bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
ปลายพระยา เป็นหนึ่งในอำเภอของจังหวัดกระบี่ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอปลายพระยาตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพนม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพระแสงและอำเภอชัยบุรี (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเขาพนมและอำเภออ่าวลึก ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภออ่าวลึก และอำเภอทับปุด (จังหวัดพังงา) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอปลายพระยาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 35 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1 ปลายพระยา Plai Phraya แผนที่ตำบล 2 เขาเขน Khao Khen 3 เขาต่อ Khao To 4 คีรีวง Khiri Wong การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอปลายพระยาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลปลายพระยา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปลายพระยา องค์การบริหารส่วนตำบลปลายพระยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปลายพระยา (นอกเขตเทศบาลตำบลปลายพระยา) องค์การบริหารส่วนตำบลเขาเขน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาเขนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาต่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาต่อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคีรีวงทั้งตำบล สถานที่สำคัญ สถานที่สำคัญของอำเภอปลายพระยา เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองพระยา วัดเขาหัวสิงห์ วัดบางเหลียว วัดโคะแซะ วัดนทีมุขาราม วัดบ้านนา วัดช่องแบก วัดเขาต่อ วัดบ้านตัวอย่าง คริสต์จักร ปลายพระยาร่มเย็น โรงเรียนปลายพระยาวิทยาคม โรงเรียนบ้านบางเหียน โรงเรียนวิทยาประชาคม โรงเรียนอนุบาลคณาพร โรงเรียนวัดเขาต่อ โรงเรียนบ้านทะเลหอย โรงเรียนบ้านปากหยา โรงเรียนบ้านบางหอย น้ำตกบางเท่าแม่ อ้างอิง 3. น้องครีม รักมาการอง ผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารและยา ปลายพระยา
หลวงพระบาง หรือ หลวงพะบาง เป็นแขวงหนึ่ง ของประเทศลาว อยู่ทางภาคเหนือของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำโขงกับแม่น้ำคาน และมีเมืองเอกซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลก ประวัติศาสตร์ หลวงพระบาง เป็นเป็นเมืองเก่าแก่ของอาณาจักรล้านช้าง ตั้งแต่สมัยสถาปนาอาณาจักรซึ่งแต่เดิมมีชื่อว่า เมืองชวา และเมื่อ พ.ศ. 1300 ขุนลอซึ่งถือเป็นปฐมกษัตริย์ลาว ได้ทรงตั้งเมืองชวาเป็นราชธานีของอาณาจักรล้านช้างและได้เปลี่ยนชื่อเมืองใหม่ว่า เชียงทอง เมื่อเจ้าฟ้างุ้มเสด็จกลับจากกัมพูชา อันเนื่องจากพระองค์และพระบิดาต้องเสด็จลี้ภัยเพราะถูกขับไล่จากกษัตริย์องค์ก่อน ซึ่งแท้จริงก็คือพระอัยกาของเจ้าฟ้างุ้มนั่นเอง เจ้าฟ้างุ้มทรงรวบรวมกำลังขณะอยู่ในเสียมราฐ และนำกองทัพนับพันกำลังเพื่อกู้ราชบัลลังก์กลับคืน และสถาปนาอาณาจักรขึ้น​ ต่อมาในสมัยพระโพธิสารราชเจ้าพระองค์ได้อาราธนาพระบางซึ่งเดิมประดิษฐานอยู่ที่เมืองเวียงคำ ขึ้นมาประดิษฐานอยู่ที่เมืองเชียงทองอันเป็นนครหลวง เมืองเชียงทองจึงถูกเรียกว่า หลวงพระบาง นับแต่นั้นมา การแบ่งเขตการปกครอง แผนที่ รหัสเมือง เมือง (ไทย) เมือง (ลาว) เมือง (อังกฤษ) 6-01 หลวงพระบาง Louangphrabang 6-02 เชียงเงิน Xieng Ngeun 6-03 นาน Nan 6-04 ปากอู Park Ou 6-05 น้ำบาก Nambak 6-06 งอย Ngoi 6-07 ปากแซง Pak Xeng 6-08 โพนไซ Phonxay 6-09 จอมเพ็ด Chomphet 6-10 เวียงคำ Viengkham 6-11 พูคูน Phoukhoune 6-12 โพนทอง Phonthong ประชากร มีชาวลาวลุ่มและไทลื้อเป็นส่วนมาก ทั้งยังมีชาวลาวสูงเผ่าต่าง ๆ เช่น ขมุ, เย้า, อีก้อ, ม้ง อาศัยอยู่ตามภูเขาสูง ประชาชนส่วนใหญ่ของที่นี่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท และยังมีกลุ่มที่นับถือศาสนาอื่น ๆ เช่น ศาสนาคริสต์ และยังมีพวกที่นับถือความเชื่อดั้งเดิมบ้างในกลุ่มชาวเขาบางส่วน เศรษฐกิจ ปัจจุบันลาวได้มีโครงการที่จะพัฒนาเมืองทั้ง 3 เมืองของแขวงหลวงพระบาง อันได้แก่ เมืองโพนทอง, จอมเพ็ด และโพนไซ เพื่อเป็นแหล่งผลิตและค้าขายเป็นแหล่งทำมาหากินของประชาชนในท้องถิ่น แต่ยังไม่มีนักลงทุนสนใจเท่าที่ควร สถานที่ท่องเที่ยว วัดเชียงทอง วัดวิชุล วัดพระธาตุพูสี ถ้ำติ่ง ตลาดมืด สุสานหลวง วัดพระบาทใต้ การศึกษา เมืองหลวงพระบางเป็นแหล่งที่ตั้งของสถานศึกษา อันได้แก่ วิทยาลัยครูหลวงพระบางและมหาวิทยาลัยสุภานุวงศ์ Xieng Thong arrière |รายละเอียดของซุ้มด้านหลังของทองวัดเชียงทองในหลวงพระบาง Xieng Thong |วัดเชียงทอง Prabang Monks Alm Dawn |ชาวหลวงพระบางส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ อ้างอิง หลวงพระบาง
เหนือคลอง เป็น 1 ใน 8 อำเภอของจังหวัดกระบี่ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองกระบี่กับอำเภอเกาะลันตา ต่อมาได้แยกพื้นที่ออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 และยกฐานะเป็นอำเภออย่างเป็นทางการในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 อำเภอนี้เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเหนือคลองมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาพนม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเกาะลันตา ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองกระบี่ ประวัติ เมื่อปี พ.ศ. 2534 กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และราษฎรฝั่งตะวันออกของอำเภอเมืองกระบี่ รวม 8 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทย จึงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอเมืองกระบี่แยกพื้นที่ตำบลห้วยยูง ตำบลปกาสัย ตำบลเกาะศรีบอยา ตำบลโคกยาง ตำบลคลองเขม้า ตำบลคลองขนาน ตำบลเหนือคลอง และตำบลตลิ่งชัน ของอำเภอเมืองกระบี่ ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเหนือคลอง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเหนือคลอง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเหนือคลองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 ตำบล 57 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. เหนือคลอง Nuea Khlong แผนที่ตำบล 2. เกาะศรีบอยา Ko Si Boya 3. คลองขนาน Khlong Khanan 4. คลองเขม้า Khlong Khamao 5. โคกยาง Khok Yang 6. ตลิ่งชัน Taling Chan 7. ปกาสัย Pakasai 8. ห้วยยูง Huai Yung การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเหนือคลองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเหนือคลอง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเหนือคลอง องค์การบริหารส่วนตำบลเหนือคลอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหนือคลอง (นอกเขตเทศบาลตำบลเหนือคลอง) องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะศรีบอยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะศรีบอยาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองขนาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองขนานทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองเขม้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองเขม้าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโคกยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกยางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตลิ่งชัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตลิ่งชันทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลปกาสัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปกาสัยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยยูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยยูงทั้งตำบล อ้างอิง หนืเอคลอง
เฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอร่อนพิบูลย์ และอำเภอเชียรใหญ่ ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นอำเภอเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในมหามงคลวโรกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี โดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอร่อนพิบูลย์ และอำเภอเชียรใหญ่ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2539 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเฉลิมพระเกียรติมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพระพรหม อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช และอำเภอปากพนัง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเชียรใหญ่ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเชียรใหญ่และอำเภอชะอวด ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอร่อนพิบูลย์ ประวัติ อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งขึ้นเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ ตามโครงการจัดตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี โดยแยกพื้นที่ตำบลเชียรเขา ตำบลสวนหลวง ตำบลดอนตรอ ของอำเภอเชียรใหญ่ และตำบลทางพูนของอำเภอร่อนพิบูลย์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. เชียรเขา Chian Khao แผนที่ 2. ดอนตรอ Don Tro 3. สวนหลวง Suan Luang 4. ทางพูน Thang Phun การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลทางพูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทางพูนทั้งตำบล เทศบาลตำบลดอนตรอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนตรอทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเชียรเขา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียรเขาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสวนหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวนหลวงทั้งตำบล อ้างอิง ฉเลิมพระเกียรติ นครศรีธรรมราช
งานสถาปัตยกรรมตะวันออก อาจแบ่งออกได้ตามประโยชน์ช่วงใช้ จึงมีทั้งที่อยู่อาศัยและสิ่งก่อสร้างในศาสนา และเนื่องจากประเทศในตะวันออกส่วนใหญ่อยู่ในโซนร้อน มีฝนชุกบ้าง มีอากาศแปรปรวนหนาวร้อนจัดบ้าง หลังคาของอาคารส่วนใหญ่จะมีจั่วสูง ซึ่งแตกต่างกับอินเดีย เพราะแม้ว่าจะเป็นประเทศแม่บทบาททางศิลปะและวัฒนธรรมของเอเซีย แต่ก็มิได้มีสิ่งก่อสร้างเฉพาะ ที่อยู่อาศัยเช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆ ทั้งนี้เป็นเพราะอากาศตามปกติของอินเดียออกจะแห้งแล้งและหนาวจัดในบางฤดู ที่อยู่อาศัยจึงสร้างขึ้นเพื่อป้องกันอากาศที่แปรปรวน แต่ประเทศทางตะวันออกไกลมีฝนตกชุก มีอากาศร้อน ที่อยู่อาศัยจึงหลังคาสูง และปลูกอยู่บนเสาสูง ลักษณะของสถาปัตยกรรมตะวันออกเป็นไปตามฐานะของบุคคลอย่างเห็นได้ชัด เช่น ปราสาทราชวังของกษัตริย์ หรือคฤหาสน์อันโอ่อ่าของคหบดี หรือกระท่อมไม้ไผ่ มุงหญ้าคาของคนในชนบท สิ่งเหล่านี้มิได้เป็นสิ่งแปลกประหลาด เพราะดูจะเหมือนกันทุกแห่งในโลก พิจารณาในด้านการศึกษารูปแบบการตกแต่งแล้ว จะเห็นความคิดสร้างสรรค์ตามความเหมาะสมยิ่งขึ้น เช่น ในถิ่นที่มีไม้มากก็จะใช้ไม้หรือในถิ่นที่มหาไม้ได้ยากกว่า ก็จะใช้วัสดุอย่างอื่น การสร้างที่อยู่อาศัยจึงขึ้นกับสิ่งแวดล้อมหลายอย่าง เช่น อุปกรณ์ ดินฟ้าอากาศ และพื้นเพสภาพความเป็นอยู่ของผู้คน สำหรับศาสนสถาน หรือ สิ่งก่อสร้างในศาสนานั้น แตกต่างกันออกไปจากที่อยู่อาศัย บ้างมีความมุ่งหมายให้เกิดความถาวรมั่นคง มีอายุยืนนาน จึงมักจะก่อสมร้างด้วยหิน หรือ อิฐปูนตามกำลังศรัทธา เช่น ในประเทศอินเดีย สมัยราชวงค์คุปตะ มีการเจาะภูเขาสร้างเป็น “ วิหารถ้ำ ” เช่น ถ้ำอาจันตะ มีอยู่ถึง 20 กว่าถ้ำ แต่ถ้าถ้ำประดิษฐ์สิ่งตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง จนเหนือความสามารถของมนุษย์ในปัจจุบันที่จะทำเช่นนั้นได้ การสร้างศาสนาสถานในลักษณะต่าง ๆ ของประเทศตะวันออก แม้ว่ามีแม่บทคือ อินเดีย แต่ก็ยังสามารถประดิษฐ์ให้เป็นแบบอย่างเฉพาะของแต่ละประเทศได้ นับว่าเป็นความคิดสร้างสรรค์ซึ่งคนสมัยก่อน ๆ ได้ฝากความคิด และฝีมือไว้เป็นอุทาหรณ์ การตกแต่งประดับประดาสิ่งก่อสร้างเฉพาะที่อยู่อาศัยย่อมแตกต่างกับศาสนสถานเพราะ ที่อยู่อาศัยนั้น มุ่งแสดงฐานะความสะดวกสบาย และความสุขของผู้อยู่อาศัยที่เป็นเจ้าของ แต่ศาสนสถานนั้นมุ่งจรรโลงศาสนา ทุ่มเทพลังความคิดและฝีมือเพื่อเสริสร้างความศรัทธาแก่มหาชน อาจทำตามผู้มีอำนาจบงการก็จริงอยู่ แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นสถานที่ทำให้เกิดความวิเวกจิตสงบ จึงมีการตกแต่งที่แตกต่างกันออกไปบ้าง เรื่องราวที่นำมาประกอบกับความเข้าใจในการตกแต่งอาจมีทั้งจิตรกรรมและประติมากรรม ซึ่งล้วนแล้วแต่เพื่อประโยชน์สุขทางศาสนาร่วมกันของมหาชนทั้งสิ้น สถาปัตยกรรม
โลกีและอิดุนน์ โลกี หรือวรรณกรรมบางฉบับเรียก โลเกอ (Loge) เป็นเทพเกเรในเทพปกรณัมนอร์ส แม้ว่าโลกีอยู่ร่วมกับอาศิรเทพ (Æsir) และได้รับการยกย่องเป็นเทพองค์หนึ่ง แต่แท้จริงแล้วเขามีบิดาเป็นยักษ์นามว่าฟาร์เบาติ (Fárbauti) และมีมารดาคือเลาเฟย์ (Laufey) สถานะของโลกิในแดนเทพนั้นได้รับการยอมรับผ่านการทำสัตย์สาบานดื่มเลือดเป็นพี่น้องกับจอมเทพโอดินน์ (Óðinn) โลกีมีอุปนิสัยที่คาดเดาไม่ได้ เขามักแกว่งไปมาระหว่างการเป็นผู้ช่วยเหลือและผู้สร้างหายนะให้แก่ทวยเทพ แต่ด้วยสติปัญญาอันเฉียบแหลมและความสามารถในการจำแลงกาย โลกีคือผู้อยู่เบื้องหลังการได้มาซึ่งสมบัติวิเศษสูงสุดของสวรรค์หลายชิ้น เช่น หอกกุงนีร์ (Gungnir), ค้อนมย็อลนีร์ (Mjöllnir) และยังเป็นผู้ให้กำเนิดม้าวิเศษแปดขาสเลย์ปนีร์ (Sleipnir) แต่อีกนัยหนึ่ง เขาก็เป็นบิดาของสามอสุรกายแห่งวันสิ้นโลก นักวิชาการมักตีความว่า โลกีคือบุคลาธิษฐานของความโกลาหล ผู้ท้าทายกฎเกณฑ์และข้ามเส้นแบ่งขอบเขตของสังคม ทั้งในแง่ของเผ่าพันธุ์และเพศสภาพ วางแผนฆ่าบัลเดอร์ โลกิมีความอิจฉาริษยาบัลเดอร์ (Baldr) เทพผู้เป็นที่รักของสรรพสิ่ง แม้ทราบดีว่าสรรพสิ่งในจักรวาลต่างเคยให้คำสัตย์สาบานว่าจะไม่มีวันทำร้ายบัลเดอร์ แต่ท้ายที่สุด โลกีก็ใช้อุบายสืบจนรู้ว่ามีสิ่งหนึ่งที่ถูกละเว้นนั่นคือ 'ต้นมิสเซิลโท' ไม้พุ่มเตี้ยที่ขึ้นอยู่รอบอาสการ์เดอร์ (Ásgarðr) โลกีอาศัยช่องโหว่นี้วางแผนหลอกให้ฮอดเดอร์ (Hǫðr) เทพแห่งความมืดผู้ตาบอด ยิงศรที่ทำจากกิ่งมิสเซิลโทใส่บัลเดอร์ เมื่อศรทะลุร่าง เทพบัลเดอร์ก็สิ้นชีพลงทันที สร้างความตกตะลึงให้กับทวยเทพทุกองค์ ด้วยเข้าใจว่าไม่มีสิ่งใดสามารถทำอันตรายเขาได้ ในขั้นนี้ ทวยเทพต่างมองว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงอุบัติเหตุอันน่าเศร้า ไม่มีผู้ใดระแคะระคายว่าโลกีคือผู้อยู่เบื้องหลัง โลกีวิวาทะ จุดแตกหักที่ทำให้โลกีกลายเป็นอริกับทวยเทพอย่างสมบูรณ์ คือเหตุการณ์ 'โลกีวิวาทะ' (Lokasenna) ซึ่งโลกีทั้งด่าทั้งแฉแหลกด้านดำมืดของเทพรายองค์กลางงานเลี้ยง โดยเฉพาะประเด็นการร่วมประเวณีที่ผิดจริยธรรม ทั้งยังหลุดปากาตนคือผู้อยู่เบื้องหลังการตายของบัลเดอร์ เทพแต่ละองค์ก็เถียงสู้โลกีไม่ได้ เมื่อถึงคราวเทพีซิฟ (Sif) ชายาของธอร์ โลกีแฉว่าซิฟเคยมีชู้กับตนเองและทรยศสามี ในจังหวะนั้นธอร์เดินเข้างานเลี้ยงมาพอดีก็โกรธมาก โลกียังคงกล่าวแฉและยั่วโมโหธอร์ต่อ จนธอร์เดือดดาลและเตรียมใช้กำลัง โลกีประเมินแล้วว่าธอร์เอาจริงจึงจำแลงกายเป็นปลาแล้วหนีไปกบดานอยู่ที่น้ำตก แต่สุดท้ายก็ถูกทวยเทพตามล่าและจับตัวได้ โลกีถูกลงทัณฑ์ ด้วยความโกรธแค้น ทวยเทพได้สาปบุตรคนรองของโลกิอย่างอย่างวาลี (Váli) ให้กลายเป็นหมาป่าบ้าคลั่ง หมาป่าวาลีพุ่งเข้าฉีกร่างผู้เป็นพี่ชายอย่างนาร์วิ (Narfi) จนขาดใจตาย ทวยเทพนำหินแหลมสามก้อนตั้งไว้ในถ้ำลึกไม่ระบุชื่อใต้บาดาล นำลำไส้ของนาร์วิไปทำเป็นตรวนเวทที่กลายสภาพเป็นเหล็กกล้า พร้อมกับแขวนงูพิษไว้เหนือหัวให้หยดพิษใส่หน้าโลกีเพียงผู้เดียว เมื่อวาระแห่งรักนาร็อก (Ragnarök)โลกีจะทำลายพันธนาการและผันตัวเป็นผู้นำกองทัพแห่งความตาย ล่องเรือนากัลฟาร์ (Naglfar) เข้าห้ำหั่นกับทวยเทพ โดยเขามีชะตากรรมที่จะต้องสู้รบและสิ้นชีพไปพร้อมกับเทพเฮย์มดัลเลอร์ (Heimdallr) บุตรแห่งโลกี บุตรที่เกิดกับนางยักษ์ อังเกอร์โบดา (Angrboða) เฟ็นรีร์ (Fenrir) หมาป่าอสูรยักษ์ ยอร์มุงกันเดอร์ (Jǫrmungandr) พญางูแห่งมิดการ์เดอร์ เฮ็ล (Hel) เทพีผู้ปกครองยมโลก บุตรที่เกิดกับเทพี ซิกึน (Sigyn) นาร์วิ (Narfi) วาลี (Váli) บุตรที่เกิดกับม้าเพศผู้ สวาดิลวารี (Svaðilfari) สเลย์ปนีร์ (Sleipnir) ม้าแปดขาที่วิ่งได้เร็วที่สุดในเก้าภพ อ้างอิง Lok
ความดันเลือด (ย่อ: BP) หรือที่เรียกว่า ความดันเลือดแดง เป็นความดันที่เกิดจากเลือดหมุนเวียนกระทำต่อผนังหลอดเลือด และเป็นหนึ่งในอาการแสดงชีพที่สำคัญ คำว่า 'ความดันเลือด' โดยไม่เจาะจงปกติหมายถึง ความดันเลือดแดงของการไหลเวียนเลือดทั่วกาย ระหว่างหัวใจเต้นแต่ละครั้ง ความดันเลือดแปรผันระหว่างความดันสูงสุด (ช่วงการบีบตัวของหัวใจ) และความดันต่ำสุด (ช่วงหัวใจคลายตัว) ความดันเลือดในการไหลเวียนเลือดเกิดจากการสูบของหัวใจเป็นหลัก ผลต่างของความดันเลือดเฉลี่ยเป็นผลให้เลือดไหลจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งในการไหลเวียนเลือด อัตราการไหลของเลือดเฉลี่ยขึ้นอยู่กับทั้งความดันเลือดและความต้านทานต่อการไหลของหลอดเลือด ความดันเลือดเฉลี่ยลดลงเมื่อเลือดไหลเวียนเคลื่อนห่างจากหัวใจผ่านหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดฝอย เนื่องจากการสูญเสียพลังงานกับความหนืด ความดันเลือดเฉลี่ยลดลงตลอดทั้งการไหลเวียนเลือด แม้ส่วนมากจะตกลงในหลอดเลือดแดงเล็กและหลอดเลือดแดงจิ๋ว (arteriole) ความโน้มถ่วงมีผลต่อความดันเลือดผ่านแรงอุทกสถิต (คือ ระหว่างยืน) และลิ้นในหลอดเลือดดำ การหายใจและการสูบจากการบีบตัวของกล้ามเนื้อลายยังผลต่อความดันในหลอดเลือดดำ + การจำแนกความดันเลือดสำหรับผู้ใหญ่, หมวดหมู่ ความดันช่วงหัวใจบีบ, mm Hg ความดันช่วงหัวใจคลาย, mm Hg ความดันเลือดต่ำ ปกติ 90–119 60–79 ก่อนความดันเลือดสูง 120–139 80–89 ความดันเลือดสูงระยะที่ 1 140–159 90–99 ความดันเลือดสูงระยะที่ 2 160–179 100–109 ภาวะฉุกเฉินเหตุความดันเลือดสูง ≥ 180 ≥ 110 อ้างอิง ความดันโลหิต
ละงู (มลายูไทรบุรี: لاڬو ; Lagu, ลากู) เป็นอำเภอในจังหวัดสตูล เดิมเป็นตำบลในการปกครองของ อำเภอทุ่งหว้า ได้แยกเป็นกิ่งอำเภอ พ.ศ. 2452 ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2473 ทางราชการย้ายที่ว่าการอำเภอทุ่งหว้ามาตั้งที่กิ่งอำเภอละงู และต่อมาได้จัดตั้งขึ้นเป็น อำเภอละงู จนถึงปัจจุบัน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอละงู มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งหว้า ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอมะนัง อำเภอควนกาหลง และอำเภอท่าแพ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าแพ และทะเลอันดามัน ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน ประวัติ ละงู มาจากภาษามลายูโบราณ โดยเพี้ยนมาจากคำว่า ลากู ซึ่งแปลว่า 'ซื้อง่ายขายคล่อง' ในอดีตเป็นเมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก เคยมีฐานะเป็นกิ่งอำเภอละงู ขึ้นอยู่กับอำเภอทุ่งหว้า ในปี พ.ศ. 2452 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2473 โดยย้ายที่ว่าการอำเภอทุ่งหว้า มาตั้งที่บ้านควน และรวม 7 ตำบล คือ ตำบลแหลมแค ตำบลโตละเหนือ ตำบลโตละใต้ ตำบลปากบารา ตำบลปากละงู ตำบลกาแบง ตำบลโกตา ตั้งเป็น อำเภอละงู ส่วนที่ว่าการกิ่งอำเภอละงู ไปตั้งที่ทุ่งหว้า ตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งหว้า แทน ในปี พ.ศ. 2516 กิ่งอำเภอทุ่งหว้า ในการปกครองอำเภอละงู ได้แยกเป็นอำเภอออกไป ก่อนที่ปี พ.ศ. 2521 ได้แยกพื้นที่หมู่ 5–10, 14–16 (ในขณะนั้น) ของตำบลเขาขาว ตั้งเป็น ตำบลน้ำผุด เป็นตำบลลำดับที่ 6 จนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอละงูแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. กำแพง Kamphaeng 2. ละงู La-ngu 3. เขาขาว Khao Khao 4. ปากน้ำ Pak Nam 5. น้ำผุด Nam Phut 6. แหลมสน Laem Son การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอละงูประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลกำแพง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกำแพง เทศบาลตำบลกำแพงเมืองใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกำแพง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลกำแพง) องค์การบริหารส่วนตำบลละงู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละงูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาขาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาขาวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปากน้ำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำผุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำผุดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมสน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมสนทั้งตำบล อ้างอิง ละงู
เลิศไทย ใหม่เมืองคอน นักมวยสากลชาวไทย สถิติการชก 11 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 4) แพ้ 6 ประวัติ เลิศไทยขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนน บันลือศักดิ์ ป.ภูเบศร ขึ้นชกอีกครั้ง แพ้คะแนน เด่นชัยภูมิ ป.ภูเบศร จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เวทีมวยราชดำเนินรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 แพ้คะแนน ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง และในการชกมวยสากลครั้งที่สี่เท่านั้น เลิศไทยก็ขึ้นชกกับหยกไท ศิษย์ อ. อดีตแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก ซึ่งเลิศไทยเป็นฝ่ายแพ้ไปเพียงแค่คะแนนเท่านั้น ใน พ.ศ. 2542 เลิศไทยขึ้นชกชนะนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น 2 ครั้ง ก็ได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทที่อินโดนีเซีย เมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2534 แพ้น็อค โซเลห์ ซุนดาวา ยก 7 หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ เลิศไทยขึ้นชกมวยลสากลในไทยอีกไม่กี่ครั้ง หลังจากที่ชกแพ้น็อค ซูกิ โรเซนซเวก ยก 4 เขาก็แขวนนวมไป เกียรติประวัติ เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 5 มี.ค. 2543 แพ้น็อค โซเลย์ ซุนโดวา (อินโดนีเซีย) ยก 7 ที่ อินโดนีเซีย อ้างอิง สถิติการชก boxrec.com หมวดหมู่ :นักมวยสากลชาวไทยรุ่นเฟเธอร์เวท
อักษรจูร์เชน ประดิษฐ์โดย วันยัน ซิยิน เมื่อ พ.ศ. 1663 ใช้เป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 1665 ต้นแบบมาจากอักษรคีตันและอักษรจีน พบอักษรนี้ ในเอกสารและจารึก ของจักรวรรดิจูร์เชน เอกสารสมัยราชวงศ์หมิง และจารึกสมัยราชวงศ์หมิง อายุราวพ.ศ. 1956 ชาวจูร์เชนอาศัยอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแมนจูเรียมาก่อนพ.ศ. 1600 ในพ.ศ. 1658 ได้ปกครองดินแดนกว้างขวาง ทางภาคเหนือของจีน รวมทั้งเขตของชาวคีตัน และตั้งราชวงศ์จินขึ้น ราชวงศ์จินเสียให้มองโกลเมื่อพ.ศ. 1777 ชาวจูร์เชนเป็นที่รู้จักอีกครั้ง ในนามชาวแมนจู เมื่อเข้าปกครองประเทศจีน ทั้งประเทศ และตั้งราชวงศ์ชิงขึ้น ลักษณะ อักษรจูร์เชนมี 720 ตัว เป็นผสมของรูปอักษร ที่แสดงคำและการออกเสียง คำประสมใช้อักษร 2 ตัวขึ้นไปประสมกัน ใช้เขียน ภาษาจูร์เชน/แมนจู มีชาวแมนจู 9 ล้านคนทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน แต่มีผู้พูดภาษาแมนจูเพียง 70 – 1,000 คน ส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีนกลาง ในซินเกียงทางตะวันตกของจีน มีชาวซิโบราว 27,000 คน พูดภาษาใกล้เคียงกับภาษาแมนจู ชาวซิโบอพยพเข้าสู่ซินเกียงเมื่อราว พ.ศ. 2307 อ้างอิง รูปและการออกเสียงของอักษรจูร์เชน-Omniglot.com จูร์เชน
ฟุตบอล ฟุตบอล หรือ ซอกเกอร์ เป็นกีฬาประเภททีมที่เล่นระหว่างสองทีมโดยแต่ละทีมมีผู้เล่น 11 คน โดยใช้ลูกบอล เป็นที่ยอมรับอย่างแพร่หลายว่าเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมมากที่สุดในโลก โดยจะเล่นในสนามหญ้าสี่เหลี่ยมผืนผ้า หรือ สนามหญ้าเทียม โดยมีประตูอยู่กึ่งกลางที่ปลายสนามทั้งสองฝั่ง เป้าหมายคือทำคะแนนโดยพาลูกฟุตบอลให้เข้าไปยังประตูของฝ่ายตรงข้าม ในการเล่นทั่วไปผู้รักษาประตูจะเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียวที่สามารถใช้มือหรือแขนกับลูกฟุตบอลได้ ส่วนผู้เล่นอื่นๆจะใช้เท้าในการเตะลูกฟุตบอลไปยังตำแหน่งที่ต้องการ บางครั้งอาจใช้ลำตัว หรือ ศีรษะ เพื่อสกัดลูกฟุตบอลที่ลอยอยู่กลางอากาศ โดยทีมที่พาลูกฟุตบอลเข้าประตูฝ่ายตรงข้ามได้มากกว่าจะเป็นผู้ชนะ ถ้าคะแนนเท่ากันให้ถือว่าเสมอ แต่ในบางเกมที่เสมอกันในช่วงเวลาปกติแล้วต้องการหาผู้ชนะจึงต้องมีการต่อเวลาพิเศษ และ/หรือยิงลูกโทษขึ้นอยู่กับกฎระเบียบของรายการแข่งขันนั้นๆ โดยกฎกติกาการเล่นสมัยใหม่จะถูกรวบรวมขึ้นในประเทศอังกฤษ โดยสมาคมฟุตบอลอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2406 ได้กำเนิดกติกาฟุตบอลเพื่อเป็นแนวทางกติกาการเล่นในปัจจุบัน ฟุตบอลในระดับนานาชาติจะถูกวางระเบียบโดยฟีฟ่า ซึ่งรายการแข่งขันที่มีเกียรติสูงสุดในระดับนานาชาติคือการแข่งขันฟุตบอลโลกซึ่งจะจัดขึ้นทุกๆ 4 ปี อ่านต่อ...
พรหมคีรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอพรหมคีรีตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนบพิตำและอำเภอท่าศาลา ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าศาลาและอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชและอำเภอลานสกา ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพิปูน ประวัติ เดิมอำเภอพรหมคีรีอยู่ในการปกครองของอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2517 กระทรวงมหาดไทยประกาศให้ตำบลพรหมโลก ตำบลบ้านเกาะ ตำบลอินคีรี และตำบลทอนหงส์ตั้งเป็น กิ่งอำเภอพรหมคีรี และยกฐานะให้เป็น อำเภอพรหมคีรี เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอพรหมคีรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 39 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. พรหมโลก Phrommalok แผนที่ 2. บ้านเกาะ Ban Ko 3. อินคีรี In Khiri 4. ทอนหงส์ Thon Hong 5. นาเรียง Na Riang การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอพรหมคีรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลทอนหงส์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลทอนหงส์ เทศบาลตำบลพรหมโลก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพรหมโลกและบางส่วนของตำบลบ้านเกาะ เทศบาลตำบลพรหมคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรหมโลก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก) องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเกาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเกาะ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก) องค์การบริหารส่วนตำบลอินคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินคีรีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทอนหงส์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทอนหงส์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลทอนหงส์) องค์การบริหารส่วนตำบลนาเรียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเรียงทั้งตำบล สถานศึกษา โรงเรียนพรหมคีรีพิทยาคม โรงเรียนบ้านเกาะวิทยา วิทยาลัยการอาชีพพรหมคีรี (ปวช./ปวส.) วิทยาลัยช่างศิลป์นครศรีธรรมราช โรงพยาบาล โรงพยาบาลพรหมคีรี สถานที่สำคัญ พระตำหนักเมืองนคร วัดเขาขุนพนม เช่น ถ้ำตากฟ้า , อนุสาวรียสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช วัดเขาปูน แหล่งท่องเที่ยว น้ำตกพรหมโลก น้ำตกอ้ายเขียว น้ำตกวังลุง (น้ำตกสองรัก) เทศกาลประจำอำเภอ งานวันชาวสวน เป็นงานที่จัดโดยอำเภอพรหมคีรี ร่วมกับส่วนราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ ชมรมไม้ผล ชมรมกำนันผู้ใหญ่บ้าน ภาคเอกชน และประชาชนชาวพรหมคีรี จัดงาน “วันชาวสวน” ขึ้นเพื่ออนุรักษ์ประเพณีการจัดงานวันชาวสวนพรหมคีรี สร้างเสริมสนับสนุนการประกอบอาชีพทางการเกษตรของประชาชนอำเภอพรหมคีรีที่ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำการเกษตร เพื่อให้เกษตรกรได้พัฒนาผลผลิตให้มีคุณภาพเพิ่มมูลค่าผลผลิตสร้างรายได้สร้างอาชีพที่มั่นคงยั่งยืนให้กับเกษตรกรตลอดจนอนุรักษ์วัฒนธรรมท้องถิ่น เผยแพร่ผลผลิตทางด้านการเกษตรของอำเภอพรหมคีรีให้เป็นที่ยอมรับและรู้จักอย่างแพร่หลายมากยิ่งขึ้น พรหมคีรี
นิคหิต ( निग्गहीत) หรือ นฤคหิต ( นิคฺฤหีต) หรือ หยาดน้ำ (อฺ) มีลักษณะเป็นวงกลม หยาดน้ำค้าง (อํ) มีลักษณะวงกลมเล็ก ๆ ใช้ประสมสระ อึ และ อำ ในการเขียนภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมรด้วยอักษรไทย ใช้นิคหิตเติมเหนือพยัญชนะแทนเสียง ง และ ม เช่น เช่น จํหัน อ่านว่า จังหัน, ชุํนุํ อ่านว่า ชุมนุม นอกจากนี้ในภาษาสันสกฤตจะใช้นิคหิตแทนเสียง อะ, อิ, อุ อีกด้วย ตัวอย่างเช่น อมตะ → อมฤต, นิคหิต → นฤคหิต, ปุจฉา → ปฤจฉา ในภาษาสันสกฤตเรียกว่า อนุสวาร (เทวนาครี अनुस्वार, อนุสฺวาร ( अनु- อนุ- + स्वार สฺวาร) หมายถึง เสียงข้างหลัง) เป็นเครื่องหมายที่ใช้กำกับเสียงนาสิก การออกเสียงขึ้นกับสระที่อยู่ข้างหน้า เช่น ผลํ ออกเสียง ผะลัม, ปุรึ/ปุริํ/ปุริ ออกเสียง ปุริม, มีมำสา ออกเสียง มีมามสา เป็นต้น ในภาษาอินเดียจำนวนหนึ่ง มีการใช้เครื่องหมายดังกล่าว โดยมากเป็นวงกลมขนาดเล็กวางไว้เหนือพยัญชนะ แต่อาจใช้รูปแบบอื่น ๆ ได้ตามชนิดของอักษร และการออกเสียงแตกต่างกันไปตามแต่ระบบเสียงในภาษานั้น ๆ การประสมรูป การประสมรูป ปรากฏ ใช้เป็นสระ สัทอักษรสากล (พยัญชนะต้น) + นิคหิต ◌ํ อัง, อัม (ภาษาบาลี) (พยัญชนะต้น) + นิคหิต + ลากข้าง ◌ำ อำ (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + นิคหิต ◌ึ อึ คำที่ประสมด้วยสระอำส่วนใหญ่ออกเสียงเหมือน อัม แต่ก็มีบางคำที่นิยมออกเสียงเหมือน อาม เช่น น้ำ (น้าม) เป็นต้น -ํ