Die benaming Oosterse tapyte word gebruik vir handvervaardigde tapyte uit Klein-Asië, Iran, die Kaukasus, Turkmenistan, Indië en China. Die tapytkuns het in die 17e en 18e eeu 'n hoogtepunt bereik wat gehalte sowel as die kunstigheid van die ontwerpe betref. Die tegniek en motiewe van die huidige Oosterse tapyte is 'n voortsetting van die ou tradisie. Geknoopte tapyte, dit wil sê tapyte met kort, opstaande pool, het waarskynlik ontstaan uit die platgeweetde kelimmat, wat 'n ontwerp aan albei kante het. Die oudste bestaande tapyte dateer uit die 5e tot 4e eeu v.C. en is in koninklike grafte by Pazyryk in die Altaigebergte in Siberië gevind. Daar is egter nie sekerheid oor presies wanneer die eerste tapyte gemaak is en presies hoe die Oosterse tapyt-kuns ontwikkel het nie. Die kuns het sy oorsprong vermoedelik in die huidige Iran gehad en het van daar na ander dele versprei. (Daar word dikwels verkeerdelik na alle Oosterse tapyte as Persiese tapyte verwys.) Van die 13e eeu af is vollediger dokumentasie oor Oosterse tapyte beskikbaar, aangesien heelwat tapyte en afbeeldings op miniature en skilderye bewaar gebly het.