
                      Nefis bir gerilim klasiği.Filmlerinde kuşları simgesel olarak kullanmayı çok seven Hithcock bu filminde başrolü onlara vermiş.Günlük yaşamda son derece masum olan bu yaratıkları çevresini tehdit edici bir gerilim unsuru gibi göstermiştir.Ki burda bir özdeşleştirme,bir benzetme hakimdir.Zararsız insanların da bir gün yok etme eğiliminde olabileceklerini kuş simgesiyle eşi benzeri görülmemiş bir biçimde anlatmış.Yönetmenin cok sevdiği kısa planlar,hızlı ve keskin kurgular bu filmde bir nebze terkedilmiş.Uzun bekleyişlerle dolu ağır bir kurgu denenmiş.Bunun nedeni saldırıların nereden geldiğinin belli olmadığının ve altta yatan sebebinin bilinemediğinin altını çizmektir.Bir diğer farklılık müzik kullanımının olmayışı bunun yerine kuş ve kanat seslerinin tercih edilmesi.Hatta bazen sessizlik de filmde gerilim öğesi olarak başvurulmuş ilginç bir tekniktir;kadının çığlık atmak için ağzını açması ama sesin cıkmaması.Yani yönetmen bu filminde de  deneysellikten kaçınmamıştır, aksine çok yoğun olarak başvurduğu  açıkça görülmektedir.Hitchcock hayranı olup da bu filmi izlemeyen varsa kesinlikle tavsiye ederim.
        
            