
                      Dennis (Ralph Fiennes) akıl hastanesinde tedavisi kısmen tamamlanmış, hastalığının hafif seyrettiği düşüncesiyle (öyle sanıyorum) benzer birkaç hastayı da barındıran pansiyon gibi bir yere gönderilir/yerleştirilir. Ancak şirofren ya da başka bir şey, adı lazım değil hastalığın dennis üzerinden kalkması imkansız gibi bir şey. Onunla beraber çocukluğuna geri gideriz, eşyasız soğuk odaları, insansız çıplak binaları da yanımıza alırız. Dennis çocukken annesini o kadar kıskanır ki onu öldürür! Evet cümle bu. Ancak hikaye, çocuğun annesini öldürebilecek zihinsel kıvama nasıl geldiği konusunda muğlak ve başarısız sayılabilecek bir anlatıma sahiptir.  Şöyle toparlamaya çalışayım: Anne, nihayetinde fahişe tıynetinde kadınlara ram olabilecek bir kocanındır. Ona aittir. Oldu olacak sürekli aldatılabilecek, sürekli mutsuzluğa gark olacak bu anne kurtarılmalıdır. Nasıl? Şöyle: İyi insan olan babayı, hastalıklı zihninde deforme eder, dönüştürüsün. Ayyaş, uçkur delisi bir katil yaparsın. Çünkü sana bir maşa lazımdır, bir anneyi öldürme işini bu şekilde   ?rasyonel? kılabilirsin (Şizofreni akleden zihnin arızasıdır). Sonra kolayca bir fahişe bulursun. Adi baban o fahişeyle barakada sevişirken ?iyi anne? çıkagelir. Basar. Baban kürekle başına vurur ve anne ölür kurtulur. Filmi izlerken sakın aldanmayın. Yvonne (form değiştirmiş anne) gerçek değildir. Denisin kafasında uydurduğu bir ritueldir. Baba evine bağlı sayılabilecek birisidir aslıda ( Sona doğru barakaya gelişini, o yumuşak sakin adam tonunu hatırlayın). Denisin zihnindekiler  ve ara ara gerçeklik iç içedir, ayıklamak bize düşüyor.
        
            