Die oorsprong van taal in die menslike spesie is al verskeie eeue die onderwerp van akademiese besprekings. Ten spyte hiervan is daar nog geen konsensus oor sy uiteindelike oorsprong of ouderdom nie. Een probleem wat die onderwerp moeilik maak om te ondersoek is die gebrek aan regstreekse bewyse. Gevolglik moet akademici wat die oorsprong van taal wil bestudeer gevolgtrekkings aflei vanaf ander soorte bewyse, soos die fossielgeskiedenis of argeologiese bewyse, kontemporêre taalverskeidenheid, studies oor taalverwerwing, en vergelykings tussen mensetaal en kommunikasiesisteme wat bestaan onder diere, veral ander primate. Daar word oor die algemeen saam gestem dat die oorsprong van taal nou verwant is aan die oorsprong van moderne menslike gedrag, maar daar is egter min instemming oor die implikasies en rigtingvastheid van die konneksie. Die tekort aan empiriese bewyse het al vele akademici gelei om die hele studierigting te beskou as nie geskik vir ernstige studies nie. In 1866 het die Société de Linguistique de Paris (Taalkundegenootskap van Parys) so ver gegaan as om debatte oor die onderwerp te verban, ’n verbod wat invloedryk gebly het oor meeste van die Westerse wêreld tot met die laat twintigste eeu.