
                      The Wife (Nobel Adayının Karısı)
Aslında bir katilin hikâyesi. Bir intikam filmi. Ama ortada açıkça ne bir cinayet var ne de kan. “The Wife”. Bir Björn Runge filmi. Kadınların gücünün ve sabırlarının bir sınırı olmadığını anlıyoruz.  
Adını daha önce hiç duymadığım İsveçli yönetmen filmi bize sunarken farklı bir teknik kullanıyor. Filmde konuşan kişiden ziyade, dört ana karakterin suratına odaklıyor bizi. Bunlardan Joan Castleman rolündeki Glenn Close’ın yüzündeki anlamsız öfke, Nobel Edebiyat Ödünü kazanan yazar rolündeki Jonathan Pryce’ın zeki fakat huysuz ihtiyar rolü daha filmin başında bize birşeylerin ters gittiğini hemen aktarıyor. Çiftimizin müzmin mutsuz rolündeki oğulları ile bu ailenin peşindeki hırslı ve çıkarcı biyografi yazarını da dahil ettiğimizde ana karakterlerimiz şekillenmiş oluyor.
Film yaşça biraz ileri çiftimizin sevişme sahnesi ile başlıyor. Sinemayı dikkatle izleyenler için bu çok klişe bir giriş. Mutlaka hikâyede bir anlamı vardır. Çoğu yönetmen için de ilk sahne takıntı konusudur zaten. Runge’ı bu konuda biraz amatör buldum. 
Amerika’da yaşayan çiftimize gecenin bir yarısı Stokholm’den gelen bir telefonla hikâye anlam kazanmaya başlıyor. Nobel edebiyat ödülünü kazandığını öğrenen Joe Castleman (Jonathan Pryce)’ın telefondaki şahsa “Biz bu sakalı boşuna ağartmadık” deyişi ne kadar rahatsız edici ise, sonrasında yatak üzerinde eşiyle zıplayarak kutlama yapması bir o kadar başarısına anlam katıyor. Aslında her iki tavrın da hikâyede bir yeri var.
Bir taraftan film akarken, zaman zaman çiftin gençliklerine dönerek tanışma ve evlenme hikayelerini öğreniyoruz. Yazarın daha önce bir evliliği olduğunu, sonra boşanıp öğrencisi ile evlendiğini, Joan’in de çiçeği burnunda bir yazar olduğunu, Joe’nun biraz uçkuruna düşkün olduğunu görüyoruz. 
Bir sahnede Joan; ödül töreni teşekkür konuşmasında kocasından kendisine değinmemesini ister. Eşi neden diye sorduğunda yazarın çilekeş karısı olarak görülmek istemediğini söyler. Burada anlıyoruz ki, yardımcı roller hiç de Joan’e göre değil. Enterasan bir kişilik. Bir yazar söyleşisinde, bir başka kadın yazara “yazma” konusundaki tutkusundan bahsedince filme konu intikamın (belki de cinayetin) temelleri atılmış oluyor. Yayınevlerinin ve dergilerin erkeklerin kontrolünde olduğunu, kadın yazar olmanın zorluklarını öğrenmek onun hırs dolu dünyası için bir engel teşkil edemezdi, nitekim edemiyor. 
Ödül töreni öncesi Stokholm’e gelen ailenin kart zamparası bir gece otelin restaurantında özel fotoğrafçısı kıza kur yapmaya çalışarak şu dizeleri okur: "Ruhu yavaşça kendinden geçti. İşitince karın sakince yağdığını. Evrenin başından sonuna. Yağdığını sakince. Nihai sonlarının inişi gibi. Bütün yaşayanların ve ölülerin üzerine." Otel odasındaki kalp krizi sahnesinde, yönetmenin dışarıda sakince yağan karı göstermesinin arkasında bu mısralara gönderme olduğunu düşünüyorum.
