'n Logaritme is 'n wiskundige funksie, gewoonlik afgekort tot log. Die logaritmiese funksie word gedefinieer as die inverse van 'n eksponensiële funksie ('n mag met vaste grondtal, as funksie van die eksponent). Om dit duidelik te spesifiseer word die grondtal benodig. Die volgende drie logaritmes word dikwels gebruik: Logaritmes met grondtal 10. Mens praat van 'n Briggse logaritme en noteer dit as log, log10, lg of 10log. Logaritmes met grondtal e. Mens praat hier van 'n natuurlike logaritme, of Neperiaanse of Neperse logaritme, na die uitvinder John Napier. Die natuurlike logaritme word dikwels genoteer as ln, maar mense skryf ook soms log in vakgebiede waarby dit vanselfsprekend is dat die natuurlike logaritme bedoel word. Logaritmes met grondtal 2. Die tipe logaritmes kom algemeen in rekenaarwetenskap voor. Hulle word dikwels genoteer as log2 of 2log, lb of kortweg log, as gesien in die konteks, die grondtal 2 vanselfsprekend is. Die logaritme vir die grondtal a van 'n getal x is die mag waartoe mens die grondtal a moet verhef om x as uitkoms te kry, dus: q = log a ⁡ ( x ) ⟺ a q = x {\displaystyle q=\log _{a}(x)\Longleftrightarrow a^{q}=x} .