Gideon Brand van Zyl (3 Junie 1873–1 November 1956) was van 1946 tot 1951 die Goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika. Hy was die eerste Suid-Afrikaans gebore persoon wat hierdie amp beklee het. Van Zyl is in Kaapstad as die seun van 'n prominente prokureur gebore. Hy het, na kwalifisering aan die Universiteit van Kaapstad, by sy familie se besigheid gewerk. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) was hy 'n regsadviseur vir die Britse Oorlogskantoor. In die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) was hy adjunk-direkteur van die oorlogswerwing en het in die Kaapse Skiereiland Garnisoen ('n plaaslike verdedigingseenheid) gedien. Van Zyl betree die politiek in 1915 as 'n lid van die Unionisteparty. Hy was 'n lid van die Kaapse Provinsiale Raad (die provinsiale wetgewer) tot 1918, en dan 'n lid van die parlement tot 1942. Hy was adjunkspeaker 1934–1942 (die speaker was dr. Jansen, wat later ook goewerneur-generaal geword het). Vanaf 1942 tot 1945 was Van Zyl die administrateur van die Kaapprovinsie. Hy het as goewerneur-generaal van 1945 tot 1950 gedien.