Pictorialisme was 'n stylrigting in die laat 19de eeuse en vroeë 20ste eeuse kunsfotografie. Die doelwit van pictorialistiese fotograwe was nie om 'n foto van 'n onderwerp te neem soos dit vir 'n klein oomblik in die realiteit gelyk het nie, maar eerder om 'n simboliese afbeelding van gemoedstoestande of grondleggende waardes te skep. As internasionale kunsstroming was pictorialisme 'n poging om fotografie as 'n kunsvorm te vestig wat gelykstaan aan ander visuele kunste. Ná drie dekades van vurige debatte onder fotograwe, skilders en kunskritici het fotografie uiteindelik erkenning gekry as selfstandige kunsvorm en het belangrike kunsmusea begin om fotokuns te vertoon. As estetiese beweging was pictorialisme 'n poging om fotografie as kuns van sy objektiewe en meganiese noukeurigheid te bevry en dieselfde soort subjektiwiteit na te streef wat eie is aan skildery - met sagte en vae omlynings. Pictorialisme het saam met die simbolisme ontwikkel, en dit was juis die verwerping van die moderne wêreld wat albei stylrigtings gemeen gehad het. Die onderwerpe van pictorialistiese fotograwe was nostalgies van aard of het buite tyd gestaan. Met hul foto's het hulle historiese gebeurtenisse, mites, godsdienstige onderwerpe, landskapstonele of naakstudies uitgebeeld.