Uitstel (van die Latynse "procrastinare", saamgestel uit die voorvoegsel  pro-, "vorentoe", en agtervoegsel -crastinus, "tot die volgende dag") is die vermyding van 'n taak wat afgehandel moet word. Gregory Schraw, Theresa Wadkins en Lori Olafson het in 2007 drie kriteria geïdentifiseer waarvolgens 'n gedrag as uitstel geklassifiseer kan word: Dit moet teenproduktief, onnodig en vertragend wees. Volgens 'n 2007-studie deur Steel is uitstel die "doelbewuste vertraging van 'n voorgenome aksie ondanks die verwagting om as gevolg daarvan slegter daaraan toe te wees." Sabini & Silver redeneer dat vertraging en irrasionaliteit twee hoofkenmerke van uitstel is. Om 'n taak te laat oorstaan, redeneer hulle, is nie uitstel indien daar 'n rasionele rede daarvoor is nie. Die genotbeginsel kan ook vir uitstel verantwoordelik wees; soms verkies 'n persoon om negatiewe emosies te vermy en om spanningsvolle take uit te stel. Die oortuiging dat 'n mens beter onder druk werk, is 'n bykomende aansporing vir die uitstel van take.