
                      Kariyerinde pek çok klasiğe imza atmış Woody Allen'ın çok kolay izlenebilen, ancak sinema otoriteleri tarafından pek de beğenilmeyen son filmi. Baş rollerde çok beğendiğim başarılı oyuncular Phoenix ve Stone var. Aslında yine tematik olarak önceki filmlerine benzer karakterler ve olaylar yaşanıyor. Bir felsefe profesörü Abe, Kant, Heidegger veya Kierkegaard gibi filozoflardan alıntıladığı pek çok aforizma eşliğinde varoluşsal bunalımların içinde yüzen, karizmatik, kasabaya yeni gelen, gizemli bir adam. Jill de onun hayranlarından biri, kendisinin de vakit geçirmekten en fazla zevk aldığı. Emma Stone bu tip rollere öteden beri oldukça yakışıyor zaten. İşlenen bir cinayetin ardından akış tamamen değişiyor haliyle. Filmin baştan itibaren tutturduğu komedi tonu ise hiç zedelenmeden devam ediyor. Cinayet veya diğer yaşananlara rağmen. Daha derinlikli, daha özenli olabilirdi gibi sanki "Irrational Man". Ünlü yönetmenin kendini ciddiye almadığı, bilinçli olarak böyle hafif bir filme imza attığı, bunu yaparken de amacının keyifli vakit geçirmek olduğu hissi uyandı bende. Yani çok da kasmadığı ortada. 90 dakikalık kısa süresi sonucunda da keyifli, bir çırpıda izlenen, sürükleyici bir yapım çıkmış ortaya. Aslında film tüm bu hafifliğine rağmen çok önemli ve üzerine uzun uzadıya tartışılabilecek bazı sorular da bırakıyor seyirciye, onları düşünmeye ve içgüdüsel olarak bir karara varmaya iterek. Cinayetteki ahlaki kaygılar mesela, bunlardan en fazla göze çarpanı. Yönetmenin sinemasına aşina olanların rahatlıkla beğeneceği bir film. Beklentileri yüksek tutmadan izlemek kaydıyla.
        
            