
                      Yaaaa ben bu filme tapınıyorum yaaaa...

Köşede bucakta kalmış taş gibi bir film, sadece 3 kişi yorum yazmışız, neden az biliniyor anlamıyorum:(

Fikrimce Oasis bugüne kadar yapılan en baba aşk filmlerinden biri. Bu filmde vurgulanan birçok şey, çoğu insanın canını acıtabilir. Bunlardan bir şey olmaz, bu insanların aşk neyine ki diyerek, küçümsediğimiz özürlü insanlar (ki bizler birçok konuda onlardan daha da özürlüyüz), bizleri utandıracak güzellikte tutkulu bir aşk yaşayabilmekteler. Bu arada, özürlü kızı oynayan kızın inandırıcılığı (valla bir ara özürlü mü gerçekten bu kız diye sordum kendi kendime) Oscar alan birçok oyuncunun fersah fersah ötesinde. 

Doğuştan "şanssız" bu iki insanın çölün ortasındaki vaha gibi yeşeren ilişkisi, aşkın en saf, belki en rahatsız edici yüzünü tanımlayarak öteki'ne yönelen önyargılarımızla yüzleşmeye zorluyor bizi. Filmi izlerken kendimi sorguluyor vaziyette buldum. Benim de özürlü bir yakınım olsaydı, ona bakar mıydım, ondan utanır mıydım, onu sever miydim? Onunla bir restorana yemek yemeye gider miydim? Ya da özürlü bir insanın sevebileceği, aşık olabileceği fikri bana ne denli yakın olurdu? 

İzlemeden ölmeyin...
        
            