
                      Hiç kuşkum yok ki, Vampir temasının en iyi örneklerindendir. Türe yeni bir bakış açısı getirdiğinden değil, tam tersine, vampir kurgusunun alışılmışlığından kaçmadığı için. Hani şu bir zamanlar; güneşin, haçların, sarımsakların vampirlere zarar verebildiği ve insan kanından vazgeçemedikleri döneme dayanan cinsten. Film öyle bir atmosfere sahip ki kaptırmış gitmişim. Girişindeki tarihi esintileriyle birlikte hikâyesini bir hayli temellendirmiş. Kazıklı Voyvoda veya bizim tanıdığımız ismiyle Kont Dracula, o baştan çıkarıcı havası ve asaletinin yanı sıra, yer yer takındığı çirkinliğiyle bile tam anlamıyla büyüleyiciydi. Bu konuda Gary Oldman’a diyecek söz bulamıyorum. Tabiri caizse, ağzımın suyu aka aka izledim kendisini. Bir yanda Matrix’ten önceki Keanu Reeves, bir yanda da Kuzuların Sessizliği’nden hemen sonraki Anthony Hopkins. Güzellikleri ve cazibeleriyle yakıp geçen bayanları saymıyorum bile. Kasvetli bir melodinin tınısıymışçasına hepsi birer uyum içerisindeydi. Bir tiyatroydu sanki, bir senfoniydi, müzikali andırıyordu ama hiçte değildi. Gerilimiyle olduğu kadar duygusallığıyla da ön plandaydı. Filmdeki müzikler, sahne geçişleri, gölge oyunları profesyonelceydi. Makyaj ve kostümlere değinmeye gerek bile yok. Fantastikliğiyle beraber sanatı başucunda tutmuş sersemletici bir yapım. 8/10
        
            