
                      Uzayla Dans: Ben de filmi pek anlamadım. Ancak yönetmen ya da kurgucu olmak isteyenlerin bu filmi neden izlemesi gerektiğini anladım. Kubrick’in sinema dilini kullanarak yaptıklarını hayranlıkla izledim. Müziğin görüntüye anlam verme bakımından kullanımı bugün sanırım başta Scorsese olmak üzere pek çok yönetmene ilham kaynağı olmuş. Filmde sesin kullanımı, bana insan unsurunu vurgulamak için yapılmış izlenimini verdi.  Tamamen rasyonel bir düzen içinde,  insani olan hiçbir nesnenin, görüntünün olmadığı bir ortamda, uzayda bir astronotun nefes alıp vermesi insanı, ölümlülüğü ne kadar da vurguluyor. Kubrick her şeyin uyumlu olduğu, bir başlangıçtan, giderek çöküşe ve sonra yeniden kurulan bir ahenge bizi götürüyor bu bakımdan filmin anlatısı oldukça klasik aslında. Peki filmin sonu? Odesa destanında da kahraman yolculuğun sonunda eve döner. Bu filmdeki sonu da öyle mi algılayalım: Anne rahmine geri mi döndü? Yoksa “insanoğlu olarak ne yaparsak yapalım, Jüpiter’e de gitsek bize ölüm var” mı demek istemiş Kubrick ? Ya da  ölüm-yaşam döngüsünü mü vurgulamış? Bunlardan bambaşka bir şey de söz konusu olabilir. Önemli olan düşünmek. Eğer kendinizi filmin kollarına bırakıp, kafanızda “nereden geldik, nereye gidiyoruz” düşünceleri uçuşurken uzayla vals etmek isterseniz mutlaka izleyin.
        
            