
                      Film, intihar etmek isteyen ateist bir profesör ile onu intihardan vazgeçirmek isteyen dindar bir adamın karşılıklı konuşma ve tartışmasını bizlere sunmaktadır. Film tek mekânda ve iki oyuncu ile geçmektedir. Karakterler “Siyah” ve “Beyaz” olarak nitelendirilmektedir. Kendisini trenin önüne atarak intihar etmek isteyen profesörü son anda ortaya çıkıp kurtaran Siyah, profesörü kendi evine getirir ve onu intihar fikrinden uzaklaştırmak için onunla konuşmaya karar verir. Film boyunca çeşitli simgeleştirmeler, imgelemeler, hatta ikonlaştırmalar göze çarpmaktadır. Her ne kadar İncil temelli olarak din savunuculuğu yapılsa da, evrensel bir İlah fikri ve inancı gözetildiği rahatlıkla görülmektedir. Kilit olan çeşitli kavramlar üzerine düşülmüş, bir dindar ve ateistin hayata bakış açısı genel itibariyle tarafsız olarak sunulmaya çalışılmıştır. Söz konusu ateist, intihar etmenin doğru olduğunu savunan, daha farklı bir ifadeyle nihilizmin etkilerini kendisinde görebileceğimiz birisi olarak karşımıza çıkmaktadır. Sadece Allah’ı değil, hayatın gerekliliğini ve anlamlılığını da inkar etmekte, dini dogmaların ötesinde, kültürel değerlerin de zamanla yitip gittiğini savunmaktadır. Siyahın, Allah’ın herkesin içinde olduğunu ve doğru ve güzel olanı bizlere söylediğini, bizleri gözettiğini, hayatımıza anlam kattığını ileri sürdüğünü görmekteyiz. Profesör de yani Beyaz da, Allah’ın bilimsel olarak irdelenmesiyle ilgilenmemekte, kendi baktığı pencereden Allah’ı göremediği gibi, hayatta da yaşamayı değerli kılacak bir şey bulamadığını ifade etmektedir.
Filmin tek bir mekânda ve sadece iki kişiyle çekilmesinden dolayı, sinematik geçişlerin, belirli bir düzlemde değişen olay örgüsünün ve konu değişkenliğinin olmadığı belirtmemiz gerekmektedir. Bu açıdan filmde verilmek istenen temel alt mesajlar ikili diyaloglar üzerinden veya tek bir kişi üzerinden verilmeye çalışılmıştır.
        
            