Neptunus se ringstelsel bestaan uit hoofsaaklik vyf planetêre ringe wat in 1984 deur André Brahic voorspel en in 1989 deur die Voyager 2-ruimtetuig gefotografeer is. Neptunus se ringe is genoem na sterrekundiges wat belangrike werk gedoen het oor die planeet, van die planeet se kant af: Galle (Johann Gottfried Galle), Le Verrier (Urbain Le Verrier), Lassell (William Lassell), Arago (François Arago) en Adams (John Couch Adams). Daar is ook ’n dowwe ring sonder naam wat ooreenstem met die wentelbaan van die maan Galatea. Die ringe van Neptunus bestaan uit besonder donker materiaal, waarskynlik organiese samestellings soos dié in Uranus se ringe, en uit baie stof (tussen 20% en 70%). Die eerste keer dat die moontlikheid van ’n ring om Neptunus genoem is, was in 1846 toe William Lassell, die ontdekker van die planeet se maan grootste maan, Triton, gedink het dat hy ’n ring gesien het. Dit is nooit daarna bevestig nie en was heel moontlik ’n instrumentfout.