Gedurende die Anglo-Boereoorlog van 1899 tot 1902 het die Britte plase en huise afgebrand, as deel van hulle verskroeideaardebeleid, om te verhoed dat Boere op kommando van voedsel en ander voorrade voorsien kan word. Hierdeur is duisende vroue en kinders haweloos gelaat en in Britse konsentrasiekampe gehuisves. Die konsentrasiekamp by die destydse Mafeking, vandag Mahikeng, was naby aan die Moloporivier. Die Haagse Konvensie van 1899 het bepaal dat die verwoesting van eiendom beperk moet word tot wat “spesifiek vereis word deur die noodsake van oorlog”. Lord Roberts, Britse opperbevelhebber, het binne hierdie raamwerk opgetree toe hy in die tydperk Maart tot Junie 1900 die verwoesting van plaashuise gemagtig het waarvandaan Boereskerpskutters op Britse troepe gevuur het terwyl ŉ wit vlag van die huise gewapper het. Toe Roberts eers gelas het dat huise wel onder hierdie omstandighede afgebrand moet word, is dié maatreël egter op ŉ minder oordeelkundige wyse toegepas deur offisiere in die veld. Voor die inname van Pretoria het verspreide afbrandings dus reeds voorgekom. Reeds in Februarie 1900, en toe weer in Mei en Julie van dieselfde jaar, het die Boereleiers by Roberts beswaar gemaak teen die afbranding van huise.