
                      Hepimizde bencillik vardır biraz, bu yüzden çevremizde olup bitenden çok genelde kendi başımızdan geçenler bizi sıkar; büyük ya da küçük şeyler..! Öyle ya karıncaya kendi yükü ağır gelir... Karşımızdakinin bir sorununa sadece "vah vah" diyebiliyoruz. Oysa içten gelen birşey değil, tamamen şartlı refleks... Madem ki anlayamıyoruz karşımızdakini, biraz empati kuruyoruz ve bizler de içine giriyoruz olayın. İyi de benim burada filme dair yorumda bulunmam gerekiyor değil mi? Anlatmak istediğim şu: Filmdeki pek çok sahne gerek oyunculuk gerek teknik yönden eleştirilebilir. Şimdiye kadar hep bu ikisi ön plandaydı benim için. Ama insanın hayatında olan, yaşadığı birşey varsa o perdede - örneğin bir lösemi tedavisi - o zaman bu ikiliden sıyrılabiliyorsunuz. Sadece biraz kendinizi babanın yerine koyun ya da ne biliyim biraz olsun eşini kaybetmiş öğretmen yerine, olur ya belki de Umut'un yerine. Eleştiriyi atın bi' bakıma kafanızdan... İşte size izlemeye değer bir film! HErhangi bi yorumda bulunmuyorum. Buyrun...
        
            