
                      Ladri di Biciclette  genel yorumlarda  film ozeti olarak anlatilmis. Bu yuzden filmin ozetine deginmeden Yeni Gercekcilik Akimi olarak ortaya cikan ve buyuk gelisme gosteren bu anlayistan edindigim bilgiler dogrultusunda birkac cumleyle de olsa deginmek istiyorum.( Bu nasil birkac cumle ise) Neorealizm (Neorealismo) Ikinci Dunya Savasi'ndan sonra ortaya cikan bir akim olup, ideolojisinin temelinde antifasist devrim yer alir. 1930 - 1940 yillarinda temeli atilir ancak gelismesi 1950'leri bulur. Alman isgaliyle birlikte Italyan toplumunda koklu degisImlere yol acar. Kaybedilen savasin ardindan Italyanin geri kalmisligi, sefaleti ve sosyal adaletsizligi gercek yuzunu gosterir. Fakir olan halkin daha cok fakirlesmesi ve savas zenginlerinin turemesi bu travmanin agir tablosunu gozler onune serer. Boyle bir ortamda avangard akim yalnizca kulturde degil daha genis bir alana yayilir. Akimin avangardi olan Roberto Rosselini 1945'te Roma Citta Aperta ( Roma Acik Sehir)  filmiyle bu akimi baslatir. Akim ulkenin sorunlarini arka plana atan, gercekle bagini koparmis, onceki kulturden farkli olmak amaci guder. Adindan da anlasilabilecegi gibi Neorealism, Mussolini doneminin pembe salon filmlerine tepki olarak ulkenin gercek sorunlarini gozardi eden, onceki sanatin karsisina gercegi yani yoksullugu, issizligi, umutsuzlugu ve ahlaki cokusu temel alir. Bu gelisim sanatin diger alanlarina yayilsa da ozellikle sinemada buyuk gelisim gosterir. Edebiytta bunun en guzel orneklerinden biri ise Giuseppe Berto'nun Il cielo è rosso ( Gok Kirmizi) adli eseridir. Yonetmen Claudio Gora tarafindan beyaz perdeye de aktarilir. Neorealist filmlere en iyi ornek Ladri di Bicilette'tir. Akimin ozelliklerini kusursuz bir bicimde yansitan bu film, siradan insanlarin gundelik yasamlarini yargilamadan, insancil bir bakis acisiyla izlemek mumkun. Duygularin on planda oldugu studyodan sokaga tasinan, dogal isik kullanimiyla serbest kamera hareketleri gozlemlenir. Ozellikle Roma sokalarinda long shot cekimlerinin cok kullanildigi, dramatik duygulari yansitmak icin close up shot teknigini rahatlikla gozlemleyebilecegimiz bir filmdir. Kurguda asiriya gitmeden dogallik ve yalinlik on plandadir. Profesyonel olmayan aktorlerle ve genellikle yoksul mahallelerde yapilan cekimler, isci sinifinin gercek yasam bicimini oldugu gibi yansitir. Bu akim, etkisini 1952 yillarinda kaybetmeye baslar. Izleyenler veya izleyecek olanlar filmin dramina zaten vakif olacaklardir, bu yuzden icerigine deginmek istemiyorum ve bu yaziyi fazla uzatmadan bir sahne uzerine dikkat cekmek istiyorum. Ricci'nin biskleti caldigi sahnede kameranin tam ortasina yerlesen elektirik direginin Antonio Ricci icin bir sinir oldugunu dusunmekteyim. Izleyen arkadaslarimin da bu sahneye dikkat etmelerini rica ediyorum. Iyi seyirler diliyorum
        
            