
                      Entrikalarla dolu bu son derece guclu oykunun yani sira onermesi de cok ilginctir: Kehanet kendiliginden mi olmaktadir yoksa bunu ogrenip ona gore bir plan gibi uygulamaya koyan kahramanlar mi gerceklestirmektedirler? Gelecegi bilememek, zaman cizgisi uzerinde yol alirken sicrayislar yapamamak, bir denge unsuru olarak insanin ve butun canlilarin varolussal kaygilarini gidermesi bakimindan gereklidir belki de. Ayni ani yasarken, basimiza geleceklere ayni tepkileri vermek ve ona gore davranmak bakimindan bu gelecegi bilememezlik gerekli goruluyor.

Kurosawa’nin karakterleri, bir Japon olmanin da verdigi agirbaslilikla her turlu felaketi olgunlukla karsiliyorlar. Sanki baskalarinin bilmedigi sirlara vakif olan bilgelerin sakinligi sarmis her birini.

Shakespeare’in kandirilan, yoldan cikarilan iyilerin basina gelen kotu seyler uzerinden ilerleyen eserleri ve iyilere kotulugu yaptiran kotulerin de bu kaderi paylasmasi uzerine ilerleyen kurgusu incelendiginde, neden hala gunumuzde de bircok filme uyarlandigi goruluyor. Etkisinin bir sebebi de olaylar sona erdiginde, iyiler ve kotuler yenildiginde geride kalan ucuncu bir kisinin edilgen bir varlik olarak, bizim gibi bir izleyici konumundayken yonetime/tahta gecmesi ve bunun uzerinden biz izleyicilerin de potansiyel olarak bu olanaga sahip olabilecegimiz ihtimalinin bizi keyiflendirmesi.
        
            