Die Pratt & Whitney JT9D enjin was die eerste hoëomleidingverhoudingstraalenjin om 'n wyerompvliegtuig aan te dryf. Die aanvanklike toepassing was op die Boeing 747-100, die oorspronklike "Jumbo Jet". Dit was die maatskappy se eerste hoëomleidingverhoudingturbowaaier. Die JT9D is ontwikkel as deel van die ontwerpfase van die Lockheed C-5 Galaxy. 'n Kontrak is toegeken aan Pratt & Whitney om hierdie tipe groot enjins te bestudeer, maar die produksiekontrak is uiteindelik aan General Electric toegeken vir hul TF39 turbowaaier. Die JT9D is egter gekies deur Boeing as kragbron vir die 747, met die vliegtuig se eerste vlug op 9 Februarie 1969. Toetsvlugte met die enjin het in Junie 1968 begin, met behulp van 'n Boeing B-52E Stratofortress as toetsbed. Die JT9D-3, wat in diens geneem is in 1970, is gebou met behulp van titaan- en nikkellegering. Die enjin word gekenmerk deur 'n enkelstadiumwaaier, 'n driestadiumlaedrukkompressor en 'n elfstadiumhoëdrukkompressor wat gekoppel is aan 'n tweestadiumhoëdrukturbine en 'n vierstadiumlaedrukturbine. Hierdie weergawe van die JT9D het 3 905 kg (8 608 pond) geweeg en 193 000 N (43 500 lbf) se stukrag geproduseer.