'n Gedrukte stroombaan word gebruik vir die montering van elektroniese komponente. Dit dien as 'n basis waarop elektroniese komponente gemonteer word, en huisves ook die elektriese verbinding tussen die komponente. Frank J. Sprague het in 1904 reeds 'n idee gehad om 'n gedrukte stroombaan te ontwikkel om punt-tot-punt bedrading te vervang. As vakleerling het Sprague die idee met sy mentor, Thomas Edison bespreek, en hulle het besluit om te eksperimenteer met die silwerreduseringsmetode, wat gebruik word in die vervaardiging van spieëls, asook met die druk van grafietpasta op papier. Op 2 Maart 1925 het Charles Ducas die eerste gedrukte stroombaan in die VSA gepatenteer. Sy patent was gebaseer op die montering van metaalgeleiers op isoleermateriaal, om die vervaardiging van elektriese toestelle te vereenvoudig. Ducas het 'n stensil gebruik om repies van geleidende pasta op 'n isoleermateriaal mee af te druk. Na die verwydering van die stensil was 'n elektrolitiese metaalafsettingsmetode gebruik om die repies van geleidende pasta mee te versterk. Hierdie ontwikkeling het die vervaardiging van elektriese toestelle aansienlik vereenvoudig. Die grootste deurbraak in die ontwikkeling van die moderne gedrukte stroombaan was egter in die 1940's deur Paul Eisler.