
                      Şahan Gökbakar "skeçler" üzerine kurulu olan sinema anlayışını, en azından kendi çektiği filmler çerçevesindeki sinema anlayışını diyelim, devam ettiriyor. "Recep İvedik"ten beri onun çektikleri, ülkemizde her ortamda (sinema bilgisi olanlar olmayanlar fark etmiyor) tartışılan, keskin hatlarla belirlenmiş karşıt cephelere sahip olan bir sosyokültürel mesele adeta. İlk cümlede dediğim gibi, kendi karakterinden bağımsız olarak, ortaya çıkardığı karakterlerin hemen hepsi "skeç" kültürü üzerine kurulu ve bundan besleniyor. Dolayısıyla iki saatlik bir sinema filminde, belli bir hikaye, giriş-gelişme-sonuç takip eden filmlerinde bile, alakasız gibi görünen, oldu bittiye getirilen, kısacası herhangi bir derinliği olmayan pek çok sahne görmek de mümkün oluyor. Güldüren, çerezlik bir film. Evet, güldürünün temel kaynağı belki de "tuvalet komedisi", ama tüm dünyaya baktığımızda da görüyoruz ki, özellikle son yıllarda komedi filmlerinin en kalitelileri bile bu tarz komediye sırtını dayıyor. Biz de halk olarak bu "tuvalet esprilerini" pek boş geçmeyiz ve en ufak bir kullanımında dahi yarıla yarıla güleriz, en azından ülkenin çoğu böyle. Sonuçta da yüksek izlenme oranları. Denklem hiç de zor değil aslında. Kimse izlemek zorunda değil. Ama önyargısız gidenlerin hemen hepsi, arkadaşlarına anlatacakları üç-beş sahneye veya espriye sahip olacak. Ezgi Mola yine sempatikliğin doruklarında bu arada.
        
            