Olaf II van Denemarke of Oluf IV Haakonsson (1370 – 23 Augustus 1387) was van 1376 tot 1387 as Olaf II koning van Denemarke en van 1380 tot 1387 as Olaf IV koning van Noorweë. Hy was die seun van koning Haakon VI van Noorweë en koningin Margrethe I van Denemarke en dus die kleinseun van Magnus II van Swede en Waldemar IV van Denemarke. Hy was ook ’n aanspraakmaker op die troon van Swede. Olaf is in 1375 op vyfjarige ouderdom as koning van Denemarke gekies met koningin Margrethe as sy regent. Sy het ’n kroningshandves namens hom onderteken omdat hy eers op vyftien koning kon word. Daarin het Olaf onder andere onderneem om die land terug te gee wat sy oupa Waldemar IV tydens sy bewind gekonfiskeer het. In 1380 met sy pa se dood het Olaf koning van Noorweë geword. Selfs toe hy in 1385 meerderjarig geword het, het sy ma deur hom regeer. Noorweë en Denemarke is dus onder Olaf verenig in ’n persoonlike unie. Die twee lande sou, met kort onderbrekings, dieselfde koning hê tot met Noorweë se onafhanklikwording in 1814.