عبد الرحمن الرافعى ( القاهره ، 8 فبراير 1889 - القاهره ،3 ديسمبر 1966 )، مؤرخ و محامى و صحفى و سياسى مصرى اتولد فى القاهره و اتعلم فيها. دخل مدرسة الحقوق و أخد ليسانس الحقوق سنة 1908. اشتغل محامى و صحفى فى جورنال " اللواء ". ساهم فى مؤتمر بروكسيل (1910) و سافر روما مع محمد فريد عشان يحضروا مؤتمر روما (1911). كتب اول مؤلفاته " حقوق الشعب " ( 1912) و بعدين كتب " التعاون " (1914). اعتقل سنة 1915 وقت الحرب العالميه الأولى و افرج عنه بعدها بسنه. اشترك فى ثورة 1919 و انتخب نايب سنة 1923. نشر الجزء الأولانى من كتابه القيم " تاريخ الحركه القوميه فى مصر " (1929) و أرخ لثورة 23 يوليو 1952. كرمته الدوله المصريه بجايزتها التقديريه للعلوم الاجتماعيه سنة 1961. اتولد عبد الرحمن الرافعى فى حى الخليفه فى القاهره سنة 1889. أبوه كان الشيخ عبداللطيف مصطفى عبدالقادر الرافعى اللى كان بيشتغل فى سلك الإفتاء والقضاء. و بعد ما بقى عنده ست سنين دخل مدرسة الزقازيق الابتدائيه ( 1895 ) و بعدين لمدرسة القربيه الابتدائيه فى القاهره و بعين لمدرسة راس التين فى اسكندريه ( 1898 ) بعد م أبوه اتنقل اسكندريه عشان يشتغل مفتى لإسكندريه و هناك خلص تعليمه الثانوى ( 1904 ) و اتنقلت الاسره القاهره و دخل كلية الحقوق.