Eutuchios Proklos (Grieks: Εὐτύχιος Πρόκλος), of Tuticius Proculus in sommige tekste, was ’n taalkundige wat in die 2de eeu n.C. floreer het. Hy was een van die twee Latynse onderwysers van Markus Aurelius. Hy was van die stad Sicca Veneria in Noord-Afrika (die hedendaagse El Kef in Tunisië). Hy is moontlik die Proklos wat deur Trebellius Pollio genoem word as die geleerdste grammatikus van sy tyd. Vir sy werk saam met die keiser het hy later die rang senator gekry, asook konsul, hoewel dit nie duidelik is in watter jaar hy konsul was nie. Hy het finansiële hulp van Aurelius gevra om die finansiële las van sy loopbaan as senator te verlig; daaruit kan afgelei word hy is nie in ’n ryk of aristokratiese familie gebore nie. Sy skrywes is nou verlore, hoewel daar ’n (moontlik fiktiewe) werk is wat soms aan hom toegeskryf word met die titel De peregrinis regionibus. Dit is waarskynlik weens die verwarring oor sy identiteit. Sommige geleerdes van die 19de eeu het geglo hy is die skrywer van ’n Chrestomatie, wat een van die belangrikste bronne oor die Epiese Siklus is.