bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
การทดปฏิทิน หมายถึง การเพิ่มเติมวัน หรือเดือน ลงในปฏิทินจันทรคติเพื่อให้ไม่เคลื่อนไปจากปฏิทินสุริยคติมากนัก การทดปฏิทินพบได้ในปฏิทินจันทรคติไทย ปฏิทินจันทรคติอิสลาม ปฏิทินจันทรคติจีน และปฏิทินจันทรคติภารตะ นอกจากนี้ การทดปฏิทินยังหมายถึงการเพิ่มวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ในปีอธิกสุรทินอีกด้วย ปฏิทินจันทรคติไทยและภารตะ ปกติกำหนดให้เดือนเลขคี่มี 29 วัน ส่วนเดือนเลขคู่มี 30 วัน เรียกว่า ปีปกติมาสวาร ดังนั้นจำนวนวันทั้งหมดในหนึ่งปีจึงอยู่ที่ 354 วัน ซึ่งน้อยกว่าจำนวนวันในปีปกติสุรทินที่ 365 วัน เมื่อจัดเดือนตามวิธีปกติไปเรื่อย ๆ อาจสังเกตได้ว่าเดือน 12 ถอยร่นมาเป็นเดือนตุลาคม หากไม่ได้ทำอะไรเลย เดือน 12 ก็จะร่นมาที่เดือนกันยายน สิงหาคม ... ตามลำดับ ด้วยเหตุนี้จึงต้องเติมเดือนแปดเพิ่มต่อท้ายเดือนแปดครั้งแรก เพื่อให้เดือน 12 กลับไปอยู่ที่เดือนพฤศจิกายนตามเดิม ปีที่ได้เพิ่มเดือนนั้นเรียกว่า ปีอธิกมาส ในบางกรณี หากเดือนจันทรคติที่วางแล้วคลาดเคลื่อนไป 1 วัน อาจเพิ่มวันแรม 15 ค่ำ เดือน 7 ขึ้นมา ซึ่งปีที่ได้เพิ่มวันเรียกว่า ปีอธิกวาร ส่วนในปฏิทินอิสลาม ปกติเดือนหนึ่งจะกำหนดไว้ที่ 30 วัน แต่เมื่อถึงวันที่ 29 ของเดือนใด ๆ แล้ว ผู้นำศาสนาอิสลาม (เช่น จุฬาราชมนตรี) จะประกาศให้ชาวมุสลิมสังเกตว่า หลังดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว แลเห็นดวงจันทร์เสี้ยวหรือไม่ หากแลเห็นให้ถือว่าเย็นวันนั้นเป็นการเริ่มต้นเดือนใหม่ บางประเทศ อาจกำหนดว่า ต้องเห็นดวงจันทร์อยู่บนท้องฟ้าอย่างน้อย 5 นาที หลังจากดวงอาทิตย์ตก เช่นอียิปต์ ส่วนบางประเทศอาจใช้การคำนวณเวลาดวงอาทิตย์ตกและดวงจันทร์ตกก่อนนำมาเปรียบเทียบเพื่อตัดสินเดือนขาดเดือนเต็ม อนึ่ง การดูดวงจันทร์เป็นข้อสำคัญมาก โดยเฉพาะเมื่อจะสิ้นเดือนรอมฎอน เข้าสู่เดือนเชาวาล อันเป็นช่วงเวลาของการเลิกถือศึลอดในปีนั้น สำหรับในปฏิทินจีน การเดินวันจันทรคติจะยึดตามวันจันทร์ดับ (new moon) ซึ่งคำนวณด้วยวิธีทางดาราศาสตร์ และจะได้ว่าเดือนหนึ่งมี 29 วันบ้าง 30 วันบ้าง โดยจะต้องให้วันวสันตวิษุวัต วันอุตรายัน วันศารทวิษุวัต และวันทักษิณายัน อยู่ในเดือน 2, 5, 8 และ 11 ตามลำดับ เสมอไป หากไม่ได้ตามนี้ให้ดูว่า มีเดือนใดที่ไม่มีวันภาวะเลขคู่ (เช่น อวี๋สุ่ย ชุนเฟิน กู๋อวี่,..., ต้าหาน) ให้นับเดือนนั้นซ้ำจากเดือนก่อน เป็นอธิกมาส ก่อนนับเดือนต่อไปตามปกติ อ้างอิง ท ท
กีฬาสัมพันธ์ศรีสะเกษวิทยาลัย รุ่น 95 การแข่งขันกีฬาสัมพันธ์ศรีสะเกษวิทยาลัย รุ่น 95 เป็นการแข่งขันกีฬาเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ของเพื่อนนักเรียนโรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย รุ่นที่ 95 ของโรงเรียน ซึ่งจะจัดขึ้นทุกปี นับเป็นประเพณีของรุ่น เริ่มจัดครั้งแรกปี พ.ศ. 2558 ประวัติและรายการ การแข่งขันกีฬาสัมพันธ์ศรีสะเกษวิทยาลัย รุ่น 95 ได้มีแนวคิดริเริ่มจากเพื่อนรุ่นที่ 95 ของโรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย คิดว่าน่าจะหากิจกรรมเพื่อรวมเพื่อนในรุ่นกัน โดยเริ่มจาก กลุ่มหนวดหมึก กับ กลุ่มมวยน้อย ได้ปรึกษาหารือกันว่าน่าจะมีกีฬาอะไรสักอย่าง เพื่อในแต่ละปีเพื่อนๆที่ไปทำงานต่างจังหวัดหรือต่างแดนจะได้กลับมาเจอกัน ทั้งสองกลุ่มลงความเห็นไปช่วงวันหยุดปีใหม่ กับ ช่วงวันหยุดสงกรานต์ของทุกปี เพื่อเพื่อนๆในรุ่นและแต่ละกลุ่มในรุ่นจะมีกิจกรรมที่ทำร่วมกัน ในปีแรกคิดว่ากีฬาฟุตบอล น่าจะสมเหตุสมผล เนื่องจากเพื่อนในรุ่นคือ แม็ก ณัฐพล ได้เปิดสนามหญ้าเทียม (Maaxsky Soccer Club) ในจังหวัดพอดี และน่าจะเป็นแหล่งรวมกับรองรับเพื่อนได้จำนวนมากๆได้ จัดครั้งแรกวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2558 กีฬายังมีชนิดเดียวอยู่คือ กีฬาฟุตบอล ส่วนทีมที่ลงแข่งขันในปีแรกมีสองทีม คือ ทีมหนวดหมึก กับ ทีมเพื่อนนิว ในอนาคตอาจจะมีกีฬาเพิ่มขึ้นมา เช่น ชักคะเย่อ วิ่งเปรี้ยว หรือกีฬาอื่นๆ ที่กลุ่มของสุภาพสตรีในรุ่นสามารถที่จะลงแข่งหรือมีกิจกรรมร่วมกันได้ต่อไป
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ทรงเป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทของราชอาณาจักรอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1327 ถึงปี ค.ศ. 1377 พระองค์นับเป็นกษัตริย์อังกฤษผู้ประสบความสำเร็จที่สุดพระองค์หนึ่งในยุคกลาง โดยทรงฟื้นฟูความมั่นคงของราชบัลลังก์ หลังจากที่เสื่อมโทรมลงไปมากในรัชสมัยของพระราชบิดา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 และทรงเป็นผู้ที่ทำให้ราชอาณาจักรอังกฤษเป็นรัฐที่มีอำนาจทางทหารมากที่สุดในยุโรป และเป็นรัชสมัยที่มีการวิวัฒนาการทางการปกครองทางนิติบัญญัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การวิวัฒนาการของระบบรัฐสภา แต่ในสมัยเดียวกันนี้พระองค์ก็ทรงต้องเผชิญกับความหายนะจากกาฬโรคระบาดในยุโรป พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงครองราชย์เป็นเวลานานถึง 50 ปีซึ่งไม่มีพระเจ้าแผ่นดินองค์ใดที่ครองราชย์นานเช่นนั้นตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 และต่อจากนั้นก็ไม่มีพระองค์ใดจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 3 ในฐานะกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุได้เพียง 14 พรรษา หลังจากที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 พระราชบิดา ทรงถูกถอดจากการเป็นกษัตริย์ เมื่อพระชนมายุได้ 17 พรรษา พระองค์ก็ทรงเป็นผู้นำในรัฐประหารโค่นล้มโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลแห่งมาร์ชที่ 1 ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และทรงเริ่มครองราชย์ด้วยพระองค์เอง หลังจากที่ทรงได้รับชัยชนะต่อราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ก็ทรงประกาศอ้างสิทธิ์ของพระองค์ว่าเป็นผู้สืบทอดอันชอบธรรมต่อราชบัลลังก์ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1340 อันเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามซึ่งเรียกกันว่า สงครามร้อยปี หลังจากที่เพลี่ยงพล้ำในระยะแรกของสงคราม สถานการณ์ก็ดีขึ้นมากสำหรับฝ่ายอังกฤษ ชัยชนะที่เครซีและปัวติเยร์ทำให้อังกฤษได้รับผลประโยชน์เป็นอย่างมากจากสนธิสัญญาเบรทินยี (Treaty of Brétigny) แต่ตอนปลายรัชสมัย ก็ทรงประสบกับความล้มเหลวในกิจการระหว่างประเทศและการเมืองภายใน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพราะความเฉื่อยชาและพระสุขภาพพลานามัยที่ทรุดโทรมลงอย่างมาก (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: บิกแบง – ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ – สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
วัดตลิ่งชัน ตั้งอยู่เลขที่ 38 บ้านตลิ่งชัน หมู่ที่ 6 ตำบลตลิ่งชัน อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 77 ตารางวา โฉนดเลขที่ 22792 อาณาเขต - ทิศเหนือ จดแม่น้ำป่าสัก - ทิศใต้ จดทางหลวงแผ่นดิน - ทิศตะวันออก จดที่เอกชน - ทิศตะวันตก จดที่เอกชน ประวัติ วัดตลิ่งชัน ตั้งเมื่อ พ.ศ.2300 โดยพระอาจารย์โต(หลวงพ่อโต) ไม่ทราบความเป็นมา ท่านเป็นพระธุดงค์ได้จาริกแสวงบุญมาถึง ณ บริเวณนี้เห็นว่าเป็นที่สัปปายะ เหมาะที่จะบำเพ็ญภาวนา ต่อมาได้มีชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด แล้วตั้งชื่อวัดตามภูมิประเทศที่วัดตั้งอยู่ริมตลิ่งที่สูงชันของแม่น้ำป่าสักว่า 'วัดตลิ่งชัน' วัดตลิ่งชันได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ.2530 มีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร อาคารเสนาสนะ 1. อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2270 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 มีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร 2. ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นเดียว 3. หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 4. กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ 5. วิหาร กว้าง 5 เมตร ยาว 8 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 6. ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 7. ฌาปนสถาน เมรุ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 กว้าง - เมตร ยาว - เมตร นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุ 1. พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง 45 นิ้ว สูง 65 นิ้ว 2. พระประธานประจำศาลาการเปรียญ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง 18 นิ้ว สูง 25 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 3. พระพุทธสมณโคดมคันธาราฐ ใต้ฐานบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 ประดิษฐาน ณ ลานโพธิ์ ลำดับเจ้าอาวาส ลำดับการปกครองวัดตลิ่งชัน ต.ตลิ่งชัน อ.เมือง จ.สระบุรี ลำดับที่ รายนาม/สมณศักดิ์ ตำแหน่ง เริ่มวาระ สิ้นสุดวาระ หมายเหตุ 1 พระโท สิริปุณฺโณ เจ้าอาวาส พ.ศ.- พ.ศ.- 2 พระจันทร์ ธมฺมปาโล เจ้าอาวาส พ.ศ.2480 พ.ศ.2485 3 พระอธิการแก้ว เจ้าอาวาส พ.ศ.2485 พ.ศ.2495 4 พระหลง กตปุญฺโญ เจ้าอาวาส พ.ศ.2500 พ.ศ.2502 5 พระอาจารย์ปุ้ม เจ้าอาวาส พ.ศ.2470 พ.ศ.2471 6 พระพวง วฑฺฒโน เจ้าอาวาส พ.ศ.- พ.ศ.- 7 พระอธิการหลอด สุทนฺโต เจ้าอาวาส พ.ศ.- พ.ศ.- 8 พระอธิการสว่าง ฐติจาโร เจ้าอาวาส พ.ศ.2512 พ.ศ.2535 9 พระพัฒน์ สนฺตกาโร เจ้าอาวาส พ.ศ.2535 พ.ศ.2548 พระครูสถิตพุฒิคุณ (พุฒทา ฐานวโร) เจ้าอาวาส พ.ศ.2550 ไม่ทราบปี 11 พระอธิการวีรพล มหาสกฺโก เจ้าอาวาส พ.ศ. 2566 ปัจจุบัน อ้างอิง ตลิ่งชัน
ทางหลวงเอเชียสาย 43 (AH43) เป็นถนนในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย ระยะทางทั้งหมด เริ่มต้นจากทางหลวงเอเชียสาย 1 ในเมืองอัคระ ประเทศอินเดีย ถึงเมือง Matara ประเทศศรีลังกา เส้นทางผ่านเมืองต่าง ๆ ของอินเดีย ได้แก่ อัคระ (บน AH1) Gwalior (ทางแยก AH47), Nagpur (ตัดกับ AH46), ไฮเดอราบาด และเบงคลูรู (AH45 และ AH47 มาบรรจบ), มทุไร และสิ้นสุดช่วงแรกที่ Rameswaram ก่อนที่จะมาเริ่มอีกช่วงหนึ่งในประเทศศรีลังกา ที่เมือง Talaimannar และผ่าน Mannar, อนุราธปุระ, Dambulla (ทางแยก AH44), Kurunegala, กัณฏิ, โคลัมโบ, กอลล์ และสิ้นสุดที่ Matara รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน อินเดีย ทางหลวงสายเอเชียได้ผ่านทางหลวงในประเทศอินเดียในช่วงต่าง ๆ ได้แก่ ทางหลวงอินเดีย NH 3, ทางหลวงอินเดีย NH 75, ทางหลวงอินเดีย NH26 , ทางหลวงอินเดีย NH 7 และทางหลวงอินเดีย NH 49 ผ่านรัฐต่าง ๆ ของอินเดีย ได้แก่ รัฐอุตตรประเทศ รัฐราชสถาน รัฐมัธยประเทศ รัฐมหาราษฏระ รัฐเตลังคานา รัฐกรณาฏกะ และรัฐทมิฬนาฑู ศรีลังกา ทางหลวงสายเอเชียได้ผ่านส่วนต่าง ๆ ในทางหลวงศรีลังกา ดังนี้ A14 ทางหลวงศรีลังกา A14 A9 ทางหลวงศรีลังกา A9 A6 ทางหลวงศรีลังกา A6 A10 ทางหลวงศรีลังกา A10 A1 ทางหลวงศรีลังกา A1, E04 ทางพิเศษศรีลังกา E04 เป็นแนวเส้นทางเลือกสำหรับ AH43 บน A1 ทางหลวงศรีลังกา A1 A2 ทางหลวงศรีลังกา A2, E01 ทางพิเศษศรีลังกา E01 เป็นแนวเส้นทางเลือกสำหรับ AH43 บน A2 ทางหลวงศรีลังกา A2, E01 ปัจจุบัน ถนนเหล่านี้ได้ติดตั้งป้ายทางหลวงของศรีลังกา แต่ไม่ได้ติดตั้งป้าย AH43 ไว้ อ้างอิง 43
สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ เป็นราชทินนามสมณศักดิ์ชั้นสมเด็จพระราชาคณะ เริ่มพระราชทานครั้งแรกในปี พ.ศ. 2532 ปัจจุบันมีพระเถระได้รับพระราชทานสมณศักดิ์นี้รวมทั้ง 3 รูป ฐานานุกรม สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 10 รูป ดังนี้ พระครูปลัดสัมพิพัฒนธรรมาจารย์ ญาณโกศล วิมลศีลขันธสุนทร บวรมหาคณาธิการนายก ปิฎกธรรมบัณฑิต พระครูวินัยธร พระครูวิศาลสรกิจ พระครูคู่สวด พระครูญาณวิจักขณ์ พระครูรองคู่สวด พระครูสังฆบริบาล พระครูใบฎีกา พระครูธรรมธร พระครูวิศิษฏ์สรการ พระครูคู่สวด พระครูพิทักษ์สุนทร พระครูรองคู่สวด พระครูสมุห์ ผู้ได้รับสมณศักดิ์ ปัจจุบันมีพระเถระได้รับพระราชทานสมณศักดิ์นี้รวมทั้ง 3 รูป ดังนี้ ลำดับที่ รายนาม วัด ช่วงเวลาที่ดำรงสมณศักดิ์ 1 สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สุวรรณ สุวณฺณโชโต) วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2532 - 2537 2 สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (ประจวบ กนฺตาจาโร) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2543 - 2550 3 สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สมศักดิ์ อุปสโม) วัดพิชยญาติการามวรวิหาร พ.ศ. 2554 - 2562 อ้างอิง
วังท้ายหับเผย คือ กลุ่มวังที่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงสร้างพระราชทานให้แก่พระโอรส 3 พระองค์ในเจ้าจอมมารดาศิลา วังพนมวัน วังท้ายหับเผยวังที่ 1 (วังพนมวัน) พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงสร้างพระราชทาน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพนมวัน กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร ต้นราชสกุลพนมวัน เมื่อกรมพระพิพิธภูเบนทร์สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ (หม่อมเจ้าชายใหญ่) กับหม่อมเจ้าในกรมได้อยู่สืบต่อมา จนถึงชั้นเหลนชั้นลื่อของกรมพระพิพิธภูเบนทร์ และถูกรื้อไปเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัด คงสันนิษฐานได้เพียงแต่ว่า น่าจะเป็นหลังปี พ.ศ. 2465 ไปแล้วในปัจจุบันก็คือสถานที่ตั้งของ ศาลเจ้าพ่อหอกลอง และพื้นที่ส่วนหนึ่งของกรมการรักษาดินแดน อนึ่ง ถนนพระพิพิธ ในปัจจุบันย่อมาจากพระฐานันดรของพระองค์ วังกุญชร วังท้ายหับเผยวังที่ 2 (วังกุญชร) สร้างพระราชทาน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากุญชร กรมพระพิทักษเทเวศร์ (ต้นราขสกุล กุญชร) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันกับกรมพระพิพิธภูเบนทรและกรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ วังทินกร วังท้ายหับเผยวังที่ 3 (วังทินกร) สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2 เพื่อพระราชทานพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทินกร กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ (ต้นราชสกุล ทินกร) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับเจ้าจอมมารดาศิลา ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2344 ในรัชกาลที่ 4 ได้ว่าการกรมนครบาลอยู่ขณะหนึ่ง ก่อนจะสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2394 หลังจากนั้นเชื้อสายของท่านเจ้าของวังก็ได้อยู่จนสืบมาสร้างเป็นกรมทหาร อ้างอิง 'ตำนานวังเก่า' พระนิพนธ์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ (พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ พลอากาศตรี ศาสตราจารย์ ดร.ภัสสร พนมวัน ณ อยุธยา, พ.ศ. ๒๕๔๔, หน้า ๓๘.) ท้ายหับเผย
ธงชาติตองงา ประเทศตองงา มีชื่อทางการคือ ราชอาณาจักรตองงา เป็นประเทศหมู่เกาะในภูมิภาคโพลินีเซีย ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างประเทศนิวซีแลนด์และรัฐฮาวายของสหรัฐอเมริกา โดยทะเลอาณาเขตทางตะวันตกติดกับประเทศฟิจิ ส่วนทางตะวันออกติดกับหมู่เกาะคุก นีอูเอและอเมริกันซามัว ในขณะที่ทางทิศเหนือติดกับหมู่เกาะวาลิสและหมู่เกาะฟูตูนา ประเทศซามัวและอเมริกันซามัว ชื่อประเทศในภาษาตองงาแปลว่าทิศใต้ นอกจากนี้ประเทศนี้ได้รับฉายาว่าหมู่เกาะมิตรภาพ จากกัปตันเจมส์ คุก ประเทศตองงาเป็นประเทศขนาดเล็กมีเนื้อที่เพียง 747 ตารางกิโลเมตร นับเป็นอันดับที่ 189 ของโลก หมู่เกาะตองกาประกอบไปด้วยเกาะน้อยใหญ่ประมาณ 169 เกาะ โดยมีเพียง 36 เกาะเท่านั้นที่มีการอยู่อาศัย เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะตองกาตาปู ซึ่งเป็นที่ตั้งศูนย์กลางการปกครองคือนูกูอาโลฟา เกาะส่วนใหญ่ของตองกาเป็นเกาะที่เกิดจากการทับถมของปะการัง ประชากรของตองกามีทั้งสิ้น 103,036 คน นับเป็นอันดับที่ 192 ของโลก (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: เนบิวลาปู – ไข้เด็งกี – ยุทธการที่เดียนเบียนฟู ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
สถานีมารีนาเซาท์เพียร์ เป็นสถานีรถไฟฟ้าปลายทางฝั่งใต้ของรถไฟฟ้าสิงคโปร์ สายเหนือ-ใต้ ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ถมทะเล ใกล้กับ มารีนาเซาท์เพียร์ และ มารีนาเบย์ครุยซ์เซ็นเตอร์ เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมของสิงคโปร์ ประวัติ เมื่อเริ่มแรกโครงการ สถานีนี้มีชื่อว่า 'มารีนาวิว' ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นชื่อ 'มารีนาเซาท์เพียร์' ในปี ค.ศ. 2009 ส่วนต่อขยายนี้ ใช้งบประมาณ 357.5 ล้านดอลล่าร์ในการก่อสร้าง โดยเริ่มก่อสร้างในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 งานแสดงศิลปะ มีภาพวาดกระเบื้องในตัวสถานีอยู่ 2 ชิ้น ชิ้นที่หนึ่งมีชื่อว่า “อดีต” โดยแสดงภาพเกี่ยวกับสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ อาทิ ศาลฎีกา สถานีดับเพลิงกลาง ส่วนชิ้นที่สองชื่อว่า “ปัจจุบัน” โดยแสดงภาพมารีนาเบย์ และโรงละครเอสพลานาด แผนผังสถานี L1 ระดับถนน มารีนาเซาท์เพียร์, มารีนาเบย์ครุยซ์เซ็นเตอร์ B1 ชั้นจำหน่ายบัตรโดยสาร เครื่องตรวจบัตรโดยสาร, ที่ทำการของสถานี B2 ชานชาลา บี สถานีปลายทาง (→) ชานชาลาเกาะกลาง ประตูรถจะเปิดทางด้านขวา ชานชาลา เอ มุ่งหน้า จูรงตะวันออก สถานีถัดไป มารีนาเบย์ (←) ทางออก ทางออกที่ 1: มารีนาเซาท์เพียร์ ทางออกที่ 2: มารีนาเบย์ครุยซ์เซ็นเตอร์ (ต้องเดินต่อไปอีก 600 เมตร) เวลาให้บริการ สถานีปลายทาง ขบวนแรก ขบวนสุดท้าย วันจันทร์–เสาร์ วันอาทิตย์ และวันหยุดราชการ ทุกวัน สายเหนือ–ใต้ NS1 จูรงตะวันออก 5:58 น. 6:28 น. 23:15 น. NS7 กรานจิ – – 00:05 น. สมุดภาพ to Marina South Pier MRT |ทางออกที่ 1 South Pier station Exit B (1).ทางออกที่ 2 South Pier Art in Transit (2).ภาพวาด อดีต South Pier station Platform B (3).ชานชาลาบี สำหรับขบวนรถขาเข้า South Pier station Platform A (5).ชานชาลาเอ สำหรับขบวนรถขาออก of Marina South Pier Station (1).ทิวทัศน์บริเวณทางออกที่ 1 of Marina South Pier Station (2).ทิวทัศน์บริเวณทางออกที่ 1 อ้างอิง ม
ถนนมหาเศรษฐ์ เป็นถนนสายหนึ่งในท้องที่แขวงสี่พระยา เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ระยะทาง ถนนมหาเศรษฐ์มีขนาด 4–5 ช่องการจราจร ไม่มีเกาะกลาง เขตถนนกว้าง 20.70 เมตร ระยะทางยาว 510 เมตร มีจุดเริ่มต้นจากทางแยกมหานคร–สี่พระยาซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนสี่พระยาและถนนมหานคร ไปทางทิศใต้ ตัดผ่านซอยเจริญกรุง 39 (ศาลเจ้าเจ็ด), ซอยเจริญกรุง 43 (สะพานยาว) และซอยพุทธโอสถ ไปสิ้นสุดที่ทางแยกมเหสักข์ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนสุรวงศ์และถนนมเหสักข์ ประวัติ ถนนมหาเศรษฐ์เป็นหนึ่งในโครงการทางหลวงเทศบาลตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่แขวงสี่พระยาและแขวงสุริยวงศ์ เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2528 โดยมีจุดประสงค์เพื่อแบ่งเบาปริมาณการจราจรบนถนนสี่พระยา ถนนสุรวงศ์ ถนนมเหสักข์ และถนนเจริญกรุงซึ่งอยู่ใกล้เคียง จากนั้นได้ก่อสร้างจนเสร็จและเปิดการจราจรเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2545 แต่ยังไม่มีการตั้งชื่อถนนอย่างเป็นทางการในคราวเดียวกัน ต่อมาสำนักงานเขตบางรักได้ออกสำรวจความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่ว่าต้องการใช้ชื่อถนนใดระหว่าง ถนนเทวศักดิ์ กับ ถนนมหาเศรษฐ์ ผลการสำรวจปรากฏว่า ประชาชนร้อยละ 70 ต้องการให้ตั้งชื่อว่า ถนนมหาเศรษฐ์ ซึ่งหมายความว่า 'ถนนของผู้มีทรัพย์' สำนักงานเขตจึงทำเรื่องเสนอชื่อดังกล่าวต่อคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานคร และถนนสายนี้ได้รับการอนุมัติให้ใช้ชื่อว่ามหาเศรษฐ์ตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 เชิงอรรถและอ้างอิง มหาเศรษฐ์ มหาเศรษฐ์
ประวัติศาสตร์ออสเตรเลีย ประวัติศาสตร์ของดินแดนและประชากรที่อาศัยอยู่ในเครือรัฐออสเตรเลีย รวมถึงชนพื้นเมืองที่อยู่มาก่อน และชาวอาณานิคมที่อพยพเข้ามาในภายหลัง ผู้คนที่เข้ามาอาศัยเป็นกลุ่มแรก เชื่อกันว่าเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิมที่อพยพขึ้นมาอาศัยอยู่ในแผ่นดินทวีปออสเตรเลีย ข้ามทะเลมาจากหมู่เกาะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อประมาณ 40,000 ถึง 70,000 ปีที่แล้ว ธรรมเนียมและประเพณีเชิงศิลป์, ดนตรี และศาสนาที่พวกเขาสถาปนาขึ้นเป็นหนึ่งในประเพณีที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ที่ยังสืบทอดมาจนนับบัดนี้ ชาวยุโรปที่เทียบฝั่งออสเตรเลียและขึ้นบกเป็นคนแรกคือ วิลเลิม ยันส์โซน นักสำรวจชาวดัตช์ ขึ้นฝั่งในปี ค.ศ. 1606 นักสำรวจชาวดัตช์อีก 29 คนได้สำรวจชายฝั่งทางตะวันตกและทางใต้ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และตั้งชื่อทวีปใหม่นี้ว่า 'นิวฮอลแลนด์' นักจับปลิงทะเลชาวมากัสซาร์ขึ้นฝั่งออสเตรเลียทางตอนเหนือหลังจาก ค.ศ. 1720 หรืออาจจะก่อนหน้านั้น หลังจากนั้นนักสำรวจชาวยุโรปอื่น ๆ ก็ตามมา จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1770 เมื่อเรือโท เจมส์ คุก ร่างแผนที่ชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลียให้กับสหราชอาณาจักร และกลับไปพร้อมกับคำบอกเล่าที่ตั้งรกรากที่อ่าวบอทานี (ปัจจุบันคือนครซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์) กองเรือที่หนึ่งจากอังกฤษมาถึงอ่าวบอทานีในเดือนมกราคม ค.ศ. 1788 เพื่อตั้งทัณฑนิคม ในคริสต์ศตวรรษที่ตามมา อังกฤษได้ตั้งอาณานิคมอื่น ๆ บนทวีป และนักสำรวจชาวยุโรปคนอื่น ๆ ได้สำรวจลึกเข้าไปในส่วนในของทวีป ชาวออสเตรเลียพื้นเมืองอ่อนแอลงอย่างมาก ส่วนประชากรก็ลดลงเนื่องจากโรคภัยไข้เจ็บและความขัดแย้งที่มาพร้อมกับชาวยุโรป การตื่นทองและอุตสาหกรรมการเกษตรได้นำความรุ่งเรืองมายังทวีป ชาวอาณานิคมอังกฤษในทั้งหกอาณานิคมเริ่มปกครองตนเองด้วยระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในที่สุดชาวอาณานิคมก็ได้จัดทำประชามติเพื่อรวมตัวกันสถาปนาสหพันธรัฐใน ค.ศ. 1901 นับตั้งนั้นเป็นต้นมา ประวัติศาสตร์ของออสเตรเลียสมัยใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น ประเทศออสเตรเลียต่อสู้ในสงครามโลกทั้งสองครั้งเคียงข้างกับอังกฤษ และกลายมาเป็นพันธมิตรสำคัญของสหรัฐอเมริกานับตั้งแต่จักรวรรดิญี่ปุ่นเริ่มแผ่อำนาจคุกคามในสงครามโลกครั้งที่สอง การค้าขายกับทวีปเอเชียเพิ่มขึ้น และโครงการรับคนเข้าเมืองหลังสงครามได้นำผู้อพยพกว่า 6.5 ล้านคนจากทุกทวีปเข้ามาในประเทศ นับจากหลังสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมาก็มีผู้อพยพหลั่งไหล่มาเรื่อย ๆ จากกว่า 200 ประเทศ จนจำนวนประชากรพุ่งขึ้นถึงกว่า 23 ล้านคนใน ค.ศ. 2014 และกลายมาเป็นประเทศที่มีเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่ 12 ของโลก อ้างอิง
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบอตสวานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก สถานที่ ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง โซดีโล วัฒนธรรม:(i), (iii), (vi) 4,800;พื้นที่กันชน 70,400 2544/2001 1021 แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก สถานที่ ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอกาวางโก ธรรมชาติ:(vii), (ix), (x) 2,023,590;พื้นที่กันชน 2,286,630 2557/2014 1432 สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ประเทศบอตสวานามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง อ้างอิง บอตสวานา
เกาะบินตัน เป็นเกาะในหมู่เกาะเรียว ประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหมู่เกาะเรียว เป็นที่ตั้งของเมืองตันจุงปีนัง เมืองหลวงของจังหวัด ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะ และถือเป็นชุมชนใหญ่ของเกาะ เกาะบินตันมีพื้นที่ 2,402.28 ตร.กม. (927.53 ตร. ไมล์) หากรวมกับพื้นที่ที่เป็นทะเล (มีพื้นที่เป็นร้อยละ 96 ของเกาะ) มีพื้นที่ 60,057 ตร.กม. (23,188 ตร.ไมล์) อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเกาะบินตัน ซึ่งเป็นหนึ่งในหกอำเภอของจังหวัดเรียว และเมืองตันจุงปีนังเป็นเขตการปกครองพิเศษของเกาะบินตัน ประวัติศาสตร์ของเกาะบินตันย้อนไปได้ถึงต้นศตวรรษที่ 3 เกาะมีความรุ่งเรืองจากการเป็นเส้นทางการค้าระหว่างจีนกับอินเดีย ซึ่งนานนับศตวรรษอยู่ภายใต้การควบคุมของจีน อังกฤษ และต่อมาคือเนเธอร์แลนด์ และเมื่อเนเธอร์แลนด์ประกาศว่าเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ผ่านสนธิสัญญาอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1824 ต่อมาในศตวรรษที่ 12 เกาะบินตันซึ่งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา เป็นที่รู้จักว่าเป็น 'เกาะโจรสลัด' เนื่องจากโจรสลัดมลายูใช้เป็นสถานที่ปล้นสะดมเรือสินค้าในน่านน้ำนี้ สิงคโปร์เป็นเมืองใหญ่ที่ใกล้เกาะนี้ที่สุด โดยสามารถเดินทางจากเรือใบน้ำตื้นโดยใช้เวลา 45-50 นาที จากช่องแคบสิงคโปร์สู่พื้นที่รีสอร์ตของเกาะบินตัน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ บนเกาะมีชายหาด ที่มีโรงแรมและสถานพักตากอากาศนานาชาติติดกับชายหาด มีสถานพักตากอากาศที่มีชื่อเสียงอย่าง รีสอร์ตบินตัน มีพื้นที่กว่า 300 เฮกเตอร์ (740 เอเคอร์) อินโดนีเซียได้ประชาสัมพันธ์ว่าเกาะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดรองจากบาหลี อ้างอิง บินตัน
พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) เป็นบุตรหลวงคนธรรพวาที (จ่าง จิตตเสวี) มารดาชื่อ เทียบ เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2437 มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 4 คน เริ่มเรียนซอด้วงจากบิดาตั้งแต่อายุ 6 ปี จนออกวงได้เมื่ออายุ 8 ปี และหัดเล่นดนตรีอีกหลายชนิด จนสามารถเล่นดนตรีได้รอบวง ที่ชำนาญเป็นพิเศษ คือ ซอสามสายและขลุ่ย ประวัติ ตั้งแต่ พ.ศ. 2449 ได้รับราชการเป็นมหาดเล็กในสังกัดกระทรวงวัง ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ครั้งยังทรงดำรงพระยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช ฯ และได้ฝึกดนตรีเพิ่มเติมจากพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) จนได้รับพระราชทานรางวัลจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในการตีฆ้องวงเล็ก เมื่อตามเสด็จไปภาคใต้ เมื่อ พ.ศ. 2452 ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งหลวงสิทธิ์นายเวร เมื่อ พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทาน น.ส. เอื้อน ศิลปีเป็นคู่สมรส และได้เลื่อนเป็นพระยาภูมีเสวิน เมื่อพ.ศ. 2468 นอกจากฝีมือในการบรเลงดนตรี ท่านยังมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ เคยแสดงโขนเป็นตัวอินทรชิตหลายครั้ง และบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับดนตรีไว้ เช่น หลักการสีซอสามสาย พระราชพิธีเห่กล่อมพระบรรทม ผลงานการแต่งเพลงของท่านได้แก่ โหมโรงภูมิทองสามชั้น สอดสีเถา จำปาทองเถา และทางเดี่ยวซอสามสายอีกหลายเพลง ได้แก่ ต้นเพลงฉิ่ง ขับไม้บัณเฑาะว์ ทะแย นกขมิ้น ปลาทอง บรรทมไพร พญาครวญ พญาโศก แสนเสนาะ ทยอยเดี่ยว เชิดนอก และกราวในเถา ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2519 รวมอายุได้ 81 ปี สิ่งสืบเนื่อง พระยาภูมีเสวินเป็นครูซอสามสายคนแรกที่นำองค์ความรู้ทางซอสามสายมาบูรณาการให้เป็นระบบ ท่านได้คิดระบบการฝึกคันชัก การใช้นิ้วแบบต่าง ๆ ตลอดจนกำหนดเพลงซอสามสายแบบ 3 ขั้น ได้แก่ ขั้นพื้นฐาน ขั้นกลาง และขั้นสูง โดยเน้นการสร้างพื้นฐานและพัฒนาทักษะของผู้เรียนเป็นสำคัญ วงการดนตรีไทยจึงเรียกว่า สำนักซอสามสายพระยาภูมีเสวิน ลูกศิษย์ของท่านล้วนเป็นครูซอสามสายที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น ครูเตือน พาทยกุล ครูเจริญใจ สุนทรวาทิน ศาสตราจารย์ ดร.อุทิศ นาคสวัสดิ์ ครูเฉลิม ม่วงแพรศรี และครูศิริพันธุ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา สำหรับศิษย์เอกที่ได้รับการถ่ายทอดไว้ทั้งหมดคือ ศาสตราจารย์อุดม อรุณรัตน์ (พ.ศ. 2478-2549) ที่นอกจากเรียนซอสามสายกับพระยาภูมีเสวินแล้วยังได้เรียนซอสามสายเพิ่มเติมกับ อาจารย์ภาวาส บุนนาค (พ.ศ. 2467-2537) อดีตรองราชเลขาธิการ เป็นศิษย์เอกซอสามสายของครูเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล (พ.ศ. 2450-2516) ครูในสายขุนนาง ศาสตราจารย์อุดมได้ต่อยอดการเรียนซอสามสายของสำนักพระยาภูมีเสวิน โดยเพิ่มเพลงในขั้นพื้นฐาน ขั้นกลางและขั้นสูง เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพสังคมไทยในปัจจุบัน ท่านได้ถ่ายทอดองค์ความรู้ทั้งหมดของซอสามสายให้กับศาสตราจารย์พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์ https://arts.su.ac.th/faculty_of_teachers/pongsin-aroonrat/ บุตรชายของท่าน ซึ่งเป็นผู้เดียวที่ได้เพลงซอสามสายทั้งสายราชสำนักและสายขุนนางอย่างครบถ้วน เครื่องราชอิสริยาภรณ์ (ฝ่ายหน้า) อ้างอิง พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) ศาสตราจารย์พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. (2558). เสียงเสนาะซอสามสาย : การบันทึกเสียงพร้อมบทวิเคราะห์และโน้ตสากล (Melodious Sound of Saw Sam Sai : Recording, Analytical Program Notes and Music Notaion). สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.). เข้าถึงจาก Link ภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) ภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)