
                      Ne kadar güzel bir filmdi. Yaşamak ve ölmek. Ölsen bile anlayamadığın bir muamma. Oturup baksan da zamanın akıp geçtiğini, var olan herşeyin bittiğini, zeval bulduğunu görüyorsun. Hakikat ne olabilir? Bana eşyanın hakikatini göster diyen peygamberin bile öğrenmek istediği o hakikat. Yönetmen burada bir aşk hikayesi üzerinden bu sorunun cevabına bizi muhatap kılıyor ve zamanın devasa bir makine gibi herşeyi tüketip geçtiğini, var olan herşeyi yok ettiğini , dönüştürdüğünü, var olan herkesin ve herşeyin bir gün ve bir an yok olduğunu ve artık var olmadığını söylüyor. Sadece burada ve elimizdeki bilgilerle değil, orada ve artık burada olmadığımız ölüm ötesinde bile sorular ve muammalarla karşı karşıya olduğumuzu söylüyor. Hayaletimizin evine yürüyerek döndüğü ilk sahneler muhteşemdi. Film boyunca hikayenin saçma sapan birşeye dönüşmesinden korktum; ancak hiç, ama hiç beklemediğim güzellikte görsel bir metinle karşı karşıya kaldık. Ölümlü olmamızın bütün inançlarımızın, tutunduğumuz bütün dalların ötesinde kesinliği, ürkütücülüğü, bilmediğimiz sayısız şeyin arasında herşeyi anlamlı kılmak için ve bu anlamı sürdürmek için debelenişimizin bir onayı gibi bu film. Geçip giden, kaybolan zamana yakılmış bir ağıt gibi. Mutlaka izlemelisiniz.
        
            