
                      Mel Gibson on yıl sonra yönetmenliğe geri dönüyor. Yıllardır kariyeri pek iyi gitmeyen ve bitme noktasına gelen Gibson, dönüşünü "Hacksaw Ridge" ile din ve milliyetçilik üzerinden yapıyor. Senaryosunu Robert Schenkkan (The Pacific, All the Way) ve Andrew Knight'ın (The Water Diviner, Rake) yazdığı biyografik film ikinci dünya savaşında Okinawa muharebesi sırasında insanları öldürmeyi reddeden bir vicdani retçi askerin silah dahi taşımayarak 70'den fazla insanı kurtarmasını konu alıyor.

Blockbuster filmlerin dörtte bir bütçesine sahip olan film, bütçesini sonuna kadar kullanıp "Er Ryan'ı Kurtarmak" filminden sonra izlediğim en epik ve gerçekçi savaş sahnelerini izletti. Mel Gibson dönüşüyle kalitesini fazlasıyla göstermeyi başarıyor ancak ucuz karakterleri yedirmekte zorlanıyor.

Hugo Weaving az ve öz süresiyle birinci dünya savaşından sonra psikolojik olarak bitme noktasına gelen baba rolünü her zamanki klasına yakışır şekilde sergiliyor. Başrol Andrew Garfield ise avanak bakışlarıyla ortalama üzeri bir performans sergilesede Oscar şansı pek göremiyorum. Vince Vaughn ise "Full Metal Jacket" veya parodisi yapılan "Forrest Gump"dan fırlamış gibi basit ve ucuz durmasıyla karakteri sevmenize tamamen engel oluyor.

 Filmde, Hıristiyan inancına koyu bir biçimde bağlı olan başrol karakter Desmond Doss, öldürmenin yanlış olduğunu düşünen ve bunu kabul etmediği için büyük sorunlarla uğraşan bir asker. Ancak bu inançlarını göze parmakla sokmayı seven Mel Gibson yüzünden neredeyse bir Hıristiyanlık propagandasına göz kırpıyor. Tek taraflı bir bakış açısından ziyade Japon askerlerinde insan olduğuna dair ufak göndermeler yapsa bile o kadar sığ kalıyor ki buna inanmanız çok güç hale geliyor. Muhteşem muharebe sırasında birbirlerine koşan askerlere baktığınızda, Japon askerler adeta Matrix'de sisteme isyan eden robotlar gibi vahşi ve barbarca bakışlarla insanı korkutuyor. Ardından harakiri sahnesi ve beyaz bayrak açan Japon askerler ile tekrar bir bakış açısı kazandırayım derken barbar askerin kendini canlı bomba tarzında patlatmasıyla tekrar tadı tuzu kaçıyor ve iyice Amerikan milliyetçisi bir film haline geliyor. Yinede hakkını yememek lazım örnek verdiğim "Er Ryan'ı Kurtarmak" kadar milliyetçi ve tek taraflı değil ancak bakış açısını sınırlı düzeyde bırakıp yeterli dramayı sağlayamıyor. Amerikan bakış açısından da fazlasını beklememek gerek zaten.

 Film iyi ses efektleri, muhteşem görüntüleri ve sizi savaşın ortasında hissettiren muhteşem savaş sekanslarıyla takdiri hakediyor. Film vizyona girdiğinde dahi en küçük salonlarda ve çok sınırlı sayıda salonda oynatılmıştı. Dvd'si çıkınca kaçırmayın ve mümkün mertebe en iyi ses ve görüntü imkanlarıyla izlemeye çalışın. Sonuç olarak Mel Gibson dönüşünü temiz bir biçimde yapıp, senenin hoş ama potansiyelini karşılayamamış bir filmine imza atıyor.
        
            