
                      Film başladı, kara tren bir gurbet şiirinin ilk dizesi gibi perdeyi doldurdu ve biz onun buharının içinden başka bir dünyaya geçtik. O dakika nemlendi gözlerimiz çünkü çoktan unuttuğumuz başka bir dünyayı hatırladık; aşkın, merhametin, iyiliğin, adalet arayışının dünyasını... gözlerinin içi hep gülen adamın destanıyla aktık gittik. Biz uzun hikaye'de, adaleti bildik. iyiliği bildik. saflığı bildik. aşkı bildik. Dİkkatinizi temenni ederim; "bildik" diyorum, "izledik" değil. tahminen sefil zihinlerimiz bir süre sonra kirlenecek, dikkat etmezsek kalplerimiz islenecek.. Ama bir süreliğine de olsa "bilmek" güzeldi.  Sinema salonundan daha iyi insanlar olarak çıkmak güzeldi. Adamın biri böyle bir hikaye yazmıştı. Bir diğeri bu hikayeyi görsel ve işitsel bir destana çevirmişti.  Demek ki onların bilgileri daimdi. demek ki "iyilik" soyut bir kavram değildi, bu adamlar bu hikayeypi böyle anlatabildilerse, gerçekten iyiydiler.  Dünyada Mustafa Kutlu ve Osman Sınav gibi "çok iyi adam"ların olduğunu bilmek çok güzeldi be arkadaş..."
        
            