إداره الموارد المائيه فى مصر الحديثه بتعانى من مشكله رئيسيه حديثه لمواردها المائيه هى عدم التوازن بين زياده الطلب على الميه و توفر الكميه المتاحه. و لحل المشكله كان لازم التنسيق مع دول حوض النيل العشره, لضمان مستقبل الميه. و نتيجه عشان كده انعقدت مبادره حوض النيل. سنه 1990 الحكومه المصريه بدأت 3 مشروعات عملاقه لزياده الرى على «الأراضى الجديده» و كانت فى منطقه توشكى فى محافظه الوادى الجديد على هامش دلتا النيل الغربيه, و فى شمال سيناء. بيبدأ تاريخ إداره الميه الحديثه فى مصر مع بناء سد أسوان القديم سنه 1902, و القناطر على نهر النيل فى أواخر القرن التسعتاشر و أوائل القرن العشرين. حجز وخزن سد أسوان القديم جزء من ميه النيل, و اللى وفر زراعه محاصيل متعدده سنويا فى دلتا النيل, و رفعت القناطر مستوى ميه النيل لتحويلها لغنوات رى كبيره بصوره موازيه للنهر. تم تغيير نظام المياه من النهر أساسا سنه 1970 بعد الانتهاء من السد العالى بأسوان, و القضاء على فيضان النيل السنوى. السد كان ليه فوائد رئيسيه زى زياده توافر المياه لأغراض الزراعه فى مصر بما فيها سنوات الجفاف و الى عمل زياده الدخل و العماله و الطاقه المائيه للإنتاج و السيطره على الفيضانات و تحسين الملاحه, و إنشاء مصايد الأسماك فى بحيره ناصر.