Voor die 17de eeu is daar geglo dat daar in die ruimte 'n hemelliggaam is wat 'n magnetiese krag op die aardbol uitoefen. Daar is gemeen dat 'n magneetnaald sy rigting van die poolster kry. In 1600 het die Engelse wetenskaplike, William Gilbert, met 'n bolvormige magneetsteen (die mineraal magnetiet) geëksperimenteer en verklaar dat die aarde self die magneet is, met sy twee pole naastenby waar die geografiese pole lê. In 1838 het die Duitser Friedrich Gauss met sy wiskundige ontleding tot die gevolgtrekking gekom dat 95% van die aarde se magnetiese veld binne-in die aarde lê – net 'n geringe deeltjie bestaan in die atmosfeer self. Daar word vandag aanvaar dat die aarde se magneetveld in sy kern opgewek word. Een teorie wil hê dat die verskil in temperatuur tussen die mantel en vloeibare buitekern strominge in die kernmateriaal veroorsaak. Oral op die aarde is daar 'n redelike swak magnetiese veld teenwoordig, soos gesien kan word in die bewegings van 'n kompas se magneetnaald. By die poolstreke is die sterkte ongeveer 0,7 gauss, terwyl dit in die omgewing van die ewenaar sowat 0,35 gauss is.