Constantius II (Flavius Julius Constantius; Grieks: Κωνστάντιος, Konstantios; 7 Augustus 317 - 3 November 361) was van 337 tot 361 keiser van die Romeinse Ryk. Tydens sy bewind was daar voortdurende grensoorloë teen die Sassanidiese Ryk en Germaanse volke, terwyl die Romeinse Ryk intern dikwels burgeroorlog en troonrowery moes deurstaan. Sy godsdiensbeleide het binnelandse konflik aangeblaas wat ná sy dood sou voortduur. Hy was die tweede oudste seun van Konstantyn die Grote en sy vrou, Fausta, en is in 324 deur sy pa caesar gemaak. Konstantyn is ’n jaar later dood en toe het Constantius die titel augustus met sy twee broers, Konstantyn II en Constans, gedeel. Hy het dadelik agt van sy familielede, die seuns van sy oupa se tweede vrou, laat vermoor om sy mag te konsolideer. Die broers het die ryk tussen hulle verdeel, en Constantius het die oostelike provinsies gekry, insluitende Konstantinopel, Thracië, Klein-Asië, Sirië en Egipte. Konstantyn en Constans het die westelike provinsies tussen hulle verdeel. In 340 het Konstantyn en Constans gebots oor die westelike provinsies. Konstantyn is in die konflik gedood en Constans het oorgebly as heerser van die hele weste.