Carl Schmitt (Plettenberg, Wesfale, 11 Julie 1888 – Plettenberg-Pasel, 7 April 1985) was 'n Duitse politieke filosoof en regsgeleerde. Hy was veral invloedryk gewees in die politieke filosofie en regsfilosofie. Schmitt word beskou as een van die kontroversiële denkers van die twintigste eeu. Tydens die Weimarrepubliek (1918-1932) was hy 'n vurige ondersteuner van die versterking van die grondwet en van 'n verbod op politieke partye wat die grondwet vyandig gesind was, veral die kommuniste. Enkele weke na die magsooname deur Adolf Hitler word Schmitt se eerste artikel gepubliseer waarin hy die nuwe regime steun en 'n oproep doen op ander juriste om die aksie te steun. Hy word in Mei 1933 lid van die Nasionaal Sosialistiese Duitse Werkersparty. Van 1933 tot 1936 werk Schmitt vir die nasionaal-sosialistiese regering en skryf artikels wat die regime steun, met sommiges wat ook uitgesproke anti-semities was. Ten spyte van sy steun aan die Nazi-bestel word Schmitt desnieteenstaande in Desember 1936, in die SS publikasie Das schwarze Korps daarvan beskuldig dat hy 'n opportunis, 'n Hegeliaanse staatsdenker en 'n Katoliek is.