'n Suur is in daaglikse lewe 'n middel soos asyn of suurmelk wat 'n suur smaak het. In die chemie het die begrip suur en sy teendeel basis belangrike ontwikkelings deurgemaak en die definisie is in vier fases verander en verder verfyn. Volgens een van die definisies is 'n suur 'n stof wat in water opgeloste protone afstaan. Die negatiewe ioon wat oorbly word die suurres genoem. Metale soos yster, sink of magnesium los op in waterige oplossings van sure onder vrystelling van waterstofgas. Edelmetale soos goud, platinum en palladium los net op in sterk oksiderende oplossings soos gekonsentreerde swaelsuur, salpetersuur of koningswater. Die oplosproses word glad nie deur die suur protone bevorder nie. Mens kan vier verskillende teorieë oor sure en basisse onderskei Die suurstof-teorie van Lavoisier (einde 18e eeu) Dié teorie gaan uit van die gedagte dat suurstof nodig is om 'n suur te vorm. Sure (en basisse) word gesien as oksiede opgelos in water. Die (H+/OH-)-teorie van Arrhenius (middel 19e eeu) Die Arrheniusteorie beskou enige stof wat H+ kan afsplits in water as 'n suur en enige stof wat hidroksiedione OH- kan afsplits as basis.