Die kruistogte was 'n reeks militêre veldtogte van 'n ongekende logistieke dimensie wat tussen die 11de en die 13de eeue plaasgevind het, gewoonlik met die goedkeuring van die Pous. Oorspronklik was dit Rooms-Katolieke pogings om Christelike heiligdomme in die Heilige Land en Christelike pelgrims teen Islamitiese aanvalle te beskerm. Sommige was egter selfs teen ander Christene gemik, soos byvoorbeeld die Vierde Kruistog wat deur deelnemende Venesiane teen Konstantinopel geloods is nadat Europese Kruisriddermagte skepe, wat in hul opdrag in Venesië se Arsenale-skeepswerf gebou is, by aflewering nie kon betaal nie (in plaas daarvan is Konstantinopel ingeneem en geplunder), en die Albigensiese Kruistog teen die Kathare van Suid-Frankryk (wat egter nie deel uitgemaak het van die oorspronklike Kruistog-beweging). Die term "kruistog" is tydens die Middeleeue nog nie gebruik nie; dit dateer uit 'n later tydperk en verwys na die kruise, wat deelnemers van die kruistogte op hulle kleding aangebring het nadat hulle die kruisvaarderseed afgelê het. In eietydse bronne word ander terme gebruik – soos die Latynse expeditio ("veldtog"), iter ("reis") en peregrinatio ("pelgrimsvaart").