Die Lombarde (ook Langobarde of Longobarde) was 'n Wes-Germaanse volk wat aan die oewers van die Elbe gewoon het. Die Romeine het hulle al in 98 geken toe Tacitus hulle noem in sy "De origine et situ Germanorum". Die volksverhuising van die Lombarde verloop in stappe. Vanaf 200 verplaas die Lombarde stadig stroomop langs die Elbe, tot waar nou die Duitse deelstaat Sakse-Anhalt is. Omstreeks 350 het die laaste Lombarde die benedeloop van die Elbe verlaat. In die periode tussen 350 en 493 trek hulle verder na Sakse en Boheme. Hulle is nie deur die Hunne oorrompel nie en behou hulle onafhanklikheid. In die periode raak die Lombarde gekersten en word hulle aanhangers van die Arianisme. Die name van enkele leiers uit die tyd is bekend, te wete Lethu, Hildehoc, Godehoc en Claffo. In 493 verskyn die Lombarde in die gebied waar die Rugiërs voorheen gewoon het, die Romeinse provinsie Noricum, teenswoordig Oostenryk. Die Lombarde was teen hierdie tyd 'n groot volk, waarskynlik omdat verskeie Germaanse stamme by hulle aangesluit het tydens die migrasieperiode. In Noricum raak hulle herhaaldelik slaags met die Herule, wat 'n koninkryk gestig het aan die Tisza en Mures riviere.