In musiek of musiekteorie is die supertonika die tweede trap of noot van ’n diatoniese toonleer, een trap bo die tonika. Dit word in solfege as re gesing. In musiekteorie kan die supertonika-akkoord deur die Romeinse syfer ii in ’n majeurtoonleer verteenwoordig word, wat toon dat die akkoord ’n mineurakkoord is (byvoorbeeld D-F-A in C-majeur), of iio in ’n natuurlike mineurtoonleer, wat aandui dat die akkoord ’n verminderde akkoord is (byvoorbeeld D-F-A♭ in C natuurlike mineur), in die tweede omkering is dit 'n sesvierakkoord (A♭-D-F), en as die derde verhoog word, is dit ’n vergrotesesde-akkoord (A♭-F♯). As dit in die majeur of mineur is, is die akkoord in die majeur (D♭-F-A♭), deur die verlaging van die tweede trap van die toonleer (ook die sesde in die majeur) en dan is dit ’n Napolitaanse sesde-akkoord, N6 of ♭II6. Die supertonika kan verhoog word as deel van die gemeenskapliketoon verminderde sewende-akkoord, ♯iio7.