Distimie (van die Antieke Griekse δυσθυμία, "melancholie"), ook chroniese depressie genoem, is ’n gemoedstoestand wat dieselfde geestes- en fisieke probleme veroorsaak as depressie, met minder maar langerdurende simptome. Die naam is in die laat 1970's geskep deur dr. Robert Spitzer as plaasvervanger vir die term "depressiewe persoonlikheid". Volgens die diagnostiese handleiding DSM-IV van 1994 word distimie beskou as ’n ernstige toestand van chroniese depressie wat langer as twee jaar duur (een jaar vir kinders en adolessente); dit is minder ernstig as kliniese depressie. Omdat distimie ’n chroniese toestand is, kan iemand jare lank daaraan ly voordat dit gediagnoseer word, indien dit gediagnoseer word. Hulle kan dink dit is deel van hul karakter en dit nie eens bespreek met hul dokter, familie of vriende nie. Distimie kom dikwels voor saam met ander geestesteurings. ’n "Dubbele depressie" is episodes van kliniese depressie saam met distimie. Periodes van distimie en hipomaniese gemoedstoestande kan mekaar afwissel en lei tot ’n ligte variasie van bipolêre gemoedsteuring. Die DSM-5, die vyfde uitgawe van die , is in Mei 2013 gepubliseer en sluit ’n paar veranderings in.