Friedrich Rückert (16 Mei 1788 - 31 Januarie 1866) was 'n Duitse digter, vertaler en professor in Oosterse tale. Rückert is in Schweinfurt gebore en was die oudste seun van 'n advokaat. Hy is opgelei aan die plaaslike Gimnasium en studeer aan die universiteite van Würzburg en Heidelberg. Van 1816 tot 1817 werk hy aan die redaksie van die Morgenblatt in Stuttgart. Hy het byna die hele jaar van 1818 in Rome deurgebring en daarna 'n paar jaar in Coburg (1820–1826) gewoon. Rückert is aldaar in 1821 met Luise Wiethaus-Fischer getroud. Hy word in 1826 aangestel as professor in Oosterse tale aan die Universiteit van Erlangen, en in 1841 word hy in 'n soortgelyke pos in Berlyn aangestel. In 1849 bedank hy sy professoraat in Berlyn en gaan woon voltyds op sy landgoed Gut in Neuses (nou 'n deel van Coburg). Toe Rückert sy literêre loopbaan begin het was Duitsland midde in haar lewe-en-dood-stryd met Napoleon. In sy eerste bundel, Deutsche Gedichte (Duitse gedigte), gepubliseer in 1814 onder die skuilnaam Freimund Raimar, gee hy, veral in Geharnischte Sonette 'n kragtige uitdrukking aan die heersende sentiment van sy landgenote.