
                      Haneke sanırım en ahlak sahibi yönetmenlerden birisi; çünkü sürekli filmlerinin bir film olduğunu ve gerçek olmadığını hatırlatarak bizleri izlediğimiz şeyler üzerine düşünmey eçağırıyor. yani bir öykü izlerken izlediğimizin bir film olduğunu, orada bir yönetmenin bulunduğunu, anlatmak istediği şeylerin kendi düşünceleri olduğunu hissettirip izleyiciye peki sen ne düşünüyorsun diye soruyor. Bu tabii Funny games gibi çok beğenilmiş filmde belki ilginç bir yöntem olarak algılanmıştır. Sonuçta orada katiller arada bir seyirciye dönüp paslaşıyorlardı. Bu filmde de (saklı ismi yerine gizlenmiş ismi daha iyi gibi) teypleri gönderen o cezayirliler değil elbette, Onları alenen Haneke gönderiyor. Ve sinema sanatının aslında izleyicilere gönderilen vey agönderilmesi gereken bu teyplerden oluşması gerektiğini söylüyor Haneke. Bu da son derece ahlaklı bir seçim; çünkü bugün yönetmenlerin öyküleri varsa da ahlakları yok ya da umursamıyorlar. Oysa Haneke pas geçilen Kurdun Günü filminde de Piyano Öğretmeninde de Funny Games filminde de Bilinmeyen Kod filminde de izleyicilere gönderdiği bu rahatsız edici filmlerle bizleri vicdan ve akıl muhasebesine davet ediyor. Yönetmenle yapılan röportajlarda Haneke bir filmin iyi veya kötü sonla bitmesinin veya seyircinin beklentilerinin doyurulmasının (mesela karakterlerin neden belli şekillerde davrandığına dair sebepler ortaya koyarak) sadece bir yalan olduğunu söylüyor. Bu tür yalan söyleyen filmlerin nasıl olduğunu biliyoruz. Hikaye sinemada başlıyor  ve orada bitiyor. Oysa Haneke sinema dışında yaşanan ve gerçek olan şeyleri kurguladığını, kendisinin yönetmen koltuğunda olduğunu defalarca hissettirip izlenen şeyin gerçek değil kurgu olduğunu, kurgunun da dışarda alenen yaşanan şeyin belli bir zamana indirgenmiş  küçük bir kopyası olduğunu söylüyor. Yani gerçek dışarda. Bu yüzden Cache filmi de diğer filmleri gibi izleyiciyi sinema üzerine  kurgu üzerine  ve hayat üzerine düşünmeye çağırıyor.
        
            