Die Noordelike Seeroete (Russies Северный морской путь) is 'n skeepvaartroete van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan aan die Siberiese kus van Rusland. Die grootste deel van die roete is deur die Arktiese Oseaan en dele is slegs 2 maande per jaar vry van ys. Voor die begin van die 20ste eeu het dit as die Noordoostelike Deurvaart bekend gestaan. Die beweegrede vir navigering van die Noordoostelike Deurvaart was aanvanklik ekonomies. In die eerste millennium is die Wikings gemotiveer deur die behoefte om hulle gebied uit te brei en vir pels en ivoor. In Rusland is die idee van 'n moontlike seeweg wat die Atlantiese en Stille Oseaan verbind, vir die eerste keer in 1525 deur Gerasimof voorgestel. Russiese setlaars en handelaars aan die kus van die Witsee, die Pomore, het dele van die roete reeds in die 11de eeu ondersoek. Teen die 17de eeu het hulle 'n aaneenlopende seeroete van Archangelsk tot so ver oos as die mond van die Yenisey gevestig. Die roete, wat as die Mangazeja-seeweg bekend gestaan het, na aanleiding van sy oostelike eindpunt, die handelsdepot van Mangazeja, was 'n vroeë voorloper tot die Noordelike Seeroete.