Waldemar II, Waldemar die Seëvierende of Waldemar die Veroweraar (Deens: Valdemar Sejr; 9 Mei of 28 Junie 1170 – 28 Maart 1241) was van 12 November 1202 tot met sy dood in 1241 koning van Denemarke. Die bynaam Sejr het later ontstaan en is nie in sy leeftyd gebruik nie. Hy was die tweede oudste seun van koning Waldemar die Grote en Sofia van Minsk. Hy was net 12 jaar oud toe sy pa dood is. Hy het die Hertog van Suid-Jutland geword, maar was te jonk om te regeer. Biskop Waldemar van Denemarke is aangestel om die seun se regent te wees tot hy meerderjarig was. Biskop Waldemar was ambisieus en het onder die Duitse adel steun teen die koning begin werf. Onder die voorwendsel dat hy die seun se belange op die hart dra, het hy met graaf Adolph III van Holstein saamgesweer om Waldemar se oudste broer, koning Knoet VI, se bewind omver te werp sodat hy self kon koning word. Die jong Waldemar het in 1192 gevra om die biskop te spreek en toe die magtige biskop arriveer, het die seun hom laat arresteer en hom in kettings vir 13 jaar na Noord-Seeland gestuur.