
                      kayıp çocuklar kenti gibi yeryüzünün en güzel aşk ve şiir filmini yapmış bir yönetmenin böylesine amerikan sineması kokakn, öyküsü bir türlü akmayan, ifadesiz bir film yapması öfkelendirdi beni.  jeunet için mutlaka izlenecek ama çok da bir şey beklenmeden (mümkün mü???) bu eylem yerine getirilecek. filmin tek görülmesi gereken iki anı: jodie foster ve denis lavantın göündüğü sahneler.
        
            