Tyddeelmultipleksering (TDM) is 'n metode om onafhanklike seine oor 'n gemeenskaplike seinpad te stuur en te ontvang deur gebruik te maak van gesinchroniseerde skakelaars aan weerskant van die transmissiebaan op so 'n manier dat elke onafhanklike sein slegs 'n breukdeel van die tyd op die baan verskyn in 'n afwisselende patroon. Dit is 'n kommunikasie metode om twee of meer digitale of analoog seine oor 'n gemeenskaplike kanaal te stuur. Dit word gebruik wanneer die bistempo van die transmissiemedium groter is as die bistempo van die sein wat gestuur moet word. Hierdie tipe van sein multipleksering is ontwikkel in telekommunikasie vir telegraafstelsels in die laat 19de eeu maar het later 'n aanvaarde toepassing in digitale telefonie geword gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu. Tyddeelmultipleksering was aanvanklik ontwikkel vir gebruik in die veld van telegrafie om verskeie senders gelyktydig oor 'n enkele transmissielyn te stuur. In die 1870's het Émile Baudot 'n tydmultiplekser stelsel ontwikkel wat uit verskeie Hughes telegraafmasjiene bestaan het. In 1944 het die Britse Weermag die Wireless Set No. 10 gebruik om tien telefoongesprekke gelyktydig oor 'n mikrogolfroete van 80 km te stuur.