
                      Üç Renk: MaviFransiz bayrağının renkleri adına çekilen üçlemenin ilk halkası Mavi.aynı zamanda özgürlüğün simgesi?Julie (Juliette Binoche), ünlü besteci olan eşini we kızını bir trafik kazasında kaybeder. Hastaneden çıktığında ilk işi geçmişe dair ne varsa kurtulmak olur. Elinde ne varsa satar,yakar?( telefon defterini yakması geçmişi istemediğinin en belirgin ifadesi) acısıyla yüzleşmemek için geçmişini reddeder biyerde,hiç yaşanmamış gibi davranır. Eşinin Avrupa'nın birleşmesi şerefine hazırlamaya çalıştığı konçertoyu yok eder.. Evden yanına aldığı tek şey kızına ait mavi boncuklu aksesuardır. İstediği tek şey geçmişteki hiçbir gölgenin gelecekte hayaleti olmaması? kalabalık biyerden daire alır kendisine,insanlardan kendini soyutlamakla onlarla içiçe olmak arasında sıkışıp kalmıştır Julie. Kimseye derdini anlatmaz,hiçbirşey paylaşmaz.. Geçmişi geride bırakmak mı yoksa geçmişle hesaplaşmak mı özgür kılar insanı? Bunun cevabını bulmak için kendisiyle savaş halindedir'Kaçışıyla huzur bulmaya çalışır.. ki ne kadar kaçarsa kaçsın geçmişi yok etmek mümkün değildir,konçertonun bi kopyası çıkarılmıştır, ve eşinin arkadaşı tamamlamak vazifesini üstüne almıştır. Geçmiş bundan ibaret değil, birde eşinin sevgilisi wardır;bununla da yüzleşmek zorundadır Julie,yüzleşirde'eşinin arkadaşıyla birlikte konçertoyu tamamlar,kendi yasını da? Geçmişi,yaşanmışlıkları,ölümü kabullenmek özgür kılar insanı,ağlayışı özgür kaldığının en güzel resmi?Filmi birde Annette Insdorf'un yorumuyla izlemek apayrı bir keyifti benim için? Filmde görülen hiçbir şey boşuna değil,her imgeye bir anlam yüklemiş yönetmen. Julie ne zaman geçmişi hatırlasa mavi pırıltılar beliriyor yüzünde,geçmişe sarıldığı an özgür kalıyor benliği aslında. Yönetmenin bu seri hariç diğer filmlerini izleme fırsatım olmadı henüz, ama öğrendiğim kadarıyla yönetmen ana karakterlerin dışındaki insanların hayatları hakkında bilgi vermeyi sewermiş filmlerinde. Bu filmde eylem yapmaya hazırlanan gençleri gördük,ayrıca elindeki şişeyi geri dönüşüm kutusuna atmaya çalışan yaşlı bir kadını... Juliete Binoche'un performansı parmak ısırtacak cinste. Bu kadarmı sakin,ağırbaşlı oynanır; bir yalınlık bu kadar mı çok şey anlatır..Filmin müziği Zbigniev Preisner'e ait. Kendisi filmde küçük bir rol almış;Julie'nin sürekli gittiği cafenin karşısında flüt çalan kişi. Ayrıca müzik, filmin senaryosu hazırlanmadan hazırmış.Filmde çok hoşuma giden sekansların biri de küp şekerin kahweyi içine çektiği sahne.. yönetmene göre bu,Julie'nin içine kapanıklığının simgesi.Siyahtan maviye,geçmişten geleceğe, kabullenişten özgürlüğe geçişin hikayesi? az diyalog,sade anlatım,karamsarlığı iliklerinize kadar hissettirecek oyunculuk wüve müzik,durağan ilermesine rağmen inadına güzel bir film?.
        
            