
                      Ari Aster 'Hereditary'den sonra takip edilecekler listesine alınmıştı. Merakla beklenen ikinci filmi, beklentileri karşıladı. Ancak yine de tüm hissettirdikleriyle (endişe, merak, gerilim, sürükleyicilik) bana kalırsa 'Hereditary' daha sağlam bir filmdi. Büyük tosladı demek abartılı olacaktır, yine de üçüncü filminde pek çokları daha bir büyük beklenti içine girecekler, daha fazlasını isteyeceklerdir. Yönetmenin 'yönetmenliği!' zaten ilgili sinema seyircisinin malumu! Sanat tasarımından, yaylı enstrümanların başarılı kullanımından, renk cümbüşünden, yakın çekimlerin etkinliğinden ve genel anlamda bunların yarattığı tekinsizlik havasından bahsetmeye pek gerek yok. Ama başroldeki Florence Pugh inanılmazdı. İlk defa izlediğim genç oyuncu, gelecekte çok önemli bir oyuncu olabilecek kalitede. Tabii yer alacağı projeler, tercih edeceği yapım ve yönetmenler son derece belirleyici olacak bu süreçte. Finalde gelinen nokta da, film boyunca psikolojik unsurlar düşünüldüğünde karakterler açısından tatmin ediciydi. Fakat bazı abartılar da yok değildi. Böyle bir filmin her anlamda mantık sınırları içinde kalması beklenemeyebilir, yine de kastettiğimi izleyenler anlayacaktır. Nihayetinde, senenin mutlaka görülmesi gereken eserlerinden. Şiddetle tavsiye edilir. Özellikle sinema salonunda izlenmeli.
        
            