
                      Utanç görmeye alışkın oldugumuz bildik basit ucuz duygusallıktan uzak,savaş yaklaşım tarzındaki filmlerin kullandıgı klişelere yüz vermeden politik ve toplumsal bir kompozisyon oluşturmayı başarmış.Kadın erkek arasındaki ilişkiye vuran savaşın gölgesinin getirdigi gerilim yüzünden birbirine gerçekten hissettikleriyle açık bir şekilde yüzleşen insan manzaralarından,özgür ve rahat yaşam tarzları ellerinden çıkmasıyla insani degerlerinden vazgeçen insan manzaralarını ustaca göndermeleri içinde bulunduran bir film Utanç.Belgesele yakın görüntü çalışması,karakterlerin müzisyen olmalarına ragmen etraftaki sesiz(fiilen) ve ürkütücü , kasvetli atmosferi,savaş sahnelerini dekor seklinde kurgulaması bu ütopik iç savaş filminin etkiliyici unsurlarından.Seyirciyi koltuguna yapıştıran sahneleriyle (özellikle final ve çiftin esir alınıp kameraya zorla konuşturuldugu sahne ) ve Ulman -Von Sydow zor kişilikleri canlandırmadaki başarısını görmek ayrı bir deneyim.Bergmanın  filmografisindeki en iyi çalışmalardan(benim için en iyisi.)
        
            