Die Ougelowiges (Russies: старове́ры; staroweri) het ná 1666–1667 afgeskei van die amptelike Russies-Ortodokse Kerk uit protes teen die hervormings van patriarg Nikon. Hulle het vasgeklou aan die liturgiese praktyke wat voorheen in die Kerk beoefen is. In 987 het grootprins Wladimir I van Kiëf die Christelike geloof aanvaar nadat die Oosters-Ortodokse gebruike van die Bisantynse kerk hom beïndruk het. Rusland het die dienste, evangelie, sakramente en rites van die Ortodokse Kerk aangeneem. Teen die middel van die 17de eeu het Griekse en Russiese kerkamptenare, insluitend Nikon, Russiese patriarg van 1652 tot 1658, agtergekom daar is verskille tussen die gebruike in die Russiese en die res van die Ortodokse kerke. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die Russiese Kerk rites ontwikkel het wat verskil van die oorspronklike Kerk. Nikon, wat ondersteun is deur tsaar Aleksei, wat van 1645 tot 1676 regeer het, het in 1652 ’n sinode saamgestel om Russiese en Griekse liturgiese boeke met mekaar te vergelyk. In 1666 het ’n tweede sinode van patriarge en biskoppe die hervormings bekragtig.