
                      bir zamanlar bir ülke vardı adı yugoslavya idi ve müzikler hiç susmazdı kiliselerin çan sesi ile ezan sesi birbirine karışırdı herkes fakir ama neşeliydi yemekler az ama berekitliydi bu insanlar nazi almanyasına tarihin gelmiş geçmiş en acımasız en büyük soykırımını gerçekleştiren ve en çok silaha sahip ordusuna direndiler hırvatı sırpı çingenesi dünyanın gelmiş geçmiş en büyük en yıkıcı savaşının üstesinden geldiler peki sonra noldu bu insanlar tarihi boyunca aynı masada yemek yiyen aynı şarkıları söyleyen bu insanlar kapitalizmin kirli emellerine alet oldular silah satıcılarını daha da zenginleştirdiler 
emir kusturica dan ikinci dünya savaşından 90 lara müthiş bir yolculuk gerek hayranlık uyandıran senaryosu gerek senaryodan daha da hayranlık uyandırıcı doyurucu ve etkileyici alt metinleri gerek  goran bregoviç in insanı her dinlediğinde başka alemlere götürüp boşlukta sallanıyormuş gibi içimizi kaldıran dinlemeye doyum olamayan müzikleri ve gerekse de harika oyunculuklarıyla gerçek bir başyapıt insanı her an balkanlarda hisettiren her an neşe hüzün ve tarihin birikmi kokan bu topraklarda koşma bu tupraklardan çıkar amacı güdenlere hayır deme istedği ile tutuşuyor içiniz ve evrenselliğe ölümsüzlüğe vurgu yapan bir başyapıtta da böylesi yaraşırdı dedirten harika finalle yeraltını hala izleediyseniz çok şey kaçırdınız
        
            