Die Brinell-skaal word gekenmerk aan die inkepingshardheid van materiale deur die penetrasievermoë van 'n inkeper wat gelaai word op 'n materiaal toetsstuk. Dit is een van verskeie definisies vir hardheid in materiaalkunde en sterkteleer. Hierdie metode is oorspronklik voorgestel deur 'n Sweedse ingenieur Johan August Brinell in 1900, en was die eerste algemene hardheidstoets wat gebruik is in metallurgie en ingenieurswese. Die grootte van die inkeping en moontlike skade aan die toetsstuk beperk die nut van hierdie toets. Die tipiese toets gebruik 'n 10 mm diameter staalbal vir 'n inkeper met 'n 29 000 N krag. Vir sagter materiale word 'n kleiner krag gebruik, en vir harder materiale 'n wolframkarbiedbal pleks van 'n staalbal. Die inkeping word gemeet en die hardheid bereken soos volg: B H G = 2 P π D ( D − ( D 2 − d 2 ) ) {\displaystyle {BHG}={\frac {2P}{\pi D({D-{\sqrt {(D^{2}-d^{2})}})}}}} waar: BHG = Brinell hardheidsgetal;