In die Romeinse Republiek was 'n diktator (d.w.s. een wat dikteer of gebied) 'n buitengewone magistraat (magistratus extraordinarius) met die absolute gesag om take te verrig asmede die bevoegdhede van 'n gewone magistraat (magistratus ordinarius). Die amp van diktator was 'n regsontwerp wat aanvanklik as Magister Populi (Meester van die Mense) bekend was, d.i. Meester van die Burgermag. Die Romeinse Senaat het 'n senatus consultum deurgevoer wat die konsuls gemagtig het om 'n diktator te nomineer – 'n enkele uitsondering op die Romeinse regsbeginsels van kollegialiteit (veelvuldige bekleërs van dieselde amp) en verantwoordelikheid (regsaanspreeklikheid vir amptelike aksies) – slegs een man is aangestel, en as hoogste magistraat was hy nie wetlik aanspreeklik vir sy amptelike aksies nie; 24 liktore het hom bygestaan. Slegs 'n enkele diktator is by wyse van die imperium magnum geoorloof, die groot en buitegewone gesag waardeur hy beslissings kon omverwerp, afsettings uit ampte kon gelas, of die doodstraf kon uitvoer op ander kuruliese magistrate wat ook met imperium bedeel was.