Psigodinamiese terapie is 'n vorm van diepte-sielkunde. Die primêre fokus is om die onbewuste inhoud van 'n pasiënt se psige te openbaar in 'n poging om psigiese spanning te verlig. Dit hou dus verband met psigoanalise, maar is gewoonlik van korter duur en minder intensief as psigoanalise. Psigodinamiese terapie maak ook meer gebruik van die interpersoonlike verhouding tussen die pasiënt en terapeut. Die benadering is ook gewoonlik meer eklekties en maak gebruik van tegnieke uit verskillende bronne, eerder as om staat te maak op net een teorie of benadering. Die beginsels van die vorm van terapie is aanvanklik voorgehou in 1874 deur 'n Duitse wetenskaplike, Ernst Wilhelm von Brücke. Brücke, het beginsels ontleen van termodinamika, en voorgestel dat alle lewende organismes eintlik energie-sisteme is, wat beheer word deur die beginsel van energiebesparing. In daardie jaar was Brücke ook toesighouer oor 'n eerstejaar mediese student, Sigmund Freud by die Universiteit van Wene. Freud het later hierdie nuwe konsep van "dinamiese" fisiologie gebruik om sy eie begrip van die menslike psige beter te begryp. Die konsep en toepassing van psigodinamika is later verder ontwikkel deur mense soos Carl Jung, Alfred Adler, Otto Rank en Melanie Klein.