Gabriel Marcel (Parys, 7 Desember 1889 - aldaar, 8 Oktober 1973 ) was 'n Franse filosoof, een van die vooraanstaande Christelike eksistensialiste, musiekkritikus en skrywer van sowat 30 toneelstukke. Hy was van Joodse afkoms. Hy was hoofsaaklik besorg oor die moderne stryd van die individu teen die tegnologiese verontmenslike samelewing. Alhoewel Marcel dikwels as die eerste Franse eksistensialis beskou word, het hy hom altyd van ander uitgesproke eksistensialiste soos Jean-Paul Sartre gedistansieër. Hy het self die term "filosofie van bestaan" verkies om sy werk en gedagtes op te som. Marcel was nie oorspronklik 'n gelowige nie, maar het hom in 1929 op die ouderdom van 39 tot die Katolisisme bekeer en sou tot sy dood 'n verdediger van die geloof bly. Sy diepgaande godsdienstige oortuigings het later die wrywing met die Franse linkse intelligentsia veroorsaak. Benewens die voorgenoemde term "bestaansfilosofie" het Marcel ook die neo-sokratiese tipering gebruik (waarskynlik weens die filosoof Søren Kierkegaard, die vader van Christelike eksistensialisme, wat self 'n neo-sokratiese denker was). Soos vroeër genoem, is een van die kerntemas van Marcel se filosofie die stryd tussen die individu en die samelewing.