
                      Bağımsız sinema içerisinde yükselen grafiğiyle dikkat çeken İskandinav sinemasından fazlasıyla orijinal bir kara komedi örneği karşımızda. Film Ekimi sayesinde izlediğim filmde kar küreyicisi mesleğine sahip ve yılın vatandaşı ödülünü kazanan bir adamın seri katile dönüştüğü sıradışı bir hikaye konu edinilmiş. Yalnız bu dönüşümün çok da başarılı bir şekilde aktarıldığını söylemek doğru olmaz. Senaryo için söylenebilecek film içinde cevap aranılan en anlamlı sorular sanırım Norveç'i betimledikleri sahneler olsa gerek diye düşünüyorum. Evet bir refah ülkesi ama her şey olması gerektiği gibi mi? Herkes mutlu ve huzurlu mu? Neden hiç sıcak ülkelerde refah yoktur ve neden hep buz ve karla kaplı diyarlarda huzur vardır? Yönetmen bu senaryoyu oldukça radikal bir şekilde işliyor. Göçmenler üzerinden oldukça farklı diyaloglar geliştirilmiş. Ve bilhassa filmin kurgusu özellikle ilk yarıda izlenebilirliği önemli ölçüde artırıyor. Her bir ölümün üzerine döşenen dini semboller filmin kara komedi unsurunu ön plana çıkarıyor. Stellan Skarsgard çok baba bir rol çıkarıyor ortaya. Müzikleri ile ve görüntü yönetimi ile de başarılı bir işe imza atılıyor. Filmin bağımsız film olarak belirginleştiği son sahnesi hakikaten izlenmeye değerdi. 8/10
        
            