
                      Ne kadar doğru bir bakış açısı bilmiyorum ancak sanki "45 Years"ı daha iyi özümseyebilmek, yorumlayabilmek, anlamlandırabilmek için, Kate ve Geoff'in yaşlarında ve yaklaşık 45 yıldır evli bir insan olmak gerekiyor. Kesinlikle filmin bu haliyle çok anlamsız olduğunu vurgulamak değil niyetim. Nitekim baktığınız zaman yönetmen Haigh de henüz 42 yaşında. Ancak günümüz gençlerine değil de daha başka bir çağın gençlerine, insanlarına hitap eden bir tarafı var filmin kesinlikle. Çoğu genç sıkılacaktır zaten filmi izlerken, fazla uzun olmamasına rağmen. Olaya çok hızlı bir giriş yapıyoruz ve film boyunca konuşulan tek konu ile filmin henüz 30. saniyesinde tanışıyoruz. Son derece basit bir konu gibi geliyor başta. Ancak dakikalar ilerledikçe aslında hiç de basit olmayan bir konu ile karşı karşıya olduğumuz daha iyi anlaşılıyor. Filmde hiçbir hareket yok, tamamen bir duygu filmi. Hayat, evlilikler, kadın-erkek üzerine bir film. Charlotte Rampling gösterişsiz gibi görünen ancak muhteşem bir oyunculuk ile Oscar'ın en önemli adaylarından biri konumunda. Beklentileri yüksek tutmadan izlenmesi ve bittikten sonra üzerine konuşulması gereken bir film olarak görüyorum.
        
            