bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
วัดประทุมทายการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช วัดประทุมทายการาม เดิมชื่อ วัดประทุมทายิการาม ชาวสิชลเรียกสั้น ๆ ว่า วัดปทุม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยเมื่อแรกตั้งอำเภอสิชล หลวงอนุสรณ์สิทธิกรรม (บัว ณ นคร) มาเป็นนายอำเภอคนแรก หลังจากตั้งที่ทำการอำเภอที่บ้านไชยราบ นายอำเภอจึงได้จัดตั้งวัดใหม่ขึ้นใกล้ ๆ กัน คือ วัดประทุมทายการาม และได้นิมนต์พระแก้ว อินทสุวัณโณ วัดถ้ำเทียนถวาย มาเป็นเจ้าอาวาส พระครูแก้วได้พัฒนาวัดและยังได้ร่วมสร้างโรงเรียนวัดประทุมทายิการาม (รัตนานุสรณ์) ในที่ดินของวัด ปูชนียวัตถุทีสำคัญของวัด คือ พระประธานในอุโบสถ นามว่า พระพุทธรูปหลวงพ่อมหาทะลาย เป็นพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยปางมารวิชัยแบบเดียวกับพระพุทธชินราช มีศิลปะคล้ายกับช่างฝีมือเดียวกันกับพระพุทธชินราช โดยเป็นฝีมือสกุลช่างหลวง พระพุทธรูปองค์นี้เดิมประดิษฐานอยู่ในวัดมหาทลายซึ่งเป็นวัดร้าง ได้เชิญมาประดิษฐานชั่วคราว ณ วัดสุทัศน์เทพวราราม ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2515 นายพ่วง สุวรรณรัตน์ ได้อัญเชิญพระลงเรือรุ่งทะเล มีนายธงชัย ชัยชำนาญ เป็นกัปตันเรือ เจ้าอาวาสวัดประทุมทายการามขณะนั้นก็ได้จัดขบวนพระภิกษุสงฆ์ชาวบ้านมากมายไปรับที่ท่าเรืออัญเชิญมาวัดประทุมทายการาม แต่ไม่สามารถเข้าอุโบสถได้เนื่องจากองค์พระใหญ่กว่าประตูจึงต้องทะลายฝาผนังด้านหลังอัญเชิญพระเข้าโบสถ์ อ้างอิง ประทุมทายการาม
หางยาวปลายเป็นรูปไม้พาย ที่เรียกว่า หางบ่วง นกตะขาบทุ่งหางบ่วง เป็นนกในวงศ์นกตะขาบซึ่งพบในแอฟริกาตอนใต้ตั้งแต่แองโกลา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกตะวันออกเฉียงใต้ และแทนซาเนียตอนใต้ไปจนถึงบอตสวานาตอนเหนือ ซิมบับเว มาลาวี และโมซัมบิก มีลักษณะเด่นต่างจากนกในสกุลเดียวกันคือ หางยายาวและมีแถบหาง 2 เส้นที่เรียก หางบ่วง อนุกรมวิธาน โรล็องด์ ทริเมน (Roland Trimen) นักธรรมชาติวิทยาระบุชนิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1880 ในชื่อทวินาม Coracias spatulatus จากตัวอย่างที่เก็บได้ใกล้กับแม่น้ำซัมเบซีทางตอนใต้ของแอฟริกา ชื่อลักษณะเฉพาะ spatulatus เป็นภาษาละตินสมัยใหม่ หมายถึง 'ไม้พาย' หรือ 'รูปช้อน' ('spatulate' หรือ 'spoon-shaped') นกชนิดนี้เป็นชนิดโมโนไทป์ (monotypic species) คือไม่มีการระบุชนิดย่อย จากผลการศึกษาสายวิวัฒนาการระดับโมเลกุลที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2018 พบว่านกตะขาบทุ่งหางบ่วงเป็นญาติใกล้ชิดกับนกตะขาบม่วงมากที่สุด (Coracias naevius) ชื่ออื่นของนกตะขาบทุ่งหางบ่วง ได้แก่ นกตะขาบทุ่งหางบ่วงแองโกลา (Angola racket-tailed roller) และนกตะขาบทุ่งไวกัล (Weigall's roller) ลักษณะ นกตะขาบทุ่งหางบ่วงได้รับการตั้งชื่อตามขนหางชั้นนอกที่ยาวและมองเห็นได้ชัดเจน และมีริ้วยาวที่ปลายเป็นรูปช้อนหรือไม้พาย ในภาษาไทยเรียกลักษณะนี้ว่า หางบ่วง นกตะขาบทุ่งหางบ่วง ยาว 28–30 เซนติเมตร (11 ถึง 12 นิ้ว) ไม่รวมหางบ่วงที่ขยายออกไปอีก 8 เซนติเมตร (3 นิ้ว) หน้าผากและคิ้วสีขาว กระหม่อมสีเขียวมะกอกหม่น หลังเป็นสีน้ำตาลแดง และหางสีน้ำเงิน มีคอ แก้ม อกและท้องเป็นสีฟ้าอ่อนที่มีริ้วสีขาว จะงอยปากมีสีดำ ตาสีน้ำตาลและขามีสีเหลืองหม่น ขณะกางปีกบินสามารถมองเห็นปีกด้านบนสีม่วงที่มีแถบสีฟ้าคาด ใต้ปีกเป็นสีฟ้าอ่อน ขอบปลายปีกเป็นสีม่วงอมดำ นกรุ่นดูคล้ายกับตัวเต็มวัยแต่มีสีทึมกว่า และไม่มีขนหางบ่วง เสียงร้องเปล่งออกมาต้นเสียงดังกังวาล ปลายเสียงคล้ายกลืนลงไปในลำคอ นกตะขาบทุ่งหางบ่วงค่อนข้างคล้ายกับนกตะขาบยุโรป (Coracias garrulus) และนกตะขาบทุ่งอกสีม่วง (Coracias caudatus) แต่นกชนิดนี้ไม่มีแพนหางที่โดดเด่น พฤติกรรมและนิเวศวิทยา เช่นเดียวกับนกชนิดอื่น ๆ ในสกุลนกตะขาบทุ่ง (Coracias) นกตะขาบทุ่งหางบ่วงล่าเหยื่อจากคอนของกิ่งไม้ในกลางพุ่มในพื้นที่ป่าไม้ เมื่อเห็นสิ่งที่กินได้บนพื้นป่ามันจะพุ่งลงไปจับเหยื่อ อาหารส่วนใหญ่ประกอบด้วยตั๊กแตน ด้วง หนอนแมลง แมงป่อง และกิ้งก่าขนาดเล็ก นกตะขาบทุ่งหางบ่วงมักจะอยู่โดดเดี่ยวหรือเป็นคู่ แต่อาจสร้างฝูงเล็ก ๆ ที่มีจำนวนหกหรือเจ็ดตัว เป็นนกหวงถิ่น ขับไล่ผู้บุกรุกโดยพุ่งจากที่สูงพร้อมกับเสียงร้องดัง และมักร่อนพลิกตัวจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งขณะที่มันลดระดับลง ก่อนจะร่อนโดยแรงเหวี่ยงนั้นเพื่อขึ้นไปเกาะคอน การทำรัง มักทำรังอยู่ในโพรงในลำต้นของต้นไม้ หรือกิ่งก้านสูงจากพื้นประมาณ 7 เมตร (23 ฟุต) มักใช้รังที่เลิกใช้แล้วของนกหัวขวานหรือนกโพระดก วางไข่อยู่ในโพรงที่ไม่มีเส้นใยรองรับ และแต่ละคลอกมักมีไข่สามหรือสี่ฟอง แต่ยังไม่ค่อยมีการศึกษานิสัยการทำรังของนกชนิดนี้ สถานะ นกตะขาบทุ่งหางบ่วงเป็นนกที่พบได้ทั่วไปและมีพื้นที่การกระจายพันธุ์ที่หลากหลายมาก ทั้งนี้แนวโน้มของประชากรกำลังลดลงเนื่องจากการสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัยของป่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งป่าโปร่ง (miombo และ mopane) ได้รับการประเมินว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ในบัญชีแดงไอยูซีเอ็น ระเบียงภาพ spatulatus, southern Mozambique |ในธรรมชาติ and Blue Bird (6033278097).ในกรงเลี้ยง ที่สวนสัตว์ฮุสตัน Roller |ด้านหน้า อ้างอิง หางบ่วง ตะขาบทุ่งหางบ่วง
วัดตะคร้ำเอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะคร้ำเอน อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี มีเนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน 24 ตารางวา วัดตะคร้ำเอนสร้าง พ.ศ. 2498 โดยคหบดีทองหล่อ เช็งสุธา ได้เกิดศรัทธาจะสร้างพระพุทธรูป รวม 113 องค์ ในช่วงวันวิสาขบูชาเพื่อเป็นพุทธบูชาในปีที่จะครบกึ่งพุทธกาล โดยเมื่อ พ.ศ. 2500 หลวงพ่อเจ้าอาวาส พระครูประกาศสุนทรกิจ (หลวงพ่อสนธิ์) ได้ไปรับพระพุทธรูป และอัญเชิญประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ ราว พ.ศ. 2503–2504 หลวงพ่อเจ้าอาวาสได้นิมิตอยู่บ่อยครั้งว่า หลวงพ่อพระประธานไม่ประสงค์จะอยู่ในอุโบสถอยากจะอยู่หน้าอุโบสถ จึงได้อัญเชิญมาประดิษฐาน ณ หน้าอุโบสถ เมื่อองค์พระลอกหลุดจึงคิดปิดทองอีก แต่หลวงพ่อท่านประสงค์สีดำคงความสภาพเดิม จึงคงสภาพเดิมไว้ ชาวบ้านจึงเรียกว่า หลวงพ่อดำ หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยผสมผสานลักษณะอู่ทองประยุกต์ องค์พระเป็นสีดำสนิท หน้าตักกว้างประมาณ 44 นิ้ว วัดตะคร้ำเอนเป็นศูนย์การอบรมคุณธรรม จริยธรรม สำหรับนักเรียน เยาวชน และประชาชน เป็นศูนย์กลางจัดกิจกรรมส่งเสริม ประเพณี วัฒนธรรม และภูมิปัญญาพื้นบ้าน มีพิพิธภัณฑ์วัดตะคร้ำเอนจัดแสดงในวิหารวัดตะคร้ำเอน (หลวงพ่อดำ) เป็นวิหารที่สร้างเลียนแบบศิลปะลพบุรี จัดแสดงของเก่า เช่น ธนบัตรเก่า เงินเหรียญสมัยโบราณ อาวุธปืน เครื่องดินประเภทหม้อ ไห ถ้วย ชาม ฯลฯ อ้างอิง ตะคร้ำเอน
นี่คือ รายพระนามรัชทายาทเบลเยียม พระนามผู้ที่ได้เสด็จขึ้นครองราชย์จะลงพระนามเป็นตัวเข้ม รายพระนาม รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์เบลเยียม พระนาม พระรูป สถานะ ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์ เริ่มเป็นรัชทายาท สิ้นสุดการเป็นรัชทายาท ลำดับถัดไป พระมหากษัตริย์ วันที่ เหตุผล วันที่ เหตุผล ว่าง, 1831–1833 เลออปอลที่ 1 หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ 24 กรกฎาคม 1833 ประสูติ 16 พฤษภาคม 1834 ทิวงคต ว่าง, 1833–1834 ว่าง, 1834–1835 เจ้าชายเลออปอล ดยุคแห่งบราบันต์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรสพระองค์รอง 9 เมษายน 1835 ประสูติ 17 ธันวาคม 1865 พระราชบิดาสวรรคต เสวยราชสมบัติ ว่าง, 1835–1837 เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์1837–1859, พระอนุชา เจ้าชายเลออปอล เคานต์แห่งเอโนต์1859–1865, พระโอรส เจ้าชายเลออปอล ดยุกแห่งบราบันต์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ 17 ธันวาคม 1865 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ 22 มกราคม 1869 ทิวงคต เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์1865–1869, พระปิตุลา เลออปอลที่ 2 เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ ทายาทโดยสันนิษฐาน พระอนุชา 22 มกราคม 1869 พระภาติยะทิวงคต 17 พฤศจิกายน 1905 ทิวงคต ว่าง, 1869 เจ้าชายโบดวง1869–1891, พระโอรส เจ้าชายอัลแบรต์1891–1905, พระโอรส เจ้าชายอัลแบรต์ ทายาทโดยสันนิษฐาน พระภาติยะ 17 พฤศจิกายน 1905 พระบิดาทิวงคต 23 ธันวาคม 1909 พระปิตุลาสวรรคต เสวยราชสมบัติ เจ้าชายเลออปอล1905–1909, พระโอรส เจ้าชายเลออปอล ดยุกแห่งบราบันต์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ 23 ธันวาคม 1909 พระราชบิดาเสวยราชสมบัติ 23 กุมภาพันธ์ 1934 พระราชบิดาสวรรคต เสวยราชสมบัติ เจ้าชายชาร์ลส์ เคานต์แห่งฟลานเดอร์ส1909–1930, พระอนุชา อัลแบรต์ที่ 1 เจ้าชายโบดวง เคานต์แห่งเอโนต์1930–1934, พระโอรส เจ้าชายโบดวง ดยุกแห่งบราบันต์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ 23 กุมภาพันธ์ 1934 พระราชบิดาเสวยราชสมบัติ 17 กรกฎาคม 1951 พระราชบิดาสวรรคต เสวยราชสมบัติ เจ้าชายชาร์ลส์ เคานต์แห่งฟลานเดอร์ส1934, พระปิตุลา เลออปอลที่ 3 เจ้าชายอัลแบรต์ เจ้าชายแห่งลีแยฌ1934–1951, พระอนุชา เจ้าชายอัลแบรต์ เจ้าชายแห่งลีแยฌ ทายาทโดยสันนิษฐาน พระอนุชา 17 กรกฎาคม 1951 พระเชษฐาเสวยราชสมบัติ 9 สิงหาคม 1993 พระเชษฐาสวรรคต เสวยราชสมบัติ เจ้าชายชาร์ลส์ เคานต์แห่งฟลานเดอร์ส1951–1960, พระปิตุลา โบดวง เจ้าชายฟิลิป1960–1993, พระโอรส เจ้าชายฟิลิปป์ ดยุกแห่งบราบันต์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ 9 สิงหาคม 1993 พระราชบิดาเสวยราชสมบัติ 21 กรกฎาคม 2013 พระราชบิดาสละราชสมบัติ เสวยราชสมบัติ เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต1993–2001, พระขนิษฐา อัลแบรต์ที่ 2 เจ้าหญิงเอลีซาแบต2001–2013, พระธิดา เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งบราบันต์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ 21 กรกฎาคม 2013 พระราชบิดาเสวยราชสมบัติ ปัจจุบัน เจ้าชายกาเบรียล2013–ปัจจุบัน, พระอนุชา ฟิลิปป์ แหล่งอ้างอิง บ
วัดพระธาตุสร้อยทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอยลาน อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ก่อนปี พ.ศ. 2480 มีสภาพเป็นวัดร้าง เป็นซากอิฐเก่าโบราณ จากคำบอกเล่าของผู้อาวุโสเล่าว่า เดิมเป็นที่ตั้งของ พระธาตุสร้อยทอง เป็นวัดเก่าแก่ในสมัยโบราณ ซึ่งจะปรากฏซากของอิฐเก่าเดิมไว้ ชาวบ้านไม่มีใครกล้าขึ้นไปถางป่าบริเวณนั้น เล่ากันว่าในยามคืนขึ้น 15 ค่ำ ชาวบ้านจักพบเห็นดวงไฟประหลาด ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า แก้วพระธาตุ จะลอยมาจากพระธาตุเป็นประจำ และมีเสียงคล้ายกับเท้าม้าวิ่งมาตามเส้นทางตลอดทั้งคืน โบราณสถานนี้มีเนื้อที่ 10 ไร่ เมื่อวัดจากซากโบราณที่พบ ชาวบ้านจึงได้พากันไปปักหมายเขตของที่ดินวัดไว้ จน พ.ศ. 2512 ได้มีการบูรณะวัดร้างแห่งนี้ขึ้นโดยการนำของพ่อหลวงอุตทา คำน้อย พร้อมคณะศรัทธาและประชาชนในหมู่บ้านได้เข้ามาบูรณะซากวัด พระธาตุ โดยมีขนาด 9 x 20 เมตร พ.ศ. 2540 ได้สร้างกุฏิ ศาลาเอนกประสงค์ ใช้เป็นที่พำนักของพระภิกษุสงฆ์ และประชาชนที่มาปฏิบัติธรรม อยู่เป็นเนือง ๆ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556 อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ประกอบด้วย กุฏิ 2 หลัง หอฉัน 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง ห้องเก็บเสนาสนะ 1 หลัง วิหาร 1 หลัง และห้องน้ำ อ้างอิง พระธาตุสร้อยทอง สร้อยทอง
อานี (, Ánion;) เป็นซากนครของชาวอาร์มีเนีย ปัจจุบันตั้งอยูในจังหวัดคาร์ส ประเทศตุรกี ติดกันกับพรมแดนประเทศอาร์มีเนีย ในระหว่างปี 961 จนถึง 1045 อานีเคยเป็นราชธานีของราขอาณาจักรบากราทิดอาร์มีเนียซึ่งกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของอาร์มีเนียและตุรกีตะวันออกในปัจจุบัน นครอานีซึ่งมีความโดดเด่นนี้ได้รับการเรียกขานว่าเป็น 'นครแห่ง 1001 โบสถ์ และ 40 ประตู' ข้อมูลจากการขุดค้นทางโบราณคดีค้นพบโบสถ์แล้วจำนวน 50 แห่ง, โบสถ์ในถ้ำจำนวน 33 แห่ง และโบสถ์น้อยจำนวน 20 แห่ง หนึ่งในซากโบสถ์ที่สำคัญคือซากของอาสนวิหารอานี ซึ่งเป็นตัวอย่างชิ้นหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิกในยุคแรก ๆ ในช่วงที่เจริญรุ่งเรืองสูงสุด อานีเคยเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลก ด้วยประชากร 100,000 คน ควบคู่กับดวิน อานีถูกรุกรานและทำลายโดยเผ่ามองโกลในปี 1236 และเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวในปี 1319 ถึงจุดที่ไม่สามารถกู้คืนได้ ก่อนจะค่อย ๆ ถูกทิ้งร้างและเลือนหายไปภายในศตวรรษที่ 17 อานีถือกันทั่วไปว่าเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของวัฒนธรรมและความยิ่งใหญ่ของอาร์มีเนีย Razmik Panossian เคยระบุว่าอานีเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ที่ชัดเจนและจับต้องได้ที่สุดของความยิ่งใหญ่ในอดีตของอาร์มีเนีย จึงควรถือว่าเป็นตัวแทนหนึ่งของความภาคภูมิใจในความเป็นชาวอาร์มีเนีย ในปี 2016 แหล่งโบราณคดีอานีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก อ้างอิง
วัดพระนอนหนองผึ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ วัดพระนอนหนองผึ้งมีตำนานกล่าวถึงในอดีตบริเวณนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวลัวะ ต่อมาประมาณ พ.ศ. 1200 ได้มีพระมหาเถระเจ้าจำนวน 5 รูป ซึ่งติดตามพระนางจามเทวี มาธุดงค์บริเวณนี้ ชาวลัวะจึงได้นำรังผึ้งจากต้นมะขามริมสระน้ำใกล้หมู่บ้านมาถวาย และนำพระบรมสารีริกธาตุใส่กระบอกไม้รวก หรือไม้ไผ่บรรจุผอบทองคำบรรจุในหลุมลึก 22 ศอก พร้อมสร้างขึ้นเป็นวัดชื่อว่า วัดหนองผึ้ง วัดมีสภาพเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง จนกระทั่ง พ.ศ. 1836 มีพระมหาเถระเจ้าพร้อมด้วยเศรษฐีจากเมืองเชียงแสนได้มาบูรณะเจดีย์ขึ้นใหม่ ทั้งยังสร้างพระพุทธรูปปางไสยาสน์และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ภายหลังเมื่อพญามังรายได้สร้างเวียงกุมกามแล้ว จึงได้รวมวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเวียงกุมกาม มีประเพณีนมัสการสรงน้ำปิดทองพระนอนในวันเพ็ญเดือนแปด อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาหน้าจั่วมีปีกนก 2 ข้าง ด้านหน้ามีสิงห์ปูนปั้นอยู่ 1 คู่ ส่วนซุ้มโขงประตูทางเข้าปรากฏลวดลายปูนปั้นในศิลปะพม่า สันนิษฐานว่าอาจได้รับการซ่อมแซมบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 5 เจดีย์ตั้งอยู่ระหว่างวิหารพระนอนและอุโบสถ เป็นเจดีย์ขนาดเล็กทรงระฆังที่ได้รับการซ่อมปฏิสังขรณ์แล้ว ส่วนฐานเป็นแบบเขียงตอนล่าง เหนือขึ้นมาเป็นชั้นปัทม์ย่อเก็จรองรับส่วนมาลัยเถาแบบย่อเก็จแปลง องค์ระฆังขนาดเล็ก ไม่มีส่วนบัลลังก์ ปล้องไฉนทรงกรวยคว่ำแต่ละปล้องต้องมีขนาดใหญ่ ต่อเหนือขึ้นไปด้วยชั้นบัวกลุ่มแบบพม่า และส่วนปลียอดประดับฉัตรโลหะ ตามตำนานเล่าว่าเจดีย์บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า วิหารซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์ (พระนอน) เรียก พระนอนหนองผึ้ง หรือ พระพุทธรูปป้านปิง มีความยาวตั้งแต่ยอดพระโมฬีถึงฝ่าพระบาท 19 เมตร (38 ศอก) พระพุทธรูปปางมารวิชัย (พระเจ้าทันใจ) 1 องค์ หน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ อ้างอิง พระนอนหนองผึ้ง
อาโลร์กาจะฮ์ เป็นอำเภอในรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย มีพื้นที่ 660 ตารางกิโลเมตร โดยมีชายแดนทางเหนือติดกับอำเภอตัมปิน, อำเภอเริมเบา และอำเภอพอร์ตดิกสัน (รวมส่วนแยกของตันจุงตวน) และทางตะวันออกกับใต้ติดกับอำเภอจาซินและอำเภอมะละกากลาง เขตการปกครอง อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 31 ตำบล และ 7 เมือง ได้แก่ อาโลร์กาจะฮ์, มัซจิดตานะฮ์, ปูเลาเซอบัง, ลูบกจีนา, กัวลาซูไงบารู, รัมเบีย และดูเรียนตุงกัล ตำบล ชื่อ ตำบล ชื่อ 1 อาเยอร์ปะอ์อาบัซ 17 ปาริตเมอลานา 2 เบอลิมบิง 18 เปอโกะฮ์ 3 เบอรีงิน 19 ปูเลาเซอบัง 4 บรีซู 20 รามวนจีนาเบอซาร์ 5 ดูเรียนตุงกัล 21 รามวนจีนาเกิจิล 6 กาเด็ก 22 เริมเบีย 7 เกอเลอมัก 23 ซูไงบารูฮีลีร์ 8 เกอมูนิง 24 ซูไงบารูอูลู 9 กัวลาลิงกี 25 ซูไงบารูเตองะฮ์ 10 กัวลาซูไงบารู 26 ซูไงบูลุฮ์ 11 เลินดู 27 ซูไงเปอไต 12 มาจัป 28 ซูไงซีปุต 13 มัซจิดตานะฮ์ 29 ตาโบะฮ์นานิง 14 เมอลากาปินดะฮ์ 30 ตันจุงรีเมา 15 เมอเลอเล็ก 31 เตอบง 16 ปาดังเซอบัง อ้างอิง Majlis Perbandaran Alor Gajah อาโลร์กาจะฮ์
วัดชมพู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดชมพู เดิมชื่อว่า วัดใหม่พิมพา เปลี่ยนชื่อในสมัยพระเจ้ากาวิละได้ทรงปราบศัตรูหมู่พม่าข้าศึกออกจากเมืองแล้วจึงเสด็จเข้าเสวยเมือง ครั้งนั้นได้เชิญพระอาจารย์ผู้ฉมังเวทชื่อครูบาชมพูติดตามมา แต่พระอาจารย์ไม่ยอมเข้าเมือง ขอพำนักรักษาพระนครอยู่ ณ วัดใหม่พิมพา วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการรบของแม่ทัพพม่ามาแต่เดิมต่อมาผู้คนเรียกขานว่า วัดครูบาชมพู และในที่สุดกลายเป็นวัดชมพู วัดชมพูได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445 วัดมีพระธาตุเจดีย์ หรือเรียกว่า พระธาตุเจดีย์ทองจังโก เปรียบเสมือนพระธาตุคู่แฝดของพระธาตุดอยสุเทพ มีตำนานเล่าว่า พระเจ้ากือนา ทรงสร้างพระบรมธาตุดอยสุเทพ โดยพระราชมารดา พร้อมทั้งโปรดเกล้าให้สร้างเจดีย์พร้อมวัดมีนามว่า 'วัดใหม่พิมพา' เพราะพระนางพิมพาเทวี ไม่สามารถดำเนินบนดอยสูงเกินเพื่อขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพไม่สะดวกเพราะมีอายุมาก เจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งล่าสุด เมื่อ พ.ศ. 2542 ลักษณะของยอดดอยพระธาตุเจดีย์วัดใหม่พิมพานั้นมีฉัตร 7 ชั้น ตัวพระธาตุสูงประมาณ 30 เมตร กว้างด้านละ 11.30 เมตร องค์พระธาตุเจดีย์บุหุ้มด้วยแผ่นโลหะ ที่เรียกว่า แผ่นทองจังโก การประดับตกแต่งลวดลายด้วยวิธีสลักดุนยกดอกกระหนกใบเทศและก้านขด มีบางแผ่นสลักเป็นลวดลายประกอบภาพสิบสองนักษัตร รายรอบเป็นช่วง ๆ ลงรักปิดแผ่นทองคำเปลว อ้างอิง ชมพู
วัดชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 61 ตารางวา มีอาณาเขตทิศเหนือจรดที่ดินของสมาคมฝรั่งเศส (กงสุล) ทิศใต้จรดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออกจรดแม่น้ำปิง ทิศตะวันตกจรดถนนเจริญประเทศ วัดชัยมงคล แต่เดิมเป็นวัดมอญมีชื่อว่า วัดมะเล่อ หรือ วัดมะเลิ่ง มีความหมายว่า 'รุ่งแจ้ง' หรือ 'รุ่งอรุณ' ในภายหลังได้มีการเรียกชื่อกันใหม่ว่า วัดอุปาเพ็ง หรือ วัดอุปาพอก ถือว่าเป็นวัดพี่วัดน้องกับวัดบุพพาราม (อุปาใน) จนเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดชัยมงคล' ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดสร้างสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่สันนิษฐานว่าอายุราว 600 ปี ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยในสมัยครูบาดวงแก้ว คันธิยะ อดีตเจ้าอาวาส ถนนเลียบฝั่งแม่น้ำปิงถูกกัดเซาะพังไปหมด ครูบาดวงแก้วจึงเจรจากับรัฐบาลฝรั่งเศสเพื่อขอแลกที่ดิน โดยได้มีการย้ายเจดีย์องค์เก่าซึ่งติดกับรั้วของกงสุลฝรั่งเศส มาสร้างใหม่เป็นทรงมอญ (เม็ง) อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งซ้อนวิหารเป็นหลังเดียวกัน ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธชัยมงคล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยก่ออิฐหรือลงรักปิดทอง เป็นพระประธานภายในวิหาร ซึ่งจำลองแบบมาจากฝาผนังหลังด้านพระประธาน มีธรรมาสน์ไม้สักแกะสลักรูปนาค 7 เศียร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 มีพระพุทธรูปไม้สักปางเปิดโลกมีอายุประมาณ 500 ปี อ้างอิง ชัยมงคล ชัยมงคล
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพตั้งอยู่ที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ แข่งขันอยู่ในพรีเมียร์ลีก ลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ สำหรับการแข่งขันภายในประเทศ ลิเวอร์พูลชนะเลิศลีกสูงสุด 19 สมัย, เอฟเอคัพ 7 สมัย, ลีกคัพ 8 สมัยและเอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 15 สมัย ส่วนการแข่งขันระดับนานาชาติ ลิเวอร์พูลชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 6 สมัย, ยูฟ่าคัพ 3 สมัย, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 4 สมัยและฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ 1 สมัย สโมสรก่อตั้งใน ค.ศ. 1892 และได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลลีกในปีต่อมา ลิเวอร์พูลใช้สนามแอนฟีลด์ตั้งแต่ก่อตั้งสโมสร ช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์คือช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อบิลล์ แชงคลี, บ๊อบ เพสลีย์, โจ เฟแกนและเคนนี แดลกลีช พาทีมชนะเลิศลีกสูงสุด 11 สมัยและยูโรเปียนคัพ 4 ใบ ต่อมาลิเวอร์พูลชนะเลิศการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนลีกอีก 2 สมัย ภายใต้การคุมทีมของราฟาเอล เบนิเตซและเยือร์เกิน คล็อพตามลำดับ ซึ่งคล็อพสามารถนำทีมชนะเลิศลีกสูงสุดในฤดูกาล 2019–20 นับเป็นการชนะเลิศลีกสูงสุดสมัยที่ 19 และสมัยแรกของยุคพรีเมียร์ลีก โดยเป็นการชนะเลิศลีกสูงสุดครั้งแรกในรอบ 30 ปี (อ่านต่อ...) ที่เก็บถาวร
วัดโพธิ์ราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่อยู่ราว 6 ไร่เศษ วัดโพธิ์รามหรือเดิมเรียกว่า วัดโคกโพธิ์ราม เคยพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เก่าถึงสมัยอยุธยาจำพวกเครื่องปั้นดินเผาจากแหล่งเตาบ้านบางปูน-แม่น้ำน้อยสมัยอยุธยา ผู้สูงวัยเล่าว่า บริเวณที่ตั้งวัดเรียกว่า โคกวัด เพราะแถวนี้พื้นสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ กับมีต้นตาลขึ้นอยู่กลางต้นโพธิ์ใหญ่ จนราว พ.ศ. 2500 นายแช่มและนางแช่ม (สองสามีภรรยาชื่อเดียวกัน) เข้ามาใช้เป็นพื้นที่ทำนาอยู่หลายปี ชาวบ้านมักนิมนต์พระมาฉันเพลที่โคกวัดแห่งนี้ จนราว พ.ศ. 2535 ชาวบ้านขอให้พระอาจารย์ทองใบ ถานฑตฺโต จากวัดอินทราวาส (วัดประดู่) มาอยู่ที่วัดร้างแห่งนี้ ต่อมาท่านและชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างเป็นสำนักสงฆ์เมื่อราว พ.ศ. 2536 เมื่อจะตั้งเป็นวัดจึงทราบจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติและสอบถามคนเฒ่าคนแก่เพิ่มเติมว่า เดิมบริเวณนี้เป็นที่ตั้งของ 'วัดโพธิราม' ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาหรือต้นกรุงธนบุรี และเชื่อว่าพระเจ้าตากสินมหาราชทรงนำทัพผ่านมาพัก ณ ลานโพธิ์บริเวณนี้และได้สร้างเป็นวัดขึ้น ต่อมาเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงศึกษาธิการประกาศยุบเลิกวัดโพธิ์ราม ต่อมาได้ตั้งเป็นสำนักสงฆ์อีกครั้ง โดยสร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตสองชั้น (สร้างเสร็จใน พ.ศ. 2549) กุฏิสงฆ์ เรือนไม้สองชั้นอีก 3 หลัง ในช่วงที่เป็นวัดร้าง ที่ดินของวัดได้กลายเป็นสาธารณสมบัติกลางซึ่งมีกรมการศาสนาเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ และสมัยหนึ่งได้ให้กรรมสิทธิ์บุคคลครอบครอง ทำให้เกิดปัญหาความขัดแย้งด้านที่ดิน อีกทั้งทางเข้าวัดยังต้องผ่านที่ดินส่วนบุคคลอีกสามราย คือ หมู่บ้านเบลวีเดียร์ หมู่บ้านอบอุ่น และที่ดินของเอกชน อย่างไรก็ตาม พระครูปลัดสุชิน ฐิตปุญฺโญ ก็ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดขึ้นใหม่บนที่ดินนั้น และเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยใช้ชื่อว่า 'วัดโพธิ์ราม' ภายในวัดมีศาลตาปู่ยายปู่ที่โคนโพธิ์ใหญ่ สร้างเมื่อ 2 กันยายน พ.ศ. 2536 ด้านในมีรูปปั้นตายาย ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในบริเวณนี้และเคยติดต่อกับพระอาจารย์ทองใบทางญาณ อ้างอิง โพธิ์ราม
วัดเจดีย์งาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ วัดเจดีย์งามสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2021 เดิมมีชื่อวัดว่า วัดหัวกาด ต่อมามีสภาพเป็นวัดร้างนานนับร้อยปี แล้วจึงได้รับการบูรณะขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2475 โดยท่านพระครูโสภณเจติยาราม อดีตเจ้าคณะอำเภอฝาง และเปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดหนองไผ่ ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดเจดีย์งาม' ตามองค์พระธาตุเจดีย์งาม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร อาคารและเสนาสนะทึ่สำคัญ คือ พระธาตุเจดีย์งาม อุโบสถไม้สักทองลักษณะศิลปะล้านนาผสมศิลปะแบบภาคกลาง ไม้สักแกะสลักลงรักปิดทอง ผนังด้านนอกอุโบสถเขียนลายรดน้ำ ประกอบเป็นภาพพระราชกรณียกิจของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ด้านในอุโบสถมีภาพแกะสลักทศชาติชาดกและมหาชาติลงรักปิดทอง ไตรภูมิพระร่วง วิถีชีวิตขนบธรรมเนียมประเพณีวัฒนธรรมชาวไทยเขินเมืองเชียงตุง ภาพประวัติของพ่อขุนเม็งรายมหาราชผู้ปกครองเมืองฝาง อุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปพระฝาง พระพุทธรูปเก่าแก่ศิลปะเชียงแสน อ้างอิง เจดีย์งาม
วัดหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมูล ระหว่างท่ากวางตุ้นกับท่าจวน (ตลาดใหญ่) ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี มีเนื้อที่ ประมาณ 8 ไร่ 4 ตารางวา วัดหลวงสร้างโดยเจ้าพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง ณ อุบล) เจ้าเมืองคนแรกของเมืองอุบล ภายหลังจากที่ได้อพยพมาจากดอนมดแดงมาตั้งบ้านเมืองใหม่ที่ดงอู่ผึ้งและได้ตั้งเมืองอุบลราชธานีขึ้น จากนั้นจึงได้ให้พระสงฆ์ที่อพยพมาด้วย ลงมือก่อสร้าง โดยให้ช่างที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ พร้อมด้วยท่านอุปฮาดราชบุตรราชวงศ์ ท่านท้าวเพี้ย กรรมการน้อยใหญ่ ร่วมสร้างหอไตร เจดีย์ธาตุ ศาลาการเปรียญ สิม หอกลอง หอระฆัง กุฎิสงฆ์ หอปราสาทธรรมาสน์ แต่ปัจจุบันถูกรื้อถอนออกหมดแล้วด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ พร้อมสร้างพระประธานนามว่า พระเจ้าใหญ่วัดหลวง และตั้งชื่อวัดว่า 'วัดหลวง' ถือเป็นอารามแรกในเมืองอุบลราชธานี จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2334 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2530 สิมหลังใหม่มีฐานเอวขันธ์แบบปากพาน มีบันไดขึ้นมาทำเป็นเฉลียง ตัวอาคารและฐานถือปูน เสาด้านหน้าสิม 4 ต้น เป็นเสาเหลี่ยมลบมุม หัวเสาทำเป็นรูปบัวจลกล ทวยไม้แกะสลักแบบหูช้างหน้าบันกรุไม้ลูกฟักหน้าพรหม สาหร่าย รวงผึ้ง หลังคาชั้นเดียวทรงจั่ว ไม่มีชั้นลด มีปีกนก ทางด้านข้างใช้เป็นแป้นมุงไม้หน้าจั่ว ตกแต่งด้วยช่อฟ้าใบระกาและหางหงส์ ไม่มีนาคสะดุ้ง พระพุทธรูปที่สำคัญ คือ พระเจ้าใหญ่องค์หลวง เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 และมีพระแก้วไพฑูรย์ ปางสมาธิ สร้างจากหินใสธรรมชาติที่มีอายุหลายร้อยปี พระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิราบ พระหัตถ์ทั้งสองวางหงายซ้อนทับกันบนพระเพลา พระหัตถ์ขวาวางลงบนพระหัตถ์ซ้าย พระพุทธรูปองค์นี้อยู่ในการปกครองของเจ้านายเมืองอุบลมานานตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษของพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง) ถวายเป็นสมบัติของวัดหลวงคู่กับพระแก้วบุษราคัม และยังมี หลวงพ่อปากดำ หรือ พระเจ้าใหญ่่ปากดำ เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย สมัยเชียงแสน อ้างอิง หลวง
ยุทธการที่ปลาศี คือยุทธการที่โด่งดังที่สุดในสงคราม สงครามกรณาฏ เป็นความขัดแย้งทางทหารในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเกิดขึ้นในภูมิภาคกรณาฏของราชรัฐไฮเดอราบาด บนอนุทวีปอินเดีย ประกอบด้วยสงครามสามครั้งระหว่างค.ศ. 1746 ถึง 1763 ได้แก่: สงครามกรณาฏครั้งที่หนึ่ง (1746–1748) ถือเป็นส่วนหนึ่งของสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย สงครามกรณาฏครั้งที่สอง (1749–1754) เป็นช่วงที่ยุโรปเว้นว่างจากสงคราม แต่ยังมีสงครามในอินเดีย สงครามกรณาฏครั้งที่สาม (1756–1763) ถือเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเจ็ดปี สงครามกรณาฏเกี่ยวข้องกับราชรัฐอิสระหลายแห่งในอินเดีย ซึ่งต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์และดินแดนของกันและกัน รวมไปถึงความขัดแย้งทางการทูตและทางการทหารระหว่างบริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนกับบริษัทอินเดียตะวันออกของฝรั่งเศส สงครามสามครั้งนี้ส่งผลให้บริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนมีอำนาจครอบงำบริษัทการค้าระหว่างประเทศทั้งหมดในอนุทวีปอินเดีย และสามารถแผ่ขยายอิทธิพลจนครอบคลุมทั้งหมดของอนุทวีปอินเดียจนสามารถสถาปนาเป็นบริติชราช (จักรวรรดิอินเดีย) อ้างอิง กร กร กร กร กร
วัดลาดบัวหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระยาบันลือ ในตำบลสามเมือง อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดลาดบัวหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2479 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 โดยมี นายอ่วม นางเพียร เสงี่ยมภาพ บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเนื้อที่ 15 ไร่ ต่อมาได้บริจาคเพิ่มเติมอีก 5 ไร่ ทางวัดได้ซื้อที่ดินเนื้อที่ 100 ไร่ ในสมัยของพระครูวิชัยกมลเขตต์ (ผิว ภาสวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างและบูรณปฏิสังขรณ์วัดลาดบัวหลวงมาโดยตลอด ตั้งแต่สร้างอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และโรงเรียนพระปริยัติธรรมประจำอำเภอ รวมถึงงานประเพณีลอยกระทงที่เป็นที่เลื่องลือ อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมยุคต้นรัตนโกสินทร์ ทรงจัตุรมุขยกพื้นสูง มีชานระเบียงโดยรอบ ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ช่อฟ้า ใบระกาไม้สักลงรักปิดกระจก ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชาดกและพุทธประวัติ ประตูและหน้าต่างแกะสลักภาพรามเกียรติ์ลงรักปิดทอง วิหารกตัญญูกตเวทิตา ทรงจัตุรมุข ตรงกลางหลังคามีเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ บานประตู และหน้าต่าง แกะสลักลายเป็นเรื่องรามเกียรติ์ ลงรักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระธาตุ สร้างในสมัยพระครูสุภัทรกิตติเป็นเจ้าอาวาส อ้างอิง ลาดบัวหลวง
วัดเขากุมแป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างขวา อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 35 ไร่ ปัจจุบันมี พระมหาธานี ปิยธมฺโม ป.ธ.6 เป็นเจ้าอาวาส วัดเขากุมแปสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2462 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 มีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระครูอเนก ที่มาของชื่อวัดเขากุมแป มีเรื่องเล่าต่อ ๆ กันมาว่า มีต้นแครต้นหนึ่งมีปุ่มซึ่งปุ่มนั้นมีทองคำอยู่ แต่ไม่มีใครสามารถนำทองออกไปใช้ได้ เพราะเชื่อว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือสิ่งดุร้ายเฝ้าอยู่ ต่อมามีชาวบ้านคนหนึ่งอยากได้ทองคำนั้น จึงแก้ลายแทงหรือแก้คำปริศนานั้นว่า 'แครปุ่ม' เป็น 'กุมแป' ภายหลังได้เรียกชื่อวัดนี้ว่า 'วัดเขากุมแป' พื้นที่ภายในวัดยังเป็นแหล่งท่องเที่ยว มีเขากุมแปซึ่งมีพระนอนโบราณอยู่บนเขา มีนามว่า พระพุทธปุรุราชรังสรรค์ ซึ่งเส้นทางการขึ้นเขาเป็นระยะทาง 2 กิโลเมตร ในช่วงทศวรรษ 2500 วัดเขากุมแปมีชื่อเสียงทางด้านการชักพระบก รายนามเจ้าอาวาส พระครูอาทรศาสนกิจ (เอื้อม) พ.ศ. 2490 - 2498 พระครูอุดมวัฒนาทร (เปลี่ยน ฐิตวฒฺโน) พ.ศ. 2533 - 2544 พระครูสุมนต์ธรรมโฆษิต (เจียร ปาสาทิโก) พ.ศ. 2549 - 2567 พระมหาธานี ปิยธมฺโม ป.ธ.6 พ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน อ้างอิง เขากุมแป