Die Tang-dinastie (Chinees: 唐朝, Táng cháo; 618–907 n.C.) was ’n Chinese dinastie wat voorafgegaan is deur die Sui-dinastie en opgevolg is deur die Vyf Dinastieë en Tien Koninkryke. Dit is deur die Li-familie gestig wat die mag oorgeneem het tydens die agteruitgang en val van die Sui-dinastie. Die dinastie is vir ’n kort ruk onderbreek toe keiserin Wu Zetian beslag op die troon lê en die Tweede Zhou-dinastie (8 Oktober 690 – 3 Maart 705) afkondig. Sy was China se enigste keiserin wat uit eie reg regeer het. Die Tang-dinastie, waarvan Chang'an (die hedendaagse Xi'an) die hoofstad was – dit was destyds die stad met die grootste bevolking in die wêreld – word algemeen beskou as ’n hoogtepunt in die Chinese beskawing. Dit was ’n goue era van kosmopolitiese kultuur. Die gebied, wat deur die militêre veldtogte van die vroeë heersers bekom is, was byna net so groot soos dié van die Han-dinastie. In twee sensusse in die 7de en die 8ste eeu raam die Tang-rekords die bevolking op sowat 50 miljoen.