Basso continuo (Italiaans vir "ononderbroke bas", of kortweg continuo) is 'n metode van begeleiding in 'n twee- of meerstemmige musiekstuk, en word algemeen in barokmusiek aangetref. Dit vorm die grondslag en harmoniese raamwerk in musiek van om en by 1600 tot 1800, en die musikoloog Hugo Riemann (1849-1919) het die barokperiode derhalwe as die basso continuo-tykvak (Duits: Generalbasszeitalter) omskryf. In ou geskiedenisboeke word die "uitvinding" van die basso continuo-praktyk aan die Franciskaanse monnik Lodovico Grossi da Viadana toegedig. Met die term basso continuo word soms ook die instrumente bedoel wat hierdie begeleiding verskaf. Basso continuo is beperk tot die diepste instrumentestem (baslyn) en bestaan uit harmonieë wat die melodie en musikale verloop van die stuk ondersteun en fasiliteer. Dit is aldus die geïmproviseerde, dekoratiewe en aanvullende spel wat die basis van die harmonie vorm, en altyd in die baslyn uitgeskryf word. Die harmonieë word aangetoon deur middel van 'n getallestelsel onder die basnote, die sogenaamde gesyferde bas. Etlike instrumente kan die basso continuo speel, en welke dit dan behartig is tipies 'n kwessie van smaak of beskikbaarheid.