Die Investituurstryd was 'n magstryd tussen die keisers van die Heilige Romeinse Ryk en die pouse van Rome tydens 11e en 12de eeu. Die stryd is vernoem na die liturgiese handeling met die aanstelling van 'n biskop waar die staf en ring van sy amp aan hom gegee is. Die twis was in wese oor die benoeming van hoë geestelikes soos ryksbiskoppe en abte en abdisse. Beide die keiser en die pous wou die aanstellings maak. In die 10e eeu het die keiser gaandeweg medeseggenskap verkry by die benoeming van biskoppe in die Heilige Romeinse Ryk. Dit was nie snaaks nie, want vaak het die keiser landelike, politieke en selfs militêre opdragte aan die biskoppe gegee. Dit het gelei tot misbruike, soos simonie en die skending van die selibaat. In die 11de eeu het hervormers begin om die sekulêre invloed by die benoeming van geestelikes aan bande te lê. Veral die kloosters van Gorze en Cluny het hulle daarvoor beywer. Hoewel die twis reeds bestaan het tydens die bewind van keiser Hendrik III, word veral sy seun Hendrik IV met die investituurstryd verbind.