
                      Ölüm? Dünyanın değişmeyen soğuk yüzlü gerçeği?  Unutmaya çalışıp hayata devam etmeyi denediğimiz; akla geldiği an kafayı başka şeyle meşgul edip belleğimizin en arka sıralarına attığımız dehşet veren bir kavram. Belki de tam tersi? Yeni bir hayata başlamak için önümüze konan bir giriş kapısı. Herkesçe nesnel yargılarla tanımlanan ölüm gerçeği bir o kadar da öznel bir hakikate sahip. Bakış açıları her konuda olduğu gibi değişmez esaslarda da farklılık gösteriyorÖlüm, ihtimal ki bu dünyadan ayrılışın, dünyevi arzu ve tutkulardan arınmanın simgesi ya da yok olmanın göstergesi; yeryüzünde kan ve gözyaşını akıtmanın gereksizliğinin ifadesi ve dallandırıp budaklandırırsak aslında birçok şeyin habercisi??ve gidişler, ölüm üzerine yapılmış belki de en ölçülü eserlerden.  Yaşatmaya çalıştığı o hissedilesi duyguları sömürmediği gibi aynı dengeli tutumuyla bunu çok yoğun olmayan bir kıvamda duyumsamaya çalışması en yetkin özelliklerinden birkaçı. Gereksiz yere uzatıldığı yorumlarına pek katılmasam bile olmasa da pek bir şey fark etmez dediğim sahneler de yok değildi. Oldum olası Uzakdoğu sinemasını kendi filmlerimize çok yakın hissetmişimdir, bu filmi izlerken de çok nadir de olsa kendi sinemamıza ait görünümlerle kıyasladım. Genel anlamda iyi, hoş, sıcak ve de sade olarak nitelendirebileceğim gidişleri; gerçi kıyaslamak kesinlikle yanlış ama söylemeden geçemeyeceğim. 2008 en iyi yabancı film dalında Oscar'ı kucaklayan Gidişler'i o sıralar izleyemediğim için bir yorumda bulunamıyordum ama aynı yıl aday olan Beşir'le Vals konu bütünlüğü ve alt metin olarak Gidişler'den çok daha başarılı değil miydi? Daha akılda kalınası bir içeriğe sahip değil miydi?
        
            