
                      filmi 16 17 yaşlarındayken izlemiştim ilk ve sinemadan içim kabararak,gözyaşlarımı tutamayarak çıktığımı ve yol üzerinde bir kez de köşeye çekilip hıçkırıklarla ağladığımı hatırlıyorum.Dün akşam trt2de yeniden izleidğimde ise bunun yrine çok daha farklı bir şey hisstettim.sanırım direnç noktası denen şey kişiden kişiye değişiyor ve zamandan zamana da.marie2nin yaşadığı tutkulu aşkı isa elbette anlayamazdı.o yaşama dönen bir ayçiçeği gibi.Marie ise daha çok hüzüni ömenekşe ya da açelya tadında.genelde bu tip arkadaşlıklar çabuk biter;birbirlerine pek dayanamazlar çünkü.ün, yaşantımın ne çok değiştiğini gördüm bu filmi izledikten sonra.yani o yoğun tutkuların ve çığlık attıracak kadarsevinme ya da sinirlenmelerin.şimdiki halimden de çok şikayetçi değilim ama o gün sinemadan çıkaren hıçkırıklara boğulan kızı da özlüyorum ara sıra.
pek bir kişisel oldu;kusura bakmayın.ama bu film gerçekten herkesin tek başına;kendi yalnızlığıyla izleyebileceği;gerçekten güzel bir film bana göre.trt'nin filmi kestiğini sanıyorum;bu yüzden yakın zamanda filmi bir kez daha izlemeye niyetliyim ve bu filmi sevenlerin 13 filmini de seveceğini düşünüyorum.
selamlarımla
        
            