
                      Öncelikle Birdman filmi, bildiğimiz üzere Oscar'da bu yıl en iyi film ödülüne layık görüldü. Oscar'da ne zaman bir film en iyi film ödülünü kucaklasa, normal olarak izleyicinin dikkatini çeker ve de bazen beklentiler yüksek tutulduğu için de o film bir hayal kırıklığı olabilir. Örneğin 12 Years A Slave, Amerikan eleştirmenlerin neredeyse hepsinden tam not almıştı ve de Oscar'ı da kazanışı, net bir biçimde daha da beklentilerimizi yükseltmiş ancak kendi adıma söyleyecek olursam beğenmeme karşılık, bir hayal kırıklığı da olmuştu benim için. Fakat Birdman, aldığı Oscar'ı fersah fersah hak ediyor diyebilirim. Hatta çok cesur bir seçim olduğunu da dile getirmem gerekiyor.  Birdman gibi değişik tarza sahip filmlerin de eleştirmenler tarafından sadece çok beğenilmekle kalmayıp ödül alması, Akademi'nin artık benzer tarzlarda çok başarılı olsalar da pek özgün olmayan senaryoların dışında da seçimler yapabileceğini bize göstermesi mutluluk verici. Neyse biz bu başyapıtı konuşmaya bakalım. Emmanuel Lubezki'nin muhteşem kamera tekniklerinden başlayalım. Gerçekten kusursuz, fazla söylenebilecek bir şey yok. Sanki tek bir çekimmiş gibi kamera geçişlerinin kurgulanması ise inanılmaz denebilir. Hem film adına inanılmaz bir artı hem de eskilerde uygulanmış olsa da(pekala az filmde) bu filme inanılmaz ayrı bir hava katmış. Filmde işlenilen senaryo tipi çok özgün. Spoiler olmaması adına açıklamayacağım ancak en temelinde daha önceden gördüğümüz bir senaryo tipi olmasına karşılık filmin konusunun ve de diyaloglarının onun üzerine kattığı anlamlar ve yenilikler gerçekten alkışlanası. Oyunculukların her biri de ayrıca övgüyü hak ediyor diyebilirim, özellikle de Michael Keaton, Edward Norton, Emma Stone ve Naomi Watts. Alejandro G.Inarritu'nun izlediğim ilk filmi olmasına karşılık filmografisini, genelde filmlerinde işlediği konu tiplerini iyi bir biçimde biliyorum diyebilirim. Onun da yönetimi gerçekten çok başarılı, zaten yaptığımız bu kadar övgünün en başında bulunan yani yönetmeninden bahsediyoruz. Müzikte ise hafif bateri sesleri ile izleyiciyi film kendisine çekiyor denebilir. Antonio Sanchez'in iki kez ekrana da yansıması çok hoş olmuş, özellikle ilk sefer. Birdman ile ilgili izleyiciye dile getirebileceğim iki not ise başında ağır bir giriş yapılmış olsa da devam etmenizi öneririm, bunu yapmamın sebebi ise birkaç arkadaşımın bu ağır başlangıcı sebebiyle filmi ilk 10 dakika içerisinde bırakmaları. Bunun dışında sonu da anlaşılması adına zor gelebilir izleyiciye, çünkü sonu hakkında bir şey söylenmiyor, sizin anlamanız isteniyor. Ben anladım sonunu. (Inception filmine de öyle demiş sonrasında anlamadığımı fark etmiş, yanlış bir şeyler olduğunu düşünüp tekrar birkaç detayın üzerinde durarak gerçekten anlamış, tümünü çözebilmiştim.) Neyse, sonuç olarak Birdman filmi dediğim gibi Oscar'ı fersah fersah almayı hak eden bir yapım bana kalırsa. Her ne kadar Oscar adayları içerişinde Boyhood ve The Grand Budapest Hotel en beğendiğim ikili olsa da, bu denli çok özgün ve kusursuz, sinemaya yenilik katan filmlerin çıkması, insanın sinemaya neden hayranlık duyabileceğini tekrardan hatırlatıyor bizlere. Sakın kaçırmayın!!
        
            