Die term gratisekonomie of geskenkekonomie verwys na 'n sakemodel wat lank reeds bestaan, maar eers saam met die internet merkbaar verbreed en verfyn is: aangesien verspreidingskoste in die digitale wêreld besig is om vinnig te daal, en die digitale wêreld deur Moore se wet oorheers word waarvolgens die bandwydte, die stoorkapasiteit en die snelheid van verwerkers elke agtien maande verdubbel, word die stoor en verveelvuldiging van digitale goedere steeds goedkoper - die grenskoste van digitale goedere het gevolglik 'n neiging om oneindig laag te word. Aanbieders kan sodoende teoreties oorweeg om hul dienste gratis beskikbaar te stel. Die sakemodel van 'n moderne gratisekonomie berus egter nie daarop om alle goedere en dienste as geskenke aan te bied nie. Dit is eerder daarop gemik om die kernproduk gratis beskikbaar te stel, maar nogtans geld met komplementêre dienste en goedere te verdien. So verdien 'n internetmaatskappy soos Google genoeg geld met advertensies om sy soekenjins en ander dienste gratis aan te bied, kan telefoonmaatskappye hul selfone vir verbruikers gratis beskikbaar stel om later met telefoontariewe geld te verdien en vervaardigers van skeermesse hul produkte gratis versprei om later geld met hul lemmetjies te verdien.