
                      KURUMSAL AHLAK KENDİ KANUNLARINI YARATIR

Ahlak, vicdan, merhamet dediğimizde din olgusuyla karşılaşıyoruz. Belirli ve topluma yayılmış bir din anlayışı olmadan bu kavramlar hakkında konuşmak onları toplumun dışında tahayyül etmek anlamına geliyor çoğumuz için. Var olan ahlak ve vicdan o dinin bel kemiğini oluşturan ögeler olarak görülüyor. Dolayısıyla din sıfatı konulmamış bir ahlaki durum, aslında hiçlik olarak algılanabiliyor. Pablo Larrain bu filminde Katolik kilisesince ahlak-dışı sayılan ve suç işledikleri gerekçesiyle bundan sonraki yaşamlarını okyanus kıyısında geçirecek olan 4 peder'in ve onların bakımını üstlenen bir rahibenin sıradışı yaşamlarını mercek altına alıyor. Katolik kilisesini eleştirirken bunu ona bağlı üyelerini "insan" vasfından çıkaran düzenini eleştiriyor aslında. Kilise otoriteleri, Pederlerin işledikleri suçları aklamıyor, aksine kendi yararına olabilecek şekilde bir ceza mekanizması geliştiriyor. Kilisenin,iki bin yıllık kökleşmiş kurumsal düzeni içerisinde olmasını kabul edemediği bir takım kişisel davranışların- belki hukuk karşısında da suçlu bulunabilecek durumlar bunlar- üstünü nasıl örtebildiğini apaçık görüyoruz filmde. Film, aynı zamanda suçlu ve mağdur'daki "kötülük" fikrine de aynı düzlemde yaklaşıyor olmasından dolayı ilginç.
Filmi  düşük bütçeli bir filmin nasıl da temel felsefi sorunlara bu kadar sert ama bir o kadar farklı pencereden yaklaştığının farkında olarak izlemenizi tavsiye ederim. Son dönemde izlediğim filmler arasında beğendiğim filmler arasına girmeyi başardı.
        
            