
                      sonlara doğru iyice ekspresyonizm cümbüşüne dönen harika bir filmdir bu. bir yandan sanatı sanat için icra eden başarılı oyun yazarı barton fink'in iş sıradan bir insanın sevebileceği daha hafif ve anlaşılır şeyler üretmeye gelince başarılılı olamaması. bir yandan iktidarın bir maşası olarak kullanılan holywood sinemasının karikaturize edilmiş eleştirisi. bir taraftan barton'ın gerçek dünyayla bir türlü bağıntı kuramayan kopuk iç dünyası. yine bir taraftan kendisine çok zıt bir karakter olan yan komşusuna duyduğu bağlılık ve sevgi.. filmin başarısı da burdan geliyor sanırım, pek çok görüş açısıyla üzerine saatlerce konuşulabilecek çok geniş bir film. yine ironik bir şekilde holywood'dan çıksa da bağımsız sinemaya harika bir örnek.
        
            