Kees van Baaren (Nederlandse uitspraak:ˈkeːs fɑm ˈbaːrə(n); 22 Oktober 1906 – 2 September 1970) was 'n Nederlandse komponis en onderwyser. Van Baaren is in Enschede gebore. Sy vroeëre studies (1924–29) was in Berlyn onder Rudolph Breithaupt (klavier) en Friedrich Koch (komposisie) by die Stern konservatoria. Nadat hy in 1929 teruggekeer het na Nederland, het hy onder Willem Pijper gestudeer. Hy het vanaf omtrent 1934 Pijper se "kiemseltegniek" ten opsigte van sy komposisies aangeneem. Terwyl sommige werke gekomponeer is in 'n toeganklike, tonale styl, het hy in andere geneig na die serialistiese tegniek, wat ten volle tot sy reg gekom het met die Septet vir vyf blaasinstrumente, viool, en dubbelbas (1952). Hy was die eerste belangrike Nederlandse komponis om die twaalftoontegniek te gebruik. In 1948 het Van Baaren direkteur geword van die Konservatoria van die Amsterdamse Muzieklyceum Genootskap (wat later versmelt is in die Amsterdam Konservatoria). In 1953 was hy aangestel as direkteur van die Utrecht Konservatoria. In 1958 het hy direkteur geword van die Koninklike Konservatoria van Den Haag.