
                      Fellini’nin Aylaklar’ı nedense bana diğer filmlerinden ayrı bir yerde geliyor.Fellini, düş ile gerçek arasında gidip gelen anlatımını her ne kadar sezdirse de, diğer filmlerindeki gibi olmuyor.Ancak filmde karakterler o kadar iyi analiz edilmiş ve o kadar cazip bir öykü vardır ki, seyircinin kayıtsız kalması neredeyse imkansız.Filmin parti sahnesinde, Chaplin’in The Modern Tımes’ta söylediği şarkının müziği çalıyor.
        
            