Die keiserlike harem (Turks: Harem-i Hümâyûn) van die Ottomaanse Ryk (1299–1923) was een van die belangrikste elemente van die hof. Dit was in die Weste bekend as die Seraglio, ’n Italiaanse term. Die sultan se ma het in die harem gebly, asook sy vroue, byvroue en kinders, die eunugs wat die harem bewaak het, die hoof-eunug en hulle bediendes. Een van die bekendste en grootste harems van die Ottomaanse tyd was in die Topkapı-paleis in Istanboel. Dit het meer as 400 kamers beslaan. Die moeder van ’n nuwe sultan het ná haar seun se troonbestyging met prag en praal na die harem gekom en die rol van keiserinmoeder (Valide Sultan) aangeneem. Sy was die hoof van die harem en het oor die lede van die dinastie regeer. Keiserinmoeders het tydens verskeie tydperke die politieke lewe in die Ottomaanse Ryk beïnvloed en het die gesag gehad om die verhouding tussen die sultan en sy vroue en kinders te reguleer. Sy was ’n majestueuse simbool van die dinastie en het groot mag gehad. Om die dinastie se voortbestaan te verseker, is mooi en intelligente vroueslawe uit buurlande as byvroue (Cariyes) gebruik.