
                      filmin sesi iki kelime: ağlama dur..

onur ünlü filmi yine tuhaf.. yine fantastik bir trajedi var önümüzde ve karakterler ölümüne silahla şakalaşıyor, ciddi ciddi kan kusuyor...! (isteseydi çok ağlardık bir film bu)

bu kez hemen herkes kan kusuyor üstelik. tüm karakterler hastalıklı.. sefil ve katil.(neredeyse)
ama bu kez çerçeve daha belirgin ve kafiye tam! film boyunca resmen şiir görüyorsunuz ve cidden resim okuyorsunuz. plazmadan oyuncak trene kadar film böyle..

filmi seyrettiğim salonda 5 kişi daha vardı. dışarda iki kızdan biri
- bu adama hala edebiyatçı diyorlar bi de..

dedi cümlenin sonu elbette tanpınara çıkıyor, tüm fatura da yine isme. 

Filmin sesi iki kelime: beni vur!
Böyle bir filmi seyredince insanın ölümlerden ölüm beğenesi geliyor. Ben aydın polisi seçtim. İnsanın sevdiği için ölmesinden daha güzeli, sevdiği tarafından öldürülmek olmalı.. hem de kalbinden vurdu ya :P
        
            