Volksweerkunde is 'n nie-wetenskaplike vorm van weervoorspelling gebaseer op ervaring, toeval, antieke wetenskap, oorlewering en bygeloof. Reeds sedert die antieke tye het mense deur op te let na veranderinge in die natuur agtergekom dat daar verbande en wetmatighede in die temperatuur, reënval en wind deur die loop van die jaar voorkom. Boere, vissers, matrose en andere wat gewoonlik na aan die natuur leef en omdat hul bestaan daarvan afhang, het 'n skerp waarnemingsvermoë en ervaring van die veranderinge in die atmosfeer opgedoen. Hierdie kennis is in elke streek van geslag tot geslag oorgedra en het so deel geword van 'n volk se kultuurerfenis en folklore. Droogte is een van die belangrikste natuurverskynsels. Dus is tekens van reën van groot belang. Die trekboere in die Suid-Afrika van die 18de en 19de eeu was baie gelowige mense en dus het die Christelike geloof 'n groot invloed op die volksweerkunde gehad. Reën is as 'n godsgawe beskou. Teveel reën, droogte en haelskade is beskou as 'n straf vir sonde. Donderweer is gesien as die “stem van die Here” (Ps. 29, verse 3 & 7).