Die vierslagsiklus (of Otto-siklus) van 'n binnebrandenjin is die enjinsiklus wat mees algemeen vir voertuig en ander nywerheidsdoeleindes aangewend word (motors en vragmotors, kragopwekkers, ens.). Dit is deur die Franse ingenieur, Alphonse Beau de Rochas in 1862 voorgestel en onafhanklik deur die Duitse ingenieur Nikolaus Otto in 1876. Die vierslagsiklus is meer brandstofdoeltreffend en brand skoner as die tweeslagsiklus, maar vereis heelwat meer bewegende dele en kundigheid tydens die vervaardiging daarvan. Verder word dit makliker vervaardig in veelsilindersamestellings as die tweeslagsiklus, wat dit nuttig maak vir hoë werkverrigtingstoepassings. Die Wankelenjin het vier soortgelyke fases maar dit is 'n roterende verbrandingsmotor en nie 'n resiprokerende enjin soos met die vierslagsiklus nie. Die Otto-siklus word gekenmerk deur die vier slae of reglynige bewegings beurtelings op- en afwaarts van 'n suier in 'n silinder. inlaatslag kompressieslag kragslag uitlaatslag Die siklus begin by die boonste middelpunt wanneer die suier by sy hoogste punt bereik het. Op die eerste afwaartse slag (inlaat) van die suier word 'n mengsel van brandstof en lug in die silinder ingetrek deur die inlaatpoort.