
                      Usta yönetmen Linklater'ın başarılı üçlemesi Before'lardan sonra ortaya koyduğu yarı belgesel tadındaki gerçek zamanlı biyografisinde bir çocuğun gözünden 2002-2014 yıllarını ve yaşanmışlıklarını izliyoruz. Filmin senaryosunda tek düze ilerleyen ve dönemin ruhunu iyi analiz eden ayrıntılar, "Mason" karakteri üzerinden yaratılan karamsar ve yarı karanlık havanın buhranını seyirciye de yansıtabilen, fakat bunu müziklerle ve Dad (Ethan Hawke) karakteri ile açmaya çalışan içeriği var. En önemlisi de diyalogların ve hayat hikayesinin sıradanlığının bu kadar iyi bir şekilde yine Linklater'ın yönetmenlik kabiliyetiyle işlenebilmesiydi. Zira farklı bir yönetmen 12 yıl arayla böyle film çekmeyi pek akıl edemezdi sanıyorum. Filmin özgün senaryo adaylığı eleştiriye son derece açık olsa da (ki alacağını tahmin etmiyorum) biyografik belgesel tadını diyaloglar ve karakter doğallıklarıyla seyirciye yansıtabildiğini düşünüyorum. Keşke dramatik tadı biraz daha verilebilseydi. Ayrıca yine dönemsel politik vb sorunların (Bush karşıtlığı, erken evlilik, popüler kültür, teknolojik gelişmeler vb) senaryonun içinde olduğunu ve Bush üzerinden vurucu eleştirilerin de yapıldığını -ayrıca Afganistan eleştiri- söylemek lazım. Oyunculuklarda Linklater'In kızı Lorelei Linklater'ın da kızı yer almış. Ben özellikle Ethan Hawke'ı çok beğendim. Filme katkısı mükemmel. Aksiyonun olmadığı, kazanın olmadığı, bulaşıcı hastalıkların olmadığı, entrikanın olmadığı, ihanetin ya da cinayetin olmadığı, sıradışı hiçbir şeyin olmadığı bir sıradan dünyayı yansıtmış beyazperdeye usta yönetmen Linklater. Bu kadar sıradanlığın beyazperde de bağımsız filmler dışında göremem sanmıştım ama işte Linklater yapmış. Filmin kurgusu bir hayli zor olmuştur diye de düşünüyorum. Hangi zaman dilimden hangi sahnelerin filmi daha iyi bir noktaya taşıyacağını ya da hangi anların daha isabetli seçimler olabileceğini kestirebilmek kolay olmasa gerek. Bildiğiniz hayat işte. Kostümlere varıncaya kadar doğallığı hissedebiliyorsunuz. Gerek Patricia Arquette'ın oscar adaylığı alan performansı gerekse kurgu, senaryo ve yönetmenlikte elde ettiği adaylıklar sevindirici. Filmin ana fikrinde istediğin şeyi istediğin zaman gerçekleştirmek ve anı yakalamak gibi kavramlar ön plana çıkıyor. Bu açıdan filmin en dramatik ve en üzüldüğüm karakteri Mason'ın annesi oldu. Kazanansa aslında babaydı. Yani yönetmenin bakışı bu kadar taraflı olmasa da bunu vurguladığını zannediyorum. En iyi yönetmen ödülünü 12 yıl boyunca gerçek zamanlı çekimler yaparak ortaya koyduğu kaliteden ötürü Linklater'ın hak ettiğini ama kurgu ve senaryo ödüllerini olur da film alırsa tartışılması gerektiğini düşünüyorum. Tıpkı American Sniper'ın adaylık elde etmesi gibi. Neyse böylesi bir deneyimin kolay kolay bir daha sinema tarihine geçebileceğine pek ihtimal vermediğimden herkesin sabırla izlemesini tavsiye ederim. İyi seyirler. 9/10
        
            