Pax Romana (Latyns vir "Romeinse Vrede") was die lang tydperk van relatiewe vrede en minimale uitbreiding deur militêre mag wat deur die Romeinse Ryk ondergaan is in die eerste en tweede eeue n.C. Aangesien dit deur Die Keiser Augustus bewerkstellig is, word daar soms daarna verwys as Pax Augustana. Die idee van "Pax Romana" is vir die eerste keer deur Edward Gibbon voorgestel in sy The History of the Decline and Fall of the Roman Empire Gibbon het egter nie die term "Pax Romana" gebruik nie; een van die vroegste verwysing na die term is afkomstig uit die Maart 1853 uitgawe van Fraser's Magazine. Gibbon het voorgestel dat 'n tydperk van gematigheid onder Augustus en sy opvolgers bestaan het en geargumenteer dat generale wat geneig was tot uitbreiding (soos byvoorbeeld Germanicus, Agricola en Corbulo) deur die Keisers in toom gehou is en teruggeroep is tydens hulle oorwinning. Gibbon lys die oorwinnings oor Brittanje onder Claudius en die oorwinnings van Trajan as uitsonderings tot die beleid van gematigheid en plaas die einde van die tydperk op die dood van Marcus Aurelius in 180 n.C., ondanks die voltrekking van vrede deur laasgenoemde se seun Commodus in dieselfde jaar.