Homo luzonensis is ’n uitgestorwe spesie oermense in die genus Homo. In 2007 is ’n middelvoetbeen (MT3) in die Callaogrot op die eiland Luzon, Filippyne, ontdek deur die Filippynse argeoloë Armand Mijares en Philip J. Piper. Florent Détroit het dit aanvanklik as dié van ’n moderne mens geëien. Die ouderdom is deur middel van uraan-lood-datering vasgestel op 66 700 ± 1 000 jaar, terwyl verwante faunaoorblyfsels en ’n hominiene tand wat in 2011 gevind is, gedui het op ’n ouderdom van sowat 50 000 jaar. In 2019 het Armand Mijares et al. die ontdekking aangekondig van "nog twaalf hominiene elemente wat minstens drie individue verteenwoordig en wat gevind is in dieselfde stratigrafiese laag van die Callaogrot as die voorheen ontdekte middelvoetbeen". Hulle het die fossiele geïdentifiseer as behorende tot ’n nuwe spesie, Homo luzonensis, op grond van verskille van vorige geïdentifiseerde spesies in die genus Homo. Dié sluit in H. floresiensis en H. sapiens. Sommige wetenskaplikes dink egter nog bewyse is nodig om te bevestig dat die fossiele dié van ’n nuwe spesie is, eerder as ’n plaaslik aangepaste groep van ander Homo-bevolkings, soos H. erectus of H. denisova.