Die Oud-Yslandse Landnámabók (Yslands: [ˈlantnaumaˌpouk], letterlik: "Boek van nedersettings") is een van die belangrikste historiese (alhoewel nie altyd presiese) bronne uit die Yslandse Landnámsöld-tydperk, dit wil sê die periode tussen die vestiging van die eerste permanente setlaar Ingólfur Árnarson tot by die stigting van die eerste parlement, die Alþingi. Die boek bevat veral 'n genealogiese lys van sowat 400 Noorse setlaars wat hulle in die tydperk tussen 870 en 930 in Ysland gevestig het en 'n stelselmatige beskrywing van hul landgoedere, asook anekdotiese en biografiese opmerkings oor die setlaars en hul karaktereienskappe. Die Landnámabók was veral daarop gemik om die kolonisasie van Ysland uit 'n historiese perspektief te beskryf en lys dus ook die setlaars se voorouers en nageslagte tot by die 11de eeu op. Volgens die boek het die eerste groot golf van Skandinawiese setlaars saam met hul Keltiese vroue en slawe en hul vee vanuit Ierland of Skotland na Ysland geseil. Hulle belangstelling in Ysland is vermoedelik deur die eerste Wiking-ontdekkers se reisberigte oor die eiland gewek.