
                      Babam ve Oğlum'dan sonra ilk defa ağladığım filmdi. Film bitince bir süre yerimden kalkamadığımı hatırlıyorum. Özellikle siyah-beyaz meselesi çok güzel işlenmiş. Adem öğretmen, boğulmadan önce öğrencisine dediği "Sen köprü ol, ırmak olma" sözüyle bamteline dokunmuş... Yunus Emre Yıldırımer (Harun Öğretmen) en başarılı oyuncuydu bence. Filmi en güçlü yönü, seneryonun kurgu değil, genel olarak gerçek olaylardan ilham alınarak hazırlanmış olmasıydı. Dünyadaki savaşlara, cinayetlere rağmen bir yerlerde iyi insanların iyi şeyler yapıyor olduğunu bilmek güzel birşey...
        
            