
                      hayranlikla izledigim karadenizin büyüleyici doga sahnelerine tipatip uyumlu müzikler öylesine yakismis ki; kendini samimi ve bir o kadar da uzak hissettiren, izlerken kokusunu dahi duyabileceginiz el degmemis bir belgesel gibi. yusuf hapisaneden çikip memleketine geldiginde, yagan yagmurdan korunmak için bir çardagin altindayken, seyirciye o çardagin altina hapsoldu izlenimi vermesi hiç bir zaman tam olarak özgürlügüne kavusamayacaginin da ilk adimlarini gösteriyor yönetmen bize.ve gittigi köyü de Yusuf için hapisaneden farkli degil.fakat aaah ask sen nelere kadirsin.bu özgür hapisanede tam da tutunabilecegi bir dal yakalamisken, düsmeye devam ettigini anladiginda anliyor ancak bu dalin ne kadar kirilgan oldugunu.hepimiz her zaman kendimizi arariz.fakat buldugumuzda bundan o kadar ürkeriz ki, an kolay yoldur artik oradan hizlica uzaklasmak Ve bir yönetmen zekasi ve becerisi.Tek basina iskeleye gittiginde karadenizin o öfkeli dev dalgalarinin korkunç bir yaratikmiscasina iskeleyi ardi ardina dövmesi ve bu sahnenin hemen önünde çaresiz duran Yusuf.müthisbir görsel sölendi diyebilirim. Ve son sahne… Sahnede Yusuf var.kamera yavasça yusufdan ayrilip pencereye dogru yaklasiyor.disarda huzur veren dolu dolu yemyesil bir doga manzarasi.agaçlarin arasinda tam seçemediginiz bellibelirsiz yavas ilerleyen bir hareketlilik var.o an insanin ta derinlerine kadar isleyen, iç burkan ve ayni zamanda da tedirgin eden, sabit tonda ve kesintisiz tulum sesine; kaçinilmaz sonu hatirlatircasina sabit araliklarla eslik eden tek darbelik davul sesleri.ölümün bir müzigi olsa bundan baskasi olamazdi. hem senarist hem yönetmen özcan alperin eline yüregine saglik.ayrica görüntü yönetmenini de yürekten kutlamak gerek.türk sinemasina böyle bir saheser kazandirdiginiz için sizlere minettariz.
        
            