’n Betadeeltjie (simbool β), ook betastraling genoem, is ’n elektron of positron met ’n hoë energie en snelheid wat vrygestel word deur die radioaktiewe verval van ’n atoomkern tydens betaverval. Daar is twee vorme van betaverval, β− en β+, wat onderskeidelik elektrone en positrone produseer. Betadeeltjies met ’n energie van 0,5 MeV het ’n reikwydte van sowat een meter in die lug; die afstand hang van die deeltjie-energie af. Die deeltjies is ’n soort ioniserende straling en word vir beskermingsdoeleindes beskou as minder ioniserend as alfadeeltjies, maar meer ioniserend as gammastrale. Hoe hoër die ioniseringseffek, hoe groter die skade wat aan lewende weefsel aangerig word. Betadeeltjies word deur ’n paar millimeter van die meeste materiale gekeer. ’n Onstabiele atoomkern met ’n oorskot neutrone kan β--verval ondergaan, waar ’n neutron in ’n proton, elektron en elektron-antineutrino (die antideeltjie van ’n neutrino) verander: n → p + e− + νe Hierdie proses word deur die swak wisselwerking bemiddel. Die neutron verander in ’n proton deur die vrystelling van ’n virtuele W--boson.