
                      Bir filmi iyi, kaliteli yapan cevherin hâlâ "konu" oldugunu düsünenler ve bazi benzerlikleri yakaladiginda "klise" damgasini hoyratça yapistiranlar olabilir, umursamayin. 

Bir filmi "çok küfürlü, küfürle güldürmeye çalisiyor" diye elestirenler Cem Yilmaz stand-uplarinda yeterince madara oldu, prim vermeyin.

Filmde kendi hiçbir sey bulamadi diye, onu derinlikten yoksun, salt bayagi bir ürün olarak gören, isin eglence boyutunu hiçe sayan ve söz konusu derinlik algisinin farkli hayatlar yasayan farkli kisilere göre degisebilecegini idrak edemeyen, sözüm ona nesnel olmaya çalisirken, kendi minik gözlerinden ötesini göremeyenleri takmayin.

Sinemanin en nihayetinde, gerçeklerle paralel olsun ya da olmasin, bir kurgu oldugunu dahi algilayamayanlarin sözlerine kulak asmayin.

Kendine disaridan bakabilmenin ne demek oldugunu eglenceli bir sekilde anlatan, ayni "konu"yu, farkli bir "senaryo" ile isleyebilen bu filmi kahkahalarla izleyin.
        
            