Die staking van Blanke mynwerkers aan die Witwatersrand in 1913/14 het uit ontevredenheid oor toestande in die myne en die hoe lewenskoste gespruit. Die eerste reeks stakings het op 'n oorwinning vir die mynwerkers uitgeloop, maar in Januarie 1914 het die regering die staking met behulp van die weermag beëindig en die (eiers gedeporteer. Die stakings in 1922 het veel ernstiger afmetinge aangeneem en uiteindelik in ŉ revolusie ontaard. Die grondoorsaak daarvan was die mynmaatskappye se besluit om van goedkoper Swart arbeid ten koste van die Blankes gebruik te maak. Dit sou beteken dat die Blanke mynwerkers Hul lewenstandaard sou moes verlaag om met die Swart arbeiders mee te ding. Sosialistiese en Kommunistiese elemente in die vakbonde het die ontevredenheid van die mynwerkers uitgebuit en hulle aangehits om die regering tot 'n val te bring. Die opstand van die arbeiders is met geweld deur die polisie en weermag onderdruk, maar het uiteindelik gelei tot die val van die Smuts-regering in 1924. Die arbeidsonrus wat die Unie van Suid-Afrika in die eerste 12 jaar van sy bestaan geteister het, het gespruit uit die Blanke arbeiders se vrees dat hulle deur die kapitaliste ten koste van goedkoop Swart arbeid opgeoffer sou word.