Die Tydperke van die Mensdom is die stadiums van die menslike bestaan op aarde, volgens die Griekse mitologie en die daaropvolgende vertolking deur die Romeine. Hesiodos en Ovidius het albei weergawes gehad van die opeenvolgende tydperke van die mensdom – dit het gevorder van ’n oorspronklike tydperk waarin die mens ’n byna goddelike bestaan gevoer het tot die tydperk van die spesifieke skrywer, waarin die mens talle pyne en booshede ervaar. In die twee weergawes wat uit die antieke Griekeland en Rome bewaar gebly het, word hierdie verswakking van die menslike omstandighede simbolies voorgestel deur metale van al hoe swakker gehalte. Die eerste weergawe wat bewaar gebly het, kom van die Griekse digter Hesiodos (tussen 750 en 650 v.C.), in sy gedig Werke en Dae (reëls 109-201). Sy lys is: Goue Tydperk – die enigste tydperk wat in die bewind van Kronos val. Geskep deur die onsterflikes wat op die berg Olimpus woon – hulle het tussen die gode gewoon en vrylik met hulle gemeng. Vrede en harmonie het geheers; dit was nie vir die mens nodig om te werk nie, wat daar was volop kos uit die aarde.