Varswatervisse spandeer meeste of al hul leeftyd in varswater, soos riviere en mere, met 'n soutgehalte van minder as 0.05%. Hierdie omgewings verskil op vele maniere van seetoestande, die mees voor-die-handliggende die verskil in soutgehalte. Om in varswater te kan oorleef, moes hierdie visse 'n verskeidenheid fisiologiese aanpassings ondergaan. 41.24% van al die bekende visspesies word in varswater aangetref. Dit is hoofsaaklik as gevolg van die vinnige spesievorming dat die verspreide habitatte dit moontlik maak. Wanneer damme en mere ter sprake is, kan 'n mens gebruik maak van die dieselfde basiese spesiemodel as met die bestudering van eilandbiogeografie. Varswatervis verskil fisiologies van soutwatervis in verskeie opsigte. Hul kieue moet in staat wees om opgeloste gasse op te neem, terwyl die soute in die liggaamvloeistowwe behoue moet bly. Hul skubbe verminder waterdiffusie deur die vel: varswatervis wat te veel skubbe verloor, sal doodgaan. Hulle het ook goedontwikkelde niere om soute te herwin uit liggaamvloeistowwe voor uitskeiding. Die hengelaars in die Verenigde State klassifiseer varswaterspesies gewoonlik volgens die temperatuur van die water waarin hulle leef. Die watertemperatuur beïnvloed die beskikbare suurstof omdat koue water meer suurstof bevat as warm water.