Reënvalstimulasie is die kunsmatige stimulasie van ŉ potensiële reënwolk deur afkoeling en/of die toevoeging van kunsmatige kondensasiekerne sodat die neerslag uit die wolk (reën of haelkorrels) vroeër, in groter hoeveelhede of in veranderde vorm kan plaasvind. Eksperimente met reënvalstimulasie, 'n vorm van weersbeïnvloeding, het reeds in 1946 in die VSA begin en is sedertdien in minstens 74 lande uitgevoer, onder meer ook in Suid-Afrika, waar droogtetoestande en hael 'n groot bedreiging vir die landbou is. Die aanwesigheid van wolke gekondenseerde waterdamp - in die atmosfeer is nog lank nie 'n waarborg dat dit wel gaan reën nie. Waterdruppels wat uit waterdamp ontstaan, is dikwels nog te klein, en dus te lig, om as reëndruppels deur die luglae te val. Die watermolekules pak saam om kondensasiekerne wat vry in die atmosfeer voorkom. Kondensasiekerne is stofdeeltjies wat op verskeie maniere in die atmosfeer beland. Dit kan as-deeltjies van vulkaniese uitbarstings wees, of soutkristalle (bo die see), opgewaaide mikroörganismes of selfs die resultaat van menslike bedrywighede (verkeer en nywerheid). Die kerne is dikwels higroskopies, en vog uit die lug word dus daardeur aangetrek.