
                      Mutlu Son, eleştirilerde sık sık karşımıza çıkan eski Haneke filmlerinin bir kolajı benzetmesini bence hak etmiyor. Kolajdan çok kasıtlı olarak bir bütün oluşturmaması için uğraşılmış bir eser bu; karakterlerinin olmamışlığından olayların olmamışlığına dek Mutlu Son tutarlı bir his yaratıyor ve bu da mutsuz, neşesiz, iyi olmayan insanların bölük pörçük ve itici hayatlarının onlarda yarattığı duyguyu bize hissettiriyor. Haneke genelde iyi bir hikaye anlatıcısı olmadığı, ve filmleri hikaye anlatmaktan daha çok gerçekliği nasıl temsil ettiğiyle meşgul olduğu için burada da gerçek bir hikaye anlatımıyla karşılaşmıyoruz, ya da diğer filmleri çoğukez bir hikayeye benziyorduysa bile burada artık bu yaklaşımı kenara bırakmış gibi yönetmen. Telefon çekimleri ya da internet görüntüleri de gerçekliği temsil etme derdinde değiller, galiba artık gerçekliğin temsili mümkün değil ve belki de bu yüzden ilk kez bir haneke filminde bir karakterin gerçeklikten söz ettiğini görüyorum. Filmin ya da film olması için normalde çok rahat dışarıda bırakılabilecek bir çok sahne ve sekansın bulunduğu bu görüntüler ve hikaye çabalarının içerisinde yönetmenin anlatmadıklarının gerçek hikaye olduğu ve ekranda gerçekliğin temsilinin imkansız olduğunu düşündüren bir anlatı denemesi Haneke'ninki. Yönetmen sinemada hikayenin kendisinin gerçekliğin manipülasyonu olduğunu düşündürerek hikaye olamayan ama olup bitenleri düşünmeye iten bir yol izliyor. Bu anlamda olay örgüsü en belirsiz, kasıtsız film çalışması oluyor Mutlu Son. Buna paralel olarak 2 saatlik bir film süresi içerisinde tanımayı beklememiz bile bir manipülasyon olan karakterler de yarım kalmışlıklarıyla karşımıza çıkıyor. Sonuçta kendimize şunu soruyoruz: ne izledik? Ve, ne oldu? Elbette bu yaklaşımın başarılı olup olmadığı, veya gerçekten bu yazdıklarımın filmin ve yönetmenin amacı olup olmadığı tartışılabilir.Filmin sonuna dek dayanabilenler çok etkileyici bir final bulacaklar, bence sinemada görülmüş en vurucu finallerden birisi bu.
        
            