
                      Formula 1’de her sezon 25 sürücü yarışa başlar ve her yıl içimizden ikisi hayatını kaybeder. Nasıl bir insan böyle bir işi yapar? Normal olmadıkları kesin. Bir iz bırakabilmek uğruna ölmeyi göze alabilecek insanlar.

James Hunt (Chris Hemsworth) ve  Niki Lauda (Daniel Brühl) her yarışta ölüme meydan okuyuor. Ama ikiside bambaşka karakterlere sahip. James Hunt’ın aklında yarış öncesi ‘Her günü son gününmüş gibi yaşa’ düşüncesi hakimken  Niki Lauda’da ise ‘Tüm yarışlarda ölme olasılığı %20’dir. Eğer %1 risk artıyorsa o yarış olmaz.‘ düşüncesi hakim.

Bir tarafta düzenli bir hayatı olmayan, her yarış sonrası eğlencenin peşinden giden, on günün dokuzunda saç baş yolduran ama aracını ölüme sürebilecek bir adam, diğer tarafta ise disiplini elden hiç bırakmayan, kendi kurallarını ve hayatını oturtmuş, müthiş bir zekaya sahip, aracının dilini çok iyi bilen bir adam.

Hem hırslı hem de güzel mücadelelerine tanık oluyoruz. James Hunt ‘Ensende hissettiğin rüzgar, benim soluğum.’ Diyerek meydan okurken, Niki Lauda ‘Beni geçmesi için domuzların uçması gerekiyor.’ Diye cevap veriyor. 

Onlar birbirine iki rakip. İki düşman ama ’Hayatınızdaki bir düşmanı lanet olarak düşünmeyin. Bu bir lütuf da olabilir. Akıllı bir adamın düşmanından öğrenecekleri akılsız dostundan öğreneceklerinden daha fazladır.’

Bu film gerçek bir hikayeden alınması nedeniyle kendisini daha çok bağlıyor. İki karakterin hayatlarını bize böylesine detaylarıyla anlatırken ‘daha önce nasıl olurda bilmeyiz’ dedirtiyor. 

Son yarış zamanı geldiğinde, onların hemen yanında yarışan bir araçta olacaksınız. Onlarla birlikte aracınızı ölüme sürmenin heyecanını yaşayacaksınız. Ve ölüme ne kadar yakın olursanız, o kadar canlı hissedersiniz.

NOT: Bu filmi izlemeyipte sevebilmeniz için yarışlara bir ilginizin olmasına gerek yok. Rush’ın bir yarıştan daha fazlasını anlattığını bir kez daha hatırlatmalıyım.
        
            