
                      Gerçekten bana göre son zamanlarda izlediğim en iyi ve en dokunaklı filmlerden biri. Böyle bir filme nasıl az puan verilir anlamak mümkün değil. Evet başta belki biraz soru işareti olan, tipik Amerikan Noel filmi dedirten, ve benim de kuşkuyla baktığım filmdi. Ancak, film ilerledikçe ve film asıl eğildiği mesajlar gündeme gelmeye başlayınca film doyulmaz bir hal almaya başladı benim için. Bir kere film, Komedi yahut Dram değil sadece ama Aile bütünlüğün önemini anlatan son derece duyarlı bir film var karşımızda. Her ne kadar bu aile kaotik, sorunlu olsa da ağır hasta olan Diane Keaton umrunda değil, o bir birleştirici unsur olarak aileyi bütünleştirmeyi her şeyi ve her olayı kendi esprili dünyasıda karşılayıp her şeyin normal olduğunu çocuklarına öğütlüyor. İlk başlarda nefret edilen ve hor görülen bir gelin var ki, ancak o da film ilerledikçe ve kendi kardeşi ailenin evine misafir olduktan sonra, aile tarafından yavaş yavaş sevilmeye başlanıyor. Ancak, bu filmde en etkilendiğim sahne o masa sahnesi ve eşcinsel işitme özürlü oğlunu her şeye rağmen Annenin savunduğu sahne oldu, inanın bana 'Babam ve Oğlum' filminde ağlamamıştım, bu sahnede ve tabii asıl final sahnesinde gözlerimden yaşlar geldi. Bu arada bilmeyenler için bir dipnot, işitme özürlü rolünü üstelenen oyuncu gerçek hayatta da öyleymiş, yani kendini oynuyor. Bildiğim kadarıyla Parker bu filmden ödül almış ancak bana göre ödülü hakeden tek kelime ile Keaton’dır, öyle muhteşem oynuyor ki, filmin sonunda ayakta alkışladım Keaton’u Akademi ona ödül vermezse büyük bir haksızlık etmiş olur. Sonuç ve asıl ana mesaj, her engele her taşıdığı probleme rağmen ne olursa olsun aile bir bütündür ve bölünemez. Saygılar.
        
            