
                      Yönetmen Sebastián Lelio, Gloria ve A Fantastic Woman'dan sonra arka arkaya üçüncü defa kadınların merkezde olduğu yeni filmi Disobedience ile karşımıza çıkıyor. Disobedience, babasının beklenmedik ölümü üzerine cenazesine giden Ronit (Rachel Weisz)'in burada kardeşi Dovid (Alessandro Nivola) ile çocukluk arkadaşı Esti (Rachel McAdams) ile buluşmasıyla başlıyor. Kısa bir süre sonra ise Ronit, Dovid ile Esti'nin aslında birbiriyle evli olduğunu öğreniyor. Fakat bütün bunlar olurken de Esti ile Ronit arasında kimsenin tam olarak anlayamadığı bir kimya vardır.

Bu konuda Leilo, karakterlerini ve aralarında olan bağlantıları alışılmışın dışında bir şekilde tanıtmayı tercih ediyor. Filmde Ronit'in Esti için önemini ve Dovid ile Esti arasındaki evliliğin iç yüzünü öğrenmemiz biraz zaman alıyor. Bu esnada oyuncuların performansları ortada derin bir mazinin olduğunu ve karakterlerin içinde bulunduğu durumun sıradan olmayışını gözler önüne sermeyi başarıyor. Bu tarz filmlerde yönetmen, hikayeyi seyirciye anlaşılır kılabilmek için diyaloglar arasına seyirciye açıklayıcı cümleler yerleştirmeye ya da direk sesli anlatımla olanları anlatsa de, Leilo bunlara girişmiyor bile. Bu sayede film ilgi çekici yapısını korumayı başarıyor. Örneğin bütün fragmanlarda, hatta filmin posterinde bile Esti ile Ronit arasında bir aşkın yaşanacağı belli olsa da, film esnasında bu konu açıklığa kavuşmasına rağmen etkisini korumayı başarıyor.

Leilo'nun bir önceki filmi A Fantastic Woman, sevgilisinin ölümü üzerine yas tutmaya çalışan trans bir kadının çevresi tarafından gördüğü baskıya odaklanıyordu ve Leilo bunu sadece ana karakter için değil, aynı zamanda seyirci için de bir kabus haline getirmeyi başarıyordu. Fakat şaşırtıcı derecede Disobedience, bu etkiyi belli bir miktarda azaltmayı başarıyor. Evet, filmde iki kadın arasında geçen yasak bir aşk ve Yahudilik dininin getirdiği sert kurallar gibi temalar olmasına rağmen, film bunların hiçbirini seyircinin gözüne sokmaya veya gereksiz yere ana karakterleri ayırmaya çalışan kötü adamlar yaratmaya çalışmıyor. Örneğin din konusu, ana karakterlerin baş etmesi gereken bir kötülükten ziyade sadece içinde bulundukları atmosferi etkileyen bir şey olarak işleniyor.

Üstelik filmin bu konuları sert ve baskıcı bir şekilde anlatmasına gerek bile kalmıyor çünkü görsellik bakımından, Disobedience son derecede çarpıcı. Leilo'nun son filmi A Fantastic Woman'ın taşıdığı hayal gibi sahneler, renkli kıyafetler ve farklı mekanlardan sonra Disobedience'ın sadece belirli mekanlarda geçmesi ile taşıdığı klostrofobik yapı ve siyah-gri renklerin hakim olduğu renk paleti, filmin abartıya kaçmadan gerçekçi bir şekilde ilerlemesine yardımcı oluyor.

Gerçi, filmin sahip olduğu özgün tempoyu son 30 dakikasında da taşıyabilmesini isterdim. Melodramatik tonun zirveye ulaştığı ve karakterlerin yaptığı tercihlerin büyük önem taşıdığı bu final kısmı, gereğinden fazla hızlıydı ve tahmin edilebilirdi. Son yarım saatte filmden bir anlığına koptuğumu ve hikayeye son derecede yabancı hissettiğimi söylesem yalan söylemiş olmam (bunun nedeni bir günde Persona ile Claire's Camera'yı arka arkaya izlemiş olmam da olabilir). Filmin finali, hikaye için gereken son dramatik vuruşa sahip değildi. Hikaye, soru işareti bıraktığı soruları yavaş yavaş cevapladıktan sonra film emin olmayan bir şekilde sonlanınca, filmin etkisi ister istemez biraz zayıflıyor. Ayrıca filmin ele aldığı durumun gerçekçi işlenmesine karşın ortada bulunan koşulların altının daha güçlü bir şekilde çizilmesi daha iyi olabilirdi. Hikaye, bulunması gereken derinliklere bir türlü inemiyor. Sonuç ise biraz fazla yüzeysel kalıyor.

Yine de Disobedience, Rachel Weisz ile Rachel McAdams'ın güçlü kimyası, Leilo'nun yönetmenliği ve hikayenin taşıdığı eski usul, sade hava ile türünün benzerlerinden bir tık önde olmayı başarıyor doğrusu. Gerçi çıkan sonucun tam olarak harika olduğunu düşünmüyorum, finalde hikayedeki klişeler daha belirgin olmaya başlıyor ve senaryonun gerektiği derinliğe inememesi bazı sorunlara sebep olabiliyor. Bu bakımdan filmin yeni kuralları yıktığını söyleyemem. Yine de film sıkmayan temposu, anlaşılabilir ana karakterleri ve etkili atmosferiyle izlenebilir olmayı başarıyor. Beklentileriniz çok yüksek olmadan izlerseniz, pişman olmayacağınız bir yapım olacak.

PUANIM: 6.4/10
        
            