اللغة المصرية الحديثة (المصري) هى لغه حاميه (افريقيه) بتنتمى لعيلة اللغات الحاميه-الساميه (الافرو-اسيويه) وهى المرحله الرابعه من اللغات اللى اتكلمها المصريين طول تاريخهم. المصرى لغه ليها لهجات كتيره و دواير لغويه بتوسع ساعات و بتضيق ساعات تانية و ممكن تتصنف اللهجات دى فى مجموعتين كبار يعنى اللهجه البحيرى (لهجة البحاروه-الفلاحين) و اللهجه الصعيدى (لهجه الصعايده). اللهجات دى مشتركه فى حاجات كتير و خصوصا على المستوى النحوى و فى تأثرهم باللهجات القبطى المختلفه اللى كانت سايدة فى مناطقهم قبل الغزو العربى لمصر و فى لهجات تانيه زى الغجرى (لهجة النوار) و لهجة بدو سينا و لهجة بدو الصحرا الغربية بس دى لهجات بتعتبر مستقلة عن اللغة المصرى فى وادى النيل ، و على الناحيه التانيه بردو فى اختلافات بتميزهم عن بعضيهم. مصر فيها كمان جمب المصرى لغات تانيه مستقلة زى اللغة النوبى و السيوى و البجاوى. ودى اللهجه اللى بتستعمل فى القاهرة و الجيزه و القليوبيه و ليها قبول واسع من كل المصريين و بتتفهم فى كل حتة عشان التليفزون و الافلام و المراكز الثقافية اللى فى العاصمة المصرية. صيغة المضاف اليه بتميل لاستعمال بتاع/بتاعة/بتوع للمزكر/المؤنث/الجمع على الترتيب.