Isidoor Teirlinck (2 Januarie 1851, Zegelsem - 27 Junie 1934, Vorst, Brussel) was 'n Vlaamse skrywer. Hy is veral bekend vir sy werk oor volksverhale. Isidoor Teirlinck het in Lier skoolgegaan. Hy het met Oda van Nieuwenhove getrou en was die vader van die skrywer Herman Teirlinck. Hy het 'n onderwyser geword en onderwys gegee in Serskamp, Drogenbos en Sint-Joost-ten-Node. Hy was vanaf 1875 onderwyser in wiskunde en fisika in Brussel. Hy het verskeie boeke saam met sy swaer Reimond Stijns geskryf onder die pennaam Teirlinck-Stijns. Hulle bekendste roman was Arm Vlaanderen wat in 1884 gepubliseer is. Wie nie hooren wil moet voelen (1873) Bertha van den Schoolmeester (1877) Frans Steen, zedenroman (1878) Gedichten en Novellen, eerste deel, Bladknoppen (1879) Lina Donders (1879) Baas Colder (1879) Aldenardiana, Novellen uit het Zuiden van Oost-Vlaanderen (1880) Lucia Staps (1882) Kruidkunde :, een handboek voor onderwijzers en leerlingen-onderwijzers (1882) Bloemenleven (1882) Uit het leven van ons Volk (1882) Stella (1883) Arm Vlaanderen (1884) Bloeiende reuzen (1885) Blozende kriekse (1886) Woordenboek van het Bargoensch (1886) Cilia (1888) Mirza-Schaffy's liederen ten love des wijns (1888) Molleke (1889) Onze beste vrienden (1891) Naar het land van belofte!