'n Kerkhof (wat as sinoniem van 'n begraafplaas, dodeakker, dodehof, Godsakker of vredehof gebruik word) is 'n begraafplaas wat meestal in die hof (= tuin of erf) van die kerk aangelê is. Binne hierdie begraafplaas bevind 'n mens soms 'n sogenaamde kerkhofhuis met begroetings- of afskeidsruimte waar daar kort voor die eintlike begrafnis aan die oorledene die laaste eer betoon word. In die antieke Griekeland en Rome is oorledenes buite nedersettings in sogenaamde nekropole, grafvelde met eenvoudige enkelgrafte, begrawe. Bekende persoonlikhede of welgesteldes is hier in sommige gevalle in indrukwekkende grafkamers ter ruste gelê. Meestal is vir hooggeplaastes en welvarende burgers groot grafmonumente binne die stadsmure, op die openbare pleine en markte, of buite die stadsmure langs belangrike paaie opgerig. 'n Groot aantal van hierdie monumente het langs die Via Appia ontstaan. Armes en slawe is in uitgeputte steen- of leemgroewe begrawe. Mense, wat geen plegtige begrafnis kon bekostig nie, is veras. Met die uitbreiding van die Christendom het begrafnisrituele ingrypend verander. Christene het nie net tydens hul leeftyd 'n vaste gemeenskap gevorm nie, maar wou ook ná hul afsterwe in gemeenskap met ander gelowiges tot die dag van hul opstanding rus.