Navorsing in grootaaptaal het al die onderrig van sjimpansees, bonoboë, gorillas, en orangoetangs behels om met mense en mekaar te kan kommunikeer deur gebruik te maak van gebaretaal, fisiese tekens, en leksigramme (deel van Yerkish). Sekere primatoloë redeneer dat die primaat se gebruik hiervan wys op hulle vermoë om "taal" te gebruik, hoewel dit nie konsekwent is met sekere definisies van die term nie. Dieretaalnavorsing poog om die volgende vrae te beantwoord: Watter probleme kan diere oplos sonder taal, en kan hulle dit beter oplos na taalonderrig? Kan die lesse geleer uit die onderrig van die diere toegepas word op mensekinders? Hoe en hoeveel verskil diere se vermoë om te leer van die van die mens? Is die vermoëns onderliggend aan taal algemeen of hoogs gespesialiseerd? Waar kan die lyn getrek word tussen taal en ander vorms van kommunikasie? Dit is al opgeteken dat niemenslike diere al gedrag ten toon gestel het wat konsekwent is met menslike sintaksisproduksie. (ŉ produksie is ŉ stroom van lekseme met semantiese inhoud. ŉ Taal is grammatika en ŉ stel lekseme. ŉ Sin, of stelling, is ŉ stroom van lekseme wat ŉ grammatika gehoorsaam, met ŉ begin en ŉ einde.)