Albert Verwey (15 Mei 1865 - 8 Maart 1937) was 'n Nederlandse digter en lid van die Tagtigers. As vertaler en letterkundige historikus het hy 'n belangrike rol gespeel in die literêre lewe van die Nederlande in die laat-19de eeu en vroeë 20ste eeu. Verwey is in Amsterdam gebore en het sy hele lewe lank met 'n sterk plaaslike aksent gepraat. Beide sy vader en oupa was meubelmakers. In sy jeug het hy albei sy ouers deur tuberkulose verloor. Verwey het vroeg in sy lewe poësie begin skryf. In 1880 het hy gedigte deur Samuel Coleridge, Byron, Shelley en Wordsworth vertaal. Na hoërskool het Verwey by 'n sekuriteitskantoor gewerk. Omdat hy baie bedrewe in Engels was, is die 18-jarige Verwey deur die Nederlandse direkteure van die Maxwell Land-toegif na Cimarron, Nieu-Meksiko uitgenooi om by hulle aan te sluit as vertaler. Sy eerste digbundel (getiteld Persephone, na die Griekse godin) is in 1883 gepubliseer. In 1885 was hy mede-stigter van die tydskrif De Nieuwe Gids, een van die hoof dryfkragte agter die Nederlandse letterkundige herlewing van die 1880's.