bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
ลาดบัวหลวง เป็นอำเภอหนึ่งใน 16 อำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอลาดบัวหลวงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางซ้ายและอำเภอเสนา ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบางไทร ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสามโคก อำเภอลาดหลุมแก้ว (จังหวัดปทุมธานี) อำเภอไทรน้อย (จังหวัดนนทบุรี) และอำเภอบางเลน (จังหวัดนครปฐม) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสองพี่น้อง (จังหวัดสุพรรณบุรี) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอลาดบัวหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ลาดบัวหลวง (Lat Bua Luang) 9 หมู่บ้าน 2. หลักชัย (Lak Chai) 10 หมู่บ้าน 3. สามเมือง (Sam Mueang) 8 หมู่บ้าน 4. พระยาบันลือ (Phraya Banlue) 7 หมู่บ้าน 5. สิงหนาท (Singhanat) 7 หมู่บ้าน 6. คู้สลอด (Khu Salot) 10 หมู่บ้าน 7. คลองพระยาบันลือ (Khlong Phraya Banlue) 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ภายในท้องที่อำเภอลาดบัวหลวงประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลลาดบัวหลวง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลลาดบัวหลวง เทศบาลตำบลสามเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามเมืองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลลาดบัวหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลาดบัวหลวง (นอกเขตเทศบาลตำบลลาดบัวหลวง) องค์การบริหารส่วนตำบลหลักชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหลักชัยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพระยาบันลือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระยาบันลือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสิงหนาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสิงหนาททั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคู้สลอด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคู้สลอดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองพระยาบันลือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองพระยาบันลือทั้งตำบล ลาดบัวหลวง
แม่แตง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า 'ดินแดนน้ำสามแม่' ซึ่งหมายถึง แม่น้ำปิง แม่น้ำแตง แม่น้ำแม่งัด รวมถึงเป็นที่ตั้งของเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล นอกจากนั้น แม่แตงยังมีแหล่งท่องเที่ยวสำคัญคือ ปางช้าง ชื่ออำเภอ เดิมชื่อ อำเภอแม่แตง แล้วเปลี่ยนเป็น อำเภอสันมหาพน ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 กลับมาใช้ชื่อ 'อำเภอแม่แตง' ตามเดิม ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอแม่แตงตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเชียงดาว ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพร้าว ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดอยสะเก็ด อำเภอสันทราย อำเภอแม่ริม และอำเภอสะเมิง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปาย (จังหวัดแม่ฮ่องสอน) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอแม่แตงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 120 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2566) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2566) 1. สันมหาพน San Maha Phon 10 6,294 6,294 (ทต. สันมหาพน) 2. แม่แตง Mae Taeng 8 4,909 4,909 (ทต. แม่แตง) 3. ขี้เหล็ก Khilek 11 11,527 1,9079,620 (ทต. สันมหาพน)(ทต. จอมแจ้ง) 4. ช่อแล Cho Lae 6 4,139 4,139 (ทม. เมืองแกนพัฒนา) 5. แม่หอพระ Mae Ho Phra 9 5,297 5,297 (ทต. แม่หอพระ) 6. สบเปิง Sop Poeng 13 7,576 7,576 (อบต. สบเปิง) 7. สันป่ายาง San Pa Yang 6 5,262 5,262 (อบต. สันป่ายาง) 8. บ้านเป้า Ban Pao 7 4,179 4,179 (ทต. บ้านเป้า) 9. ป่าแป๋ Pa Pae 13 6,031 6,031 (อบต. ป่าแป๋) 10. เมืองก๋าย Mueang Kai 5 1,695 1,695 (อบต. เมืองก๋าย) 11. บ้านช้าง Ban Chang 5 4,249 4,249 (อบต. บ้านช้าง) 12. กื้ดช้าง Kuet Chang 8 5,620 5,620 (อบต. กื้ดช้าง) 13. อินทขิล Inthakhin 19 13,119 7,9155,204 (ทม. เมืองแกนพัฒนา)(ทต. อินทขิล) รวม 120 79,897 45,285 (เทศบาล)34,612 (อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอแม่แตงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่อแลทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลอินทขิล เทศบาลตำบลสันมหาพน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันมหาพนทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลขี้เหล็ก เทศบาลตำบลอินทขิล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินทขิล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา) เทศบาลตำบลแม่หอพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่หอพระทั้งตำบล เทศบาลตำบลจอมแจ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขี้เหล็ก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสันมหาพน) เทศบาลตำบลแม่แตง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่แตงทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ้านเป้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเป้าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสบเปิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสบเปิงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสันป่ายาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันป่ายางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแป๋ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าแป๋ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองก๋าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองก๋ายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านช้างทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกื้ดช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกื้ดช้างทั้งตำบล อ้างอิง ม่แตแง
แม่วาง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่ที่ครอบคุมอุทยานถึง 3 อุทยานได้แก่ อุทยานแห่งชาติแม่วาง อุทยานแห่งชาติออบขาน อุทยานแห่งชาติอินทนนท์ และเป็นอำเภอที่มีชื่อเสียงในด้านการท่องเที่ยวล่องแพ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอแม่วาง มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสะเมิง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหางดงและอำเภอสันป่าตอง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดอยหล่อและอำเภอจอมทอง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแม่แจ่ม ประวัติ อำเภอแม่วางเป็นอำเภอมาก่อน ปี พ.ศ. 2451 ได้ยุบอำเภอสันป่าตอง และโอนตำบลยุหว่า ตำบลบ้านแม ตำบลสันกลาง ตำบลมะขามหลวง และตำบลท่าวังพร้าว มาขึ้นกับอำเภอแม่วาง ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2460 ทางราชการได้มีการเปลี่ยนชื่ออำเภอจาก 'แม่วาง' เป็น 'บ้านแม' และย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งที่บ้านเปียง ตำบลบ้านแม แม่วางจึงมีฐานะเป็นเพียงหมู่บ้านขึ้นกับตำบลบ้านกาด ปี พ.ศ. 2530 นายไพรัตน์ เดชะรินทร์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ พิจารณาพื้นที่ 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลแม่วิน ตำบลทุ่งปี๊ และตำบลบ้านกาด มีพื้นที่รวมกว่า 600 ตารางกิโลเมตร มีประชากรมาก จึงแยก 7 หมู่บ้านของตำบลทุ่งปี๊ ตั้งเป็น ตำบลทุ่งรวงทอง และรวม 4 ตำบลประกาศแยกเป็น กิ่งอำเภอแม่วาง ในปี พ.ศ. 2533 ต่อมาหมู่ 7 บ้านต้นแหนน้อย ตำบลทุ่งรวงทอง ขอกลับเข้าไปในการปกครองของอำเภอสันป่าตอง จึงโอนพื้นที่เข้าไปตำบลท่าวังพร้าวกับปรับลำดับหมู่บ้านในตำบลทุ่งรวงทองใหม่ เนื่องจากหลักเกณฑ์ต้องมีตำบลไม่น้อยกว่า 5 ตำบลในการจัดตั้งอำเภอ จึงแยก 10 หมู่บ้านของตำบลบ้านกาด ตั้งเป็น ตำบลดอนเปา ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2538 จะยกฐานะเป็น อำเภอแม่วาง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอแม่วางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2566) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2566) 1. บ้านกาด Ban Kat 9 5,268 2,6032,665 (ทต. แม่วาง)(อบต. บ้านกาด) 2. ทุ่งปี๊ Thung Pi 12 4,341 4,341 (อบต. ทุ่งปี๊) 3. ทุ่งรวงทอง Thung Ruang Thong 8 2,212 2,212 (อบต. ทุ่งรวงทอง) 4. แม่วิน Mae Win 19 13,026 13,026 (อบต. แม่วิน) 5. ดอนเปา Don Pao 10 7,151 1,8975,254 (ทต. แม่วาง)(อบต. ดอนเปา) รวม 58 31,998 4,500 (เทศบาล)27,498 (อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอแม่วางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลแม่วาง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ้านกาดและตำบลดอนเปา องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านกาด (นอกเขตเทศบาลตำบลแม่วาง) องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งปี๊ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งปี๊ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งรวงทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งรวงทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแม่วิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่วินทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดอนเปา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนเปา (นอกเขตเทศบาลตำบลแม่วาง) สถานที่ท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติแม่วาง ลำน้ำแม่วาง น้ำตกแม่วาง ปางช้างแม่วาง น้ำตกสายรุ้ง อ่างเก็บน้ำห้วยมะนาว รูปปั้นพระเจ้า 4 ทิศ สำนักปฏิบัติธรรม วัดดอยสัพพัญญ ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพพิเศษ ศาลารวมใจ บ้านกาด โรงไฟฟ้าพลังงานน้ำแม่เตียน อนุสาวรีย์ทหารญี่ปุ่น โรงเรียนแม่วางวิทยาคม สถานีวิจัยระดับโครงการแม่สะป๊อก อ้างอิง ม
ในตำนานนอร์ส ยอร์มุงกันเดอร์ บ้างเรียก มิดการ์ดโซร์เมอร์ ('พญานาคมิดการ์เดอร์') เป็นอสุรกายในรูปลักษณ์ของงูทะเลขนาดยักษ์ ตำนานเล่าว่าโลกี (Loki) แอบเดินทางไปยังป่าเหล็กที่เรียกว่ายาร์นวิเดอร์ (Járnviðr) ในดินแดนยอตุนเฮย์เมอร์ (Jǫtunheimr) และใช้ชีวิตร่วมกับนางยักษ์อังเกอร์โบดา (Angrboða) อยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง จนกระทั่งให้กำเนิดทายาทสามตนที่มีรูปลักษณ์และพลังอำนาจผิดแปลกไปจากทั้งเทพและยักษ์ทั่วไป ยอร์มุงกันเดอร์คือบุตรคนกลาง เมื่อบรรดาอาศิรเทพ (Æsir) ทราบถึงการมีอยู่ของทายาททั้งสามบนโลก จอมเทพโอดินน์ (Óðinn) ผู้ล่วงรู้คำพยากรณ์ว่าบุตรของโลกีและอังเกอร์โบดาจะเป็นกองกำลังสำคัญที่นำหายนะครั้งใหญ่มาสู่สวรรค์ จึงได้มีบัญชาให้ทวยเทพเดินทางไปยังยอตุนเฮย์เมอร์เพื่อพรากตัวอสุรกายทั้งสามมาจากอังเกอร์โบดา จอมเทพโอดินน์จับยอร์มุงกันเดอร์โยนทิ้งลงสู่มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่โอบล้อมมิดการ์เดอร์ (Miðgarðr) แต่เมื่ออยู่ในมหาสมุทร งูตัวนี้กลับเจริญเติบโตขึ้นอย่างมหาศาลจนลำตัวของมันยาวพันรอบทวีปและสามารถคาบหางของตัวเองไว้ได้สนิท ยอร์มุงกันเดอร์ถือเป็นคู่อริตลอดกาลกับธอร์ (Þórr) เทพแห่งสายฟ้า โดยทั้งสองเคยเผชิญหน้ากันหลายครั้ง เช่น ในตำนานที่ธอร์พยายามใช้หัววัวเป็นเหยื่อตกพญางูตนนี้ขึ้นจากก้นทะเล อย่างไรก็ตาม ศึกตัดสินของทั้งคู่จะอุบัติขึ้นในวาระแห่งรักนาร็อก (Ragnarök) เมื่อพญางูคลายหางออกและเลื้อยขึ้นสู่ฝั่งเพื่อพ่นพิษร้ายอาบย้อมผืนน้ำและแผ่นฟ้า แม้เทพธอร์จะสามารถสังหารยอร์มุงกันเดอร์ แต่ธอร์ก็จะก้าวเท้าต่อได้เพียงเก้าก้าว ก่อนจะสิ้นชีพด้วยพิษงู อ้างอิง Jor
หนองหิน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูกระดึง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหนองหินตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด ห่างจากตัวจังหวัดเลย 45 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังสะพุง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอผาขาว ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอภูกระดึง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูหลวง ประวัติ หนองหินเดิมเป็นหมู่บ้านหนึ่งอยู่ในเขตการปกครองของตำบลปวนพุ อำเภอภูกระดึง ต่อมาได้แยกการปกครองจากตำบลปวนพุมาตั้งเป็น ตำบลหนองหิน เมื่อปี พ.ศ. 2522 เมื่อเกิดการขยายตัวของพื้นที่ในเขตตำบลหนองหิน ซึ่งมีความเจริญทั้งทางด้านวัตถุ สภาพเศรษฐกิจ สังคม และชุมชนเมือง โดยเฉพาะชุมชนที่ตั้งบ้านหนองหิน (ปัจจุบันอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองหิน) จังหวัดเลยจึงได้เสนอกระทรวงมหาดไทยขอยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอ โดยรวมตำบลหนองหิน ตำบลปวนพุ และตำบลตาดข่า ตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองหิน ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองหิน ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ภูมิประเทศ เป็นที่ราบสลับกับเนินเขา และบางบริเวณเป็นที่ราบสูง ภูมิอากาศ สภาพพื้นที่ประกอบด้วยที่ราบสลับกับเนินเขา ทำให้อุณหภูมิเปลี่ยนแปลงง่าย ฤดูร้อน ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์-พฤษภาคม อากาศแห้งแล้ง ลมพัดแรง อุณหภูมิเฉลี่ย 32-35 องศาเซลเซียส ฤดูฝน ระหว่างเดือนมิถุนายน-กันยายน ฝนตกไม่ตามฤดูกาล ลักษณะเป็นฝนทิ้งช่วง อุณหภูมิเฉลี่ย 32-38 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ย 134.25 มิลลิเมตร ฤดูหนาว ระหว่างเดือนตุลาคม-มกราคม อากาศหนาวจัด มีลมแรง อุณหภูมิเฉลี่ย 6-12 องศาเซลเซียส การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหนองหินแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. หนองหิน (Nong Hin) 14 หมู่บ้าน 2. ตาดข่า (Tat Kha) 5 หมู่บ้าน 3. ปวนพุ (Puan Phu) 15 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอหนองหินประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหนองหิน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองหิน องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหิน (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองหิน) องค์การบริหารส่วนตำบลตาดข่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาดข่าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลปวนพุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปานพุทั้งตำบล สภาพทางเศรษฐกิจ เกษตรกรรม ประชากรประมาณร้อยละ 60 ประกอบอาชีพเกษตรกรรม พื้นที่เพื่อการเกษตรทั้งหมด 70,875 ไร่ แยกเป็น พื้นที่ทำนา 29,827 ไร่ พื้นที่ทำไร่ 28,948 ไร่ พื้นที่ปลูกไม้ผล ไม้ยืนต้น 12,100 ไร่ พืชเศรษฐกิจที่สำคัญ ได้แก่ ข้าว ข้าวโพดสำหรับเลี้ยงสัตว์ อ้อย มันสำปะหลัง มะขามหวาน และมะม่วง การปศุสัตว์ อาชีพการเลี้ยงสัตว์นับว่าเป็นอาชีพที่สำคัญอย่างหนึ่งและมีแนวโน้มจะขยายตัวเพิ่มมากขึ้น ซึ่งอำเภอหนองหินได้ให้การสนับสนุนช่วยเหลือตลอดมา ไม่ว่าจะเป็นการแจกพันธุ์สัตว์ต่าง ๆ การตรวจรักษา การป้องกันโรค การเลี้ยงสัตว์ส่วนใหญ่ไว้เพื่อการบริโภคและการใช้งานภายในครอบครัว อ้างอิง หนองหิน
วัดกลางธรรมสาคร หรือ วัดกลาง อยู่ที่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ห่างจากตัวอำเภอ 3 กิโลเมตร วัดกลางเป็น วัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง มีพระอุโบสถที่มีลวดลายรูปปั้นสวยงาม ภายในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองมีพุทธลักษณะงดงาม เป็นศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้นผสมศิลปะแบบลาวหลวงพระบาง และจิตรกรรมฝาผนังที่เก่าแก่หายากสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพระเวสสันดรชาดกและเทพชุมนุม ประวัติ วัดกลางธรรมสาคร ตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง ฯ มีพระอุโบสถเก่าแก่อยู่ 1 หลัง สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่สามด้าน ลายปูนปั้นที่ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และตัวเหรา รวมทั้งที่ซุ้มหน้าต่างประตูมีความวิจิตรงดงามอย่างยิ่ง หน้าบันเป็นไม้จำหลักรูปครุฑจับนาค มีตราพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประดิษฐานอยู่ท่ามกลางลายเครือเถาก้านขด มีเทพนมอยู่เป็นระยะ มีรูปสัตว์สอดแทรกอยู่ตามลายเครือเถาที่เกี่ยวพันกันไปอย่างต่อเนื่อง วัดกลางธรรมสาคร เดิมชื่อวัดโพธาราม สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ประมาณปี พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณปี พ.ศ. 2300 เคยเป็นท่าจอดเรือ เพื่อเดินเท้าไปนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ ต่อมาลำน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงเลิกใช้กัน และทางน้ำเดิมกลายเป็นบุ่งน้ำหน้าวัด ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดบุ่งวัดกลาง อาณาเขตที่ตั้งวัด ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ ข้อมูลจำเพาะ อ้างอิง หอมรดกไทย กลางธรรมสาคร กลางธรรมสาคร กลางธรรมสาคร
Renge-in Tanjō-ji พระอักโษภยะพุทธะ เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระอักโษภยะพุทธะเป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึง'ไม่หวั่นไหว' ประทับทางทิศตะวันออกของพุทธมณฑล พระกายสีน้ำเงิน รัศมีสีขาว เป็นต้นตระกูลของพระโพธิสัตว์ตระกูลวัชระ เป็นสัญลักษณ์แทนโพธิจิตในสรรพสัตว์ ถือดอกบัวที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความกรุณา และระฆังที่หมายถึงอิตถีภาวะแห่งเมตตาและขันติ ทรงช้างคู่สีน้ำเงิน อันเป็นสัญลักษณ์แห่งพลังมหาศาล พระโพธิสัตว์ตระกูลวัชระที่รู้จักกันดีคือพระวัชรปาณิโพธิสัตว์และพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์พระวัชรปาณีโพธิสัตว์และพระกษิติครรภโพธิสัตว์ ความเชื่อ พระองค์เป็นตัวแทนของปัญญาญาณดังกระจก คือส่องให้เห็นหมดทุกด้าน โดยไม่ปิดบังอำพราง ประจำอยู่ทิศตะวันออกในพุทธมณฑล มีลักษณะใกล้เคียงกับพระไวโรจนพุทธะ โดยอาจสลับตำแหน่งในพุทธมณฑลกันได้ ความเชื่อในคัมภีร์มรณะของทิเบต พระอักโษภยะจะปรากฏในวันที่ 2 พร้อมด้วยพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ ตัวแทนแห่งความสมบูรณ์และความงอกงามและพระเมตไตรยโพธิสัตว์ รูปลักษณ์ ท่าทางประจำพระองค์คือภูมิสปรศมุทรา ซึ่งเป็นการวางพระหัตถ์ซ้ายในรูปแบบการทำสมาธิ พระหัตถ์ขวาเหยียดออก นิ้วชี้ชี้ลงสัมผัสพื้นดินเพื่อแสดงการมีชัยเหนือมาร เสียงประจำพระองค์คือเสียง 'ฮัม' ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดจากศูนย์ลมที่หัวใจ แสดงถึงการเชื่อมโยงสิ่งต่าง ๆ เป็นร่างแหอยู่ภายในยานเดียวกัน สัญลักษณ์ สัญลักษณ์ประจำพระองค์คือคฑาเพชร ซึ่งสื่อถึงความมั่นคง ไม่คลอนแคลนของธรรมะ และความไม่หวั่นไหวของผู้บรรลุธรรม พาหนะ พาหนะของพระองค์คือช้าง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความมั่นคง ในทิเบตถือว่าช้างเป็นสัญลักษณ์ของสติปัญญา อ้างอิง บรรณานุกรม อักโษภยพุทธะ
รศ.ดร. พลังพล คงเสรี รองศาสตราจารย์ พลังพล คงเสรี (ปิง) คณบดี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล (1 ธันวาคม 2562) จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจาก มหาวิทยาลัยคอร์แนล สาขาเคมีอินทรีย์และ Protein X-ray Crystallography ศึกษากลไกการทำงานของสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพ ออกแบบตัวตรวจวัดทางเคมีที่มีความจำเพาะสูง เพื่อนำไปใช้กับระบบทางชีววิทยา และนำไปสู่การพัฒนาชุดทดสอบต่างๆ สมรสกับ ดร.ประชุมพร (ทุนกุล) คงเสรี มีบุตรชาย 2 คน ได้แก่ ทัช คงเสรี และ ทยา คงเสรี ทั้งคู่นั้นเคยศึกษาที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รองศาสตราจารย์ ดร.พลังพล คงเสรี ผู้สำเร็จการศึกษาทุน พสวท. ที่ได้รับคัดเลือกเข้าหอเกียรติยศ พสวท. “DPST Hall of Fame” ประจำปี 2563 ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล 'In the Faith of Science จงศรัทธาในวิทยาศาสตร์ สทธา สาธุ วิชชา' ประวัติการศึกษา ดร.พลังพล คงเสรี จบการศึกษาระดับมัธยมต้นที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2528 โดยมีผลการเรียนดีเยี่ยมตลอดการศึกษา จากนั้นสอบได้รับทุนจากโครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (พสวท.) จึงย้ายไปเรียนต่อระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัยซึ่งเป็น 1 ใน 6 ศูนย์โครงการ พสวท. ในสมัยนั้น} ระหว่างการศึกษาระดับมัธยม ได้เป็นตัวแทนโรงเรียนร่วมแข่งขันทางวิชาการและได้รับรางวัลชนะเลิศมากมาย
พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. พระนามาภิไธยย่อ ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ) สร้างปี พ.ศ. 2519 พิมพ์เล็ก ขนาด 2.3 x 1.7 x 2.3 เซนติเมตร สภาการศึกษามหามกุฏราชวิทยาลัยได้จัดสร้างพระสมเด็จนางพญา สก. โดยใช้กระเบื้องเก่าที่มุงหลังคาพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร เนื่องจากเป็นของเก่า และสมเด็จพระสังฆราชเคยประทับอยู่วัดนี้ถึง 3 พระองค์ เป็นมวลสาร ผงศักดิ์สิทธิ์พระราชทาน และผงวิเศษ 199 ชนิด เช่น ผงดอกไม้พระราชทาน ผงธูปพระราชทาน ผงพระ และทองที่เข้าพิธีปี 13 วัดเทพศิรินทร์ (ปลุกเสกโดยเจ้าคุณนรฯ) ผงพระสมเด็จโต วัดระฆัง ผงพระสมเด็จบางขุนพรหม ผงพระสมเด็จสังฆราช (สุก ไก่เถื่อน) วัดราชสิทธาราม ผงพระหลวงปู่โต๊ะ ผงพระวัดสามปลื้ม พิธีพุทธาภิเษก ตั้งแต่วันที่ 5-11 ก.ค. 2519 ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหารถึง 7 วันเต็ม ประวัติ คณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร ร่วมกับคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการการบินนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ได้สร้าง พระพุทธรัชมงคลประชานาถ, สมเด็จนางพญา ส.ก., พระกริ่งจักรตรี 72 พรรษาประชาภักดี ประกอบพิธีพุทธาภิเษกมวลสาร และโลหะ ณ อุโบสถ วัดห้วยมงคล ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. หมายถึง พระนามาภิไธยย่อของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ) วัดถ้ำสิงห์โตทอง หลวงปู่โต๊ะสร้างขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ (พระชนมายุ 60 พรรษา) สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ พระสมเด็จนางพญา สก. มี 2 ชนิด ได้แก่ พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ พระสมเด็จนางพญา สก. โลหะ พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ มี 7 สี ได้แก่ สีเหลือง สีดำ สีแดง สีอิฐ สีเทา สีขาว สีเขียว ทำพิธีพุทธาภิเษก 7 เสาร์ 7 อังคาร 15 วัด รวมพุทธาภิเษก 16 ครั้ง พระสมเด็จนางพญา สก. โลหะ ทองคำ น้ำหนัก 1 บาท และน้ำหนัก 2 สลึง พิธีมหาพุทธาภิเษก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงประกอบพิธีมหาพุทธาภิเษก ณ อุโบสถวัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จนางพญา สก. เนื้อทองคำ น้ำหนักสองสลึง และพระพุทธสิริกิตติพิพัฒน์จำลองในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2535 วัตถุประสงค์ สร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทอง วัดเทวราชกุญชร กรุงเทพฯ สร้างตึก สก. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้ทรงพระมหากรุณาเสด็จพระราชดำเนินในพิธีพุทธาภิเษก และพระสมเด็จพระนางพญา สก. ณ พระอุโบสถวัดถ้ำสิงโตทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จพระนางพญา สก.วัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) สร้างด้วยทองคำหนัก 1 บาท จำนวน 7,500 องค์ พระสมเด็จพระนางพญา สก. สร้างด้วยทองคำหนักสองสลึง จำนวน 17,500 องค์ สมเด็จพระนางพญา สก. ผู้มีจิตศรัทธาร่วมทำบุญ 20,000 บาท รับพระสมเด็จนางพญา สก. ทองคำ 1 องค์ มวลสาร มวลสารของพระสมเด็จนางพญา สก. วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วย มวลสารจิตรลดาพระราชทาน พระผงไพรีพินาศ ปี 16 พระผงศาสดา ปี 16 พระผงนิรันตราย ปี 16 พระสมเด็จ วัดระฆัง วัดใหม่อมตรส และวัดเกษไชโย พระปิดตาหลวงปู่โต๊ะ ว่านมหามงคล 108 ผสมดินกากยายักษ์ กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดพระแก้ว กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดบวร ผงทองคำเปลวจากที่ต่าง ๆ เป็นต้น สมเด็จนางพญา สก.
ภาษาเลปชา(อักษรเลปชา: Róng ríng)เป็นภาษาที่พูดโดยชาวเลปชา ในรัฐสิกขิม อินเดีย รวมทั้งบางส่วนของเนปาลและภูฏาน เขียนด้วยอักษรเลปชา ต้นกำเนิดของอักษรนี้ยังคลุมเครือ เริ่มแรกเขียนในแนวตั้งแบบเดียวกับอักษรจีน จัดเป็นภาษาท้องถิ่นในบริเวณที่ใช้พูด มีผู้พูดราว 50,000 คน ประชากร ภาษาเลปชาใช้พูดโดยชนกลุ่มน้อยในรัฐสิกขิม และรัฐเบงกอลตะวันตกรวมทั้งในเนปาลและภูฏาน ภาษานี้จัดเป็นภาษาดั้งเดิมก่อนการมาถึงของภาษาทิเบตและภาษาเนปาลี ผู้พูดภาษาเลปชามีหลายกลุ่ม โดยกลุ่มที่อยู่ในอินเดียมีมากกว่าเนปาลและภูฏาน โดยประมาณ คาดว่าผู้พูดภาษาเลปชามีประมาณ 53,000 คน โดยมีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราว 30,000 คน การจัดจำแนก ภาษาเลปชาเป็นภาษาที่จัดจำแนกได้ยาก Van Driem (2001) เสนอว่าเป็นภาษาใกล้เคียงกับกลุ่มภาษามหากิรันตี ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาหิมาลัย ในอีกด้านหนึ่ง SILได้จัดให้ภาษาเลปชาอยู่ในกลุ่มภาษาหิมาลัย ซึ่งจัดเป็นกลุ่มพี่น้องกับภาษาทิเบต-กานุยรีภาษาเลปชาเป็นภาษาที่หลากหลาย มีรากศัพท์ที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาอื่นๆหลายกลุ่ม โดยเฉพาะภาษาเนปาลและภาษาสิกขิม ลักษณะ ภาษาเลปชาเป็นภาษาในกลุ่มภาษาทิเบต-พม่าที่ไม่มีวรรณยุกต์ แม้จะมีเครื่องหมายกำกับเสียงในอักษรเลปชา รากศัพท์เป็นคำพยางค์เดียว อักษรและการถอดเป็นอักษรโรมัน อักษรเลปชาเป็นการเขียนแบบพยางค์ ที่มีเครื่องหมายและการเชื่อมต่อ ในช่วงแรก อักษรเลปชาเขียนในแนวตั้ง ซึ่งแสดงอิทธิพลจากภาษาจีน ก่อนที่จะมีอักษรเลปชา เคยเขียนด้วยอักษรทิเบต มีการนำอักษรโรมันมาใช้กับภาษานี้ซึ่งมีหลายระบบ ทั้งระบบที่อิงตามภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส หรือภาษาเยอรมัน ซึ่งใช้โดยนักวิชาการชาวตะวันตก ไวยากรณ์ การเรียงคำเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา ลักษณะของภาษาเป็นแบบรูปคำติดต่อทำให้คำในภาษาเลปชามี 1-2 พยางค์ นอกจากนั้นยังมีลักษณะของการกเกี่ยวพันในการบรรยายเหตุการณ์ ภาษาเลปชามีการกสำหรับนาม 2 การก มีคำนำหน้านามชี้เฉพาะ –re และการกกรรม –m เครื่องหมายอื่นๆแสดงด้วยปรบท อ้างอิง Coulmas, Florian. The Blackwell Encyclopedia of Writing Systems. Blackwell, 1996 ลเปชา ลเปชา ลเปชา
มหาสังฆิกะ ( mahāsāṃghika) เป็นนิกายหนึ่งในพระพุทธศาสนาที่แยกออกมาจากคณะสงฆ์กระแสหลักยุคแรกเมื่อครั้งสังคายนาครั้งที่ 2 โดยแยกตัวออกไปทำสังคายนาต่างหาก ในระยะแรกนิกายนี้ไม่ได้รุ่งเรืองมาก เนื่องจากมีความขัดแย้งกับฝ่ายสถวีระอย่างรุนแรง ต่อมาจึงมีอิทธิพลที่เมืองปาฏลีบุตร เวสาลี แคว้นมคธ ไปจนถึงอินเดียใต้ มีนิกายที่แยกออกไป 5 นิกาย คือ นิกายโคกุลิกวาท นิกายเอกัพโยหาริกวาท นิกายปัญญตติกวาท นิกายพหุสสุติกวาท และนิกายเจติยวาท นักวิชาการส่วนใหญ่ยอมรับว่ามหาสังฆิกะ จัดอยู่ในกลุ่มของพระพุทธศาสนาฝ่ายสาวกยาน แบบเดียวกับเถรวาท เพียงแต่มีการตีความบางอย่างไม่ตรงกันเท่านั้นเอง หลักธรรม โดยทั่วไปนิกายมหาสังฆิกะยอมรับหลักธรรมสำคัญของพุทธศาสนา เช่น อริยสัจ 4 กฎแห่งกรรม ปฏิจสมุปบาท เช่นเดียวกับเถรวาท ส่วนที่ต่างออกไปคือ พระพุทธเจ้า นิกายนี้ถือว่าพระพุทธเจ้าเป็นโลกุตตระ ประกอบด้วยตรีกายคือ ธรรมกาย สัมโภคกาย และนิรมาณกาย มีการนับถือพระโพธิสัตว์โดยถือว่าเป็นโลกุตตระแบบเดียวกับพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ นิกายนี้ถือว่าพระอรหันต์อาจถูกมารยั่วยวนในความฝันจนอสุจิเคลื่อนได้ พระอรหันต์มีอัญญาณได้ มีกังขาได้ พระอรหันต์จะรู้ตัวว่าตนบรรลุมรรคผลเมื่อได้รับการพยากรณ์จากผู้อื่น มรรคผลจะปรากฏเมื่อผู้บำเพ็ญเพียรเปล่งคำว่า ทุกข์หนอ ๆ หลักธรรมอื่น ๆ นิกายนี้ถือว่าธรรมชาติของจิตเดิมแท้ผ่องใสแต่มัวหมองเพราะกิเลสจรมา ซึ่งใกล้เคียงกับแนวคิดของปรัชญาจิตนิยมของนิกายโยคาจารที่เกิดขึ้นภายหลัง ปฏิเสธอันตรภพ ถือว่าพระโสดาบันอาจเสื่อมจากโสดาปัตติผลได้ เป็นต้น อ้างอิง อภิชัย โพธิ์ประสิทธิ์ศาสตร์. พระพุทธศาสนามหายาน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กทม. มหามกุฏราชวิทยาลัย. 2539 มหาสังฆิกะ
โรงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา เป็นโรงละครแห่งชาติส่วนภูมิภาค ตั้งอยู่ในจังหวัดนครราชสีมา มีขนาด 515 ที่นั่ง เปิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544 โดยมีสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าเสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดโรงละครฯ องค์กร โรงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา เป็นองค์กรของรัฐที่มีการบริหารงานแบบไม่หวังผลกำไร ดำเนินงานภายใต้การกำกับดูแลของสำนักการสังคีต กรมศิลปากร ถูกจัดตั้งขึ้นมาตามแผนพัฒนาการศึกษาศาสนาและวัฒนธรรม ระยะที่ 7 (พ.ศ. 2535 - 2539) ปัจจุบันมี นายวิรัน ทองสุขแก้ง เป็นหัวหน้าโรงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา โรงละครแห่งชาติในปัจจุบันมีอยู่รวมทั้งหมดจำนวน 3 แห่ง โดยอยู่ในส่วนกลางหนึ่งแห่ง และส่วนภูมิภาคสองแห่ง ที่จังหวัดสุพรรณบุรี และจังหวัดนครราชสีมา โดยมีฐานะเป็นฝ่ายในสังกัดกลุ่มโรงละครแห่งชาติ สำนักการสังคีต กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม สถานที่ตั้ง 444 หมู่ 10 บ้านดอน ถนนมิตรภาพ (ก.ม. 242) ตำบลโคกกรวด อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา 30280 (ก่อนถึงตัวเมืองนครราชสีมา 14 ก.ม.) ชื่อเว็บไซต์ www.korattheatre.go.th ชื่ออีเมลแอดเดรส korattheatre@gmail.com แผนการจัดแสดง แผนการจัดแสดงนาฏศิลป์และดนตรี ประจำปี 2554 โรงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา รายละเอียดเพิ่มเติมที่ www.korattheatre.go.th สัปดาห์ที่ 4 ของเดือน วันอาทิตย์ 13.30 น. การแสดงนาฏศิลป์โขน ละคร ฟ้อน รำ และดนตรีไทย สัปดาห์ที่ 1, 2, 3, 5 - - รายการพิเศษประจำปีให้บริการใช้สถานที่จัดกิจกรรมเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาและสาธารณกุศลแก่สถาบันการศึกษา หน่วยงาน องค์กรภาครัฐ และภาคเอกชน อ้างอิง ที่มาของข้อมูลและแหล่งข้อมูลเพิ่มเติม องค์ความรู้สำนักการสังคีต กรมศิลปากร ภาพรวมกระบวนการดำเนินงานจัดแสดงนาฏศิลป์และดนตรีของสำนักการสังคีต กรมศิลปากร การบริหารจัดการโรงละครของสำนักการสังคีต กรมศิลปากร แผนการจัดแสดงนาฏศิลป์และดนตรีของสำนักการสังคีต กรมศิลปากร ข่าวกรมประชาสัมพันธ์ วันอังคารที่ 13 ธันวาคม 2548 แผนที่ท่องเที่ยวจังหวัดนครราชสีมา แผนที่ตัวเมืองนครราชสีมา รโงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา รโงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา รโงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา