Ban Chiang (Thai บ้านเชียง) is 'n argeologiese terrein geleë in die Nong Han distrik, Udon Thani Provinsie, Thailand. Dit word sedert 1992 in die UNESCO lys van Wêrelderfenisgebiede gelys. Die terrein is in 1957 ontdek en het geweldige belangstelling uitgelok as gevolg van die aantreklike rooi geverfde erdewerk wat daar aangetref is. Die eerste wetenskaplike uitgrawings is in 1967 onderneem. Dit het verskeie skedels blootgelê wat saam met brons grafgeskenke begrawe is. Rysfragmente is ook aangetref wat daarop dui dat die Bronstydperkvesting deur landbouers gestig is. Die oudste grafte bevat geen brons nie en is dus afkomstig van 'n Neolitiese kultuur; die jongste dateer uit die ystertydperk. Die eerste daterings van artifakte wat die termoluminessensie tegniek gebruik het, het datum tussen 4420 v.C tot 3400 v.C. gelwer, wat dit die oudste Bronstydperk kultuur ter wêreld sou maak. In die 1974/75 uitgrawings is daar egter genoeg materiaal versamel dat radiokoolstofdatering gebruik kon word wat baie meer onlangse datums gelewer het - die oudste graf was uit ongeveer 2100 v.C., die jongste omtrent uit 200 n.C. Bronsproduksie het in omtrent 2000 v.C. begin, soos aangedui deur smeltkroese en bronsfragmente.