Cinéma vérité (Franse uitspraak: sinema veʁite; Afrikaans: eerlike cinema) is 'n styl van dokumentêre film wat uitgevind is deur Jean Rouch en geïnspireer is deur Dziga Vertov se teorie oor Kino-Pravda. Dit kombineer improvisasie met die gebruik van die kamera ten einde die waarheid te onthul, of om onderwerpe wat agter die ruwe werklikheid weggesteek is, uit te lig. Dit word soms waarnemings cinema genoem, in die sin van suiwer direkte film: hoofsaaklik sonder oorklanking deur die verteller. Daar is subtiele, maar tog belangrike verskille tussen terme wat soortgelyke begrippe uitdruk. Direkte cinema is grotendeels bemoeid met die opneem van gebeure waarin die onderwerp en die gehoor onbewus raak van die kamera se teenwoordigheid: binne dit wat Bill Nichols,'n Amerikaanse historikus en teoretikus van dokumentêre film, die "waarnemingsmodus" noem; soortgelyk aan 'n vlieg op die muur. Baie mense sien dus 'n paradoks daarin om die aandag af te trek van die teenwoordigheid van die kamera, en om tegelykertyd in te meng in die werklikheid wat dit opneem wanneer hulle probeer om 'n rolprent-gebaseerde waarheid te ontdek.