Die logiese positivisme – ook bekend as logiese empirisisme – is 'n wysgerige stelsel gerig op die aanvaarding van slegs dit wat sintuiglik waargeneem en vasgestel kan word. Dit verwerp die nie-empiriese uitsprake wat gemaak word in die metafisika, die teologie en die etiek. Naas empiriese uitsprake aanvaar logiese positivisme ook logiese uitsprake as betekenisvol. Hierdie stroming is enersyds logies in die sin dat hul hulself veral beroep op die formele logika, andersyds positivisties en empiristiese omdat hul hulself beroep op baie idees vanuit die positivisme en empirisme. Logiese positivisme het ontstaan in die laat 1920s in die hoofstad van Oostenryk, Wene, bestaande uit 'n aktiewe beweging van vooraanstaande wetenskaplikes en kunstenaars, wie hulself onder meer verbind tot die gedagtegoed van Ernst Mach. Ook word hulle sterk beïnvloed deur die nuwe ontwikkelinge in die wetenskap (veral deur die relatiwiteitsteorie en die kwantummeganika). Hulle glo dat die wetenskap uiteindelik op baie gebiede meer suksesvol blyk te wees as die tradisionele filosofie. Invloedryke denkers binne hierdie sogenoemde Weense Sirkel (Wiener Kreis) was mense soos Otto Neurath, Moritz Schlick en Rudolf Carnap. In 1929 publiseer hulle hul manifes Wissenschaftliche Weltauffassung: Der Wiener Kreis.