
                      lynch'in en anlaşılır, en "izlediğim tüm bu şeyler gerçek ve birbiriyle tutarlı" dedirten filmlerinden biri olduğu aşikardır. takip edilebilir bir olay örgüsü, gözümüzün içine sokulan anlaşılır metaforlar, fazlaca karikatür karakterler, mücadelenin çözüme kavuşması.. aynı şey renkler ve ışık oyunları için de geçerli. mavi-kırmızı kontrastı bazen rahatsızlık verecek dozda. ama lost highway ve mulholland dr'ı izlerken duyulan tatmini veremeyen bir film sanki blue velvet. diğer filmlere kıyasla çok daha güzel bir soundtrack, böcekti kulaktı makastı kuştu bir yığın net ve hoş göndermeler, yine absürt yan karakterler. ama bir lycnh filmini bitirdikten sonra sorulan "ee?" sorusu yok blue velvet'ta. her şey o kadar net ve gerçek ki diğer filmlerini referans alarak oturduğunuz koltuktan kalkarken yarım saat sonra üzerine konuşacak ve düşündükçe daha farklı şeyler hissedecek bir eser izlememiş olmak ne acı. çünkü elde avuçta olan belli ve bunlar açıkçası beni pek mutlu etmedi. hayal kırıklığı diyemem, o kadar küstah değilim ama oldies tadında düz bir polisiye/dram filmine lynch sosu dökülmüş gibiydi blue velvet. başka bir yönetmenin imzasıyla izlense başarılı ama lynch diskografisine pek oturmamıştı.
        
            