
                      Film bir müzikal olduğu için izlemeden önce önyargılarım vardı, fakat müzikallere karşı önyargımı yıkan bir film oldu. Bir başyapıt ya da 10 üzerinden 10 verebileceğim bir film değil fakat daha önce sevmediğim şeyleri daha çok sevmeme sebep oldu. (müzikaller, björk) Fakat ben hala neden insanların durduk yere bir filmde dans edip şarkı söylediklerine anlam yükleyebilmiş değilim. (Madem öyle neden İbrahim Tatlıses, Emrah vb. oynadığı filmlerle hep dalga geçtik) Ama bu filmde şarkılar ve şarkıların söylendiği zamanlar çok yerindeydi. Omuz kamerası filmin atmosferine çok uygundu ve filmde en çok sevdiğim yön bu oldu. İnanılmaz etkili bir son deniliyor, güzel bir son fakat öyle 'bu güne kadar izlediğim en iyi son ya da gelmiş geçmiş en iyi son' kesinlikle değil. 107 adıma benzer bir puanı verebildiğim bir film: 7/10
        
            