
                      Ramon’un odasının penceresinden uçtuğu sahnede sanki etrafımda tanımadığım onlarca insan yokmuş gibi hıçkıra hıçkıra ağladım. Sahne o kadar iyi çekilmişti ki ve o kadar yerinde bir sahneydi ki Ramon’un neler hissettiği başka hiçbir şekilde daha iyi anlatılamazdı. İzledim, ağladım ve şükrettim.
        
            