เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 ถึง ค.ศ. 1964 เขาเป็นที่รู้จักกันดีจากแผนการเพิ่มรายได้ เป็นสองเท่า ซึ่งสัญญาว่าจะเพิ่มขนาดเศรษฐกิจของญี่ปุ่นเป็นสองเท่าใน 10 ปี และจากการเป็นประธานในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่โตเกียว ในปี 1964 อิเกดะ เกิดที่ฮิโรชิมะ เขาศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยอิมพีเรียลเกียวโต และเข้ารับราชการในการกระทรวงการคลังในปี 1925 ทำงานที่นั่นเป็นเวลาสองทศวรรษ หลังสงคราม เขาได้รับเลือกเป็น สมาชิกสภาแห่งชาติ เป็นครั้งแรก ในปี 1947 และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ตั้งแต่ปี 1949 ถึง 1952 ภายใต้รัฐบาลของ ชิเงรุ โยชิดะ โดยรับผิดชอบในการดำเนินโครงการรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ อิเกดะดำรงตำแหน่งหัวหน้ากระทรวงการค้าและอุตสาหกรรมระหว่างประเทศในช่วงสั้น ๆ ในปี 1952 แต่ลาออกหลังจากมีการลงมติไม่ไว้วางใจ ซึ่งเขากลับมาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอีกครั้งภายใต้รัฐบาลของ ทันซัน อิชิบาชิ ตั้งแต่ปี 1956 ถึง 1957 และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรมระหว่างประเทศตั้งแต่ปี 1959 ถึง 1960 อิเกดะขึ้นดำรงตำแหน่ง ประธานพรรคเสรีประชาธิปไตย (LDP) และนายกรัฐมนตรีต่อจาก โนบุสุเกะ คิชิ ในปี 1960 หลังจากที่คิชิลาออกจากตำแหน่งท่ามกลาง การประท้วงครั้งใหญ่ของกลุ่มอันโป ที่ต่อต้านสนธิสัญญาความมั่นคงระหว่างสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น โดยอิเกดะต้องการเปลี่ยนทิศทางพลังงานของประเทศจากความขัดแย้งทางสังคมไปสู่การเติบโตทางเศรษฐกิจ จึงประกาศแผนการเพิ่มรายได้เป็นสองเท่าและช่วยให้ญี่ปุ่นมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในระยะเวลาเพียงเจ็ดปี ในระหว่างดำรงตำแหน่ง อิเกดะได้พยายามแก้ไขความแตกแยกในความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น และบรรเทาความแตกแยกทางการเมืองภายในประเทศที่ทวีความรุนแรงขึ้นจากการประท้วงครั้งล่าสุด เขามีบทบาทสำคัญในการยุติความขัดแย้งของมิอิเกะและดูแลการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปี 1964 ที่ประสบความสำเร็จ ก่อนที่จะลาออกจากตำแหน่งเนื่องจากปัญหาสุขภาพ ประวัติ อิเคดะเกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2442 ที่โยชินะจังหวัดฮิโรชิมะ (ปัจจุบันคือเมืองทาเคฮาระ จังหวัดฮิโรชิมะ) เป็นบุตรคนสุดท้องของโกอิจิโร่ อิเคดะและภรรยาของเขา อุเมะ เขามีพี่น้องทั้งหมด 6 คน เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยอิมพีเรียลเกียวโต และเข้าร่วมกระทรวงการคลังหลังจากสำเร็จการศึกษาในปี 1925 ในระหว่างที่ทำงานในกระทรวง เขาได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานภาษีท้องถิ่นในฮาโกดาเตะ และอุสึโนมิยะ ในช่วงที่ดำรงตำแหน่งในอุสึโนมิยะ ในปี 1929 เขาป่วยเป็นโรคผิวหนังชนิดเพมฟิกัส โฟลิเอเซียส และลาป่วยเป็นเวลาสองปี ก่อนจะลาออกอย่างเป็นทางการในปี 1931 เมื่อพ้นระยะเวลาลาป่วยแล้ว โรคของเขาหายดีในปี 1934 เขาเคยพิจารณาที่จะรับตำแหน่งที่ฮิตาชิแต่กลับมาทำงานที่กระทรวงการคลังอีกครั้งในเดือนธันวาคม 1934 เพื่อเป็นหัวหน้าสำนักงานภาษีในโอซากา อิเกดะยังคงทำงานอยู่ในกระทรวงจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองและในที่สุดก็ได้ดำรงตำแหน่งรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรีชิเงรุ โยชิดะในปี 1947 การเมือง อิเกดะลาออกจากกระทรวงการคลังในปี 1948 และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเขตเลือกตั้งบางส่วนของจังหวัดฮิโรชิมะในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1949 เขาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเสรีนิยมที่ก่อตั้งพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตย ซึ่งเป็นพรรคต้นแบบของพรรคเสรีประชาธิปไตยในปัจจุบัน ร่วมกับไอซากุ ซาโตะ อิเกดะเป็นลูกศิษย์ของชิเงรุ โยชิดะในช่วงต้นเส้นทางการเมือง และได้รับการยกย่องว่าเป็น 'นักเรียนดีเด่น' จากความมุ่งมั่นในแนวคิดที่นำเสนอในหลักคำสอนของโยชิดะแม้ว่าตัวเขาเองจะมีบุคลิกที่แข็งแกร่งก็ตาม เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 1949 โดยนายกรัฐมนตรี ชิเงรุ โยชิดะ และในวันที่ 7 มีนาคม ได้ประกาศนโยบายการเงิน 'ดอดจ์ไลน์' ร่วมกับ โจเซฟ ดอดจ์ ที่ปรึกษาของฝ่ายอเมริกันในช่วงการยึดครองญี่ปุ่น เขาเดินทางเยือนสหรัฐอเมริกาในปี 1950 เพื่อเริ่มต้นการเตรียมการสำหรับความร่วมมือด้านความมั่นคงระหว่างสหรัฐ และญี่ปุ่นภายหลังการสิ้นสุดการยึดครอง ในปี 1951 เขากำกับดูแลการจัดตั้งธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งญี่ปุ่นและธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศของญี่ปุ่น ในช่วงทศวรรษ 1950 อิเกดะมีชื่อเสียงในฐานะนักเทคโนแครตที่ห่างเหินและหยิ่งผยอง ไม่เห็นอกเห็นใจต่อความกังวลของประชาชนทั่วไป หลังจากที่เขาพูดผิดพลาดหลายครั้ง ตัวอย่างเช่น ในการประชุมคณะกรรมการงบประมาณของสภาสูงในเดือนธันวาคม 1950 อิเกดะแนะนำว่าคนยากจนควรกินข้าวบาร์เลย์มากขึ้น แทนที่จะกินข้าวขาวราคาแพง เรื่องนี้ถูกรายงานในสื่อว่า 'ให้คนยากจนกินข้าวบาร์เลย์เถอะ!' ต่อมาอิเกดะได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรมระหว่างประเทศหลังจากการปรับคณะรัฐมนตรีในปี 1952 แต่ถูกบังคับให้ลาออกในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนต่อมา หลังจากมีรายงานว่าเขาพูดในรัฐสภาโดยอ้างถึงความพยายามในการควบคุมภาวะเงินเฟ้อที่รุนแรงว่า 'แม้ว่านักธุรกิจรายเล็กห้าหรือสิบคนจะฆ่าตัวตาย ก็ช่วยไม่ได้' อย่างไรก็ตาม อิเกดะยังคงดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติอาวุโสของพรรค ในตำแหน่งต่างๆ ของพรรค และกลับเข้าสู่คณะรัฐมนตรีในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1956 จากนั้นเขาก็ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีที่ไม่มีตำแหน่งเฉพาะในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1958 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1959 นายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่น อิเกดะได้รับเลือกเป็นประธานพรรค และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2503 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากอย่างยิ่งในทางการเมืองภายในประเทศญี่ปุ่นและความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐฯ กับญี่ปุ่น นายกรัฐมนตรีคนก่อนหน้าของอิเกดะ โนบูซูเกะ คิชิ ได้จัดการแก้ไขสนธิสัญญาความมั่นคงระหว่างสหรัฐฯ กับญี่ปุ่น (หรือที่รู้จักกันในภาษาญี่ปุ่นว่าอันโป) อย่างผิดพลาดอย่างร้ายแรง นำไปสู่การประท้วงอันโปครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1960 ซึ่งเป็นการประท้วงครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของญี่ปุ่น แม้ว่าในที่สุดคิชิจะประสบความสำเร็จในการผลักดันสนธิสัญญาฉบับแก้ไขผ่านรัฐสภาแต่ขนาดและความรุนแรงของการประท้วงที่ตามมาทำให้เขาต้องยกเลิกการเยือนที่วางแผนไว้ของประธานาธิบดีสหรัฐ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ และลาออกด้วยความอับอาย อิเกดะยังได้รับมรดกจากคิชิในเรื่องข้อพิพาทที่รุนแรงที่เหมืองถ่านหินมิอิเกะในคิวชูซึ่งคนงานเหมืองถ่านหินที่ประท้วงได้ปะทะกับพวกอันธพาลฝ่ายขวาที่ถูกส่งมาโดยนายจ้างของบริษัทเพื่อสลายการประท้วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า อิเกดะเป็นผู้สมัครประนีประนอมเพื่อสืบทอดตำแหน่งต่อจากคิชิ และได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีโดยสัญญาว่าจะจัดการเลือกตั้งทันทีในอีกไม่กี่เดือนต่อมาในฤดูใบไม้ร่วงปี 1960 ด้วยภาพลักษณ์ของอิเคดะในฐานะนักการเมืองที่ไม่เป็นที่นิยม ไม่เข้าใจประชาชนทั่วไป และมักพูดจาผิดพลาด มีน้อยคนนักที่คาดหวังว่าอิเกดะจะเป็นมากกว่านายกรัฐมนตรีรักษาการชั่วคราว อย่างไรก็ตาม อิเกดะทำให้ผู้สังเกตการณ์ประหลาดใจด้วยการเปลี่ยนแปลงบุคลิกส่วนตัวอย่างมาก เขาสร้างความแตกต่างอย่างชัดเจนกับ 'ท่าทีสูงส่ง' (高姿勢, kō shisei) และแนวทางที่โหดเหี้ยมไม่ปรานีของคิชิ โดยใช้ 'ท่าทีต่ำต้อย' (低姿勢, tei shisei) และรับเอาท่าทีประนีประนอมต่อฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง และใช้ 'ความอดทนและความใจเย็น' (เช่น ต่อฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง) เป็นสโลแกนในการหาเสียงเลือกตั้งฤดูใบไม้ร่วง อิเคดะยังทำการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกอย่างจงใจ โดยเปลี่ยนจากชุดสูทสีเข้มแบบกระดุมสองแถวและแว่นตากรอบลวดที่เขาเคยสวมใส่ก่อนเป็นนายกรัฐมนตรี มาเป็นชุดสูทสีอ่อนแบบกระดุมแถวเดียวที่ดูเข้าถึงง่ายกว่าและแว่นตากรอบพลาสติกหนา ที่น่าทึ่งที่สุดคือ อิเกดะประกาศแผนการเพิ่มรายได้เป็นสองเท่าที่กล้าหาญของเขา ซึ่งสัญญาว่าจะเพิ่มขนาดเศรษฐกิจของญี่ปุ่นเป็นสองเท่าในเวลาเพียงสิบปีภายในปี ค.ศ. 1970 โดยไม่ยึดแผนเศรษฐกิจ 5 ปีตามปกติ อิเกดะกำหนดกรอบเวลา 10 ปีที่ทะเยอทะยานอย่างยิ่ง โดยสัญญาว่าจะมีการลดหย่อนภาษีเป้าหมาย การลงทุนของรัฐบาล และการขยายเครือข่ายความปลอดภัยทางสังคมเพื่อเร่งการเติบโตทางเศรษฐกิจ ภาพลักษณ์ใหม่และแผนการเพิ่มรายได้เป็นสองเท่าของอิเกดะได้รับความนิยม และเขาได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลายในการเลือกตั้งในฤดูใบไม้ร่วง ทำให้ไม่มีโอกาสที่คู่แข่งคนใดคนหนึ่งในพรรคจะสามารถเข้ามาแทนที่เขาได้ เมื่อเข้ารับตำแหน่ง อิเกดะได้ดำเนินการอย่างรวดเร็วเพื่อคลี่คลายความขัดแย้งนองเลือดที่เหมืองมิอิเกะ เขาเลือก ฮิโรฮิเดะ อิชิดะ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ซึ่งเป็นสมาชิกของกลุ่มการเมืองคู่แข่ง แต่ได้รับการมองว่าน่าเชื่อถือมากกว่าจากสหภาพแรงงาน เขาส่งอิชิดะไปเจรจาประนีประนอมระหว่างคนงานเหมืองและบริษัทมิตซุยซึ่งเป็นเจ้าของเหมืองทันที และอิชิดะก็ประสบความสำเร็จในการทำให้ทั้งสองฝ่ายตกลงที่จะใช้การอนุญาโตตุลาการที่มีผลผูกพัน ซึ่งในที่สุดก็ยุติการต่อสู้ที่มิอิเกะซึ่งกินเวลา นานหนึ่งปี ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2503 and Kennedy |การประชุมสุดยอดเดือนมิถุนายน ปี 1961 ที่วอชิงตัน ดี.ซี. ระหว่าง ฮายาโตะ อิเกดะ (คนที่สองจากซ้าย) และ จอห์น เอฟ. เคนเนดี (คนที่สี่จากซ้าย)| อิเกดะยังให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อการฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐฯ และญี่ปุ่น ซึ่งได้รับความเสียหายจากลักษณะต่อต้านอเมริกาของการประท้วงต่อต้านสนธิสัญญาและการยกเลิกการเยือนของไอเซนฮาวร์ เขาให้คำมั่นสัญญากับรัฐบาลสหรัฐฯ หลายครั้งว่าเขาจะสนับสนุน นโยบาย สงครามเย็น ของสหรัฐฯ อย่างแข็งขัน รวมถึงการสนับสนุนไต้หวันและการไม่ติดต่อกับจีน เขาร้องขอและได้รับการอนุมัติให้มีการประชุมสุดยอดกับประธานาธิบดีสหรัฐฯ คนใหม่ จอห์น เอฟ. เคนเนดี ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1961 ในการประชุมสุดยอด อิเกดะได้ย้ำการสนับสนุนนโยบายของสหรัฐฯ และเคนเนดีสัญญาว่าจะปฏิบัติต่อญี่ปุ่นเหมือนพันธมิตรที่ใกล้ชิด เช่น สหราชอาณาจักร อิเกดะหวังที่จะชดเชยความไม่สามารถของไอเซนฮาวร์ในการเยือนญี่ปุ่นโดยการเป็นเจ้าภาพต้อนรับเคนเนดีในโตเกียว และเคนเนดีก็เห็นด้วย มีการวางแผนให้เคนเนดีเยือนญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1964 แต่เขาถูกลอบสังหารก่อนที่จะได้เยือน และรัฐมนตรีต่างประเทศ ดีน รัสก์ จึงไปแทน อิเกดะยังผลักดันการค้าของญี่ปุ่นในต่างประเทศอย่างไม่ลดละ เพื่อสนับสนุนเป้าหมายของเขาในการขยายการเติบโตทางเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยการส่งออกภายใต้แผนการเพิ่มรายได้เป็นสองเท่า การลงทุนของรัฐบาลที่มุ่งเป้าไปที่อุตสาหกรรมการผลิตเชิงกลยุทธ์ช่วยให้ญี่ปุ่นก้าวขึ้นสู่ห่วงโซ่คุณค่าและเข้าสู่สินค้าไฮเทคและสินค้ามูลค่าเพิ่มสูงอื่นๆ ในปี 1962 ประธานาธิบดี ชาร์ลส์ เดอ โกลล์ แห่งฝรั่งเศส ได้กล่าวถึงอิเคดะอย่างมีชื่อเสียงว่า 'พ่อค้าขายทรานซิสเตอร์' ซึ่งบ่งชี้ว่าญี่ปุ่นกำลังเป็นที่รู้จักมากขึ้นในด้านการส่งออกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากกว่าของเล่นราคาถูก จักรยาน และสิ่งทอที่เคยส่งออกในช่วงทศวรรษ 1950 ในประเทศ อิเกดะได้ปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาที่จะขยายเครือข่ายความปลอดภัยทางสังคมเพื่อสนับสนุนแผนการเพิ่มรายได้เป็นสองเท่า มีการจัดตั้งระบบบำนาญแห่งชาติแบบครอบคลุมในปี ค.ศ. 1961 พร้อมกับระบบประกันสุขภาพแบบครอบคลุม กฎหมายส่งเสริมการจ้างงานคนพิการทางร่างกายได้รับการประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1960 เพื่อส่งเสริมการจ้างงานคนพิการทางร่างกายโดยการสร้างระบบโควตาการจ้างงานในญี่ปุ่น โครงการปรับตัวในที่ทำงาน และระบบความช่วยเหลือทางการเงิน นอกเหนือจากการให้คำแนะนำด้านอาชีพและบริการจัดหางานผ่านสำนักงานประกันการจ้างงานสาธารณะ ประมาณ 600 แห่งและสำนักงานสาขา นอกจากนี้ กฎหมายสวัสดิการผู้สูงอายุปี ค.ศ. 1963 ยังให้เงินทุนสำหรับการดูแลพักผ่อน การดูแลที่บ้าน บ้านพักคนชรา และบริการอื่นๆ ที่จ่ายโดยภาษีที่จัดเก็บผ่านรัฐบาลท้องถิ่นและรัฐบาลกลาง ในปี ค.ศ. 1963 อิเกดะยังคงได้รับความนิยมอย่างมากและสามารถชนะการเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีสมัยที่สองได้ คราวนี้เขามีอำนาจมากพอที่จะจัดการกับความขัดแย้งภายในพรรคที่เกือบจะทำให้พรรคเสรีประชาธิปไตยแตกแยกในช่วงวิกฤตสนธิสัญญาความมั่นคง อิเคดะได้ดำเนินการหลายขั้นตอนเพื่อระงับความขัดแย้งภายในพรรค รวมถึงการแต่งตั้ง 'คณะรัฐมนตรีทุกฝ่าย' ที่มีสมาชิกจากฝ่ายที่เป็นศัตรูกัน และนำ อิชิโร โคโนะ คู่ปรับตัวฉกาจของเขา เข้ามาในรัฐบาลในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงก่อสร้าง และในที่สุดก็เป็นรัฐมนตรีที่รับผิดชอบการวางแผนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่โตเกียวในปี พ.ศ. 2507 ซึ่งทำให้โคโนะได้รับเกียรติและเครดิตมากมายจากความสำเร็จของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ซึ่งถือเป็น 'งานเปิดตัว' ของญี่ปุ่นหลังจากเสร็จสิ้นการฟื้นฟูหลังสงคราม ในปี ค.ศ. 1963 อิเกดะมีอำนาจมากพอที่จะประกาศ แม้จะมีเสียงคัดค้านจากกลุ่มอนุรักษ์นิยมจำนวนมากในพรรคของเขาเองว่าพรรคจะละทิ้งความพยายามใดๆ ในการแก้ไขรัฐธรรมนูญหลังสงครามของญี่ปุ่นโดยเฉพาะมาตรา 9 ซึ่งห้ามญี่ปุ่นมีกองทัพ เขายังใช้สโลแกนหาเสียงเลือกตั้งทั่วไปของพรรคว่า 'ไม่มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญในยุคของเรา' การกระทำนี้ทำให้คิชิ ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าเขา ซึ่งเคยผลักดันการแก้ไขรัฐธรรมนูญอย่างแข็งขัน ไม่พอใจอย่างมาก อย่างไรก็ตาม มันยังสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อโอกาสทางการเลือกตั้งของพรรคสังคมนิยมญี่ปุ่นฝ่ายค้านในอนาคต เนื่องจากก่อนหน้านี้พรรคสังคมนิยมญี่ปุ่น สามารถชนะการเลือกตั้งได้โดยชี้ให้เห็นว่าพวกเขาต้องการที่นั่งอย่างน้อยหนึ่งในสามในรัฐสภาเพื่อขัดขวางความพยายามของพรรคในการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ชีวิตบั้นปลายและการเสียชีวิต อิเกดะป่วยเป็นมะเร็งกล่องเสียงและเข้ารับการรักษาที่ศูนย์มะเร็งแห่งชาติในเดือนกันยายน ค.ศ. 1964 ซึ่งในขณะนั้นอาการของเขาทรุดหนักลงมากแล้ว ในวันที่ 25 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันหลังจากปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ค.ศ. 1967 ที่โตเกียว อิเกดะได้ประกาศลาออก เพื่อหลีกเลี่ยงการต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งภายในพรรคอย่างรุนแรง อิเคดะจึงตัดสินใจแต่งตั้ง ไอซากุ ซาโตะ เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งแทน ซึ่งเป็นการกระทำที่ไม่ปกติ อิชิโร่ โคโนะ คู่แข่งทางการเมืองของอิเกดะเคารพความปรารถนาสุดท้ายของเขาและปฏิเสธที่จะลงสมัครชิงตำแหน่งประธานพรรค ทำให้ซาโตะได้ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน แม้ว่าอิเกดะจะออกจากโรงพยาบาลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1964 แต่เขาก็เข้ารับการผ่าตัดอีกครั้งที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโตเกียวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1965 เขาเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมในวันที่ 13 สิงหาคม ไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัด ขณะอายุ 65 ปี กลุ่ม 'โคจิไค' ของอิเกดะเป็นหนึ่งในกลุ่มที่มีอำนาจมากที่สุดในพรรคเสรีประชาธิปไตย และอยู่ในปีกซ้ายของพรรค พวกเขาในฐานะผู้นำกลุ่ม เขาได้รับการสืบทอดตำแหน่งต่อจาก ชิเงซาบุโร มาเอโอะ , มาซาโยชิ โอฮิระ , เซ็นโก ซูซูกิ , คิอิจิ มิยาซาวะ , โคอิ จิ คาโตะ , มิตสึโอะ โฮริอุ จิ , มาโกโตะ โคกะ และฟูมิโอะ คิชิดะ (โอฮิระ, ซูซูกิ, มิยาซาวะ, คิชิดะ ต่อมาได้เป็นนายกรัฐมนตรี) อนุสรณ์ รูปปั้นอิเกดะ ในฮิโรชิม่า ประเทศญี่ปุ่น นักประวัติศาสตร์ นิค คาปูร์ ยกย่องอิเกดะ ว่ามีส่วนช่วยสร้างเสถียรภาพให้กับ 'ระบบปี 1955' ในการเมืองญี่ปุ่น หลังจากที่ระบบดังกล่าวเกือบจะล่มสลายลงท่ามกลางการต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในพรรค LDP อย่างรุนแรงในช่วงวิกฤตสนธิสัญญาความมั่นคงปี 1960 ท่าทีที่อ่อนน้อม' และการเมืองแบบประนีประนอมของอิเกดะ ช่วยลดความขัดแย้งภายในพรรคของเขาเองและลดความขัดแย้งระหว่างพรรคกับพรรคฝ่ายค้าน เพื่อป้องกันการประท้วงบนท้องถนนนอกรัฐสภาในอนาคต อิเกดะช่วยเปลี่ยนพรรค LDP ให้เป็นพรรคที่มีเสถียรภาพและ 'ครอบคลุม' ซึ่งสามารถชนะการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น โดยได้รับคะแนนเสียงจากกลุ่มผลประโยชน์ที่หลากหลาย ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช้อำนาจเสียงท่วมท้นเหล่านั้นในทางที่ผิดด้วยการผลักดันนโยบายที่ไม่เป็นที่นิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่อิเคดะสละสิทธิ์ในการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ซึ่งถือเป็นเป้าหมายสำคัญของฝ่ายอนุรักษ์นิยมของพรรค LDP มานาน ได้วางรากฐานให้กับการปกครองแบบอนุรักษ์นิยมที่มั่นคงของญี่ปุ่นภายใต้อิทธิพลของสหรัฐฯ ในอีกหลายทศวรรษต่อมา และปูทางไปสู่การเสื่อมถอยของพรรคสังคมนิยมญี่ปุ่นฝ่ายค้าน แผนการเพิ่มรายได้เป็นสองเท่าของอิเกดะยังพิสูจน์ให้เห็นถึงความสำเร็จอันน่าทึ่ง ซึ่งช่วยยืดอายุของ 'ปาฏิหาริย์ทางเศรษฐกิจ' หลังสงครามของญี่ปุ่นได้อย่างมาก แม้ว่าอัตราการเติบโตเป้าหมายเริ่มต้นของแผนจะอยู่ที่ 7.2% ต่อปี แต่ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 อัตราการเติบโตของ GDP ของญี่ปุ่นสูงถึง 11.6% และเฉลี่ยมากกว่า 10% ตลอดทั้งทศวรรษ โดยเศรษฐกิจบรรลุเป้าหมายในการเพิ่มขนาดเป็นสองเท่าในเวลาไม่ถึงเจ็ดปี ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ตามที่คาปูร์กล่าว แผนการเพิ่มรายได้เป็นสองเท่าของอิเกดะ 'ได้กำหนดให้ 'ลัทธิการเติบโตทางเศรษฐกิจ' เป็นเหมือนศาสนาทางโลกของทั้งประชาชนและรัฐบาลญี่ปุ่น ทำให้เกิดสถานการณ์ที่ทั้งประสิทธิภาพของรัฐบาลและคุณค่าของประชาชนถูกวัดเหนือสิ่งอื่นใดด้วยการเปลี่ยนแปลงเปอร์เซ็นต์ประจำปีของ GDP' ในทำนองเดียวกัน นักเศรษฐศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ทาคาฟุสะ นากามูระ สรุปว่า 'อิเกดะเป็นบุคคลสำคัญที่สุดเพียงคนเดียวในการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วของญี่ปุ่น เขาจะถูกจดจำในฐานะผู้ที่รวบรวมฉันทามติระดับชาติเพื่อการเติบโตทางเศรษฐกิจและผู้ที่มุ่งมั่นอย่างไม่หยุดยั้งเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้น' รางวัล ภายในประเทศ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดแห่งดอกเบญจมาศ (13 สิงหาคม ค.ศ. 1965; ได้รับหลังเสียชีวิต) ยศจ่าสิบเอก (13 สิงหาคม ค.ศ. 1965; ได้รับยศหลังเสียชีวิต) ต่างประเทศ เปรู : เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดแห่งดวงอาทิตย์ของเปรู (ค.ศ. 1961) มาลายา: ผู้บัญชาการสูงสุดกิตติมศักดิ์แห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ผู้พิทักษ์ราชอาณาจักร (SMN) (ค.ศ. 1967) อ้างอิง บรรณานุกรม