bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
สมเด็จพระวันรัต แปลว่า ผู้ยินดีในการอยู่ป่า ผู้รักการอยู่ป่า เดิมใช้คำว่า พนรัตน์ และ วันรัตน์ ซึ่งแปลว่า ป่าแก้ว ปัจจุบันเป็นราชทินนามสมเด็จพระราชาคณะรูปหนึ่งในฝ่ายธรรมยุติกนิกาย วันรัตน์ เป็นนามที่ได้มาจากลังกา สันนิษฐานตามคำแปลว่าคงเป็นสังฆนายกฝ่ายอรัญวาสี คู่กับสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ซึ่งเป็นสังฆนายกฝ่ายคามวาสี ในพระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ปรากฏนามนี้ครั้งแรกในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ว่าพระพนรัตน์ป่าแก้วให้ฤกษ์แก่พระศรีสินในการก่อกบฏ ที่มีชื่อเสียงปรากฏเด่นชัดอีกรูปหนึ่งคือสมเด็จพระพนรัตน์ป่าแก้ว ซึ่งได้เข้าไปถวายพระพรสมเด็จพระนเรศวรมหาราชขอพระราชทานอภัยโทษแก่แม่ทัพนายกองที่ตามเสด็จไม่ทันคราวสงครามยุทธหัตถี สมเด็จพระวันรัต ในสมัยกรุงศรีอยุธยาพระมหาเถระผู้จะได้รับพระราชทานนามนี้จะต้องมีความสำคัญมากในด้านภูมิธรรม โดยเฉพาะความป็นผู้ยินดีในการปฏิบัติกรรมฐาน ยินดีในการปลีกวิเวก ฐานานุกรม สมเด็จพระวันรัต มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 10 รูป ดังนี้ พระครูปลัดสัมพิพัฒนสุตาจารย์ ญาณโกศล วิมลศีลาจาร มหาคณาธิการนายก ปิฎกธรรมรักขิต พระครูวินัยธร พระครูพรหมสร พระครูคู่สวด พระครูธรรมคุต พระครูรองคู่สวด พระครูสังฆกิจจานุรักษ์ พระครูใบฎีกา พระครูธรรมธร พระครูอมรศัพท์ พระครูคู่สวด พระครูพุทธบาล พระครูรองคู่สวด พระครูสมุห์ รายนามสมเด็จพระวันรัตสมัยรัตนโกสินทร์ ลำดับที่ รายนาม วัด ได้รับสมณศักดิ์ 1 พระธรรมธีรราชมหามุนี (ชื่น) ว่าที่พระพนรัตน วัดหงส์รัตนารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2325 2 สมเด็จพระพนรัตน (สุก) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ? 3 สมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2337 4 สมเด็จพระพนรัตน (มี) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ? 5 สมเด็จพระพนรัตน (อาจ) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2359 6 สมเด็จพระพนรัตน (ด่อน) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2363 7 สมเด็จพระพนรัตน (ทองดี) วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร ? 8 สมเด็จพระพนรัตน (นาค) วัดราชบุรณราชวรวิหาร พ.ศ. 2373 9 สมเด็จพระพนรัตน (ฤกษ์) วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร พ.ศ. 2386 10 สมเด็จพระวันรัตน (เซ่ง) วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2394 11 สมเด็จพระวันรัตน์ (สมบุรณ์) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2415 12 สมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ) วัดโสมนัสราชวรวิหาร พ.ศ. 2422 13 สมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2434 14 สมเด็จพระวันรัต (ฑิต อุทโย) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2443 15 สมเด็จพระวันรัต (จ่าย ปุณฺณทตฺโต) วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2466 16 สมเด็จพระวันรัต (แพ ติสฺสเทโว) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2472 17 สมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2482 18 สมเด็จพระวันรัต (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2488 19 สมเด็จพระวันรัต (ปลด กิตฺติโสภโณ) วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2490 20 สมเด็จพระวันรัต (ปุ่น ปุณฺณสิริ) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2504 21 สมเด็จพระวันรัต (ทรัพย์ โฆสโก) วัดสังเวชวิศยารามวรวิหาร พ.ศ. 2515 22 สมเด็จพระวันรัต (จับ ฐิตธมฺโม) วัดโสมนัสราชวรวิหาร พ.ศ. 2520 23 สมเด็จพระวันรัต (นิรันตร์ นิรนฺตโร) วัดเทพศิรินทราวาส ราชวรวิหาร พ.ศ. 2539 24 สมเด็จพระวันรัต (จุนท์ พฺรหฺมคุตฺโต) วัดบวรนิเวศวิหารราชวรวิหาร พ.ศ. 2552 อ้างอิง พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช), พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด, วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
แอนิเมติก (animatic) หรือ มัลติบอร์ด (multiboard) คือ สตอรีบอร์ดแบบเคลื่อนไหว มีทั้งแบบที่เขียนด้วยภาพ 2 มิติ ซึ่งนิยมใช้ในยุคแรกๆ และบบ 3 มิติ ซึ่งใช้อย่างแพร่หลายในปัจจุบัน มีจุดประสงค์เพื่อวางแผนการถ่ายทำ ภาพยนตร์และโฆษณา เพื่อให้ทีมงานและนายทุนเห็นภาพรวมของภาพยนตร์และโฆษณานั้นๆในทิศทางเดียวกันก่อนที่จะมีการถ่ายทำจริงถือว่าเป็นงาน Pre Visual ที่มีความสำคัญในปัจจุบัน ใช้กันอย่างแพร่หลายในภาพยนตร์โฆษณา ส่วนภาพยนตร์จอเงิน เริ่มมีการใช้อย่างจริงจังในเรื่อง กาเหว่าที่บางเพลง(2537)โดย กันตนา โมชั่น พิคเจอร์ และเงียบหายจากวงการภาพยนตร์ไปนานจนกระทั่ง ภาพยนตร์เรื่อง องค์บาก 2546 โดย สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล และ บาแรมยู ได้นำแอนิเมติกมาใช้ในงานภาพยนตร์ ในฉากตุ๊กๆไล่ล่า หลังจากนั้นภาพยนตร์ไทยในเครือ บาแรมยูก็ใช้แอนิเมติกในการวางแผนถ่ายทำเกือบทุกเรื่อง ถือว่าเป็นบริษัทผลิตภาพยนตร์ที่มีการใช้แอนิเมติกในการถ่ายทำมากที่สุดในประเทศไทย ถึงแม้ในวงการโฆษณาและภาพยนตร์ต่างประเทศจะมีการใช้แอนิเมติกมาอย่างยาวนานแต่สำหรับวงการภาพยนตร์ไทยก็ยังเป็นสิ่งที่ใหม่มาก และน้อยคนที่จะรู้จักและเข้าใจจริงๆ อแอนิเมติก
โชคสองชั้น เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรก ที่สร้างและผลิตโดยคนไทยทั้งหมด เป็นภาพยนตร์เงียบ ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาว-ดำขนาด 35 มม. ผลิตโดย กรุงเทพ ภาพยนตร์ บริษัท ต่อมา คือ บริษัท ภาพยนตร์ศรีกรุง ของมานิต วสุวัต ร่วมกับคณะนักหนังสือพิมพ์สยามราษฎร์ และศรีกรุง ภาพยนตร์ โชคสองชั้น เข้าฉายครั้งแรกเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร มีจำนวนผู้ชมสูงสุด 4 คืน กับ 1 วัน เท่ากับ 12,130 คน ทำลายสถิติเมื่อสี่ปีก่อนหน้า ของภาพยนตร์เรื่อง นางสาวสุวรรณ ปัจจุบันฟิล์มภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับความเสียหายจากความเสื่อมสภาพ โดยหอสมุดแห่งชาติได้ค้นพบฟิล์มและพิมพ์สำเนาใหม่เอาไว้ได้เพียง 42 ฟุต คิดเป็นภาพนิ่งทั้งหมด 1,319 ภาพ รวมความยาวประมาณ 1 นาที ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนมรด­กภาพยนตร์ของชาติ ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2555 เนื่องในวันอนุรักษ์ภาพยนตร์ไทยของหอภาพยนตร์ ขณะมีอายุเก่าแก่ที่สุด 85 ปี ในบรรดา 25 เรื่อง ที่มา ภาพจากภาพยนตร์ ในช่วงที่นายมานิต วสุวัต เจ้าของหนังสือพิมพ์ศรีกรุง และเป็นเพื่อนสนิทด้วยได้ออกหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่ชื่อว่า Liberty แสงทองได้รับคำชวนให้ร่วมงานเขียนกับหนังสือพิมพ์ศรีกรุง ต่อมาปลายปี พ.ศ. 2469 หลวงสุนทรอัศวราช ข้าราชการถูกดุลกับคณะ กำลังก่อตั้งบริษัทถ่ายภาพยนตร์ไทยและประกาศสร้างหนังไทยเรื่องแรก แต่ประสบปัญหาระหว่างการดำเนินการ หลวงกลการเจนจิต หัวหน้ากองภาพยนตร์เผยแพร่ข่าว กรมรถไฟที่หลวงสุนทรอัศวราชติดต่อวางตัวเพื่อจ้างให้เป็นทีมช่างถ่ายภาพยนตร์ที่รอความคืบหน้า หมดความอดทน จึงปรึกษากับคณะพี่น้องวสุวัตที่ประสงค์จะสร้างภาพยนตร์ไทย จึงรวมคนและเตรียมงานสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ ก่อนการสร้างภาพยนตร์ พี่น้องวสุวัตเข้าปรึกษากับนายเซียวซองอ๊วน สีบุญเรือง ผู้จัดการใหญ่โรงภาพยนตร์ เพื่อตกลงความร่วมมือในการก่อตั้งบริษัทภาพยนตร์ขึ้นมา ชื่อ บริษัท กรุงเทพฯ ภาพยนตร์ มีทีมงานอย่าง หลวงกลการเจนจิต และนายกระเศียร วสุวัต แห่งกรมรถไฟหลวง รวมทั้งขุนอนุรักษ์รัถการ (เปล่ง สุขวิริยะ) ข้าราชการกรมรถไฟหลวง ซึ่งเคยทำหน้าที่เป็นเลขานุการของกรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน ผู้คอยตามเสด็จไปดูงานในต่างประเทศ รวมถึงการดูงานกิจการโรงถ่ายภาพยนตร์ในฮอลลีวูดมาแล้วด้วย ซึ่งมารับเป็นผู้กำกับการแสดง และได้แสงทอง หรือ หลวงบุณยมานพพานิช เป็นเจ้าของงานประพันธ์ โครงเรื่อง นายกมล มาโนช (แสดงโดยมานพ ประภารักษ์) พระเอกของเรื่อง เป็นนายอำเภอหัวเมืองฝ่ายเหนือ ได้รับมอบหมายให้ลงมาสืบจับผู้ร้ายคนหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ในกรุงเทพ นายกมลเข้ามาพักอยู่ที่บ้านพระยาพิชัย (แสดงโดย อุทัย อินทร์วงศ์) และมีหลานชื่อว่า นางสาววลี ลาวัณยลักษณ์ (แสดงโดย หม่อมหลวงสุดจิตตร์ อิศรางกูร) ซึ่งทั้งสองได้พบรักกันโดยเร็ว แต่นายวิง ธงสี (แสดงโดย มงคล สุมนนัฏ) ซึ่งหมายปองนางสาววลีอยู่แล้วและชอบไปมาหาสู่พระยาพิชัยเป็นเนือง ๆ และนายวิงคนนี้ก็คือคนร้ายที่นายกมลกำลังสืบจับอยู่นั่นเอง นายวิงไหวตัวทันเรื่องที่นายกมลตามคนร้าย จากนั้นนายวิงก็วางแผนร้ายโดยส่งพรรคพวกลูกสมุนเข้ามาทำร้ายนายกมล แต่นายกมลมีความชำนาญในการระวังภัยจากโจรจึงต่อกรขัดขวางกำลังได้ จนนายวิงและพรรคพวกต้องหลบหนีไป นายกมลไล่ตามจับแต่เกิดหลงทาง นายวิงได้วกกลับมาที่บ้านพระยาพิชัยและจับนางสาววลีไป แต่นายกมลมีเชาวน์ที่ดี เข้าใจว่าเป็นแผนลวง จึงวกกลับบ้านพระยาพิชัยและได้พบนายวิง นายกมลจึงตามล่านายวิงไปจนสุดทางและเกิดการต่อสู้ขึ้น จนกระทั่งตำรวจที่พระยาพิชัยโทรไปแจ้งมาสมทบร่วมจับนายวิงและสมุนได้ทันเวลา นายวิงจึงถูกตำรวจจับเข้าตะราง ส่วนนายกมลมีโชคสองชั้น นอกจากจะจับผู้ร้ายได้แล้วยังได้นางสาววลีมาเป็นภรรยาอีกด้วย อ้างอิง ช ช ช ช
จารึกภาษาครีเขียนด้วยอักษรครีจารึกนี้ถอดเป็นอักษรโรมันได้ว่า Êwako oma asiniwi mênikan kiminawak ininiwak manitopa kaayacik. Êwakwanik oki kanocihtacik asiniwiatoskiininiw kakiminihcik omêniw. Akwani mitahtomitanaw askiy asay êatoskêcik ota manitopa. อักษรครี (Cree syllabary )ประดิษฐ์โดย เจมส์ อีวาน มิชชันนารีที่ทำงานที่ “บ้านนอร์เวย์” ในอ่าวฮัดสัน เขาประดิษฐ์อักษรสำหรับภาษาโอจิบเวขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2383 เขาพยายามใช้ระบบการออกเสียงของอักษรโรมันเป็นพื้นฐาน แต่ที่ได้ผลคืออักษรพยางค์ ที่บางส่วนอาศัยพื้นฐานจากชวเลข อักษรโอจิบเวประกอบด้วยสัญลักษณ์ 9 ตัว แต่ละตัวเขียนได้ 4 ทิศทาง เพื่อแสดงเสียงสระที่ต่างออกไป ซึ่งเพียงพอสำหรับภาษาโอจิบเว อีก 20 ปี ต่อมา อีวานส์เรียนภาษาครี และพยายามหาทางเขียนภาษานั้น เขาทดลองใช้อักษรโรมันแต่ไม่สำเร็จ จึงนำอักษรโอจิบเวมาปรับปรุง และประสบความสำเร็จอย่างมากในหมู่ชาวครี จนอีวานส์ได้รับสมญาว่า “ชายผู้ทำให้เปลือกของต้น birch ได้” ลักษณะ อักษรครีประกอบด้วย เครื่องหมาย 12 ตัว แต่ละตัวเขียนได้ 4 ทิศทาง เพื่อแสดงเสียงสระ ในบางสำเนียงที่มีเสียงสระ 7 เสียง จะเพิ่มเครื่องหมายแสดงเสียงสระ ใช้เขียน ภาษาครี อ้างอิง อักษรครี ครี
right หุบเขาโมนูเมนต์ (Monument Valley) ตั้งอยู่ที่เส้นเขตแดนระหว่างรัฐยูทาห์กับรัฐแอริโซนาทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศสหรัฐอเมริกา ชื่อหุบเขามีที่มาจากแท่งหินค้ำขนาดมหึมา ซึ่งกระจัดกระจายอยู่บนที่ราบไม้พุ่มอันแห้งแล้ง ภูมิภาคแถบนี้เต็มไปด้วยแท่งหินหรือซากหินที่หลงเหลือจากการสึกกร่อน นักธรณีวิทยาเรียกแท่งหินลักษณะดังกล่าวนี้ว่า'โมนูเมนต์'(โมนูเมนต์) ซึ่งมีลักษณะคล้ายสิ่งก่อสร้างจากฝีมือมนุยษ์เช่น ตึกสูง หินแท่งรูปร่างแปลกตาจำนวนมากเหล่านี้ถูกเรียกขานว่า'หินรูปประสาท'ซึ่งเป็นแท่งหินที่มีลักษณะยอดราบ หรือเรียกอีกอย่างเนิน'เมซา'(mesa) สูงกว่า 300 เมตร และด้านบนมีหินคล้ายใบเสมาปรากฏอยู่ นอกจากนี้ยังมี'หินรูปถุงมือ'ซึ่งมีลักษณะเป็นเนินยอดป้านดูคล้ายนิ้วมือทั้งสี่ ไม่ไกลมีแท่งหินรูป'แม่ไก่ในรัง' ถัดมาเป็น'เนินยอดบ้านเมอร์ริค'และ'เนินยอดบ้านมิตเชล' และมี'หินรูปแม่อธิการ'และ'หินแม่ชีทั้งสาม'ซึ่งทั้งสองเนินเป็นหินที่สูงที่สุดในกลุ่มแท่งหิน สูงกว่า 245 เมตร ---- center ---- การก่อตัวของแท่งหิน right เมื่อประมาณ 250 ล้านปีที่แล้ว ทรายสีแดงของพื้นที่นี้เคยปกคลุมด้วยทะเลตื้นๆ โคลนซึ่งจมสะสมอยู่บนพื้นท้องทะเลได้กดลงบนทราย ทำให้กลาย ทำให้เกิดหินทรายทีมีรูพรุน ส่วนโคลนค่อยๆกลายสภาพเป็นหินดินดานต่อมาน้ำทะเลค่อยๆตื้นเขินขึ้น และเมื่อ 70 ล้านปีที่แล้วเปลือกโลกเกิดการดันตัวอย่างรุนแรงจนสูงขึ้นมา ทำให้เปลือกโลกส่วนนั้นมีลักษณะเป็นรูปโดม ก่อนเย็นตัวลงและแข็งตัวในที่สุด พื้นที่ซึ่งเคยอยู่ใต้ทะเลจึงกลายเป็นที่ราบสูงหินทรายอันกว้างใหญ่ ปกคลุมด้วยหินดินดานและหินกรวดมน หลายปีต่อมา ชั้นหินนี้ถูกลมและน้ำแปรเปลี่ยนรูป โดยตอนแรกเป็นภูเขายอดราบ มีหุบผาชันและร่องธารพาดผ่านไขว้ไปมา กลายเป็นเนินเมซาทีมีพื้นที่ขนาดเล็กลงและในทีสุดก็เป็นแท่งหินสูงหรือเนินป้าน สิ่งมีชีวิต พื้นที่ส่วนใหญ่ไม่เหมาะแก่การดำรงชีวิตของมนุษย์และสัตว์ แทบเรียกได้ว่าไร้ร่องรอยของมนุษย์ มีเพียงอินเดียนแดงชนเผ่านาวาโฮอาศัยอยู่ ซึ่งยังเลี้ยงแกะและแพะในถิ่น นอกจากนี้ ยังมีกระต่าย และ พวกสัตว์เลือดเย็นเช่น กิ่งก่าแผงคอ คางคกมีเขา และ งูหางกระดิ่ง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยเพียง 20 เซนติเมตรต่อปี มีพืชทนแล้งขึ้นบ้างเช่น จูนิเพอร์ สนพินยอน และ กระบองเพชร หุบเขา
อุทยานแห่งชาตินาเวลอัวปี (Nahuel Huapi National Park) ตั้งอยู่บริเวณเทือกเขาแอนดีสทางตะวันตกกลางของประเทศอาร์เจนตินา มีเนื้อที่ 528 ตารางกิโลเมตร หรือ 330,000 ไร่จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1903 และได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติในปี ค.ศ. 1934 ปัจจุบันมีเนื้อที่ 7,050 ตารางกิโลเมตร หรือ 4,406,250 ไร่ ภายในอุทยานมีภูเขาที่มีหิมะปกคลุมหลายลูก มีธารน้ำแข็ง ทะเลสาบ น้ำตก และมีดอกไม้ป่าอยู่ทั่วไป อุทยานแห่งชาติ Nahuel Huapi เป็นอุทยานแห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดของอาเจนติน่า ในแขวง Patagonia ตรงตีนเขาของภูเขา Andes. ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน 1934 แต่พี้นที่ของสวนเป็นดินแดนบริจาคไปยังรัฐบาลกลางโดย Perito Moreno ใน ปี 1903. สวนครอบคลุมพี้นที่ประมาณ 7,050 กิโลเมตรและตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของ Neuquén เป็นฐานสำหรับการท่องเที่ยวในเมือง San Carlos de Bariloche. Villa La Angostura ยังเป็นรีสอร์ทริมทะเลสาบี่อยู่ภายในเขตแดนของสวน. สวนนี้มีชื่อเสียงเกี่ยวกับความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์ป่าและมีพีชพันธุ์ธรรมชาติหลายชนิด เนื่องจากสวนมี ภูมิประเทศหลากหลายนับตั้งแต่ 700 ถึง 3,000 เมตรและมีปริมาณน้ำฝนที่หลากหลายจากป่าฝนกับ 4,000 มม. / ปีในตะวันตก จนไปถึงทุ่งหญ้าเขตทะเลทรายที่น้อยกว่า 300 มม. / ปี ในทางตะวันออก. ในเขต llao llao เราจะเห็นเห็ดและเชื้อราขึ้นตามต้นไม้และเป็นสัญลักษณ์ของพื้นที่จึงทำให้เป็นชื่อของโรงแรม Llao Llao ที่มีชื่อเสียงในเขตนี้ สัตว์ในสวนนี้มีมากมายหลายพันธุ์ เช่น นากแม่น้ำ, กวาง, ลามะ, กระต่ายมารัส, นกแก้ว และ เหยี่ยว มีหลายทะเลสาบในสวนรวมถึง Lago Nahuel Huapi, Lago Mascardi, Lago Gutiérrez, Lago Traful, Lago Moreno และ Lago Guillelmo ทั้งหมดนี้รู้จักกันในนาม เขตทะเลสาบอาเจนติน่า. ทะเลสาบ Nahuel Huapi ประกอบด้วยหลายเกาะรวมถึง Isla Huemul ซึ่งเป็นสถานที่ของ โครงการ Huemul ที่ชาวอาเจนติน่าถือเป็นโครงการลับนั่นคือโครงการวิจัยนิวเคลียร์ในปี 1949-1952. อ้างอิง นาเวลอัวปี นาเวลอัวปี
วิทยุสมัครเล่น (amateur radio หรือ ham radio) คืองานอดิเรกอย่างหนึ่งของผู้ที่มีความสนใจในการติดต่อสื่อสารด้วยการส่งคลื่นวิทยุติดต่อกัน เพื่อการศึกษา เพื่อการให้ความช่วยเหลือระหว่างกัน หรือเพื่อพักผ่อนแลกเปลี่ยนความคิดเห็น นักวิทยุสมัครเล่นมักเรียกตัวเองว่า ham ประวัติวิทยุสมัครเล่นไทย กิจการวิทยุสมัครเล่นเกิดขึ้นในประเทศไทยเป็นเวลาหลายสิบปี จากการบอกกล่าวของนักวิทยุสมัครเล่นรุ่นแรกเล่าว่าได้มีมากว่า 60 ปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากทั้งประชาชนทั่วไปและจากรัฐบาลเท่าไรนัก แต่เมื่อเวลาผ่านมา ในวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ก็ได้มีการก่อตั้งสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งประเทศไทย มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Radio Amateur Society of Thailand มีชื่อย่อว่า RAST ขึ้น นับเวลาประมาณกว่า 40 ปีที่ได้รับความสนใจจากประชาชนทั่วไปและได้รับความสนใจมากขึ้นเป็นลำดับ โดยที่สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งประเทศไทย มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 'เพื่อเป็นสมาคมของนักวิทยุสมัครเล่นที่มิใช่เพื่อการค้า แต่รวมกันเพื่อส่งเสริมความสนใจเกี่ยวกับการทดลองวิทยุเพื่อความก้าวหน้าทางศิลปการวิทยุ และผดุงไว้ซึ่งชื่อเสียงของนักวิทยุสมัครเล่น ทั้งภายในประเทศและระหว่างประเทศ และเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ความคิดเห็นซึ่งกันและกันโดยไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง'
ทะเลสาบการ์ดา ทะเลสาบการ์ดา เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ทางภาคเหนือของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่บริเวณเชิงเทือกเขาแอลป์ มีพื้นที่ประมาณ 360 ตารางกิโลเมตร และเป็นทะเลสาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศอิตาลี ทะเลสาบมีความยาวจากเหนือจรดใต้ประมาณ 51 กิโลเมตร และมีความกว้างสูงสุดราว 17 กิโลเมตร ในด้านความลึก ทะเลสาบการ์ดามีความลึกเฉลี่ยประมาณ 136 เมตรช่วงที่ลึกที่สุดลึก 346 เมตร ทำให้เป็นหนึ่งในทะเลสาบที่ลึกที่สุดในอิตาลี พื้นที่ตอนเหนือของทะเลสาบมีลักษณะลึกและค่อนข้างแคบ ล้อมรอบด้วยภูเขาสูง ขณะที่ตอนใต้มีลักษณะตื้นและกว้างมากกว่า โดยได้รับอิทธิพลจากธรณีสัณฐานแบบที่ราบ ทะเลสาบการ์ดาเกิดจากกระบวนการกัดเซาะของธารน้ำแข็งในยุคน้ำแข็ง ส่งผลให้มีแอ่งลึกและภูมิประเทศใต้น้ำที่ซับซ้อน ปัจจุบันทะเลสาบแห่งนี้มีบทบาทสำคัญทั้งด้านระบบนิเวศ การคมนาคมทางน้ำ การประมง และการท่องเที่ยวของภูมิภาคทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี View of south lake near Peschiera del Garda (Verona, Italy) (probably with Lake Frassino or River Mincio), at the top off the painting are the mountains of Brescia (Italy). Painted after 1533 by Girolamo dai Libri. right การ์ดา
วาริชภูมิ เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอพรรณานิคม และอำเภอสว่างแดนดิน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอวาริชภูมิ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสว่างแดนดินและอำเภอพังโคน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพังโคน อำเภอพรรณานิคม และอำเภอนิคมน้ำอูน ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนิคมน้ำอูน และอำเภอวังสามหมอ (จังหวัดอุดรธานี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอส่องดาว ประวัติ วาริชภูมิ เดิมเป็นอำเภอเก่าแก่ในจังหวัดสกลนคร ก่อนที่ปี พ.ศ. 2457 ทางมณฑลอุดรได้ยุบอำเภอวาริชภูมิที่มีผู้คนน้อย รวมเข้ากับท้องที่อำเภอพรรณานิคม ต่อมาพระยาสกลกิจวิจารย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนครพิจารณาถึงปริมาณการงานและประชากรมากขึ้น จึงแยกตำบลวาริชภูมิ ตำบลปลาโหล อำเภอพรรณานิคม ทั้งนำตำบลหนองลาด ตำบลคำบ่อ ของอำเภอสว่างแดนดิน มารวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอวาริชภูมิ ในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2568 และเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 เมษายน โดยกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอพรรณานิคม กิ่งอำเภอวาริชภูมิมีประชากรและการพัฒนาพื้นที่มากขึ้นตามลำดับ จึงมีการยกฐานะเป็น อำเภอวาริชภูมิ ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ต่อมาได้แยกพื้นที่ตำบลวาริชภูมิ ตั้งเป็นตำบลนิคมน้ำอูน และรับพื้นที่ตำบลหนองปลิง ของอำเภอพรรณานิคม มารวมเข้ากับทางอำเภอ ก่อนที่จะแยกพื้นที่ออกไปตั้งเป็นกิ่งอำเภอนิคมน้ำอูน และแยกตำบลคำบ่อ จัดตั้งเป็นตำบลค้อเขียว เป็นตำบลลำดับที่ 5 ของทางอำเภอวาริชภูมิ จนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอวาริชภูมิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 71 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 20 หมู่บ้าน 2. 16 หมู่บ้าน 3. 11 หมู่บ้าน 4. 18 หมู่บ้าน 5. 6 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอวาริชภูมิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลวาริชภูมิ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวาริชภูมิ เทศบาลตำบลปลาโหล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปลาโหลทั้งตำบล เทศบาลตำบลคำบ่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำบ่อทั้งตำบล เทศบาลตำบลหนองลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองลาดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวาริชภูมิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวาริชภูมิ (นอกเขตเทศบาลตำบลวาริชภูมิ) องค์การบริหารส่วนตำบลค้อเขียว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อเขียวทั้งตำบล อ้างอิง วาริชภูมิ
ดยุกแห่งคอร์นวอลล์ เป็นบรรดาศักดิ์ดยุกบรรดาศักดิ์แรกที่ได้มีการสถาปนาในอังกฤษ โดยตามธรรมเนียมแล้วจะสงวนไว้เพื่อเป็นบรรดาศักดิ์เฉพาะสำหรับรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงของราชบัลลังก์อังกฤษ หรือสำหรับพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระมหากษัตริย์บริเตนในอดีตจนกระทั่งปัจจุบัน ดัชชีแห่งคอร์นวอลล์ (Duchy of Cornwall) ถือเป็นดัชชีแห่งแรกในอังกฤษ โดยสถาปนาขึ้นในปีค.ศ. 1337 ดยุกแห่งคอร์นวอลล์พระองค์ปัจจุบันคือ เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์ พระราชโอรสพระองค์ใหญ่และพระรัชทายาทในสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร บริเตนใหญ่ ไอร์แลนด์เหนือและประเทศในเครือจักรภพ โดยพระชายาองค์ปัจจุบัน แคเธอรีน มิดเดิลตัน ซึ่งทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2554 การสืบตระกูล บรรดาศักดิ์ดยุกแห่งคอร์นวอลล์นั้นเป็นยศไม่สืบตระกูล กล่าวคือพระโอรสของดยุกแห่งคอร์นวอลล์จะไม่สามารถสืบยศดยุกแห่งคอร์นวอลล์ได้ ซึ่งต่างจากยศสืบตระกูลโดยทั่วๆ ไป เพราะพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรเท่านั้นที่จะทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งคอร์นวอลล์โดยทันที ไม่ต้องมีการสถาปนา ถ้าหากว่าพระราชบิดาและพระราชมารดาของพระองค์ยังไม่ครองราชย์ พระองค์จะเป็นทันทีที่พระราชบิดาหรือพระราชมารดาเสด็จขึ้นทรงราชย์ หรือทรงเป็นดยุกแห่งคอร์นวอลล์ทันทีตั้งแต่ประสูติหากพระราชบิดาพระราชมารดาทรงราชย์อยู่ในขณะนั้น อิสริยยศดยุกแห่งคอร์นวอลล์จึงเป็นตำแหน่งรัชทายาทโดยนิตินัยเท่านั้น และจะต้องเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่เท่านั้น แม้รัชทายาทโดยนิตินัยดังเช่นเจ้าชายแห่งเวลส์ ถ้าไม่ได้เป็นพระราชโอรสพระองค์โต ก็ไม่เป็นดยุคแห่งคอร์นวอลล์ อนึ่งหากดยุคแห่งคอร์นวอลล์สิ้นพระชนม์ลงโดยไม่มีพระโอรส พระเชษฐาองค์ถัดไปจะได้รับบรรดาศักดิ์นี้ไปโดยปริยายพร้อมๆ กับตำแหน่งรัชทายาท โดยปกติแล้วมีความเป็นไปได้ว่าพระอิสริยยศเจ้าชายแห่งเวลส์ และตำแหน่งรัชทายาทนั้น จะไม่ได้สถาปนาเป็นดยุกแห่งคอร์นวอลล์เสมอไป เนื่องจากพระอิสริยยศเจ้าชายแห่งเวลส์นั้นเป็นอิสริยยศเฉพาะสำหรับองค์รัชทายาท ซึ่งสถาปนาโดยพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ และไม่จำเป็นจะต้องเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ในกรณีตัวอย่าง คือ ในกรณีของพระเจ้าจอร์จที่ 2 ซึ่งสถาปนาพระราชนัดดาของพระองค์เป็นพระรัชทายาท ซึ่งต่อมาคือ พระเจ้าจอร์จที่ 3 เป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ แต่ก็หาได้ดำรงอิสริยยศเป็นดยุกแห่งคอร์นวอลล์ เนื่องจากพระองค์มิได้เป็นพระราชโอรสของพระมหากษัตริย์ ดังนั้นเมื่อพระมหากษัตริย์ไม่มีพระราชโอรสสำหรับสืบราชสมบัติ ดัชชีแห่งคอร์นวอลล์จะผนวกกลับเป็นของพระมหากษัตริย์จนกระทั่งมีประสูติกาลพระราชโอรสของพระมหากษัตริย์ หรือจนกระทั่งมีการเสด็จขึ้นครองราชย์ของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ซึ่งมีพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ตราอาร์ม ตราอาร์มของดยุกแห่งคอร์นวอลล์ ตราอาร์มของดยุกแห่งคอร์นวอลล์ เป็นพื้นสีดำ กับเหรียญทองจำนวนสิบห้าเหรียญ ในปัจจุบันใช้ประกอบตราสัญลักษณ์ของเจ้าชายแห่งเวลส์ โดยปรากฏอยู่เบื้องล่างของตราสัญลักษณ์ อ้างอิง
ไพศาลี เป็นอำเภอในจังหวัดนครสวรรค์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอไพศาลีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองบัว ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบึงสามพัน อำเภอวิเชียรบุรี (จังหวัดเพชรบูรณ์) และอำเภอโคกเจริญ (จังหวัดลพบุรี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโคกเจริญ อำเภอหนองม่วง (จังหวัดลพบุรี) อำเภอตากฟ้า และอำเภอท่าตะโก ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอท่าตะโก ประวัติ อำเภอไพศาลี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าตะโก ต่อมาประชาชนจากหลายท้องที่มาประกอบอาชีพ ชุมชนเริ่มขยายตัวเจริญเติบโต ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 ทางราชการได้ประกาศแยกท้องที่ฝั่งตะวันออกของอำเภอท่าตะโก บริเวณหมู่บ้านโคกเดื่อ ออกเป็น กิ่งอำเภอไพศาลี มีพื้นที่การปกครอง 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลโคกเดื่อ ตำบลสำโรงชัย ตำบลตะคร้อ โดยใช้ชื่อเมืองอไภยสาลี (หนองไผ่ไพศาลี) ตั้งเป็นชื่อทางการของกิ่งอำเภอ ซึ่งเป็นชุมชนในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย ซึ่งได้มีการพัฒนาเข้าสู่การเป็นชุมชนคูน้ำคันดินในสมัยทวารวดี เมืองเวสาลีเคยเป็นเมืองหน้าด่านเล็ก ๆ ของกรุงละโว้ในดินแดนสุวรรณภูมิ ในปีเดียวกันหลังจากแยกพื้นที่กิ่งอำเภอ เขตตำบลวังน้ำลัด อำเภอท่าตะโก ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนไปติดต่อราชการที่กิ่งอำเภอไพศาลี สะดวกกว่าอำเภอท่าตะโก ทางราชการจึงได้โอนท้องทีเข้ามาสมทบในการปกครองของทางกิ่งอำเภอ จึงเข้าเงื่อนไขการตั้งอำเภอที่ต้องมีพื้นที่ไม่น้อยกว่า 4 ตำบล หลังจากนั้น 3 ปีจึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของจังหวัดนครสวรรค์ ต่อมาอำเภอตาคลีได้แยกตั้งอำเภอตากฟ้าขึ้น พื้นที่หมู่ 5 บ้านซับตะเคียน (ในขณะนั้น) ตำบลสำโรงชัย มีระยะทางใกล้อำเภอตากฟ้ามากกว่า จึงโอนหมู่บ้านไปขึ้นกับตำบลสุขสำราญ อำเภอตากฟ้า และในปี พ.ศ. 2518 ได้ตั้งตำบลที่ 5 ขึ้นโดยแบ่ง 7 หมู่บ้านของตำบลสำโรงชัย ตั้งเป็นตำบลโพธิ์ประสาท และแยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลโคกเดื่อ ตั้งเป็นตำบลวังข่อย ในปี พ.ศ. 2521 และตั้งตำบลนาขอม ในปี พ.ศ. 2531 โดยแยกพื้นที่ตำบลวังน้ำลัดมาตั้ง และตั้งตำบลลำดับสุดท้ายในปี พ.ศ. 2532 โดยแยกพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ ตั้งเป็นตำบลไพศาลี เมืองเก่าเวสาลี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอไพศาลีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 101 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. โคกเดื่อ (Khok Duea) 9 หมู่บ้าน 2. สำโรงชัย (Samrong Chai) 21 หมู่บ้าน 3. วังน้ำลัด (Wang Nam Lat) 10 หมู่บ้าน 4. ตะคร้อ (Takhro) 18 หมู่บ้าน 5. โพธิ์ประสาท (Pho Prasat) 13 หมู่บ้าน 6. วังข่อย (Wang Khoi) 12 หมู่บ้าน 7. นาขอม (Na Khom) 11 หมู่บ้าน 8. ไพศาลี (Phaisali) 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอไพศาลีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลไพศาลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3–5, 8) และตำบลไพศาลี (เฉพาะหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 6, 8) องค์การบริหารส่วนตำบลโคกเดื่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ (เฉพาะหมู่ที่ 1–2, 6–7, 9 และบางส่วนของหมู่ที่ 3–5, 8) องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรงชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงชัยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำลัด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังน้ำลัดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตะคร้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะคร้อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ประสาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ประสาททั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังข่อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังข่อยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาขอม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาขอมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลไพศาลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไพศาลี (เฉพาะหมู่ที่ 3–4, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 6, 8) อ้างอิง ไพศาลี
ศรีสำโรง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุโขทัย ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอศรีสำโรงตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งเสลี่ยมและ อำเภอสวรรคโลก ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพรหมพิราม (จังหวัดพิษณุโลก) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองสุโขทัยและอำเภอบ้านด่านลานหอย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านด่านลานหอยและอำเภอทุ่งเสลี่ยม การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอศรีสำโรงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 118 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 8. (Wat Ko) 2. 9. (Ban Rai) 3. 10. (Thap Phueng) 4. 11. (Ban San) 5. 12. (Wang Yai) 6. 13. (Rao Ton Chan) 7. (Ko Ta Liang) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอศรีสำโรงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลศรีสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองตาลทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลวังลึกและตำบลสามเรือน องค์การบริหารส่วนตำบลวังลึก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังลึก (นอกเขตเทศบาลตำบลศรีสำโรง) องค์การบริหารส่วนตำบลสามเรือน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามเรือน (นอกเขตเทศบาลตำบลศรีสำโรง) องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านนาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาขุนไกร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาขุนไกรทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะตาเลี้ยงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวัดเกาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดเกาะทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านไร่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทับผึ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทับผึ้งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านซ่าน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านซ่านทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลราวต้นจันทร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลราวต้นจันทร์ทั้งตำบล การศึกษา อำเภอศรีสำโรงมีสถานศึกษาที่สำคัญดังนี้ โรงเรียนศรีสำโรงชนูปถัมภ์​ โรงเรียนบ้านไร่พิทยาคม โรงเรียนขุนไกรพิทยาคม โรงเรียนวังทองวิทยา วิทยาลัยการอาชีพศรีสำโรง สถานที่สำคัญ วัดถ้ำระฆัง วังตามน ตำบลนาขุนไกร ​ วัดบ้านไร่ เป็นวัดเก่าแก่ มีอายุประมาณ​ 300​ ปี เป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อมงคลนิมิตร​และเสาหงษ์​โบราณ​ของพม่า​ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย​ ประมาณ พ.ศ. 2260​ และได้รับ​ วิสุงคามสีมาในสมัยรัชกาลที่​ 5​ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ วัดบ้านซ่าน​ ตำบลบ้านซ่าน เป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อขาว​ หลวงพ่อ​สามพี่น้อง​ และระฆังโบราน​ สร้างในสมัยอยุธยา​ ประมาณ พ.ศ. 2010 ได้รับวิสุงคามสีมา​ใน พ.ศ. 2020 มีอายุประมาน​ 500​ ปี วัดดอนจันทร์​ วัดโสภาราม วัดคลองโป่ง ถ้ำลมถ้ำวัง อ้างอิง ศรีสำโรง