Metabolisme (Japannees: メタボリズム, metaborizumu) was 'n avantgardistiese stroming in die na-oorlogse Japannese argitektuur waarin sekere vorme van organiese biologiese prosesse op argitektoniese megastrukture toegepas is. Net soos die liggaam deur middel van sy metabolisme aan wisselende behoeftes kan aanpas, sou 'n nuwe vorm van boukuns voortdurend verander volgens die behoeftes van die samelewing. Sodoende sou die lewenssiklus van geboorte, groei, ontbinding en heropbou ook toepasbaar wees op enige vorm van woonruimte. Die beweging het voortgespruit uit 'n byeenkoms van jong Japannese argitekte, ontwerpers en stadsbeplanners tydens die laaste Congrès Internationaux d’Architecture Moderne (CIAM XI) in Otterlo, Nederland in 1959. Argitektuurstudente van Kenzo Tange se ateljee MIT het die uitvoerbaarheid van hul voorstelle vervolgens begin toets. Een jaar later het 'n groep argitekte en ontwerpers na wie as metaboliste verwys sou word - onder wie Kiyonori Kikutake, Kishō Kurokawa en Fumihiko Maki - ter geleentheid van die Wêreldontwerpkonferensie (World Design Conference), wat in Tokio plaasgevind het, die eerste manifes van metabolistiese boukuns saamgestel waarin 'n verskeidenheid uiteenlopende invloede ingang gevind het, insluitende Marxistiese teorieë en biologiese prosesse.