Die Gereformeerde kerk Nylstroom is die tweede gemeente van die GKSA op die dorp Modimolle in die provinsie Limpopo. Einde 2015 het die gemeente 317 belydende en 45 dooplidmate gehad, vergeleke met 287 en 78 in 2001, twee jaar ná sy stigting. Die Gereformeerde kerk Nylstroom het in 1997 afgestig van die Gereformeerde kerk Waterberg, ook op Modimolle, en beslaan buiten gedeeltes van die dorp wat eers bekendgestaan het as Nylstroom, ook ’n gedeelte van die distrik. Die twee gemeentes deel Waterberg se kerkgebou op die hoek van Chief Albert Luthuli- en Calvynstraat. Vogel, Landman van der Merwe, 1997 – 2002 Swanepoel, Christoffel Bernardus, 2002 – 2009 Nagel, Cornelius Johannes, 2009 – 2014 Botha, dr. Christiaan, 2015 – 2019 (af) Harris, C.T., Noëth, J.G., Sarkady, N.G., Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke. Potchefstroom: Administratiewe Buro. (af) Schalekamp, ds. M.E. (voorsitter: redaksiekommissie). 2001.


Die Gereformeerde kerk Volksrust is die derde oudste gemeente in die GKSA se Klassis Piet Retief. Einde 2015, toe hier 102 belydende en 14 dooplidmate was, was dit die sesde grootste van die 10 gemeentes in dié Klassis. In 2001 was die syfers onderskeidelik 117 en 52 en in 1960 118 en 86. Lidmate van die latere gemeente het eers in verskillende provinsies gewoon in die streek waar die destydse Transvaal, Natal en Oranje-Vrystaat mekaar ontmoet het. In 1893 het lidmate hier as die Gereformeerde kerk Martinus Wesselstroom (die latere Wakkerstroom) afgestig. In 1905 het die gemeente se naam verander na Amersfoort. Ná die Tweede Vryheidsoorlog het Volksrust as spoorwegsentrum ontwikkel en het die gemeente se swaartepunt daarheen verskuif. Vandag nog is Amersfoort, Wakkerstroom asook Memel in die Vrystaat deel van die gemeente Volksrust. Ds. Derk Rumpff die nuwe kerkgebou op Volksrust se hoeksteen in 1912 gelê. Dis ontwerp as ’n saalkerk met ’n spitsdak en Neo-Gotiese vensters. Die Gereformeerde kerk Heidelberg het die preekstoel en kerkklok aan die gemeente geskenk. Op 8 Augustus 1931 het Volksrust ’n orreltjie present gekry van ’n lidmaat, ene Joubert.


Die chemiese potensiaal (μ) is die parsiële molêre Gibbsenergie (of parsiële molêre vrye entalpie) van 'n komponent in 'n homogene mengsel van komponente. Vir komponent A gee dit: μ A = ( ∂ G ∂ n A ) n a n d e r , P , T {\displaystyle \mu _{A}=\left({\frac {\partial {G}}{\partial {n_{A}}}}\right)_{n_{ander},P,T}} In teenstelling tot die vrye entalpie self is die chemiese potensiaal is 'n intensiewe hoeveelheid en word gemeet in J/mol.


Die Gereformeerde kerk Ermelo is die vyfde oudste van die 10 gemeentes in die GKSA se Klassis Piet Retief. Einde 2015, toe hier 109 belydende en 15 dooplidmate was, was dit die vyfde kleinste gemeente in dié Klassis. Einde 2001 was die getalle onderskeidelik 219 en 113, ’n afname van amper 63 persent binne 14 jaar. Reeds in 1913 is erwe op Ermelo aangekoop met die doel om ’n kerkgebou vir Gereformeerdes hier op te rig. Die geld is verkry uit die verkoop van die plaas Zandbank in die distrik Piet Retief wat behoort het aan Gereformeerdes op Ermelo en is verkoop teen £2 per morg, hoewel die bron nie sê hoe groot die plaas was nie. Die Gereformeerde kerk Ermelo is op 30 Oktober 1915 afgestig, waarskynlik van die Gereformeerde kerk Piet Retief. ’n Jaar later het die bouer A. Pienaar die kerkgebou opgerig teen ’n koste van £1 079, terwyl die hoeksteen gelê is op 6 Mei daardie jaar. Hierdie gebou, wat sitplek gebied het aan 200 kerkgangers, het in sy oorspronklike vorm as kerk gedien tot 1965, toe die suidoostelike vleuel aangebou is om sitplek aan nog 150 kerkgangers te bied, want reeds in 1960 het die gemeente se sieletal sowat 300 getel.


Anne Bancroft (gebore as Anna Maria Louisa Italiano; 17 September 1931 – 6 Junie 2005) was ’n Amerikaanse aktrise. Sy is gerespekteer vir haar kragtige en veelsydige werk in rolprente en op die verhoog en televisie. Sy het ’n Oscar, drie Baftas, twee Golden Globes, twee Tonys en twee Emmys gewen, asook ander pryse en benoemings. Nadat sy onder die naam Anne Marno in ’n paar televisiedramas verskyn het, is sy aangesê om haar van te verander vir haar rolprentdebuut in 1952 in Donot Bother to Knock. Ná dié rol en ’n rits byspelerrolle in die 1950's het sy ’n Oscar vir beste aktrise gewen vir haar hoofrol in The Miracle Worker (1962) as Helen Keller se onderwyseres. Sy het die rol ook in die teaterweergawe vertolk en daarvoor ’n Tony gewen. In 1965 was sy ’n Middeleeuse non wat ’n obsessie met ’n priester gehad het in die toneelstuk The Devils. Sy was waarskynlik die beste bekend vir haar rol as die verleidster mev. Robinson in The Graduate (1967), en het later gesê dit het haar ander werk oorskadu.


Hester Sophia Frederika Loubser (*14 Julie 1923, Wolmaransstad –† 4 Junie 1973) was 'n Suid-Afrikaanse digter. Sy is op 14 Julie 1923 op Wolmaransstad gebore en word groot op 'n saaiplaas in die Brits distrik. Sy is een van agt kinders van Andries Loubser en 'n nooi Truter uit die Swartland. Haar vader sluit as jong seun as rebel by die Boeremagte aan tydens die Anglo-Boereoorlog. Op Brits Hoërskool, waar sy matrikuleer, blink sy uit in atletiek. Reeds as kind het sy 'n besondere belangstelling in boeke en op haar inisiatief word daar 'n biblioteek by haar skool ingerig. Daar is nie geld vir universiteit nie en na skool gaan werk sy by die Staatsdiens in Pretoria. Met die geld wat oorbly van haar salaris, koop sy boeke en sy lees besonder wyd. Sy trou in Maart 1946 met Frederik Luite (Fritz) Plekker (gebore in Pretoria op 3 Februarie 1921, wie se vader Willem in 1897 vanaf Zaandam in Nederland na Suid-Afrika emigreer) en twee dogters word onderskeidelik in 1947 (Nona Marie) en 1950 (Rubaix) uit die huwelik gebore.


Die Zoeloe-lipvis (Halichoeres zulu) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan aan die ooskus van Suid-Afrika. In Engels staan dit bekend as die Zulu wrasse. Dit word maklik verwar met Halichoeres nebulosus. Hierdie spesie is eers in 2009 geïdentifiseer deur die igtioloog John E. Randall. Die vis het 'n klein, slanke lyf en word tot 12 cm lank. Die volwasse visse se lyf is liggroen met pienkerige, sig-sag, horisontale strepe. Die kop is oranje met kenmerkende liggroen c-vormige merke op die wange. Daar is 'n swart kol op die kieudeksel en die onderkant van die vis is wit. Die jong visse en volwasse wyfies lyk bykans dieselfde en is ligter as die volwasse visse met pienk merke. Die c-vormige merk is ligter en daar is ook 'n oogvlek in die middel van die dorsale vin en 'n rooi streep op die basis van die dorsale vin. Die visse leef in rotskusareas wat onderhewig is aan strominge in water wat tot 3 m diep is. Hulle is alleenlopers of kom soms in pare voor en vreet klein skaaldiere.


Cn. Cornelius Scipio en C. Duilius word konsul. Scipio word naby Lipara gevangegeneem. Slag van Mylae – Duilius verslaan die Kartagers. Die Maurya keiser Aśoka verslaan Kalinga in die suide van Indië, maar die verskrikking van die oorlog en die invloed van 'n Boeddhistiese monnik Upagupta bekeer hom tot die Boeddhisme. The First Punic War: A Military History, John Francis Lazenby, Stanford University Press, 1996, ISBN 0-8047-2673-6, ISBN 978-0-8047-2673-3 INDIAN HISTORY Dr. Sanjeevkumar Tandle, Lulu.com, ISBN 1-312-37211-7, ISBN 978-1-312-37211-5


Die Gereformeerde kerk Odendaalsrus is die derde jongste van die 16 gemeentes in die GKSA se Klassis Lydenburg. Einde 2015 was hier 109 belydende en 21 dooplidmate vergeleke met 120 en 53 einde 2001, maar die afname in die kindertal is ’n verskynsel in al die Afrikaanse kerke in Suid-Afrika. Buiten die hoofdorp, Hendrina, Mpumalanga, sluit die gemeentegrense ook die Komati-kragsentrale, Pullenshope en Rietkuil in. Die dorp Hendrina en die kragsentrales Komati, Arnot en Pullenshope was almal wyke van die Gereformeerde Kerk Middelburg, Tvl. ln 1973 is D.P. du Plessis en S.J. van Vuuren verkies tot onderskeidelik ouderling en diaken van die Middelburgse kerkraad. Op 'n vergadering met Middelburg se eiendomskommissie is die wenslikheid van afstigting ernstig deur dié twee kerkraadslede voorgehou, maar die kerkraad het die vermoë van die voorgestelde gemeente bevraagteken om selfstandig te bestaan en 'n predikant te onderhou. Ná 'n kort maar hewige debat is besluit dat die dorp Hendrina en die Komati-kragsentrale mag afstig. Middelburg het 'n bruidskat van R1 500 bewillig. Die nuwe gemeente het van 'n skenker 'n hele blok vir 'n kerkterrein ontvang, asook 'n erf vir 'n pastorie.


Die Gereformeerde kerk Stilfontein was die 12de oudste van die 30 gemeentes in die GKSA se Klassis Noordwes, maar het in 2013 ontbind nadat net 39 belydende en vyf dooplidmate oorgebly het. In 2001, toe die gemeente nog deel was van die Klassis Wolmaransstad, was die getalle onderskeidelik 93 en 20. In 1960, kort voor die Gereformeerde kerk Orkney afgestig het, was dit 307 en 295. Op 27 Oktober 1957 het Stilfontein en Orkney as een gemeente met 230 belydende lidmate van die Gereformeerde kerk Klerksdorp afgestig. Eredienste is elke Sondagoggend op Orkney en in die middag op Stilfontein gehou. Die afstigting het plaasgevind in die NG gemeente Stilfontein se nuwe kerkgebou wat op Saterdag 26 Oktober 1957 in gebruik geneem is. Die eredienste is voorlopig om vieruur namiddae in die NG kerk Stilfontein gehou. As bruidskat het die gemeente twee erwe en kontant ontvang (totale waarde R4 074). Op 22 Februarie 1958 is ds. J.F. du Plooy as eerste predikant bevestig. Eers is 'n pastorie en 'n kerksaal op Orkney gebou. Daar is bevind dat die erwe wat as bruidskat gegee is, nie vir 'n kerkgebou geskik was nie, want dit was te na aan Die Pannetjie geleë.


Die Gereformeerde kerk Tweespruit was die naasoudste gemeente in die GKSA se Klassis Oos-Vrystaat, maar dit het in 2013 ontbind toe hier net 13 belydende en vier dooplidmate oorgebly het asook twee ouderlinge en een diaken. In 2001 was hier nog 26 belydende en sewe dooplidmate, maar in 1960 onderskeidelik 64 en 60. Die Gereformeerde kerk Tweespruit het in 1897 van die Gereformeerde kerk Ladybrand afgestig as die Gereformeerde kerk Thaba 'Nchu. Of die gemeente destyds 'n eie kerkgebou opgerig het, is onseker. Die gebou wat as kerkgebou gebruik is, is ná stigting vergroot, en die vergrote gebou is op 7 Augustus 1897 in gebruik geneem. Die opskrif op die hoeksteen is "Ebenhaeser", na aanleiding van 1 Sam. 7:12: "Samuël nu nam een steen, en stelde dien tussen Mizpa en tussen Sen, en hij noemde diens naam Eben-haezer; en hij zeide: Tot hiertoe heeft de HEERE ons geholpen" (Statebybel). Dit is bekend dat pres. Paul Kruger by geleentheid vanaf hierdie kerk se preekstoel 'n stigtelike woord gespreek het.


Die Gereformeerde kerk Andeon is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerk (GKSA) in die noordweste van Pretoria wat tot 1980 bekendgestaan het as die Gereformeerde kerk Pretoria-Booysens. Die gemeentegrense sluit, buiten die gelyknamige woonbuurt, ook Booysens, ’n gedeelte van Claremont en Kirkney in. Einde 2001 was hier 280 belydende en 89 dooplidmate, wat tot einde 2014 afgeneem het tot onderskeidelik 202 en 54. 'n Jaar later was dit 195 en 46. Die Gereformeerde kerk Andeon is op 28 November in die GKSA se eeufeesjaar (1959) van die Gereformeerde kerk Daspoort afgestig onder die naam Pretoria-Booysens. Aan die begin is dienste gesamentlik met Daspoort in hul kerkgebou gehou, maar later het Andeon oorgeskuif na die saal van die Laerskool Tuinrand. In 1961 het die gemeente sy eie gebouekompleks in Attiestraat begin bou en dit op 15 September 1962 in gebruik geneem. Hierdie A-raam-struktuur het groot gekleurde vensters voor en aan die kante wat tot op die grond afkom, ’n tipiese kappiekerk. Die Gereformeerde kerke Springs-Oos en Middelburg, Mpumalanga het later van die bouplanne oorgeneem.


Eva kan na een van die volgende verwys: Eva, die eerste vrou op aarde. EVA is 'n afkorting vir die Europese Vryhandelsassosiasie. Eva is ook die naam van verskeie ander mense, soos Eva Perón, Eva Krotoa en Eva Braun. Mitochondriale Eva


'n Elektronbundel Ioonbron (Engels: Electron beam ion source/trap of EBIS) is 'n toestel wat 'n hoëenergie elektronbundel gebruik om atome te ioniseer en hul ladingstoestande tot baie hoë waardes te vergroot. Die masjien gebruik magnetiese en elektriese velde om die ione vas te keer en bombardeer hulle dan met 'n straal hoëenergie elektrone. Die vinnige elektrone bots met die ione en kan van die ioon se elektrone uit hul wentelbane uitslaan, wat die ioon tot 'n hoër positiewe ladingstoestand verhef. Elektronbundel ioonbronne kan uitsonderlike hoë ladingstoestande behaal en in sommige gevalle al die elektrone van 'n atoom verwyder. Dit kan selfs vir swaar atome soos Uraan gedoen word. Die elektronbundel ioonbron is deur M. Levine en R. Marrs by Lawrence Berkeley National Laboratory ontwikkel.


Doornpoort is 'n voorstad van Pretoria. Dit is 16 km noordoos van Pretoria se middestad geleë. Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin "Subplek Doornpoort". Sensus 2011. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Pretoria en omgewing is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Ashlea Gardens is 'n voorstad in die suidooste van Pretoria, Suid-Afrika. "Sub Place Ashlea Gardens". Sensus 2001. Besoek op 12 Junie 2017. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Pretoria en omgewing is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Hazelwood is 'n voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika. Daar bestaan nog 'n voorstad in Suid-Afrika wat die naam Hazelwood dra. Dit vorm 'n deel van Umzinto in KwaZulu-Natal en word hoofsaaklik (60%) deur 'n Indiërgemeenskap bewoon. "Subplek Hazelwood". Sensus 2011. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Pretoria en omgewing is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Die NG gemeente Groenkloof is 'n voorstedelike gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Groenkloof, Pretoria. Die gemeente het se lidmaattal wissel tussen 460 en 490. Christoph Müller – vanaf Januarie 2004 Koos Louw Amptelike webtuiste Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Jakkalsfontein is 'n gehuggie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Jakkalsfontein ressorteer onder die Swartland Plaaslike Munisipaliteit wat deel is van die Weskus-distriksmunisipaliteit. Lys van dorpe in Suid-Afrika "Subplek Jakkalsfontein". Sensus 2001.


Addington is 'n dorpsgbied in Durban, KwaZulu-Natal, noord van die Punt en wes van die strandgebied. Die Natalse regering het Addington uitgelê en van 'n naam voorsien na aanleiding van die bekende Addington-hospitaal, maar dié naam kom al jare lank nie meer voor op landkaarte van die staat nie. Dis genoem na die Britse staatsman wat later burggraaf Sidmouth geheet het. (en) Raper, Peter Edmund. 2004. New Dictionary of South African Place Names. Johannesburg & Cape Town: Jonathan Ball Publishers.


Joaquin Phoenix (gebore as Joaquín Rafael Bottom, 28 Oktober 1974), voorheen bekend as Leaf Phoenix, is ’n Amerikaanse akteur, vervaardiger, musikant en aktivis. Vir sy werk as ’n kunstenaar het hy ’n Grammy-, Golden Globe- en drie Oscar-benoemings ontvang. Joaquín Rafael Bottom is in Río Piedras, Puerto Rico, gebore as die derde oudste van die vyf kinders van Amerikaanse ouers. Sy ouer broer was die akteur River Phoenix (1970–1993). Sy pa, John Lee Bottom, was van Engelse, Duitse en Franse afkoms. Sy ma, Arlyn Dunetz, is in The Bronx, New York, gebore as die dogter van Joodse ouers wie se familie uit Rusland en Hongarye geëmigreer het. Phoenix se ouers is in 1969 getroud, waarna hulle by ’n godsdiensgroep, Children of God, aangesluit en deur Suid-Amerika gereis het. Hulle het die groep verlaat en in 1978 na Amerika teruggekeer. Hulle het hul van na Phoenix verander na aanleiding van die Feniks, die mitologiese voël wat uit sy eie as verrys het. Dit was vir hulle simbolies van hul nuwe begin.


River Jude Phoenix (gebore as River Jude Bottom; 23 Augustus 1970 – 31 Oktober 1993) was ’n Amerikaanse akteur, musikant en aktivis. Hy was die oudste broer van Joaquin Phoenix, Rain Phoenix, Liberty Phoenix, en Summer Phoenix, almal akteurs en musikante. Phoenix het in 24 rolprente en TV-programme verskyn en sy opgang het hom die status van ’n "tieneridool" besorg. Phoenix is in Madras, Oregon, gebore as die oudste van die vyf kinders van John Lee Bottom en Arlyn Dunetz. Sy ouers het hom genoem na die "rivier van die lewe" in die Hermann Hesse-roman Siddhartha, en sy middelnaam kom van die Beatles-liedjie "Hey Jude". In ’n onderhoud met die tydskrif People het Phoenix sy ouers as "hippierig" beskryf. Sy pa, John, was van Engelse, Duitse en Franse afkoms. Sy ma, Arlyn, is in The Bronx, New York, gebore as die dogter van Joodse ouers wie se familie uit Rusland en Hongarye geëmigreer het. Phoenix se ouers is in 1969 getroud, waarna hulle by ’n godsdiensgroep, Children of God, aangesluit en deur Suid-Amerika gereis het.


Die Gereformeerde kerk Orania is die oudste en kleinste van die twee gemeentes van die GKSA op die Noord-Kaapse dorpie Orania. Die ander, Gereformeerde kerk Oranjerivier, is in 2005 gestig. Die gemeente Orania is in Oktober 2002 gestig met 32 belydende en 13 dooplidmate. Einde 2015 was dit onderskeidelik 26 en vyf. Die gemeente het nie ’n eie kerkgebou nie, maar hou eredienste in die saal van die Christelike Volkseie Onderwys- (CVO) skool. Dis die naasjongste gemeente in die Klassis Burgersdorp en ook die tweede kleinste, naaste die Gereformeerde kerk Philipstown wat einde 2015 18 belydende maar geen dooplidmate nie gehad het. Geen tot dusver. (af) Harris, C.T., Noëth, J.G., Sarkady, N.G., Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke. Potchefstroom: Administratiewe Buro. (af) Vogel, Willem (red.). 2015. Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016. Potchefstroom: Administratiewe Buro.


Ds. Christian Ernst Gerhardus Malan (noemnaam Ernst of Ennis, plaas Vergenoeg, distrik Parys, Oranje-Vrystaat, Suid-Afrika, 10 Desember 1903 – Johannesburg, 23 Maart 1966) was tussen 1936 en sy dood in die amp predikant in vier gemeentes van die Gereformeerde Kerk, almal in die destydse Transvaal. Weens die lang afstand na die skool het hy eers op agtjarige leeftyd skool besoek wat hy iedere dag te perd moes doen tot en met st. 5. In die dae van die 1914-rebellie het dit soms broekskeur gegaan om die “kakies” te ontsnap wat gedurig op die loer was vir ryperde. In die jaar 1918, tydens die Spaanse Griep, het die skole op Parys gesluit en moes hy gaan boer vir sy vader. Daarna is hy na die Potchefstroom Gimnasium, vanwaar hy, ná sy matrikulasie, sy teologiese studie voltooi het met sy B.A.- en B.D.-graad op dieselfde dorp. Ná al die eksamens kom die moeilikhede: Dit was die Groot Depressie, nie net op ekonomiese gebied nie maar ook op kerklike terrein, want vakante gemeentes was net so skaars soos geld.


Praseodimium is 'n chemiese element met simbool Pr en atoomnommer 59. Praseodymium is 'n sagte, silwerwit, pletbare en smeebare metaal in die lantaniede-groep. Dit word vir sy magnetiese, elektriese, chemiese en optiese eienskappe gewaardeer. Dit is te reaktief om dit in sy gedeë vorm te vind, en aan die lug blootgestel ontwikkel dit stadig 'n groen oksiedlaag. Die element is vernoem na die kleur van sy primêre oksied Pr2O3. In 1841 skei die Sweedse chemikus Carl Gustav Mosander uit serium-soute 'n residu af wat hy "lantana" noem. Uit lantana skei hy 'n seldsame aardoksied af wat hy "didimium". Eers word aangeneem dat dit 'n oksied van 'n nuwe element is. In 1885, het die Oostenrykse chemikus baron Carl Auer von Welsbach egter didimium in twee soute van verskillende kleure geskei, wat hy praseodimium en neodimium genoem het. Die naam praseodimium is afkomstig van die Griekse prasinos (πράσινος), wat "groen" beteken, en Didimus (δίδυμος) beteken "tweeling". Soos die meeste seldsame aardelemente vorm praseodimium gewoonlik trivalente Pr(III) ione.


Anlen Elisabeth Marais (gebore Jordaan) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is op 26 September 1953 op Fort Beaufort gebore. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Fort Beaufort en is ook hoofmeisie daar. Haar vader is betrokke by die veiligheidspolisie en haar moeder doseer Latyn en Engels aan die Fort Hare Universiteitskollege op die dorp. Aan die Duitse klooster op die dorp neem sy musiek en Duits-klasse. Sy studeer verder aan die Universiteit van Stellenbosch en behaal die B.A.-graad met hoofvakke Afrikaans en Liggaamlike Opvoeding en in 1975 ook die B.A. Honneurs-graad. Hier is sy lid van die letterkundige laboratorium onder leiding van D.J. Opperman en sy publiseer haar eerste gedigte onder die naam Anlen Jordaan. In 1976 skryf sy in vir 'n M.A.-graad en is ook in hierdie jaar 'n rukkie D.J. Opperman se assistent. Hy word egter ernstig siek, wat veroorsaak dat sy haar studies op die lange baan skuif en Junie en Julie in Nederland as gas van die Nederlands-Zuidafrikaanse Vereniging deurbring. Na haar terugkeer behaal sy in 1977 aan die Universiteit van Port Elizabeth die Hoër Onderwysdiploma en werk daarna vanaf 1978 tot 1983 as onderwyseres in Afrikaans aan verskeie skole in die Kaap en op Uitenhage.


Die Murray-Hofmeyr-gedenkteken is 'n monument in die tuin van die Stellenbosse Kweekskool wat opgerig is ter ere van proff. John Murray en Nicolaas Hofmeyr. 'n Standbeeld ter nagedagtenis aan prof. John du Plessis, genaamd Pienk Piet, staan in dieselfde tuin. Hierdie gedenkteken ter nagedagtenis aan die eerste twee hoogleraars aan die NG Kerk se Kweekskool is op 27 Augustus 1913 onthul deur dr. Andrew Murray, 'n broer van prof. Murray. Die beeld toon 'n staande prof. Murray en 'n sittende prof. Hofmeyr. Hulle was die eerste professore verbonde aan hierdie kweekskool. Aan die sykante van die fondament is afbeeldings van die bekende NG predikante Andrew Murray, J.H. Neethling, Abraham Faure en G.W.A. van der Lingen. Aan die agterkant van die fondament word die vyftigjarige bestaan van die kweekskool in 1909 herdenk. Die gedenkteken afgeneem in 1916 vir eerw. Andries Dreyer se Zuid-Afrikaanse Monumenten-Album met verklarende en historiese aantekeningen. Prof. John Murray. Die bewoording aan die voorkant van die gedenkteken se voetstuk.


Pretoria-Wes is 'n gevestigde ouer voorstad geleë net wes van Pretoria se sentrale besigheidsdistrik. Die Pretoria-skougrond, Pilditch-stadion en die Heldeakker is hier geleë. Lys van Pretoria se voorstede "Subplek Pretoria-Wes". Sensus 2011. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Pretoria en omgewing is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Die NG gemeente Vredendal is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Wes-Kaapse dorp Vredendal en ressorteer onder die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland. Die gemeente is op 13 November 1933 onder die naam Olifantsrivier met duisend lede van Vanrhynsdorp afgestig. Die Ringskommissie (waarskynlik van Clanwilliam) het bepaal dat daar twee sentra sal wees, naamlik Vredendal en Neersetting. Die eerste jare van sy bestaan was voorwaar worsteljare. Die hoewes van die nedersetters moes nog teen aansienlike koste in gereedheid gebring word en vir die min produkte wat in die beginjare geproduseer is, was die pryse baie laag. Op die een sentrum, Vredendal, is die eredienste in die begin in 'n klein skoolgeboutjie gehou. Vir Nagmaalsdienste het die feesgangers in die ope lug onder 'n klompie bloekombome bymekaar gekom. Onder leiding van sy eerste predikant, ds. P.F. Greyling, was die gemeente egter gewillig om groot dinge aan te pak. Veertien morg grond is dadelik vir die uitleg van die toekomstige dorp aangekoop en daar is ook spoedig 'n begin gemaak met die aanbou van 'n mooi doeltreffende saal en pastorie. In die tweede helfte van 1935 is ds.


Jacob Maré was een van drie broers, Voortrekkers, wat vanuit Natal na Transvaal verhuis het. Hy was betrokke in die Slag van Bloedrivier. Sy kleinneefs Dietlof Siegfried Maré, 'n landdros van Soutpansberg (Pietersburg), en Frederik Korsten Maré, seuns van Paul Maré, het hoë ampte in die ZAR beklee. Jacob Maré was 'n lid van die Uitvoerende Raad van die Zuid-Afrikaansche Republiek en was ook bekend as Jors Voeter omdat hy so kwaai kon spook om sy mening deur te druk. Sy dogter Sarie was die Sarie Maré (die drukkersduiwel het die spelling van die van na Marais verander) wat deur J.P. Toerien in die bekende liedjie Sarie Marais besing word. Jacob Maréstraat in Pretoria is na hom genoem, en in 2012 is dié straatnaam na Jeff Masemolastraat verander. Jacob Philippus, die oudste seun uit Maré se derde huwelik, was een van die vyf studente of oudstudente van die Teologiese Skool Burgersdorp was in die Tweede Vryheidsoorlog gesneuwel het. "Repository.up.ac.za: Oktober 2011, Die geskiedenis van ou Pretoria," (PDF). Besoek op 14 Mei 2016.


Ptolemeus III word gedwing om terug te keer omrede daar 'n opstand onder die Egiptenare uitgebreek het. Army and Society in Ptolemaic Egypt Armies of the Ancient World Christelle Fischer-Bovet, Cambridge University Press, 2014, ISBN 1-107-00775-5, ISBN 978-1-107-00775-8


Siger of Zeger van Brabant (Latyn: Sigerus of Sigerius de Brabantia) (Brabant ongeveer 1235/1240 - Orvieto, na 1278, maar voor 10 November 1284) was 'n 13de eeu filosofie dosent aan die Paryse Fakulteit van die Vrye Kunste. Hy verteenwoordig 'n radikale aristotelisme, wat nou aansluit by die Aristoteles kommentare van die twaalfde-eeuse Andalusiese, Islamitiese wysgeer Averroes. Die persoon en die werke van Siger van Brabant is vanaf die 16de eeu eeuelank in die vergetelheid geraak en word eers vanaf die 19de eeu danksy die deur Ernest Renan en Pierre Mandonnet geïnisieerde wetenskapplike ondersoek, geleidelik herontdek. In die toekenning, datering en interpretatie van die oorgelewerde geskrifte, in die beoordeling in hoeverre dit afwyk van die ortodokse, en nie in die laatste plek, hoe Thomas van Aquino en Dante Alighieri hulself ten opsigte van Siger van Brabant uitspreek nie, is die wetenskaplike ondersoek ryk aan polemiek en moet nog baie verduidelik word. Siger van Brabant studeer tussen 1255 en 1257 aan die Fakulteit van die Vrye Kunste in Parys. In 1266 was Siger van Brabant as filosofie dosent verbonde aan die Sorbonne, toe daar 'n opstand was tussen Franse en die Pikardiëse studente.


Nov/Des - Timotheos (Ti'mutus) van Characene, Hypsaosines se seun, stuur silver en goud na die Arsasiede-hof. Arsacids and Sasanians: Political Ideology in Post-Hellenistic and Late Antique Persia M. Rahim Shayegan, Cambridge University Press, 2011, ISBN 0-521-76641-9, ISBN 978-0-521-76641-8


Die Joodse koning Simon en twee van sy seuns word in die fort van Dok deur sy skoonseun vermoor. Simon se seun Johannes Hycanus I volg hom op as koning van Judea. Simon van Judea Ancient Coins Through the Bible, Joseph A. Dow, Tate Publishing, 2011, ISBN 1-61777-135-X, ISBN 978-1-61777-135-4


Die biblioteek van Pergamon word gestig. Historical Dictionary of Ancient and Medieval Nubia, Historical Dictionaries of Ancient Civilizations and Historical Eras, Richard A. Lobban Jr. Scarecrow Press, 2003, ISBN 0-8108-6578-5, ISBN 978-0-8108-6578-5


Hierdie artikel handel oor die etniese groep. Vir die taal, sien Osseties. Die Ossetiërs of Ossete (Osseties: ир, ирӕттӕ, ir, irættæ; дигорӕ, дигорӕнттӕ, digoræ, digorænttæ) is 'n Irannese etniese groep inheems aan Ossetië in die Kaukasus-streek. Hulle praat Osseties, 'n Irannese taal, as moedertaal en Russies of Georgies as tweede taal. Die meeste Ossetiërs leef in Noord-Ossetië-Alanië, 'n republiek binne die Russiese Federasie, gevolg deur Suid-Ossetië, 'n omstrede gebiede wat volgens internasionale reg tot Georgië behoort, en Turkye. In teenstelling met die ander Irannese volke wat hoofsaaklik Islamities is, is die meeste Ossetiërs aanhangers van die Oosters-Ortodokse Kerk, gevolg deur die Ossetiese tradisionele godsdiens en Moslems. (ru) Russian Census 2010: Population by ethnicity Geargiveer 4 Desember 2013 op Wayback Machine (ru) "2002 Russian census". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 September 2018. Besoek op 4 April 2016. (en) "Georgia: a toponymic note concerning South Ossetia" (PDF). Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 4 Maart 2016.


Jan Hendrik van der Westhuizen (1982-) is 'n Suid-Afrikaanse ontwerper, fotograaf, meestersjef en eienaar van 'n fynproewersrestaurant. Van der Westhuizen het grootgeword op die plaas van sy ouers by Middelburg, Mpumalanga en het ná sy matriek 'n opleiding in kookkuns in Stellenbosch ontvang waar hy die gevorderde diploma in kulinêre kookkuns voltooi het. Daarna het hy 'n Baccalaureusgraad in toegepaste ontwerp en fotografie verwerf. Van der Westhuizen het sy kulinêre loopbaan as bydraende kosredakteur en fotograaf vir die leefstyltydskrif Elle in Suid-Afrika begin en was later, vanaf 2006, in Parys, Frankryk, werksaam. Vervolgens is hy as sjef op 'n privaat jag in Monaco aangestel. Sy restaurant, Jan in Nice, Frankryk, het sy deure in 2013 geopen en is op 2 Februarie 2016 met 'n Michelin-ster bekroon. Dit is daarnaas in 2015 deur Condé Nast Traveller ook as een van die beste restaurante ter wêreld aangewys. In dié klein eetplek naby die seehawe spits Van der Westhuizen hom op 'n moderne en kreatiewe styl van kook toe. Twee kookboeke het reeds uit Van der Westhuizen se pen verskyn.


Hierdie artikel handel oor die etniese groep. Vir die taal, sien Fries. Die Friese (Noord-Fries: Fresken, Saterfries: Fräisen, Wes-Fries: Friezen) is 'n Germaanse etniese groep inheems aan die Noordseekus van Nederland en Duitsland wat 'n gemeenskaplike Friese afkoms, kultuur en geskiedenis deel, en wat verband hou met die Friese tale. Die Friese is in beide Nederland en Duitsland 'n erkende minderheid (in Duitsland saam met Dene, Roma en Sorbe) en leef veral langs die kus van Friesland, Groningen, Nedersakse en Sleeswyk-Holstein, waar ook die drie Friese tale amptelike erkenning geniet. Die etniese groep van die Friese word verdeel in drie subgroepe met drie moedertale: die Noord-Friese van Noord-Friesland in Sleeswyk-Holstein, wat verband hou met Noord-Fries en sowat 60 000 mense omvat. Noord-Fries word deur sowat 10 000 mense gepraat. die Oos-Friese van Oos-Friesland in Nedersakse, wat verband hou met Oos-Fries (nou Saterfries) en sowat 2 250 mense omvat. Saterfries word deur sowat 2 000 mense gepraat. die Wes-Friese van Wes-Friesland in Friesland en Groningen, wat verband hou met Wes-Fries en sowat 660 000 mense omvat.


Wemmershoek is 'n klein Kleurlingnedersetting in die Kaapse Wynlande-distriksmunisipaliteit van die provinsie Wes-Kaap in Suid-Afrika. Wemmershoek is by die kruising van die R301-streeksroete en R45-provinsiale paaie geleë. Die Wemmershoekdam is in 1957 in die Wemmershoekrivier gebou. "Subplek Wemmershoek". Sensus 2011. "Wemmershoek, Wes-Kaap". SA Travel Directory. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Januarie 2014. Besoek op 4 Januarie 2016.


Die Brilvylvis (Cantherhines fronticinctus) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die westelike Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en ook aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Spectacled filefish. Die vis is 23 cm lank en die lyf is lig tot donker grys en geelbruin. Daar is 'n swart band tussen die swart vlekke wat om die oë voorkom. Daar is ook 'n wit band om die basis van die stertvin. Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 5 tot 40 m diep is. Hulle verkies areas waar alge volop is. Hulle is alleenlopers, sku en bly altyd naby hulle skuilings. Die vis vreet 'n verskeidenheid bodem ongewerweldes. Eksemplare van die spesie is skaars. Alfabetiese lys van visse Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name Lys van varswater visfamilies Lys van visfamilies The Reef Guide: Fishes, corals, nudibranchs & other invertebrates: East & South Coasts of Southern Africa. Dennis King & Valda Fraser. Struik Nature. 2014 ISBN 978-1-77584-018-3 http://www.fishbase.org/summary/Cantherhines-fronticinctus.html


Gerald Charles Accom is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en studeer vanaf 1973 aan die Dower Onderwyskollege, waar hy in 1975 'n Primêre Onderwysdiploma in Liggaamsopvoeding verwerf. Vanaf 1976 is hy 'n onderwyser aan die Mary Waters Hoërskool in Grahamstad. In 1987 behaal hy 'n Hoër Onderwysdiploma aan Rhodes-universiteit, met spesialisering in Opvoedkunde. Hy raak in hierdie tyd betrokke by gemeenskapsontwikkeling en dien op verskeie komitees wat gemeenskapsaktiwiteite en sport bevorder. Hy is 'n lid van die Local Government Negotiation Forum (LGNF) tot net voor die oorgang na demokrasie in 1994 en dien vanaf 1985 tot 2000 as plaaslike raadslid van Makana Munisipaliteit. Tussen Februarie 1997 en Augustus 1999 is hy deeltyds verbonde aan die Direktoraat van Sport, Kuns en Kultuur van die provinsiale regering, waar hy diens doen as Assistent-hoof Onderwysspesialis. In 2000 word hy lid van die Uitvoerende Raad van hierdie munisipaliteit en is voorsitter van die Plaaslike Ekonomiese Ontwikkelingskomitee tot 2005. Hierna tree hy uit die plaaslike politiek en begin vanaf 2006 deeltyds verder studeer aan die Rhodes Universiteit.


Duane Aslett studeer aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar hy in 1998 die B.Juris-graad, in 2002 die LL.B.-graad en in 2004 die LL.M.-graad in die Regte behaal. In 2009 verwerf hy aan die Universiteit van Johannesburg 'n Sertifikaat in Geldwasbeheer. Hy is toegelaat tot die Balie as 'n Advokaat in die Hooggeregshof van Suid-Afrika. Die Teologie is 'n verdere belangstelling en hy studeer ook aan die South African Theological Seminary, waar hy in 2007 'n Sertifikaat in Christelike Lewe en in 2010 'n M.Th.-Graad verwerf. Hy is 'n senior lektor in Forensiese Rekeningkunde aan die Potchefstroom-kampus van Noordwes-Universiteit, waar hy ook studeer vir sy LL.D.-graad in die Regte. Die voorgestelde titel van sy proefskrif is “Combating Organised Crime in South Africa”. In 2012 woon hy die Herfsskool van die ATKV se Skryfskool by die universiteit by. Hy is getroud met Tammy en hulle bly in Potchefstroom. Sy debuut is met die misdaadroman “Skoppensboer”, met die titel wat in gesprek tree met Eugène Marais se bekende gedig en ook die skurk se noemnaam is.


C.S. Badenhorst (née Van Zyl; 1926–2004) was 'n Afrikaanse skrywer wat hoofsaaklik bekendheid verwerf vir kinder- en jeugverhale. Sy is bekend vir tienerstories soos Wat geld nie kan koop, Twee spoke en ’n Seun en 'n kano. Christina Sussanna van Zyl is op 24 Mei 1926 op die plaas Bokkraal in die Marico-distrik gebore. Sy is die enigste dogter in die gesin en het twee ouer broers en ook 'n jonger een. Hier is sy tot standerd ses in 'n tweemanskooltjie, waarna sy na die koshuis van Zeerust Hoërskool is, waar sy in 1943 matrikuleer. Op skool kry sy die bynaam Kalfie by haar oudste broer, wat sy daarna vir die res van haar lewe behou. Sy studeer verder in Liggaamsopvoeding aan die Potchefstroomse Onderwyskollege, waar J.R.L. van Bruggen Afrikaans aan haar doseer, en behaal haar Onderwysdiploma. Hierna hou sy vanaf 1947 skool in die Marico Bosveld op Nietverdiend. Aan die einde van 1948 trou sy met Frik Badenhorst, 'n studentemaat, en in 1949 verhuis hulle na die Rustenburgse Bosveld, waar hy 'n aanstelling by die plaaslike Doornfonteinskool kry.


Erika Barnard is 'n Suid-Afrikaanse skrywer. Die eerste twee bundels uit hierdie digter se pen word gepubliseer onder die naam Erika Nöthling, naamlik Intermezzo (1968) en Dal Segno (1974). Kannemeyer verwys na die liefdesverse en "anekdotiese gedigte waarin sy van kindertaal gebruik maak". Haar dogter, Nini Nöthling Bennett, is ook 'n digter en skrywer en het as Nini Bennett die digbundels Kodeks (2011), Boekstaaf (2015) en Donkerwerk (2019) gepubliseer. Onder die naam Erika Barnard verskyn in 1982 die digbundel “Animato”, waarin sy veral oor die liefde en meditasies oor die natuur dig. Die titel dui op die vele musiekterme wat in die gedigte gebruik word en “animato” beteken lewendig en opgewek. Die bundel word in twee dele verdeel, “briewe aan jacques” en “briewe aan melodie”. Sy slaag daarin om die liefde met musiek te vereenselwig en die een in terme van die ander te laat spreek. Die eerste deel handel oor die gevoelens na 'n mislukte verhouding, waar die eertydse liefde in musiekterme uitgedruk word asof dit soos 'n melodie was, maar wat spoedig in wanklanke verander.


Eunice Lenore Basson is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en digteres wat in Pretoria gebore is, waar sy ook grootword het. Sy is die enigste dogter in die gesin en 'n laatlam, met slegs ouer broers. Na skool studeer sy verder aan die Universiteit van Pretoria, waar sy 'n B.A.-graad, 'n B.A. Honneurs-graad in Duits, 'n B.A. Honneursgraad in Kunsgeskiedenis en 'n M.A.-graad in Kunsgeskiedenis verwerf. Hierna promoveer sy (D.Litt. et Phil.-graad) in 2003 aan die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) met 'n proefskrif oor “Die bydrae van Erich Mayer tot die vestiging van 'n estetiese bewussyn en die bevordering van 'n kunsidentiteit in Suid-Afrika tot aan die einde van die 1930’s”. In 2002 behaal sy ook 'n sertifikaat in Noord-Sotho kommunikasievaardighede aan die Sentrum vir Pan-Afrika Tale en Kulturele Ontwikkeling aan Unisa. Na 'n kort tydperk as navorser by die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing is sy as dosent verbonde aan die Universiteit van Pretoria en daarna sedert die laat tagtigerjare aan die Universiteit van Suid-Afrika.


Alta Beetge is 'n Suid-Afrikaanse skrywer. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Ficksburg in die Oos-Vrystaat, waar sy haar toekomstige man, Werner Beetge, ontmoet. Hulle is op 20 Maart 1982 getroud en woon aanvanklik in Bloemfontein. Sy word joernalis en later vroueredakteur by Volksblad in Bloemfontein en aanbieder van die weeklikse rubriek “Alta se perspektief”, wat oor Radio Oranje uitgesaai word. Deeltyds studeer sy Kommunikasiekunde en Linguistiek aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar sy in 1982 'n B.A.-graad behaal. Later trek die gesin na Pretoria. Hier aanvaar sy 'n pos in die Produksie-afdeling van die Hatfield Christelike Kerk. Sy en haar man het drie kinders. 'n Keur uit haar sketse oor Radio Oranje word uitgegee as “Kontrei-kletsies”, waarin sy oor alledaagse onderwerpe praat, soos sykouse wat altyd op die verkeerde tyd leer, 'n mikrogolfoond se halsstarrigheid en die dinge waaroor kleiner kinders stres. 1994 Kontrei-kletsies Beetge, Alta “Kontrei-kletsies” Lux Verbi Pretoria 1994 Beetge, Alta “Kontrei-kletsies” Lux Verbi Pretoria 1994


Die Malawimeer Nasionale Park is ’n nasionale park aan die suidpunt van die Malawimeer in Malawi. Dit is die enigste park in die land vir die bewaring van vis en waterhabitats. Dit sluit ook ’n aansienlike deel land in, insluitende verskeie klein eilande in die meer. Dit is ook die tuiste van ander diere, soos bobbejane. Sedert 1934 is woud- en voëlreservate op van die eilande aangelê. In 1972 is die reservate uitgebrei tot die heuwels van Cape Maclear, Mwenya en Nkhudzi. In Monkey Bay is ’n navorsingstasie van die departement van vissery. Die baie inheemse visspesies maak dit ’n uitstekende voorbeeld van gespesialiseerde evolusie. Sowat die helfte van die land se omtrent duisend spesies kom hier voor, en daarvan is 90% net hier inheems. Die park bevat 30% van alle spesies van die Cichlidae-familie, waarvan die meeste inheems is. Dit is sedert 1984 ’n Unesco-wêrelderfenisgebied. ’n Groot kremetartboom wat volgens oorlewering ouer as 800 jaar is, was glo die gunstelingplek van David Livingstone om te preek en met ander sendelinge te praat. Die grafte van vyf vroeë sendelinge is ook in die park.


Uluru (Pitjantjatjara: Uluṟu [ˌuːləˈruː]), ook bekend as Ayers Rock ([ˌɛərz ˈrɒk]), is 'n reusagtige rooi rots, geleë temidde van 'n sanderige vlakte naby Alice Springs in Australië se Noordelike Gebied ("Northern Territory"). Dit is die wêreld se grootste monoliet (enkele rotsblok), waarvan die kleur verander soos die son daaroor beweeg. Hierdie rotsformasie word as 'n inselberg (of eilandberg) geklassifiseer. Dit is in die Uluru-Kata Tjuta Nasionale Park geleë en toeriste stroom daarheen. Uluru is vanweë sy besondere spirituele betekenis 'n heilige plek vir Yankunytjatjara en Pitjantjatjara. Volgens oorlewering is die gebied as die eerste op aarde gedurende die sogenaamde Droomtyd deur voorvaderwesens geskep. Dit vorm vir die plaaslike inheemse bevolking, die Anangu, saam met sy omgewing 'n lewende kulturele landskap en 'n fisieke bewys vir die bestaan van die voorvaderwesens. Die monoliet is in 1987 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys weens die besonderse geologie daarvan. In 1997 is dit vir 'n tweede keer gelys, die keer as 'n plek van kulturele belang vir die Anangu-inboorlinge.


Bella Vista is 'n kleurlingwoonbuurt in die Kouebokkeveld, geleë noord van Ceres, en is sinoniem met kersieboorde en sneeu in die winter. Dit ressorteer onder die Witzenberg Plaaslike Munisipaliteit, wat onder beheer van die Kaapse Wynlande-distriksmunisipaliteit val. Lys van dorpe in Suid-Afrika "Hoofplek Bella Vista". Sensus 2011. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Die Sabel-soldaat (Sargocentron spiniferum) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die Stille- en Indiese Oseane, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Sabre squirrelfish. Die vis word tot 45cm groot en is een van die grootste spesies van die familie Holocentridae. Die vis is rooi en skubbe het silwer rantjies. Die snoet is lank, nou en plat. Die vinne is rooi-geel en daar is 'n stekel op die wange, wat moontlik giftig kan wees. Hulle leef in aflandige koraalriwwe in water wat tot 120m diep is. Hulle is alleenlopers of kom in pare voor, gewoonlik naby grotte of skeure bedags. Hulle vreet krappe en garnale snags. Die vis word selde gesien. Alfabetiese lys van visse Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name Lys van varswater visfamilies Lys van visfamilies The Reef Guide: Fishes, corals, nudibranchs & other invertebrates: East & South Coasts of Southern Africa. Dennis King & Valda Fraser. Struik Nature. 2014 ISBN 978-1-77584-018-3 http://www.fishbase.org/summary/Sargocentron-spiniferum.html


Maretha Maartens (1945–) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer. Sy is ’n baie produktiewe skrywer wat werke in verskeie genres lewer, insluitende drama, prosa vir die kinders, jeug en volwassenes, biografieë, Bybeldagboeke en ander godsdienstige publikasies. Sy verwerf egter veral bekendheid met haar kinder- en jeugverhale en verower verskeie pryse in hierdie genre; onder meer: die M.E.R.-prys, die Sanlamprys Goud vir Jeuglektuur, die Credo-prys, die HAUM-De Jager-prys, en die J.P. van der Walt-prys. Benewens haar kinder- en jeugskryfwerk is sy ook bekend vir die groot aantal geestelike en didaktiese boeke wat sy tot dusver gepubliseer het. Margaretha Jacoba Strydom is op 22 Junie 1945 in Bloemfontein gebore as die oudste van drie dogters van ’n polisieman, Matthys Johannes Strydom, en ’n huisvrou, Jacoba Danilina Diedericks.Tot op sesjarige ouderdom bly die gesin op Jacobsdal in die Vrystaat, waarna hulle trek na Petrusburg, ook in die Vrystaat. Hier word haar twee susters, Adri en Rina, gebore. Sy leer tik in haar standerdses-jaar, wanneer haar vader vir haar ’n Olivetti tikmasjien koop.


’n Rotskomeet is ’n seldsame soort hemelliggaam wat die eienskappe van beide ’n komeet en ’n asteroïde toon, hoofsaaklik omdat ontgassingsmateriaal meestal uit stukkies rots bestaan. Rotskomete, in teenstelling met ander komete waarvan die ontgassingsmateriaal meestal ys is, het ’n kern van hoofsaaklik rots. Dieselfde gebeur as met modder op die bodem van ’n droë meer wat kraak en klein stukkies los grond vorm. Rotskomete is skaars omdat ’n rotsliggaam baie na aan die Son moet kom – naby genoeg vir die soliede grond om te kraak en sodat daar genoeg energie kan wees om los stukkies van die liggaam te laat afbreek. Die enigste bekende rotskomeet is 3200 Phaethon, wat ’n perihelium (naaste punt aan die Son) het nader as enige ander asteroïde wat ’n naam het (0,14 AE). Dit word soms helderder, wat dui op ontgassing, en stof wat afgeskei word, is al waargeneem. Sommige asteroïdes sonder name kom nader aan die Son as 3200 Phaethon, maar ontgassing is nog nie by een van hulle gesien nie. Omdat hulle nog nie fyn waargeneem is nie, is dit onbekend of ontgassing wel plaasvind.


Die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga verleen hulp tydens rampe en ongelukke om die menslike leed te verlig en verskaf opleiding om aan hierdie eise te voldoen. Sy ideale kom nogal ooreen met dié van die St. John-ambulansbrigade en die Rooi Kruis. Die eerste doelwit is om die publiek gesondheidsbewus te maak deur belangstelling in 'n gesonde leefwyse aan te wakker. 'n Gees van selfopoffering in diens van die medemens word as noodsaaklik beskou. Daarom moet lede leer om op doeltreffende wyse tydens noodgevalle op te tree. Om hierdie ideale te verwesenlik verskaf die organisasie opleiding en handleidings in volksgesondheid, noodhulp, tuisverpleging, openbare gesondheid, kindersorg, moederkunde en voedingsleer in Afrikaans, Engels, Xhosa, Zulu, Suid-Sotho, Venda en Pedi. Klasse word by fabrieke, kantore en skole aangebied. Die hoofkantoor van die Liga is in Centurion, maar dit tree landswyd op. Takkantore is in Bellville en Alberton. By al drie kantore is noodhulptoerusting te koop. Op inisiatief van George Nezar van die ATKV en M.C. van Schoor, 'n Afrikaner-kultuurleier en ingenieur by die SAS & H (nou Transnet), is die Noodhulpliga in April 1935 gestig.


Susan Kruger was ’n Afrikaanse skryfster van liefdesromans. Susan Kruger is op ’n plaas in die distrik Ermelo gebore, waar sy haar kinderjare deurbring en haar skoolopleiding ondergaan. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Ermelo en sluit daarna by ’n rondreisende toneelgeselskap aan om vir ’n jaar of wat toneel te speel. In 1943 trou sy met Jimmy Kruger, advokaat in Pretoria en later politikus. Haar man is eers Provinsiale Raadslid vir Sunnyside in Pretoria en later lid van die Volksraad en ook die Kabinet, onder andere as Minister van Justisie. In hierdie pos word hy uiters omstrede nadat hy in ’n televisie-onderhoud te kenne gee dat die dood van Steve Biko in polisiebewaking hom koud laat. Terwyl haar man besig is om hom as advokaat te bekwaam volg sy ’n tuisonderrigprogram in joernalistiek en letterkunde. Haar gemeenskapsdiens is onder andere as lid van die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie, in wie se hoofbestuur sy ’n tyd lank dien, terwyl sy ook voorsitter is van die Parlementêre vrouevereniging. Sy maak ook ’n dokumentêre rolprent oor “Die sestig jaar van John Vorster”. Benewens Afrikaans en Engels is sy ook Zoeloe en Frans magtig.


Die Stortemelk-hidrokragstasie is 'n klein hidrokragstasie wat 4.5 MW krag lewer wat in die Asrivier geleë is. Dit is gedurende Julie 2016 in diens gestel. Dit behoort aan Renewable Energy Holdings (REH) en het R 190 miljoen gekos om te bou. Die hidrokragstasie is vertikaal gebou; daar moes 23 m onder grondvlak, waarvan 9,5 m onder water was, gebou word. SA hidrokrag kry groot lof oorsee, Beeld, 12 Augustus 2016


Annico van Vuuren (*14 Junie 1935, Standerton-) is ’n Afrikaanse skrywer van kinder- en jeugverhale en romans vir volwassenes. Annico Grobbelaar is op 14 Junie 1935 op Standerton gebore as ’n enigste kind. Sy matrikuleer in 1952 aan die Hoërskool Standerton en studeer daarna aan die Normaalkollege van Pretoria, waar sy in 1954 die Laer Onderwysdiploma verwerf. In 1957 trou sy met Lukas van Vuuren en hulle woon in Springs, waar hulle drie seuns (Luco, Pierre en Tyke) gebore word, al drie op dieselfde datum naamlik 28 Mei in onderskeidelik 1959, 1960 en 1961. Sy gee onderwys tot met die geboorte van haar kinders, waarna sy tussen 1963 en 1974 op deeltydse basis verbonde is aan die personeel van Springs Kloosterskool. Sy begin skryf wanneer sy en haar gesin teen die einde van 1974 op Rooidraai, die afgeleë familieplaas in die Lydenburg-distrik, gaan woon. Haar oom was vir tagtig jaar ’n kluisenaar op hierdie stuk grond en weens gebrek aan geriewe en tegnologie boer hulle hier noodgedwonge nog op die outydse manier. Hier is sy ook vanaf 1978 verbonde aan die Hoërskool Lydenburg as Laboratorium Assistent.


Yāqub (volle naam Yāqub ibn Isḥāq ibn Ibrāhīm; Arabies: يَعْقُوب), ook bekend as Jakob, is ’n profeet van Islam wat in die Koran genoem word. Hy word erken as ’n patriarg wat dieselfde monoteïstiese geloof gepredik het as sy voorvaders: Ibrahim (Abraham), Ishaq (Isak) en Ismail (Ismael). Sy naam kom 16 keer in die Koran voor. In die meeste van dié gevalle word hy saam met ander Hebreeuse patriarge genoem as ’n vroom en antieke profeet wat deel van die "uitverkorenes" was. Volgens Moslems was Jakob die seun van Isak en het hy deur sy hele lewe die eenheid van God gepredik. Soos in die Christen- en Jodedom, glo Islam Jakob het 12 seuns gehad wat elk die stamvader van die 12 stamme van Israel was. Jakob speel ’n aansienlike rol in die verhaal van Josef en daar word 25 keer na hom verwys. Die Koran stel dit verder dat God ’n gelofte met Jakob aangegaan het en God het hom ’n opregte leier gemaak. Jakob is baie spesiaal in die Islam omdat hy die erfenis van sy voorvaders voortgesit het.


David Petrus Matthijs Botes bekend as D.P.M. Botes (1937–2013) was 'n Afrikaanse digter. David Petrus Matthijs Botes is op 7 Julie 1937 op Witbank gebore. Hy word groot op Uitenhage en matrikuleer in 1953 aan die Hoërskool Ben Viljoen op Groblersdal, waar sy vader enkele jare tevore in die distrik begin boer het. Daarna skryf hy in vir die gekombineerde Transvaalse Hoër Onderwysdiploma aan die Normaalkollege en die Universiteit van Pretoria, maar voltooi nie die kursus nie. Later verwerf hy ’n B.A.-graad aan dieselfde universiteit, met Afrikaans-Nederlands en Afrikaanse en Nederlandse Kultuurgeskiedenis as hoofvakke. Hy voltooi ook kursusse in Argeologie en Kunsgeskiedenis en verwerf daarna ’n B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van Suid-Afrika. Hierna swerf hy deur Angola, Mosambiek, Rhodesië en Suidwes-Afrika, waar hy en sy vrou (die bibliotekaresse Martie Grobler) vir ’n ruk lank in Windhoek woon. In Oktober 1960 keer hulle terug na Pretoria. Hier aanvaar hy ’n pos by die Departement van Onderwys, Kuns en Wetenskap.


P.W. Bosman (*7 Februarie 1815, Stellenbosch - †5 September 1889, Stellenbosch) was ’n vooraanstaande man in die Stellenbosch-gemeenskap van die negentiende eeu. Hy skryf gedigte en onder sy nasate is daar verskeie belangrike letterkundige figure, insluitende Elisabeth Eybers en Marie Linde. Petrus Wilhelmus Jacobus Bosman is op 7 Februarie 1815 op Bottelaryberg in Stellenbosch gebore as die oudste van tien kinders van Jan Christoffel Bosman en Catharina Maria Immelman. Hy het sewe broers (Daniel Ferdinand Immelman, Jan Christoffel, Izak Johannes, Gysbert Christiaan, Christiaan Jacobus, Arnoldus Johannes en Petrus Johannes) en twee susters (Catharina Maria en Susanna Johanna Elizabeth). Op 8 Mei 1836 trou hy in die Paarl met Anna Elizabeth de Villiers. Na die huwelik boer hy op Rosendal (vandag Mooiplaas) in die Bottelary in die Wes-Kaap en is die derde Bosman-eienaar van hierdie plaas. Hy word later ook die eienaar van die plaas Mon Repos naby Stellenbosch. Die seun Jan Christoffel (in 1837) en die dogter Johanna Margaretha (in 1839) word uit hierdie huwelik gebore.


Johan Frederik van Oordt (20 November 1856, Kaapstad - 6 September 1918, Somerset-Wes) raak bekend as die skrywer D’Arbez. D'Arbez is die omgekeerde van “zebra”, die naam wat professor Cozijn van Leiden aan hom gee. As D'Arbez publiseer hy 'n groot aantal romans (dikwels histories van aard met temas soos die Groot Trek, Boereleiers, die Ou-Kaap en Jan van Riebeeck.) Van Oordt skryf dramas onder die skuilnaam Nemo. D'Arbez D'Arbez


'n Hemp is 'n doekkleed wat die bo-liggaam bedek. Oorspronklik was dit 'n onderkledingstuk wat deur beide mans en vroue gedra is. Heellaas het dit 'n term vir 'n wye verskeidenheid van bo-liggaam klere en onderklere geword. 'n Hemp is meer spesifiek 'n kleed met 'n kraag, moue met mansjetknope, en 'n volle vertikale opening met knopies of drukkertjies (Amerikaners sou dit 'n "rokshemp" noem). 'n Hemp kan ook gedra word met 'n das, kravat of serp rondom die hempskraag. Die wêreld se oudste bewaarde kleed, ontdek deur Flinders Petrie, is 'n "hoogs gesofistikeerde" linnehemp van 'n Eerste Dinastie Egiptiese graf by Tarkan, c. 3000 v.C.: "die skouers en moue is fyn geplooi en gee vorm-passing terwyl die draer ruimte gegun word om in te beweeg". Die hemp was tot die twintigste eeu 'n mansonderkledingitem. Hoewel die vroulike chemise 'n nouverwante kleed van die man s'n was, was dit die manskleed wat tot die moderne hemp ontwikkel het.


Halternek is 'n styl van vrouekleredrag wat strek vanaf die voorkant van die kleed om die agterkant van die nek, maar laat die meeste van die rug ontbloot. Die naam is afkomstig van beeshalters. Die halterstyl word gebruik met swemkostuums om die sonblootstelling op die rug te maksimaliseer en sonbrandstrepe te verminder. Dit word ook gebruik vir rokke of hemde, om 'n kaalrugrok te skep. Die nekband kan selfs bedek word deur die draer se hare, wat die indruk van agter skep dat daar niks is wat die rok bo hou nie. Indien 'n bra gedra word met 'n haltertop, is dit oor die algemeen óf bandjieloos of self van halternekkonstruksie, om sodoende die blootstelling van die skouerbande van 'n tipiese bra te verhoed. Dit word volgens openbare etiket as 'n duidelike nee-nee beskou om 'n halternekrok, saam met 'n gewone bandjiesbra wat oor die skouers uitsteek, te dra. http://sewguide.com/halter-neck-top-diy-pattern/ "halter, n.1." Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Rina Botha was ’n Afrikaanse aktrise en skrywer en lektor in Drama aan die Universiteit van Stellenbosch. Catharina Philippina Botha is in 1925 in George gebore. Sy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch en die Graaff-Reinet Onderwyskollege en gee daarna onderwys op Sutherland. In 1944 verlaat sy die onderwys om aktrise te word. Sy sluit aan by die akteur Johan Fourie se toneelgeselskap en trou later met hom. Vir twaalf jaar is sy aan die Johan Fourie-toneelgeselskap verbonde en doen ook werk vir die Nasionale Toneelorganisasie. In 1964 keer sy terug na die Universiteit van Stellenbosch om drama te studeer onder Fred Engelen en sy voltooi ook ’n B.A. Honneurs-graad in Afrikaanse letterkunde. Hierna word sy aangestel as lektor in spraak en stem in die Departement Drama, ’n pos wat sy beklee tot met haar dood. In hierdie tyd lei sy vele bekende akteurs en aktrises op, insluitende Annalize van der Ryst, Rina Nienaber, Johan Esterhuizen, Antoinette Kellerman, Dawie Malan, Laurika Rauch, Juanita Swanepoel en Marie Kruger, laasgenoemde twee wat haar opvolg as stemonderwysers in die departement.


Maskeerband is 'n tipe kleefband wat van 'n papieragtige materiaal gemaak word. In teenstelling met sommige plastiek kleefbande, kan maskeerband gewoonlik maklik met die hand geskeur word. Dit word gereeld gebruik om op te skryf en om die buitelyne van 'n geverfde area aan te dui en te keer dat verf daarso beland. Die naam verwys na die feit dat 'n masker gevorm word wat die onderste oppervlak van die verf beskerm, en dit staan in Engels dus ook bekend as masking tape. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Galeshewe is 'n groot, oorwegend swart township van Kimberley in die Sol Plaatje Plaaslike Munisipaliteit. Die township het 'n inwonertal van 107 920; byna die helfte van die inwoners van Sol Plaatje woon in Galeshewe. "Hoofplek Galeshewe". Sensus 2011. Lys van dorpe in Suid-Afrika


Die grammatika van die Gotiese taal is waarskynlik die oudste bekende grammatika van 'n Germaanse taal en daarby ook die enigste grammatika uit die Oos-Germaanse taalvertakking. Dit is hoofsaaklik uit die Wulfilabybel afgelei. Weens sy vroeë oorsprong is die Gotiese grammatika van besondere belang, aangesien hy duidelik veel nader aan Oergermaans op klank- en vormleer staan as al die ander Oudgermaanse tale. Die Gotiese naamwoorde (nomen ) word volgens naamval (kasus) en getal (numerus) verbuig. Goties is 'n morfologiese Nominatief-Akkusatieftaal. Goties is 'n sintetiese taal; die verskillende funksies van die werkwoorde word uitgedruk deur die uitgange aan te las en soms deur die klinker van die stam te verander, bv. -siggw- teenoor -suggw- vir "sing". Omdat ook die 'ek', 'jy', 'hy/sy/dit' deur uitgange uitgedruk word, kan die werkwoord gebruik word sonder om ik "ek", þu "jy", ens. by te voeg, bv. siggwa: ek sing ; siggwis: jy sing; siggwand: "hulle sing".


Die vloek van die farao's verwys na ’n beweerde vloek wat glo enigiemand tref wat die mummie van ’n persoon van Antieke Egipte versteur, veral dié van ’n farao. Die vloek, wat nie ’n onderskeid tref tussen ’n dief en ’n argeoloog nie, kan glo ongeluk, siekte of die dood veroorsaak. Sedert die middel 20ste eeu het baie skrywers en dokumentêre beweer die vloek is "werklik" omdat die oorsake wetenskaplik verklaarbaar sou wees, soos bakterieë of straling. Die moderne oorsprong van sulke vloekverhale is egter hoofsaaklik Europese kulture, waar ’n verskuiwing in die beweerde rede vir die vloeke plaasgevind het van towerkrag na wetenskap, en die gebruik daarvan om aanhangers van grilflieks te vermaak dui daarop dié Egiptiese vloeke is ’n hoofsaaklik kulturele verskynsel en nie ’n wetenskaplike een nie. Daar is in of op sommige tombes regte vloeke gevind, soos by die mastaba van Chentika Ichechi van die 6de Dinastie van Egipte by Saqqara. Dit lyk of hulle gerig was teen die Ka-priesters sodat hulle die tombe sou beskerm en die rituele reinheid daarvan sou beskerm, eerder as ’n waarskuwing vir moontlike rowers.


Blommeoorloë (Nahuatl: xochiyaoyotl) was die oorloë wat die Asteekse Driebond teen hul buurstate gevoer het. Die doel van die oorloë was nie om hierdie state te verower nie, maar om krygsgevangenes vir menseoffers te buit. Hierdie oorloë word gevoer teen die blommeoorlogstate. Hierdie state was sonder uitsondering Nahuastate. Toe die Asteke die meeste van die Nahuavolke onderwerp het, bly Huexotzinco, Tlilihquitepec en Tlaxcala oor, state wat spesiaal vir die doel van die blommeoorloë hul onafhanklikheid sou behou. Deurgaans neem die Tlaxcalteeke onvrywillig aan die oorloë deel, en het tot gevolg dat die Asteke in Tlaxcala gehaat word. Om die rede sluit die Tlaxcalteken hulself met die koms van Hernán Cortés by die Spanjaarde aan. Die blommeoorloë word ingestel deur die cihuacoatl (hoëpriester) Tlacaelel. Die meeste krygsgevangenes uit die blommeoorloë word geoffer aan Huitzilopochtli. Sommige Spaanse verslae vermeld dat die Asteke sommige krygsgevanges deels opeet, maar dit word deur baie historici beskou as 'n anti-Asteekse propagandaversinsel. Hierdie artikel is vertaal van die Nederlandse Wikipedia


Tloque Nahuaque (Heer van Alles) was 'n Asteekse godheid. Tloque Nahuaque was 'n geslaglose, skeppende god. Daar is geen afbeeldinge van Tloque Nahuaque bekend nie. Dit is voorts hoogswaarskynlik dat daar ooit een geskep is. Sodanige abstrakte godheid was besonder ongewoon in Meso-Amerika gedurende die tyd. Een bepaalde stroming stel dat Tloque Nahuaque die vernaamste of selfs die enigste god is. Daar kan dan ook gesê word dat Tloque Nahuaque 'sy/haar tyd ver vooruit' was. Die bekendste aanhanger van hierdie godsdienstige stroming was Nezahualcoyotl. Hierdie artikel is vertaal van die Nederlandse Wikipedia


Liliandale is landbouhoewes aan die Vaalrivier naby Sasolburg. Dit val onder die Metsimaholo Plaaslike Munisipaliteit in die verrenoorde van die Vrystaat, in Suid-Afrika. "Hoofplek Liliandale". Sensus 2011. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Spuitbeton, ook spuitsement genoem, is sementbeton wat met lugdruk (pneumaties) deur saamgeperste lug op voorwerpe gespuit en deur die botsingenergie verdig word. Dit word versterk deur middel van staaldrade of -stawe en/of vesels. Daarnaas word ook staal- of sintetiese vesels ter stabilisering van spuitbeton gebruik, soos in tonnelbou of vir betonhellings. Al is spuitbeton geen besondere soort beton nie, word dit nogtans volgens 'n spesiale metode as 'n droë of nat mengsel vervaardig. In Amerikaanse Engels word dan ook met spesifieke terme na droë (gunite) en nat spuitbetonmengsels (shotcrete) verwys. Die nat variant kan tegelykertyd gespuit en gekompakteer word, danksy die hoë druk wat by die spuitproses ontstaan. Dit kan op 'n groot verskeidenheid horisontale of vertikale oppervlakke gespuit word. So is dit 'n uiters gewilde boumateriaal vir swembaddens. American Shotcrete Association (ASA) - ASA Pool and Recreational Shotcrete Commission: Position Statement #4 - Watertight Shotcrete for Swimming Pools. Besoek op 15 Junie 2016[dooie skakel]


Die Kleinduikstormvoël (Pelecanoides georgicus) is 'n stormvoël en standvoël wat in die Marion- en Prins Edward-eilande leef. Hulle word moeilik onderskei van die Gewone duikstormvoël; hulle verskil net in grootte en die fatsoen van die snawel. Die voël word 19 cm lank. Hulle maak hoër nes as die Gewone duikstormvoël en verkies kaal lawakoppies waar hulle klein tonneltjies grawe, amper soos rotte. In Engels staan die voël bekend as die South Georgian Diving-Petrel. Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer) Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name Newman se Voëls van Suider-Afrika. Struik Nature. Gedenkuitgawe 2010. ISBN 978-1-77007-877-2 Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Ali Raymi (Mekka, 7 Desember 1973 – Sana'a, Jemen, 23 Mei 2015) was 'n Jemeense bokser en vlieggewigwêreldkampioen. Uit 'n totaal van 25 gevegte het Ali 25 gewen, waarvan 25 oorwinnings met 'n uitklophou was. (21 agtereenvolgende eerste rondte uitklop-wêreldrekord) "argiefkopie". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 September 2015. Besoek op 20 Junie 2016. http://www.welt.de/sport/article142403447/Toter-Boxer-auf-Rang-elf-der-Weltrangliste.html http://www.boxingnews24.com/2014/07/mythbusting-prospect-ali-raymi/ "argiefkopie". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Junie 2016. Besoek op 16 Junie 2016. "argiefkopie". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Maart 2016. Besoek op 16 Junie 2016. http://boxrec.com/boxer/561186


Qinghai (Chinees: 青海, [tɕʰíŋxài̯], luister (hulp·inligting)) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China, geleë in die noordweste van die land. In 2010 het dit 'n bevolking van 5 626 722 gehad. As een van die grootste provinsie-vlak administratiewe afdelings van China, is die provinsie die vierde grootste in oppervlak, maar het die derde kleinste bevolking. Dit is grotendeels geleë op die Tibettaanse plato, en die provinsie was lank 'n smeltkroes vir 'n aantal etniese groepe soos die Han, Tibettane, Hui, Tu, Mongole en Salare. Qinghai grens aan Gansu in die noordooste, Xinjiang in die noordweste, Sichuan in die suidooste, en die outonome streek Tibet in die suidweste. Qinghaiprovinsie is in 1928 gestig tydens die tydperk van die Republiek China, toe dit regeer is deur Chinese Moslemkrygshere bekend as die "Ma-kliek". Die Chinese naam, "Qinghai" is 'n vernoeming van Qinghai-meer, die grootste meer in China. Die provinsie het voorheen bekendgestaan as Kokonor in Engels, afgelei van die Oirat-naam vir die Qinghai-meer.


Punktuasie is die gebruik van leestekens in teks. Leestekens maak dit makliker om 'n bepaalde teks te lees, en is soms noodsaaklik vir die korrekte interpretasie van die teks. Algemene leestekens sluit in: die punt, komma, koppelteken, deelteken, ens. Leestekens is noodsaaklik vir goeie begrip van 'n teks. Te veel leestekens in 'n teks kan egter net so steurend wees soos die weglating van noodsaaklike leestekens. Hier volg 'n lys van die leestekens: Aandagstreep Aanhalingstekens Asterisk Dubbelpunt Ellipsteken Hakies Komma Kommapunt Punt Vorentoeskuinsstreep (per) Agtertoeskuinsstreep (par) Uitroepteken Vraagteken Leestekens verhoog die leesbaarheid van tekste. Hierteenoor lei skryftekens tot die korrekte spelling van woorde. Hier volg 'n lys van die skryftekens: Koppelteken Deelteken Kappie Akuut-aksentteken Gravis-aksentteken Afkappingsteken Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT) Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) Wikipedia:Riglyne vir voorbladartikels Afrikaanse Woordelys en Spelreëls Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling Wikipedia:Algemene spelfoute Speltoetser Spelling Woordeboek Hoofletter Wikiwoordeboek het 'n inskrywing vir leesteken. Afrikaanse woordelys en spelreëls, 2017. Kaapstad: Pharos Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Heiwee was die skuilnaam van H.M. van der Westhuysen (1904–1987), professor in die Departement Afrikaanse Kuns en Kultuur aan die Universiteit van Pretoria en ’n Afrikaanse digter. Hermanus Martinus van der Westhuysen was op 6 Maart 1904 in die distrik Pretoria gebore. Hy studeer aan die Pretoria Onderwyskollege en die Universiteit van Pretoria en behaal in 1934 sy M.A.-graad met ’n verhandeling oor “Melt Brink en sy plek in die Afrikaanse letterkunde” en in 1938 sy D.Litt.-graad met ’n proefskrif oor “Temas in die Afrikaanse poësie”, wat later gepubliseer word. Hy is lektor in Afrikaans aan die Heidelberg Normaalkollege, waarna hy in 1938 aangestel word as deeltydse dosent en in 1939 as professor in en hoof van die Departement Afrikaanse Kuns en Kultuur aan die Universiteit van Pretoria. Hierdie departement bevat vanaf 1954 ook die vak Kunsgeskiedenis. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is hy aktief betrokke by die Ossewabrandwag, waar hy in April 1942 aangestel word as hoofkommandant van die distrik waarin die universiteit geleë is en van hierdie pos word hy ’n jaar later bevorder tot hoofgeneraal en Gebiedsleier F. Hy beskou die Ossewabrandwag as ’n sterk stimulerende en behoudende faktor in die Afrikaner se kultuurlewe en in sy strewe na behoud van identiteit, nasionale trots en soewereiniteit.


Nan Henning (1910–2003) was ’n Afrikaanse skrywer. Anna Breggie Branders was op 15 November 1910 op Dewetsdorp in die Vrystaat gebore. Sy matrikuleer op Dewetsdorp en ontvang dan verdere onderrig in klavier, orrel en sang aan die Universiteit van Stellenbosch. Hierna kry sy ook opleiding as verpleegster en werk onder meer in Bethlehem en op Dundee in hospitale. Sy trou op 3 Junie 1933 op Dundee met Pieter Hermanus Steyn Henning, later generaal-majoor in die Suid-Afrikaanse Polisie, en hulle bly vir lank in Pietermaritzburg in Natal. Hier beklee sy ’n pos as musiekonderwyseres aan die Voortrekker Hoërskool, waar sy die stadskoor van Pietermaritzburg afrig en self sanguitvoerings gee saam met die simfonie-orkes. Sy is hier ook orreliste en koorleidster van die Voortrekkerkerk. Sy tree gereeld op oor die radiosenders van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie. In 1952 verhuis die egpaar na Pretoria. Na aftrede gaan bly hulle op Zastron in die Vrystaat. Hulle het twee kinders, ’n seun, Nicolas Johannes, en ’n dogter, Annemarie. Nan Henning is op 9 Augustus 2003 op 92-jarige leeftyd in die Stillehawe-tehuis vir bejaardes op Dewetsdorp oorlede.


Denis Beckett (1946-) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer, joernalis en TV-persoonlikheid. Onder sy boeke tel Radical Middle: Confessions of an Accidental Revolutionary, Trekking, Still Trekking, Jetlag: SA Airways in the Andrews Era en The Road Stops at Nowhere. In die 1980’s was hy redakteur van die politieke tydskrif Frontline. Denis Beckett is op 10 Desember 1946 in Londen, Engeland gebore. Hy verwerf ’n BA- en LLB-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand. Beckett werk aanvanklik as advokaat, maar besluit in 1972 om die joernalistiekwêreld aan te durf, en werk onder meer by The Star, Rand Daily Mail, World, Drum en The Voice. Van 1979 tot 1991 was hy is die redakteur van die anti-apartheidtydskrif Frontline. In die 1990’s word hy veral bekend vir sy TV-program, Beckett’s Trek op SAUK-TV (1994–2001). Hy was ook 'n rubriekskrywer vir The Sowetan, The Star, Beeld, Sunday Times en City Press, asook omroeper op Radio 702 en SAfm. Hy lewer tans gereelde bydraes vir Moneyweb.


Die 46ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 13-24 Mei 1993 gehou. Die Franse regisseur en vervaardiger Louis Malle was die voorsitter van die jurie en die Franse aktrise, sangeres en regisseur Jeanne Moreau het die opening- en die afsluitingseremonie aangebied. Altesaam 58 rolprente en kortfilms is vir mededinging gekies. Die rolprente Farewell My Concubine (Ba wang bie ji) van die regisseur Chen Kaige en The Piano van Jane Campion het die Palme d'Or gedeel. Die fees is geopen met André Téchiné se My Favorite Season en afgesluit met Toxic Affair van Philomène Esposito. "Awards 1993 : All Awards" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 April 2016. Besoek op 10 Desember 2013. "1993 Cannes Film Festival" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Maart 2016. Besoek op 10 Desember 2013. "Will French Film Queens Deneuve, Adjani Get Along? No Cannes Do". Chicago Tribune (in Engels). 14 Mei 1993. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 November 2017. Besoek op 10 Desember 2013. "Cannes Goods". Chicago Tribune (in Engels). 30 Mei 1993. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 November 2017.


Die 43ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 10-21 Mei 1990 gehou. Die Italiaanse regisseur en draaiboekskrywer Bernardo Bertolucci was die voorsitter van die jurie. Altesaam 51 rolprente en kortfilms het om pryse meegeding. Die Amerikaanse rolprent Wild at Heart van die regisseur David Lynch het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Akira Kurosawa se Dreams en afgesluit met The Comfort of Strangers van Paul Schrader. Matthews, Jack (21 Mei 1990). "David Lynch's 'Wild at Heart' Wows Cannes : Film: The director intends to cut his violent, profane and erotic movie to get an R rating". Los Angeles Times. Besoek op 10 Desember 2013. "Awards 1990 : All Awards" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Augustus 2016. Besoek op 10 Desember 2013. Patterson, Suzy (9 Mei 1990). "Cannes Film Festival Reflects World Change". Los Angeles Times. Besoek op 10 Desember 2013. "Cannes Festival Opens With Showing Of 'Dreams'" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 November 2017. Besoek op 10 Desember 2013. "Kurosawa's "Dreams" Opens Cannes Festival" (in Engels).


Marc Hosten is ’n dosent in die reklamewese en ’n Afrikaanse dramaturg. Marc Hosten is gebore uit Belgiese ouers wat in die jare vyftig na Suid-Afrika emigreer. Hy gaan skool in ’n Katolieke laerskool en die Menlopark Hoërskool in Pretoria, waar hy in 1980 matrikuleer. Aan die Universiteit van Pretoria studeer hy dan vir ’n jaar in die regte, waarna hy hom na die drama wend en in 1985 ’n B.A.-graad met lof in Dramakunde behaal en daarna ook ’n B.A. Honneurs-graad in Film en Drama, met spesialisering in Kreatiewe Skryfwerk. Vir tien jaar is hy lektor in die departement Algemene Literatuurwetenskap aan die Universiteit van Suid-Afrika en hy is ook vir ’n tyd betrokke by die Universiteit van Pretoria se dramadepartement en die Universiteit van Stellenbosch. By geleentheid tree hy op as teaterresensent. In 1998 word hy hoof van die kreatiewe fakulteit van die AAA-reklameskool, waarna hy by Vega Brand Communications School aansluit, wat hulle toespits op opleiding vir die reklamewese. Hier wen hy verskeie Loerie-toekennings en Pendoring-toekennings as artistieke direkteur van studente-inskrywings. Hy bly in Kaapstad.


Annette Joelson (1903–1971) was ’n Suid-Afrikaanse skrywer, wat sowel Afrikaanse as Engelse werke geskryf het. Annette Joelson is op 16 Februarie 1903 op Hopetown in die Karoo gebore. Haar ouers is Simon en Jenny Joelson. Haar vader was ’n boer in die distrik waar sy op die plaas Kroonkuilsdam grootword. Tot en met haar dertiende jaar kry sy haar skoolopleiding by ’n goewernante op die plaas. Hierna gaan sy in Kaapstad skool aan die Good Hope Seminarie, waar sy matrikuleer. Sy studeer dan verder aan die Universiteit van Kaapstad en behaal in 1921 haar graad. Verskeie kere gaan sy oorsee, waar sy Europa deurreis en ook vir lang tye in Engeland woon. Sy woon ook vir ’n ruk in Oos-Afrika. In 1942 trou sy met Maurice Jacobs. Die egpaar emigreer in 1944 na Engeland, waar haar man lid van die Britse Vloot was. Later jare woon hulle in Londen, waar sy op 14 Mei 1971 oorlede is. Haar skryfloopbaan begin wanneer sy in Suid-Afrika ’n kortverhaalwedstryd wen. Sy bundel haar Afrikaanse kortverhale in “By Helam aan die rivier en ander verhale”.


Randjespark is 'n voorstad in Midrand, noord van Johannesburg, Suid-Afrika. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Johannesburg is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Blairgowrie is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se B-streek geleë. "Subplek Blairgowrie". Sensus 2011. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Johannesburg is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Cresta is 'n voorstad van Randburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se B-streek geleë. "Subplek Cresta". Sensus 2011. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Johannesburg is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Karin was die skuilnaam van die Afrikaanse skryfster C.M. Marais (*27 Junie 1890- ±1980). Marais skryf ook onder die skuilnaam Niggie van Eitemal, omdat sy verkeerdelik onder die indruk was dat Eitemal eintlik P.I. Hoogenhout is. Catharina Maria Marais was op 27 Junie 1890 gebore. Sy is nooit getroud nie en na haar bekering onder invloed van die Oxford-groep in 1937 sluit sy by die Apostoliese Geloofsending aan. Hierna doen sy ook sendingwerk in onder andere Rhodesië en Amerika. Later woon sy in die ouetehuis van die Apostoliese Geloofsending in Lyndhurst in Pretoria. Sy is een of ander tyd na 1980 oorlede, aangesien sy in Februarie van hierdie jaar nog gelewe het. Haar eerste gepubliseerde werk is die drama Die twyfelaar (onder die naam Niggie van Eitemal) en sy skryf later ook ’n Passiespel oor die kruisiging van Jesus, gebaseer op die Bybel en die Middeleeuse Mirakel- en Misteriespel. Hierdie dramas is klaarblyklik verwerkings na Duitse voorbeelde, soos ook ’n Kersspel. Verhinder hulle nie is ’n bundel met sielkundig-opvoedkundige sketse, met die titel wat verwys na Jesus se woorde aan die dissipels, waardeur hy hulle versoek om die kinders na hom toe te laat kom.


Zenobia Kock is ’n Afrikaanse skrywer. Zenobia Anna Susanna Kotzé is op 24 Januarie 1958 op Wesselsbron gebore as die oudste van drie dogters. Sy word op die plaas Cherabe naby Wesselsbron groot waar haar ouers boer en gaan op die dorp skool, waar sy in 1975 aan Sandveld Sekondêre Skool matrikuleer. Tydens ’n Christelike Studentevereniging (CSV) kamp kom sy tot bekering. Sy spandeer in 1976 ’n jaar by die Burgerlike Beskermingskollege op George en studeer dan vanaf 1977 verder aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat. Hier behaal sy in 1979 ’n B.A.-graad en in 1980 ’n B.A. Honneurs-graad in Kommunikasiekunde met die doel om ’n ondersoekende joernalis te word. Daarna werk sy vanaf 1981 tot 1984 as marknavorser by Market Research Africa in Johannesburg, terwyl sy in Hillbrow en Berea in woonstelle bly. In 1985 gaan sy saam met ’n vriendin op ’n rugsaktoer deur Europa, waar sy om die beurt reis en los werkies doen. Na haar terugkeer in 1986 werk sy weer vir ’n ruk by Market Research Africa en ontmoet in hierdie tyd haar aanstaande predikantman Ben Kock, destyds hulpleraar by die NG Kerk Aasvoëlkop-gemeente.


Gunzo (* 6. Eeu) was 'n Allemannese hertog in die vroeë 7de eeu, en het sy setel villa Iburinga, vandag se Überlingen op die meer van Konstanz. Sy presiese lewens- en heerskappydatums is nie oorgelewer nie. Gunzo was die vader van Fridiburga, wat aan die Frankiese koning, Sigibert III, verloof is. Die Hertog Gunzo, het die geestelikes en die biskoppe van die omgewing in 635 na 'n Sinode te Konstanz uitgenooi, waar die diaken Johannes tot Biskop van Konstanz verkies is, as opvolger van die oorledene Biskop Gaudentius. Of Gunzo identies is met Hertog Gundoin, die stigter van die klooster van Moutier-Grandval, of sy voorganger, die Alamanniese Hertog Uncilin, wat in dieselfde tyd geleef het is onseker. Dit is moontlik dat Gunzo slegs die oostelike helfte van Alamanniee beheers het. Vita van St Gallus Fredegar Otto Feger: Duke Gunzo, en die bekendstelling van die Christendom onder die Alemanne. In: Montfort. Bd. 12 (1960), p. 144-148. Dieter Geuenich: 'n geskiedenis van die Alemanne. Kohlhamer, Stuttgart 2004, ISBN 3-17-018227-7 / ISBN 3-17-012095-6


Butilin (ook Bucelin, of Bucilin, lat. Butilinus of Buccelenus; * ?; † 554) was, volgens die aantekeninge van die Biskop Marius van Avenches van 536 tot 554 in die opdrag van die Merowingiese heerskappy Alamannieser dux (baie vry vertaal: hertog) in die bisdom van Avenches. Hy was die broer van Leuthari I. Sy opvolger as dux was Magnachar. Butilin en Leuthari word beskou as die eerste duces van die Alamanni, wat hul gesag van die Frankiese koning Theudebald bekom het, maar polities in sy afhanklikheid gestaan het. Die twee broers was, volgens die historikus Agathias van Alamanniese oorsprong. Volgens Adathias het die in die oorlog van die Gote verslane Oosgote wat hulle nog noord van die Porivier kon hou gesandtes aan die Frankiese koning Theudebald gestuur om 'n bondgenootskap met hom te smee teen die Oos-Romeinse leër onder Narses. Ofskoon Theudebald geweier het, het die broers Butilin en Leuthari die bondgenootskap bygetree. Dit kan aanvaar word dat Theudebald hierdie besluit goedgekeur het, want op hierdie manier het hy waarskynlik gehoop om invloed op Italië te wen, sonder om persoonlik en openlik Justinianus I te moes teenstaan.


Die Toon van den Heeverprys vir Regswetenskap is ’n prys deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns wat driejaarliks vir ’n oorspronklike regskundige werk in Afrikaans, en/of vollengte artikels of ’n artikel van hoogstaande gehalte in Afrikaans wat in geakkrediteerde regstydskrifte verskyn het, en/of baanbrekende regsuitsprake in Afrikaans, toegeken word. Die Akademieraad het in 1966 besluit om die regswetenskap uit die vakgebiede van die Stalspryse vir Geesteswetenskappe te neem en ’n afsonderlike prys daarvoor in te stel. Die prys is vernoem na Toon van den Heever, Afrikaanse digter, prosaïs en regsgeleerde. 1969 – Prof. H.S. Cilliers en prof. M.L. Benade (Maatskappyereg) 1972 – Prof. S.A. Strauss en adv.


Cornelius de Jong van Rodenburgh (7 Junie 1762, Oudewater – 11 Februarie 1838) was ’n Nederlandse seekaptein in die agtiende en negentiende eeu wat sy reise in ’n aantal boeke beskryf het, ook sy vele reise na die Kaap die Goeie Hoop. Cornelius de Jong van Rodenburgh is op 7 Junie 1762 op Oudewater in Nederland gebore as seun van die sekretaris Dominicus de Jong en Johanna Clasina de Rode van Rodenburgh. In 1777 tree hy as adelbors tot die seediens toe op die fregat Thetis se reis na die Middellandse See. Hy word in 1780 tot luitenant bevorder en vaar op die oorlogskip Mars na die Karibiese Eilande. Een jaar later word hulle in die vierde Engels-Nederlandse oorlog (1780–1784) naby St. Eustatius deur drie Engelse oorlogskepe aangeval. Na hierdie bloedige geveg wat vele lewens eis, waaronder dié van die Nederlandse bevelvoerder, word hy as krygsgevangene aangehou maar kort daarna uitgeruil en gerepatrieer. As negentienjarige word hy in bevel geplaas van die terugkerende skip en arriveer teen die einde van 1781 weer in Nederland.


Dewald Brink is ’n skuilnaam van Hint Hyman (*16 November 1912, Machadodorp – †20 Julie 1998, Bloemfontein.) Hyman was ’n joernalis en skrywer en ook hoof van Republikeinse Pers. Behalwe vir die skuilnaam Dewald Brink, skryf hy ook onder die skuilnaam Anton Gewers. As Dewald Brink publiseer hy verskeie ontspanningslektuur romans. Saam met Braam le Roux skryf hy boeke in die Woeste Laeveld-reeks. Al die verhale in hierdie reeks speel af in die omgewing van Barberton in die destydse Oos-Transvaal tydens die goudstormloop tydperk van 1885–1887. Johan Grimbeek is die held in Vlam van die Laeveld, Poort van trane en Vonnis van die berge, terwyl Len van Staden die held is in Spore in die dou, Beminde verraaier en Geen vergiffenis. Hy publiseer ook twee romans saam met Len Anthony. Vir volledige biografiese inligting verwys na: Hint Hyman Len Anthony Braam le Roux Korrespondent “Fotoverhaal-pionier en uitgewer sterf” “Beeld” 22 Julie 1998 Mediamense: http://mediamense.co.za/index.php?frontend_action=display_compound_text_content&item_id=3873[dooie skakel] Springbokboeke: http://www.springbokboeke.co.za/html/dewald_brink_boeke.html


Jasper M. Cloete is een van Jan Combrink (*23 Januarie 1944, Pretoria -) se vele skuilname. Behalwe vir die publikasies onder sy eie naam en Jasper M. Cloete, skryf hy ook as M. Jan Cronje. As Jasper M. Cloete is hy veral bekend vir die reeks oor Noot Retief, speurder en Blou Bul rugbyspeler, wat in die Klub 707-reeks uitgegee is. Die kitaar-komplot (1970) is die eerste van Noot Retief se avonture. Hy kry te doene met ’n gewetenlose bende dwelmsmokkelaars wat hul dodelike handelsware op ongewone wyse versprei. Sy enigste leidraad is die laaste woorde van ’n musikant-vriend wat deur die dwelmsmokkelaars uit die weg geruim is. Dit wys die vinger na die talle musiekgroepe wat in Johannesburg se klubs hul bestaan maak. Gou is Noot die misdadigers se teiken en hy beleef talle aanslae teen hom. In Een lyk te min (1971) kan Noot Retief nie vir Santjie Behrens weerstaan toe sy hom vra om haar pa se dood te ondersoek nie. Die vinger wys na die tentprediker en oudkonsertinaspeler Hans de Wet en sy trawante, en dit lyk of Santjie se stiefma ook betrokke kan wees.


Hertog Odilo (* 700; † 18 Januarie 748) was van die jaar 736 tot en met sy dood Hertog van Bajuware in Beiere. Odilo is uit die Beierse Hertogsfamilie van die Agilolfinger gebore. "Die Hertog, onder wie se leiding die volk staan, was nog altyd uit die geslag van die Agilolfinger gewees, en dit moet dus ook so wees...", het die Beierse stamwet, die Lex Baiuvariorum bepaal. In die jaar 736, het hertog Odolio die amp aangetree as die opvolger van Hugbert. Odilo verdeel Beiere in die jaar 739 in verskillende bisdomme. Die bisdomme van Regensburg, Freising, Passau en Salzburg is kerkregtelike gestig en hul grense is gedefinieer. In die jaar 742, trou Odilo met Hiltrud 'n dogter van die Frankiese Hausmeier Karl Martel, met wie se seuns, Karlmann en Pippin die Jonger in die volgende jaar (743) konflik ontstaan het. Odilo is verslaan in die slag van Epfach by Lech, het gevlug, en moes tydens die vredesonderhandelinge van 744 die Frankiese mag oor Beiere bevestig. Odilo het sy hertogdom behou.


Melius de Villiers was 'n hoofregter van die Oranje-Vrystaat en een van die eerste persone wat Afrikaanse versies geskryf het, hoofsaaklik verafrikaansing van Engelse versies. Melius de Villiers is op 5 September 1849 in die Paarl gebore as die sewende kind en vierde seun van die landmeter Carel Christian De Villiers en Dorothea Elizabeth Retief. Al drie sy ouer broers begewe hulle in die regsprofessie. Jacob Nicolaas Pieter (Japie) word magistraat in Kaapstad, Henry (later Lord Henry) word hoofregter van Suid-Afrika en Charles Christian praktiseer as prokureur in Kaapstad. Melius gaan reeds op vierjarige ouderdom na Paarl Gimnasium, waar hy tot op veertien jaar sy opleiding ontvang. Hierna gaan hy na South African College School (SACS) (later die Universiteit van Kaapstad). In 1871 behaal hy die First Class Certificate in Science and Literature van die Cape Board of Examiners (gelykstaande aan ’n meestersgraad) en sy uitstekende resultate besorg aan hom 'n beurs vir oorsese studie. In 1872 behaal hy die Certificate of the Higher Class in Law and Jurisprudence, op grond waarvan hy in Julie 1872 as advokaat toegelaat word tot die Kaapse balie.


Effie de Vos (*19 November 1919, Middelburg –†27 Junie 2002) was is ’n Afrikaanse skrywer van kinderverhale en dramas, hoewel haar doopnaam Ephigenie is, verskyn die meeste van haar skryfwerk onder die naam Effie de Vos (haar getroude van). Gedurende haar loopbaan skryf sy verskeie radiosketse, kinderverhale, kindertoneelstukke, operettes, eenbedrywe en dramas. Ephigenie Hoek Kotzé is op 19 November 1919 op Middelburg in die Transvaal gebore as oudste dogter van die onderwyser Julius Bremer Kotzé en Sarah Hoek. Haar ouers wek ’n groot belangstelling in lees, toneelspeel en musiek in haar en sy vertolk gereeld kinderrolle wanneer rondreisende toneelgeselskappe hul dorp besoek. Wanneer haar pa ’n onderwyspos in Pretoria aanneem, trek die gesin soontoe. Sy matrikuleer aan die Afrikaanse Hoër Meisieskool in Pretoria. Na matriek studeer sy verder aan die Universiteit van Pretoria waar sy die B.A.-graad en die Hoër Onderwysdiploma verwerf. Hier begin sy intens belangstel in wêreldskrywers soos Leo Tolstoi, Fjodor Dostojefski, Sigrid Undset en die beroemde Engelse en Nederlandse skrywers wat sy vir haar graad moet bestudeer.


Taung is 'n klein nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Lys van dorpe in Suid-Afrika "Hoofplek Taung". Sensus 2011. Hierdie Limpopoprovinsie-verwante artikel is 'n saadjie. U kan ons wikipedia help deur dit uit te brei.


Jupiter is 'n swart nedersetting 64 km wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Lys van dorpe in Suid-Afrika "Hoofplek Jupiter". Sensus 2011. Hierdie Limpopoprovinsie-verwante artikel is 'n saadjie. U kan ons wikipedia help deur dit uit te brei.


Melrose-Noord is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se E-streek geleë. "Subplek Melrose-Noord". Sensus 2001. Hierdie artikel omtrent 'n plek in Johannesburg is slegs ’n saadjie. Jy kan Wikipedia help deur dit uit te brei.


Die Walsers is 'n Duitssprekende etniese groep in die Alpe. Vanaf die jaar 1000 het die Walsers vanuit die onherbergsame Alpe-gebiede in vandag se Kanton Wallis (Switserland), na die Oostelike valleie van Switserland, die Noord-Weste van Italië, Liechtenstein en die Weste van Oostenryk, (veral Tirool), die Savoy, en Beiere getrek. Oor 'n lengte van sowat 300 km in die Alpe is daar vandag nog ongeveer 150 Walser-nedersettings. Hulle afstammelinge praat vandag nog op baie plekke steeds 'n kenmerkende Hoogste-Alemanniese dialek, die Walserduits. Ongeveer 1000 jaar gelede het die Alemanne op hulle migrasie vanuit die Berner Oberland, die Goms-vallei in die Wallis bereik en het so die boonste gedeeltes van die andersins Franssprekende Rhône-vallei bevolk. In die 13de tot 14de eeu begin enkele groepe van Walliser of Walser, die Rhône-vallei en sy kantvalleie te verlaat, en het hulle na ander hooggeleë Alpevalleie getrek. 'n Rede vir die middeleeuse Walser migrasie was die groterwordende bevolking (bevolkingsdruk) en die soeke na nuwe landbougrond. Die Walser-migrasie moet hier in 'n soortgelyke konteks as die Duitse nedersettings in die Ooste van Europa in die Middeleeue gesien word.


Eddie Domingo is ’n Afrikaanse skrywer. Hy is een van die eerste bruin mense wat ’n roman in Afrikaans publiseer. In “Okkies op die breë pad” poog hy om die bruin jeug te waarsku teen die euwels van die stad wat hulle karakter en lewe losruk van die ankers wat hulle gebind het aan die omgewing waar hulle tuis en gelukkig was. Hierin kom van die vroegste voorbeelde van Kaapse dialoog in ons letterkunde voor. Sy kortverhaal “Die kerkklok” word opgeneem in die versamelbundel “Kom saam” (later heruitgegee onder die titel “Geseënd is julle”) onder redaksie van S.J. Malan en W.H. Vos. Antonissen, Rob “Standpunte” Nuwe reeks 17 en 18, Mei-Desember 1957 Dekker, G.: “Afrikaanse Literatuurgeskiedenis”. Nasou Beperk. Kaapstad. Elfde druk. 1970 Kannemeyer, J.C.: “Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur 2”. Academica, Pretoria, Kaapstad en Johannesburg. Eerste uitgawe. Eerste druk. 1983 Kannemeyer, J.C. “Die Afrikaanse literatuur 1652-2004”. Human & Rousseau. Kaapstad en Pretoria.


Erchanger, ook Erchangar II († 21 Januarie 917 – moontlik in Aldingen by Spaichingen) in sy leeftyd onder andere 'n balju van die Frankiese koning, paltsgraaf in Swabe en (van 915 tot 917) Hertog van Swabe. Hy is waarskynlik 'n seun van die Swabiese paltsgraaf Berchthold I (ook Erchanger I genoem) (880/892) en 'n dogter van die Etichoonse Erchanger (die Jonger) († 864). Ander bronne verwys na Gisela van Oos-Franke (* 840; † 891), die dogter van koning Lodewyk II, as sy moeder. Hy is dus ook 'n lid van die familie van die Alaholfinger. Sy suster, Kunigunde se eerste huwelik was met markgraaf Luitpold van Karintië en haar tweede huwelik met Konrad I . Sy broer was Berchthold. Erchanger se vrou was Bertha († 966). Erchanger was die koning se balju in Swabe. Tot in die jaar 911 ondersteun Erchanger en Biskop Salomo III van Konstanz mekaar weens hulle gemeenskaplike politieke belange. Naas Erchanger het ook Burchard I (en later sy seun, Burchard II) om die heerskappy oor Swabe gewedywer.


Adelheid van Hanau († 13 November 1440) was die jongste dogter van Ulrich V. von Hanau (* ca. 1370; † 1419) en sy vrou, Elisabeth von Ziegenhain (* ca. 1375; † 1 Desember 1431), dogter van die graaf Gottfried VIII von Ziegenhain. Adelheid het in 1412 saam met haar suster Agnes in die klooster van Klarenthal ingetree. Ten tye van hulle intrede in die klooster het die susters van enige aansprake op die heerskap Hanau afstand gedoen. In ruil, het hulle die nodige toerusting ontvang om in die klooster te kon intree. Dit was by adellike families 'n algemene proses om vir jonger dogters voorsiening te maak. Adelheid is op 13 November 1440 oorlede, en is in die klooster van Klarenthal begrawe. Walter Czysz: Klarenthal bei Wiesbaden. Ein Frauenkloster im Mittelalter 1298–1559. Seyfried, Wiesbaden 1987, ISBN 3-922604-10-2, S. 170 f. Hermann Langkabel: Kloster Klarenthal. Hessisches Hauptstaatsarchiv, Wiesbaden 1981 (Repertorien des Hessischen Hauptstaatsarchivs Wiesbaden, Abt. 18), S. 46. Fr. Otto: Clarenthaler Studien I. Die Äbtissinnen des Klosters Clarenthal bei Wiesbaden. In: Nassauische Annalen.


Dawie du Toit (* 9 Desember 1870, Paarl – † 26 Julie 1936, Wellington) was 'n joernalis en koerantredakteur, asook skrywer van die eerste Afrikaanse drama en etlike romans. David Petrus du Toit is op 9 Desember 1870 op die plaas Pakhuisdam in die Perdeberg, Paarl, gebore. Hy was die tweede seun in ’n gesin van veertien kinders van Gabriel Petrus du Toit en Maria Aletta du Toit. Sy moeder was ’n suster van ds. S.J. du Toit en D.F. du Toit (Oom Lokomotief). Hy het skoolgegaan aan die Gedenkskool in Daljosafat, waar ds. F.S. du Toit die hoof was en hy A.G. Visser, Totius en D.F. Malherbe as skoolmaats het. Hoewel hy aanvanklik bestem is om boer te word, begewe hy hom in die joernalistiek nadat hy ’n besering opdoen wat hom ongeskik maak vir die harde plaaswerk. In 1892 gaan hy na die Paarl waar hy ’n betrekking aanvaar as joernalis vir Die Afrikaanse Patriot. Dieselfde jaar nog word hy verplaas na Somerset-Oos om die redaksie van die nuut gestigte Het Oosten, ’n mondstuk vir die Afrikanerbond, op te neem.


Die 2016 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 13 November 2016 op die Autódromo José Carlos Pace (beter bekend as Interlagos) in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die twintigste en voorlaaste wedren van die 2016-kampioenskapseisoen. Pirelli het die volgende bande aan alle spanne by Interlagos verskaf: (nl) Uitslag van die eerste vrye oefening - Formule 1 Grand Prix van Brasilië 2016 (nl) Uitslag van die tweede vrye oefening - Formule 1 Grand Prix van Brasilië 2016 (nl) Uitslag van die derde vrye oefening - Formule 1 Grand Prix van Brasilië 2016


Die byvoeglike naamwoord Letties verwys na: die Baltiese staat Letland die volk van die Letlanders die Lettiese taal die Lettiese Gambiet, 'n opening of skuif in die spel skaak. Wikiwoordeboek het 'n inskrywing vir Letties.


Truso, wat ook soms "Atlantis van die Noorde" genoem is, was 'n Pruisiese dorp wat in die 9de eeu in die Vistuladelta langs die Vistulastrandmeer / Oossee geleë was. Marek F. Jagodziński: Truso. In: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 31, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2006, ISBN 3-11-018386-2, S. 291–295. Maria Biolik: Zuflüsse zur Ostsee zwischen unterer Weichsel und Pregel. = Nazwy wodne dopływów Bałtyku między dolną Wisłą a Pregołą (Hydronymia Europaea. Lfg. 5). Steiner-Verlag Wiesbaden, Stuttgart 1989, ISBN 3-515-05521-5. Wilhelm Gaerte: Urgeschichte Ostpreußens (Ostpreußische Landeskunde in Einzeldarstellungen. Bd. 1, ZDB-ID 2270555-7. Gräfe und Unzer, Königsberg 1929. Georg Gerullis: Die altpreußischen Ortsnamen gesammelt und sprachlich behandelt. Vereinigung wissenschaftlicher Verleger, Berlin u. a. 1922. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Wolter von Plettenberg (* circa 1450 in die kasteel Meyerich, Wesfale, vandag Welver-Meyerich; † 28 Februarie 1535 in Wenden (Letties Cēsis, Vidzeme) was die belangrikste Landmeester van die Duitse Orde in Lyfland. Hy was afstammeling van 'n uitgebreide Westfaalse adellike familie van die Here van Plettenberg. 'n Paar dekades voor sy geboorte het die aartsbiskop van Keulen, tegelykertyd ook die Hertog van Wesfale, aan sy familie die kasteel Meyerich in Soest geskenk. Hy is daar in 1450 gebore. Op die ouderdom van ongeveer 14 jaar, het hy en agt ander lede van sy familie, lede geword van die Lyflandse tak van die Duitse orde. Wolter von Plettenberg se werk het Lyfland amper sestig jaar van vredstyd geskenk, wat 'n sterk ekonomiese en demografiese ontwikkelling in die gebied van die hedendaagse state van Estland en Letland tot gevolg gehad het. Akten und Rezesse der livländischen Ständetage, 3. Band (1494–1535), bearb. von Leonid Arbusow, Riga 1910. Balthasar Rüssow´s Livländische Chronik, aus dem Plattdeutschen übertragen und mit kurzen Anmerkungen versehen von Eduard Pabst, Reval 1848.


Drew Barrymore (22 Februarie 1975-) is ’n Amerikaanse aktrise wat as kind beroemd geraak het in die fliek ET. Sy kom uit ’n bekende akteursfamilie — haar oupa was John Barrymore, wat in die 1920’s en 1930’s bekend was. Haar pa was John Drew Barrymore. Van haar ander flieks sluit in The Wedding Singer, 50 First Dates en die Charlie’s Angels-reeks. In 2010 wen Barrymore 'n Golden Globe vir haar rol as Little Edie in die TV-film Grey Gardens. Daarnaas palm sy meer as 25 ander pryse in, waaronder 'n Saturn Award vir beste aktrise in 1999 (vir die tragikomedie Ever After), 'n Satellite Award en 'n Screen Actors Guild Award (albei vir Grey Gardens). In 2004 is 'n ster op Hollywood se Walk of Fame vir haar aangelê. Op 25 April 2007 het People Magazine haar as die mooiste vrou ter wêreld aangewys. HAT Taal-en-feitegids, Pearson, Desember 2013, ISBN 978-1-77578-243-8 Amptelike webtuiste Drew Barrymore in die Internet-rolprentdatabasis


Nelia Engelbrecht is 'n Afrikaanse skrywer. Nelia Engelbrecht is in Klerksdorp gebore en word ook daar groot. Sy studeer aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (tans Noordwes-Universiteit) en verwerf in 1981 'n B.A. Kommunikasie-graad. Hierna werk sy vir verskeie publikasies as joernalis en publiseer talle berigte en artikels. Vir 'n aantal jare tree sy op as groepleier by die ATKV se Herfs-skryfskool op die Potchefstroomkampus van die Noordwes-Universiteit. Sy is getroud en haar man is 'n dosent aan dieselfde universiteit. Die egpaar het twee seuns. Sy is 'n korporatiewe skrywer en redigeerder by die universiteit se Korporatiewe Sake en Verhoudinge, waar sy verantwoordelik is vir die gedrukte kommunikasie van die universiteit. In 1994 begin sy om fiksie te skryf. Sy fokus aanvanklik op die skryf van kortverhale en meer as sestig verhale word in vrouetydskrifte gepubliseer, terwyl sommige ook in versamelbundels opgeneem word, soos “Vuur” en “e-rupsie”. In 1994 en weer in 1997 is sy die wenner van Klerksdorp Record se Jongskrywers Kompetisie.


Danie Botha (1947-) is ’n Afrikaanse kortverhaalskrywer, jare lank fiksieredakteur by Tafelberg Uitgewers, akteur en teaterresensent. Sy boek oor die beginjare van die Afrikaanse beroepstoneel, Voetligte en applous!, het in 2006 verskyn. Hy is veral bekend vir die groot bydrae wat hy as uitgewer en skrywer tot die gay literatuur maak. Daniel Stephanus Botha is op 28 Februarie 1947 naby De Doorns in die Kaapprovinsie gebore as die oudste van drie kinders. Sy ouers is Philippus Petrus du Toit Botha (7 November 1916 – 26 Augustus 1967) en Rachel Elizabeth Botha Möller (17 April 1918 – 15 Oktober 1981), wat op 11 Mei 1945 met mekaar getroud is. Hy het ’n suster, Hendrina Christina (Dria) (getroude van: Marais), en ’n broer, Jacobus Arnoldus (Koos). Hy word groot op ’n plaas in die Brandwachtvallei, noord van Worcester, en matrikuleer in 1964 aan die Hoër Jongenskool op Worcester. Reeds op laerskool voer hy saam met sy broer en suster gereeld konserte op vir ’n gehoor wat hoofsaaklik uit sy grootouers en ouers bestaan het.


Hierdie is 'n opname van die posseëls en posgeskiedenis van Eswatini. Die eerste seëls van Eswatini was oorgedrukte seëls van Transvaal uitgereik op 18 Oktober 1889. Higson, Andrew. The Stamps of Swaziland 1889-1894. Loughborough: Transvaal Study Circle, 2004, 12p. Pirie, J.H. Harvey. Stamps and Postal History of Swaziland and of the New Republic. Johannesburg: The Philatelic Federation of South Africa, 1956, 68p. Proud, Ted. The Postal History of Swaziland & Zululand. Heathfield, Sussex: Postal History Publications, 1996 ISBN 1-872465-13-7, 182p. van der Molen, Peter. Swaziland Philately to 1968: A handbook detailing the postage stamps and their forgeries, the postmarks, the postal stationery, the postal history and the revenues of Swaziland to independence in 1968. London: The Royal Philatelic Society, 2013 ISBN 978-0-900631-62-7, 532p. Stanley Gibbons Stamp Catalogue: Southern Africa. 2nd edition. Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Posseëls en posgeskiedenis van Eswatini. Hierdie artikel is ’n saadjie. Voel vry om Wikipedia te help deur dit uit te brei.


Die Yokosuka P1Y was 'n tweemotorige bomwerper wat deur die Japannese Vloot Lugmag gebruik was tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig het sy nooiensvlug voltooi in Augustus 1943. Bombers 1939–1945 Kenneth Munson, Bounty Books 2012 ISBN 978-0-7537-2172-8


Boomplantdag is 'n nieamptelike gedenkdag waarop mense bome plant. Dit word in baie lande gevier en skoolkinders neem dikwels deel. Alhoewel dit gewoonlik in die lente plaasvind, hang die presiese datum van die klimaat en plantseisoen van die plek waar dit waargeneem word af. Op die dag word bosbou en bome in die algemeen beklemtoon, terwyl die gevare van bosbrande uitgelig word. Dit is 'n gulde geleentheid om 'n nuwe boom te plant, een te borg of om voeding en kompos by bestaande bome by te werk. Bome is van kardinale belang vir die mens se voortbestaan. Dit bekamp lugbesoedeling, vervaardig suurstof, help om koolstofdioksied uit die atmosfeer te verwyder. Dit voorkom ook erosie, verskaf skaduwee en help dat vog stadiger uit die grond verdamp. Die hout van bome word gebruik om papier, meubels, geboue en bote te maak. Die eerste gedokumenteerde boomplantfees is in 1594 in die Spaanse dorpie Mondoñedo gehou, waar die burgemeester dit georganiseer het. 'n Nederige merker van graniet roep die gebeurtenis in herinnering. Die eerste moderne boomplantdag het egter eers in 1805 in die Spaanse dorp Villanueva de la Sierra plaasgevind.