Die M-teorie is ’n teorie in fisika wat al die bestaande supersnaarteorieë verbind. Die bestaan van so ’n teorie is in 1995 vir die eerste keer voorgestel deur die fisikus Edward Witten. Dit het gelei tot ’n groot vlaag navorsing, wat bekend gestaan het as die "tweede supersnaar-rewolusie". Voor Witten se aankondiging het snaarteoretici vyf verskillende weergawes van die supersnaarteorie geïdentifiseer. Hoewel dit aanvanklik gelyk het of daar groot verskille tussen die weergawes is, het navorsing getoon daar is ’n baie nou verband tussen hulle danksy sogenaamde dualiteite – maniere om hulle in ’n oorkoepelende teorie saam te vat. Hoewel ’n volledige formulering van die M-teorie nog nie bestaan nie, moet die teorie twee- en vyfdimensionele voorwerpe, wat brane genoem word, beskryf asook ’n 11-dimensionele vorm van superswaartekrag (’n soort veldteorie wat supersimmetrie en die algemene relatiwiteitsteorie verenig). Volgens Witten kan die "M" in M-teorie staan vir "misterieus", "magies" of "matriks", en moet op die ware betekenis van die term besluit word wanneer ’n meer basiese formulering bestaan.