
                      şimdi, daha önce de belirttiğim gibi rabbit-proof fence bu yıl en merak ettiğim filmlerden biriydi. Bu yüzden yaşadığım hayal kırıklığı feci oldu dün akşam filmi nihayet izlediğimde. Öncelikle filmin anlatımıyla ilgili eleştirilere katılıyorum. Gerçekten çok kaba, ilkel bir anlatımı var. Duygusal anlamda gereksiz aşırılıklara kaçılarak zaman zaman belli ki seyirciyi gaza getirmek amaçlanmış ama en vasat seyircinin bile artık karnı bunlara tok sanırım. Oyunculuklar ve mizansenler çoğu zaman o kadar yapay ve senaryo birçok noktada inandırıcılıktan o denli uzak ki.Diğer taraftan, ozgurbas’ın politik eleştirisine tam olarak katılmıyorum. Bir beyazın aborjinler hakkında samimi bir film yapması pekala mümkün olabilir. Bu kadar katı biçimde ayrımlar yapmak doğru değil. Bu aslında ırkçılığın bir başka yüzü olur sadece. Nasıl ki, bir dönem ve belki hala, bazı siyahlar hiçbir beyazın siyah hareketi içinde yer alamayacağını düşünüyordu; veya heteroseksüellerin eşcinsel oluşumlara destek vermesini garip karşılayanlar, doğru bulmayanlar vardır; ve bu örnekler çoğaltılabilir.Evet, beyazların bu tavrı olabiliyor bazen. Onların haklarını koruyalım, kendilerini savunamıyorlar bari onları biz savunalım falan gibi. Bu film de zaten böyle bir tavrı anlatıyor. ve aynı hataya kendisinin de düştüğüne katılmıyorum. Evet, tabii ki aborjinler kendi dertlerini kendileri anlatabilsinler, ne güzel olur. Geçen yıl filmekimi’nde gösterilen Eskimo filmi Atanarjuat, sadece yöresel efsanelerine dayanan bir öykü anlatıyor olsa da, ne kadar başarılı bir filmdi. çit’e dair benim dertlerim de daha sinemasal meseleler hakkında. film açıkça zayıf ve olmamış bir film.
        
            