
                      Zor bir film. Kaliteli olduğu ilk saniyesinden belli oluyor aslında. Ancak yine ilk saniyesinden itibaren aynı zamanda çok ağır bir film olduğu da belli oluyor. 50'li yıllar her bir karede, her bir renkte hissediliyor. Filmin en büyük gücü oyuncu kadrosu ve senaryosu bana göre. Kadro zaten çok çok iyi. Senaryo ise dediğim gibi kimi zaman ağırlaşsa da yine de koparmıyor sizi filmden. İzlemeyi zorlaştıran ise belli başlı iki unsur var. İlki, zaman atlamalı kurgu. Filmin tamamı bu şekilde zaman atlamalı kurgulanmış. Bu da seyircinin sürekli pür dikkat olmasını, neyin ne olduğunu kaçırmaması için zihnini çalıştırmasını gerektiriyor. Gerçi biraz ilginizi toparlayabilirseniz, bu çok da zor olmuyor. Zira yeni bir "Memento"dan falan söz etmiyorum! "Casusluk" kelimesine aldanıp da aksiyon veya macera için tercih etmeyi düşünenler varsa, şimdiden uyarayım hani. Zaten ikinci zorluk da burada başlıyor. Filmin temposu bir saniyeliğine dahi olsa yükselmiyor. Analitik düzlemde şöyle dümdüz, sabit bir çizgi çekeriz ya bazı fonksiyonlarda, aynı onun gibi düşünün. İlk dakikasındaki tempo ve hareketlilik, son dakikasındaki tempo ve hareketlilik ile aynı, aradaki 120 dakika boyunca da öyle. Yalnız finalde hoş bir şarkı eşliğinde hoş bir şekilde bitiyor film. Senenin önemli yapımlarından biri olduğu aldığı adaylıklar ile de belgelendi. İzlemesi zor, muhtemelen çok fazla beğenmeyeceğiniz bir film. Fakat izledikten sonra pişman ettiğini de söyleyemem.
        
            