
                      Bazen imkansızlıklar ve kısıtlı koşullardır insanın güzel şeyler yaratmasına ilham veren şey.
 Yılmaz Erdoğan'ın her geçen gün mesleki anlamda geriye düşmesinin, sürekli üreten bir beyni olduğu halde bazen kendini öne çıkarabilmek adına, bazen kendi lüks içindeki yaşamıyle yapmak istedikleri çeliştiğinden ve işin daha da kötüsü, onun bu iş ve özel yaşamının çatışmasına müdahale etmemesinden ya da edememesinden kaynaklanan bir ışık eksikliğinin yapıtlarındaki varlığı tam da bu yüzden. Belki de imkanlarının çok geniş olmasından kaynaklanıyor bu. Çünkü bereket de pekala kuraklığa yol açabiliyor bazen...
 Ulaş İnaç ise taze ve imkansızlık temelli bir yönetmen. Bir dijital kamera ile yapabileceğinin en iyisini yapmış. Antalya Altın Portakal Film Festivali'ne artık ciddi bir tiksinti ile bakıyor olmama rağmen "Türev" ve Beste Bereket hakkında verdikleri kararların çok Doğru olduğu kanısındayım.
 Kadıköy Halk Eğitim Merkezi'nde bir dönem devam ettiğim tiyatro kursundaki ilk derslerimizden biriydi:"En iyi rol yapanlar, hiç rol yapmayanlardır." Düşünün, işiniz rol yapmak, ortada bir senaryo var (ki ben bu filmin büyük bir çoğunluğunun doğaçlama yeteneğinden oluştuğuna inanmak istiyorum) ve ne kadar az rol yaparsanız o kadar başarılı oluyorsunuz. Tuhaf değil mi? Ama çok doğru.
 "Türev" tüm oyunculukların göz kamaştırdığı dijital bir zaferidir Türk Sinemasının. Tek dileğim ise Ulaş İnaç'ın bu amatör (ya da hadi "ilk" diyelim) heyecanını ve yeteneğini kaybetmemesi. Yoksa, ikinci bir "Organize İşler" kaldıracak halimiz yok açıkçası. 
 Güzel bir film.Ben özellikle Tuğra Kaftancıoğlu'na hasta oldum. Böylesine soğuk ve bodoslama bir sempatiklik olamaz. O'nun dışında tüm diğer oyunculuklar da (zaten topu topu üç kişi) Harika...
        
            