
                      Gençken yapilan hatalar ilerde hiç bir zaman unutulmayacak izler birakir insan hayatinda. Bu hatalari unutmak istesenizde çevrenizde yasananlar, insanlarin tedirgin ve korku dolu bakislari sizi her yerde yakalayiverir. Kendi iç dünyasina çekilmis, kendini ailesinden ve arkadaslarindan soyutlamis yalniz bir insanin yapacagi çok sey vardir aslinda. Bazilari bu sikintili dönemden güçlü iradeleri sayesinde siyrilirken bazilarida kendilerini hiç ummadiklari hatalarin arasina sikismis, çevresindekilere beni kurtarin diyemeyecek kadar sesi kisik ve pismanliklarla dolu bir sekilde çikar o hayattan. Zaman akip gider ama o yasananlar hiç silinmez hafizalardan, en mutlu günlerde ufak bir tebessümün ardindan gözyasina dönüsür o insanin içini sizlatan aci.

Nasil bir filmle karsilasacaginizi yukaridaki paragraftan sanirim anlamissinizdir az çok. Ama filmlerden herkesin böyle anlamlar çikarmasini bekleyemeyiz. Benim bu filmden en büyük beklentim benim anlamis oldugum bu duyguyu diger izleyicilerinde tatmasi. Film aile dramasi üzerine kurulu son dönemlerde izledigim en naif ve içten bir film diyebilirim. Yeni bir hayata hazirlik asamasindan küçük bir bölüm izliyoruz. Herkes için için yeni bir hayata baslarken aslinda bunun o kadar da kolay olmadigini anliyoruz. Yeni baslangiçlar bir zamanlar insanlarin yaptigi yanlislarla karsilasilmasina sebeb olur ne yazik ki. Bu durumda insanlarla iletisime geçerken aynaya bakarak konusur gibi söylediklerimiz ve hissettiklerimiz kadarinin bize yansimasini isteriz. 
Kym'in kardesiyle geçirdigi kaza sonucunda tedavi altina alinmasini ve epey bir zaman sonrada ablasinin rachel'in dügün töreninde(belkide hayata yeniden merhaba diyecegi en iyi zaman bu) yeniden bir araya gelislerini izliyoruz. Bu karsilasma taraflarin birbirine verdigi hayattaki en önemli sinavlardan biriydi süphesiz. 

"Annelerde tokat yer!"

Hatalari her zaman küçükler yapmaz. Belkide bu hatalarin tüm sorumlusu anne ve babalarin ilgisizligi vede çocuklarina olan isteksizligi sonucu kendi hallerine birakilan, sevgisiz büyüyen çocuklarin en sadik arkadaslari sigara, alkol ve uyusturucu olur. Insan o zaman o kadar çaresiz ve umutsuzdur ki teselliyi edindigi zararli aliskanliklarda bulurken kendisine verdigi zarari algilayamaz çünkü o anda "kafasi güzeldir" ama bir sekilde uyandirilmasi lazim. Buda kafasi güzel olan Kym'in kardesiyle birlikte araba kullanirken düstügü buz gibi ama uyan artik dedirtecek kadarda manidar olan denizin aldigi bir can. Burada tek suçlu uyusturunun esiri olmus bir ablaya kardesini emanet eden bir anne, yillar sonra kizindan s.ktir diyerek yiyecegi bir tokat da çabasi. 

Öte yandan aile içi yabancilasma kavramida çok güzel islenmis. Gerçektende gözün görmedigi her birey karsisindaki yakinina karsi bir sogukluk besliyor içinde. Hele birde taraflar arasinda kötü seyler yasanmissa o zaman sogukluk yerini az önce bahsini ettigim yabancilasmaya birakiyor. Kym'in ablasi rachel'in dügün töreninde kizlarina erkenden veda edip dügünden ayrilmak isteyen annenin bunu dile getirisinden sonra kym'in yarali kalbi bir kez daha sizliyor ve "sigarami bulamiyorum" diyerek hizla ortamdan uzaklasmak istiyor. Böyle durumlar zaman zaman basimiza gelmistir farkli sekillerde o an bulundugumuz yer yarilsada içine girsek diye içimizden dua ederiz. Var olmakta böyle birsey, bazen aci verir, bazende mutluluk. 
Anne Hathawey, son yillardaki basari dolu sinema kariyerine oynadigi en saglam dramasiyla hafizalarda yer edinirken yaptigi isin mükafatinida iki sene önce katildigi ödül törenleri ve son olarak aldigi oscar adayligiyla kanitlamis oldu. Rosemarie Dewit(kendisini bu filmle kesfettim) filmdeki dogalligi filme ayri bir anlam katiyor. Rolüne bu kadar konsantre olan bir kadin, film biterken jenerik çalarken ki sahnesiyle bile göz dolduruyor. 
Rachel getting married; Jonathan Demme'in yönettigi Philadelphia ve Manchurian candidate projelerinden sonraki en iyi filmi olarak gösteriliyor. Filmin hüzünlü ve naif havasini basarili bir sekilde yansitan müzikleri çok basarili kimi zaman eglendiriyor kimi zaman ise duygulandiriyor. Kapanis sahnesindeki keman sesleri insanin resmen ruhuna isliyor.

Herseye ragmen keske bütün aileler sorunlarini çözmek için birbirini dinlese, birbirlerine olan sevgi ve saygisini yitirmeden sorunlarin üstesinden gelmek için çaba harcasa. Bu bizim klasik türk aile yapimizin hiç bir zaman basaramacagi bir olay ne yazik ki. Iki yüzlülügü ve dedikoduyu yasam felsefesi olarak algilayan bir toplumdan da baska bir sey beklemek dogru olmaz.
Uzun lafin kisasi bazi seylerden sonra artik suçlu aramak yerine bundan sonrasi için çaba göstermek ve hayatin geri kalanini daha mutlu bir sekilde yasamaya çalismanin umuduyla sona eriyor film.
        
            