Tweedetaalverwering, of L2-verwerwing, is die proses waarvolgens mense ŉ tweede taal aanleer. Tweedetaalverwerwing verwys ook na die wetenskaplike vakgebied gemoeid met die studie van die proses daarvan. Tweede taal verwys na enige taal aangeleer addisioneel tot ŉ persoon se eerste taal; hoewel die konsep tweedetaalverwerwing genoem word, kan dit ook die aanleer van ŉ derde, vierde of meerdere tale insluit. Tweedetaalverwerwing verwys na wat leerders doen en nie na praktyke in taalonderrig nie. Die vakgebied van tweedetaalverwerwing is ŉ onderafdeling van toegepaste linguistiek. Dit is wydgebaseer en relatief nuut. Net soos met die verskeie vertakkinge van linguistiek, is tweedetaalverwerwing nou verwant aan sielkunde, kognitiewe sielkunde en onderwys. Om die vakgebied te onderskei van die leerproses self, word die terme tweedetaalverwerwingnavorsing, tweedetaalstudies, en tweedetaalverwerwingstudies ook gebruik. Tweedetaalverwerwingnavorsing het begin as ŉ interdissiplinêre vakgebied en as gevolg hiervan is dit moeilik om ŉ akkurate begindatum vas te stel. Twee verhandelings in besonder word egter gesien as instrumenteel tot die moderne studie van tweedetaalverwerwing: Pit Corder se 1967 essay The Significance of Learners' Errors, en Larry Selinker se 1972 artikel Interlanguage. Die studierigting beleef ook groot vooruitgang in die daaropvolgende dekades.