
                      Yaşadığımız coğrafyada nedense bazı engeller ve engelliler hep ötekileştirilir. Sanki  üzerinde konuşulmazsa veya görülmemiş gibi davranılırsa yok sayılabilirmiş gibi... İşte Çağan Irmak farkı burada ortaya çıkıyor. Bedensel engelli bir genci, filmin tam ortasına yerleştiriyor. Üstelik Babam ve Oğlum filmi sebebiyle aldığı gereksiz eleştirilere de yanıt olması gerekiyorsa hemen söyleyeyim; aşırı bir duygu yüklemesi ve bulut dolusu gözyaşı  oyun oynuyor seyircisiyle... Ve gayet başarılı... Sumru Yavrucak performansı bir sürpriz değil ama Deniz ve Aras çok iddialı. Önceki performansların kuşkusuz bir tık ötesine çoktan geçilmiş. Gürkan Uygun ise yan rollerden biri olmasına rağmen benim için rolün içini doldurdu. Aslı Enver iyi ama bu film onun kendisini ortaya koyabileceği bir film değildi tabii. Kim ne derse desin, Çağan Irmak bu coğrafyanın nabzını tutmuş ve ucuz hikayelerin çok üstünde bir şeyleri kovalıyor. Herkesin emeğine sağlık. Hep Fransız yapımı filmlere özenirdim; niye biz kendimize engeller koyuyoruz diye. İşte şimdi yüzleşiyoruz. Sevgiler herkese...
        
            