’n Skedel en doodsbeendere bestaan uit ’n doodshoof, of skedel van ’n mensgeraamte, met twee lang bene wat ’n kruis daaronder of daaragter vorm. Dit is ’n simbool wat dikwels as waarskuwing teen gevaar gebruik word. Die ontwerp het in die Middeleeue ontstaan as ’n simbool van die dood, veral op grafstene. In moderne tye word dit gewoonlik gebruik om teen elektrisiteit of dodelike chemikalieë te waarsku. Die simbool is baie oud en het in die Middeleeue algemeen geraak saam met die dodedans-simboliek. Van minstens die 12de eeu af is dit vir militêre vlae gebruik en as ’n waarskuwing van die felheid van die eenheid wat dit gebruik het. Dit is van die 14de eeu of vroeër met seerowery verbind. Teen die 15de eeu het dit tot sy huidige vorm ontwikkel. Die simbool is gebruik om die ingang tot baie begraafplase aan te dui, veral in Spanje, en ook sedert die 19de eeu as waarskuwing op houers met gif en ander gevaarlike vloeistowwe en poeiers. Die kopbeen en doodsbeendere was ook in die 18de en 19de eeu gewild op kruise en as muurbehangsels in Noord-Europa, omdat dit Christus se oorwinning oor die dood gevier het.