
                      Disney’in en iyi filmlerinden birinin tipik Disney filmine en az benzeyen bir yapım olması belki de kaderin cilvesi olabilir. Ancak şimdiye dek Rudyard Kipling’in kitabından uyarlanarak çekilen filmler içerisinde ayakları yere sağlam basan tek prodüksiyon Iron Man filmlerinden tanıdığımız yönetmen Jon Favreau’nunki. Yönetmen talihsiz biçimde günümüzde aktif olarak çalışan meslektaşlarının arasından bir türlü sıyrılamamış olsa da başına geçtiği her filmi olabilecek en iyi biçimde görüntüler bütününe çevirmeyi başarmıştı şimdiye dek. Aynı başarısını The Jungle Book (Orman Çocuğu, 2016)’ta da devam ettirdiğini müjdelemek lazım. Her ne kadar göründüğü kadarıyla sinema dünyasındaki silik ismini ne yazık ki bu filmde de biraz olsun parlatamayacak olsa da…

Favreau’nun filmin tonunda tutturduğu karanlık yapı yetişkinlere yönelik olsa da diğer başarılı olmuş animasyonlarda da gördüğümüz gibi çocuklara da bir takım erdemler öğretme güdüsü taşıyor The Jungle Book. Fakat elbette bunu bir kamu spotu didaktikliğinde yapmıyor. Evrilen hikayede toplulukların tek tipleşmek yerine farklı bireylerden oluştuğunda daha güçlü olduğunu, gücün doğru bir amaç için kullanıldığında tehlikeli olmadığını seziyoruz. Daha da önemlisi aidiyet duygusunun tabiatta hangi sınıfta yer aldığınıza göre belirlenemeyeceğine ve ırkçılık yapmanın sonucunun ne denli tahrip edici olacağına şahitlik ediyoruz. Görüldüğü üzere bu erdemler yalnızca çocuklar için anlamlı değil. Çocuklar için öğretici olan ilkeler bütünü, yetişkinler için de hatırlatma görevini ifa ediyor.
        
            