Zen is 'n skool of stroming van Mahayana-Boeddhisme wat in die 6de eeu in China as Chán ontwikkel het. Dit het suidwaarts na Vietnam, na Korea en ooswaarts na Japan versprei. Die term Zen is afgelei van die Japannese uitspraak van die Middel-Chinese woord 禪 [dʑjen], in moderne Mandaryn: Chán, wat op sy beurt van die Sanskriet-term dhyāna afgelei is en rofweg as "absorpsie" of "meditatiewe toestand" vertaal kan word.. Zen beklemtoon die fundamentele doel van geestelike verligting en regstreekse insig in die Boeddhistiese leerstellings. Sodoende word blote kennis van soetras en doktrines as minder belangrik geag en die voorkeur aan regstreekse kennis deur zazen (gedissiplineerde sittende meditasie) en interaksie met 'n bekwame meester en leraar gegee. In die 9de eeu het Chinese meesters 'n nuwe leerstyl ontwikkel waarin paradoksale stories sentraal gestaan het wat in Japan koan genoem word. Leerders se aandag is op 'n moeilike intellektuele raaisel of 'n enkele woord gevestig waardeur hulle 'n soort geestelike verwekking sou beleef.