
                      Michale Moore Amerika Birleşik Devletleri başta olmak üzere pek çok ülkede seveni olduğu kadar sevmeyeni, ona antipati besleyeni de olan bir yönetmen-yapımcı-araştırmacı-belgeselci. 2002 yılında "Bowling for Columbine" ile tanışmıştım kendisiyle. Sonrasında "Fahrenheit 9/11", "Sicko" ve "Capitalism: A Love Story" geldi. Neredeyse tüm belgesellerini izledim kısacası. Tarzı ve fikirleri herkese hitap etmeyebilir tabii ki. Beğenen de olacaktır eleştiren de. Ancak pek çok doğru noktaya dikkat çektiğini sanırım tüm izleyenler kabul edecektir. Başta kendi ülkesiyle, ABD ile problemi var zaten Moore'un. Son eseri "Where to Invade Next" de kimi eleştirmenler tarafından önceki işlerine göre daha yumuşak, kimi eleştirmenlere göre ise daha huzur bozucu ve daha karamsar geldi. Önceki belgeseller ile karşılaştırmaya çok da gerek olduğunu düşünmüyorum. Ancak kesinlikle yine çok parlak bir fikir ile çıkıyor karşımıza. Çoğunluğu (Tunus hariç) Avrupa'da bulunan ülkeleri ziyaret ederek, onların "iyi şeylerini" alıp ülkesine götürmeye, bu fikirleri "çalmaya" çalışıyor. Tabii ki pek çok iğneleme, pek çok gönderme içeriyor belgesel. Son derece keyifli kurgulanmış bir de. Kendini çok kolay izletiyor. Hani bırakın politikayı, dünya meselelerini, sadece biz "gezi programı" olarak bile tercih edilebilir bu yapım. Özellikle dünyanın çığırdan çıktığı bu dönemlerde mutlaka görülmesi, üzerine düşünülmesi, yorumlanması gereken bir eser. Dediğim gibi, Moore'un tarzından hoşlanmayabilirsiniz, ancak belgesel boyunca asıl konuşanlar normal vatandaşlar, işçiler, patronlar, öğrenciler, öğretmenler, hükümlüler vs. Farklı ülkelerde yaşayan bu insanları dinlemek önemli.
        
            