Justinus I (Latyn: Flavius Iustinus Augustus, Grieks: Ἰουστίνος; omstreeks 450 – 1 Augustus 527) was die Bisantynse keiser van 518 tot met sy dood in 527. Hy het opgang in die leër gemaak en eindelik keiser geword, hoewel hy ongeletterd was, toe hy amper 70 jaar oud was. Sy bewind is betekenisvol vir die stigting van die Justiniaanse Dinastie, wat sy beroemde nefie Justinianus I insluit, en sy wette wat die invloed van die ou Romeinse adel verminder het. Justinus was ’n boer en varkwagter van beroep en van die Latynsprekende gebied Dardanië. Hy is gebore op ’n dorpie in die huidige Suid-Serwië en het nie goed Grieks gepraat nie. Sy suster Vigilantia het twee kinders gehad: Petrus Sabbatius Justinianus (geb. 483) en Vigilantia (geb. omstreeks 490). As tiener het hy en ’n maat voor plunderaars gevlug na Konstantinopel, waar hy by die leër aangesluit het. Hy het onder keiser Anastasius I vinnig opgang gemaak tot by die rang generaal; met Anastasius se dood was hy bevelvoerder van die paleiswag. Vanweë sy hoë posisie en geldelike geskenke is Justinus in 518 tot keiser verkies.