
                      Oyuncuların doğallıktan ödün vermeksizin seyirciyi kendilerine hayran bırakan performanslarının yanı sıra bir an olsun düşmeyen temposu ve kahkaha tufanı yaratan replikleri ile sımsıcak bir ikinci bahar öyküsü Başka Söze Gerek Yok. Yönetmenin hikayeyi dallandırıp budaklandırmadan anlatması da bu sıcaklığı ve sempatiyi körükleyen önemli birer unsur. Tam her şeyden umudu kesip, Eva’nın yaşantısını rutin şekliyle devam edeceğini ve hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünürken bu güzel masalı tatlıya bağlaması da salonu terk ederken son bir kez tebessüm etmenize sebep oluyor. Gandolfini’nin son vuruşunu yaptığı, Dreyfus’un ise komedi kulvarında rakip tanımayan isimlerden olduğunu kanıtladığı Başka Söze Gerek Yok’un sezonun en iddialı bağımsız komedilerinden biri olduğunu söylemek de hiç abartı olmaz.
        
            