'n Heksachord is 'n reeks van ses opeenvolgende tone. Die begrip van ses tone met 'n halftoon in die middel is reeds deur Hucbald in die 9e eeu beskryf, maar dit was in Guido van Arezzo se musiekteorie uit die elfde eeu waarin dit 'n sleutelrol begin speel het. Dit het so tot in die 19de eeu gebly. Guido het die uiters bekende sangstuk Ut queant laxis as uitgangspunt vir sy teorie gekies. Die stuk se eerste ses reëls begin telkens een noot hoër. Hy het die beginlettergrepe gebruik om hierdie ses toonhoogtes aan te dui: ut —— re —— mi — fa —— sol —— la In hierdie reeks is net die interval mi — fa 'n halftoon, die ander intervalle is heeltone. Dit het die moontlikheid geskep om aan te dui of 'n stap in 'n melodie groot of klein is. Voorheen het die musiekteorie net die letters A-B-C-D-E-F-G geken en daar was nie 'n aanduiding of die stappe heel- of halftone was nie. Natuurlik beweeg die meeste melodieë oor meer as ses tone en om dit in sy stelsel in te sluit het Guido die heksachorde met 'n kwint verskuif.