Narsisme of narsissisme is die soeke na bevrediging deur ydelheid, of die egotistiese bewondering van ’n mens se eie fisieke of geestelike eienskappe wat ontstaan uit ’n arrogante trots. Die term het ontstaan uit die mite van Narsissus in die Griekse mitologie wat verlief geraak het op sy eie spieëlbeeld in ’n waterpoel. As narsisme te ver gedryf word, kan dit as ’n geestesteuring, narsistiese persoonlikheidsteuring, geklassifiseer word. Die steuring kom voor in die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesteurings (DSM). Vier dimensies van narsisme as ’n persoonlikheidstrek is al geskets: leierskap/outoriteit, superioriteit/arrogansie, selfbeheptheid/selfbewondering en uitbuiting/geregtigheid. Hierdie kriteria is al gekritiseer omdat hulle ’n kennis van bedoeling veronderstel (byvoorbeeld die frase "voorgee om te wees"). Gedrag is egter waarneembaar, maar bedoeling nie. Klassifikasie vereis dus aannames wat getoets moet word voordat hulle as feite aangeneem kan word, veral as in ag geneem word dat verskeie verduidelikings gemaak kan word oor hoekom ’n persoon hierdie gedrag openbaar. Die Amerikaanse psigiaters Hotchkiss en Masterson het ’n paar goed geïdentifiseer wat hulle noem die sewe dodelike sondes van narsisme: Die lewe is ’n verhoog, en wanneer die gordyn ná ’n bedryf sak, is dit klaar en vergete.