
                      Bir yönetmen aynı yıl içinde hem "Rear Window" hem de "Dial M for Murder" gibi iki başyapıt çekebilir mi? Çekiyor işte Hitchcock.

Filmin yorumu aslında Hitchcock sinemasının analizi ile örtüşecek. Yönetmenin tüm imzaları mevcut çünkü bu eserinde de. İlk saniyeden itibaren, lafı dolandırmadan konuya giriyor yine. Film pek çok diğer işi gibi tek mekanda geçiyor. Günümüzde bile "tek mekan" etiketini görünce şöyle bir irkiliriz, şüpheleniriz. Çok büyük ustalık gerektiren yöntemlerden biridir çünkü bu. Sinema tarihinde Hitchcock kadar iyi uygulayanı olduğunu sanmıyorum. Muhteşem bir sürükleyicilik var filmde. Karakterler çok iyi oturtulmuş ve oyuncu kadrosu mükemmel iş çıkartıyorlar. Bir cinayetin analizi de diyebiliriz.

Burada, geçenlerde görmüş olduğum "Rope" ile de bağdaştırarak söylüyorum, Hitchcock'ın temel meselelerinden birini fark ediyoruz tekrar. "Kusursuz cinayet" var mıdır? Efsanevi yönetmen bu konuya belki de saplantı derecesinde tutkuyla bağlanmış vaktinde. Çektiği filmler ve yaptığı açıklamalar ipucu veriyor bu konuda. Basit veya çetrefilli bir cinayet, fark etmez, kusursuz olabilir mi? Yoksa muhakkak bir yerlerde, bir şeyler ters gider, eksik kalır, gizemin çözülmesine olanak verir mi? "Dial M for Murder"da bunun bir değil birkaç örneğini görüyoruz! Harika bir yemek var tabağımızda yani.

Mekan kullanımındaki başarı özelde eşya veya nesne kullanımına da sirayet ediyor. Günlük bazı objelerin adeta filmin önemli bir karakterine dönüşmesini hayranlıkla izliyorsunuz. Usta yönetmen "cameo"sunu yine son derece yaratıcı ve beklenmedik bir şekilde veriyor. Uzun süredir gözlerimi kırpmadan izlediğim fazla film olmamıştı. Bir başyapıt. Bütün övgüleri hak ediyor. Filmin uyarlandığı oyunun yazarı Frederick Knott'un da hakkını verelim.
        
            