
                      Öncelikle bir serzenişte bulunmak istiyorum.Şu ana kadar izlediğim en iyi drama filmi olan ’’uçurtmayı vurmasınlar’’nasıl olur da bu kadar az yorum alır'Nasıl olur da vcd satıcılarında amerikan sinemasının en ’’kıytırık örneklerine’’ulaşılabilirken türk sinemasında(hatta dünya sinemasında) yeni bir çığır açmış bu filme ulaşılamaz.İnanın İstanbul’da çoğu vcd satıcılarını gezdim.Bana söyledikleri şey’’bizde yok abi’’oldu.Sıradan bir film olsa bunu mazur görmek mümkün olabilirdi belki;ama öyle bir film vardı ki karşımızda,üzerine ’’kalem oynatmak’’ gerçektende imkansızdı.Çok sağlam bir alt metne dayanıyordu film herşeyden önce.Özgürlük ’’uçurtmayla’’sembolize edilmiş ve filmin finalinde de bu öğe son derece ’’lirik bir dozajda’’izleyiciye sunulmuştu.Barış’ın her ’’İnci’’deyişinde insanın içini burkan çağrışım yüklü bir dalga vardı.’’İnci’’ havada kalan bir karakter değildi kesinlikle;bu karakterde ’’daha iyi bir dünya’’özleminin yansımalarını bulmak mümkündü.Özgürlük tutkusu kimsenin önünde duramayacağı bir dalgaydı ve filme can veren diğer karakterler bu eksende ete kemiğe bürünüyordu...Barış’ın dışarıdayken ’’burası dışarısı mı?’’şeklinde sorduğu soru adeta yüreklere atılmış bir tokat gibiydi.Ben böylesine bir ’’geçekçiliğe’’daha önce hiçbir filmde tanık olmadım.Başka bir sahnede Barış İnciye sorar:-Niye uçmuyor İnci?İnci’nin cevabı yine tüyler ürpertici bir niteliktedir:   -Elbet birgün uçar...   Filmden bir kesit daha: - burda uçmaz barışcım, çok küçük gelir bu avlu ona.  -küçük uçurtma uçururuz.  -yine uçmaz. kocaman çayırlarda uçurmak gerekir.  Baştada belirttiğim gibi kendi adama izlediğim en iyi drama filmidir ’’uçurtmayı vurmasınlar.Beni üzen  nokta ise ’’hollywood mermer hollywood kafa’’ olmuş  sinema izleyicisinin içinde bulunduğu kültürel yabancılaşma ve doğu sinemasını batı sinemasından aşağı gören cahil kafalardır.Ne diyelim'Yürekleri serin tutmaya herşeye karşın yarar vardır ve elbet bu da aşılacaktır...
        
            