’n Aksiepotensiaal in fisiologie is ’n golf van elektriese ontlading oor die membraan van ’n opwekbare, dus prikkelbare, sel soos ’n neuron of spiersel na dele wat in rus verkeer. Hulle maak dit moontlik om inligting vinnig tussen verskillende weefsels te stuur, al met die neuron se akson langs na die terminaal aan die eindpunt van die akson, wat dan met ander neurone by sinapse bind om die inligting verder te stuur. Die senuweestelsel maak uitvoerig gebruik van aksiepotensiale om inligting tussen senuselle onderling uit te ruil, maar ook tussen senuselle en ander soorte selle (spier- of klierselle) of tussen spierselle onderling, soos in die hartspier. Aksiepotensiale is ’n noodsaaklike eienskap van die dierelewe, maar kom ook in sommige plante voor. Verskillende faktore is nodig om ’n aksiepotensiaal te genereer. Eerstens moet daar ’n ekstrasellulêre prikkel wees, byvoorbeeld ’n senuoordraer. Dit lei tot ’n depolarisasie van die selmembraan, wat weer lei tot die verplasing van hierdie depolarisasie met die neuron se akson langs in ’n selfondersteunende proses.