
                      Uçurtmayı Vurmasınlar! Türk sinemasının belki de zirvesi. İlk izlediğimde ne hissettiysen son izlediğimde de aynı şekilde beni burkan gözlerimi dolduran film. Özgürlüğün, özgür bir ruha sahip olmanın ne kadar önemli olduğunu, hayatın her anının ne kadar kıymetli olduğunu bize hatırlatan bir film. Sanatın ve estetiğin istenirse sonuna kadar hakkının verilebileceğini, bunun parayla ya da piyasa olmakla hiçbir alakasının olmadığını bu hayatta güzel şeyler de yapılabileceğini bize ispatlayan bir film. Bence tükenmiş görünen Türk sinemasının yüz akı.

Neden ve nasıl oluyor da 50 küsür yıllık Türk Sineması tarihinde bu kadar güzel ve kalıcı film sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Neden kimse bu durumdan bir rahatsızlık duymuyor ve neden birşeyler yapılamıyor. 70 milyonluk bu ülke bu kadar mı çaresiz... Son 15 yılda çekilen filmlere bir bakın. 80'lerden kalma Arabesk kültürün izlerini bir türlü üzerinden atamayan, 3-5 surata muhtaç, ucuz dizilerin ve tv.nun güdümünde kalmış bir ülke sineması yazık... Uçurtmayı Vurmasınlar'dan sonra 15 yılda aklıma gelen 2 film var: Tabutta Rövaşata ve Uzak. Böyle bir yapı içersinde bile bu iki film büyük başarı doğrusu :) Yine de bu yapının elbet bir gün kırılacağına inanıyorum. Elbette henüz ölmedik. Rıdvan Özkaplan...
        
            