
                      Tek diyebileceğim, Hayao Miyazakiyi tanımayanlar ve eserlerini izlemeyenler özellikle de Ruhların Kaçışını izlemeyenler çok şeyi kaçırıyorlar hayatlarında.

dönüp dönüp tekrar ve de hiç sıkılmadan izleyebileceğim, sevimli karakterleri 

(hele o küçük sevimli islerin, chirionun onlardan birinin kömürü taşımasına yardım ettiğini gördüklerinde kendilerini taşıdıkları kömürün altında bırakıp cihiroya kendilerini acındırmaları, bi de cihiro nun ayakkabılarını getirerek ona olan sevgi ve bağlılıklarını gösterdikleri sahne yok muydu bittim resmen, bu arada cadının oğlu bile fareye dönüşünce ne sevimli olmuştu ya :)) )

, orjinal hikayesi, harika çizimleriyle tam bir görsel şölen. 

Ustaya saygılar..
        
            