bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
ท่าอ่าง เป็นตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลด่านเกวียน และ องค์การบริหารส่วนตำบลท่าอ่าง อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 12 กิโลเมตร อาณาเขตติดต่อ ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลด่านเกวียน (อำเภอโชคชัย) และ ตำบลหนองบัวศาลา (อำเภอเมืองนครราชสีมา) ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลด่านเกวียน ตำบลละลมใหม่พัฒนา (อำเภอโชคชัย) ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลพลับพลา (อำเภอโชคชัย) และตำบลไชยมงคล (อำเภอเมืองนครราชสีมา) ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลพลับพลา ตำบลโชคชัย (อำเภอโชคชัย) การปกครอง หมู่บ้าน หมู่ที่ 1 ไร่ (เขต อบต.) หมู่ที่ 2 กุดโบสถ์ (เขต อบต.) หมู่ที่ 3 ท่าอ่าง (เขต ทต. และ อบต.) หมู่ที่ 4 ท่าอ่าง (เขต ทต. และ อบต.) หมู่ที่ 5 ดอนพราหมณ์ (เขต อบต.) หมู่ที่ 6 ท่าอ่าง (เขต ทต. และ อบต.) หมู่ที่ 7 หนองเสาเดียว (เขต อบต.) หมู่ที่ 8 หนองโสน (เขต อบต.) หมู่ที่ 9 หนองไผ่พัฒนา (เขต อบต.) หมู่ที่ 10 หนองเสาเดียวใหม่พัฒนา (เขต อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ของตำบลท่าอ่าง อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ (ตร.กม.) หลังคาเรือน* ประชากร* เทศบาลตำบลด่านเกวียน - 1,692 4,015 องค์การบริหารส่วนตำบลท่าอ่าง 29.42 2,564 4,884 รวม - 4,256 8,899 สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลท่าอ่าง ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564 อ้างอิง ท่าอ่าง
วัดเมธังกราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา วัดเมธังกราวาสเป็นวัดที่สร้างมานาน ไม่มีประวัติที่จะค้นหาหลักฐานได้ กล่าวกันว่าแต่เดิมชื่อว่า วัดนาเหลียว เข้าใจว่าคงเป็นนางเหลียวที่บริจาคที่ดินสร้างวัดในสมัยแรก ชาวบ้านยังเรียกอีกชื่อว่า วัดน้ำคือ เพราะเขตวัดที่ตั้งวัดติดกับคูเมือง (คือเมือง) ชาวบ้านเรียกว่าน้ำคือ ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดเมธังกราวาส' ตามสมณศักดิ์ของเจ้าอาวาสที่พระราชาคณะพระมหาเมธังกร ซึ่งเป็นผู้บริจาคที่ดิน และได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะจังหวัดแพร่ พร้อมด้วยโรงเรียนวัดเมธังกราวาส จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2421 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2468 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2469 จากคำบอกเล่าวิเคราะห์ว่าวัดอาจสร้างราว พ.ศ. 2325 ซึ่งในกาลครั้งนั้นลักษณะเป็นวัดขนาดเล็กที่ตั้งอยู่นอกกำแพงเมือง เข้าใจว่าผู้สร้างวัดคือตระกูลวังซ้าย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปน้ำออกเศียร ตามประวัติกล่าวว่า พ่อหลักฟอง อินทุดม เป็นผู้อาราธนามาจากวัดร้าง ในอำเภอปง จังหวัดเชียงราย นำมาประดิษฐาน ณ วัดเมธังกราวาส จนถึงปัจจุบันนี้ เชื่อกันว่าหากนำองค์พระพุทธรูปออกแห่เพื่อให้ประชาชนนมัสการคราวใด ฝนจะตกเสมอ รายนามเจ้าอาวาส พระครูบาอิ พ.ศ.2325–2375 จำพรรษา 50 ปี (วัดนาเหลียว) ครูบาอิ้ง พ.ศ. 2375–2430 จำพรรษา 55 ปี (วัดนาเหลียว) พระมหาเมธังกร พรหมเทโว (พรหม เกศทับทิม) พ.ศ. 2430–2493 จำพรรษา 63 ปี พระครูสังฆรักษ์ อภิปุญโญ (เถิง วงศ์ดาว) พ.ศ. 2493–2508 จำพรรษา 15 ปี พระครูเมธาภิรักษ์ นาถปุญโญ (ทรง เวียงทอง) พ.ศ. 2508–2531 จำพรรษา 23 ปี พระครูโอดภาสวรการ วิโรจโน (วิโรจน์ มังกิตะ) พ.ศ. 2531– อ้างอิง เมธังกราวาส
ชาวโยดะยา หรือ ชาวอยุธยาในพม่า เป็นคำที่เรียกกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวสยามจากอาณาจักรอยุธยา ซึ่งอพยพเข้ามาประเทศพม่า มีทั้งอพยพไปพึ่งพระบรมโพธิสมภารกษัตริย์พม่าโดยสมัครใจ บ้างก็เป็นเชลยซึ่งถูกกวาดต้อนเมื่อเกิดสงคราม เมื่อเวลาผ่านไปหลายศตวรรษ ชาวอยุธยาในพม่าค่อย ๆ ผสมปนเปไปกับสังคมพม่า บ้างก็โยกย้ายจากถิ่นฐานเดิม พวกเขาเลิกพูดภาษาไทยและหันไปพูดภาษาพม่า จนกระทั่งทิน มอง จี นักวิชาการชาวพม่าผู้มีเชื้อสายโยดะยาเขียนบทความสั้นชื่อ 'สุสานกษัตริย์ไทย' (A Thai King’s Tomb) ก่อน พ.ศ. 2538 โดยเชื่อว่าสถูปเก่าองค์หนึ่งในป่าช้าเนินล้านช้างหรือเนินกระแซ (ลินซินกอง) เป็นสุสานของสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร อดีตพระมหากษัตริย์อยุธยาผู้นิราศจากบัลลังก์และตกเป็นเชลยในพม่า และเริ่มมีชื่อเสียงจากการที่มัคคุเทศก์พานักท่องเที่ยวไทยไปยังสถูปแห่งหนึ่งในป่าช้าลินซิน แต่กระแสดังกล่าวทำให้เกิดความตื่นตัวในการศึกษาชาวอยุธยาในพม่า และมีความพยายามในการตามหาชุมชนอยุธยาที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน จนกระทั่งใน พ.ศ. 2556 จึงได้มีการค้นพบชุมชนเชื้อสายอยุธยาชื่อหมู่บ้านซูกา มีประชากรราว 200 คน (พ.ศ. 2560) และยังมีชุมชนของผู้มีเชื้อสายอยุธยา ณ บ้านมินตาซุ (ย่านเจ้าฟ้า) มีประชากรเชื้อสายอยุธยาอยู่ไม่ต่ำกว่า 30 คน (พ.ศ. 2557) ทั้งสองชุมชนนี้ตั้งอยู่ในเมืองมัณฑะเลย์ แม้ไม่สามารถใช้ภาษาไทยในชีวิตประจำวันได้แล้ว แต่วัฒนธรรมหลายอย่างของชาวอยุธยายังคงอยู่และส่งอิทธิพลต่อศิลปวัฒนธรรมพม่าบางประการมาจนถึงยุคปัจจุบัน (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ดันเจียนซีจ – ชาวโตราจา – การตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
วัดโคมนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 16 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดคลองเก่าบางแก้ว ทิศใต้ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 19 ไร่ วัดโคมนาราม เดิมชื่อ วัดในบางแก้ว ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 เดิมวัดตั้งอยู่ใกล้ชายฝั่งทะเล ต่อมาต้องย้ายให้ตั้งอยู่ห่างชายฝั่งทะเลมากขึ้นเนื่องจากไม่สามารถประกอบศาสนกิจได้ ตลอดจนเป็นพื้นที่ฝังศพของผู้นับถือศาสนาอิสลามจากชุมชนบ้านปึก อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา พื้นที่บางส่วนถูกน้ำทะเลพัดหายไป จึงย้ายวัดมาตั้งทางทิศใต้ห่างจากวัดเดิมประมาณ 15 เส้น เป็นที่ดอนอยู่ระหว่างปากคลองบางทะลุกับปากคลองโพธิ์พระเป็นเส้นทางเดินเรือชายฝั่ง เข้าสู่ตัวเมืองเพชรบุรี บริเวณวัดจึงตั้งเสาสำหรับแขวนโคมไฟไว้หน้าโบสถ์ เพื่อบอกตำแหน่งทางเข้าปากคลอง ในเวลากลางคืน ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดนี้ว่า 'วัดโคมนาราม' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8.15 เมตร ยาว 23.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.5 เมตร ยาว 17.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 9 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 7.5 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ 2517 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 10 หลัง รายนามเจ้าอาวาส 1.หลวงพ่อทอง ไม่ทราบปีเริ่มต้น - พ.ศ.2430 2.พระอธิการเพิ่ม อินทฺโชโต พ.ศ.2430 - พ.ศ.2485 3.พระอธิการเหล็ง จันทวาโร พ.ศ.2485 - พ.ศ.2511 4.พระครูโสภณพัชรกิจ (บุญลืม) พ.ศ.2511 - พ.ศ.2551 5.พระอธิการปรีชา สมฺปชาโน พ.ศ.2551-2558 6.พระอธิการสมหมาย กิตติญาโณ พ.ศ.2559-ปัจจุบัน อ้างอิง โคมนาราม
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เสนอชื่อโดย Armin Arlertz (คุย) รายการตรวจ เกณฑ์บทความคัดสรร ผลการประเมิน 1ก) เขียนอย่างดี 1ข) ครอบคลุม 1ค) ค้นคว้าเป็นอย่างดี 1ง) เป็นกลาง 1จ) มีเสถียรภาพ 2ก) ส่วนนำ 2ข) โครงสร้างเหมาะสม 2ค) การอ้างอิงอย่างเหมาะสม 3) สื่อ 4) ความยาว ผู้ทบทวนหลัก: (ลงชื่อผู้ทบทวนหลักที่นี่) เสนอแนะการปรับปรุง เบื้องต้นคิดว่าควรปรับรูปแบบให้เหมือนกับบทความระดับพอ ๆ กันในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ เช่น :en:Pomona College เนื้อหาที่ไม่สำคัญพออยู่ในสารานุกรมควรตัดออก เช่น เรื่องสี เรื่องหลักสูตร หรืออย่างอื่นที่ดูเหมือนใช้วิกิพีเดียเป็นเว็บไซต์โปรโมตคณะ --Horus (พูดคุย) 22:22, 2 มิถุนายน 2565 (+07) เพิ่มข้อมูลส่วนบุคลากรและนักศึกษา --Horus (พูดคุย) 22:22, 2 มิถุนายน 2565 (+07) เนื้อหาเกือบทั้งหมดยังขาดแหล่งอ้างอิง ให้พยายามหาแหล่งอ้างอิงที่ไม่ใช่แหล่งอ้างอิงปฐมภูมิ --Horus (พูดคุย) 22:22, 2 มิถุนายน 2565 (+07) ควรมีส่วนงานวิจัย --Horus (พูดคุย) 22:22, 2 มิถุนายน 2565 (+07) การใช้สีในบทความควรใช้โทนธรรมดา เพื่อให้ไม่เป็นอุปสรรคต่อผู้อ่านที่อาจบกพร่องด้านการมองเห็น --Horus (พูดคุย) 22:22, 2 มิถุนายน 2565 (+07) ลบลิงก์ภายนอกไปยังคณะใน text บทความ --Horus (พูดคุย) 22:22, 2 มิถุนายน 2565 (+07) เพิ่มส่วนชีวิตนักศึกษา หรือกิจกรรมของคณะ --Horus (พูดคุย) 22:26, 2 มิถุนายน 2565 (+07) เพิ่มส่วนงบประมาณ ค่าเทอม หรือเงินช่วยเหลือของคณะ --Horus (พูดคุย) 22:26, 2 มิถุนายน 2565 (+07) ควรมีแผนที่ (ทำเหมือนในบทความตัวอย่าง) --Horus (พูดคุย) 22:26, 2 มิถุนายน 2565 (+07) ควรมีส่วนการบริหารจัดการในคณะ พวกสายการบังคับบัญชา เป็นต้น --Horus (พูดคุย) 22:26, 2 มิถุนายน 2565 (+07) ส่วนหน่วยงานในคณะต่าง ๆ สามารถนำเสนอแบบที่ไม่ใช่ bullet list ได้ จะได้ดูเป็นมืออาชีพมากขึ้น --Horus (พูดคุย) 22:26, 2 มิถุนายน 2565 (+07)
แผนที่เมื่อ พ.ศ. 2431 แสดงเห็นบริเวณปากลัด ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคลองลัดหลวงและคลองลัดโพธิ์ คลองลัดหลวง เป็นคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยาที่อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ อยู่ห่างไปทางทิศตะวันตกของคลองลัดโพธิ์ ประมาณ 2 กิโลเมตร ส่วนที่แยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งขวาในตำบลบางพึ่ง เป็นแนวตรงไปทางทิศใต้ จนออกแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งขวาในตำบลบางครุ คลองลัดหลวงมีความยาวประมาณ 3 กิโลเมตร ประวัติ คลองขุดขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ผู้ดำเนินการขุดคือ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพซึ่งเป็นแม่กองสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ ไม่ปรากฏหลักฐานปีที่ขุด แต่มีวัตถุประสงค์การขุดเพื่อช่วยย่นระยะทางเดินเรือในลำน้ำเจ้าพระยาตอนปลาย ซึ่งมีความคดโค้งมากและเพราะเกรงว่าแม่น้ำเจ้าพระยาจะกัดเซาะตลิ่งของคลองให้กว้างออกเช่นเดียวกับคลองลัดโพธิ์ ปัจจุบันบริเวณปากคลองมีประตูน้ำเปิดปิดได้เองโดยอัตโนมัติเพื่อควบคุมการไหลของน้ำเพื่อไม่ให้แรงเกินไป ในหนังสือพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2 พระราชนิพนธ์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ระบุว่า ในคราวนั้นยังสร้างวัดอีกแห่งริมคลองคือวัดโปรดเกศเชษฐาราม นอกจากนั้นยังมีวัดอื่นที่ตั้งอยู่บริเวณริมคลอง ได้แก่ วัดกลาง วัดพญาปราบปัจจามิตร วัดจวนดำรงค์ราชพลขันธ์ วัดแค และวัดโมกข์ แต่เดิมนั้นนครเขื่อนขันธ์เรียกว่า 'ปากลัด' เหตุเพราะมีคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยาคือคลองลัดโพธิ์อยู่ทางทิศเหนือ และปากคลองลัดหลวงอยู่ทางทิศใต้ ปลายคลองลัดทั้งสองทะลุออกออกแม่น้ำเจ้าพระยาทั้งสองข้าง เมืองนครเขื่อนขันธ์ดังกล่าวตั้งอยู่ระหว่างคลองลัดทั้งสองคลอง อ้างอิง ลัดหลวง
บ่อปลาทอง เป็นตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลตะขบ และ เทศบาลตำบลบ่อปลาทอง อาณาเขตติดต่อ ทิศเหนือ ติดต่อ ตำบลตะขบ (อำเภอปักธงชัย) ทิศใต้ ติดต่อ ตำบลลำนางแก้ว (อำเภอปักธงชัย) ทิศตะวันออก ติดต่อ ตำบลสุขเกษม ตำบลภูหลวง และตำบลตูม (อำเภอปักธงชัย) ทิศตะวันตก ติดต่อ ตำบลตะขบ (อำเภอปักธงชัย) การปกครอง ตำบล บ่อปลาทอง หมู่บ้าน หมู่ที่ 1 ดอนใหญ่ หมู่ที่ 2 สระผักโพด หมู่ที่ 3 บ่อปลา หมู่ที่ 4 ท่าเยี่ยม หมู่ที่ 5 พระบึง หมู่ที่ 6 กลาง หมู่ที่ 7 กระเชาะราก หมู่ที่ 8 มะกอกงาม หมู่ที่ 9 เพลิงหลง หมู่ที่ 10 พระบึงใน การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ของตำบลบ่อปลาทอง อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ (ตร.กม.) หลังคาเรือน* ประชากร* เทศบาลตำบลตะขบ (เฉพาะเขตตำบลบ่อปลาทอง) - 202 583 เทศบาลตำบลบ่อปลาทอง 49 1,252 3,755 รวม - 1,454 4,338 สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลบ่อปลาทอง ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564 สถานที่สำคัญ การศึกษา โรงเรียนประถมศึกษา โรงเรียนบ้านกลาง โรงเรียนบ้านบ่อปลา โรงเรียนรักเมืองไทย 1 (มูลนิธิเตชะไพบูลย์) อ้างอิง บ่อปลาทอง
153 Special Position of |แผนภาพแสดงเนื้อหาของมาตรา 153 ว่าด้วยสถานะพิเศษของกลุ่มภูมิบุตร มาตรา 153 ในรัฐธรรมนูญมาเลเซีย มอบอำนาจแก่ยังดีเปอร์ตวนอากงต้องทรงมีภาระรับผิดชอบในการ 'พิทักษ์รักษาสถานะอันพิเศษของ 'ชาวมลายู' และคนพื้นเมืองของรัฐซาบะฮ์และซาราวัก และซึ่งผลประโยชน์อันชอบธรรมของชุมชนอื่น' รวมถึงระบุวิธีเฉพาะในการปฏิบัติ เช่น โควตาพิเศษในการเข้าเป็นข้าราชการ, ทุนการศึกษาพิเศษของรัฐ เป็นต้น มาตรา 153 เป็นหนึ่งในกฎหมายที่เป็นที่ถกเถียงมากที่สุดในรัฐธรรมนูญมาเลเซีย เนื่องจากทำให้เกิดการแบ่งแยกทางเชื้อชาติในชาวมาเลเซียที่มีพื้นหลังทางชาติพันธุ์แตกต่างกัน และนำไปซึ่งนโยบายที่เลือกปฏิบัติโดยมีชาติพันธุ์เป็นศูนย์กลางที่จะเอื้อประโยชน์ให้คนกลุ่มภูมิบุตรซึ่งเป็นชนส่วนมากของประชากร ผู้วิจารณ์กฎหมายมาตรานี้ยังระบุอีกว่า กฎหมายนี้จะนำไปสู่การเลือกปฏิบัติที่ขัดแย้งต่อทั้งระบบที่คัดเลือกคนจากความสามารถและความเสมอภาคของมนุษย์ นอกจากนี้ ตามหลักการแล้ว การพูดคุยเพื่อเสนอการยกเลิกกฎหมายมาตรา 153 เป็นการกระทำที่ขัดต่อกฎหมาย รวมถึงในรัฐสภาด้วย กระนั้น มาตรานี้ร่างขึ้นมาเพื่อเป็นแนวทางชั่วคราวในรัฐธรรมนูญเท่านั้น ถึงแม้จะมีการห้ามพูดคุยถึงการยกเลิกกฎหมายนี้ แต่ประเด็นต่าง ๆ ก็ถูกหยิบยกมาถกเถียงอย่างหนัก ทั้งในที่ละบและในที่สาธารณะในบรรดาชาวมาเลเซีย นักการเมืองที่คัดค้านหรือสนับสนุนมาตรานี้อย่างเปิดเผยจะถูกมองว่ามีอคติทางเชื้อชาติและมีส่วนร่วมในการกีดกันทางสังคม อ้างอิง
ลาดบัวขาว เป็น 1 ใน 12 ตำบลของอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมาเป็นตำบลที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือตัดผ่าน โดยมีสถานีรถไฟให้บริการมากถึง 3 สถานีภายในตำบลเดียว ได้แก่ สถานีรถไฟลาดบัวขาว สถานีรถไฟบ้านใหม่สำโรง และสถานีรถไฟหนองน้ำขุ่น ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลลาดบัวขาว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดกับ ตำบลหนองหญ้าขาว และตำบลสีคิ้ว (อำเภอสีคิ้ว) ทิศตะวันออก ติดกับ ตำบลมิตรภาพ (อำเภอสีคิ้ว) ทิศใต้ ติดกับ ตำบลวังไทร (อำเภอปากช่อง) ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลคลองไผ่ (อำเภอสีคิ้ว) ประวัติ เดิมตำบลลาดบัวขาว เป็นที่ตั้งของอำเภอสีคิ้ว โดยในปี พ.ศ. 2444 หลวงเทพโอสถ ผู้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอขณะนั้น ได้ทำการย้ายที่ว่าการอำเภอจากบ้านจันทึก มาอยู่ที่บ้านหนองบัว ตำบลลาดบัวขาว และในปี พ.ศ. 2449 หลวงแผลงฤทธา (นายอำเภอ) ก็ได้ย้ายที่ทำการอำเภอจากลาดบัวขาว มาที่บ้านสีคิ้ว อำเภอสีคิ้วอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากที่ตั้งอำเภอเก่าทั้งบ้านจันทึก และบ้านหนองบัว ตั้งอยู่ในเขตดงพญาเย็น แหล่งไข้ป่าชุกชุม ข้าราชการและประชาชนที่มาติดต่อราชการเกรงว่าจะเป็นไข้ป่า จึงได้ทำการย้ายที่ตั้ง ตำบลลาดบัวขาวมีพื้นที่ขนาดกว้างขวางมาก จึงมีการแบ่งหมู่บ้านออกเป็นตำบลต่าง ๆ คือ วันที่ 28 สิงหาคม 2516 ได้แยกพื้นที่หมู่ 6, 13, 15, 20–27 (ในขณะนั้น) ของตำบลลาดบัวขาว ตั้งเป็น ตำบลหนองหญ้าขาว โดยมีเขตการปกครองรวม 11 หมู่บ้าน วันที่ 2 ตุลาคม 2527 ได้แยกพื้นที่หมู่ 2, 4, 6, 9–10, 13, 15–18 (ในขณะนั้น) ของตำบลหนองหญ้าขาว ตั้งเป็น ตำบลหนองน้ำใส โดยมีเขตการปกครองรวม 10 หมู่บ้าน ซึ่งเดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลลาดบัวขาวทั้งหมด วันที่ 17 ธันวาคม 2528 ได้แยกพื้นที่หมู่ 9, 13–14, 18–20, 22 (ในขณะนั้น) ของตำบลลาดบัวขาว ตั้งเป็น ตำบลคลองไผ่ และแยกพื้นที่หมู่ 17 (ในขณะนั้น) ของตำบลลาดบัวขาว ไปรวมกับพื้นที่หมู่ 6–9, 14–15, 17–18, 22–23 (ในขณะนั้น) ของตำบลสีคิ้ว ตั้งเป็น ตำบลมิตรภาพ วันที่ 11 ธันวาคม 2529 ได้แยกพื้นที่หมู่ 2, 4–5, 8, 12–13, 18–19 (ในขณะนั้น) ของตำบลหนองน้ำใส ตั้งเป็น ตำบลดอนเมือง โดยมีเขตการปกครองรวม 8 หมู่บ้าน ซึ่งเดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลลาดบัวขาวทั้งหมด การปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค หมู่ที่ 1 หนองบัว หมู่ที่ 2 ลาดบัวขาว หมู่ที่ 3 ใหม่สำโรง หมู่ที่ 4 หนองน้ำขุ่น หมู่ที่ 5 คลองตะแบก หมู่ที่ 6 น้ำเมา หมู่ที่ 7 โนนแต้ หมู่ที่ 8 โนนนา หมู่ที่ 9 โนนทอง หมู่ที่ 10 ดอนวัว หมู่ที่ 11 โนนสว่าง หมู่ที่ 12 เลิศสวัสดิ์ หมู่ที่ 13 ซับตะเคียน หมู่ที่ 14 ซับสมบูรณ์ หมู่ที่ 15 เลิศนิมิตร หมู่ที่ 16 แผ่นดินธรรม หมู่ที่ 17 อุดมทรัพย์พัฒนา การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ของตำบลลาดบัวขาว อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ (ตร.กม.) หลังคาเรือน* ประชากร* เทศบาลตำบลลาดบัวขาว 7.54 2,244 4,126 องค์การบริหารส่วนตำบลลาดบัวขาว 141 6,638 15,274 รวม 148.54 8,882 19,400 อ้างอิง ลาดบัวขาว
โพนทอง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสีดา จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลสีดา และองค์การบริหารส่วนตำบลโพนทอง เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอสีดา การปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค หมู่ที่ 1 ตลาดนาบุญ หมู่ที่ 2 ลิงส่อง หมู่ที่ 3 โนนสัง หมู่ที่ 4 มะค่า หมู่ที่ 5 หนองโน หมู่ที่ 6 หนองหว้า หมู่ที่ 7 แท่น หมู่ที่ 8 ใต้ หมู่ที่ 9 โพนทอง หมู่ที่ 10 หนองพลวง การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ของตำบลโพนทอง อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ (ตร.กม.) หลังคาเรือน* ประชากร* เทศบาลตำบลสีดา (เฉพาะเขตตำบลโพนทอง) 15.73 935 1,899 องค์การบริหารส่วนตำบลโพนทอง 20.07 962 3,294 รวม 35.8 1,897 5,193 สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลโพนทอง ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564 สถานที่สำคัญ การศึกษา โรงเรียน โรงเรียนบ้านโนนสัง โรงเรียนบ้านโพนทอง (สุวรรณราษฎร์รังสฤษฎ์) โรงเรียนบ้านหญ้าคา โรงเรียนวัดบ้านมะค่า โรงเรียนมัธยมศึกษา โรงเรียนสีดาวิทยา อ้างอิง โพนทอง
โคราช เป็นตำบลในอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา เป็นที่ตั้งของโบราณสถานสำคัญ ได้แก่ ปราสาทเมืองเก่า ปราสาทเมืองแขก ปราสาทโนนกู่ แต่เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองโคราฆปุระ ต่อมาได้เรียกเพี้ยนเป็นเมืองโคราช อันเป็นต้นกำเนิดเมืองนครราชสีมา ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลโคราช มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสูงเนิน ตำบลบุ่งขี้เหล็ก และตำบลโค้งยาง ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสูงเนิน ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลกุดจิก และตำบลโค้งยาง ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสูงเนิน ประวัติ สูงเนิน มีเมืองที่สำคัญอยู่ 2 เมือง คือ เมืองเสมา และเมืองโคราฆะปุระหรือเมืองโคราช ซึ่งเมืองทั้งสองเป็นเมืองประวัติศาสตร์ของชาติไทยมาช้านานตั้งแต่สมัยสุวรรณภูมิ เคยเจริญรุ่งเรืองในสมัยขอม แต่ในปัจจุบันเป็นเมืองร้างตั้งอยู่ริมลำตะคอง ต่อมาจึงได้ยุบเมืองทั้งสองไปเป็นเมืองนครราชสีมา รัชกาลที่ 1 โปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะเป็นเมืองชั้นเอก ผู้สำเร็จราชการเมืองมียศเป็นเจ้าพระยา โดยเจ้าพระยานครราชสีมาคนแรกชื่อ ปิ่น ณ ราชสีมา และในรัชกาลนี้เมืองนครราชสีมาได้นำช้างเผือก 2 เชือกขึ้นน้อมเกล้าถวาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2369 ในสมัยรัชกาลที่ 3 เจ้าอนุวงศ์ ผู้ครองเมืองเวียงจันทน์ก่อการกบฏยกกองทัพมาตีเมืองนครราชสีมาและกวาดต้อนพลเมืองไปเป็นเชลย คุณหญิงโม ภรรยาปลัดเมืองนครราชสีมา (พระสุริยเดชวิเศษ ฤทธิ์ทศทิศวิชัย) ผู้รักษาเมืองแสร้งทำกลัวเกรงและประจบเอาใจทหารลาว เมื่อถูกกวาดต้อนมาถึงทุ่งสัมฤทธิ์ในเขตอำเภอพิมาย ก็หยุดพักกลางทางพอได้โอกาส คุณหญิงโม ก็จัดกองทัพโจมตีกองทัพเวียงจันทน์แตกพ่ายไป วีรกรรมที่คุณหญิงโมได้ประกอบขึ้นนี้ รัชกาลที่ 3 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา คุณหญิงโม ดำรงฐานันดรศักดิ์เป็น 'ท้าวสุรนารี' ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้โปรดเกล้าฯให้รวบรวมหัวเมืองในเขตที่ราบสูง ให้นครราชสีมาเป็นที่ว่าการมณฑลลาวกลาง ในปี พ.ศ. 2434 (ร.ศ. 110) ในปี พ.ศ. 2490 ได้แบ่งพื้นที่หมู่ 1 บ้านใหญ่กกลาน, หมู่ 2 บ้านตากแดด, หมู่ 3 บ้านพลับ, หมู่ 4 บ้านทัดทา, หมู่ 5 บ้านบุ่งขี้เหล็ก, หมู่ 6 บ้านกุดเวียน, หมู่ 7 บ้านหนองเอื้อง, หมู่ 8 บ้านมะม่วง, หมู่ 9 บ้านหนองกระดี่, หมู่ 10 บ้านดอน หมู่ 11-12 บ้านโคกมะกอก ของตำบลโคราช รวม 12 หมู่บ้าน แยกตั้งเป็น ตำบลบุ่งขี้เหล็ก ตำบลโคราชจึงเหลือพื้นที่เพียง 8 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลโคราชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 บ้านเมืองเก่า (Ban Muang Kao) หมู่ 2 บ้านวังวน (Ban Wang Won) หมู่ 3 บ้านโบสถ์ (Ban Bot) หมู่ 4 บ้านนาตะโครก (Ban Na Takhrok) หมู่ 5 บ้านหัวบึง (Ban Hua Bueng) หมู่ 6 บ้านหัวนา (Ban Hua Na) หมู่ 7 บ้านกกกอก (Ban Khok Kok) หมู่ 8 บ้านกุดหิน (Ban Kut Hin) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่ตำบลโคราช มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลโคราช ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคราชทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลโคราช ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลโคราชในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2542 จนถึงปัจจุบัน อ้างอิง โคราช โคราช
บ้านใหม่ เป็นตำบลในอำเภอหนองบุญมาก จังหวัดนครราชสีมา เป็นที่ตั้งของปราสาทบ้านถนนหักซึ่งเป็นปราสาทเก่ายุคสมัยศตวรรษที่ 15-16 เป็นที่ใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาฮินดูหรือพราหมณ์ลัทธิมหานิกาย และปราสาทบ้านกระถิน ปราสาทหินบ้านถนนหัก ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลบ้านใหม่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลลุงเขว้าและตำบลสารภี ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองหัวแรต ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลไทยเจริญ ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลแหลมทอง ประวัติ บ้านใหม่เดิมเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลสารภี อำเภอโชคชัย ในปี พ.ศ. 2522 ได้แยกหมู่ที่ 7 บ้านหนองหัวแรต, หมู่ 8 บ้านหนองสะแก, หมู่ 9 บ้านสระซาง, หมู่ 11 บ้านไทยเจริญ, หมู่ 13 บ้านถนนหัก, หมู่ 14 บ้านโนนสะอาด, หมู่ 17 บ้านหนองลูกควาย, หมู่ 18 บ้านไทยสมบูรณ์, หมู่ 19 บ้านใหม่ไทยอุดม และหมู่ 20 บ้านซับตะคร้อ ของตำบลสารภี รวม 10 หมู่บ้าน แยกตั้งเป็น ตำบลไทยเจริญ ปี พ.ศ. 2526 ทางราชการได้แยกตั้งกิ่งอำเภอหนองบุนนาก ออกจากอำเภอโชคชัย โดยแยกตำบลสารภี ตำบลหนองบุนนาก และตำบลไทยเจริญมาตั้งรวม 3 ตำบล บ้านใหม่จึงเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลไทยเจริญ กิ่งอำเภอหนองบุนนาก และต่อมาได้อยู่ในเขตของอำเภอหนองบุนนากอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2532 ปี พ.ศ. 2538 ด้านทิศตะวันตกของตำบลไทยเจริญ มีพื้นที่หมู่บ้านมากถึง 9 หมู่บ้าน จึงแยกพื้นที่หมู่ 1 บ้านใหม่ไทยเจริญ, หมู่ 2 บ้านใหม่อุดม, หมู่ 3 บ้านใหม่สมบูรณ์, หมู่ 4 บ้านถนนหัก, หมู่ 8 บ้านคลองเมือง, หมู่ 11 บ้านหัวอ่าง, หมู่ 12 บ้านมะขามป้อม, หมู่ 13 บ้านปรางค์ประเสริฐ และหมู่ 14 บ้านโนนสุวรรณ ของตำบลไทยเจริญ แยกตั้งออกเป็น ตำบลบ้านใหม่ เป็นตำบลลำดับที่ 9 ของทางอำเภอหนองบุนนากจนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลบ้านใหม่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 บ้านใหม่ไทยเจริญ (Ban Mai Thai Charoen) หมู่ 1 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 2 บ้านใหม่อุดม (Ban Mai Udom) หมู่ 2 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 3 บ้านใหม่สมบูรณ์ (Ban Mai Sombun) หมู่ 3 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 4 บ้านถนนหัก (Ban Thanon Hak) หมู่ 4 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 5 บ้านหัวอ่าง (Ban Hua Ang) หมู่ 11 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 6 บ้านมะขามป้อม (Ban Makham Pom) หมู่ 12 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 7 บ้านปรางค์ประเสริฐ (Ban Prang Prasoet) หมู่ 13 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 8 บ้านคลองเมือง (Ban Khlong Mueang) หมู่ 8 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ หมู่ 9 บ้านโนนสุวรรณ (Ban Non Suwan) หมู่ 14 (เดิม) โอนมาจากตำบลไทยเจริญ การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่ตำบลบ้านใหม่ มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านใหม่ทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลบ้านใหม่ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านใหม่ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2542 จนถึงปัจจุบัน อ้างอิง บ้านใหม่ บ้านใหม่
เกาะแสมสาร เป็นหนึ่งใน 9 เกาะของหมู่เกาะแสมสาร ตั้งอยู่ในเขตตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี อยู่ในการดูแลของกองทัพเรือ เปิดให้นักท่องเที่ยวไปเที่ยวชมได้แบบไปเช้าเย็นกลับ ไม่สามารถพักค้างคืนได้ โดยนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมาท่องเที่ยวในช่วงเดือนมกราคมถึงเมษายน เกาะแสมสารมีรูปทรงยาวรี มีเนื้อที่ 4.22 ตารางกิโลเมตร ดินเป็นดินลูกรังปนหินลูกรัง มีภูเขาขนาดใหญ่ 1 ลูก สูงประมาณ 167 เมตร อยู่ทางทิศเหนือของเกาะ มีภูเขาขนาดย่อม 1 ลูก สูงประมาณ 159 เมตร อยู่ทางทิศใต้ของเกาะ ชายหาดบนเกาะแสมสารมีด้วยกัน 5 หาด แต่สามารถเล่นน้ำและดำน้ำได้ 2 หาด คือหาดเทียนและหาดลูกลม ชายหาดบนเกาะแสมสารมีทรายขาว น้ำทะเลใส ในอดีตมีชุมชนอาศัยอยู่บนเกาะแสมสาร ประกอบอาชีพทำประมง แต่ต่อมาทางราชการได้ขอมาใช้พื้นที่เพื่อการอนุรักษ์ ชาวบ้านจึงได้ย้ายมาบนฝั่ง เมื่อ พ.ศ. 2541 กองทัพเรือเข้าสนองพระราชดำริโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (โครงการ อพ.สธ.) และได้น้อมเกล้าฯ ถวายการใช้พื้นที่เกาะแสมสารและเกาะข้างเคียงรวม 9 เกาะเป็นพื้นที่ปกปักพันธุกรรมพืชทางทะเลของโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชฯ ชายหาด หาดเทียน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะ มีความยาวทอดตัวจากทิศเหนือลงสู่ทิศใต้ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหินสลับกับหาดทรายและหาดกรวด เขตน้ำขึ้นน้ำลงเป็นพื้นที่ราบกว้างมากและมีแอ่งน้ำขัง (lagoon) ขนาดใหญ่ ชายหาดยังเป็นแหล่งสาหร่ายทะเลกลุ่มต่าง ๆ สิ่งมีชีวิตที่พบมีความหลากหลายมาก เช่น ปลิงทะเล ฟองน้ำทะเล เม่นทะเล หอยทะเล ปลาทะเลในแอ่งน้ำขัง หาดหน้าบ้าน ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเกาะ ในอดีตเคยมีชุมชนตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณนี้ ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหาดทรายทอดยาวไปจนจรดภูเขาทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นหาดกรวดต่อเนื่องกับหาดหินเชิงเขา เขตน้ำขึ้นน้ำลงในส่วนที่เป็นชุมชนแคบและขยายออกกว้างขึ้นใกล้กับเชิงเขา เข้าใจว่าบริเวณนี้เป็นที่สะสมตะกอนจากการขึ้นลงของน้ำทะเล รวมทั้งเมื่อน้ำลงจะพบสันทรายกั้นพื้นที่ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกกลายเป็นทะเลแหวก สิ่งมีชีวิตที่พบมีความหลากหลายพอสมควรและมีลักษณะเด่นตรงบริเวณหาดกรวดที่มีชุมชนของหอยเฉลียบ (Isognomon spp.) และหอยจอบ (Pinna sp.) และฟองน้ำถูตัวสีดํา (Spongia sp.) หาดลูกลม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ ที่มาของชื่อหาดมาจากเมล็ดพันธุ์ของหญ้าลอยลมที่มีขึ้นอยู่มากบริเวณชายหาดแห่งนี้ เมื่อเมล็ดพันธ์ของหญ้าหลุดจากขั้วก็จะลอยตามลม ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหาดทรายทอดยาวในแนวเหนือใต้ไปจนจรดภูเขาซึ่งเป็นหาดกรวดมนแตกต่างจากหาดหน้าบ้านที่เป็นกรวดเหลี่ยม ชายหาดบริเวณหาดลูกลมมีความละเอียดมากและขาวสะอาด ด้านหน้าหาดเป็นแนวปะการังที่มีความลาดชันน้อย มีร่องน้ำแคบๆขวางกั้นก่อนที่จะไปถึงเกาะปลาหมึกที่มีแนวปะการังน้ำตื้นค่อนข้างสมบูรณ์ เขตน้ำขึ้นน้ำลงบริเวณหาดทรายของหาดลูกลมค่อนข้างแคบ พบปูลมค่อนข้างมาก ส่วนหาดหินทางทิศเหนือเป็นหินเชิงเขาทอดยาวลงไปจรดทะเล บริเวณนี้มีหอยนางรมเจริญขึ้นอยู่เป็นจํานวนมาก หาดหินและแนวปะการังทางทิศใต้เป็นแนวปะการังที่มีรูปทรงการเจริญแบบก้อนเป็นชนิดเด่น และมีสาหร่ายเจริญอยู่ปะปนกับปะการัง หาดเตย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะ ที่มาของชื่อหาดมาจากมีต้นเตยทะเลขึ้นอยู่ ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหาดทรายทอดยาวในแนวเหนือใต้ไปจนจรดภูเขาที่ขนาบทั้งสองด้าน ทําให้มีลักษณะเป็นอ่าวค่อนข้างลึก มีรายงานว่าเต่าทะเลมักจะขึ้นมาวางไข่ ณ ชายหาดแห่งนี้ อ้างอิง แสมสาร
วัดพิมพาวาส (ใต้) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านคลองวังขื่อ ตำบลพิมพา อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา บริเวณใกล้เคียงยังมีวัดพิมพาวาส (เหนือ) ซึ่งเป็นวัดมอญเช่นเดียวกันแต่สังกัดมหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา วัดพิมพาวาส (ใต้) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยนายนุ่ม นางพุก และนายบุญได้ถวายที่ดินให้สร้างวัด มีนายหนู วรศิริ นายปาน ทองดี และนายบ๊ะ พร้อมชาวบ้านคลองพระยาสมุทร ร่วมใจกันสร้างวัดโดยได้นิมนต์พระอาจารย์หนูจากวัดทิพพาวาส เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก โดยตั้งชื่อวัดให้คล้ายคลึงกันว่า 'วัดพิมพาวาส' เสมือนเป็นวัดพี่น้องกัน เดิมวัดพิมพาวาสเป็นวัดรามัญธรรมยุต ต่อมาในสมัยที่พระครุฑดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้มีข้อขัดแย้งระหว่างพระสงฆ์ 2 นิกาย คือ ธรรมยุตและมหานิกายซึ่งอยู่ร่วมวัดเดียวกัน ภายหลังจึงแยกเป็นวัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้) อาคารเสนาสนะที่สำคัญประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ 12 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง และเจดีย์บรรจุคัมภีร์พระไตรปิฎกภาษารามัญ วัดยังคงสืบทอดประเพณีชาวมอญที่สำคัญ ได้แก่ ประเพณีการแห่ธงตะขาบของชุมชนชาวมอญ พิธีแห่ธงตะขาบเพื่อนำมาถวายแด่พระสงฆ์ ก่อนที่จะมีการอัญเชิญนำไปขึ้นสู่ยอดเสาหงส์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำเผ่าพันธุ์ของชาวมอญ บริเวณหน้าศาลาการเปรียญ และการตักบาตรน้ำผึ้ง อ้างอิง พิมพาวาส (ใต้) พิมพาวาส (ใต้)