العود الة مزيكا وتريه منتشره فى الشرق من اصل مصرى فرعونى، اترسمت انواعه على المعابد المصريه. اتعلمته الشعوب التانيه من المصريين. العود الاصلى زى ما بيظهر على المعابد المصريه كان اصغر من العود الحديث. ظهرالعود بإسم " بربط " فى ايران فى القرون الوسطى و اتنقل من الفرس للعرب و كان برضه صغير لإن اتقال ان العازفين اياميها كانو بيحطوه فى كمام جلاليبهم. بيعتقد ان الشكل الحالى للعود ظهر اول ماظهر فى الأندلس. الموسيقار الفارسى اسحق الموصلى استخدمه لتجنيس الألحان فى زمن الدوله العباسيه. العود الحديث على شكل نص بيضاوى و بيطلع العازف منه النغم بالعفق على اوتاره بصوابع الايد الشمال. فى الاصل كان عدد اوتاره اربعه لكن دلوقتى بقو خمس اوتار مزدوجه او سته او سبعه: من الوتر الغليظ للوتر الحاد "صول لا رى صول دو"، و ساعات بتتبدل الصول الغليظه بدرجة فا او مي. فى مصر الحديثه ظهر ألاتية عود على مستوى عالى كان منهم العازف " محمد القصبجى " اللى كان بيعزف فى فرقة المغنيه ام كلثوم. جرجى زيدان، تاريخ الموسيقى العربية، الهلال، القاهرة 15 يونية 1901. الموسوعة الثقافية ، مؤسسة فرانكلين للطباعة والنشر، القاهرة - نيو يورك 1972.