ἐκεῖνος εἰμί , εἴπερ ἐκεῖνος μείγνυμι , καί οὗτος χύδην , οὐ διά πορθμός . ἔπειτα καί ἐκ ὁ μαρτυρία δῆλος ὁ ἔτι νῦν ἐκπλέω ὡς ὁ λόγος πλάσσω . εἰμί γάρ δή που καί νῦν ὁ πλέω ἔξω στήλη οὐ ἐλαχύς ἤ κατά ἐκεῖνος ὁ χρόνος · καί οὐ ἐν μακρός γε χρόνος ἅπαξ ἤ δίς , ἀλλά ὁσημέραι συνεχής καί ὁλκάς καί ἔμπορος κομίζω διά ἀμφότερος ὁ θάλασσα , ὡς συνεχής καί εἷς , ἀνοίγνυμι ὁ κάτω τόπος πᾶς καί δίδωμι ἄδεια πλέω ὑπό ὁ νῦν ἡγεμονία . ἐγώ δέ ὁρμάω ὁ νόσος φθάνω καταλαμβάνω . καί οὔτε ὁ ἁλιεύς ὁ πρός ὁ Γάδειρα εἰμί ἀκούω λέγω γλυκύς εἰμί ὁ ἔξω θάλασσα οὔτε ὁ εἰς ὁ μέγας νῆσος περαιόω ὁ ἀντιπέρας Ἴβηρος · καίτοι στράτευμα τε εἰς αὐτός ἑκάστοτε παντοῖος διαβαίνω καί ἀναχωρέω ὁ καθήκω χρόνος , καί ἄρχων καί ἰδιώτης μυρίος διαβαίνω ἑκάστοτε . οὐ γάρ ὁ μέρος ὁ ὅλος λόγος εἰμί ἔχω ἀκολουθέω , ἀλλά εἰμί ὁ μέρος τοιοῦτος οἷος περ ἄν εἰμί ὁ ὅλος ὁ φύσις . ἀπορρέω δέ οὐ ἀπό ὁ