
                      Sizlere bugün ‘once upon a time in hollywood’ filmini biraz eleştirel biraz bilgi verici birazda hayranlıkla yorumlamak istiyoruz. 

Öncelikle, sizlerle Quentin Tarantino’nun film evrenine küçük bir seyahat yapmak istiyorum. 1992 Rezervuar Köpekleri, 1994 Ucuz Roman, 1997 Jackie Brown ile başlayan, sonrasında Kill Bill ile hızını iyiden iyiye artıran Sin City, The Hateful Eight ile hız limitlerimizi zorlayan bir evren. Tabi bu arada Katil Doğanlar filmini, Dehşet Gezegenini, Gün Batımından Şafağa filmlerini de bu yolculukta anmamak olmazdı.
Tüm bu evladiyelik filmlere bir de Bir Zamanlar Hollywood’da filmi eklendi. Peki, izleyici olarak bizler yani yıllardır Quantin Tarantino filmi bekleyenler tatmin olacak mı? Hadi olduk ‘’Offf yine ne film yapmış bu adam!’’ dedirtecek mi?
Gelin soruların cevabını ufak ufak cevaplamaya başlayalım.
Öncelikle iki efsane aynı filmde. Brad Pitt ve Leonardo Dicaprio. Yönetmen, Quantin Tarantino. Konu Charles Manson. (Dünya üzerinde en çok tanınan ve sempati duyulan seri katildir kendileri.) Bir dizi oyuncusunun film sektörüne geçiş için verdiği mücadele vs… 
Film  tamı tamına 161 dakika ve pek fazla aksiyonluk sahnesi yok. Geriye kalan süre oyuncu-yönetmen-yapımcı ve çok iyi sinema kritiği yapabilen, setlerde vakit geçirmiş, gecenin bilmem kaçında sete gidenlerin anlamlandırabileceği bir yapıt. Yani, işin mutfağına daha çok hitap edilmek istendiğini ve mutfaktakilere ‘off bu nasıl bir film olmuş. Keşke benim olsa.’’ Dedirtebilmek istendiğini hissettim. Ve Bir kere daha yani ‘bakkal Mehmet abiyle gideyim izleyeyim çıkıştada iki çay içip filmden bahsedelim.’ diyebileceğiniz bir film değil.
Filmin ana sekanslarından birini ise batı ile uzak doğunun amansız dövüşünün galibinin değişmesi üzerine kurgulandığını belirtmek gerek. Özellikle 70’s-80’s kuşağının kahvelerde video kasetten izlediği yüzlerce filmin ana argümanı olan (Bruce Lee ile büyüyen nesil) batılının alaycılığı ile başlayıp, zamanla şaşkınlığa dönüşen dövüşmenin az zaman sonra (sinema izleyicisinin nabzına göre şerbetin ayarlandığı bir süre dâhilinde, sıkmadan ve de incitmeden) çaresizliğe bırakan ve batılının kaybetmesi ile sonuçlanması olayının bu film ile aksi bir sonla bitmesidir. Aslında bu sömürülen insanlardan küçük bir özür ile başının okşanması olayıdır. Fakat Quantin Tarantinonun Bruce Lee’ye aptal Hollywood setinde dayak yedirtmesinin ardında yatan gerçek işte budur. Amerika’nın 70’s-80’s kuşağı bu sürekli dayak yeme olayını çok içerlemiş anlaşılan.
Film her şeye rağmen (şey her zaman önündeki kelimeden ayrı yazılır. ‘ayrı yazılan ‘de ‘ye selam olsun) olağan üstü bir sanatsal yönetimle izleyicilere sunuluyor ve ‘alın işte sizler film yıldızlarını göklere çıkarsanız da (ayrı yazılan ‘de ‘nin kardeşi) dublörlerin evreni olmasaydı hollywood’un başka bir yere varacağını gösteriyor.
Not: filme gidecekler için bir adet yastık tavsiyemdir. Özellikle son yarım saat iyi bir uyku çekebilirsiniz, eğer dandik dizilerle mayhoş bir kafa ile gidiyorsanız.
Timur KOHEN
        
            