
                      Yıllar önce ''Sideways'' filmi ile tanıdığım, fena bulmadığım yönetmen Alexander Payne yine bildiği sularda ilerlemiş ''Senden Bana Kalan'' filminde. Gerçekçi karakterler, alttan alta ilerleyen depresif ama yıkıcı bir üslubu olmayan öyküler. Bu filmde de önceki filmde bulduğum şeyleri buldum sayılır. O filmden daha iyi yönü elbette bir aile öyküsünü anlatması filmin. ''Sideways'' şarap üzerine bir film gibi algılanmıştı seyircinin zihninde yıllar önce (aslında o da bir kendini arayış öyküsüydü) Bu filmle yönetmen daha herkese hitap edecek bir film çekip, daha çok gönül fethetmek istemiş anlaşılan. Bunu da başarmış bence. Ortada mükemmel bir film yok, başyapıt falan değil belki ama gayet samimi bir film ''Senden Bana Kalan''. Karakterlerin çoğu gerçekçi. Öyküde, zaman zaman zorlansa da izleyiciye kendisini inandırıp, sevdiriyor. Payne bu filmle üslubunu iyice oturtuyor. ''Melankolik anlatımlı ama sonunda kendinizi iyi hissettiren filmlerin Amerikan sinemasındaki adresi benim'' diyor dünyaya. Başarılı ve samimi.
        
            