’n Erfenisterrein is ’n plek waar politieke, militêre, kulturele of sosiale geskiedenis bewaar word. Erfenisterreine word in Suid-Afrika deur die Wet op Nasionale Erfenishulpbronne (25/1999) beskerm. Daar word tussen twee soorte erfenisterreine onderskei, naamlik kulturele erfenisterreine en natuurlike erfenisterreine. Kulturele erfenisterreine is mensgemaak. Hierdie soort terrein bewaar die kultuur van ’n groep mense. Sulke terreine is bewysstukke van die tradisies en kultuur van ’n beskawing en kan ’n voorbeeld van ’n soort argitektuur, ’n monument, ’n groep geboue of ’n museum wees. Natuurlike erfenisterreine wys die natuurlike fases van die aarde se verandering en geskiedenis. Natuurlike erfenisterreine kan dinge soos fossiele, rotsformasies, berge of grotte wees. In Suid-Afrika word erfenisterreine op verskillende vlakke erken en beskerm. Daar kan tussen Unesco-wêrelderfenisterreine, nasionale erfenisterreine en provinsiale erfenisterreine onderskei word. Suid-Afrika het ses wêrelderfenisterreine: Groter St. Lucia Isimangaliso-vleilandpark uKhahlamba-Drakensberge Robbeneiland Die Wieg van die Mensdom Die Sterkfontein-grotte Mapungubwe Nasionale erfenisterreine in Suid-Afrika is objekte of versamelings wat formeel deur die Suid-Afrikaanse Erfenishulpbronagentskap (SAHRA) erken en beskerm word.