Die Spaanse Armada was 'n vloot oorlogskepe wat Spanje in 1588 teen Engeland uitgestuur het, en wat deur die Engelse vloot verslaan is. Vandag word die woord armada soms gebruik om na enige groot groep skepe te verwys. Die Spaanse Armada het uit 130 skepe bestaan wat in Augustus 1588 vanaf die Spaanse stad A Coruña vertrek het. Die Armada was onder beheer van die hertog van Medina-Sidonia. Hulle doel was om 'n leër vanaf Vlaandere na Engeland te begelei. Hulle wou die heerskappy van koningin Elizabeth I van Engeland en die Huis van Tudor omverwerp om Protestantisme in Engeland te vestig. Dit sou Engelse inmenging in die Spaanse Nederlande stopsit, asook die skade wat Engeland aan Spaanse belange aangerig het, inperk. Lord Howard van Effingham was in bevel van die Engelse vloot, terwyl sir Francis Drake tweede in bevel was. Drake was besig om rolbal te speel toe die Armada sy verskyning maak. Blykbaar het hy daarop aangedring om eers sy spel te voltooi, omdat daar volgens hom genoeg tyd was om die Armada te verslaan. Die Armada kies om nie die Engelse vloot by Plymouth aan te val nie.


Abū ʿAlī al-Ḥasan ibn al-Ḥasan ibn al-Haytham (Arabies: أبو علي، الحسن بن الحسن بن الهيثم), dikwels genoem Ibn al-Haytham (in die Weste bekend as Alhazen of Alhacen; omstreeks 965 – omstreeks 1040) was ’n vooraanstaande Arabiese wetenskaplike, wiskundige, sterrekundige, filosoof en fisikus wat bydraes gelewer het op die terreine van optika, sterrekunde, wiskunde, meteorologie, visuele persepsie en wetenskaplike metodiek. In die Middeleeuse Europa was sy bynaam Ptolemaeus Secundus ("Ptolemaeus die Tweede") of bloot "Die Fisikus". Volgens een weergawe van sy biografie het al-Haytham geglo hy kan oorstromings van die Nyl met die toepassing van sy wiskundekennis voorkom. Nadat Al-Hakim bi-Amr Allah, die sesde heerser van die Fatimidiese Kalifaat, hom opdrag gegee het om dit te doen, het hy besef dit is nie moontlik nie. Hy het vir sy lewe gevrees en voorgegee hy is kranksinnig. Hy is toe in huisarres geplaas. Ná Al-Hakim se dood kon hy bewys dat hy nie kranksinnig is nie, en hy het vir die res van sy lewe geld gemaak deur wiskundewerke te skryf en klas te gee.


Cass Elliot (gebore as Ellen Naomi Cohen; * 19 September 1941, † 29 Julie 1974), ook bekend as Mama Cass, was 'n Amerikaanse sangeres en lid van die popgroep The Mamas & the Papas. Ná die ontbinding van dié groep het Elliot vyf soloalbums vrygestel. In 1974 is Elliot op die hoogtepunt van haar loopbaan, toe sy 'n konserttoer in die Verenigde Koninkryk onderneem en onder meer in die London Palladium opgetree het, in die woonstel van haar vriend, die Amerikaanse sanger Harry Nilsson (1941–1994), in Mayfair, Londen, waar sy tydens die toer gebly het, skielik in haar slaap aan 'n hartaanval oorlede. Reeds kort ná haar afsterwe het onware gerugte die rondte gedoen dat sy aan 'n toebroodjie verstik het. Tydens die nadoodse ondersoek, wat deur Keith Simpson, een van die Verenigde Koninkryk se voorste forensiese patoloë op daardie tydstip, en die Londense lykskouer Dr Gavin Thurston gedoen is, is geen onverteerde kos in haar maag gevind nie. Cass Elliot het haar laaste rusplek op die Mount Sinai-begraafplaas in Hollywood Hills, Los Angeles gevind.


Die Baberpalings (Plotosidae) is 'n vis-familie wat tot die orde Siluriformes behoort. Daar is nege genera met twee en dertig spesies in hierdie familie. Twee van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor waarvan een endemies is. Die familie se lywe is lank en die stert eindig met 'n spits. Die tweede dorsale vin en die analevin word een by die stert. Daar is giftige stekels aan die eerste dorsale- en pektorale vinne. Daar is ook vier baarde om die mond van dié familie en die familie het geen skubbe op die vel nie. Die grootte wissel van 30 – 60 cm en die familie leef in vars, brak en soutwater en vreet ongewerweldes en vis. Die familie is giftig. Die volgende genus en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor: Plotosus Plotosus lineatus - Streep-baberpaling Plotosus nkunga - Baberpaling Alfabetiese lys van visse Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name Lys van varswater visfamilies Lys van visfamilies Coastal Fishes of Southern Africa. Phil & Elaine Heemstra. 2004. ISBN 1-920033-01-7


Amphiliidae (Bergbabers) is 'n visfamilie van die orde Siluriformes. Die familie bestaan uit nege genera met sestig spesies wat in Afrika voorkom waarvan twee genera met vyf spesies in Suider-Afrika voorkom. Die vis verkies helder, vinnigvloeiende strome en riviere om in te leef. Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie: Amphilius Amphilius laticaudatus - Breëstert-bergbaber Amphilius natalensis - Natalse bergbaber Amphilius uranoscopus - Gewone bergbaber Zaireichthys Zaireichthys rotundiceps - Gevlekte-sandbabertjie Zaireichthys dorae - Chobe-sandbabertjie Alfabetiese lys van visse Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name Lys van varswater visfamilies Lys van visfamilies A Complete Guide to the FRESHWATER FISHES of Southern Africa. Paul Skelton. 2001. ISBN 978-1-86872-643-1 Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Die vroegste bekende lewensvorme op aarde is veronderstelde gefossileerde mikroörganismes wat in neerslae van hidrotermiese splete ontdek is. Die vroegste tyd waarop lewensvorme op aarde kon verskyn het, is minstens 3,77 miljard jaar gelede, moontlik so vroeg as 4,28 miljard of selfs 4,5 miljard jaar gelede – nie lank nadat oseane ontstaan het of die aarde 4,54 miljard jaar gelede gevorm het nie. Die vroegste "direkte" bewyse van lewe op aarde is die fossiele van mikroörganismes wat in 3,465 miljoen jaar oue Australiese rotse aangetref word. Die aarde is tans die enigste plek in die heelal waar sover bekend lewe voorkom. Die aarde se biosfeer strek tot minstens 19 km onder die aarde se oppervlak, en tot minstens 76 km op in die atmosfeer, en sluit grond, hidrotermiese splete en rotse in. Verder is bevind die biosfeer strek tot 800 m onder die ys van Antarktika en sluit die diepste dele van die oseane in, tot rotse kilometers onder die seebodem. Onder sekere toetstoestande is bevind lewensvorme kan in die vakuum van die buitenste ruimte oorleef. Die totale massa van die biosfeer word geraam op tot 4 biljoen (4 x 1012) ton koolstof.


Limburg (Limburgse uitspraak: Lèmburg) is een van die 12 provinsies van Nederland en is in die suidooste geleë. Die provinsie het 'n bevolking van 1 116 000 in 2021 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 2 209 km² met 'n bevolkingsdigtheid van 507 per km². Die hoofstad en grootste stad is Maastricht. Limburg lê in die suidooste van Nederland. Die provinsie grens in die noorde aan die Nederlandse provinsie Gelderland, in die ooste aan die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale, in die suide aan die Belgiese provinsies Luik en Limburg, in die suidweste ook aan Belgies Limburg en in die noordweste aan die Nederlandse provinsie Noord-Brabant. Limburg is in die noorde en midde 'n glooiende provinsie, maar in die suide heuwelagtig, waar die uitlopers van die Ardenne- en Eifel-bergreeks is. Die hoogste punt is daarom ook in hierdie Suid-Limburg op die Drielandepunt van die Vaalserberg (323 m), op die gesamentlike grens met België en Duitsland (aan Nederlandse kant in die munisipaliteit Vaals geleë). Deur die provinsie vloei van suid na noord die Maas-rivier.


Die sneeuluiperd of sneeupanter (Uncia uncia) is ’n kat van middelmatige grootte wat in die berge van Sentraal- en Suid-Asië hou. Die klassifikasie van dié spesie kan verander nadat verdere deeglike studies gedoen is. Sneeuluiperds hou tussen 3 000 en 5 500 meter bo die seevlak in die rotsagtige berge van Asië. Hulle is baie geheimsinnig en dit is onseker hoeveel van hulle oor is, hoewel dit geskat word op tussen 3 500 en 7 000 in die natuur en tussen 600 en 700 in dieretuine wêreldwyd. Sneeuluiperds is kleiner as ander groot katte, maar wissel nes hulle van grootte, tussen 27 en 54 kg. Die lengte van die lyf wissel tussen 75 en 130 cm, met ’n stert van 75 tot 90 persent van die dier se lengte. Hulle het ’n lang, dik pels wat wissel van rokerig grys tot gelerig. Anders as ander katsoorte is hul oë dofgroen of grys. Hulle het sekere eienskappe om hulle in die koue te help oorleef. Hulle is fris gebou met ’n dik pels en klein, ronde ore.


Günther Simon (11 Mei 1925 – 25 Junie 1972) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ernst Thälmann - Sohn seiner Klasse (1954), Ernst Thälmann - Führer seiner Klasse (1955), Das Lied vom Trompeter (1964), en Alfons Zitterbacke (1966). 1952: Das verurteilte Dorf 1953: Anna Susanna 1954: Ernst Thälmann - Sohn seiner Klasse 1955: Ernst Thälmann - Führer seiner Klasse 1956: Damals in Paris 1956: Das Traumschiff 1956: Treffpunkt Aimée 1957: Tinko 1958: Geschwader Fledermaus 1958: Das Lied der Matrosen 1958: Meine Frau macht Musik 1958: The Black Battalion 1959: Der kleine Kuno 1959: Senta auf Abwegen 1960: Der Moorhund 1961: Die Liebe und der Co-Pilot 1961: Der Fremde 1961: Eine Handvoll Noten 1961: Ärzte 1962: Der Tod hat ein Gesicht 1963: Geheimarchiv an der Elbe 1964: Das Lied vom Trompeter 1965: Der Reserveheld 1965: Lots Weib 1965: Der Frühling braucht Zeit 1966: Alfons Zitterbacke 1967: Bread and Roses 1968: Heroin 1969: Verdacht auf einen Toten 1972: Sonnensucher 1973: Ripe Cherry 1969: Krupp und Krause 1962: Gift 1962: Die heilige Johanna 1963: Jupitersinfonie 1963: Der Mann des Tages 1963: Leben in Angst 1964: Titel hab' ich noch nicht 1964: Rote Rosen für mich 1965: Ballade vom roten Mohn 1966: Irrlicht und Feuer 1969: Die Zeichen der Ersten 1969: Der Maler mit dem Stern 1970: Zwei Briefe an Pospischiel 1971: Junger Mann 1972: Der Regimentskommandeur Günther Simon in die Internet-rolprentdatabasis


Melaatsheid (leprose) is 'n aansteeklike siekte wat deur die bakterieë, Mycobacterium leprae en Mycobacterium lepromatosis veroorsaak word. Melaatsheid val die perifere senuwee en die slymvliese van die boonste lugweg aan en kom voor as velletsels. Die twee vernaamste variasies van die siekte is Tuberkuloïde leprose en Lepromateuse leprose waarvan laasgenoemde die ernstigste is. Die siekte word nie, soos algemeen geglo word, met die spontane verlies van ledemate geassosieer nie. Ledemate word wel deur die siekte vermink en mag dalk geamputeer word as gevolg van die simptome van die siekte. Die sosiale stigma wat aan melaatsheid kleef, het in die verlede tot die ontstaan van melaatse kolonies gelei. Melaatsheid word deur mense versprei en kan deur hoes of kontak met druppeltjies van die neus van 'n geïnfekteerde persoon plaasvind. Die siekte kom meer algemeen voor onder mense wat in armoede leef en word vermoedelik deur respiratoriese druppeltjies oorgedra. Anders as wat geglo word, is dit nie baie aansteeklik nie. Die mensdom word al vir duisende jare deur melaatsheid geaffekteer. Die siekte se naam is van die Latynse woord lepra afgelei wat "skubberig" beteken.


Roeholla Mostafawi Moesawi Chomeini (Persies: سید روح‌اللّه مصطفوی موسوی خمینی, [ruːholˈlɑːhe muːsæˈviːje xomeiˈniː]; * 24 September 1902; † 3 Junie 1989), in westerse lande bekend as die ajatolla Chomeini, was 'n Irannese godsdienstige leier en politikus. As leier van die Irannese Rewolusie het hy in 1979 die westers-georiënteerde wêreldlike bewind van Mohammad Reza Pahlavi, die laaste sjah uit die Pahlavi-dinastie, omvergewerp en deur 'n teokraties-republikeinse regeringstelsel vervang. Ná die rewolusie het hy as die nuutgestigte Islamitiese Republiek van Iran se Opperleier gefungeer, 'n politieke amp wat aan hom volgens die bepalings van die nuwe Irannese grondwet die hoogste politieke en godsdienstige gesag in die land verleen het en wat hy tot en met sy afsterwe in 1989 beklee het. In die Twaalfer-Sjiïsme, die Islamitiese staatsgodsdiens van Iran, was Chomeini 'n marja of "bron van hoogste godsdienstige gesag" en skrywer van meer as veertig religieuse boeke, alhoewel hy veral danksy sy politieke aktiwiteite en weerstand teen die sjah-bewind bekendheid verwerf het.


Virginia Caroline Rappe (7 Julie 1891 – 9 September 1921) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Paradise Garden (1917) en An Adventuress (1920). Virginia Rappe is in 1891 in Chicago gebore. Haar ma was ongetroud en het gesterf toe Rappe 11 jaar oud was, waarna sy deur haar ouma grootgemaak is. Sy het op 14-jarige ouderdom as model begin werk. In 1916 verhuis sy na San Francisco om haar loopbaan as naakmodel te volg. Sy het verloof geraak met die klereontwerper Robert Moscovitz, wat kort nadat sy verloof geraak het, in 'n motorongeluk gesterf het. Daarna verhuis sy na Los Angeles en verkry deur regisseur Fred Balshofer in 1917 'n rol in die rolprent Paradise Garden. In 1918 het sy geboorte geskenk en haar kind is in pleegsorg geplaas. In daardie jaar het sy saam met die destydse onbekende Rudolph Valentino in die film Over the Rine opgetree, maar die film is eers weer in 1920 onder die naam An Adventuress en later in 1922 as The Isle of Love uitgereik. In 1919 begin sy 'n verhouding met regisseur-produsent Henry Lehrman.


Die strandwolf, strandjut, of bruin hiëna (Hyaena brunnea) is 'n hiëna wat hoofsaaklik in die Kalahari en Namibwoestyne van suidelike Afrika voorkom. 'n Volwasse strandwolf het 'n gemiddelde massa van 65 kg en 'n hoogte van ongeveer 70 cm. Die wêreldbevolking van bruin hiëna's word deur die IUBN op 'n getal tussen 4 000 en 10 000 geskat en die bewaringstatus daarvan is op die IUBN-rooilys as byna-bedreig aangedui. Dit is hoofsaaklik 'n aasdier, maar sal ook klein diertjies jag. Omdat voedsel in die woestyn skaars is, eet strandwolwe ook soms vrugte en vang soms ook robwelpies langs die kus van Namibië. Strandwolwe is dikwels die slagoffers van leeus en gevlekte hiënas, wanneer hulle te naby aan dié diere se prooi kom. Die strandwolf het 'n moontlike lewensduur van 24 jaar. Strandwolwe is snags aktief en bly bedags in gate in die grond. Soms grawe hulle die gate self (tot 150 cm diep), maar hulle gebruik ook erdvarke se gate of natuurlike gate wat tussen rotse voorkom. Die wyfie is 3 maande dragtig en gee telkens aan 2 tot 4 kleintjies geboorte.


Die Evangelies-Augsburgse Kerk in Pole (soms ook Evangeliese Kerk van die Augsburgse Belydenis in Pole, Pools: Kościół Ewangelicko-Augsburski w Polsce) is die Evangeliese-Lutherse Kerk van Pole. Sy setel is in Warskou. Dit is 'n lidkerk van die Lutherse Wêreldbond, die Ekumeniese Raad van Kerke asook die Poolse Ekumeniese Raad. Die naam van die Poolse Evangeliese Kerk van die Augsburgse Belydenis verwys na die sogenaamde Confessio Augustana, 'n belydenis wat deur die reformator Philipp Melanchthon in 1530 tydens die Ryksdag van Augsburg geformuleer is. Dit vorm saam met Melanchthon se Apologie die teologiese basis van die Evangelies-Lutherse kerkleer. Die Evangelies-Augsburgse Kerk in Pole se ledetal staan tans op sowat 80 000 waarvan die meerderheid in Silesië woon. Die lidmate word deur 147 pastore in 131 gemeentes bedien. Die gemeentes is in ses dioseses georganiseer. Die leidende biskop van die Evangelies-Augsburgse Kerk in Pole, wat sy setel in Warskou het, fungeer as geestelike opperhoof en praeses (voorsitter) van die konsistorium. Die huidige kerkhoof is Jerzy Samiec, terwyl die Warskouse Drievuldigheidskerk (Pools Kościół Św. Trójcy) as hoof- en biskopskerk dien.


Humanae Vitae is die sewende en laaste ensikliek deur pous Paulus VI, wat op 25 Julie 1968 vrygestel is. Die onderwerp van dié ensikliek is die gebruik van voorbehoeding. Die pous verklaar hom teen alle vorme en waarsku oor vier effekte wat die verspreiding van dié middels gaan hê: 'n algemene verlaging van die moraal 'n toename in ontrou 'n verlaging in respek van mans vir vroue die gedwonge gebruik van voortplantingstegnologië deur die owerhede Die ensikliek het tot baie kontroversie gelei en miljoene katolieke het geweier om die verbod op voorbehoeding te gehoorsaam. Mary Eberstadt "The vindication of Humanae Vitae" in: On human life: Humanae Vitae. 2014, ISBN 978-1-62164-001-1


Charles Augustus Lindbergh (4 Februarie 1902 – 26 Augustus 1974) was 'n Amerikaanse vlieënier wat die eerste solo, ononderbroke vlug oor die Atlantiese Oseaan uitgevoer het. Hy is gebore in Detroit, Michigan. Sy vader was Charles A. Lindbergh. Charles Augustus Lindbergh (1902-1974) is waarskynlik die bekendste persoonlikheid in die geskiedenis van die lugvaart. Lindbergh het groot geword in Little Falls, Minnesota. Hy het ook talle verkenningstogte onderneem in die soeke na interkontinentale lugroetes. Sy vader was 'n lid van die Amerikaanse Kongres. Charles het eers aan die Universiteit van Wisconsin gestudeer, maar het sy studies onderbreek en hom in Lincoln, Nebraska, by 'n vliegskool laat inskryf. Hy het sy vlieglisensie op 20-jarige ouderdom gekry en het sy geld verdien deur met 'n ou vliegtuig, 'n Curtiss Jenny uit die Eerste Wêreldoorlog, waagtoertjies vir ŉ rondtrekkende vliegsirkus uit te voer. In 1924 het hy vlieënier by die Amerikaanse lugmag geword, maar in 1926 het hy na die burgerlike lugvaart teruggekeer en as posvlieënier die roete tussen St. Louis (Missouri) en Chicago gevlieg.


Elsie Jane Wilson (7 November 1890 – 16 Januarie 1965) was 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bound on the Wheel (1915), The Evil Women Do (1916), en The Circus of Life (1917). 1915: Bound on the Wheel 1915: The Lure of the Mask 1915: Temptation 1916: The Evil Women Do 1916: Bettina Loved a Soldier 1917: The Circus of Life 1917: The Cricket 1917: The Little Pirate 1917: Mother o' Mine 1917: My Little Boy 1917: The Silent Lady 1918: Beauty in Chains 1918: The City of Tears 1918: The Dream Lady 1918: The Lure of Luxury 1918: New Love for Old 1919: The Game's Up Elsie Jane Wilson in die Internet-rolprentdatabasis


Goud (uitgespreek [ˈxoʊd], uit Indo-Europees: ghel, "glans") is 'n gesogte edelmetaal met 'n heldergeel (goue) kleur. Goud se chemiese nommer is 79 en dit het die simbool Au (Latyns: aurum, vir "dagbreekglans"). Dit het die atoomgetal 92 en 'n relatiewe atoommassa van 196.97. Dit smelt by ongeveer 1 064 °C en kook by ongeveer 2 856 °C. Goud is egter baie sag en word dikwels gelegeer (saamgesmelt) tot 'n stof wat 'n legering of allooi genoem word om dit harder te maak. Die suiwerheid van goud word gewoonlik in karaat gemeet, en 24 karaat word algemeen as suiwer geag. Suiwer goud is die mees smeebare en rekbare metaal van al die bekende metale — dit kan gehamer word tot 'n dikte van ongeveer een honderste van 'n millimeter en 30 g goud kan uitgerek word tot 'n gouddraad met 'n lengte van 100 km. Goud is 'n goeie geleier van elektrisiteit en warmte. Dit het die derdehoogste geleidingsvermoë ná silwer (Ag) en koper (Cu).


Doha (Arabies: الدوحة, ad-Dawḥa of ad-Dōḥa) is die hoofstad en grootste stad van Katar. Meer as 60% van die land se bevolking woon in Doha of die omliggende voorstede, en dit is ook die ekonomiese sentrum van die land. Dit is ook een van die munisipaliteite van Katar en geleë aan die kus van die Persiese Golf. Doha is die tuiste van 'n onderwysdorp, 'n gebied gewy aan navorsing en opvoeding. Doha was die plek van die eerste ministeriële vlak-vergadering van die Doha-ronde van die Wêreldhandelsorganisasie se onderhandelings. Die stad Doha was gasheer vir die 2006-Asiatiese Spele, die grootste tot op daardie tydstip. Doha was ook die gasheer van die 2011 Pan Arabiese Spele, die 2011 AFC Asiatiese Beker en sal 'n groot aantal van die wedstryde aanbied by die FIFA Wêreldbeker in 2022. Die Wêreldpetroleumraad het hul 20ste Wêreldpetroleumkonferensie in Doha gehou in Desember 2011 en Doha was die gasheer van die UNFCCC klimaatonderhandelinge (COP 18) in Desember 2012. Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Doha. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


John Beradino (1 Mei 1917 – 19 Mei 1996) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 7 Men from Now (1956) en Young Doctors in Love (1982), en in die televisiereekse Adventures of Superman (1952) en General Hospital (1963). 1956: 7 Men from Now 1982: Young Doctors in Love 1952: Adventures of Superman 1953: I Led 3 Lives 1954: The Whistler 1955: Damon Runyon Theater 1957: The Adventures of McGraw 1961: The New Breed 1963: General Hospital 1974: Celebrity Tennis 1972: Moon of the Wolf John Beradino in die Internet-rolprentdatabasis


Johnny Mack Brown (1 September 1904 – 14 November 1974) was 'n Amerikaanse akteur.


Die poolvos (Vulpes lagopus) is ’n klein jakkals wat inheems is aan die Arktiese streke van die Noordelike Halfrond en algemeen voorkom op die Arktiese toendra. Hulle is goed aangepas om in koue toestande te leef. Hul dik pels is bruin in die somer en wit in die winter. Die diere is van 46 tot 68 cm lank, met ’n ronde lyfvorm om die ontsnapping van hitte te verminder. Die poolvos se prooi is klein diere soos lemmings, vis en seevoëls. Hulle eet ook insekte, seewier en bessies. Hulle bly in pare tydens die paarseisoen en maak hul kleintjies saam groot. Angerbjörn, A.; Hersteinsson, P.; Tannerfeldt, M. (2008). Alopex lagopus. 2008 IUBN Rooi Lys van bedreigde spesies. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur 2008. Verkry op 6 Oktober 2014. Wozencraft, W. Christopher (16 November 2005). "Order Carnivora (pp. 532-628)". In Wilson, Don E.; Reeder, DeeAnn M. (reds.). Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference] (3de uitg.).


Joseph Bottoms (gebore 22 April 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Dove (1974) en The Black Hole (1979), en in die televisiereeks The Net (1998). 1974: The Dove 1976: Crime and Passion 1977: High Rolling in a Hot Corvette 1979: The Black Hole 1980: Cloud Dancer 1981: King of the Mountain 1981: Surfacing 1984: Blind Date 1987: Open House 1988: Born to Race 1991: Inner Sanctum 1992: Liar's Edge 1997: Snide and Prejudice 2018: Cicada Song 1998: The Net 1973: Winesburg, Ohio 1974: Unwed Father 1976: Stalk the Wild Child 1978: Return Engagement 1979: Major Effects 1981: The Intruder Within 1982: Side by Side: The True Story of the Osmond Family 1983: The Sins of Dorian Gray 1983: Wishman 1984: Time Bomb 1985: Braker 1987: Island Sons 1987: Shades of Love: Make Mine Chartreuse 1988: Police Story: Cop Killer 1992: Gunsmoke: To the Last Man 1992: Treacherous Crossing Joseph Bottoms in die Internet-rolprentdatabasis


'n Federasie (Latyn: federare van foedus verbond) is 'n vereniging van state onder 'n federale bestuur wat gemeenskaplike belange soos verdediging, buitelandse sake en dergelike behartig, maar waarby die state hulle soewereiniteit behou. ’n Federasie is ’n staatsvorm waarby die sentrale gesag as minder belangrik beskou word, terwyl die afsonderlike state ’n groot mate van onafhanklikheid gegun word. Die deelstate staan onder gesag van die federale regering. Die belangrikste funksies van die federale regering is die formulering van buitelandse beleid en die gesamentlike verdediging van die deelstate. Omdat die deelstate sterk van mekaar kan verskil word die magsewewig in ’n federale grondwet vasgelê. Die deelstate het eie parlemente met omvattende bevoegdhede. Deelstate het ook eie grondwette en eie wette wat per deelstaat (sterk) van mekaar kan verskil op die gebied van taalerkenning, godsdiens, kultuur, ekonomie, ens. Die Federale staatsvorm van Indië is die grootste en mees uitgebreide federasie in die wêreld. Die regering van ’n deelstaat word ’n deelregering genoem. ’n Federale en konfederale staatsvorm verskil in die praktyk nouliks.


Joseph Willem Mengelberg (28 Maart 1871 – 21 Maart 1951) was 'n Nederlandse dirigent wat bekend was om sy uitvoerings van Mahler en Strauss met die Koninklike Concertgebouw Simfonieorkes. Mengelberg was die vierde van vyftien kinders van Duits-gebore ouers in Utrecht, Nederland. Sy vader was die bekende Nederlands-Duitse beeldhouer Friedrich Wilhelm Mengelberg. Na studies in Utrecht met die komponis en dirigent Richard Hol, die komponis Anton Averkamp (1861–1934) en die violis Henri Wilhelm Petri (1856–1914), het hy voortgegaan om klavier en komposisie te studeer by die Cologne-konservatoria (nou die Hochschule für Musik Köln) waar sy hoof-onderwysers Franz Wüllner, Isidor Seiss en Adolf Jensen was. In 1891, toe hy twintig jaar oud was, was hy as Algemene Musikale Direkteur van die stad van Luzern, Switserland gekies waar hy 'n orkes en 'n koor gedirigeer het sowel as 'n musiekskool waar hy klavierlesse gegee het en voortgegaan het met komposisie. Vier jaar later, in 1895, op 24 jaar, is Mengelberg as hoofdirigent van die Koninklike Concertgebouw Simfonieorkes aangestel, welke pos hy tot 1945 sou hou.


Die Swahili (Swahili: Waswahili) is 'n etniese en kulturele groep inheems aan Oos-Afrika. Hulle bly veral langs die Swahilikus, 'n gebied wat oor die Zanzibarargipel, die kuslyn van beide Kenia en Tanzanië, asook die noordelike Mosambiek streek. Die naam Swahili is afgelei van Arabies سواحل Sawāhil wat "kuste" beteken en na die geografiese verspreiding verwys. Die Swahili besig Swahili, wat tot die Bantoetale van die Niger-Kongo-tale behoort. Wêreldwyd leef sowat 1 772 000 Swahili, waarvan die meeste langs die Swahilikus. Die term "Swahilikus" is as 't ware 'n pleonasme, omdat dit letterlik "kustekus" beteken. Daarbenewens het in onlangse jare Swahili-migrante hulle in lande soos Saoedi-Arabië en Oman gevestig. Die hedendaagse Swahili besig Swahili (Kiswahili), wat tot die Bantoetak van die Niger-Kongo-taalfamilie behoort, as moedertaal. Dié taal bevat leenwoorde uit Arabies en Persies. Naas die Swahilikus word Swahili nog in Burundi, die Comore-eilande, die Demokratiese Republiek van die Kongo, Madagaskar, Malawi, Mayotte, Somalië, Rwanda, Uganda en Zambië deur ander etniese groepe gepraat.


'n Paaseier is 'n geverfde, dikwels beskilderde of met patrone versierde en meestal hardgekookte hoendereier wat mense tradisioneel in Paastyd aan mekaar skenk of eet. Die voedselbedryf bied 'n oordaad sjokolade-eiers in kleurryke verpakkings as Paaseiers aan. Die term verwys daarnaas ook na nie-eetbare eiers wat in Paastyd vir dekorasie of as geskenk gebruik word. Gewoonlik word hiervoor hoendereiers uitgeblaas of kunseiers uit materiale soos karton, gips, hout, natuursteen of plastiek vervaardig. Afhangende van die materiaal en funksie waarvoor hulle benodig word, word ook hierdie Paaseiers van 'n groot verskeidenheid versierings voorsien. Die Christelike tradisie van eierverf as deel van die Paasviering is inheems aan 'n verskeidenheid Europese en Westerse kulture soos Armenië, Rusland, Griekeland, die Middellandse Seegebied en Sentraal-Europa. Vir 'n gewilde kinderspeletjie word geverfde Paaseiers op Paassondagoggend versteek. Alhoewel die Christelike Paasviering sy oorsprong in die Joodse Pasgafees het en eiers tydens die seder-maaltyd genuttig is, is daar geen samehang tussen die Joodse feesviering en Europese Paaseiertradisies nie. Die historiese en kulturele agtergrond van die Paaseiertradisie is tans nie bekend nie.


Die Huis van Zogoe is ’n Europese koningshuis wat gestig is deur Zogoe Pasja, wat in die laat 15de eeu na Mati, Albanië, geïmmigreer het en aangestel is as goewerneur van Mati. Dit het ’n erflike posisie in die Zogoe-familie geword. Die beroemdste lid van die dinastie was Zog I, Skanderbeg III, wat in 1928 koning van Albanië geword het. Hy het geheers tot die Italiaanse inval in 1939, waarna hy deur Victor Emmanuel III van Italië afgesit is. Victor Emmanuel het toe heerser van Albanië geword. Die huidige hoof van die dinastie is koning Zog se seun Leka, kroonprins van Albanië. Maison Royale d’Albanie Amptelike webtuiste van die Huis van Zogoe, in Frans. Albanese koningsgesin Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikels en:House of Zogu


Skalie 'n Skalie is 'n sedimetêre gesteente wat maklik in dun lae breek. Dit het deur konsolidasie, soos sementasie of samedrukking van modder en klei ontstaan en bevat 'n redelike hoeveelheid kleiminerale en detritale kwarts. Swart skalie bevat organiese materiale en dit kan ontbind tot gas of aardolie. Dit maak swart skalie tot 'n belangrike bron van hierdie fossiele brandstowwe. Ander skalies kan rooi, groen, bruin of grys van kleur wees. Indien hulle gemaal en met water gemeng word, lewer hulle klei waarvan aardewerk vervaardig kan word. Indien skalie aan hoë druk en temperatuur blootgestel word, kan hieruit metamorfiese skiste ontstaan. Skalie toon tipies afwisselende grade van splytbaarheid. Nie-splytbare rots van soortgelyke samestelling,maar bestaande uit deeltjies kleiner as 0,06 mm, word modderklip (1/3 to 2/3 slikdeeltjies) of kleistene (minder as 1/3 slikdeeltjies) genoem. Gesteentes met deeltjies van soortgelyke grootte maar met minder klei (meer as 2/3 slik) word sliksteen genoem en is meer sanderig. Skalie is tipies grys van kleur en saamgestel uit minerale van klei en kwartskorrels. Die byvoeging van ongestadigde hoeveelhede van kleinere samestellings wysig die rots se kleur.


Sewernaja Zemlja (Russies: Се́верная Земля́, [ˈsʲevʲɪrnəjə zʲɪˈmlʲa]; letterlik: "Noordland") is 'n eilandgroep in die Arktiese Oseaan. Die argipel is noord van Siberië, oos van Franz Josef-land, noordoos van Nowaja Zemlja, noordwes van die Nieu-Siberiese Eilande en suid van die Noordpool geleë. Dit grens aan die Arktiese Oseaan in die noorde, die Karasee in die suidweste en die Laptefsee in die suidooste. Sewernaja Zemlja is onbewoon en groot dele is met ys bedek; die res word deur toendra oorheers. Die argipel behoort administratief aan die Krasnojarsk-krai van die Siberiese Federale Distrik. Die eilandgroep is in 1913 deur Boris Wilkizki ontdek en Sewernaja Zemlja is in 1930–1932 gekarteer, waarmee dit die laaste groot argipel op aarde geword het, wat verken is. Die hele eilandgroep is oorspronklik na die destydse tsaar Nikolaas II van Rusland Nikolaus-II-land (Russies: Земля Николая II) en enkele eilande – indien hulle erken is – na heiliges van die Russies-Ortodokse Kerk genoem. In 1926 is hulle egter, op besluit van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (KPSU), hernoem.


Euklidiese meetkunde is 'n wiskundige teorie toegeskryf aan die Aleksandriese Griek Euklides, wie se werk Die Elemente die vroegste stelselmatige studie van meetkunde bevat wat bekend is. Alhoewel baie van die resultate reeds bekend was aan vroeëre wiskundiges, was Euklides die eerste om te wys hoe hierdie resultate pas in 'n omvattende deduktiewe en logiese stelsel. Vir meer as tweeduisend jaar, was die byvoeglike naamwoord "Euklidiese" oorbodig, aangesien geen ander soort meetkunde nog ontdek was nie. Euklides se aksiomas was so intuïtief voor die hand liggend dat stellings wat daardeur bewys was, as absoluut waar beskou is. Vandag is daar egter vele modelle van nie-Euklidiese meetkunde bekend, waarvan die eerstes in die vroeë 19de eeu ontdek is. Dit word ook nie langer as vanselfsprekend aanvaar dat Euklidiese meetkunde fisiese ruimte beskryf nie. 'n Gevolg van Einstein se algemene relatiwiteitsteorie is dat Euklidiese ruimte 'n goeie benadering is tot die eienskappe van fisiese ruimte slegs indien die gravitasie-veld nie te sterk is nie. Euklidiese meetkunde is 'n aksiomatiese stelsel, waarin alle (ware) stellings afgelei word van 'n klein getal aksiomas of aannames.


Die perineum in menslike anatomie is die deel tussen die bene wat tussen die geslagsdele en die anus geleë is. Definisies verskil: Dit kan na die oppervlakkige strukture van dié liggaamsdeel verwys of na die dieperliggende strukture. By mans is die perineum twee keer so lank as by vroue. In Alfred Kinsey se 1967-verslag is beweer dat die perineum een van mans se ses hoof-erogene sones is. Gray, Henry. Anatomy of the Human Body. Philadelphia: Lea & Febiger, 1918; Bartleby.com, 2000. Validity of anogenital distance as a marker of in utero phthalate exposure. PMID 16393642


Matteo Salvini (Italiaanse uitspraak: [matˈteːο salˈviːni]; gebore 9 Maart 1973) is 'n Italiaanse joernalis en politikus wat tussen 1 Junie 2018 en 5 September 2019 as die visepremier van Italië en minister van binnelandse sake in die 66ste naoorlogse Italiaanse regering gedien het. Hy verteenwoordig die federalistiese party Lega (Nord). In April 2019 het die Amerikaanse tydskrif Time Matteo Salvini onder die 100 invloedrykste persoonlikhede ter wêreld gereken en hom derhalwe op die Time 100-lys geplaas. Die Europese Unie se sanksies teen Rusland het talle Italiaanse uitvoerders van landbouprodukte, luukse goedere soos handvervaardigde skoene en ander produkte swaar getref. Salvini, wat as groot bewonderaar van Rusland se president Wladimir Poetin beskou word en "ekstatiese gevoelens" by Marine Le Pen, voorsitter van die Franse Rassemblement National gewek het, het EU-sanksies weens Rusland se Krim-anneksasie skerp gekritiseer en daarop gewys dat Turkye met Noord-Siprus selfs 'n deel van die amptelike EU-gebied militêr beset het sonder dat sanksies teen dié land ingestel is. "Pagina profilo - Matteo SALVINI - Cronologia delle legislature - 8ª legislatura".


Die Watervaalbos (Brachylaena neriifolia) is 'n boom wat tot 6 m hoog word. Dit is endemies aan fynbos en groei gewoonlik op rivieroewers. Die blare is smal ellipties en meesal gaafrandig, effens na onder gerol. Die onderkant is witterig. Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome Watter Boom is dit? Eugene Moll 2013 ISBN 978 1 77007 832 1 Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Watervaalbos. Wikispecies het meer inligting verwant aan Watervaalbos Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Gorillas is ape van die gelyknamige genus, Gorilla, en is die grootste oorlewende primate. Hulle hou merendeels op die grond, is hoofsaaklik plantvretend en bewoon die woude van Sentraal-Afrika. Die genus word in twee spesies onderverdeel, en in óf vier óf vyf subspesies. Die DNS van gorillas stem besonder baie met die mens s’n ooreen, naamlik tussen 95 en 99%, en naas die sjimpansee en bonobo is hulle is die naaste verwant aan die mens. Die naam "gorilla" kom van die eerste naam wat in 1847 deur die Amerikaanse dokter en sendeling Thomas Staughton Savage en die natuurnavorser Jeffries Wyman aan die westelike gorilla gegee is, naamlik Troglodytes gorilla. Dit is afgelei van die Griekse Γόριλλαι ("stam harige vroue") wat omstreeks 480 v.C. deur ’n Kartaagse navigator beskryf is nadat hy moontlik die gebied besoek het wat later Sierra Leone sou word. Die naaste verwante aan die gorilla is die sjimpansee en die mens, en al die Hominidae sowat 7 miljoen jaar van die laaste gemeenskaplike voorsaat afgeskei het. Menslike geenreekse verskil gemiddeld net 1,6% van dié van gorillas.


Australopithecus sediba is ’n spesie van Australopithecus uit die vroeë Pleistoseen wat sowat 2 miljoen jaar oud is. Ses skelette is in die Wieg van die Mensdom in Suid-Afrika gevind – die een ’n jong man (MH1, ook bekend as "Karabo"), ’n volwasse vrou (MH2), ’n volwasse man en drie kinders. Die fossiele is saam in die bodem van die Malapagrot gevind waar hulle hulle oënskynlik doodgeval het, en is tussen 1,977 en 1,98 miljoen jaar oud. Meer as 220 stukke van die spesie is ontdek. Die gedeeltelike skelette is aanvanklik in die tydskrif Science deur die paleoantropoloog Lee R. Berger van die Universiteit van die Witwatersrand in Johannesburg en sy kollegas beskryf as ’n nuut ontdekte spesie van die vroeë mens met die naam Australopithecus sediba ("sediba" beteken "fontein" of "put" in Sotho). Australopithecus sediba het dalk in die grasvelde gewoon, maar het vrugte en ander kos uit die woud geëet – nes moderne sjimpansees. Die eerste voorbeeld van A. sediba is op 15 Augustus 2008 deur die paleoantropoloog Lee Berger se negejarige seun, Matthew, gevind naby sy pa se uitgrawingsterrein in die Malapa-natuurreservaat noord van Johannesburg.


Die Blouvin-tuna (Thunnus thynnus) is 'n roofvis wat voorkom in sub-tropiese water van die Atlantiese Oseaan. Die vis is uiters gewild as soesji en is as gevolg daarvan totaal oorbevis en op sommige plekke reeds uitgewis. Die vis kom voor aan die wes- en suidkus van Suid-Afrika. In Engels staan die vis bekend as Atlantic bluefin tuna. Larwestadium Volwasse blouvin wat gevang is Bloufin in 'n akwarium in Japan 'n Skool blouvinne in hul natuurlike habitat Alfabetiese lys van visse Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name Lys van varswater visfamilies Lys van visfamilies Collette, B., Amorim, A.F., Boustany, A., Carpenter, K.E., de Oliveira Leite Jr., N., Di Natale, A., Die, D., Fox, W., Fredou, F.L., Graves, J., Viera Hazin, F.H., Hinton, M., Juan Jorda, M., Kada, O., Minte Vera, C., Miyabe, N., Nelson, R., Oxenford, H., Pollard, D., Restrepo, V., Schratwieser, J., Teixeira Lessa, R.P., Pires Ferreira Travassos, P.E. & Uozumi, Y. (2011).


Gentianales is die botaniese naam vir 'n orde van tweesaadlobbige plante. Die naam is van die familienaam Gentianaceae ontleen. Die orde bestaan uit meer as 16 000 spesies in ongeveer 1138 genera in 5 families. Meer as 80% van die spesies behoort aan die familie Rubiaceae. Van die bekende lede van die orde is koffie, frangipani en selonsroos. Oleanderagtiges (orde Contortae of Gentianales) is kruid of houtagtige plante met deurgaans teenoorstaande, enkelvoudige blare en reëlmatige blomme, waarvan die kranse uit vier of vyf dele bestaan. Hoewel die orde uit slegs vier families bestaan, bevat elkeen van hierdie families ’n groot aantal spesies. Die orde Oleanderagtiges (Contortae of Gentianales) bestaan uit vier families (volgens een van die moderne klassifikasies), met altesaam ongeveer 4 700 spesies wat in die gematigde, subtropiese en tropiese wêrelddele voorkom. Hulle is kruid- of houtagtige plante met reëlmatige tetra- of pentamere blomme (met ander woorde blomme waarvan die kranse uit vier of vyf dele bestaan.) Daar is nooit meer as een krans van meeldrade nie. Die vrugblare is soms heeltemal en soms gedeeltelik vergroei tot ’n bostandige vrugbeginsel.


Muggies (Nematocera) is vlieënde insekte wat aan die orde van tweevlerkiges behoort. Sommige spesies lyk meer soos vlieë, spinnekoppe of vlinders as ander muggies. Op die oog af lyk muggies soos primitiewe vlieë met 'n klein, dun en broos liggaam, ses dun pootjies, gewoonlik twee veeragtige antennes, 'n klein kop en dikwels 'n sigbare suigsnoet. Muggies leef van plantsappe (soos nektar) en is redelik onopvallende insekte. In rus word die twee vlerke agter die rug ingevou en die agterste pote na agter uitgestrek. Hulle neem die posisie in om aankomende vyande te bespeur. Hulle kan lugbewegings met die agterpote waarneem en vinnig wegvlieg sou gevaar nader. Steekmuggies of muskiete is die bekendste muggies en is in beginsel onskuldige insekte wat van nektar leef. Tog is hulle berug as bloedsuiers. Die wyfies benodig die bloed vir die ontwikkeling van hul eiers. Dit veroorsaak meestal 'n rooi jeukerige knop, maar bytende muggies kan ook groot skade aanrig weens die siektes wat hul versprei. In tropiese gebiede dra muggies dikwels dodelike siektes (soos malaria) op groot skaal aan mense en ander diere oor.


Steekmuggies (Culicidae) is 'n familie van muggies (suborde Nematocera) wat tot die orde van tweevlerkiges (Diptera) behoort. Spesies in die familie word dikwels muskiete genoem. Die wyfies suig bloed met hul monddele, hulle het nie 'n angel nie en behoort streng gesproke eerder bytmuggies genoem te word. Daar is duisende bytende spesies. Die wyfies benodig die bloed vir die ontwikkeling van hul eiers. Die meeste van die spesies is snags bedrywig. Die berugste spesie is die malariamuskiet. Die Asiatiese tiermuskiet (Stegomyia albopicta) is ook gevaarlik omdat hulle ernstige siektes versprei, insluitende Wes-Nylsiekte, Japannese enkefalitis en geelkoors. Hierdie muggies lewe 40 tot 50 dae en lê verskeie kere gedurende hul lewe eiertjies. Steekmugies maak 'n zoemgeluid wat gehoor kan word soos die muggies nader kom. Dit het deels te maak met die voortplanting van die muggies. Hulle lewe in die donker en kan mekaar nie maklik sien nie. Muggies gebruik daarom klank om mekaar in die donker te vind. Slegs die (bytende) wyfies maak zoemgeluide, wat deur die geveerde antennas van die mannetjies opgevang word.


Caniformia is 'n suborde van die orde van roofdiere (Carnivora). Dit bevat al die hondagtige soogdiere, wat die katagtige Feliformia uitsluit. Die diere het kloue wat nie kan terugtrek nie. Van die bekende lede sluit in: bere, robbe, ware honde, ens. Die ander suborde van Carnivora is die katagtige Feliformia. Suborde Caniformia ("hondagtig") Familie Canidae: Jakkalse, wolwe en honde Familie Ursidae: Bere Familie Ailuridae: Rooi Pandas Familie Mephitidae: Muishonde Familie Mustelidae Familie Procyonidae: Wasbere Superfamilie Pinnipedia Familie Odobenidae: Walrusse Familie Otariidae: Robbe met ore Familie Phocidae: Oorlose robbe Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Caniformia. Wikispecies het meer inligting verwant aan Caniformia Taxonomicon Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Die Ster van Betlehem of Campanula isophylla is ’n spesie plante van die familie Campanulaceae. Die spesie is meerjarige rankplante wat 15 tot 20 cm hoog en 30 cm breed is. Die blomme is stervormig en 3,5 cm breed, en is blou, wit of ligpers. Die blomme kom in die laat somer of vroeë herfs uit. Die plant se blare is hartvormig, getand en liggroen. Die Ster van Betlehem is ’n gewilde huisplant en is ideaal vir hangmandjies. Die groen stamme hang langs die kant van potte af. Soms word die naam verkeerdelik aangedui as Campanula mollis. Daar is egter ’n verskil in die blaarvorm van die twee spesies. In die berge van Noord-Italië, wat die plant se habitat is, kan dit effense ryp weerstaan, maar potplante nie. Laasgenoemde groei goed in lugtige, gematigde toestande. Hulle kan skade opdoen van direkte sonlig. Blomme en blare wat verrot, dui op te nat toestande. Rypskade kan die blare se rande laat swart word. Rooimyt kan ook voorkom. Verskeie skrywers (1997). Annuals & Bienniels. DK Publishing, Inc. p. 111. ISBN 0-7894-1983-1. Hessayon, D. G. (1992).


Die Kaapse stokroos of Sparrmannia africana is ’n spesie blomplante in die familie Malvaceae (soms in Tiliaceae geplaas) en is inheems aan Suid-Afrika en Madagaskar. Hierdie plant moet nie met Alcea rosea (Engels: hollyhock), wat meer algemeen as stokroos bekend staan, verwar word nie. Dié bekende Suid-Afrikaanse blomplant word 3 tot 6 meter hoog en 2 tot 4 meter breed. Dit is ’n immergroen struik of klein boom met groot, vaalgroen blare van sowat 21 cm lank wat met sagte hare oortrek is. Die blomme, wat in trosse voorkom, is wit met rooi en geel meeldrade. Die Kaapse stokroos verkies warmer toestande van meer as 7 °C en word in gematigde streke as ’n huisplant gekweek. Dit groei redelik vinnig binnenshuis, veral as dit baie lig kry. Te veel sonlig kan die blare bruin laat verkleur. Geel blare dui op te min lig. Wolluise kan voorkom. Longman, David. Gesonde Huisplante, Stap vir Stap Geïllustreer, J.L. van Schaik, Pretoria. 1992. ISBN 0 627 01827 0 Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Kaapse stokroos.


Begoniaceae, of die begoniafamilie, is ’n familie blomplante met sowat 1 400 spesies wat in tropiese en subtropiese klimaatstreke voorkom. Al die spesies buiten een val in die genus Begonia. Die ander genus in die familie is Hillebrandia, en dit is inheems aan Hawaii; dit bevat net een spesie. Plante van die genus Begonia is bekende en gewilde huisplante. Begonia Laura Lowe Forrest, Mark Hughes & Peter M. Hollingsworth (2005). "A phylogeny of Begonia using nuclear ribosomal sequence data and morphological characters". Systematic Botany. 30 (3): 671–682. doi:10.1600/0363644054782297. Wendy L. Clement, Mark C. Tebbitt, Laura L. Forrest, Jaime E. Blair, Luc Brouillet, Torsten Eriksson & Susan M. Swensen (2004). "Phylogenetic position and biogeography of Hillebrandia sandwicensis (Begoniaceae): a rare Hawaiian relict". American Journal of Botany. 91 (6): 905–917. doi:10.3732/ajb.91.6.905. PMID 21653447. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Julie 2010. Besoek op 25 Februarie 2015.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link) Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Begoniaceae.


Nyctaginaceae is ’n familie van blomplante met sowat 33 genera en 290 spesies wat wydverspreid in tropiese en subtropiese klimaatstreke voorkom, met ’n paar spesies in gematigde streke. Die familie het ’n unieke soort vrug, wat ’n "antokarp" genoem word. Die plante is voorheen as "tweesaadlobbige plante" beskou, maar word deesdae ingedeel as eudikotiele, of "egte tweesaadlobbige plante". Die familie het een voedselgewas, Mirabilis extensa, ’n wortelgroente. Mirabilis jalapa en spesies van die genus Bougainvillea word as sierplante gekweek. M. jalapa word ook vieruurtjie genoem omdat sy blomme laatmiddag oopgaan en soggens toevou. Die brosdoring is 'n waardevolle en droogtebestande weidingsplant wat hoofsaaklik in die Karoo aangetref word. Angiosperm Phylogeny Group (2009). "An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG III" (PDF). Botanical Journal of the Linnean Society. 161 (2): 105–121. doi:10.1111/j.1095-8339.2009.00996.x. Besoek op 2013-07-06. Commelinaceae Geargiveer 6 Februarie 2007 op Wayback Machine in L. Watson and M.J. Dallwitz (vanaf 1992).


Lelies, van die genus Lilium, is kruidagtige plante met groot blomme wat van bolle gekweek word. Hulle is in groot dele van die wêreld belangrik in die kultuur en letterkunde. Die meeste spesies kom natuurlik voor in die gematigde streke van die Noordelike Halfrond, hoewel van hulle ook in die noordelike subtropiese klimaatstreke voorkom. Lilium is die ware lelies; baie ander plante het "lelie" in hul naam, maar is nie werklik lelies nie. Lelies is hoë, meerjarige plante van 60 tot 180 cm hoog wat van bolle groei, hoewel sommige wortelstokke met verskeie bolle het. Sommige spesies ontwikkel uitlopers. Die blomme is groot en dikwels geurryk, en blom in die laat lente of in die somer. Daar is ’n verskeidenheid kleure, onder meer wit, geel, oranje, pienk, rooi en pers. Merke sluit in kolle en strepe. Blomme kom in trosse of ’n skerm aan die punt van die stingel voor en het ses blomdekblare. Die blare is vrystandig en vorm nektar by die basis. Die vrugbeginsel is bostandig en die vrug is ’n kapsel (saaddoos) met drie selle.


Hedera, beter bekend as klimop (Engels: ivy), is ’n genus van 12 tot 15 spesies immergroen rankplante in die familie Araliaceae, wat inheems is aan Wes-, Sentraal- en Suid-Europa, Makaronesië, Noordwes-Afrika en oor Sentraalsuid-Asië oos tot Japan en Taiwan. Op die grond is die klimop ’n dekplant wat nie hoër as 5 tot 20 cm hoog word nie. Teen oppervlakke soos mure, bome, en rotse kan hulle rank tot minstens 30 meter bo die grond. Klimoppe kan twee vorms blare hê: gelobde jong blare aan kruipende of klimmende plante en ongelobde, ouer blare aan plante wat in volle sonlig staan en hoog bo die grond uitgroei. Die blomme is groenerig-geel en het vyf kroonblare. Hulle is ryk aan nektar. Die vrugte is groenerig-swart, donkerpers of soms geel bessies van 5 tot 10 mm breed met een tot vyf sade wat in die laat winter tot middel lente ryp word. Die sade word deur voëls versprei. Die verskillende spesies se blare verskil van vorm en grootte, en sommige se vrugte lyk ook anders.


Die Suurbergkussingbos (Oldenburgia grandis) is 'n boom en spesies in die genus Oldenburgia. Die boom kom voor in die grasbedekte sandsteenheuwels om Grahamstad. Die blare is groot, sterk en regop. Hulle is aan die bokant gekwilt en bleek roomkleurig en wollerig aan die onderkant. Die blomhofies is groot. Op die SANBI-rooilys is die plant as veilig (LC) gelys. Dit is endemies aan Suid-Afrika. Die plant kom in die Natuurreservaat Thomas Baines voor wat gedeeltelik by die ekostreek rivierklowe van Maputa- tot Pondoland behoort. Dit word deur die Palmietrivier deurkruis. "SANBI-rooilys". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2017. Besoek op 5 November 2016. WWF. Watter Boom is dit? Eugene Moll 2013 ISBN 978 1 77007 832 1 Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Suurbergkussingbos. Wikispecies het meer inligting verwant aan Suurbergkussingbos Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Kenyanthropus platyops is ’n 3,5 tot 3,2 miljoen jaar oue Hominini-fossiel uit die Plioseentydperk wat in 1999 by die Turkanameer in Kenia ontdek is deur Justus Erus, wat deel was van die paleontoloog Meave Leakey se span. Leakey (2001) het voorgestel die fossiel verteenwoordig ’n heel nuwe Hominini-genus, terwyl ander dit geklassifiseer het as ’n aparte spesie van Australopithecus, A. platyops, en sommige het gemeen dit is ’n Australopithecus afarensis. Die naam Kenyanthropus platyops is om verskeie redes aan die fossiel toegeken: die genusnaam “Kenyanthropus” is om Kenia te erken omdat so baie verskillende en belangrike hominiene hier ontdek is. Die spesienaam “platyops” is afgelei van twee Griekse woorde: platus, wat "plat" beteken, en opsis, wat "gesig" beteken – dit verwys na die baie plat gesig van die fossiel. Die ontdekking van die fossiel het gelei tot die voorspelling van ’n aanpassing om nuwe ekologiese nisse te vul, want baie nuwe spesies van Australopithecus en ander hominiene is ontdek wat voor of saam met Australopithecus afarensis bestaan het.


Die Geraamteplant (Monstera deliciosa) is 'n huisplant wat natuurlik voorkom in Meksiko en Sentraal-Amerika. Die plant is van nature 'n klimplant, moet gestut en uit direkte sonlig gehou word. Die spesie verkies temperature van 13°-20° met hoë humiditeit. In Engels staan die plant bekend as die Delicious monster. Groen vrugte Vrugte Blaar Blom Suid-Afrikaanse Huisplante Zoë Golbert 1987 ISBN 0 86977 525 1 Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Geraamteplant. Wikispecies het meer inligting verwant aan Geraamteplant Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Homo habilis (ook Australopithecus habilis) is ’n spesie van die tribus Hominini, wat sowat 2,33 tot 1,44 miljoen jaar gelede geleef het tydens die Pleistoseen-periode. Hoewel daar omstredenheid is omdat die spesie in die genus Homo geplaas is eerder as in Australopithecus, word die breingrootte op 550 cm3 tot 687 cm3 geraam, eerder as op 363 cm3 tot 600 cm3 soos voorheen vermoed – dus word dit meestal as ’n Homo-spesie beskou. Van alle spesies in die genus Homo lyk H. habilis die minste soos moderne mense (behalwe die ewe omstrede Homo rudolfensis), en sy klassifikasie as Homo is sedert die 1960's die onderwerp van debat. H. habilis was kort en het relatief lang arms gehad in vergelyking met die mens; tog het die gesig minder vooruit gestrek as dié van Australopithecus, waarvan dit vermoedelik afstam. Die breinkapasiteit is effens minder as die helfte van Homo sapiens. Ondanks die aapagtige vorm van die liggaam word H. habilis-oorblyfsels dikwels aangetref saam met primitiewe steengereedskap, soos in Tanzanië en Kenia.


Orrorin tugenensis is ’n veronderstelde vroeë spesie van Homininae wat sowat 6,1 tot 5,7 miljoen jaar gelede geleef het en in 2000 ontdek is. Daar is nog nie vasgestel hoe Orrorin aan die mens verwant is nie. Die ontdekking daarvan het gelei tot die vermoede dat Australopithecus nie ’n voorsaat van die mens is nie, hoewel dit steeds die mees aanvaarde teorie van menslike evolusie is. Die naam van die genus, Orrorin (meervoud Orroriek), beteken "oorspronklike mens" in die taal Tugen en die naam van die enigste geklassifiseerde spesie, O. tugenensis, is afgelei van die Tugenheuwels in Kenia, waar die eerste fossiele in 2000 ontdek is. Die 20 fossiele wat tot dusver ontdek is, sluit in twee dele van ’n kakebeen, ’n paar tande, drie stukke dybeen, ’n deel van ’n boarmbeen en ’n distale vingerbeen van ’n duim. Orrorin het klein tande gehad in vergelyking met die res van sy liggaam, soos by die moderne mens. Sy gebit verskil van dié van Australopithecus en Ardipithecus. Dit lyk of Orrorin op twee bene geloop het, maar hulle het waarskynlik ook boom geklim.


Paranthropus boisei of Australopithecus boisei was ’n vroeë hominien wat beskryf is as die grootste spesie van die Paranthropus-genus (robuuste Australopithecus). Dit het tydens die Pleistoseen-epog van sowat 2,3 tot 1,2 miljoen jaar gelede in Oos-Afrika voorgekom. Die goed bewaarde kopbeen is die eerste keer op 17 Julie 1959 deur die antropoloog Mary Leakey ontdek in Olduvaikloof, Tanzanië. Dit is die "Neutekraker-mens" gedoop vanweë die vorm van sy onderste kakebeen. Dit was sowat 1,75 miljoen jaar oud en het eienskappe van die robuuste Australopithecus gehad. Mary en haar man, Louis Leakey, het die vonds geklassifiseer as Zinjanthropus boisei: "Zinj" van die Middeleeuse Oos-Afrika-streek Zanj, "anthropus" (Grieks ανθρωπος, antropos) "mens"; en "boisei" na Charles Boise, die antropologiespan se weldoener. Paranthropus boisei (soos die spesie later genoem is) was ’n waardevolle vonds, veral toe die antropoloë se seun Richard Leakey meen dit is die eerste hominienspesie wat steengereedskap gebruik het. Nog ’n skedel is in 1969 deur Richard by Koobi Fora naby die Turkanameergebied in Kenia gevind.


Die bergskilpad (Stigmochelys pardalis, voorheen Geochelone pardalis) is 'n groot en aantreklik-gemerkte skilpad, wat voorkom in die savannes van Oos- en Suider-Afrika, van Soedan tot in die Kaap. Bergskilpaaie wei in semi-droë, doringagtige en grasveldareas, hoewel hulle by uitsondering in natter gebiede opgemerk word. In sowel bloedig warm as yskoue weer kan hulle hul toevlug tot verlate jakkals- en erdvarkgate neem. Die enigste rede vir 'n bergskilpad om self te grawe is om 'n nes te maak om eiers in te lê. Hulle het tot ses neste, elk met ses tot 15 eiers. Die eiers word in die somer gelê en broei 10 tot 15 maande later uit. Die kleintjies kan met Bell se skarnierskilpad verwar word. Die dieet bestaan hoofsaaklik uit verskillende soorte gras, bene en hiënamis. Hulle vreet ook vetplante en distels, en in gevangeskap kaktusse. Bergskilpaaie is gemiddeld 30 tot 45 cm (maksimum 70 cm) lank. Hulle word gewoonlik tussen 80 en 100 jaar oud. Dit is die grootste en die mees wydverspreide landskilpad in die Suider-Afrikaanse streek. Drie bergskilpaaie in 'n dieretuin.


Homo rudolfensis (ook Australopithecus rudolfensis) is ’n uitgestorwe spesie van die Hominini-tribus waarvan net ’n paar fossiele bestaan. Die eerste hiervan is in 1972 deur Bernard Ngeneo, ’n lid van die span onder die antropoloog Richard Leakey en die zoöloog Meave Leakey, ontdek by Koobi Fora, aan die oostekant van die Rudolfmeer (nou die Turkanameer) in Kenia. Die naam Pithecanthropus rudolfensis is in 1978 voorgestel deur Valeri Pavlovich Alekseyev, wat dit later (in 1986) verander het na Homo rudolfensis vir die skedel KNM ER 1470. Daar word steeds gedebatteer oor of die fossiel genoeg verskille verteenwoordig om ’n aparte spesie te regverdig, en indien wel, of dit geklassifiseer moet word onder die genus Homo of Australopithecus. Op 8 Augustus 2012 het ’n span onder leiding van Leakey die ontdekking aangekondig van ’n gesig en twee kakebene wat tot H. rudolfensis behoort. Die fossiel KNM-ER 1470 was die middelpunt van ’n groot debat oor dié spesie. Die skedel is eerstens verkeerdelik gedateer op byna 3 miljoen jaar, voor die tyd van die spesie Homo habilis.


Orangoetangs is die twee eksklusief Asiatiese spesies van bestaande groot ape. Hulle kom in Indonesië en Maleisië voor en word net in die reënwoude van Borneo en Soematra aangetref. Hulle word ingedeel in die genus Pongo en is histories as ’n enkele spesie beskou. Sedert 1996 word hulle egter ingedeel in twee spesies: die Borneose (P. pygmaeus) en Soematraanse orangoetang (P. abelii). Die Borneose spesie word verder in drie subspesies ingedeel. Die orangoetang is die enigste oorlewende spesies van die subfamilie Ponginae, wat ook verskeie ander spesies ingesluit het soos die drie uitgestorwe spesies van die genus Gigantopithecus. Laasgenoemde sluit die grootste bekende primaat, Gigantopithecus blacki, in. Albei die oorlewende spesies lyk of hulle sowat 400 000 jaar gelede vertak het. Orangoetangs het sowat 15,7 tot 19,3 miljoen jaar gelede van die ander groot ape afgeskei. Orangoetangs bring die meeste van hul tyd in bome deur, meer as enige ander groot aapsoort. Hulle is gewoonlik rooibruin in plaas van die bruin of swart kleur van sjimpansees en gorillas. Mannetjies en wyfies verskil wat grootte en voorkoms betref. Dominante volwasse mannetjies het prominente wangkussings en lang roepgeluide waarmee hulle wyfies lok en teenstanders afskrik.


Die kentrosourus is 'n uitgestorwe dinosourus en is familie van die stegosourus. 'n Ierse skrywer het in 900 n.C. aangeteken van 'n ontmoeting wat hy gehad het met 'n groot dier met "yster" op sy stert wat agtertoe wys. Sy kop was amper in die vorm van 'n perd se kop. Dit het dik bene met 'n sterk kloue gehad. Hierdie besonderhede stem ooreen met kenmerke van dinosourusse soos die kentrosourus en stegosourus. Beide het skerpgepunte stekels op hul sterte gehad, dik bene, sterk kloue en lang skedels. Taylor, P.S., 1989. The great dinosaur mystery and the Bible, Chariot Victor Publishing, Colorado Springs, USA, p. 43. Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Kentrosourus. Wikispecies het meer inligting verwant aan Kentrosourus Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Vir die Haaie-rugbyspan, sien Natalse Haaie Die haaie is 'n groep seevisse wat gekenmerk word deur 'n kraakbeenagtige skelet, vyf tot sewe kieusplete weerskante van die kop en borsvinne wat nie aan die kop versmelt is nie. Moderne haaie word in die klade Selachimorpha (of Selachii) geklassifiseer en is verwant aan die groep van rôe. Die benaming "haai" word egter ook gebruik vir uitgestorwe lede van die subklas Elasmobranchii buite die Selachimorpha, soos die Cladoselache en Xenacanthus. Volgens hierdie breër definisie, dateer die eerste bekende haaie meer as 420 miljoen jaar gelede. Sedertdien het die haaie in meer as 470 spesies gediversifiseer. Hulle wissel in grootte van die klein dwerglanternhaai (Etmopterus perryi), 'n diepseespesie van net 18 sentimeter (7 duim) in lengte tot die walvishaai (Rhincodon typus), die grootste vis ter wêreld, wat ongeveer 12 meter bereik (39 voet). Haaie word in al die oseane aangetref en is algemeen tot 'n diepte van 2 000 meter (6 600 voet).


Homo floresiensis is ’n uitgestorwe spesie van die genus Homo. Die oorblyfsels van ’n individu wat sowat 0,9 m lank was, is in 2003 in Indonesië ontdek. Die gedeeltelike skelette van altesaam nege individue is gevind, insluitende ’n volledige kopbeen. Intensiewe navorsing is gedoen om te bepaal of die fossiele verteenwoordigend is van ’n aparte spesie as Homo sapiens. Die hominien is merkwaardig omdat dit ’n klein liggaam en brein gehad het, asook omdat dit tot redelik onlangs (moontlik 12 000 jaar gelede nog) geleef het. Saam met die bene is steengereedskap ontdek wat wissel tussen 94 000 en 13 000 jaar oud. H. floresiensis is ’n voorbeeld van ’n onlangse Homo-spesie met eienskappe wat nie in die moderne mens voorkom nie. Dit lyk of hulle ’n gemeenskaplike voorsaat met die mens gedeel het, maar van die menslike linie geskei en hul eie evolusiepad gevolg het. Sommige wetenskaplikes meen egter H. floresiensis is ’n moderne H. sapiens met patologiese dwergisme. Brown et al. 2004 Morwood, Brown et al. 2005 Morwood, Soejono et al. 2004 Martin RD, Maclarnon AM, Phillips JL, Dobyns WB (2006).


Die passieblom of Passiflora caerulea is ’n spesie blomplante wat inheems aan Suid-Amerika is (Argentinië, Paraguay, Uruguay en Brasilië). Dit is ’n vinnig groeiende, bladwisselende of half-immergroen rankplant wat sowat 10 meter of hoër word. Die blare is handvormig en die blou-wit, geurige blomme het opvallende kroondrade in blou, wit en bruin stroke. Die ovaalvormige, oranje vrug van sowat 6 cm lank is eetbaar, maar smaakloos. Die passieblom is ’n bosagtige klimplant. Die blare lyk soos ’n mens se uitgestrekte hand en het vyf lobbe (soms drie of sewe). Aan die onderkant van elke blaar is ’n hegrank van 5–10 cm lank wat om ’n draad of heining krul om die plant regop te hou. Die blom van 10 cm breed is kompleks, met vyf kroon- en vyf kelkblare wat eenders lyk: witterig en omring deur ’n kroon van blou of pers drade, dan vyf groen-geel meeldrade en drie pers stempels. Die vrug is ’n ovaalvormige, oranje-geel bessie van 6 x 4 cm; dit bevat verskeie sade.


Asparagaceae is ’n familie blomplante in die orde Asparagales. In vroeëre klassifikasiestelsels is die betrokke spesies dikwels in die familie Liliaceae geplaas. Die APG II-stelsel van 2003 laat twee opsies toe vir die familie: óf Asparagaceae sensu lato ("in die breër sin") óf Asparagaceae sensu stricto ("in die enger sin"). Die hersiene APG III-stelsel van 2009 laat net die breër sin toe. ’n Geskrif wat in dieselfde tyd gepubliseer is, stel sewe subfamilies voor om ooreen te stem met die oorspronklike aparte families. Hulle is: Agavoideae = familie Agavaceae en Hesperocallidaceae Aphyllanthoideae = familie Aphyllanthaceae Asparagoideae = familie Asparagaceae sensu stricto Brodiaeoideae = familie Themidaceae Lomandroideae = familie Laxmanniaceae Nolinoideae = familie Ruscaceae Scilloideae = familie Hyacinthaceae Angiosperm Phylogeny Group III (2009), "An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG III", Botanical Journal of the Linnean Society 161 (2): 105–121, doi:10.1111/j.1095-8339.2009.00996.x  Chase, M.W.; Reveal, J.L. & Fay, M.F. (2009), "A subfamilial classification for the expanded asparagalean families Amaryllidaceae, Asparagaceae and Xanthorrhoeaceae", Botanical Journal of the Linnean Society 161 (2): 132–136, doi:10.1111/j.1095-8339.2009.00999.x  Asparagaceae Geargiveer 3 Januarie 2007 op Wayback Machine [sensu stricto] in L. Watson en M.J. Dallwitz (vanaf 1992).


Die treurvy of Ficus benjamina is ’n spesie blomplante in die familie Moraceae, wat inheems is aan Suid- en Suidoos-Asië en Australië. Dit is die amptelike boom van Bangkok. Die boom word 30 meter hoog in natuurlike toestande, waar sy vrugte deur verskeie voëls geëet word. Die blink, afhangende, ovaalvormige blare word 6 tot 13 cm lank. Binnenshuis word dit sowat 5 meter hoog. Dit is ’n gewilde huisplant in gematigde streke omdat dit nie veeleisend is nie. Dit verkies helder, sonnige plekke, maar sal heelwat skaduwee kan hanteer. Dit het in die somer ’n gemiddelde hoeveelheid water nodig, en in die winter net genoeg om te keer dat dit uitdroog. Die plant is sensitief vir koue en moenie in ’n trek staan nie. Binnenshuis kan dit te groot word en snoei nodig hê. Die boom se vrugte is eetbaar, maar dit word nie gewoonlik vir sy vrugte gekweek nie. Die blare is baie sensitief vir ’n klein verandering in die hoeveelheid lig. Wanneer dit geskuif of gedraai word, kan dit baie van sy blare verloor en dit vervang met nuwe blare wat aan die nuwe ligsituasie gewoond is.


Die steppewisent of steppebison is ’n uitgestorwe spesie van die bison wat in die Kwartêr dwarsoor Europa, Sentraal-Asië, die Beringlandbrug en Noord-Amerika op die steppe voorgekom het. Dit het vermoedelik iewers in Suid-Asië ontstaan. Dit het in die vroeë Holoseen uitgesterf en is in Europa deur die moderne wisent vervang en in Amerika deur verskeie daaropvolgende spesies (eers Bison latifrons en later Bison antiquus) en eindelik die moderne bison. Die steppewisent was hoër as 2 meter by sy skouers en het soos die moderne spesies gelyk wat tot 900 kg kan weeg. Die horings was sowat ’n halwe meter lank en die punte van die twee horings ’n meter uitmekaar. Die steppewisent het in grottekeninge voorgekom, veral in die Altamira-grot en Lascaux. Blue Babe is die mummie van ’n 36 000 jaar oue mannetjie wat in Julie 1979 in Fairbanks, Alaska, ontdek is. In 2011 is ’n 9 300 jaar oue mummie in Joekagir in Siberië ontdek. Steppe Bison – Yukon Beringia Interpretive Centre Geargiveer 12 Desember 2010 op Wayback Machine. Beringia.com. URL besoek op on 2013-05-31 Вестник Кирилло-Белозерского музея 9 (Mei 2006) О. Яшина, Т.В. Цветкова – Кирилловский бизон.


Orchidaceae is ’n uiteenlopende en wydverspreide familie plante met kleurryke blomme wat dikwels ook geurig is. Dit is algemeen bekend as die orgideefamilie. Dit en Asteraceae is die grootste twee families blomplante, met tussen 21 950 en 26 049 erkende spesies wat in 880 genera voorkom. Daar word steeds gedabatteer oor watter familie die grootste is, aangesien geverifieerde data oor sulke groot families voortdurend wissel. Die getal orgideespesies is in elk geval net soveel as die getal beenvisspesies, meer as twee keer soveel as die voëlspesies en sowat vier keer soveel as die soogdierspesies. Die familie sluit sowat 6–11% van alle saadplante in. Die grootste genera is Bulbophyllum (2 000 spesies), Epidendrum (1 500), Dendrobium (1 400) en Pleurothallis (1 000). Die familie sluit ook die genus Vanilla in, waartoe die vanieljeplant behoort. Boonop kom meer as 100 000 hibriede en kultivars voor. Die aantal spesies wat tot hierdie orde behoort, word geskat op tussen 20 000 en 35 000. 'n Geweldige variasie in vorm, kleur en grootte van die blomme word aangetref, en hoewel die meeste orgideë in tropiese reënwoude groei, kom spesies wêreldwyd, tot in die poolstreke, voor.


Zeddam is 'n dorp in die munisipaliteit Montferland in die provinsie Gelderland in Nederland. Belinda Kinnaer, sangeres "1 miljoen views voor Belinda Kinnaer". Omroep Gelderland (in Nederlands). 26 Augustus 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 November 2019. Besoek op 11 November 2019. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Marsai Martin (gebore 14 Augustus 2004) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fun Mom Dinner (2017) en Little (2019), en in die televisiereeks Black-ish (2014). 2017: Fun Mom Dinner 2018: This is Love 2019: Little 2014: Black-ish 2018: Kidzone 2016: An American Girl Story: Melody 1963 - Love Has to Win 2016: Society of Motion Picture and Television Engineers Centennial Gala Marsai Martin in die Internet-rolprentdatabasis


REM-slaap (REM is die Engelse afkorting van rapid eye movement, "vinnige oogbeweging") of REMS is ’n unieke fase van slaap in soogdiere en voëls wat onderskei word deur die vinnige oogbewegings en lae spiertonus in die liggaam. Dit is die fase waarin die individu die helderste drome het en wat die meeste ooreenstem met wanneer 'n mens wakker is. Die oorsprong van die elektiese en chemiese aktiwiteit wat dié slaapfase beheer, lê blykbaar in die breinstam. Die fase word verder gekenmerk deur ’n oorvloed van die senuoordraer asetielcholien en die byna algehele afwesigheid van die monoamien-senuoordraers histamien, serotonien en norepinefrien. REM-slaap verskil fisiologies van alle ander slaapfases, saam bekend as nie-REM-slaap of NREM-slaap. REM- en NREM-slaapfases wissel mekaar af in een slaapsiklus, wat sowat 90 minute in volwasse mense duur. Namate slaapsiklusse vorder, word die REMS-fases langer. Die oorgang na die REMS-fase gaan gepaard met fisieke veranderings; dit begin met elektriese pulse bekend as PGO-golwe wat in die breinstam ontstaan.


Die jaar 1671 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 71ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad. Die Kaapkolonie self begin met die eerste aankoop van land vanaf die Khoikhoi (genoem "Hottentotte" deur die settelaars) buite die grense van die fort wat deur Jan van Riebeeck gebou is. 28 Januarie – Pous Clemens X verklaar Louise Albertoni salig. 24 Februarie – Vincenzo Maria Orsini (voorheen Pietro Francesco Orsini en later Pous Benedictus XIII) word priester gewy. 12 April – Pous Clemens X verklaar ses persone heilig waaronder Sint Rose van Lima. 4 Mei – Antonio Pignatelli (Later Pous Innocentius XII) word aartsbiskop van Lecce. 24 Augustus – Pous Clemens X stel drie nuwe kardinale aan waaronder Johann Eberhard Nidhard. 25 Oktober – Giovanni Cassini ontdek met Iapetus die derde grootste maan van die planeet Saturnus. 8 Junie – Tomaso Albinoni, Venesiese komponis († 1751). 11 Oktober – Frederik IV van Denemarke, Koning van Denemarke en Noorweë († 1730).


Jennifer Stone (gebore 12 Februarie 1993) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Secondhand Lions (2003) en in die televisiereekse House (2004) en Wizards of Waverly Place (2007). 2003: Secondhand Lions 2013: Grave Secrets 2018: The Hollywood Experience 2019: Santa Girl 2019: The In-Between The Perfect Night 2004: House 2007: Wizards of Waverly Place 2010: Piper's QUICK Picks 2009: Wizards of Waverly Place: The Movie 2010: Harriet the Spy: Blog Wars 2013: The Wizards Return: Alex vs. Alex 2014: High School Possession 2004: Haley Joel Osment: An Actor Comes of Age 2009: Wizards of Waverly Place: Fashionista Presto Chango 2009: Wizards on Deck with Hannah Montana Jennifer Stone in die Internet-rolprentdatabasis Jennifer Stone op Twitter


Die Bloukol-pylstert (Neotrygon kuhlii) is pylstert wat voorkom in die westelike Stille Oseaan en die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Blue-spotted stingray. Hierdie vis moet nie verwar word met die bloukol-lintstertrog nie. Hierdie rog se skyf word tot 70 cm wyd. Alfabetiese lys van visse Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name Lys van varswater visfamilies Lys van visfamilies The Reef Guide: Fishes, corals, nudibranchs & other invertebrates: East & South Coasts of Southern Africa. Dennis King & Valda Fraser. Struik Nature. 2014 ISBN 978-1-77584-018-3 Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Bloukol-pylstert. Wikispecies het meer inligting verwant aan Bloukol-pylstert Neotrygon kuhlii by Fishbase.


Gelada (Theropithecus gelada) is ’n primaat in die geslag Geladas (Theropithecus), wat baie na bobbejane lyk. Die mees uitstaande kenmerk van die geladas is die rooi, haarlose vlek op hul bors. Die gelada word sowat 70 tot 74 cm lank. Hul hoofvoedsel is gras, die enigste primaatsoort wat van gras leef. Geladas hou in groepe met aan die hoof daarvan ’n dominante mannetjie wat waak oor sy harem en nageslag. Mannetjies wat ’n trop oorneem, bring die kleintjies van sy voorganger om die lewe. Wyfies wat nog dragtig is van die vorige leier, kan hierdie lot vryspring deur spontaan ’n miskraam te kry, die sogenaamde Bruce-effek. Geladas kom uitsluitlik voor in die Ethiopiese Hoogland. Hul is vredeliewend en “praat” deurlopend met mekaar. Gippoliti, S. & Hunter, C. (2008). Theropithecus gelada. 2008 IUBN Rooi Lys van bedreigde spesies. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur 2008. Verkry op 4 Januarie 2009. Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Gelada. Wikispecies het meer inligting verwant aan Gelada


Hexacorallia is ’n subklas van Anthozoa wat uit sowat 4 300 spesies waterorganismes bestaan wat as poliepe voorkom; hulle het gewoonlik tentakels in veelvoude van ses. Dit sluit al die steenkorale in, waarvan die meeste in kolonies voorkom en koraalriwwe vorm, sowel as al die seeanemone en soantiede, wat geklassifiseer word in ses bestaande ordes. Hexacorallia word beskou as monofileties (met al sy spesies wat van ’n enkele voorsaat afstam); sommige meen egter baie van die huidige ordes is nie. Histories is Ceriantharia en Antipatharia beskou as aparte subklasse met die naam Ceriantipatharia, maar meer onlangse genetiese studies plaas hulle in Hexacorallia, met Ceriantharia as die oudste groep, of basale klade. Daarvolgens is die bestaande ordes: ’n Paar uitgestorwe ordes is geëien uit hul fossiele kalsiumskelette. Daar word algemeen geglo hulle is nabye voorouers van die moderne Scleractinia en dat hulle in die Paleosoïese Era 541-242 miljoen jaar gelede voorgekom het: Numidiaphyllida † Kilbuchophyllida † Heterocorallia † Rugosa † Heliolitida † Tabulata † Cothoniida † Tabuloconida † Daly, M.; Brugler, M.P.; Cartwright, P.; Collins, A.G.; Dawson, M.N.; Fautin, D.G.; France, S.C.; McFadden, C.S.; Opresko, D.M.; Rogriguez, E.; Romano, S.L.; Stake, J.L. (2007-07-21).


Ceriantharia (ook silinderrose en viltkokeranemone genoem) is ’n subklas van Anthozoa wat baie soos seeanemone lyk. Hulle kom alleen voor en is begrawe in sagte sediment. Hulle woon in silinders en kan hulle daarin terugtrek; die silinders bestaan uit veselagtige materiaal wat deur organelles afgeskei word. Silinderrose het ’n kroon van tentakels wat uit twee kranse bestaan met tentakels van verskillende groottes. Die buitenste krans het groot tentakels wat uitwaarts strek. Dit word dunner na die punte en word meestal gebruik vir die vang van kos en vir verdediging. Die kleiner, binneste tentakels word regop gehou en gebruik vir die hantering van kos en vir spysvertering.


Die benaming kokerjuffer het eintlik betrekking op die larwestadium van insekte van die orde Trichoptera omdat die larwe 'n koker van takkies of ander materiaal om hom bou. Die insek staan egter ook bekend as skiet- of watermotte. Die verskillende spesies kan dikwels herken word aan die materiaal wat hulle gebruik om die kokers te bou asook die bouwyse. Die larwes woon hoofsaaklik in die water en is 'n goeie voedingsbron vir visse. Die volwasse insekte, wat soos vlinders lyk, woon nie in die water nie. Volwasse kokerjuffers (ook skiet- of watermotte) van die orde Trichoptera lyk baie soos vlinders (orde Lepidoptera) en is inderdaad ook naverwant aan die orde. Die mening dat kokerjuffers meer verwantskap met Netvlerkiges (orde Neuroptera) sou vertoon, is weerlê deur navorsing wat op fossielspesies gedoen is. Daar is ongeveer 6 000 spesies wat in 30 families gegroepeer word. Volwasse kokerjuffers het vier welig behaarde vlerke (Trichoptera = Haarvlerkiges). By ’n paar spesies is die vlerke gereduseer, maar altyd net by een geslag van die betrokke spesie, soos by die wyfies van die genus Enoicyla en by die mannetjies van die genus Anomal opterygella.


Die skermblom (orde Cornales) het sy naam te danke aan sy skermvormige bloeiwyse, wat 'n besondere kenmerk van die orde is. Die talle klein blommetjies het vier of vyf kroonblare en 'n onderstandige vrugbeginsel. Die vrugte is meestal splitsvrugte wat in twee dele, elk met een saadjie, uiteenval. Die blare van baie skermblomme is saamgestel. Altesaam drie families word onderskei en veral van die uifamilie (familie Apiaceae) word verskeie verteenwoordigers gekweek vir hul geurige blare (byvoorbeeld pietersielie), hul wortels (byvoorbeeld geelwortels) of hul saad (byvoorbeeld komyn). Die kenmerkendste eienskap van die skermblom (orde Cornales of Umbellales) is die bloeiwyse wat altyd die vorm van 'n skerm (umbellum) aanneem. By 'n skermvormige bloeiwyse ontspring ’n aantal syasse vanuit 'n sekere punt van die stingel (hoofas), en om die vertakkingspunt is daar 'n krans van skutblaartjies wat as die omwindsel (involucrum) bekend is. Wanneer daar 'n blom op die punt van elke syas is, is die skerm enkelvoudig, maar dikwels vertak elke syas weer eens in 'n aantal syasse met blomme aan die uiteindes daarvan.


Die tristanlyster (Turdus eremita) is 'n sangvoël in die familie van lysters (Turdidae). Hierdie voëls is oranjebruin van kleur en het donkerbruin spikkels. Daar is drie subspesies wat op verskillende eilande in die Suid-Atlantiese Oseaan voorkom: T. e. eremita op Tristan da Cunha T. e. gordoni op Inaccessible-eiland T. e. procax op Nightingale-eiland Tristanlysters is opportunistiese omnivore wat op bessies, erdwurms en ander ongewerwelde diere voed. Hulle aas ook die eiers en kuikens van ander voëlspesies, soos van die Inaccessible-eilandriethaan. Die spesie broei van September tot Februarie. Die nes word op of naby die grond gebou en is van gras en ander plantmateriaal geweef. Die wyfie lê twee, drie of soms vier eiers. Die kuikens verlaat die nes na ongeveer 20 dae. BirdLife International (2012). "Nesocichla eremita". IUCN Rooilys van Bedreigde Spesies. Weergawe 2013.2. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur. Besoek op 26 November 2013.AS1-onderhoud: ref=harv (link) Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Tristanlyster. Wikispecies het meer inligting verwant aan Tristanlyster


Netelboom (Celtis) is 'n genus van sestig tot sewentig spesies bome in die familie Cannabaceae. Die bome word meestal 10–25 m hoog, maar in uitsonderlike gevalle tot 40 m hoog. Vroeër is die genus onder die Olm-familie (Ulmaceae), of in 'n eie familie Celtidaceae, ingedeel. In die APG II-stelsel (2003) word die genus onder die familie Cannabaceae geplaas. Die blare is verspreid, hulle is 3–15 cm lank, het 'n lang punt en is reëlmatig getand. Die vrug het 'n klein steenvrug met 'n deursnee van 0,6–10 cm. By baie spesies is die vrug eetbaar; dit proe droog maar soet, baie soos 'n dadel. Verskillende spesies word as sierbome aangeplant omdat hulle bestand is teen droogte. Van die spesies wat hieraan behoort: Witstinkhout (Celtis africana) Growweblaarstinkhout (Celtis gomphophylla) Rooivrugwitstinkhout (Celtis mildbraedii) Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome Lys van uitheemse bome wat in Suid-Afrika voorkom Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Netelboom. Wikispecies het meer inligting verwant aan Netelboom


Mantophasmatidae is 'n karnivoriese suborde van insekte wat in 2001 ontdek is en in Afrika voorkom. Die suborde behoort tot die orde Notoptera, maar is aanvanklik as 'n orde in eie reg, naamlik Mantophasmatodea, beskou. Onlangse studies het egter getoon dat dit 'n sustergroep van die Grylloblattidae (voorheen in die orde Grylloblattodea) is. Arillo & Engel het die groepe in 'n enkele orde, naamlik Notoptera saamgevoeg. Hierdie insekte staan as "Manto's" of "Gladiators" bekend en lyk soos 'n kruising tussen 'n stokinsek en 'n hottentotsgot. Hulle stap meestal op hul agterpote en is grys, bruin of groen van kleur. Die wyfie is effens groter as die mannetjie en eet partykeer haar maat ná paring, 'n ritueel wat tot vyf dae kan duur. Hulle is aggressiewe nagjagters, is vlerkloos (selfs as volwassenes) en het kenmerkende groot oë. Mantophasmatidae is endemies aan die westelike dele van Suid-Afrika en aan Namibië. Fossiele uit die Eoseen-tydperk toon egter dat dit vantevore 'n veel groter verspreidingsgebied gehad het.


Takbokvarings is ’n groep van sowat 18 varings van die genus Platycerium in die familie Polypodiaceae. Hulle word so genoem vanweë die unieke vorm van hul blare. Die varings is epifiete, of lugplante, en word natuurlik aangetref in die tropiese en gematigde streke van Suid-Amerika, Afrika, Suidoos-Asië, Australië en Nieu-Guinee. Hulle kan tot ’n meter breed word. Volgroeide Platycerium-sporofiete het rosetvormige wortels wat uit ’n kort risoom groei met twee soorte blare, bodemstandige en vrugbare blare. Eersgenoemde is stiriel en skild- of niervormig. Hulle lê plat teen die boomstam en beskerm die varing se wortels. In sommige spesies vorm die boonste blare ’n oop kom waarin die plant water en afval opvang. Vrugbare blare dra spore aan die onderkant, is tweeledig of horingvormig en steek of hang uit die risoom. Platycerium het in vier natuurlike groepe verdeel. Net twee spesies kan as huisplante gebruik word: Platycerium bifurcatum, wat ideel is vir ’n hangmandjie, en Platycerium grande 'Queen Wilhelmina', wat ’n groot mantelblaar het en moeiliker is om te kweek.


Fittonia is ’n genus blomplante in die familie Acanthaceae, wat inheems is aan tropiese reënwoude in Suid-Amerika, veral Peru. Vyftien spesies word tans aangetref, maar veral F. albivensis, F. argyroneura en F. verschaffeltii is bekend. Hulle is immergroen, meerjarige plante wat uitsprei en sowat 10 tot 15 cm hoog word. Die groen blare het anderskleurige are, veral wit en donkerpienk, en die stingels is harig. Die blomme is klein en wit tot naaswit. Die plante aard veral op vogtige plekke met matige sonlig en temperature bo 13 ºC. Hulle word dus in gematigde streke as huisplante gebruik. Hulle kan ook in kweekhuise gegroei en net vir kort rukke in die huis gehou word. Omdat dit uitsprei, kan dit ook as ’n dekplant gebruik word. Omdat die plant ’n vogtige omgewing nodig het, droog dit maklik uit; die blare sal dan opkrul. Plantluise kan voorkom. Fittonia albivenis (Lindl. ex hort. Veitch) Brummitt Fittonia argyroneura Coem. Fittonia verschaffeltii (Lem.) Van Houtte RHS A-Z encyclopedia of garden plants. United Kingdom: Dorling Kindersley. 2008. p. 1136.


Primulaceae, of die primulafamilie, is ’n familie kruidagtige blomplante in sowat 24 genera, wat gewilde tuinplante soos die siklaam Cyclamen libanoticum insluit. Die meeste spesies is meerjarige plante, hoewel ’n paar eenjariges ingesluit is. Androsace L. Bryocarpum Hook. f. & Thomson Cortusa L. Dionysia Fenzl Dodecatheon L. Hottonia L. Kaufmannia Regel Omphalogramma (Franch.) Franch. Pomatosace Maxim. Primula L. Soldanella L. Stimpsonia C.Wright ex A.Gray Angiosperm Phylogeny Group (2009). "An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG III" (PDF). Botanical Journal of the Linnean Society. 161 (2): 105–121. doi:10.1111/j.1095-8339.2009.00996.x. Besoek op 2013-07-06. "Primulaceae – Primrose Family" (in Engels). PlantLife.org. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Januarie 2017. Besoek op 28 September 2012. Primulaceae in Topwalks Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Primulaceae. Wikispecies het meer inligting verwant aan Primulaceae Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia


Plantluise is klein sapdrinkende insekte en lede van die familie Aphididae. Hulle is van die vernietigendste plae op plante in gematigde streke. Die skade wat hulle aanrig, het hulle wêreldwyd die vyande van boere en tuiniers gemaak, hoewel hulle uit ’n dierkundige oogpunt ’n hoogs suksesvolle groep organismes is. Sowat 4 400 spesies kom voor. Van hulle is sowat 250 spesies ’n ernstige plaag vir landbou en bosbou en ’n las vir tuiniers. Hulle wissel in lengte van 1 tot 10 mm. Hul natuurlike vyande sluit in lieweheersbesies en sekere soorte larwes, perdebye en spinnekopppe. Plantluise kom wêreldwyd voor, maar minder in die trope. Hulle kan oor groot afstande migreer en word meestal deur die wind gedra. Die meeste plantluise het sagte lywe wat groen, swart, bruin, pienk of kleurloos kan wees. Hulle het voelers met tot ses segmente, lang, dun pote en ’n stertagtige uitsteeksel aan hul agterlyf. Hulle drink plantsap deur suigende monddele bekend as stilette. Plantluise kom meestal net op een soort plant voor. Hulle drink die sap van bladweefselvate in plante.


Commelinaceae is ’n familie blomplante. Dit is een van vyf families in die orde Commelinales en verreweg die grootste, met sowat 650 spesies in 40 genera. Verskeie bekende sierplante soos die wandelende Jood val in die genera Commelina en Tradescantia. Dit is inheems aan tropiese klimaatstreke. Die variasie in morfologie, veral wat die blom en groeias betref, is in dié familie besonder groot vir bedeksadige plante. Die blomme hou net kort, gewoonlik ’n dag of minder, en hulle het geen nektar nie. Die meeste spesies is eenhuisig, wat beteken elke blom het manlike en vroulike organe, of andro-eenhuisig, wat beteken beide eenhuisige en manlike blomme kom aan dieselfde plant voor. Spesies het gewoonlik spesifieke blomseisoene, hoewel omgewingsfaktore dit soms grootliks kan beïnvloed. Verskillende spesies blom ook op verskillende tye van die dag. Blomme is geneig om insekte op allerhande maniere te flous, soos met geel hare wat soos meeldrade lyk of met staminodiums (onvrugbare meeldrade). Plante in Commelinaceae is gewoonlik meerjarige plante, maar daar is ook eenjarige plante. Hulle het gewoonlik grondwortels, behalwe die genus Cochliostema, wat epifiete is.


Die kamelia of Camellia is ’n genus blomplante in die familie Theaceae. Hulle is inheems aan Oos- en Suid-Asië, van die Himalaja oos van Japan en Indonesië. Daar is 100–250 spesies; daar word verskil oor die presiese getal. Die genus is deur Linnaeus genoem na die Tsjeggies gebore Jesuïtiese apteker en sendeling Georg Kamel, hoewel dié nooit ’n kamelia beskryf het nie. Een van die bekendste spesies is C. sinensis, waarvan tee gemaak word. Die sierplante Camellia japonica, Camellia oleifera en Camellia sasanqua en hul hibriede het verskeie kultivars. Kamelias is immergroen struike of klein bome van tot 20 m hoog. Hul blare is teenstandig, eenvoudig, dik, gesaag en gewoonlik blink. Hul blomme is meestal groot en opvallend, 1-12 cm breed en met 5-9 kroonblare in natuurlike spesies. Die blome wissel van wit tot rooi; ware geel blomme word net in Suid-China en Viëtnam aangetref. Hulle het opvallende geel meeldrade, wat dikwels uitstaan teen die kleur van die kroonblare. Die sogenaamde "vrug" van die kamelia is ’n droë kapsule wat soms in vyf kamers verdeel is, met tot agt sade per kamer.


Die leliefamilie, of Liliaceae, bestaan uit 15 genera en sowat 600 spesies blomplante in die orde Liliales. Hulle is eensaadlobbige, meerjarige, kruidagtige, dikwels bolagtige plante. Gemeenskaplike eienskappe sluit in groot blomme met dele wat in drie gegroepeer is: ses gekleurde of bont blomkelkblare (identiese kroon- en kelkblare) en ses stuifmeeldrade, asook ’n bostandige vrugbeginsel. Die blare is lynvormig en afwisselend gerangskik of kom in ’n rosetvorm by die basis voor. Die meeste spesies word van bolle gekweek, hoewel sommige wortelstokke het. Die familie is in 1789 die eerste keer beskryf en het ’n groep geword waarin talle eensaadlobbige plante met kroonblare geplaas is wat nie in ander families gepas het nie. Baie genera word nou in ander families ingesluit en sommige selfs in ander ordes. Baie bronne wat ’n plant as "Liliaceae" klassifiseer, behandel die familie dus in ’n breër sin. Spesies kom wyd voor, hoofsaaklik in gematigde klimaatstreke van die Noordelike Halfrond, en bestuiwing geskied deur insekte. Baie lede van die familie, veral lelies en tulpe, is sierplante wat vir hul mooi blomme gekweek en as snyblomme gebruik word.


Capreolinae, of skynherte, is ’n subfamilie van die biologiese familie Cervidae (Hertagtiges, of takbokke). Dit sluit die takbokke in wat hoofsaaklik in die Amerikas voorkom, hoewel sommige spesies ook in Eurasië aangetref word. Hulle het waarskynlik in die Laat Mioseen, tussen 7,7 en 11,5 miljoen jaar gelede, ontstaan. Die subfamilie, wat soms ook Odocoileinae genoem word, word verder verdeel in twee tribusse: Capreolini en Rangiferini. Van die bekendste skynherte is die Amerikaanse eland, ree en rendier. Die volgende genera van Capreolinae word erken: Capreolini Alces Capreolus Hydropotes Rangiferini Rangifer Hippocamelus Mazama Odocoileus Blastocerus Ozotoceros Pudu Gilbert, C., Ropiquet, A., Hassanin A. (Julie 2006). "Mitochondrial and nuclear phylogenies of Cervidae (Mammalia, Ruminantia): Systematics, morphology, and biogeography". Molecular Phylogenetics and Evolution. 40 (1): 101–117. doi:10.1016/J.Ympev.2006.02.017. Geargiveer vanaf [<Go to ISI>://WOS:000238805700009 die oorspronklike] Check |url= value (hulp) op 28 Oktober 2008. Besoek op 25 Desember 2021.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link) Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Capreolinae.


Die Verligting was ’n kulturele beweging van intellektuele wat in die laat 17de eeu in Europa begin het. Dit het klem gelê op rede en individualisme eerder as tradisie. Die doel daarvan was om die gemeenskap te hervorm deur die gebruik van rede, om idees uit te daag wat hul grondslag in tradisie en geloof het en om kennis deur middel van wetenskaplike metodes te bevorder. Deur die Verligting is skeptisisme en intellektuele kommunikasie aangewakker. Dit was ’n revolusie in die menslike denke. Die nuwe manier waarop mense gedink het, was dat rasionele denke met duidelik uitgestippelde beginsels begin, korrekte logika gebruik om tot gevolgtrekkings te kom, die gevolgtrekkings teen getuienis toets en dan die beginsels hersien in die lig van die getuienis. "Enlightenment". Oxford Dictionaries. Oxford University Press, n.d. Web. 19 September 2013. Kors, Alan Charles. Encyclopedia of the Enlightenment. Oxford: Oxford UP, 2003. Print. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Nara-prefektuur (奈良県, Nara-ken?) is een van die 47 prefekture van Japan. Nara is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.


Die Engelse nasionale rugbyspan (Engels: England national rugby union team) is die nasionale rugbyspan van Engeland en verteenwoordig dié land tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde). Rugby word in Engeland deur die Rugbyvoetbalunie (Rugby Football Union, RFU) geadministreer. Engeland neem jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel, saam met Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis. Engeland het die kampioenskap reeds 29 keer gewen, insluitende 13 Grand Slams, en nog tien ander kere die titel gedeel. Engeland ding as deel van die Sesnasies-toernooi met Skotland om die Calcuttabeker mee, die oudste trofee in rugby. Sy belangrikste internasionale verskyning het Engeland tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi wat sedert 1987 gehou word. Engeland was een van die spanne wat genooi is om aan die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 deel te neem en het voortgegaan om in die eindstryd van die tweede Rugbywêreldbeker in 1991 te speel waar hulle teen Australië verloor het. Ná die span se 2003-Sesnasies Grand Slam het Engeland die Rugbywêreldbeker 2003 gewen deur Australië met 20–17 in ekstra tyd te klop, tot dusver die eerste span van die Noordelike Halfrond wat dit kon vermag.


Fay Lemport is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Daddy-Long-Legs (1919), The Heart of Youth (1919), en Huckleberry Finn (1920). 1919: Daddy-Long-Legs 1919: The Heart of Youth 1920: Huckleberry Finn Fay Lemport in die Internet-rolprentdatabasis


Mayhem is 'n Noorse black metal musiekgroep gestig in 1984 in Oslo, Noorweë. Hulle het 'n groot invloed op die black metal genre. 1994: De Mysteriis Dom Sathanas 2000: Grand Declaration of War 2004: Chimera 2007: Ordo ad Chao 2014: Esoteric Warfare 2019: Daemon Amptelike webwerf Lys van heavy metal-kunstenaars Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Die Gryssysie (Estrilda perreini) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël langs woudrande en digte kus- en rivieruigtes. Die voël is 11 cm groot en weeg 7 – 9 gram. In Engels staan die voël bekend as die Grey Waxbill. Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls Lys van Suid-Afrikaanse voëls (gegroepeer) Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name Sasol Voëls van Suider-Afrika. Struik Nature. Vierde Uitgawe 2011. ISBN 978-1-77007-926-7 BirdLife International (2012). "Estrilda perreini". IUCN Rooilys van Bedreigde Spesies. Weergawe 2012.1. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur. Besoek op 16 Julie 2012.AS1-onderhoud: ref=harv (link) Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Anthony Edward Rupert (4 Oktober 1916, Graaff-Reinet – 18 Januarie 2006, Stellenbosch) was 'n Afrikaanse entrepreneur van Suid-Afrika, sakeman en omgewingsbewaarder. Hy is gebore en het grootgeword op die dorp Graaff-Reinet in die Oos-Kaap. Hy studeer in Pretoria en trek later na Stellenbosch, waar die Rembrandtgroep gestig is en steeds sy hoofkwartier het. Hy sterf in sy slaap in sy huis in Thibaultstraat, Stellenbosch, in die ouderdom van 89, en word oorleef deur sy seun, Johann, dogter Hanneli, en ses kleinkinders. In 2004 is hy vereer met die 28ste plek onder die Voorste 100 Groot Suid-Afrikaners. Nadat hy sy mediese studies gestaak het weens 'n gebrek aan geld, verwerf Rupert sy graad in chemie aan die Universiteit van Pretoria, waar hy ook 'n kort tydjie doseer. Hierna begin hy 'n droogskoonmakery. 'n Tyd hierna in die 1940's, met 'n aanvanklike belegging van 10 pond en saam met twee ander beleggers stig hy die tabakmaatskappy, Voorbrand. Aanvanklik word die sigarette in sy motorhuis vervaardig. Hy bou hierdie onderneming uit tot wat die tabak en industriële reus Rembrandt sou word.


22 Januarie is die 22ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 343 dae in die res van die jaar (344 in skrikkeljare). 1483 – Rodrigo Borgia (later Pous Alexander VI) word dekaan van die kollege van kardinale. 1647 – Benedetto Odescalchi (later Pous Innocentius XI) word prefek van die Opperste Tribunaal van die Apostoliese Signatura. 1680 – Vincenzo Maria Orsini (Later Pous Benedictus XIII) word Aartsbiskop-biskop van Cesena (Italië). 1772 – Die Crozeteilande word onderweg van Mauritius na Tahiti deur Marc-Joseph Marion du Fresne ontdek. 1844 – Pous Gregorius XVI stel drie nuwe kardinale aan waaronder Antonio Maria Cagiano de Azevedo, ouditeur-generaal van Apostoliese Kamer. 1879 – Anglo-Zoeloe-oorlog: Britse magte in Zoeloeland lei ’n verpletterende nederlaag teen Cetshwayo se impies in die Slag van Isandlwana. 1879 – Anglo-Zoeloe-oorlog: Die Slag van Rorke's Drift vind plaas. 1901 – Na hy die titel Prins van Wallis vir ses dekades gehou het, word Koning Edward VII die oudste man om die Britse troon op te volg. 1905 – Russiese Rewolusie: Vreedsame betogings gelei deur Vader Gapon eindig in ’n menseslagting op Bloedige Sondag buite die Winterpaleis in St. Petersburg. 1936 – Die Franse eerste minister, Pierre Laval, word gedwing om te bedank nadat die oplossing wat hy en die Britse minister van buitelandse sake, Samuel Hoare, vir die Abessiniese Krisis beplan het, aan die pers gelek word. 1973 – Roe v.


Die Radiataden (Pinus radiata) is 'n indringerplant wat na Suid-Afrika gebring is vir die pulp bedryf. Dit dring ook nou fynbos, graslande en skoongemaakte plantasies binne. Die boom is inheems aan Kalifornië en Meksiko. http://www.invasives.org.za/legislation/item/307-radiata-pine-pinus-radiata Geargiveer 13 Mei 2021 op Wayback Machine Farjon, A. 2013. Pinus radiata. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.1. www.iucnredlist.org. Downloaded on 13 July 2013.


Die De Havilland Vampire is Brittanje se eerste enkelsitplek straalaangedrewe vegvliegtuig. Hierdie vliegtuig se ontwerp was gedoen met die doel om 'n straalmotor optimaal te gebruik en was nie net 'n gewone skroefaangedrewe vliegtuig wat aangepas is vir 'n straalmotor nie. Die ontwerp maak voorsiening vir tweelingvalbome en 'n enkele, sentrale gondel wat die kajuit en wapentuig huisves. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 20 September 1943 voltooi met Geoffrey de Havilland in beheer. Dit was net sestien maande nadat die detailontwerp begin is. Die produksiemodelle was egter te laat om deel te neem aan die Tweede Wêreldoorlog en is eers in 1946 in diens gestel by eskaders van die Britse Lugmag. Dit was toe die tweede straalvliegtuig wat in diens gestel is na die Gloster Meteor. Die prototipe se motor kon slegs 1 226 kg stukrag verskaf teenoor die hedendaagse Eurofighter Typhoon se turbowaaiermotore wat 6 097 kg stukrag verskaf. In die eerste paar jaar na die Tweede Wêreldoorlog het die Vampire 'n groot rol gespeel in Brittanje se eerste linie van verdediging totdat hulle vervang is deur die Meteor 8 in 1951.


Raymond Fernand Loewy (* 5 November 1893 in Parys; † 14 Julie 1986 in Monte Carlo, Monaco) was 'n Frans-Amerikaanse nywerheidsontwerper wat naas Hans Ledwinka as uitvinder van die stroomlyn-ontwerp beskou word. Die omvang en skaal van sy ontwerpe strek oor 'n wye spektrum nywerhede – 'n prestasie wat internasionale erkenning aan Loewy besorg het. So het sy portret op 31 Oktober 1949 op die titelblad van die nuustydskrif Time verskyn. Van die byname, wat aan hom verleen is, was The Man Who Shaped America, die Father of Streamlining en The Father of Industrial Design. Loewy het die grootste deel van sy loopbaan, wat oor sewe dekades gestrek het, in die Verenigde State deurgebring waar hy onder meer die kentekens van maatskappye soos Shell, Exxon, TWA en BP ontwerp het, asook die Greyhound Sceniccruiser-bus, outomatiese verkoopmasjiene vir Coca-Cola, die verpakking van Lucky Strike-sigarette, Coldspot-yskaste, motors soos die Studebaker Avanti en Champion, en die livrei vir die presidensiële vliegtuig Air Force One.


Pittsburg is 'n industriële stad in die deelstaat Kalifornië (Verenigde State). Dit is deel van die Contra Costa County, in die Oostelike Baai van die San Francisco-baaiarea. Volgens die 2010 sensus was daar sowat 63 264 inwoners en die bevolkingsdigtheid was 1 300/km². Die onderverdeling in etnisiteit was: 43,53% blankes 18,89% swart Amerikaners 0,75% inheemse Amerikaners 12,65% Asiate 0,86% mense afkomstig van eilande in die Stille Oseaan 16,11% ander 7,22% twee of meer rasse 32,21% Spaans of Latino "City of Pittsburg : City Council" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Oktober 2019. Besoek op 10 Maart 2013. Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Pittsburg, Kalifornië. (en) Amptelike webwerf Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Ouida Bergère (14 Desember 1886 – 29 November 1974) was 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Hillcrest Mystery (1918), The Profiteers (1919), The Broken Melody (1919), en Idols of Clay (1920). 1915: At Bay 1916: Arms and the Woman 1916: Big Jim Garrity 1916: New York 1916: The Romantic Journey 1917: Kick In 1917: The On-the-Square Girl 1917: The Iron Heart 1918: The Hillcrest Mystery 1918: A Japanese Nightingale 1918: More Trouble 1918: The Narrow Path 1919: The Profiteers 1919: The Broken Melody 1919: The Avalanche 1919: Common Clay 1919: Our Better Selves 1919: A Society Exile 1919: The Witness for the Defense 1919: Counterfeit 1919: The Cry of the Weak 1920: Idols of Clay 1920: The Right to Love 1920: On with the Dance 1921: Forever 1921: Paying the Piper 1922: Kick In 1922: The Man from Home 1922: Peacock Alley 1922: Three Live Ghosts 1922: To Have and to Hold 1923: Bella Donna 1923: The Cheat 1923: The Eternal City 1923: The Rustle of Silk 1923: Six Days Ouida Bergère in die Internet-rolprentdatabasis


Judith Arlene Resnik ( /ˈrɛznɪk/, 5 April 1949 - 28 Januarie 1986) was 'n Amerikaanse elektriese ingenieur, sagteware ingenieur, biomediese ingenieur, vlieënier en NASA ruimtevaarder wat gesterf het aan boord van Ruimtependeltuig Challenger toe dit ontplof het tydens missie STS-51-L. Resnik was die tweede Amerikaanse vrou in die ruimte en die vierde vrou in die ruimte wêreldwyd, met 145 uur in 'n wentelbaan. Die IEEE Judith Resnik-toekenning vir ruimte-ingenieurswese word ter ere van haar aangewys. Judith Resnik is in 1949 gebore aan Sarah en Marvin Resnik, 'n oogkundige, in Akron, Ohio. Haar pa was agt tale magtig en het tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan-teater in die weermag gedien in militêre intelligensie en lugverkenning. Albei haar ouers was Joodse immigrante wat oorspronklik van die Oekraïne afkomstig was (haar pa het via Israel geïmmigreer). Sy het grootgeword in 'n praktiserende Joodse huisgesin van rabbynse afkoms, en het elke naweek by die Hebreeuse skool gestudeer en haar Bat Mitzvah gevier.