bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
พระพิรุณ เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 1 ลำดับที่ 12 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศไทย พายุพระพิรุณนั้นอาจหมายถึง พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2543) ( T0012, 20W, ลูซิง) – เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 ที่มีผลกระทบต่อหมู่เกาะรีวกีว และคาบสมุทรเกาหลี ในช่วงต้นเดือนกันยายน จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 75 ราย พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2549) ( T0606, 07W, เฮนรี) – เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 ที่มีผลกระทบต่อประเทศจีนในช่วงต้นเดือนสิงหาคม จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 94 ราย พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2555) ( T1221, 22W, นีนา) – เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ที่มีผลกระทบต่อกวม และประเทศญี่ปุ่น ในช่วงกลางเดือนตุลาคม พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2561) ( T1807, 09W, โฟลรีตา) – เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 ที่มีผลกระทบต่อประเทศญี่ปุ่น และประเทศเกาหลีใต้ ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 4 ราย พายุโซนร้อนกำลังแรงพระพิรุณ (พ.ศ. 2567) ( T2404, 04W, บุตโชย) – เป็นพายุที่มีผลกระทบต่อประเทศเวียดนาม และประเทศจีน ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 23 ราย 2000-08-30 |พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2543) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2543 2006-08-02 |พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2549) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2549 Prapiroon 2012-10-11 |พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2555) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2555 2018-07-02 |พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2561) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 2024-07-22 |พายุโซนร้อนกำลังแรงพระพิรุณ (พ.ศ. 2567) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 พระพิรุณ
บัวลอย เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 2 ลำดับที่ 26 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศไทย ชื่อพายุในลำดับนี้แต่แรกเริ่มเคยใช้ชื่อ รามสูร มาก่อน แต่ถูกถอนออกไปในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2557 พายุบัวลอยนั้นอาจหมายถึง พายุไต้ฝุ่นบัวลอย (พ.ศ. 2562) ( T1921, 22W) – เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ที่มีผลกระทบต่อกวม และประเทศญี่ปุ่น ในช่วงปลายเดือนตุลาคม จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 13 ราย พายุไต้ฝุ่นบัวลอย (พ.ศ. 2568) ( T2520, 26W, โอโปง) – เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 ที่มีผลกระทบต่อประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศเวียดนาม ในช่วงปลายเดือนกันยายน จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 94 ราย บัวลอย ถูกถอนออกจากรายชื่อหลังฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2568 และอยู่ระหว่างการรอส่งชื่อใหม่โดยประเทศไทย Bualoi 2019-10-22 |พายุไต้ฝุ่นบัวลอย (พ.ศ. 2562) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2562 2025-09-28 |พายุไต้ฝุ่นบัวลอย (พ.ศ. 2568) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2568 บัวลอย บัวลอย
รามสูร เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 2 ลำดับที่ 26 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศไทย พายุรามสูรนั้นอาจหมายถึง พายุไต้ฝุ่นรามสูร (พ.ศ. 2545) ( T0205, 09W, โฟลรีตา) – เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 และเป็นพายุลูกแรกในบรรดา 4 ลูก ที่มีผลกระทบให้เกิดอุทกภัยในประเทศฟิลิปปินส์ จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 97 ราย พายุไต้ฝุ่นรามสูร (พ.ศ. 2551) ( T0802, 03W, บุตโชย) – เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ที่มีผลกระทบต่อประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศญี่ปุ่น ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 4 ราย พายุไต้ฝุ่นรามสูร (พ.ศ. 2557) ( T1409, 09W, เกลนดา) – เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ที่มีผลกระทบต่อประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศจีน ในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 225 ราย รามสูร ถูกถอนออกจากรายชื่อหลังฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2557 และแทนที่ด้วยชื่อ บัวลอย ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562 Rammasun 2002-07-02 |พายุไต้ฝุ่นรามสูร (พ.ศ. 2545) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 Rammasun 2008-05-10 |พายุไต้ฝุ่นรามสูร (พ.ศ. 2551) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 Rammasun 2014-07-18 |พายุไต้ฝุ่นรามสูร (พ.ศ. 2557) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 รามสูร รามสูร
นิดา เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 4 ลำดับที่ 12 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศไทย พายุนิดานั้นอาจหมายถึง พายุไต้ฝุ่นนิดา (พ.ศ. 2547) ( T0402, 04W, ดินโด) – เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ที่มีผลกระทบต่อประเทศฟิลิปปินส์ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม และก่อนที่จะกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนทางตะวันออกของประเทศญี่ปุ่น จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 31 ราย พายุไต้ฝุ่นนิดา (พ.ศ. 2552) ( T0922, 26W, บินตา) – เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ที่มีผลกระทบต่อประเทศไมโครนีเชีย และกวม ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน พายุโซนร้อนกำลังแรงนิดา (พ.ศ. 2559) ( T1604, 06W, การีนา) – เป็นพายุที่มีผลกระทบต่อประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศจีน ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 6 ราย พายุโซนร้อนกำลังแรงนิดา (พ.ศ. 2564) ( T2111, 15W) – เป็นพายุที่ไม่ส่งผลกระทบต่อประเทศโดยตรง 2004-05-16 |พายุไต้ฝุ่นนิดา (พ.ศ. 2547) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 Nida 2009-11-25 |พายุไต้ฝุ่นนิดา (พ.ศ. 2552) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 Tropical Storm Nida 2016-08-01 |พายุโซนร้อนกำลังแรงนิดา (พ.ศ. 2559) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2559 Tropical Storm Nida 2021-08-06 |พายุโซนร้อนกำลังแรงนิดา (พ.ศ. 2564) ขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2564 นิดา
โก-รนตาโล (โก-รนตาโล) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะซูลาเวซีบนคาบสมุทรมีนาฮาซา แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือจนตั้งเป็นจังหวัดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2000 มีเมืองโก-รนตาโล (มักเรียก ฮูลนตาโล) เป็นเมืองหลักของจังหวัด เมืองมีชื่อเล่นที่เป็นที่รู้จักว่าเป็น 'ชานบ้านแห่งเมดีนา' (Porch of Medina) จังหวัดมีพื้นที่ 12,435 ตารางกิโลเมตร (4,801 ตารางไมล์) มีประชากร 1,133,237 คน (ข้อมูล ค.ศ. 2016) มีความหนาแน่นประชากร 88 คนต่อตารางกิโลเมตร ทางด้านประวัติศาสตร์ จังหวัดโก-รนตาโลเคยเป็นศูนย์กลางการแพร่ขยายของศาสนาอิสลามในอินโดนีเซียตะวันออกเมื่อครั้งก่อนยุคล่าอาณานิคม จังหวัดยังเป็นศูนย์กลางอำนาจของอาณาจักรอิสระหลายครั้ง เมื่อชาวดัตช์มาถึงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้ชนะต่ออาณาจักรท้องถิ่นและได้ยึดครองบริเวณนั้นเป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในที่สุด จังหวัดโก-รนตาโลถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นในช่วงสั้น ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะได้รับอิสรภาพเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย โก-รนตาโลเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ แต่หลังจากการลาออกของซูฮาร์โต รัฐบาลตัดสินใจตั้งจังหวัดใหม่ที่มีวัฒนธรรมของตนเองและมีศาสนาที่แตกต่างกัน โดยต่างจากจังหวัดซูลาเวซีเหนือที่มีคนนับถือคริสต์จำนวนมากและยังคงเป็นส่วนหนึ่งของการกระจายอำนาจประเทศ จึงได้ก่อตั้งจังหวัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2000 เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดอื่นของอินโดนีเซีย จังหวัดโก-รนตาโลเป็นหนึ่งในจังหวัดที่พัฒนาน้อยที่สุด จากข้อมูลปี 2017 จังหวัดโก-รนตาโลได้คะแนน 0.670 จากดัชนีการพัฒนามนุษย์ อยู่อันดับ 28 จาก 34 จังหวัด เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดข้างเคียงอย่างจังหวัดซูลาเวซีเหนือ โครงสร้างพื้นฐานของจังหวัดยังพัฒนาได้แย่มาก จังหวัดมักมีปัญหาจากวิกฤตการณ์ไฟฟ้า รวมถึงการขาดแคลนน้ำ หน่วยการบริหาร พื้นที่จังหวัดโก-รนตาโลแบ่งออกเป็น 5 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 77 ตำบลหรือเกอจามาตัน ;อำเภอ ;นคร โก-รนตาโล (เมืองหลัก) อ้างอิง โก-รนตาโล
วโฑทรา วะ-โด-ทะ-รา เป็นเมืองใหญ่อันดับ 3 ของรัฐคุชราต รัฐทางตะวันตกของอินเดีย รองจากเมืองอัห์มดาบาดและสุรัต เป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอวโฑทรา มีเส้นทางรถไฟและถนนสาย เอ็นเอช 8 ที่เชื่อมต่อเมืองเดลีกับมุมไบผ่านเมืองวโฑทรา และตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำวิศวไมตรี อยู่ห่างจากเมืองหลวงของรัฐ คานธีนคร 141 กม. จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 วโฑทรามีประชากรเกือบ 2.065 ล้านคน เมืองเป็นที่รู้จักจากวังลักษมีวิลาศ ที่พักอาศัยของราชสกุลมราฐาแห่งรัฐพโรทา เมืองเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยมหาราชาศยาจิเราแห่งพโรทา มหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในรัฐคุชราต ยังเป็นเมืองสำคัญทางด้านอุตสาหกรรม วัฒนธรรมและศูนย์กลางการศึกษาของอินเดียตะวันตก มีสถาบันการศึกษาแห่งชาติและท้องถิ่นที่สำคัญ ในขณะที่อุตสาหกรรมที่สำคัญได้แก่ ปิโตรเคมี วิศวกรรม เคมี เภสัชกรรม พลาสติก ไอที และการบริการแลกเปลี่ยนต่างประเทศ ภูมิศาสตร์ วาโดดาราตั้งอยู่ที่ 22.30 ° N 73.19 ° E ในอินเดียตะวันตกที่ระดับความสูง 39 เมตร (128 ฟุต) มันเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่ 18 ในอินเดียมีพื้นที่ 235 ตารางกิโลเมตร (91 ตารางไมล์) และประชากร 2.1 ล้านคนจากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2553-2554 เมืองนี้ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำ Vishwamitri ในใจกลางเมือง Gujarat Vishwamitri มักจะแห้งในฤดูร้อนปล่อยให้มีเพียงลำธารเล็ก ๆ เมืองนี้ตั้งอยู่บนที่ราบอุดมสมบูรณ์ระหว่างแม่น้ำ Mahi และ Narmada ตามที่สำนักมาตรฐานอินเดียระบุว่าคอสโมโพลิสตกอยู่ภายใต้แผ่นดินไหวเขต-III ในระดับ I ถึง V (เพื่อเพิ่มความชัดเจนให้กับแผ่นดินไหว) ภูมิอากาศ แม้จะมีการเร่งรัดประมาณ 800 มม. ที่เมืองได้รับเป็นประจำทุกปี Vadodara มีภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้ง (BSh) ภายใต้การจำแนกสภาพภูมิอากาศของKöppenเนื่องจากการระเหยของพื้นที่ที่มีศักยภาพสูง มีสามฤดูกาลหลัก: ฤดูร้อนฤดูมรสุมและฤดูหนาว นอกเหนือจากฤดูมรสุมอากาศก็แห้งแล้ง อากาศร้อนในช่วงเดือนมีนาคมถึงกรกฎาคมเมื่อค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ 45 ° C (113 ° F) และต่ำสุดเฉลี่ยอยู่ที่ 23 ° C (73 ° F) ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยคือ 30 ° C (86 ° F) ต่ำสุดเฉลี่ยอยู่ที่ 15 ° C (59 ° F) และสภาพอากาศแห้งมาก ลมหนาวที่พัดมาจากทางเหนือมีวันที่อากาศหนาวเย็นในเดือนมกราคม มรสุมตะวันตกเฉียงใต้ที่พัดนำความชื้นจากกลางเดือนมิถุนายนถึงกลางเดือนกันยายน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 93 ซม. (37 ใน) แต่ฝนตกหนักทำให้เกิดน้ำท่วมหนักบ่อย ๆ เหมือน 2548 คุชราตท่วมหรือ 2551 อินเดียนท่วมซึ่งเป็นหายนะ อุณหภูมิสูงสุดที่บันทึกไว้คือ 46.7 ° C (116.1 ° F) ในวันที่ 11 พฤษภาคม 1960 มี 48.0 ° C (118.4 ° F) ในวันที่ 19 พฤษภาคม 2559, ในขณะที่อุณหภูมิต่ำสุดที่บันทึกไว้คือ −1.1 ° C (30.0 ° F) วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2478 อ้างอิง
ฮิลเดอการ์ทแห่งวินทซ์เกา เป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าชาร์เลอมาญและเป็นพระมารดาของพระเจ้าหลุยส์ผู้ศรัทธา ต้นกำเนิด พระองค์เป็นบุตรสาวของเคานต์ชาวเจอร์แมนิก เกร็อลท์แห่งไครช์เกา กับภรรยา เอ็มมา บุตรสาวของดยุคเนบี (ฮนาบี) แห่งอาเลมันเนีย บิดาของฮิลเดอการ์ทครอบครองที่ดินมากมายในดินแดนของการ์ลอม็อง พระอนุชาของพระเจ้าชาร์เลอมาญ การแต่งงานกับฮิลเดอการ์ทจึงสำคัญอย่างมากต่อพระเจ้าชาร์เลอมาญ เพราะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของพระองค์ในฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไรน์และยังดึงขุนนางของอาเลมันเนียมาอยู่ฝั่งพระองค์ ชีวประวัติ ไม่มีใครรู้ว่าชาร์เลอมาญคิดเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ก่อนหน้าที่การ์ลอม็องจะสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันหรือมันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการฮุบอาณาจักรของพระอนุชา บั่นทอนสิทธิ์ของพระภาติยะ ไม่ว่าจะเพราะเหตุใด พิธีแต่งงานของชาร์เลอมาญกับฮิลเดอการ์ทก็ถูกจัดขึ้นที่แอ็กซ์-ลา-ชาแปล ก่อนวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 771 หลังจากทอดทิ้งเดซีเดราตา พระมเหสีคนเก่าซึ่งเป็นเจ้าหญิงชาวลอมบาร์ด ความสัมพันธ์ทางกายที่ร้อนแรงของสองสามีภรรยาพิสูจน์ได้จากการที่ในช่วง 12 ปีของการแต่งงาน ฮิลเดอการ์ทตั้งครรภ์ 8 ครั้ง (หนึ่งในนั้นเป็นลูกแฝด) ไม่นับที่แท้งหรือสิ้นพระชนม์ตอนคลอด พระองค์ติดตามพระเจ้าชาร์เลอมาญไปสู้รบทางทหารหลายครั้ง ทรงให้กำเนิดพระโอรสธิดาคนที่สองซึ่งเป็นพระธิดาคนแรก คือ อาเดลาอีด ในช่วงการปิดล้อมโจมตีปาวีอา เมืองหลวงของอาณาจักรลอมบาร์ด แต่เด็กน้อยสิ้นพระชนม์ระหว่างเดินทางกลับฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 778 ฮิลเดอการ์ทติดตามพระสวามีไปไกลถึงอากีแตน ที่ซึ่งพระองค์ได้ให้กำเนิดฝาแฝด คือ หลุยส์และลอแตร์ ในปี ค.ศ. 780/781 พระองค์เดินทางไปโรมพร้อมกับพระเจ้าชาร์เลอมาญและพระราชบุตรสี่คน พระโอรสสองคน คือ หลุยส์และการ์ลอม็อง (ได้ชื่อใหม่ว่าเปแป็งหลังพระสันตะปาปาอาเดรียนที่ 1 ทำพิธีศีลล้างบาปให้) ได้รับการแต่งตั้งเป็นอนุกษัตริย์แห่งอากีแตนและอิตาลีตามลำดับ ทำให้สัมพันธไมตรีระหว่างชาวการอแล็งเฌียงกับพระสันตะปาปาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ฮิลเดอการ์ทสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 783 จากการคลอดพระโอรสธิดาคนสุดท้าย พระองค์ถูกฝังเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคมในอารามนักบุญอาร์นูลในแม็ส พระเจ้าชาร์เลอมาญมีพระประสงค์ให้จุดเทียนข้างหลุมฝังศพของพระองค์และสวดมนต์ให้กับดวงวิญญาณของพระองค์ทุกวัน อ้างอิง
การก่อการกำเริบอู่ชาง เป็นกบฏที่มีการใช้อาวุธต่อต้านราชวงศ์ชิง (清朝) ซึ่งปกครองประเทศจีนอยู่ เกิดขึ้น ณ เขตอู่ชาง (武昌区) ในมณฑลหูเป่ย์ (湖北省) เป็นการกำเริบครั้งแรกที่มีกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยต่าง ๆ ในทัพใหม่ (新軍) เป็นผู้นำแล้วประสบความสำเร็จ การกำเริบครั้งนี้ได้อิทธิพลมาจากแนวคิดปฏิวัติของถงเหมิงฮุ่ย (同盟會; 'สมัชชาร่วมสาบาน') ภายหลังการกำเริบครั้งนี้ ทั่วจีนตอนใต้เกิดการกำเริบอื่น ๆ ติดตามมาอย่างรวดเร็วโดยเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติซินไฮ่ (辛亥革命) การกำเริบอู่ชางและการปฏิวัติที่เกิดขึ้นในบั้นปลายนั้นทำให้ราชวงศ์ชิงและระบอบกษัตริย์กว่าห้าพันปีสิ้นสุดลง นำไปสู่การก่อตั้งสาธารณรัฐจีน (中華民國) ขึ้นซึ่งถือเอาวันเริ่มก่อการกำเริบ คือ วันที่ 10 ตุลาคม เป็นวันชาติ การกำเริบครั้งนี้สืบเนื่องจากความวุ่นวายในหมู่ประชาชนเกี่ยวกับวิกฤติการณ์การรถไฟที่เรียก ขบวนการปกป้องทางรถไฟ (保路運動) โดยอาศัยจังหวะที่เกิดเหตุการณ์นั้นมาเตรียมการ ครั้นวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1911 ทัพใหม่ที่ประจำอยู่ในอู่ชางก็เริ่มโจมตีจวนของรุ่ยเฉิง (瑞澂) ซึ่งว่าที่หู-กวั่งจ่งตู (湖廣總督; 'ผู้สำเร็จราชการหู-กวั่ง') รุ่ยเฉิงหนีออกจากจวนอย่างรวดเร็ว เปิดช่องให้คณะก่อการยึดเมืองไว้ได้โดยสิ้นเชิงในไม่ช้า อ้างอิง
เลย์อะเวย์ คือรูปแบบข้อตกลงร่วมกันระหว่างผู้ซื้อกับผู้ขายสินค้าว่าผู้ขายจะสงวนสินค้าและจะส่งมอบสินค้าให้ก็ต่อเมื่อผู้ซื้อผ่อนชำระค่าสินค้าครบมูลค่าของสินค้านั้น คำอธิบาย การเลย์อะเวย์สินค้าต่างจากการผ่อนชำระสินค้าทั่วไปตรงที่ผู้ซื้อจะได้รับสินค้าก็ต่อเมื่อผ่อนชำระค่าสินค้าจนครบมูลค่าฯ ในขณะที่การผ่อนชำระ ไม่ว่าจะมีการวางเงินค่าสินค้าบางส่วนก่อนหรือไม่ก็ตาม ผู้ซื้อจะได้สินค้าตั้งแต่ต้น และมีหน้าที่ต้องผ่อนชำระที่เป็นหนี้ด้วยผู้ขายนั้นจนกว่าจะครบมูลค่าสินค้าและดอกเบี้ยฯ การเลย์อะเวย์สินค้ามักมีค่าธรรมเนียมเพิ่มเติมจากการซื้อสินค้าปกติ เนื่องจากผู้ขายจะต้อง 'สงวน' (lay) สินค้าในคลังฯ 'ไว้' (away) จนกว่าจะการผ่อนชำระจะเสร็จสิ้น เนื่องจากการเลย์อะเวย์สินค้ามีความเสี่ยงน้อย (เพราะสินค้ายังอยู่ที่ผู้ขาย) การขายในลักษณะนี้จึงมักใช้กับผู้ซื้อที่มีเครดิตต่ำ หากการผ่อนชำระไม่สมบูรณ์ สินค้านั้นก็จะถูกนำไปขายดังเดิม เงินที่ผู้ซื้อชำระไปบางส่วนนั้นก็อาจนำไปคืนเต็มจำนวน หักค่าธรรมเนียมบางส่วน หรือแม้แต่ริบเงินนั้น แล้วแต่นโยบายของการเลย์อะเวย์ ข้อดีอีกประการของการเลย์อะเวย์สินค้า คือไม่จำเป็นต้องคิดดอกเบี้ย นอกจากนี้ ราคาสินค้าก็กำหนดตายตัวเมื่อทำสัญญาเลย์อะเวย์ และผู้ซื้อสามารถมั่นใจได้ว่าจะมีสินค้าเมื่อชำระมูลค่าครบถ้วนเพราะมีการสงวนสินค้าไว้ อีกทั้งการซื้อสินค้าเป็นของขวัญก็จะเก็บความลับได้ง่ายกว่าการผ่อนชำระที่จะต้องแสดงรายการผ่อนชำระในใบเรียกเก็บเงินของบัตรเครดิต เป็นต้น และในบางกรณี ผู้ซื้อจะมีความรู้สึกหวงแหนสินค้าฯ มากกว่าการซื้อปกติ เนื่องจากการซื้อในลักษณะนี้ต้องอาศัยความตั้งใจ มุมานะในการผ่อนชำระฯ ในห้วงเวลาหนึ่งจนกว่าจะได้สินค้ามาอีกด้วย ประวัติ การเลย์อะเวย์สินค้าเริ่มเป็นที่นิยมโดยทั่วไปตั้งแต่เหตุเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในช่วงทศวรรษ 1930 และเสื่อมความนิยมลงในช่วงทศวรรษ 1980 เมื่อการใช้งานบัตรเครดิตเป็นกิจจะลักษณะ วอลมาร์ต ประกาศยกเลิกการเลย์อะเวย์ทุกสาขาในปี 2006 ให้เหตุผลว่ามีผู้ใช้บริการน้อยลงและค่าดำเนินการที่เพิ่มสูงขึ้น แต่ก็กลับมาให้บริการอีกครั้งในเดือนกันยายน 2011 เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำที่เกิดขึ้นอีกครั้งและปัญหาเครดิตของลูกค้าที่ตกต่ำลง อ้างอิง
ถนนฉลองกรุง (อักษรโรมัน: Thanon Chalong Krung) เป็นถนนสายหนึ่งของเขตลาดกระบังและเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีระยะทางทั้งหมดประมาณ 12.1 กิโลเมตร เดิมมีชื่อเรียกว่าถนนลำปลาทิว เป็นถนนขนาด 2–8 ช่องทางจราจร มีจุดเริ่มต้นจากถนนลาดกระบังบริเวณสะพานข้ามคลองหนองปรือเยื้องกับสวนพระนครในท้องที่แขวงลาดกระบัง เขตลาดกระบัง ข้ามคลองประเวศบุรีรมย์ ผ่านพื้นที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง จากนั้นจึงข้ามทางรถไฟสายตะวันออกเข้าสู่ท้องที่แขวงลำปลาทิว เขตลาดกระบัง แล้วข้ามถนนมอเตอร์เวย์ ตัดกับซอยฉลองกรุง 8 (วัดสุทธาโภชน์) ตัดกับถนนเจ้าคุณทหาร (ทางแยกเจ้าคุณทหาร) ตัดกับซอยฉลองกรุง 31 (นิคมอุตสาหกรรมลาดกระบัง) ตัดกับถนนเลียบคลองลำกอไผ่บริเวณสะพานข้ามคลองลำกอไผ่ จากนั้นข้ามคลองลำมะขามเข้าสู่ท้องที่แขวงลำผักชี เขตหนองจอก ไปสิ้นสุดถนนที่ถนนสุวินทวงศ์ (ทางแยกลำผักชี) โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนเชื่อมสัมพันธ์ สถานที่สำคัญที่ตั้งอยู่บริเวณถนน สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ป้ายหยุดรถไฟพระจอมเกล้า สถานีรถไฟหัวตะเข้ วัดสุทธาโภชน์ นิคมอุตสาหกรรมลาดกระบัง อ้างอิง ฉลองกรุง ฉลองกรุง ฉลองกรุง
ถนนเชื่อมสัมพันธ์ (อักษรโรมัน: Thanon Chueam Samphan) เป็นถนนสายหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีระยะทางทั้งหมดประมาณ 6.5 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 2–7 ช่องทางจราจร มีจุดเริ่มต้นจากถนนสุวินทวงศ์ (ทางแยกลำผักชี) ในท้องที่แขวงลำผักชี มุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามคลองลำต้นกล้วยเข้าสู่ท้องที่แขวงโคกแฝด ผ่านสนามกีฬาบางกอกอารีนา เมื่อถึงซอยเชื่อมสัมพันธ์ 4 จึงข้ามคลองเข้าสู่ท้องที่แขวงกระทุ่มราย ผ่านมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร ตัดกับถนนเลียบวารีและถนนสังฆสันติสุข (ทางแยกหนองจอก) บริเวณสำนักงานเขตหนองจอก ตัดกับถนนบุรีภิรมย์บริเวณวงเวียนหอนาฬิกาหนองจอก ข้ามคลองแสนแสบเข้าสู่ท้องที่แขวงหนองจอก ไปสิ้นสุดที่ถนนสกุลดี (ทางแยกแป๊ะหลิ่ว) ในอดีตถนนเชื่อมสัมพันธ์เคยเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3120 (ลำผักชี-หนองจอก) ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรุงเทพมหานคร ประวัติ ถนนเชื่อมสัมพันธ์ ปรากฏใน ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง ทางหลวงสัมปทาน ทางหลวงจังหวัด และ ทางหลวงแผ่นดิน พ.ศ.2509 โดยอยู่ในชื่อของ 'ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3120 สาย ลำผักชี - หนองจอก ' ซึ่งแนวเส้นทางเริ่มจากแยกลำผักชี (แยกมหานคร) ผ่านลำอีรั้ว ลำไทร แยกหนองจอก จากนั้นผ่านวงเวียนหอณาฬิกาหนองจอก โดยที่วงเวียนนี้ จะมีสายทางแยกออกไปทางตลาดสดหนองจอก ซึ่งในปัจจุบันคือ ถนนบุรีภิรมย์ ส่วนแนวเส้นทางหลักจะตรงต่อไปยังแยกแป๊ะหลิ่ว ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของถนนสายนี้และทางหลวงด้วย ส่วนการขยายถนนจาก 2 ช่องจราจร เป็น 6 ช่องจราจร คาดว่าขยายระหว่างการถ่ายโอนไปให้กรุงเทพมหานคร เพราะในช่วงปีพ.ศ 2529 - 2537 กรมทางหลวงได้ทำการถ่ายโอนถนนเชื่อมสัมพันธ์ไปยังกรุงเทพมหานคร ตั้งแต่กม. 0+000 - 6+500 รวมทั้งทางเข้าตลาดหนองจอก(ถนนบุรีภิรมย์)ตั้งแต่กม. 0+000 - 0+436 ด้วย เนื่องจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3120 ไม่ปรากฏในประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง ทางหลวงสัมปทาน ทางหลวงจังหวัด ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง และ ทางหลวงแผ่นดิน พ.ศ.2537 ส่วนป้ายทั้งหมดของกรมทางหลวงถูกรื้อไปแล้ว ยกเว้นป้ายของซอยเติมสินอุทิศ ที่ซ่อนอยู่ตรงเสาไฟบริเวณปายซอยเติมสินอุทิศ รายชื่อทางแยก เชื่อมสัมพันธ์ เชื่อมสัมพันธ์
คาร์ล อเล็คซันเดอร์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค ประสูติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1818 เป็นพระโอรสในคาร์ล ฟรีดริช แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค กับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาวลอฟนา แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1786-1859) ทรงเป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิพอลที่ 1 แห่งรัสเซีย ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นพระบุตรที่ดำรงพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้ายของพระบิดาและพระมารดา เมื่อทรงเจริญพระชันษา ด้วยพระสิริโฉมงดงามและความหล่อของพระองค์กระจายไปทั่วทวีปยุโรป ทำให้บรรดาเจ้าขุนมูลนายของรัฐและประเทศใหญ่ๆ ต้องการให้เสกสมรสกับพระธิดาหรือพระราชธิดาของแต่ละพระองค์ หวังเชื่อความสัมพันธ์ของ 2 ประเทศ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เคยกล่าวถึงความงามของพระองค์ว่า ใน สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย พระองค์ทรงเป็นกองกำลังสำคัญที่ร่วมออกรบ และทรงเป็นผู้นำทัพ และเมื่อทรงชนะแล้ว รัฐบาลได้ถวายพระเกียรติยศ เงินทองมากมาย จนทำให้ ไวมาร์ รัฐของพระองค์มีความเจริญรุ่งเรืองมากมาย พระองค์ทรงกลายเป็น แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาเมื่อปี ค.ศ. 1853 เสกสมรส พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงโซฟีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระญาติของพระองค์ เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1815 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค มีพระโอรส-ธิดาดังนี้ คาร์ล เอากุสท์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เจ้าหญิงมารี อเล็คซันดรีน แห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เจ้าหญิงอันนา โซฟี เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค แกรนด์ดยุกคาร์ล อเล็คซันเดอร์ สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1901 สิริพระชันษา 82 ปี อนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระอนุชาใน เอากุสตาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เป็นพระราชมาตุลา (น้าชาย)ใน จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี อ้างอิง ก
ประเทศลิทัวเนียประกอบด้วย เทศมณฑล จำนวน 10 เทศมณฑล แต่ละเทศมณฑลตั้งชื่อตามชื่อเมืองหลักและประกอบด้วยเทศบาล รวมทั้งหมด 60 เทศบาล แบ่งออกเป็น 9 เทศบาลนคร, 43 เทศบาลเขต และ 8 เทศบาล แต่ละเทศบาลประกอบด้วยแขวง รวมทั้งหมด 545 แขวง การแบ่งเขตการปกครองรูปแบบนี้มีขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2537 และได้รับการปรับปรุงเล็กน้อยใน พ.ศ. 2543 จนถึง พ.ศ. 2553 ตำแหน่งหัวหน้าปกครองเทศมณฑลต่าง ๆ คือผู้ว่าการเทศมณฑล ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลกลางในกรุงวิลนีอัส ผู้ว่าการเทศมณฑลมีหน้าที่หลักในการกำกับดูแลเทศบาลในสังกัดให้ปฏิบัติตามกฎหมายและรัฐธรรมนูญลิทัวเนีย แต่พวกเขาไม่ได้รับมอบอำนาจอื่นมากนัก จึงมีการเสนอว่าเทศมณฑลทั้งสิบเทศมณฑลไม่มีความจำเป็นสำหรับลิทัวเนีย เนื่องจากเทศมณฑลที่เล็กที่สุดสองเทศมณฑลดูแลเทศบาลเพียงสี่เทศบาล ดังนั้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 หน่วยงานบริหารเทศมณฑลจึงถูกยุบเลิก แต่เทศมณฑลต่าง ๆ ยังมีอยู่ต่อไปเพื่อวัตถุประสงค์ทางสถิติและการรายงาน แผนที่ รายชื่อ เทศมณฑล เมืองหลัก เนื้อที่(ตร.กม.)(อันดับที่) ประชากร(คน)(พ.ศ. 2560) ความหนาแน่น(คน/ตร.กม.) จีดีพีในนาม(พันล้านยูโร) จีดีพีต่อหัว(ยูโร) เงินเดือนเฉลี่ย(ยูโร) เอชดีไอ(พ.ศ. 2561) เทศบาล 1 เทศมณฑลเกล็ยเปดา เกล็ยเปดา 5,222 (7) 318,900 61 5.3 16,400 1,488 0.871 เทศบาลเกรติงกา เทศบาลเนริงกา เทศบาลเขตเกล็ยเปดา เทศบาลเขตชิลูเต เทศบาลเขตสกัวดัส เทศบาลนครเกล็ยเปดา เทศบาลนครปาลังกา 2 เทศมณฑลเกานัส เกานัส 8,086 (3) 566,500 70 10.2 18,000 1,613 0.877 เทศบาลบีร์ชตอนัส เทศบาลเขตเกอดายเนย์ เทศบาลเขตเก็ยแชดอรีส เทศบาลเขตเกานัส เทศบาลเขตเปรียเน็ย เทศบาลเขตยอนาวา เทศบาลเขตราแซย์เนย์ เทศบาลนครเกานัส 3 เทศมณฑลเช็วเลย์ เช็วเลย์ 8,537 (2) 268,000 31 3.5 13,400 1,362 0.841 เทศบาลเขตเก็ลเม เทศบาลเขตเช็วเลย์ เทศบาลเขตปากรัวยิส เทศบาลเขตยอนิชกิส เทศบาลเขตรัดวิลิชกิส เทศบาลเขตอักแมเน เทศบาลนครเช็วเลย์ 4 เทศมณฑลเต็ลเชย์ เต็ลเชย์ 4,350 (10) 136,000 31 1.6 12,600 1,397 0.842 เทศบาลเรียตาวัส เทศบาลเขตเต็ลเชย์ เทศบาลเขตปลุงเก เทศบาลเขตมาเฌย์เกย์ 5 เทศมณฑลเตาราเก เตาราเก 4,349 (9) 97,200 22 0.9 9,700 1,257 0.811 เทศบาลปาเกเกย์ เทศบาลเขตชิลาเล เทศบาลเขตเตาราเก เทศบาลเขตยูร์บาร์กัส 6 เทศมณฑลปาเนเวฌีส ปาเนเวฌีส 7,878 (4) 221,900 28 2.7 13,000 1,369 0.842 เทศบาลเขตกูปิชกิส เทศบาลเขตบีร์เฌ็ย เทศบาลเขตปัสวาลีส เทศบาลเขตปาเนเวฌีส เทศบาลเขตรอกิชกิส เทศบาลนครปาเนเวฌีส 7 เทศมณฑลมาริแยมปอเล มาริแยมปอเล 4,466 (8) 143,300 32 1.5 10,800 1,284 0.825 เทศบาลกัซลูรูดา เทศบาลกัลวาริยา เทศบาลมาริแยมปอเล เทศบาลเขตชาเกย์ เทศบาลเขตวิลกาวิชกิส 8 เทศมณฑลวิลนีอัส วิลนีอัส 9,730 (1) 805,300 83 21.1 25,600 1,769 0.907 เทศบาลเอเล็กเตรเน็ย เทศบาลเขตชเว็นชอนีส เทศบาลเขตชัลชินิงเก็ย เทศบาลเขตชีร์วินตอส เทศบาลเขตตราเก็ย เทศบาลเขตวิลนีอัส เทศบาลเขตอุกเมร์เก เทศบาลนครวิลนีอัส 9 เทศมณฑลอาลีตุส อาลีตุส 5,418 (6) 139,900 26 1.4 10,600 1,306 0.836 เทศบาลดรุสกินิงเก็ย เทศบาลเขตลัซดิเยย์ เทศบาลเขตวาเรนา เทศบาลเขตอาลีตุส เทศบาลนครอาลีตุส 10 เทศมณฑลอูเตนา อูเตนา 7,191 (5) 131,600 18 1.3 10,500 1,306 0.825 เทศบาลวิซากินัส เทศบาลเขตซาราเซ็ย เทศบาลเขตมอเลเต็ย เทศบาลเขตอานีกช์เชย์ เทศบาลเขตอิกนาลินา เทศบาลเขตอูเตนา ประเทศลิทัวเนีย วิลนีอัส 65,300 2,828,400 43 49.5 17,700 1,598 0.869 อ้างอิง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2400 สายเอราวัณ-หนองหิน เป็นถนนขนาด 2 - 3 ช่องจาราจร เชื่อมต่อระหว่าง อำเภอเอราวัณ กับ อำเภอผาขาว บางส่วนของอำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู และอำเภอหนองหิน จังหวัดเลย เข้าด้วยกัน มีปลายทางทิศตะวันออกบนถนนมลิวรรณ หรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 ในอำเภอหนองหิน จังหวัดเลย และสิ้นสุดที่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 (สี่แยกเอราวัณ) ในเทศบาลตำบลผาอินทร์แปลง อำเภอเอราวัณ จังหวัดเลย ประวัติ เดิมทางหลวงสายนี้มีอยู่ 2 ช่วง ช่วงเอราวัณ - โนนป่าซาง เคยเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง ร.พ.ช. ที่เชื่อมต่อระหว่าง บ้านเอราวัณ ในเขตเทศบาลตำบลผาอินทร์แปลง อำเภอเอราวัณ กับ บ้านโนนป่าซาง ในพื้นที่ตำบลโนนป่าซาง อำเภอผาขาว และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2141 (ช่วงโนนป่าซาง - หนองหิน เดิม) หลังจากที่กรมการเร่งรัดพัฒนาชนบทได้ถูกยุบแล้วนั้น กรมทางหลวงได้กำหนดรวมทางหลวงร.พ.ช. สาย เอราวัณ - โนนป่าซาง กับทางหลวงสาย หนองหิน - โนนป่าซาง (ทางหลวงหมายเลข 2141 เดิม) มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2400 จึงสังเกตได้จากสะพานข้ามลำห้วยต่างๆแบบรั้วแบริเออร์ซึ่งเป็นสะพานตามมาตรฐานของกรมเร่งรัดพัฒนาชนบทอยู่ตามสาย เอราวัณ - โนนป่าซาง ที่เป็นทางหลวง ร.พ.ช เดิม ในปี 2563 กรมทางหลวงได้มีการขยายทางหลวงสายนี้ขื้นเป็น 3 ช่องจราจร ในบริเวณบ้านผาซำบอน และบริเวณต่อเขตเทศบาลตำบลหนองหินเป็น 4 ช่องจราจร (จากเดิม 6 ช่องจราจรแบบไม่มีเกาะกลาง) และได้ติดตั้งไฟส่องสว่างตลอดทาง รายชื่อทางแยก
จังหวัดอาเลสซันเดรีย เป็นจังหวัดในแคว้นปีเยมอนเต ประเทศอิตาลี จังหวัดอาเลสซันเดรียมีภูมิศาสตร์ที่หลากหลาย ทั้งที่ราบลุ่มแม่น้ำโป เนินเขามอนแฟร์ราโต (Monferrato) อันอุดมด้วยไร่องุ่น ไปจนถึงเชิงเขาแอลป์ตอนใต้ ทำให้จังหวัดนี้มีทั้งความสำคัญทางการเกษตร การคมนาคม และประวัติศาสตร์การทหาร เมืองเอกของจังหวัดคืออาเลสซันเดรีย ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำตานาโร (Tanaro) และแม่น้ำบอร์มีดา (Bormida) เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1168 ในฐานะศูนย์กลางต่อต้านอำนาจจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ต่อมาในศตวรรษที่ 18–19 อาเลสซานเดรียกลายเป็นศูนย์กลางทางทหารและการคมนาคม โดยเฉพาะทางรถไฟระหว่างตูริน–เจโนวา ด้านธรรมชาติ จังหวัดนี้มีเนินเขาและไร่องุ่นที่สวยงาม โดยเฉพาะบริเวณมอนแฟร์ราโต และกาวี ซึ่งเป็นแหล่งผลิตไวน์คุณภาพ เช่น Barbera, Dolcetto และไวน์ขาว Gavi DOCG ที่มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ ภูมิภาคนี้ยังมีหมู่บ้านโบราณและปราสาทกลางเขาที่อนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี เช่น เมือง Acqui Terme ที่มีบ่อน้ำแร่ร้อนมาตั้งแต่ยุคโรมัน จังหวัดอาเลสซานเดรียยังมีบทบาทในประวัติศาสตร์ยุคการรวมชาติอิตาลี โดยมีสนามรบสำคัญในสงครามนโปเลียน เช่น ยุทธการที่มาเร็งโก ซึ่งนำไปสู่การรวมอำนาจของฝรั่งเศสในแคว้นอิตาลีตอนเหนือ อ้างอิง อล