In 1890 is De Zuid Afrikaansche Taalbond (Taalbond) in Kaapstad gestig met as doel: Bevordering van de kennis der Volkstaal en aankweking van een ontwikkeld nationaliteitsgevoel. Tydens die stigtingsvergadering is reeds gegis oor die term 'volkstaal'. Die moontlikheid is ook genoem dat Afrikaans as 'volkstaal' bevorder moet word en nie Nederlands nie. Uiteindelik is hieroor gestem en is met 47 stemme teen 36 besluit dat die 'volkstaal' van die Afrikaners, Nederlands is. Die invloedrykste lede van die bond het die bevordering van Nederlands voorgestaan en nie Afrikaans nie. Die Taalbond sou uitgroei tot 'n kampvegter vir die Nederlands taal in Suid-Afrika. Die Taalbond was die belangrikste bastion van die Nederlandse taal in Suid-Afrika en sou ook advies uitbring ten opsigte van die spelling van die taal. Die werksaamhede van die Taalbond, kan as 'n volksbeweging beskou word, omdat dit so 'n breë massa van die Afrikaners aangespreek het, soos blyk uit die woorde van prof. P.J.G. de Vos in De Volksbode van 10 Desember 1891: "(N)iemand kan ontkennen dat het volk al geheel verklaard heeft: Wij willen onze taal behouden en de rechten daarvan handhaven."