
                      "- Hani hep anı yakala derler ya? Ben tam tersini düşünüyorum. Sanki bu anlar bizi yakalıyor bence.
- Evet, biliyorum bu sabit bir şey. Bu anlar sanki her zaman şimdiymiş gibi."

Boyhood, mükemmel akıcılıkta olan ve çekildiği 12 yılın hakkını veren bir film. Yani film mükemmel ama Oscar yarışında en iyi film ödülünü alacak kadar değil. Film çok sıradan çünkü, Amerikalı bir çocuğun 5 yaşından 17 yaşına kadar yaşadıkları anlatılıyor. Konu bu kadar basit ve filmin senaryosuna da öyle yansıyor ama film etkili. Yani "bu çocuklar bizim elimizde büyüdü" tarzında bir duygu gelebiliyor size. İşte bu sıradan film bu yüzden etkileyici. Yani her şeyi gerçekçi yapmış. Bu yüzden de filmin başarı oranı daha da yükseliyor.

Bu arada eleştirinin en başında minik bir diyalog yazdım. Bu diyalog filmin sonunda geçiyor ve eğer bu diyaloğu anlamazsanız sizin için gereksiz bir 165 dakika geçmiş hissi uyandırabilir. Bu yüzden türünün hayranı olmayanlar bu faktöre göre izlesin. Aslına anlaşılmayacak bir şey yok ama çoğu kişi ilk 15 dakikadan sıkılabilir. Demek ki, bu film onlara göre değilmiş.

Filmin teknik ekibine gelirsek eğer; buradan bütün ekibi kutluyorum. Özellikle filmin yönetmeni ve senaristi Richard Linklater ile oyuncu ekibini ayrıca kutluyorum. Bu arada oyunculuklar arasında Ellar Coltrane ve Ethan Hawke, iyi oyunculuklar sergilemişler. Akılda kalıcı. Ayrıca oyuncu seçimi de oldukça profesyonelce olmuş. Yani oyuncuların 12 yıl sonraki performanslarının nasıl olacağı bile düşünülmüş. Profesyonelce bir iş çıkmış ortaya, her şey en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş. Bravo.

Kısaca, Boyhood herkese hitap etmiyor. Hitap edenlere ise iyi ve akılda kalıcı bir deneyim sunuyor. 12 yılda çekilmesi zaten etkileyici bir etken. Sırf bu etkenin ortaya çıkardığı sonuçları görmek bile bu filmi izlemek için iyi bir neden. İlk fırsatta izlemediyseniz izleyin ama ekstra bir şeyler beklemeyin. Film kendi alanında başarılı. İyi seyirler.
        
            