
                      Yakın dönemde izlediğim ve baş rolünde Greta Gerwig ve New York'un yer aldığı "Frances Ha" ve "Mistress America" filmlerini oldukça beğenmiştim. 30'lu yaşlarının başındaki insanların (Gerwig dolayısıyla özellikle kadın bakış açısıyla) iş, aşk, arkadaşlıklar, sosyal yaşam, başarı, mutluluk vb., kısacası hayatın kendisi ile ilgili içinde kaldıkları açmazlar, ikilemler, tercihler ve olası pişmanlıklar ile ilgili filmlerdi bunlar. Gerwig'in bu karakter prototipini muhteşem şekilde yansıttığı, müzik kullanımı ile de gönlümde yer etmiş filmlerdi. "Maggie's Plan"in daha fragmanından bu saydığım filmlere benzer bir tonda olduğu anlaşılıyor. Gerwig belli bir karaktere sıkışmış durumda belki, evet, ancak bu ona çok yakışıyor ve her izlediğinizde arka plandaki New York, müzikler, giyim tarzı, espriler vb. ile birleşince kaç benzer rolde yer alırsa alsın perde albenisini tutturacağı kesin gibi. Yeni filminde çok önemli iki isim, Hawke ve Moore da eşlik ediyorlar kendisine. Onlar da uzun uzadıya tartışılıp analizi yapılabilecek karakterlere hayat veriyorlar. Bu üçlünün ve yan karakterlerde Maggie'nin evli ve çocuklu arkadaşlarıyla turşucu Guy'ın yaşadıkları bazen hayal kırıklıkları ile dolu olmasına rağmen son derece sempatik bir şekilde sunuluyor bizlere. 

Filmin başlangıç noktasında Maggie'nin aşk hayatında bir türlü başarılı olamadığını düşünmesinden ötürü bir sperm donörü bulup tek başına çocuk sahibi olma ve büyütme isteği var. Maggie'nin kontrol hastası oluşu, saflık derecesinde iyi niyeti ve masumiyeti, başlı başına ayrı bir filmin merkezine oturabilecek evli akademisyenler John-Georgette ailesi de işin içine dahil olunca olaylar karmaşık bir hale geliyor. Tabii New York'ta çekilen ve böyle karakterlere sahip olan bir filmi görünce insan Woody Allen ile karşılaştırma gibi bir zorunluluk hissediyor. Hissetmemek lazım. Ancak Allen'ın bazı klasikleri ile ton benzerliği olduğu da bir gerçek "Maggie's Plan"in. Senenin izlenesi, sempatik, ilham verici filmlerinden.
        
            