Die Vickers hardheidstoets is in 1924 ontwikkel deur Smith en Sandland by die Vickers Beperk as 'n alternatief vir die Brinell metode om die hardheid van materiale te meet. Die Vickerstoets is gewoonlik makliker om te gebruik teenoor ander hardheidstoetse, omdat die berekeninge onafhanklik van die inkeper is, en die inkeper kan gebruik word vir alle materiale ongeag die hardheid. Die beginsel hier is, soos met alle gewone peilings van hardheid, dat die materiaal se vermoë om plastiese vervorming te weerstaan vanaf 'n standaardbron waargeneem word. Die Vickerstoets kan gebruik word vir alle metale, en het ook een van die mees veelomvattende skale tussen hardheidstoetse. Die eenheid vir hardheid soos gegee deur die toets staan bekend as die Vickers Piramidegetal (HV) of die Diamant Piramidehardheid (DPH) en kan uit die diagonale se lengtes bereken word met: H V = 0,102 ⋅ 2 ⋅ F ⋅ s i n ( α 2 ) d 2 {\displaystyle HV=0{,}102\cdot {\frac {2\cdot F\cdot sin({\frac {\alpha }{2}})}{d^{2}}}} In de meeste gevalle is die tophoek 136°; die uitdrukking word hierdeur: H V = 0,189 ⋅ F d 2 {\displaystyle HV=0{,}189\cdot {\frac {F}{d^{2}}}} α {\displaystyle \alpha } = tophoek piramide (°) F = toetskrag (gewoonlik in [kgf]) d = rekenkundig gemiddelde diagonale [mm] Die eenhede wat gewoonlik vir HV gebruik word is in kgf/mm2.