Mediese diagnose is die proses om te bepaal watter siekte of toestand 'n persoon se simptome en tekens verklaar. Daar word meestal verwys na diagnosering met die implikasie van die mediese konteks. Die inligting wat benodig word vir diagnose word gewoonlik versamel uit 'n geskiedenis en fisiese ondersoek van die persoon wat mediese sorg soek. Een of meer diagnostiese prosedures, soos mediese toetse, word ook gereeld tydens die proses uitgevoer. Soms word postume diagnose as 'n soort mediese diagnose beskou. Die eerste aangetekende voorbeelde van mediese diagnose word gevind in die geskrifte van Imhotep (2630–2611 v.C) in Antieke Egipte (die Edwin Smith Papyrus). 'n Babiloniese mediese handboek, die Diagnostic Handbook, geskryf deur Esagil-kin-apli (fl. 1069–1046 vC), het die gebruik van empirisme, logika en rasionaliteit in die diagnose van 'n siekte bekendgestel. Tradisionele Chinese medisyne, soos beskryf in die Yellow Emperor's Inner Canon of Huangdi Neijing, het vier diagnostiese metodes gespesifiseer: inspeksie, uitkultuur-olfaksie, ondervraging en palpasie. Dit was bekend dat Hippokrates diagnoses gemaak het deur die urine van sy pasiënte te proe en hul sweet te ruik.