Westerse literatuur het hoofsaaklik in Wes-Europa ontstaan, waar dit weer op twee verskillende tye en twee plekke begin ontwikkel het. In Klassieke Griekeland het daar reeds in die 7de eeu v.C. 'n geskrewe literatuur bestaan. Die ontwikkelingspeil was hoog, en die volk goed opgevoed. Vanuit die godsdiensfeeste van die wyngod, Dionusos het die eerste vorme van literatuur ontwikkel. Hierdie literatuur het behoue gebly in die vorm van geskrewe dramas – tragedies en komedies – waarin koorsange 'n belangrike rol vervul het. Maar met die val van die Romeinse Ryk veel later het die Klassieke literatuur 'n lang tyd van die toneel verdwyn, en die vroegste vorme van die drama en liriek het vergete geraak. Gedurende die Middeleeue het daar egter in Wes-Europa – die huidige Frankryk, Nederland en België – 'n heeltemal ander soort literatuur onder die gewone, onopgevoede volk geleef in die vorm van sprokies, mites, legendes, ballades en eposse. Hierdie vorme van literatuur is byna uitsluitlik mondelings oorgedra. Troebadoers, of minstrele, het van plek tot plek rondgetrek en voor die gewone volk, sowel as aan koningshowe, opgetree.