In die taalkunde is grammatikalisering (ook genoem grammatikalisasie) ŉ proses waarvolgens leksikale items (dit is woorde in hul oorspronklike, letterlike betekenis) stelselmatig ontwikkel om grammatikale merkers te word (woorde wat 'n bepaalde funksie in taal verrig, soos byvoorbeeld 'n hulpwerkwoord wat tempus, aspek of modaliteit merk). Grammatikalisering is ŉ kragtige aspek van taal, aangesien dit nuwe funksiewoorde binne ŉ taal skep deur funksies te skei van hul oorspronklike verbuigings en gebonde konstruksies (bv. inhoudswoorde). Dit is ŉ navorsingsveld binne historiese taalkunde, in die groter studie van taalverandering, wat op spesifieke prosesse van leksikale en grammatikale verandering fokus. Om die proses beter te begryp moet ŉ onderskeiding getref word tussen leksikale items of inhoudswoorde, wat spesifieke leksikale betekenis het, en grammatikale items of funksiewoorde met min of geen leksikale betekenis, wat ten doel het om die grammatikale verhoudings tussen verskillende woorde binne ŉ uiting uit te druk. Grammatikalisering is al gedefinieer as "die verandering waarvolgens leksikale terme en konstruksies in sekere linguistiese gevalle ten doel het om grammatikale funksies te verrig, en, na grammatikalisering, voortgaan om nuwe grammatikale funksies te ontwikkel ". Eenvoudig gestel is grammatikalisering die proses waarvolgens ŉ leksikale woord of woordgroep sommige of alle leksikale betekenis verloor en begin om ŉ meer grammatikale rol te vervul.