Eduard I (17 Junie 1239 – 7 Julie 1307) was van 1272 tot met sy dood in 1307 koning van Engeland. Hy was die oudste seun van Hendrik III en was op ’n jong ouderdom al betrokke by die intriges van sy pa se bewind, onder meer ’n opstand deur die Engelse baronne. Eduard is in die nag van 17 op 18 Junie 1239 in die Westminster-paleis gebore. Hoewel hy in 1246, 1247 en weer in 1251 baie siek was, het hy as volwassene sterk en gesond. In 1264 tot 1267, tydens Hendrik se bewind, het die voortslepende verskille tussen die koning en die Engelse baronne al hoe groter geword. ’n Oorlog, bekend as die Tweede Baronne-oorlog, het gevolg. Teen 1263 het die baronne die grootste deel van Suidoos-Engeland oorgeneem en op 14 Mei 1264 is Hendrik verslaan en hy en Eduard is gevange geneem. Vyftien maande later het Eduard ontsnap en saam met die monargiste opgeruk teen die baronne. In 1265 het hulle die oorhand gekry met die Slag van Evesham. Nadat vrede gesluit is, het Eduard vertrek op ’n kruistog na die Heilige Land.