Magnus I of Magnus die Goeie (1024 – 25 Oktober 1047) was van 1035 tot 1047 koning van Noorweë en van 1042 tot 1047 koning van Denemarke. Magnus was die seun van Olaf II van Noorweë, wat die Nore teen hul sin probeer kersten het. In 1028 moes Magnus saam met sy pa uit Noorweë na Kiëf-Roes vlug. In 1035, ná die dood van Knoet die Grote, het die Noorse adellikes, wat nie meer deur Denemarke regeer wou word nie, Magnus teruggeroep en is hy uitgeroep as koning van Noorweë. Hy is daarna verkies tot koning van Denemarke ná die dood van die Deense koning Hartaknoet in 1042. Sven Estridsen het egter ook op die Deense troon aanspraak gemaak en het in opstand gekom teen Magnus. Die konflik het voortgeduur totdat Magnus se neef Harald Hardråde in 1045 uit ballingskap teruggekeer het, belaai met goud wat hy vergader het in sy tyd as huursoldaat in die Bisantynse Ryk. Magnus het Harald as ’n groot bedreiging beskou en besluit om die Noors-Deense troon met hom te deel. Die twee konings het toe saam opgeruk teen Sven Estridsen en hom uit Denemarke verdryf.