Die Nuwe Testamentiese apokriewe is 'n aantal geskrifte deur vroeë Christene waarin vertellings oor Jesus en sy leerstellings, die natuur van God, en die leerstellings van sy apostels en van hul lewens aangeteken is. Sommige van hierdie geskrifte is deur vroeë Christene as die Skrif beskou, maar sedert die vyfde eeu is daar algemene konsensus bereik wat die Nuwe Testament tot die 27 boeke van die moderne kanon beperk het. Die woord "apokrief" is oorspronklik 'n Griekse woord en verwys na dinge wat "weggesteek" of "verborge" is. Die algemene term verwys gewoonlik na boeke wat die kerk as nuttig, maar nie as Goddelik geïnspireerd beskou het nie. 'n Term wat dikwels deur die Griekse Vaders gebruik is, is "antilegomena" of "teenspraak teen", maar daar was ook teenspraak teen sekere kanonieke boeke, byvoorbeeld die Openbaring van Johannes. Geleerdes maak ook dikwels gebruik van die term pseudepigrapha, of "valslik geskryf" of "valslik toegeskryf", menende dat die geskrifte dikwels deur 'n anonieme outeur geskryf is wat die naam van 'n apostel aan sy werk gekoppel het.