Die aardkern is die binnenste deel van die Aarde; dit strek van die onderkant van die aardmantel op ’n diepte van sowat 2 900 km tot by die middelpunt van die Aarde op ’n diepte van ongeveer 6 370 km. Die aardkern omvat 16% van die volume van die Aarde en 32% van die massa. Met seismologiese ondersoeke is vasgestel dat die digtheid van die Aarde op 2 900 km skielik toeneem, van ongeveer 5 500 tot 10 000 kg/m3, wat dui op ’n skielike verandering van die chemiese samestelling. Die kern bestaan grotendeels uit nikkelyster. Die grens tussen die mantel en kern word die Wiechert-Gutenberg-diskontinuïteit genoem. Die aardkern word verdeel in ’n vaste binnekern en ’n vloeibare buitekern. Die feit dat longitudinale P-golwe (primêre of drukgolwe) wel deur die buitekern voortgeplant word, maar transversale S-golwe (sekondêre golwe) nie, dui daarop dat die nikkelyster in die buitekern grotendeels vloeibaar is. Konveksiestrome in die buitekern is verantwoordelik vir die opwekking van die Aarde se magneetveld. Twee prosesse is vir die konveksie in die buitekern verantwoordelik: Die belangrikste is waarskynlik die gedeeltelike stolling van vloeibare buitekernmateriaal op die binnekern.