
                      evet sadece 90 dakika içerisinde anlatıyor her şeyi.umudu,umutsuzluğu,sefaleti,bambaşka bir coğrafyayı ve kültürü.geçen haftaki duygu selinden sonra bir de bu gelince insan derin düşüncelere dalıyor.bir insanın umutsuzluğun içinde umudu arayışını anlatıyor kandahar.iran sinemasının son yıllarda kullandığı yarı belgesel,yarı hikaye kurgusunu bu yapıtta da açıkça görebiliyoruz.fonda afganistan’ın sefaleti,insanların yaşantısı değil sadece yaşama çalışıntısı,bacaksız ve kolsuz insanların bir tahta parçasına umut bağlayarak ortalıkta şuursuzca dolaşması...ve bunların içinde kaçtığı geçmişine geri dönmek zorunda kalan afgan bir kadın.söylemek ne kadar kolay değil mi?'afgan bir kadın'.ama dünyanın en zor sıfatlarından biri bu.ve bu zorluklara rağmen bütün şansları zorlayıp,olmayan fırsatları yaratmaya çalışarak kardeşine ulaşmaya çalışan 'afgan bir kadın'.son derece sade.realist bir film bu.yer yer çok güzel kullanılan mistik müzikler.hele nafas’ın kendisyle konuşurken kullandığı ses tonu insanın kalbine hücum ediyor direk.bacakları olmayan insanların uçaktan atılan tahta bacaklara saldırdıkları sahne tek kelimeyle muazzam.herkesin izlemesi gereken sade,kendi halinde ama müthiş bir etkileme gücüne sahip belgesel özellikleri barındıran başarılı bir film.iran gibi bizden çok daha geri kalmış ülkelerin filmlerine bir bakın,bir de onlardan çok daha fazla imkanlara sahip olan sinemacılarımızın yapıtlarına.yorum sizin....
        
            