Jonas Lauritz Idemil Lie (*6 November 1833 in Modum; † 5 Julie 1908 in Stavern) is een van die beduidendste skrywers en dramatici van die sogenaamde Goue Tydperk van die Noorse literatuur in die 19de eeu. Saam met Bjørnstjerne Bjørnson, Alexander Kielland en Henrik Ibsen staan hy as een van die "Vier Groot Skrywers" van Noorweë bekend wat 'n beduidende rol in die literêre realisme gespeel het. Lie het as die seun van 'n beampte in Tromsø grootgeword en van 1851 tot 1858 'n akademiese opleiding aan die Fakulteit Regsgeleerdheid van die Koninklike Frederik-universiteit te Kristiania (tans Oslo) gevolg. Ná die voltooiing van sy studies het hy tussen 1859 en 1869 as advokaat in Kongsvinger gepraktiseer. In 1866 het hy met sy digbundel Digte bekendheid verwerf. Vervolgens het hy sy beroep opgegee om as joernalis te werk. Die novella Den Fremsynte, wat in 1870 verskyn het, het hom finansieel onafhanklik gemaak. Gedurende 'n reis na die Poolgebied, wat hy in 1871 onderneem het, het hy 'n reeks volksverhale, Fortællinger og Skildringer fra Norge, geskryf.