مصطفى صادق بن عبد الرزاق بن سعيد بن احمد بن عبد القادر الرافعي ( 1880 - 1937 ) اديب من اصل عربى عاش فى مصر و كتب فيها. ابو امه كان تاجر قوافل استقر فى مصر. بيمثل المدرسه الادبيه التقليديه الجامده. ابتدا حياته الادبيه بكتابه الشعر ولما فشل فيه و ما قدرش عليه و على منافسه شعرا مصر زى احمد شوقى و حافظ ابراهيم اتحول للنثر و اشتهر بالذوق الأدبى القديم و جفاف الاسلوب الكتابى و حب التقاليد و البعد عن المعاصره و التطور لدرجه انه اسس جمعيه لمحاربه لبس البرنيطه بإعتبارها اوروبيه. هاجم الكتاب و الادبا المصريين الكبار اللى كانوا بيطالبوا بتطوير الادب المصرى و الحياه المصريه و اتهجم بفجاجه على كبار كتاب مصر و مفكريها فى عصره زى طه حسين و عباس العقاد و مصطفى لطفى المنفلوطى و سلامه موسى و احمد لطفى السيد و احمد رامى و غيرهم كتير، و عارض حريه النسا و مساواتهم فى المجتمع و اتجنى عليهم فى كتير من كتاباته ، وصف كتابه " السحاب الاحمر " بإن موضوعه قايم على سبب واحد عن " فلسفه البغض ، و طيش الحب ، و لؤم المرأه ". من مؤلفاته التانيه " رساله الجهاد " ( اللى ما نشرهوش بإسمه ) و " تاريخ اداب العرب " و " على السفود " اللى كتب عليه إن مؤلفه " إمام من ائمه الادب العربي " بدل اسمه و كتب : " كتبنا مقالات السفود ليهوا بالعقاد وأمثاله ". على السفود وهو كتاب مليان شتايم واستخفاف بكتاب مصر شبه فيه عباس محمود العقاد بدبانه واتهمه بضعف الفهم و البلاده و " السطحيه فى كل انواع المعرفه " و وصفه بـ " الفيلسوف المراحيضى " و بكلام أبيح كبير و كتير.