Kliniese depressie is 'n toestand wat gepaardgaan met hartseer, swaarmoedigheid of wanhoop wat sover gaan dat dit 'n individu se deelname aan sosiale en/of daaglikse lewensaktiwiteite ontwrig. Alhoewel 'n slegte gemoedstoestand of 'n gevoel van neerslagtigheid wat nie 'n mens se daaglikse deelname aan aktiwiteite beïnvloed nie, dikwels na verwys word as depressie, is kliniese depressie 'n mediese diagnose wat onderskei kan word van die alledaagse gebruik wat verwys na terneergedruktheid. Die Ebers-papirus (ca. 1550 v.C.) bevat 'n kort beskrywing van kliniese depressie. Alhoewel dit vol allerhande towerspreuke en slegte middels is – wat bedoel is om bose geeste en ander bygelowe te besweer, is dit ook tekenend van die lang tradisie empiriese beoefening en waarneming. Die moderne begrip van depressie het baie in gemeen met die veel ouer begrip van melancholie (swaarmoedigheid). Kliniese depressie is aanvanklik beskou as 'n chemiese wanbalans by senders in die brein, 'n teorie wat sy oorsprong vind in die waarnemings wat in die dekade na 1950 gemaak is oor die uitwerking van reserpien en isoniasied in die mono-amienvlakke in neurosenders wat 'n invloed het op depressiesimptome.