Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (Èdè Látìnì fún Àwọn Ìpilẹ̀sẹ̀ Matimátíìkì fún Imọ̀-òye Adánidá, Mathematical Principles of Natural Philosophy ní èdè Gẹ̀ẹ́sì), tí wọ́n tún tọ́ka sí bíi Principia ( /prɪnˈsɪpiə,_prɪnˈkɪpiə/ prinkípíà), ni ìwé apá mẹ́ta tí Isaac Newton kọ ní èdè Látìnì, tí wọ́n kọ́kọ́ tẹ̀jáde ní 5 July ọdún 1687. Lẹ́yìn tí Newton ṣe àtúnṣe sí àtẹ̀jáde àkọ́kọ́ ìwé yìí, ó tún tún tẹ̀ jáde ní ọdún 1713 àti ọdún 1726. Principia ṣe àkọsílẹ̀ àwọn òfin ìmúrìn Newton, tí wón jẹ́ ìpìlẹ̀ ìṣiṣẹ́-ẹ̀rọ ògbólògbó; òfin ìfàmọ́ra gbogbo únkan Newton; àtí ìwájáde àwọn òfin ìmúrìn plánẹ́tì Kepler (tí Kepler kọ́kọ́ fi first obtained ọgbọ́n ìrírí wá jáde). In formulating his physical theories, Newton developed and used mathematical methods now included in the field of calculus. But the language of calculus as we know it was largely absent from the Principia; Newton gave many of his proofs in a geometric form of infinitesimal calculus, based on limits of ratios of vanishing small geometric quantities.