
                      Film zaten yönetmeniyle, başrol oyuncusuyla, çekildiği yıl ile henüz izlemeye başlamadan dahi bizlere "stilize" bir sinema örneği sunacağını bas bas bağırıyor. Tahminler boşa çıkmıyor. Hepsini geçtim, sadece 60lı yılların sonundaki siyah-beyaz Clermont-Ferrand'ı (hele bir de kar yağışı eşliğinde) doyasıya izlemek için bile tercih edilebilir benim açımdan. Çok klişe duracak ve belki kendimi muhteşem bir "sinefil" olarak gördüğümü düşüneceksiniz ama, söylemek zorundayım ki bu gibi filmler günümüz sinema seyircisini zorlar. Bu bir gerçek. Neredeyse tamamen, iki saat boyunca iki veya üç insanın bir odadaki diyaloglarına, "ağır ve derin" konular hakkındaki muhabbetlerine tanık oluyoruz. Kısacası çoğu kişiye sıkıcı gelebilir, akıma özel ilgisi olmayanlar muhtemelen memnun kalmayacaktır. Yakın zamanda "Amour" ile tekrar gündeme gelen Trintignant'ın gençlik zamanlarının önemli filmlerinden. Genelinde "insan", özelinde ise "kadın-erkek"e odaklanan, dediğim gibi din, ahlak, aşk, sadakat gibi kavramlar üzerine kafa yoran ve yormamızı sağlayan bir eser.
        
            