Byeterapie of Apiterapie (Engels: "Bee Therapy", "Apitherapy") is 'n tak van alternatiewe medisyne wat heuningbyprodukte gebruik, insluitend heuning, stuifmeel, propolis, koninklike jellie en byegif. Voorstanders van byeterapie maak aanspraak op die gesondheidsvoordele wat nie deur bewysgebaseerde medisyne ondersteun word nie. Dit word as 'n skynwetenskapplike behandeling beskou. Verwysings na mediese eienskappe van byprodukte kan in Chinese, Koreaanse, Russiese, Egiptiese en Griekse tradisionele medisyne gevind word en byeterapie word beoefen sedert die tyd van Hippokrates. Die meer moderne studie van byeterapie, spesifiek diê van byegif, is begin deur die Oostenrykse dokter Philipp Terčin in 1888 toe hy geskryf het oor "'n besondere verbinding tussen die bysteek en die rumatiek." Meer onlangse alternatiewe geneeskundige praktyke word toegeskryf aan die Hongaarse dokter Bodog F. Beck wat in 1935 die uitdrukking "byegifterapie" bedink het, en die byeboer Charles Mraz (1905–1999) in die laaste helfte van die twintigste eeu. In 1957 het die Ministerie van Gesondheid van die USSR die gebruik van byegif goedgekeur om sekere kwale te behandel met die goedkeuring van die Russiese dokter Nikolay Artemov se "Instruksies vir Bysteekgifterapie".