
                      Silver Linings Playbook, son zamanların en enteresan filmlerinden birisi. Filmde daha çok akıl hastalığı konusu işlendiği için türü dram veya psikolojik türü gibi gelse de daha çok romantik-komedi tadında. Fakat bu bildiğiniz romantik-komedilerden değil.

Filmin en başında Pat'i (Bradley Cooper) görüyoruz. Pat, hayatını düzeltmek için akıl hastanesinden çıkar. Hep kendi için bir umut ışığı, pozitif şeyler bulmaya çalışır. Fakat yine de bazı anlarda öfkesine engel olamaz. Bir gün bir arkadaşının evine yemeğe gittiği sefer Tiffany (Jennifer Lawrence) ile tanışır. Tiffany de aşağı yukarı Pat gibidir. Her ikisinin de kendine ait sorunları vardır.

Aslında bilindik romantik-komedilerde bir çiftin ilk karşılaştığı sahne oldukça şirindir. Fakat buradaki tanışma sahnesi şirin değil. Şimdi karşılaştırınca oldukça enteresan olduğunu fark ettim.

Bunun dışında hikayenin devamında bu alışkanlıklardan kurtulma ve bir umut ışığı aramaya giriş yapılıyor. Tabi işin içine azıcık da romantik-komedi katılmaya çalışılıyor.

Oyunculuklara bakacak olursak her biri çok başarılı bir performans sergilemiş, özellikle de Jennifer Lawrence. Jennifer, kendi karakterinin deli, çılgın, dramatik ve eğlenceli tonlarını çok iyi yakalayarak güzel bir karışım sunmuş bizlere. Bradley Cooper'da öyle. Karakterinin sinirli ve mutlu anlarını güzel bir biçimde buluşturmuş. Pat'in babası rolünde Robert De Niro ise Zor Baba filmindeki unutulmuş baba rolünden sonra kendisini bir kez daha hatırlatıyor bizlere. O da usta bir oyuncu zaten. Geriye kalanlar da dediğim gibi başarılı oynamış.

Yönetmen David O. Russell'ın da en dikkat çekici filmi olmuş bu arada. Bu akıl sorunu ile ilgili şeyleri hiç çekinmeden sunuyor bizlere.  Güzel yönetmiş filmi.

Bu film tam bir romantik-komedi değil fakat bir yandan da öyle aslında. Dram da var filmde. Oyunculuklar mükemmel, keyifli bir film. Alışa geldiğimiz türlerden çok farklı. Bence bir şans verin derim bu filme. İyi bir film. 4/5
        
            