
                      Fransız sineması benim için Amelie ile başladı.İlgim giderek artıyor ve işte bir büyük basamak.
Çok güzel bir film...Alternatifler ancak bu kadar güzel olabilir.Ankara sinemaları ne yazık ki ucuz abd sinemaları esaretine tekrar giriyor.Bir "benim adım elisabeth" bir "karpuz kabuğundan gemiler yapmak" bir "eternal sunshine of the spothless mind" hangi sinemada şöyle rahatça gidilebilecek zaman diliminde gösterildi.
Gelelim filme; yalnızlığı ve yalnız kalma korkusunu bize acımasızca hatırlatan, kıymet bilmelerimizi sorgulamamızı sağlayan duygusal ve hoş bir film.Seyrederken çocukluğumun korkularını da hatırladım ama yalnızlık ve korkusu ne yazık ki tüm hayatımızda var.En önemli sahnesi benim için son sahne.Bu final için bile tekrar izlenebilir...
Bu filmi şiddetle öneririm...
        
            