
                      Hiç "ASK" in sinirlarini merak ettiniz mi ? "Amour" u izledikten sonra insanlarla ve sevdiklerinizle iliskilerinizi gözden geçireceksiniz. Esinize tutkuyla asiksaniz "sonuna ve ölüme kadar" diyorsaniz, sinirlarini göreceksiniz. Michael Haneke'nin çarpici hikayesini Jean-Louis Trintignant ve Emmanuelle Riva'nin büyüleyici oyunculuklariyla iliklerinizde hissettiginizde insanliginizin sinirlarini zorlayacaksiniz. Depresyonda hissedecek, yalnizliga itilecek, belki de yaslandiginizda bunlari yasamamak için dua edeceksiniz. Ama en önemlisi duragan ve sadece bir evde geçen bu hikayeyi izlerken kendinize daima "ya ben olsaydim" diye soracaksiniz.

Hareketli kamera açilari, büyük mekanlar, aksiyon dolu bir film beklemeyin. Amour tam da olmasi gerektigi gibi duragan resimler, küçük bir iç mekan, çogunuza sikici gelebilecek ama atmosferi tamamlayan uzun sahneleriyle izleyici üzerinde yaratmasi gereken etkiyi yaratiyor.

Bu filmden sonra asik olur muyum ? Georges'un Anne için fedakarligini ve çarpici final sahnesini esas alirsak, maalesef hayir. Amour'la Cannes'dan büyük ödülle dönen usta yönetmen Haneke'nin Anne'nin gözlerine yaptigi her yakin plan çekimde, kalbimin en uç kösesinde bir sikisma hissederken, beni vicdanimla ve soru isaretleriyle basbasa birakan bu filmden sonra, bir sorunun cevabini vermekte merhametli davranamayacagim. Ask bu kadar fedakarliga deger mi ? "Hayir !"
        
            