’n Hulplyn word in Westerse musieknotasie gebruik om toonhoogtes bo of onder die lyne en spasies van die gewone notebalk te weergee. ’n Lyn effens langer as die kop van die noot word parallel met die notebalk getrek, bo of onder, op dieselfde afstand as die lyne van die notebalk (sien Figuur 1). Hoewel hulplyne soms in manuskripte van cantus planus en vroeë polifonie aangetref word, het dit eers in die vroeë 16e eeu in algemene gebruik gekom (Anon. 2001). Selfs toe het drukkers nie van hulplyne gehou nie, aangesien dit moeilikhede met setwerk veroorsaak het, ruimte op die bladsy vermors het en ’n slordige indruk geskep het. Vokale musiek het van ’n verskeidenheid sleutels gebruik gemaak om die omvang van die party sover moontlik op die notebalk te hou. In klawerbordnotasie was ’n algemene manier om hulplyne te probeer vermy die gebruik van "oop partituur" op vier balke met verskillende sleutels (Godwin 1974, 16–17). Wanneer daar baie note in 'n passasie is wat meer as drie hulplyne nodig het, is dit dikwels beter om van sleutel te verander of 8va-notasie te gebruik.