
                      Christopher Nolan’ın filminin başında dünyanın çürümekte olduğunu görüyoruz. Neden mi? Onun önemi yok. Dünyadan bir şekilde “kaçmalıyız” çünkü filmin vaadi bunun üzerine kurulu. Çıkıp galaksi değiştirmemiz, ışık hızında gitmemiz, cyro-sleep’e yatmamız lazım. Yıldızlararası’nda bu gerçekleşene kadar izlediğimiz her şey koca bir boşluk içeriyor. Belki en başında şunu söylemek lazım, dünyanın kurtulmasını sağlayacak kişi Cooper’ın kızı Murph, her yerde “çok zeki, çok parlak” diye geçiyor. Ama bize neden böyle olduğuna dair bir kanıt sunulmuyor. Büyüyene kadar hayaletlere inanan bir kız olarak kalıyor. Film kabaca “zeki işte uzatma” diyor, daha sonra da bu kızın bu zekiliğinin dünyayı kurtardığını söylüyor.  Bu gibi tutarsız senaryo hamleleri filmin her yerine yayılmış durumda.
        
            