
                      Önümüzdeki Akademi Ödüllerinde ismini sık sık duyacağımız, Cannes'dan zaferle ayrılmış Haneke filmi. "Haneke filmi" ibaresi pek çok şeyi anlatıyor. Kimileri "işte sırf bu ibare yüzünden vasat olan filmler bile gereğinden fazla yüceltiliyor, yönetmeni tanınmadık bir kimse olsaydı filmin adını hiç duymazdık mesela"  diye düşünüyor. Kimileri "sinemadan anladığını zanneden seyircilerin "özentilik" ve "gösteriş" amacıyla, Haneke'nin belki de başka bir filmini izlememesine rağmen canı pahasına savunduğu, ortamlarda dikkat çekmeye çabaladığı bir etiket" olarak görüyor. Bana sorarsanız, özellikle ülkemizde, özellikle Avrupalı yönetmenlerden bahsederken, bu ikincisi çok yapılıyor ve bir noktadan sonra bu "sinefilimizi" komik duruma düşürüyor. Neyse, bunlar başka yazıların konusu, uzun uzun konuşulacak cinsten. Filmin ismi bana kalırsa ironik. Aslında olmayabilir de. Bu, izleyenin kendisine bırakılmış bir şey. Abartı olmasın, diğer izleyenler ile sabah oturup akşam kalkılabilecek, hatta ertesi sabah devam edilebilecek sohbet-tartışma masaları sunuyor bizlere. Böyle filmleri seviyorum. Ağır bir film, izlemesi zor bir film özellikle belli bölümlerinde, ama finalde işte bize böyle bir miras bırakıyor. Özellikle Riva'nın muhteşem performansı, Trintignant'ın kusursuz partnerliği ile de uzun süre hatırlanacak "Amour".
        
            