Kepler se wette is drie sterrekundige wette wat die beweging van die planete beskryf. "Die wentelbaan van elke planeet is 'n ellips, met die son by 'n brandpunt." "Die lyn wat die planeet met die son verbind (die voerstraal) bestryk in 'n gelyke tyd 'n gelyke oppervlakte." "Die kwadrate van die omlooptye van planete staan in verhouding tot die derde mag van hul afstand van die son." Die wette is deur die Duitse wiskundige en sterrekundige Johannes Kepler (1571 - 1630) ontdek. Kepler het gewerk met die waarnemings van die sterrekundige Tycho Brahe en het rond 1605 opgemerk dat Brahe se waarnemings van die planete se posisies hierdie relatief eenvoudige wiskundige wette volg. Kepler se wette het die Aristoteliaanse en Ptolemeïese sterrekunde en fisika in twyfel getrek. Sy stelling dat die aarde in beweging is, sy gebruik van ellipse eerder as episiklusse en sy bewyse dat die planete se spoed wissel, het sterrekunde en fisika totaal verander. Byna 'n eeu later was dit vir Isaac Newton moontlik om Kepler se wette van Newton se eie bewegingswette en swaartekragwet af te lei, deur gebruik te maak van klassieke Euklidiese meetkunde.