Die Dietse Kinderfonds (DKF) het na die Tweede Wêreldoorlog 'n klein groepie Duitse weeskinders na Suid-Afrika gebring. Hulle het as volwassenes 'n beduidende bydrae tot hul nuwe vaderland gelewer. Die DAHA (Deutsch Afrikanischer Hilfsausschuss) en die VNLK (Vrouenoodlenigingskomitee) onder beskerming van die Broederbond het tussen 1945 en 1957 'n kwartmiljoen pond ingesamel om noodlenigingswerk in die na-oorlogse Duitsland te onderneem. Prominente lede van hierdie groep het op 'n voorstel van mev. Nellie Liebenberg die DKF gestig met die doel om 10 000 oorlogswesies na Suid-Afrika te bring. Aan die eenkant was die oogmerk met die skema humanitêr, maar ook om ereskuld te delg vir die Duitse steun tydens en na die Tweede Vryheidsoorlog. 'n Derde, maar dalk in die destydse tydgees die belangrikste, was om die Afrikanervolk te versterk. Van Afrikanerkant was die voorwaardes dat die kinders gesond, Protestant, suiwer Duits en tussen 3 en 8 jaar oud moes wees. Die Afrikaner-nasionaliste was baie opgewonde oor die plan, maar die Smuts-regering was van mening dat die projek probleme kon skep.