Neo-Kantianisme is 'n filosofiese beweging oor 'n langer tydperk wat terugkeer na die epistemologiese werk van die Duitse filosoof Immanuel Kant, veral die Kritiek van Reine Beredening (Kritik der reinen Vernunft). Dit is 'n reaksie op filosofiese bewegings en idees uit die 19de eeu (soos die Duitse idealisme). Alhoewel neo-Kantianisme oorheersend was in Duitse universiteite in die tweede helfte van die 19de eeu, speel dit slegs 'n klein rol in die geskiedenis van die filosofie, en die invloed daarvan op die huidige filosofie is nie baie groot nie. Die belangrikste kenmerke van die neo-Kantiese manier van dink is die volgende: 1. Kant se denke is nie as 'n beginpunt beskou nie en is daarom word in verskillende rigtings op verskillende maniere verder ontwikkel. 2. Kritiek op Kant se filosofie, veral die idee van die Ding an sich. 3. Min of geen belangstelling in Kant se etiek en estetika nie. Neo-Kantianisme kan gesien word as 'n reaksie op die spekulatiewe filosofie wat die eerste helfte van die 19de eeu gekenmerk het.