
                      aronofsky "pi"yi borçlanarak ve sadece 60 bin dolara çekip bize iyi bir yönetmen olduğunu ve anlatacak ciddi meselelerinin olduğunu gösterdi. "requiem for a dream" de ise sonuna kadar derin bir sarsıcı ve rahatsız edici üslupla kendine dünya çapında bir hayran kitlesi oluşturdu, dolayısıyla bu durum büyük film patronlarının dikkatini çekti ve O'na istediği fırsatı verdiler: "meydan senin, parayı düşünme." dediler ve Darren Arronofsky beyazperdeden yansıtılabilecek belki en güçlü filmi yaptı: the fountain!
ilk iki filmine büyük bir beğeniyle izlemiş, çıtayı nasıl kararlı ve güçlü yükselttiğini görmüştüm ve bu adamın yapacağı yeni şeyi öylesine merak ediyordum ki, beklentilerim çok yükselmişti, hem de çoktan da çok! if ve istanbul film festivalinden sonra ankara film festiveline geldiğini duydum ve festival biletlerinin satışa çıktığı gün gidip cebimdeki tüm parayla 7 tane bilet aldım, sevdiğim herkesin bu fırsattan yararlanması için, tanıdığım herkese mail attım izlemeleri için. biraz da benim sayemdedir belki, film 2 gösterim de salonu doldurdu ve festivalin son gününde de yoğun istek üzerine bir daha göstertildi ve inanın, salondaki belki birkaç kişi hariç herkes, film bitince jeneriği, set yemeklerini yapan yemek şirketlerini öğrenene kadar izledi; requiem'de de çalıştığı clint mansell bu filmde de harika müzikler yapmış. filmin senaryosunu aday bile göstermeyen oskar jürisi kesinlikle senaryodan anlamıyor sanki-(bu arada haybeye değil, kendim de senaryo yazarlığı yapıyorum:)-.
hugh jackman, rachel weisz ve ellen burstyn(requiem'deki anne) bence sıradışı bir performans koymuşlar ortaya, jackman'ın ağlama weisz'in ise gülme sahneleri öylesine gerçekçi olmuş ki duyguya kayıtsız kalmanız olanaksızlaşıyor. 
filmin türü için bilimkurgu-aksiyon-dram deniyor ama bence buna gerilim'i de eklemek lazım ve öyle ki, ameliyat sahnesinde ameliyat edileni dakikalare sonra gören salon adeta inledi. 
ele alınan konu öyle benzerini sık sık görebileceğimiz bir konu olmamakla birlikte böyle bir konuyu böyle işleyen bir film kısa sinema tarihinde emin olun "50 yılda 1" görülür. özgün ve ustaca işlenmiş, sinemaya ve insanların dünyasına çok şey katmakta olduğunu düşündüğüm "The Fountain"i Andrey Tarkovsky'nin şaheserlerinden Solyaris'e benzettim. 
filmi izledikten sonra kendinizle çok büyük bir hesaplaşmaya gireceksiniz ve günlerce beyninizin duvarlarında şu söz yankılanacak: finish it..."
        
            