
                      sean penn'in şaheseri hariç hiçbirini beğenmedim diyebilirim. konular güzel ama işleyişler çok yavandı. hele son film "japon yapıyo abi." dedirtti, bayağı güldük eğlendik onda. 

ama şu çok açıktı ki tüm yönetmenler (zaten genelde savaş görmüş, acı görmüş, terörizm görmüş ülkelerin yönetmenleri idi) "bizim yaşadıklarımızın yanında sizin ki nedir ki?" tavrına bürünmüşler. ki son derece normal bu da. ama dediğim gibi içlerinden tek sıyrılan ve görülmesi gerek film sean penn'inki olmuş. kapitalizmin yapay mutluluğunu çok güzel eleştirmiş.
        
            