
                      Bu tarz filmlere pek alışamadım daha.Yani durgun giden,aynı görüntüyü ileri geri yapıp gösteren sanatsal filmlere...Aslında seviyorum bu tarz filmleri.Film ruhumu dinlendirdi adeta.Uyuşturdu tüm vücudumu.Müzikleriyle ve Michael Pitt'in harika oyunculuğuyla sevilmemesi tuhaf kaçardı.Yer yer sıkıldığım anlar oldu,bu da tarzı henüz tam anlamıyla benimseyemediğimden kaynaklanıyor.
Kurt Cobain'in ruhsal durumunun bundan farklı olabileceğini sanmıyorum.Bence Gus Van Sant doğru bir anlatım yolu seçmiş.Ölüm sahneside,son zamanlarda izlediğim en müthiş ölüm sahnelerinden biriydi.Müzikleri tekrar tekrar dinlenir.Eşsiz bir sinemasal anlatım.
        
            