Die uitwerking van gronddegradasie of grondagteruitgang is dat die grond heeltemal alle vrugbaarheid verloor en indirek ’n onvrugbare woestyn word. Gronddegradasie is sedert 1920 as ernstige omgewingsprobleem geïdentifiseer en het sedertdien toegeneem. Omtrent 200 miljoen ton grond en sediment in Suid-Afrika word gedurende die jaar deur riviere na die oseane weggevoer. ’n Bykomende 100 tot 200 miljoen ton grond gaan jaarliks verlore. Met slegs etlike oppervlakte met die minimum reën vir landbou, is slegs 12% van die Suid-Afrikaanse grond geskik vir landbou. Dit is dus noodsaaklik om hierdie bietjie aarde, ’n nie-hernieubare bron, te bewaar. Gronderosie is die mees wydverspreide vorm van grondagteruitgang in Suidelike Afrika. Omrede grond ’n integrale deel van die onderhoudstelsel van ekostelsels en menslike gemeenskappe is, word grond as die hoeksteen van die gemeenskap beskou, omrede dit as ’n medium optree waarin gewasse, woude en ander plante groei filtrerende, buffer en transformerende eienskappe het tussen die atmosfeer, grondwater en plantbedekking en die omgewing en mense versorg deur voedselkettings en drinkwaterbronne te beskerm as biologiese habitat en genereserwe dien as ’n ruimtelike basis vir ’n gemeenskap se strukture en ontwikkeling dien as ’n bron van roumateriaal (soos klei, sand en gruis vir aanbou dien) dien Soos die menslike bevolkingsaanwas styg, tesame met die gebruik van grond wat vinniger toeneem as wat deur die natuur geproduseer kan word, moet grond as ’n kwesbare, nie-hernieubare bron geëien word.