Biomolekulêre struktuur is die ingewikkelde gevoude, driedimensionele vorm wat gevorm word deur 'n molekuul proteïen, DNS (DNA) of RNS (RNA), en dit is belangrik vir die funksie daarvan. Die struktuur van hierdie molekules kan oorweeg word by enige van verskeie lengteskale wat wissel van die vlak van individuele atome tot die verhoudings tussen hele proteïen-subeenhede. Hierdie nuttige onderskeid tussen skale word dikwels uitgedruk as 'n ontbinding van molekulêre struktuur in vier vlakke: primêre, sekondêre, tersiêre en kwaternêre. Die steier vir hierdie meervoudige organisasie van die molekule ontstaan op die sekondêre vlak, waar die fundamentele strukturele elemente die verskillende waterstofbindings van die molekuul is. Dit lei tot verskeie herkenbare domeine van proteïenstruktuur en nukleïensuurstruktuur, insluitende sulke sekondêre struktuur eienskappe soos alfa helixes en beta lakens vir proteïene, en haarspelde, bultjies en interne lusse vir nukleïensure. Die terme primêre, sekondêre, tersiêre en kwaternêre struktuur is deur Kaj Ulrik Linderstrøm-Lang in sy 1951 Lane Mediese Lesings by Stanford Universiteit ingestel. Die primêre struktuur van 'n biopolymeer is die presiese spesifikasie van sy atoomsamestelling en die chemiese bindings wat daardie atome verbind (insluitende stereochemie).