Gereelde, akkurate waarnemingsmetodes is 'n basiese vereiste by sowel die meteorologie as die klimatologie. Instrumente (met inbegrip van vuurpyle en satelliete) word gebruik om hierdie waarnemings mee te doen. Die graad van bewolktheid van die lug, dit wil sê die gedeelte van die lug wat met wolke bedek is, word steeds visueel geskat. Dit word in agtstes aangegee (byvoorbeeld: die lug is ⅜ bedek). Die tipe wolk word met behulp van die Wolke-atlas van die Internasionale Meteorologiese Organisasie bepaal. Die atlas bevat foto's van alle bestaande wolktipes en hul variante, asook beskrywings en kodename. Die wolktipes word volgens hoogte, vorm en voorkoms, geklassifiseer, en 3 vlakke word gebruik om wolkhoogte aan te dui: hoog (bokant 6 km), intermediêr (2 tot 6 km) en laag (laer as 2 km bokant die grondoppervlak). Wat voorkoms betref, word onderskeid gemaak tussen cirrus (hoë vlieswolke), stratus (eenvormige, uitgestrekte wolklae) en cumulus (individuele wolke wat vertikaal goed ontwikkel is). Die wolkhoogte is die hoogte van die onderkant van die wolk bokant die grondoppervlak.