
                      Bir sahneye hayran kaldım.İsak in arabasına aldığı gençler alacağı ödül için onu kutlarlar ve topladıkları çiçekleri verirler ona.İsak çiçekleri alır gitmeliyiz gibi birşey söyler.Sahne kararır ve derin bir düşünceye dalar.
İnsanlar bizi övebilir.Bizi yüceltebilir bazen.Tam terside olabilir tabi.Ama içimizdeki ben i de yüceltmek istiyorlar mı acaba.Ya da yermek.Bu durumda kimler bizi tam olarak tanıyor.Yalnızlığımızdan ne kadar kaçabiliriz eğer tam olarak tanınamıyorsak yada bunu başaramıyorsak.Geçmişimizle dindirebilir miyiz yada daha da mı körükleriz.
Düşünenler ve düşünmeyi sevenler mutlaka izlemeli...
        
            