الكارتيه يابانى: 空手) يابانى: Karate) نوع من انواع الفنون القتاليه اليابانيه فيه الايدين و الرجلين و الكواع للقتال. و هى رياضه دفاعيه بتتميز بالاخلاق العاليه للاعبين. اصلها فى اليابان على جزيره اوكيناوا بسبب انها قريبه من الصين و تأثر ثقافه الجزيره بالثقافه الصينيه و فنونها القتاليه فاهلها كانو بيسافو الصين عشان يتعلمو فنون القتال و بالذات الوشوو و طورو الكاراتيه من فنونهم القتاليه المحليه و بالفنون القتاليه الصينيه. اوكيناوا كانت محكومه فى الفتره دى بنظام اقطاعى و كانت الحروب الاهليه كتيره فى اليابان. و لأن اليابان كانت عاوزه تتوحد فى فتره ميجى و إسقاط الحكم الاقطاعى فى فعض المناطق فى اليابان كانت لازم تتوحد بالقوه و منها ولايه اوكيناوا فهاجمتها قوات من الساموراى سنه 1600 و اسقطت النظام الاقطاعى الحاكم و فرضت حظر السلاح فاستعمل السكان اجسادهم كاسلحه للدفاع عن النفس, بعد كده وحدتها الحكومه اليابانيه فى فتره حكم الامبراطور ميجى سنه 1879 م و عملو الكاراتيه فن قتالى عسكرى يابانى مؤكد من جمعيه اليابان لفنون القتال و بعد كده اساس الخبراء اليابانيين للكاراتيه وفوناكشى جيتشين جمعيه اليابان للكاراتيه (Japan Karate Association). كلمه كاراتيه كلمه يابانيه بتتكون من مقطعين (كارا بمعنى فارغ) و (تيه بمعنى الايد او القبضه) بكده بتبقى الايد الخاليه و سبب التسميه هو منع قوات الساموراى سكان جزيره اوكيناوا من امتلاك الاسلحه.