bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
วัดโคกสะพานขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าไร่ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว ในอดีตบริเวณบ้านโคกยังไม่มีวัด เมื่อชาวบ้านต้องการทำบุญต้องไปทำบุญที่วัดอนุบรรพต ซึ่งตั้งอยู่ที่หมู่ 2 บ้านเขาน้อย ตำบลบ้านใหม่หนองไทร อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้วและต้องเดินทางผ่านสนามบิน (ปัจจุบันคือสวนกาญจนาภิเษก) ซึ่งเดินทางไม่สะดวกนัก ชาวบ้านโคกก็เริ่มอาศัยกันหนาแน่น นายจร น้อยมณี อดีตกำนันตำบลป่าไร่ และชาวบ้านได้ประชุมและเห็นว่า ควรสร้างวัดประจำหมู่บ้านขึ้น เพื่อให้ชาวบ้านโคก ได้มีศาสนสถานในการประกอบกิจกรรมด้านศาสนา โดยร่วมกันบริจาคเงินได้จำนวนหนึ่ง เพื่อนำไปซื้อที่ดิน และสร้างที่พักสงฆ์โคกสะพานขาวขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 ยังได้นิมนต์หลวงปู่เสาร์ อุปสนฺโต พระสงฆ์วัดอนุบรรพต มาเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งถือว่าเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดโคกสะพานขาว จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ลักษณะเด่นวัดได้แก่ ซุ้มประตูช้างขนาดใหญ่และภาพจิตรกรรมฝาผนัง รายนามเจ้าอาวาส หลวงปู่เสาร์ อุปสนฺโต พ.ศ. 2526–2543 มหาสุทิน ฉันทโก พ.ศ. 2546 พระครูโกศล อรรถศาล พ.ศ. 2546– หลวงปู่สอน อ้างอิง โคกสะพานขาว
รายละเอียดงานกระจกสีบนหน้าต่างในอาสนวิหารมูแล็ง ประเทศฝรั่งเศส แสดงภาพยูดาส อิสคาริโอทหันหลังจากอาหารค่ำมื้อสุดท้าย พระเยซูทรงทำนายถึงการทรยศพระองค์ 3 ครั้งในพันธสัญญาใหม่ รายงานเหล่านี้พบในพระวรสารในสารบบทั้ง 4 ฉบับ การทำนายนี้เกิดขึ้นในช่วงอาหารค่ำมื้อสุดท้ายในมัทธิว 26:24–25, มาระโก 14:18–21, ลูกา 22:21–23 และยอห์น 13:21–30 ก่อนหน้านั้น ในยอห์น 6:70 พระเยซูทรงเตือนอัครสาวกว่าหนึ่งในพวกเขาเป็น 'มารร้าย' ในโองการถัดไป ผู้เขียนยืนยันว่าพระเยซูตรัสถึงยูดาส อิสคาริโอท รายงานไบเบิล ในพระวรสารนักบุญยอห์น การทำนายนำหน้าด้วยคำยืนยันในยอห์น 13:17–18 ว่าพระเยซูรู้ว่ายูดาส อิสคาริโอทจะทรยศพระองค์: 'ในเมื่อพวกท่านทราบสิ่งเหล่านี้ หากพวกท่านปฏิบัติตามพวกท่านก็จะเป็นสุข “เราไม่ได้หมายถึงทุกคนในพวกท่าน เรารู้จักบรรดาผู้ที่เราเลือกสรร แต่ทั้งนี้เพื่อให้เป็นไปตามพระคัมภีร์ที่ว่า 'ผู้ที่รับประทานอาหารร่วมกับเรา ยังได้ทรยศหักหลังเรา'' บทสรรเสริญในยอห์น 13:17 ไม่ได้ชี้ไปยังยูดาสโดยตรง ในมัทธิว 26:23–25 พระเยซูยืนยันผู้ที่ทรยศพระองค์ว่า: “คนที่เอามือจิ้มลงในชามเดียวกันกับเรานั่นแหละ คือคนที่จะทรยศเรา บุตรมนุษย์จะต้องไปตามที่เขียนไว้เกี่ยวกับท่าน แต่วิบัติมีแก่คนที่ทรยศบุตรมนุษย์ ถ้าคนนั้นไม่ได้เกิดมาก็จะดีกว่า” ยูดาสคนที่ทรยศพระองค์ทูลว่า “พระอาจารย์ คือข้าพระองค์หรือ?” พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “ท่านว่าถูกแล้ว” ตำแหน่งรับบีที่ยูดาสเรียกพระเยซูเป็นสิ่งที่พบได้จำเพาะ เนื่องจากอัครสาวกแต่ละคนพูดว่า 'พระองค์เจ้าข้า ไม่ใช่ข้าพระองค์แน่ใช่ไหม?' โดยใช้ตำแหน่ง พระองค์ (Kyrios) ยูดาสเรียกพระองค์ด้วยคำว่ารับบีอีกครั้งในมัทธิว 26:49 เมื่อเขาทรยศพระองค์ในตอนการจูบของยูดาส อาหารค่ำมื้อสุดท้าย โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี ในวัฒนธรรมร่วมสมัย ภาพ อาหารค่ำมื้อสุดท้าย โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี วาดภาพช่วงเหตุการณ์หลังการทำนายของพระเยซู เฮเลน การ์ดเนอร์ นักประวัติศาสตร์ศิลปะ รายงานว่า งานศิลปะชิ้นนี้เป็นภาพวาดทางศาสนาที่มีการทำซ้ำมากที่สุดตลอดกาล อ้างอิง
หลอดลมฝอยอักเสบทั่วแบบกระจาย หรือ DPB เป็นโรคของปอดชนิดหนึ่งที่ยังไม่ทราบสาเหตุ โดยหลอดลมฝอยของผู้ป่วยจะมีการอักเสบที่รุนแรงและเป็นมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยคำว่า 'กระจาย' (diffuse) ในที่นี้ หมายถึงการที่ผู้ป่วยจะมีรอยโรคเกิดขึ้นทั่วทั้งบริเวณของปอดทั้งสองข้าง และ 'อักเสบทั่ว' (pan) ในที่นี้ หมายถึงเกิดการอักเสบที่ทุกชั้นของหลอดลมฝอย โรคนี้สามารถทำให้เกิดการอักเสบรุนแรงและมีรอยโรคเป็นปุ่มที่หลอดลมฝอยส่วนปลาย เกิดโพรงอากาศอักเสบเรื้อรัง และไอมีเสมหะมากได้ สาเหตุของโรคเชื่อว่าสัมพันธ์กับการที่ร่างกายของผู้ป่วยมีความไวหรือขาดภูมิต้านทานต่อการติดเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อไวรัสที่กระตุ้นให้เกิด DPB จากความผิดปกติทางพันธุกรรมที่พบได้บ่อยในเชื้อชาติเอเชียตะวันออก โดยโรคนี้พบมากที่สุดในคนญี่ปุ่น รองลงมาคือคนเกาหลี ภาวะนี้พบได้ในผู้ชายบ่อยกว่าในผู้หญิง ผู้ป่วยมักเริ่มแสดงอาการที่อายุประมาณ 40 ปี เป็นโรคใหม่ที่เพิ่งเป็นที่รู้จักในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1969 หากไม่ได้รับการรักษาอาจมีการดำเนินโรคไปจนเกิดหลอดลมโป่งพองได้ ภาวะนี้จะทำให้หลอดลมและหลอดลมฝอยของผู้ป่วยเสียหายอย่างถาวรและขยายขนาดขึ้น เกิดมีเมือกเสมหะขังอยู่ในหลอดลมฝอยได้ การรักษาด้วยยาปฏิชีวนะในกลุ่มแมโครไลด์อย่างอีริโทรมัยซินทุกวันอย่างต่อเนื่องสามารถบรรเทาอาการและเพิ่มระยะเวลารอดชีวิตได้ แต่ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด ในระยะสุดท้ายผู้ป่วยโรคนี้อาจมีการหายใจล้มเหลวและโรคหัวใจได้ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอับคาเซีย – การออกเสียงคำว่า GIF – ตา (พายุหมุน)ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ประวัติศาสตร์ของ ศาสนาอิสลามในประเทศญี่ปุ่น ปรากฏขึ้นไม่นานเมื่อเทียบกับการมีอยู่ของศาสนาอื่น ๆ ในประเทศใกล้เคียงอย่างยาวนาน ศาสนาอิสลามเป็นหนึ่งในศาสนาชนกลุ่มน้อยในประเทศญี่ปุ่น โดยมีผู้นับถือประมาณร้อยละ 0.15 จากประชากรทั้งหมดใน ค.ศ. 2020 ปัจจุบัน มุสลิมอาศัยอยู่กันเป็นชุมชนผู้อพยพส่วนใหญ่ และชุมชนชาวญี่ปุ่นส่วนน้อย ประวัติ ช่วงต้น มีบันทึกเกี่ยวกับการติดต่อระหว่างอิสลามกับญี่ปุ่นก่อนการเปิดประเทศใน ค.ศ. 1853 มุสลิมบางส่วนอาจเดินทางมาในศตวรรษก่อนหน้า แม้ว่าจะอยู่ในชุมชนแบบบโดดเดี่ยวก็ตาม องค์ประกอบปรัชญาอิสลามบางส่วนได้รับการกลั่นกรองย้อนไปถึงยุคเฮอัง ผ่านแหล่งข้อมูลจากจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประชากร ใน ค.ศ. 1941 หนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของมัสยิดโตเกียวยืนยันว่ามีมุสลิมในประเทศญี่ปุ่น 600 คน ในจำนวนนี้มี 3 หรือ 4 คนที่เป็นชาวญี่ปุ่น ข้อมูลบางส่วนระบุว่ามีมุสลิมถึง 30,000 คน (ครึ่งหนึ่งเป็นคนในประเทศ) ใน ค.ศ. 1982 ในกลุ่มมุสลิมเชื้อสายญี่ปุ่น ส่วนใหญ่น่าจะเป็นหญิงชาวญี่ปุ่นที่แต่งงานกับชายมุสลิมที่อพยพเข้ามาในช่วงที่เศรษฐกิจบูมในคริสต์ทศวรรษ 1980 แต่มีปัญญาชนจำนวนหนึ่ง (รวมถึงศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย) เข้ารับอิสลาม ข้อมูลประมาณการส่วนใหญ่ระบุประชากรมุสลิมในขอบเขตประมาณ 100,000 คน ศาสนาอิสลามยังคงเป็นศาสนาชนกลุ่มน้อยในประเทศญี่ปุ่น และไม่มีหลักฐานว่ามีจำนวนผู้นับถือเพิ่มขึ้นหรือไม่ การเข้ารับศาสนาส่วนใหญ่พบในกลุ่มหญิงสาวชาวญี่ปุ่นที่แต่งงานแล้ว ตามข้อมูลที่อ้างโดย The Modern Religion ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ขนาดที่แท้จริงของประชากรมุสลิมในญี่ปุ่นในปัจจุบันยังคงเป็นการคาดคะเน นักวิชาการชาวญี่ปุ่นอย่างฮิโรชิ โคจิมะ จาก National Institute of Population and Social Security Research และเคโกะ ซากูไร จากมหาวิทยาลัยวาเซดะ กล่าวแนะว่ามีประชากรมุสลิมประมาณ 70,000 คน ในจำนวนนี้ ประมาณ 90% เป้นพลเมืองต่างชาติ และประมาณ 10% เป็นชาวญี่ปุ่น ในกลุ่มผู้อพยพเข้า เรียงตามประชากรจากมากไปน้อยได้เป็น ชาวอินโดนีเซีย อินเดีย ปากีสถาน และบังกลาเทศ The Pew Research Center ประมาณการว่ามีมุสลิมในญี่ปุ่น 185,000 คนใน ค.ศ. 2010 ส่วนใน ค.ศ. 2019 มีการประมาณการว่ามีมุสลิมเพิ่มขึ้นถึง 230,000 คน เนื่องจากนโยบายที่เป็นมิตรต่อผู้อพยพ มีชาวญี่ปุ่นเปลี่ยนศาสนาประมาณ 50,000 คน และมีมัสยิดในญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 110 แห่ง จาก 24 แห่งใน ค.ศ. 2001 ใน ค.ศ. 2020 มุสลิมในประเทศญี่ปุ่นเกือบครึ่งหนึ่งเป็นชาวอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และมาเลเซีย ประชากรมุสลิมที่มีอายุน้อยบ่งชี้ว่าจะมีประชากรมุสลิมถาวรในรุ่นที่สองและสาม อ้างอิง
วัดศรีวโนภาส หรือ วัดศรีวโนภาสสถิตย์พร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแกลง อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง วัดศรีวโนภาสได้มีการก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2497 โดยคุณแจง และคุณแข่ง ศรีธาราม เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อก่อสร้างวัดโดยมีเนื้อที่ประมาณ 48 ไร่ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ได้ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ท่านพระครูบวรสาธุกิจ ได้ทำการวางศิลาฤกษ์อุโบสถ เมื่อปี พ.ศ.2539 โดยมีหลวงพ่อคูณ วัดบ้านไร่ นั่งเฮลิคอปเตอร์ เพื่อมาวางศิลาฤกษ์ครั้งนั้น และเมื่อ พ.ศ. 2542 ได้มีการสร้างกุฏิสงฆ์ขี้นมาใหม่อีก 12 หลัง รวมทั้งมีการพัฒนาปรับปรุงสภาพของวัดขึ้นมาใหม่ ในปี พ.ศ. 2547 ได้ดำเนินการก่อสร้างเรือนรับรองสมเด็จฯ เพื่อรับรองพระเถรานุเถระและพระผู้ใหญ่ รวมถึงได้ใช้ที่ดินส่วนหนึ่งของวัดดสร้างศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านเนินสำราญและสร้างที่อยู่อาศัยให้กับชาวบ้านที่ยากจนไม่มีที่อยู่อาศัย ปัจจุบันวัดศรีวโนภาส มีพระครูบวรสาธุกิจ หรือพระอาจารย์จิ้ม เป็นเจ้าอาวาส ทั้งนี้ท่านได้พัฒนาและมีความพร้อมทางถาวรวัตถุที่ใช้ในทางพระพุทธศาสนาในระดับหนึ่ง อ้างอิง ศรีวโนภาส
วัดกกสับ หรือ วัดกกสับใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา หน้าวัดติดกับคลองท่าลาด วัดกกสับก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2465 โดยมีพระพนมสารนรินทร์ (หุ่น พนมยันต์) เป็นผู้นำในการสร้าง โดยนายกลี่ นางสาย จากอำเภอพนมสารคาม เป็นผู้บริจาคที่ดินให้เมื่อ พ.ศ. 2462 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร วัดมีมณฑปซึ่งประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อซุ้ย หลวงพ่อเงิน อดีตเจ้าอาวาสวัด หลวงพ่อเงิน จันทสโร พระเกจิอาจารย์ที่ทรงวิทยาคมล้ำเลิศ เป็นที่เคารพนับถือของชาวบางคล้า เล่ากันว่าท่านทรงอิภิญญา เช่น สะเดาะกลอนโบสถ์ คงกระพันชาตรี วาจาสิทธิ์ยิ่งนัก คำเล่าขานบอกมาว่า ท่านเคยลั่นวาจาว่า ใครนับถือท่านไม่อดตาย วัดยังแหล่งที่ขุดพบซากเรือโบราณพร้อมปืนใหญ่ และเครื่องใช้โบราณ จำนวนหลายชิ้นจากภายในคลองท่าลาด วัตถุโบราณที่ขุดพบทั้งหมดนี้ ทางกรมศิลปากรที่ 5 ปราจีนบุรี ได้เข้ามาทำการตรวจสอบลงทะเบียน จากการสันนิษฐานอายุอยู๋ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ประมาณรัชสมัยของรัชกาลที่ 4–6 อ้างอิง กกสับ
วัดแสนภุมราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา อาณาเขตทิศเหนือและทิศตะวันตก จรดคลองกกสับ ทิศใต้จรดหนองลาดควาย ทิศตะวันออกจรดคลองชลประทาน เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูสุทธิยติคุณ วัดแสนภุมราวาส หรือ วัดกกสับนอก เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยหลวงพ่อทองภุมมปญโญ ร่วมกับนายแสน ใหม่ผึ้งและประชาชนในท้องถิ่น โดยนายแสน ใหม่ผึ้ง เป็นผู้บริจาคที่ดินให้จำนวน 25 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วจึงสร้างอุโบสถ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ชื่อวัดแสนภุมราวาสมาตั้งชื่อตามผู้บริจาคที่ดินคือนายแสน ใหม่ผึ้งกับฉายาหลวงพ่อทอง คือ ภุมมปญโญ อย่างไรก็ตามแต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดหนองคันบวย เพราะที่ตั้งวัดอยู่ติดกับหนองน้ำที่มีรูปร่างคล้ายกระบวยตักน้ำ ต่อมาหนองน้ำนี้เรียกว่า หนองลาดควาย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2547 อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหารหลวงพ่อทอง ภายในประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อทอง (เจ้าอาวาสรูปแรก) และหลวงปู่เจิม อ้างอิง แสนภุมราวาส
วัดไตรมารคสถิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกกลอย อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา วัดไตรมารคสถิตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2288 เดิมชื่อ วัดโคกกลอย ตามชื่อหมู่บ้าน สันนิษฐานว่ามีต้นกลอยอยู่มากในสมัยนั้น มีตำนานเล่าว่าหลวงพ่อวัดน้ำรอบเห็นว่าที่ตั้งวัดอยู่ในที่ลุ่มมีลำคลองล้อมรอบและต้นเขินขึ้นทุกปี ต่อไปน้ำจะท่วมในบริเวณนี้ หลวงพ่อจึงส่งสามเณรซึ่งชาวบ้านเรียกว่าหลวงพ่อเณรไปสร้างวัดใหม่ในที่ดอนห่างออกไปประมาณ 300 เมตร ชื่อว่า 'วัดโคกกลอย' มีการปักปั้นเขตโดยเจ้าเมืองตะกั่วทุ่ง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 จนเปลี่ยนชื่อเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นชื่อ 'วัดไตรมารคสถิต' เพราะตั้งอยู่ตรงสามแยกของถนนไปภูเก็ต พังงา และตะกั่วป่า อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถทรงเตี้ยและกว้าง เรียกว่า 'ทรงตัวเมีย' หลังคาลาดต่ำตรงตลอดมาจากบนลงล่าง ไม่มีรอยต่อหรือหยัก หลังคาอุโบสถประดับด้วยกระเบื้องแผ่นเล็กละเอียดสีแดง หน้าจั่วประดับด้วยช่อฟ้าใบระกาติดกระจกสี หน้าบันประดับถ้วยชาม เครื่องสังคโลก และถ้วยเบญจรงค์ชุดนรสิงห์ ภายในอุโบสถประดิษฐานหมู่พระประธาน 3 องค์ เป็นพระพุทธรูปพระปูนปั้น องค์กลางเป็นพระพุทธรูปธรรมดา ส่วนสององค์ซ้ายขวาเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องลักษณะสายพระเนตรมองตรง ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ นอกจากนั้นยังมีรูปหล่อหลวงพ่อวัดน้ำรอบ เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ 2 เศียรจัดตั้งไว้บนพระแท่นด้านหลังพระประธาน อ้างอิง ไตรมารคสถิต
วัดอู่ทรายคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา วัดอู่ทรายคำ เดิมชื่อ วัดอุปคำ สร้างโดยอุบาสิกาอุปคำ ซึ่งได้อพยพมาจากเมืองเชียงแสน (เชียงราย) อันเนื่องมาจากสงคราม ต่อมาเรียกชื่อวัดว่า วัดอู่สายคำ และกลายเป็น 'วัดอู่ทรายคำ' ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2464 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอไตรทรงจัตุรมุขครึ่งตึกครึ่งไม้ มีระเบียงล้อม มีเสาขนาดใหญ่รองรับหลังคา เครื่องไม้มุงหลังคา หน้าบันโก่งคิ้วเป็นลายพรรณพฤกษา เครือเถาดอกไม้ปิดทอง แผงนาคประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ทำเป็นเศียรพญานาคหลังคาชั้นบนทำชั้นสี่เหลี่ยมซ้อน มียอดแหลมแบบช่อฟ้ากลาง อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2427 และเจดีย์สร้างก่อน พ.ศ. 2384 ปูชนียวัตถุทีสำคัญคือ พระพุทธสิหิงค์หยก หรือเรียกสั้น ๆ ว่า พระสิงห์หยก เป็นพระพุทธรูปเนื้อหยกธรรมชาติแท้เจดได (Jadeite) น้ำหนัก 900 กิโลกรัม ปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาแบบสิงห์ 1 ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 41 นิ้ว วัดยังมีธรรมาสน์โบราณ อ้างอิง อู่ทรายคำ
ที่ตั้งของอำเภอโทโยโนะในปัจจุบัน (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดโอซากะ อำเภอโทโยโนะ เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1896 โดยการรวมอำเภอโนเซะ (能勢郡) และอำเภอเทชิมะ (豊島郡) เข้าด้วยกัน ณ ค.ศ. 2009 อำเภอโทโยโนะมีจำนวนประชากรประมาณ 34,135 คน มีความหนาแน่นของประชากร 257 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 133.05 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบัน อำเภอโทโยโนะประกอบด้วย 2 เมือง ได้แก่ เมืองโนเซะ และเมืองโทโยโนะ ประวัติการควบรวมเทศบาล แผนที่อำเภอโทโยโนะ ค.ศ. 1889 อำเภอเดิม 1889 (เมจิ 22) 1889–1912 (เมจิ 22–45) 1912–1944 (ไทโช 1 – โชวะ 19) 1945–1954 (โชวะ 20–29) 1955–1988 (โชวะ 30–63) 1989–ปัจจุบัน (เฮเซ 1 – ปัจจุบัน) ปัจจุบัน อ.โนเซะ (能勢郡) 22 บ.ฮิงาชิโนเซะ (東能勢村) บ.ฮิงาชิโนเซะ บ.ฮิงาชิโนเซะ 30 ก.ย. 1956 บ.ฮิงาชิโนเซะ 1 เม.ย. 1977เปลี่ยนชื่อเป็น เมืองโทโยโนะ (豊能町) เมืองโทโยโนะ เมืองโทโยโนะ 21 บ.โยชิกาวะ (吉川村) บ.โยชิกาวะ บ.โยชิกาวะ 27 บ.คิเนโช (枳根荘村) บ.คิเนโช 1 ม.ค. 1931บ.โชวะ (昭和村)1 เม.ย. 1932 เปลี่ยนชื่อเป็น บ.นิชิโนเซะ (西能勢村) บ.นิชิโนเซะ 30 ก.ย. 1956เมืองโนเซะ (能勢町) เมืองโนเซะ เมืองโนเซะ 26 บ.ไซโง (西郷村) บ.ไซโง 24 บ.อูตางากิ (歌垣村) บ.อูตางากิ บ.อูตางากิ บ.อูตางากิ 25 บ.ทาจิริ (田尻村) บ.ทาจิริ บ.ทาจิริ บ.ทาจิริ 23 บ.ไทโง (東郷村) บ.ไทโง บ.ไทโง บ.ไทโง 3 พ.ค. 1959รวมเข้ากับ เมืองโนเซะ อ.เทชิมะ (豊島郡) 3 เมืองอิเกดะ (池田町) เมืองอิเกดะ เมืองอิเกดะ 29 เม.ย. 1939ยกฐานะเป็น นครอิเกดะ (池田市) นครอิเกดะ นครอิเกดะ นครอิเกดะ นครอิเกดะ 2 บ.โฮโซกาวะ (細河村) บ.โฮโซกาวะ 10 ส.ค. 1935รวมเข้ากับ เมืองอิเกดะ 4 บ.ฮาตาโนะ (秦野村) บ.ฮาตาโนะ 7 บ.คิตะเทชิมะ (北豊島村) บ.คิตะเทชิมะ 5 บ.มิโน (箕面村) บ.มิโน บ.มิโน 1 ม.ค. 1948ยกฐานะเป็น เมืองมิโน (箕面町) 1 ธ.ค. 1956ยกฐานะเป็น นครมิโน (箕面市) นครมิโน นครมิโน 6 บ.คายาโนะ (萱野村) บ.คายาโนะ บ.คายาโนะ 1 ส.ค. 1948รวมเข้ากับ เมืองมิโน 1 บ.โทโดโรมิ (止々呂美村) บ.โทโดโรมิ บ.โทโดโรมิ 9 บ.โทโยนากะ (豊中村) บ.โทโยนากะ 1 เม.ย. 1927ยกฐานะเป็น เมืองโทโยนากะ (豊中町) 15 ต.ค. 1936นครโทโยนากะ (豊中市) นครโทโยนากะ นครโทโยนากะ นครโทโยนากะ นครโทโยนากะ 8 บ.อาซาดะ (麻田村) บ.อาซาดะ บ.อาซาดะ 10 บ.ซากูระอิดานิ (桜井谷村) บ.ซากูระอิดานิ บ.ซากูระอิดานิ 11 บ.คูมาโนดะ (熊野田村) บ.คูมาโนดะ บ.คูมาโนดะ 12 บ.นากะเทชิมะ (中豊島村) บ.นากะเทชิมะ บ.นากะเทชิมะ 15 มี.ค. 1947รวมเข้ากับ นครโทโยนากะ 13 บ.มินามิเทชิมะ (南豊島村) บ.มินามิเทชิมะ บ.มินามิเทชิมะ 15 บ.โอโซเนะ (小曽根村) บ.โอโซเนะ บ.โอโซเนะ 14 บ.โชไน (庄内村) บ.โชไน 1 ก.ย. 1939 ยกฐานะเป็น เมืองโชไน (庄内町) เมืองโชไน 1 ม.ค. 1955รวมเข้ากับ นครโทโยนากะ 16 บ.โทยตสึ (豊津村) บ.โทยตสึ 1 เม.ย. 1940 ส่วนหนึ่งของ นครซูอิตะ (吹田市) นครซูอิตะ นครซูอิตะ นครซูอิตะ นครซูอิตะ โทโยโนะ
การแข่งขันโซนเอเชีย - รอบที่ 2 ของฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก ซึ่งทำหน้าที่เป็นรอบที่สองของเอเชียนคัพ 2027 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันฟุตบอลในทวีปเอเชียเพื่อคัดเลือกทีมฟุตบอลเข้าแข่งขันฟุตบอลโลก 2026 รอบสุดท้ายที่ประเทศแคนาดา เม็กซิโก และสหรัฐ ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย คาดว่าจะแข่งขันตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 ถึง 11 มิถุนายน ค.ศ. 2024 การจับฉลาก การจับฉลากรอบที่สองจะจัดขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 เวลา 17:00 น. MST (UTC+8) ที่เอเอฟซีเฮาส์ใน กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย. หมายเหตุ: ตัวหนา ทีมที่ผ่านเข้ารอบสำหรับ รอบที่ 3 ของฟุตบอลโลก รอบคัดเลือก. โถที่ 1 โถที่ 2 โถที่ 3 โถที่ 4 ทีมซึ่งไม่ทราบตัวตนในขณะจับฉลาก ทีมย้ายไปโถที่ 3 หลังจากที่ทีมโถ 4 อื่นๆ ถูกจับสลากเป็นกลุ่ม ต่อมาสุ่มจับจากโถที่ 3 ตารางการแข่งขัน ตารางการแข่งขันคาดว่าจะเป็นดังนี้, เป็นไปตาม ปฏิทินการแข่งขันระหว่างประเทศของฟีฟ่า. แมตช์เดย์ วันที่ แมตช์เดย์ 1 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 แมตช์เดย์ 2 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 แมตช์เดย์ 3 21 มีนาคม ค.ศ. 2024 แมตช์เดย์ 4 26 มีนาคม ค.ศ. 2024 แมตช์เดย์ 5 6 มิถุนายน ค.ศ. 2024 แมตช์เดย์ 6 11 มิถุนายน ค.ศ. 2024 รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่ม เอ ---- ---- ---- ---- ---- กลุ่ม บี ---- ---- ---- ---- ---- กลุ่ม ซี ---- ---- ---- ---- ----
การแข่งขัน กีฬารักบี้ 7 คนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 รอบคัดเลือกหญิง เป็นการแข่งขันกีฬารักบี้ 7 คน ของประเภททีมหญิง เพื่อคัดเลือก 12 ทีมที่จะได้ผ่านเข้าแข่งขันในกีฬารักบี้ 7 คนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ฝรั่งเศสได้ผ่านเข้ารอบโดยอัตโนมัติในฐานะเจ้าภาพ โดยมีทีมที่ได้รับ 4 อันดับแรกของการแข่งขันรักบี้ 7 คนหญิงเวิลด์ซีรีส์ที่จะได้รับโควต้า หลังจากนั้น การคัดเลือกจะถูกกำหนดโดยแต่ละสมาพันธ์ระดับทวีปทั้งหกแห่งเพื่อกำหนดตัวแทน และจำนวนโควต้าที่เหลือจะพิจารณาจากการแข่งขันรักบี้ 7 คนระดับนานาชาติ กาคคัดเลือก รายการ วันที่ สถานที่ โควต้า ผ่านคัดเลือก ประเทศเจ้าภาพ 1 ฝรั่งเศส รักบี้ 7 คนหญิงเวิลด์ซีรีส์ 2022-2023 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 หลากหลาย 4 นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย สหรัฐ ไอร์แลนด์ รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ 2023 17–18 มิถุนายน ค.ศ. 2023 มอนเตวิเดโอ 1 บราซิล ยูโรเปียนเกมส์ 2023 25–27 มิถุนายน ค.ศ. 2023 คราคูฟ 1 สหราชอาณาจักร รักบี้ 7 คนหญิงอเมริกาเหนือ 2023 19–20 สิงหาคม ค.ศ. 2023 แลงฟอร์ด 1 แคนาดา รักบี้ 7 คนหญิงแอฟริกา 2023 14–15 ตุลาคม ค.ศ. 2023 อัลมุนัสตีร 1 แอฟริกาใต้ ชิงแชมป์โอเชียเนีย 2023 10–12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 บริสเบน 1 ฟีจี รอบคัดเลือกโซนเอเชีย 2023 18–19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 โอซากะ 1 ญี่ปุ่น รอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบสุดท้าย 2024 21–23 มิถุนายน ค.ศ. 2024 1 จีน รวม 12 อ้างอิง รักบี้ 7 คน 2024
วัดประดู่ตะบอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับคลองกะทุ่มในตำบลกะทุ่ม อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 44 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 49 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา วัดประดู่ตะบอง เดิมชื่อ วัดตะบอง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 19 เมตร ยาว 38 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2495 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2463 เปิดโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2525 อาคารเสนาสนที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตรยาว 22 เมตร ศาลาการเปรียญสร้างด้วยเสาไม้ซุง กว้าง 19 เมตร ยาว 24 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารทรงไทยมี 3 ด้าน กุฎีสงฆ์ทรงไทยโบราณ จำนวน 10 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระประธานในอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อลอย ซึ่งสร้างขึ้นที่วัดนรนาถสุนทริการาม กรุงเทพมหานคร ดำเนินการหล่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490 นอกจากนั้นภายในวัดยังมีวิหารร้างโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยามีต้นโพธิ์ขึ้นปกคลุมรากโพธิ์หุ้มผนังส่วนหนึ่งไว้ ตั้งอยู่กลางทุ่งนา ภายในประดิษฐานพระประธานทาสีดำและทอง นามว่า หลวงพ่อพระศรีโคดม อ้างอิง ประดู่ตะบอง
ยูนุส อิบน์ มัตตา เป็นนบีและเราะซูลของอัลลอฮ์ ตามธรรมเนียมแล้ว นบียูนุสถูกมองว่ามีความสำคัญอย่างสูงในศาสนาอิสลาม ในฐานะนบีที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และเป็นเราะซูลของพระองค์ นบียูนุสเป็นเพียงหนึ่งในสิบสองผู้เผยพระวจนะน้อย ที่ได้รับกล่าวชื่อในคัมภีร์อัลกุรอาน บทที่สิบของอัลกุรอานได้รับการตั้งชื่อตามท่าน ในคัมภีร์อัลกุรอาน นบียูนุสถูกเอ่ยชื่อหลายครั้งในฐานะเราะซูลของอัลลอฮ์ และซุนนูน อัลกุรอานกล่าวถึง ในอัลอัมบิยาอ์ 21:87 และ อัลเกาะลัม 68:48 นบียูนุสถูกเรียกว่า ซุนนูน . ในอันนิซาอ์ 4:163 และ อัลอันอาม 6:86, ท่านถูกเรียกว่า 'เราะซูลุลลอฮ์' ซูเราะฮ์ 37:139-148 เล่าเรื่องราวทั้งหมดของนบียูนุสอีกครั้ง:คัมภีร์กุรอานไม่ได้กล่าวถึงมรดกของนบียูนุส แต่ประเพณีของชาวมุสลิม บอกว่านบียูนุสมาจากเผ่าบินยามีน หะดีษกล่าวถึง นบียูนุสยังถูกกล่าวถึงในเหตุการณ์บางอย่างในช่วงชีวิตของนบีมุฮัมมัด (ศ็อลฯ) ในบางกรณี นบีมุฮัมมัดกล่าวถึงชื่อของนบียูนุสด้วยการยกย่องและแสดงความเคารพ ตามเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับชีวิตของนบีมุฮัมมัด หลังจาก 10 ปีที่ได้รับการวะฮีย์ มูฮัมหมัดไปที่เมืองฏออีฟ เพื่อดูว่าผู้นำจะอนุญาตให้ท่านประกาศศาสนาจากที่นั่นแทนที่จะเป็นมักกะฮ์ หรือไม่ แต่ท่านถูกขับออกจากเมืองโดย ผู้คน. ท่านหลบภัยในสวนของอุตบะฮ์ และ ชัยบะฮ์ สมาชิกสองคนของเผ่ากุร็อยช์ พวกเขาส่งคนรับใช้ของพวกเขา อัดดาส ไปมอบองุ่นให้ท่านเพื่อยังชีพ นบีมุฮัมมัดถามอัดดาสว่าเขามาจากไหน และคนรับใช้ตอบว่านีนะเวห์ 'เมืองแห่งยูนุส บุตรแห่งมัตตา!' นบีมุฮัมมัดอุทาน อัดดาสตกใจมากเพราะเขารู้ว่าชาวอาหรับนอกรีตไม่มีความรู้เรื่องนบียูนุส เขาจึงถามว่านบีมุฮัมมัดรู้จักชายคนนี้ได้อย่างไร “เราเป็นพี่น้องกัน” นบีมุฮัมมัดตอบ 'ยูนุสเป็นนบีของอัลลอฮ์ และข้าพเจ้าก็เป็นนบีของอัลลอฮ์ด้วย' อัดดาสเข้ารับอิสลามทันทีและจูบมือและเท้าของนบีมุฮัมมัด หนึ่งในคำพูดของนบีมุฮัมมัด ในการบันทึกโดย อิมาม อัลบุคอรี กล่าวว่า นบีมุฮัมมัด กล่าวว่า 'ไม่ควรพูดว่าข้าดีกว่ายูนุส' อิบน์ อะบีสัลต์ ผู้อยู่ในยุคเดียวกับนบีมุฮัมมัด สอนว่า หากนบียูนุสไม่ขอดุอาอ์ต่ออัลลอฮ์ ท่านคงติดอยู่ในปลาจนถึงวันกิยามะฮ์ แต่เพราะการดุอาอ์ของท่าน นบียูนุส 'อยู่ในท้องปลาเพียงไม่กี่วัน' อัฏเฏาะบารี นักประวัติศาสตร์ชาวเปอร์เซียในศตวรรษที่ 9 บันทึกไว้ว่า ขณะที่นบียูนุสอยู่ในปลา 'ไม่มีกระดูกหรืออวัยวะส่วนใดของท่านได้รับบาดเจ็บ' อัฏเฏาะบารี ยังเขียนด้วยว่าอัลลอฮ์ทรงทำให้ร่างของปลาโปร่งใส ทำให้นบียูนุสมองเห็น กิซาอี มัรวาซี กวีสมัยศตวรรษที่ 10 บันทึกว่าพ่อของนบียูนุส อายุ 70 ปีเมื่อนบียูนุสเกิด และเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน ทิ้งแม่ของนบียูนุส ไว้เพียงช้อนไม้ซึ่ง กลายเป็นความอุดมสมบูรณ์ อ้างอิง
วัดธรรมิกาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพงาม อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 59 ไร่ 2 งาน 93 ด้านทิศตะวันออกของวัดติดต่อกับแม่น้ำน้อย เป็นวัดที่มีป่ายางสูง มีฝูงลิงอาศัยอยู่จำนวนมาก วัดธรรมิกาวาส เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า วัดค้างคาว บ้างสะกดว่า วัดคังคาว ต่อมาเมื่อได้มีประชาชนมาตั้งถิ่นฐานอยู่หนาแน่น จึงได้ทำการบูรณะก่อสร้างวัดขึ้นมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395 ครั้นถึง พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดเป็น 'วัดธรรมิกาวาส' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2408 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2470 มีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่วัดนี้ด้วย ปัจจุบันมีพระอธิการนพรัตน์ ขนฺติธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.25 เมตร ยาว 15.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 สร้างด้วยอิฐแผ่นใหญ่แบบโบราณ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 เป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และเป็นอาคารไม้ ภายในวัดมีรูปหล่อหลวงพ่อเฒ่าองค์ใหญ่ อ้างอิง ธรรมิกาวาส
วังเชก เป็นอาคารเก่าแก่ในบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย สร้างขึ้นในปี 1897 ถึง 1900 ตั้งอยู่ริมกาเลอาวิกตอรีเยย์ ตรงข้ามกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์โรมาเนีย ปัจจุบันอาคารเป็นสำนักงานใหญ่ของเชกบังก์ ประวัติศาสตร์ ภาพถ่ายอารามนักบุญยอห์นผู้ยิ่งใหญ่เมื่อศตวรรษที่ 19 อารามนักบุญยอห์นผู้ยิ่งใหญ่ ได้รับการบูรณะในศตวรรษที่ 16 โดยกอนสตันติน บรึงกอเวอานู ในปี 1702 ถึง 1703 แต่ต่อมาได้ทรุดโทรมลงและถูกทุบทำลาย วังนี้สร้างขึ้นใหม่บนที่ดินของอารามนักบุญยอห์นเพื่อใช้เป็นสำนักงานใหญ่ของเชกบังก์ ธนาคารออมทรัพย์มหาชนและธนาคารที่เก่าแก่ที่สุดของโรมาเนีย ที่ดินและอาคารสร้างขึ้นด้วยเงินทุนของธนาคาร เริ่มก่อสร้างในปี 1897 แล้วเสร็จในปี 1900 ผู้ออกแบบอาคารคือสถาปนิกปอล กอเตอโร บัณฑิตจากวิทยาลัยวิจิตรศิลป์แห่งชาติปารีส ส่วนผู้ควบคุมดูแลการก่อสร้างคือสถาปนิกอียอน ซอกอเลสกู ในปี 2009 วังนี้เป็นสถานที่จัดพิธีฉลองพระชนมายุ 60 พรรษาของมกุฎราชกุมารีมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย และในปี 2015 ได้ใช้เป็นสถานที่จัดงานฉลองครบรอบ 25 ปี ขององค์กรการกุศลของมกุฎราชกุมารีที่มีชื่อว่า 'ราชมูลนิธิมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย' อ้างอิง Silvia Colfescu, București - ghid turistic, istoric, artistic, ed. Vremea, 2006 Dan Berindei, Sebastian Bonifaciu - București Ghid turistic, Ed. Sport-Turism, București,1980
นางาม เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด ประวัติ แต่เดิมตำบลนางามรวมอยู่ในตำบลขวาว และได้มีการขอแยกตำบลออกมาเป็นตำบลนางาม ในปี พ.ศ. 2494 โดยมีนายเครื่อง วรรณพฤกษ์ ซึ่งขณะนั้น ได้ดำรงตำแหน่งกำนันตำบลขวาว และ นายวิเศษ โพธิษา เป็นบุคคลที่มีบทบาทในการแยกออกมาเป็นตำบลนางามเพราะเห็นว่าประชากรในตำบลขวาวมีมากขึ้นเห็นสมควรแยกออกมาตั้งตำบลใหม่ และได้รับการประสานงานจาก นายอาจ สัตนาโค ซึ่งขณะนั้น ดำรงตำแหน่งปลัดอำเภอเสลภูมิ เป็นบุคคลช่วยในการประสานเพื่อแยกออกมาเป็นตำบลนางาม และเป็นบุคคลที่ตั้งชื่อว่า ตำบลนางาม เพราะทำนาได้ผลผลิตดี มีนาข้าวที่งามกว่าตำบลอื่น ๆ และนายเครื่อง วรรณพฤกษ์ ก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกำนันตำบลนางามคนแรก ส่วนตำบลขวาวได้แต่งตั้ง นายแก้ว สาระบิล เป็นกำนันตำบลขวาวแทน นายเครื่อง วรรณพฤกษ์ ในตอนแรกนั้นมีทั้งหมด 11 หมู่บ้าน พ.ศ. 2510 บ้านกุดแข้ มีประชากรเพิ่มมากขึ้นจึงได้แยกบ้านกุดแข้ออกเป็น 2 หมู่ คือหมู่ที่ 12 พ.ศ. 2524 ได้แยกบ้านกุดเรือออกเป็น 2 หมู่ คือหมู่ที่ 13 พ.ศ. 2528 ได้แยกบ้านโพธิ์ชันออกเป็น 2 หมู่ คือหมู่ที่ 14 วันที่ 16 สิงหาคม 2544 ได้แยกบ้านพันขางออกเป็น 3 หมู่ คือหมู่ที่ 15 และได้แยกบ้านโพธิ์ชันออกเป็น 3 หมู่ คือหมู่ที่ 16 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลนางามมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลขวาว และตำบลนาเลิง ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดู่ทุ่ง และตำบลค้อเหนือ (อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโพธิ์ใหญ่ (อำเภอพนมไพร) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลโพนเมือง ตำบลบ้านแจ้ง และตำบลหน่อม (อำเภออาจสามารถ) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลนางามแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 16 หมู่บ้าน หมู่ที่ ชื่อหมู่บ้าน อักษรโรมัน ประชากร (คน) บ้าน (หลัง) 1 โนนโพธิ์ Non Pho 587 166 2 กุดแข้ Kut Khae 660 147 3 พันขาง Phan Khang 318 87 4 พันขาง Phan Khang 366 91 5 โพธิ์ชัน Pho Chan 469 142 6 โพธิ์ตาก Pho Tak 473 141 7 กุดเรือ Kut Ruea 515 131 8 สำโรง Samrong 508 100 9 หนองจอก Nong Chok 300 74 10 น้ำเที่ยง Nam Thiang 605 162 11 นาเรียง Na Riang 451 99 12 กุดแข้ Kut Khae 718 165 13 กุดเรือ Kut Ruea 438 132 14 โพธิ์ชัน Pho Chan 442 134 15 พันขาง Phan Khang 375 96 16 โพธิ์ชัน Pho Chan 380 145 รวม 7,605 2,012 ข้อมูลปี 2565 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่ตำบลนางามทั้งหมดอยู่ในเขตการปกครองขององค์การบริหารส่วนตำบลนางาม อ้างอิง นางาม นางาม