bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
เวียงเชียงรุ้ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย ในอนาคตจะมีทางรถไฟสายชุมทางเด่นชัย - เชียงราย - เชียงของผ่านพื้นที่ โดยมีการบริการรถไฟในพื้นที่ ได้แก่ ป้ายหยุดรถไฟทุ่งก่อ สถานีรถไฟเวียงเชียงรุ้ง ที่เป็นสถานีย่อยสถานีประจำอำเภอ และสถานีรถไฟชุมทางบ้านป่าซาง ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายช่วงชุมทางบ้านป่าซาง - เชียงแสน สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของอำเภอเวียงเชียงรุ้ง อ่างเก็บน้ำห้วยดินดำ ดอยพระบาททุ่งก่อ หนองบัวป่าซาง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเวียงเชียงรุ้งตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอดอยหลวง และอำเภอแม่จัน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพญาเม็งราย และอำเภอดอยหลวง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองเชียงราย และอำเภอเวียงชัย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองเชียงราย ประวัติ ประวัติเมืองโบราณเวียงเชียงรุ้ง ดูบทความใน เวียงเชียงรุ้ง ประวัติการจัดตั้งอำเภอ ท้องที่อำเภอเวียงเชียงรุ้งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเวียงชัยโดยในตัวอำเภอเป็นพื้นที่ของตำบลทุ่งก่อทั้งหมด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 และ พ.ศ. 2525 ได้แยกเป็นตำบลป่าซางและตำบลดงมหาวันตามลำดับ หลังจากนั้นทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลทุ่งก่อ ตำบลดงมหาวัน และตำบลป่าซาง ของอำเภอเวียงชัย ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเชียงรุ้ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกันเป็นต้นไป ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอนี้เป็น กิ่งอำเภอเวียงเชียงรุ้ง ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ปีเดียวกัน จากนั้นวันที่ 2 ธันวาคม 2541 ได้มีการกำหนดเขตหมู่บ้านใหม่ในเขตกิ่งอำเภอ โดยที่ตำบลป่าซาง มี 11 หมู่บ้าน ตำบลทุ่งก่อ มี 13 หมู่บ้าน และตำบลดงมหาวัน มี 10 หมู่บ้าน รวม 34 หมู่บ้าน ต่อมาวันที่ 25 กันยายน 2546 ได้แยกบ้านโป่ง หมู่ที่ 1 ตำบลทุ่งก่อ แล้วจัดตั้งเป็นหมู่ที่ 15 บ้านโป่งพัฒนา จนกระทั่งในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงเชียงรุ้ง โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกันเป็นต้นไป ตามคณะรัฐมนตรีมีความเห็นชอบอนุมัติให้ร่างพระราชกฤษฎีกายกฐานะของกิ่งอำเภอขึ้นเป็นอำเภอ เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค และถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ด้วย และเมื่อวันที่ 23 กันยายน 2553 บ้านเวียงซางคำ หมู่ที่ 12 ตำบลป่าซาง ได้ขอเปลี่ยนชื่อบ้านป่าซางบุนนาก เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพทางภูมิศาสตร์ และสถานที่สำคัญคือ วัดป่าซางบุนนาก การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเวียงเชียงรุ้งแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่ ที่ ชื่อตำบล ตัวเมือง อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนครัวเรือน จำนวนประชากร 1. ทุ่งก่อ Thung Ko 15 3,499 10,525 2. ดงมหาวัน Dong Maha Wan 12 1,850 7,388 3. ป่าซาง Pa Sang 16 3,046 9,907 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเวียงเชียงรุ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบ้านเหล่า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลทุ่งก่อและตำบลดงมหาวัน เทศบาลตำบลดงมหาวัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงมหาวัน (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านเหล่า) เทศบาลตำบลป่าซาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าซางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งก่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งก่อ (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านเหล่า) อ้างอิง เวียงเชียงรุ้ง
วันเมษาหน้าโง่ หรือ วันโกหก เฉลิมฉลองในหลายประเทศในวันที่ 1 เมษายนของทุกปี โดยผู้คนจะเล่นมุกตลกและเรื่องหลอกลวงต่อกัน ตามสำนักพิมพ์หรือสื่อต่างๆ อาจรายงานเรื่องหลอกลวงในวันนี้ และออกมาเฉลยในวันต่อมา เช่น วันนี้ไม่ใช่วันหยุดราชการ เริ่มเป็นที่นิยมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในแคนาดา ยุโรป ออสเตรเลีย บราซิล และสหรัฐอเมริกา การเชื่อมโยงระหว่างวันที่ 1 เมษายนกับความเขลาที่เก่าแก่ที่สุดที่มีบันทึกสามารถพบได้ใน ตำนานแคนเตอร์บรี ของชอเซอร์ (ค.ศ. 1392) นักเขียนจำนวนมากเสนอว่า การฟื้นฟูวันที่ 1 มกราคมให้เป็นวันขึ้นปีใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีผลต่อการสร้างสรรค์วันดังกล่าว แต่ทฤษฎีนี้มิได้อธิบายการอ้างถึงก่อนหน้านั้น กำเนิด ต้นกำเนิดของวันเมษาหน้าโง่มีเทศกาลฮิลาเรียของโรมัน ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 25 มีนาคมและเทศกาลคนโง่ในสมัยกลาง จัดขึ้นวันที่ 28 ธันวาคม และยังคงเป็นวันซึ่งมีการเล่นตลกอยู่ในประเทศที่พูดภาษาสเปน ใน ตำนานแคนเตอร์บรี ของชอเซอร์ 'ตำนานของแม่ชีของพระ' (Nun's Priest's Tale) ซึ่งเรื่องมีขึ้น 'Syn March bigan thritty dayes and two' นักวิชาการสมัยใหม่เชื่อว่ามีความผิดพลาดในการทำสำเนาในเอกสารเขียนต้นฉบับเท่าที่มีอยู่ และชอเซอร์แท้จริงแล้วเขียนว่า 'Syn March was gon' ดังนั้น วลีนี้เดิมจึงหมายถึง 32 วันหลังเดือนเมษายน คือ 2 พฤษภาคม วันครบรอบการหมั้นระหว่างพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษกับแอนน์แห่งโบฮีเมีย สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ ซึ่งเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1564 ผู้อ่านกลับเข้าใจผิดว่าวลีนี้หมายถึง '32 มีนาคม' หรือ 1 เมษายน ในตำนานของชอเซอร์ ไก่ตัวผู้ที่หลงตัวเองถูกสุนัขจิ้งจอกตบตา ในสมัยกลาง วันขึ้นปีใหม่เฉลิมฉลองกันในวันที่ 25 มีนาคมในเมืองยุโรปส่วนมาก ในบางพื้นที่ของฝรั่งเศสเป็นวันหยุดนานหนึ่งสัปดาห์ที่สิ้นสุดลงในวันที่ 1 เมษายน นักเขียนจำนวนมากเสนอว่า วันเมษาหน้าโง่ถือกำเนิดขึ้นเพราะผู้ที่เฉลิมฉลองวันขึ้นปีใหม่ในวันที่ 1 มกราคม ล้อคนที่เฉลิมฉลองวันขึ้นปีใหม่วันอื่น การใช้วันที่ 1 มกราคมเป็นวันขึ้นปีใหม่นั้นพบทั่วไปในฝรั่งเศสเมื่อถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 และวันนี้ได้รับมาอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1564 โดยกฤษฎีการูสิยอง (Edict of Roussillon) ประเทศไทย ในปี 2564 ตำรวจแจ้งเตือนว่าการโพสต์และแบ่งปันข่าวปลอมบนสื่อสังคมถือเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 สำหรับ พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2560 มาตรา 14 ระบุว่า ผู้ใดกระทําความผิดที่ระบุไว้ดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจําคุกไม่เกิน 5 ปีหรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจําทั้งปรับ อ้างอิง ม เมษาหน้าโง่ เมษาหน้าโง่
อัสสัม หรือ อาสาม เป็นรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ทางใต้ของเทือกเขาหิมาลัย ไปตามหุบเขาพรหมบุตรและหุบเขาบารัก รัฐอัสสัมมีพื้นที่ และมีอาณาเขตติดต่อกับประเทศภูฏานกับรัฐอรุณาจัลประเทศทางเหนือ รัฐนาคาแลนด์กับรัฐมณีปุระทางตะวันออก รัฐเมฆาลัย รัฐตรีปุระ รัฐมิโซรัม และประเทศบังกลาเทศทางใต้ และรัฐเบงกอลตะวันตกทางตะวันตก ที่เชื่อมต่อรัฐอัสสัมเข้ากับประเทศอินเดียส่วนที่เหลือผ่านคอคอดสีลีคุรี (Siliguri Corridor) ที่ยาว รัฐอัสสัมเป็นที่รู้จักจากชาอัสสัมและผ้าไหมอัสสัม แหล่งขุดเจาะน้ำมันแห่งแรกในทวีปเอเชียนั้นตั้งอยู่ที่รัฐอัสสัมเช่นกัน ศัพทมูล ในยุคคลาสสิกของอินเดียจนถึงศตวรรษที่ 12 ภูมิภาคทางตะวันออกของแม่น้ำกรโตยะ ส่วนใหญ่คือรัฐอัสสัมในปัจจุบัน ถูกเรียกว่ากามรูป หรือ ปราคชโยติศะ ถึงแม้พื้นที่ทางตะวันตกของรัฐจะยังคงถูกเรียกเป็นกามรูป แต่อาณาจักรอาหม ที่เกิดขึ้นในทางตะวันออกและครอบคุลมพื้นที่หุบเขาพรหมบุตร ถูกเรียกเป็นอัสสัม (Assam) ส่วนในเอกสารสมัยจักรวรรดิโมกุลปรากฏเขียนว่า อาชาม (Asham) ในสมัยอาณานิคมอังกฤษได้ถูกเรียกเป็นจังหวัดอัสสัมเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ศัพทมูลของคำว่า “อัสสัม” นั้นไม่เป็นที่ชี้ชัดแน่นอน แต่ก็พบว่าคำว่าอัสสัมนั้นมีความเกี่ยวพันกับชาวอาหม หรือชื่อเดิม Shyam แปลว่า ชาวไทใหญ่ อ้างอิง อัสสัม
ศรีณรงค์ เป็นอำเภอในจังหวัดสุรินทร์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอศรีณรงค์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอศีขรภูมิ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปรางค์กู่และอำเภอขุขันธ์ (จังหวัดศรีสะเกษ) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสังขะ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอลำดวนและอำเภอศีขรภูมิ ประวัติ ท้องที่อำเภอศรีณรงค์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลแจนแวน อำเภอสังขะ ต่อมาเมื่อเห็นว่าพื้นที่ตำบลแจนแวนมีความกว้างขวาง จึงแบ่งหมู่บ้านตั้งขึ้นเป็น ตำบลตรวจ พร้อมกับ 3 ตำบล คือ ตำบลด่าน ตำบลดม และตำบลสะเดา และในปี พ.ศ. 2512 ตำบลตรวจมีมากกว่า 20 หมู่บ้าน จึงแยก 10 หมู่บ้านออกมาตั้งเป็น ตำบลณรงค์ ในปี พ.ศ. 2521 หมู่ที่ 7 ของตำบลณรงค์ ได้ไปรวมกับอีก 7 หมู่บ้านในเขตตำบลสังขะ แยกเป็น ตำบลทับทัน หมู่ที่ 7 (ใหม่) บ้านศรีสุข ของตำบลณรงค์ ได้รวมพื้นที่กับ 8 หมู่บ้านในเขตตำบลเดียวกัน แยกเป็น ตำบลศรีสุข ในปี พ.ศ. 2528 และในปี พ.ศ. 2534 พื้นที่หมู่ 2 (ในขณะนั้น) บ้านหนองแวง ของตำบลแจนแวน ได้รวมพื้นที่กับ 7 หมู่บ้านในเขตตำบลเดียวกัน แยกเป็น ตำบลหนองแวง ต่อมาทางราชการสภาพพื้นที่ทางด้านเหนือของอำเภอสังขะห่างไกลคมนาคม เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง และมีพื้นที่ถึง 5 ตำบล 54 หมู่บ้าน ประชากร 43,809 คน ซึ่งตรงตามเงื่อนไขการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ทางราชการจึงแบ่งพื้นที่การปกครองตำบลแจนแวน ตำบลตรวจ ตำบลณรงค์ ตำบลศรีสุข และตำบลหนองแวง ออกจากอำเภอสังขะ ตั้งเป็น กิ่งอำเภอศรีณรงค์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน โดยชื่อ 'ศรีณรงค์' ซึ่ง ศรี มาจากชื่อของตำบลศรีสุข และคำว่า ณรงค์ มาจากชื่อของบ้านณรงค์ซึ่งเป็นพื้นที่ตั้งของกิ่งอำเภอ เห็นได้ว่าชื่อกิ่งอำเภอนั้นมีความหมายทีเป็นศิริมงคลและพ้องกับชื่อของ เจ้าพระยาสุรินทร์ภักดีศรีณรงค์จางวาง ซึ่งถือเป็นความภูมิใจของชาวกิ่งอำเภอศรีณรงค์เป็นอย่างยิ่ง ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอศรีณรงค์ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เป็นอำเภอลำดับที่ 15 ของจังหวัดสุรินทร์ พร้อมกับอีก 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอพนมดงรัก อำเภอเขวาสินรินทร์ และอำเภอโนนนารายณ์ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอศรีณรงค์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่ 13 หมู่บ้าน 13 หมู่บ้าน 15 หมู่บ้าน 11 หมู่บ้าน 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอศรีณรงค์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลศรีสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสุขทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศรีณรงค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีณรงค์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแจนแวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแจนแวนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตรวจ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตรวจทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวงทั้งตำบล อ้างอิง ศรีณรงค์
ภาษาเซนายา เป็นภาษาแอราเมอิกตะวันออกหรือภาษาซีเรียคสมัยใหม่ เป็นภาษาของชาวอัสซีเรียที่มีต้นกำเนิดในซานันดัซ ในเคอร์ดิสถานของอิหร่าน ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกคัลเดีย จุดกำเนิด ประวัติศาสตร์และการใช้ในปัจจุบัน เมืองซานันดัซเป็นบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของบริเวณที่เคยใช้ภาษาแอราเมอิก สำเนียงของภาษาแอราเมอิกใหม่ที่เกิดขึ้นในเมืองนี้ มีสองสำเนียงคือ สำเนียงฮาลัวลาของชาวยิวและสำเนียงเซนายาของชาวคริสต์ ซึ่งแตกต่างกัน เช่น เสียง θ (th) ของภาษาแอราเมอิกยุคกลาง เป็นเสียง l ในสำเนียงฮาลัวลา และs ในภาษาเซนายา ตัวอย่างเช่น , mîθa, 'ตาย' เป็น mîsa ในภาษาเซนายาและ mîla ในสำเนียงฮาลัวลา ผู้พูดภาษานี้ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกคัลเดียที่แยกออกมาจากนิกายอัสซีเรียตะวันออกในพุทธศตวรรษที่ 21 และเข้าร่วมในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ผุ้พูดภาษานี้ไม่เข้าใจภาษาแอราเมอิกใหม่คัลเดียที่ใช้พูดในอิรัก ปัจจุบัน ชุมชนชาวคริสต์ในซานันดัซเริ่มลดลง ส่วนใหญ่อพยพมาอยู่ที่เตหะราน จนไม่มีผู้พูดภาษาเซนายาเป็นภาษาแม่ในซานันดัซ ภาษาในเตหะรานได้รับอิทธิพลจากภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรียสำเนียง อูร์เมซนายา (Urmežnāya) ชาวคริสต์กลุ่มนี้ใช้ภาษาซีเรียคเป็นภาษาทางศาสนา ภาษาเซนายาเขียนด้วยอักษรซีเรียคแบบ Madnhāyâ ซึ่งเป็นแบบที่ใช้กับภาษาซีเรียคคลาสสิก อ้างอิง Heinrichs, Wolfhart (ed.) (1990). Studies in Neo-Aramaic. Scholars Press: Atlanta, Georgia. ISBN 1-55540-430-8. ซเนายา
วังเจ้า เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตาก ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอวังเจ้าตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองตาก ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโกสัมพีนคร (จังหวัดกำแพงเพชร) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโกสัมพีนคร (จังหวัดกำแพงเพชร) และอำเภอพบพระ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพบพระและอำเภอเมืองตาก ประวัติ ท้องที่อำเภอวังเจ้าเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองตาก ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังเจ้า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอวังเจ้า ตามโครงการอำเภอเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับในวันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอวังเจ้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 28 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. เชียงทอง Chiang Thong 2. นาโบสถ์ Na Bot 3. ประดาง Pradang การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอวังเจ้าประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลวังเจ้า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเชียงทอง องค์การบริหารส่วนตำบลเชียงทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียงทอง (นอกเขตเทศบาลตำบลวังเจ้า) องค์การบริหารส่วนตำบลนาโบสถ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโบสถ์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลประดาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประดางทั้งตำบล อ้างอิง วังเจ้า
บ้านแฮด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น เป็นที่ตั้งโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านโรคผิวหนังประจำภาคตะวันออกเฉียงเหนือ คือโรงพยาบาลสิรินธร ประวัติ ท้องที่อำเภอบ้านแฮดเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านไผ่ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านแฮด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบ้านแฮด โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบ้านแฮดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพระยืนและอำเภอเมืองขอนแก่น ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโกสุมพิสัย (จังหวัดมหาสารคาม) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านไผ่ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านไผ่และอำเภอมัญจาคีรี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบ้านแฮดมีเขตการปกครองรวม 4 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้านรวม 45 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. บ้านแฮด| 11 หมู่บ้าน 2. โคกสำราญ| 16 หมู่บ้าน 3. โนนสมบูรณ์| 12 หมู่บ้าน 4. หนองแซง| 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบ้านแฮดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบ้านแฮด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแฮด (เฉพาะหมู่ที่ 4–6, 10 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 9) เทศบาลตำบลโคกสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสำราญทั้งตำบล เทศบาลตำบลวังสวรรค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแฮด (เฉพาะหมู่ที่ 7, 8, 11 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 9) เทศบาลตำบลโนนสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสมบูรณ์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแซง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแซงทั้งตำบล อ้างอิง บ้านแฮด
โรงเรียนอิสลาฮียะห์เป็นโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม ประเภท 15(1) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการ การศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ โดยมี ดร.ญีฮาด บูงอตาหยงเป็นโต๊ะครู และผู้รับใบอนุญาตตามใบอนุญาต เลขที่ 1/2533 โรงเรียนอิสลาฮียะห์เป็นโรงเรียนประจำ ที่มีทั้งนักเรียนชายและนักเรียนหญิง ซึ่งแยกบริเวณชายและหญิง อย่างชัดเจน ภายใต้การบริหารของคณะกรรมการ ระบบการบริหารชุดเดียวกัน โรงเรียนอิสลาฮียะห์ได้เปิดทำการในสองหลักสูตร คือ วิชาศาสนาอิสลาม และ วิชาสามัญ ซึ่งในส่วนของวิชาศาสนา นั้นจะเริ่มตั้งแต่เวลา 8.00 - 12.00 น. วิชาสามัญจะเริ่มตั้งแต่เวลา 13.00 - 17.00 น. เรียนตั้งแต่วันเสาร์ จนถึงวัน พฤหัสบดี จำนวน 6 วัน หยุดเฉพาะวันศุกร์ นักเรียนทุกคนจะได้รับการศึกษาทั้งศาสนาอิสลามและวิชาสามัญ โดยภาคเรียนที่ 1 เริ่มตั้งแต่วันที่ 16 พฤษภาคม จนถึงวันที่ 1 ตุลาคม และภาคเรียนที่ 2 เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน จนถึงวันที่ 31 มีนาคม นักเรียนโรงเรียนอิสลาฮียะห์ทุกคนจะต้องสวมชุดยูนิฟอร์มซึ่งเป็นไปตามหลักของศาสนาอิสลาม นักเรียนทุกคน จะได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีในหอพักของโรงเรียนซึ่งมีบริเวณที่ร่มรื่นและปลอดภัย นักเรียนจะได้รับ การอนุญาตให้กลับบ้านในทุกๆหนึ่งเดือน สีประจำโรงเรียน คือ สีเขียว และขาว จำนวนนักเรียน โรงเรียนอิสลาฮียะห์เปิดทำการสอนให้ทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงในแต่ละปีดังนี้ 2540 520 คน 2541 630 คน 2542 701 คน
ดงเจริญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางมูลนากทั้งหมด วันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 พลตรีสนั่น ขจรประศาสน์ ขอแบ่งแยกพื้นที่ออกเป็นกิ่งอำเภอ ก่อนที่ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค และถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอดงเจริญมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทับคล้อและอำเภอชนแดน (จังหวัดเพชรบูรณ์) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชนแดน (จังหวัดเพชรบูรณ์) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหนองบัว (จังหวัดนครสวรรค์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบางมูลนาก ประวัติ ท้องที่อำเภอดงเจริญเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางมูลนาก ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอดงเจริญ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ต่อมามีมติคณะรัฐมนตรีในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ให้ยกฐานะกิ่งอำเภอทั้งหมดในขณะนั้นจำนวน 81 กิ่งอำเภอขึ้นเป็นอำเภอ จึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอดงเจริญขึ้นเป็น อำเภอดงเจริญ ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอดงเจริญแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 10 หมู่บ้าน 2. 11 หมู่บ้าน 3. 12 หมู่บ้าน 4. 11 หมู่บ้าน 5. 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอดงเจริญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลสำนักขุนเณร ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสำนักขุนเณร เทศบาลตำบลวังบงค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักขุนเณร (นอกเขตเทศบาลตำบลสำนักขุนเณร) เทศบาลตำบลวังงิ้วใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังงิ้วใต้ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังงิ้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังงิ้วทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยร่วม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยร่วมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยพุก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยพุกทั้งตำบล อ้างอิง ดงเจริญ
ช้างกลาง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอฉวางทั้งหมด ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 ท้องที่อำเภอมีทางรถไฟสายใต้ผ่าน มีสถานีรถไฟหลักช้าง เป็นสถานีรถไฟย่อยประจำอำเภอ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอช้างกลางตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอฉวาง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอลานสกา ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทุ่งสงและอำเภอนาบอน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอฉวาง ประวัติ ท้องที่อำเภอช้างกลางเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอฉวาง กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอช้างกลาง โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอช้างกลาง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอช้างกลางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 36 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. ช้างกลาง Chang Klang แผนที่ตำบล 2. หลักช้าง Lak Chang 3. สวนขัน Suan Khan การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอช้างกลางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหลักช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหลักช้างทั้งตำบล เทศบาลตำบลสวนขัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวนขันทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช้างกลางทั้งตำบล สถานที่สำคัญ การยางแห่งประเทศไทย เขตภาคใต้ตอนกลาง ศูนย์ท่องเที่ยวเชิงเกษตร อำเภอช้างกลาง วัดคีรีวรรณา น้ำตกท่าแพ วัดสวนขัน วัดมะนาวหวาน วัดควนสงฆ์ วัดเทพกุญชร วัดธาตุน้อย โรงเรียนช้างกลางประชานุกูล โรงเรียนองค์การสวนยาง 1 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช (เกษตรควนพลอง) โรงพยาบาลพ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ วัดควนส้าน อ้างอิง ช้างกลาง
สถาบันโพลิเทคนิคเรนส์ซเลียร์ ( Rensselaer Polytechnic Institute ), หรือ RPI, เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ในเมือง ทรอย นิวยอร์ก, ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ติดกับเมือง อัลบานี เมืองหลวงของ นิวยอร์ก RPI ได้ถูกก่อตั้งในปี ค.ศ. 1824 โดย by นายสตีเฟน วาน เรนส์ซเลียร์ โดยจัดตั้งเพื่อ 'ศึกษาการประยุกต์ใช้วิทยาศาสตร์ให้เป็นประโยชน์ต่อชีวิตประจำวัน', และยังเป็นมหาวิทยาลัยทางเทคโนโลยีที่เก่าแก่ที่สุด ที่ศึกษาด้วยภาษาอังกฤษ RPI เป็นที่รู้จักดีในความสำเร็จ ในการถ่ายทอดเทคโนโลยีจากห้องแลบไปสู่ตลาด จุดมุ่งหมายของ RPI ได้วิวัฒนาการอย่างช้าๆ โดยยังคงรักษาจุดแข็งในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ตามจุดมุ่งหมายเดิมเอาไว้ ในปี ค.ศ. 1995 จุดมุ่งหมายของ RPI ได้เปลี่ยนเป็น 'อบรมผู้นำของวันพรุ่งนี้สำหรับอาชีพในด้านเทคโนโลยี' RPI ส่งเสริมการค้นพบใหม่ๆ และการใช้เทคโนโลยีอย่างมีความรับผิดชอบ เพื่อสร้างความรู้ และความเจริญ ประวัติ ค.ศ. 1824 - ค.ศ. 1900 ค.ศ. 1900 - ปัจจุบัน อันดับแรกของ RPI ค.ศ. 1824 - RPI ได้เป็นมหาวิทยาลัยด้านเทคโนโลยีแห่งแรกของโลก ที่ศึกษาด้วยภาษาอังกฤษ ค.ศ. 1835 - RPI ได้มอบปริญญาวิศวกรรมโยธา เป็นแห่งแรกในสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 1864 - อัลฟาแชปเตอร์ (Alpha Chapter) ของ เทตา ไซ (Theta Xi) เปิดขึ้นที่ RPI เป็นแห่งแรก ค.ศ. 1909 - ศิษย์เก่าของพิตต์สเบิร์ก ได้ให้ทุนในการก่อสร้างตึกพิตต์สเบิร์ก นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์อเมริกา ที่ศิษย์เก่าของเมืองเมืองหนึ่ง ช่วยกันหาเงินเพียงพอที่จะสร้างตึกในมหาวิทยาลัย ค.ศ. 1980 - RPI ได้ก่อตั้งโรงช่วยพัฒนาทางธุรกิจ (Incubator) เป็นแห่งแรกที่สนับสนุนและดำเนินงานโดยมหาวิทยาลัย การศึกษา แผนงานของเรนส์ซเลียร์ คณะ อันดับ งานวิจัยและพัฒนา แคมปัส องค์กรนักศึกษา การกีฬา ชีวิตนักศึกษา ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง อ้างอิง
อัปโหลดไฟล์ที่คุณเป็นเจ้าของ หน้านี้ใช้สำหรับอัปโหลดภาพถ่ายเองหรือสร้างขึ้นเองที่คุณเป็นเจ้าของ สำหรับอัปโหลดไฟล์ลักษณะอื่นดูที่ หน้าการอัปโหลด กรุณาอ่านข้อความด้านล่างนี้ก่อนการอัปโหลด หน้านี้ใช้สำหรับภาพที่คุณได้ถ่ายเองหรือสร้างขึ้นเองทั้งหมด ซึ่งไม่รวมถึงภาพถ่ายที่ได้ถ่ายมาจากภาพวาด หนังสือ หรือถ่ายจากภาพอื่นอีกต่อหนึ่ง สำหรับภาพวาดหรือภาพกราฟิกส์นั้นแน่ใจว่าเป็นภาพที่ได้วาดเองหรือสร้างเองทั้งหมด ไม่ใช่ภาพที่ตัดต่อมาจากภาพมีลิขสิทธิ์อื่น นอกจากนี้อาจจะพิจารณาอัปโหลดที่ //commons.wikimedia.org/w/index.php?title=Commons:Upload/th&uselang=th คอมมอนส์ ซึ่งเป็นเว็บไซต์ในโครงการเดียวกับวิกิพีเดีย ซึ่งจะมีข้อดีคือภาพที่อัปโหลดที่คอมมอนส์แล้ว สามารถนำไปใช้ได้ในวิกิพีเดียทุกภาษาโดยไม่ต้องอัปโหลดใหม่ ขั้นแรก เลือกไฟล์และตั้งชื่อไฟล์ให้เหมาะสมพร้อมใส่คำอธิบาย ให้ตั้ง ชื่อไฟล์ ที่มีความหมายในตัวเอง อย่าใช้ชื่อไฟล์ที่เป็นรหัส ดี: อาคารเรียนตึก 3 ปี ไม่ดี: เขียนคำอธิบายภาพและแหล่งข้อมูลในกล่องข้อมูลให้ครบ ส่วนวันที่สร้างสรรค์ผลงานและชื่อเจ้าของงานให้ใส่เพิ่มหากต้องการระบุ ขั้นที่สอง เลือกลิขสิทธิ์งานของคุณให้ใช้ได้โดยเสรี ภาพที่อัปโหลดในวิกิพีเดียนั้นกำหนดให้มีการใช้การสัญญาอนุญาตเสรี (เช่นเดียวกับการเขียนในวิกิพีเดีย) โดยภาพที่อคุณอัปโหลดให้เลือกตามหนึ่งในสามเงื่อนไขต่อไปนี้ ครีเอทีฟคอมมอนส์ - คุณเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์งาน แต่อนุญาตให้ผู้อื่นนำไปใช้งานได้ทันทีโดยไม่ต้องขออนุญาต ซึ่งผู้นำไปใช้ต้องอ้างถึงคุณซึ่งเป็นเจ้าของผลงาน ครีเอทีฟคอมมอนส์ รุ่น Attribution - อนุญาตให้ดัดแปลง และไม่มีเงื่อนไขอื่นนอกจากการระบุถึงชื่อผู้สร้างสรรค์ผลงาน (cc-by) ครีเอทีฟคอมมอนส์ รุ่น Attribution-ShareAlike - อนุญาตให้ดัดแปลง และผลงานดัดแปลงนั้นจะต้องตกอยู่ภายใต้สัญญาอนุญาตนี้ (cc-by-sa) กนู (GFDL) - คุณยังเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ให้ผู้อื่นนำงานไปใช้โดยไม่ต้องอ้างถึงคุณซึ่งเป็นเจ้าของผลงาน ตราบเท่าที่ผู้นำไปใช้ให้ผู้อื่นนำไปใช้ต่อเช่นกัน สาธารณสมบัติ - ไม่ถือลิขสิทธิ์ของภาพและอนุญาตให้ผู้ใช้งานสามารถนำไปใช้ได้โดยไม่มีเงื่อนไข }
มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ (University of Strathclyde) เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในสกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ในเมืองกลาสโกว์ ทางด้านตะวันตกของสกอตแลนด์ มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ถูกตั้งขึ้นในปี 1796 ณ ใจกลางเมืองกลาสโกว์ที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร นอกจากการเน้นทางด้านงานวิจัยแล้ว สแตรธไคลด์ยังเน้นหลักสูตรที่ทันสมัยเพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการของภาคธุรกิจ ด้วยเหตุนี้ มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์จึงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางและมีความสัมพันธ์อันดีกับภาคธุรกิจมาโดยตลอด สแตรธไคลด์ยังเป็นมหาวิทยาลัยที่มีหลักสูตรปริญญาโทที่หลากหลายที่สุดแห่งหนึ่งใน UK มหาวิทยาลัยสแตรธไคลค์มีชื่อเสียงทางด้านบริหารธุรกิจเป็นอย่างมาก และเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในสหราชอาณาจักรที่ริเริ่มคอร์ส MBA แบบหนึ่งปี และผ่านมาตรฐานของ AMBA EQUIS และ AACSB นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ยังโด่งดังด้านวิศวกรรมเป็นอย่างมาก โดยเมืองกลาสโกว์ถือเป็นเมืองที่ผลิตวิศวกรมากที่สุดเป็นอันดับสองใน UK รองจากลอนดอน และมีอัตราส่วนวิศวกรต่อจำนวนประชากรสูงที่สุดในโลก อ้างอิง สแตรธไคลด์ สแตรธไคลด์ สแตรธไคลด์
มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ คาเลโดเนียน เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของสกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ในเมืองกลาสโกว์ ที่เป็นเมืองใหญ่ที่สุดของสกอตแลนด์ กลาสโกว์ คาเลโดเนียน เป็นมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองกลาสโกว์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร เนื่องจากกำเนิดขึ้นจากวิทยาลัยช่าง มหาวิทยาลัยนี้จึงเน้นภาคปฏิบัติเป็นหลัก เน้นการเรียนวิชาที่นำไปใช้ประโยชน์ได้ในชีวิตการทำงานที่แท้จริง ทำให้นักเรียนที่จบการศึกษาจากที่นี่ล้วนแต่ได้รับการยอมรับเป็นอย่างดีจากบรรดานายจ้าง มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ คาเลโดเนียน มีความสัมพันธ์ที่ดีกับภาคธุรกิจเป็นอย่างมาก ซึ่งนอกจากจะทำให้มหาวิทยาลัยได้รับทุนทรัพย์สำหรับพัฒนางานวิจัยแล้ว ยังเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้ศึกษาหาความรู้ในทางปฏิบัติได้อย่างเต็มที่ จึงเป็นการช่วยให้นักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยมีความสามารถที่จะนำไปใช้ในเชิงธุรกิจได้ มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ คาเลโดเนียน เป็นมหาวิทยาลัยใหม่ที่มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับภาคอุตสาหกรรมมาโดยตลอด เมื่อไม่นานมานี้ มหาวิทยาลัยได้มีการปรับปรุงบูรณะตัววิทยาเขตจนกลายเป็นมหาวิทยาลัยที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งของสหราชอาณาจักร และมีอุปกรณ์การทำวิจัยและการเรียนการสอนที่ทันสมัยมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านการแพทย์ วิทยาศาสตร์ วิศวกรรม และบริหารธุรกิจ กลาสโกว์ คาเลโดเนียน ยังเป็นมหาวิทยาลัยแห่งเดียวในสกอตแลนด์ที่เน้นทางด้านผู้ประกอบการและการบริหารความเสี่ยง ซึ่งเป็นสาขาสำคัญทางการเงิน นอกจากนี้ GCAL ยังมีหลักสูตรสมัยใหม่ที่เน้นเฉพาะสาขาที่นอกจากเป็นที่นิยมแล้ว ยังหาเรียนได้ยากในมหาวิทยาลัยอื่นอีกด้วย เช่น การท่องเที่ยว แฟชั่น การจัดการอีเวนต์ และการคุ้มครองผู้บริโภค อ้างอิง กลาสโกว์ คาเลโดเนียน กลาสโกว์ คาเลโดเนียน กลาสโกว์ คาเลโดเนียน