Die Upanishads of Oepanisjade (Sanskrit: उपनिषद्) is laat Vediese geskrifte in Sanskrit van godsdiensleringe wat die fondament van Hindoeïsme vorm. Hulle is die mees onlangse deel van die oudste geskrifte van Hindoeïsme, die Vedas, en handel oor meditasie, filosofie en ontologiese kennis; ander dele van die Vedas handel oor mantras, voorspellings, rituele, seremonies en offerandes. Die Upanishads is van die heel belangrikste geskrifte in die geskiedenis van Indiese godsdiens en kultuur en het ’n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van spirituele idees in antieke Indië. Dit verteenwoordig ’n oorgang van Vediese ritualisme na nuwe idees en instellings. Die inhoud is wyd bekend en hulle sentrale idees vorm die spirituele kern van Hindoeïsme. Daar word algemeen na die Upanishads verwys as Vedanta. Vedanta word vertolk as die "laaste hoofstukke, dele van die Veda" en alternatiewelik as "die hoogste doel van die Veda". Die begrippe brahman (hoogste realiteit) en atman (siel, self) is sentrale idees in al die Upanishads, en hulle tematiese fokus is "weet dat jy die atman is".