Die Sewe Slapers (Arabies: اصحاب الکھف aṣḥāb al kahf, die metgeselle van die spelonk) van Efese is ’n verhaal oor ’n groep jeugdiges wat omstreeks 250 n.C. in ’n spelonk buite Efese weggekruip het om vervolging vry te spring. Die koning het al sy onderdane gedwing om afgode te aanbid en sou enigiemand doodmaak wat weier. Die mans het ontsnap omdat hul geloof (wat van streek tot streek verskil) hulle daarvan weerhou het om afgode te aanbid. Dit is een van baie weergawes van die verhaal van ’n man wat aan die slaap raak en baie jare wakker word en uitvind die hele wêreld het intussen verander. ’n Ander weergawe is dat die Romeinse keiser Decius gelas het dat hulle in ’n toe grot gevange gehou word om daar te sterf as straf omdat hulle Christene was. Hulle het in die grot aan die slaap geraak en glo ná 180 jaar wakker geword tydens die bewind van Theodosius II, waar hulle deur die mense van die toe Christelike stad gesien is voordat hulle gesterf het.