
                      Uyarı: Eleştiri film ile ilgili bilgiler içermektedir. İzlemeyen arkadaşların dikkatine. Michelangelo Antonioni'nin ve sinema tarihinin en zor filmlerinden birisi galiba. Gerçek nedir? Algımıza ne kadar güvenebiliriz? Gerçek olmasa da bir olaya tutunmak bizi rutinden kurtarıp ''kendimizi'' bulmamızı sağlar mı? gibi onlarca sorgulama alanı oluşturmuş yönetmen filmde bize. Filmin sonunda ise yönetmen kendisinin bu konu hakkındaki düşüncelerini (pantomimcilerin tenis oynadıkları sahne) dile getirip filmi sonlandırmış (gerçeğin zihinde oluştuğunu, dışarıda olan birşey olmadığını demeye getiriyor aslında). Dediğim gibi bu alt metin hazineleri iyi hoşta filmin seyirciyle iletişimi maalesef  kötü. Yani yönetmen sizin sosyolog, psikolog, felsefeci falan olduğunuzu düşünüp en üst kademeden filmi çekmiş :) Yönetmenin bu kadar yüksek zihinlere yönelmesi ve seyir zevkini de zerre umarsamamasını filmin yapım yılına veriyorum (1966, Avant-garde, yenilikçi sinemanın zirve yılları). Yönetmen günümüzde bu filmi çekse eminim ki bu kadar avant-garde bir üslup kullan(a)mayacaktır. Alt metin okumayı seven arkadaşlara önerilir. Macera, aksiyon falan kesinlikle beklenmesin filmin adından bir yanlış anlamaya varıpta.
        
            