
                      Daha ilk yarım saatinde iyi bir film olmadığını belli ediyor,hatta bazen kendini fazla ciddiye alıp komik de oluyor ama Darren Lynn Bousman bir şekilde merak unsurunu yitirmeden ve sıkılmadan izletiyor sonuna kadar.Ancak işte artık zorlamanın da ötesine geçen final sahnesi filmle ilgili kafanızda oluşmuş birkaç olumlu düşünceyi de alıp beraberinde götürüyor.Bizim buralarda da bir-iki eleştirmenin övgüye boğduğu Rebecca De Mornay'in performansının hayli sıradan olduğunu düşünüyorum,hatta zaman zaman da fazla abartılı oynuyor.Sadece canlandırdığı karakter korku-gerilim filmlerinde görmeye alışık olmadığımız,çerçeveleri daha geniş çizilmiş bir karakter.Bunlardan başka akıllarda yer edecek pek sahnesi de yok zaten.Kendi adıma soygunculardan birinin filmin başında evin odasının kapısını önce yumruk,sonra omuz,daha sonra da tekme atarak açamayınca kapının kolunu çevirip içeri girdiği sahne aklımda hala ve gülüyorum.Direkt filme konulmuş olması da ilginç.
        
            