Valerius Maximus was 'n Latynse skrywer en outeur van 'n versameling historiese anekdotes. Hy het sy werk gelewer in die regeringstyd van Tiberius. Niks is bekend omtrent sy lewe nie, behalwe dat sy familie arm en sonder aansien was, en dat hy alles te danke gehad het aan Sextus Pompeius (konsul in 14 n.C.), prokonsul van Asië, wat hy in die jaar 27 n.C. na die ooste vergesel het. Pompeius was in die midde van 'n literêre kring waaraan Ovidius ook behoort het, en was verder 'n boesemvriend van die mees geagte literêre prins van die keiserfamilie, naamlik Germanicus. Oor Valerius se ingesteldheid jeens die keiserfamilie was daar dikwels 'n wanpersepsie, en hy is geteken as 'n dwepende vleier van dieselde aard as Martial. Maar indien die verwysings na die keiserlike administrasie noukeurig nagegaan word, kan sy geskrifte gesien word as onbuitensporig wat betref soort of hoeveelheid. Min sal tans vir Tiberius 'n titel misgun, met sy algehele optrede in ag genome, soos salutaris princeps, wat vir 'n voorafgaande generasie sou voorkom as skaamtelose aanprysing.