
                      Gösteriminden kısa süre sonra Thatcher'ın vefatıyla ve tabii ki kuşkusuz Streep'in akılda kalıcı, imza performansıyla hatırlanacak bana kalırsa içeriğinden ziyade. Kesinlikle kötü veya sıkıcı bir film değil. Zaman atlamalı kurgusu gayet iyi yedirilmiş, sürükleyicilik sağlanabilmiş bu anlamda. Ancak onu diğerlerinden ayıran çok belirgin bir özelliği de yok "The Iron Lady"nin. Ben daha çok dünya tarihinde yer etmiş bu önemli siyasi karakteri daha yakından tanımak ve dönemin İngiltere'sini daha iyi tecrübe edebilmek adına, yani neredeyse tamamen "öğretici" olmasını umarak ve bu özelliğinden faydalanmayı dileyerek izledim filmi. Kendi adıma başarılı olduğumu sanıyorum. Bu gibi biyografilerde her zaman gündeme gelen, hiç değişmeyen bir soru vardır: Gerçek ile ne kadar örtüştüğü...Genellikle de "Bu bir belgesel değildir" şeklinde bir cevap olur hani...Bunlar uzun tartışma konuları. Biyografilerin nasıl çekilmesi gerektiğine dair hiç bitmeyecek olan...Yönetmen Lloyd, Margaret'ın siyasi kariyerinin yanında aile hayatına, özellikle de eşi Denis Thatcher ile olan ilişkisine bayağı bir önem vermiş doğrusu. Bu tercihin filmi de sinemasal anlamda "daha izlenebilir" kıldığı, seyircisini yalnızca politik terimler ve sıkıcı diyaloglar ile boğmak yerine Thatcher'ın insani tarafına odaklanarak başarılı olduğu bir gerçek. Streep fiziksel anlamda da çok avantajlı. Hiç makyaja ihtiyaç duymadan da oynayabilirmiş, o derece...Sadece o unutulmaz saçı yaptırsa yetermiş...Tekrar etmem gerekirse, sinemasal anlamda göz tırmalayıcı bir sorun görmediğim, ancak benzeri örneklerinden bir adım önde de diyemeyeceğim, "bilgilendirici" olması niyetiyle izlemiş olduğum bir filmdi "Demir Leydi". Herkes mutlu yani.
        
            