In teoretiese fisika en wiskundige fisika, is analitiese meganika, of teoretiese meganika 'n versameling van nou nouliks verwante alternatiewe formulerings van klassieke meganika. Dit is ontwikkel deur baie wetenskaplikes en wiskundiges gedurende die 18de eeu asook daarna, na aanleiding van Newton-meganika. Aangesien Newton-meganika vektor hoeveelhede van beweging, veral versnellings, momentum en kragte van die dele van 'n sisteem oorweeg, is 'n alternatiewe naam vir die meganika wat deur Newton se wette en Euler se wette regeer word vektor meganika. Daarteenoor maak analitiese meganika gebruik van die skalaar eienskappe van beweging wat die sisteem as 'n heel verteenwoordig—gewoonlik sy totale kinetiese energie en sy potensiële energie—nie Newton se vektor kragte van individuele partikels nie. 'n Skalaar het slegs 'n grote, terwyl 'n vektor grote en rigting besit. Die bewegingsvergelykings word afgelei van die skalaar hoeveelheid deur een of ander onderliggende beginsel oor die skalaar se variasie. Analitiese meganika benut 'n stelsel se beperkings om probleme op te los. Die beperkings beperk die grade van vryheid wat die stelsel kan hê en dit kan gebruik word om die getal koördinate wat nodig is om die beweging op te los te verminder.