
                      bazı filmler vardır, izledikçe daha çok kez izlemek istersiniz; hatta belki de ara ara aklınıza gelir, içinizden bi kez daha izleyeyim diye geçirirsiniz. benim için kalküta'nın çocukları "o" filmlerden. sanırım 4 veya 5 kez izledim, ilki desem sinemasında, daha sonra tabiki ntv de. ve her izleyişimde başka bi şeyleri seviyorum filmde. her izleyişimde başka bi çocuk oluyorum, onun yerine koyuyorum kendimi. 
ben de amatör olarak fotoğrafçılıkla ilgileniyorum, ve kalküta'nın çocuklarını izledikçe onların kompozisyon yeteneğine hayran kalıyorum...fotoğrafçılığın teknik konuları iyi bir makina ve biraz eğitimle öğrenilebilinir, ancak kompozisyonu öğrenmek zordur, ve filmde o "içten gelen"le birleşen kompozisyon eğitimine yoğunlaşlıyor. bu da çocukların zekalarının yetişkinlerden nasıl farklı, daha yaratıcı ve ayrıntı yakalayıcı olduğunu ama daha da önemlisi "o" çocukların bi yetişkinin hayat deneyimiyle çocuk zekalarını nasıl harmanladıklarını gösteriyor. bu yönleriyle gerçekten olabilecek en iyi kurguyu yakaladıklarını düşünüyorum bu filmi yaparken. izleyince kurgunun dışında görüntülerin, çekim açılarının da çok iyi olduğunu göreceksiniz-ki bunda aslında çocukların da büyük payı var fotoğraflarıyla:)
sözün kısası zana briski'ye hayran kaldım ve onu gerçekten kutluyorum...
        
            