In teater is ’n monoloog (uit Grieks: μονόλογος, uit μόνος mónos, "alleen” en λόγος lógos, "spraak") ’n toespraak wat deur ’n enkele karakter gelewer word. Dit word gewoonlik gebruik om hulle gedagtes hardop uit te spreek, maar word soms ook direk aan ’n ander karakter of die gehoor gerig. Monoloë kom regoor die spektrum van die dramatiese media (toneelstukke, films, ens.), sowel as niedramatiese media soos poësie voor. Alhoewel daar baie ooreenkomste tussen monoloë en ander literêre middels is, insluitend alleenspraak, apostrowe en tersydes, is daar wel verskille. Monoloë is soortgelyk aan poësie en plotselinge wetes (epifanieë) in die sin dat daar een “stem” is, maar daar bestaan verskeie verskille tussen hulle. ’n Alleenspraak behels byvoorbeeld ’n karakter wat sy of haar gedagtes en gevoelens aan hom-/haarself en die gehoor verwoord sonder om enige van die ander karakters aan te spreek. ’n Monoloog is die gedagtes van ’n persoon wat hardop uitgespreek word. Monoloë word ook van apostrowe onderskei waar die spreker of skrywer ’n denkbeeldige persoon, nielewende voorwerp of idee aanspreek.