’n Altaar is ’n verhewe struktuur waarop godsdienstige offers gewoonlik gebring word. Hulle word aangetref in heiligdomme, tempels, kerke en ander plekke van aanbidding. Altare is en word steeds veral gebruik in die paganisme, Christendom, Boeddhisme, Hindoeïsme, Judaïsme (tot met die vernietiging van die Tweede Tempel) en neopaganisme. Die Afrikaanse woord "altaar" kom via Nederlands van die Latynse altare, die boonste deel waar die offer verbrand is (van die woorde altus, "hoog", en ara, "altaar" of "offertafel"). Altare (Hebreeus: מזבח mizbe'ah, "plek van slagtings of offers") in die Hebreeuse Bybel (Ou Testament) is gewoonlik gebou van grond of ongekapte klip. Die eerste altaar wat in die Bybel genoem word, is een wat deur Noag gebou is. Altare is ook deur Abraham, Isak, Jakob, en Moses gebou. Die woord "altaar" (Grieks: θυσιαστήριον) verskyn meer as 20 keer in die Nuwe Testament. In die Katolieke en Oosters-Ortodokse Kerk word die mis op die altaar opgedra.