
                      kanımca kötü bir kitap uyarlaması. bir uyarlamanın başarı ölçüsü kendi kendine ayakta durabilmesine bakar. ve bence filmin bunu tek başına yapabilmesi çok zor. sadece konunun, kurgunun eksikliklerinden ya da örtüşmeyen yerlerinden bahsetmiyorum. "2 minutes hate" sahnelerindeki duygu eksikliğinden tutun da winston smith'in tam olarak ne düşündüğü, partiye ya da geçmişe dair ne hissettiği filmde o kadar sönük ki film boyunca protagonistimizin ne amacı, ne duyguları, ne de içinde bulunduğu dünya belirsiz. en basit örneğiyle "i love you"larının gittiği yerler bile muamma. bu filmde kurgu bütünlüğünden çok bir duygu bütünlüğü eksikliği var bana kalırsa. winston'ın hissettikleri ve iç dünyasındaki çırpınmalar zerre kadar izleyiciye geçmiyor. ayrıca kitapta george orwell'in öne çıkardığı highlightlar da bu filmde yok. julia'yla son karşılaşmaları, rüyalarındaki altın ülke teması, buharlaşmalar, proleterlerin dünyası, tarihin çarptırılması ve geçmişe duyulan özlem çok silik kalmış. daha çok özel hayat ihtiyacı ve savaş psikolojisi üzerinde durmuş film, açılamamış daha fazla. kısacası büyük bir hayal kırıklığı yarattı film bende. postmodern edebiyatın bu başyapıtını okumayanlar için pek bir şey ifade etmeyen bir deneme.
        
            