Paul-Henri Spaak (25 Januarie 1899, Schaerbeek – 31 Julie 1972, Brussel) was 'n Belgiese staatsman wat 'n groot rol in die Europese eenwording gespeel het. Hy lieg oor sy leeftyd om aan die Eerste Wêreldoorlog deel te kan neem, maar hy word gevange geneem en word 'n krygsgevangene van die Duitsers. Ná die oorlog studeer hy regte aan die Université libre de Bruxelles en verdedig talle Kommuniste. Hy word lid van die Sosialistiese Party in 1920 en parlementslid in 1932. In die kabinet van Paul Van Zeeland word hy minister van Vervoer (1935) en Buitelandse sake (1936). Hy word eerste minister in 1938. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is hy in ballingskap in Engeland en hy word daar minister van buitelandse sake in die Belgiese regering in ballingskap. Hy stig saam met ander regerings in ballingskap die Benelux. Eerste probeer hy ook om Frankryk daarin te betrek, maar die Franse wil dat die Britte ook meedoen, wat hulle weier. Op 21 Oktober 1943 word die Benelux-verdrag tussen Nederland, België en Luxemburg geteken. Die tolooreenkoms volg op 5 September 1944. In 1944 keer Spaak terug na Brussel.