
                      Bu sene amerikan film endüstrisinde politik temalı filmlerin ön plana çıktığı bir yıl oldu.Medya-siyaset ilişkisine odaklanan'İyi Geceler İyi Şanslar?? filmiyle oscara uzanamayan yönetmen George Clooney,Syrianadaki oyuncu Clooney olarak oscara uzandı.??En iyi yardımcı erkek oyuncu oscarı??akademinin Clooney'e sunduğu bir teselli armağanıydı aslında.Zira Syriana filminde bir başrol oyuncusundan bahsetmek mümkün olmadığı gibi, yardımcı bir oyuncudan da söz edilemezdi.Rollerin son derece dengeli paylaştırıldığı filmde G.Clooney’in aradan cımbızla çekildiğini ve bir çesit ’’günah çıkartma’’ ayininin pasif öznesi haline getirildiğini düşünmekteyim ya;hadi şimdilik neyse! Gelelim filmimize;ulus devletlerin egemenlik alanını??küresel şirketlere?? bıraktığı,tröstler arasında sermaye savaşlarının yaşandığı,ortadoğudaki enerji koridoruna gözlerini diken doymak bilmez kapitalistlerin binbir türlü fırıldak ve manipülasyonla bölgeyi şekillendirmeye çalıştığı bir ??barbarlık çağında??bu film adeta bir turnosol işlevi görüyor.Film şüphesiz grift bir kurguya sahip.Bu griftlik izleyicinin filme ısınamamasının başlıca nedeni olabilir;ama herşey bir yana sonuca bağlanan hikayesiyle film kendini kurtarıyor.  Filmde baba-oğul üzerinden gerçekleştirilen??ilişki tanımlamaları??bazı noktalarda çok fazla kaçmış.Mesela CIA ajanı Bob Barnes'in(g.clooney)oğluyla buluştuğu sahne ana hikayemizden fazlasıyla uzak bana sorarsanız.Bu sekans yerine ana hikayeye hizmet edebilecek çok daha çarpıcı kurgular ortaya çıkarılabilirdi.Baba-oğul ilişkisi temelinde hikayemizle birebir örtüşen ise, emir ile iki oğlu arasındaki ilişki olsa gerek.Birbirine zıt bu iki karakterin çarpışması çok iyi vurgulanmış.Prens Nasır'ın modernleşmeci,bağımsızlıkçı çizgisine karşın diğer kardeşin ülkeyi amerikan çıkarlarına peşkeş çeken neo-Damat Ferit kafası...Ortadoğu'nun ekonomik zenginliklerden demokrasi yerine ??petrol feodalizmi??çıkaran despotik krallıkları,  bu zat-ı muhteremin şahsında çok iyi kristalize edilmiş.Babasıyla birlikte petrol şirketinde işçi olarak çalışan Pakistanlı gencin öyküsü ise Ortadoğudaki?? terör sorunsalına?? çok iyi bir örnek teşkil etmekte.Şirketin işçileri toplu halde işten çıkarma kararıyla işsiz kalan ve ??aidiyet duygusunu??büyük ölçüde yitiren bu gencin radikal islami örgütte intihar komandoluğuna kadar uzanan trajik öyküsü...Yönetmenimiz terörü eşitsizlikler üreten kapitalist sistemden yalıtık halde işlemiyor farkındaysanız.   Değişik mekanlarda gerçekleştirilen sahneler filme dinamizm katarken,görüntü yönetmeninin usta işi çalışması da filme hayat veriyor.Alexander Desplat’ın müzikleriyle zenginleşen filmin can alıcı noktası filmde geçen diyaloglar şüphesiz.  Syriana senenin en iyi filmlerinden biri.Kapitalist şirketlerin istihbarat servisleriyle giriştiği kirli oyunu deşifre etmekle kalmıyor,şu anda dünyayı kana bulamakta olan amerikan ’’neoconlarına’’ da sanatsal düzeyde çok sert bir eleştiri sunuyor..Gerçeklerle yüzleşmek isteyenler cesur yönetmen Stephan Gaghan'ın bu filmini mutlaka izlemeli?
        
            