
                      Whiplash filmini izlemeyi bitirdiğimde aklımda filmden kalan sahne hangisiydi diye sordum kendi kendime.Gözlerimi kapattığımda çoğumuzun aklına gelen final sahnesi dışında yazacak birşeyde bulamadım açıkçası.Motivasyon ve başarı filmlerine tutkun olan birisi olarak ne yazık ki bu film bende hiç de öyle "acı yok rocky" diye bir duygu oluşturmadı.Filmde hoşuma gitmeyen bir hava vardı açıkçası.Hedeflerine ulaşmak için insanların kendilerini fiziksel ve ruhsal açıdan zorlayıp geliştirmelerine ve sonuçta iyi sonuçlar almasına bir yere kadar inanır ve saygı duyarım. Sinema tarihi bu tarz filmler ile dolu ancak whiplash filminde bu zorlama olayı gerçekten abartılıydı. kan revan içinde kalmalar, yıkmalar, parçalamalar, gözü dönmüşlük hali, hiç bir şekilde memnun olmayan psikopat bir hoca.Bunların dozu iyi ayarlanmalı, fiziksel ve ruhsal zorlamalar bu boyutta olunca iyi sonuçlar çıkmaz karşımıza geri dönülmez kalıcı fiziksel hasarlar ve ruhsal çöküntüler elinde kalır adanmış ruhların.Tüm hayattan soyutlanıp bir amaç uğruna tüm sevdiklerini terk etmek anlaşıla bilir, ama ortada tıbbi gerçekler var be kardeşim.Şimdi bu film bize ne verdi, ya da ne almamızı istedi?Hastalık boyutunda çok çalışır ve kendinizi paralarsanız işte o zaman başarı gelir diye mi inanmamız gerekir yoksa asıl olan insanların kendilerine zarar vermeden yaptıkları işten zevk ve sorumluluk alarak ilerlemesi gerektiği fikri mi? Açık konuşayım ben oyumu ikinci fikre veriyorum.Film bir motivasyon filmi olarak beni mutlu etmedi, acının dozu biraz daha iyi ayarlanmış olsa idi daha çok beğenebilirdim. Son olarak eğer psikopatın biri size, bedeninize, ruhunuza hakaret edip sizi aşağılıyorsa ve bunu sizin iyi olmanız için yaptığını söylüyorsa onun o kel kafasını dağıtın emin olun çok daha iyi hissedersiniz.
        
            