Die HAT definieer mimiek as die kuns om met gebare in plaas van woorde abstrakte dinge of mense na te boots, dikwels om mense te laat lag. Die WAT beskryf mimiek as die kuns om 'n karakter, gebeure, emosies of denkbeelde met behulp van gebare en gesigsuitdrukkings uit te beeld. Iemand wat mimiek beoefen, is ŉ mimikus. Tydens mimiek maak mens slegs van gebare en gesigsuitdrukkings gebruik, geen geluide en voorwerpe mag gebruik word nie. So kan ŉ mimikus byvoorbeeld deur middel van gebare ŉ kas reg pak, inkopies doen, tande borsel, ŉ vuur blus of ŉ kar bestuur. Mimiek vorm deel van fisieke teater, wat per definisie min rekwisiete en heelwat verbeelding verg. Die vroegste mimiekvertonings is in Antieke Griekeland opgevoer. Die naam is afkomstig van ’n gemaskerde danser genaamd Pantomimus, hoewel sy optredes nie noodwendig stil was nie. In die Middeleeuse Europa het mimiek geleidelik ontwikkel, totdat Jean-Gaspard Deburau die talle kenmerke wat in moderne tye aan mimiek gekoppel word, soos die geluidlose wit gesig, in die vroeë negentiende eeuse Parys as mimiekkuns gevestig het. Die eerste opgetekende mimiekkunstenaar was Telestēs in die toneelstuk Seven Against Thebes deur Aeschylus.