Neo-Impressionisme is 'n term wat in 1886 deur die Franse kunskritikus Félix Fénéon geskep is om 'n kunsbeweging te beskryf wat deur Georges Seurat begin is. Seurat se grootste meesterstuk, 'n Sondagmiddag op die eiland La Grande Jatte, het die begin van hierdie beweging ingelui. Volgelinge van Neo-Impressionisme was aangetrokke tot moderne stedelike tonele sowel as landskappe en strande. 'n Wetenskaplik gebaseerde vertolking van lyne en kleure het Neo-Impressioniste se karakterisering van hulle eie kontemporêre kuns beïnvloed. Sommige kringe beweer dat Neo-Impressionisme die eerste ware avant-garde beweging in skilderkuns was. Die kunstenaars van die beweging het "beloof om optiese en psigobiologiese teorieë aan te wend in die strewe na 'n grootse sintese van die ideaal en die werklike, die onbestendige en die essensiële, wetenskap en temperament." Gedurende die opkoms van Neo-Impressionisme het Seurat en sy volgelinge daarna gestreef om die impulsiewe en intuïtiewe aanslag van Impressionisme te verfyn. In hulle begeerte om 'n gevoel van struktuur en permanensie te vestig, het Neo-impressioniste van gedissiplineerde netwerke van stippels en blokke kleur gebruik gemaak.