Die oorsprong van spraak in Homo sapiens is ŉ wyd betwiste en kontroversiële onderwerp. Die probleme is in verband met ons spesie se ongekende gebruik van die tong, lippe en stemorgane as instrumente vir kommunikasie. Ander diere vokaliseer, maar in hulle geval, word die tong nie gebruik om klanke te moduleer nie. ŉ Genoegsame teorie van Darwin behoort nie net te verduidelik hoekom mense dit begin doen het nie, maar ook in gelyke mate hoekom daar geen vergelykbare ontwikkeling oënskynlik onder ander spesies plaasgevind het nie. Hoewel verwant aan die meer algemene probleem van die oorsprong van taal, het die evolusie van die eiesoortige menslike spraakvermoeë ŉ aparte en in baie gevalle afsonderlike veld van wetenskaplike navorsing geword. Die onderwerp is apart aangesien taal nie noodwendig gepraat word nie: dit kan in gelyke mate geskryf of gewys word. Spraak is in die geval opsioneel, hoewel dit die verstek modaliteit van taal is. Onomstrede het klein en groot ape en die mens, net soos baie ander diere, gespesialiseerde meganismes ontwikkel vir die lewering van klank met die doel van sosiale kommunikasie. Aan die ander kant gebruik geen aap sy tong vir sulke doeleindes nie.