Die Assamese skrif is ’n skryfstelsel van die taal Assamees en deel van die Bengaals-Assamese skrif. Dit is ook in Assam en nabygeleë streke gebruik vir die skryf van Sanskrit en ander tale. Dit het uit die Kamarupiskrif ontstaan. Die huidige vorm van die Assamese skrif is aaneenlopend ontwikkel sedert 5de-eeuse rotstranskripsies wat in ’n oostelike weergawe van die Guptaskrif geskryf is, en aansienlike aanpassings uit die Siddhamskrif is in die 7de eeu aangebring. Teen die 17de eeu kon drie style Assamese alfabette geïdentifiseer word (baminiya, kaitheli en garhgaya), wat saamgesmelt het tot ’n standaardlettertipe wat vir drukwerk nodig was. Die Umachal-rotsinskripsie uit die 5de eeu is die eerste teken van skrif in die streek. Rots- en koperplaatinskripsies sedertdien toon 'n stelselmatige ontwikkeling van die Assamese skrif. Teen die 13de eeu het dit proto-Assamese vorme begin ontwikkel. In die 18de en 19de eeu kon die skrif in drie variëteite verdeel word: Kaitheli, wat deur nie-Brahmane gebruik is, Bamuniya, wat deur Brahmane vir Sanskrit gebruik is, en Garhgaya (gebruik deur staatsamptenare van die Koninkryk Ahom).