Die Rose-oorlog of Oorlog van die Rose (Engels: Wars of the Roses) was ’n reeks oorloë tussen twee dinastieë, dié van York en Lancaster, om die troon van Engeland. York en Lancaster was twee takke van die Huis van Plantagenêt en is deur onderskeidelik ’n wit en ’n rooi roos verteenwoordig. Die oorlog is sporadies tussen 1455 en 1485 geveg, hoewel gevegte ook voor en na dié tyd plaasgevind het. Die finale oorwinning is behaal deur ’n redelik verlangse Lancaster-aanspraakmaker, Hendrik Tudor, wat die laaste koning van York, Richard III, verslaan en met Eduard IV se dogter, Elizabeth van York, getrou het om die twee huise te verenig. Die Huis van Tudor het daarna 117 jaar lank oor Engeland en Wallis regeer. Die naam Rose-oorlog verwys na die heraldiese wapens wat met die twee strydende huise verbind is: die Wit Roos van York en die Rooi Roos van Lancaster. Die naam is waarskynlik nie gebruik in die tyd van die oorlog nie. Dit is eers vanaf die 19de eeu algemeen gebruik ná die publikasie van Anne of Geierstein deur sir Walter Scott.