Waldemar IV of Waldemar Atterdag (omstreeks 1320 – 24 Oktober 1375) was van 1340 tot 1375 koning van Denemarke. Hy was die jongste seun van Christoffel II en sy vrou, Euphemia van Pommere. Hy het die grootste deel van sy kinderlewe en jeug in ballingskap deurgebring nadat sy pa uit Denemarke verban is. Ná die sluipmoord op graaf Gerhard III van Holstein deur Niels Ebbesen en sy broers is Waldemar op 21 Junie 1340 as koning gekies. Hy het nie ’n handves geteken soos sy pa nie, waarskynlik omdat Denemarke jare lank nie ’n koning gehad het nie en niemand verwag het dat die 20-jarige koning ’n groter probleem vir die adellikes sou wees as sy pa nie. Maar Waldemar was ’n slim en vasbeslote man en hy het besef die enigste manier om oor Denemarke te regeer was om beheer oor sy grondgebied te kry. Die verband op Noord-Jutland is afbetaal met die geld wat sy vrou, Hedwig van Sleeswyk, in die huwelik ingebring het en met belasting van boere. Hy kon ook Noord-Friesland terugkry, wat hy dadelik swaar belas het om Suid-Jutland terug te kry.