Hemotafonomie (van die Griekse haima vir bloed, taphos vir begrafnis en nomos vir die reg) is die wetenskap wat handel oor sitomorfologie in bloedvlekke. Hierdie term is voorgestel in 1992[1], geïnspireer deur die woord "tafonomie" wat in 1940 in die paleontologie deur Ivan Antonovich Efremov[2] bekendgestel is. Omdat die studie van hemotafonomie die morfologie van bloedselle is in die vorm van 'n vlek, is die studie -proefpersone 'n monster wat met bloed bevlek is. Die metodologie of metode van studie van hemotafonomie is die analise van die chiaroscuro -beelde wat verkry is deur middel van skandering-elektronmikroskopie. Onlangs is voorgestel dat konfokale mikroskopie 'n praktiese alternatief kan wees vir die skandering-elektronmikroskopie as 'n baie hoë detailvlak op die oppervlak van bloedvlekke nie nodig is nie[3]. Lank voor die verskyning van die eerste kommersiële skande-elektronmikroskoop in die middel van die twintigste eeu, is die mikroskopiese bepaling van bloedvlekke sporadies uitgevoer as 'n hulpmiddel vir forensiese wetenskap, met inagneming van die Menorka-dokter en apteker Mateu Josep Bonaventura Orfila as die eerste gebruik van 'n optiese mikroskoop vir sulke doeleindes[4].