Die Openbaring aan Johannes is die 27ste en laaste boek in die Nuwe Testament van die Bybel. In hierdie boek is die visioene opgeteken wat op Patmos aan Johannes geopenbaar is. Hierin word beelde en simboliese taal gebruik om 'n boodskap van troos aan gelowiges te bring wat tot die dood toe vervolg en verdruk word. Hulle kan verseker wees dat God die verloop van die geskiedenis in sy hand hou. Deur Christus die Here sal Hy uiteindelik al sy vyande, insluitend die Satan verslaan en verdelg. God se volk, wat aan Hom getrou bly, sal die nuwe hemel en die nuwe aarde beërf. Hulle sal aansit by die bruilofsmaal van die Lam en ewig in die nuwe Jerusalem woon. Die skrywer noem homself Johannes in die teks, maar sy presiese identiteit bly 'n punt van akademiese debat. Tweede-eeuse Christelike skrywers soos Papias, Justinus Martelaar, Irenaeus, Melito (die biskop van Sardis), Clement van Alexandrië en die skrywer van die Muratoriaanse fragment identifiseer Johannes die Apostel as die "Johannes" van Openbaring. Moderne geleerdes het oor die algemeen 'n ander siening.