Kitabu cha Hosea ni kimojawapo kati ya vitabu vya Tanakh (yaani Biblia ya Kiebrania), na hivyo pia vya Agano la Kale katika Biblia ya Kikristo. Kwa kuwa kina sura 14 tu, kimepangwa tangu zamani za kale kati ya vitabu 12 vya Manabii Wadogo. Hata hivyo umuhimu wake katika maendeleo ya Ufunuo wa Mungu kwa Israeli ni mkubwa, kwa jinsi kilivyoathiri vitabu vilivyofuata hadi Kitabu cha Ufunuo. Kama vitabu vingine vyote vya Biblia, hiki pia kinatakiwa kisomwe katika mfululizo wa historia ya wokovu ili kukielewa kadiri ya maendeleo hayo. Nabii Hosea alitokea Ufalme wa Israeli (Kaskazini) ambapo alifanya kazi ya unabii kuanzia miaka ya mwisho ya utawala wa Yeroboamu II (786 - 746 KK) hadi karibu na maangamizi ya mwaka 722 KK ambayo aliyatabiri kutokana na uasi wa kidini wa Waisraeli wenzake. Wakati huohuo walifanya kazi pia Amosi upande wa Kaskazini, halafu Isaya katika Ufalme wa Kusini (Yuda). Hosea alitangaza hasa upendo wa Mungu kwa taifa lake. Adhabu zenyewe zilizotabiriwa zinaelezwa kuwa zimetokana na upendo huo wenye wivu ambao unalenga kuwarudisha Waisraeli katika upendo mwaminifu wa kiuchumba. Hosea alikuwa wa kwanza kumfananisha Mwenyezi Mungu na mume mwaminifu wa mwanamke malaya.