
                      Son olarak şunları eklemek isterim...Vietnam savaşında gördükleri karşısında aklını yitirme noktasına gelip ordudan firar eden, sonra da kendisine bağlı asker ve sivillerle birlikte komşu ülke Kamboçyanın tropik ormanlarında bir korku ve dehşet tarikatı kuran albay Walter Kurtz, uzun bir yoldan kendisini öldürmek üzere gelen askerî istihbarat ajanı binbaşı Benjamin Willarda bir görev hatırasını anlatır:Özel Kuvvetlerde olduğu günleri hatırlıyorum da. Sanki 1000 yüzyıl önceydi. Bir kaç çocuğa aşı yapmak için bir kampa gitmiştik. Çocuk felcine karşı çocukları aşıladıktan sonra kampı terketmiştik. Yaşlı bir adam peşimizden koşuyorduve ağlıyordu. Konuşamıyordu. Oraya geri döndüğümüzde oraya gelmişler ve bütün aşı olan çocukların kollarını kesmişlerdi. Orda bir yığın, bir yığın küçük kollardan. Ve hatırlıyorum da ben ben ağlamıştım. Büyükanneler gibi gözyaşı döktüm. Dişlerimi sıktım parçalarcasına. Ne yapmak istedim bilmiyordum. Ve o anı hatırlamak istedim. O anı asla unutmak istemedim.Asla unutmak istemiyorum. Ve sonra fark ettim ki vurulmuş gibiydim bir elmasla vurulmuş gibi, alnımdan elmas bir kurşungeçmiş gibi. Ve düşündüm ki, 'Tanrım, bunun dehası. Deha.'  Bunu yapabilme arzusu. Mükemmel, gerçek, katıksız, billur gibi, saf. Ve daha sonra benden daha güçlü olduklarının farkına vardım çünkü buna dayanabiliyorlardı. Onlar canavar değildi. Onlar insandılar eğitimli asker. Bu adamlar kalpleri ile savaşıyorlardı... Ailesi olan, Çocukları olan... Aşkla dolu... Bunu yapacak güçleri olan bunu yapabilecek güçleri. Eğer bu adamlardan 10 bölüğüm olsaydı işte o zaman bütün sorunlarımız çabucak son bulurdu diye uzayıp giden bir konuşmaydı Marlon Brando sadece o konuşuyordu o bu cümleleri söylüyordu ve ben ilgiyle dinliyordum.
        
            