Die Ramakien (Thai: รามเกียรติ์, letterlik "Glorie van Rama") is een van Thailand se nasionale epiese verhale. Dit is afgelei van die Boeddhistiese Dasaratha Jataka en is 'n belangrike deel van die Thaise letterkundekanon. Ramakien is geskoei op verskeie Sanskrit-tekste, onder meer oor die gode Hanuman en Rama, met die kern wat gebaseer is op die Boeddhistiese Jataka-verhale van Indië. 'n Paar weergawes van die epiese verhaal het verlore gegaan met die verwoesting van die ou hoofstad Ayutthaya in 1767. Op die oomblik bestaan drie weergawes, waarvan een in 1797 onder toesig van koning Rama I opgestel is. 'n Deel daarvan is ook deur hom geskryf. Sy seun, Rama II, het van die dele wat sy pa geskryf het, vir dansdramas herskryf. Die werk het 'n groot invloed op Thaise letterkunde, kuns en drama gehad. Hoewel die hoofstorie soortgelyk aan dié van die Jataka is, is daar verskille. Baie aspekte van die verhale is vir 'n Thaise konteks aangepas, soos die klere, wapens, topografie en natuurelemente.