سُلْطَان (بالانجليزى: Sultan) فى اللغة هوه اسم علم مذكر عربي معناه: الحجة، القدرة، التسلط، الملك. قال تعالى: ﴿وَمَا كَانَ لِيَ عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ ﴾ [سورة ابراهيم ، الآية 22] اى من حجة. وقد ورد ذكر سلطان بتشكيلات مختلفة فى سبع وثلاثين موضعاً من القرآن الكريم بمعاني مختلفة. السلطان هوه لقب استعمله كتير من الحكام العرب و المسلمين ، الكلمه مشتقة من سُلَط (جمع سُلطة اى التحكم و القدره). استعمل لقب "سُلْطَان" فى العهود الاسلامية لدى الأتراك السلاجقة والعثمانيين فى الاناضول و فى ايران و مصر ، و تركيا. فى البدء استخدمت الكلمة للدلاله على السطله الروحيهقالب:Fix/category[عايز مصدر] ، اكتسبت فيما بعد شكلها السياسي كلقب للحكام و الملوك. اول حاكم مسلم لُقب بالسلطان كان محمود الغزنوى ( محمود بن سبكتكين ولد فى 2 نوفمبر 971م - وتوفي فى 30 ابريل 1030م) و اللذي حكم الدولة الغزنوية فى الفترة من سنه 998م الى 1030م فى زمن الخلافة العباسية، وعرف عنه إهتمامه بالادب والفنون و كان يعيش فى عهده كثير من العلماء والشعراء.