
                      Bu filmin bu kadar sevilmesinin asıl nedeni galiba samimiyeti. Hiçbir karakteri mükemmelleştirmiyor, tam tersini de yapıp yerin dibinede sokmaya çalışmıyor. Gerçek hayatta insanlar ne ise perdede olar. Zamanında, filmi ilk izlediklerinde insanlar üzerindeki etkiyi az çok tahmin edebiliyorum. Sürekli kusursuz insanları gördükleri (sinema salonlarına belki de insanlar bunları görmeye gider, gidecek hep, dün,bugün,yarın) perdede bu tarz karakterler görmek eminim ki hoşlarına gitmemiş ama akıllarından da çıkartamamışlardır her sahici şeyi olduğu gibi. Cannes jüriside bunun farkına varıp, filmi ödüle boğup klasik mertebesine yükselmesine önayak olmuş. Günümüz izleyicisi için belki çok fazla birşey ifade etmez film. Aradan geçen 52 yılda bu filme benzer onlarca film ve dizi izledi insanlar. İlkyapıt olmak bu filmin şansıymış. Belki de şanssızlığı.
        
            