
                      Mike Leigh ustanın en iyi filmidir bence. Senaryo yine muazzam, yine döktürmüş yönetmenlikte... Oyuncular gerçekten mükemmel hele hele Brenda Blethyn yok muydu? Hayatının performansını sergiledi. Bunun benzerini Amadeus filminde F. Murray Abraham'da görmüştük. Filmin senaryosu çok sağlam, basit bir aile dramı gibi gözükse de çok güçlü bir alt metni ve sağlam karakterleri var. Her bir karakterin kendi öz yaşam öykülerini film ilerledikçe görüyoruz bu da yine bağımsız sinemanın en şahane unsurlarından biri. Sanatın doruk noktası ise sanırım sıradan ingiliz insanlarının başına gelen hiç de sıradan olmayan bir dizi olay örgüsünün filmin finalindeki kurgu oyunu ile vuku bulması idi. Çünkü filmin finali hiç de öyle sanıldığı gibi bitecek değildir. Filmde olay ile doğrudan alakası bulunmayan bir çok farklı sahne mevcut. Bu sahnelerin alt metinlerinde de yine aile draması ile toplumsal eleştiriler yoğun. Özellikle ana karakterin mesleğinden mütevellit fotoğraf çekimlerinin enfes planlarının izleyiciye aktarımı ve oradan çıkartılacak anlam çok mühim. Çünkü film aslında doğrudan Oscar'da elde ettiği adaylıklar bir yana önemli festivallerden aldığı ödüller bir yana gerçek anlamda etkileyici, gerçek anlamda bağımsız ve sanatını konuşturan bir film. 90'ların en bağımsız örneklerinden biri bu nedenle. Bu filmde de diğer Mike Leigh filmlerinde de kapitalizmin işçi sınıfından olan aileleri sömürmesi (ingiltere'de işçi sınıfı fazladır) ve bu insanların hala mutluluğu aramaya çalışması var. Ama yine de sevme cesaretini gösterebilirler en sonunda. Mike leigh filmlerinin bu tarzı beni o kadar etkiler ki arada sırada açar tekrar tekrar izlerim.. Usta yönetmen aslında burada hem sevginin hem de sefaletin bir arada olabileceğine inanmak istiyor. Bir yandan da toplumu sömüren düzeni, kesin mutluluğu bulmak için dolaylı olarak eleştiriyor. Ele aldığı konular, karakterler ve öyküler hep sorunlu, yoksul ama mutlu olmaya çalışan insanları temsil ediyor...J.D. Salinger'ın dediği gibi sevgi ve sefaletle... Teşekkürler Mike Leigh..
        
            