
                      Lars VON Trier...!!!!
ne yazılabilir ki,ne söylenebilir ki.sadece oturup izlemek,kendinden geçmek,huşu içerisinde sinemasının biçim ve içeriğinin haykırışına seyirci olmak yeter mi?ama bu film kanımca sadece bunları yapmamızı isteyen bir film gibi duruyor.sadece o kasvetli atmosferi an ve an hissetmemizi,hatta biraz daha ileri giderek ve yoğunlaşarak bazen,o hastalığın sanki üzerimizde gelişimini hissetmemizi istermişçesine bizlere o sıkıştırılmış hissini vermesi inanılmaz bir sinema şöleni haline getiriyor filmi.
son sahnedeki çığlık sahnesine dikkat........!!!!!
film o noktada doruğa ulaşıyor ve o ana kadar oldukça başarılı bir şekilde gerilen ve sıkıştırılmışlık hissinden patlama noktasına gelen seyirci o kadınla birlikte çığlık çığlığa kendinden geçmek istiyor.Lars (VON) Trier!!!!!!!!!
        
            