
                      Alıştığımız "Yeşilçam" filmlerinden biri değil. Tarzının farklılığı ve o dönemdeki Avrupa sinema tarzına yakınlığı ilk sahnelerden belli ediyor kendini. Çekimler, mekanlar, adeta bir Luchino Visconti, adeta bir Vittorio De Sica izlediğimi düşündürttü bana. Kenter'in puslu bakışları ve hisli oyunculuğu, Özcan'ın inandırıcılığı, arka planda sürekli çalmakta olan, filmin ruhuna hizmet eden müzikleri, mekanlar, hepsi de ayrı ayrı "Sevmek Zamanı"nı benzersiz yapan unsurlar. Ara sıra bilindik "Yeşilçam" çizgisine dönse de, toplamda baktığımızda ülkemiz sineması açısından izlenmesi, izletilmesi gereken, üzerine konuşulması gereken bir eser. Filmin merkezinde "surete aşık olmak" var. Eğer hikayeye girebilir ve kendinizi karakterler ile özdeşleştirebilir iseniz, etkilenmemeniz zor. Günümüzde de böyle stilize filmler görmek ne hoş olurdu. Ancak ne yapılırsa yapılsın, siyah-beyazın kattığı o derin anlam kolay kolay katılamayacaktır. Erksan sağlam bir iş çıkarmış, önemli bir eser bırakmış.
        
            