Erik IV (Deens: Erik Plovpenning; 1216 – 9 Augustus 1250) was van 28 Maart 1241 tot met sy dood koning van Denemarke. Hy was die seun van koning Waldemar II en sy tweede vrou, Berengária van Portugal, en die broer van konings Abel en Christoffel I. In 1218, kort ná sy dood, het Erik die Hertog van Sleeswyk geword. Ná die dood van die troonopvolger, sy halfbroer Waldemar, is hy op 30 Mei 1232 aangestel as koning en sy pa se medeheerser. Sy jonger broer Abel het toe die Hertog van Sleeswyk geword. Toe sy pa in 1241 dood is, het Erik outomaties die troon bestyg. Sy bewind is gekenmerk deur bitter gevegte en ’n burgeroorlog teen sy broers, veral Abel, wat blykbaar ’n onafhanklike posisie wou hê en gesteun is deur die grawe van Holstein. Erik het ook geveg teen die kleinboere van Skone wat in opstand gekom het weens swaar belasting, onder andere op ploeë. Die aantal ploeë wat ’n boer besit het, is gebruik as ’n aanduiding van hoe groot sy grondgebied was (hoe meer ploeë, hoe groter grondgebied).