Hans Antonius Faverey (14 September 1933, Paramaribo – 8 Julie 1990, Amsterdam) was 'n Nederlandse digter van Surinaamse afkoms. Behalwe vir sy werk as digter was hy ook verbonde as dosent aan die Department Sielkunde van die Universiteit van Leiden. Faverey is gebore in Suriname, maar het in 1939 na Nederland verhuis waar hy gegradueer het aan die Universiteit van Amsterdam en 'n sielkundige van beroep geword het. In 1959 het hy in die huwelik getree met die digteres Lela Zeckovic, en in 1965 begin werk as dosent aan die Universiteit van Leiden. Faverey se poësie word as uiters gekonsentreerd en moeilik van begrip beskou, alhoewel hy gewoonlik vir sulke opmerkings gelag het, en gesê het dat dit regtig nie so moeilik is nie. Sy eerste twee bundels het nie 'n goeie ontvangs gehad nie, en slegs enkele kritici het die werke geprys; hy het egter nieteenstaande die prys vir poësie van die stad van Amsterdam ontvang vir sy debuut, Gedichten. In 1977 publiseer Faverey Chrysanten, Roeiers, waarvoor hy met die Jan Campert-prys bekroon is. Van hierdie oomblik af is Faverey spoedig aanvaar en gekanoniseer.