
                      Yer yer yürek burkmayı başarabilen, ağdalı bir hikayeden, gayet "stilize" bir şekilde çekilmiş film. Bronte'nin romanını okumadım. Bu nedenle kitap-film karşılaştırmasına doğal olarak giremeyeceğim. Fakat şunu söyleyebilirim ki, okumamama rağmen, bana kitabın ruhunu yansıtabiliyormuş gibi geldi. Kamera açıları, mekanlar, kostümler, o eski İngilizce ve tabii ki karakterler, bizleri o döneme çekmeyi başarıyor. "Jane Eyre" daha önce pek çok kez sinemaya uyarlanmış bir eser. Gerek oyuncu kadrosu gerekse iddiası bakımından bu sonuncusu en fazla sükse yaratanı oldu tabii ki. Rahatlıkla izlenebilecek bir film olmuş. Oyuncular iyi. Özellikle Mia Wasikowska tek başına taşıyor her şeyi. Dönemimizin önemli aktörlerinden biri haline gelen Fassbender de genellikle pek de zorlayıcı olmayan ancak yine de ince bir işçilik isteyen rolünü yine layıkıyla canlandırıyor. Bir aşk ve kendini bulma, büyüme hikayesi. Ama kesinlikle bir "Pride & Prejudice" tarzı değil. Daha karanlık. Daha karamsar. Neredeyse tek bir saniyede bile "neşe"ye yer tok "Jane Eyre"de. Yalnızca küçük Adele'nin şarkı söylediği sahne var. Fukunaga oturaklı, kaliteli filmler çekmeye devam ediyor. Size inanılmaz yeni şeyler vaat etmiyor. Ancak yalnızca ve yalnızca sanat yönetimi ve sinematografisi için, veya Wasikowska'nın genç yaşında ne kadar başarılı olabileceğini görmek için dahi tercih edilebilir.
        
            