George Catlett Marshall (Uniontown, Pennsylvanië, 31 Desember 1880 - Washington D.C., 16 Oktober 1959) was 'n Amerikaanse vyfster-generaal. Hy is veral bekend vir sy Marshall-plan, wat ten doel gehad het om Amerikaanse finansiële steun aan te wend vir die herstel van Wes-Europa na die Tweede Wêreldoorlog. Hy het hiervoor die Nobelprys vir Vrede in 1953 ontvang. Marshall is in 'n middelklasgesin gebore. Nadat hy in 1901 aan die Virginia Military Institute gestudeer het, betree hy die Amerikaanse weermag. Hy dien in verskillende rolle in die VSA en die Filippyne waar hy gestasioneer was en opgelei was in moderne oorlogvoering. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is hy in die somer van 1917 na Frankryk met die rang van kaptein as hoof van die opleiding en beplanning vir die eerste infanterie divisie. Halfpad deur die jaar 1918 word hy bevorder na die hoofkwartier van die Amerikaanse Expeditionary Forces, waar hy 'n beplanner vir Amerikaanse operasies geword het. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die ontwerp en koördinering van die Meuse-Argonne-offensief, wat Duitsland tot oorgawe gedwing het. In 1919 word hy adjudant (aide de camp) van generaal John Pershing.