
                      "We lay my love and I, Beneath the weeping willow..." Filmin ruhuyla birebir örtüşen "O Willow Waly" uzun süre dilinize takılacak. Takıldıkça filmden sahneler, özellikle de Flora'yı hatırlayacaksınız. Film kusursuz bir gotik örnek. Her bir ögesiyle. Aslında bu ibareyi kullanmayı pek sevmem ancak, gerçekten "çekildiği yılın çok ötesinde". Tabii o dönemde türün daha başka başarılı örnekleri de verilmiş. "The Innocents" en kaliteli olanlarından. Deborah Kerr gibi güçlü bir isme, çocuk oyuncular, özellikle de oldukça zor bir role soyunan Martin Stephens (Miles) büyük katkıda bulunuyorlar. Kendinden sonra çekilen pek çok filme ilham kaynağı oldu. Akıllara ilk olarak "The Others" gelir mesela. Nicole Kidman'ın yine iki küçük çocuk ile büyük bir malikanede, "The Innocents"tan yaklaşık 50 yıl sonraya, İkinci Dünya Savaşı'na tarihlenen dönemde yaşadıkları anlatılırdı. Daha geniş bir açıdan bakarsak, aslında "The Innocents"ı bir korku filmi olarak da görmek şart değil. Dediğim gibi daha çok "gotik"in başarılı bir örneği olarak gözlemlemek ve tabii ki bu doğrultuda bir psikolojik gerilim izlediğini düşünmek, filmden sonra "ben hiç korkmadım ki" gibi ucuz yorumlara belki bir kalkan oluşturacaktır. Türün klasiklerinden.
        
            