
                      Jennifer Kent isminde bir yönetmen duymamıştık. İlk uzun metrajlı filminde oldukça zor bir tercih yaparak korku-gerilim türünde bir örnek sunuyor seyircilere. Yılın sürprizlerinden biri. Başarısını "korkutuculuğundan" değil, geriliminden, hatta psikolojik-geriliminden ve dram tarafının ağır basmasından alıyor. Muhteşem oyunculuklar filme çok şey katıyor bir de. Son dönemde izlediğim en kusursuz performanslardan birini sergilemiş Essie Davis. Çocuk oyuncu Noah Wiseman, eğer sektörde kalırsa ileride kendisinden söz ettirir gibi duruyor, kesinlikle muhteşem. Zor bir hayatı paylaşıyor anne ve oğul. Bazen birbirlerinin en büyük destekçileri, bazen ise işler çekilmez hale geliyor iki taraf için de. Bir aile dramını eksiksiz biçimde yedirmeyi başarmış gerilimin içine yönetmen Kent. Ana hikayede korku unsurları da ilerlemeye devam ediyor bu arada. Çekim teknikleri ile, kamera açılarıyla, kurgusuyla, türe yeni bir soluk getirmeyi başarmış, bunu daha ilk beş dakikanın ardından fark etmek mümkün. Türün ihtiyacı olan unsurlar bunlar. Konsantre olabilirseniz eğer, sizi de filmin içine çekip özellikle bazı sahnelerde etkilemeyi başarıyor. O kadar ıvır zıvır film içinde şöyle sağlam bir şeyler arayanlara önerilir.
        
            