
                      bir yanda new yorkta kendine yer edinmeye çalışan eğlence programı sunucusu diğer yanda halkın gözünde tekrar itibar kazanmaya çalışan bir politikacının buluşmasını langella ve sheenin seyrine doyulmaz oyunculuklarıyla gözümü kırpmadan seyrettim.
broadwaydeki oyununda da yer alan bu ikiliyi ron howard beyazperdede tercih etmekle isabetli bir karar vermiş.sheen,frostun ilk politik sunuculuğunda yaşadığı deneyimsizliği çok iyi yansıtırken, langella ise nixon rolüyle her hareketi ve mimikleriyle adeta büyülüyordu.
filmde özellikle jimi ülkeyi bu hale getiren birinin elini asla sıkmam dedikten sonra nixon odaya girip bir cümle söyleyip elini uzattığında jimin de bir anlık tereddüten sonra onunla tokalaşması bir liderin iyi bir hitabet gücüyle kendilerinden hoşlanmayan insanları bile etkileyebileceğine çok iyi bir örnekti.
ayrıca nixonun programın başlamasına saniyeler kala frost ile ilgili can alıcı yorumlarda bulunması da onun ne kadar kurt bir politikacı olduğunu gözler önüne seriyordu.nixon: eğer sakıncası yoksa sana kaça malolduğunu söyleyebilir misin? frost: 2 milyon dolar nixon: ben hur filmimi çekiyoruz

özetle politik türden hoşlananların kesinlikle kaçırmaması gereken bir film.
        
            