
                      Filmde en çok, Ferzan özpetekin her şeyi göstermeden anlatmasını sevdim. Kanımca, pek çok filmde öykü boşlukları bir dezavantaj iken bu filmde sanki işe yaramış gibi... Pek çok şey bizim hislerimize bırakılmış. Acaba bunun/bunların altından ne çıkacak; ne, nereye bağlanacak diye düşünürken filmin kendine özgü finali sayesinde karakterlerin öyküleri film bittikten sonra kafamızda sürüyor. Bu tamamlanmamışlık/bitmemişlik duygusu, karakterlerin yaşam öykülerinin filmden önce varolduğunu ve filmden sonra da varolacağını düşündürerek onları, yaşamlarına sinema penceresinden 100 dakika boyunca şöyle bir göz attığımız gerçek birer kişilik haline getirmiş. Ferzan Özpetekin sinemaya çok yakışan hissiyata dayalı anlatımı, filmde tutturduğu akıcı tempo, çok basit görsel ve işitsel yöntemlerle elde ettiği sinematografik etki yer yer insanın tüylerini ürpertecek kadar heyecan vericiydi.
        
            