In farmakologie is biobeskikbaarheid 'n vorm van absorpsie en is 'n gemiddelde fraksie (persentasie) van 'n toegediende geneesmiddel wat die sistemiese sirkulasie bereik. Wanneer 'n medikasie binneaars toegedien word, is die biobeskikbaarheid daarvan 100% per definisie. Wanneer 'n medikasie egter deur ander roetes as binneaars toegedien word, is die biobeskikbaarheid daarvan oor die algemeen laer as dié van binneaars as gevolg van endoteelabsorpsie in die ingewande en presistemiese metabolisme. Wiskundig is die biobeskikbaarheid gelyk aan die verhouding van die plasma geneesmiddellading binne die vaskulêre stelsel (binneaars) tot dié buite die vaskulêre stelsel (oraal). Plasma geneesmiddellading word bepaal uit die area onder die kromme van die geneesmiddelkonsentrasie teenoor tyd. Area onder die kromme word gebruik omdat dit proporsioneel vergelykbaar is met die dosis wat die sistemiese sirkulasie binnegekom het. Biobeskikbaarheid van 'n geneesmiddel is 'n gemiddelde waarde; om bevolkingsveranderlikheid in ag te neem, word die standaardafwyking met ± getoon. Om te verseker dat 'n pasiënt wat die middel swak opneem, toepaslik gedoseer word, word die onderste waarde van die standaardafwyking aangewend om werklike biobeskikbaarheid voor te stel en om die geneesmiddeldosis te bereken wat nodig is vir die pasiënt om sistemiese konsentrasies wat soortgelyk is aan die binneaarse formulering te bereik.