
                      Her çektiği filmden sonra söylenen ve artık kulak tırmalayan, klişe bir kalıp vardır "tam bir Tarantino filmi" diye. Sinema tarihinde aslında çok az yönetmen için söylenebilir bu cümle. Hala hayatta olanlardan Woody Allen mesela, veya sadece filmlerine eşlik eden müziklerden bile kendisini tanıyabileceğimiz Christopher Nolan sayılabilir. Son filmi için de aynı kalıbı kullanmamak elde değil. Neredeyse tüm filmlerinde Hollywood ile, B filmleri ile, Western ile, sinema veya genel olarak popüler kültür ile uğraşan, filmleri sayısız göndermeler ve saygı duruşları içeren Tarantino, bu defa bunu çok daha ileri taşımış. Seyircinin her şeyden önce 1969 Los Angeles'ına bir nebze de olsa hakim olması gerekiyor. Mesela detaylı sanat tasarımına hakkını teslim edebilmek için bu son derece önemli bir ön koşul. Bir arkadaşım Rick Dalton'ın evinde yalnızca bir saniyeliğine ve uzaktan görünen ses sistemini özel ilgisi de olduğu için hemen tanıdı ve bunların 1968'de piyasaya sürüldüğünü söyledi mesela. Bu gibi detayları yakalamak kuşkusuz filmden alınan keyfi arttıracaktır. Ve tabii gerçekten yaşanan bazı olaylar da filmin merkezinde yer alıyor ve onlar ile ilgili de geçmişten gelen bir bilgi birikimi şart. Aslında şart demeyeyim, sonuçta herkes istediği filmi izleme özgürlüğüne sahip, ama en azından filmdeki olayları, karakterleri veya göndermeleri hiç bilmeyip, anlamayıp da filmden çıktıktan sonra '2.5 saatlik bir vakit kaybı' yorumları yapmamak gerekir. Senenin görülmeyi hak eden birkaç filminden biri. Bir daha Leo ve Brad'i yan yana görememe ihtimali bile tek başına filmi izlenmeye değer kılıyor.
        
            