
                      Burada veya başka platformlarda bu filmle alakadar "dinsel" göndermelerden, gizli örgütlerden filan bahsedilmiş. Açıkçası ben ne izlerken ne de ardından düşündüğümde bu mesajlar geçmedi bana. İki saatlik bir filmin sizi etkilemek için ihtiyacı olan 5 an varsa, bu film 3 kez beni yakalamayı başardı. Birincisi oyuncu olarak Noomi Rapace seçimi. Kendisini Ejderha Dövmeli Kız'daki gibi güçlü kadın rollerinde tanınmış bir yüz olmayı başardı. Keza bu filmde de onu seçmeleri isabetli olmuş. İkincisi de nüfus artışı konusu oldu. Cehennem'den sonra bu sene izlediğimiz aynı konudan 2. film. Ancak tamamen bambaşka pencereden bakılmış. Bir konunun defalarca kez bambaşka gözlerle anlatılması bende hayranlık uyandıran bir diğer mesele. Üçüncü ve son olarak da "inandırıcı distopya" meselesi. Distopik bir film kendi içerisinde tutarlılık gösterdiği zaman sizi öyle bir ikna eder ki, çıktığınızda "Olur mu acaba?" derken bulursunuz kendinizi. Bu film öyle bir film işte. Yaratılan dünyaya dair kafanızda soru işareti kalmıyor. Filmin en büyük kusuru ise sonunun çok tahmin edilebilir olması. Daha ilk yarı bitmeden eminim ki bir çok insan sonunu tahmin etti.
        
            