Kanaän (Noordwes-Semities: knaʿn; Hebreeus: כנען, Knaʿn; Masoreties: כְּנָעַן, Kənā'an) was in die laat 2de millennium v.C. ’n streek in die Antieke Nabye-Ooste. Volgens beskrywings in die Bybel het dit min of meer met die Levant ooreengestem, veral die suidelike dele (Israel en Palestina) waar die vertellings in die Hebreeuse Bybel afspeel. Die land Kanaän van 600 v.C. word in die Bybel veral in Genesis 10 en Numeri 34 beskryf, waar dit strek van Libanon suidwaarts oor Gasa na Egiptespruit en ooswaarts na die Jordaanvallei, insluitend die huidige Israel en Palestina. Voor dié tyd het die ou Kanaän ’n nog groter gebied beslaan, maar presiese beskrywings ontbreek. Die term "Kanaäniete" is die etniese term wat die meeste in die Bybel gebruik word, en hulle word gewoonlik beskryf as ’n volk wat uitgewis is. Baie eeue later is bewys die naam "Kanaäniete" verwys na die volk wat vanaf omstreeks 500 v.C. aan die Antieke Grieke bekend was as die Fenisiërs, en ná die emigrasie van Kanaänitiessprekendes na Kartago is dit ook in die laat antieke tyd deur die Puniërs as ’n naam vir hulself gebruik.