
                      Ne düşünüyorum biliyor musun? Hayatım da öylece gidecekmiş gibi.
Bunlar önemli kilometre taşları:Evlenmek, çocuk sahibi olmak,
boşanmak;disleksi olduğunu sandığımız zaman,sana bisiklete binmeyi
öğrettiğim zaman...
Tekrar boşanmak,yüksek lisansımı almam;sonunda istediğim
işe sahip olmak...
Samantha'yı üniversiteye yollamak,seni üniversiteye yollamak.
Sıradaki ne biliyor musun?
Benim cenazem a*** koyayım...
Daha fazlası olur diye düşünmüştüm...

Patricia Arquette'ye altın küre ödülü ve oscar adaylığı(muhtemelen onu da alacak)
getiren replikler böyleydi.
Filmi izlemeden bende bu kadar ödül ve övgü almış bir filmde daha fazlası olur diye düşünmüştüm.
12 yılda çekilmesi çok enteresan ve dikkat çekici,o kadar uzun sürede çekilen bir filmin 2 saat 45 dakika olması normal belki ama yer yer sıkıcı bir hal alıyor film ve duygu patlaması yaşanması beklenen bazı anlar çok yüzeysel kalıyor.
Filmin artıları yönetmen-senarist Richard Linklater'ın yazdığı harika replikler,oluşturduğu diyaloglar ve bunun yanında amerikan iç ve dış politikasına getirdiği eleştiriler...
Son olarak, filmden son bir replik...son replik

Hep "anı yakala" derler ya! Ben tam tersini düşünüyorum.
Bu anlar bizi yakalıyor.
Sabit bir şey bu anlar sanki...
Her zaman şimdiymiş gibi...
        
            