Stanisław Marcin Ulam (3 April 1909 - 13 Mei 1984) was 'n Pools-Amerikaanse wetenskaplike op die gebied van wiskunde en kernfisika. Hy het deelgeneem aan die Manhattan-projek, die oorsprong van die Teller–Ulam-ontwerp vir termonukleêre wapens, die konsep van die sellulêre outomatisering ontdek, die Monte Carlo-berekeningsmetode uitgevind en die voorstel van kernpulsaandrywing voorgestel. In suiwer en toegepaste wiskunde het hy enkele stellings bewys en verskeie veronderstellings voorgestel. Ulam is in 'n welgestelde Pools-Joodse familie gebore en het wiskunde aan die Lwów Polytechnic Institute gestudeer, waar hy in 1933 gepromoveer het onder toesig van Kazimierz Kuratowski. In 1935 het John von Neumann, wat Ulam in Warskou ontmoet het, hom genooi om vir 'n paar maande aan die Instituut vir Gevorderde Studie in Princeton, New Jersey, deur te bring. Van 1936 tot 1939 het hy sy somers in Pole en akademiese jare aan die Harvard-universiteit in Cambridge, Massachusetts, deurgebring, waar hy gewerk het om belangrike resultate rakende ergodiese teorie te bekom. Op 20 Augustus 1939 vaar hy vir die laaste keer saam met sy 17-jarige broer Adam Ulam na die Verenigde State.