
                      Jeunet-Caro ikilisinin filmleriyle Jeunetin kendi filmlerini birbirine karıştırmamak gerektiği kanısındayım. Zira ikili olarak kotardıkları filmlerin ikisinde de post-apokaliptik hatta steampunka yakın ilginç bir atmosfer vardı. Amelienin ya da kayıp nişanlının romantik feminen hayal dünyasından daha farklı. Ayriyetten bu ikiliye Avrupanın Tim Burtonları şeklinde bir yakıştırma yapılması da ilginç geliyor ister istemez...Jeunetle Caroyu Svankmajere daha yakın buluyorum eğer beni taşlamazsanız bu lafım için. Tim Burtonın metaforları biraz fazla kör gözüm parmağına bir tavır içinde, bu ikiliyse hikayelerini biraz daha örtülü biçimde anlatıyorlardı. "Şarküteri" için Jeunet-Caro ikilisinin "Rezervuar Köpekleri" versiyonu diyor bazıları ki bence çok yerinde bir deyim. Bu filmin daha deneysel daha stile dayalı anlatımı, kayıp çocuklar şehrinde hem stilden ödün vermeyen hem de hikayesini daha rahatça anlatabilen bir şekle bürünmüştü. Ama benim diyen her sinemaseverin stiline alışık olsa da olmasa da bu ikilinin en az bir filmini izlemesi gerektiğini düşünüyorum. Hatta tadına varınca ikisini de defalarca izlemek ayrı bir zevk ama başka uç nokta filmlerde de gördüğümüz gibi her insanın hayran olmasını bekleyemeyeceğimiz kadar kutupsal bir yapısı var. O sebeple sevilmediği zaman da çok şaşırılmasına lüzum yok. En nihayetinde bir filmi sevebiliyor olmak bizi bir üst mertebeye çıkartmıyor, sadece zevk alabileceğimiz bir olgu daha çıkartıyor ortaya.
        
            