Walvisbaai (Duits: Walfischbai of Walfischbucht; Engels: Walvis Bay) aan die Atlantiese Oseaan is die belangrikste diepseehawe en nywerheidstad van Namibië, sowat 40 kilometer suid van Swakopmund en 25 km suid van Langstrand. Die gebied van Walvisbaai beslaan 'n oppervlakte van 1 124 vierkante kilometer en het sowat 52 000 inwoners. Walvisbaai wek weens sy rykdom aan visse en walvisse reeds in die 16de eeu die belangstelling van Britse vissers. Nadat dit vir 'n kort tyd onder Nederlandse bewind gekom het, word Walvisbaai in die jaar 1795 'n Britse besitting. Die eerste setlaars vestig hulle eers sowat vyftig jaar later in die gebied. Dit is veral Britse koopmans wat hoop om hier 'n winsgewende handel met die Topnaar-stam, 'n groep binne die Nama-volk, te kan dryf. Brittanje annekseer Walvisbaai en die aangrensende landelike gebied in die jaar 1840, veral om die seeroete om die Kaap te beskerm. Op 12 Maart 1878 lyf die Britse owerheid Walvisbaai by die Kaapkolonie in. Die Duitse Keiserryk maak egter aanspraak op die omgewing van Walvisbaai en verklaar dit in 1884 tot 'n Duitse kolonie.