
                      Tenessee Williams'dan (ufak güneyli kasabanın dar görüşlü insanları) Arthur Miller'e uzanan Amerikan tiyatrosu havasıyla başlıyor film. Ama bizi mütemadiyen dürtüklüyor. Dekorun simgelleşmesi bizi konuya, en çok da karakterlere doğru itiyor. Burjuva bireyin içten içe yozlaşmışlığına tanık oluyoruz, ama dikkat yönetmen uyarıyor: Rica ederim, bunu sadece burjuva eleştirisi boyutunda değil, insani zaaflar ekseninde ele alalım sayın seyirci.  Finali beğendim. Bizim yerli filmlerde hep boyun eğen kadının şarkıcı olup onu ezen şımarık zengin çocuğundan aldığı rövanşı anımsatıyor, ve seyirciye yaptığı onca eziyete rağmen bir rahatlama ortamı ile olayı bitiriyor.  Ama benim tercihim makinalıyı Grace'in tatata diye kullanmasıydı. Bir de dersimizi alıyoruz: Zulmun sonu yok. Yapılan kötülük (nedeni ne olursa olsun, ister burjuva konformizmi, ister bireyin zaafı) başka bir kötülükle temizlenir. 'Peki iyi mi olur yani?' diye soruyor Lars...
        
            