
                      Doğadaki insanı yüceltip, şehir insanını yanına çekmeye çalışan filmleri, kitapları genelde pek samimi bulmam. Şehirde yaşayan ve tatil günlerini bile internet başlarında geçiren ''şehirlilerin'' köyü, doğayı övmesi bana genelde gülünç gelir (bu yaşantıya izledikleri veya okudukları şeylerle değil de o yerlere gidip kendi gözleriyle hayran olmalarını isterim çünkü) Filmi de bu tarz bir yaklaşımla izlemeye başladım, pek ciddiye almadan, yine bir şehirli sömürüsü herhalde mantığıyla. Ama bu film neydi be arkadaş. Bu nasıl bir oyunculuk, bu ne kadar doğal bir karakter, bu bu resmen şiir gibi bir film. Gerçekten beni ters köşeye yatırdı film. Kurosawa'nın deha olduğunu bu filmde bir kez daha anlamış oldum. İzlediğim en samimi filmlerden. Farklı tarzlar olsa da ''Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak'' ın samimiyetini buldum bu filmde. Herkes izlemeli, her iki filmi de.
        
            