Henry se wet stel dat vir 'n voldoende verdunde oplossing wat nie ideaal is nie 'n eweredigheid bestaan tussen die konsentrasie van die opgeloste stof en sy parsiële dampdruk in ewewig bo die, gewoonlik waterige, oplossing. In hierdie verdunde gebied bly Raoult se wet geldig vir die oplosmiddel. Die groot verskil tussen die twee wette is dat die eweredigheidskonstante vir Raoult se wet gelyk is aan die dampdruk van die suiwere komponent. Vir Henry se wet wyk dit daarvan af en moet dit apart deur meting bepaal word. Die eweredigheidskonstante word Henry se konstante genoem en dit kan uitgedruk word as: k H = c A p A {\displaystyle k_{H}={\frac {c_{A}}{p_{A}}}} Waar: k H {\displaystyle k_{H}} = Henry se konstante. Dit word in literatuur verkry en word gewoonlik gegee by 25 grade C of 298.15 K. Die eenhede is dikwels mol/(L•atm) c A {\displaystyle c_{A}} = konsentrasie van die spesie A in die oplossing.