
                      Felaket filmlerinin sinemadaki tarihine baktığımızda herkesin şikayet ettiği belki de tek bir nokta var: Tüm dünyaya patronluk taslayıp katliamlar yapan bir ülke, nasıl oluyor da her türlü istilanın, doğa olayının ortasında kalmayı başarıyor? Bittabi üstünde çok da düşünülmesi gereken bir soru değil bu, Hollywood’un felaket filmlerine ve apokaliptik eserlere bakış açısı çok açık. Her 10 tanesinden 9′unun stüdyo yapımları olduğunu düşündüğümüzde, bir takım dayatmaların olmasını gayet normal karşılamalıyız. Dikkat çeken husus, bu noktada biraz olsun değişmeli esasında. Faciaların her biri, mağdur edebiyatı yapmakta bizimkilerle yarışabilecek kapasitedeki ABD’yi vurmasına vuruyor, Amerikan halkının böylelikle duygularını pek ala sömürüyor fakat filmlerdeki bir detay önemli. Her birinde adeta süper kahramana dönüşen, sayısız engeli aşıp sevdiceğiyle kavuşan, bazen tanrıcılık oynayan bir karakter mutlaka var ve ABD’nin bu felaket filmlerindeki tasviri, mekandan da öte bu kahramanın kendisinde yapılıyor. Milliyetçi duygularla perdenin karşısına geçen seyirci için de on numara bir şova dönüşüyor her şey. Okyanusun diğer iki ucundaki sinemaseverler de teknolojinin nimetlerinden kendini alamadığından, sanat sinemasından pek uzak bu filmlere abayı yakıyor.
        
            