Arabiese syfers, streng gesproke Indo-Arabiese of Hindo-Arabiese syfers, is die syfers wat deesdae in die meeste kulture gebruik word om getalle aan te dui. Dit bestaan uit tien tekens of simbole: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 0, of 'n kombinasie daarvan. Dit is 'n posisionele stelsel. Die waarde van 'n syfer hang nie net van die tekens wat gebruik word af nie, maar ook van die posisie daarvan in die getal. Hierdie simbole is om en by in die jaar 500 in Indië uitgevind, en in die 10de eeu deur die More aan Wes-Europa bekendgestel. Aanvanklik het talle volke syfers gebruik waarvan die waarde nie soseer van die posisie afhang nie, maar van die tekens self. Die bekendste voorbeeld hiervan is die Romeinse syfers, wat tans steeds gebruik word. Voorbeeld van 'n getal: in Arabiese syfers: 304 in Japanse / Sjinese syfers: 三百四 / 三百〇四 in Romeinse syfers: CCCIV (as mens die aftrekreëls ignoreer kan die getal ook as CCCIIII, IIIICCC en as CIICIIC geskryf word) Romeinse syfers het nie 'n nul nodig nie.