Teenverstedeliking (ook teen-verstedeliking; in mindere mate verlandeliking) is ’n bevolkingsverspreiding en maatskaplike tendens waar mense uit stedelike gebiede na landelike gebiede trek. Dit het die eerste keer plaasgevind as ’n teenwerking op stedelike verval en oorbevolking. Die sosiale aardrykskundige, Brian Berry, het heel eerste teenverstedeliking ondersoek. Onlangse navorsing het die sosiale en politieke dryfvere agter teenverstedeliking opgeteken, sowel as die impakte daarvan in ontwikkelende lande wat tans massaverstedeliking, soos China, ervaar. Die proses behels die wegbeweeg van die bevolking uit stedelike gebiede soos dorpe en stede na ’n nuwedorp, landgoed, slaapdorp (gaapdorp) of dorpie. Die twee eersgenoemdes is dikwels deur regerings aangemoedig, terwyl die twee laasgenoemdes gewoonlik die keuse van die meer middelklas en sosiaal beweeglike persone is. Met dié dat die middestedelike vervoerinfrastruktuur en meer volhoubare openbare vervoer verbeter het, hoef mense nie meer naby hul werk te bly nie en kan sodoende makliker daagliks pendel. Verskeie faktore kan aanleiding gee tot teenverstedeliking, onder andere behuisingsdigtheid, behuisingskoste, besoedelingsvlakke (gesondheidsrisiko’s), misdaadvlakke, vreedsame aftrede en die behoefte na ’n beter lewensgehalte.