Die Shanidar-grot (Koerdies: Şaneder of Zewî Çemî Şaneder; Arabies: كَهَف شانِدَر) is ’n argeologiese terrein op Berg Bradost in Irakse Koerdistan. Die oorblyfsels van 10 Neanderdallers van tussen 35 000 en 65 000 jaar gelede is in die grot ontdek. Daar is ook twee latere "proto-Neolitiese" begraafplase, waarvan een van sowat 10 600 jaar gelede dateer en 35 individue bevat. Die bekendste van dié Neanderdallers is Shanidar 1, wat verskeie beserings in sy lewe oorleef het, moontlik danksy versorging deur ander lede van sy groep, en Shanidar 4, wie se lyk langs ’n blom lê, wat óf ’n teken van begrafnisrituele óf dierekontaminasie kan wees. Die terrein lê in die Zagrosgebergte in die Arbil-goewerment en naby die Groot-Zabriviervallei. Die 10 Neanderdallers op die terrein is gevind in ’n Moustérien-laag wat ook honderde stukke steengereedskap bevat, onder meer pylpunte, skrapers, afgekapte stukke klip en dierebene. Die eerste nege (Shanidar 1-9) is tussen 1957 en 1961 deur Ralph Solecki en ’n span van die Columbia-universiteit ontdek. Die skelet van Shanidar 3 word in die Smithsonian Institution gehou.