Met die eerste Germaanse klankverschuiving (ook die Wet van Grimm genoem) word 'n onderskeid tussen die Germaanse tale en Proto-Indo-Europees beskryf. Die klankverskuiwing word in omtrent 1822 beslissend deur Jakob Grimm uitgewerk. Die wet van Grimm beskryf 'n reeks ooreenkomste tussen sommige plofklanke en frikatiewe van die Germaanse tale en plofklanke van ander Indo-Europese tale (Grimm gebruik meestal Latyn en Grieks as ander Indo-Europese tale). Tans word die wet van Grimm omskryf as die ontwikkeling van plofklanke uit Proto-Indo-Europees (PIE, die gesamentlike voorouer van byna alle Indiese en Europese tale) na Proto-Germaans (PGm, die gesamentlike voorouer van alle Germaanse tale). Die verskuiwing bestaan uit drie dele (hier ter wille van duidelikheid vereenvoudig weergegee): Proto-Indo-Europese stemlose plofklanke verander in stemlose frikatiewe: Nota 1: *þ staan vir "th" soos in Engels thick, *x vir die Nederlandse ch-klank) Nota 2: Hier en in ander dele van die wet van Grimm bly die plek waar uispreekplek (plek waar die klank gevorm word) ongeveer dieselfde.