Betekenis-vir-betekenisvertaling is die oudste norm vir vertaling. Dit beteken basies dat die betekenis van elke volsin vertaal word voordat daar na die volgende een beweeg word en staan in normatiewe teenstelling met woord-vir-woordvertaling (wat ook letterlike vertaling genoem word), wat beteken dat die betekenis van elke leksikale item in volgorde vertaal word. Die persoon wat die term "betekenis-vir-betekenis" gevorm het, was Hieronimus in sy "Brief aan Pammachius", waarin hy gesê het dat "buiten natuurlik in die geval van die Heilige Skrif, waar selfs die sinsbou ’n geheim bevat," hy soos volg vertaal: non verbum e verbo sed sensum de sensu (nie woord vir woord nie, maar betekenis vir betekenis). Hieronimus ontdek hier bes moontlik nie die konsep van betekenis-vir-betekenisvertaling nie. Die meeste geleerdes glo dat dit uitgevind is deur Cicero in De Oratore ("Oor die redenaar") toe hy gesê het dat wanneer hy uit Grieks in Latyn vertaal, "ek nie gedink het dat ek hulle vir die leser behoort uit te tel soos muntstukke nie, maar om hulle as ’t ware volgens gewig te betaal."