เอิร์ลแห่งอ็อกซ์ฟอร์ดและแอสควิธที่ 1 หรือ เฮอร์เบิร์ท เฮนรี แอสควิธ (12 กันยายน ค.ศ. 1852 – 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1928) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในนามรัฐบุรุษชาวอังกฤษและนักการเมืองพรรคเสรีนิยม ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรตั้งแต่ปี 1908 ถึง 1916 เขาเป็นนายกรัฐมนตรีคนสุดท้ายจากพรรคเสรีนิยมที่นำรัฐบาลเสียงข้างมาก และเป็นนักการเมืองพรรคเสรีนิยมคนล่าสุดที่ดำรงตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้าน เขามีบทบาทสำคัญในการออกแบบและผลักดันกฎหมายเสรีนิยมที่สำคัญหลายฉบับรวมถึงการลดอำนาจของสภาขุนนางในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 แอสควิธนำสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์และจักรวรรดิอังกฤษเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในปี ค.ศ. 1915 รัฐบาลของเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักเรื่องการขาดแคลนกระสุนและการล้มเหลวของยุทธการกัลลิโปลีเขาจัดตั้งรัฐบาลผสมกับพรรคอื่น ๆ แต่ไม่สามารถทำให้ผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์พอใจได้ จึงถูกบังคับให้ลาออกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1916 และไม่เคยได้กลับมามีอำนาจอีกเลย หลังจากศึกษาที่วิทยาลัยบอลลิออล มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดเขาได้กลายเป็นทนายความที่ ประสบความสำเร็จ ในปี 1886 เขาเป็นผู้สมัครจากพรรคเสรีนิยมใน เขตเลือกตั้งอีสต์ไฟฟ์ ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งนี้มานานกว่าสามสิบปี ในปี 1892 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในคณะรัฐมนตรีชุดที่สี่ของวิลเลียม อีวาร์ต แกลดสโตนและดำรงตำแหน่งจนกระทั่งพรรคเสรีนิยมพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งปี 1895 ในช่วงทศวรรษแห่งการเป็นฝ่ายค้านที่ตามมา แอสควิธกลายเป็นบุคคลสำคัญในพรรค และเมื่อพรรคเสรีนิยมกลับมามีอำนาจอีกครั้งภายใต้การนำของเซอร์เฮนรี แคมป์เบลล์-แบนเนอร์แมนในปี 1905 แอสควิธได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในปี 1908 แอสควิธได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขาในฐานะนายกรัฐมนตรี พรรคเสรีนิยมมุ่งมั่นที่จะผลักดันวาระการปฏิรูปของตน อุปสรรคสำคัญคือสภาขุนนางซึ่งปฏิเสธงบประมาณประชาชนปี 1909 ในขณะเดียวกันพระราชบัญญัติแอฟริกาใต้ปี 1909ก็ผ่านการอนุมัติ แอสควิธประกาศจัดการเลือกตั้งในเดือนมกราคมปี 1910 และพรรคเสรีนิยมก็ชนะการเลือกตั้ง แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นรัฐบาลเสียงข้างน้อยก็ตาม หลังจากการเลือกตั้งทั่วไปอีกครั้งในเดือนธันวาคมปี 1910 เขาก็ผลักดันให้มีการผ่านพระราชบัญญัติรัฐสภาปี 1911 ซึ่งอนุญาตให้ร่างกฎหมายที่ผ่านการอนุมัติจากสภาสามัญชนสามครั้งติดต่อกัน สามารถบังคับใช้ได้โดยไม่คำนึงถึงสภาขุนนาง แอสควิธประสบความสำเร็จน้อยกว่าในการจัดการกับ ปัญหาการปกครองตนเองของไอร์แลนด์วิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เกิดการลักลอบค้าอาวุธและความรุนแรง จนเกือบจะนำไปสู่สงครามกลางเมือง เมื่ออังกฤษประกาศสงครามกับเยอรมนีเพื่อตอบโต้การรุกรานเบลเยียมของเยอรมนี ความขัดแย้งภายในประเทศที่สำคัญเกี่ยวกับไอร์แลนด์และสิทธิออกเสียงของสตรีก็ถูกระงับไว้ชั่วคราว แอสควิธเป็นเหมือนประธานคณะกรรมการมากกว่าผู้นำที่มีพลวัต เขาดูแลการระดมพลระดับชาติ การส่งกองกำลังรบของอังกฤษไปยังแนวรบด้านตะวันตกการสร้างกองทัพขนาดใหญ่ และการพัฒนากลยุทธ์ทางอุตสาหกรรมที่ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนเป้าหมายสงครามของอังกฤษ สงครามยืดเยื้อและมีการเรียกร้องให้มีผู้นำที่ดีกว่า เขาถูกบังคับให้จัดตั้งรัฐบาลผสมกับพรรคอนุรักษ์นิยมและพรรคแรงงานในช่วงต้นปี 1915 เขาอ่อนแอลงเนื่องจากความลังเลใจของตนเองเกี่ยวกับกลยุทธ์ การเกณฑ์ทหาร และการเงิน เดวิด ลอยด์ จอร์จ เข้ามาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนเขาในเดือนธันวาคม ปี 1916 ทั้งสองกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจและต่อสู้แย่งชิงอำนาจในพรรคเสรีนิยมที่กำลังเสื่อมถอยอย่างรวดเร็ว บทบาทของแอสควิธในการสร้างรัฐสวัสดิการสมัยใหม่ของอังกฤษ (ค.ศ. 1906–1911) ได้รับการยกย่อง แต่จุดอ่อนของเขาในฐานะผู้นำสงครามและผู้นำพรรคหลังปี 1914 ก็ถูกนักประวัติศาสตร์เน้นย้ำเช่นกัน เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อเนื่องยาวนานที่สุดระหว่างปี 1827 ถึง 1979 (เมื่อมาร์กาเรต แทตเชอร์เริ่มดำรงตำแหน่ง 11 ปี) โดยดำรงตำแหน่งติดต่อกันนานกว่าแปดปี ประวัติ แอสควิธ (ซ้าย) กับน้องสาว เอมิลี่ และพี่ชาย วิลเลียม ประมาณปี 1857 เฮอร์เบิร์ต เฮนรี แอสควิธ เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1852 ที่เมืองมอร์ลีย์ในเขตเวสต์ไรดิงแห่งยอร์กเชอร์ เป็นบุตรชายคนเล็กของโจเซฟ ดิกสัน แอสควิธ (ค.ศ. 1825–1860) และภรรยาของเขา เอมิลี นามสกุลเดิม วิลแลนส์ (ค.ศ. 1828–1888) ทั้งคู่มีบุตรสาวสามคน ซึ่งมีเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ ตระกูลแอสควิธเป็นตระกูลเก่าแก่ของยอร์กเชียร์ที่มีประเพณีต่อต้านนิกายหลักมายาวนาน เป็นเรื่องที่ครอบครัวแอสควิธภาคภูมิใจ เพราะบรรพบุรุษของพวกเขา โจเซฟ แอสควิธ เคยถูกจำคุกเนื่องจากมีส่วนร่วมในแผนการลอบสังหารที่ป่าฟาร์นลีย์ในปี 1664 ซึ่งสนับสนุนฝ่ายราวด์เฮด พ่อแม่ของแอสควิธมาจากครอบครัวที่เกี่ยวข้องกับการค้าขนสัตว์ในยอร์กเชียร์ ดิ๊กซัน แอสควิธสืบทอดกิจการโรงสีจิลรอยด์ ซึ่งก่อตั้งโดยพ่อของเขา ส่วนวิลเลียม วิลแลนส์ พ่อของเอมิลี ก็ดำเนินธุรกิจค้าขนสัตว์ที่ประสบความสำเร็จในฮัดเดอร์สฟิลด์ ทั้งสองครอบครัวเป็นชนชั้นกลาง นับถือศาสนาคริสต์นิกายคองเกรเกชันนัล และมีแนวคิดทางการเมืองหัวรุนแรง ดิ๊กซันเป็นคนสุภาพ มีการศึกษา และตามคำพูดของลูกชาย เขา 'ไม่เหมาะ' กับอาชีพนักธุรกิจ เขาถูกกล่าวถึงว่าเป็น 'ชายผู้มีคุณธรรมสูงส่งที่จัดชั้นเรียนพระคัมภีร์สำหรับชายหนุ่ม' เอมิลีมีสุขภาพไม่ดีมาโดยตลอด แต่เธอมีบุคลิกที่เข้มแข็ง และเป็นแบบอย่างที่ดีในการหล่อหลอมลูกชายทั้งสองของเธอ ในวัยหนุ่ม เขาถูกเรียกว่าเฮอร์เบิร์ต ('เบอร์ตี้' ในวัยเด็ก) ภายในครอบครัว แต่ภรรยาคนที่สองของเขาเรียกเขาว่าเฮนรี สตีเฟน คอสส์ ผู้เขียนชีวประวัติของเขา ตั้งชื่อบทแรกของชีวประวัติว่า 'จากเฮอร์เบิร์ตสู่เฮนรี' ซึ่งหมายถึงการเลื่อนฐานะทางสังคมและการละทิ้งรากเหง้าของกลุ่มนิกายโปรเตสแตนต์ในยอร์กเชียร์หลังจากการแต่งงานครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม ในที่สาธารณะ เขาถูกเรียกขานเพียงแค่ เอช. เอช. แอสควิธ เท่านั้น 'มีบุคคลสำคัญระดับชาติไม่กี่คนที่มีชื่อจริงไม่เป็นที่รู้จักของสาธารณชนมากนัก' รอย เจนกินส์ ผู้เขียนชีวประวัติของเขากล่าว เฮอร์เบิร์ทและน้องชายได้รับการศึกษาที่บ้านโดยพ่อแม่ของพวกเขาจนกระทั่งปี 1860 เมื่อดิกสัน แอสควิธเสียชีวิตอย่างกะทันหัน วิลเลียม วิลแลนส์จึงรับช่วงดูแลครอบครัว ย้ายพวกเขาไปอยู่ที่บ้านใกล้กับบ้านของเขาเอง และจัดการเรื่องการศึกษาให้กับเด็กชายทั้งสอง หลังจากเรียนที่วิทยาลัยฮัดเดอร์สฟิลด์ได้หนึ่งปี พวกเขาก็ถูกส่งไปเรียนประจำที่โรงเรียนฟุลเน็ก ซึ่งเป็นโรงเรียนของคริสตจักรโมราเวียนใกล้เมืองลีดส์ ในปี 1863 วิลเลียม วิลแลนส์ เสียชีวิต และครอบครัวก็อยู่ในการดูแลของ จอห์น วิลแลนส์ พี่ชายของเอมิลี เด็กชายทั้งสองไปอาศัยอยู่กับเขาในลอนดอน เมื่อเขาย้ายกลับไปยอร์กเชอร์ในปี 1864 ด้วยเหตุผลทางธุรกิจ พวกเขายังคงอยู่ในลอนดอนและพักอาศัยอยู่กับครอบครัวต่างๆ นักเขียนชีวประวัติ นาโอมิ เลวีน เขียนว่า ในความเป็นจริงแล้ว แอสควิธ 'ถูกปฏิบัติเหมือนเด็กกำพร้า' ตลอดช่วงวัยเด็กที่เหลือของเขา การจากไปของลุงของเขาทำให้ความสัมพันธ์ของแอสควิธกับยอร์กเชียร์บ้านเกิดของเขาขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง และหลังจากนั้นเขาก็อธิบายตัวเองว่า 'โดยแท้จริงแล้วเป็นชาวลอนดอน' นักเขียนชีวประวัติอีกคนหนึ่งโคลิน แมทธิวเขียนว่า ภูมิหลังที่ไม่ยอมรับขนบธรรมเนียมประเพณีทางตอนเหนือของแอสควิธยังคงมีอิทธิพลต่อเขา: 'มันทำให้เขามีจุดอ้างอิงต่อต้านสถาบันที่มั่นคง ซึ่งสำคัญสำหรับชายคนหนึ่งที่ชีวิตในด้านอื่นๆ เป็นการหมกมุ่นอยู่กับความเป็นเมืองใหญ่มาอย่างยาวนาน' เด็กชายทั้งสองถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนซิตี้ออฟลอนดอนในฐานะนักเรียนไป-กลับ ภายใต้การดูแลของอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนอี.เอ. แอบบอตต์นักวิชาการด้านวรรณคดีคลาสสิกผู้มีชื่อเสียง แอสควิธกลายเป็นนักเรียนที่โดดเด่น ต่อมาเขากล่าวว่าเขามีความรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณอาจารย์ใหญ่มากกว่าใครๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ แอบบอตต์ปฏิเสธที่จะรับเครดิตสำหรับความก้าวหน้าของเด็กชาย: 'ผมไม่เคยมีนักเรียนคนไหนที่เป็นหนี้บุญคุณผมน้อยกว่านี้ และเป็นหนี้บุญคุณความสามารถตามธรรมชาติของเขาเองมากกว่านี้' แอสควิธเก่ง ในวิชาวรรณคดี คลาสสิกและภาษาอังกฤษ ไม่ค่อยสนใจกีฬา อ่านหนังสืออย่างกระหายในห้องสมุดกิลด์ฮอลล์และหลงใหลในการพูด เขาไปเยี่ยมชมหอประชุมสาธารณะของสภาสามัญชนศึกษาเทคนิคของนักเทศน์ชื่อดัง และฝึกฝนทักษะของตนเองในชมรมโต้วาทีของโรงเรียน แอบบอตต์กล่าวถึงความสมเหตุสมผลและความชัดเจนของสุนทรพจน์ของนักเรียน ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ทำให้แอสควิธได้รับการยกย่องตลอดชีวิตที่เหลือของเขา ต่อมาแอสควิธเล่าว่าตอนที่เขายังเป็นเด็กนักเรียน เขาเห็นศพของฆาตกร 5 คนถูกแขวนไว้ข้างนอกเรือนจำนิวเกต มีการกล่าวถึงแอสควิธในสื่อสิ่งพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1869 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1869 แอสควิธได้รับทุนการศึกษาด้านคลาสสิก ที่วิทยาลัยบอลลิออล มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด และเข้าศึกษาในเดือนตุลาคมปีถัดมา ชื่อเสียงของวิทยาลัยซึ่งสูงอยู่แล้วก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นภายใต้การนำของอาจารย์ใหญ่ที่เพิ่งได้รับเลือกตั้งใหม่เบนจามิน โจเว็ตต์เขาพยายามยกระดับมาตรฐานของวิทยาลัยให้สูงขึ้นจนนักศึกษาปริญญาตรีมีความรู้สึกร่วมกันในสิ่งที่แอสควิธเรียกในภายหลังว่า 'ความรู้สึกสงบสุขของความเหนือกว่าอย่างไม่ย่อท้อ' แม้ว่าแอสควิธจะชื่นชมโจเว็ตต์ แต่เขาก็ได้รับอิทธิพลจากทีเอช กรีนศาสตราจารย์ด้านปรัชญาศีลธรรมของไวท์ มากกว่า ด้านนามธรรมของปรัชญาไม่ได้ดึงดูดแอสควิธมากนัก เพราะมุมมองของเขามักจะเน้นด้านปฏิบัติ แต่ทัศนะทางการเมืองแบบเสรีนิยมก้าวหน้าของกรีนกลับดึงดูดใจเขา แม้ว่าแอสควิธจะชื่นชมโจเว็ตต์ แต่เขากลับได้รับอิทธิพลจากที. เอช. กรีน ศาสตราจารย์ด้านปรัชญาศีลธรรมของไวท์มากกว่า ด้านนามธรรมของปรัชญาไม่ได้ดึงดูดแอสควิธมากนัก เพราะเขามีมุมมองที่เน้นการปฏิบัติอยู่เสมอ แต่ทัศนะทางการเมืองแบบเสรีนิยมก้าวหน้าของกรีนกลับดึงดูดใจเขา เส้นทางการศึกษาในมหาวิทยาลัยของแอสควิธนั้นโดดเด่น—“น่าประทับใจโดยไม่หวือหวา” ตามคำกล่าวของเจนกินส์ ความเข้าใจในการเรียนที่ง่ายดายทำให้เขามีเวลาเหลือเฟือที่จะสนองความชอบในการโต้วาที ในเดือนแรกที่มหาวิทยาลัย เขาได้กล่าวสุนทรพจน์ที่Oxford Unionนักเขียนชีวประวัติอย่างเป็นทางการของเขาเจ.เอ. สเปนเดอร์และไซริล แอสควิธ ได้แสดงความคิดเห็นว่าในช่วงเดือนแรกๆ ที่ออกซ์ฟอร์ด “เขาได้แสดงทัศนะเสรีนิยมแบบ ดั้งเดิมโดยกล่าวสนับสนุนการแยกคริสตจักรแห่งอังกฤษ ออก จากรัฐ และการไม่แทรกแซงในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย” บางครั้งเขาก็โต้วาทีกับอัลเฟรด มิลเนอร์ เพื่อนร่วมรุ่นจาก Balliol ซึ่งถึงแม้จะเป็นเสรีนิยม แต่ก็เป็นผู้สนับสนุนจักรวรรดินิยมอังกฤษอยู่แล้ว เขาได้รับเลือกเป็นเหรัญญิกของสหภาพในปี 1872 แต่พ่ายแพ้ในการลงสมัครชิงตำแหน่งประธานครั้งแรก ในระหว่างการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2417เขาได้กล่าวปราศรัยต่อต้านลอร์ดแรนดอล์ฟ เชอร์ชิลล์ซึ่งยังไม่เป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียงมากนัก ณ เมืองวูดสต็อกที่ อยู่ใกล้เคียง ในที่สุดเขาก็ได้เป็นประธานสหภาพนักศึกษาในภาคเรียนตรีนิตี้ พ.ศ. 2417 ซึ่งเป็นภาคเรียนสุดท้ายของเขาในฐานะนักศึกษาระดับปริญญาตรี แอสควิธได้รับ รางวัลรองชนะเลิศ (proxime accessit) สำหรับรางวัลเฮิร์ตฟอร์ดในปี ค.ศ. 1872 และได้รับ รางวัลรองชนะเลิศ (proxime accessit) สำหรับรางวัลไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1873 และได้รับรางวัลไอร์แลนด์อีกครั้งในปี ค.ศ. 1874 ในครั้งนั้นเขาได้รับรางวัลใกล้เคียงมากจนกรรมการตัดสินมอบรางวัลพิเศษเป็นหนังสือให้เขา อย่างไรก็ตาม เขาได้รับทุนการศึกษาเครเวนและสำเร็จการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งสองสาขาในวิชา Mods และ Greats ตามที่นักเขียนชีวประวัติของเขาบรรยายไว้ การทำงาน หลังสำเร็จการศึกษาในปี 1874 แอสควิธใช้เวลาหลายเดือนในการฝึกสอนไวเคานต์ลิมิงตัน บุตรชายวัย 18 ปีและทายาทของเอิร์ลแห่งพอร์ตสมัธ เขาพบว่าประสบการณ์ชีวิตในคฤหาสน์ชนบทของชนชั้นสูงนั้นน่าพึงพอใจ เขาไม่ค่อยชอบด้านที่เคร่งครัดของแนวคิดเสรีนิยมที่ไม่ยอมรับขนบธรรมเนียมดั้งเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเคลื่อนไหวต่อต้านสุราอย่างแข็งขัน เขาภูมิใจที่สามารถกำจัด 'ลัทธิเพียวริตันที่เขาได้รับการปลูกฝังมา' ได้สำเร็จ ความชื่นชอบในไวน์และสุราชั้นดีของเขา ซึ่งเริ่มต้นในช่วงเวลานั้น ในที่สุดก็ทำให้เขาได้รับฉายาว่า 'สควีฟฟี่' (Squiffy) เมื่อกลับมาที่ออกซ์ฟอร์ด แอสควิธใช้เวลาปีแรกจากระยะเวลาเจ็ดปีในการพำนักอยู่ที่นั่น แต่เขาไม่มีความปรารถนาที่จะประกอบอาชีพเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เส้นทางดั้งเดิมสำหรับชายหนุ่มที่มีความทะเยอทะยานทางการเมืองแต่ไม่มีเงินคือการเรียนกฎหมาย ขณะที่ยังศึกษาอยู่ที่ออกซ์ฟอร์ด แอสควิธได้เข้าศึกษาที่ลินคอล์นส์อินน์เพื่อฝึกฝนเป็นทนายความ และในปี 1875 เขาได้ฝึกงานกับชาร์ลส์ โบเวน เขาได้รับอนุญาตให้ประกอบวิชาชีพทนายความในเดือนมิถุนายน ปี 1876 หลังจากนั้น เจนกินส์เรียกช่วงเวลานั้นว่า 'เจ็ดปีที่ยากลำบากอย่างยิ่ง' แอสควิธก่อตั้งสำนักงานกฎหมายร่วมกับทนายความรุ่นน้องอีกสองคน เนื่องจากไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับทนายความคนอื่นๆ เขาจึงได้รับงานว่าความน้อยมาก เขาสามารถโต้แย้งได้อย่างมีประสิทธิภาพในกรณีที่คู่กรณีเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่เขาพิถีพิถันเกินไปที่จะเรียนรู้กลเม็ดเด็ดพรายอื่นๆ ในวงการกฎหมาย: 'โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่มีความสามารถที่จะสร้างความสับสนอย่างแนบเนียนได้...และเขาก็ไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้ละเว้นถ้อยคำที่ใช้กันทั่วไปได้' เขาไม่ยอมให้ความยากจนเป็นอุปสรรคต่อการแต่งงาน เจ้าสาวของเขาคือ เฮเลน เคลซอลล์ เมลแลนด์ (1854–1891) ลูกสาวของเฟรเดอริก เมลแลนด์ แพทย์ในเมืองแมนเชสเตอร์ เธอและแอสควิธได้พบกันผ่านเพื่อนของแม่เขา เขาไม่ยอมให้ความยากจนเป็นอุปสรรคต่อการแต่งงาน เจ้าสาวของเขาคือ เฮเลน เคลซอลล์ เมลแลนด์ (1854–1891) ลูกสาวของเฟรเดอริก เมลแลนด์ แพทย์ในเมืองแมนเชสเตอร์ เธอและแอสควิธได้พบกันผ่านเพื่อนของแม่เขา เรย์มอนด์ แอสควิธ (6 พฤศจิกายน 1878 – 15 กันยายน 1916) แต่งงานกับแคทเธอรีน ฮอร์เนอร์ (บุตรสาวของเซอร์จอห์น ฮอร์เนอร์) เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 1907 พวกเขามีบุตรด้วยกันสามคน เฮอร์เบิร์ต แอสควิธ (11 มีนาคม 1881 – 5 สิงหาคม 1947) แต่งงานกับเลดี้ซินเทีย ชาร์เทอริส (บุตรสาวของฮิวโก ริชาร์ด ชาร์เทอริส เอิร์ลแห่งเวมส์คนที่ 11 และเอิร์ลแห่งมาร์ชคนที่ 7) เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 1910 พวกเขามีบุตรด้วยกันสามคน อาเธอร์ แอสควิธ (24 เมษายน 1883 – 25 สิงหาคม 1939) แต่งงานกับเบ็ตตี คอนสแตนซ์ แมนเนอร์ส (บุตรสาวของจอห์น แมนเนอร์ส-ซัตตัน บารอนแมนเนอร์สคนที่ 3) เมื่อวันที่ 30 เมษายน 1918 พวกเขามีบุตรสาวด้วยกันสี่คน ไวโอเล็ต แอสควิธ (15 เมษายน 1887 – 19 กุมภาพันธ์ 1969) ผู้ซึ่งแต่งงานกับเซอร์ มอริซ บอนแฮม คาร์เตอร์ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1915 พวกเขามีบุตรด้วยกันสี่คน ไซริล แอสควิธ บารอนแอสควิธแห่งบิชอปสโตน (5 กุมภาพันธ์ 1890 – 24 สิงหาคม 1954) เขาแต่งงานกับแอนน์ พอลล็อก (ลูกสาวของเซอร์เอเดรียน โดนัลด์ ไวลด์ พอลล็อก) เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 1918 และมีบุตรด้วยกันสี่คน แอสควิธในปี 1876 ระหว่างปี 1876 ถึง 1884 แอสควิธหารายได้เสริมด้วยการเขียนบทความลงนิตยสาร The Spectator เป็นประจำ ซึ่งในเวลานั้นนิตยสารดังกล่าวมีมุมมองทางการเมืองแบบเสรีนิยมอย่างกว้างขวาง แมทธิวแสดงความคิดเห็นว่าบทความที่แอสควิธเขียนให้กับนิตยสารนั้นให้ภาพรวมที่ดีเกี่ยวกับมุมมองทางการเมืองของเขาในวัยหนุ่ม เขาเป็นคนหัวรุนแรงอย่างแน่วแน่ แต่ก็ไม่เชื่อมั่นในมุมมองฝ่ายซ้ายสุดโต่งเช่นเดียวกับลัทธิอนุรักษ์นิยม หัวข้อที่ก่อให้เกิดการถกเถียงในหมู่เสรีนิยม ได้แก่ จักรวรรดินิยมอังกฤษ การรวมตัวของบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ และสิทธิในการออกเสียงเลือกตั้งของสตรี แอสควิธเป็นผู้สนับสนุนจักรวรรดิอย่างแข็งขัน แม้จะไม่ถึงขั้นคลั่งชาติ และหลังจากความระมัดระวังในตอนแรก เขาก็สนับสนุนการปกครองตนเองของไอร์แลนด์ เขาคัดค้านการให้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งแก่สตรีตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ในอาชีพทางการเมืองของเขา จากชีวประวัติอย่างเป็นทางการที่เขียนโดย เจ. เอ. สเปนเดอร์ และ ไซริล แอสควิธ ระบุว่า เอช.เอช. แอสควิธ 'มีความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อความคิดและสติปัญญาของผู้หญิง...แต่เขาถือว่าการเมืองเป็นเรื่องของผู้ชายโดยเฉพาะ และมันขัดกับความรู้สึกถึงความเหมาะสมและอัศวินธรรมของเขาที่จะคิดว่าผู้หญิงเข้าไปมีส่วนร่วมในเรื่องวุ่นวายของธุรกิจของผู้ชายนี้และถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน เขาปฏิเสธอย่างรุนแรงเสมอว่าประเด็นนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับทฤษฎีประชาธิปไตยหรือการกีดกันผู้หญิงจากสิทธิในการเลือกตั้งเป็นการสะท้อนถึงเพศของพวกเธอ' นอกจากนี้ยังมีประเด็นเรื่องผลประโยชน์ของพรรคการเมืองด้วย กล่าวคือ แอสควิธเชื่อว่าการให้สิทธิออกเสียงแก่ผู้หญิงจะส่งผลดีต่อพรรคอนุรักษ์นิยมมากกว่า ในการศึกษาเกี่ยวกับการขยายสิทธิออกเสียงระหว่างปี 1832 ถึง 1931 ในปี 2001 บ็อบ วิทฟิลด์ สรุปว่าข้อสันนิษฐานของแอสควิธเกี่ยวกับผลกระทบต่อการเลือกตั้งนั้นถูกต้อง นอกเหนือจากงานที่ทำให้กับ The Spectator แล้ว เขายังได้รับการว่าจ้างให้เป็นนักเขียนบทความนำโดย The Economist สอนในชั้นเรียนภาคค่ำ และตรวจข้อสอบอีกด้วย อาชีพทนายความของแอสควิธเริ่มรุ่งเรืองในปี 1883 เมื่ออาร์. เอส. ไรท์เชิญเขาเข้าร่วมสำนักงานของเขาที่อินเนอร์เทมเปิล ไรท์ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโสประจำกระทรวงการคลัง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มักถูกเรียกว่า 'ปีศาจของอัยการสูงสุด' ซึ่งมีหน้าที่ให้คำปรึกษาด้านกฎหมายแก่รัฐมนตรีและหน่วยงานราชการ หนึ่งในงานแรกๆ ของแอสควิธในการทำงานให้กับไรท์คือการจัดทำบันทึกข้อความสำหรับนายกรัฐมนตรี ดับเบิลยู. อี. แกลดสโตน เกี่ยวกับสถานะของคำสาบานในรัฐสภาภายหลังคดีแบรดลอว์ ทั้งแกลดสโตนและอัยการสูงสุด เซอร์เฮนรี เจมส์ ต่างประทับใจ ซึ่งทำให้ชื่อเสียงของแอสควิธโด่งดังขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้ช่วยเพิ่มรายได้ของเขามากนักก็ตาม สิ่งที่ให้ผลตอบแทนมากกว่าคือการติดต่อกับทนายความที่ว่าจ้างไรท์เป็นประจำ และตอนนี้ก็เริ่มว่าจ้างแอสควิธด้วยเช่นกัน การเมือง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1886 เมื่อพรรคเสรีนิยมแตกแยกในประเด็นการปกครองตนเองของไอร์แลนด์ แกลดสโตนจึงประกาศจัดการเลือกตั้งทั่วไป เกิดตำแหน่งว่างในนาทีสุดท้ายที่อีสต์ไฟฟ์ เนื่องจากจอห์น บอยด์ คินเนียร์ สมาชิกพรรคเสรีนิยมคนปัจจุบัน ถูกถอดถอนโดยสมาคมเสรีนิยมท้องถิ่นเพราะลงคะแนนเสียงคัดค้านการปกครองตนเองของไอร์แลนด์ ริชาร์ด ฮัลเดน เพื่อนสนิทของแอสควิธและทนายความหนุ่มที่กำลังดิ้นรนเช่นกัน เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคเสรีนิยมจากเขตเลือกตั้งแฮดดิงตันเชียร์ที่อยู่ใกล้เคียงมาตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1885 เขาเสนอชื่อแอสควิธเป็นผู้แทนของคินเนียร์ และเพียงสิบวันก่อนการเลือกตั้ง แอสควิธก็ได้รับการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการในการลงคะแนนเสียงของพรรคเสรีนิยมท้องถิ่น พรรคอนุรักษ์นิยมไม่ได้ส่งผู้สมัครลงแข่งขันในเขตนี้ แต่ให้การสนับสนุนคินเนียร์ ซึ่งลงสมัครรับเลือกตั้งแข่งกับแอสควิธในนามพรรคเสรีนิยมสหภาพ แอสควิธได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียง 2,863 เสียง ขณะที่คินเนียร์ได้ 2,489 เสียง พรรคเสรีนิยมพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งปี 1886 และแอสควิธได้เข้าร่วมสภาสามัญชนในฐานะสมาชิกฝ่ายค้านที่ไม่ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี เขาต้องรอจนถึงเดือนมีนาคม 1887 จึงได้กล่าวสุนทรพจน์ครั้งแรก ซึ่งเป็นการคัดค้านข้อเสนอของรัฐบาลพรรคอนุรักษ์นิยมที่ต้องการให้ร่างกฎหมายอาชญากรรมของไอร์แลนด์ได้รับความสำคัญเป็นพิเศษ นับตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางการเมืองในรัฐสภา แอสควิธได้สร้างความประทับใจให้แก่ ส.ส. คนอื่นๆ ด้วยท่าทีที่แสดงถึงอำนาจและความชัดเจนในการแสดงออก ตลอดช่วงเวลาที่เหลือของรัฐสภาชุดนี้ ซึ่งดำรงอยู่จนถึงปี 1892 แอสควิธได้กล่าวสุนทรพจน์เป็นครั้งคราวแต่มีประสิทธิภาพ โดยส่วนใหญ่เกี่ยวกับเรื่องไอร์แลนด์ การประกอบวิชาชีพกฎหมายของแอสควิธกำลังเจริญรุ่งเรือง และใช้เวลาส่วนใหญ่ของเขาไปกับงานนี้ ในช่วงปลายทศวรรษ 1880 แอนโทนี โฮป ผู้ซึ่งต่อมาได้ละทิ้งอาชีพทนายความเพื่อไปเป็นนักเขียนนวนิยาย เป็นลูกศิษย์ของเขา แอสควิธไม่ชอบการโต้แย้งต่อหน้าคณะลูกขุนเนื่องจากความซ้ำซากจำเจและ 'คำพูดที่ฟังดูดีแต่ไม่มีสาระ' แต่เขาเก่งกาจในการโต้แย้งประเด็นปลีกย่อยของกฎหมายแพ่งต่อหน้าผู้พิพากษาหรือศาลอุทธรณ์ คดีเหล่านี้ ซึ่งลูกค้าของเขาส่วนใหญ่เป็นธุรกิจขนาดใหญ่ อาจดูไม่หวือหวา แต่ก็ให้ผลตอบแทนทางการเงินที่ดี แอสควิธมีส่วนเกี่ยวข้องในคดีอาญาที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างเป็นครั้งคราว ในปี 1887 และ 1888 เขาเป็นทนายความให้แก่คันนิงแฮม เกรแฮม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคเสรีนิยมหัวรุนแรง ซึ่งถูกตั้งข้อหาทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจขณะที่พวกเขาพยายามสลายการชุมนุมในจัตุรัสทราฟัลการ์ ต่อมาเกรแฮมถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาที่เบากว่าคือการชุมนุมโดยไม่ได้รับอนุญาต ในสิ่งที่เจนกินส์เรียกว่า 'คดีที่ไม่เสรีนิยมนัก' แอสควิธปรากฏตัวในฐานะทนายความฝ่ายโจทก์ในการพิจารณาคดีของเฮนรี วิเซเทลลี ในข้อหาตีพิมพ์ 'หมิ่นประมาทลามกอนาจาร' ซึ่งก็คือฉบับภาษาอังกฤษฉบับแรกของนวนิยายของเอมิล โซลา เรื่อง นานา ปอต-บูยล์ และลา แตร์ ซึ่งแอสควิธกล่าวในศาลว่าเป็น 'หนังสือที่ไร้ศีลธรรมที่สุดสามเล่มเท่าที่เคยตีพิมพ์มา' อาชีพนักกฎหมายของแอสควิธได้รับแรงผลักดันครั้งใหญ่และไม่คาดคิดในปี 1889 เมื่อเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นทนายความผู้ช่วยของเซอร์ชาร์ลส์ รัสเซลล์ในคณะกรรมการสอบสวนพาร์เนลล์ คณะกรรมการดังกล่าวจัดตั้งขึ้นหลังจากมีคำกล่าวอ้างที่สร้างความเสียหายในหนังสือพิมพ์เดอะไทมส์ ซึ่งอ้างอิงจากจดหมายปลอม ที่ระบุว่าชาร์ลส์ สจวร์ต พาร์เนลล์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชาวไอริช ได้แสดงความเห็นชอบต่อเหตุการณ์สังหารหมู่ในสวนฟีนิกซ์พาร์คในดับลิน เมื่อเจ. ซี. แมคโดนัลด์ ผู้จัดการของเดอะไทมส์ถูกเรียกตัวมาให้การ รัสเซลล์ซึ่งรู้สึกเหนื่อยล้า ได้ทำให้แอสควิธประหลาดใจด้วยการขอให้เขาทำการซักถามพยาน ภายใต้การซักถามของแอสควิธ ปรากฏชัดว่าการที่แมคโดนัลด์ยอมรับเอกสารปลอมว่าเป็นของแท้โดยไม่ตรวจสอบใดๆ นั้น ดังที่เจนกินส์กล่าวไว้ เขาได้กระทำการ 'ด้วยความเชื่ออย่างง่ายดายราวกับเด็ก หากไม่ใช่เพราะความประมาทเลินเล่อที่เป็นอาชญากรรม' หนังสือพิมพ์ Manchester Guardian รายงานว่าภายใต้การซักถามของ Asquith นั้น Macdonald 'ดิ้นรนและพูดจาติดๆ ขัดๆ เป็นประโยคที่ไม่สมบูรณ์หลายสิบประโยคเพื่อพยายามอธิบาย แต่ก็ไม่สามารถอธิบายให้จบได้สักประโยค' ข้อกล่าวหาต่อ Parnell ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นเท็จ The Times จึงต้องขอโทษอย่างเต็มที่ และชื่อเสียงของ Asquith ก็ได้รับการกู้คืน ภายในหนึ่งปี เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นสู่ระดับทนายความอาวุโส คือ ทนายความอาวุโส (Queen's Counsel) แอสควิธมีส่วนร่วมในคดีสำคัญสองคดีในช่วงต้นทศวรรษ 1890 เขาทำหน้าที่อย่างเงียบๆ แต่มีประสิทธิภาพในคดีหมิ่นประมาทที่โด่งดังอย่าง Tranby Croft (1891) โดยช่วยพิสูจน์ว่าโจทก์ไม่ได้ถูกหมิ่นประมาท อย่างไรก็ตาม เขาเป็นฝ่ายแพ้ในคดี Carlill v Carbolic Smoke Ball Co (1892) ซึ่งเป็นคดีสำคัญในกฎหมายสัญญาของอังกฤษที่ระบุว่าบริษัทมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาที่โฆษณาไว้ ในเดือนกันยายน ปี 1891 เฮเลน แอสควิธ เสียชีวิตด้วยไข้ไทฟอยด์ หลังจากป่วยเพียงไม่กี่วัน ขณะที่ครอบครัวกำลังพักผ่อนอยู่ที่สกอตแลนด์ แอสควิธซื้อบ้านหลังหนึ่งในเซอร์เรย์ และจ้างพี่เลี้ยงเด็กและพนักงานในบ้านคนอื่นๆ เขาขายบ้านในแฮมป์สเตดและไปเช่าห้องชุดบนถนนเมานต์ในเมย์แฟร์ ซึ่งเขาอาศัยอยู่ที่นั่นในช่วงวันทำงาน มาร์กอท แอสควิธ ในช่วงเวลาใกล้เคียงกับการแต่งงานของเธอ การเลือกตั้งทั่วไปในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1892 ทำให้แกลดสโตนและพรรคเสรีนิยมกลับมาดำรงตำแหน่งอีกครั้ง โดยได้รับการสนับสนุนเป็นระยะจาก ส.ส. พรรคชาตินิยมไอริช แอสควิธ ซึ่งขณะนั้นอายุเพียง 39 ปี และไม่เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยมาก่อน ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ซึ่งเป็นตำแหน่งสำคัญในคณะรัฐมนตรี พรรคอนุรักษ์นิยมและพรรคเสรีนิยมสหภาพนิยมมีจำนวนมากกว่าพรรคเสรีนิยมในสภาสามัญ ซึ่งเมื่อรวมกับเสียงข้างมากถาวรของพรรคสหภาพนิยมในสภาขุนนาง ทำให้รัฐบาลมีข้อจำกัดในการดำเนินมาตรการปฏิรูป แอสควิธไม่สามารถรวบรวมเสียงข้างมากสำหรับร่างกฎหมายแยกศาสนาออกจากรัฐในเวลส์ และอีกฉบับเพื่อคุ้มครองคนงานที่ได้รับบาดเจ็บจากการทำงาน แต่เขาก็สร้างชื่อเสียงในฐานะรัฐมนตรีที่มีความสามารถและยุติธรรม ในปี ค.ศ. 1893 แอสควิธตอบรับคำขอจากผู้พิพากษาในเขตเวคฟิลด์เพื่อขอส่งกำลังเสริมไปควบคุมการประท้วงของคนงานเหมือง แอสควิธส่งตำรวจนครบาล 400 นายไป หลังจากที่พลเรือนสองคนถูกสังหารที่เฟเธอร์สโตนเมื่อทหารเปิดฉากยิงใส่ฝูงชน แอสควิธก็ถูกประท้วงในที่ประชุมสาธารณะอยู่ช่วงหนึ่ง เขาตอบโต้คำเยาะเย้ยที่ว่า 'ทำไมคุณถึงฆ่าคนงานเหมืองที่เฟเธอร์สโตนในปี 1892?' โดยกล่าวว่า 'มันไม่ใช่ปี 1892 มันเป็นปี 1893' เมื่อแกลดสโตนเกษียณอายุในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1894 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงเลือก ลอร์ดโรสเบอรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ เป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่ แอสควิธคิดว่าโรสเบอรีเหมาะสมกว่าผู้สมัครอีกคนหนึ่ง คือ เซอร์วิลเลียม ฮาร์คอร์ต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ซึ่งเขาเห็นว่าต่อต้านจักรวรรดินิยมมากเกินไป—เป็นหนึ่งในกลุ่มที่เรียกว่า 'พวกอังกฤษนิยมน้อย'—และก้าวร้าวเกินไป แอสควิธยังคงดำรงตำแหน่งที่กระทรวงมหาดไทยจนกระทั่งรัฐบาลล่มสลายในปี 1895 แอสควิธรู้จัก มาร์โกต์ เทนแนนท์ มาบ้างตั้งแต่ก่อนที่ภรรยาคนแรกจะเสียชีวิต และยิ่งผูกพันกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงที่เขาเป็นพ่อม่าย เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 1894 พวกเขาแต่งงานกันที่โบสถ์เซนต์จอร์จ ฮาโนเวอร์สแควร์ แอสควิธจึงกลายเป็นลูกเขยของเซอร์ชาร์ลส์ เทนแนนท์ บารอนเน็ตคนที่ 1 ในหลายๆ ด้าน มาร์โกต์เป็นคนตรงข้ามกับภรรยาคนแรกของแอสควิธ เธอเป็นคนร่าเริง เปิดเผย ใจร้อน ฟุ่มเฟือย และดื้อรั้น แม้ว่าเพื่อนและเพื่อนร่วมงานของแอสควิธหลายคนจะมีความกังวลใจ แต่การแต่งงานครั้งนี้กลับประสบความสำเร็จ มาร์โกต์เข้ากันได้ดีกับลูกเลี้ยงของเธอ แม้บางครั้งจะมีความขัดแย้งกันบ้าง เธอกับแอสควิธมีลูกด้วยกันห้าคน แต่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้จนพ้นวัยทารก แอนโทนี แอสควิธ (9 พฤศจิกายน 1902 – 21 กุมภาพันธ์ 1968) และเอลิซาเบธ แอสควิธ (26 กุมภาพันธ์ 1897 – 7 เมษายน 1945) ซึ่งแต่งงานกับเจ้าชายอองตวน บิเบสโก แห่งโรมาเนีย เมื่อวันที่ 30 เมษายน 1919 เซอร์เฮนรี แคมป์เบลล์-แบนเนอร์แมน ผู้นำพรรคเสรีนิยมตั้งแต่ปี 1899 การเลือกตั้งทั่วไปในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1895 เป็นความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของพรรคเสรีนิยม และพรรคอนุรักษ์นิยมภายใต้การนำของลอร์ดซอลส์เบอรีได้รับเสียงข้างมากถึง 152 เสียง เมื่อไม่มีตำแหน่งในรัฐบาล แอสควิธจึงแบ่งเวลาของเขาไปกับการทำงานด้านการเมืองและงานทนายความ เจนกินส์แสดงความคิดเห็นว่า ในช่วงเวลานั้น แอสควิธมีรายได้ค่อนข้างมาก แม้จะไม่ถึงกับโดดเด่น แต่ก็ไม่เคยมีฐานะยากจนลง และบ่อยครั้งที่ได้รับค่าตอบแทนสูงกว่าตอนที่ดำรงตำแหน่งเสียอีก