
                      dünyanın en süper devam filmi ve en az ilki kadar adamı koltuğa gömen bir film. Al pacino baba kadar karizma sahibi bi insan yok şu sinema dünyasında. hele annesinin cenazinde tek başında karanlık odada bekleyiş sahnesi yok mu. müzik, replik, oyuncular, her şeyiyle harika. ama yine de 1. filmin sonunda Clemenzanın Michael'in elini öpüp 'Don Carlone' demesindeki o enteresan beyin tokatlayan his yok.
        
            