Hierdie naam is volgens die Oos-Slawiese gebruik; die patroniem is Nikolajewitsj en die van is Romanof. Groothertog Michail Nikolajewitsj van Rusland (Russies: Михаи́л Никола́евич; 25 Oktober [O.S. 13 Oktober] 1832 – 18 Desember [O.S. 5 Desember] 1909) was die jongste kind van keiser Nikolaas I van Rusland en prinses Charlotte van Pruise (keiserin Aleksandra Fjodorowna), en een van die stamvaders van die takke van die Russiese keiserlike familie. Hy was ’n militêre leier, staatsman, veldmaarskalk en voorsitter van die Russiese Staatsraad (1881-1905). Michail is in Peterhof by Sint Petersburg gebore en na sy pa, Nikolaas I, se jonger broer Michail Pawlowitsj genoem. Sy militêre loopbaan het in 1846 begin en in 1852 het hy ’n veldmaarskalk geword. Van November 1852 tot Mei 1855 was hy bevelvoerder van Wagartilleriebrigade. Hy was ook van die begin van die Krimoorlog daarby betrokke. Vir besondere diens by die Slag van Inkerman het hy die Orde van Sint Joris ontvang. Van 1855 af was hy die bevelvoerder van verskeie eenhede. Van 1862 tot 1882 was hy onderkoning van die Kaukasus, met Tbilisi as setel, en bevelvoerder van die Kaukasiese weermag.