Taaluniversalia is ŉ patroon wat sistematies voorkom onder natuurlike tale en potensieel waar is vir al die tale. Byvoorbeeld, Alle tale het selfstandige naamwoorde en werkwoorde, of Indien ŉ taal gepraat word, het dit konsonante en vokale. Navorsing in die veld van taalkunde is nou verbind aan die studie van taaltipologie en poog om algemeenhede onder tale te ontbloot, moontlik gekoppel aan kognisie, persepsie of ander verstandelike vermoëns. Die studieveld se pionierswerk is grootliks aangepak deur die taalkundige Joseph Greenberg, wat ŉ stel van vyf-en-veertig basiese universalia afgelei het, meestal te doen met sintaksis , uit ŉ studie van ongeveer dertig tale. Taalkundiges onderskei tussen twee soorte universalia: absoluut (teenoorgestelde: statisties, ook genoem tendensies) en implikasioneel (teenoorgestelde: nie-implikasioneel). Absolute universalia is van toepassing op alle bekende tale en is laag in getalle; ŉ voorbeeld is Alle tale het voornaamwoorde. ŉ Implikasionele universalia is van toepassing op tale met ŉ spesifieke kenmerk wat altyd vergesel word van ŉ ander kenmerk, soos Indien ŉ taal ŉ trialis het sal dit ook ŉ dualis hê, terwyl nie-implikasionele universalia net die voorkoms (of afwesigheid) van ŉ spesifieke kenmerk noem.