Johann Nepomuk von Fuchs (15 Mei 1774 – 5 Maart 1856) was 'n Duitse chemikus en mineraloog, en koninklik Beierse geheimraadslid. Hy is in Mattenzell, naby Falkenstein in die Beierse Woud gebore. In 1807 het hy professor van chemie en mineralogie by die Ludwig Maximilian Universiteit geword, wat toe nog in Landshut geleë was, en in 1823 het hy die pos van bewaarder van die mineralogiese versamelings te München gekry, waar hy drie jaar later as professor aangestel is, toe die universiteit daarheen verskuif is. Hy het in 1852 afgetree, en die koning van Beiere het vir hom in 1854 'n adeltitel verleen. Hy is op 5 Maart 1856 in München oorlede. Hy is hoofsaaklik bekend vir sy mineralogiese waarnemings en vir sy werk op waterglas (natriumsilikaat). Hy het dit gebruik om stereochromie te ontwikkel: 'n vorm van freskoskildery waar die pigmente met waterglas vasgelê word. Histories is natrium silikaat soms "Fuchs se oplosbare glas" genoem. Hy het 'n wetenskaplike metode ontwikkel vir die vervaardiging van sement en bydraes gemaak tot die wetenskap van die amorfe staat van vastestowwe.