Sistematiek benader stelselteorie vanaf 'n menslike perspektief benadering. Die aanname is dat dit wat bekend is van 'n stelsel verander as die punt van waarneming verander. 'n Verdere beginsel in sistematiek is dat 'n stelsel nie net geken word in terme van die direk waarneembare eienskappe soos byvoorbeeld die komponente nie maar ook verstaan moet word in terme van nie-waarneembare eienskappe soos byvoorbeeld die doelmatigheid of potensiaal van 'n stelsel. Tradisionele stelselteorie analiseer 'n stelsel deur te kyk na die komponente waaruit die stelsel bestaan en die interaksie tussen die komponente. Sistematiek verskil van ander stelselteorieë daarin dat dit nooit 'n stelsel opbreek om te analiseer nie. Sistematiek beskou die stelsel wat ondersoek word voortdurend as 'n geheel maar verskuif die perspektief waarmee die stelsel beskou word. Elke nuwe perspektief lig ander kwaliteite van die stelsel uit. Die beginsels van sistematiek is gepubliseer in 1966 deur John Godolphin Bennett in sy primêre boek "The dramatic universe" (Die dramatiese heelal). Bennett het sistematiek ontwikkel onder die invloed van die 4de Weg leringe van George Ivanovitch Gurdjieff. Sistematiek maak gebruik van getal as metode om nuwe perspektiewe te ontwikkel.