
                      Filmin en önemli özelliği 12 yılda tamamlanmış olması. Filmdeki bütün karakterlerin yıllar içindeki o yaşlanma evrelerini gözlemleyebiliyorsunuz. Ufak oğlan çocuğu minicik bir veletken kocaman bir ergen oluyor (aynı çocuk 6 yaşından -18 yaşına kadar gözlerinizin önünde büyüyor. Kız çocuğu da öyle. Ethan Hawke baba karakteri olarak 12 yılda yaşlanıyor karşınızda (makyaj değil, orijinal hali). Anne karakteri kilo alıyor veriyor, üç kez evlenip boşanıyor, saçlarının boyu, şekli değişiyor. Filmin size aşılamaya çalıştığı bir felsefe falan yok. Adrenalin falan da yok. Bunu bekleyerek oturmayın karşısına. Filmin teknik anlamında türünün bir ilki olduğunu söylemek daha doğru olur. Sinema tarihinde bir ilk 12 yıllık bir epik sinema örneği. Yormadan, zorlamadan, sıkılmadan seyrediyorsunuz. Film girdiği bütün festivallerin bütün önemli ödüllerini topladı. Dolayısı ile seyirci heyecanla karşısına geçip sarsacak bir şeyler bekliyor. Öyle bir beklentiyle oturmayın. Güzel güzel seyredin bence, evde çerezinizi alın önünüze, sütlü kahve de fena fikir değil. Sakin sakin seyredin. Ergen oğlan çocuğunun naifliğine hayran kalın. Annenin ağzından çıkan cümleleri "kendi ağzınızdan çıkmış" sayın. Altı çizilecek nitelikte senden benden daha samimi cümleleri var bu kadının. Kadının bütün yanlış seçimli evliliklerine rağmen ; çok pozitif buldum ben filmi. Bir dünya iyi kalpli insan karakterleri serpiştirilmiş. Kötüleri gözünüze sokmadan gösterip uzaklaştırıyor sizden film.. İşin özü bu. 12 yıl 3 saatlik bir filmde ; size de 12 yıldır seyrediyormuşsunuz izlenimi veriyor. Bütün karakterleri akrabanız gibi görmeye başlıyorsunuz.
        
            