
                      tarkovsky’nin plan sekans olayını aşmış bir şekilde uyguladığı, yer yer abarttığı bir film olmuş. metin tamamen geri plana atılmış, film varlığını imgeler üzerine kurmuş. o kadar ki kimi anlar gündelik hayattan bir kaç kelime duymak şaşırtıcı geliyor. diğer filmlerine göre izlemesi hayli uğraş gerektiren bir film.
        
            