
                      filme gitmeden önce aklımda kalanlar hep kötü yorumlardı... beraber gittiğim arkadaşımında filmin ilk dakikalarından itibaren sıkılmaya başladığını belli etmesiyle beraber kendimde sorunlar aramaya başladım... =) ama filmin her karesi ilginç bi şekilde ilgimi çekti... film bittiğinde gerçekten mutlu ayrıldım sinemadan...serhat tutumluer ve melisa sözen’in oyunculukları mükemmele yakındı... diğer karakterlere ise zaten pek bi iş düşmüyordu...nakkaş sanatının 2 boyutlu tasvirlerinden, filmin kendi karelerine geçiş sahneleri gerçekten benim fazlasıyla hoşuma gitti ki bence bu çok iyi düşünülmüş ve uygulanmış... ayrıca ayna yoluyla yapılan imgesel anlatımlar beni o kadar etkilediki bence filmin en can alıcı sahneleride zaten bu sahnelerdi... o günün (18. yy) istanbul’u da teknoloji kullanılarak iyi bi şekilde aktarılmaya çalışılmış...filmin eksik yanları yok mu, elbetteki var... bir dönem filmi olduğu için o dönemin dilini tam olarak yansıtamadığını düşünüyorum... kimi zaman günümüz türkçesi kullanılmış, aralara eskiden kullanılan kelimelerden serpiştirilmiş ama tabiki bu şekilde iyi olmamış... diyologlar yeterince iyi, lakin nakkaşlarda görülen tasavvuf etkisini serhat tutumluer çok iyi yansıtamamış ya da bu senaryonun eksikliğinden kaynaklanıyor...en nihayetinde film bir derviş zaim filmi ve bunu farkedebilmek mümkün... çünkü tabutta rövaşata’dan bu yana süre gelen bir derviş zaim üslubu mevcut...cenneti beklerken bana göre gerçekten üstüne kafa yorulmuş ve ciddi emekler harcanılmış bir film... film ya izleyini büyüleyecek ya da canını çok ama çok sıkıcak, derviş zaim’in diğer filmlerinde olduğu gibi... ama cenneti beklerken beni fazlasıyla tatmin etti... tavsiye etmek isterim ama herkesi beni etkilediği gibi etkileyeceğini de düşünmüyorum... yani sonuçta bu kişisel bir his... yönetmen herkesi tatmin etmek zorunda değildir önemli olan kendi tatminidir... umarım başarılar elde eder bu film...
        
            