Musieknotasie is 'n skriftelike weergawe van bepaalde musiekelemente wat deur 'n bepaalde kultuur as belangrik ervaar word. In die Westerse musiek het die eerste musiekskrif die toonhoogte weergegee en later is toonduur daaraan toegevoeg. Ander elemente is in 'n veel minder streng sistematiek georden. Die notasie van hedendaagse musiek verkeer grootliks in 'n eksperimentele stadium. Musieknotasie poog om met ŉ minimum grafiese simbole die maksimum musiekinligting te bied. Na die hoogs teoretiese letternotasie van die Griekse Oudheid en die cheironomiese notasie van die Bisantyne (weergawe van handbewegings wat toonhoogte veranderinge aandui) is daar hoofsaaklik as gevolg van die koms van die meerstemmigheid - in die Middeleeue 'n musiekskrif ontwikkel waarin toonhoogte (lynnotasie) en toonduur (vorm van die note) weergegee word. Vir die voorstelling van toonhoogte in die diatoniese stelsel is 'n notebalk ontwikkel waarvan die lyne tertsafstande voorstel, sodat die note beurtelings op die lyn en tussen die lyne staan (tertstynige notasie). Die chromatiek het die invoer van voortekens noodsaaklik gemaak (wat dus 'n toegewing aan die "minimum"-gedagte beteken).