Geotermiese krag verwys na die elektrisiteit wat opgewek word deur voordeel te trek uit die natuurlike ondergrondse hitte in die aarde. Verskeie metodes word gebruik om die geotermiese energie in elektriese energie om te skakel. Prins Piero Conti het in 1904 te Laradello, Italië, die eerste kragopwekker aan 'n stoomenjin gekoppel wat deur natuurlike stoom aangedryf is en só die eeu van geotermiese elektrisiteit ingelui. Om elektrisiteit op te wek, moet die druk van die warm stoom en ander geotermiese vloeistowwe hoog genoeg wees om die turbines aan te dryf. Deur gate duisende meter in die aardkors te sink, is dit moontlik om deur te breek na die natuurlike ondergrondse reservoirs wat water en stoom onder hoë druk berg. Die stoom borrel dan uit na die oppervlak, waar dit gebruik word om die elektrisiteitopwekkers aan te dryf. Hoewel sulke kragsentrales duur is om op te rig, sal hulle, wanneer hulle eers gevestig is, 'n stabiele voorraad elektrisiteit vir die toekoms voorsien. Die VSA, Nieu-Seeland, en Japan het groot geotermiese kragsentrales wat elektrisiteit aan hul nasionale netwerke verskaf.