Die polisisteemteorie is 'n teorie wat in breë trekke daarop neerkom dat 'n literêre teks bestudeer word binne die web van verhoudinge waarbinne dit bestaan en funksioneer, en ook is daar verskeie toepassings van die polisisteemteorie binne die vertaalkunde. Alhoewel die wortels van die polisisteemteorie terugstrek na die Russiese Formalisme eerder as ander velde binne die wetenskap, sluit die polisisteemteorie ook aan by ander holistiese benaderings soos die sisteem- of stelselteorie en die kubernetika. Die belangrikste teoretikus om hieroor te raadpleeg is Itamar Even-Zohar. Van Gorp voer aan dat “sistemiese” terme reeds in die werke van Jurij Tynjanov en Jurij Lotman, Claudio Guillén en Robert Estival verskyn het, maar dit was eers sedert die sewentigerjare dat Niklas Luhmann, Siegfried J. Schmidt en veral Itamar Even-Zohar die studie van literêre sisteme tot ’n gevestigde subdissipline binne die literatuurstudie ontwikkel het. Even-Zohar skryf juis dat, alhoewel hy sy teorie (wat aanvanklik slegs ’n hipotese was) in publikasies tussen 1960 en 1970 geformuleer het, die grondslag van die literatuurpolisisteemteorie na die Russiese Formalisme terugstrek.