bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
วัดน้อยใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร งานประจำปีที่สำคัญคืองานเทศน์มหาชาติในปลายเดือน 10 เริ่มจัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 วัดมีโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ฯ ตั้งอยู่ในที่ดินวัด ประวัติ วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ครอบครัวของนางน้อยซึ่งเป็นหญิงหม้าย มีบุตรสาว 2 คน คือ ผึ้งและจีด พร้อมด้วยพระสงฆ์รูปหนึ่งคือ พระอาจารย์หน่าย ซึ่งเป็นพระวิปัสสนา และข้าทาสบริวารของนางน้อยได้อพยพโดยทางเรือจากบ้านป่าถ่าน เกาะเมืองอยุธยา จนมาถึงบริเวณนี้ นางน้อยเห็นว่าบริเวณนี้เป็นป่ารกปราศจากผู้คน จึงจับจองที่ทำมาหากิน และทางตอนใต้ที่ดินมีวัดร้างตั้งอยู่ มีโบสถ์เก่าและวิหารรูปเรือสำเภา ในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่บ้านเมืองสงบแล้ว มีผู้คนมาอาศัยอยู่ในบริเวณนี้มากขึ้น นางน้อยกับพระอาจารย์หน่ายและชาวบ้านได้ร่วมกันบูรณะวัดร้าง มีพระอาจารย์หน่ายเป็นสมภาร มีพระสงฆ์มาสมัครเป็นศิษย์เพื่อเรียนวิปัสสนากรรมฐานกันมากมาย จนเมื่อสิ้นพระอาจารย์หน่ายกับนางน้อย นางผึ้งบุตรสาวคนโตผู้ไปได้สามีอยู่ที่บางเขนก็ได้สร้างวัดหนึ่ง แล้วจะตั้งชื่อวัดว่า 'วัดน้อย' ตามชื่อมารดา แต่นางจีดผู้เป็นน้องไม่ยินยอม เพราะอยากจะให้วัดที่มารดาบูรณะมีชื่อว่าวัดน้อยเช่นกัน ทั้งสองคนตกลงกันไม่ได้ พระอาจารย์จีนผู้เป็นสมภารต่อจากพระอาจารย์หน่าย ได้ตัดสินใจให้วัดที่นางผึ้งสร้างใหม่มีชื่อว่า 'วัดน้อยนอก' ส่วนวัดที่นางน้อยผู้เป็นมารดาได้บูรณะมีชื่อว่า 'วัดน้อยใน' อาคารเสนาสนะ อุโบสถหลังเก่ารื้อถอนเมื่อปี พ.ศ. 2524 แล้วสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ณ ตำแหน่งเดิม มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นอุโบสถทรงไทย มุงกระเบื้องดินเผาเคลือบ มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นต่าง ๆ มีเครื่องหมาย 'พร' ประดับมงกุฎอันเป็นพระนามย่อจาก 'เพชรรัตน์' ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี กรมพระนครปฐมบรมขัตติยานี มหาธีรราชธิดา พระประธานในอุโบสถหล่อขึ้นใหม่ตามแบบพระพุทธรูปสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว ลงรักปิดทอง ประดิษฐานบนฐานชุกชีปิดทองประดับกระจก มีนามว่า พระพุทธวชิรสุวัทนาสิริโสภาบพิตร เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังแบบอยุธยาขนาดใหญ่ทาสีทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทยยกพื้น ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมรุ ศาลาริมน้ำอยู่ริมคลองบางกอกน้อย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร) และพระอธิการนิ่ม โกวิโท รายนามเจ้าอาวาส หลวงตาบุญมา พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร) พระอธิการนิ่ม โกวิโท, หลวงตาขัณท์ (รักษาการ 2 ปี) พระมหาวิรัต จนฺทเทโว พระครูอดุลย์สาธุวัฒน์ (ชื้น ธมฺมสาโร) อ้างอิง น้อยใน
ชัยทรัถกำลังฉุดคร่าพระนางเทราปตี ชัยทรัถ คือตัวละครหนึ่งในมหากาพย์มหาภารตะ เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นสินธุ และเป็นบุตรของพระฤาษีวฤธเกษตร ต่อมาได้อภิเษกสมรสกับทุหศาลา เป็นธิดาคนสุดท้องของท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี และเป็นน้องสาวของทุรโยชน์และกลุ่มพระเชษฐาเการพทั้ง 99 องค์ ดังนั้นจึงมีศักดิเป็นน้องเขย ครั้งนึงเมื่อพวกปาณฑพพร้อมกับพระนางเทราปทีได้แพ้พนันสกาให้กับพวกเการพจนถูกเนรเทศไปอยู่ในป่าเป็นเวลา 12 ปี ชัยทรัถที่ทราบข่าวนั้นก็มีจิตเสน่หาต่อพระนางเทราปที จึงไปหาพระนางที่อาศรมในตอนที่พวกปาณฑพไม่อยู่ พร้อมมอบผ้าแพรพันและเครื่องประดับต่าง ๆ ให้แก่พระนางเพื่อหวังจะรับพระนางมาเป็นพระชายา แต่พระนางเทราปทีกลับไม่ยอมรับ ชัยทรัถจึงทำการฉุดคร่าพระนางเทราปตีขึ้นรถม้าแล้วเดินทางกลับแคว้น แต่ไปได้ไม่ไกลนักก็ถูกภีมะและอรชุนเข้ามาช่วยเหลือได้ทันและชัยทรัถถูกจับกุม ภีมะอยากจะฆ่าชัยทรัถเสีย แต่ถูกยุธิษฐิระห้ามปรามเพราะไม่อยากให้นางทุหศาลา ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องต้องเป็นหม้าย และให้ปล่อยตัวไป ก่อนที่จะปล่อยตัวไป พวกปาณฑพทั้งห้าพร้อมใจกันทำการโกนหัวชัยทรัถ เหลือเพียงห้ากระจุกเพื่อเป็นการย้ำเตือนสิ่งที่ชัยทรัถได้กระทำ ด้วยความอับอายและโกรธแค้นพวกปาณฑพมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้ไปอยู่ในป่าและคอยบำเพ็ญเพียรอย่างไม่หยุดหย่อนจนพระศิวะพอพระทัยและให้พรหนึ่งข้อ ชัยทรัถได้ขอให้ตนสามารถสังหารพวกปาณฑพลงได้ แต่พระศิวะได้ปฏิเสธคำขอพรดังกล่าว เนื่องจากพวกปาณฑพได้รับการคุ้มครองจากพระกฤษณะ ผู้เป็นพระนารายณ์อวตารลงมา ดังนั้นพระศิวะจึงประทานพรให้แก่ชัยทรัถว่า จะสามารถเอาชนะพวกปาณฑพได้เพียงหนึ่งวันเท่านั้น ชัยทรัถที่ได้รับพรก็พอใจและกลับแคว้นไป ในสงครามทุ่งกุรุเกษตร วันที่สิบสาม โทรณาจารย์วางกลศึกจัดทัพเป็นรูปกงจักร (จักรพยุหะ) ยุธิษฐิระขอร้องให้อภิมันยุซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้วิธีการทะลวงเข้า แต่ไม่รู้จักวิธีออก ฝ่ายปาณฑพพยายามจะตามเข้าไป โดยเฉพาะท้าวทรุปัท ผู้รู้วิธีทะลวงออกจากจักรพยุหะ แต่ไม่อาจฝ่ากองทัพของชัยทรัถเข้าไปได้ เพราะชัยทรัถสามารถเอาชนะได้ตามพรวิเศษของพระศิวะ ด้วยเหตุนี้ทำให้อภิมันยุถูกรุมสังหารในที่สุด ทำให้พวกปาณฑพและอรชุนโศกเศร้า แต่เมื่ออรชุนรับรู้ถึงชัยทรัถตัวต้นเหตุที่เข้าขัดขวางพวกปาณฑพไม่ให้ช่วยเหลืออภิมันยุจนเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายก็เกิดโกรธแค้น อรชุนก็สาบานว่าจะสังหารชัยทรัถเพื่อล้างแค้นให้ได้ก่อนพระอาทิตย์ของวันถัดไปจะตกดิน หากทำมิได้ก็จะขอกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน วันที่สิบสี่ ฝ่ายปาณฑพจัดทัพเป็นรูปพระขรรค์ (ขัฑคะพยุหะ) ฝ่ายเการพจัดทัพรัดกุมมาก ถึงสามชั้นคือ ชั้นที่หนึ่ง เป็นรูปกงจักร (จักรพยุหะ) ชั้นที่สอง เป็นรูปตะกร้าเหล็ก (ศกฏะพยุหะ) ชั้นที่สาม เป็นรูปรูของเข็มเย็บผ้า (ศูจิมุขพยุหะ) เพื่อปกป้องชัยทรัถ อรชุนแค้นถึงกับบุกทะลวงเข้าไปเข่นฆ่าทหารฝ่ายเการพไปถึง 1 อักเษาหิณี การรบล่วงเลยจนถึงใกล้จะเย็นแล้ว ทุรโยชน์ก็ยิ้มอย่างดีใจเพราะเวลาก็ใกล้เพียงอึดใจก็สามารถปกป้องชัยทรัถ และอรชุนก็จะกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน ชัยชนะก็จะเป็นของพวกตน พระกฤษณะที่เห็นท่าไม่ดีจึงใช้จักรสุทรรศนะบดบังดวงสุริยะ ทำให้เกิดสุริยคราส ฝ่ายเการพเข้าใจว่าสุริยะลับขอบฟ้าไปแล้ว ชัยทรัถจึงออกมาจากแนวป้องกัน เมื่อพระกฤษณะเรียกจักรกลับมา แสงสว่างส่องอีกครั้ง อรชุนจึงแผลงศรปาศุปัตเข้าไปตัดศีรษะชัยทรัถจนขาดกระเด็น และศีรษะของชัยทรัถได้ลอยตรงไปยังหน้าตักของพระฤาษีวฤธเกษตร ผู้เป็นบิดาที่กำลังนั่งสมาธิบำเพ็ธเพียรอยู่ พระฤาษีวฤธเกษตรก็ตกใจจนทำศีรษะของชัยทรัถตกลงพื้นและถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย เนื่องจากพระฤาษีวฤธเกษตรได้สาปเอาไว้ว่า ผู้ใดที่ทำให้ศีรษะของบุตรตนตกลงพื้น ผู้นั้นก็จะถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย ชัยทรัถ มีพระโอรสองค์หนึ่งที่ชื่อว่า Surath
วัดเทพพล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดเทพพลอาจเรียกว่า วัดใหม่ วัดใหม่บางพรม หรือ วัดใหม่เทพพล จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าสร้างในปี พ.ศ. 2108 (สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น) แต่อีกข้อมูลหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2513 พบแผ่นไม้มีจารึกระบุปี พ.ศ. 2306 พออ่านได้ว่านายแสงกับนางฉิม สร้างพระพุทธรูปและก่อเจดีย์ (ปัจจุบันเข้าใจว่าจารึกนี้สูญหาย) แต่เดิมเคยมีเจดีย์ทรงมอญองค์ใหญ่ แต่ถูกรื้อคงเหลือแต่ใบเสมาดินเผา ในสมัยพระครูวิศิษฎ์บุญญาคม (บุญมา จันทูปโม) เป็นเจ้าอาวาส มีการก่อสร้างเขื่อนริมคลองลัดวัดใหม่และทำกำแพงล้อมรอบวัด สร้างสะพานข้ามคลองด้านหลังวัด ประชาชนได้ช่วยกันบริจาคซื้อที่ดินเพิ่มอีก 3 ไร่เศษ ซึ่งเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่และศาลาการเปรียญในปัจจุบัน มีการหล่อหลวงพ่อใหญ่และดำเนินการนำไฟฟ้าเข้ามาในวัด ต่อมาในสมัยพระครูสิทธิธรรมโสภณ (สุเทพ ภูริปญฺโญ) เป็นเจ้าอาวาส ได้ย้ายกุฏิสงฆ์ที่มีอยู่เดิมไปปลูกขึ้นใหม่ สร้างศาลาการเปรียญสองชั้น หอสวดมนต์ วิหารหลวงพ่อใหญ่ วิหารหลวงพ่อปาน หอระฆัง มณฑป ศาลาอเนกประสงค์ เมรุ ซุ้มประตูทางเข้าวัด กำแพงด้านหน้าวัด อุโบถหลังปัจจุบัน และวิหารหลวงปู่เทพโลกอุดร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2547 อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถหลังใหม่มีหน้าบันเป็นลายธรรมจักร ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงวิถีชีวิต ประเพณี และการละเล่นต่าง ๆ ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า พระพุทธพักตร์มุนีเทพพล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระวิหารซึ่งแต่เดิมคืออุโบสถหลังเก่า มีลักษณะทรงไทย หน้าบันด้านหน้าเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ด้านหลังเป็นตราสัญลักษณ์งานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ พระเจดีย์ศรีเทพพลสร้างในปี พ.ศ. 2559 ศาลาหลวงปู่เทพโลกอุดร ภายในประดิษฐานองค์หลวงปู่เทพโลกอุดร ภายนอกมีอนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มณฑปหลวงพ่อโสธรหลวงปู่เจียมอดีตเจ้าอาวาส วิหารหลวงพ่อใหญ่ วิหารหลวงปู่ปาน และศาลาการเปรียญ งานประเพณี งานประจำปีจะมีในช่วงตรุษไทย ราวเดือนมีนาคมถึงเมษายน (ก่อนสงกรานต์ 3 วัน) รายนามเจ้าอาวาส หลวงปู่รื่น หลวงปู่ทุม หลวงปู่แปล่ง หลวงปู่เจียม พระอาจารย์เปรื่อง พระอาจารย์บุญมา พระอาจารย์สุเทพ พระครูพิเชษฐ์พลากร (ยศดนัย อภิเสฏโฐ) (เจ้าอาวาสปัจจุบัน) อ้างอิง เทพพล
วัดโตนด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 61 ตารางวา เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูธีรกิตติ์ธำรง (จิรศักดิ์ จิรกิตฺติ ป.ธ.๓) ประวัติ วัดโตนดสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2400 เดิมชื่อ วัดตะโหนด ไม่ปรากฏประวัติการสร้างแน่ชัด แต่อาจเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา วัดแห่งนี้มีความเกี่ยวข้องหรือเกี่ยวเนื่องกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ท่านมีกิจนิมนต์ที่คลองบางแวกและได้มาพักฉันเพลที่วัดแห่งนี้ ต่อมาทางวัดได้หล่อองค์รูปเหมือนสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ภายในอุโบสถ วัดโตนดได้สร้างศาลาการเปรียญเมื่อ พ.ศ. 2470 และเปิดสอนหนังสือไทยระดับประถมศึกษาโดยอาศัยศาลาการเปรียญเป็นที่สอนเมื่อ พ.ศ. 2475 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2469 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 54 เมตร ยาว 114 เมตร อาคารเสนาสนะ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร พื้นปูด้วยกระเบื้องเคลือบมีช่อฟ้าในใบระกาหงส์ หลังคาลด 1 ชั้น ประตู 3 ช่อง หน้าต่าง 10 ช่อง ภายนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ กุฏิสงฆ์มี 8 หลัง ทรงไทยใต้ถุนสูง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการพุด พระอธิการทองสุก พ.ศ. 2469–2482 พระครูตุ้ย ติสสโร พ.ศ. 2482–2508 พระอธิการอี้ ฐิตคุโณ พ.ศ. 2508–2515 พระอธิการบุญเกิด ธัมมวาโท พ.ศ. 2515–2524 พระครูสมุห์ธงชัย สุจิตโต พระครูธีรกิตติ์ธำรง (จิรศักดิ์ จิรกิตฺติ ป.ธ.๓) อ้างอิง โตนด
วัดชัยฉิมพลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแวก ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดชัยฉิมพลีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 ตามที่เล่าสืบกันมา พระยาสีหราชเดโชชัยและคุณหญิงงิ้วผู้เป็นภรรยาได้ดำเนินการสร้างวัดขึ้น โดยการบริจาคที่ดิน 50 ไร่ เป็นที่สร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดว่า 'วัดชัยฉิมพลี' เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ผู้สร้างวัด โดยคำว่า ฉิมพลี หมายถึง 'ไม้งิ้ว' ซึ่งตรงกับชื่อภรรยา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 และได้ทำการผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2507 ด้านการศึกษา วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2480 และมีโรงเรียนประถมศึกษาบนที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ เปิดการเรียนการสอนเมื่อ พ.ศ. 2480 มีโรงเรียนมัธยมศึกษาบนที่ดินเนื้อที่ 14 ไร่ เปิดการเรียนการสอนเมื่อ พ.ศ. 2498 อาคารเสนาสนะ อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ขนานกับคลอง ได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่เป็นอุโบสถ 5 ห้อง มีอาคารยอดปรางค์ตั้งอยู่หน้ากำแพงแก้ว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธชัยมงคล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ หน้าตักกว้าง 45 นิ้ว ด้านนอกมีเจดีย์ 2 องค์ ฐานกว้าง 5 เมตร สร้างพร้อมกับการสร้างวัด อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง ศาลาการเปรียญหลังเก่า (ศาลาริมคลอง) ศาลาการเปรียญหลังใหม่ 2 ชั้น โรงเรียนพระปริยัติธรรม อาคาร 4 ชั้น รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการนิ่ม พ.ศ. 2455–2465 พระครูปัด ธัมมธโร พ.ศ. 2465–2472 พระอธิการเตียบ ฉันโท พ.ศ. 2472–2493 พระครูเล็ก ฐานจาโร พ.ศ. 2493–2502 พระครูวิมลคุณาธาร (วรรณะ เหมโก) พ.ศ. 2503–2543 พระครูสิทธิชัยวัฒน์ (เลิศรบ ปัญญาคโม) พ.ศ. 2544–2558 พระอุดมวรญาณ (สุวิทย์ สุจิตฺโต ป.ธ.๙) พ.ศ. 2559-ปัจจุบัน อ้างอิง ชัยฉิมพลี
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา (ในภาพ) (พระนามเดิม: ประไพ สุจริตกุล; 10 มิถุนายน พ.ศ. 2445 — 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518) สมเด็จพระวรราชชายาในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นธิดาของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) กับท่านผู้หญิงกิมไล้ สุธรรมมนตรี (สุจริตกุล) เข้ารับราชการฝ่ายในในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระอินทราณี ต่อมาพระอินทราณีตั้งครรภ์ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯสถาปนาพระอินทราณี ขึ้นดำรงพระยศเจ้านายตำแหน่งพระมเหสีที่ พระวรราชชายาเธอ พระอินทรศักดิศจี ทรงได้รับการสถาปนาพระราชอิสริยยศสูงสุดที่ สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระบรมราชินี ภายหลังด้วยเกิดเหตุหลายประการเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระบรมราชินี อันมีเรื่องการตกพระครรภ์หลายครั้ง เป็นเหตุผลประการหนึ่ง พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการให้ออกพระนามว่า สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา แทน ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต ในพ.ศ. 2468 สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี ทรงย้ายไปประทับยังพระตำหนักสวนนกไม้ ในพระราชวังดุสิต ต่อมาจึงทรงย้ายไปประทับที่วังริมคลองภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรี พระนิวาสน์เดิมของพระองค์พระองค์ ซึ่งเป็นบ้านของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี พระบิดาของพระองค์เอง โดยทรงประทับที่นี่เป็นการถาวรตลอดพระชนม์ชีพ พระองค์สิ้นพระชนม์ ณ โรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 สิริพระชนมายุ 73 พรรษา (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: เกว็น สเตฟานี – โรคอัลไซเมอร์ – ตารางธาตุที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
โฮมพอด เป็นลำโพงอัจฉริยะที่พัฒนาโดย Apple Inc. โฮมพอดได้รับการออกแบบมาเพื่อทำงานร่วมกับบริการสมัครสมาชิกแอปเปิลมิวสิก โดยจำหน่ายและเลิกผลิตเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2564 และจำหน่ายโฮมพอดมินิ ที่ขนาดเล็กและราคาถูกกว่าเพียงรุ่นเดียว โฮมพอดได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ในการประชุมนักพัฒนาทั่วโลกของ Apple การเปิดตัวล่าช้าจากเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ล่วงเลยถึงต้นปี 2561 แอปเปิลเริ่มรับคำสั่งซื้อในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2561 และวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ปีนั้น ประกอบด้วยบีมฟอร์มมิ่งและลำโพงแปดตัว และจำหน่ายในสองสี ได้แก่ สีขาวและสีเทาสเปซเกรย์ โฮมพอดได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลาย: ได้รับการยกย่องในด้านการออกแบบและคุณภาพเสียงเมื่อเทียบกับลำโพงอื่น ๆ ในราคาที่ใกล้เคียงกันและถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่มีการรองรับอุปกรณ์อื่นและราคาที่สูงเมื่อเทียบกับลำโพงอัจฉริยะอื่น นอกจากนี้ยังพบว่าฐานซิลิโคนที่ด้านล่างของอุปกรณ์ทำให้พื้นผิวไม้เสียหายเป็นครั้งคราว ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 โฮมพอดมียอดขายประมาณ 1 ถึง 3 ล้านหน่วย เทคโนโลยีและฟีเจอร์ HomePod รุ่นแรกมาพร้อมระบบ beamforming และลำโพง 8 ตัว ซึ่งสามารถปรับเสียงอัตโนมัติเพื่อให้เหมาะสมกับพื้นที่รอบตัวอุปกรณ์ รองรับการสั่งงานด้วย Siri และสามารถเล่นเพลงหลายห้องผ่าน AirPlay 2 ฟีเจอร์อื่น ๆ ได้แก่การควบคุมอุปกรณ์สมาร์ตโฮมผ่านHomeKit, การตั้งค่าแบบ Intercom สำหรับสื่อสารระหว่างห้อง และการสนับสนุนเพลงแบบ Lossless และ Dolby Atmos HomePod mini ใช้ชิป S5 ที่ช่วยประมวลผลเสียงและฟีเจอร์การสั่งงานหลายห้อง (multi-room) มีขนาดเล็กกว่ารุ่นแรก ทำให้สามารถวางในห้องขนาดเล็กหรือหลายตำแหน่งในบ้านได้ง่าย นอกจากนี้ยังรองรับ Thread protocol เพื่อเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ smart home รุ่นใหม่ การใช้งานร่วมกับระบบอื่น นอกจาก Apple Music และ HomeKit แล้ว HomePod ยังสามารถทำงานร่วมกับ iPhone, iPad, Apple TV และ Mac เพื่อเล่นเสียง แจ้งเตือน หรือเป็นลำโพงเสริมในการประชุมผ่าน FaceTime และ Zoom ทำให้ HomePod ทำหน้าที่ทั้งลำโพงอัจฉริยะและอุปกรณ์เสริมในระบบนิเวศของ Apple อ้างอิง
วัดคลองขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองขวาง ตำบลคลองขวาง อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ประวัติ วัดคลองขวางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2434 เดิมชื่อ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม พื้นที่เดิมของวัดเป็นผืนป่า ต่อมามีพระธุดงค์มาพักอาศัย ชาวบ้านจึงสร้างที่พักถวายในปี พ.ศ. 2430 และนายแดง แซ่เล้า ได้บริจาคที่ดินสร้างวัด ในสมัยพระชอบ กลฺยาโณ เป็นเจ้าอาวาสใน พ.ศ. 2465 ได้ก่อสร้างศาลาการเปรียญและอุโบสถแต่ยังไม่เสร็จ ต่อมาวัดเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดคลองขวาง' เมื่อ พ.ศ. 2515 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 อุโบสถ พระอุโบสถ พระอุโบสถมีความกว้างโดยรอบ 13 เมตร ยกฐานสูงเทคอนกรีตตลอดแนวตัวอุโบสถ ลักษณะทรงไทยมีเสาหาม สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคามุงกระเบื้องเคลือบกาบกล้วย หน้าบันช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ คันทวย ภายนอกตกแต่งด้วยลายปูนปั้นลายไทย เป็นศิลปะปูนปั้นด้วยมือแห่งเดียวในประเทศไทย ผู้ปั้นคือนายชยธร ภานุมาศ ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติที่สวยงามมาก พื้นอุโบสถปูด้วยหินแกรนิต บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นลวดลายก้านขด ฐานพระตกแต่งด้วยปูนปั้นลายไทย ประดับด้วยเบญจรงค์ทั้งหมด อ้างอิง คลองขวาง
วัดบางปิ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านบางปิ้ง ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา ทิศเหนือติดต่อกับคลองหลอด ทิศตะวันออกติดต่อกับคลองบางปิ้ง ประวัติ วัดบางปิ้งหรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองบางปิ้ง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยพระจ้อยเป็นผู้สร้างวัดนี้ในที่ดินตนเองและได้ปกครองวัดในระยะแรก ต่อมาท่านได้ไปเป็นรองเจ้าอาวาสวัดในสองวิหารและยังคงปกครองวัดบางปิ้งอยู่ จนปี พ.ศ. 2499 ได้มีพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธาได้พร้อมใจร่วมมือกันที่บูรณะที่พักสงฆ์แห่งนี้ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ต่อมาพระอาจารย์พรได้รับช่วงการปกครอง ท่านได้สร้างสิ่งปลูกสร้าง ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 3 ห้อง 1 หลัง กุฏิ 4 ห้อง 3 หลัง ศาลาท่าน้ำ 1 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 ในสมัยพระอาจารย์ลำเจียก ธมฺมธีโร เป็นเจ้าอาวาส ในด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ในที่ดินของวัดยังมีโรงเรียนคลองบางปิ้ง อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.70 เมตร ยาว 24.90 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 และ 2522 ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธโลกเชฏฐ์ วิเศษกิตติปาล มหาชนบูชิต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นองค์สีขาว ปางพระพุทธเจ้าเปิดโลก ความสูงจากพื้นถึงพระเศียร รวม 32 เมตร จากพระบาทถึงพระเศียร 25 เมตร ถือเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของประเทศไทย วัดยังมีพระพุทธชัยมงคลสุนทร (หลวงพ่อทอง) เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการจ้อย พระภิกษุพริ้ง พระอาจารย์พร พระอธิการลำเจียก ธมมธีโร อ้างอิง บางปิ้ง
วัดปากบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ในหมู่ที่ 4 บ้านปากบ่อ ตำบลชัยมงคล อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เป็นวัดชาวมอญ ชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงใช้ประกอบพิธีทางศาสนาเป็นประจำ วัดปากบ่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2455 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2489 เดิมเป็นสำนักสงฆ์ แต่เดิมมีชื่อวัดว่า วัดสามง่าม หรือชื่อภาษามอญว่า วัดปาญย์กะมา ต่อมามีพระครูเหลือง ธมมโชโต ได้มาเป็นเจ้าอาวาสและบูรณะพัฒนาวัด ต่อมาจนถึงเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2520 อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอุโบสถไม้สักทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน ขนาดหน้าตักกว้าง 46 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เจดีย์ทรงแบบมอญ กว้าง 20 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญ กว้าง 18.45 เมตร ยาว 25.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 หอสวดมนต์ กว้าง 10.95 เมตร ยาว 37.85 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารตึก 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 25.50 เมตร สร้าง พ.ศ. 2543 วัดยังมีศาลาท่าน้ำ 2 หลัง รายนามเจ้าอาวาส พระครูเหลือง ธมมโชโต พ.ศ. 2516 พระครูอยู่ ธรรมโกวิท ไม่ทราบ พระครูวิบูลธรรมโกวิท พ.ศ. 2517 พระครูวิมลธรรมภาณี (วิเชียร)องค์ปัจจุบัน อ้างอิง ปากบ่อ ปากบ่อ
วัดปัจจันตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านสุนัขหอน ตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือ จดคลองสุนัขหอน ประวัติ วัดปัจจันตารามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2460 สร้างโดยชาวรามัญร่วมกับคนไทย ตั้งชื่อวัดว่า วัดพรมแดน เพราะอยู่ระหว่างเขตแดนจังหวัดสมุทรสาครและจังหวัดสมุทรสงคราม และมีอีกชื่อว่า วัดสุนัขหอน ตามชื่อคลองหน้าวัดซึ่งเป็นคลองเก่าตั้งแต่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2492 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2494 ในสมัยท่านเจ้าคุณสุนทรคุณากร ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดปัจจันตาราม' ซึ่งมีความหมายว่า วัดชายแดน ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 และศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2533 อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะส่วนใหญ่เป็นอาคารสมัยใหม่ที่มีการก่อสร้างเมื่อไม่นานมานี้ อุโบสถกว้าง 4.5 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นไม้ทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 39 นิ้ว ศิลปะแบบสุโขทัย วิหารหลวงพ่อพุทธศิลาแดง (หลวงพ่อแดง) เป็นอาคารทรงไทยจัตุรมุข ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาสีแดง มีประวัติความเป็นมาว่า สร้างมาจากหินศิลาสีแดง สร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง อายุราว 400–500 ปี ชาวอยุธยานำมาถวายเพื่อเป็นพระประธานในอุโบสถ ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการตุ้น พระอธิการบุญยืน ปาสาธิโก พ.ศ. 2494–2500 พระครูสาครพุทธิคุณ พ.ศ. 2502–ปัจจุบัน อ้างอิง ปัจจันตาราม
วัดท่าตอน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ ในหมู่ที่ 3 บ้านท่าตอน ตำบลท่าตอน อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่บนยอดเขาต่อเนื่องหลายลูก บนเนื้อที่ 425 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา แยกเป็นพื้นที่ตั้งวัดชั้นล่าง 45 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา และเป็นเขตอุทยานพุทธศาสนาและสำนักปฏิบัติธรรม 380 ไร่ 67 ตารางวา พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาลาดชัน มีที่ราบริมน้ำแม่กก ประวัติ วัดท่าตอนเป็นวัดโบราณ ร้างมานานหลายร้อยปี มีพระเจดีย์เก่าชำรุดอยู่หนึ่งองค์ ล้อมรอบด้วยป่าหนาทึบ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างในสมัยใด คาดว่าบริเวณลุ่มน้ำต่าง ๆ เช่น น้ำแม่กก เป็นที่ตั้งของชุมชนที่มีวัฒนธรรมอยู่มาก่อนที่จะมีการสร้างเมืองเชียงใหม่ จากหลักฐานทางโบราณวัตถุ พบว่า พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์โบราณซึ่งประดิษฐานอยู่ในวัดท่าตอน (ศาลาพุทธบุตรประชาสรรค์) ปางมารวิชัยประทับนั่ง 5 องค์ ปางประทับยืน 3 องค์ เป็นศิลปะล้านนา มีอายุ 500–700 ปี มีคำจารึกที่ฐานพระพุทธรูป 2 องค์ ปางมารวิชัย ประทับนั่งองค์เล็กสุด (พระฝนแสนห่า) สร้างเมื่อ จ.ศ. 910 (พ.ศ. 2092) ปางประทับยืนอุ้มบาตร บอกแต่เพียงชื่อผู้นำสร้าง และผู้ร่วมทำบุญ ไม่บอกศักราช จึงสันนิษฐานว่า วัดท่าตอนอาจสร้างในสมัยเดียวกับที่พระเจ้าพรหมมหาราชทรงสร้างพระธาตุสบฝาง (ประมาณหลัง พ.ศ. 1483) และตั้งอยู่บนยอดเขาริมน้ำแม่กกเช่นเดียวกัน อีกทั้งจารึกในฐานพระพุทธรูปวัดศรีบุญเรืองซึ่งห่างจากท่าตอนไม่มาก ก็ใกล้เคียงสมัยพระเจ้าพรหมมหาราชมาก พออนุมานได้ว่าเมื่อคราวที่ครูบาศรีวิชัยได้ขึ้นมาบูรณะพระธาตุสบฝาง ท่านได้มาถึงท่าตอนแล้วบอกชาวบ้านให้ขึ้นไปหาพระธาตุบนเขา ชาวบ้านได้พากันถางป่าเพื่อค้นหา และพบเจอพระธาตุเก่าแก่อยู่ในพุ่มไม้ จึงนิมนต์ท่านบูรณะ แต่ท่านไม่รับ และบอกให้นิมนต์พระครูบาแก้ว กาวิชโย มาบูรณะ ในปี พ.ศ. 2470 พระครูบาแก้ว กาวิชโย จากสำนักวัดแม่แหลง (วัดมงคลสถาน) ได้มาเป็นประธานในการบูรณะวัดร้างขึ้นเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ สร้างพระเจดีย์ครอบพระเจดีย์องค์เดิม และสร้างเสนาสนะขึ้นอีกหลายหลังเดิมใช้ชื่อว่า วัดจอมคีรีปิงขอก หรือ วัดจอมคีรีศรีปิงขอกต่าตอนจัย วัดท่าตอนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้รับการยกฐานะจากวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2534 วัดท่าตอนยังเป็นสถาบันการศึกษาสำหรับพระภิกษุ สามเณร และเยาวชน เป็นศูนย์บำบัดยาเสพติดและศูนย์สงเคราะห์ชาวเขา และเนื่องในวโรกาสพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองราชย์เป็นปีที่ 50 ทางวัดได้ริเริ่มโครงการก่อสร้างเจดีย์แก้วเฉลิมพระเกียรติไว้บนยอดเขา อาคารเสนาสนะ วัดท่าตอนตั้งอยู่บนไหล่เขา โดยมี 9 ชั้น ดังนี้ ชั้นที่ 1 พระธาตุจอมคีรีศรีปิงขอก พระแม่กวนอิม สำนักงานรองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ศาลาสุนทร โรงรียนพระปริยัติ ชั้นที่ 2 พระอุโบสถ ชั้นที่ 3 พระพุทธนิรันดรชัย (พระองค์ขาว) และพระสังกัจจายน์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2530 รูปปูนปั้นศิลปะแบบจีน ยืนอยู่บนถ้ำ มีน้ำพุอยู่ข้าง ชั้นที่ 4 พระนาคปรก ชั้นที่ 5 มรรควิหารและกุฏกัมมัฏฐาน ชั้นที่ 6 กุฏิรุ่งนิรันดร์และหอประชุมพระปริยัติวิธานโกศล ชั้นที่ 7 กุฏิธรรมปัญญาบดี กุฏิพุทธสมุทร กุฏิมหัทธนัญชัย กุฏิประวิตรางกูร กุฏิชินวงศ์วรกุล และกุฏิสิงคโปร์ (บางกอกเดคค่อน) ชั้นที่ 8 พระบรมธาตุรัชมังคลาจารย์สมานฉันท์ (พระเจดีย์แก้ว) ศาลาใหญ่ มังกรทอง มังกรเงิน กุฏิ 8 เหลี่ยม ชั้นที่ 9 กุฏิศรีเชียงตุง พระอิ่มตลอดกาล กุฏิสมด็จพระมหารัชมัง สะพานรัชสมาน เรือสำเภาทอง อ้างอิง ท่าตอน ท่าตอน
วัดทัศนารุณสุนทริการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีเขตพื้นที่ทั้งสิ้น 11 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา (นับรวมบริเวณที่เป็นเขตบ้านเช่า 3 ไร่ 3 งานเข้าด้วย) ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระราชศีลาจาร (บรรทม ฐิตปญฺโญ ป.ธ.๖) ประวัติ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวปลายสมัยกรุงธนบุรีหรือต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าสร้าง พ.ศ. 2320 เดิมชื่อว่า วัดตะพาน ที่มาของชื่อนี้คาดว่ามาจากการที่ผู้บริจาคทรัพย์สร้างวัดคือ ตาผ่าน จึงตั้งชื่อวัดว่า 'วัดตาผ่าน' และเพี้ยนมาเป็น 'วัดตะพาน' อีกข้อสันนิษฐานคือ บริเวณหน้าวัดมีสะพานข้ามคลองสามเสน จึงเรียกว่า 'วัดสะพาน' แต่คนสมัยนั้นอาจเรียกเลือนเสียงไปว่า 'วัดตะพาน' ส่วนชื่อ 'วัดทัศนารุณสุนทริการาม' มาจากคหปตานีผู้หนึ่งคือ หม่อมหรุ่น เป็นผู้ศรัทธาได้บริจาคทรัพย์เป็นจำนวนมากเพื่อบูรณปฏิสังขรณ์วัด ท่านเจ้าคุณพระธรรมปาโมกข์ (ถม) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร ซึ่งเป็นญาติกับหม่อมหรุ่น เห็นว่าหม่อมหรุ่นได้ทำคุณประโยชน์ต่อวัดตะพานเป็นอันมาก อีกทั้งเห็นว่าชื่อวัดตะพานนั้นไม่มีความไพเราะ จึงได้ตั้งชื่อให้ใหม่ว่า 'วัดทัศนารุณสุนทริการาม' วัดได้รับพระราชทางวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2536 หลวงพ่อโต พระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย อายุกว่า 700 ปี มีนามว่า หลวงพ่อโต เล่ากันว่าองค์หลวงพ่อโตสร้างขึ้นโดยใช้พระเศียรของพระพุทธรูปแบบสุโขทัยซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยเดียวกับพระพุทธชินราช ในเวลาต่อมาก็สร้างวิหารครอบองค์หลวงพ่อโตอีกที ฐานรากของวิหารและองค์พระที่รองรับองค์พระทำด้วยอิฐก่อขนาดใหญ่ ต่อมาจึงได้บูรณะโครงสร้างนี้ อ้างอิง ทัศนารุณสุนทริการาม