Basiliscus (Latyn: Flavius Basiliscus Augustus, Grieks: Βασιλίσκος; d. 476/477) was die Bisantynse keiser van 475 tot 476. Hy was ’n lid van die Thraciese Dinastie en het keiser geword nadat keiser Zeno in ’n opstand uit Konstantinopel verdryf is. Hy was die broer van Verina, die vrou van keiser Leo I (457–474). Basiliscus het daarin geslaag om die mag in 475 oor te neem vanweë die ongewildheid van die "barbaar" Zeno. Hy was egter baie ongewild en toe Zeno die mag probeer terugkry, is hy feitlik glad nie teengestaan nie. Hy is gevange geneem en vermoor. Die stryd tussen Basiliscus en Zeno het voorkom dat hulle tussenbeide getree het om die val van die Wes-Romeinse Ryk te keer (in September 476). Basiliscus se suster Verina het besluit om Zeno se bewind omver te werp en hom met Basiliscus se hulp te vervang met haar minnaar, Patricius. Die samesweerders het opstande gereël in die hoofstad teen die Isauriese keiser; Basiliscus het daarin geslaag om drie generaals, Illus, Trocundes en Strabo, sover te kry om die sameswering te steun.