
                      Mehmet Gürelinin belgesellerinden sonra çektiği bu ilk uzun metrajlı film gerçek bir başyapıt olmuş. Peyami Safanın romanlarındaki psikolojik gerilim perdeye ancak bu kadar iyi yansıtılabilirdi. Herkese hitap etmeyecek bir film olabilir, ki başka türlerden hoşlananların da denedikleri takdirde sevebileceklerini düşünüyorum, ancak bazı sahnelerin çok uzun sürdüğüne dair yorumların yersiz olduğu kanaatindeyim. Aksine daha durağan bir film olabilecekken her şeyin dozunda ayarlandığını ve sıkıcılıktan şiddetle kaçınıldığını rahatlıkla görebilirsiniz. Umarım Mehmet Güreli yönetmenlik çalışmalarına devam eder de kendisinden birkaç film daha izleme şansına erişebiliriz. Filme dair tek bir şikayetim var o da bu kadar kaliteli bir filmi son derece kötü bir salonda izlemiş olmam. En iyi sinema salonları niteliksiz filmler tarafından işgal edilirken böyle iyi filmler İstanbulda en fazla 10 salonda gösterime giriyor. Bu salonların çoğu da ev sinemasından bile küçük perdelerde kabul edilemeyecek ses kalitesinde hizmet veriyor. Uzun lafı kısası Gölgenin hak ettiği değeri görmemesi çok üzücü.
        
            