Namibië volg ’n grootliks onafhanklike buitelandse beleid met voortdurende affiliasies met state wat bygestaan het in die stryd om onafhanklikheid, insluitend Libië, Kuba en die Volksrepubliek China. Met 'n klein weermag en 'n swak ekonomie was die Namibiese regering se vernaamste buitelandse beleid gemoeid met die ontwikkeling van sterker bande met die ander lande in Suider-Afrika. As ’n dinamiese lid van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap is Namibië ’n uitgesproke voorstander vir groter streeksintegrasie. Namibië het op 23 April 1990 die 160ste lid van die Verenigde Nasies geword. Dit het ook met onafhanklikheid die vyftiende lid van die Britse Statebond geword. Namibië is betrokke by verskeie internasionale internasionale dispute. Kommissie met Botswana opgerig om klein oorblywende geskille langs die Kaprivistrook op te los, insluitend die Situngu-moeraslande langs die Linyantirivier. Botswana-inwoners protesteer die beplande oprigting van die Okavango hidro-elektriese dam by die Popa-watervalle. Bestuurde geskil met Suid-Afrika oor die ligging van die grens in die Oranjerivier. Dormante dispuut oor waar die grense van Botswana, Namibië, Zambia en Zimbabwe bymekaarkom. Angolese rebelle en vlugtelinge wat steeds in Namibië woon. (en) africanhistory.about.com: Africa and the CON.