
                      Babası ve abisinin karşı çıkması üzerine bale eğitimini gizli bir şekilde sürdürmek zorunda kalan Billy Elliot,bir gün babasının karşısında sergilediği o eşsiz bale gösterisiyle, en sonunda babasını bile yumuşatır.Ama ortada bir sorun vardır.Kraliyet bale okulunun seçmelerine hazırlanan Billy Elliot’un ,seçmelerin yapılacağı kente gidecek yol parası bile bulunmamaktadır.Bir maden işçisi olan babası,bir babanın oğluna sunabileceği en büyük fedakarlığı sergileyerek ,en sonunda ölmüş eşinden kalma manevi değeri yüksek altın takıları da satmak suretiyle, yol parasını çıkarır.      Billy’nin yaşadığı kasabada maden işçileri grev başlatmıştır ve dönemin başbakanı Margeret Thatcher(şu meşhur demir lady),grevcileri vatana ihanetle suçlamaktadır.Böyle bir ortamda bir emekçi çocuğunun ’burjuva sanatı’olarak nitelenen baleye yönelmesi paradoksal bir durum gibi gözükmektedir.Lakin Billy Elliot herşeyden önce  bizleri,sanatın sınıflarüstü niteliği üzerinde düşünmeye sevketmiştir.Benim film sonrası ilk  tepkimin  ’’vay anasını!halk çocuklarından da balet oluyormuş!’’olduğunu dün gibi hatırlıyorum.Filmi ben en çok gerçekmiş gibi algılanan bir şablonu yıktığı için sevmiştim.       Seçmelerde jüri karşısına çıkan Billy Elliot’un sorulan ’’baleye neden başladınız?’’sorusuna verdiği cevap son derece düşündürücüdür.      -Bilmiyorum;ama baleye başladığımda  bütün sorunlardan uzaklaşıyorum;adeta kayboluyorum.      Sanatın elit tabakaların bir tüketim unsuru  haline getirildiği günümüz dünyasında  Billy Elliot’un bu söyledikleri ne ölçüde yankı bulur bilinmez;ama şu bir gerçek ki insanlık 21. yüzyılda bu türden ’kayboluşlara’daha çok ihtiyaç duymakta...    Billy Elliot var olduğu sürece ben artık yalnız değilim...
        
            