
                      Benet Miller, önemli kişilikler ve yaşanmış konuları anlatma geleneğini üçüncü filmi Foxcatcher ile devam ettiriyor. 

İlk filmiyle Oscar'a aday olan ve başrol oyuncusu Philip Seymour Hoffman'a En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ını kazandıran Miller, 2011 yılında gösterime giren Moneyball filmiyle de başarısının tesadüf olmadığını kanıtlamıştı.  Ve yazımızın konusu olan son filmi Foxcatcher ülkemizde nihayet vizyona girdi. 

Baştan söyleyeyim, Foxcatcher; bir güreş filmi değil. Bol aksiyonlu, hareketli, baş döndüren bir film bekleyenlere göre bu anlamda bir hayal kırıklığı yaşayabilir. Zaten yönetmenin Avrupa sineması çizgisine de ters olurdu bu. Ama bu durum, filmin sıkıcı ve ruhsuz olduğu anlamına gelmiyor. Bilakis tüm filmin içine sirayet etmiş tekinsiz hava ve oyuncuların harikulade performansları uzun süresine rağmen bizi filme bağlı tutup son 10 dakikaya kadar bile merakımızı diri tutuyor. 

Gelelim filmin konusuna: 

Film gerçek bir hikayeden uyarlandığı için internette yapacağınız kısa bir araştırmayla hikayenin başını sonunu öğrenebilirsiniz. Ama film, kimyasını bir gizem üzerine kurmadığı için sonunu biliyor olmanız önemli değil. Çünkü Miller, tıpkı Moneyball'da yaptığı gibi Foxcatcher'da da olaylardan çok yaşanan olayların karekterler üzerindeki yansıması ve karekterlerin piskolojisine ayna tutuyor.  
Film kaba haliyle,  Amerikanın en zengin ailelerinden olan Du punt ailesine mensup John Du punt'un  88’deki Dünya Olimpiyatlarına katılmak için hazırlık yapan Mark Schultz’a sponsorluk sağlayarak Foxcatcher isimli bir güreş takımı kurmasını ve Du Punt'un hem Mark'la hem de dünya güreş şampiyonu abisi David ile olan rahatsız ve tuhaf ilişkisini anlaıyor. Konuyu böyle anlatınca banal durdu ama yukarıdada söylediğim gibi film, karekterlerin piskolojisi ve yaptıkları şeylerin arkasındaki ya da ruhlarındaki sebeplerini deşiyor. 

Başta filmin  kahramanının Mark (Channing Tatum) olduğunu düşünsek de yönetmen büyük bir ustalıkla kamerasının ana hatlarını Du Punt'a (Steve Carrell) çeviriyor. 
Başka birinin elinde sulu bir drama dönüşecek hikaye, Miller'ın elinde insan ruhunun karanlık tarafına yapılan enfes bir yolculuğa dönüşüyor. Dupont'un davranışlarını, annesiyle olan işikisini acite etmeden sadece 2 dakikalık bir sahneyle özetleyerek anlatması ise bize sinemanın en kadar görsel bir sant olduğunu hatırlatıyor. 

Bitirmeden oyunculuklara da kısaca değinelim. 

Steve Carrell, ağır makyajı altında abartılı yine de güzel bir oyunculuk sergiliyor. Filmde göründüğü ilk andan itibaren insanda, az önce cinayet işlemiş de cesedi hala gömememiş hissi uyandırıyor. 
Mark Rufallo ise yine çok yerinde ve iyi bir oyunculuk sergilemiş. Bu ikilinin aksine Oscar'a aday olamayan Channing Tatum'un ise hakkının yendiği kanaatindeyim. Çok az replikle sergilediği minimal ve başarılı performan en azından bir adaylıkla ödülledirilebilirdi. 

Foxcatcher'a gidin. Az'ın çok olduğunu ve sinemanın ne kadar büyüleyici bir sanat olduğunu size tekrar hatırlatacak.
        
            