Die Lechitiese tale is 'n subgroep van die Wes-Slawiese tale. Volgens die heersende mening in die Slawiese taalkunde het tydens die Gemeenslawiese periode (tussen omstreeks 500 en 800 n.C.) 'n groep Wes-Slawiese dialekte tot selfstandige tale begin ontwikkel: Silesies, Pomeraans (dikwels ook Oossee-Slawies genoem, met Kasjoebies en Slowinsies), Polabies (dikwels ook Elbslawies genoem) en Pools. Na hierdie groep Wes-Slawiese tale word ook as Lechitiese tale verwys, afgelei van 'n ou Slawiese term vir Pool (Lech of Lach). In teenstelling met die Tsjegge (*čěchy) is na sprekers van Lechitiese tale ook as *lěchy verwys, terwyl Lechia as 'n alternatiewe naam vir Pole gebruik is. Gemeenskaplike kenmerke van Lechitiese tale sluit in: Verandering van die Proto-Slawiese ě, e, ę voor alveolare medeklinkers na a, o, ą, ǫ. Die Proto-Slawiese klanke dj, gě, gi word behou as dz [ʒ], dze [ʒe], dzy [ʒj]. Die oorgang van g → h vind nie plaas nie. Nasale word bybehou.