Die Chinese Burgeroorlog was ’n oorlog tussen die nasionalistiese regering van die Republiek China onder die Kuomintang (KMT) en die Kommunistiese Party van China (KPC). Hoewel die vier jaar van die Chinese Kommunistiese Rewolusie van 1945 tot 1949 spesiale aandag kry, het die eintlike oorlog al in Augustus 1927 begin met die Wit Terreur aan die einde van opperbevelhebber Chiang Kai-shek se Noordelike Ekspedisie, en geëindig toe die grootste vyandelikhede tussen die twee kante in 1950 geëindig het. Die konflik het in twee fases plaasgevind: die eerste tussen 1927 en 1937, en die tweede van 1946 tot 1950. Die twee fases is geskei deur die Tweede Chinees-Japannese Oorlog in 1937 tot 1945. Die burgeroorlog was ’n groot keerpunt in moderne China se geskiedenis, met die kommuniste wat beheer oor die vasteland gekry en die Volksrepubliek China (VRC) in 1949 gestig het, terwyl hulle die Republiek China (RC) gedwing het om na Taiwan terug te val. Dit het gelei tot voortdurende politieke en militêre vyandelikhede tussen die twee kante van die Straat van Taiwan, terwyl albei partye amptelik daarop aanspraak maak dat hy die regmatige regering van die hele China is.