Verlamming is 'n algehele of gedeeltelike kragverlies van een of meer spiere en het sy oorsprong in ŉ afwyking van die senuwee- of spierstelsel. 'n Totale verlamming word ŉ paralise genoem, terwyl by parese nog 'n mate van beweging moontlik is. Om die verlamming van ŉ bepaalde liggaamsdeel aan te dui, word die agtervoegsel –plegie gebruik, byvoorbeeld hemiplegie (verlamming van 'n helfte van die liggaam). Willekeurige, bewuste beweging kom tot stand via 'n ketting van neurone (senuweeselle) wat in die motoriese skors van die grootbrein begin en by die spiere eindig. Elke senuweesel besit 'n selliggaam, ŉ aantal kort uitlopers (dendriete) en gewoonlik een lang uitloper (akson). Die aksone van die senuweeselle waarvan die selliggame in die motoriese breinskors geleë is (die sentrale motoriese neurone), loop na die motoriese kerns in die breinstam, van waar die senuwee-impuls via die kopsenuwees voortgelei word na die spiere van die kop. Die orige aksone loop as piramidebane na die rugmurg en eindig by die selle in die voorhorings: Die lang uitlopers van hierdie perifere motoriese neurone verlaat die rugmurg via die voorwortel en loop dan in die rugmurgsenuwees na die willekeurige spiere van die liggaam.