Die selakant (Latimeria chalumnae) is 'n vis wat in die Indiese Oseaan voorkom en is bekend as 'n "lewende fossiel". Dit word SEE-li-kant uitgespreek. In Engels is dit bekend as die coelacanth. Fossiele van die selakant was lank reeds bekend; 120 is reeds gevind. Die ouderdom van die fossiele wissel van 380 tot 70 miljoen jaar en die vis was as uitgesterf beskou. Die eerste fossiel is in 1882 in Engeland gevind. Ander is daarna ontdek in Europa, Noord- en Suid-Amerika, Groenland en Australië terwyl drie fossielspesies in Suid-Afrika ontdek is, een naby Port Alfred. Marjorie Courtenay-Latimer was die kurator van die Oos-Londense Museum. Sy het ‘n ooreenkoms met die plaaslike vissers gehad dat hulle enige vreemde visse wat gevang word onder haar aandag sou bring. Na so ‘n oproep op 22 Desember 1938 van Hendrik Goosen, kaptein van die vissersboot Nerine, het sy die selakant op die vissersboot gevind en onmiddellik besef dat dié vangs iets besonders is. Sy het moeite gedoen om die vis van 1,5 m te bewaar sodat prof. J.L.B. Smith, 'n igtioloog (viskenner) van Grahamstad, dit kon ondersoek.