
                      Uyum ve uyum Lucile ve Bruno karakterlerini canlandıran oyuncuların uyumu tam anlamıyla mükemmel. Düşman askerine aşık olan bir kadın ve muhtemel bir esir konumundaki bir kadına aşık bir asker. Her ikisi de birbirlerine olan duyguların belli edemezler, bu onlar için ölümün kapıyı kırıp içeri girmesi ile eş değer bir durumdur. Savaş ve aşk konuları bir çok kez işlenmiş konulardır; ancak ben ilk kez duygularını dışa vuramama durumunu görüyorum ve bu durum filme çok büyük bir artı katıyor. Bildiğimiz Nazi tarzı vahşet bu filmde pek yer bulmuyor. Konu daha çok çaresizlik üzerinden ilerliyor. Komutanları karşısında çaresiz bir adam, kayınvalidesi ve toplum karşısında çaresiz bir kadın. Savaş karşısında çaresiz taraflar. 

Filmin genelinde filmin biraz daha aşk konulu olmasından kaynaklı bir durgunluk var. Şiddetin ya da vahşetin belirgin bir göstergesi yok. Filmin akışı daha çok ilk tepki üzerine kurulu, devam eden bir savaş içerisinde kapıya dayanan askerlere rağmen hayata devam etmeye çalışma durumu var. İşgal güçlerine karşı eski güçlerini savunan bir cephe var. Sanki savaş yokmuş, birileri ülkeyi işgal etmemiş tavrı var. Tabi bu durum fakir halk için pek geçerli bir durum değil. Zengin kesim biraz nüfus ve biraz da parasal güçle bazı şeyleri daha rahat atlatabilirken yiyecek bir parça lokması olmayan için işler daha zor.

Filmin drama yönü her ne kadar ağır bassa da Madam Angellier korkusu yapımın esprili tarafını ortaya koyuyor. Diğer yandan gerçek ayaklanmaları/ihtilalleri neden hep fakir halkın yaptığını daha iyi anlamamızı sağlayan noktaları da yok değil. Sonu her ne kadar haya kırıklığı yaratmış olsa da Suite Française güzel ve seyredilmeye değer bir yapım.
        
            