
                      türk sineması işte budur diyebileceğimiz kalitede
bir başyapıt.  
harika görsellik doyumsuz manzaralar ve aynı zamanda insanın içine tutulan aynadan görünen manzaralar...
o dayanılmaz boşluk; isa' yı serap' a , bahar' ı ağrı' ya götüren.
beni en etkileyen kısım insan hayatının anlamsızlaştığı o anı yansıtabilmek ağrıdalar
bahar isa' ya rüyasını anlatır, sonra isa o' nu dinlemez neyi dinler bilmiyorum karşısında o' nu  bir seven varken kimi dinler...
her nayse sonra düşünmeksizin "film setin kaçta başlıyor" der "benim de gitmem" lazım der. 
 -bahar' ın gözlerindeki ifade-
bu arada pasmanika rumuzlu arkadaşın müzikle ilgili yorumlarına katılmıyorum, tek bir mlodi var Bach dan hatırladığımız o duygusal piyano gelip giden bir rüzgar gibi, veya hafifçe hissettiğimiz ama tam yakalayamadığımız bir koku gibi.
son manzara ise empresyonist ressamların arayıp da bulamadığı tipten harikaydı. yaşım gereği "uzak" filmi bu kadar etkilemese de nuri bilge nin bu filmi biryerlere götüren bir film, tüm arkadaşlara öneririm.
        
            