bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านท้องคุ้ง ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน วัดท้องคุ้งตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ชื่อวัดตั้งตามชื่อหมู่บ้าน ผู้บริจาคที่ดินให้วัดคือ นายเทียนและนางผวน เกิดทอง เดิมนั้นที่ตั้งวัดอยู่ระหว่างวัดมงคลโคธาวาสกับวัดโคธาราม ห่างกันประมาณ 5 กิโลเมตร เมื่อมีงานเทศกาลต่าง ๆ เช่น วันสงกรานต์ วันเข้าพรรษา ชาวบ้านท้องคุ้งไม่สะดวกในการเดินทาง เพราะต้องอาศัยเดินทางโดยทางเรือ จึงคิดที่จะสร้างวัดขึ้นโดยการนำของนายเทียน เกิดทอง วัดท้องคุ้งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 44 เมตร ในด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรมบาลีและสามัญ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525 และมีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด สิ่งโดดเด่นของวัด คือมีรูปปั้นท้าวพญายมหน้าตาขึงขัง น่าเกรงขาม นั่งอยู่บนหลังคาเมรุตรงบันไดทางขึ้น มือหนึ่งถือบัญชีบุญบัญชีบาป อีกมือหนึ่งชี้ลงมาด้านล่าง สร้างขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 ผู้ริเริ่มสร้างคือ พระครูมงคลสมณานุวัตร เจ้าอาวาส มูลเหตุที่สร้างเนื่องจากเวลามีงานศพหรืองานบุญอื่น ๆ ภายในวัดมักมีชาวบ้านดื่มสุรากันเป็นประจำ เมื่อได้ตักเตือน ชาวบ้านก็เลี่ยงโดยการนำเหล้าใส่ขวดน้ำหรือขวดเครื่องดื่มชูกำลัง ทางวัดเขียนป้ายห้ามดื่มสุราในวัด แต่ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ เจ้าอาวาสจึงได้ให้ช่างปั้นรูปท้าวพญายม มีการจัดพิธีไหว้ท้าวพญายมขึ้นในวันแรม 5 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี อ้างอิง ท้องคุ้ง
วัดนินสุขาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางบอนเหนือ เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร วัดนินสุขารามได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2508 และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2511 โดยนายนินและนางทองสุข ชูสังข์ ได้สละที่ดินจำนวน 25 ไร่ เพื่อสร้างวัด จึงได้ตั้งชื่อวัดตามผู้บริจาค ก่อสร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2513 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2514 และสร้างปูชนียวัตถุต่าง ๆ ในอุโบสถ โดยมีหลวงพ่อพุทธชินราชจำลองเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นองค์พระประธาน พร้อมด้วยรูปหล่อพระอัครสาวกเบื้องซ้ายเบื้องขวา พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร พระพุทธรูปปางลีลาหน้าอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2521 และได้กำหนดจัดงานพิธีผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2522 อุโบสถมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หลังคาลด 3 ชั้น หน้าบันปั้นเป็นพระพุทธรูปปางนาคปรก จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถเป็นเหตุการณ์ในพุทธประวัติ ในวัดยังมีศาลเจ้าพ่อสมรักษ์ ก่อตั้งขึ้นด้วยความเชื่อจากการเกิดอสุนีบาต (ฟ้าผ่า) ขึ้นบ่อยครั้งในเขตวิสุงคามสีมา อ้างอิง นินสุขาราม
ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล เป็นชื่อเรียกโดยรวมของวิธภาษาต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสที่ใช้กันในประเทศบราซิลซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสรูปแบบที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลพูดโดยผู้อยู่อาศัยในบราซิลเกือบทั้งหมดประมาณ 203 ล้านคน และพูดกันอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวบราซิลพลัดถิ่นซึ่งในปัจจุบันประกอบด้วยชาวบราซิลประมาณสองล้านคนที่อพยพไปยังประเทศอื่น Freddie ผู้พูดภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลมีความแตกต่างจากภาษาถิ่นต่าง ๆ ที่พูดในประเทศโปรตุเกสและประเทศที่พูดภาษาโปรตุเกสในแอฟริกา (โดยเฉพาะในด้านสัทวิทยาและสัทสัมพันธ์) ภาษาโปรตุเกสในประเทศกลุ่มหลังนี้มีแนวโน้มที่จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปร่วมสมัย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการปกครองระบบอาณานิคมของโปรตุเกสในประเทศเหล่านี้สิ้นสุดลงช้ากว่าในบราซิล แม้จะมีความแตกต่างกันมากระหว่างวิธภาษาพูด แต่ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลและแบบยุโรปก็มีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยในภาษาเขียนที่เป็นทางการ (คล้ายคลึงกับความแตกต่างที่พบระหว่างภาษาอังกฤษแบบอเมริกันกับแบบบริติชในหลาย ๆ ด้าน) และยังสามารถเข้าใจซึ่งกันและกันได้ ใน ค.ศ. 1990 ประชาคมประเทศผู้ใช้ภาษาโปรตุเกส ซึ่งรวมตัวแทนจากทุกประเทศที่ใช้ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาทางการได้บรรลุความตกลงว่าด้วยการปฏิรูปอักขรวิธีภาษาโปรตุเกสเพื่อรวมมาตรฐานที่ใช้ในบราซิลกับมาตรฐานที่ใช้ในประเทศอื่น ๆ เข้าเป็นหนึ่งเดียว การปฏิรูปอักขรวิธีนี้เริ่มมีผลบังคับในบราซิลตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 ส่วนในโปรตุเกส ประธานาธิบดีโปรตุเกสได้ลงนามร่างกฎหมายการปฏิรูปเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยกำหนดให้มีระยะเวลาเปลี่ยนผ่านซึ่งในระหว่างนี้อักขรวิธีจากมาตรฐานทั้งสองจะปรากฏร่วมกัน ระยะเปลี่ยนผ่านในบราซิลสิ้นสุดลงในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ในขณะที่ระยะเปลี่ยนผ่านในโปรตุเกสได้สิ้นสุดลงก่อนหน้านั้นแล้วในปีเดียวกัน ภาษาถิ่นต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลอาจแตกต่างกันในด้านต่าง ๆ เช่น การออกเสียงสระ ทำนองเสียงพูด เป็นต้น แม้ว่าจะยังคงเข้าใจซึ่งกันและกันได้ก็ตาม อ้างอิง บราซิล โปรตุเกสแบบบราซิล
ภาษามีรังดา เป็นภาษาหรือวิธภาษาหนึ่งของกลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออน ใช้พูดกันอย่างประปรายในเขตเทศบาลมีรังดาดูโดรู, มูกาโดรู และวีมีโยซูทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส รัฐสภาโปรตุเกสรับรองภาษานี้ควบคู่ไปกับภาษาโปรตุเกสในกิจการท้องถิ่นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2541 ตามกฎหมายเลขที่ 7/99 ลงวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2544 ภาษามีรังดาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสำนักงานภาษาที่มีผู้ใช้น้อยแห่งยุโรป (European Bureau for Lesser-Used Languages) ซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะส่งเสริมการอยู่รอดของบรรดาภาษายุโรปที่มีผู้พูดน้อยที่สุด ภาษามีรังดาสืบเชื้อสายมาจากวิธภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดกันในอดีตราชอาณาจักรเลออนทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย แต่มีระบบเสียง ระบบหน่วยคำ และวากยสัมพันธ์เป็นเอกเทศ และยังมีทั้งคำโบราณและคำใหม่ที่ทำให้ภาษานี้แตกต่างจากบรรดาวิธภาษาสมัยใหม่ของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดในประเทศสเปน เนื่องจากความแตกต่างดังกล่าวและความโดดเดี่ยวทางการเมืองจากดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาอัสตูเรียส-เลออน ภาษามีรังดาจึงมีบรรทัดฐานการสะกดที่แตกต่างจากบรรทัดฐานสำหรับภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่ใช้ในสเปน อ้างอิง มีรังดา มีรังดา
ภาษารูมันช์ เป็นภาษา (หรือกลุ่มของภาษา) โรมานซ์ที่ใช้พูดกันอย่างแพร่หลายในรัฐเกราบึนเดินทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษารูมันช์ได้รับการรับรองให้เป็นภาษาประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 และเป็นภาษาทางการในการติดต่อกับประชาชนที่พูดภาษารูมันช์ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ร่วมกับภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลี นอกจากนี้ยังมีสถานะทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลีในรัฐเกราบึนเดิน และใช้เป็นสื่อการเรียนการสอนในโรงเรียนในพื้นที่ที่พูดภาษารูมันช์ ภาษารูมันช์เป็นหนึ่งในภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละตินสามัญของจักรวรรดิโรมันซึ่งเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้เข้ามาแทนที่ภาษากลุ่มเคลต์และไรติอาที่ใช้พูดกันก่อนหน้านี้ในพื้นที่ ภาษารูมันช์ยังคงรักษาคำศัพท์จำนวนไม่มากนักจากภาษาเหล่านี้ โดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาเยอรมันในด้านวงศัพท์และไวยากรณ์ งานเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการระบุว่าเป็นภาษารูมันช์มีอายุย้อนไปได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 แต่งานชิ้นสำคัญยังไม่ปรากฏจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อวิธภาษาเขียนระดับภูมิภาคต่าง ๆ เริ่มพัฒนาขึ้น อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการใช้ภาษารูมันช์ค่อย ๆ ถอยร่นสู่พื้นที่ปัจจุบันตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา โดยถูกแทนที่ด้วยภาษาถิ่นกลุ่มอะเลมันนีและไบเอิร์นในพื้นที่อื่น จากสำมะโนประชากรของสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2000 มีชาวสวิส 35,095 คน (27,038 คนในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในรัฐเกราบึนเดิน) ระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง 'ใช้การได้ดีที่สุด' และมีชาวสวิส 61,815 คนระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง 'พูดเป็นประจำ' ใน ค.ศ. 2010 สวิตเซอร์แลนด์เปลี่ยนมาใช้ระบบการประเมินรายปีซึ่งนำทะเบียนราษฎรรายเทศบาลมารวมกับการสำรวจในจำนวนจำกัด ณ ค.ศ. 2017 มีผู้พูดภาษารูมันช์จำนวน 44,354 คนในสวิตเซอร์แลนด์ หรือร้อยละ 0.85 ของประชากรสวิสทั้งหมด และมีผู้พูดภาษานี้จำนวน 28,698 คนในรัฐเกราบึนเดิน หรือร้อยละ 14.7 ของประชากรรัฐเกราบึนเดินทั้งหมด ภาษารูมันช์ประกอบด้วยภาษาถิ่นหลัก 5 ภาษา ได้แก่ ซูร์เซลวา, ซุตซิลวัน, ซูร์เมย์รา, ปูเตร์ และวาลาแดร์ แต่ละภาษาถิ่นมีภาษาเขียนที่ได้รับการวางมาตรฐานเป็นของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีการเสนอภาษาเขียนเพื่อให้เป็นมาตรฐานกลางที่มีชื่อว่า ภาษารูมันช์แบบเกราบึนเดิน ใน ค.ศ. 1982 แต่ไม่เป็นที่ยอมรับเท่าไรนักในหมู่ผู้พูดภาษารูมันช์ อ้างอิง รูมันช์
ภาษาคอร์ซิกา เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งจากสาขาอิตาลี-แดลเมเชียที่ใช้พูดกันเป็นหลักบนเกาะคอร์ซิกาในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ภาษาคอร์ซิกามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิธภาษาตอสคานาต่าง ๆ จากคาบสมุทรอิตาลี ดังนั้นจึงมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอิตาลีมาตรฐานซึ่งมีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นฟลอเรนซ์ ภายใต้อิทธิพลอันยาวนานเหนือเกาะคอร์ซิกาของสาธารณรัฐปิซาและสาธารณรัฐเจนัว ภาษาคอร์ซิกาเคยมีบทบาทเป็นภาษาท้องถิ่นร่วมกับภาษาอิตาลีซึ่งเป็นภาษาราชการของเกาะ เมื่อ ค.ศ. 1859 ภาษาอิตาลีถูกแทนที่ด้วยภาษาฝรั่งเศสเนื่องจากฝรั่งเศสเข้าครอบครองสาธารณรัฐเจนัวเมื่อ ค.ศ. 1768 ในอีกสองศตวรรษต่อมา การใช้ภาษาฝรั่งเศสแทนภาษาอิตาลีเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ชาวเกาะทั้งหมดมีความรู้ภาษาฝรั่งเศสในระดับทำงานเมื่อฝรั่งเศสได้รับการปลดปล่อยเมื่อ ค.ศ. 1945 ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเกาะได้เปลี่ยนแนวทางการใช้ภาษาจนกระทั่งไม่เหลือผู้รู้ภาษาคอร์ซิกาเพียงภาษาเดียวเมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อถึง ค.ศ. 1995 ชาวเกาะประมาณร้อยละ 65 มีความเชี่ยวชาญในภาษาคอร์ซิกาในระดับหนึ่ง และส่วนน้อยประมาณร้อยละ 10 ใช้ภาษาคอร์ซิกาเป็นภาษาที่หนึ่ง บนเกาะซาร์ดิเนียของอิตาลียังมีการพูดและการเขียนภาษาบางภาษาที่มีต้นกำเนิดจากภาษาคอร์ซิกา แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาซาร์ดิเนียและในปัจจุบันถือว่าเป็นภาษาต่างหาก อ้างอิง คอร์ซิกา คอร์ซิกา
วัดศาลเจ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านมะขาม ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีอาณาเขตติดต่อกับวัดมะขาม แม่น้ำเจ้าพระยา และคลองเชียงราก ประวัติ ประวัติการสร้างวัดมีคำบอกเล่าแตกต่างกันไป บ้างว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เนื่องจากตั้งอยู่ปากคลองศาลเจ้า จึงตั้งชื่อวัดตามทำเลที่ตั้ง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2333 ผู้สร้างเป็นชาวรามัญที่อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่า เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร อีกตำนานหนึ่งเล่าว่า สร้างเมื่อปลายกรุงศรีอยุธยา โดยเจ้าน้อยมหาพรหม บุตรเจ้าเมืองฝ่ายเหนือ เป็นผู้มีวิชาไสยศาสตร์แก่กล้า ได้ล่องแพมาตามแม่น้ำเจ้าพระยาจนมาถึงวัดมะขามในและได้พบกับพระภิกษุเชื้อสายรามัญนามว่า พระอาจารย์รุ ทั้งสองได้ทดสอบวิชากัน เจ้าน้อยมหาพรหมเกิดความเคารพเลื่อมใสในวิทยาคมของพระอาจารย์รุ จึงขอสร้างวัดและศาลขึ้น แล้วตั้งชื่อว่าวัดศาลเจ้า มีที่มาของชื่อจากศาลที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้างขึ้น อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถซึ่งเจ้าน้อยมหาพรหมสร้างถวายในสมัยพระอาจารย์รุ ได้รับการบูรณะใหม่ในเวลาต่อมา เจดีย์แบบรามัญ ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระพุทธรูปที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้าง ประชาชนมักมากราบไหว้เจ้าพ่อวัดศาลเจ้า ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารแบบจีนสูง 3 ชั้น ตั้งอยู่ริมน้ำ ส่วนด้านบนนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอีกด้วย และวัดมีศาลเซียนแปะ ฆราวาสชาวจีนผู้เรืองเวท ส่วนใหญ่นิยมมาขอพรเรื่องการเงินการงาน การทำธุรกิจการค้าให้เจริญรุ่งเรือง บริเวณวัดยังมีตลาดริมน้ำวัดศาลเจ้า เปิดทุกวันเสาร์ วันอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ อ้างอิง ศาลเจ้า ศาลเจ้า
วัดบางมดโสธราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ประวัติ วัดบางมดโสธรารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2495 เจ้าภาพถวายที่สร้างวัดคือ คุณตาคราม คุณยายเปร่ง ชูสิน คุณพ่อเล็ก คุณแม่กรุด วาสนสมพงษ์ พร้อมบุตรธิดา และคุณโยมกิ่ง พัฒนเจริญ โดยมีพระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ ฐิตวังโส (หลวงเตี่ย) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ เนื่องจากยังเป็นบริเวณทุ่งนาอยู่ ชาวบ้านในละแวกนี้จึงมักเรียกชื่อว่า สำนักสงฆ์กลางนา ต่อมาสำนักสงฆ์แห่งนี้ได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น จากนั้นเรียกชื่อว่า วัดเกตุแก้วโสธราราม แต่ยังไม่เป็นทางการ จนมาถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นวัดในพุทธศาสนา มีชื่อว่า 'วัดบางมดโสธราราม' อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ อุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อปี พ.ศ. 2550 เป็นอุโบสถ 3 ยุค คือ สมัยอยุธยา ลพบุรี สุโขทัย ลายวิจิตรแบบไทย ในอุโบสถมีพระประธานองค์ใหญ่ (หลวงพ่อเพชรจำลองจากวัดท่าหลวง จังหวัดพิจิตร) และมีพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายกเมื่อปี พ.ศ. 2549 นอกจากนั้นยังมีศพอดีตเจ้าอาวาสไม่เน่า ไม่เปื่อย ประดิษฐานไว้ที่โลงแก้ว และหลวงพ่อโอภาสีแกะสลักเป็นไม้มงคลองค์ใหญ่สูง 5 เมตร มีหลวงพ่อทันใจองค์สูง 4 เมตร เจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นทองเหลืองและเป็นไม้มงคล พระสีวลีองค์ใหญ่ รายนามเจ้าอาวาส พระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ พระครูปลัดน่วม ชินวโร พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท) อ้างอิง บางมดโสธราราม
แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว1 - ฮาโกเนะ, 2 - มานาซูรุ, 3 - ยูงาวาระ อำเภออาชิงาราชิโมะ เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร เมืองและหมู่บ้าน เมืองฮาโกเนะ เมืองยูงาวาระ เมืองมานาซูรุ ประวัติศาสตร์ แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะในอดีต อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ลำดับเวลา หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004 อาชิงาราชิโมะ
วัดเต็มรักสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหนองผักตบ ตำบลบางคูรัด อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ประวัติ วัดเต็มรักสามัคคีสร้างเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 เดิมในชุมชนไม่มีวัด นายวัฒนา นางปลั่ง และนางปลอด เต็มรัก เห็นว่าในบริเวณนี้ควรมีวัดในชุมชน นางปลั่งและนางปลอดจึงได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 13 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา ส่วนนายวัฒนาเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 และใช้ชื่อวัดว่า 'วัดเต็มรักสามัคคี' ตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินและผู้ดำเนินการจัดตั้งและก่อสร้างวัด อาคารเสนาสนะ เมื่อแรกสร้างวัดไม่มีอุโบสถ มีแต่ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิ และหอสวดมนต์ จนได้สร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 6 เมตร 22 เมตร ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน อุโบสถตั้งอยู่บนฐานเอวขันแบบฐานปัทม์ วิหารจัตุรมุขอยู่ติดกับอุโบสถทางด้านทิศเหนือ ผนังเป็นหินอ่อนมีมุข 4 มุข ส่วนยอดเป็นทรงมณฑปยอดเหมแต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น วัดมีพระปฐมเจดีย์จำลองตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของวิหาร ภายในอาคารนี้ใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ศาลาการเปรียญมีหลังคาไม่มีชั้นลด พาไลต่อออกเป็นชายคาทั้ง 4 ด้าน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ อ้างอิง เต็มรักสามัคคี
วัดหลวงพ่อโอภาสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดหลวงพ่อโอภาสีตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2536 โดยเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2485 พื้นที่ย่านบางมดแห่งนี้เต็มไปด้วยสวนส้ม หลวงพ่อโอภาสีได้เดินธุดงค์มาปักกลด ด้วยปฏิปทาอันน่าศรัทธาเลื่อมใส ชาวบ้านจึงพากันไปกราบไหว้เป็นประจำ จนเศรษฐีเจ้าของที่ดินได้ยกที่ดินให้สร้างเป็น อาศรมบางมด และได้นิมนต์ให้ท่านอยู่เป็นการถาวร ต่อมาเปลี่ยนมาเป็นชื่อ 'วัดหลวงพ่อโอภาสี' ตามนามของหลวงพ่อโอภาสี (พระมหาชวน มลิพันธ์) ซึ่งท่านเป็นพระอาจารย์รูปหนึ่งที่มีชื่อเสียงในด้านอิทธิอภินิหาร เชื่อกันว่าท่านเป็นพระที่สามารถรู้ถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าและทำนายทายทักได้ถูกต้อง ท่านยังถือลัทธิบูชาเพลิง มีคหบดี เจ้าสัวจากย่านเยาวราช สำเพ็ง บางลำพู ฯลฯ แม้แต่เจ้านายชั้นผู้ใหญ่ เช่น จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก็ได้ไปกราบไหว้ท่าน พร้อมทั้งร่วมทำบุญสร้างวัดกับท่านเป็นประจำ วัตถุมงคล วัดมีวัตถุมงคลหลากหลายรูปแบบของท่านที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังทางด้านพุทธคุณ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอยู่ยงคงกระพันชาตรีหรือเมตตามหานิยม และที่ยอมรับกันเป็นอย่างมาก คือ การค้าขายให้เจริญรุ่งเรือง ในยุคแรกที่ประเทศไทยเข้าร่วมรบในสงคราม ท่านได้ทำผ้ายันต์ ผ้าประเจียด เหรียญสตางค์รู แจกให้ลูกศิษย์ มีผู้นำไปใช้แล้วเกิดประสบการณ์ต่าง ๆ เช่น คงกระพัน ถูกยิงถูกฟันไม่เข้า แคล้วคลาดจากภยันตรายต่าง ๆ จนมีผู้คนมาขอของท่านมากขึ้น ท่านจึงได้สร้างพระปิดตาเนื้อตะกั่วและพระพิมพ์เนื้อผงผสมดิน ซึ่งล้วนได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง อ้างอิง หลวงพ่อโอภาสี
วัดฟุ้งประชาธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านดอนราวใหม่ ตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา ประวัติ วัดฟุ้งประชาธรรมารามหรือ วัดดอนราว ตั้งเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2516 โดยมีนางฟุ้ง จันทอง เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด เพราะเห็นว่าบริเวณนั้นขาดวัด ในระยะแรกบริจาคที่ดินจำนวน 10 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ต่อมามีผู้บริจาคยกที่ดินเพิ่มให้และมีผู้มีศรัทธาซื้อเพิ่มอีก คณะกรรมการวัดและชาวบ้านเห็นพ้องต้องกันว่า เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่นางฟุ้งจึงขอตั้งชื่อวัดว่า 'วัดฟุ้งประชาธรรมาราม' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร และได้มีพระทองอยู่ แสงพยับ มารักษาการเป็นรูปแรก ตั้งแต่ พ.ศ. 2510–2511 วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2512 อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 7.20 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 18.40 เมตร ยาว 37.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอฉัน วิหารพระ หอระฆัง งานประเพณี ทางวัดได้จัดให้มีการทำบุญทั้ง 8 ค่ำ และ 15 ค่ำ มีการรักษาศีลอุโบสถ และจัดให้มีการแสดงธรรมเทศนาสอนประชาชน นอกจากนี้ยังมีการจัดงานในวันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา วันอาสาฬหบูชา วันลอยกระทง วันขึ้นปีใหม่ วันพ่อแห่งชาติ วันตรุษจีน วันสงกรานต์ และวันสารท และยังเป็นสถานที่แข่งขันเรือประเพณีคลองวัดดอนราว รายนามเจ้าอาวาส พระทองอยู่ พ.ศ. 2510–2511 พระครูสาครวิริยคุณ พ.ศ. 2512–2522 พระครูสาครธรรมาภรณ์ พ.ศ. 2523–2529 พระครูกัลยาธรรมสาคร พ.ศ. 2530– อ้างอิง ฟุ้งประชาธรรมาราม
วัดประชาโฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดประชา ตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ประวัติ วัดประชาโฆสิตารามเดิมมีชื่อว่า วัดบางนกแขวก ตามชื่อคลองและชื่อหมู่บ้าน สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2251 ตรงกับปลายสมัยพระเจ้าเสือ กษัตริย์องค์ที่ 19 แห่งกรุงศรีอยุธยา ตามประวัติเท่าที่สืบค้นได้ ในสมัยพระอธิการช่อเป็นเจ้าอาวาส ได้มีการย้ายพระอุโบสถหลังเก่าไปทางทิศเหนือของวัด ลักษณะของพระอุโบสถเป็นแบบอาคารไม้มุงด้วยจากและได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ ต่อมาในสมัยของพระอธิการผึ้งซึ่งเป็นเจ้าอาวาสปกครองต่อ ในราวปี พ.ศ. 2422 นายเมืองและนางขำได้มีจิตศรัทธาปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่เปลี่ยนมาเป็นแบบก่ออิฐถือปูน มุงด้วยกระเบื้องดินเผา สร้างทับหลังเก่า และได้สร้างพระประธานขึ้นใหม่หนึ่งองค์ หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว ราวปี พ.ศ. 2443 วัดได้ย้ายศาลาการเปรียญจากริมน้ำไปทางทิศใต้และเปลี่ยนแปลงให้กว้างขวางกว่าเดิม ในปีเดียวกันนี้ นายเมืองและนางขำได้สร้างหอสวดมนต์อีกหลังหนึ่ง ต่อมา พ.ศ. 2463 อุโบสถชำรุดทรุดโทรมจึงได้รื้อแล้วปลูกสร้างใหม่โดยก่อสร้างในที่เก่า หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาและสร้างกำแพงแก้วล้อมรอบ ต่อมา พ.ศ. 2480 นางตาบ กล้ายประยงค์ ได้มอบกรรมสิทธิ์ที่ดินให้ 4 ไร่ 2 งาน 35 ตารางวา โดยได้ปลูกสร้างอาคารเรียนและสร้างโรงเรียน และได้มอบบ้านทรงไทย 2 ชั้น เพื่อปลูกสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรม จวบจนปี พ.ศ. 2485 ได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก 'วัดบางนกแขวก' มาเป็น 'วัดประชาโฆสิตาราม' อันมีความหมายว่า 'วัดเจริญรุ่งเรืองมาได้ก็เนื่องด้วยประชาชนเป็นผู้อุปการะสนับสนุน โดยมีสุนฺทรโฆสิต ภิกขุ เป็นผู้นำ' ต่อมาในสมัยพระครูสมุทรวิจารณ์เป็นเจ้าอาวาส มีการปลูกสร้างเสนาสนะใหม่ ได้แก่ กุฏิ หอฉัน ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ โรงพิธีศาลาบำเพ็ญกุศล สะพานข้ามคลอง โรงเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาท่าน้ำโรงครัว สถานีอนามัย เป็นต้น และปี พ.ศ. 2513 ได้สร้างพระอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมาแทนการบูรณะ และได้รับที่ดินจากนางสาวเปรียบ กรสวัสดิ์ จำนวน 2 ไร่ 2 งาน 2 ตารางวา ปูชนียวัตถุ พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า พระมงคลโฆสิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหล่อด้วยโลหะหลายอย่าง นายเมือง นางขำ สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2442 รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการช่อ พระอธิการผึ้ง พระครูสุนทรโฆสิต (หลวงพ่อทองอยู่) พระครูสมุทรวิจารณ์ (หลวงพ่อคลี่ฐานวิจาโร (วิจารณ์ศิริสวัสดิ์) อ้างอิง ประชาโฆสิตาราม
วัดคลองสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองสวน ตำบลบ้านคลองสวน อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดถนนประชาอุทิศ–บ้านคลองสวน ทิศใต้จดคลองลาดน้ำคำ ทิศตะวันออกจดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกจดคลองบางกระนก (รางกะนก) ประวัติ วัดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2452 ในระยะแรกนี้เสนาสนะสงฆ์ที่ถาวรยังไม่มีปรากฏอยู่เลย ต่อมาวัดคลองสวนได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 โดยมีนายปลั่งและนางมอ อินทสังข์ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายแฉล้ม อินทสังข์ ได้ถวายที่ดินเพิ่มเติม คือส่วนที่สร้างโรงเรียนวัดคลองสวน เหตุที่ย้ายวัดเพราะประชาชนได้อพยพมาทำมาหากินอยู่ที่ใหม่ จึงได้ตกลงสร้างวัดขึ้นมาใหม่ และเนื่องจากวัดตั้งอยู่ปลายคลองสวนบางมด จึงได้มีนามว่า 'วัดคลองสวน' ส่วนวัดเก่าประชาชนเหลือน้อยจึงทิ้งไว้กลายเป็นวัดร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 ที่ดินวัดเก่าได้กลายมาเป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัดคลองสวน วัตถุมงคล วัดคลองสวนมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อครึ้ม อดีตเจ้าอาวาส ท่านสร้างวัตถุมงคลมากมาย โดยเริ่มสร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 ได้สร้างเหรียญรูปหลวงพ่อศิริชัย (พิมพ์พระประธาน) พระยอดธงหล่อโบราณ และต่อมาท่านได้สร้างเหรียญรูปเหมือน ตะกรุดโทน ผ้ายันต์ หนุมาน ตะกรุด 7 ดอก พระปิดตา พระสมเด็จพิมพ์ต่าง ๆ และปลัดขิก อ้างอิง คลองสวน
วัดเอี่ยมประชามิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดแหลม ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา แต่เดิมเชื่อว่าครั้งแรกเป็นที่พำนักสงฆ์ มีภิกษุจำพรรษาอยู่เพียงรูปเดียว สอบถามไม่ได้ความว่าชื่ออะไร ประชาชนในสมัยนั้นมีครอบครัวอาศัยอยู่ไม่มากนัก ต่อมาจึงเพิ่มมากขึ้น วัดก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อย ๆ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าได้รับการยกฐานะเป็นวัดเมื่อใด มีชื่อเป็นทางการว่า วัดใหม่ไพรสาโรจน์ มีข้อมูลการตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 เมื่อคราวที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาตรวจวัดนี้ โปรดให้เรียกนามวัดนี้เสียใหม่ว่า วัดแหลมฟ้าผ่า ตามชื่อตำบล ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดเอี่ยมประชามิตร' เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2497 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494 เจ้าอาวาสปกครองวัดรูปแรกชื่อหลวงพ่อสุตหรือพระครูสุตตสุนทร หลังเจ้าอาวาสรูปแรกได้มรณภาพ คณะสงฆ์ได้แต่งตั้งพระภิกษุเอี่ยม ปภัสสโร อ่วมสกุล เป็นเจ้าอาวาส ต่อมาท่านได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูพิทักษ์ธรรมโสภิต ท่านได้พัฒนาปรับปรุงวัดให้เจริญรุ่งเรือง ภายในวัดเอี่ยมประชามิตรมีโบราณสถานที่สำคัญมากมาย เช่น ศาลาจินดาประดิษฐ์มิตรานุสรณ์ โบสถ์ไม้เก่าแก่ วิหารหลวงพ่อดำ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปางดีดน้ำมนต์ (พระพุทธรูปชูนิ้วกลาง) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ที่เป็นพระประธานในวิหาร มีขนาดหน้าตัก 3 เมตร และสูงประมาณ 5 เมตร พระพุทธรูปองค์นี้มีอายุเก่าแก่กว่าร้อยปี อ้างอิง เอี่ยมประชามิตร
วัดรางบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญและคลองรางบัว ในแขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูพิทักษ์ปทุมกิจ (เชาวลิต) เป็นเจ้าอาวาส วัดรางบัวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2383 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยประชาชนได้ช่วยกันสร้างวัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 ในอดีต บริเวณวัดเป็นสวนหมาก สวนพลู สวนมะพร้าว ที่ทำการอำเภอภาษีเจริญเดิมซึ่งตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2442 ตัวอาคารตั้งอยู่ริมคลองตรงวัดรางบัว อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ที่สร้างแทนอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถมีนามว่า หลวงพ่อสามสี เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 50 เซนติเมตร สร้างด้วยทองแดงและสำริด มีรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาสสองรูป คือ หลวงพ่อปึกกับหลวงพ่อพึ่ง นอกจากนี้ในวัดยังมีพระพุทธรูปปิดตา เทพทันใจ พระพิฆเนศ วัดรางบัวมีเกจิอาจารย์ นามว่า พระครูวิทยานุโยค (พึ่ง) ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2455 หลังจากท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร ชาวบ้านและลูกศิษย์จึงขออนุญาตสร้างเหรียญรูปท่านเพื่อแจกในงานฉลองสมณศักดิ์ ซึ่งท่านก็อนุญาต นับเป็นเหรียญรุ่นแรกของท่าน เหรียญรุ่นนี้ทำเป็นเหรียญอัลปากา กล่าวกันว่า มีนายตำรวจท่านหนึ่งทราบว่าเหรียญนี้ยิงไม่ออก จึงได้ไปขอเหรียญนี้มาจากวัด และทดลองยิงดูปรากฏว่ายิงไม่ออก อ้างอิง รางบัว
วัดกาหลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านกาหลงบน ตำบลกาหลง อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร แต่เดิมพื้นที่วัดเป็นพื้นที่ลุ่ม รอบ ๆ เป็นป่าไม้เบญจพรรณ ราวปี พ.ศ. 2367 มีพระภิกษุรูปหนึ่งได้เดินทางมาจากกรุงเทพฯ เห็นว่าเป็นภูมิประเทศที่เหมาะสมในการสร้างวัด จึงได้ชักชวนญาติโยมช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์ ต่อมาได้อาราธนาพระภิกษุซึ่งเป็นคนพื้นบ้านกาหลง มาเป็นผู้ปกครองและได้ทำนุบำรุงให้มีความเจริญขึ้น ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมือ พ.ศ. 2498 ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ รูปปั้นองค์หลวงพ่อสุด หลวงพ่อกาหลง พระพุทธชินราชจำลอง หลวงพ่อทอง พระสีวลี หลวงพ่อโสธร เป็นต้น วัดมีชื่อเสียงจากเรื่องวัตถุมงคลที่สร้างโดยพระครูสมุทรธรรมสุนทร (สุด สิริธโร) มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วและเป็นพระอาจารย์ของตี๋ใหญ่ จอมโจรชื่อดังในอดีต ด้วยร่ำลือกันว่าท่านเป็นคนมอบเครื่องรางของขลังให้ตี๋ใหญ่ ทำให้รอดพ้นแคล้วคลาดจากการถูกเจ้าหน้าที่บ้านเมืองเข้าจับกุม ท่านยังเป็นเกจิต้นตำรับยันต์ตะกร้อที่มีพุทธคุณด้านอยู่ยงคงกระพันชาตรี ยันต์ตะกร้อเป็นยันต์ที่หลวงพ่อสุดได้จัดทำขึ้นมา ด้วยการปลุกเสกลงอาคม โดยใช้ภาษาขอม เขมร และลาว ได้รับความนิยมจากบรรดาสานุศิษย์เป็นอย่างยิ่ง อ้างอิง กาหลง