Luce Irigaray (Blaton, 3 Mei 1930) is 'n Belgiese filosoof, psigoanalis, taalkundige en feminis. Irigaray is in 1930 in Blaton in die provinsie Henegouwen gebore (sy is terughoudend oor haar persoonlike lewe en haar presiese geboortedatum is onbekend). Nadat sy aan die Katolieke Universiteit van Leuven (1955) gegradueer het, het sy in 1961 in Parys in gegradueer in die sielkunde. Nadat sy 'n paar jaar in België gewerk het, het sy teruggekeer na Frankryk. Sy was beinvloed deur die psigoanalis Jacques Lacan, en het in 1968 in die linguistiek gegradueer. Na 'n dosentskap aan die Universiteit van Vincennes (1970–1974) promoveer sy weer, hierdie keer in 'n filosofiese onderwerp, om spoedig daarna die universiteit te verlaat. Die rede hiervoor is dat sy te krities geskryf het in haar verhandeling teen die manlike vesting en teen die idees van Lacan se skool, die "fallosentrisme" waarin die man nog steeds sentraal was. In 1982 was sy gastdosent aan die Erasmus Universiteit in Rotterdam. Sedert die tagtigerjare bied sy ideologiese ondersteuning aan die Italiaanse kommunistiese beweging.