
                      Sürü filmi hala güncelliğini koruyor.Çünkü bu ülkede hala feodal değerler etkin bir şekilde varlığını sürdürüyor.Kan davaları,töre cinayetleri feodal yapının kırılamadağı bölgelerimizde hala var...      Filme bu güncel gerçeğin çerçevesinden yaklaştığımızda öncelikle gerçeğin labirentlerinden süzülmüş toplumsal bir panorama görüyoruz.Aşiret düzeninin çarklarında ezilen insanları bütün çıplaklığıyla ortaya koyan film, bununla yetinmeyip bizleri ’şehir gerçeğiyle’ de yüzleştiriyor.Tren yol aldıkça bir çok şeyin kırılmaya başladığını,ama yozlaşma sürecinin kırsaldan kente taşındığını görüyoruz.Sorunlar sarmalı içerisinde patlamaya hazır insanlar,toplumsal cinnet ortamının ana unsurları olarak karşımızda duruyor.Şehrin caddelerinde güpegündüz insanlar öldürülüyor.Toplum bir hayli politize olmuş.12 Eylüle giden yolun sosyolojik unsurlarını da filmde yakalamak mümkün.Film topluma adeta  bir ayna tutuyor.    Yılmaz  Güney çok önemli bir mizansen yakalamış ve bu etkin mizansen içerisinde bir aşiret reisini(Hamo)canlandıran Tuncel Kurtiz,her yeni kuşak oyuncusunun dikkatle izlemesi gereken bir oyuncu.Ülkesinde hak ettiği değeri göremese de o ülkesinin sınırlarını aşmış çok önemli bir aktör.Tarık Akan ise oyunculuğunda yetkinlik dönemine belki de bu filmle ulaşıyor.Aşiret düzeninde yıpranmaya mahkum edilmiş sevgisi,Berivan ölünceye kadar bütün sıcaklığıyla sürüyor.Melike Demirağ,Yaman Okay hepsi de oyunculuklarının ne denli üst düzeyde olduğunu  kanıtlıyorlar.Senaryo  usta yönetmen Zeki Ökten’in ellerinde hayat bulurken,Zülfü Livaneli de müzikleriyle  filmi bir hayli zenginleştiriyor.     Son olarak birkaç söz de Yılmaz Güney için söylemek isterim.Konu o olunca ister istemez tartışmalar yoğunlaşıyor ve onun sanatçı kimliğinden çok politik kimliği ön plana çıkiyor.Ama unutmayalım ki o herşeyden önce bir sanatçı.O dönemin toplumsal atmosferinden beslenmiş ve sanatını da toplumsal gerçekçi bir zemine inşa etmiş.O dönem muallakta kalan birçok şeyin şimdi sağduyuyla tekrar değerlendirilmesi gerekiyor.Bunu yaparken de Sezarın hakkını Sezara vermekten de çekinmemeliyiz.Türk sineması içinde bulunduğu çıkmazdan kurtulmak istiyorsa,insanlarımızın usta yönetmenlerine daha da sıkı sarılması gerekiyor.Yılmaz Güneyler,Yavuz Turgullar,Ömer Kavurlar,Tunç Başaranlar kolayına yetişmiyor bu ülkede.İlerlemenin yolu öncelikle sanata sahip çıkmaktan geçiyor...
        
            