Bewysgebaseerde medisyne (BM) is 'n benadering tot mediese praktyk wat bedoel is om besluitneming te optimaliseer deur die gebruik van bewyse uit goed ontwerpte en goed gevoerde navorsing te beklemtoon. Alternatiewe mediese praktyke (insluitend akupunktuur, kolonreiniging, ontgifting en gefasiliteerde kommunikasie, onder andere) word nie as bewysgebaseerde mediese praktyke beskou nie, aangesien bewyse daarvoor oor die algemeen swak is of nie bestaan nie. Alhoewel alle medisyne gebaseer op wetenskap 'n mate van empiriese steun het, gaan BM verder, en klassifiseer dit volgens die epistemologiese sterkte en vereis dat slegs die sterkste tipes (afkomstig van metaanalises, stelselmatige oorsigte en gerandomiseerde beheerde toetse) sterk aanbevelings kan lewer; swakker tipes (soos uit gevallestudie-studies) kan slegs swak aanbevelings lewer. Die term is oorspronklik gebruik om 'n benadering te beskryf vir die onderrig van die praktyk van medisyne en om die besluite van individuele dokters oor individuele pasiënte te verbeter. Die gebruik van die term het vinnig uitgebrei tot 'n voorheen beskrewe benadering wat die gebruik van bewyse beklemtoon in die ontwerp van riglyne en beleide wat van toepassing is op groepe pasiënte en bevolkingsgroepe ("bewyse-gebaseerde praktykbeleide").