
                      Bu film belkide sinema tarihinin anlaşılması en zor diyaloglarına sahip,adeta seyirciye kolay yutulur bir lokma olmadığını ispat etmeye çalışıyor. Filmin merkezinde diyalogların bu kadar yoğun olmasında kuşkusuz Antony Drazan'ın tiyatro kökenli olmasının payı büyük. Karakterler inanılmaz soyut ve öznel cümleler kullanıyor, bu da filmin konusunun anlaşılmasını zorlaştırıyor, zaten bu biraz da bir filmden hep ilginç şeyler bekleyen seyirciyi düşünmeya zorlama amaçlı yapılmış olabilir. Bence hem oyunculuk açısından hem de hikayenin derinliği açısından oldukça başarılı buldum.
        
            