
                      Paris, Texas; filmlerinde modern hayattaki yabancılaşma, iletişimsizlik ve yalnızlık, kimlik bunalımı gibi konuları ele alan  Alman yönetmen Wim Wenders'in başyapıtı.
Film geçmişinden pişmanlık duyan bir adamın (yani Travis'in) öyküsüne odaklanıyor. Travis her şeyini geride bırakarak kendisini yollarda aramaya koyulmuş ,kırmızı şapkalı, pek konuşkan olmayan bir adam. Durum böyle olunca kendini bulmak için Paris, Texas'ın medeniyetten uzak çölünü kendisi ile benzetmesi ise kaçınılmaz oluyor. Bu çöl yolunda Travis'in de tıpkı çöl gibi akıbetinin ne olduğu bilinmemektedir. Çöllerde yitip giden kahramanımız hafızasının kaybederek maziyi hatta kendini dahi unutuyor.
Wim Wenders filmdeki bazı sessizlikler ve sıfır diyaloglar ile bizim modern hayatı Travis'in gözünden görmemizi sağlamış. Travis aslında bize "dünyanın hali"nin tasvir ediyor. Modernleşmek uğruna çöl ve Travis gibi yitip gitmiş insanlar ve ilişkiler ise Travis'in yol görüntülerinden zihnimize kazınıyor.
Travis'in "yapmacık" uygarlığa bir yanlış anlaşılma olarak tarif edebileceğimiz "saadetli" yaşama dönmek uğruna aşkı arayışını, geçmişin arkasından gidişini ise bir boğuntu olarak adlandırabilmek mümkün.
Bundan sonrasında ise Travis'i hayatının en güzel (!) günlerine geçirdiği biricik Jane'ini (yani aşkı) arayışını izliyoruz.
Lafı fazla uzatmadan filmin asıl kahramanı görüntü yönetmeni Robby Müller'den bahsetmek istiyorum. Daha filmin açılış sahnesinde müthiş çöl görüntüleri ile bizleri büyüleyen Müller, Travis ve Jane'in camdan bölmelerle çevrelenmiş karşılıklı iki odada buluştuğu sahnede ise zirveye tırmanıyor. Özellikle bu sahnede Jane'in kafasına Travis'in suratını katarak (kuşkusuz bu görüntü camdan yansıyor) Wenders ile birlikte inanılmaz bir kurgu numarası yapıyor. Ayna-biçim ilişikisine yeni bir boyut getiriyor demek daha doğru olur.
Uzun lafın kısası Paris,Texas yaptığı atıflar ,baba-oğul ve kadın-erkek ilişkisine kazandırdığı boyut ile bir başeser olmuş, gelmiş geçmiş en iyi yol filmi.
        
            