
                      Üçlemenin ikinci filmi ve ilki Dogville gibi bu da tiyatro sahnesine benzer büyük bir sahnede çekilmiş.İlkinden daha çok beğenmeme rağmen bu tarz için düşüncelerim değişmiş değil.Manderlay’ın da Dogville’de olduğu gibi izleyiciden belli bir dayanma ve hatta tahammül beklediğini birkaç yerde okudum ki katılmamak mümkün değil.Ancak Dogville’de söylediklerimi tekrar ederek 'sinemayı  ’sinema' yapan unsurlardan' biri eksik bu filmde ve kesinlikle tarzım değil; adı modern sinema olsa da...
        
            