Die Indiese kontrakarbeidstelsel (Indian indenture system) was 'n langdurige stelsel van kontrakarbeid, 'n vorm van skuldslawerny, waardeur 3.5 miljoen Indiërs na die verskillende kolonies van Europese moondhede vervoer is om arbeid te verskaf vir hoofsaaklik suikerplantasies. Dit het begin met die afskaffing van slawerny in 1833 en geduur tot 1920. Dit het gelei tot die ontstaan van 'n groot Indiese diaspora, wat vanaf die Indiese Oseaan (Suid-Afrika, Kenia, Tanzanië, Mosambiek, Malawi, Zambië, Zanzibar, Uganda, Malawi, Lesotho, die Seychelle, Reunion en Mauritius) versprei het tot die Stille Oseaan (Fidji) tot die Atlantiese Oseaan (die Karibiese Eilande, Trinidad en Tobago, Guyana, Suriname, St Kitts en Nevis, St Lucia, Belize, Guadeloupe, Martinique, Grenada, Saint Vincent en die Grenadines en Jamaika) en bygedra het tot die groei van die bevolking van Indo-Karibië, Indo-Fidji en Indo-Afrika. Die Britte wou Indiërs hê om in Natal as arbeiders te werk. Maar die Indiërs het geweier en gevolglik het die Britte die kontrakarbeidstelsel begin.