Die Jong Turke (Turks: Jön Türkler, van die Franse Les Jeunes Turcs) was ’n politieke hervormingsbeweging in die vroeë 20ste eeu wat hulle beywer het vir die vervanging van die Ottomaanse Ryk se absolute monargie met ’n grondwetlike regering. Hulle het ’n rebellie gevoer teen die absolute heerskappy van sultan Abdülhamid II en dit het gelei tot die Jong Turke-rewolusie van 1908. Deur die rewolusie het die Jong Turke gehelp om die Tweede Grondwetlike Typerk in die ryk te vestig, met die land se heel eerste tydperk van veelpartydemokrasie. Abdülhamid II het vroeër met die Jong Ottomane saamgewerk om in 1876 die Eerste Grondwetlike Tydperk te vestig, maar dit het nie lank geduur nie en teen 1878 het die sultan teruggekeer na ’n absolute heerskappy. Dit is gekenmerk deur uitgebreide optrede deur die polisie teen andersdenkendes en massamoorde op minderhede. Grondwetlike teenstanders van sy regering, intellektuele soos veral prins Sabahaddin en Ahmet Rıza, het as die Jong Turke bekend gestaan. Ondanks die naam het die Jong Turke nie net uit Turke bestaan nie, maar ook uit Arabiere, Albanese, Jode en aanvanklik Armeniërs en Grieke.