Die Oud-Hongaarse alfabet is ’n skryfstelsel wat die Hongare in die 8ste tot 10de eeu gebruik het. In moderne Hongaars is die skrif bekend as rovásírás of székely rovásírás; kortweg word dit rovás ("kepe") genoem omdat die skrif gewoonlik op stokke of hout uitgekerf is. Omdat dit taamlik soos die Germaanse runes lyk, word dit ook soms ’n runeskrif genoem. Daar word geglo die skrif het ontstaan uit die Oud-Turkse skrif en dat dit teen die 9de eeu in gebruik was. Die Hongare het hulle in 895 in die Pannoniese Laagvlakte gevestig. Toe die Koninkryk van Hongarye in 1000 n.C. gestig en die Christelike geloof aanvaar is, het die Latynse alfabet die Oud-Hongaarse skrif vervang. Die Oud-Hongaarse alfabet het uit 42 letters bestaan. Nes in Oud-Turks, was daar twee soorte konsonante, dié vir voorklinkers (e, ë, é, i, í, ö, ő, ü, ű) en dié vir agterklinkers (a, á, o, ó, u, ú). Die Hongaarse skrif het ook aparte, nie-alfabetiese runes bevat.