Die planeet Jupiter het ’n stelsel planetêre ringe. Dit is die derde ringstelsel wat in die sonnestelsel ontdek is naas dié van Saturnus en Uranus. Dit is die eerste keer in 1979 waargeneem deur die ruimtetuig Voyager 1 en in die 1990's deeglik bestudeer deur die Galileo-wenteltuig. Dit is ook die afgelope 23 jaar deur die Hubble-ruimteteleskoop en van die Aarde af bestudeer. Laasgenoemde vereis die grootste beskikbare teleskope. Die ringe is dof en bestaan hoofsaaklik uit stof. Dit het vier hoofkomponente: ’n dik binnering bekend as die "halo-ring"; ’n relatief helder, uiters dun "hoofring"; en twee breë, dik en dowwe buitenste "gaasringe" wat genoem is na die Jupiter-mane waarvan die materiaal die ringe van stof voorsien: Amalthea en Thebe. Die hoof- en halo-ring bestaan uit stof van die mane Metis, Adrastea en ander onontdekte liggame wat ontstaan het ná hoëspoedbotsings. Die ringe het ’n rooierige kleur, behalwe die halo-ring, wat neutraal of blouerig is. Die totale massa van die ringstelsel (insluitende onbekende voorwerpe wat hulle van stof help voorsien) is nie goed bekend nie, maar is moontlik sowat 1011 tot 1016 kg.