Monofisitisme (van die Griekse monos, "enkele", en physis, "natuur") is die Christologiese standpunt dat Jesus net een enkele, goddelike natuur het. Dit staan teenoor duofisitisme, waarvolgens Christus twee nature behou het ná die vleeswording, een goddelik en een menslik. Die term verwys histories na die posisie van die kerke (veral in Egipte en in ’n mindere mate Sirië) wat die Konsilie van Chalcedon van 451 verwerp het. Die meer gematigde lede van dié groep handhaaf ’n miafisitiese teologie, wat die geloof geword het van die Oriëntaal-Ortodokse kerke. Hulle glo dat Christus net een natuur het wat menslik én goddelik is. Baie van laasgenoemde kerke verwerp die naam "monofisities", maar dit word dikwels vir hulle gebruik in historiese geskrifte. Ná die Konsilie van Chalcedon het die monofisitiese kwessie (saam met politieke en nasionalistiese faktore) gelei tot ’n blywende skeuring tussen die Oosterse kerke aan die een kant en die Westerse en Oosterse Ortodokse kerke aan die ander kant. Die Christologiese konflik tussen monofisitisme, duofisitisme en die subtiele verskille tussen die twee het van die 3de tot die 8ste eeu geduur en was ’n groot kwessie by al die ekumeniese konsilies buiten die eerste twee.