
                      Uzan zaman sonra sinemada izlediğim en güzel eserdi.söylemeden geçemeyeceğim.üzerinde durulan 3 soyut kavram ölüm zaman ve sevgi filmin senaristinin dünyanın tümünde gerçekleşmekte olan toplumsal travmadan etkilendiğini ve unutulmuş duygulara dokunarak filme ulaşabilen  kesime en azından yaşadığını hissettirebilmeyi amaç edinmiş bence.çünkü kendi de etkilenmiş süreçten.Filmde beni en çok etkileyen sahne  zaman temasını yüklenmiş aktörün kaykayıyla başkahramanın bisikletinin arkasına tutunması değildi.aksine zamanın ilaç olduğunu savunanlara düşman olmuş kahramanın zamanı temsil eden aktörü bisikletiyle peşinde sürüklemesi zamanınsa aktörün bisikletine tutunduğu sahneydi..çünkü zamanı sırtında bir yük gibi taşıyan kahraman il kez o sahnede zaman kavramının önüne geçmişti.zaman ve insanın bir kovalamaca içerisinde olduğu bisiklet ve kaykay figürleriyle vurgulanan en anlamlı sahneydi. 
Etkilendiğim diğer sahne ise babanın ölen kızı için hisselerinin bir kısmını kızı adına bir fona yatırması ve kızı öldüğü için hisselerini kaybetmesiydi.Bu sahne babanın her şeyi kaybettiğinin  ilk yüzüne vurulduğu sahneydi.ki baba burda parasını değil bitmemesini umduğu mutlu anların zamanın sevginin bittiği gerçeğiyle yüzleşiyordu,gerçek öyle olmasa da 

Sevgi kavramını yüklenmiş aktörün ilk sahnesinde ağlaması sevginin varlığını ağlayarak vurgulaması ve sevgi kavramı için bir bayanı seçmesi senaristin sevgiye bakış açısı hakkında bize ipuçları veriyordu.şunu mu demek istiyordu senarist:kadınlar sevgiyi gerçekten yaşar ve yaşatırlar,ve sevginin içinde mutluluktan ziyade en baskın duygu hüzündür,Sevmenin sorumluluk getirdiğini ve sevginin doğal sonucu olarak kaybetme endişesiyle acıyı da peşinde sürüklediği miydi? 

Ölüm kavramının orta yaş üstü bir bayan aktöre verilmesi beni çok şaşırtmadı.yine ölümü vurgulayanın bir bayan olması da ölümden sadece ölen ruhun alabileceği hazı düşündürdü.aktörün kibiri ölüm kavramının ağır gerçekliğinden miydi yoksa aktörün egosundan mıydı izleyicinin hayal gücüne bırakılmıştı.ve en süslüsüydü 3soyut kavramdan ölüm temasını yüklenen aktör.Acı  olan ölümü süslemişti.sax mavisi şapka ve aynı renk tüylü kabanla.burada vurgulanansa ölümün de gizli güzelliğiydi sanırım. 
Zaman kavramının çocuk yaşta bir aktöre verilmesi zekiceydi.çünkü zamanı en iyi çocuklar yaşardı,zamanın içinde korkusuzca yaşardı.çocukken zaman su gibi akmazdı,büyüklerin sorunuydu zaman.yavaşladıkça çoğalan ,hızlandıkça hissi azalan zaman. 
Filmde beni en çok etkileyen söz ise;’’evladını kaybeden biri asla toparlanamaz’’oldu.bunu evladını kaybetmiş bir anne evladını kaybetmiş ve toparlanacağını söyleyen baba için telaffuz ediyordu.’’Toparlanamaz’’ kelimesi yapı olarak olumsuz bir cümle olsa da ben öyle hissetmedim.o cümlenin içinde hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı,dönüşümün ve değişimin olacağı bakmasını bilirsen gizli güzelliği göreceğin vurgusu vardı.beni çok etkileyen diğer bir söz ise ölüm kavramını yüklenmiş aktörün sarfettiği’’kimse gerçekten ölmez’’cümlesiydi.bu cümlede hem ölüm hem zaman hem de sevgi kavramı bir aradaydı.ölüm gerçekti ve herkes bir gün ölür gerçeğiyle birlikte,sevginin ölümle bitmeyeceği,anıların ölüm kavramını öldüreceği ve zamanın anılarla durmayıp akacağı bedenen öleni ebediyen yaşatacağı vurgulanıyordu. 
Bu 3 kavramın tek bir kavramada birleştiği tek sözcükse sevgiydi.Sevgi ölümün içinde vardı, ölümü sevmese de ölümle ölümsüzleştirecek olan ilahi güce duyulan bir sevgiydi bu belki. sevgi zamanın ta kendisiydi,yaşadığımızı hissettiren zamana anlam katan,sevgisizliğin içinde bile sevgi vardı zamanı zehir yapan..
        
            