
                      Üç New Yorker rejisörün imzasını taşıyan; yer yer hüzünlü, kâh komik Big Apple öyküleri...Filmi geç de olsa temaşa imkânım oldu. Epizotların içerisinde en beğendiğim Allen’ın elinden çıkma sonuncu hikâyeydi. Usta yönetmen, çoğu filminde dekor olarak kullandığı aşina mekanında, orta sınıf kastların davranış kalıplarından hareketle, anne tahakkümünden bunalmış bir karaktere hayat veriyor. Tabi bolca kullandığı 'fars' enstantaneler eşliğinde... Oldukça matraktı.Scorsese ise buğulu sokak siluetlerini çeşni ettiği hikâyesinde sanat ve sanatçının ezeli meselelerinden olan ’üretim’ sorunsalına değiniyor. Üretimdeki kabızlığı giderme yolu, ters orantılı olarak, depresif bir halet-i ruhiyeden mi geçer? Bohem sanat çevrelerinin kalbine yaptığımız küçük yolculukta, bu kadim sorunsal Nick Nolte’de (bu arada soyut resmi hiç sevmediğimi de itiraf edeyim.) tecessümünü bulmakta... Son olarak After Hours’un cazibeli Marcy’i Rosanna Arquette’yi görmek hoştu gerçekten. Coppola imzasını taşıyan ve kaymak tabaka etrafında gelişen ikinci part ise biraz zorlama ve kopuk gibi geldi bana.Esasında her üç yönetmenin de filmografilerine şöyle bir üstünkörü bakıldığında, hakikaten 'sokağı' çok iyi yansıttıkları görülecektir.Sinemayla kalınız efendim...
        
            