
                      Bir Zamanlar Anadolu’da (Nuri Bilge Ceylan) (2011)

	Maktül Yasar’in (Erol Eraslan) Karisinin (Nihan Okutucu)  Kenan’i (Firat Tanis) azmettirmis olma ihtimali vardi. 
Doktor Cemal (Muhammet Uzuner); Katil’den olma, gayrimesru çocugun annesiz hayata tutunamayacagini düsündügü için bilim adamindan beklenmeyecek bir duygusallikla otopsiyi olmasi gerektigi gibi degil kurmaca ve olayin üstünü kapatacak sekilde yapti (bu yargimdan yine de emin degilim). Çünkü otopside görüldü ki Maktül’ün soluk borusuna ve cigerine toprak kaçmisti. Allah bilir maktül diri diri topraga gömülmüstü. Doktor otopsiyi usulüne uygun yapmis olsaydi sorusturma derinlesecek ve muhtemelen bir parmak izine vesaireye bagli olarak Gülnaz da hapse girecekti.
Köylü kizi Cemilenin (Cansu Demirci) gaz lambasi esligindeki çay servisi filmin en göze çarpan planiydi. Kahvalti sekansi ve Muhtar’in (Ercan Kesal)  Devlet ricalini agirlama ritüeli, bu esnada yaptigi muhtarvari konusmalar, köyün ödenek beklentilerinden yola çikarak lafi kendi ogullarinin (bizzat kendisinin) basarilarina getirmesi göz aliciydi.
Filmin bana göre ana damari ise Ambulanssiz gelinen olay yerinde Yasar’in domuz baginin çözülmesinden sonra cesedin binek aracina sigmayisi ve resmi görevli devlet erkaninin domuz bagini tekrar baglamayi akillarindan geçirmis olmalariydi!.
Kirikkale, oransal olarak suç ve suçlu anlatimi için iyi bir seçim gibi duruyordu. Bir de Anadolu’nun orta yeri olmasi ayri bir semboldü.
Filmin ana fikri ise; Savci Nusret Bey’in (Taner Birsel), egitiminin ve makaminin arkasina sünemis bir suçlu olmasiydi. Dolayli da olsa Karisinin ölümüne sebebiyet vermis bir suçluydu Savci. Cüheladan Kenan’in kadin meselesi için bir adami öldürmüs olmasi kinaniyodu Anadoluda. Ancak ahali, Bu cinayetten öte mertebe ve söhret sahibi Savci’nin daha acinasi, ve her türlü kinamayi hakeden bir insan oldugundan habersizdi. Yüksek perdeler arkasinda daha lüks ve daha cilali suçlar isleniyor, hatalar yapiliyordu. Tüm bu ahval, olaylarin objektif yansimasi olarak ekrana tasinan Doktor Cemal ‘in gözünden izleyiciye sunuluyordu. 
Nuri Bilge Ceylan’in isik, rüzgar ve simsek takintisi film boyunca yine bizlerleydi.
 Film karesi olarak benim en begendigim ise; metaforik olarak, mola verilecek köyün girisindeki arka çaprazdan çekilmis araç farlarinin git gide kayboldugu ve yerini zifiri karanliga biraktigi karelerdi. Buradaki metafor, sözüm ona köylü cehaletinin karanliga karsilik gelmesi olabilir.
Tüm bu anlattiklarimi bir kenara birakip yine de olmamis diyesim geliyor. Hadi olmamis demesem, daha iyi olmaliydi diyesim geliyor. Simgesel ögeler güçlü bir hikayenin içerisinde de anlatilirdi. Anlatim teknigi  konusundaki naçizane elestirim de söyle olabilir; Doktor, gömülmüs maktülü arama serüveninden döndügü vakit, odasinda eski fotograflara bakip içerliyor. O yorucu çalismadan dönüldügünde alelacel eski fotograflara bakilmaz. Eski fotografin izleyiciye sunacagi; “bir Anadolu kasabanin boguntusunda sikisip kalmis, eskiden mutlu doktor” drami çekmecede anahtar aranirken yanda göze çarpacak bir eski fotografla verilebilirdi. Bana göre böylesi bir anlatim daha güçlüdür.
        
            