Johann Wigand, (Joannes Wigandus,) (* 1523 , in Mansfeld; † 21 Oktober 1587 in Liebemühl) was 'n Protestantse teoloog en hervormer. Nadat Wigand die skool in Mansfeld bygewoon het, studeer hy vanaf 1538 aan die Universiteit van Wittenberg, waar hy, ondermeer, lesings by Luther en Melanchthon ontvang. In 1540 onderbreek hy sy studies en word hy 'n onderwyser aan die St Sebaldus-skool in Nürnberg. Hy sit sy studies voort op Wittenberg en ontvang sy Meestersgraad op 1 September 1545. In 1546 word hy aangestel as priester in Mansfeld en in 1553 as superintendent in Maagdenburg. Op aanbeveling van Matthias Flacius Illyricus' (1520–1575), begin hy om saam met Matthias Judex die kerkgeskiedenis uit 'n Protestantse perspektief te skryf. Hierdie werk word in Basel onder die titel Historia Ecclesiastica gepubliseer en is beter as die Maagdenburgse Eeue (omdat die kerkgeskiedenis ingedeel is volgens eeu). Na 'n kort tydperk as teologie professor in Jena, is Wigand in Wismar as superintendent aangestel waar hy sy studies in Botanie begin. Dit is ook in Wismar waar hy en Matthias Judex verder aan die Maagdenburgse Eeue werk.