Otto Wallach (27 Maart 1847 - 26 Februarie 1931) was 'n Duitse chemikus en ontvanger van die 1910 Nobelprys vir Chemie "uit erkenning vir sy dienste aan organiese chemie en die chemiese nywerheid deur sy pionierswerk op die gebied van alisikliese verbinding". Wallach is in Koningsberg gebore, die seun van 'n Pruisiese staatsamptenaar. Sy vader, Gerhard Wallach, stam uit 'n Joodse familie wat tot die Lutheranisme bekeer het. Sy moeder, Otillie, was 'n etniese Duitser van die Protestantse godsdiens. Wallach se vader is na Stettin en later na Potsdam verplaas. Otto het in Potsdam aan die Gimnasium skoolgegaan, waar hy geleer het oor letterkunde en die kunsgeskiedenis, twee onderwerpe waaraan hy sy hele lewe lank belanggestel het. In hierdie tyd het hy ook met private chemiese eksperimente in die huis van sy ouers begin. In 1867 het hy chemie begin studeer aan die Universiteit van Göttingen, waar Friedrich Wöhler in hierdie stadium hoof van organiese chemie was. Na een semester saam met August Wilhelm von Hofmann aan die Universiteit van Berlyn, behaal Wallach in 1869 sy doktorsgraad aan die Universiteit van Göttingen, en werk hy as professor aan die Universiteit van Bonn (1870–89) en die Universiteit van Göttingen (1889–1915).