Die term romaji (ローマ字, of vroeër 羅馬字) verwys na die gebruik van die karakters van die Latynse alfabet in die Japannese skryfstelsel saam met die kanji, hiragana en katakana en die romanisering van Japannees om Japannese terme in vreemde tale weer te gee of om Japannees te skryf waar dit nie geleë is om die inheemse skrifte te gebruik nie, soos by die studie van Japannees deur buitelanders of by die invoer van Japannees op rekenaars (Wāpuro rōmaji, letterlik woordverwerker rōmaji). Die gebruik van rōmaji in Japannese tekste is beperk tot tussen 0,4% en 1,6% afhangend van die bronne wat geraadpleeg word. Die Latynse alfabet is vir die eerste keer in die 16de eeu in Japan gebruik deur Portugese sendelinge wat 'n romanisering-stelsel ontwikkel het gegrond op Portugese spelling. Later het die Nederlanders in Japan 'n romanisering-stelsel gegrond op Nederlands ontwikkel. Teen die 20ste eeu was daar 'n aantal verskillende romaniseringstelsels in gebruik insluitend die Nippon-, Kunrei- en Hepburn-stelsels.