كانت كنيسه المشرق (السريانيه: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ tā d-Maḏenḥā) ( و بتتسمى كمان الكنيسه الفارسيه أو الكنيسه النسطوريه ) كنيسه مسيحيه من الطقوس السريانيه الشرقيه و مقرها فى بلاد ما بين النهرين العليا. كانت واحده من الفروع التلاته الرئيسيه للمسيحيه الشرقيه اللى نشأت من الخلافات الكريستولوجيه فى القرنين الخامس و السادس مع الكنايس الأرثوذكسيه الشرقيه و الكنيسه الأرثوذكسيه الشرقيه. انشقاق سنه 1552 ساعد فى ظهور البطريركيات المتنافسه. نظمت كنيسه المشرق نفسها فى 410 ككنيسه وطنيه للامبراطوريه الساسانيه من خلال مجلس سلوقيه-قطسيفون, سنه 424 أعلنت نفسها مستقله عن هيكل الكنيسه للامبراطوريه الرومانيه, بيترأس كنيسه المشرق بطريرك المشرق الجالس فى سلوقيه - قطسيفون , و تم تأسيس كنيسه المشرق على ايد توما الرسول فى القرن الأول, كانت طقوسها الليتورجيه هيا طقوس سوريا الشرقيه اللى بتستخدم القداس الالهى للقديسين أدى و مارى. فى مجلس سلوقيه-قطسيفون فى 410 اعلن ان كنيسه المشرق بيترأسها أسقف العاصمه الفارسيه سلوقيه قطسيفون , و اللى تمت الاشاره ليه فى اعمال المجلس باسم المطران الاكبر أو الرائد , و اللى اتسمى بعد كده بفتره وجيزه كاثوليكوس الشرق بعدين تم استخدام لقب البطريرك. ليها رجال دين معينين فى الرتب التقليديه التلاته أسقف و كاهن (أو القسيس) و شماس و ليها نظام حكم أسقفى: منظمه من الأبرشيات بيرأس كل واحد منها أسقف و بتتألف من مجتمعات أبرشيه فرديه بيشرف عليها الكهنه.