In antieke Rome was die Vestaalse maagde (Latyn: Vestālēs; enkelvoud:Vestālis) priesteresse van Vesta, die godin van die vuurherd. Die orde van die Vestaalse maagde en die welsyn daarvan is beskou as fundamenteel vir die voortbestaan en sekuriteit van Rome. Hulle het die heilige vuur bewaak wat nooit toegelaat is om dood te gaan nie. Die maagde was kwytgeskeld van die gewone sosiale verpligting om te trou en kinders te hê, en het ’n eed van kuisheid afgelê sodat hulle hulle kon wy aan die bestudering en handhawing van staatsrituele wat vir manlike priesters buite perke was. Livius, Plutarchus en Aulus Gellius skryf die stigting van die Vestaalse maagde as ’n staatsondersteunde priesterorde toe aan koning Numa Pompilius, wat omstreeks 717-673 v.C. regeer het. Volgens Livius het Numa die orde ingestel en salarisse uit die staatskis aan hulle betaal, en het die orde sy oorsprong gehad in Alba Longa, ’n antieke Italiaanse stad. Volgens Plutarchus het Numa die eerste twee priesteresse aangestel; Servius Tullius het hulle vermeerder tot vier. Ambrose verwys na ’n sewende een in die laat oudheid.