Plaattektoniek is die teorie wat die geografiese ligging van kontinente, oseane, berge en ander strukture in die aardoppervlak verklaar. Dit dek ook die voorkoms van aardbewings, vulkane, oseaniese trôe en Mid-oseaniese riwwe. Volgens die teorie is die buitenste laag van die Aarde, die litosfeer (sowat 100 km dik), verdeel in tektoniese plate wat onafhanklik van mekaar oor die aardoppervlak beweeg. Daar is sewe groot tektoniese plate. Noord-Amerikaanse plaat Eurasiese plaat Afrika-plaat Suid-Amerikaanse plaat Pasifiese plaat Australiese plaat Antarktiese plaat Daar tussen in is 'n paar kleiner plate: Scotiaplaat Nazcaplaat Juan de Fuca-plaat Cocosplaat Karibiese plaat Filippynse plaat Indiese plaat Arabiese plaat Aardbewings, vulkane, berge en oseaniese trôe kom aan die grense van hierdie plate voor, wat tussen 0 mm en 100 mm per jaar skuif. Alfred Wegener het in die twintigerjare reeds begin om die teorie van plaattektoniek te ontwikkel. Hy het dit kontinentverskuiwing genoem. Hy het veral na die kontinente se vorms gewys. Afrika en Suid-Amerika het byvoorbeeld kusvorms wat min of meer aanmekaar pas. Ongelukkig kon hy nie verduidelik hoe hele kontinente oor duisende kilometers kon verskuif nie en sy teorie is deur die meeste geoloë verwerp.