In chemiese fisika en fisiese chemie is chemiese affiniteit die elektroniese eienskap waardeur verskillende chemiese spesies chemiese verbindings kan vorm. Chemiese affiniteit kan ook verwys na die neiging van 'n atoom of verbinding om deur chemiese reaksie met atome of verbindings van 'n ander samestelling te kombineer. Die idee van affiniteit is buitengewoon oud en daar is baie pogings aangewend om die oorsprong daarvan te identifiseer. Fisiese chemie was egter een van die eerste vertakkings van die wetenskap wat 'n "teorie van affiniteit" bestudeer en geformuleer het. Die naam "affinitas" is die eerste keer gebruik in verband met chemie deur die Duitse filosoof Albertus Magnus teen die jaar 1250. Later, diegene soos Robert Boyle, Britse chemikus John Mayow, Duitse chemikus Johann Glauber, Isaac Newton en Duitse chemikus Georg Stahl, het idees voorgehou oor verkiesingsverwantskap in pogings om te verduidelik hoe hitte tydens verbrandingsreaksies ontwikkel. Die term "affiniteit" is figuurlik gebruik sedert 1600 in besprekings van strukturele verhoudings in chemie, filologie, ens. en verwysing na "natuurlike aantrekkingskrag" is vanaf 1616 bekend.