Psigoanalise is ’n stel teorieë en terapeutiese tegnieke wat verband hou met die bestudering van die onbewuste en saam ’n behandelingsmetode vir geestesteurings vorm. Die dissipline is in die vroeë 1890's gevestig deur die Oostenrykse neoroloog Sigmund Freud en stam gedeeltelik uit die kliniese werk van Josef Breuer en ander. Freud het die woord "psigoanalise" in 1896 die eerste keer (in Frans) gebruik. Die Traumdeutung (Die Ontleding van Drome), wat Freud as sy "belangrikste werk" beskou het, het in November 1899 verskyn. Psigoanalise het later in verskillende rigtings uitgebrei, maar Freud het die term uitsluitlik vir sy eie denkrigting gebruik. Die basiese beginsels daarvan sluit in: ’n Mens se ontwikkeling word bepaal deur dikwels vergete gebeure in sy vroeë kinderjare, eerder as net deur oorgeërfde eienskappe. Die menslike gedrag en bewussyn word grootliks bepaal deur irrasionele dryfkragte wat in die onbewuste geanker is. Pogings om bewus te word van daardie dryfkragte veroorsaak weerstand in die vorm van verdedigingsmeganismes, veral onderdrukking. Botsings tussen bewuste en onbewuste materiaal kan geestelike steurings veroorsaak, soos neurose, angs en depressie.