Die Eerste Geneefse Konvensie het die behandeling van ongevalle op die slagveld gedek. Dit is in 1864 aanvaar as deel van die stigting van die Rooikruis. Die konvensie is geïnspireer deur die ervarings van 'n Switserse besigheidsman, Henri Dunant wat die lyding van 40 000 gewonde soldate aanskou het tydens 'n bloedige konflik tussen Franse-Piedmontese en Oostenrykse leërs naby die noordelike Italiaanse dorp, Solferino. Daar is geen reëlings in plek om 'n wapenstilstand te organiseer om die gewondes van die slagveld af te dra nie en is hulle tipies daar gelaat om aan hulle wonde of van die dors te beswyk. Dunant het die dorpenaars daar naby aangespoor om hulp te verskaf sover as wat hulle kon en daarop aangedring dat die hulle onpartydig optree. Hy het later 'n boek geskryf genaamd 'n Herinnering aan Solferino, wat die gruwels wat hy aanskou beskryf het en daarin 'n beroep gedoen dat 'n burgerlike vrywilligerskorps op die been gebring word om na die gewondes op slagvelde om te sien. In 1863 het die Geneefse Gemeenskap vir Openbare Welsyn die saak opgeneem en 'n komitee van vyf tot stand gebring wat later bekend sou staan as die Internasionale Komitee van die Rooikruis.