
                      Toplumdan dışlanan bireyler , zaman içerisinde kendilerini bu soyutlamanın dışında tutabilmek için üste geçirilen zırhlar , istenmeyen olarak ilan edildikten sonra kalbin dibine çöken yalnızlık bence iyi bir şekilde işlenmiş. Bu filmi gerçekten iyi yorumlayabilmek için bir nebze acı çekmiş ve hayatın bir yerinde yaralanmış olmak gerekiyor diye düşünüyorum. Bu hayatta gerçekten iki tür sınıfın olduğunu düşündüğümü kanıtlar nitelikte bir senaryo. Acımasızlar ve ezilenler arasında geçen. 

Zaman zaman o ezilen tarafta olduğunu düşündüğümüz kişilerin acımasız taraf sınırlarında dolaşması fakat vicdanen yine de değişime gidememeleri beni çok etkiledi. Tabii kötüler bazı yaşanmışlıklardan sonra insafa gelebiliyor o ayrı. Filmi izleyip yorumlarken her bireyi ayrı ayrı ele alıp ölçüp tartmak gerekiyor bence. Karakterlerden çıkarılacak ve empati kurulacak birçok şey var Moonlight'da.
        
            