
                      simdiye dek vittorio de sica'nin "ladri di biciclette","umberto d." ve "matrimonio all'italiana" filmlerini gördüm.sunu rahatlikla söyleyebilirim ki,tarihteki en büyük "dram" yönetmenlerinden biridir kendisi bana göre.italyan usulü evlilik temel olarak komediydi diyebiliriz,ancak bisiklet hirsizlari ve umberto d.,siradan insanlarin,klise tabiriyle sokakta yanimizdan yürüyüp geçen insanlarin hikayelerini,dramlarini,olabilecek en sade,fakat ayni zamanda olabilecek en sert ve etkileyici bir biçimde aktariyor bizlere.üstünkörü bakarsak herhangi bir gösteris,bir hareket yok bu filmlerde.ancak ilk saniyeden itibaren yavas yavas içinizi sikistiran,filmin ve karakterlerin içine girdiginiz noktada ise büyük ihtimalle gözünüzden yaslar akitacak bir anlatim var.arkadan gelen hafif,hüzünlü ezgiler esliginde,karakterlerin tek bir bakislari dahi içinizi parçalamaya yetiyor kimi zaman.umberto d.'de dramin ana kaynagi hayatinin neredeyse tamaminda hakkini vererek çalismis,emekli olmus,kimsesiz,yasli,yoksul bir adamin durumu.belki bizler bay umberto'nun neler hissettigini ve ruh halini tamamiyla kavrayabilecek konumda degiliz su an,fakat kesinlikle onu anliyoruz ve onun adina üzülüyoruz.ev sahibesi ile problemleri var,tabii ki para kaynakli.hizmetçi maria var.onun hikayesi de biraz arka planda kaliyor gibi olsa da hüzün yüklü aslinda.ve tabii ki flike.filmin finaline yaklasirken karakterlerin hepsinin iyiligi ve mutlulugu için adeta dua etmeye baslarsiniz.profesyonel olmayan bir adam,bir fizik profesörü canlandirir umberto d.'yi,kesinlikle harikadir.aynen bisiklet hirsizlarinda oldugu üzere,gündelik portreler,gündelik olaylar,sik sik karniniza yumruk indirir.bu yumruklarin en saglamlarindan biri,yalnizca 10 saniye süren,filmin ortalarinda flike'in sapka tuttugu sahneyle gelir.izleyenler bilir.herkesin izlemesi gerekir.sinemaya ve insanliga saygi durusu.
        
            