
                      'Sinemada yeni gerçekçilik akımının ilk örneklerindendir' dedikten sonra konuyu Dostoyevsky'nin suç ve cezasına bağlamaya çalışırken kapuçinosunu fularına döken entel görünme sevdalılarının favori filmi..
İkinci dünya savaşından yeni çıkmış Roma sokaklarında geçen dram filmi iki yıllık işsizliğinin ardından bir bisiklete sahip olmak şartıyla bir iş bulan yoksul bir baba ile oğlunun etrafında dolaşı sistemlerin insanları çaresizliğe ve çaresizliğin de ahlaksızlığa ittiğine dair göndermeler göze çarparken, bu sayede izleyiciyi hırsızlık gibi insanlığın ortak ahlak kuralları dışında kalan bir olgunun her zaman kınanıp kınanamayacağına dair çeşitli sorgulamaların içine atılıyor.
İlk anda, bir anda kestirip atılmış gibi dursa da üzerinde düşününce gayet vurucu bir finale sahip film genel olarak amatör oyuncularla çekilmiş.Belkide yönetmen gerçekçilik akımına uygun olarak o sefaleti gerçekten yaşayan insanlarla çalışmayı tercih etmiş.
Yapım yılına bakıldığında neredeyse tamamen dış ortamda çekilmesi ve hareketli kamera kullanımı gibi teknik özellikleri ile döneminin öncü filmlerinden olsa da bugün bakıldığında bir kısa filme sığdırılabilir gibi duruyor.
Benim baş yapıt olarak gördüğüm filmlerden biri değil belki ama dönemine göre çok iyi ve teknik açıdan eskide kalsa da baba-oğul ilişkisi üzerine kurulu olmasıyla bir taraftan da her zaman güncel olacak bir film.
Filmden sevdiğim sahnelerden iki tanesi şöyle:
-Yemek yemek ve tıraş olmak için kiliseye giden adam
-Medyum kadının bisiklet ile ilgili soruya,'Belki şimdi bulursun,belki de hiç bulamazsın' diye cevap vermesi.
        
            