
                      Star Wars Disney'in eline geçtikten sonra "Expanded Universe" yok sayıldı. Ardından yeni bir külliyata girişildi. Önce Force Awakens yedinci film etiketiyle değil sanki sıfırdan bir film gibi pazarlandı, sonrasında spin-off filmler ile evreni iyice genişletmeye karar verdiler. Force Awakens ne kadar fragmanlarda vaadettiğinin çeyreğini bile verememiş olsada devam filmi için büyük umutlarım var. Rogue One ise Star Wars 3.5 olarak çıkış yaptı ve beklentimi sıfıra indiren bir filmden çok ama çok memnun ayrılmamı sağladı.

 Bir kere film büyük oranda yeniden çekime gitti, üstüne Desplat ben yeni müzik yapamam dedikten sonra görevi bıraktı, son fragman haricinde diğer görüntülerde pek umut vermiyordu ama Darth Vader görürüz diye bir nebze idare ediyordum. Film vizyona girdi ancak içimde herhangi bir heyecan yoktu. Gitmemeyi düşünüyordum yinede bir şans vermek istedim ve izledim. Gareth Edwards, bu filmden önce "Godzilla" ve "Monsters" gibi pekte iyi diyemeyeceğimiz filmlere sahipti. Filmi, daha mütevazi ama tekrar çıkış arayan Chris Weitz'a (Cindirella, About a Boy) ve Tony Gilroy (The Bourne Trilogy, The Devil's Advocate) gibi iyi bir senariste bıraktılar. Onlarda görevlerini en iyi şekilde yapmışlar.

 Felicity Jones vasatı aşmamakla birlikte kötü bir performansta sergilemiyor. Hatta "rebellions are built on hope" dediğinde isyancılara katılma isteğiyle yanıp tutuştuğumu söyleyebilirim. Jyn Erso karakteri biraz hızlı bir şekilde inanç kazansada başrol yükünü iyi taşıyor ve iyi bir karakter portresi çiziyor. Hatta Rey'in aksine bu filmde iyiki başrol bir kadın dedirtti. Forest Whitaker ise beni buraya zorla koydular şeklinde seyirciye mesaj vermeye çalışır bir oyunculuk sergiliyor. Oscarlık bir oyuncuyu bu şekilde kötü kullanmak ayrı bir başarı doğrusu. Ben Mendelsohn ise Krennic rolüyle iyi bir oyunculuk sergileyip ortalığı iyi bir şekilde dağıtıyor. Ancak onuda son sahnelerde klişe "tam iyi karakteri vuracakken kendisinin arkadan vurulması" şeklinde ucuz bir yola sokuyorlar. Yinede misyonunu iyi bir şekilde yerine getirip hafızalara kazınmayı başaran bir kötü adam oluyor. İsyancıların saf iyi tarafta olmadıklarını ve gerekli olduğunda herşeyin yapılması gerektiğini güzel işliyorlar ancak Cassian karakteri iyilik ve inanç konusunda fazla hızlı bir dönüşüm yaşadığı için burada da aynı sorun baş gösteriyor. Donnie Yen ve Wen Jiang güzel bir ikili oluşturup kimyalarıyla filme renk katıyorlar. K-2SO sıradan komik robot karakteri başarılı şekilde gösteriyor. Mads Mikkelsen ise kısa süreli rolüyle filmin drama görevini çeken karakteri tam anlamıyla yerine getirip sakince kenara çekiliyor. Eski yüzler ise filme çok büyük bir hava katmayı başarıyor. Mon Mothma ve Bail Organa'yı görmek size Order 66 sonrası biten Cumhuriyeti net bir şekilde hatırlatıyor. Admiral Raddus, bir Ackbar olamasa bile seriyi sevenleri güldürüyor. C-3PO ve R2-D2 hoş ayrıntılarla seyirciyi selamlıyor. Tarkin ise gereğinden fazla şekilde yüzüne zoom yapılarak gösteriliyor. Motion capture ve CGI büyük oranda gelişmiş durumda ancak bu kadar iyisini yapıyorsanız daha dengeli biçimde göstererek çok daha gerçekçi gözükmesi de sağlanabilirdi. Leia ise ilk bakışta direk Leia gibi gözüküyor ancak yüzünde net bir gariplik olduğu o bir kaç saniyeden bile kaçmıyor. Yinede bunları görmek çok çok hoş şeylerdi. Darth Vader için ne denir bilmiyorum tüm serinin en iyi sahnelerinden birisini izletmeyi başardı. 

Müziklere gelecek olursak Michael Giacchino beni Doctor Strange'de memnun edememişti. Burada çok kısıtlı sürede çok temiz iş çıkarıp müzikleri çekinmeden kulağımıza veriyor. Elbette bir "Duel of the Fates" veya "Battle of the Heroes" duyamıyoruz ama maksimumu veriyor. Yinede Desplat'ın yaptığı müzikleri çok merak ediyordum bu yandan hayal kırıklığı oldu.

Muhteşem görüntülerle Jedi olmadanda film çekilebilirin bariz kanıtı olmayı başaran film, fantastik-bilim kurgudan çok Star Wars evreninde geçen bir aksiyon-savaş filmi gibiydi. Ölüm yıldızı Force Awakens'da 5 gezegeni yok ettiği sırada seyirci hiçbir his yaşamazken burada tek reaktör ile bir kıtası yok olan gezegen içerisinde yaşayanların nasıl bir katliamla baş başa kaldığını çok iyi bir şekilde gösteriyor. 

Film beklentimin çok üstüne çıkıp gözümde en iyi ikinci veya üçüncü Star Wars filmi sıralamasına yerleşti. Sakin bir ilk yarıdan sonra hızlı bir ikinci yarı izletiyor ardından son yarım saatiyle severlerini nerdgasm etkisiyle yanıp tutuşturuyor. Etkileyici finali ve "A New Hope"a çok iyi bağlanmasıyla tekrar izleme isteği oluşturuyor. Vizyondan kalkmadan önce tekrar izlemeyi düşünüyorum. Seriyi çokta sevmeyenler için bir şey ifade edecek bir film gibi değil. Geçiş filmlerini değilde kendi başına ayakta duran filmleri daha çok seviyorum. Ancak Rogue One hem kendi ayakları üstünde duruyor hemde geçiş filmi havasıyla bağlantıyı kuruyor buda sevenleri için izlenebilirliğini çok üst düzey hale getiriyor. Puanımı Star Wars skalasına göre ayarladığım için biraz yüksek tutuyorum. Umarım gelecek ana seri filmleri ve şuan için heyecanlandırmayan spin-off filmleri iyi çıkar. Biz Rogue One'ı sevdik, eğer hala izlemediyseniz sinemada izlenmesi gereken bu filmi kaçırmayın.
        
            