'n Pliniese uitbarsting of Vesuviaanse uitbarsting is 'n vulkaanuitbarsting wat gekenmerk word deur 'n ooreenkoms met die uitbarsting van die berg Vesuvius in 79 n.C. wat die antieke Romeinse stede Pompeji en Herculaneum verwoes het. Die uitbarstings is beskryf in 'n brief deur Plinius die jongere ná die dood van sy oom Plinius die ouere in die voorval. Pliniese uitbarstings word gekenmerk deur kolomme puin en warm gasse wat in die stratosfeer, die tweede laag van die aardatmosfeer, uitgewerp word. Die belangrikste kenmerke is die uitwerping van groot hoeveelhede puimsteen en baie kragtige, gasaangedrewe uitbarstings. Volgens die vulkaaneksplosiwiteitsindeks het Pliniese uitbarstings 'n VEI van 4, 5 of 6, subplinies 3 of 4 en ultraplinies 6, 7 of 8. Kort uitbarstings kan in minder as 'n dag eindig, maar langer voorvalle kan verskeie dae of maande aanhou. Die langer uitbarstings begin met die vorming van wolke vulkaanas, soms met piroklastiese strome. Die hoeveelheid magma wat uitgewerp word, kan so groot wees dat dit die magmakamer onder die berg leegtap en veroorsaak dat die kruin ineenstort, wat lei tot die vorming van 'n kaldera.