Magneetsweeftreine is eintlik nie treine in die ware sin van die woord nie, aangesien hulle deur middel van 'n magneetveld sowat tien sentimeter bo hulle spoorbaan sweef. Die sweeftoestand word deur magnetiese aantrekking of afstoting gegenereer. Dit maak wiele meesal oorbodig (met die uitsondering van die bedryf teen 'n lae spoed). Die Engelse vakterm maglev is 'n neologisme (afgelei van magnetic levitation), wat in die sestigerjare deur die Amerikaanse fisikus Howard T. Coffey geskep is. Reeds in die jaar 1922 het die Duitse ingenieur Hermann Kemper met die ontwikkeling van tegnologieë vir 'n magneetsweeftrein begin. Op 14 Augustus 1934 is die Rykspatent 643 316 vir die tegnologie van elektromagnetiese sweefvoertuie aan hom verleen. Aanvanklik is die bou van 'n toetslyn vir hoëspoedtreine oorweeg, maar weens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is hierdie planne uiteindelik nie geïmplementeer nie. Eers in 1969 het die Wes-Duitse regering die Transrapid-ontwerp vir 'n magneetsweeftrein, wat deur die Duitse maatskappy Thyssen ontwikkel is, goedgekeur. Die eerste magneetsweeftrein, wat ook passasiers kon vervoer, die magneetsweef-toetsvoertuig Transrapid 2, is op 11 Oktober 1971 deur die Wes-Duitse maatskappy Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) in München-Allach aan die publiek bekend gestel.