
                      “Hayat önümüzden öyle çabuk akıp gidiyor ki çok azımız durup günümüzün temposunu yitirmiş olanları düşünüyoruz. Yaşlılar ve gençleri kusursuz bir anlayış içinde bir araya getirebilecek hiçbir sihir olmadığı için onların kahkaha ve gözyaşlarını bile anlayamıyoruz. Aramızda bir uçurum var ve bu zorlu uçurum sadece bilge adamın eski bir sözüyle birleştirilebilir. ANNE VE BABANI ONURLANDIR”. Film bu sözlerle başlıyor, çok dokunaklı, çok özel bir film. Müthiş oyunculuklar, harika yönetim, insana tokat gibi çarpan senaryo. Bazı filmlerin kaderidir bu, ne kadar kaliteli olsalarda bir şekilde görmezden gelinirler, basın üstüne düşen görevi yapmaz, onu parlatmaz. Nice uydur kaydır filmi sayfalar dolusu yazarlar. Bu filmde böyle kıyıda köşede kalanlardan ama filmi izlerseniz tam bir gizli hazine olduğunu görüyorsunuz. İnsanlık boyunca eskimeyecek ve önemini kaybetmeyecek bir konusu var filmin. Yaşlanıp güçten düştükten sonra hayat istemesenizde ellerinizden kaçıyor. Çocuklar ise, sizin küçüklükten itibaren büyüttüğünüz çocuklar değil adeta. Hepsi kendi derdinde ve size orada maalesef yer yok. Filmdede bahsedildiği gibi “Çocuklar hep onları yatağa götürüp yatırdığınız zamandaki gibi kalsalar” sözü filmi özetliyor. Evlerinin banka tarafından ellerinden alınması sonucu çocukları arasında paylaşılan ve birbirlerinden ayrılmak zorunda kalan bir karı kocanın dramı. Duygu sömürüsüne kalkışmadan, harika bir anlatımla izleyene aktarılıyor. Hele filmin son bölümünde anlatılan çiftin kısa süreliğine buluşup, yaşadıkları ve bu sürede diğer tanıştıkları insanların (bir araba satıcısı, vestiyerdeki kız, otel yöneticisi ve bir dans orkestrasının şefi)  onlara yaklaşımı, hele tren garındaki ayrılık sahnesi bizleri duygulandırır. Taş kalplilerin bile göz pınarlarını dolduracak bu filmi herkese tavsiye ederim. Mutlaka izleyin.
        
            