Dawid (Hebreeus: דָּוִד, Davīd, Arabies: داود‎, Dāwūd; Grieks: Δαυίδ, Davíd; Latyn: Davidus, David; Ge'ez: ዳዊት, Dawit; Armeens: Դաւիթ, Dawitʿ; Kerkslawies: Давíдъ, Davidŭ; moontlike betekenis: "geliefde een") was die tweede koning van Israel en het vir 40 jaar regeer. Volgens die Bybel was hy 'n koning reg na God se hart. Hy het die grondslag van die Dawidiese dinastie gelê wat tot in die Nuwe Testament van die Bybel sy invloed sou uitoefen. Hy het ook die ark na Jerusalem teruggebring en die aanvoorwerk vir die bou van die Tempel gedoen. Soos Saul voor hom, ontvang Dawid geestelike krag saam met die salwing. God kies weereens sy man en berei hom voor lank voordat hy 'n nasionale figuur word. Wanneer die Gees van God Saul verlaat, neem bose magte van hom besit. Saul is oorgelewer aan sy eie onbeheersde temperament. Hy word oorval deur aanvalle van diepe neerslagtigheid en gewelddadigheid. Maar Dawid se musiek met die harp verdryf die donker skaduwees, en Saul se behoefte word Dawid se geleentheid.