Die term sekte verwys na 'n afsonderlike religieuse gemeenskap of groepering wat as gevolg van sy leerstelling(s) of rituele in konflik is met die heersende opvatting van 'n gevestigde kerk of ander groot religieuse organisasie of geloof. 'n Sekte het hom sodoende van 'n groter kerk of ander geloof afgeskei, of sy aanhangers is uit die organisasie of geloof verban. Die term het vanweë sy geskiedenis en kerklike taalgebruik 'n negatiewe konnotasie gekry en word dikwels met sekere gevare vir die voortbestaan van 'n gevestigde kerk of geloof, maar ook die basiese beginsels van staat en maatskappy verbind. Die moderne godsdienswetenskap gee gevolglik die voorkeur aan neutrale terme soos afsonderlike religieuse gemeenskap of nuwe religieuse beweging. Die woord sekte is afgelei van die Latynse werkwoord sequi (letterlik "iemand navolg") en het oorspronklik na 'n skool, party of gemeenskap binne 'n bepaalde religie of godsdiens verwys. In sy spesifieke betekenis van 'n klein religieuse groep, wat van 'n groter Christelike denominasie afgeskei het, het die term sy oorsprong in die Middel-Latynse secta (letterlik "'n beginsel of rigsnoer wat nagevolg word"; "party"; "filosofiese leer"; "sekte" in die huidige betekenis).