Die invloed van postmodernisme tree sedert die tweede helfte van die 20ste eeu sterk na vore in die vakgebied van politieke wetenskap. Volgens die postmodernistiese siening beskik indiwidue nie oor ’n outonome rede wat onafhanklik kan funksioneer van subjektiewe gevoelens en sienswyses nie. Anders gestel word die mensdom se begrip van die werklikheid noodwendig beïnvloed deur die verhale en oortuigings van die kulturele groep waaraan hulle behoort. Hierdie gevolgtrekking veronderstel dat die mensdom nie insig kan verkry in die saak of daar ’n objektiewe, universele en absolute werklikheid bestaan nie. Die postmodernisme beklemtoon eerder die rol van die bewussyn in die konstruering van ’n subjektiewe realiteit – wat noodwendig die politieke landskap insluit. Hierdie pluralistiese siening van die werklikheid en relativistiese begrip van moraliteit maak postmoderne denkers skepties oor politieke denkskole wat aanspraak maak op objektiewe interpretasies van sosiale gebeure. Politieke ontleders onder die invloed van die postmodernisme verskil egter nie alleen met die gevolgtrekkings van ander benaderinge nie, maar is ook krities oor die geldigheid van die bepaalde benaderinge wat gevolg word. Die kritiese ingesteldheid van die postmodernisme kan veral in verband gebring word met poststrukturalisme en dekonstruksie.