'n Eksistensiële krisis is 'n toestand van paniek of 'n gevoel van intense sielkundige ongemak oor lewensprobleme. Dit kom hoofsaaklik voor in kulture waar basiese oorlewingsbehoeftes vervul is. 'n Eksistensiële krisis, ook die donker nag van die siel genoem, kan die gevolg wees van: 'n Besef of gevoel van eensaamheid en om geïsoleer te wees; 'n Besef van sterftlikheid en die eindigheid van jou eie bestaan, of die besef dat daar nie 'n hiernamaals mag wees nie; of 'n Besef dat die lewe geen vaste, bonatuurlike, eksterne doel of betekenis het nie. Dit hou verband met die sosiologiese konsep van anomie. Dit is ook verwant aan 'n middel-lewe krisis. Die implikasie van 'n eksistensiële krisis is dat die krisis voortspruit uit 'n eksistensiële bewustheid. In nie-eksistensiële godsdienstige stelsels word die wese van menswees hoofsaaklik toegeskryf aan 'n voorgeboortelike oorsaak, soos 'n bonatuurlike wese of 'n groep wesens. 'n Sekere gebrek aan geloof in sulke godsdienstige stelsels is 'n tipiese voorwaarde vir 'n eksistensiële krisis.