English: Here he explains how science may be divided into three parts: All that can fall within the compass of human understanding, being either, first, the nature of things, as they are in themselves, their relations, and their manner of operation: or, secondly, that which man himself ought to do, as a rational and voluntary agent, for the attainment of any end, especially happiness: or, thirdly, the ways and means whereby the knowledge of both the one and the other of these is attained and communicated. I think science may be divided properly into these three sorts. Locke, 1823/1963, pp. 174 Locke then elaborates on the nature of this third category, naming it (Semeiotike) and explaining it as "the doctrine of signs" in the following terms: Nor is there any thing to be relied upon in Physick, but an exact knowledge of medicinal physiology (founded on observation, not principles), semiotics, method of curing, and tried (not excogitated, not commanding) medicines. Locke, 1823/1963, 4.21.4, pp. 175 In the nineteenth century, Charles Sanders Peirce defined what he termed "semiotic" (which he sometimes spelled as "semeiotic") as the "quasi-necessary, or formal doctrine of signs", which abstracts "what must be the characters of all signs used by ... an intelligence capable of learning by experience", and which is philosophical logic pursued in terms of signs and sign processes.
Telugu: "విజ్ఞాన శాస్త్రాన్ని మూడు భాగాలుగా ఎలా విభజించవచ్చో ఇక్కడ ఆయన వివరిస్తాడు: మొదటిది, వస్తువుల స్వభావం, వాటి స్వభావాలు, వాటి సంబంధాలు మరియు వాటి కార్యాచరణ విధానం: లేదా, ఏదైనా లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి హేతుబద్ధమైన మరియు స్వచ్ఛంద ఏజెంట్గా మానవుడు స్వయంగా చేయవలసినది,  ముఖ్యంగా సంతోషం: లేదా మూడవది, వీటిలో ఒకటి మరియు మరొకటి రెండింటి జ్ఞానాన్ని పొందే మరియు కమ్యూనికేట్ చేసే మార్గాలు మరియు సాధనాలు. విజ్ఞాన శాస్త్రాన్ని ఈ మూడు రకాలుగా విభజించవచ్చని నా అభిప్రాయం. లాక్, 1823/1963, పేజీ 174 లాక్ ఈ మూడవ వర్గం యొక్క స్వభావాన్ని విశదీకరించాడు, దీనికి (సెమియోటికే) పేరు పెట్టాడు మరియు దీనిని "సంకేతాల సిద్ధాంతం" అని ఈ క్రింది పదాల్లో వివరించాడు: ఫిసిక్ లో ఆధారపడవలసినది ఏమీ లేదు, కానీ వైద్య శరీరధర్మశాస్త్రం యొక్క ఖచ్చితమైన జ్ఞానం (పరిశీలనపై స్థాపించబడింది, సూత్రాలపై కాదు), సెమియోటిక్స్, నయం చేసే పద్ధతి,  మరియు ప్రయత్నించిన (ఉచ్ఛ్వాసం చేయబడలేదు, కమాండింగ్ కాదు) మందులు. లోకే, 1823/1963, 4.21.4, పుటలు 175 పందొమ్మిదవ శతాబ్దంలో, చార్లెస్ శాండర్స్ పీర్స్ తాను "సెమియోటిక్" అని పిలిచే దానిని (దీనిని అతను కొన్నిసార్లు "సెమియోటిక్" అని ఉచ్ఛరించాడు) "అర్ధ-అవసరం, లేదా అధికారిక సంకేతాల సిద్ధాంతం"గా నిర్వచించాడు, ఇది "ఉపయోగించిన అన్ని సంకేతాల యొక్క పాత్రలు ఏమిటి ... అనుభవం ద్వారా నేర్చుకోగల తెలివితేటలు", మరియు ఇది సంకేతాలు మరియు సంకేత ప్రక్రియల పరంగా అనుసరించే తాత్విక తర్కం."