
                      007 ve aksiyon sever sinema severler için, bol patlamalı, bol araba takip sahnelerinin olduğu (hatta uçak, helikopterli kovalamacalar da mevcut), dövüş sahnelerinin de es geçilmediği klasik bir James Bond filmi olmuş. Ama Spectre, yine de alışıla geldik Bond filmlerinin kalitesinin altında kalmış. Bunda hikaye örgüsünün çok dağınık anlatılışı, filmin süresinin uzatılması için dallanıp budaklandırılmasının payı büyük. Filmi izlerken ajanımızın neyi aradığını, hangi amaç uğruna kapıştığını zaman zaman unutabiliyorsunuz. Bir de bir türlü ölemeyen kötü adamların etkisi sanırım. Babasının, kocasının 40’ı çıkmadan James’i görüp sevişen Bond Kızlarımız da cabası. (Hun Türkü Tarkan’ının prensesler üzerindeki cazibesi geldi aklıma.) Bir önceki film Skyfall’daki Adale’in muhteşem soundtrack’iyle başlayan olağanüstü jenerik gibi aynı ayarda bu kez Sam Smith’in şarkısıyla süslü bir jenerik hoşgeldin diyor bizlere. Görsel effektler ve kurgu konusunda emeği geçenlere filmin hakkını teslim etmek gerek. Dikkatimi çeken bir diğer unsur da Daniel Craig’in karşılıklı oynadığı kötü adamların gerçekten en iyi ve en sevdiğim aktörlerden seçiliyor olması. Önceki Bond filmlerine baktığımızda Casino Royale’de Mads Mikkelsen, Skyfall’da Javier Barden ve bu filmde Oscarlı Oyuncu Christoph Waltz eşlik ediyor. Bu arada Waltz’a Kötü Adam Erol Taş imajı yapıştı. Filmde en yaşlı ama en güzel Bond Kızı ünvanına kavuşan 50 yaşındaki Monica Belluci’de tadımlık bir rol ile beyazperdeyi şenlendirmiş. Sadede gelirsek, film bir Skyfall değil ne yazıkki. 148 dk’lık süresini bu kez yanlızca aksiyon kurtaramamış. Üstelik önceki Bond filmleriyle ilgili bir çok sır perdesi de aralanıyor olmasına rağmen. Kötünün iyisi vasat bir film olmuş.
        
            