Die Iljoesjin Il-62 (Russies: Ильюшин Ил-62) is die Sowjetunie se eerste langafstand-passasiervliegtuig wat met stralerenjins toegerus en as opvolger van die Toepolef Tu-114 en die turboskroef-vliegtuig Il-18 ontwikkel is. Dit is ontwerp as 'n smalrompvliegtuig vir 'n maksimale reikwydte van 10 000 km, 'n kruissnelheid van 900 km/h en sitplekke vir 195 passasiers. Destyds was dit die grootste passasierstraler ter wêreld. Vergelykbare westerse langafstand-passasierstralers, wat in die laat 1950's en 1960's ontwikkel is, is die Amerikaanse Boeing 707 (in 1958 in bedryf gestel) en Douglas DC-8 (1959) asook die Britse Vickers VC10 (1964). Sy nooiensvlug het in Januarie 1963 plaasgevind, en op 10 Maart 1967 is die eerste Il-62 deur die Sowjet-Russiese lugredery Aeroflot in bedryf gestel. 'n Nuwe variant met sterker enjins en laer brandstofverbruik is in 1971 as Il-62M ingevoer. Die vervaardiging van Il-62-stralers deur die Russiese Kazan Aircraft Production Association (KAPO) is eers in 1995 gestaak. Altesaam 292 vliegtuie is gebou waarvan 'n handjievol nog in bedryf is.