Giulio Andreotti OMI SMOM OCSG OESSH (US: /ˌɑːndreɪˈɒti/ AHN-dray-OT-ee, Italiaanse: [ˈdʒuːljo andreˈɔtti]; 14 Januarie 1919 - 6 Mei 2013) was 'n Italiaanse politikus en staatsman wat gedien het as die 41ste Eerste minister van Italië (1972–1973, 1976–1979 en 1989–92) en leier van die Christen-demokrasieparty; hy was die sesde langste dienende minister sedert die Italiaanse eenwording en die tweede langsdienende eerste minister ná Silvio Berlusconi. Andreotti word algemeen beskou as die magtigste en prominentste politikus van die sogenaamde Eerste Republiek. Sedert 'n protokol van Alcide De Gasperi, het Andreotti op 'n jong ouderdom 'n kabinetsrang verwerf en in die loop van 'n veertig jaar lange politieke loopbaan al die belangrikste kantore van die staat beklee, wat gesien is as 'n gerusstellende figuur deur die staatsdiens, sakegemeenskap, en Vatikaan. In die buitelandse beleid het hy die integrasie van die Europese Unie in Italië gelei en nouer betrekkinge met die Arabiese wêreld gevestig. Bewonderaars van Andreotti het gesien dat hy politieke en sosiale teenstrydighede bemiddel het, wat die transformasie van 'n wesenlik landelike land in die vyfde grootste ekonomie ter wêreld moontlik gemaak het.