
                      İspanyol gerilim sinemasının son yıllardaki başarılı örnekleri devam ediyor. "La Cara Oculta" da hemen hemen "El Cuerpo" ve "Los Ojos de Julia"nın verdiği etkiyi bırakıyor seyircide. Bahsettiğim bu iki filmi daha fazla beğenmiş olmama karşın, "La Cara Oculta" da orjinal konusu, ülke sineması ile anılır olan o tadından yenmez gerilim hissi, film boyunca ve özellikle finale doğru birkaç noktada kimisi ufak kimisi büyük sürprizler ile bizleri iyiden iyiye ekrana kilitlemesi ile, kesinlikle rahatça tercih edilebilecek, izlenebilecek bir yapım. Filmin en büyük artısı sürükleyiciliği ve bu gerilim başarısı zaten. Yoksa ne oyunculuklardan, ne senaryodan, ne sanat yönetiminden veya ne bileyim müziklerinden vs. kısaca sinemaya dair ne varsa onlar açısından pek bir beklentiye girmeden izlemek lazım. Ha bu unsurlarda da göze batan bir başarısızlık yok kesinlikle, ancak filmi öne çıkartan bir başarıdan da bahsedemeyiz. Ne var ki, dediğim gibi, ilk saniyesinden itibaren usul usul zerkettiği merak duygusu, zaten 90 dakikacık olan süresini bir çırpıda yutmamızı sağlıyor. Çok da iddialı konuşmayayım zira sinema tarihinde daha önce benzer bir konu işlendi mi bilmiyorum ama, filmin konusu ve özellikle ikinci yarısında yaşananların orjinalliğini şöyle özetleyebilirim: kırk yıl düşünseniz aklınıza gelmez böyle bir durumdan böyle bir gerilim çıkartılabileceği! Ancak yönetmen Baiz bunu başarıyor ve sonuç olarak türün meraklılarına mutlaka görmeleri gereken bir film armağan ediyor.
        
            