Ten spyte daarvan dat die Britse militêre owerhede sedert September 1900 dit sy doelbewuste strewe gemaak het om die nievegtende bevolking van die twee Boererepublieke op verskillende punte in konsentrasiekampe saam te trek, het hul geen stappe geneem om te sorg dat daar behoorlike akkommodasie vir die krygsgevange grysaards, vroue en kinders op die beplande konvergeerpunte beskikbaar gestel word nie. Die hoofkenmerk van die konsentrasiekampe was dus uit die staanspoor gebrek aan huisvesting. Aanvanklik, tot en met Februarie 1901, het die beheer en administrasie van die “refugee”- en konsentrasiekampe by die militêre owerhede berus en is dit eintlik deur die distrikskommissarisse waargeneem. Met die oorskakelik van militêre tot siviele beheer is ŉ aantal “bevoegde siviele amptenare” na Transvaal gestuur om die kamporganisasie te behartig en is groter administratiewe eenvormigheid verseker as wat voorheen moontlik was. Oorbevolking van kampe en die gevolglike bemoeiliking van die werk van elke superintendent en sy personeel asook die ooreising van kampdokters het die kamporganisasie opvallend gestrem. Die Irenekamp was ook erg oorbevolk. In Mei 1901 was daar pertinenete gevalle van 19 en 20 persone wat in een tent, wat vir vier tot vyf mense bedoel is, opgehoop is.