
                      Çok büyük, ihtisamli bir film oldugunu düsünmüyorum. Hatta buraya yazanlarin bazisi da o kadar büyütülmemesi gerektigini söylemisler zaten. Hollywood'da sessiz sinemadan sesli sinemaya geçisi anlatan bir film. Ünlü bir erkek oyuncu, sessiz dönemin tüm nimetlerinden yararlanmis ve star olmustur. Fakat sesli film yapmak istememektedir (nedeni belli degil, filmde sadece basit bir inatmis gibi gösteriliyor). Bu arada bir kadin figürana ilgi duyar ve kizin sinemada tutunmasi için bir degisiklik yapar: dudagina bir ben çizer. Çünkü star olmak için digerlerinden farkinizi gösterecek bir özelliginizin olmasi gerekmektedir. Her neyse, adamimiz inadinda israr eder, stüdyo destegi olmadigi için kendi sessiz filmini kendisi çeker ama iflas eder. Diger yandan "Benli Güzel" sesli filmlerin yeni stari olmustur. Ama eski askini unutmaz ve gizlice aktörümüze yardim eder. 
Görüldügü üzere konuda hiçbir yenilik yok. Sessiz sinemadan sesli sinemaya geçisi bu filmden daha iyi anlatan bir film var zaten: "Singin' in the Rain (1952)". Onu izleyin daha iyi. Onun disinda yeni bir kadin star yaratirken kendi büyüsünü kaybeden eski erkek star hikayesi de var arsivde: "A Star is Born (1954)" hatta yeni versiyonlarinin yaninda Sezen Aksu'nun oynadigi Türk versiyonu bile var. Onlari izleyin daha iyi. O zaman elde ne kaliyor? Pek de bir sey kalmiyor. Ama film kötü mü, hayir. Büyük bir rahatlikla izleniyor, sikmiyor. Siyah beyaz ve sessiz olmasi neden bir negatif özelliktir ya da neden büyük bir cüret olarak nitelendirilmistir anlayabilmis degilim. Günümüzde bile sessiz siyah beyaz filmler çekiliyor zaten. The Artist bir ilke imza atmiyor! Türk izleyiciler de Amerikan izleyicilerin aliskanliklarini ve önyargilarini benimsemis demek ki. Çok komik.
Tamamen kliselerden olusan (hatta bir Türk filmine benzeyen) The Artist'i birkaç basamak yukariya tasiyan unsur Jean Dujardin'in oyunculugudur. Cannes'dan aldigi ödülden beri Oscar alacagini biliyorduk zaten. Bu tür abartili oyunculuga yatkin becerisi var çünkü, ayrica güzel dans ediyor. Bérénice Bejo'nun neden Oscar adayi oldugunu anlamadim (üstelik yardimci kadin dalinda). Pek bir maharetini göremedim. Belki sonra görürüz. Köpek Uggie gerçek bir fenomen yalniz. 
Oscarlar Hollywood güzellemelerini, endüstriyi destekleyen filmleri her zaman ödüllendirmistir. Bu yüzden bu filme 10 adaylik geldi. Basyapit oldugu için degil. Üstelik sezon çok kiraçti, hangi film iyiydi ki? O yüzden filmin aldigi 5 Oscar gözünüzü boyamasin. 
Filmi tabii ki öneriyorum. Güzel bir film. Ama bir basyapit degil. Üstelik siyah beyaz ve sessiz diye bir "sanat" filmi izliyorum havasina da kapilmayin, yemezler. Bu film her ne kadar yabanci bir sinemaci tarafindan çekilse de tamamen "Hollywood" filmi. Üstelik kendi kendisini yalanlayan bir ana fikri var; eger iflas etmek istemiyorsaniz sinemada gelisen teknolojiyi yakalamalisiniz diyor, kendisi de teknolojide geriye gittigi halde. Hollywood'da bu tür "amaç sapmalari"na asinayiz. Bir sabun köpügü degil de gerçekten suya sabuna dokunan bir film olsaydi, sesli sinemaya geçis döneminde yapimcilarin fasizan davranislarina odaklanmasi gerekmez miydi, olayi tamamen bir aktörün basit inadina indirgeyecegi yerde? Haydi biraz gerçekçi olalim!
        
            