Grand Tour [gʀɑ̃ˈtuːʀ] (Frans vir "Groot Reis") was die vakterm vir die verpligte uitgebreide opvoedkundige en kulturele reis wat seuns uit Europese, maar veral Britse adellike families (later ook seuns uit die hoër burgerklas) vanaf die Renaissance-tydperk deur Sentraal-Europa, Italië, Spanje, Portugal, en soms ook die Baltiese lande, die Heilige Land of die Balkanskiereiland, as laaste deel van hul opvoeding onderneem het. In 'n wyer betekenis van die term word ook na die studiereise van volwassenes uit adel en hoërklas só verwys. Veral in Engeland word beskrywings van die Grand Tour in die 18de eeu 'n belangrike genre in die nie-fiksionele literatuur. Die kulturele invloede, waaraan jong aristokrate in vastelandse Europa blootgestel is, is daarnaas in die destydse Britse boukuns weerspieël. Historiese Grand Tour-literatuur is derhalwe 'n belangrike studieveld en bron vir wetenskaplikes wat navorsing doen oor die kulturele bande en uitruil tussen Europese lande. Die Engelse term Grand Tour, 'n Franse ontlening, is vir die eerste keer in 1670 deur die Rooms-Katolieke geestelike en reisskrywer Richard Lassels (omstreeks 1603–1668) in sy boek Voyage to Italy, or, A compleat journey through Italy gebruik.