Die Zohar (Hebreeus: זֹהַר, "glans", "skittering") is die basiese werk in die letterkunde van die Joodse mistieke leer bekend as kabbala. Dit is ’n groep boeke wat kommentaar insluit op die mistieke aspekte van die Tora (die eerste vyf boeke van die Ou Testament) asook vertolkings van en materiaal oor mistisisme, mitiese kosmogonie en mistieke sielkunde. Die Zohar bevat besprekings van die aard van God, die oorsprong en struktuur van die heelal, die aard van die siel, verlossing en die verhouding tussen "universele energie" en die mens. Die skriftuurlike eksegese daarvan kan beskou word as ’n esoteriese vorm van die Rabynse geskrifte bekend as Midrash, wat op die Tora uitbrei. Die grootste deel van die Zohar is in ’n styl wat al beskryf is as kriptiese, onduidelike Aramees. Aramees, die taal van Israel in die tydperk van die Tweede Tempel (539 v.C. – 70 n.C.), was die oorspronklike taal van groot dele van die Bybelboeke Daniël en Esra, en is die hooftaal van die Talmoed.