Karakterisering is die verteenwoordiging van persone (of ander mense of wesens) in verhalende en dramatiese werke van kuns. Hierdie voorstelling kan direkte metodes insluit soos die erkenning van kwaliteite in die beskrywing of kommentaar of indirekte metodes waar die leser afleidings kan maak na aanleiding van karakters se optrede, dialoog of voorkoms. So 'n verpersoonliking word 'n karakter genoem en is 'n literêre element. Die term karakterisering het ontstaan in die 19de eeu. Aristoteles het die belang van die storie of intrige hoër geag as die karakters self, in sy publikasie Poetics, argumenteer hy dat tragedie slegs 'n voorstelling van die lewe is en nie van mense nie. Hierdie siening is omgekeer in die 19de eeu, toe die belang van die karakter besef is en karaktergedrewe storielyne begin skep is, soos wat realistiese verhale begin verbeter het en die invloed van sielkunde se ontwikkeling het ook daartoe bygedra. Daar is twee maniere waarop 'n skrywer inligting kan oordra van 'n karakter: Direkte of eksplisiete karakterisering Die skrywer vertel die gehoor letterlik wie en wat 'n karakter is.