
                      Filmle ilgili en büyük rahatsızlığım "yerel" oyuncular ve yerel dilin yoksunluğuydu. Aslında bu Vera Farmiga, Asa Butterfield vs. değil de, özellikle Shmuel ile ortaya çıktı. Toplama kampındaki bir Yahudi çocuğu canlandıracak en son kişi belki de inanılmaz bariz İngiliz aksanı ile kulaklarımızı, dış görünüşü (tamam çocuk belki çok alışıldık bir İngiliz değil ama kesinlikle alışıldık bir Yahudi de değil, aslında beyaz teni ve sarı saçlarıyla alışıldık bir İngiliz diyebiliriz de) ile de gözlerimizi tırmalayan bir çocuk olabilirdi, nitekim bu filmde aynen bunu görüyoruz. Ayrıca bir çocuk oyuncuya göre bile pek fazla başarılı bulamadım performansını. Mesela Butterfield (daha sonra Hugo ve Ender's Game ile iyice parlayacak olan) daha o yaşlarda belli bir çizgiyi yakalamış ve seyirciyi avucunun içine almayı başarıyor. Bu memnuniyetsizliğim bir tarafa, hikaye her zaman olduğu gibi çok dramatik ve moral bozucu. Her ne kadar yönetmen bunun için ayrıca çaba göstermemiş ve duygu sömürüsü sınırını aşmamayı başarmış olsa da, insanlık tarihinin bu çok karanlık dönemi bir kez daha bizleri etkiliyor. Hele ki hikaye iki çocuk temelinde ve onların masumane bakış açısı üzerinden anlatılıyor ise. Finali ile çok büyük bir vurgun yiyeceğiniz film, ilk saniyesinden itibaren de kendini çok rahat izletiyor.
        
            