Maanstilstand dui op die geleidelike wisseling tussen die noordelike en suidelike grense van die Maan se deklinasie oor die helfte van ’n sideriese maand (sowat twee weke), of 13,66 dae. (Deklinasie is ’n lugkoördinaat wat gemeet word as die hoek vanaf die hemelewenaar, analoog aan breedtegraad.) Een groot, of een klein, maanstilstand kom elke 18,6 jaar voor vanweë die presessiesiklus van die maanknope teen daardie tempo. Met ’n groot maanstilstand bereik die Maan se omvang van deklinasie, en dus die omvang van sy asimut met maansopkoms en -ondergang, ’n maksimum. As gevolg daarvan verander die maan se hoogte, gesien vanaf die middelste breedtegrade, met sy boonste kulminasie (die oomblik elke dag dat die voorwerp oënskynlik kontak met die waarnemer se meridiaan maak) in net twee weke – van die hoogste tot die laagste bo die horison van noord na suid, afhangend van die halfrond waarin die waarnemer hom bevind. Net so verander sy asimut met maansopkoms van noordoos tot suidoos en met maansondergang van noordwes tot suidwes. Sonstilstande by die klimmende knoop kom in Maart voor en by die dalende knoop in September.