
                      tarkovsky’nin bu son filmi belki de en kişisel olanı. tüm filmlerinde olduğu gibi gene müthiş görüntü yönetmenliği var. filmin başı klasik tarkovsky filmlerine nazaran biraz farklı başlasa da sanki sona doğru hissettiriyor kendini. uzunnnn sekanslar, harika ışık kullanımı müthiş ama hem diyaloglar hem de filmin geneli seyirciyi yer yer dışarda bırakıyor. belki de bu nedenle bana film biraz kişisel gelmiş olabilir. ayrıca filmde giriş dahil sık sık kullanılan tablo leanordo da vinci’nin adoration of magi’si. yeri gelmişken söyleyelim bu tablo da bach’ın müziği ile birlikte 'kurban' temasını simgelemek içindir.
        
            