
                      İçine girmesi, hatta sıkılmadan bitirebilmesi zor, ancak bittikten sonra düşününce ve yorumlarını okuyunca ne kadar önemli, özellikle de dönemine göre, bir film olduğunu anlıyorsunuz. Ve aslında çok büyük bir sürükleyicilik içinde izlemediğiniz o sahnelerin her birinin bir anlamı olduğunu ve bir bütünü oluşturmak için bir araya getirildiklerini, av sahnesinden tutun her bir karakterine, oyunu kuralına göre oynayabilen ve oynayamayanların muhteşem final sahnesinde başlarına gelene bir hazırlık teşkil ettiğini fark ediyorsunuz. Renoir'ın kuşkusuz en çarpıcı filmlerinden. Burjuvazi veya aristokrasi çok az filmde bu şekilde ele alınmıştır. Luis Bunuel'in de yine yüksek kalitedeki filmleri vardır mesela. Mutlaka izlenmesi gereken bir klasik. Oyuncuların hemen hiçbirinin ünlü olmaması da, ve sonrasında da şöhreti yakalayamaması, sayesinde seyirci karakterlerin daha rahat kabulleniyor ve inandırıcılık seviyesi yükseliyor. 1939'dan çok daha fazlasını, Avrupa'nın belki de Orta Çağ'dan beri süregelen sosyal ve ekonomik sınıflarının durumunu yansıtıyor. Her zaman en prestijli listelerin üst sıralarında yer almıştır. Yalnızca bunun için bile tercih edilebilir. Mizah dozu yüksek başlayan filmde özellikle finale doğru dram ağır basmaya başlıyor gibi. Gibi dedim çünkü tam olarak dram gibi de olmuyor! Renoir filmin gidişatına son derece uygun bir şekilde nokta koyuyor. Bir yandan şaşırıyor, bir yandan şaşırmıyorsunuz.
        
            