Robert Anthony Eden (12 Junie 1897 - 14 Januarie 1977) was 'n Britse konserwatiewe politikus wat drie ampstermyne as minister van buitelandse sake gedien het. Daarna het hy vanaf 1955 tot 1957 'n relatiewe kort termyn gedien as Eerste minister van die Verenigde Koninkryk. Nadat hy as jong parlementslid vinnig bevorder is, word hy as 38-jarige as minister van buitelandse sake aangestel, voordat hy uit protes teen Neville Chamberlain se paaibeleid teenoor Mussolini se Italië bedank het. Hy beklee weer daardie pos gedurende die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog, en 'n derde keer in die vroeë vyftigerjare. Nadat hy vir byna 15 jaar die adjunk van Winston Churchill was, het hy hom in April 1955 as leier van die Konserwatiewe Party en premier opgevolg en 'n maand later 'n algemene verkiesing gewen. Eden se wêreldwye reputasie as 'n voorstander van vrede, 'n "man van vrede", en 'n bekwame diplomaat is in 1956 oorskadu toe die Verenigde State geweier het om die Anglo-Franse militêre reaksie op die Suez-krisis te ondersteun, wat kritici oor partygrense as 'n historiese terugslag vir die Britse buitelandse beleid beskou het, en wat die einde van Britse oorheersing in die Midde-Ooste ingelui het.