In die ekonomiese wetenskappe verwys die vakterm Hollandse siekte na die negatiewe ekonomiese gevolge wat uit 'n sterk styging in 'n land se inkomste (en die gepaardgaande oorwaardering van sy geldeenheid) voortspruit. 'n Sodanige effek word veral met die ontdekking van natuurlike hulpbronne (soos byvoorbeeld aardgas of ruolie) verbind, maar dit kan ook die gevolg wees van enige sterk toename in 'n nasionale ekonomie se buitelandse valutareserwes, insluitende grootskaalse regstreekse buitelandse beleggings, buitelandse ontwikkelingshulp of 'n aansienlike styging in die prys van natuurlike hulpbronne of ander uitvoergoedere waarop 'n ekonomie hoofsaaklik steun. Die Hollandse siekte het 'n drieledige effek op 'n ekonomie. Eerstens verhoog dit die pryse van verwerkte uitvoergoedere en verminder sodoende 'n land se mededingendheid op die wêreldmark. Tweedens lei die oorwaardering van die nasionale geldeenheid tot 'n sterk toename in invoere. Oor die langtermyn kan albei effekte daartoe lei dat vervaardigingskapasiteite en werkgeleenthede in die nywerheidsbedryf na ander lande met 'n goedkoper arbeidsmark verskuif word. So kan ondernemings in die vervaardigingsektor nadelig geraak word deur die welvaart wat in die primêre sektor (byvoorbeeld mynbou) geskep word.