
                      yeni sinemacılar, sessiz ve derinden gidenlerin ipliğini pazara çıkarmak için, açıktan propagandaya dayalı bir filmle değil de psikolojik bir gerilim filmi yaratarak aynen eleştirdikleri kesimlerin taktiği olan sezsiz ve derinden yererek vermek istedikleri mesajı başarıyla veriyorlar.zikir sahneleriyle birlikte, salonda sarmaş dolaş oturan sevgililerin yavaşça birbirlerinden uzaklaşmaları, ayak ayak üstüne atmış izleyicilerin doğrulup kendilerince daha saygılı bir pozisyona geçmeleri, filmin konusunun hala bir tabu olduğu bana dudağımdaki küçük bir gülümsemeyle hatırlattı.filmin sonunda neden nazım hikmet ismini saklar gibi, son deyiş n.h.ran adıyla verilmiş, anlayamadım ama anladığım ve bildiğim bir şey varsa, erken can’ın müthiş ferformansı. üstelik filmin sonunun ucu açık falan da değil. muharrem’in bittiği yerde film de bitiyor.
        
            