Lagrange-meganika is 'n herformulering van klassieke meganika, deur die Italiaans-Franse wiskundige en astronoom Joseph-Louis Lagrange in 1788. In Lagrange-meganika, word die trajek van 'n stel deeltjies afgelei deur die Lagrange-vergelykings op te los in een van twee vorme, òf die Lagrange-vergelykings van die eerste soort, wat randvoorwaardes eksplisiet as bykomende vergelykings uitdruk, dikwels deur middel van Lagrange-vermenigvuldigers; òf die Lagrange-vergelykings van die tweede soort, wat die randvoorwaardes direk inkorporeer deur oordeelkundige keuse van veralgemeende koördinate. In elke geval is die Lagrange-funksie, soms die Lagrangiaan genoem, 'n funksie van die veralgemeende koördinate, hul tyd-afgeleides, en van tyd, en bevat die inligting omtrent die dinamika van die stelsel. Lagrange-meganika behels geen nuwe fisika nie, en is tewens minder algemeen as Newtoniese meganika. Newton se wette kan nie-konserwatiewe kragte soos wrywing insluit, maar moet beperkende kragte eksplisiet insluit en is mees geskik vir kartesiese koördinate. Lagrange-meganika is ideaal vir stelsels met konserwatiewe kragte en vir die systap van beperkende kragte, en sekere (nie alle) nie-konserwatiewe kragte, in enige koördinaatstelsel.