
                      Yönetmen harikası bir iş olduğunu baştan itiraf etmem gerek. Yönetmen hem öykü anlatma açısından hem de sinemasal anlatım açısından yeteneğini konuşturmuş. Far from Heaven, ABD dışındaki ülkelerde çok sönük kalan ama katıldığı onlarca festivalden bolca adaylık ve ödülle dönen başarılı bir filmdir. Yönetmen, 1950'lerde geçen öyküyü anlatırken yine 1950'lerin sinema dilini kullanılmış ve hayran bırakacak nitelikte renkler, ışık kullanımı ve görüntü harikaları yakalanmış. Pleasant Ville filmini hatırlayanlar olursa yine 50'li yılların ABD'nde örnek alınan ahlaki açıdan sağlam ama neredeyse boş ve renksiz bir amerikan aile modeli üzerinden gelişen bir hikaye var burada. Çünkü 60'lı yıllarla birlikte cinsel devrimi yaşayacak bir amerikan toplumu ve derinden sarsılacak aile bilinci sorgulamaları, ahlaki kaygılar ve dini değerlendirmeler olacak. Bu açıdan yönetmen yine çok doğru bir hamle ile ironinin dibine vuruyor. Ancak yine burada iki etmen öne çıkıyor. Birincisi muhteşem performansı ile benimde çok beğendiğim aktrist Julianne Moore ve yönetmenin biçimsel seçimi. Biçimsel seçimi biraz daha açarsak, kurgusundan görüntü yönetmenliğine, jenerikten iç mekan çekimlerinde kullanılan renklere, dahası araba çekimlerindeki mavi ışığın kullanımına kadar tamamen nostaljik bir dil, tamamen 50'lerin özgün dilini kullanan bir biçimsel tercih hakim. Bu haliyle hiç anlatılmamış bir öyküyü o yıllarda anlatma çabası olduğu görülebilir. Karakterler de yine çok sağlam kurulmuş. Frank karakterinin psikolojik evreleri mükemmel çizilmiş. Hikayenin göbeğinde yine o yılların önemli bir olgusu olan ırkçılık mevcut. Yine aynı motif hakim. Kimse alenen ırkçılık olduğunu kabullenmiyor ama var olduğu açık biçimde her sahnede gözler önüne seriliyor. Bu da o yıllara özgü bir durum. 50'li ve 60'lı yıllar ırkçılığın tavan yaptığı dönemlerdi. Hoş bugün ABD bunu belli ölçülerde aşsa da güney eyaletlerde hiçbir şey çok masum değil, konu dışı olacak ama İsrail'de Filistinlilere ayrı otobüs uygulaması var. Yani dünya halen ayrımcılığa seyirci kalıyor. Neyse filme dönecek olursak tamamen postmodern sayılabilecek bir şekilde sergilenen atmosfer ve yer yer de komik gelebilecek şekilde gözünüze sokulan diyaloglar var. Bu benim anladığıma göre amerikan hayat tarzının ne kadar özel olduğunun o yıllarda topluma anlatıldığı ama bir o kadar da sıkıntılı olduğunu vurguluyor. Filmde Julianne Moore'un canlandırdığı Cathy Whitaker karakteri üzerinden 50'lerde siyahilerin birer zenci değil herkes kadar insan olduğunun farkına varması ile kocasının eşcinsel olduğunun farkına varması da yine benzer sonlara sevk ediyor. Çünkü yalnızca o dönemde değil bu dönemde bile toplumlar aynı sonlar karşısında sevgi dilini değil nefret dilini kullanmayı tercih edebiliyor. İnsanları insan olarak görmektense çeşitli sıfatlarla karalama yoluna gidebiliyor. Neyse ki bu film oldukça kişisel bir hikayeden oldukça kaliteli bir dönem filmi çıkarabilmiş. Pek de iyi olmuş. Julianne Moore dışında filmde oyunculuk namına hiç kimse yok. İyi seyirler. 8/10
        
            