
                      insanların kadersizliklerinin yüzlerinden okunduğu, her bir karesinin kusursuz bir görsellik içerdiği bir film bu. hayatımın ilk 10 filminden biri. nazi filmi olmasından dolayı önyargıyla gittiğim fakat film bittiğinde yerime çakılıp kaldığım kusursuz bi film kadersizlik. ölüme giden bi yolda yazılmış bi şiir gibi sanki. sinematografik olarak tavan yapmış kamera haerketlerinden ışık seçimine kadar herşeyiyle harika. yazarın kendi yaşamını yansıttığı romanından uyarlandığı düşünüldüğünde insan bu olaylar b udiyaloglar gerçektende yaşandı mı, almanlar(nazi) bu kadarını yaptı mı diye soruyor insan. filmde yahudilerinin lanetlenmiş bi ırk (peygamber öldüren tek millettirler kendileri) olduklarına kısaca değinilsede bu tam olarak açıklanmıyor ve yahudiler buna isyan ediyorlar. insan ailesini ve milletini seçemiyor ve isyandan başka bişey gelmiyor elinden. izlediğim en tarafsız nazi filmi desem sanırım yanlış olmaz. her sahnesinde ölüme gidilen yolculuk kadersizlik. kaderinin kadersizlik olduğu, doğumla başlayan bi çile... şimdi herşey tam tersi olsada
        
            