Manna was volgens Exodus 16 die hemelse brood van die Israeliete in die woestyn. Toe die Israeliete onder leiding van Moses uit Egipte weggetrek het (die eksodus), het daar in hul tog deur die Sinaï-woestyn 'n gebrek aan kos ontstaan. Die volk het begin terugverlang na die “vleispotte van Egipte”. God het toe “brood uit die hemel”, bekend as manna, aan die trekkers gegee om te eet. Dit was van toe af hul stapelvoedsel totdat hulle 40 jaar later die Beloofde Land, Kanaän, binnegegaan het. Volgens die Bybel het die manna elke oggend uit die hemel geval en moes die Israeliete vir hulle elke oggend 'n vasgestelde hoeveelheid per persoon daarvan optel vir daardie dag se gebruik en dit ook op daardie dag gaarmaak en eet. Op die dag voor die Sabbat moes elkeen 'n dubbel porsie bymekaar maak en voorberei om te eet. Op die Sabbatdag het daar geen vars manna gekom nie en mag dit ook nie voorberei word nie. Volgens die profeet Esegiël was manna slegs bedoel vir tye van hongersnood, want dit het nie 'n aangename smaak gehad nie.