Die benaming Freikorps (Duits vir "Vrykorps") is oorspronklik van toepassing op vrywillige leërs. Die eerste Freikorps is deur Frederik II van Pruise gedurende die Sewejarige Oorlog gebruik. Freikorps het ook gedurende die Napoleontiese Oorloë gefunksioneer en is onder andere deur Ludwig Adolf en Wilhelm von Lützow gelei. Die Freikorps is as onbetroubaar deur die bevelvoerders van staande leërs beskou. In die algemeen is hulle hoofsaaklik gebruik as wagte en vir mindere take. Die betekenis van die woord het egter mettertyd verander. Na 1918, is die term gebruik vir ver-regse paramilitêre organisasies wat in Duitsland tot stand gekom het, gestig deur Duitse soldate wat na Duitsland verslaan is in die Eerste Wêreldoorlog, teruggekeer het. Die Freikorps was een van baie paramilitêre groepe aktief gedurende die tyd in die Weimar Republiek. Verskeie Duitse veterane het vervreemd gevoel van die siviele lewe en by die Freikorps aangesluit in 'n soeke na stabiliteit binne 'n militêre struktuur. Ander was kwaad oor die onverwagse en skynbaar onverklaarbare nederlaag van Duitsland. Die Freikorps het aktief steun verleen om die kommunistiese opstande in Duitsland en Europa teen te staan.