In Meetkunde is 'n punt 'n 0-dimensionele wiskundige voorwerp wat in 'n n-dimensionele ruimte deur n koördinate gespesifiseer kan word. Dit definieer dus 'n presiese ligging in ruimte en het geen volume, oppervlak of lengte nie. Punte word as 'n basiese element in die taal van meetkunde, fisika, vektorgrafika en talle ander velde gebruik. Die basiese meetkundige strukture in hoër dimensies – die lyn, vlak, ruimte en hiperruimte – word deur oneindige aantal punte wat op spesifieke maniere gerangskik is gebou. Die begrip van 'n punt het in Euclidiese meetkunde ontstaan. Euclides het die punt gedefinieer as "dit wat geen deel het nie", wat beteken het dat dit geen lengthd, wydte, diepte of enige ander hoër-dimensionele waarde het nie. In tweedimensionele ruimte word 'n punt voorgestel deur 'n geordende paar (a1,a2) getalle, waar a1 gewoonlik die punt se afbeelding op die x-as aandui en a2 die afbeelding op die y-axis. Vir hoer dimensies word 'n punt deur geordende versameling van n elemente, (a1, a2, ..., an) voorgestel waar n die dimensie van die ruimte is.