
                      Bazen bazı filmler için ’bir an önce gelse de gitsek’ durumu oluyor bende. ama ender olarak da o ’bir an önce...’ filmleri gelince kararsızlığa düşüp acaba gitmesem mi diyip gösterimde kaldığı süre boyunca her seferinde o film yerine yan salondaki başka güzel bir filme gittiğim oluyor. genelde bu durumda sonradan filmi görünce keşke gitseydim diyerek iç çekiyorum. Cennetin Krallığı neredeyse bu genelin dışında kalan bir film. Bundaki en büyük etkenlerse Gladiator ve Orlando Bloom.Ridley S.’ın büyük bir yönetmen olduğunu söylememe gerek yok. Gladyatör’ün de çok iyi bir film olduğunu... Ve bu iki şey ister istemez acaba ’Bu sefer de olacak mı?’ sorusunu koluna takıp getiriyor karşımıza. Cevabı bana göre kesin: Olamamış! İlk neden Orlando Bloom’un ’müthiş’ oyunculuğu. Russel C. Gladyatör’e ne kattıysa kendileri o kadar götürmüş Cennetin Krallığı’ndan. Oyuncunun Yüzüklerin Efendisi’nde  karakterinden kaynaklanan kendi çapındaki karizmasını önündeki 3 filmle bir adım öne götüremeyip olduğu yerde sıçramaya devam etmesine akıl sır erdiremiyorum. ’Ben aslında komik biriyimdir. Bu yüzden artık komedi filmlerinde de oynamak istiyorum.’ diyen oyuncunun o halini görmek belkide gerçekten daha iyi olur. çünkü daha bu tip karakterleri kaldıracak kadar oyuncu olamadığını düşünüyorum.Ridley S.’a gelirsek. sanki Gladyatör’ür altında kalmim de değişik bi kaç numara yapim dermişcesine acayip kurgu ve kamera hareketlerine baş vurmuş.(Filmin başıdaki çatışma sahnesinden bahsediyorum) Bunun yanında Gladyatör’deki gibi karanlık bulutlu bir atmosfer filmin geneline hakim -ki bundan çok memnunum çünkü böyle filmlerde güllük gülistanlık havalar hiç de hoş olmuyor. sonuçta ortada bir savaş var ve hiçbir savaşın iç açıcı bir yönü olamaz. Burda ilginç olan, birçok sahne geçişinde etraf güneşlikken birden bulutların karaltısının etrafı kaplaması dikkat çekici. Bunun yanında yönetmen çokça imgelemeye baş vurmuş. sürekli bir şeyler göze çarpıyor. kısa süreliğine gösterdiği resimlerle filmi derinleştirmiş Scott.Bizim taraftan bakarsak S. Eyyubi filmde Orlando B.’dan 10 kat daha karizma. Hem karakteri hem oyunculuğuyla öyle. Müzikler Gladyatör’deki gibi çok hoş. zaten kulamıza çokça aşina müzik de mevcut. görüntü ve renk-ışık çalışması da zaman zaman doruğa çıkıyor. genelde yeşillik olan sahnelerde yönetmen müthiş görselliğini konuşturuyor.Temposu ara sıra ağırlaşmasının yanında ticari kaygılar sonucu boşrole getirilen Orlando B.’da dümdüz yüzüyle can sıkıyor. ancak Eyyubi’nin olduğu son bölümde herşey üst seviyeye fırlıyor. onun büyüklüğü filme çok büyük hava katıyor, film çok etkileyici bir hale bürünüyor(mesela bir çoğumuzun en azından okullardaki tarih kitaplarından bildiğimiz bir an olan Eyyubi’nin yerdeki haçı kaldırıp yerine koyması gibi) Sonuçta daha iyi olabilirdi bu film. ancak olanla yetinmek gerek. çünkü cidden kimi yönleriyle usta işi bir yapım Cennetin Krallığı.(7)
        
            