Rekeningkunde behels die stelselmatige en noukeurige boekstawing van finansiële inligting en transaksies waaruit samevattende finansiële state opgestel word wat die winsgewendheid al dan nie van 'n onderneming ontleed, vertolk en aan die onderneming se bestuur en aandeelhouers of eienaars vir beoordeling voorgelê word. Dit fokus op die meting van prestasie en die verwerking en kommunikering van die finansiële inligting van ekonomiese sektore. Die dissipline van rekeningkunde verseker etiese gedrag, deursigtigheid en verantwoordbaarheid. Baie min rekenkundiges besef dat die wêreldwye tradisionele rekenkunde formaat werklike waarde vernietig as gevolg van die bestendige waarde aanneming. Inflasierekeningkunde stel dit reg. Gedurende die 13de eeu het ekonomiese- en handelsaktiwiteite in Europa in omvang begin toeneem. Die tradisionele alleeneienaar of alleenhandelaar is aangevul deur vennootskappe met meer as een eienaar, asook deur ander soorte sakeondernemings. Die toenemende ekonomiese aktiwiteite het gelei tot sterker mededinging en kleiner winste. Die handelaars moes doeltreffender sake doen. Hulle moes 'n metode ontwikkel vir die opskryf van transaksies - die koop en verkoop van goedere en die ontvangs en betaling van geld. Die mees gevorderde bankstelsels in Europa was daardie tyd in Italië. Die boekhoustelsel het verdere ontwikkeling in Italië ondergaan.