Die studieveld van artikulêre fonetiek is ŉ onderafdeling van fonetiek. Deur die studie van artikulasie, verduidelik fonetici hoe mense spraakklanke voortbring via die interaksie tussen verskillende fisiologiese strukture. In die algemeen is artikulatoriese fonetiek gemoeid met die transformasie van aërodinamiese energie na akoestiese energie. Aërodinamiese energie verwys na die lugvloei deur die stemkanaal. Sy potensiële vorm is lugdruk; sy kinetiese vorm is die eintlike dinamiese lugvloei. Akoestiese energie is ŉ variasie in die lugdruk wat voorgestel kan word as klankgolwe, wat dan deur die menslike gehoorsisteem waargeneem word as klank. Die stemkanaal kan deur ŉ aërodinamiese biomeganiese model waargeneem word wat drie hoofkomponente insluit: lugholtes suiers lugkleppe Lugholtes is houers vir lugmolekules van spesifieke volumes en massas. Die vernaamste lugholtes in die artikulêre sisteem is die supraglottale en subglottale holtes. Hulle is so genoem aangesien die glottis, die oopmaakbare spasie tussen die stemvoue intern tot die larinks, die twee holtes skei. Die supraglottale holte of orinasale holte word verdeel in ŉ mondsubholte (die holte vanaf die glottis tot by die lippe, die neusholte uitgesluit) en ŉ neussubholte (die holte vanaf die velofaringeale poort, wat toegemaak kan word deur die oplig van die velum tot by die neusgate).