Die Jarkofski-effek verduidelik die uitwerking van die oneweredige hitte van ’n asteroïde se oppervlak op sy baan en is belangrik by klein liggame soos meteoroïdes en asteroïdes (met ’n deursnee van sowat 10 cm tot 10 km). Die term is in 1900 deur die Russies-Poolse ingenieur Iwan Osipowitsj Jarkofski geformuleer en is na hom genoem. Die Jarkofski-effek is ’n gevolg van die feit dat ’n verandering in die temperatuur van ’n voorwerp wat deur straling verhit word (en dus die sterkte van die termiese straling van die voorwerp af) agter raak by veranderings in die inkomende straling. Dit beteken die voorwerp se oppervlak vat ’n ruk om warm te word wanneer dit aanvanklik verhit word, en dit neem ’n ruk om weer af te koel nadat die verhitting opgehou het. Oor die algemeen is daar twee komponente van die effek: Dag-effek: Die oppervlak van ’n voorwerp wat deur die Son verhit word (soos ’n asteroïde of die Aarde) word bedags deur die son se straling verhit en koel snags af.