Die Boeddhistiese kloosterlewe is een van die oudste bestaande vorme van georganiseerde kloosterlewe in die geskiedenis van godsdiens. Kloosters is een van die mees basiese instellings van Boeddhisme. Monnike en nonne is verantwoordelik vir die bewaring en verspreiding van die Boeddha se leerstellings en om leiding te gee aan oningewyde Boeddhiste. Die orde van Boeddhistiese monnike en nonne is deur Gautama Boeddha gestig tydens sy lewe meer as 2 500 jaar gelede. Die Boeddhistiese kloosterleefstyl het ontstaan uit vroeëre sektes van swerwende askete, sommige van hulle onder wie die Boeddha geleer het. Die kloostergemeenskap (sangha) het nie werklik in afsondering gewoon nie; dit was van die oningewyde gemeenskap afhanklik vir basiese kos en klere, en in ruil het die lede van die sangha oningewyde volgelinge gelei op die pad na dharma. Individuele of klein groepe monnike – ’n onderwyser en sy leerling, of ’n paar bevriende monnike – het saamgereis, aan die buitewyke van plaaslike gemeenskappe gewoon en in die woude gemediteer. Monnike en nonne moes met so min as moontlik besittings klaarkom, en dié moes deur die oningewyde gemeenskap verskaf word.