bombman/thwiki-2026-super-clean-5k huggingface dataset:
วัดท่ามะโอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 9 ตารางวา วัดท่ามะโอสร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยพ่อเลี้ยงหม่องจันโอง ต้นตระกูลจันทร์วิโรจน์ เป็นชาวพม่าที่เข้ามาประกอบอาชีพพ่อค้าไม้ในจังหวัดลำปาง ได้บริจาคทรัพย์ซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัดท่ามะโอ วัดมีชื่อเสียงในเรื่องการเรียนบาลีใหญ่ ซึ่งท่านพระอาจารย์ อู ธัมมานันทะ ธัมมาจริยะ อดีตเจ้าอาวาสวัดท่ามะโอ ได้เปิดสำนักบาลีสอนบาลีใหญ่ จนถึงปัจจุบันยังมีการเรียนการสอนอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 17 เมตร ยาว 30 เมตร และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 ภายในวัดมีอุโบสถศิลปะพม่าผสมล้านนา ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะพม่าปางมารวิชัย วิหารเป็นศิลปะพม่า ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะพม่า เจดีย์เป็นศิลปะผสมผสานล้านนากับพม่า มีซุ้มศิลปะพม่าทั้ง 4 ด้าน เป็นซุ้มทางเข้าไปภายในเจดีย์ซึ่งภายในเจดีย์เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป กุฏิไม้ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป ศิลปะพม่า และอัฐิของหลวงพ่อพระภัททันตะ ธัมมานันทมหาเถระ สานธชสิริปวระ ธัมมาจริยะ เจ้าอาวาสรูปที่ 4 รายนามเจ้าอาวาส พ.ศ. 2437–2457 พระอูนันทิยะ พ.ศ. 2458–2479 พระอูติกขะ พ.ศ. 2480–2509 พระอูเนมินทะอัคคมหาบัณฑิต พ.ศ. 2509– พระอูธัมมานันทะธัมมาจริยะ (พระธัมมานันทะมหาเถระ) อ้างอิง ท่ามะโอ
วัดศรีเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ เขตที่ดินทั้งหมดมีจำนวน 9 ไร่ 52 ตารางวา ทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออกติดกับที่ดินของราษฏรและทิศตะวันตกติดกับถนนสาธารณะ วัดศรีเกิดเดิมชื่อว่า วัดหนองยางหมื่น ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2431 โดยชาวบ้านได้ไปนิมนต์ครูบาอินตา วัดบ้านกลางมาเป็นประธานในการก่อสร้าง และได้มีชาวกะเหรี่ยง มาช่วยกันสร้างวัดร่วมกับครูบาอินตาต่อมาครูบาอินตาและชาวบ้านได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดศรีเกิด' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 เมตร ยาว 11 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร พระบรมธาตุ หอสรงน้ำ หอไตร กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญบุญ ศาลาบาตร โดยมีกำแพงล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน และมีเจดีย์ที่มีอายุ ประมาณ 100 ปี ซึ่งมีก่อนการสร้างวัด เจดีย์องค์นี้ในอดีตได้อยู่นอกบริเวณวัด แต่ปัจจุบันได้ย้ายมาอยู่ภายในวัดแล้ว และตรงบัวคว่ำ บัวหงายของเจดีย์ประดับแก้วจืน แต่ปัจจุบันนั้นได้มีการบรูณะเองจากชาวบ้านจึงทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ อ้างอิง ศรีเกิด
พระครูปลัดรัตนวีรวัฒน์ (รังสฤษดิ์ อิทฺธิจินฺตโก) เป็นพระครูปลัดมีราชทินนามฐานานุกรมพระราชาคณะชั้นธรรม ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการเป็น เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ภูมิลำเนาเดิม พระครูปลัดรัตนวีรวัฒน์ (รังสฤษดิ์ อิทธิจินตโก) นามเดิม รังสฤษดิ์ จินตมากุล ภูมิลำเนาเดิม กรุงเทพมหานคร เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2498 การศึกษา/วิทยฐานะ การศึกษาทางโลกสายสามัญศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต (ศึกษาศาสตร์-เกษตร) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (บางเขน) การศึกษาทางธรรม สอบไล่ได้นักธรรมชั้นเอก สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง การปกครองบริหารกิจการคณะสงฆ์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2550 และรับตราตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี จากเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2560 อุปสมบท เข้ารับการอุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 ณ พัทธสีมาพระอุโบสถ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร โดยมีพระพิพัฒน์ธรรมคณี เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายานามว่า 'อิทฺธิจินฺตโก' สมณศักดิ์ พ.ศ. 2567 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมณศักดิ์ฐานานุกรมพระราชาคณะชั้นธรรม ฐานานุศักดิ์ในราชทินนามที่ พระครูปลัดรัตนวีรวัฒน์ ฐานานุกรมในพระธรรมรัตนาภรณ์ (สมศักดิ์ โชตินฺธโร) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 1 เจ้าอาวาสวัดเขียนเขต พระอารามหลวง จังหวัดปทุมธานี (แต่งตั้ง ณ วันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567) อ้างอิง
วัดเกาะแก้วเวฬุวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูเวฬุวันกิจจานุกิจ (สมเกียรติ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และเจ้าคณะอำเภอราชสาส์น วัดเกาะแก้วเวฬุวันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 เดิมชื่อ วัดตะวันออก เนื่องจากตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของตำบลดงน้อย โดยมีสภาพพื้นที่เป็นป่าไผ่ขึ้นเหมือนกับป่าดงดิบ มีพระอธิการปราบเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2350 ครั้นในเวลาต่อมาได้มีกษัตริย์หรือราชวงค์เมืองเขมร มีพระนามว่าพระเจ้ายุคนธร ได้เสด็จประพาสมาถึงที่วัดนี้และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า 'วัดเกาะแก้วเวฬุวัน' ตามสภาพพื้นที่ที่มีป่าไผ่ขึ้นอยู่หนาแน่น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2540 ก่อสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีแผ่นเล็ก พื้นปูหินอ่อน ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังทุกด้าน เป็นเรื่องพุทธประวัติ วาดโดยคุณนิตยา ศักดิ์เจริญและคณะ ใช้เวลาวาด 3 ปี อุโบสถประดิษฐานพระประธานหล่อขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ลักษณะเป็นอาคารทรงไทย ลักษณะโครงสร้างทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสี มีขนาดกว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นฝีมือช่างในท้องถิ่น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย มีขนาดกว้าง 18 เมตร ยาว 35 เมตร มีลักษณะโครงสร้างเสาล่างเป็นปูนต่อด้วยไม้เนื้อแข็ง เครื่องบนทำด้วยไม้เนื้อแข็งคุณภาพดี รูปทรงไทยหลังคามุงกระเบื้อง ใต้ถุนสูง พื้นไม้กระดานขัดมัน หอกลองและหอระฆังสร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 อ้างอิง เกาะแก้วเวฬุวัน
บริษัทวาอุวาอุ เป็นบริษัทโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเอกชนแรกที่ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ชั้นที่ 21 ของตึกอากาซากะ พาร์คในเขตมินาโตะ และมีศูนย์แพร่ภาพในเขตโคโต ,โตเกียว ชื่อของบริษัทฯ 'WOWOW' มาจากคำว่า 'World-Wide-Watching' ภาพรวม บริการ จวบจนถึงเดือนมีนาคม 2021 วาอุวาอุมีการให้บริการสื่อความบันเทิงทั้งหมด 5 ช่องทาง ได้แก่: WOWOW Prime ช่องหลักของบริษัทฯ มีการออกอากาศรายการบันเทิงทั่วไป WOWOW Live ออกอากาศแผร่ภาพกิจกรรมสด WOWOW Cinema ออกอากาศภาพยนตร์ญี่ปุ่นและตะวันตก WOWOW Plus ออกอากาศรายการดนตรีและกีฬา WOWOW 4K ออกอากาศเนื้อหาที่มีความละเอียด 4K ละครโทรทัศน์ นอกจากการนำภาพยนตร์ตะวันตกมาฉาย วาอุวาอุยังผลิตละครโทรทัศน์เพื่อออกอากาศในช่องของตนเองที่เรียกว่า 'วาอุ ออริจินอลดราม่า ' เช่น วันหยุดของคาซูมิ อาริมูระ, ปิดแฟ้มคดีโหด, และ เซ็นกาโมโนะ เป็นต้น ละครโทรทัศน์บางเรื่องอาจออกอากาศในชื่อของโพรเจกต์ ' กีฬา มีการออกอากาศกีฬาในประเภทต่าง ๆ เช่น เทนนิส, ฟุตบอล, และ กอล์ฟ ทางช่อง WOWOW Live อ้างอิง
วัดหม้อคำตวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดมี 2 ไร่ 2 งาน 53 ตารางวา วัดหม้อคำตวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2019 ในสมัยพระเจ้าติโลกราช แห่งราชวงศ์มังราย เดิมชื่อ วัดหมื่นตวงคำ หรือ วัดหมื่นคำตวง ตั้งชื่อตามฐานันดรศักดิ์ของผู้สร้างซึ่งมีฐานันดรศักดิ์เป็นยศหมื่น มีหน้าที่ตีทอง หลอมทอง ถวายแด่กษัตริย์ล้านนา ภายหลังเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดหม้อคำตวง' หมายถึง หม้อทองคำสำหรับตวงเงินตวงทอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2250 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีบันไดนาคปูนปั้นด้านหน้า ปูด้วยกระจกสีฟ้า วิหารศิลปะล้านนา หลังคาซดซ้อนชั้นลาดต่ำ หน้าบันประดับด้วยลายพรรณพฤกษาสีทอง เจดีย์ฐานทรงแปดเหลี่ยม ย่อเก็จ รองรับบัวถลาสามชั้น ถัดขึ้นไปเป็นองค์ระฆังขนาดเล็ก ถัดจากองค์ระฆังเป็นบัลลังก์สี่เหลี่ยม ปล้องไฉน ยกยอดฉัตรตามแบบล้านนา กุฏิสงฆ์ 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ 2 หลัง ศาลาสรงน้ำพระเจ้าทันใจ ศาลาราย ศาลาเป็นที่ตั้งสมาคมโหราศาสตร์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปนามว่า กิตติลาภมงคล สร้างด้วยอิฐถือปูน หน้าตักกว้างประมาณ 5 ศอก สูงประมาณ 8 ศอก ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในวิหาร และพระพุทธรูปทันใจ อ้างอิง หม้อคำตวง
ฤาษีภฤคุ หรือ ภฤคุ เป็นฤาษีในศาสนาฮินดู หนึ่งในเจ็ดสัปตฤษีผู้ยิ่งใหญ่ และหนึ่งในคณะประชาบดี (ผู้ช่วยสร้างเอกภพ) สร้างขึ้นมาโดยพระพรหม ภฤคุเป็นผู้ประพันธ์ ภฤคุสังหิตา งานเขียนดาราศาสตร์ฮินดู (ชโยติษ) ถือกันว่าภฤคุเป็น มนัสบุตร ('ผู้เกิดจากความคิด') ของพระพรหม รูปคำเวษณ์ของชื่อภฤคุ ภารควะ เป็นคำที่ใช้เรียกลูกศิษย์ของภฤคุ ในมนูสมฺริติระบุว่าภฤคุเป็นผู้อาศัยร่วมชาติเดียวกับพระมณู ปฐมาจารย์ของมนุษยชาติในคติฮินดู ภฤคุตั้งอาศรมอยู่ริมแม่น้ำสาขาหนึ่งของแม่น้ำทฤษัทวตี ใกล้กับเขาโทศี ในรัฐพรหมวรรต ที่ซึ่งปัจจุบันคือแถบพรมแดนรัฐหรยาณากับรัฐราชสถาน ในประเทศอินเดีย ภฤคุมีภรรยาสามนาง โดยมีหนึ่งในผู้สืบเชื้อสายคือ ชมทัคนิ บิดาของฤษีปรศุราม หนึ่งในอวตารของพระวิษณุ ตำนาน ในภควัทคีตา พระกฤษณะเคยกล่าวว่าในบรรดาฤษีทั้งปวง ฤาษีภฤคุเป็นตัวแทนของความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า การทดสอบความอดทนของตรีมูรติ ในภาควตปุราณะ หนึ่งในคัมภีร์ของลัทธิไวษณวะซึ่งบูชาพระวิษณุเป็นใหญ่ ระบุไว้ว่า ครั้นหนึ่ง บรรดาฤษีผู้ยิ่งใหญ่ได้มารวมตัวกันริมแม่น้ำสรัสวตีเพื่อเข้าร่วมในมหายัญบูชา สันตะและฤษีทั้งปวงไม่สามารถตัดสินได้ว่าในบรรดาเทพสูงสุดสามองค์ (ตรีมูรติ ได้แก่ พระพรหม พระศิวะ และพระวิษณุ) นั้น เทพองค์ใดยิ่งใหญ่ที่สุด และคู่ควรกับการถวายยัญ ('บูชายัญ') ที่ซึ่งเป็นประธานตา (Pradhanta; ยิ่งใหญ่สูงสุด) ในบรรดาเหล่าบรรดาสันตะและฤษีผู้ยิ่งใหญ่ ทั้งหมดได้ตัดสินใจให้ภฤคุเป็นผู้ทดสอบและตัดสินว่าเทพองค์ใดในสามองค์ยิ่งใหญ่ที่สุด มหาฤษีภฤคุเริ่มจากการเดินทางไปพบพระพรหม (บิดาของภฤคุ) ผู้ซึ่งกำลังท่องสวดพระเวทและใช้เวลาอยู่กับพระสรัสวตี พระมเหสี จึงไม่ได้สนใจภฤคุ ภฤคุโกรธมากและเริ่มก่นด่าพระพรหม พระพรหมจึงโมโห ภฤคุเลยรีบเดินทางต่อไปยังเขาไกรลาศเพื่อพบพระศิวะ ผู้ซี่งกำลังสนทนากับพระปารวตี พระมเหสี พระศิวะรำคาญและโกรธมากแต่ก็มีพระปารวตีคอยปรามไว้ ภฤคุจึงหนีออกมาและเดินทางต่อไปยังไวกูณฐ์ ที่ประทับของพระวิษณุ เมื่อไปถึง ปรากฏว่าพระวิษณุกำลังบรรทมอยู่บนอนันตนาคราช ภฤคุจึงเตะเข้าที่อกของพระวิษณุเพื่อปลุกให้ตื่นด้วยความโมโห พระวิษณุตื่นขึ้นจากบรรทม ทักทายฤษี และค่อย ๆ นวดเท้าของฤษีพร้อมทั้งถามอย่างห่วงใยว่าภฤคุเจ็บหรือไม่ที่เตะตนไปก่อนหน้า ขณะกำลังนวดเท้าให้ พระวิษณุทำลายตาที่สามซึ่งอยู่บนเท้าของภฤคุ อันเป็นตัวแทนของความเย่อหยิ่งยโสของฤษี ฤษีรับรู้ได้อย่างทรมานว่าตนได้พลั้งวางตนด้วยความยโสไป และได้ขอการอภัยจากพระวิษณุ พระวิษณุให้อภัย และในที่สุดฤษีภฤคุจึงประกาศให้พระวิษณุเป็นเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสามตรีมูรติ อ้างอิง บรรณานุกรม
วัดบึงทองหลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา อยู่บนเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา ปัจจุบันมี พระครูปลัดปรีชา ปภากโร เป็นเจ้าอาวาส วัดบึงทองหลาง เดิมชื่อ วัดปากบึงทองหลางเฒ่า แต่เดิมคงเป็นที่รกร้าง เป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีบ่อและสระน้ำขนาดใหญ่ มีต้นทองหลางขึ้นอยู่จำนวนมาก ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ทางทิศใต้ของบริเวณวัดในปัจจุบัน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามหลักฐานเอกสารบันทึกหนังสือจดหมายเหตุเรื่องเปิดรถไฟสายตะวันออกและสายเหนือและเสด็จพระราชดำเนินประพาสเมืองฉะเชิงเทราเมื่อปี ร.ศ. 126 ตามบันทึกหนังสือจดหมายเหตุ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงเสด็จพระราชดำเนินกลับด้วยเรือแจวมาตามลำคลองคลองนครเนื่องเขตและได้แวะพักขึ้นเสวยพระกระยาหารและพักแรมที่ท่าน้ำวัดบึงทองหลาง ก่อนเสด็จพระราชดำเนินกลับสู่พระนครตามบันทึกในยามรุ่ง เมื่อแรกสร้างวัดมีสิ่งปลูกสร้างได้แก่ กุฏิ 4 หลัง ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง และอุโบสถ 1 หลัง สร้างวัดโดยท่านพระยามหานุภาพ และท่านหลวงนรากรณ์ อนุรักษ์ และนางแตงกวย นรากรณ์อนุรักษ์ ภายหลังพุทธศาสนิกชนพร้อมด้วยคณะสงฆ์และเจ้าอาวาสวัดได้มีการร่วมกันพัฒนาสร้างอาคารกุฏิเป็นศาสนะสมบัติตามลำดับ จนวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 วัดบึงทองหลางได้รับเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง เมื่อ พ.ศ. 2539 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อบึงทอง และ รอยพระพุทธบาทจำลอง ด้านการศึกษาทางวัดมีการเปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม และจัดให้มีการอบรมนักเรียนในเขตของวัดและเขตหนองจอกทุกวันศุกร์ มีการส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล วัดยังมีการอนุรักษ์พันธุ์ปลาน้ำจืดมากมายหลายชนิด ได้แก่ปลาตะเพียนทอง ปลาสวายตัวขนาดใหญ่ เป็นต้น รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการใย พ.ศ. 2430 พระกัลยาณคุณาภรณ์ พ.ศ. 2470 พระครูนิสิต พ.ศ. 2511 พระครูมงคลธรรมวิจารณ์ พ.ศ. 2518 พระครูวาปีสารคุณ พ.ศ. 2543 พระครูปลัดปรีชา ปภากโร พ.ศ.2567-ปัจจุบัน อ้างอิง บึงทองหลาง
วัดดับภัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดดับภัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2120 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2525 ชื่อเดิมคือ วัดอภัย หรือ วัดตุงกระด้าง ตามตำนานเล่าว่า เมื่อพญาอภัย ได้ล้มป่วยจึงมีการรักษาด้วยวิธีการต่าง ๆ อย่างไรก็ไม่ทุเลา จึงได้ตั้งจิตอธิษฐานต่อหน้าพระพักตร์ พระเจ้าดับภัย ขอให้อาการป่วยทุเลาลงซึ่งปรากฏว่าอาการเจ็บป่วยก็หายไปโดยฉับพลัน หลังจากนั้นพญาอภัย จึงได้ให้ลูกหลานและบริวารตั้งบ้านเรือนใกล้ ๆ บริเวณแห่งนี้และบูรณปฏิสังขรณ์พร้อมกับเรียกชื่อวัดว่า 'วัดดับภัย' พร้อมกับอัญเชิญพระดับภัยมาประดิษฐานที่วัดแห่งนี้ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หน้าบันประดับด้วยลายปูนปั้นพรรณพฤกษา ภายในพระวิหารประดิษฐานพระเจ้าดับภัย อุโบสถศิลปะล้านนาหน้าบันประดับด้วยปูนปั้นพรรณพฤกษาและดอกบัวบนกระจกสีฟ้า ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย และเจดีย์ศิลปะล้านนาตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมถัดขึ้นไปเป็นชั้นมาลัยเถาแปดเหลี่ยมซ้อนกันสามชั้น เหนือขึ้นไปจากนี้หุ้มด้วยทองจังโก ภายในวัดยังมีบ่อน้ำอยู่หน้าวิหาร เชื่อว่าเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ สมัยเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ อ้างอิง ดับภัย
วัดม่อนทรายนอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลวงใต้ อำเภองาว จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 88 ตารางวา วัดม่อนทรายนอน หรือ วัดดอย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2386 ในสมัยพระยาน้อยอินท์ เจ้าผู้ปกครองนครลำปาง ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ชื่อของวัดมาจากชื่ดอยม่อนทรายนอน ซึ่งมีตำนานเล่าว่าอดีตของพระพุทธเจ้าที่เสวยพระชาติเป็นทรายคำหรือเนื้อทราย เมื่อนายพรานออกป่าล่าสัตว์และได้พบทรายคำจึงไล่ล่า ทรายคำได้วิ่งหนีโดยได้คาบมะม่วงลูกหนึ่งไว้ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจึงได้หยุดนอนพักและได้คายมะม่วงลูกนั้นไว้บนม่อนดอยลูกหนึ่ง ซึ่งต่อมาม่อนดอยลูกนั้นจะได้ชื่อว่า ม่อนทรายนอน และมะม่วงลูกนั้นได้เจริญงอกงามกลายเป็นต้นใหญ่ วัดประดิษฐานองค์พระธาตุม่อนทรายนอน ในวันที่ 17 เมษายน ของทุกปีจะมีประเพณีตานตุงซาววา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 อาคารเสนาสนะประกอบด้วย กุฏิ วิหารทรงล้านนาแบบเปิดข้าง ต่อมาได้สร้างวิหารหลังใหม่ขึ้นแทนวิหารหลังเก่าในปี พ.ศ. 2539 และศาลาอเนกประสงค์ ปูชนีย์วัตถุมีพระพุทธรูปทองเหลือง พระเจ้าทันใจ และเจดีย์บรรจุพระเกศาของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า รายนามเจ้าอาวาส พระน้อยสจจญาโณ พระส่วยละ พระสุนทร พระน้อย พระครูสถิตธรรมพิทักษ์ (มานะ ฐานรโต) อ้างอิง ม่อนทรายนอน
ซ้าย: อัษฏางคประณามะ (ประณามะแปดองค์) และ ขวา: ปัญจางคประณามะ (ประณามะห้าองค์) ประณามะ (สันสกฤต: ปรณาม, ; 'การเคารพ, หมอบกราบ, โค้งคำนับ') เป็นรูปแบบการแสดงความเคารพแก่บุคคลหรือสิ่งใด ๆ ที่ปรากฏในธรรมเนียมของอินเดียและศาสนาฮินดู ปรณามยังใช้ในการขอโทษเมื่อเท้าของบุคคลหนึ่งเผลอแตะหนังสือหรืองานเขียน (ซึ่งในบางธรรมเนียมถือว่าเป็นปางแสดงของพระสรัสวตี) หรือเงินทอง (ซึ่งในบางธรรมเนียมถือว่าเป็นปางแสดงของพระลักษมี) บุคคลนั้นจะใช้การนำมือแตะที่สิ่งของนั้น จากนั้นนำมือกลับมาแตะที่หน้าผากตนเอง ถือเป็นการปรณามที่ใช้แสดงการขอโทษ ปรณาม มาจาก ปร (प्र แปลว่า ไปข้างหน้า หรือ มากยิ่ง) กับ อาณม (आनम แปลว่า การยืดหรือดัด) รวมกันจึงแปลว่าการโค้งคำนับไปข้างหน้า รูปแบบ ปรณามสามารถแบ่งออกเป็นชนิดย่อย ซึ่งมีรูปแบบการปฏิบัติที่ต่างกัน อัษฏางค์ (สันสกฤต: अष्टाङ्ग, แปดองค์) - เคารพโดยใช้ อุระ (อก), ศิระ (ศีรษะ), ทฤษฏี (ตา), มานะ (จิตแน่วแน่), วจนะ (คำพูด), ปาทะ (เท้า), กร (มือ), ชนุ (เช่า) แตะบนพื้น ษษฏางค์ (สันสกฤต: षष्ठाङ्ग, หกองค์) – เคารพโดยใช้ นิ้วเท้า, เข่า, มือ, คาง, จมูก และกระหม่อม แตะบนพื้น ปัญจางค์ (สันสกฤต: पञ्चाङ्ग, ห้าองค์) – เคารพโดยใช้ เข่า, อก, คาง, กระหม่อม, และ หน้าผาก แตะบนพื้น ทัณฑวัต (สันสกฤต: दण्डवत्) – โค้งหน้าผากลงแตะศีรษะ นมัสการ (สันสกฤต: नमस्कार) – พนมมือและโค้ง เหมือนการไหว้ อภินันทน์ (สันสกฤต: अभिनन्दन, แสดงความยินดี) – พนมมือติดหน้าอกและโค้ง อ้างอิง
คัตสึโดชาชิง หรือบางครั้งเรียกว่า ชิ้นส่วนมัตสึโมโตะ เป็นฟิล์มสตริปภาพเคลื่อนไหวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผลงานอนิเมะญี่ปุ่นที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบ โดยไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างผลงาน หลักฐานบ่งชี้ว่าสร้างขึ้นก่อน ค.ศ. 1912 ดังนั้นฟิล์มสตริปชิ้นนี้อาจมีมาก่อนการจัดแสดงภาพยนตร์การ์ตูนของตะวันตกในญี่ปุ่น โดยมีการค้นพบ คัตสึโดชาชิง ในชุดสะสมภาพยนตร์และเครื่องฉายในเกียวโตเมื่อ ค.ศ. 2005 คัตสึโดชาชิง ประกอบด้วยชุดของภาพการ์ตูนบนแถบเซลลูลอยด์ห้าสิบเฟรม มีความยาวสามวินาทีที่สิบหกเฟรมต่อวินาที ฟิล์มสตริปแสดงเด็กชายในชุดกะลาสีเขียนตัวอักษรคันจิ '' (katsudō shashin, 'ภาพเคลื่อนไหว') จากขวาไปซ้าย จากนั้นหมุนตัวมาทางผู้ชม ถอดหมวก แล้วคำนับ คัตสึโดชาชิง เป็นชื่อชั่วคราว ด้วยไม่ทราบชื่อที่แท้จริง งานชิ้นนี้มีความแตกต่างกับแอนิเมชันดั้งเดิมตรงที่เฟรมไม่ได้ผลิตด้วยวิธีการบันทึกภาพ แต่ใช้การพิมพ์ฉลุฟิล์ม โดยใช้ คัปปะ-บัง ซึ่งเป็นอุปกรณ์สำหรับพิมพ์ฉลุสไลด์โคมไฟวิเศษ ภาพเป็นสีแดงและดำบนแถบภาพยนตร์ขนาด 35 มม. โดยส่วนท้ายยึดติดกันเพื่อการเล่นที่ต่อเนื่อง (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: มะเร็งท่อน้ำดี – สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด – เรนอินบลัดที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
วัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์ เดิมชื่อวัดบ้านศาลา ตั้งอยู่ที่บ้านศาลา ตำบลโคกตาล อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ วัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2550 การประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 24/2559 เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 มีมติให้เปลี่ยนชื่อวัดบ้านศาลาเป็น “วัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์' เนื่องจากชื่อซ้ำกับวัดบ้านศาลา อำเภอขุขันธ์ ทำให้การติดต่อสื่อสารผิดพลาด และเป็นชื่อที่ประชาชนรู้จักเรียกขานมาเป็นระยะเวลายาวนาน บริเวณวัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์ ปรากฏรอยพระบาทข้างขวาขนาดใหญ่ในเนื้อหินทรายค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2525 มีความลึก 5 ซม. ยาว 1.47 ม. กว้าง 57 ซม. ที่กลางพระบาทเป็นรูปตราธรรมจักร รอยพระบาทภูสิงห์มีลักษณะตามธรรมชาติของการเหยียบยุบลงไปในเนินหินคล้ายการกดเท้าย่ำตมเรียบเสมอกันทั้งฝ่าพระบาท ไม่ได้เกิดจากการแกะสลักลงไปในเนินหิน ในปี พ.ศ. 2535 กรมศิลปากรนครราชสีมาได้ทำการตรวจสอบรอยพระพุทธบาทนี้ กรมศิลปากรสันนิษฐานว่าน่ามีอายุประมาณ 1,200–1,400 ปี อยู่ในช่วงสมัยทวารวดี บริเวณใกล้เคียงรอยพระพุทธบาทมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ บรรยากาศโดยรอบวัดเงียบสงบ อยู่ท่ามกลางธรรมชาติป่าไม้เบญจพรรณใกล้กับเทือกเขาพนมดงรักชายแดนไทย - กัมพูชา อ้างอิง รอยพระพุทธบาทภูสิงห์
วัดเสม็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ทั้งหมด 31 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา วัดเสม็ดมีผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา คือ นางไท ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ วันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2402 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 ยาว 28 เมตร อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2421 ในสมัยที่สมภารจั่นเป็นเจ้าอาวาส ช่างผู้สร้าง คือ หลวงปลัดชู กว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา รอบอาคารมีพาไล หน้าบันประดับปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง การปลงกรรมฐานของพระภิกษุด้วยวิธีพิจารณาอสุภ 10 หรือการทำกรรมฐานด้วยการพิจารณาร่างกายซากศพที่ถูกสัตว์ยื้อแย่งกัดกิน และมีภาพเทวดา พญาครุฑ พญานาค พญายักษ์ พญาวานร ภาพพระอรหันตสาวกซึ่งสูงด้วยญาณสมาบัติ ภาพทวยเทพร่ายรำแสดงความยินดีในชัยชนะของพระพุทธเจ้าต่อพญามาร ภาพของชาวตะวันตก ปรากฏรูปทหารขี่ม้า และเรือกลไฟแบบฝรั่ง สำหรับการใช้สีและเส้นค่อนข้างน้อย สีที่ใช้ก็อยู่ในกลุ่มสีค่อนข้างหม่น เช่น น้ำตาล เทา เป็นต้น วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2480 ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2521 กุฏิ กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2510 และหอระฆัง กว้าง 6 เมตร สูง 10 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2500 อ้างอิง เสม็ด
วัดหนองโพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองโพ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 71 ไร่ 15.6 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง ปัจจุบัน พระครูนิปุณพัฒนพงศ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดหนองโพ เดิมเป็นวัดร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2374 มีต้นโพธิ์ใหญ่อยู่ต้นหนึ่งกิ่งก้านกระจายออกไป 7 กิ่ง ชาวบ้านจึงเรียกนามว่า วัดสมโภชโพธิ์กระจาย ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดหนองโพ' ให้ตรงตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2458 ภายในวัดมีโรงเรียนประถมศึกษาในวัด 1 แห่ง มีเกจิอาจารย์ คือ พระครูนิวาสธรรมขันธ์ (หลวงพ่อเดิม) เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 5 โดยเฉพาะวัตถุมงคลของท่าน คือ มีดหมอหรือมีดด้ามงา ซึ่งสมัยนี้ เรียกกันใหม่ว่ามีดเทพศาสตรา วัดหนองโพได้สร้างมณฑปที่ประดิษฐานรูปหล่อโลหะของหลวงพ่อพระรูปเหมือนหลวงพ่อเดิมขนาดเท่าองค์จริง มีจัดงานทำบุญประจำปีปิดทอง ไหว้พระรูปเหมือนหลวงพ่อเดิม ในวันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี ภายในวัดหนองโพมีอุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ และกุฏิ จำนวน 7 หลัง ยังมี พิพิธภัณฑ์หลวงพ่อเดิม นำเสนอนิทรรศการเรื่องราวของหลวงพ่อเดิม การจัดแสดงโบราณวัตถุที่พบ ในบริเวณบ้านหนองโพ อายุราว 4,000–8,000 ปีก่อน และการตั้งถิ่นฐานของชาวหนองโพ คัมภีร์ที่ได้รับการจารึกไว้ในสมุดไทยดำ สมุดฝรั่ง ทั้งที่เป็นคัมภีร์วรรณคดี ตำราเรียนการปกครอง พระพุทธศาสนา และกฎหมายฉบับราษฎร์ อ้างอิง หนองโพ
วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี ดำเนินการจัดสร้างโดยพระเทพโพธิวิเทศ (วีระยุทธ์ วีรยุทโธ) หัวหน้าพระธรรมทูตสายประเทศอินเดีย-เนปาล เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เพื่อเป็นพุทธานุสรณ์สถานแห่งการฉลองพุทธชยันตี 2,600 ปี แห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า และเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี ขออนญาตให้สร้างวัดโดยนายเอนก จงเสถียร ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560 เมื่อสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้วจะประกอบด้วย สังเวชนียสถาน 4 ตำบล และพุทธสถานที่สำคัญอื่น ๆ เขตธรรมาวาสประกอบด้วย หอวิปัสสนา หอปริยัติ หอพระไตรปิฎก หอประชุม หอพักผู้ปฏิบัติธรรม หมู่กุฏิกรรมฐาน ฯลฯ เขตสังฆาวาส ประกอบด้วย หอพักพระธรรมทูตสงฆ์นานาชาติ หอฉันอาคันตุกภัตร-คมิกภัตร หอพักพระอาคันตุกะ และผู้ติดตาม อาคารรับรองพระมหาเถระ ฯลฯ มีพิธียยกยอดพระมหาเจดีย์พุทธคยา เมื่อ พ.ศ. 2561 พระมหาเจดีย์จะเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เฉพาะยอดเจดีย์มีความสูง 71 เซนติเมตร แกะสลักจากหินทรายจากเมืองจูนนาห์ ประเทศอินเดีย โดยนายช่างชาวพาราณสี อ้างอิง สุวรรณภูมิพุทธชยันตี
วัดหนองหมู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 18 ไร่เศษ วัดหนองหมูเริ่มสร้างวัดด้วยเหตุที่บริเวณนั้นไม่มีวัด วัดที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ วัดสระสี่มุม ซึ่งชาวบ้านเดินทางไปด้วยความยากลำบากและมีระยะทางไกล ดังนั้นสมัยหลวงพ่อชุบ (เขียว) สุทิจิโต ชาวบ้านหนองหมูและหนองเทียม ได้ร่วมกันสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นที่หมู่บ้านหนองหมู หมู่ที่ 5 โดยมี นายนิพนชัยและนางเพ็ญศรี สระทองหน ได้บริจาคที่ดิน จำนวน 6 ไร่ นายปานและนางพูน สระทองหน ได้บริจาคที่ดิน จำนวน 1 ไร่ จนเมื่อ พ.ศ. 2540 นายสยาม ศรีสันต์ ได้ขออนุญาตสร้างวัด มหาเถรสมาคมประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า 'วัดหนองหมู' เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2544 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 โดยมีพระเอียง กิตฺตปาโล เป็นเจ้าอาวาสเมื่อแรกตั้งวัด ต่อมามี พระอธิการทอง ปญฺญาวุฑฺโฒ เป็นเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูสมุห์ สุรชัย สุรชโย รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการเอียง กิตฺติปาโล พ.ศ. 2544–2547 พระอธิการทอง ปญฺญาวุฑฺโฒ พ.ศ. 2547–2555 พระอธิการสมบูรณ์ ปุญฺญาญฺโม พ.ศ. 2555–2556 พระครูสมุห์ สุรชัย สุรชโย พ.ศ. 2556– อ้างอิง หนองหมู
ซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์ เป็นจักรพรรดิ (ซาร์) แห่งจักรวรรดิบัลแกเรียตั้งแต่ ค.ศ. 1331–1371 วันเสด็จพระราชสมภพของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด โดยทราบเพียงวันสวรรคตซึ่งตรงกับวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1371 ช่วงระยะเวลาการครองราชสมบัติที่ยาวนานของพระองค์เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านที่สำคัญของประวัติศาสตร์บัลแกเรียในยุคกลาง ซึ่งพระองค์ทรงต้องจัดการกับปัญหาภายในและภัยคุกคามจากภายนอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากจักรวรรดิไบแซนไทน์และจักรวรรดิเซอร์เบีย ซึ่งเป็นดินแดนเพื่อนบ้านของบัลแกเรีย นอกจากนี้พระองค์ยังทรงมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจ ศิลปะและการศาสนาของบัลแกเรียอีกด้วย อย่างไรก็ตามในช่วงหลัง ซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์ทรงไม่สามารถรับมือกับปัญหาหลายอย่างที่เกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภัยจากกาฬมรณะ การรุกรานของจักรวรรดิออตโตมันและการรุกรานบริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโดยราชอาณาจักรฮังการี การเผชิญหน้าอย่างไร้ผลกับปัญหาเหล่านี้ พระองค์ได้ทรงแบ่งดินแดนให้พระราชโอรส 2 พระองค์ ซึ่งนำไปสู่ความอ่อนแอและการแบ่งแยกของจักรวรรดิบัลแกเรีย พร้อมกับการเผชิญหน้ากับขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมัน ซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์อภิเษกสมรสครั้งแรกกับซารีนาแตออดอราแห่งวอเลเคีย พระธิดาของบาซารับที่ 1 แห่งวอเลเคีย มีพระโอรสธิดาหลายพระองค์ ซึ่งรวมถึงซาร์อีวัน สรัตซีมีร์ ซึ่งเป็นซาร์แห่งบัลแกเรียในวีดินระหว่างปี ค.ศ. 1356–1397 เจ้าชายมีคาอิล อาแซนที่ 4 และเจ้าชายอีวัน อาแซนที่ 4 (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: คัตสึโดชาชิง – มะเร็งท่อน้ำดี – สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ