Eduard die Ouere (Engels: Edward the Elder; Oud-Engels: Ēadweard se Ieldra) (871-924) was van 899 tot met sy dood koning van Engeland. Hy was die seun van Alfred die Grote, wat hy ná sy dood opgevolg het. Hy het die Oostelike Middellande en Oos-Anglië in 917 van die Dene verower en het in 918 die heerser van Mercië geword ná die dood van sy suster Ethelfled. Sy opvolging is betwis deur sy neef Ethelwold, wat by die Dene in Northumbrië en Oos-Anglië aangesluit het. Ethelwold se dood in 902 het ’n einde gemaak aan dié stryd. Eduard was ’n uitstekende militêre leier en het die Deense gebied met geweld en geduld teruggebring onder Engelse heerskappy. In 901 het hy sy stryd teen die Dene (Vikings) begin en in 906 ’n groot mag in Kent en Essex verslaan. In 910 het hy die Dene in die noorde verslaan en daarmee heerser oor die grootste deel van Engeland geword. Eduard was drie keer getroud en het dertien kinders gehad, asook waarskynlik ’n paar buite-egtelike kinders. Hy is in omstreeks 893 met Ecgwynn getroud.