
                      das weisse band; nadiren bu tür filmleri değerlendirim nedeni ise filmin bir ustanın elinden çıkmış olması. michael haneke taşradaki mütedeyyin, muhafazakar aile yapısını siyah beyaz karelerden bize sunuyor. funny games kadar gerilim yüklü olmasa da zaman zaman ruhumu hissettirmeden irkilten sahneler de yok değil. karakterlerinin ilginç halet-i ruhiyesi ve bu küçük topluluğun sonraki neslinin yapısı insana iyi ki burada yaşamıyoruz dedirtiyor. aile içi hiyerarşinin çok sert olduğu bunun ise dışarıya karşı aşırıcı tutuculukla perçinlendiği muhterem pederin evi sizi korkutabilir. gene de ben pederin en ufak çocuğundan çok etkilendim bütün bu olup bitenler içerisinde kendi küçük dünyasında kurallara riayet ederek mutlu olmak peşinde. filmdeki hikayecimiz öğretmenin seviyeli aşkı ise benim gibilerin gönlünü titretip aklına birlerini düşürebilir. böyle tutucu bir çevrede yetişen çocukların haliyle normal olmalarını bekleyemeyiz ve dikkat buyurunuz süreç birinci cihan harbi arefesine tekabül ediyor. taşradaki alman sosyal yapısını şu haliyle görünce ve savaşında etkilerini hesaba katarsak iki savaş arasındaki toplumsal dönüşümün ne neme bir hal alacağını görmüş oluyoruz ve piramidin tepesine çıkanlarda farklı olmuyor. hülasa haneke'nin usta ellerinden çıkan bu film karşısında saygı ile eğilirken seyretmeyenler için ısrarla öneririz.
        
            