Ja'afar ibn Abi Talib (Larabci: جَعْفَرُ ٱبْنُ أَبِي طَالِبٍ, Ja'afar ibn Abī Ṭālib c. 590-629 AZ), wanda kuma aka sani da Ja'afar aṭ-Ṭayyār (Larabci: جَعْفَرُ ٱلطَّيَّارُ, 'Ja'afar Mai Tafiya [na Sama]'), ya kasance Sahabi kuma dan uwan ​​Annabi Muhammadu (saw), kuma babban ɗan'uwan Ali. Ja’afar shi ne na uku ga Abu Talib bn Abdul Muttalib da Fatima bint Asad, saboda haka dan uwan ​​Muhammad ne. Manyan 'yan uwansa sune Talib da Aqil, kannensa sune Ali ibn Abi Talib da Tulayq, 'yan uwansa mata kuma sune Fakhita, Jumana da Raytah. Lokacin da aka yi fari a mahaifar sa ta Makka, Abu Talib ba zai iya biyan kuɗin iyalin sa ba. Don haka ɗan'uwansa Abbas ya ɗauki nauyin ƙaramin Ja'afar. Ja’afar ya musulunta da wuri. Ya auri Asma bint Umays, wacce ta musulunta a shekarar 614–615. Lokacin da aka ci zarafin Musulmai a Makka, da yawa daga cikinsu sun yi hijira zuwa Abisiniya.