
                      konu gayet güzel bir konu filmin atmosferi de hoş ama bir yerden sonra film bence film tuhaflaşıyor.yani kız şüphelilerle hem haşır neşir oluyor hem de onlardan korkuyor belki insani bir paradoks yansıtılmış gibi gözükse de bence bu daha çok sıradan korku filmlerindeki kurbanın , önlenemez merak duygusu gibi bir şeye benziyor.yani kendisinden şüphelendiği bir insanla 15 dk sonra çok izbe yerlerde yalnız kalmak pek mantıklı gelmiyor.yani senaryo aksayınca atmosfer ne kadar sararsa sarsın insan filmden ne kadar etkilenirse etkilensin film bittiğinde güzel bir film izlemiş gibi hissettirmiyor.ayrıca farklı katil adayları ve bunların kendi aralarındaki olası senaryo ilişkileri de kafa karıştırmaktan öte katille ilgili bir ipucu da vermiyor aynı zamanda film bitince vay be bu da böyleymiş de dedirtmiyor.yalnız son sahnelerde tvde yayınlanan görüntülerde hastanedeki insanların , ilk baştaki tren kazasında ve sonraki snufflarda başrol oyuncumuzun parmaklarının arasından ölümleri seyredişinin hiç birisini ölürken gördün mü diye soruşunun altındaki manalar çok önemli.aynı zamanda profesörün bir lafı da bence olaya yönetmen açısından noktayı koymuş:"şiddet , insanın yaradılışında var"
        
            