
                      Görselliği, oyunculuğu açısından hiç bir problemi olmayan Çağan Irmak kalitesindeki film karetta karetta ya da 'tospağa' duyarlılığıyla günümüz sadist televizyon programlarına yaptığı göndermeyle başarıyla anlattığı kuşak çatışmasıyla artı puanları toplarken artık ezber ettiğimiz ve kabak tadı vermeye başlayan 'herkese ve her şeye rağmen hayallerinin peşinden koşanların dram ve umut dolu hikayesi' temalı senaryosuyla artılarını azaltıyor. Bu tarz bir yerli filmde kamera açısı, çalışılan oyuncular gibi değişkenlerin aynı/benzer olması o yönetmenin tarzı olabilir. Ancak evrilip çevrilip aynı hikayenin anlatılması bana Çağan Irmak'ın seyircisini aptal yerine koyduğu ya da çok yetenekli bir senarist olmadığı düşünceleri arasında mekik dokutuyor. Ancak yine de yeşilçam sevdalıları, hala bu hikâyeden sıkılmayanlar için haftanın tercihi olabilir. İyi seyirler.
        
            