Lucius II was die 166ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk. Pous Lucius II is gebore as Gherardo Caccianemici dal Orso in Bologna, Italië die seun van Albert van Orso. Voor sy verkiesing was Gherardo kanunnik in Bologna, kardinaal-priester van Sante Croce in Gerusalemme vanaf 1124 (aangestel deur Pous Callixtus II), pouslike gesant in Duitsland vir Pous Honorius II en later Pous Innocentius II van 1125 tot 1126 en pouslike kanselier en bibliotekaris. Op 12 Maart 1144 volg hy Pous Celestinus II op en regeer tot sy dood op 15 Februarie 1145. Hy word opgevolg deur Pous Eugenius III. Die naam ‘Lucius’ beteken 'ligdraer'. Pous Lucius II besleg die dispuut tussen die biskoppe van Tours en Dol tydens 'n sinode in Mei 1144. Hy versoek Ab Peter van Cluny om dertien van sy monnike na Rome te stuur en by hulle aankoms op 19 Januarie 1145 gee hy die klooster van St. Sabas op die Aventynse heuwel vir hulle. Sy stormagtige pontifikaat is gekenmerk deur die totstandkoming van 'n revolusionêre republiek in Rome wat daarop uit was om die pous sy wêreldlike mag te ontneem en verder deur die erkenning van die pouslike oppergesag oor Portugal.