Die leningsplaas (leenplaas, leeningsplaats) is ‘n vroeë vorm van die gebruiksreg van plaasgrond in Suid-Afrika. Dit was staatsgrond wat op enkele eenvoudige voorwaardes aan boere beskikbaar gestel is. Die VOC het die eerste weilisenies in 1703 aan boere toegeken. Hieruit ontwikkel die veepos, todat in 1714 begin is met die leenplaasstelsel, ‘n sisteem uiters geskik vir die veeboere wat al meer goeie weiveld nodig gehad het vir hul aangroeiende kuddes. Vrugbare grond by riviere en fonteine is vinnig beset en in die proses is die Khoikhoi verdring. ‘n Boer het bloot ‘n geskikte plek gesoek waar hy wil woon en dan van daar af met sy perd ‘n half uur in verskeie rigting gery om so die grense van sy plaas af te baken. ‘n Voorwaarde was dat hy nie inbreuk mag maak op ‘n buurman se plaasgrense nie. Die middelpunt van die nuwe boer se grond was dus minstens ‘n uur te perd van sy buurman se opstel. Hierdie plase in die binneland is nooit opgemeet nie, maar was deur die manier van grensbepaling rond en ongeveer 3 000 morg groot.