Die 25 spesies seeperde (subfamilie Hippocampinae) kan beskou word as seenaalde waarvan die kop met 'n hoek van 90° na die bors geknak is en waarvan die stert tot 'n grypstert ontwikkel het. Hierdie diertjies swem gewoonlik met die romp in 'n vertikale houding, maar hulle kan ook op hul rûe swem as hulle vinniger wil beweeg. Wanneer hy rus, anker die dier hom met sy grypstert aan ’n voorwerp, net soos 'n slingeraap aan 'n tak. Die buidelsak van die mannetjie kom in sy stert voor. Gedurende die paartyd word 'n sponsagtige weefsel hierin gevorm wat die eiers van voedsel en suurstof moet voorsien. Die eiers besit geen ander bron van suurstof nie; die buidelsak is so lugdig dat dit selfs opswel indien daar dooie larwes in is wat 'n verrottingsgas laat ontstaan. Die sponsagtige weefsel vervul dus in baie opsigte dieselfde funksie as die plasenta by soogdiere. Wanneer die larwes uit die eiers kom, bly hulle 'n tyd lank in die buidelsak voordat die mannetjie hulle deur die opening van die sak na buite pers.