
                      "Hayatta Kalmakta Kahramanlıktır" dedirten bir Christopher Nolan Realist Gerilim Filmi

Dunkirk'ü bir Christopher Nolan hayranı olarak eğrisiyle doğrusuyla eleştirmek istiyorum. Filme gitmeden önce şunu bilmelisiniz ki, bu Nolan'ın da dediği gibi bir savaş filminden öte eve gitmeye çalışan askerlerin hikayesidir. Dunkirk Tahliyesi olayını okuduğumuzda da göreceğimiz senaryo filmden farksız değildir. Nolan istese harika bir savaş filmi de çekerdi ama burada gerçek bir hikayenin sinemaya uyarlanmış hali var elimizde. Ve eğer sizde buna bir savaş filmi beklentisiyle değil de Dunkirk Tahliyesi beklentisiyle giderseniz salondan filmin daha fazla etkisi altında kalmış bir şekilde ayrılacağınıza eminim.﻿

Görüyorum ki katı olumsuz yorumların bir kısmı "bu savaş filmi gibi değil" tarzında ama aslında tam bir savaş filmi gibi sadece savaşa farklı bir bakış açısı kazandırmış. Evet filmin gerçekliğine dair antikahraman bir kaçış var, kanlı, vahşi bir savaş filmi değil. Daha çok psikolojik olarak incelenmiş.

Nolan özgün bir kişiliktir ve senaryoları da karakterinin getirdiği özgünlükle karmaşıktır. Klasik savaş filmindeki gibi karakterlerin aileleri, aşkları ve bekleyenlerinin olmamasına hayran kaldım. Nolanın realistik yapısını hep beğenmişimdir.

Film görsel açıdan mükemmel ama öyküdeki, alttan alta sahaya sürülen gereksiz kahramanlık tonları ‘Başyapıt‘ olmasını engelliyor. 
Evet, ses kurgusu, görüntü yönetmenliği (Hoyte Van Hoytema) görsel efekt yerine görsel mimarlık harikası sunuyor bizlere. Ve özellikle müzik "o nasıl bir savaş gerilim müziğidir ki insanı adeta içine çekiyor. Yılın En İyi Film Müziği bu olmalı." (Hans Zimmer) 
Ama ‘Dunkirk’ün problemi şu: Kurduğu ve bize yaşattığı cehennemî atmosfer başlarda çok etkileyici, sarsıcı ama bir süre sonra büyü bozuluyor ve hikâye uzadıkça etki azalıyor. Çünkü felsefe ve anti-militarizm bir noktadan sonra kenara çekiliyor ve Nolan, özellikle havada geçen İngiliz ve Alman uçaklarının ‘it dalaşları’yla aksiyona yükleniyor.

