
                      Stanley K.’nin her filmini izleyişimde ona bir kere daha hayran kalıyorum. Yönetmen sinemayı 30-40 yıl ileriden takip ediyor.(Belki de temellerini kuruyordu sinemanın)Uzun zamandır böylesine iyi yapılmış bir film izlememiştim. Kurgusuyla, oyunculuğuyla, dekoruyla... ve tabi ki yönetimiyle. Kubrick’in bu zamana kadar 3 filmini izleyemedim, bulamadım. Onun en sevdiğim yönü her seferinde farklı türlere el atması. Ve birçok sinemaseverin de düşündüğü gibi hepsinden başyapıt çıkarması.Lolita gibi filmlere hasret kalır oldum. günümüzde filmlerin -özellikle de Amerikan filmlerinin- anlatım tarzı neredeyse hep konuşmaya yer vermesi. tamam, kimi yerlerde konuşmalar muhakkak olacak. sonuçta bir insanın yüzüne bakarak düşündüğü ve hissettiği her şeyi anlayamazsınız ya. ama bunu beş yaşındaki bir çoçuğa anlatır gibi tamamen repliklerle anlatıldığını görünce fıttırıyorum. Anlamışsınızdır, Lolita bu anlamda ve bir çok anlamda çok düzeyli bir film. Oyuncular, hepsi harika.(birçok bakımdan çok iyiler ama en çok hoşuma giden konuşmalar, çok doğal.) Peter S. ayrı bir harika. Bu kadar şekilden şekile girebilen oyuncu sayısı çok az.Süresine rağmen nasıl geçtiğini anlayamıyorsunuz, hani neredeyse bir saniye insanı sıkmayan bir film. Yönetmenin burada güzel bir tarafına daha değinmek isterim; hem istediği filmleri yapmış hem de sadece kendinin beğeneceği değil bizlerin de beğeneceği bir film yapmaya kafa yormuş hep(belki de yormamıştır).(9)
        
            