
                      Ferzan Özpetekin son çalışması filmografisinde farklı bir yerde duruyor.Önceki filmlerinde  farklı bir cinselliği tartışılabilir kılan yönetmen,’ötekiler’olarak niteleyebileceğimiz çağın yeni insan figürlerini(aslında antik yunana kadar uzanır ya her neyse)’olgusal’ bir durum olarak resmetmişti.’Kutsal Yürek’ filmi ise daha çok varoluş problemleri üzerine eğilen ve afişindeki Battoni tablosundan da anlaşılacağı üzere, Kieslowski tarzına yakın duran bir film.Dolayısıyla,mistizizmin ırmağından beslenen yeni bir çalışma var karşımızda.      İrena’nın  ölmüş annesinin odasında gün ışığına çıkan dini motifler ve varoluş sorununa cevap olabilecek nitelikteki duvar yazıları, İrena’nın bireysel yolculuğunda bir başlangıç noktası oluyor.Herşeye sahip ve daha da fazlasına sahip olabilmek için her yolu mübah sayan, bu yolda önüne çıkan herkesi acımasızca ezen teyzesinin izinde giderken, yaşadığı ve tanık olduğu kimi olaylar, İrena’yı fazlasıyla sarsıyor.Yaşadığı travmalar büyük bir duygusal çöküş getiriyor.Kendisiyle iç hesaplaşması uzadıkça ’kendi ruhsal kurtuluşunu’annesinin felsefesinde buluyor ve  bunun bir yansıması olarak bütün varlığını diğer insanlara yardıma adıyor.      Ferzan Özpetek bundan önceki ’Karşı pencere’ filminde olduğu gibi düşsel olanla gerçek olanı çok iyi harmanlamış ve düşsellikten gerçekliğe geçişi çok iyi sağlamış.Mesela havuzdan çıkan İrena’nın ağır adımlarla yardım kuruluşuna yönelmesi ’düşselliği’, daha sonra  yardım kuruluşunda hummalı bir çalışma içerisinde yansıtılması ise somut bir ’gerçekliği’ ifade eden önemli sekanslar.Filmde bir de ’Pieta’sahnesi olarak algılanabilecek, İrene’nin Giancarlo’yu bir azize sıcaklığıyla sarışı var.Burda yönetmen gerçekten bunu mu yansıtmak istemiş tartışılır;ama kendini azize mertebesine taşımaya çalışan İrene’nin ruhsal dünyasını tanımlayan önemli bir sahne bence.     Filmde kurgusal açısından boşluk yaratan kısım ise bence filmin açılış sekansında gerçekleşen iki çiftin intiharı.Açıkçası ben neden-sonuç ilişkisi içerisinde bu sahnenin neye hizmet ettiğini idrak edemedim ve eminimki çok kilit bir sahne bu.Belki filmi ikinci kez izleme imkanım olursa gözümden kaçan bu noktayı da kendimce çözümlemiş olurum.Bu tür farklı algılamalara neden olabilecek sahneler Özpetek’in özgün sinemasında belirgin bir öğe;bu durum yönetmenin filmlerindeki ’düşünsel derinliğe’işaret ediyor şüphesiz.Bu düşünsel derinlik  popüler sinema izleyicisini  ne ölçüde sorgulamaya iter tartışılır;ama Ferzan Özpetek kendi özgün sinemasından taviz vermeyerek sanatsal açıdan sağlam bir duruş sergiliyor.     Ferzan Özpetek bütün bunların dışında oyuncu seçimlerinde bundan önce olduğu gibi çok başarılı.Filmde aksayan hiçbir oyuncu yok.Sezen Aksu’yla açılan ve seçkin italyan örneklerle izleyicide etkili bir lirizm doğuran müzikler, Ferzan Özpetek’in sinemasındaki ana omurgayı korumaya devam ettiğini gösteriyor.      Ferzan Özpetek bu son çalışmasıyla artık sinemasının fazlasıyla olgunlaştığını kanıtlıyor.Üstelik Hollywoodun düşünsel temelden yoksun örneklerine karşı 7.sanat sinemanın nelere kadir olabileceğini de gösteriyor bizlere.Farklı bir sinemanın da mümkün olabileceğini Ferzan Özpetek’e bakarak anlayabiliriz...
        
            