
                      Böyle filmleri sevmemem elde değil. Her şeyden önce, yönetmen seyirciyi yani bizleri ciddiye alıyor. Düşünmemizi sağlıyor. Değindiği konular ne kadar derin ve çetrefilli olursa olsun bariz bir taraf tutmaktan kaçınarak seyircisini yönlendirmemeyi, onları kendileriyle baş başa bırakmayı seçiyor. Duygu sömürüsünden eser yok. Olanca gerçekliği ile sunuyor bize sunacaklarını. Pek çok doğrudan ve dolaylı anlatım yöntemiyle beni kendine hayran bıraktı. Film boyunca hissedilen o ağır atmosfer bile yeter. Çok farklı açılardan bakılabilir filme. Hepsinde de uzun uzadıya muhabbet edilebilir. Pek tabii ki "din" konusu var yoğun bir biçimde işlenen. Yetimhane, hastane, devlet memurları, polisler vs. gibi "devlet" ile ilgili ve aynı zamanda Romanya'nın da aynasını tutan kısımlar da önemli yer kaplıyor. Yakın dönemin izlenmesi gereken önemli filmlerinden. Ne yazık ki ülkemizde yalnızca "festival filmi" veya "sanat filmi" diye geçiştirilen filmlerden biri oldu. Asıl bu filmlerin rağbet görmesi gerekirken, insanlar tarafından izlenmeyerek onların ufkunu açamıyor olduklarını görmek üzücü. Cristian Mungiu "4 Ay, 3 Hafta, 2 Gün"ün ardından yine başarıyı yakalıyor.
        
            