Johannes Hans Daniel Jensen (25 Junie 1907 - 11 Februarie 1973) was 'n Duitse kernfisikus. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy aan die Duitse kernenergieprojek, bekend as die Uraanklub, gewerk waar hy tot die skeiding van uraanisotope bygedra het. Na die oorlog was Jensen professor aan die Universiteit van Heidelberg. Hy was besoekende professor aan die Universiteit van Wisconsin – Madison, die Instituut vir Gevorderde Studie, die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, die Indiana Universiteit en die California Institute of Technology. Jensen het die helfte van die 1963-Nobelprys vir Fisika met Maria Goeppert-Mayer gedeel "vir hul ontdekkings rakende kernskulpstruktuur". Die ander helfte van die prys is toegeken aan Eugene Wigner vir onverwante werk in kern- en deeltjiefisika. Jensen het van 1926 tot 1931 fisika, wiskunde, fisiese chemie en filosofie aan die Albert-Ludwigs-Universität Freiburg en Universiteit van Hamburg gestudeer, en het sy doktorsgraad in 1932 onder Wilhelm Lenz behaal. Hy het sy habilitasie in 1936 aan die Universiteit van Hamburg voltooi. In 1937 was Jensen Privatdozent (onbetaalde dosent) aan die Universiteit van Hamburg en hy het saam met Paul Harteck, direkteur van die universiteit se fisiese chemie-afdeling en adviseur van die Heereswaffenamt (die weermagvoorsieningskantoor), begin werk aan plofstowwe.