
                      Richard Linklater "Before" serisinin bu üçüncü halkasıyla sinema tarihindeki yerini iyiden iyiye sağlamlaştırdı. Hawke ve Delpy de kariyerlerinde başka pek çok işe imza atmış olmalarına rağmen, bu seri sayesinde her zaman özel ve farklı bir konumda bulundular. İlk filmin ilk sahnelerinden itibaren romantik filmlerde olması gerektiği üzere tanık olduğumuz muhteşem kimyaları, Jesse ve Celine'e anında ısınmamıza, ilişkilerini büyük bir merak ve heyecan ile, kendimiz de bir şeyler hissederek seyretmemize neden oldu. Ancak bu ikili klasik romantik komedi ikililerinden ayrılıyordu. Hiç bitmesin istediğimiz, saatlerce sürse sıkılmayacağımız, bir sinema filminde görüp görebileceğimiz en doğal ve gerçekçi haliyle bizlere sunulan muhabbetleri, sadece aşktan ve mükemmellikten bahsetmiyordu. Yüksek kültür seviyeleri ile derin konulara giriyorlar, çoğumuzun arkadaş veya aile toplantılarında konusunu açıp tartıştığımız başlıkları onlar da kendilerine göre değerlendiriyordu. Örnekler verirken veya benzetmeler yaparken edebiyattan, sinemadan, mitolojiden, sanattan güç alıyorlardı. Aynı zamanda kadın-erkek ilişkileri, aile ve hayat hakkında da çok uzun sohbetlere giriyorlar, ancak dediğim gibi kesinlikle yavanlıktan ve bayağılıktan uzak olan bu sohbetler gözümüzü kırpmadan bizi ekrana kilitliyordu. Filmler her zaman muhteşem şehirlerde geçti. Ancak onların kimi zaman gösterişsiz bir arka sokakta yürümeleri veya sıradan bir bankta oturmaları da pek bir fark yaratmıyordu. Asıl olan diyaloglardı. Zekice yazılmış, seyircinin de akıl yürütmesine yol açan diyaloglar. Filmlerin arasında 9 yıl olması ve oyuncuların da paralel olarak yaşlarının ilerlemesi, onları birer film karakteri değil de gerçekten yaşayan, Avrupa'da ve Amerika'da dolanan bir aile olarak görmemizde büyük pay sahibi oldu. Bu son filmde de, toplasak 4 veya 5 sahne var. Ancak yukarıda bahsettiklerim aynen korunduğu için 110 dakikanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz bile. Çok riske girmemiş yönetmen, çok radikal kararlar almamış. İlk iki filmin ve karakterlerin hayranlarını hayal kırıklığına uğratmaktan çekindiği için belki de...Zaten radikal bir karara da ne gerek var ki? Bizler Jesse ve Celine'in günlük hallerine vurulmadık mı? Gayet güzel bir film yine. Özellikle hayat, aile ve yaşlanmak üzerine çok yerinde söylemleri var karakterlerin. Oturup üzerine düşünülecek cinsten hepsi de. Ancak zannediyorum ki çoğu hayran için "Viyana treninin" yeri her zaman ayrı olacak...
        
            