
                      Küresel ısınmadan korunmak için geliştirilen teknolojiler dünyayı bir buzul çağına ittikten 17 sene sonra geçen Snowpiercer, kuyruk bölümünde köle diyebileceğimiz kesimin, baş bölümünde ise yüksek sınıf insanların var olduğu bir trenin üç kıt’ada yaptığı yolculuğu kendi küçük evreni olarak kabul ediyor. Bir nevi yedi kıt’ada sekiz milyar insanın temsili haline gelen bu tren, zamanında tüm parasını lokomotif sanayisine yatırmış bir adamın kontrolünde hiç durmaksızın ilerliyor. Klasik Rus İngiliz edebiyatından (özellikle Charles Dickens’ın öykülerinden) tanıdık tasvirlerde olduğu gibi bir kuyruk bölümü betimlemesiyle başlıyor film. Ağızlarına sürdükleri tek şey protein çubuğu dedikleri zift karası bir jöle olan fakirler, bu bölmede yaşıyor yaşamasına ama hiçbiri niçin hala hayatta olduklarını bilmiyor. Yönetmen seyircisine bu soruyu sordurmak için de çok beklemiyor ve filmin üst üste binecek sistem taşlamalarından ilki -haliyle- bu noktada patlak veriyor. Eğer fakirler sefalet içinde yaşamaya mahkumsa, günümüzde olduğu gibi köle misali çalıştırılmayacaksa niçin bir facianın ardından hala özenle hayatta tutuluyorlar?
        
            