
                      (...) Kanadalı yönetmen-senarist Ken Scott'ın, 2011 yapımı ilk uzun metrajı olan Starbuck filmini Hollywood'da tekrar hayata geçirmesiyle ortaya çıkan Süper Baba, gençliğinde sperm bankasına yüzlerce kez bağış yapmış ve yıllar sonra da tam 533 çocuğun biyolojik babası olduğunu öğrenmiş şapşal bir adamın etrafında şekillenen inandırıcılıktan yoksun uçuk bir hikayeye sahip. Üstelik aşırı derecede iyilik dolu hayalperest yapısı da eklenince hikaye iyice gevşiyor ve film seyirciyi bir türlü çekemiyor. Fakat hiç değilse, böylesi absürt düzeydeki bir hikayeyi sululuğa kaçmadan anlatmayı başardığı için patlamış mısır eşliğinde ailecek izlenecek bir seyirlik olabiliyor. Tabii yine de orijinal versiyona tercih edilebileceğini sanmıyorum.
        
            