Die bergskilpad (Stigmochelys pardalis, voorheen Geochelone pardalis) is 'n groot en aantreklik-gemerkte skilpad, wat voorkom in die savannes van Oos- en Suider-Afrika, van Soedan tot in die Kaap. Bergskilpaaie wei in semi-droë, doringagtige en grasveldareas, hoewel hulle by uitsondering in natter gebiede opgemerk word. In sowel bloedig warm as yskoue weer kan hulle hul toevlug tot verlate jakkals- en erdvarkgate neem. Die enigste rede vir 'n bergskilpad om self te grawe is om 'n nes te maak om eiers in te lê. Hulle het tot ses neste, elk met ses tot 15 eiers. Die eiers word in die somer gelê en broei 10 tot 15 maande later uit. Die kleintjies kan met Bell se skarnierskilpad verwar word. Die dieet bestaan hoofsaaklik uit verskillende soorte gras, bene en hiënamis. Hulle vreet ook vetplante en distels, en in gevangeskap kaktusse. Bergskilpaaie is gemiddeld 30 tot 45 cm (maksimum 70 cm) lank. Hulle word gewoonlik tussen 80 en 100 jaar oud. Dit is die grootste en die mees wydverspreide landskilpad in die Suider-Afrikaanse streek. Drie bergskilpaaie in 'n dieretuin.