Die sosiale kontrak is ‘n vrywillige ooreenkoms wat tusen individue gemaak word en waardeur daar ‘n georganiseerde samelewing of staat ontstaan. Die sosiale kontrak word nie as ‘n historiese gebeurtenis beskou nie maar eerder as ‘n manier om die waarde van regering en die grondslag van politiese verpligtinge aan te dui; sosiale-kontrak teoretici wil sien dat individue optree asof hulle in persoon self die kontrak gesluit het. Die sosiale kontrak is as ‘n teoretiese konstruk gebruik deur teoretici soos Thomas Hobbes, John Locke en Jean-Jacques Rousseau. Oorspronklik is dit deur dié teoretici gebruik in ‘n poging om die waarde en doel van ‘n georganiseerde regering uit te wys deur die voordele wat dit vir die burgerlike samelewing inhou, en dit te vergelyk met ‘n natuurstaat. Dit bring ons by die drie elemente van die klassieke vorm van die sosiale kontrak teorie. Eerstens veronderstel dit ‘n hipotetiese staatlose samelewing waarin daar totale afwesigheid van ‘n regerende gesag is. Dit gee aanleiding tot die algehele onbeperkte vryheid van die natuurstaat, en is deur Thomas Hobbes as volg beskryf: “Die beginsels van reg en verkeerd, geregtigheid en onreg het geen plek hier nie.