Julianus (Grieks: Ἰουλιανὸς; 331 - 26 Junie 363) was van 361 tot 363 keiser van die Romeinse Ryk, sowel as ’n filosoof en skrywer in Grieks. Sy verwerping van die Christendom en sy bevordering van Neoplatoniese Hellenisme in die plek daarvan, het daartoe gelei dat die Christelike kerk hom as Julianus die Geloofsversaker gebrandmerk het. Julianus was lid van die Konstantynse dinastie en is as kind wees gelaat. Hy is grootgemaak deur die Gotiese slaaf Mardonius, wat ’n groot invloed op hom gehad en hom van ’n uitstekende opvoeding voorsien het. In 355 het Constantius II hom caesar van die westelike provinsies gemaak. In 360 het Julianus se soldate hom tot augustus verklaar en dit het tot ’n burgeroorlog met Constantius gelei. Dié is egter dood voordat daar enige veldslag was, en hy het Julianus voor sy dood as sy opvolger aangewys. In 363 het Julianus ’n ambisieuse veldtog teen die Sassanidiese Ryk onderneem. Die veldtog was aanvanklik suksesvol, maar hy het nie die ryk probeer beleër nie en in Persië se hartland inbeweeg. Hy het egter gou voorraadprobleme ondervind en moes noodgedwonge noordwaarts terugtrek terwyl hy voortdurend deur die Perse aangeval is.