
                      'yaşadığmız dünyanın gerçekmi hayalmi olduğnu söylemek çok zor 'diyerek bitiriyo filmini usta kim ki-duk...kahramanımz boş evlere girip yatıyo kalkıyo sonra karşılıgında evdeki bozuk eşyaları tamir ediyo en son girdiği ev boş diğil evli kocasından şiddet gören bi kadın oda sessiz  ve yalnız bu iki yalnız yalnızlıklarını birleştiriyolar ve birlikte boş ev boş ev geziyolar çocuk olgunlaşmamış daha karşısına çıkan  herkes öğretmen aslında en büyük öğretmeniyse kadın biara kahramanımız hapse giriyo ordaki gardiyan bile bişiyler öğretiyo kahramanımıza mesela insan aklını hesaba katmayı öğretiyo ve ruhunu bedeninin hapishanesinden kurtarıdğındabedenide dört duvarın oluştuduğu hapishaneden kurtuluyor ve en sonunda kahramanımız dünyayaya eline çizdiği yeni bir gözle bakmaya başlıyo ve dilediği zaman bedeninden sıyrılmasını sağlayan bir ustalığa erişiyor düşünün ki yönetmenin kamerasına görünmemeyi bile başarıyor ve bunların hepsi hiç replik olmadan gerçekleşiyo yani tam bir görsel şölen bu ikilinin biribirine söyledği tek bir söz var oda sözlerin en güzeli: 'seni seviyorum' oluyor kesinlikle izleyin ve izlettirin...
        
            