Die Filistyne (Hebreeus: פְּלִשְׁתִּים, Plištim) was ’n volk wat in die Bybel beskryf word. Hulle was ’n seevarende volk wat hulle aan die einde van die 2de millennium v.C. op die kusstrook in die suide van Kanaän gevestig en vermoedelik intensiewe kontak behou het met Alasjië (Siprus), Miceense Griekeland en Minoïese Kreta. Volgens Josua 13:3 en 1 Samuel 6:17 het die land van die Filistyne uit vyf stadstate bestaan: Gasa, Asdod, Askelon, Gat en Ekron. Die volk word in die Bybel dikwels uitgebeeld as Israel se grootste vyand. Daarbenewens word hulle vermeld in Egiptiese, Assiriese en Babiloniese bronne. Buite Bybelverband is bewyse vir die Filistyne en hul oorsprong nie duidelik nie. Hulle was vermoedelik een van die Seevolke en het gedurende die 12de en 11de eeu v.C. die heerskappy in die Levant gehad, maar in die eeue daarna is hul mag al hoe meer ingeperk. Tydens die Nieu-Assiriese Ryk (omstreeks 800–626 v.C.) het die Filistynse gebiede opnuut ’n opbloei beleef. Ná hul verowering deur die Babiloniërs in 604 v.C. is die Filistyne geleidelik in ander volke opgeneem.