
                      bir film yapılır da hugh grant geçen onca yıllara rağmen yine de açık ara kendini bu kadar mı belli eder?

bu son zamanların belki de en kaliteli romantik komedisinde bunu görüyoruz. drew barrymore'un oyunculuğunu ve kendisini çok beğenmiş ve hugh grant'le uyumunu inkar etmemiş olsam da yine de barrymore'un grant'in yanında sönük kaldığını belirtmek isterim. popüler kültürden esinlenerek yapılan iğrenç şarkılara göndermeler yapan ve söz ve müziği aşk ve sekse benzetirken filmin konusunun içine daldığınızı hissediyorsunuz. "way back into love" ise gerçekten OlMuŞ dedirtecek kadar güzel bir şarkı. drew barrymore'la birlikte evde kaydettikleri sahne çok güzel.

romantik komediseverlerin kaçırmaması gereken bir film.
        
            