
                      Ders çalışmanın arifesinde ev arkadaşınızın ısrarı ile sinemaya çağırılıyorsanız; gideceğiniz film kesinlikle Sabit Kanca -2- olmasın! Sabit Kanca’yı mükellef tutuyorum herhangi bir “Türk Komedi Filmi” ögesi olmasın! Defalarca çıkıp gitme isteği, sırt ve boyun ağrıları, insanlık adabını ayaklar altına alarak edilen küfürler, filmin ikinci yarısına girmeyip makarayı sabote etme düşüncesi, gösterim esnasında ön koltuklara kendini yüz üstü bırakma dürtüsü sonunda güzel olan tek şey mideye atfedilen çiğ köfte idi.
	Kendimi her ne kadar bir senarist veya film eleştirmeni olarak tanımlayamasam da “izleyici” olarak cebimden çıkan paranın her bir kuruşuna zaruret düşürür nitelikteydi hayatımdan çalınan son iki saatim. “1 senelik kiramı sil, ben sana Dostoyevski’yi bile getiririm!” En az penis büyütücü reklamları kadar komik ve yobaz değil mi? Üstelik Rusçayı aksanla konuşma göndermesini bize tatlı bir nazire olarak da gönderiyor. Rusların Türkiye’deki kaderinin altını çizse de şimdilerde boğaz kokulu bir restoranda, şişesi bilmem kaç yüz hatta bin lira olan şarabı açtırmakla kendine “senarist” demiyordur umarım bu adam. Bizde filmdeki gibi değil; tanımadıklarımıza amca/teyze deriz, uzak olanlara da adam…
	Yüz yılımızda çekilememiş onca film senaryosu varken, kıymeti bilinmemiş/bilinememiş binlerce sanat “adamı” varken bunca insanın sanat, mizah değil de para etrafında toplanmasına şaşırmamalı. Harcanan paraya ve cast oluşturmak için harcanan zamana, çabaya gerçekten acıyan gözlerle bakıyorum. Birçok tiyatro ekibinin çalışmalarında birkaç dakika içerisinde yazdığı monolog ve skeç tümceleri eminim ki daha komik ve kaliteli.
	Cinselliğin daima ön planda tutulduğu, gözle görülür-elle tutulur bir şey haline getirildiği devinimler akışına ise “dürtüsel saçmalık” yakıştırmasından daha “vurucu”sunu yapamayacağım. Öte yandan; bir tarafta kutsal addedilen, tarihiyle övünülen, atadan miras kabul edilen Ankara’yı “pavyonlaştırıyoruz.” Üstelik çok güzel bir maharetmiş gibi sergiliyoruz bu IQ’su henüz otobüsün üst tarafında yazan numaraları geçememiş insanlara…
	Hayat standardı olarak kaliteden yoksun şahsiyetlere “insan artığı” dediğim için çevrem tarafından aforoza layık görülsem de ben bu akşam, üstünde basa basa durduğum belirtisiz isim tamlamasını kanıtlar nitelikte bir film izledim. Üstelik izleyenlerin yanı sıra oynayanların da kafataslarının içine çuval geçirdiklerine eminim.
	Perspektifimizi değiştirecek olursak; film Sabit Kanca’nın. Lakin hikâye onun değil. Toplasak yirmi dakika gibi pespaye bir zaman diliminde çenesinin çıkıklığına maruz kaldık. Turabi’nin söylemlerine gelecek olursak; senarist bilgisayar başına oturup günümüzde “troll” diye tabir edilen arabesk kaçıkların mezelerini bize altlık yapmış. Galata manzaralı evinde salonun ortasında duran o kocaman sehpaya leptabını(!) koymuş, ışıkları karartmış, yanına bir de kupa içerisinde dumanı üstünde kremalı bir kahve almış olmalı senarist, senaryo bitince elindeki kupayı “avuçladıktan” sonra… Ne de olsa yazar tribi değil mi bu? “Kim bilir kaç insan benim gibi düşünüyordur?” demek yerine ismi toplumda, artı yetmiş beş kuruşla büyütülmüş soğan halkası edilmiş bir filmden “Cebimiz acaba nasıl dolar?” salyaları akmakta. Durun! Ben sizin yerinize söyleyeyim: “Allah’a şükür bu sene de karnımız doydu, gelen tepkiler de çok iyi…”
	Paranın Lidyalıların bir ayıbı olarak gördüğümden beri hala yanlış kişilerin kazandığını, felsefeyi Greklere adadığımdan beri yanlış kişilerin düşündüğünü, sanatın insanlığa ihtiyacı olmadığını düşündüğümden beri insanların sanatın tanımını “yalnış” olarak düzelttiğini vurgularım. Sevgilerle…
        
            