Die Slawiese tale, 'n groep nou verwante tale van die Slawe en 'n subgroep van die Indo-Europese taalfamilie het sprekers in die grootste deel van Oos-Europa, in groot dele van die Balkan, in dele van Sentraal-Europa en Noord-Asië. Binne die Indo-Europese taalfamilie is die Slawiese tak die nouste verwant aan die Baltiese tale so dat sommige taalnavorsers aanneem dat daar op 'n vroeë stadium 'n gemeenskaplike Balto-Slawiese oertaal was. Hierdie hipotese vind intussen egter steeds minder steun. Die Slawiese tale het uit 'n gemeenskaplike voorloper- of prototaal ontstaan wat Oer- of Protoslawies genoem word. Hierdie taal is nog nou verwant aan die oudste Slawiese skryftaal, Ou Kerkslawies of Oud-Bulgaars waarvan die oudste tekste uit die 9de eeu dateer. Die ontwikkeling van 'n selfstandige Protoslawiese tak uit Indo-Europees het minstens 3 000 jaar gelede sy aanvang geneem. Slawies is sodoende die jongste tak van die Indo-Europese taalfamilie. Die hoofkenmerke van Slawies – die palatalisering van medeklinkers wat aan Slawiese tale hul tipiese klank verleen – en 'n neiging tot stygende sonoriteit van sillabes het stapsgewys ontwikkel.