لغه مقدسه (فى الدين) هى لغه بتتدرس علشان اسباب دينيه من ناس بيتكلمو لغه تانيه فى حياتهم. اول اما اللغه تتربط بالعباده الدينيه, مؤمنين الدين فى العاده بينسبو الفضائل على اللغه بتاعة العباده اللى مش حيستغنو عنها علشان لغاتهم الاساسيه. فى حالة النصوص المقدسه, بيبقى فيه رعب من خسارة الثقه و الدقه بتاعة الترجمه او ترجمة الترجمه, و الصعوبات فى لم القبول العام لنسخه جديده للنص. اللغه المقدسه بتبقى متلبّسه جدّيه و عظمه, اللى اللغه المحليّه فى العاده مابتبقاش متعظّمه زى كده. بسبب كده, التدريب بتاع رجالة الدين على استعمال اللغه المقدسه بيتحوّل لاستثمار ثقافى مهم, و استعمالهم للـ لغه المقدسه بيتبص ليه على انه بيدّيهم وصول لـ مجموعة المعرفه (هيئة المعارف) و اللى مش متدرّبين بيعتبرو انهم مش ممكن (او مش لازم) يوصلولها. فى العصور الوسطانيه, فى اوروپا, القدره (الحقيقيه او المفترضه) على ”قرايه“ الكتاب المقدس—اللى كان باللاتينى—كان بيعتبر امتياز لجماعة الكهنه, و مؤشر على معرفه القرايه و الكتابه; لحد قرب نهاية الفتره تقريبا كل اللى كان بيقدر يقرا و يكتب كان بيقدر يعمل كده باللاتينى.