
                      Hayati boyunca hakli veya haksiz çevresindeki bütün insanlarla iletisim problemi olan Muharrem karakterinin,baskalari tarafindan igrenç ve tiksindirici görülen ortamlar ve yalnizligi üzerine bir dünya kurmasi,filmin hareket noktasi diye düsünüyorum.Kilit kisimsa,eski ahbaplariyla bir yemekte toplanmalari ki bence islenis olarak çok üst düzeydi.Zaten filmi de 'bu yemege hazirlik ve karakterin tanitilmasi' ve 'yemegin Muharrem'in istedigi sekilde geçmemesi ve dibe vurmasi' olarak ayirirsam sanirim yanlis yapmis olmam.Yönetmenin içses kullanma fikrini oldukça begendim,bende Muharrem'i sanki yillardir taniyormusum gibi bir his olusmasina neden oldu.Onun disinda sehir olarak Ankara'nin seçilmesi,ödül alan kitabin ismi,Muharrem'in yersiz ulumalari vb. seylere birer anlam yüklemek mümkün ama bu patates simgesi nedir tam çözemedim.Belkide yönetmenin anlasilamayarak marjinal görünme çabasinin bir sonucuydu.Erol Günaydin'in performansinin da etkileyici oldugunu belirteyim.Demirkubuz'un en iyi filmi olmadigi kesin ama izlenmeli diye düsünüyorum...6,5/10
        
            