
                      yalnızlıığı tıkanmışlığı ve monotonluğu işlemiş yönetmen fakat filmde oyunculardan ziyade sinematgraifik anlatım daha etkili karaktelerin o an ne hisetikleri ses miksajlarından çekim açılarından ışık kullanımından gayet rahat bir biçimde anlayabiliyoruz üstelik başarılı tutulmuş plan sekanslar ve usta işi olduğu belli olan bir flah back var filmde film karamsar bir yolda ilerliyor bunu donuk ışık kullanımından ve bol kapalı mekandan anlayabiliyoruz varoluşcu bir film ve felsefi bir senaryo ile kurgulanmış başarılı bir semih kaplanoğlu filmi her ne kadar "yumurta " kadar etkileyici olmasada çölde vaha değerinde bir film türk sineması için film özellikle tarkovsky sinemasını anımsatsada  alt metinler olarak hiç bir özenme durumu söz konusu değil sanki dostoyevskinin "insancıklar" romanını okur gibi hisediyor insan hayatın içinde iki kaybolmuş yanlız insanın buluşmaya karşı olan amansız korkuları gibi üstelik dini sembolizmide kullanarak olaya biraz daha etkileyici ve varoluşçu yaklaşmaya çalışıyor yönetmen 
uzun lafın kısası "meleğin düşüşü" sert sinematograif anlatımı donuk ve bunalımlı ışık kullanımı ile pastel renkelere alışmış romantik komedi izleyicisine göre bir film olmasada çok ama çok etkileyici bir film
        
            