
                      yönetmenin çektiği en kişisel filmlerinden biri sanırım.yıldızlar geçidi,ilgi çekici tarihi kişilikler ve tabii ki paris'in güzelliği.fransız müzikleri ve kültürü.perdede çok şık duran bir filmle karşı karşıyayız.senaryoyu,oyunculuğu,konuyu geçersek bile,renk kullanımı,kostümler,1920ler göz önüne alındığında sonuna kadar şık bir film bu.filme dair biraz beğenmediğim veya rahatsız olduğum tek unsur,Inez'in ve ailesinin Gil ile olan diyaloglarında biraz abartılı ve kimi zaman inandırıcılıktan uzak bir tavır takınmaları.fakat düşününce fark ediyorum ki,allen bu abartılı durumu tamamen bilerek,isteyerek yaratmış.alaya almaktan hoşlanan ve bunu yaparken de eğlenen bir yönetmen allen.sonuna kadar gerçekçi bir film çekmek onu kariyeri boyunca pek de alakadar etmedi zaten benim fikrime göre.yani filmin genelinde biraz abartılar var.owen wilson genel olarak komedi oyuncusu olarak aklımızda yer etmiş olsa da,bu gibi rollerin altından da başarılı bir biçimde kalkabileceğini ve aslında kal,teli bir oyuncu olduğunu ispatlamış.hoş bir seyirlik.woody allen'ın avrupa gezisinin diğer ürünleri gibi.filmin altyapısını oluşturan "nostalji dükkanı" kavramı da aslında üzerine konuşulabilecek ve keyifli sohbetler yapılabilecek geniş bir konu bence.bir "sanat" filmi.fakat şu an ülkemizdeki insanların anladığı ve bana göre çok gereksiz bir tanımlama olan o türden değil.sanattan,sanatçıdan bahseden,yaratıcılığı,sanatı konuşan bir film.
        
            