Die allegorie van die grot is een van die bekendste uittreksels uit die Griekse filosoof Plato se werke. Dit maak deel uit van sy dialoog Staat (VII 514A–520A.), wat fokus op die wese van die regverdigheid en poog selfs om 'n bloudruk te probeer stel vir die ideale staat. In die allegorie van die grot lê Plato sy opvattings uit oor menswees en die menslike kennis se verhouding met die realiteit. Ten einde hierdie allegorie te begryp is dit nodig om insig te verkry in Plato se Ideëleer. Hy beskou alles in ons wêreld as van 'n verbygaande aard en aan verval onderhewig. Maar alles is ook terselfdetyd kopieë van ideale vorme met 'n permanente en onverganklike bestaan buite ons ruimte en tyd. Dit is 'n idee wat hy ontleen aan Sokrates wie ook geglo het in abstrakte entiteite wat die wese vorm van alle dinge. Hierdie kosmologiese opvattings was 'n reaksie op die idees van Herakleitos. Volgens Plato was die totale materiële kosmos deurtrek van wiskundige verhoudings, wat eindig in 'n volmaake orde en harmonie. Op hierdie wyse kon die kennis van die natuur uitgedruk word in wiskundige vergelykings.