Die term Baksteengotiek (Duits Backsteingotik) verwys na 'n vereenvoudigde Gotiese boustyl wat vanaf die 12de eeu veral in Noord-Duitsland en in die gebiede rondom die Oossee gebruiklik was waar natuurstene nie beskikbaar was nie en bakstene as die enigste boumateriaal ingespan is. Met die verowering van Lyfland (tans Estland en Letland) deur Duitse en Deense ridderleërs en die vestiging van Duitse Hanse-koopmans in Baltiese seehawens het Noord-Duitse baksteen-boutradisies ook na Noordoos-Europa versprei. Baksteengotiese argitektuur is dus kenmerkend vir lande soos Duitsland, Nederland, Vlaandere, Denemarke, Swede, Finland, Estland, Letland, Litaue, Rusland, Wit-Rusland en Pole. Die Iberiese skiereiland (met Spanje en Portugal) het sy eie Gotiese baksteenstyl ontwikkel, die sogenaamde Mudéjar-gotiek. Bakstene is in Noord-Europa reeds vanaf die 12de eeu gebruik sodat die oudste baksteengeboue nog by die Baksteenromaanse styl gereken word. Tydens die 16de eeu is die Baksteengotiek geleidelik vervang deur die Baksteenrenaissance.