Die stingel is net soos blare en wortels een van die hooforgane van die hoër plante. Dit gee stewigheid aan die plant en dra meestal blare, blomme en sytakke. By bome en struike het die stingel tot 'n stewige stam ontwikkel. Die stewigheid van die stingelweefsel is veral te danke aan die vaatbundels wat daarnaas die vervoer van voedingstowwe en assimilasieprodukte behartig. Reserwevoedsel is bowendien by baie plante in die stingel opgeberg. Die stingel ontstaan deur die verlenging van die hipokotiel, wat reeds in die embrio aanwesig is en ook met die saadlobbe verbind is. Die lengtegroei van die stingel vind in die primêre meristeem plaas, ŉ delingweefsel in die punt van die stingel. Hierdie laag selle is maar ŉ paar tiendes van 'n millimeter groot. Dit gaan geleidelik oor in die verlengingstreek, waar die selle volgens hul toekomstige funksie gerangskik word. In die differensiasiestreek wat hieronder geleë is, kry die selle hul vorm volgens die funksie wat hulle moet verrig en die verskillende weefseltipes kan hier uitgeken word. 'n Jong stingel word aan die buitekant deur 'n aaneengeslote laag selle, die epidermis, omsluit.