
                      Büyük usta ve yönetmen Mike Leigh'in her zamanki gibi yine adını konuşturduğu enfes bir film. Secrets & Lies filminden tanıdığımız ve Mike Leigh filmlerinde adeta tek kişilik şov yapan Lesley Manville bu filmde de deyim yerindeyse döktürmüş. Sanki oynamıyor da rolünü yaşıyormuş gibi. Gerçekten ilham verici bir kadın. Filme gelecek olursak her zamanki gibi Mike Leigh ustanın sosyo-ekonomik açıdan orta sınıf ingiliz insanlarının sıradan hayatlarındaki beklenmedik gelişmeleri oldukça ustaca bir dille anlatıyor. Her zamanki gibi saf ve oldukça da "ingiliz" bir biçimde. Kurgu o kadar sade ve iyiydi ki. Mevsimlere bölüyor filmi. Her mevsimin insanlarda uyandırdığı hisler hemen hemen aynıdır. Filmde karakterler açısından böyle davranıyor. Yönetmenin önceki filmlerine göre bu filmi çok daha marjinal kalıyor. Şöyle ki karakter oluşumları yine başarılı ancak insanların kendisiyle özdeşleştirmesi daha güç olmuş. Mary karakterini canlandıran Lesley Manville fevkalade. Ancak karakter oldukça rahatsız edici. Burada maalesef yorumda bir aşırılık var yani fazla zavallı bir karakter. Belki de ingilizler bunu doğal karşılıyor. Bilemiyorum ki. Toplumsal eleştiriler bakımından da çok kısır kalmış. Bunu da vurgulamak lazım ki bu da festivaller de yarışmış bağımsız bir filmdir ancak sınıfsal eleştiriyi veremediği kanaatindeyim. Ancak yine de hayatın acımasızlığını gözler önüne seriyor. Karakterler açısından yine yaklaşacak olursak Mary karakteri ciddi anlamda rahatsız edici olsa da yalnızlığı o kadar sade ve o kadar güzel anlatıyor ki... Sanatsal açıdan da Mary'nin o son bakışındaki o gözler neydi? O nasıl bir roldü? En son o kalır aklımızda... Yalnızlığı bu kadar iyi hissettiğim başka da film yoktur sanırım. Mary söylediklerinin tam tersini ima ediyor. İyi değil, mutlu değil, dinleyici değil konuşacak birine ihtiyacı var. Ayaklarını yerden kesmesi için kendini özel hissetmek adına ve bunu heyecanla anlatması da o kırmızı araba sayesinde gerçekleşiyor. Ama onun da sürekli arızalanması ve metroyla yolculuğa başlaması da filmde sürekli vurgulanan "hayat bazıları için hiç de adil değil" cümlesini yüzümüze yüzümüze vuruyor. Ahh Mike Leigh sen nasıl bir adamsın yaktın yıktın bizi resmen bu sahnelerle.. Bir yönetmen tek bir sahnede, tek bir karakter tiplemesiyle nasıl olabilir de bunca şeyi olanca sadeliğiyle anlatabilir? Büyük usta. Öte yandan Tom ve Gerri çifti de filmdeki pozitif ve mutlu aile tablosunun temsiliydi. Dengeyi kurdular. Onların evine misafir olan Mary, Ken ve Ronnie ve diğerleri hep sorunlu kişilerken, Tom ve Gerri mükemmel bir mutluluk kaynağıydı. Filmin castı da süper. On numara oyuncular var filmde. Neyse muhakkak izlenmesi gereken filmlerden biridir. Son olarak yönetmene demek gerekir ki; J.D. Salinger'ın dediği ve senin de anlattığın gibi üstadım; sevgi ve sefaletle... 8/10
        
            