Radama I "die Grote" (1793-1828) was die eerste Malgassiese monarg wat deur ’n Europese staat erken is as koning van Madagaskar (1810-1828). Hy het op 18-jarige ouderdom die troon bestyg ná die dood van sy pa, koning Andrianampoinimerina van die Koninkryk Imerina. Verskeie prinsdomme wat deur sy pa verower is, het in opstand gekom ná die nuus van Andrianampoinimerina se dood, en die nuwe koning moes dadelik op militêre veldtogte vertrek om die rebellies te onderdruk en sy posisie te vestig – dit het ingesluit die voltooiing van die onderwerping van die Betsileo-koninkryk. Tydens Radama se bewind het die eerste Europeërs die Koninkryk Imerina op die eiland se sentrale plato, met die hoofstad Antananarivo, betree. Radama het die afgevaardigdes van die Londense Sendinggenootskap aangemoedig om skole te vestig en aan die adellikes en potensiële staatsdiens- en militêre rekrute ambagte te leer en hulle letterkundig te maak. Hulle het ook die Christelike geloof aan die eiland bekend gestel en die Bybel vertaal. Groot politieke en sosiale hervormings het onder sy bewind plaasgevind, onder meer ’n einde aan die internasionale slawehandel, wat histories ’n sleutelbron van rykdom vir die Merina-monargie was.