Bereikbaregebiedsteorie (BG-teorie) is 'n tak van chemiese ingenieurswese, spesifiek chemiese reaksie-ingenieurswese, wat meetkundige en wiskundige optimaliseringskonsepte gebruik om met die ontwerp van netwerke van chemiese reaktore te help. BG-teorie is 'n metode om die beste reaktorvloeistaat te help definieer deur grafiese tegnieke vir 'n gewenste doeltreffendheid of ander objektiewe funksie te gebruik. Die aanvanklike konsep van 'n bereikbare gebied vir chemiese prosesse is voorgestel deur Fritz Horn in 1964, waar hy in meetkundige metodes om prosesontwerp te verbeter geglo het. Hierdie idees is later verfyn en spesifiek vir chemiese reaktore gemaak deur mede-ontwikkelaars David Glasser, Diane Hildebrandt, en Martin Feinberg. Die bereikbaregebiedsteorie word gedefinieer as die versameling van alle moontlike resultate vir alle denkbare reaktorkombinasies. Geometries kan die BG-teorie byvoorbeeld voorgestel word as 'n konvekse streek in staatsruimte wat alle moontlike uitlaatsamestellings vir alle reaktorkombinasies verteenwoordig. 'n Kombinasie van reaktore word dikwels 'n reaktorstruktuur genoem. 'n Voorbeeld van die reaktore wat vir hierdie teorie oorweeg word, is Deurlopende vloei-geroerde tenk reaktor- en 'n Prop-vloeireaktormodel.