Die wet van die remmende voorsprong is 'n verskynsel wat deur die Nederlander Jan Romein in 1937 beskryf is in sy opstel "De dialectiek van de vooruitgang", 'n afdeling in die bundel Het onvoltooid verleden. Hierdie verskynsel kan in talle omgewings van toepassings wees. Die wet bepaal dat 'n voorsprong op 'n bepaalde gebied dikwels daartoe lei dat daar min aansporing is om verdere verbeterings aan te bring of vooruitgang te bewerkstellig, sodat ander jou kort voor lank oortref. Juis omdat 'n mens 'n voorsprong het, is hy huiwerig om nog verder te gaan. 'n Bedryf of organisasie, veral in die tegnologiese gebied, kan 'n produk met groot vernuwingswaarde ontwikkel en kommersialiseer, maar later geneë voel om eerder op die wins te bly teer en noodsaaklike beleggings vir vernuwing te besuinig. Te midde van die finansiële inspuitings en beleggersbelange, gaan die produk dikwels deur verskillende ontwikkelingstadia en "groeipyne", waarvan die produk (soms onsigbaar) steeds die littekens dra. Mededingers kan dan eenvoudig die eindstadium van die vernuwende produk namaak en verder daarop verbeter sonder om enige skade te ly van die geld wat bestee is in die groeifase.