Hierdie artikel behoort versmelt te word met Omajjadiese Kalifaat. Die Oemajjad-kalifaat (661–750 CE; VK: /ʊˈmaɪjæd, uːˈ-/, VSA Engels: /uːˈmaɪ(j)əd, -aɪæd/ Arabies: اَلْخِلافَةُ ٱلأُمَوِيَّة‎, romanized: al-Khilāfatu l-ʾUmawiyyah) was die tweede van die vier hoof-kalifate wat gestig was na die dood van Mohammed. Die kalifaat was regeer deur die Oemajjad dinastie (Arabies: اَلأُمَوِيُّون), al-ʾUmawiyyūn, of بَنُو أُمَيَّة, Banū ʾUmayya, "Seuns van Umayya"), afkomstig van Mekka. Die derde kalief, Uthman ibn Affan (r. 644–656), was 'n lid van die Oemmajad dinastie. Die familie het 'n dinastiese, oorerflike uitoefening van beheer met Mu'awijah I (Muawija ibn Abi Sufyan), die goewerneur van al-Sham (Sirië), wat die sesde kalief na die einde van die Eerste Fitna of Eerste Moslem Burgeroorlog in 661 sou word, gevestig. Na Mu'awijah se dood in 680 het konflikte oor die opeenvolging in die Tweede Fitna (Tweede Burgeroorlog) ontaard en mag het uiteindelik in die hande van Marwan I beland, welke van 'n ander tak van die dinastie was.