
                      Yönetmen Netzer filminde oldukça başarılı bir olay örgüsü işliyor ve hiçbir detayı kaçırmadan, gerçekçi bir bakış açısıyla kamerasını kullanıyor. Öyle ki seyirci, seyirci olmaktan çıkıp bir adım öteye, gözlemci olmaya geçiyor. Uzun sekanslarda anne karakterinin farklı karakterlerle kendi doğrusunu bulma çabasına odaklanıyor. Bu doğru ise kadının oğluyla olan çarpık ve çalkantılı ilişkisinden kurtulma yolağına giriş mücadelesinden başka bir şey değil. Teorikte olumlu bir çizgi çizilse de Çocuk Pozu’nu seyrederken iyi bir anne karakteriyle karşı karşıya olmadığımızı anlamak da çok uzun sürmüyor. Nefret edilesi bir anne portresi çiziliyor, en az onun kadar itici bir oğul da anneye eşlik ediyor. Oğul karakterin ruh hali her zaman filmin asıl meselesi gibi gösterilse de bir türlü karakteri içselleştiremiyor oluşumuz da sorunlu bir evladın asıl sebebinin sorunlu bir ebeveyn olduğu gerçeğine götürüyor. Böylelikle çözümlemeye çalıştığımız karakter aslında oğul olmaktan çıkıyor ve annenin kendisi haline geliyor. Kamera karşısında yaklaşık iki dakika boyunca göz hareketlerimize yön verenin anne karakteri olması ise bununla paralel değil, tezat bir mantık çiziyor. Yönetmenin hikaye kurgulamadaki başarısına, anlatım ve işleyişteki ustalığı da bu noktada kendini gösteriyor. Netzer’in kaleme aldığı senaryosunu perdeye yansıtma stili ise takip edilecek yönetmenler listesine bir yenisini eklememize yarıyor.
        
            