
                      birde Türk sineması öldü diyorlar...şu iki senedir Türk sineması bence çok uzun bir yol kaydetti...iki senedir yapılan o kadar kendine özgü okadar harika filmler vardı ki...çok kaliteli yapımlar insanlarımızın Türk sinemasına olan önyargıları nedeniyle 15 bin 20 bin seyirciye oynadı...ama bunun yanında box offıce için yapılan iyi kötü filmlerde seyirci rekorlarını alt üst etti...örneğin bir Vızontele Türkiye'de gelmiş geçmiş en çok seyirci toplayan film oldu...bunun yanında dünya festivallerinde önceki yıllara rastlanmayacak kadar çok filmimiz yarıştı..ve buralardan birçok ödülle döndüler...ama ülkelerinde 15-20 bin seyirciye hitap ettiler...karşımızda yine böyle bir film var...Zeki Demirkubuz seyirciyi değilde 
daha çok kendine bir film yapmak istemiş..daha doğrusu bir seri oluşturmak...bir ropartajda serinin bu ilk filminden başına gelicekleri filmi vizyona girmeden anlatıyordu...bu film izliyenler tarafından çok sevilecek..ama 15-20 bin kişi bu filmi görecek...bunu çok iyi biliyor Demirkubuz...çünkü artık gelişen sinemamızda bu tür filmlerin değeri bukadar insan tarafından ölçülüyor...İnsanlarımızın Türk sinemasına olan önyargıları nedeniyle butür başyapıtlar box offıce'lerde yokları oynuyor...neyse şimdi filme dönücek olursak...öncelikle hemen Demirkubuz'un filmdeki ağırlığı hissediliyor...yönetmenlik açısından çok başarılı bir film..geniş planlar...ve Türk sinemasında şimdiye kadar pak fazla izlemediğimiz hatta görmediğimiz bir şekilde kamera hareketlerleri...Sesli çekimler...aslında bize hemen HANEKE'nin Bilinmeyen Kod'unu hatırlatıyor..hatta çok fazlada anımsatıyor..ama ben bunu hiç yadırgamadım..hatta çok hoşuma gitti bile diyebilirim...senaryosu çok sağlam.kastıngi çok iyi oluşturulmuş...oyuncuları mükemmel....yani filmde herşey çok harika..yaratılan atmosfer hemen izleyiciyi filme çekiyor...uzun bir film ..ama sürenin nekadar çabuk geçtiğini anlamıyorsunuz bile...anlatılanlar çok sıradan olaylar..ama başrol oyuncusu Serdar Orçin sayesinde ''olmaz artık bukadar'' diyerek seyrediyoruz...onun üzülmediği hatta beni ilgilendirmez dediği sahnelerde seyirci hüzünleniyor ve sanki yapılanlar kendisine yapılmış gibi ''ama bu beni ilgilendirir'' diyip sinirleniyor..yani film seyirciyi hem üzüyor,hem sinirlendiriyor,hemde güldürüyor...böylece Demirkubuzda seyirci üstünde kurmak istediği atmosferi hemen yakalıyor...ve seyreden herkez belki kendinden birşeyler bulduğu için belkide iyiki bana böyle şeyler olmuyor dediği için filmi çok beyeniyor....tabi beyenmiyenlerde olucaktır..ama beyenmiyenler senaryodan değilde yönetmenin filmi bize anlatış şeklini beyenmiyecektir...tabi akla hemen bir soru geliyor...Antalya Film Festivali'nin jürisi niye bu filmi beyenmedi??? doğrusunu isterseniz bunu bende anlıyamadım..Büyük Adam Küçük Aşk bu filmden çokmu daha iyiydi??? benim cevabım Hayır!!! hatta Büyük Adam... çok kötü bir filmdi şeklinde olur..ama olan oldu..Jüri kararını verdi..ödüller gideceği yerlere gitti... ama bir çok yabancı festivalden bence ödülle dönecektir... 

son olarak Masumiyet'te Haluk Bilginer Yazgı'da Demir Karahan...bize kaybeden insanların portrelerini öyle gerçekci sunuyorlarki...bana göre ikiside tam oscar'lık oyun çıkarıyorlar... 

film çok kısa sinemalarımızda kalacaktır..ve çok az insan tarafından seyredilecektir..bence sizde bu az sayıdaki iyi film seyretme mutluluğunu tadmış seyirci arasında yerinizi alın..kaçırılmaması gereken bir film..mutlaka izleyin... 

çok uzaklara sevgilerimle..seni çok özlüyorum...
        
            