
                      Filmi bir yönetmenin ilk denemesi olarak ele alırsak, çekim biçimi oldukça iddialı. Mesela dramatik sahnelerin sağılması ile ünlü ülkemizde, damlayı gözünüzün ucuna kadar getirip akıtmamayı tercih etmiş Barış Atay. Ya da filmin en baba repliğini, söylemekte olan annenin dolu dolu gözlerinde değil, Türker'in bomboş dinleyişinde akıtmış. Kurgusu sakin ve planlarla bölünmeden, ne istediğini bilen bir tarzda ilerliyor. Ya bu Atay'ın tarzı olacak bundan sonra, ya da sadece bu filme has bir deneme olarak kalacak akıllarda. 

Nihayetinde, izlemekte fayda var. Kör göze parmak sokmadan, gündelik, sakin ama bir o kadar da sıkmadan anlatıyor derdini. Bildiğimiz muhalif duruşunu bozmadan, taraf tutmadan, kime kızacağını bilemediğin bir dünyaya alıp, kendi cevaplarını bulmana yardımcı olmasa da, kendi sorularını sormana olanak sağlıyor. Tüm bunları yaparken beklentinin aksine "gezinin ekmeğini yemiyor" üstelik, bildiği yoldan gidiyor...

İyi seyirler.
        
            