Die Paleoseen is 'n tydperk in die geologiese tydskaal tussen 65,5 ± 0,3 tot 55,8 ± 0,2 miljoen jaar gelede. Die Paleoseen kom na die Laat-Kryt en voor die Eoseen. Die woord is van Grieks afgelei: παλαιός (palaiós) = oud; καινός (kainós) = onlangs; oftewel die oudste van die nuwe. Die epog Paleoseen word in drie tydsnedes verdeel: die Danium, die Selandium en die Tanetium In die Paleoseen het altwee die helfte van Pangea: Laurasië en Gondwana verder verbrokkel. Afrika, Indië en Madagaskar was aan die begin van hierdie tydperk geïsoleer maar Suid-Amerika en Australië-Antarktika het nog kontak gehad. Die noorde bestaan uit Noord-Amerika, Asië en 'n argipel van brokstukke wat nou Europa vorm. Daar was moontlik 'n eilandboog tussen Noord-Amerika en Suid-Amerika. Die verbrokkeling beteken dat op verskeie kontinente ook eie endemiese landdiere kan ontstaan. Hoe hulle verspreid het is nie altyd duidelik nie, hoewel die kennis daaroor groei. Die biologiese verskeidenheid was ná die Kryt-Paleogeen-uitwissing op 'n dieptepunt en talle nuwe spesies verskyn in die Paleoseen wat die oop nisse in die ekologie probeer het om op te vul.