'n Goudverbod behels die algehele verbod op die private besit, handel en verspreiding van die edelmetaal goud; dit kom alleen die staat toe. Gewoonlik bepaal die regering dan, kragtens die wet, dat die goud wat in die private besit is by die staat ingedien moet word, in ruil vir die land se betrokke geldeenheid. Ingevolge die goudverbod moet privaatpersone hul goud (hetsy in goudmunt-, staafgoud-, goudklont- of goudsertikaatvorm) aan die staat oorhandig, waarna vergoeding uitgekeer sal word in die (depresiërende) nasionale munteenheid. Slegs juwele en muntversamelings onder 'n vasgestelde bedrag is gewoonlik toelaatbaar; in die VSA in die jaar 1933 is die waarde byvoorbeeld op $100 vasgestel. Diegene wat dikwels van hierdie wetgewing verskoon word sluit beroepslui in wat hul brood met goud verdien, of met goud werk, soos juweliers, ambagslui (bv. goudsmede) en tandartse. Ten tyde van die Derde Ryk was sowel die privaat- as kommersiële besit van goud verbode. 'n Goudverbod is meestal tekenend van 'n staat wat in 'n valutakrisis gedompel is, miskien toe te skryf aan slegte grondliggende makro-ekonomiese faktore (byvoorbeeld hoë staatskuld), met die gevolge dat die vaste wisselkoers drasties oorgewaardeer raak.