Ingeborg Bachmann (25 Junie 1926 – 17 Oktober 1973) was 'n Oostenrykse digteres en skrywer. Bachmann is gebore in Klagenfurt in die Oostenrykse deelstaat Karinthië as die dogter van 'n skoolhoof. Sy het filosofie, sielkunde, Duitse filologie en regte aan die universiteite van Innsbruck, Graz en Wene gestudeer. In 1949 het sy haar doktorsgraad in Wysbegeerte aan die Universiteit van Wene verwerf met haar verhandeling getiteld "Die Kritiese ontvangs van die eksistensiële filosofie van Martin Heidegger"; haar tesishoof was Victor Kraft. Na haar studies het Bachmann as 'n draaiboekskrywer en redakteur by die Geallieerde radiostasie Rot-Weiss-Rot gewerk, wat haar in staat gestel het om 'n oorsig van kontemporêre letterkunde te verkry en haar ook voorsien het van genoegsame inkomste om behoorlike literêre werk te skep. Haar eerste radiodrama is ook deur die stasie gepubliseer. Haar literêre loopbaan is versterk deur haar kontak met Hans Weigel (littérateur, en borg van na-oorlogse letterkunde deur jong skrywers) en die legendariese literêre kring wat bekend gestaan het as Groep 47, en wie se lede Ilse Aichinger, Paul Celan, Heinrich Böll, Marcel Reich-Ranicki en Günter Grass ingesluit het.