Piëmontees (Piemontèis) is 'n Wes-Romaanse taal, wat deur sowat drie miljoen mense in die gewes Piëmont (Noordwes-Italië) gepraat word. Alhoewel baie taalkundiges Piëmontees as 'n selfstandige taal beskou, word dit in Italië by die streekdialekte gereken en nie as 'n amptelike taal erken nie. Geografies en taalkundig is dit nou verwant aan die ander Noord-Italiaanse streektale soos Lombardies, Emilia-Romagnools en Liguries, maar toon ook baie ooreenkomste met Provensaals en Frans. Piëmontees maak soos Romagnools deel uit van die Gallo-Italiese groep van dialekte, wat saam met Liguries die noordelike streektale van Italië verteenwoordig. Die Gallo-Italiese groep beslaan sowat twee derdes van die noordelike dialekgebiede en kom min of meer ooreen met die ou Keltiese stamgebiede. Die eerste dokumente in Piëmontees, die sermones subalpini, dateer uit die 12de eeu, 'n tydperk toe die taal nog baie nou verwant is aan Oksitaans. Die Italiaanse digter Dante Alighieri verwys in sy De Vulgari Eloquentia, sy werk oor die destydse volkstale, na Piëmontees as 'n selfstandige dialek.