
                      Woody Allen'ın zayıf filmlerinden birisi ''Radyo Günleri''. Üstad 1940'lı yıllarda geçen çocukluğunu ve radyonun o yıllarda ülkesine, ailesine ve kendisine yaptığı iyi-kötü, neşeli-hüzünlü etkilerini paylaşmış izleyiciyle. Bizde, 60'larda yaşanan bu sürecin bir benzeri A.B.D.'de 20 yıl kadar önce yaşanmış. Medeniyet merdiveninde ülkeler ve halklar hep aynı yollardan geçiyor anlaşılan. Filmi yıllar öncede izlemiştim. O günde (2003-2004 falandı galiba) filmi izleyince zihnimde ''eh işte'' tarzında bir yargı oluştuğunu hatırlıyorum. Bugün izlediğimde de farklı bir fikir oluşturmadı film bende. Mia Farrow'un oyunculuğu, zaman zaman çalan neşeli şarkılar ve ''bazı'' keyifli/hüzünlü anılar filmi yükselten şeyler. Bunun dışındaki kısmı vasata yaklaşamıyor ne yazık ki. Sanırım radyo günlerini görebilseydik film bizi daha çok etkileyebilirdi.
        
            