
                      Bugün bir kez daha anladım ki sinema sanattır ve fotoğrafla iç içedir: the rover da bunun iyi bir örneği; konuşan gözlerin yerleştiği altın oranlar, gerilim artarken olacakların habercisi merkeze konulmuş ama net olmayan ilgi nesneleri (silah gibi) yanı sıra ilgi odağında net bakışlar, gerilim patladığında ise değişen kadrajlar, kahramanları yaşam alanlarından dışarıda tutan, ikiye bölünmüş kadrajlar, gece çekimlerinde yaşam alanı olan yarımın açık tonlarda ve kahramanların arka fonunun sonsuz karanlık oluşu, yol boyu gözlerin yol çizgilerine üçte bir kadrajda ve paralel konulması ve perdenin kendisinin başta yatay kadrajlı bir fotoğraf oluşu.. Filmin mekan ve müzik kullanımı bir harika, oyunculuk inanılmaz başarılı, başta Guy Pierce gözleriyle öyle bir oynuyor ki vuruldum. Yanında kötü oyuncu korksun zaten. Yönetmenin aynı zamanda öyküyü yazıp senaryolaştırması ve yapımcılığı üstlenmesi yani kontrolü elinde tutması bende ilerideki işlerini de takip isteği uyandırdı, çünkü özellikle kadraja giren tek bir nesnenin bile tesadüfen orada olmadığını hissettim ya da çok az konuşan karakterlerin söylediği vurucu bazı cümlelerin sadece etkileyici olduğu düşünülerek yazılmadığını.. Bu arada eleştirmenlerin yazdıklarına da katılıyorum, kesinlikle herkese göre değil ya da sadece eğlenmek için, hatta Robert ne yapmış bakalım demek için gidilecek film değil; aksine film izlemek için mısır yiyip gülmek dışında nedenleriniz varsa kaçacak film de değil..