Outopoiëse (αὐτo- auto-, d.i. self, ποίησις poiesis, d.i. skepping, produksie) verwys na 'n stelsel wat beskik oor die vermoë van selfherskepping en -onderhouding. Die term is in 1972 ingevoer deur die Chileense bioloë Humberto Maturana en Francisco Varela om die selfonderhoudende chemie van lewende selle te definieer. Sedertdien is die konsep ook toegepas op die velde van stelselteorie en sosiologie. Die oorspronklike definisie word aangetref in Autopoiesis and Cognition: the Realization of the Living (1e uitgawe, 1973, 2de 1980): Bladsy xvii:– Dit was in hierdie omstandighede ... waarin hy Don Quixote se dilemma ontleed het, naamlik die keuse tussen die opneem van wapens (praxis, aksie), en die uitweg van lettere (poiesis, skepping, produksie), dat ek vir die eerste keer die krag van die woord 'poiesis' begryp het, en die woord saamgestel het wat ons benodig het, naamlik outopoiëse. Dit was 'n woord sonder 'n geskiedenis, 'n woord wat direk kon uitwys wat plaasvind in die dinamika van die outonomie wat inherent is aan lewende stelsels.