Taaltipologie is binne die sistematiese taalkunde die oorkoepelende term vir die studie van alles wat te make het met die ooreenkomste en verskille tussen tale en taalfamilies onderling. Dit kan vervolgens byvoorbeeld handel om algemene sake soos grammatika en sintaksis, woordeskat, fonologie en morfologie, maar ook om spesifieke terreine soos geskiedenis en sosiolinguistiek. Van groot belang is by name die indelings wat deur SIL International gemaak word. Daarby word onderskeid getref tussen: Lewende tale: tale wat tans deur ŉ aantal mense as eerste taal gepraat word, dit wil sê as moedertaal gepraat word, soos Afrikaans en Nederlands. Dooie tale in die algemeen: dit is tale soos Latyn, Oud-Pruisies, Kornies en Manx-Gaelies, wat in bepaalde (byvoorbeeld liturgiese of wetenskaplike) kringe soms nog wel gepraat word, maar sedert onlangs of lank terug deur niemand meer as sy of haar moedertaal beskou word nie. Historiese tale: dit is tale wat beskou word as die voorlopers van moderne tale, maar nietemin as afsonderlike tale beskou word, soos Oudnederlands en Oudengels. Streng gesproke behoort hierdie tale egter tot die vorige kategorie, indien mens dit tenminste streng wil beskou as afsonderlike tale.