Die Koninkryk van Israel en die Koninkryk van Juda was twee verwante Israelitiese koninkryke uit die Ystertydperk van die antieke Suidelike Levant. Nadat 'n opkomende en groot regering wat gevestig was op die Gibeon-Gibea plato, gevorm en vernietig is deur Shoshenq I in die eerste helfte van die 10de eeu v.C., het die klein stadstate in die Suidelike Levant weer gedy. Tussen 950 en 900 v.C. het 'n ander groot regering in die noordelike hooglande ontstaan met sy hoofstad wat uiteindelik by Tirzah geleë was, en wat beskou kan word as die voorloper van die Koninkryk van Israel, wat as 'n belangrike mag in die streek gekonsolideer was teen die eerste helfte van die 9de eeu v.C., voordat dit onderwerp is deur die Nieu-Assiriese Ryk in 722 v.C.. Israel se suidelike buurland, die Koninkryk van Juda, het in die tweede helfte van die 9de eeu v.C. ontstaan, en was later 'n kliënt-staat van die Neo-Assiriese Ryk en daarna die Neo-Babiloniese Ryk, voor 'n opstand teen laasgenoemde gelei het tot die vernietiging daarvan in 586 v.C.. Na die omverwerping van Babilon onder die Achaemenidiese Ryk onder Kores die Grote in 539 v.C. het sommige ballinge van Juda teruggekeer na Jerusalem, welke die formatiewe tydperk begin het met betrekking tot die ontwikkeling van 'n kenmerkende identiteit in die provinsie van Yehud Medinata.