
                      Sırf şaşırtma amaçlı yapılan filmler genelde başarısız olurlar,çünkü çoğu zaman hem ondan daha iyi olan bir filmi taklit ederler hem de ''katil uşak'' tarzı sürprizlerine bel bağlayıp senaryonun geri kalanını es geçerler.''Flypaper'' ilk yetmiş dakikası boyunca bir soygun hikayesi anlatıyor anlatmasına ama hiç bir merak unsuru olmadan,daha önceleri çokca izlediğimiz türden bir film çıkacağı fikriyle izliyoruz öylece.İşte ne oluyorsa o son yirmi dakikasında oluyor.Birden hareketlenen film sorular sordurmaya başlıyor izleyiciye,bir o köşeye bir bu köşeye yatırarak kartlarını oynuyor ve bunu hiç de fena yapmıyor.İzlemeden kalmak da bir kayıp olmayacaktır ama ''Flypaper'' şaşırtabilmeyi başaran filmlerden en azından.
        
            