Margrethe I (Deens: Margrete Valdemarsdatter, Noors: Margrete Valdemarsdotter, Sweeds: Margareta Valdemarsdotter; 1353 – 28 Oktober 1412) was koningin van Denemarke, Noorweë en Swede en die stigter van die Kalmarunie, wat die koninkryke van Skandinawië vir langer as ’n eeu verenig het. Sy was die enigste koningin van Denemarke tot met die bewind van Margrethe II vyf en half eeue later. Sy is in Denemarke bekend as "Margrethe I" om haar te onderskei van die huidige koningin. Denemarke se grondwet het nie in dié tyd voorsiening gemaak vir ’n vrou op die troon nie en met haar seun, Olaf II, se dood het sy die "almagtige dame, meesteres en regent van die Koninkryk van Denemarke" geword. Sy het haarself eers in 1375 koningin van Denemarke begin noem. Die volgende jaar het sy Noorweë se "heersende koningin" geword. Na dié omverwerping van koning Albrekt van Mecklenburg se bewind in 1389 is sy gekies as "almagtige dame van Swede". Margrethe was die dogter van Waldemar IV van Denemarke en Hedwig van Sleeswyk.