Kritieke denke is die ontleding van feite om 'n oordeel te vorm. Die onderwerp is ingewikkeld en daar bestaan verskillende definisies wat oor die algemeen die rasionele, skeptiese, onbevooroordeelde analise of evaluering van feitelike bewyse insluit. Kritiese denke is selfgerig, selfgedissiplineerd, selfgemoniteerde en selfkorrektiewe denke. Dit veronderstel instemming met streng standaarde van uitnemendheid en die bewustheid van die gebruik daarvan. Dit behels effektiewe kommunikasie- en probleemoplossingsvermoëns, asook 'n verbintenis om inheemse egosentrisme en sosiosentrisme te oorkom. Die vroegste rekords van kritiese denke is die sienings van Sokrates wat deur Plato opgeteken is. Dit sluit 'n deel in Plato se vroeë dialoë in, waar Sokrates met een of meer gespreksgenote in gesprek tree oor die kwessie van etiek, soos die vraag of dit reg is dat Sokrates uit die gevangenis ontsnap. Die filosoof het hierdie vraag oorweeg en besin en tot die slotsom gekom dat ontsnapping in stryd is met al die dinge wat hy hoër hou as homself: die wette van Athene en die leidende stem wat Sokrates beweer om te hoor. Sokrates het vasgestel dat 'n mens nie afhanklik kan wees van diegene met 'gesag' om goeie kennis en insig te hê nie.