Divisionisme (ook genoem chromoluminarisme) was die kenmerkende styl van Neo-Impressionistiese skilderkuns, gedefinieer deur die verdeling van kleure in individuele spikkels of blokkies wat opties op mekaar ingewerk het. Deur van die kyker te vereis om die kleure opties te kombineer in plaas daarvan om die pigmente fisies te meng, het die Divisioniste geglo dat hulle die maksimum liggewendheid (luminositeit) wetenskaplik moontlik sou verkry. Georges Seurat het die styl rondom1884 as chromoluminarisme ontwikkel, gebaseer op sy begrip van die wetenskaplike teorieë van onder andere Michel Eugène Chevreul, Ogden Rood en Charles Blanc. Divisionisme en Pointillisme, 'n ander styl, het terselfdertyd ontwikkel. Laasgenoemde is spesifiek deur die gebruik van kolletjies verf gekenmerk en fokus nie noodwendig op die skeiding van kleure nie. Divisionisme het in die 19de eeuse skilderkuns ontwikkel toe kunstenaars wetenskaplike teorieë rondom sig ontdek het wat 'n afwyking van Impressionistiese leerstellings aangemoedig het. Laasgenoemde was in daardie stadium goed ontwikkel. Die wetenskaplike teorieë en reëls van kleurkontras waarop Divisionistiese komposisie gebaseer is, het die Neo-Impressionistiese beweging teenoor Impressionisme gestel wat deur die gebruik van instink en intuïsie gekenmerk is.