Visuele geletterdheid is die vermoë om te interpreteer, te onderhandel en om betekenis te maak van inligting wat aangebied word in die vorm van 'n beeld, die term verwys na 'n wyer interpretasie as bloot geskrewe of teks. Visuele geletterdheid is gebaseer op die idee dat foto's kan "gelees" kan word en dat betekenis oorgedra word in die proses. Die idee van visuele geletterdheid is al vir 'n geruime tyd bekend. Klassieke en Middeleeuse teorieë van die geheue en leerproses het byvoorbeeld 'n sterk klem geplaas op hoe die visuele formaat van woorde en lyne, die ordening van inligting in die gedagtegang raak. Tydens die Verligting is klem geplaas op die aanleer van nuwe inligting deur middel van sintuie sodat dit tot voordeel kon wees vir die groeiende middelklas persoon. Om te kon leer hoe om visuele materiaal te lees, soos tabelle en figure, het baie skoolkinders geleer hoe om grafiese patrone te teken om in die proses ook hul notas meer toeganklik en verstaanbaar te maak. Teen die negentiende eeu het visuele geletterdheid 'n kern komponent van skoolsisteme geword in Europa en Noord-Amerika, met opvoedkundige hervormers soos Sir John Lubbock wat gepleit het vir visuele gereedskap in die klaskamer soos diagramme en modelle.