Die Joodse diaspora (Oud-Grieks: διασπορά, verstrooiing, uitsaaiing) begin met die ondergang van die koninkryk van Juda in 586 v.C. Na die vernietiging van die eerste Tempel van Jerusalem ongeveer 587 v.C. deur die Babiloniërs vertrek 'n deel van die bevolking van Juda na Egipte; die grootste deel van die bevolking gaan in ballingskap na Babilon. In Babilon word die Judeërs in afgeslote nedersettings, waar hulle hul tradisies en godsdiens kon beoefen saamgetrek. Hierdie lewenswyse, as minderheid met 'n eie geloof en juridiese status, word as die Joodse diaspora beskryf. Die bewind van die Israeliete in die land Israel is ingelui in ongeveer 1250 v.C. toe Josua dié gebied ingeneem het. Die Israeliete het die land Palestina binnegedring deur die Jordaanrivier oor te steek. Hulle het die Koninkryk van Heshbon aangeval en vernietig. Dié oorwinning het hulle beheer gegee oor die grootste gedeelte van die land tussen die Arnon- en Jabbok-riviere. Kort voor hul laaste aanslag op Palestina het Moses gesterf sonder dat hy ooit die beloofde land ingegaan het (Deuteronomium 34).