
                      A Film By Darren Aronofsky;YAZ:Trainspotting’i izleyip ona benzer bir film olduğunu düşünerek ekranın karşısına geçiliyor. Uyuşturucu komalarına girseler de kendilerince güzel ve eğlenceli hayatları olduğunu düşündüğünüz (en azından bazı filmlerde böyle lanse ediliyor) bir grup gencin hayatını izleyeceğinizi düşünüyorsunuz. Film de biraz sıkıcı ilerliyor. Ama saat gecenin 01:00’i ve yapacak hiçbir şey yok, izleyelim bari. E Marion’da güzel kız, sırf onun hatrına devam edilir.SONBAHAR:Olaylar gelişiyor, filmin ilk CD’si bitiyor ve ikinci CD’ye geçiyorsunuz. Saat de 02:00’ye yaklaştı. Ama yok film güzelleşti, sonunda neler olabileceği aklınızı kurcalamaya başlıyor. Marion’da çirkinleşiyor mu ne? Kadın da delirdi haa derken, film sizi içine çekmeye başlıyor. Soluğunuz biraz biraz kesiliyor. KIŞ:Ekran karşısında oturuş pozisyonunuz dahi değişmeden film izleniyor. 'Marion’u aramam lazım' cümlesine kadar üzüldüğünüz, ondan sonra kahrolduğunuz ve artık sinirlerinizin bozulmaya başladığı sahneler yaşanıyor. Bir kahroluşun, tükenmişliğin ve bitişin hikayesinin son demlerini izliyorsunuz. Ve son 2-3 dakika ne yapacağınızı şaşırdığınız, moralinizin bozulduğu dakikalar oluyor. Filmin bitimiyle birkaç dakika ekranın karşısında kalıyor ve 'Bundan sonrası daha farklı olacak' diyerek kalkıyorsunuz.Ben filmi bu şekilde izledim. Uyuşturucu bağımlısı olan ya da bunun iyi birşey olduğunu düşünen, onlara özenen kişilere izletilmesi gereken, fakat psikolojik sorunları olan kişilerin kesinlikle izlememesi gereken, hayata daha farklı bir şekilde bakmama sebep olan, 10/10 verdiğim dördüncü film. Bir Darren Aronofsky klasiği.
        
            