Doggersland was ’n landgebied wat nou onder die suidelike Noordsee lê en wat Brittanje en die Europese vasteland tydens en ná die laaste ystyd verbind het. Dit is daarna, omstreeks 6500–6200 v.C., geleidelik oorvloei weens stygende seevlakke. Geologiese opnames het getoon dit het waarskynlik gestrek van die Britse ooskus tot by Nederland en die weskus van Duitsland en die skiereiland Jutland. Dit was vermoedelik in die Middel-Steentydperk ’n vrugbare habitat met menslike bewoners, hoewel dit weens stygende seevlakke tot laagliggende eilande gekrimp het voordat dit eindelik heeltemal vernietig is, moontlik ná ’n tsoenami wat deur die Storegga-aardverskuiwing veroorsaak is. Die argeologiese potensiaal van die gebied is die eerste keer in die vroeë 20ste eeu bespreek, maar belangstelling het in 1931 toegeneem nadat ’n handelsboot die punt van ’n horing uitgesleep het wat dateer van die tyd toe die gebied toendra was. Ander bote het daarna die oorblyfsels van mammoete, leeus en ander landdiere uitgesleep, asook ’n paar prehistoriese stukke gereedskap en wapens. Doggersland is genoem na die Doggersbank, wat op sy beurt genoem is na 17de-eeuse Nederlandse vissersbote, doggers.