1G verwys na die eerste generasie van draadlose sellulêre tegnologie (mobiele telekommunikasie). Hierdie analoë telekommunikasiestandaard is in die 1980's aan die publiek bekendgestel en is bedryf totdat dit deur 2G digitale telekommunikasie vervang is. Die belangrikste verskil tussen die twee mobiele sellulêre stelsels (1G en 2G) is dat die radiosein by 1G netwerke gewoonlik analoog is, terwyl 2G netwerke digitaal is. Alhoewel albei stelsels digitale seine gebruik om die radiotorings aan die res van die telefoonstelsel te koppel, word die stem self tydens 'n oproep gekodeer na digitale seine in 2G, terwyl 1G slegs gemoduleer is tot hoër frekwensies, gewoonlik 150 MHz en hoër. Die inherente voordele van digitale bo analoogtegnologie het beteken dat 2G-netwerke 1G netwerke feitlik oral vervang het. Dié is op hul beurt in die vroeë-21ste eeu weer deur 3G, 4G en 5G-netwerke vervang. Een so 'n standaard is Nordiese Mobiele Foon (NMF), wat in die Skandinawiese lande, Switserland, Nederland, Oos-Europa en Rusland gebruik word.