Eduard Buchner (20 Mei 1860 - 13 Augustus 1917) was 'n Duitse chemikus en simoloog. Hy het die Nobelprys vir Chemie in 1907 gewen vir sy biochemiese navorsing en die ontdekking van selvrye fermentasie. Buchner is in München gebore en sy ouers was 'n geneesheer en buitengewone doktor (Engels: Doctor Extraordinary) in forensiese medisyne. Sy ouer broer was Hans Ernst August Buchner, 'n bakterioloog en pionier op die gebied van immunologie. In 1884 het hy begin chemie studeer onder toesig van Adolf von Baeyer en plantkunde onder Carl Nägeli aan die Botaniese Instituut in München. Na 'n tydperk saam met Otto Fischer (neef van Emil Fischer) aan die Universiteit van Erlangen, het Buchner in 1888 onder toesig van Theodor Curtius 'n doktorsgraad aan die Universiteit van München verwerf. Buchner is in 1889 aan die Universiteit van München as assistent-dosent in die organiese laboratorium van Adolf von Baeyer aangestel. In 1891 word hy bevorder tot lektor aan dieselfde universiteit. In 1893 het Buchner na die Universiteit van Kiel geskuif en daar is hy in 1895 aangestel as professor.