Nuwe aarde is ’n uitdrukking wat in die Bybel gebruik word om die finale toestand van die verloste mensdom te beskryf. Dit kom voor in Jesaja 65:17 en 66:22, 2 Petrus 3:13 en Openbaring 21:1. Dit is een van die sentrale leerstellings van die Christelike eskatologie; in die geloofsbelydenis van Nicea word daarna verwys as "die toekomstige bedeling". In die 21ste hoofstuk van Openbaring word die finale toestand van perfektheid onthul waar, volgens een kommentator, "kosmiese tyd in ewigheid verander is". In simboliese en visuele taal laat God Johannes die glorie en skoonheid van sy volk se erfenis sien. Die eerste ding wat ’n mens lees, is die visioen dat dit "’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde" insluit (21:1). Om te verstaan wat die Bybel oor die ewigheid leer, moet ’n leser van Openbaring die leerstelling van die Nuwe Testament ken van ’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde. Dit verskil basies van die beloftes van die Ou Testament deurdat dit in Openbaring ook ’n ontologiese waarde het (Openbaring 21:1;4: "Toe het ek ’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde gesien.