Roman Jakobson het ses taalfunksies (of kommunikasiefunksies) geïdentifiseer waarvolgens effektiewe verbale kommunikasie beskryf kan word. Elkeen van die funksies het 'n verwante faktor. Jakobson se werk is deur Karl Bühler se Organon-Model beïnvloed, wat hy vervolgens met die poëtiese, fatiese en metalinguistiese funksies uitgebrei het. 1. Die Verwysende Funksie stem ooreen met die Konteks-faktor en beskryf 'n situasie, voorwerp of geestestoestand. Die beskrywende stellings van die verwysende funksie kan uit definitiewe beskrywings sowel as deiktiese woorde (bv. "Al die herfsblare het nou geval.") bestaan. 2. Die Poëtiese Funksie fokus op "die boodskap ter wille van die boodskap self" (die kode self, en hoe dit gebruik word) en is die werksame funksie in poësie sowel as slagspreuke. 3. Die Emotiewe (ook bekend as "Ekspressiewe" of "Affektiewe") Funksie hou verband met die Adresseerder (sender) en word deur tussenwerpsels en ander klankveranderinge gekenmerk wat nie die denotatiewe betekenis verander nie, maar wel inligting oor die Adresseerder (spreker) se stemming verklap, bv.: "Sjoe, wat 'n uitsig!"