
                      Sinema dünyasında bazı filmler oldukça gayret gerektirir.O filmleri meydana getirebilmek için titiz bir çalışma gerekir.Savaş filmleri de tam bu tarz filmlerdendir.Bu kadar gayret gösterilen titiz çalışılan bir savaş filmi olan Son Mektup'u şu ayrıntı yoktu diye eleştirmek haksızlık olur.Çünkü bir savaş filmi o savaşın tüm ayrıntılarıyla değil genel bir portre çizerek anlatmalıdır.İnsanlar savaşın ayrıntılarını pekala ansiklopedilerden de öğrenebilirler.Ancak yine de unutulmaması gereken bazı kilometre taşları vardır ki Çanakkale Savaşı için şüphesiz bu kilometre taşı Mustafa Kemal'den başkası değildir.Sanki savaşta hiç yokmuş,tek el mermi atmamış,ölümden dönmemiş,Conkbayırında askeri dehasını kullanmamış gibi ilerliyor  tüm film.Bu zamana kadar yapılan en Mustafa Kemal'siz Çanakkale filmi.Filmde aslında pek Çanakkale'de yok.İki buçuk saatlik filmde torutopu 1 adamakıllı savaş sahnesi gördük.Özhan Eren 120'deki gibi işi aşkla süsleyeyim derken filmi aşkla boğmuş.Mustafa Kemal'lerin destanı diye gittiğimiz film kahraman tayyareci ile hemşirenin aşkı olmuş.Lütfen bana önemli olan ne anlatıldığı değil nasıl anlatıldığıdır geyiğiyle gelmeyin.Hayır efendim ne anlatıldığı en az nasıl anlatıldığı kadar önemlidir.Çocuklarınızı bu filmden uzak tutmanızı tavsiye ederim.Zira bu filmi izleyen masum beyin Çanakkale'yi çok abartığımızı,Atatürk'ü gözümüzde çok büyüttüğümüzü düşünebilir.Sanırım asıl hedefte bu.Onla bunla silemediler filmler silecekler güya Atatürk'ü.Şunu söyleyeyim ; Buna hiçbirinizin gücü yetmez.Ancak böyle beş para etmez filmler yapar,koltuğunuza oturursunuz !
        
            