Siger of Zeger van Brabant (Latyn: Sigerus of Sigerius de Brabantia) (Brabant ongeveer 1235/1240 - Orvieto, na 1278, maar voor 10 November 1284) was 'n 13de eeu filosofie dosent aan die Paryse Fakulteit van die Vrye Kunste. Hy verteenwoordig 'n radikale aristotelisme, wat nou aansluit by die Aristoteles kommentare van die twaalfde-eeuse Andalusiese, Islamitiese wysgeer Averroes. Die persoon en die werke van Siger van Brabant is vanaf die 16de eeu eeuelank in die vergetelheid geraak en word eers vanaf die 19de eeu danksy die deur Ernest Renan en Pierre Mandonnet geïnisieerde wetenskapplike ondersoek, geleidelik herontdek. In die toekenning, datering en interpretatie van die oorgelewerde geskrifte, in die beoordeling in hoeverre dit afwyk van die ortodokse, en nie in die laatste plek, hoe Thomas van Aquino en Dante Alighieri hulself ten opsigte van Siger van Brabant uitspreek nie, is die wetenskaplike ondersoek ryk aan polemiek en moet nog baie verduidelik word. Siger van Brabant studeer tussen 1255 en 1257 aan die Fakulteit van die Vrye Kunste in Parys. In 1266 was Siger van Brabant as filosofie dosent verbonde aan die Sorbonne, toe daar 'n opstand was tussen Franse en die Pikardiëse studente.