Die slag van Falkirk was deel van die Skotse Oorloë van Onafhanklikheid. William Wallace het beheer oor Skotland verkry met sy oorwining oor die Engelse tydens die Geveg van Stirling-brug in 1297. Edward Longshanks (Koning Eduard I van Engeland) se aandag was gevestig op oorloë op die Europese kontinent. Hy het eers in Maart 1298 na Engeland teruggekeer en op 3 Julie 1298 Skotland ingeval. Edward en sy onwillige leër het Wallace se Skotte in 'n trompop geveg by Falkirk gedwing. Wallace het sy troepe op hoër grond geplaas wat uitkyk op 'n spruitjie (Westquarter Burn) met die Callender-woud agter hom. Die grond oorkant sy middel was moerasagtig. Hy het sy manskappe in vier schiltrons ontplooi, met boogskutters en ligte troepe tussen hulle, terwyl sy adellike kavallerie in reserwe gehou is. Longshank se magte het die slagveld binnegekom in 'n kolom gelei deur drie groepe ridders. Die middelste eenheid val vas in moerasagtige grond, maar slaag daarin om links te beweeg, terwyl die tweede eenheid regs gesirkel het en die Skotse linker- en regtervleuels onderskeidelik aan te val.