'n Deelteken en 'n umlaut is albei diakritiese tekens met twee punte wat bo-op 'n letter geplaas word. Hoewel hierdie twee diakritieke dieselfde lyk, vervul hulle verskillende funksies. Deeltekens word gebruik ter wille van uitspraak en om verwarring te voorkom, veral wanneer die klinker in twee dele uitgespreek word. Die woord "hoer" het byvoorbeeld 'n enkele klinker, terwyl die woord "hoër" 'n dubbele klinker het. Die umlaut word gebruik om die uitspraak van die klinker te verander en word dikwels in Duits aangewend. Wanneer dit nie moontlik is om 'n umlaut in Duits te gebruik nie, word nog 'n klinker by die woord ingevoeg, "Müller" word byvoorbeeld as "Mueller" geskryf. Soms het die skryfwyse so geyk geraak dat ons vandag byvoorbeeld die naam van die Duitse digter Goethe net as sodanig ken en nie as Göthe nie. Die deelteken en die umlaut gebruik dieselfde kode in Unicode. In die oorsponklike ASCII-kodes wat uit 95 teken bestaan het, was dit nie moontlik om diakritiese tekens te gebruik nie. Vanaf 1984 is 15 verskilende alfabette onder die titels ISO 8859-1 tot ISO 8859-16 ontwikkel.