
                      Türk sinemasında pek fazla denenmemiş bir hikaye anlatım şekli denenmiş. Iñárritu'nun Türkçeye paramparça aşklar ve köpekler olarak çevrilen filminde çok iyi uyguladığı, bir hikayenin farklı boyutları olabileceği temasını Yönetmenin bir komedi filminde zekice uyguladığını söyleyebilirim. Modern teknikler deneyen bir film olmanın yanında Türk filmi sıcaklığını da yitirmemiş. Yetkin Dikinciler'in birbirine çok benzeyen iki karakteri oynaması, ancak bunu yaparken de makyajla farklılaştırılmayıp sadece hareketleriyle farklı iki karakteri yaratması, bana rahmetli Kemal Sunal'ı hatırlattı. Film boyunca arka planda bir müzik var, bu çok hoşuma gitti. Film arka fondaki müzikle çok hızlı akıyor. Türk filmlerinde birbirlerine bakan insanların yavaş hareketlerinden sıkılmışım, bu akıcılık çok hoşuma gitti. 
Elbette kusurları vardır. Ancak, Yönetmenin ilk filmi olduğunu değerlendirerek, tam puan veriyorum.
        
            