
                      neredeyse hiçbir çatışma ya da kanLı sahne göstermeden,savaşın tam ortasında kaLan ve savaşın kendisinden çok şey götürdüğü bir çocuğun kimi zaman biLinç aLtına girerek yakın geçmişini de inceLediği muhteşem bir fiLm.tarkovsky’nin iLk fiLmi oLması sebebiyLe bu yapımı biraz daha insaflı değerLendirdim ama başka türLü yakLaşsam biLe benim için etkiLeyiciLiği değişmezdi heraLde.o küçücük çocuğun içindeki nefret seyircinin içine kadar işLetiLiyor.genel olarak fiLm ivan dışında birkaç kişi üzerinde yoğunlaşıyor,savaşı nerdeyse hiç gözümüze sokmuyor.ama diyaLogLarda savaşın stresini hissettiriyor.ivan’ın fiLmin sonLarına doğru gördüğümüz vesika fotoğrafını öyLe bir şekiLde yansıtıyor ki tarkovsky,insan beyninden vurulmuşa dönüyor.geçmişe dönüş ve özeLLikLe son sahneLeri tarkovsky’nin gene ustaLığını konuşturduğu,adeta eşsiz bir tual güzeLLiğinde,seyirciyi bambaşka diyarLara götürüyor.heraLde fiLmin en beğenmediğim noktası bu kadar kısa oLmasıydı...
        
            