Die Reël van Sint Benediktus (Latyn: Regula Sancti Benedicti) is 'n boek met voorskrifte wat in 516 deur Benediktus van Nursia geskryf is vir monnike wat in 'n klooster onder die gesag van 'n ab woon. Die gees van sint Benediktus se voorskrifte word opgesom in die leuse van die Benediktynse Konfederasie: pax ("vrede") en die tradisionele ora et labora ("gebed en werk"). In vergelyking met ander voorskrifte verskaf die reël 'n gematigde weg tussen individuele besieling en geformuleerde institusionalisme; vanweë dié middeweg was dit baie gewild. Benediktus het hom uitgespreek oor die behoeftes van monnike in 'n gemeenskapsomgewing: om die vereiste orde te vestig, 'n begrip van die verhoudingsnatuur van die mens te koester en 'n spirituele vader te erken wat die individu se poging tot askese en spirituele groei wat vir die vervulling van teose nodig is, kan ondersteun en versterk. Die Reël van Sint Benediktus is 15 eeue lank deur die Benediktyne gevolg. Sint Benediktus word soms beskou as die stigter van Westerse monastisisme vanweë die hervormings van die huidige Katolieke hiërargie wat sy reël teweeggebring het.