
                      Io sono l'Amore /  Benim Adım Aşk - 2009

Yönetmen : Luca Guadagnino

 

Tekstil işiyle servetine servet katmış burjuvazi bir İtalyan ailesi…Konukların oturacağı yerlerin işaretlenmesine kadar en ufak bir hataya yer verilmeksizin hazırlanan gösterişli,ciddi ve samimiyetten uzak bir akşam yemeği ve büyükbabanın varisini seçişi. Tabii ki bu muazzam şölenin içinde gerçek kimliklerini bastırmak zorunda kalmış,yıllarını (kendilerince) uymak zorunda oldukları kalıba adamış aile üyeleri…Ve kalıbı kırma cesaretini gösterip oğlunun aşçı arkadaşına aşık olan evin rus gelini Emma (Tilda Swinton). Kısaca filmin konusu…

 

Emma; senelerdir Rus kimliği unutturulmuş (öyleki ismi bile değiştirilmiş),İtalyan kültürüne adapte edilmiş zengin ailenin gelini olarak karşımızda. Her şey gibi duyguların da nizami bir düzenle ifade edildiği bir aile bu. Mesela torunun dedesine doğum günü hediyesi olarak sunduğu fotoğrafa binayen sarfedilen övgü cümleleri o kadar soğuk, o kadar yapmacık ki… Kalıplara sığdırılan hislerle senelerini geçirmiş Emma’nın kabuğunu kırıp aşkla tanışması biraz geç biraz güç oluyor bu sebepten ama oluyor. Antonio’nun önce insanı cezbeden yemekleri (sadece erkeğin kalbi midesinden geçmiyormuş),sonra insanın özgür kalmasını sağlayan doğa… Emma hayatının gidişatını değiştirmeye karar veren her kadın gibi saçını da kestirdiği an esen özgürlük rüzgarına kaptırıyor bundan sonrasında kendini. Önce kendi benliğine dokunuyor. Unutmaya çalıştığı kimliğini gün yüzüne çıkaran Antonio ile kendine dönüyor. Yüreğinden geçenleri bu sefer savurup atmak yerine tüm benliğiyle hareket ediyor çünkü aşkı yaşıyor her şeyiyle. Film buradan sonra finale kadar aşık bir kadının alabileceği risklerle sürüp gidiyor. Ve final; 4-4’lük bir performans sergiliyor Tilda. O ikiye bölünmüşlük duygusu,senelerdir sandığı kişiden apayrı bir insan oluşunu hissetmesinden kaynaklanan aidiyetsizlik duygusu,sonunda cesaret,itiraf ve yine kendiyle buluşmak için yola çıkışı...

 

Filmin sonunda Emma’nın lezbiyen kızıyla bakıştıkları sekans müthişti. Kelimelere gerek yoktu o anki duyguları anlatmak için,onlar da kelimelere ihtiyaç duymadı zaten. Bu yasak aşkı yada “aşk” denen şeyi sanırım aile içinde belki de sadece kızı anlayabilirdi. Ki öyle de oldu.

 

Bu filmi film yapan şüphesiz ruh hallerine uygun görüntülerin müthiş açılarla gözler önüne serilişi ve olmazsa olmaz müzikleri tabii ki. Filmin ilk sekanslarındaki manzaranın insanı çıldırtan düzeniyle ailenin düzeni ve filmin ortalarında Antonio ile yaşanan doludizgin aşkla doğanın insanı cezbeden ahenkli uyumu harikaydı. Görüntüler hisleri,hisler görüntüleri tamamlıyordu biryerde. İnsan olarak belki de yaşadığımız şehirlerin bize biçtiği kalıplara bürünüyoruz zaman zaman,olamaz mı ? Olabilir :) Aşk varsa yaşanmalı,insan özgür bırakmalı ruhunu. Kaç kez aşık olabileceğin biri çıkar ki karşına ? Kaç kez kalbinin hızlı atışı rahatsız etmez seni ? Kaç insana dokunmak,sarılmak huzur verir ? Ya da kaç kez kendi sınırlarını sana keşfettiren biri girer hayatına ? “Alışmaktan korktukları için dokunmaya korkan insanlar var.” diyordu yazarın biri. Kaç kez birine alışmaktan korkmazsınız ? Belki hiç…Ama kesinlikle çok değil… Biraz ağır ilerleyen bu filmi sinemada sadece eğlence aramayan herkes izlemeli…
        
            