Die Cyrilliese skrif is ’n skryfstelsel wat in omstreeks die 10de eeu geskep is. Dit is die basis van talle alfabette in Eurasië, onder meer ses Slawiese tale (Russies, Oekraïens, Belarussies, Serwies, Masedonies en Bulgaars) en ander tale van die voormalige Sowjetunie, asook in sommige Turks-, Mongools- en Iranneessprekende lande in Suidoos-Europa, Oos-Europa, die Kaukasus, Sentraal-Asië, Noord-Asië en Oos-Asië. In die 9de eeu het die Bulgaarse tsaar Simeon I (die Grote) voortgebou op die kulturele en politieke koers van sy pa, Boris I. Hy het opdrag gegee vir die skep van ’n nuwe alfabet, die Ou Cyrilliese alfabet, wat die Glagolitiese alfabet sou vervang wat vroeër deur die broers Cyrillus en Methodius en hulle dissipels in die Bulgaarse Ryk geskep is. Die Cyrilliese skrif is in 893 amptelik in Bulgarye in gebruik geneem. Die nuwe skrif het die basis van die alfabette in verskeie tale geword, veral dié van Ortodoks-Slawiese oorsprong, en nie-Slawiese tale wat deur Russies beïnvloed is. Dit is eeue lank ook deur Katolieke en Moslemse Bosniërs gebruik.