
                      Hepimizin gönlünde taht kurmuş ve "kişisel favori listesine girme" derecesini fena halde aşıp direkt ortak beğeniye hitap eden filmler vardır ya, işte öyle bir film Hayalet. Demi Moore'un masum dişiliği ve Patrick Swayze'ın organize romantizmi ile aşkın her zaman "dokunma" denilen o eşsiz büyüyle yüceldiğini ama bazen dokunamadığına ve göremediğine de hissederek bağlanmanın getirdiği riskle sarmalandığını kanıtlayan güzel ve hafızada yer eden bir görsel şölen.
 Aşkın içinden geçen bütün duyguları titreyerek hissettiren bu güzelim film o harikulade müzikle de birleşince tadından yenmiyor. Eşsiz müzik derken "Ben sekizinci Henry'yim, sekizinci Henry'yim beeeen"den bahsetmiyorum tabii. Anladınız siz onu.
        
            