
                      Başka bir kültüre ait sıradışı bir geleneği öğrenmek güzel ama "ölüm kültürü" bir yerde sıkıcı... Duyguların yoğunluğu,oyuncuların bunu vermekte başarısına ve konunun doğal olarak sıradışılığına diyecek yok ancak yine de vasat.. Bunun sebebine gelince, yönetmenin ölüm ve yaşamın iç içeliği öyle pek de başarılı bir şekilde işlenememiş. Soyutlama yapması son derece zor bu konuda, yönetmen eşikte kalmış. Babasından kalan taşı hamile karısının karnına değdirmesi.. bu yeterli bir imgesel anlatım sayılmazdı. Bu nedenle orta karar deyip geçiyorum, ve de fazla abartmayalım diyorum.
        
            