
                      Sinemanın gücünü aldığı en büyük özelliği nedir? Özgürlüğü olabilir mi mesela bunlardan biri? Gerçek hayatta kafamızdan geçen bazı şeyleri, kaynağı her ne olursa olsun hissettiğimiz sınırlamalar yüzünden gerçekleştirememek... Ama o salonda bi kaç saatliğine, yapamadıklarımızı yapmayı hayal ettirebilmesi... Sinemanın bizi kendine bağlayan bu özelliği kullanılmaya devam ettikçe biz film izlemeye devam ederiz..

Her sahnesi beyne kazınan bu harika yapıtın gene bu sahnelerinden birini hatırlatmak istiyorum:
Tahmin ettiğimiz üzere Kars otobüsündeyiz. Zaten "yorgun" Bekir, gene yorgunluktan, ön koltuğa kafasını dayamış, kendinden geçmiş, sızmış vaziyette. Bir anda ayılıyor, "gene" şişmiş gözlerinden birini yarım açıp etrafa bakınıyor ve silkiniyor.. "Ben neredeyim böyle?!" Başına gelen o kadar şeyden sonra Bekir'i gene bu şekilde görünce onu o kadar çok kıskanıyorum ki... 
Bekir belki aptal, belki onu sevenlerin sevgisine ihanet ediyor, belki yaşayabileceği bir sürü güzelliği elinin tersiyle itiyor, evet. Ama tutkusunun peşinden koşmanın verdiği hazzı bir tek o biliyor. Özgürce, kendisini hayata bağlayan şeyin ne olduğuna karar veriyor ve onu, gücü el verdiğince bırakmıyor. Sözde gerçek hayatımızda en uç arzularımızı yok sayabiliriz. Ama elimizden gelen, o arzuyu gerçekleştirmeyi çabalayanları sinemada görebilmektir ancak. Benim yapabildiğim tek şey Bekir'i kıskanmaktır olsa olsa. 

Sinemanın bu gücünü kullanmayı amaçlayan Demirkubuz, bu kadar uç noktalarda gezinen bir hikayeyi bu kadar gerçekçi bir dille aktarabildiği için ne kadar övülse azdır. Onun gibi bi sinemacının bizden biri olması da ayrı bir övünç kaynağı...
        
            