Sangha (Pali: सङ्घ, saṅgha; Sanskrit: संघ, saṃgha) is ’n woord in Boeddhisme wat "gemeenskap" beteken of soms verwys na die inwoners van ’n klooster. The sangha kan ook oningewydes (leke) insluit. Volgens ’n opsomming van Boeddhistiese terme deur Robinson en ander het sangha twee betekenisse: dit kan alle Boeddhistiese volgelinge beteken, ingewy óf oningewy, wat minstens die vlak van srotapanna bereik het; of dit kan dui op monnike en nonne. Sommige leke-volgelinge in die Weste gebruik die term vir alle Boeddhiste, terwyl die Pali-kanon die woord parisā gebruik vir die groter gemeenskap en sangha in ’n meer beperkte sin vir die kloostergemeenskap. Die sangha is die derde van die Drie Juwele in Boeddhisme. Weens die versoekings van die lewe word die kloosterlewe beskou as die veiligste en mees geskikte omgewing om die pad na verligting en bevryding te volg. Die sangha van monnike en nonne is aanvanklik in die 5de eeu v.C. deur Gautama Boeddha gestig om ’n manier te skep vir diegene wat die dharma voltyds wou beoefen, vry van die beperkings en verantwoordelikhede van die alledaagse lewe.