Die geskiedenis van medisyne wys hoe samelewings verander het in hul benadering tot siekte van die antieke tye tot vandag. Vroeë mediese tradisies sluit in dié van Babilonië, China, Egipte en Indië. Die Indiërs het die konsepte van mediese diagnose, prognose en gevorderde mediese etiek bekendgestel. Die Hippokratiese eed is in antieke Griekeland in die 5de eeu vC geskryf, en is 'n direkte inspirasie vir die eed waarop dokters deesdae sweer by toetrede tot die beroep. Universiteite het sistematiese opleiding van dokters begin rondom 1220 in Italië. Gedurende die Renaissance het begrip van anatomie verbeter, en die mikroskoop is uitgevind. Voor die 19de eeu het humorisme die oorsaak van siekte verduidelik, maar dit is geleidelik vervang deur die kiemteorie van siekte, wat gevolg het na effektiewe behandelings en selfs geneesmiddels vir baie aansteeklike siektes. Prehistoriese medisyne het uit plante (kruie), dele van diere en minerale bestaan. In baie gevalle is hierdie materiaal in rituele as towermiddels deur priesters, sjamane of medisynemanne gebruik.