Die Renaissance was een van die grootste bloeitydperke in die kunsgeskiedenis. Sedert die 15e eeu is daar gestreef na die groot hoogtes wat die kuns in die klassieke Oudheid bereik het. Met die ideaal in gedagte het daar in Italië 'n nuwe stylontwikkel, wat later sy invloed oor die hele Wes-Europa laat geld het. Die bloeityd wat die kuns in die tyd beleef het, het ten nouste saamgehang met die bloeityd van die wetenskap. Na die Middeleeue, waarin die name van kunstenaars dikwels onbekend was en hulle die status van ambagsmanne gehad het, het die individu nou op die voorgrond getree en was kunstenaars baie bewus van hulle skeppende vermoëns. Die term Renaissance is afkomstig van die Italiaanse woord rinascita ("wedergeboorte, herlewing"), wat al in die 15e eeu gebruik is om die herlewing van die kennis oor die klassieke Oudheid mee te benoem. In die Renaissance is die klassieke Oudheid beskou as 'n tydperk waarin die mens die hoogtepunt van sy skeppende vermoëns bereik het. Dit het skielik tot 'n einde gekom toe die Romeinse Ryk van wee die invalle van die barbare in duie gestort het.