
                      Aşk.unutmak ve tutku üçgenindeki iki kişinin farklı kültüre sahip olmasının birliktelik üzerindeki etkisini hiroşimanın bombalanması arkasından bize sunuyor.Resnais senaryoyu yazmayı kabul eden Duras'ya "Edebiyat yap, bir roman yazar gibi yaz. Beni düşünme ve kamerayı unut"demesi ile ortaya çıkan gelmiş ve geçmişin birarada sunuldugu bellek üzerine sert bi okadarda zorlayıcı darbelerin etkisini tokat gibi çarpıyor.Filmin başından sonuna kadar seyirciyi yormadan aynı zamanda ince ve duygu yüklü diyologlar bilinç altında oluşturdugu metaforlar hayli sert.Filmin başındaki kişileri görmeyip sesleriyle tanımladıklarımız Hiroşimanın görntülerdeki yıkılışını belgesel kıvamındaki görüntü çalışması tek kelimeyli müthiş.Hele o vahşeti anlatmaya yetmiyecek replik ise... "Sen Hiroşima'da hiçbir şey görmedin''  kelimeleri bitirir nitelikte
        
            