فى عصر الدوله المملوكيه ( 1250 - 1517 ) كبرت القاهره و امتدت فى اتجاهاتها الاربعه. و اتولدت أحياء جديده لسه لغاية النهارده ليها نفس الأسامى القديمه اللى اتسمت بيها فى مصر المملوكيه. فى ناحية الشمال اتسع العمران بره باب الفتوح ، و بقت فيه حاره اسمها " الحسينيه " ، واللى عمرها كانوا عساكر اتعرفوا بالاسم ده فى العصر الفاطمى. و فضل العمران يمتد لغايه ما وصل المنطقه اللى اسمها " الظاهر " نسبه لـ " الظاهر بيبرس " رابع سلاطين مصر و من اعظمهم فى العصر المملوكى. فى المنطقه دى بنى الظاهر بيبرس مبانى كتيره كان من ضمنها جامع كبير لسه موجود لغاية النهارده. فى الفتره دى اتعمرت كمان المنطقه المعروفه بـ " ارض الطباله ". بعد ما شق السلطان الناصر محمد بن قلاوون (1285 - 1341) الخليج الناصرى ، ارض الطباله ، اللى بتشمل النهارده محطة كوبرى اللمون و الفجاله و بركة الرطل و المناطق اللى حواليها فى حى الظاهر ، اتحولت لجناين كانت متنزه جميل للقاهريين. و اتبنت على الخليج الناصرى فى نقطه مقابلته للخليج المصرى ( الكبير ) قنطره اتسمت " قنطرة الحاجب " نسبه للامير يبكتمر الحاجب اللى كان من أمراء السلطان الناصر محمد. الناس كانوا بيعدوا على القنطره دى لطريق منية السرح او منية الامرا.