
                      Gece saat 2:00 ve Danimarka yapımı bir filmi izlerken gözlerim fal taşı gibi açılmış, Lucas'ın (Mads Mikkelsen) derdini dert edinip duvarları dövüyorum. Yalancı küçük Klara'yı, anaokulu müdürünü ve sakallı pedagog'a, anne terliğinin en can yakan kısmıyla girişesim var. Bir film vermek istediği duyguyu seyirciye geçirebiliyorsa, yönetmen ve oyuncular inandırıcı bir işe imza atmışlardır demektir. 

Danimarka Sineması deyince aklımıza hep Lars Von Trier'in, sinir katsayımızı arttıran, içimizi karartan hikayeleri gelir. Jagten filminin yönetmeni, Thomas Vinterberg'de Trier'i aratmayacak bir hikaye ile bıçak sırtı bir konuyu kendi üslubuyla, büyük bir ustalık ve sadelikle işlemiş. Küçücük bir çocuğun yalanının, bir adamın hayatını nasıl zehir ettiği, mahalle baskısını ve büyük çaresizliği Jagten'de buluyoruz. Filmin birçok yerinde empati yapıyoruz. Lucas'ın yerinde olsam ne yapardım ? Adam nasıl bu kadar sakin kalabiliyor. O kasabadan niye uzaklaşmıyor ? gibi sorular aklımızı film boyunca tırmalıyor. Konu taciz gibi bıçak sırtı bir olay olduğunda; çocukların hayal dünyasını goz ardi edip kendi cocuğuna mutlak inanmak mı, yoksa en iyi arkadaşına güvenmek mi? Kuşkusuz bu zor sorular güzel senaryoları da beraberinde getiriyor! iyi olmanın kolay sergilendiği, ama iyi kalmanın çok zor olduğu bir dünyada onur savaşı veren bir anaokulunu öğretmenini ve ona ne olursa olsun sonuna kadar babasına inanan oğlunun zor hikayesini izliyorsunuz.  

Son dönemde sinema dünyasının en unutulmaz karakterlerinden Hannibal'ın televizyon serisinde başrolü üstlenen Mads Mikkelsen, bu filmde de başarılı oyunculuğu ile kendine hayran bırakıyor. Filmin yönetmeni Thomas Vinterberg, Jagten filmiyle az bütçeyle de film yapılabildiğini. İyi yazılmış ve kurgulanmış bir hikaye ile iyi oyuncularınız varsa unutulmaz bir film yapmanız o kadar da mucize olmadığını Jagten'de de bir kez daha kanıtlanıyor.
        
            