
                      İzlediğimiz sayısız holokost filmi içinde bambaşka bir yerde duruyor "Saul Fia". Teknik özellikleri çok başka öncelikle. Seyirciyi kalın bir çizgi ile ikiye bölmüş bir kamera tercihi var yönetmenin. Kimisi için baş döndürücü, göz yorucu. Benim dahil olduğum kesim için ise farklı, ilgi çekici ve filmin ruhuna çok uygun. Şimdiye dek izlediğimiz pek çok benzer filmde, "arka planda" yaşananlar sürekli gösterildi, vurgulandı bizlere. Bu görüntülerin, sahneler ile birlikte kullanılan müziklerin filmin çarpıcılığına etkisi çok büyüktü. "Saul Fia"da bunlar yok. Ancak kendine özgü, belki de daha etkileyici bir çarpıcılığı var. Kendileri de aslında birer mahkum olan ve vakti geldiğinde öldürülen Sonderkommando'lara odaklanan bir film ben hatırlamıyorum önceden. Vahşetin bir başka yüzü onların yaşadığı. Durgun atmosfer aslında son derece sürükleyici bir şekilde sizi finale taşıyor ve finale doğru ivme inanılmaz artıyor. Bunu yaparken de durgun atmosfer aynen devam ediyor. Akademi Ödülü dahil aldığı pek çok ödül ve adaylığı hak ediyor, diğer tüm adayları görmemiş olsam da bunu söyleyebiliyorum. İşin dikkat çekici bir başka boyutu da Nemes'in ilk uzun metraj filmi olması. Başrol oyuncusu Geza Röhrig profesyonel bir aktör olmamasına rağmen sinema tarihinde hatırlanacak bir performansa imza atmayı başarıyor.
        
            