Frederik I (7 Oktober 1471 – 10 April 1533) was die koning van Denemarke en Noorweë. Hy was die tweede laaste Rooms-Katolieke monarg van Denemarke; latere konings het Lutheranisme aangehang nà die Protestantse Hervorming. As koning van Noorweë was Frederik uniek in die opsig dat hy nooit die land besoek het en nooit as koning gekroon is nie. Daarom was sy titel "Koning van Denemarke, die Vende en die Gote, verkose koning van Noorweë". Frederik was die jongste seun van die eerste Oldenburg-koning, Christiaan I van Denemarke, Noorweë en Swede. Kort ná sy pa se dood is die minderjarige Frederik in 1482 verkies tot medehertog van Sleeswyk en Holstein; die ander medehertog was sy oudste broer, koning Hans van Denemarke. In 1490, toe Frederik meerderjarig word, is die twee hertogdomme onder die broers verdeel. Toe Hans sterf, het ’n groep adellikes die troon aan Frederik aangebied, maar hy het dit van die hand gewys omdat hy regtens geglo het die meeste Deense adellikes sou lojaal aan sy broerskind Christiaan wees.