
                      Klişelere yolculuk... Duygu Kocabaylıoğlu'nun eleştirisini okuduktan sonra aklımda beliren film düzgün bir hikaye anlatımı,iyi oyunculuk ve güzel sahneleri barındıran düz ama düzgün bir filmdi.Gördüğüm ise Güven Kıraç'ı yan rolde hikayeye dahil edeceğine yırtık ayakkabıyı dahil etmiş bir kilişe avcısı.Fakir edebiyatından tutun da eşitlikçi adamın maruz kaldıklarına kadar hepsi uzun uzun ve sizi hikayeden koparan bir ajitasyonla verilmiş.Bu tavır sizi hikayeden kopardığı gibi oyunculukları da bitiriyor.Tuğçe Kazaz'ın ilk okul piyesi tadındaki duruşunu bir kenara bırakalım Kenan İmirzalıoğlu'nun  kendi karakterine inanmamış hali bu durumu gösteriyor.Sık sık tekrarlanan aynı dialoglar,aynı aksiyonlar(sarılmalar,el ense çekmeler,gözleri dolu bakmalar...) hikayeyi uzun kılmışlar.Güzel kadrajları ve teknik açıdan başarılı görüntü yönetmenliği filmi kurtarmaya elbetteki yetmiyor.Masallar hikayeler dinlemeyi bırakıp ne zaman gerçek dokunulabilir insanların dertlerini beyazperde de görücez sorusunu cevaplamak zor Çanakkaleden geçilmiyor bu ara zira...
        
            