
                      Room filmi eşe dosta anlatılırken, hani “Brie Larson’un en iyi kadın oyuncu oskarını aldığı film varya” diyoruz. Ama bu film tek bu ünvanla anılmaktan, daha çok övgüyü ve ödülü hak ediyor. Böyle bıçak sırtı bir konu izleyenlere rahatsızlık vermeden ve büyük acıtasyonlara girmeden ancak bu kadar naif anlatılabilirdi. Filmi izlerken herhangi bir yorum okumadıysanız ve spoiler yemediyseniz, filmin ilk saniyesinden her şeyi adım adım idrak etmeniz sağlanmış. Bu da hem izleyiciyi meraklandırıyor, hem de düşünmeye sevk ediyor. Odanın iç karartıcılığı, ufaklığı bizlere sürekli empati yapmamızı sağlıyor. Minik oyuncu Jacob Trembly’nin filmdeki ismiyle Jack’in iç sesinin olduğu bölümler ve onun 5 yıllık hayat tecrübesi ve annesinden öğrendikleriyle harmanladığı, hayata bakış açısı ve yarattığı kendi dünyası çok etkileyici. Kamera açıları çok iyi seçilmiş ve iyi kurgulanmış bir film. Çünkü büyük çoğunluğu tek bir mekanda geçen bir film ve durağan bir hikaye, seyircinin özellikle ilk bölümde sıkılmadan izleyeceği bir film yaratmış Yönetmen Lenny Abrahamson. Tabi ilk bölümü iki kişi arasında geçen bu hikayede Brie Larson ve Jacob Trembly’nin uyumu ve muhteşem oyunculuklarının payı da bunda etkili oluyor. Filmi izlerken bizim iç sesimiz de devreye giriyor bi yerden sonra. Acaba hep bu odada mı geçecek film, sapkın adam çocuğa bir şey yapacak mı gibi kafamızda deli sorular dönerken. 2.bölüm, daha önce pekte rastlamadığımız, işin diğer yüzüne ve normal hayata adapte olabilme sorunsalına çevriliyor. Bu çoğu izleyiciyi hayal kırıklığına uğratsa ve sıksa da bence yerinde bir devam olmuş. Filmin senaryosunun başarısını perçinlemiş. Brie Larson’ana bu film ile hayran olduysanız, Short Term 12’yi de izleyin derim.
        
            