
                      Senenin önemli komedi filmlerinden biri olarak görülüyordu. Diaz ve Segel'li kadrosu beklentileri yükseltmeye yetiyordu zaten. Ancak gösterime girip de seyirciyle buluşmasının ardından, çok yüksek seviyede olmasa da, genel anlamda bir hayal kırıklığı yarattığını söyleyebiliriz. Tahmin edilebileceği üzere filmin espri anlayışı tamamen "bel altı". Buna hazırlıklı olmak lazım, zira özellikle ülkemiz seyircisi bazen bunları göz önüne almadan filmlere başlayıp, sonrasında çok büyük ve ağır laflar ile eleştirilerde bulunabiliyor, çok şahit oldum. Çok klişe bir yorum olacak belki ama, film boyunca yer yer gülümsüyor, ancak hiç kahkaha atmıyorsunuz. Dediğim gibi gülümseme de "yer yer" zaten, yani genel olarak tepkisiz bir şekilde takip ediyorsunuz, bir dram izlercesine adeta. Klasik bir izle-geç örneği. Patlamış mısır eşliğinde boş vakit geçirmelik. Bu tarzın iyiden iyiye alışkanlık haline getirdiği bir şey var ki, o da tüm bu bel altı espriler kuşağında, bir de sosyal mesajlar vermeye çalışıp ailenin, arkadaşlığın önemi gibi konulara da değinmesi. Bu çabasında başarıyı yakalayan ve hem komediyi hem de bu gibi söylemleri aynı potada eritmeyi becerebilen filmler de var tabii ki. Ancak bu pek öyle bir film değil.
        
            