Die Orangisme of prinsgesindheid was 'n politieke stroming in die Nederlandse Republiek (1588-1795). Die prinsgesindes (Pro-prins stroming) het gedurende hierdie tydperk in opposisie gestaan teen die staatsgesindes (Pro-republikeinse stroming). Orangiste het die prinse van Oranje as stadhouers ('n posisie wat deur lede van die Huis van Oranje gehou is) en militêre bevelvoerders van die Republiek ondersteun as 'n teenwig teenoor die mag van die Regente. Hierdie tweeledigheid in die jong republiek kan gesien word as 'n politieke voortsetting van die stryd tussen Remonstrante (Pro-republikeinse stroming of staatsgesindes) en Teen-Remonstrante (prinsgesindes) tydens die Twaalfjarige Verposing van die Tagtigjarige Oorlog. Die Remonstrante was republikeine, en het meer klem gelê op verdraagsaamheid; hulle het byvoorbeeld 'n losser interpretasie van die Bybel voorgestaan en nie in uitverkiesing geglo nie. Die Remonstrante (Pro-republikeinse stroming of staatsgesindes) is gelei deur mans soos Johan van Oldenbarnevelt. As teenstander van Oldenbarnevelt het prins Maurits van Oranje by die Teen-Remonstrante (Pro-prins stroming of prinsgesindes oftewel teen-betogers) aangesluit wat hom ondersteun het in sy eise vir 'n Nederlandse stadhouer.