
                      Bahsettiği şeyler arasında en fazla öne çıkanı sanırım "27 yaş sendromu" diye tanımlayabileceğimiz, insanın temelde gençliğine (veya "küçüklüğüne" de diyebiliriz) duyduğu daimi özlem ve yaşının ilerliyor oluşunu inkar etme mekanizması ile birleşen önceki hayatını aynen devam ettirme isteği, fakat aynı zamanda bu kritik yaşların aslında bazı konularda (hatta genellikle hayati konularda) harekete geçmek için belki de son fırsat olduğunu içten içe bilmenin verdiği huzursuzluk hali. Bunun yanında Frances'in Sophie ile arkadaşlığı, ilk cümlede bahsettiğimiz nedenlerden ötürü arkadaşlıklarının arasına giren şeyler. Daha sonra yeni ev arkadaşları, yaşamak için para kazanmak amacından öteye gidemeyen, sıkıcı iş denemeleri. Sizden herhangi bir konuda yalnızca bir iki "tık" üstün olan insanların size acıyan gözler ile bakması. Toplumun işliyor gibi görünen ancak aslında büyük ölçüde "bireyselliğin" başarı veya başarısızlığına bağlı olan sistemi. Şehirde tek başına ayakta kalmaya çalışmak, hayallerinizdeki yol haritasından çok kısa sürede oldukça sapmış olduğunuzu fark ettiğiniz o anın hayal kırıklığı. Film boyunca tüm yaşananlar başlangıçtaki fikir ile örtüşüyor. Aslında bir düşününce bundan yaklaşık bir 50 yıl sonra, hatta o kadar ileriye gitmeye de gerek yok, 10-20 sonra geriye dönüp bakıldığında, 2000'ler ama özellikle de 2010'ların 20-30 veya 25-30 yaş arası genç yetişkin(!) insanının durumunu en iyi yansıtan filmlerden biri olarak kabul göreceğini düşünüyorum "Frances Ha"nın. En azından benim için öyle olacak. Soundtrack göz atmaya değer kesinlikle. Baumbach ve Gerwig gerçekten kaliteli bir iş çıkarmışlar. Siyah-beyazlık da şık durmuş.
        
            