
                      68ler hep sıkıntılarla mücadelelerle geçse de eminim ki hepimiz o yıllarda yaşamayı isterdik ve içimizdeki hippiyi dışarı çıkartıp o rengarenk kıyafetlere bürünüp ya yolda otostop çeker ya da minibüsün içinde müzik yapardık.amerikan politikasını en güzel eleştiren filmlerden biri bence.yapıldığı yıl o kadar da eski olmamasına karşın hem cesaretle hem de o renkli hayata bir saygı filmi olmuş.oyunculuk çok doğal müziklern akışı çok güzel ve empatinin karizmatik bir laftan daha derin olduğunu gösteren film...filmin bir uyarlama olduğunu ve milos forman sinemasının başyapıtlarının hep birer uyarlamadan esinlendiğini düşünürsek bir yönetmende sinema aşkının yanında edebiyat ve müziğk birikiminin de ne kadar değerli olduğunu görüyoruz...
        
            