Plant- of fitohormone staan bekend as hormone omdat hulle in een deel van 'n plant afgeskei word, maar ander dele van die plant beïnvloed. Die meeste van hulle het ŉ uitwerking op die groei van die plant. Nadat die struktuur van hierdie chemiese stowwe duidelik geword het, is hulle in die laboratorium vervaardig om die groeiprosesse in plante kunsmatig te beïnvloed. Hoewel die bestaan van groeibevorderende stowwe in plante reeds deur Darwin en verskillende navorsers voor hom in die 19e eeu vermoed is, het die Deen Boysen Jensen in 1911 die eerste bewys daarvoor gelewer. Hy het vasgestel dat 'n fototropiese buiging van die stingeltjies van hawerkiemplantjies opgehou het as hy die groeipunte (hawerkoleoptiele) verwyder het, maar dat die buiging weer begin het as hy 'n blokkie gelatien met die afgesnyde groeipunt daarop op die stingels sit. Sy gevolgtrekking was dat een of ander stof uit die groeipunt van die stingel deur die gelatienblokkie na die stingel moes diffundeer en daar groei veroorsaak. Die Nederlander Friedrich Went het omstreeks dieselfde tyd groeipunte van stingels afgesny en hulle op blokkies agar gesit, en daarna die agarblokkies op die stingels sonder groeipunte gesit.