
                      Bir Cem Yılmaz seveni (ya da hayrani - ne derseniz deyin) olarak filmi heyecanla beklemis, ilgiyle izlemis ve film suresince keyif almis ve hatta zaman zaman filmin Avrupa Sinemasi'na yakin oldugunu dusunmus olmakla birlikte C.Y.'nin bu calismasindan cok da buyuk bir haz aldigimi soyleyemeyecegim.

Sebebi Turk Sinemasi'nin gelecek vaadeden bu genc oyuncusunun ve yonetmen adayinin belki  bundan bir onceki calismasinin aldigi elestirilerden belki de hakikaten kendisini bu tarza daha yakin hissetmesinden dolayi sanatsal acidan daha basarili bulunan ilk filmini bir cok alanda (Istanbul'dan kacisla baslayan yol hikayesi, ana kahramanin odipal sorunlarini hala asamadigi bir baba figuru, ozellikle karsi cinsle iliskilerinde surekli kaybeden bir bas karakter ve herseye ragmen mutlu biten bir son vs.) andiran bir film cevirmis olmasi. C.Y.'nin tarzini cozdugum iddiasinda olmamakla birlikte su ana kadar gidisat bunu gosteriyor...

Filmin zaman zaman sicakligini ve akiciligini yitirmesine sebep olan oyuncu secimindeki hatalar ise filmin gozumuzde malum ilk filmden daha da basarisiz gorunmesine sebep olmakta...
Ancak Cem Yilmaz'in ve Tuna Orhan'in yarattigi Iskender ve Maradona  karakterlerinin basarisi ve sukur ki filmin bu iki karakterin etrafinda donmesi filmi vasatliktan kurtaran bir unsur olmus.

Son olarak; gelecekte Cem Yilmaz'dan kendisini tekrar ediyormus hissine yol acmayacak daha ozgun senaryolar ve oyunculuklar bekledigimizi soyleyelim...
        
            