
                      Farkında olmadan kendimize bir distopya inşa ediyoruz.Katı ve absürt beklentilerimizi normal diye adlandırdığımız çerçeveye uyarlamakla başlıyoruz bu temele de.Kendimize en uygun,en benzeyen,ortak noktamızın çok olduğu bireyleri gelecek hayalimizde yan koltuğumuza oturtuveriyoruz.Yalnızlığı üzerimizden atmak için birilerine ihtiyaç duyuyoruz,sevmek için değil.Bunun planlarını da kişisel çıkarlarımız doğrultusunda yapıyoruz.Oysa aşk planlanamaz,beklenmediktir.Bu absürtlüğümüz çok güzel yüzümüze vuruluyor.Fikirlerimizi,beklentilerimizi somutlaştırdıklarında bize öyle saçma geliyor ki o an o saçmalığın filmini zihnimizde oynattığımız gerçeğiyle yüzleşiyoruz.O final bekleyişi ise karşımızdaki seçilene yaşattığımız acı bekleyişte iki dakikalığına da olsa bekleyen yerinde olma hissini bize veriyor.Tasarım olarak The Grand Budapest Hotel ile benzerlik sezdim,her sahnenin ekranını yakalamak istedim.Her açıdan başarılı bir filmdi.Ayrıca alternatif posterlere bakmanızı öneririm.
        
            