Die Song-dinastie (Chinees: 宋朝, Sòng Cháo; ou Afrikaanse spelling: Soeng) was ’n era in die Chinese geskiedenis wat in 960 begin en tot 1279 geduur het. Dit het gevolg op die tydperk bekend as Vyf Dinastieë en Tien Koninkryke en is gevolg deur die Mongoolse Yuan-dinastie. Dit was die eerste regering in die wêreld wat landwyd banknote, of ware papiergeld, uitgereik het en die eerste regering wat ’n permanente vloot op die been gebring het. Buskruit is vir die heel eerste keer sover bekend in dié ryk gebruik, asook die vasstelling van ware noord met ’n kompas. Die Song-dinastie word in twee tydperke verdeel: die Noordelike en die Suidelike Song. Tydens die tydperk van die Noordelike Song (北宋, 960–1127) was die noordelike stad Bianjing (nou Kaifeng) die hoofstad, en die dinastie het die grootste deel van Binne-Sjina beheer. Suidelike Song (南宋, 1127–1279) verwys na die tydperk nadat die Song beheer oor Noord-China aan die Jin-dinastie afgestaan het. In dié tyd het die Song-hof na suid van die Yangtzerivier geskuif en Lin'an (nou Hangzhou) hul hoofstad gemaak.