Sjatrandja شَطْرَنْج is 'n ou vorm van skaak wat uit Indië na Persië gekom het en vir byna 1000 jaar gewild was in Persië. Die vroegste Persiese verwysing word aangetref in die Middelpersiese boek Karnamak-i Artaxshir-i Papakan wat tussen die 3de en 7de eeu geskryf is. Die antieke boek verwys na Sjah Ardashir I wat van 224–241 regeer het as 'n meester van die spel Sjatrandja het uit die nog ouer Indiese spel tsjastoeranga ontwikkel. Dit het in die vroeë Christentydperk uit Indië na Persië gekom. Moderne skaak het geleidelik uit die spel ontwikkel. Die aanvanklike opstelling in sjatrandja was wesentlik dieselfde as in moderne skaak. Die posisie van die wit sjah (koning) aan die regter of linkerkant was egter nie vas nie. Dit kon soos in moderne skaak in die e-gelid wees, of in die d-gelid. In albei gevalle sou die swart sjah egter in dieselfde gelid wees. Die spel is met die volgende stukke gespeel: Sjah (Shāh) of koning skuif soos die koning in skaak. Fers (raadsheer; ook gespel ferz; Arabies firz, uit Persies فرزين farzīn ; ook genoem Wazīr) skuif presies een skuif diagonaal wat dit 'n redelik swak stuk maak.