bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
วัดโพธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดโพธาวาสตั้งเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2330 ในสมัยพระครูวิธูรธรรมสาสน์ หรือ หลวงพ่อกล่อม นันทะ ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ผู้ทรงวิทยาคม มีชื่อเสียงโด่งดังรูปหนึ่งของภาคใต้ เป็นพระนักพัฒนา ทำนุบำรุงและปฏิสังขรณ์วัดให้เจริญรุ่งเรืองอยู่เสมอ และมีชื่อเสียงโด่งดังมากเรื่องเรือแข่งในงานประจำปีของ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่เรียกว่า งานชักพระ ซึ่งจะมีการแข่งขันเรือยาวกัน วัตถุมงคลของท่านส่วนใหญ่ท่านจะสร้างตะกรุดและสาลิกาลิ้นทอง ที่มีพุทธคุณเข้มขลังในด้านอยู่ยงคงกระพัน อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.30 เมตร ยาว 12.90 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 71 นิ้ว สูง 80 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2462 วิหารกว้าง 6.20 เมตร ยาว 6.20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 ศาลาการเปรียญ กว้าง 12.90 เมตร ยาว 33.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 7 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 8.30 เมตร ยาว 11.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อ้างอิง โพธาวาส
สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร (พระราชพงศาวดารพม่าเรียก สุรประทุมราชา) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์บ้านพลูหลวง เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ และมีพระสมัญญานามว่า ขุนหลวงหาวัด สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรได้ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ในปลายรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พระองค์ทรงเป็นแม่กองในการบูรณะพระมหาธาตุ หลังพระราชบิดาสวรรคต เจ้าฟ้าอุทุมพรจึงได้ทรงรับราชสมบัติเป็นระยะเวลาอันสั้น ทรงสร้างวัดขึ้นชื่อว่า วัดอุทุมพราราม หรือวัดเจ้าดอกเดื่อ และโปรดให้ปฏิสังขรณ์หลังคาพระมณฑปพระพุทธบาท หุ้มทองสองชั้น อย่างไรก็ตาม เจ้าฟ้าเอกทัศซึ่งเป็นพระเชษฐาทรงปรารถนาราชสมบัติ สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรจึงทรงสละราชสมบัติแล้วเสด็จออกผนวช จนกระทั่งเกิดสงครามคราวพระเจ้าอลองพญายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาจึงลาพระผนวชมาช่วยศึก จากนั้นกลับทรงพระผนวชอีกครั้งจนกรุงศรีอยุธยาแตก จึงถูกกวาดต้อนไปยังกรุงอังวะพร้อมเชลยกรุงศรีอยุธยา เมื่อถึงกรุงอังวะ ทรงพระผนวชและประทับอยู่ที่วัดเยตะพัน ทางใต้กรุงอังวะ จนย้ายเมืองหลวงไปยังกรุงอมรปุระ ใน พ.ศ. 2323 จึงเสด็จไปประทับที่กรุงอมรปุระ จนกระทั่งสวรรคต ใน พ.ศ. 2339 นอกจากนั้นเชื่อว่าพบพระบรมสถูปบริเวณสุสานล้านช้าง อมรปุระ เมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ยังมีพงศาวดารของพม่าที่จดบันทึกจากปากคำของพระองค์และเชลยไทยในพม่า พบหนังสือเล่มนี้อยู่ในหอหลวงพระราชวังมัณฑะเลย์ มีชื่อว่า 'คำให้การขุนหลวงหาวัด' ยังพบหมู่บ้านที่อยู่รอบเมืองมัณฑะเลย์ ในปัจจุบัน มีชื่อว่า 'มินตาซุ' แปลว่า 'เยี่ยงเจ้าชาย' ทัศนะสมัยใหม่มองว่ากรุงศรีอยุธยาแตกเพราะพระองค์ไม่ทรงลาผนวชมาบัญชาการรบ อีกทั้งเป็นผู้ไม่เห็นแก่ประโยชน์บ้านเมือง (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สากลที่สี่ – สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล – นูกูอาโลฟาที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
วัดเขาคอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีกะอาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีที่ดินตั้งวัด 36 ไร่ วัดเขาคอกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2477 ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 บริเวณวัดเป็นป่าหนาทึบไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ ต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่งนามว่า หลวงปู่สนธิ์ สุมโน เดินธุดงค์มาปักกรดเพื่อนั่งกรรมฐานชายป่าเชิงเขานั้น หลวงปู่สนธิ์นั่งกรรมฐานอยู่มีเสือโคร่งตัวใหญ่มากเดินเข้ามาหาหลวงปู่สนธิ์แต่หลวงปู่มีสมาธิดีนั่งแผ่เมตตาไปเสือตัวนั้นก็กลับเข้าป่าไป และต่อมาชาวบ้านเข้ามาหาของป่าพบเห็นพระภิกษุนั่งกรรมฐานอยู่ในป่าก็เลยนิมนต์ให้ท่านออกบิณฑบาตจากชาวบ้าน ต่อมาได้สร้างวัดขึ้นมาที่เชิงเขาแห่งนี้ วัดเขาคอกมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2534 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถแบบธัมเมกขสถูปซึ่งเป็นศิลปะอินเดีย ประดิษฐาน พระพุทธสิริโชติอาภา ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ ศาลาสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง วิหารเป็นอาคารคอนกรีต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 ภายในวัดมีสังขารหลวงปู่สนธิ์ สุมโน อดีตเจ้าอาวาสวัดเขาคอก สภาพศพไม่เน่าเปื่อย นอกจากนี้ ยังมีภาพพระพุทธฉายปรากฏอยู่ที่ผนังถ้ำบนเขาพระฉาย กรมศิลปากรสันนิษฐานว่ามีอายุ 400-700 ปี อ้างอิง เขาคอก
เมส เอย์แนก (ปาทาน/เปอร์เซีย: ; Mes Aynak, Mis Ainak, Mis-e-Ainak แปลว่า 'แหล่งทองแดงน้อย') เป็นแหล่งโบราณคดี ตั้งอยู่ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งมีการค้นพบพระพุทธรูปมากกว่า 400 องค์, สถูป และสังฆารามขนาด นอกจากนี้ยังพบวิหารไฟในศาสนาโซโรอัสเตอร์เช่นกัน สันนิษฐานว่าเมส เอย์แนกเจริญรุ่งเรืองสูสุดในศตวรรษที่ 5-7 และเริ่มเสื่อมลงในศตวรรษที่ 8 ก่อนจะถูกทิ้งร้างใน 200 ปีถัดมา โดยประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและโซโรอัสเตอร๋ เมส เอย์แนกค้นพบครั้งแรกโดยนักธรณีวิทยาชาวรัสเซียและอัฟกันในปี 1973–4 ในพื้นที่ของเมส เอย์แนก เป็นแหล่งขุดเจาะทองแดงขนาดใหญ่ ที่ซึ่งรัฐบาลให้ความสำคัญกับการขุดเจาะมากกว่า จึงทำให้นักโบราณคดีต้องอาศัยการขุดค้นและนำโราณวัตถุออกไป พร้อมถ่ายภาพของโบราณสถานไว้ในกรณีที่อาจถูกทำลายจากการขุดทองแดง การทำเหมืองทองแดงขนาดใหญ่ในเมส เอย์แนก เริ่มต้นในปี 2007 ภายใต้สัญญาเช่าสัมปทานขุดเจาะทองแดงเวลา 30 ปีของไชน่าเมททัลเลอร์จิคัลกรุ๊ป (MCC) ด้วยมูลค่า US$3 พันล้าน เป็นการลงทุนต่างประเทศในอัฟกานิสถานที่แพงที่สุดในประวัติศาสตร์ อ้างอิง อ่านเพิ่ม แหล่งข้อมูอื่น A restored Buddha from Mes Aynak Mes Aynak on Global Heritage Network Ancient Buddhas, Modern Peril Saving Mes Aynak website Saving Mes Aynak documentary on Al Jazeera 'Rescuing Mes Aynak'. Hannah Bloch, photographs by Simon Norfolk. National Geographic
วัดท่าแค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าแค อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือและติดต่อกับคลองท่าแค มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา วัดท่าแคตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2298 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2455 มีบันทึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของขุนศรีศรัทธา ปรมาจารย์โนราห์ ที่เดินทางมาขึ้นแพที่ท่าแพหน้าวัด ซึ่งต่อมาเพี้ยนเป็น 'ท่าแค' จนถึงปัจจุบัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เคยเป็นวัดที่เป็นสถานที่ตั้งฐานทัพของญี่ปุ่น อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.50 เมตร ยาว 25.50 เมตร สร้าง พ.ศ. 2511 โครงสร้างเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นหินอ่อน รูปทรงของกรมศิลปากร แบบ ค. ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 2.3 เมตร สูง 3 เมตร เป็นพระพุทธรูปประทับนั่ง ปางสมาธิ พระพุทธรูปประทับยืน ปางห้ามญาติ สูง 80 เซนติเมตร วัดท่าแคยังมีชื่อเสียงจาก โนราโรงครูวัดท่าแค ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเริ่มเล่นมาตั้งแต่เมื่อใด แต่ที่เริ่มจัดเป็นประเพณีใหญ่ชัดเจนนั้นระบุว่าเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 ภายในวัดยังมีรูปเคารพขุนศรีศรัทธา อ้างอิง ท่าแค
ระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วน ( คือระบบการลงคะแนนสำหรับหาผู้ชนะมากกว่าหนึ่งคนโดยที่ยอมให้มีผู้แทนจากกลุ่มคะแนนเสียงน้อย แต่ไม่สะท้อนถึงความเป็นสัดส่วนให้ใกล้เคียงกับคะแนนเสียงที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคได้รับ ระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วนถือว่าเป็นการรอมชอมระหว่างระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วน เช่น ระบบบัญชีรายชื่อ กับระบบการลงคะแนนแบบคะแนนนำ เช่น ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด ตัวอย่างของระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วนได้แก่ แบบเสียงเดียวโอนไม่ได้ แบบคู่ขนาน และแบบจำกัดคะแนนเสียง ระบบกึ่งสัดส่วน ระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วนส่วนมากนั้นไม่ได้ผลลัพธ์ที่เป็นสัดส่วนอย่างแม่นยำอันเนื่องมาจากผลของการใช้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ การแบ่งเขตเลือกตั้งขนาดเล็ก หรือการเพิ่มกฎข้อบังคับอื่น ๆ ที่แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ระบบกึ่งสัดส่วนนั้นเป็นระบบที่ออกแบบให้มีผลลัพธ์ที่มีความเป็นสัดส่วนอย่างกลาง ๆ ตัวเลือกในการรับระบบกึ่งสัดส่วนเข้ามาใช้นั้นอาจจะมาจากความต้องการที่จะหาสมดุลระหว่างการครองเสียงโดยพรรคการเมืองเดียวในสภา กับการจัดสรรที่นั่งแบบเป็นสัดส่วน โดยระบบกึ่งสัดส่วนนี้จะช่วยให้ผลลัพธ์มีความเป็นธรรมขึ้นโดยที่พรรคการเมืองขนาดเล็กสามารถได้ที่นั่งในสภาได้ แต่ยังคงความเป็นไปได้ที่พรรคการเมืองใดพรรคการเมืองหนึ่งสามารถรับคะแนนเสียงท่วมท้นในสภาได้ในกรณีชัยชนะแบบถล่มทลาย เนื่องจากวิธีการวัดความเป็นสัดส่วนนั้นมีหลายวิธี และเพราะว่าไม่มีเกณฑ์จุดประสงค์ที่ชัดเจน ความเห็นต่าง ๆ นั้นอาจจะแตกต่างกันว่าระบบกึ่งสัดส่วนคืออะไรได้อย่างชัดเจน ซึ่งต่างจากการระบบคะแนนนำและระบบสัดส่วนซึ่งมีหลักการชัดเจน อ้างอิง ก ก
วัดไตรธรรมาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ดิน 6 ไร่ 2 งาน วัดไตรธรรมาราม ประมาณว่าสร้างในราว พ.ศ. 2376 โดยแม่หม้าย 3 คน คือ แม่ทิม แม่ฉิม และแม่ทรัพย์ ได้ร่วมกันสร้างวัดนี้ขึ้น และได้ชื่อว่า วัดสามหม้าย ต่อมาเมื่อสร้างอุโบสถเครื่องไม้ จึงขอวิสุงคามครั้งแรถ ในปี พ.ศ. 2445 ต่อมาอุโบสถทรุดโทรม จึงได้สร้างอุโบสถใหม่ (อุโบสถปัจจุบัน) ขนาดใหญ่กว่าเดิม และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505 ในปีที่สร้างอุโบสถเครื่องไม้ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดตรีศรัทธาวาส เป็นนสมัยพระปลัดสุทธิ์เป็นเจ้าอาวาส แต่ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส โปรดให้เรียก 'วัดสามหม้าย' ตามเดิม ถึงยุคส่งเสริมวัฒนธรรม ตามนโยบายจอมพล ป. พิบูลสงคราม ปี พ.ศ. 2486 สมัยพระเทพรัตนกวี (ก. ธมฺมวร) แต่ครั้งยังเป็นพระครูวัตตจารีศีลสุนทร จึงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดไตรธรรมาราม' ใช้จนปัจจุบัน วัดไตรธรรมาราม ได้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรึตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 7 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงปั้นหยา ศาลาอเนอกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอประชุมสงฆ์ และหอระฆัง ปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 33 นิ้ว 1 องค์ พระพุทธรูปปางตรัสรู้ ขนาดหน้าตักกว้าง 3 วา 2 ศอก สูง 4 วา ศอก 8 นิ้ว ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ประดิษฐานใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ นามว่า พระโพธิพุทธคยานุสรณ์ รายนามเจ้าอาวาส พระเทพรัตนกวี (เกตุ ธมฺมวโร) พระเทพสิทธินายก (ข้อง เกสโร ป.ธ.6) พระพรหมวชิรเมธาจารย์ (พงศ์สรร อสิญาโณ ป.ธ.9) อ้างอิง ไตรธรรมาราม ไตรธรรมาราม
แม่สลิด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านตากประมาณ 17 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดตากประมาณ 37 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ตำบลแม่สลิดทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลแม่สลิดซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแม่สลิดในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่ต่อมาจะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแม่สลิดในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลแม่สลิดตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอบ้านตาก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลพระบาทวังตวง อำเภอแม่พริก และตำบลแม่วะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเวียงมอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง และตำบลตลิ่งชัน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโป่งแดง อำเภอเมืองตาก และตำบลสมอโคน ตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเกาะตะเภา อำเภอบ้านตาก และตำบลย่านรี ตำบลสามเงา ตำบลวังหมัน ตำบลวังจันทร์ อำเภอสามเงา ประวัติ ตำบลแม่สลิด เดิมมีชื่อว่า 'ตำบลยางโอง' ขึ้นกับอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ต่อมาในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2471 ทางราชการได้แยกพื้นที่ตำบลสามเงา ตำบลบ้านนา ตำบลยกกระบัตร และตำบลยางโอง อำเภอบ้านตาก มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าปุย (หรืออำเภอสามเงาในปัจจุบัน) และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านตาก ก่อนที่ต่อมาจะโอนพื้นที่ตำบลยางโองกลับเข้ามาในเขตอำเภอบ้านตากอีกครั้ง ปัจจุบันเป็น 1 ใน 7 ตำบลของอำเภอบ้านตาก อ้างอิง แม่สลิด แม่สลิด
วัดอมรญาติสมาคม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองมอญในตำบลท่านัด อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี วัดอมรญาติสมาคมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2437 เดิมชื่อว่า วัดมอญ เนื่องจากคนไทยเชื้อสายมอญเป็นผู้สร้าง โดยนายเกาะ เจริญทรัพย์ ที่เป็นเสมียนของบริษัทฝรั่ง ท่านได้ไม้สักจากกรุงเทพมหานครมาเป็นจำนวนมาก เพื่อปลูกบ้าน และยุ้งข้าว จึงได้นำไม้ที่เหลือจำนวนหนึ่งมาสร้างวัด ครั้งแรกได้สร้างกุฏิ 1 หลัง อุโบสถสร้างด้วยไม้สักทั้งหลังยกเว้นหลังคาซึ่งมุงด้วยสังกะสี อุโบสถหลังดังกล่าวยังปรากฏอยู่ทุกวันนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จจึงได้อาราธนาหลวงพ่อน้อย จากวัดคงคาราม ตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงพ่อน้อยพัฒนาวัดนี้เรื่อยมา โดยสร้างเสาหงส์คู่ไว้หน้าวัด เจดีย์แบบชเวดากองแต่สร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันยังปรากฏรากฐานเจดีย์ หลวงพ่อเฟื่อง ธมฺมปาโล เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 2 มีการก่อสร้างกุฏิเพิ่มขึ้นอีก พร้อมทั้งศาลาการเปรียญขนาดใหญ่ และโรงเรียนประชาบาลอมรวิทยาคาร แบบเรือนไม้ 2 ชั้น 9 ห้องเรียน พร้อมทั้งได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น 'วัดอมรญาติสมาคม' เมื่อ พ.ศ. 2501 ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ปูด้วยหินอ่อน ประตูหน้าต่างฝังมุก ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อพระศรีโสพิศ พระพุทธรูปสมัยอยุธยา เนื้อศิลาแลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505 อ้างอิง อมรญาติสมาคม อมรญาติสมาคม
วัดไทยวัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าสายลวด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูงอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านมีกำแพงวัดล้อมรอบบริเวณที่ตั้งวัด วัดไทยวัฒนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เดิมชื่อ วัดแม่ตาว ตามชื่อหมู่บ้าน หรืออีกชื่อคือ วัดแม่ตาวเงี้ยว หรือ วัดไทยใหญ่ ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น 'วัดไทยวัฒนาราม' เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 มีพระอูเกตะละ จากเมืองสี่ป้อ รัฐฉาน ประเทศพม่า เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ครั้นในปี พ.ศ. 2500 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้วัดนี้เป็นวัดพระพุทธศาสนา อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้าง พ.ศ. 2502 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง อาคารไม้ชั้นเดียว 1 หลัง และศาลาการเปรียญกว้าง 21 เมตร ยาว 35 เมตร สร้าง พ.ศ. 2514 ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธาน พระพุทธมหามุณี ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่จำลองมาจากพระพุทธมหามุณี พระเพลากว้าง 5 ศอก 1 ฟุตเศษ วัดยังมีรูปปั้นหงส์สีทองและเจดีย์โกนวินทรงเครื่องสีทอง รวมถึงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียวจัดแสดงความเป็นมาของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ภายในยังเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะแบบพม่าทั้งแบบทรงเครื่องและไม่ได้ทรงเครื่องจำนวนมาก อ้างอิง ไทยวัฒนาราม
'ขนมปังและละครสัตว์' (หรือ ขนมปังและการละเล่น ; จาก) เป็นนามนัยที่สื่อถึงการจำยอมสละแบบผิวเผิน ซึ่งมักยกให้กับยูเวนัล กวีโรมันในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษแรกถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมักถูกใช้ในเนื้อหาทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะด้านการเมือง ในด้านการเมือง ประโยคนี้หมายถึงการสร้างความยอมรับจากสาธารณะชน โดยไม่ใช้ด้วยวิธีการบริการสาธารณะหรือนโยบายสาธารณะ แต่ด้วยนันทนาการ ความบันเทิง หรือตอบสนองความต้องการหรือฐานความพอใจของประชาชนโดยเร่งด่วนที่สุด — โดยการให้สิ่งบรรเทา: เช่น อาหาร (ขนมปัง) หรือความบันเทิง (ละครสัตว์) ยูเวนัล ผู้ริเริ่มคำนี้ ใช้วลีนี้ไปประณาม 'ความเห็นแก่ตัว' ของผู้คนทั่วไปและการละเลยต่อความกังวลที่จะแผ่ขยายมากกว่าเดิม วลีนี้กล่าวโดยนัยว่า การพังทลายหรือความไม่รู้ในหน้าที่พลเมืองของประชาชนต้องมาก่อน อ้างอิง ข้อมูล Potter, D. and D. Mattingly, Life, Death, and Entertainment in the Roman Empire. Ann Arbor (1999). Rickman, G., The Corn Supply of Ancient Rome Oxford (1980). อ่านเพิ่ม Juvenal's 16 'Satires' in Latin, at The Latin Library Juvenal's first 3 'Satires' in English
วัดพายัพ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ประวัติ วัดพายัพก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2200 ไม่สามารถค้นหาประวัติว่าใครเป็นผู้สร้าง โดยเมื่อครั้งสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงสร้างเมืองนครราชสีมาเสร็จแล้ว ได้ทรงสั่งบูรณะวัดที่อยู่ในกำแพงเมืองนครราชสีมา ทั้ง 6 วัด คือ วัดพระนารายณ์มหาราช วัดบูรพ์ วัดสระแก้ว วัดบึง วัดพายัพ และวัดอิสาน วัดพายัพได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2508 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อประมาณ พ.ศ. 2240 ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ต่อมาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2551 มีการสถาปนาเป็นพระอารามหลวง อาคารเสนาสนะ พระพุทธรูปภายในถ้ำ วัดพายัพ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะอยุธยาตอนปลาย มีรูปทรงแอ่น โค้งคล้ายเรือสำเภา ใช้ธรรมจักรตกแต่งบริเวณซุ้มหน้าต่างรอบอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธาน ปางปฐมเทศนาห้อยพระบาท ภายนอกมีกำแพงแก้ว ก่ออิฐถือปูน เสากลม ทรงไทยแบบเสาตะลุงล่ามช้าง ยอดเสาลูกแก้วเม็ดทรงมัณฑ์ กุฏิวายุภักษ์ อาคารทรงไทย 2 ชั้น ชั้นบนเป็นสำนักงานเจ้าอาวาส ชั้นล่างเป็นถ้ำหินงอกหินย้อยจำลอง ก่อด้วยอิฐถือปูน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นนกนกวายุภักษ์ ซึ่งเป็นนกประจำทิศพายัพ หอพระธรรมจักร อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยประยุกต์ รูประฆังยอดโดมติดวงล้อธรรมจักร และหอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงบุษบก กว้าง 5 เมตร สูง 5 เมตร วัดยังมีพระบรมราชานุเสาวรีย์สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ในท่าประทับยืน ประดิษฐานอยู่ในศาลาทรงไทย ก่อด้วยอิฐถือปูน โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม-แผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2511 และสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 81 รายนามเจ้าอาวาส พระครูปลัดหร่าย อินฺทโชโต พ.ศ. 2469–2507 พระศรีวราภรณ์ (พิศวงศ์ พุทฺธสโร) พ.ศ. 2508-2519 พระราชวิมลโมลี (ดำรง ทิฏฐธมฺโม) พ.ศ. 2520–2559 พระศรีวชิรานุวัตร (พงษ์เชฏฐ์ ธีรวํโส) พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน อ้างอิง พายัพ พายัพ พายัพ
วัดพันอ้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดพันอ้น สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2044 ในสมัยของพญาแก้ว กษัตริย์ล้านนาองค์ที่ 13 ราชวงศ์มังราย ชื่อของวัด 'พันอ้น' น่าจะเป็นชื่อผู้สร้างวัดนามว่า 'อ้น' ท่านคงเป็นทหารหรือขุนนางที่มีบรรดาศักดิ์เป็น 'พัน' ใกล้วัดนี้มีวัดมีอีกวัดคือ วัดเจดีย์ควัน อยู่ทางทิศตะวันตกของวัดพันอ้น สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยเดียวกันและเป็นวัดเล็กทั้งคู่ ต่อมาได้รวมเป็นวัดเดียวกัน คือ วัดเจดีย์ควันพันอ้น แต่คนทั่วไปเรียกสั้น ๆ ว่า 'วัดพันอ้น' จนกระทั่ง พ.ศ. 2474 สมัยเจ้าแก้วนวรัฐ ได้พิจารณาว่าวัดพันอ้น เป็นศูนย์กลางเหมาะสมที่จะตั้งเป็นสำนักเรียนประจำจังหวัดเชียงใหม่ แต่พื้นที่คับแคบ จึงได้ขยายบริเวณวัดออกไปทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นที่ของวัดเจดีย์ควันซึ่งตอนนั้นเป็นวัดร้าง ส่วนเจดีย์ควัน ปัจจุบันนี้สภาพของเจดีย์ไม่ปรากฏให้เห็น เนื่องจากต่อมา พ.ศ. 2498 ได้รื้อเจดีย์ออกแล้วสร้างศาลาการเปรียญแทนซึ่งปัจจุบันปรากฏให้เห็นเพียงหลุมเจดีย์เท่านั้น อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์สร้างขึ้นพร้อมอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม มีซุ้มพระทั้ง 4 ด้าน อุโบสถ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยปัจจุบัน เป็นอาคาร 2 ชั้น มีลักษณะผสมผสานระหว่างศิลปะล้านนาและศิลปะภาคกลาง ภายในมีภาพวาดบนฝาผนังทั้ง 2 ด้าน เป็นรูปภาพสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนา ทั้งในประเทศอินเดียวและเนปาล อ้างอิง พันอ้น
วัดช่างแต้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 95 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3608 อาณาเขตทิศเหนือจดหมู่บ้าน ทิศใต้จดหมู่บ้าน ตะวันออกจดถนนพระปกเกล้า ทิศตะวันตกจดที่ธรณีสงฆ์ มีที่ดินธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 งาน 58 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3608 วัดช่างแต้มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2038–2069 ในสมัยพระเจ้าติโลกราช เดิมชื่อ วัดช่างต้อมแต้มกว้างท่าช้างพิงชัย สร้างโดยกลุ่มจิตรกร (ภาษาเหนือเรียกว่า ช่างแต้ม) จึงเป็นที่มาของชื่อวัด อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หลังคาซ้อนกัน 3 ชั้น หน้าบันลักษณะม้าต่างไหม แบ่งออกเป็นช่อง แต่ละช่องมีลวดลายพรรณพฤกษาและดอกไม้ประดับไว้ ซุ้มโขงล้านนามีลายปูนปั้นรูปหงส์ และพญานาคสองตนเกี่ยวพันกันเป็นซุ้ม ภายในวิหารประดิษฐานหมู่พระพุทธรูปปางมารวิชัย แต่ละองค์มีพระพักตร์ที่ไม่เหมือนกัน ด้านหลังพระประธานมีลายปูนปั้นซุ้มโขง และธรรมจักรสีทอง ตัดกับพื้นหลังสีแดง เบื้องหน้ามีสัตตภัณฑ์ (เชิงเทียน) ที่แกะสลักจากไม้เป็นรูปพญาครุฑ และพญานาคประดับด้วยกระจกหลากสี เจดีย์ศิลปะพม่า ฐานด้านล่างเป็นสี่เหลี่ยม แต่ละมุมมีฉัตร ถัดขึ้นไปเป็นฐานย่อเก็จยกสูงรับกับชั้นมาลัยเถาแปดเหลี่ยมซ้อนกัน 6 ชั้น รับกับองค์ระฆังทรงกลมหุ้มด้วยแผ่นทองจังโก ส่วนยอดเป็นฉัตรสีทอง 7 ชั้น อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ กุฏิ 700 ปีศรีเมืองเชียงใหม่ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง หอฉันโรงครัว ศาลาพักร้อน 1 หลัง ห้องน้ำ 3 หลัง วัดมีพระพุทธรูปที่สำคัญ คือ พระเจ้าแสนห่า เชื่อมาแต่โบราณกาลว่า พระพุทธรูปฝนแสนห่าองค์นี้ มีพุทธานุภาพบันดาลให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล อ้างอิง ช่างแต้ม
มัสยิดใหญ่แห่งถงซิน เป็นมัสยิดในถงซิน, เมืองอู่จง, เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย, ประเทศจีน ถือเป็นมัสยิดที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ประวัติ มัสยิดนี้น่าจะถูกสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในสมัยราชวงศ์หยวน เดิมเคยเป็นวัดของมองโกลที่ถูกทิ้งร้างหลังราชวงศ์หยวนล่มสลายใน ค.ศ. 1368 แล้วจึงถูกเปลี่ยนเป็นมัสยิดในสมัยราชวงศ์หมิงตอนต้น มัสยิดนี้เคยถูกบูรณะครั้งใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กับใน ค.ศ. 1791 และ ค.ศ. 1907 ต่อมามีการขยายมัสยิดใน ค.ศ. 1936 ใน ค.ศ. 1983 มัสยิดนี้ถูกบรรจุในหน่วยพิทักษ์มรดกวัฒนธรรมที่สำคัญแห่งชาติของคณะมนตรี ปัจจุบัน มัสยิดนี้เป็นที่ประกอบพิธีของนิกายยีเฮ่อหว่าหนี สถาปัตยกรรม มัสยิดนี้สร้างตามแบบฮั่นและตกแต่งในแบบอิสลาม ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมฮั่นกับหุย ตัวอาคารสร้างบนพื้นสีฟ้า สูง 7 เมตร ที่ประตูหลักมีผนังทางเข้าที่ทำมาจากไม้เทียมประดับด้วยอิฐแกะสลัก ในอาคารหลักมีหอละหมาดหลักกับห้องโถงเชื่อมต่อสองอัน รองรับผู้มาละหมาด 1,000 คน ข้างหลังมัสยิดมีสุสาน ซึ่งมีศาลเจ้าของนักบุญศูฟีสองคน (หรือ ชัยค์) การเดินทาง มัสยิดนี้สามารถเข้าถึงผ่านการขึ้นรถบัสที่สถานีรถไฟหยินจวน อ้างอิง
นกตะขาบปีกม่วง เป็นนกในวงศ์นกตะขาบ มีถิ่นกำเนิดและเป็นนกเฉพาะถิ่นในอนุภูมิภาคซูลาเวซีในอินโดนีเซีย พบได้บนเกาะซูลาเวซี เกาะบังกา เกาะเลมเบห์ เกาะมันเทอราวู เกาะมูนา และเกาะบูตุง นกตะขาบปีกม่วงอาศัยในป่าดิบชื้นในภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนชื้นหรือเขตร้อนชื้น อนุกรมวิธาน นกตะขาบปีกม่วงได้รับการระบุชนิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1819 โดยลุยส์ ฌอง ปิแอร์ วิเอลลอต์ (Louis Jean Pierre Vieillot) นักปักษีวิทยาชาวฝรั่งเศส ในชื่อทวินาม Garrulus temminckii ชื่อลักษณะเฉพาะเพื่อเป็นเกียรติแก่เคินราด ยาคอบ เทมมิงค์ (Coenraad Jacob Temminck) นักปักษีวิทยาชาวดัตช์ ตัวอย่างต้นแบบเก็บได้จากพื้นที่เกาะซูลาเวซี นกตะขาบปีกม่วงเป็นหนึ่งในเก้าชนิดที่อยู่ในสกุลนกตะขาบทุ่ง (Coracias) ซึ่งกาโรลุส ลินเนียสเป็นผู้ระบุชนิดในปี ค.ศ. 1758 ความสัมพันธ์กับนกตะขาบทุ่ง จากการศึกษาสายวิวัฒนาการระดับโมเลกุลที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2018 พบว่านกตะขาบปีกม่วงเป็นญาติใกล้ชิดกับนกตะขาบทุ่งที่พบในภูมิภาคอินโดจีน (Coracias affinis) และนี่เป็นข้อสังเกตในการแยกนกตะขาบทุ่งออกจากการเป็นชนิดย่อยของนกตะขาบอินเดีย ชื่ออื่น นกตะขาบปีกม่วงมีชื่ออื่น ๆ ได้แก่ นกตะขาบเซเลบีส (Celebes roller), นกตะขาบซูลาเวซี (Sulawesi roller) และนกตะขาบเทมมิงค์ (Temminck's roller) คำอธิบาย นกตะขาบปีกม่วงมีความยาว 30–34 เซนติเมตร (12–13 นิ้ว) มีขนาดใกล้เคียงกับนกพิราบ กระหม่อมและโคนหางด้านบนเป็นสีฟ้าสดใส หลังเป็นสีเขียวมะกอกเข้ม ส่วนขนนกที่เหลือส่วนใหญ่เป็นสีน้ำเงินเข้มหรือออกดำ จะงอยปากขนาดใหญ่เป็นสีดำ ปลายงุ้มเป็นตะขอเล็กน้อย แทบไม่มีความแตกต่างระหว่างเพศ ลูกนกและนกรุ่นมีลักษณะคล้ายกับตัวเต็มวัยแต่มีขนสีทึม ๆ กว่า แสดงสีด้านหลังของนก Roller , Coracias temminckii - Flickr - Lip |ในพุ่มไม้ Roller Coracias temminckii - Flickr - Lip |จะงอยปากใหญ่หนา อ้างอิง ปีกม่วง ตะขาบปีกม่วง
วัดป่าฮวก หรือ วัดป่ารวก เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว บริเวณเชิงเขาพูสี อยู่ตรงข้ามหอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง ชื่อของวัดมาจากชื่อป่าไม้รวกที่ขึ้นอยู่บริเวณนั้นจำนวนมาก ประวัติการสร้างวัดมีเล่าไว้สองแบบ แบบแรกระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2394 ในรัชสมัยพระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ แต่เอกสารอีกฉบับหนึ่งกล่าวว่า สร้างขึ้นโดยพระยาสีมหานาม เมื่อ พ.ศ. 2404 ต่อมาวัดได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2461 โดยพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ จนกระทั่ง พ.ศ. 2475 กระทรวงธรรมการหอสนามหลวงได้นิมนต์พระสงฆ์ไปอยู่วัดอื่น และได้รื้อกุฏิและหอฉันออก เนื่องจากตั้งอยู่หน้าพระราชวัง ปัจจุบันมีสภาพเป็นวัดร้าง สิมของวัดได้รับอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ สิมตั้งอยู่ บนฐานบัว ผนังยกสูง ซุ้มประตูประดับลวดลายอย่างเทศ เป็นลายดอกไม้ใบไม้ที่มีทั้งอิทธิพลจีน เช่น ดอกโบตั๋น ผสมกับใบไม้ฝรั่ง แบบพระราชนิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สิมไม่มีเสาพาไล มุขด้านหน้าทำเป็นเสาแปดเหลี่ยม หน้าบันมีสองชั้น ด้านบนประดับลายช่อดอกไม้เต็มพื้นที่ ชั้นล่างเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ หลังคาประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ระบุว่าเขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2403 เขียนเกี่ยวกับเรื่อง ชมพูบดีสูตร อยู่บนผนังสกัดด้านหน้าพระประธาน และมีภาพวาดวิถีชีวิตของชาวหลวงพระบาง อ้างอิง ป่าฮวก
วัดจอมแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สะเรียง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ตรงทางเข้าเมืองอำเภอแม่สะเรียง ใกล้กับพิพิธภัณฑ์อำเภอแม่สะเรียง ซึ่งอยู่ติดริมถนนเส้นทางหลวงหมายเลข 108 (เชียงใหม่-แม่สะเรียง-แม่ฮ่องสอน) ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 56 ตารางวา บริเวณโดยรอบของวัดมีจุดชมวิว มองไปทางด้านทิศตะวันออกจะเห็นภาพทุ่งนาและบ้านเรือนของชาวอำเภอแม่สะเรียง วัดจอมแจ้ง หรือ วัดพระธาตุจอมแจ้ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 วัดมีพระธาตุจอมแจ้ง ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งได้แก่ พระเกศาธาตุ ตามตำนานเล่าว่าสร้างโดยพระฤๅษีสี่พี่น้อง ประมาณ พ.ศ. 1000 เพื่อที่จะให้คนชาวเมืองยวมได้มากราบไหว้สักการบูชา ส่วนภายนอกเป็นที่ตั้งของพระธาตุจอมแจ้ง บริเวณฐานด้านล่างของพระธาตุจอมแจ้งมีหลักศิลาประทับรอยมือของต๊ะ หรือครูบาเจ้าชัยวงศา อุโบสถของวัดมีรูปแบบศิลปะล้านนา ภายในมีพระพุทธรูปและพระประธานและยังมีรูปจำลองของพระเจ้าสิทธัตถะตั้งอยู่บริเวณหน้าพระประธาน ทรงเครื่องกษัตริย์ จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถเขียนเรื่องราวพระเวสสันดรชาดกและภาพพุทธประวัติเขียนประดับไว้โดยรอบ ภายนอก อ้างอิง จอมแจ้ง จอมแจ้ง
วัดเสม็ดเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดเหนือ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูนันทธีรานุวัตร เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส วัดเสม็ดเหนือ เดิมชื่อ วัดทุ่งเสม็ด สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2419 เริ่มแรกที่ดินมีเนื้อที่เพียง 3 ไร่เศษ ต่อมา พ.ศ. 2445 จีนเล็ก งามสง่า ได้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ ดินถวายวัด จำนวน 87 ไร่ และได้ช่วยพัฒนาและอุปถัมภ์วัดมาโดยตลอด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังแรกได้รับอนุญาตให้มีเขตวิสุงคามสีมา มีเนื้อที่กว้าง 5 วา 2 ศอก โดยยาว 8 วา 2 ศอก ได้ทรงยินดีอนุโมทนาอนุญาต ตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน รัตนโกสิทร์ศก 125 พ.ศ. 2449 ปัจจุบันได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ รวมไปถึงลูกนิมิตสมัยโบราณที่ขุดค้นพบรอบอุโบสถหลังเก่าแห่งนี้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัดได้แก่ องค์พระสีวลี และเรือเจ้าแม่ตะเคียนโบราณ รายนามเจ้าอาวาส พระเต่า พระกวย พระจำรัส พระครูบริรักษ์วรเขต พ.ศ. 2487–2539 พระครูศุภกิจจานุกูล พ.ศ. 2541– 2565 พระครูภาวนาวิริยานุโยค พ.ศ. 2566 - ปัจจุบัน อ้างอิง เสม็ดเหนือ