Die Edik van Fontainebleau (Frans: Édit de Fontainebleau) was 'n verordening wat deur die Franse koning Lodewyk XIV uitgevaardig is en wat op 22 Oktober 1685 in Frankryk van krag geword het. Die verordening het die edikte van Nantes en van Nîmes herroep en staan ook as die Herroeping van die Edik van Nantes of Révocation (Fr., "herroeping") bekend. Die Edik van Nantes is op 13 April 1598 deur Hendrik IV van Frankryk uitgevaardig en het die plaaslike Calvinistiese Protestante, oftewel Hugenote, wesenlike regte in die grotendeels Katolieke nasie gebied. Hendrik IV wou deur middel van die verordening burgerlike eendrag bevorder. Die Edik van Nantes het algemene vryheid van gewete aan indiwidue gebied en het spesifieke konsessies aan die Protestante gemaak, soos amnestie en die herinstelling van hul burgerregte. Dit het die Hugenote toegelaat om hul geloof uit te oefen en het hulle teen vervolging deur die staat beskerm. Die Edik was die begin van die einde van die religieuse oorloë wat Frankryk gedurende die tweede helfte van die 16de eeu geteister het. Die Kardinaal de Richelieu was weens die bedreiging van die Katolieke Huis van Habsburg in beide sy buitelandse en binnelandse beleide verdraagsaam teenoor Protestante.