maar niet over met hoeveel zij zullen zijn.\footnote{Tenzij men uitgaat van de weinig realistische hypothese dat zodanig veel stemmen op Vlaamse kandidaten uitgebracht worden dat zij recht zouden hebben op een groter aantal zetels dan wettelijk voor hun is voorbehouden.} Strikt genomen kunnen quota de aanwezigheid van bepaalde maatschappelijke groepen in de politiek enkel bevorderen zonder een formele verbintenis te bevatten in termen van de electorale uitkomst. Zij kunnen de kans van bepaalde kandidaten om verkozen te worden echter sterk verhogen. Het argument van deze bijdrage is dat per wet opgelegde quota net zoals voorbehouden zetels een bepaald aantal mannelijke respectievelijk vrouwelijke verkozenen kunnen opleggen en dit onafhankelijk van de verkiezingsuitslag, ook al spelen zij louter in op de inputzijde van het electorale proces. De doorslaggevende factor in dit laatste geval is de definitie van de quota in kwestie, meer bepaald de wijze waarop de formulering van quota inspeelt op de modaliteiten van het kiessysteem waarin zij toegepast worden. Het argument is dat hoe meer een quotawet de modaliteiten van een kiessysteem uitbuit ten bate van een genderevenwicht in de politiek, hoe meer deze maatregel een uitslag 'garandeert', ook al hebben die quota betrekking op de inputzijde van het electorale proces. Echter, enkel quotawetten en niet door partijen opgelegde quota kunnen een dergelijke impact hebben. Quotawetten gelden tenslotte voor alle partijen in dezelfde mate. Als een quotawet zodanig geformuleerd is dat zij het aantal mannelijke en vrouwelijke gekozenen bepaalt, heeft de verkiezingsuitslag enkel nog invloed op de numerieke verhoudingen tussen de verschillende partijen. Gezien partijquota van partij tot partij kunnen verschillen heeft de verkiezingsuitslag in dat geval een grotere invloed op het totaal aantal mannelijke en vrouwelijke gekozenen. Partijquota zouden enkel de dwingende impact van wettelijke quota hebben indien alle partijen zichzelf dezelfde regels opleggen en deze op identieke wijze naleven.

Deze bijdrage sluit aan bij recent onderzoek naar de interactie tussen de modaliteiten van kiesselsels en genderquota.\footnote{BAUDINO, C., \textit{The Parity Reform in France: Promises and Pitfalls}. Onuitgegeven paper, 2002. DESCHOUWER, K. \& P. MEIER, \textit{Tussen wens en werkelijkheid: reële en mogelijke impact van quotawetten op kieslijsten}. Wetenschappelijke monografie 9. Brussel, Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, 2002. HTUN, M.N. \& JONES, M.P., Engendering the Right to Participate in Decision-making: Electoral Quotas and Women's Leadership in Latin America, pp. 32--56 in N. Craske \& M. Molyneux (eds.), \textit{Gender and the Politics of Rights and Democracy in Latin America}. New York, Palgrave, 2002. JONES, M., Gender Quotas, Electoral Laws, and the Election of Women: Lessons from the Argentine Provinces, in \textit{Comparative Political Studies}, vol. 31, 1998, 3--21. MARQUES-PEREIRA, B. \& P. NOLASCO (eds.), \textit{La représentation politique des femmes en Amérique latine}. Paris, L'Harmattan, 2001. MOSSUZ-LAVAU, J., \textit{Political Parity between Men and Women in France: History and First Balance}. Paper delivered at the Conference on Women's Quotas in Urban Local Government: A Cross-national Comparison, New Delhi, Institute of Social Sciences, February 2003.} De achterliggende hypothese is dat dergelijke maatregelen enkel effect hebben indien zij nauwkeurig zijn afgestemd op het kiesselsel waarin zij toegepast worden. Deze bijdrage wil aantonen dat wettelijk opgelegde genderquota een effect kunnen afdwingen door de formulering van de quotamaatregelen nauwkeurig af te stemmen op de precieze modaliteiten van het