
                      Belli düzeydeki bir sinema sever iseniz, size yeni bir şey katmayacaktır "Maggie". Temeline bir baba ve kızın dramatik olaylar sonucu yapmak zorunda kaldıkları tercihleri, takındıkları tavırları alıyor. Arnold farklı bir rolde karşımızda bu sefer. Filmi sırtına yüklenip tek başına götürebilecek durumda değil ne yazık ki. Breslin üzerinden akıyor film ancak genç oyuncunun da performansını pek parlak göremedim kendi bakış açımdan. Belki bazı sahnelerde fena değildi diyebilirim. Filmi tercih etme amacım bir iki yerde başarılı bir psikolojik-gerilim-dram olduğu yönündeki yorumları okumamdı. Ancak beklediğimi tam anlamıyla bulamadım. Tahmin edilebilir bir gelişme ve sonuç bölümü var filmin. Ancak tüm bunların yanında şaşırtıcı bir tarafı da var. Durgun atmosferine karşın göz açıp kapayıncaya dek bir baktım ki filmin 45. dakikasına gelmişim. Aynı his ikinci yarıda da devam etti. Film zaten kısa (90 dakika) ancak her 90 dakikalık film de bu kadar hızlı geçmiş gibi gelmiyor insana. Bir sürükleyicilikten bahsedebiliriz yani bu anlamda. Baba-kız ve anne arasındaki ilişki filmin yavan kaçan unsurlarından biri mesela. Bu konu çok klişe ve üstün körü işlenmiş. "Senin annen bir melekti yavrum" kıvamında. Daha önce yüzlerce defa kullanılan bazı hamleler tekrar kullanılacaksa, ki bu doğal bir durumdur, bana kalırsa 2015 yılında bu hamlelere bir iki orjinallik eklemek gerekiyor. Alışıldık konu ve karakterleri, alışılmadık biçimde yorumlamak ve bu hale getirmek, sinemanın 100 yılı aşkın serüveni içinde bir filmi "iyi veya kötü" yapacak kriterlerin başında geliyor. Bu çok zekice kararlar 3-5 dakikada da yapılabilir, veya daha oturaklı ve kendinden emin bir şekilde 90 dakika değil de 120 dakikalık bir film çekerek de yapılabilir. Yönetmene ve film ekibine kalmış bir tercih. Ancak kesinlikle olması gereken şey, belirttiğim gibi, yenilikçi hamleler. "Maggie" şu haliyle başarısız değil, ancak gerekli de değil.
        
            