Idealisme word gebruik as 'n benaming vir 'n aantal filosofiese strominge waarvan die gemeenskaplike faktor is dat "alles" tot geestelike beginsels herlei kan word. Dit kom dus daarop neer dat daar aan fisiese voorwerpe geen selfstandigheid toegeskryf kan word nie, aangesien alleen slegs dit wat in die gees is (naamlik; idees en grondbegrippe) werklikheidswaarde het. Breedweg kan daar twee strominge van idealisme onderskei word naamlik; die metafisiese idealisme, waaronder ook die Duits idealisme ressorteer, en die kennisteoretiese idealisme. Die Griekse filosoof Plato word met sy ideëleer as die vader van die metafisiese idealisme beskou. Plato gee algemene begrippe, "Idees of Vorme", 'n status van onafhanklik bestaande, werklike voorwerpe. Die voorwerpe wat gesien word in die sigbare wêreld is volgens Plato egter nie eg nie, maar slegs 'nabootsings' van die egte 'Idees' wat hulself in 'n transendentale wêreld bevind. In die allegorie van die grot (Staat VII 514A–520A) word die voorwerpe wat normaal gesien word in die wêreld "skaduwees" van die egte, en die bron van nie-direk waarneembare verskynsels beskou.