
                      1927 yılından bugüne değişmeyen duyguların temsilcisi olan film. İlk saniyelerinden itibaren sizi öyle bir içine çekiyor ve karakterlere öyle bir ısıtıyor ki hayran kalmamak mümkün değil. Bu filmin aynı zamanda Nosferatu’yu çeken adamın bir diğer işi olduğunu görünce inanamayacaksınız. Murnau ustalığını böyle gösteriyor bizlere, iki apayrı konu ve duygu taşıyan iki filmi de harika kotarıyor. Aslında benzer başarılar da göze çarpmıyor değil. Örneğin hikaye anlatımı. İki filmde de son derece sürükleyici. Sahneler büyük özen taşıyor. Hatta biraz daha ileri gidersek Murnau için “mükemmeliyetçi” sıfatını da kullanabiliriz sanırım. Filmin girişinde de belirtildiği üzere, iki insanın, tarihin herhangi bir döneminde herhangi bir şekilde yaşayabileceği şeyler ve hissedeceği duygulardan yola çıkılmış. Tümüyle evrensel bir sinema. 85 yıl sonra bugün hala izleyenlere aynı şeyleri hissettirebiliyor ve finale doğru yoğun sevinç veya üzüntü duymamızı sağlayabiliyor. Klasik sinema adına görülmesi gereken çalışmalardan.
        
            