
                      Gerçekten insanların korkularıyla yüzleşmesi bu kadar acı veriri mi bir insana? Veya gerçekten bişeylerden korkmadığımızı başkalarına söylemek bu kadar kolay olabiliyor mu? Tomy lee jonesin, filmde çocukla geçirdiği diyalog hafızamdan silinmeyecek cinsten. Elah vadisinde, tanrının vadisinde ki o korkuyla yüzleşme bizlere gerçek hayata dair büyük dersler veriyor.Paul haggis gerçekten cok iyi bir senarist ve yönetmen, bundan önceki diğer iki filmi, milyon dolarlık bebek ve crash filmleriyle gönüllerimizde taht kuran bu yetenekli adam yine kendi çektiği ve senaryosuna katkıda bulunduğu son filmiyle iddasını koruduğunu gösterdi. Film ağır bir anlatım tarzıyla ilerlesede sonlara doğru herşeyin açıklığa kavuşmasıyla birlikte yerini heyecanlı bir gerilim filmine bırakıyor. Aslında film gerçekten çok iyi kurgulanmış bu doğru, çünkü olayın başından itibaren kaybolduğunu sandığımız mike deerfield adlı askerin başına aslınla nelerin geldiğini kestiremiyoruz ve filmin işleyişine dair tahminler yapamıyoruz. Buda filmi bana kalırsa daha çekici kılıyor, tomy lee jones oyunculuğuna bayıldım,  çaresiz kafasında soru işaretleri dolaşan umutsuz baba rolünde o kadar başarılı ki gerçekten onu kutlamak istiyorum. Charlize theronda monster filminde aldığı oscardan sonra bu rolde gayet iyi duruyor, susan sarandon da acılı anne rolünde senaryonun gerektirdiği ölçüde başarılı ondan daha fazlasını bekleyemiyorum. Yalnız o kadar büyük bir oyuncuyu arada sırada görünüp oğlu için ağlayan anne rolünde harcamak yerine daha başka bir kadın oyuncuyu kullanmak belki daha iyi olabilirdi. Dolayısıyla izleyicilerin beklentileri daha aza indirilebilirdi, ama her ne olursa olsun ben filmden çok etkilendim. Film son yılların klasik teması amerika-ırak savaşına da değinmiş ama anlattığı hikaye bana göre çok başka ve eminimki her izleyici bu filmden başka başka anlamlar çıkartacaktır...
        
            