Die term Beleg van Leningrad (Russies блокада Ленинграда) verwys na die beleg van die tweede grootste stad van die Sowjetunie, die huidige Sint Petersburg, deur die Duitse weermag en Finse troepe gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Die beleg het op 8 September 1941 begin, toe 2,5 miljoen inwoners (onder wie 400 000 kinders) sonder kos- en brandstofvoorrade in die stad vasgevang was, en het voortgeduur tot 27 Januarie 1944. Volgens beramings het meer as 1,1 miljoen Leningraders van honger en koue gesterf. Die beleg was nie daarop gemik om die stad in te neem nie, maar om sy bevolking stelselmatig van honger te laat sterf. Dit word by die afskuwelikste oorlogsmisdade gereken wat deur die Duitse weermag tydens die oorlog teen die Sowjetunie gepleeg is. Die inname van Leningrad was een van drie strategiese doelwitte van die Duitse Operasie Barbarossa, die kodewoord vir die aanval op Sowjet-Rusland, en die militêre hoofdoelwit van die Duitse Heeresgruppe Nord ("Leërgroep Noord"). Hierdie strategie is aangemoedig deur Leningrad se politieke status as voormalige hoofstad van Rusland en as simboliese hoofstad van die Russiese Rewolusie in 1917, sy militêre betekenis as een van die hoofbasisse van die Sowjet-Russiese Oosseevloot en sy belangrikheid as nywerheidstad wat 'n groot aantal wapenfabrieke gehuisves het.