
                      Son dönem Yapıbozumcu Yunan Sineması içinde, bu sinema dilini en yetkin kullanan yönetmen olan Yorgos Lantimos'tan duyularımızla algılanım oluşturabileceğimiz bir film. Filmin bize sunduğu polarize ve çürüyen bir dünyada en primitif deneyimimiz olan ''ölüm'' ve onu post-modern kabullenmeye çalışmamız her ne kadar edebi ve teolojik bir yaklaşım taşısa da, yönetmen bizim bu beklentimizi ters yüz etmeyi başarıyor ve sonuç olarak sonsuz yaşam çeşmesinden içebileceğimiz suyun kendi olanaklarımızla(ya da olanaksızlıklarımızla) ne denli reelleştirebileceğimiz ve bu uğurda da bürünebileceğimiz toplumsal rollerin beyhudeliğini ortaya koyuyor. Yönetmen adına kendi sinema dilini oluşturmaya başladığı önemli işlerinden biri olarak Alpeis, son dönem ekonomik krizin mahvettiği Avrupai bakış açısına yepyeni ve her türlü kendi içinde dekonstrüktif düzenlemelere açık bir yöntem kazandırıyor.
        
            