Die Geneefse Konvensies bestaan uit vier verdrae wat in Genève, Switserland saamgestel is om die standaarde vir internasionale reg rondom menslikheidskwessies. Die konvensies was grootliks die resultaat van Henri Dunant se pogings, gemotiveer deur die gruwels van oorlog wat hy tydens die Slag van Solferino aanskou het. Beskuldigings van skendings van die Geneefse Konvensies deur nasies wat die verdrae onderteken het word voor die Internasionale Geregshof te Den Haag ter tafel gelê. Die konvensies en hulle ooreenkomste is as volg: Eerste Geneefse Konvensie vir die Verbetering van die Toestand van die Gewondes en Siekes in Gewapende Magte ter velde (eers in 1864 aanvaar, laaste wysiging in 1949) Tweede Geneefse Konvensie vir die Verbetering van die Toestand van Gewondes, Siekes en Drenkeling lede van Gewapende Magte ter See (eers in 1949 aanvaar, opvolger van die Den Haag Konvensie X van 1907) Derde Geneefse Konvensie met betrekking tot die Behandeling van Krygsgevangenes (eers in 1929 aanvaar, laaste wysiging in 1949) Vierde Geneefse Konvensie met betrekking tot die Beskerming van Burgerlikes ten Tye van Oorlog (eers aanvaar in 1949, en deels gebaseer op die Den Haag Konvensie IV van 1907) Verder is daar twee bykomende protokolle tot die Geneefse Konvensie: Protokol I (1977): Protokol Bykomend tot die Geneefse Konvensies van 12 Augustus 1949, met betrekking tot die Beskerming van die Slagoffers van Internasionale Gewapende Konflikte.