Matthijs de Castelein (Pamele, omstreeks 1485/9 - Pamele, 1550) was 'n Oudenaardse priester wat verbonde was aan die parochiekerk van Pamele en hoof was van die rederijkerskamer Pax Vobis van Oudenaarde en De Kersouwe van Pamele. Ingevolge sy eie verklaring skryf hy 36 klugte, 38 tafelspelen, 12 stukke oor moraliteit en 30 wagenspelen, maar weinig daarvan het egter bewaar gebly. Tot sy jeugwerk behoort die drama Historie van Pyramus ende Thisbe (vermoedelik reeds vóór 1521 gedruk) en die Balladen van Doornijcke (waarskynlik in 1522 geskryf), waaruit 'n sterk anti-Franse gesindheid blyk. Voorts dig hy 'n bundel Diversche liedekens (oudste bekende druk, 1573/1574), met afwisselende inhoud, waarvoor hyself die musiek komponeer. Veral sy amoreuse- en drinkliedere munt uit deur hul losse, lugtige en sangerige trant, die eerste ook deur hul dartelende toon. De Castelein is veral bekend omdat hy die eerste uitvoerige Nederlandstalige poësie geskryf het, wat van kardinale betekenis was vir kennis van die letterkundige opvatting van die rederijkers. Hy voltooi De Const van Rhetoriken in 1548, maar sy poësie word eers vyf jaar na sy dood in 1555 te Gent uitgegee deur die rederijker Jan Cauweel.