
                      Kesinlikle Kris ve Michal'ın yaşlarında benzer bir hayata sahip olduğumdan falan değil. Ancak film bana dokunabildi. Nasıl peki? O yaşlarda çoğu gencin, özellikle de ailesinden ayrı, yalnız veya bir ev arkadaşıyla yaşayanların, hissedeceği hayatını ve geleceğini şekillendirme, anı yaşamak ile daha ayakları yere basan planlar ve işler yapmak arasında kalma, yer yer karmaşık aşk ve arkadaşlık ilişkileri gibi pek çok konuyu bir şekilde seyirciye de hissettirmeyi başarıyor. Bunu yaparken kuvvetli bir sinematografi söz konusu. Varşova'nın adeta tablo görüntüleri, sokaklarının anlatılamayan ancak hissedilebilen enerjisi, ve tabii ki arka planda harika müzik kullanımı ilk andan itibaren dikkati çekiyor. Kurmaca ile belgeselin arasındaki çizginin belirsizleştiği bir film. Karakterler aslında profesyonel aktörler değil, ancak izlediklerimiz tam olarak bir belgesel de değil. Bu durum da kesinlikle filmin gücüne güç katıyor. Sundance'te En İyi Yabancı Film Yönetmeni ödülü alan, arka planda kalmış bir festival filmi görünümünde, ancak senenin iyi filmlerinden biri. Farklı bir deneyim aslında. İzledikleriniz arasında kalan boşlukları hayal gücünüzle doldurmaya itiyor sizi. Çekici bir tonu var.
        
            