
                      Bu ülkede herkes aynı türküyü söylesin diye çok uğraşıldı. Ancak yine de insanlardan biri bir başkadır benim memleketim derken diğeri ölürüm Türkiye'm dedi.Aynı şeyden bahsettiklerini anlamadılar. Birileri (!) istemedi bu iki tarafın uzlaşını. Sarmaşık giriş ve gelişme olarak Nadir Sarıbacak'ın üstün performansıyla bunu anlatan ve bunu da mükemmel derecede başaran bir film.
Birbirine hiç mi hiç benzemeyen 5 adamın 1 gemide 3 ay boyunca kalmak zorunda oluşundan ana çatışmasını kuran film içimizdeki psikopata göz kırpıyor. Yavaş yavaş gelen bir bunalımı, çöküşü anlatırken gücünü bu ağırlıktan almayı biliyor. Hatta bunu çoğu zaman hissettirmiyor. Kendine Müslümanları, sahte kabadayıları, doğuştan yancıları, en sağlam psikolojiye sahip gibi görünüp aslında en deli olan ruhsuzları ve aslında bu insanları bir arada tutabilecek argümanlar hala mevcutken bu argümanlara bile düşman olan gemi kaptanlarını anlatıyor.Bu insanlar ne yapıyor? Demeden filmin ilerleyen dakikalarında kendimize bir taraf seçmeye kalkmamız ise aslında bu kavgaya ne kadar alışık olduğumuzu ne kadar alıştırıldığımızı gösteriyor. 
Gelelim filmin finaline... Yok mu bu bizi birbirimize kırdırıp 'kamarasından' çıkmayan 'kaptanı' alt etmenin bir yolu ? Var elbet.Bir olmak.Ne olursa olsun diktayı, faşizmi, baskıyı, sindirilmeyi yok etmek için bir olmak. Nietzsche'nin muhteşem eseri Böyle Buyurdu Zerdüşt'te de olduğu gibi. Sürü olacağız. Hepimiz koyunlar gibi eşit haklara sahip. Ama bir çobana, kaptana ihtiyacımız yok.Eğer ihtiyacımız olmadığı halde böyle bir mekanizma mevcutsa:İstikamet kaptandır !
Tüm bu alt metnin dışında sıradışı ve özgün sahneler seyredeceğiniz sinemanın kalitesini yükseltecek ve açık ara yılın en iyi filmi olacak bir film seyredeceksiniz. 
En kısa sürede çobansız bir sürü olup
Bir başkadır benim memleketim ve ölürüm Türkiye'm türkülerini beraber söyleyebileceğimiz günlere erişmek dileğiyle....
        
            