
                      Kesişen yollar insanın başına her an gelebilecek türden bir olayı tüm soğukkanlılığıyla bizlere sunuyor. Suçluluk duygusunu bizlere fazlasıyla hissettiriyor. Bir insanın dayanamayacağı tek şey bana göre vicdan azabıdır. Bütün bu yüke rağmen hiç bir şey olmamış gibi davranamazsınız, belkide bu hapse girmekten öte kendinize vereceğiniz en büyük acı ve cezadır. İnsan hayatının bazı durumlarda çok da değerli olmadığını gösteren bir adalet sisteminin işleyişini sunuyor bizlere bu film. Ağlamaktan gözleri şişmiş bir anne babanın feryadı ne kadar umurlarında olabilir ki başkalarının, acınızı anlıyorum demekten başka. Bunu anlayan baba kendi başının çaresine bakmaya başlıyor, ama suçlunun hemen yakınında olduğunu bilmeden kendini ona teslim ediyor. Sonunda gerçeği öğrendiğinde üzüntüsüne intikam duygusu ekleniyor, tetiği çektiği anda suçlunun bütün korkuları, endişeleri ona geçeceği için suçluyu kendiyle baş başa bırakıp ayrılıyor. Film ayrıca oyuncuların başarılı performansıyla göz dolduruyor. Jennifer connelly rolünü adeta yaşıyor, her ruh halini bizlere başarıyla yansıtan bu zarif kadın tüm inandırıcılığını ortaya koyarak bize acısını hissettirecek kadar kusursuz görünüyor. Joaquın phoenix de gayet başarılı; umutsuz, çaresiz baba rolünde. Mark ruffalo son bir kaç yılda bir çok projede göründü ama hala tam olarak ben buyum dedirtecek kadar yeterli bir performansına şahit olamadım. Bu filmde oldukça iyi, özelliklede final sahnesindeki performansı takdire şayan.İlerde onu daha iyi projelerde izleyip hakkında daha somut fikirlere sahip olacağımı umuyorum. İnsan hayatının bu ve bunun gibi olaylar yüzünden kesişmemesi umuduyla...
        
            