
                      Seyircilerin ya hayran kalıp bayılacağı, ya da hiç sevmeyeceği türden, zor bir film. Çok uzun dakikalar boyunca filmde resmen hiçbir şey olmuyor. Bir fotoğrafçının (Hemmings) günlük rutin işleri, oradan oraya gezinmesi falan derken neredeyse bir saat geçiyor. Daha sonradan şahit olduğu(!) bir olay, bu olayın yorumlanışı ve daha başka şeyler araya giriyor, akıllarda kalacak bir finalle de nihayete eriyor. Final zaten filmin fikrini belki de paragraflar sürecek bir yazıdan daha iyi anlatan, "cuk" oturan bir final. Bana kalırsa da, son dakikalarındaki bu toparlama ile beğenimi kazanmış oldu. Bir kere değil de hani birkaç kere izlemek gereken filmler vardır. Her izlenildiğinde bir şey katar, daha iyi özümsenir. "Blow-up" da bunlardan biri. Ne olursa olsun, beğenilsin veya beğenilmesin, sinemayla ilgilenenlerin görmesi ve tecrübe etmesi gereken bir yapım.
        
            