Benedetto Croce (Italiaans: [beneˈdetto ˈkroːtʃe]; Pescasseroli, 25 Februarie 1866 - Napels, 20 November 1952) was 'n Italiaanse filosoof, historikus, literatuurkritikus en politikus, wat 'n dominante rol speel in die kulturele en politieke lewe van sy tyd. Hy was tweemaal minister van onderwys, onder meer in die Italiaanse bevrydingsregering, en verdedig sy hele lewe lank 'n liberale politieke visie. As filosoof word hy as deel van die idealistiese tradisie gereken. Croce is gebore in Pescasseroli in die Abruzzen area en woon sedert 1886 in Napels. Hy studeer vir 'n kort tydperk aan die universiteit van Rome waar hy kennismaak met die filosofie van Johann Friedrich Herbart. Croce was 'n oortuigde liberaal. Hy neem ook aktief in die politiek deel. In 1910 word hy senator en van 1920 tot 1921 was hy minister van Openbaare Onderwys in die laatste kabinet van Giovanni Giolitti. In 1943 was hy medestigter van die Liberale Party van Italië. As 'n belangrike anti-fascistiese denker in Italië bly Croce tydens die periode van die fascistiese beheer en die Tweede Wêreldoorlog geïsoleerd.