
                      Bu filmi 1990'larda ilk kez sinemada izlemiş birisiyim. Sonra da cd'den (dvd henüz yoktu) o kadar çok izledim ki. Film çok iyi herhalde ondan seviyorum zannediyordum. Senaryo falan da çok güzel gelmişti. Geçenlerde yine izlemeye kalkıştım. Tüm sahneler, mimikler halen ezberimde. Film 1998'deki titiz izleyiciler tarafından en fazla "eğlenceli" olarak değerlendirilmişti. Bense başyapıt gözüyle baktım. Lopez&Cloone ikilisi benim için Selvi Boylu Al yazmalım'daki Şoray&İnanır çifti gibiydi çünkü. Ama şimdi çok yapay olduğunu düşündüğüm senaryo filmi ciddiye almamı zorlaştırıyor. Biliyorum amaç da o zaten, ama bu kadar olmaz ki. Filmin başrolündeki dört karakter hariç diğer herkesin zeka seviyesi normalin altında ve senaryonun düğümleri bu bilgiye dayanarak çözülüyor. Tamam 90'lardayız ironik ve postmoderniz ama işte 17 yıl sonra izlenmiyor kardeşim. Yazık değil mi Clooney/Lopez kimyasına. Ayrıca söylemeden edemeyeceğim "insan hayret ediyor" Clooney Lopez'den daha kötü bir oyuncu bu filmde. Çoğu zaman iki soyguncunun dedektif onlarmış gibi arabadan polisi izlemesi, Lopez'in babasının karakteri falan hala hoş gelen ayrıntılar.  Bu aralar bir de Mavi Ay dizisine bakacağım bakalım Willis&Shepherd ikilisi günümüzde  nasıl duruyor?
        
            