bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
โนนคูณ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ แยกออกจากอำเภอกันทรารมย์ เมื่อปี พ.ศ. 2520 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ ในปี พ.ศ. 2531 ประวัติ อำเภอโนนคูณแยกออกจากอำเภอกันทรารมย์ เป็น กิ่งอำเภอโนนคูณ เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2520 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531 ภูมิศาสตร์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโนนคูณมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกันทรารมย์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสำโรง (จังหวัดอุบลราชธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม (จังหวัดอุบลราชธานี) และอำเภอเบญจลักษ์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอน้ำเกลี้ยง ภูมิประเทศ อำเภอโนนคูณมีสภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูง แห้งแล้ง ดินเป็นดินร่วนปนทราย ไม่สามารถเก็บกักน้ำได้ ทรัพยากรป่าไม้เหลือน้อย มีลำห้วยขะยุงไหลผ่านทางด้านทิศตะวันตกของพื้นที่ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโนนคูณแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. โนนค้อ (Non Kho) 20 หมู่บ้าน 2. บก (Bok) 17 หมู่บ้าน 3. โพธิ์ (Pho) 13 หมู่บ้าน 4. หนองกุง (Nong Kung) 18 หมู่บ้าน 5. เหล่ากวาง (Lao Kwang) 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโนนคูณประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลโนนค้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนค้อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่ากวาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่ากวางทั้งตำบล สาธารณสุข ประกอบด้วยสถานพยาบาลของรัฐ 8 แห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลโนนค้อ รับผิดชอบ 5 หมู่บ้าน ตำบลโนนค้อ(ม.1,5,11,13,18) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองมะเกลือ รับผิดชอบ 8 หมู่บ้าน ตำบลโนนค้อ(ม.3,4,6,8,10,12,15,17) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลเหล่าเสน รับผิดชอบ 9 หมู่บ้าน ตำบลบก(ม.2,3,4,5,7,10,12,13,17) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหัวเหล่า รับผิดชอบ 8 หมู่บ้าน ตำบลบก(ม.1,6,8,9,11,14,15,16) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลทุ่งรวงทอง รับผิดชอบ 13 หมู่บ้าน ตำบลโพธิ์ทั้งตำบล โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองกุง รับผิดชอบ 9 หมู่บ้าน ตำบลหนองกุง (ม.1,2,3,4,5,10,12,14,16) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลโคกสะอาด รับผิดชอบ 9 หมู่บ้าน ตำบลหนองกุง (ม.6,7,8,9,11,13,15,17,18) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหยอด รับผิดชอบ 12 หมู่บ้าน ตำบลเหล่ากวางทั้งตำบล อ้างอิง โนนคูณ
วังหิน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของจังหวัด ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม เป็นอำเภอที่มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ซึ่งเป็นถนนสายสำคัญของจังหวัดศรีสะเกษผ่าน ประวัติ อำเภอวังหิน จัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2530 ประกอบด้วยตำบลบุสูง ตำบลดวนใหญ่ ตำบลบ่อแก้ว ตำบลศรีสำราญ และตำบลธาตุ และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2536 ที่มาของชื่ออำเภอวังหิน ได้ชื่อมาจากวังน้ำว่า “วังหิน” เดิมอำเภอวังหินนั้น ขึ้นอยู่กับการปกครองของอำเภอเมืองศรีสะเกษ ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังหิน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๓๐ โดยอำเภอวังหินแยกการปกครองจากอำเภอเมืองศรีสะเกษ โดยตั้งชื่อตามห้วงน้ำใกล้ที่ตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของห้วยคล้าเรียกว่า “วังหิน” ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอวังหินตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภออุทุมพรพิสัยและอำเภอเมืองศรีสะเกษ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองศรีสะเกษและอำเภอพยุห์ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอไพรบึงและอำเภอขุขันธ์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปรางค์กู่และอำเภออุทุมพรพิสัย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอวังหินแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 126 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. บุสูง (Bu Sung) 22 หมู่บ้าน 5. ศรีสำราญ (Si Samran) 13 หมู่บ้าน 2. ธาตุ (That) 16 หมู่บ้าน 6. ทุ่งสว่าง (Thung Sawang) 15 หมู่บ้าน 3. ดวนใหญ่ (Duan Yai) 18 หมู่บ้าน 7. วังหิน (Wang Hin) 11 หมู่บ้าน 4. บ่อแก้ว (Bo Kaeo) 19 หมู่บ้าน 8. โพนยาง (Phon Yang) 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอวังหินประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบุสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุสูงทั้งตำบล เทศบาลตำบลวังหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังหินทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลธาตุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธาตุทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดวนใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดวนใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อแก้วทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศรีสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสำราญทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งสว่างทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโพนยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนยางทั้งตำบล วังหิน
โคกเจริญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดลพบุรี ยกฐานะจากกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2536 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโคกเจริญตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอไพศาลี (จังหวัดนครสวรรค์) และอำเภอวิเชียรบุรี (จังหวัดเพชรบูรณ์) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีเทพ (จังหวัดเพชรบูรณ์) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอชัยบาดาล อำเภอสระโบสถ์ และอำเภอหนองม่วง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองม่วง และอำเภอไพศาลี (จังหวัดนครสวรรค์) ประวัติศาสตร์ วันที่ 12 มีนาคม 2530 แยกพื้นที่ตำบลโคกเจริญ ตำบลยางราก ตำบลหนองมะค่า และตำบลวังทอง อำเภอโคกสำโรง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโคกเจริญ ขึ้นกับอำเภอโคกสำโรง วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 โอนพื้นที่หมู่ 4,7 บ้านโคกแสมสาร และหมู่ 13 บ้านใหม่ศรีอุบล (ในขณะนั้น) ของตำบลมหาโพธิ อำเภอสระโบสถ์ ไปขึ้นกับตำบลโคกเจริญ กิ่งอำเภอโคกเจริญ อำเภอโคกสำโรง วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2533 กำหนดเขตตำบลโคกเจริญ กิ่งอำเภอโคกเจริญ อำเภอโคกสำโรง ให้มีเขตการปกครองรวม 15 หมู่บ้าน วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 ตั้งตำบลโคกแสมสาร แยกออกจากตำบลโคกเจริญ และตำบลวังทอง วันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ยกฐานะกิ่งอำเภอโคกเจริญ อำเภอโคกสำโรง เป็น อำเภอโคกเจริญ วันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 นายเชษฐพงษ์ ศรีแสงไทยสุข นายกองค์การบริหารส่วนตำบลโคกแสมสาร อ.โคกเจริญ จ.ลพบุรี เสียชีวิตขณะเล่นฟุตบอล การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโคกเจริญแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. โคกเจริญ (Khok Charoen) 12 หมู่บ้าน 2. ยางราก (Yang Rak) 12 หมู่บ้าน 3. หนองมะค่า (Nong Makha) 12 หมู่บ้าน 4. วังทอง (Wang Thong) 9 หมู่บ้าน 5. โคกแสมสาร (Khok Samae San) 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโคกเจริญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลโคกเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกเจริญทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลยางราก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางรากทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองมะค่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองมะค่าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโคกแสมสาร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกแสมสารทั้งตำบล อ้างอิง โคกเจริญ
สระโบสถ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดลพบุรี เคยเป็นชื่อเดิมของอำเภอโคกสำโรง ก่อนที่จะเปลี่ยนในปี 2460 ประวัติ ท้องที่อำเภอสระโบสถ์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคกสำโรง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองอำเภอโคกสำโรง ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสระโบสถ์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2524 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอสระโบสถ์ อำเภอโคกสำโรง ขึ้นเป็น อำเภอสระโบสถ์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2530 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม ปีเดียวกัน วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2516 จัดตั้งสุขาภิบาลสระโบสถ์ ในท้องที่บางส่วนของตำบลสระโบสถ์ (ขณะนั้นอยู่ในท้องที่อำเภอโคกสำโรง) วันที่ 9 มิถุนายน 2524 แยกพื้นที่ตำบลสระโบสถ์ ตำบลมหาโพธิ และตำบลทุ่งท่าช้าง อำเภอโคกสำโรง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสระโบสถ์ ขึ้นการปกครองกับอำเภอโคกสำโรง และโอนสุขาภิบาลสระโบสถ์ มาขึ้นกับกิ่งอำเภอสระโบสถ์ อำเภอโคกสำโรง วันที่ 30 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลห้วยใหญ่ แยกออกจากตำบลทุ่งท่าช้าง และตำบลสระโบสถ์ วันที่ 21 ตุลาคม 2528 ตั้งตำบลนิยมชัย แยกออกจากตำบลสระโบสถ์ วันที่ 31 ธันวาคม 2530 ยกฐานะกิ่งอำเภอสระโบสถ์ อำเภอโคกสำโรง เป็น อำเภอสระโบสถ์ วันที่ 10 พฤศจิกายน 2532 โอนพื้นที่หมู่ 4,7 บ้านโคกแสมสาร และหมู่ 13 บ้านใหม่ศรีอุบล (ในขณะนั้น) ของตำบลมหาโพธิ อำเภอสระโบสถ์ ไปขึ้นกับตำบลโคกเจริญ กิ่งอำเภอโคกเจริญ อำเภอโคกสำโรง วันที่ 4 ตุลาคม 2533 กำหนดเขตตำบลมหาโพธิ อำเภอสระโบสถ์ ให้เหลือการปกครอง 10 หมู่บ้าน โดยตัดหมู่ที่ 4,7 บ้านโคกแสมสาร และหมู่ 13 บ้านใหม่ศรีอุบล เดิมที่โอนไปขึ้นกับกิ่งอำเภอโคกเจริญ อำเภอโคกสำโรง วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลสระโบสถ์ เป็นเทศบาลตำบลสระโบสถ์ ด้วยผลของกฎหมาย วันที่ 9 กรกฎาคม 2547 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลสระโบสถ์ รวมกับเทศบาลตำบลสระโบสถ์ อำเภอสระโบสถ์ จังหวัดลพบุรี วันที่ 15 กันยายน 2547 ยุบสภาตำบลห้วยใหญ่ รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งท่าช้าง อำเภอสระโบสถ์ จังหวัดลพบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอสระโบสถ์ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโคกเจริญ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชัยบาดาล ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโคกสำโรง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองม่วง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอสระโบสถ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. สระโบสถ์ 12 หมู่บ้าน 2. มหาโพธิ 10 หมู่บ้าน 3. ทุ่งท่าช้าง 5 หมู่บ้าน 4. ห้วยใหญ่ 7 หมู่บ้าน 5. นิยมชัย 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอสระโบสถ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลสระโบสถ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระโบสถ์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลมหาโพธิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมหาโพธิทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งท่าช้างและตำบลห้วยใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนิยมชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิยมชัยทั้งตำบล อ้างอิง สระโบสถ์
ห้วยเม็ก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอสหัสขันธ์ (ตำบลคำใหญ่ และตำบลพิมูล) และอำเภอยางตลาด (ตำบลห้วยเม็ก ตำบลบึงนาเรียง และตำบลกุดโดน) ก่อนที่จะย้ายบ้านคำใหญ่ และบ้านพิมูลมาขึ้นกับอำเภอยางตลาดในปี พ.ศ. 2479 ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอยางตลาดในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2513 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 12 เมษายน 2520 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอห้วยเม็กมีพื้นที่ประมาณ ๑๐.๓๘ ตารางกิโลเมตร อำเภอห้วยเม็กตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าคันโทและอำเภอหนองกุงศรี ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอยางตลาด ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอยางตลาด ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชื่นชม (จังหวัดมหาสารคาม) และอำเภอกระนวน (จังหวัดขอนแก่น) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอห้วยเม็กแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 84 หมู่บ้าน 1. 6. 7 หมู่บ้าน 2. 7. 9 หมู่บ้าน 3. 8. 7 หมู่บ้าน 4. 9. 6 หมู่บ้าน 5. 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอห้วยเม็กประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลคำใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคำใหญ่ เทศบาลตำบลห้วยเม็ก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลห้วยเม็ก เทศบาลตำบลท่าลาดดงยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยเม็ก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลห้วยเม็ก) เทศบาลตำบลคำเหมือดแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำเหมือดแก้วทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำใหญ่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลคำใหญ่) องค์การบริหารส่วนตำบลกุดโดน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดโดนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงนาเรียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงนาเรียงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหัวหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวหินทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพิมูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิมูลทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสะอาดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทรายทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายทองทั้งตำบล ประชากร ประชากร จากการสำรวจเมื่อสิ้นเดือน เมษายน 2556 ในเขตเทศบาลตำบลห้วยเม็กมีประชากรทั้งสิ้น 5,825 คน แบ่งเป็นชาย 2,851 คน แบ่งเป็นหญิง 2,972 คน + จำนวนประชากรตามหมู่บ้านในเขตเทศบาลตำบลห้วยเม็ก (ข้อมูลเดือนเมษายน พ.ศ. 2565) ลำดับ ชุมชน/หมู่บ้าน จำนวนประชากรชาย จำนวนประชากรหญิง รวม จำนวนครัวเรือน 1 บ้านห้วยเม็ก 348 373 721 317 2 บ้านพานสุวรรณ 260 260 520 206 3 บ้านหน่อคำ 462 454 916 327 4 บ้านพิทักษ์พัฒนา 380 347 727 263 7 บ้านพนมทอง 253 262 515 202 10 บ้านจันทร์ส่องหล้า 249 246 495 212 11 บ้านห้วยเม็ก 298 210 508 217 13 บ้านห้วยเม็ก 298 307 605 232 14 บ้านรุ่งอรุณ 198 240 438 162 15 บ้านธาราตู 203 195 398 175 รวม 2,849 2,894 5,743 2,563 โครงสร้างพื้นฐาน สาธารณสุข โรงพยาลาลห้วยเม็ก การศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 2 โรงเรียนห้วยเม็กราษฎร์นุกูล วิทยาลัยเทคโนโลยีไตรชุมพล อ้างอิง ห้วยมเก
ภูพาน เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอกุดบาก และอำเภอเมืองสกลนคร มีชื่ออำเภอตามทิวเขาภูพานซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอภูพาน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกุดบากและอำเภอเมืองสกลนคร ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนครและอำเภอเต่างอย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนาคู อำเภอห้วยผึ้ง และอำเภอสมเด็จ (จังหวัดกาฬสินธุ์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสมเด็จ อำเภอคำม่วง (จังหวัดกาฬสินธุ์) และอำเภอกุดบาก และตำบลหลุบเลา ประวัติ พื้นที่เดิมอยู่ในเขตอำเภอเมืองสกลนคร ปี พ.ศ. 2506 พื้นที่ได้ย้ายขึ้นการปกครองกับทางอำเภอกุดบาก ต่อมานายอำนวย ยอดเพชร ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลโคกภู ตำบลสร้างค้อ ตำบลหลุบเลา มีพื้นที่รวม 439.5 ตารางกิโลเมตร 35 หมู่บ้าน ประชากร 30,602 คน 7,368 ครัวเรือน พื้นที่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติถึง 3 แห่ง คือ อุทยานแห่งชาติภูผาเหล็ก อุทยานแห่งชาติภูผายล อุทยานแห่งชาติภูพาน ซึ่งมีการคมนาคมยากลำบาก เกิดอุปสรรคในการปกครอง การพัฒนา การป้องกันรักษาความสงบ จึงเสนอตั้งกิ่งอำเภอขึ้น โดยวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 จะรวม 3 ตำบลเป็น กิ่งอำเภอภูพาน เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการวันที่ 30 เมษายน ขณะจัดตั้งกิ่งอำเภอได้ 2 ปี ตำบลกกปลาซิว อำเภอเมืองสกลนคร แจ้งว่าประชาชนติดต่อราชการกับกิ่งอำเภอภูพานที่มีระยะทางเพียง 10 กิโลเมตร สะดวกกว่าติดต่อกับอำเภอต้นสังกัดที่ต้องเดินทางถึง 43 กิโลเมตร จึงโอนพื้นที่ ตำบลกกปลาซิวเข้ามาเป็นตำบลลำดับที่ 4 ต่อมามีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูพาน ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2540 โดยมีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอ 3 ปี 168 วัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอภูพาน แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 66 หมู่บ้าน สร้างค้อ| 23 หมู่บ้าน หลุบเลา 15 หมู่บ้าน โคกภู 18 หมู่บ้าน กกปลาซิว 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอภูพานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลโคกภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกภูทั้งตำบล เทศบาลตำบลสร้างค้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสร้างค้อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหลุบเลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหลุบเลาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกกปลาซิว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกกปลาซิวทั้งตำบล อ้างอิง ภูพาน 1/2/2550(18)
การ์ดอินเทอร์เฟซเครือข่าย IBM ภาวะถ่ายโอนแบบไม่ประสานเวลา หรือ เอทีเอ็ม เป็นเครือข่ายสื่อสาร ที่ใช้โพรโทคอลชื่อเดียวกันคือ ATM เป็นมาตรฐานการส่งข้อมูลความเร็วสูง โดย ATM ถูกพัฒนามาเพื่อให้ใช้กับงานที่มีลักษณะ ข้อมูลหลายรูปแบบและต้องการความเร็วในการส่งข้อมูลสูงมากๆ มีความเร็วในการส่งข้อมูลได้ตั้งแต่ 2 Mbps ไปจนถึงระดับ Gbps สื่อที่ใช้ในเครือข่ายมีได้ตั้งแต่สายโคแอกเชียล สายไฟเบอร์ออปติค หรือสายไขว้คู่ (Twisted pair) โดย ATM นั้นถูกพัฒนามาจากเครือข่ายแพ็กเก็ตสวิตซ์ (packet switched) ซึ่งจะแบ่งข้อมูลที่จะส่งออกเป็นหน่วยย่อย ๆ เรียกว่าแพ็กเก็ต (packet) ที่มีขนาดเล็กและคงที่แล้วจึงส่งแต่ละแพ็กเก็ตออกไป แล้วนำมาประกอบรวมกันเป็นข้อมูลเดิมอีกครั้งที่ปลายทาง ข้อดีของ ATM คือสามารถใช้กับข้อมูลได้หลากหลายรูปแบบ เช่น ภาพเคลื่อนไหว, ข้อมูลคอมพิวเตอร์ หรือเสียง ได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีความเร็วของข้อมูลสูง และยังมีการรับประกันคุณภาพของการส่ง เนื่องจากมี Quality of Service (QoS) จุดเด่นของเครือข่าย ATM ที่เหนือกว่าเครือข่ายประเภทอื่น คือ อัตราการส่งผ่านข้อมูลสูง และเวลาในการเดินทางของข้อมูลน้อย จึงทำให้มีบางกลุ่มเชื่อว่า ATM จะเป็นเทคโนโลยีหลักของเครือข่าย LAN ในอนาคต เนื่องจากสามารถรองรับ Application ที่ต้องการอัตราส่งผ่านข้อมูลสูง เช่น การประชุมทางไกล (Videoconferencing) หรือแม้กระทั่ง Application แบบตอบโต้กับระหว่าง Client กับ Sever ATM เป็นระบบเครือข่ายแบบแพ็กเก็ตสวิตซ์ชนิดพิเศษ เนื่องด้วยกลุ่มข้อมูลที่ส่งแบบแพ็กเก็ตสวิตซ์โดยทั่วไปจะเรียกว่า 'แพ็กเก็ต' แต่ ATM จะใช้ 'เซลล์' แทน ที่ใช้คำว่าเซลล์เนื่องจาก เซลล์นั้นจะมีขนาดที่เล็กและคงที่ ในขณะที่แพ็กเก็ตมีขนาดไม่คงที่ และใหญ่กว่าเซลล์มาก โดยมาตรฐานแล้วเซลล์จะมีขนาด 53 ไบต์ โดยมีข้อมูล 48 ไบต์ และอีก 5 ไบต์ จะเป็นส่วนหัว (Header) ทำให้สวิตซ์ของ ATM ทำงานได้เร็วกว่าสวิตซ์ของเครือข่ายอื่น ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียข้อมูล ATM สวิตซ์จะใช้เทคนิคการปรับจราจร (Traffic Shapping) เพื่อกำหนดให้แพ็กเก็ตข้อมูลเป็นไปตามข้อกำหนดที่วางไว้ เช่น ในกรณีที่สถานีส่งข้อมูลในอัตราที่สูงเกินกว่าลิงก์จะรองรับได้ ATM สวิตซ์ก็จะทำหน้าที่เป็นบัฟเฟอร์แพ็กเก็ตมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และส่งต่อในปริมาณที่ลิงก์จะรองรับได้ หรือที่กำหนดไว้เท่านั้น และอีกเทคนิคหนึ่งที่ใช้คือ การกำหนดนโยบายจราจร (Traffic Policing) คือ ถ้ามีเซลล์ข้อมูลที่ส่งเกินกว่าอัตราข้อมูลที่กำหนดไว้ก็จะถูกทำสัญลักษณ์ไว้เพื่อแสดงว่าเซลล์นี้มีลำดับความสำคัญต่ำ (Priority) เมื่อส่งผ่านเซลล์นี้ต่อไปก็อาจจะถูกละทิ้งหรือไม่ก็ได้นั้นขึ้นอยู่กับความคับคั่งของเครือข่าย
พรเจริญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตามพระราชบัญญัติตั้งจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2554 อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอพรเจริญมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองบึงกาฬ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีวิไลและอำเภอเซกา ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอคำตากล้าและอำเภอบ้านม่วง (จังหวัดสกลนคร) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านม่วง (จังหวัดสกลนคร) และอำเภอโซ่พิสัย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอพรเจริญแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. ศรีชมภู Si Chomphu 2. ดอนหญ้านาง Don Yanang 3. พรเจริญ Phon Charoen 4. หนองหัวช้าง Nong Hua Chang 5. วังชมภู Wang Chomphu 6. ป่าแฝก Pa Faek 7. ศรีสำราญ Si Samran การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลพรเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรเจริญทั้งตำบล เทศบาลตำบลดอนหญ้านาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนหญ้านางทั้งตำบล เทศบาลตำบลศรีสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสำราญทั้งตำบล เทศบาลตำบลศรีชมภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีชมภูทั้งตำบล เทศบาลตำบลหนองหัวช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหัวช้างทั้งตำบล เทศบาลตำบลวังชมภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังชมภูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแฝก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าแฝกทั้งตำบล การศึกษา โรงเรียนมัธยมศึกษา ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยโรงเรียนมัธยมศึกษา 3 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนพรเจริญวิทยา ต.พรเจริญ โรงเรียนหนองหัวช้างวิทยา ต.หนองหัวช้าง โรงเรียนศรีสำราญวิทยาคม ต.ศรีสำราญ อ้างอิง พรเจริญ
ภาษาโทรจัน เป็นภาษาโบราณใช้พูดในเมืองทรอย ในช่วงปลายยุคสำริดไม่ทราบแน่ชัดว่าภาษานี้เป็นภาษาใด ซึ่งถูกทำลายลงเมื่อราว 657 ปีก่อนพุทธศักราช ในสงครามโทรจัน เป็นภาษาที่ไม่มีการบันทึกไว้เลย หลักฐานทางโบราณคดี มีการพบตราประทับภาษาฮิตไตน์ในบริเวณกรุงทรอยเมื่อ พ.ศ. 2538 มีอายุราว 732 ปีก่อนพุทธศักราช และพบจดหมายภาษาลูเวีย ภาษาลูเวียเป็นภาษากลางในจักรวรรดิฮิตไตน์ ซึ่งอาจสืบทอดมาสู่กรุงทรอยได้ทางหนึ่ง หลักฐานของชาวกรีกแสดงหลักฐานเกี่ยวกับภาษาในกรุงทรอยซึ่งมีหลักฐานดังนี้ ในวรรณคดี “อีเลียด” แสดงถึงการพูดภาษาที่แตกต่างกันและต้องการล่าม ในเรื่องของเทพีอะโฟรไดท์ แสดงประวัติของเธอในการล่อลวงเจ้าชายอันคีเชสแห่งโทรจัน โดยเจ้าชายกล่าวอ้างว่ามาจากดินแดนเพื่อนบ้านคือฟริเจีย แต่พูดได้สองภาษา พูดภาษาของตนได้ดีพอๆกับภาษาฟริเจีย อย่างไรก็ตามในวรรณคดีอีเลียด ชาวทรอยได้สนทนาโต้ตอบกับชาวกรีกได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แต่อาจเกิดจากการปรับเปลี่ยนของผู้เขียนและผู้แปลในยุคต่อมาก็ได้ ทฤษฎีลูเวีย ไม่มีหลักฐานเพียงพอสำหรับการกำหนดภาษาของทรอยจนกระทั่ง พ.ศ. 2538 เมื่อพบตราประทับในยุคฮิตไตต์ตอนปลาย อายุราว 732 ปีก่อนพุทธศักราช แสดงว่าลูเวียในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อทรอย และภาษาลูเวียนี้เคยเป็นภาษากลางของจักรวรรดิฮิตไตต์ ชื่อของชาวทรอยในอีเลียดอย่างน้อย 9 คนไม่ใช่ภาษากรีก และน่าจะเป็นภาษาในเอเชียไมเนอร์ก่อนเปลี่ยนไปใช้ภาษากรีก นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าภาษาลูเวียเป็นภาษาของทรอย แต่บางคนมีความเห็นว่าภาษาลูเวียอาจจะเป็นภาษาราชการ โดยมีภาษาอื่นๆใช้พูดในชีวิตประจำวัน . อ้างอิง Dalby,Andrew. 2006. Rediscovering Homer.Norton, New York, London ISBN=0393057887 pp. 129-133. Latacz, Joachim . 2004.Troy and Homer: towards a solution of an old mystery. Oxford University Press, Oxford ISBN=0199263086, pp. 49-72. Ross, Shawn A., 'Barbarophonos: Language and Panhellenism in the Iliad,' Classical Philology 100 (2005), pp. 299–316. Watkins, Calvert (1986), 'The language of the Trojans' in Troy and the Trojan War: a symposium held at Bryn Mawr College, October 1984 ed. M. J. Mellink. Bryn Mawr. ทโรจัน
นาแก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนาแกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังยาง อำเภอปลาปาก และอำเภอเรณูนคร ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอธาตุพนม ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดงหลวง (จังหวัดมุกดาหาร) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเต่างอยและอำเภอโคกศรีสุพรรณ (จังหวัดสกลนคร) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนาแกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 143 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. นาแก Na Kae 2. พระซอง Phra Song 3. หนองสังข์ Nong Sang 4. นาคู่ Na Khu 5. พิมาน Phiman 6. พุ่มแก Phum Kae 7. ก้านเหลือง Kan Lueang 8. หนองบ่อ Nong Bo 9. นาเลียง Na Liang 10. บ้านแก้ง Ban Kaeng 11. คำพี้ Kham Phi 12. สีชมพู Si Chomphu การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนาแกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลนาแก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาแก เทศบาลตำบลพระซอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระซองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแก (นอกเขตเทศบาลตำบลนาแก) องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสังข์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองสังข์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาคู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาคู่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพิมาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิมานทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพุ่มแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพุ่มแกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลก้านเหลือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลก้านเหลืองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบ่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบ่อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาเลียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเลียงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแก้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแก้งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำพี้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำพี้ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสีชมพู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสีชมพูทั้งตำบล สถานที่สำคัญ วัดศรีจำปาตำบลนาแก วัดพระธาตุศรีคุณ ตำบลนาแก วัดภูพานอุดมธรรม (ดานสาวคอยวนาราม) ตำบลนาแก วัดธรรมบรรพต (วัดถ้ำพระเวส) ตำบลนาแก ศาลหลักเมือง ตำบลนาแก อนุสรณ์สถานแห่งความสงบ ตำบลพิมาน วัดส้างพระอินทร์ ตำบลพุ่มแก สถานศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง (สาขาวิทยาบริการเฉลิมพระเกียรติ) วิทยาลัยการอาชีพนาแก วิทยาลัยอาชีวศึกษานาแก โรงเรียนพระซองสามัคคีวิทยา โรงเรียนนาแกพิทยาคม โรงเรียนนาแกสามัคคีวิทยา โรงเรียนหนองบ่อวิทยานุกูล โรงเรียนนาแกผดุงราชกิจเจริญ โรงเรียนเซนต์ยอแซฟนาแก โรงเรียนธรรมากรวิทยานุกูล นาแก
พิบูลย์รักษ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานีเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองหาน โดยมีที่ตั้งบริเวณริมลำน้ำห้วยหลวง ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุดรธานี ประมาณ 42 กิโลเมตร อำเภอพิบูลย์รักษ์เป็นอำเภอที่มีประชาชนนับถือศรัทธา และเคร่งในพุทธศาสนาที่สุดในจังหวัดอุดรธานี โดยมีชื่อเรียกที่คนทั่วไปเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า เมืองคนดี ประวัติ พิบูลย์รักษ์ แต่เดิมบริเวณพื้นที่ใกล้ลำห้วยหลวงแห่งนี้ เป็นถิ่นที่อยู่ของชาวไทอีสาน และภายหลังจะมีชาวอุบลราชธานี ที่พากันอพยพมาจากเมืองหนองบัวลำภู มาตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนในแถบนี้ด้วย หลายหมู่บ้านริมห้วยหลวงจะเป็นหมู่บ้านเล็กๆไม่เกิน10หลังคา จะมีก็แต่หมู่บ้านของเผ่าไทอีสานดั้งเดิมที่มีประมาณ 35หลังคาเรือน ในช่วงปี พ.ศ. 2370 หลายหมู่บ้านริมฝั่งห้วยหลวงได้รับข่าวจากเมืองเพ็ญ ว่าจะมีกลุ่มของทหารแตกทัพ ซึ่งเป็นทหารของอาณาจักรลาวล้านช้าง กำลังพลประมาณร้อยเศษ กวาดต้อนผู้คนชาวโคราชและสระบุรี ผ่านขึ้นมาเพื่อไปยังนครหลวงเวียงจันทร์ หลายหมู่บ้านได้รวมตัวที่บริเวณหนองน้ำของหมู่บ้านเผ่าไทอีสาน ทางทิศใต้ของลำห้วยหลวง ครั้งนั้นกลุ่มชาวบ้าน ต่อสู้กับข้าศึกโดยการซุ่มโจมตี และเผชิญหน้า เมื่อได้รับชัยชนะได้พากันมาล้างอาวุธหอก ดาบ มีด จนหนองน้ำแห่งนี้มีสีแดง รวมทั้งได้ปล่อยตัวเชลยชาวโคราช สระบุรีเป็นอิสระซึ่งเป็นที่มาของชื่อ บ้านไท ชื่อหมู่บ้านของชาวเผ่าไทอีสานในเวลาต่อมา เมื่อเหตุการณ์สงบชาวโคราชส่วนหนึ่งขออยู่ทำมาหากินที่นี่ และอีกกลุ่มหนึ่งขอเดินทางกลับไปหาครอบครัว จนกระทั่งปี พ.ศ. 2443 การมาถึงของหลวงปู่พิบูลย์พระอริยสงฆ์ ผู้ที่ได้รับมอบหมายหน้าที่จากอาจารย์ไม้เท้าหนักหมื่น ผู้วิเศษแห่งภูอาก ภูเขาควาย ประเทศลาว ให้มาสร้างวัดในบริเวณนี้ หลวงปู่พิบูลย์ได้ชักชวนชาวบ้านไท ย้ายจากหมู่บ้านเดิม บริเวณหนองน้ำกุดบ้านริมห้วยหลวง มาอยู่บริเวณรอบวัดใหม่ซึ่งห่างจากที่เดิมประมาณ 3 กิโลเมตร และตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า บ้านแดง ตามชื่อต้นไม้ ชึ่งหมายถึงต้นแดงขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณวัด ต่อมาผู้คนเริ่มมีความศรัทธาในตัวหลวงปู่ ได้ย้ายมาจากที่อื่นๆ ทำให้บ้านแดงเป็นชุมชนขนาดใหญ่ หลวงปู่พิบูลย์ทำนายว่าบ้านแดงจะเป็นเมืองขนาดใหญ่ จึงได้วางผังเมืองโดยกำหนดสถานที่ราชการต่างๆไว้สำหรับอนาคตสำหรับชาวเมืองนี้ไว้แล้ว ต่อมาทางการและกระทรวงมหาดไทย ก็ประกาศตามเป็นลำดับ วันที่ 25 เมษายน 2510 ตั้งตำบลบ้านแดง แยกออกจากตำบลสร้อยพร้าว วันที่ 10 ตุลาคม 2529 ตั้งตำบลดอนกลอย แยกออกจากตำบลบ้านแดง และตั้งตำบลนาทราย แยกออกจากตำบลสะแบง วันที่ 22 เมษายน 2535 แยกพื้นที่ตำบลบ้านแดง ตำบลนาทราย และตำบลดอนกลอย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอพิบูลย์รักษ์ ขึ้นกับอำเภอหนองหาน วันที่ 26 กันยายน 2540 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอพิบูลย์รักษ์ อำเภอหนองหาน เป็น อำเภอพิบูลย์รักษ์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอพิบูลย์รักษ์ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเพ็ญและอำเภอบ้านดุง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอทุ่งฝน ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหนองหาน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองอุดรธานีและอำเภอเพ็ญ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอพิบูลย์รักษ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. บ้านแดง 15 หมู่บ้าน 2. นาทราย 11 หมู่บ้าน 3. ดอนกลอย 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอพิบูลย์รักษ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแดงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาทรายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดอนกลอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนกลอยทั้งตำบล อ้างอิง พิบูลย์รักษ์
ดอนพุด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอดอนพุดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองลพบุรี (จังหวัดลพบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองโดนและอำเภอบ้านหมอ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านหมอ อำเภอท่าเรือ อำเภอนครหลวง และอำเภอบางปะหัน (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอมหาราชและอำเภอบ้านแพรก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) ประวัติ พื้นที่ของอำเภอดอนพุดเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ บ้านดอนพุด อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี สมัยก่อนพื้นที่ดอนพุดเป็นที่ดอนน้ำท่วมไม่ถึง มีต้นพุดเกิดขึ้นอยู่มาก จึงเรียกท้องถิ่นนี้ว่าดอนพุด ชาวดอนพุดมีเชื้อสายลาวพวน อพยพมาครั้งแรกได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บ้านบาลกลุ่ม และบ้านเล่อในเขตอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ต่อมาได้อพยพมาอยู่ที่บ้านหนองมน ตำบลบ้านหลวง ต่อมาเกิดไฟไหม้ใหญ่ที่บ้านหนองมน ราษฎรส่วนหนึ่งของบ้านหนองมนได้อพยพมาอยู่ที่บ้านหนองกะทะ ตำบลดอนพุดในปัจจุบัน กระทั่งเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว ตำบลบ้านหลวง และตำบลดงตะงาว ออกจากการปกครองของอำเภอบ้านหมอ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอดอนพุด จนกระทั่งเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอดอนพุด จนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอดอนพุดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 28 หมู่บ้าน 5 หมู่บ้าน 7 หมู่บ้าน 7 หมู่บ้าน 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอดอนพุดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลดอนพุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดงตะงาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงตะงาวทั้งตำบล อ้างอิง ดอนพุด
วังม่วง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี เดิมอยู่ในการปกครองของอำเภอมวกเหล็ก โดยได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังม่วง เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2533 ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอวังม่วง เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2538 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอวังม่วงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพัฒนานิคม (จังหวัดลพบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอมวกเหล็ก ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอมวกเหล็กและอำเภอแก่งคอย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพัฒนานิคม (จังหวัดลพบุรี) การแบ่งเขตการปกครอง อุโมงค์ต้นไม้ในตำบลแสลงพัน การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอวังม่วงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 31 หมู่บ้าน ได้แก่ 5 หมู่บ้าน 9 หมู่บ้าน 17 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลวังม่วง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคำพรานและตำบลวังม่วง เทศบาลตำบลคำพราน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำพราน (นอกเขตเทศบาลตำบลวังม่วง) เทศบาลตำบลแสลงพัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสลงพันทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังม่วง (นอกเขตเทศบาลตำบลวังม่วง) วังม่วง
หนองแสง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหนองแสงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองอุดรธานี และอำเภอกุมภวาปี ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกุมภวาปี ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกุมภวาปี อำเภอโนนสะอาด และอำเภอเขาสวนกวาง (จังหวัดขอนแก่น) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองวัวซอ ประวัติ ท้องที่อำเภอหนองแสง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลพันดอน และตำบลปะโค อำเภอกุมภวาปี ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2524 กระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่การปกครองบางตำบลของอำเภอกุมภวาปี ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองแสง จนกระทั่งเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2530 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองแสง จนถึงปัจจุบัน วันที่ 31 มีนาคม 2507 ตั้งตำบลเสอเพลอ แยกออกจากตำบลพันดอน วันที่ 9 พฤศจิกายน 2514 ตั้งตำบลหนองแสง แยกออกจากตำบลเสอเพลอ วันที่ 4 กันยายน 2516 ตั้งตำบลแสงสว่าง แยกออกจากตำบลปะโค วันที่ 1 มกราคม 2524 แยกพื้นที่ตำบลหนองแสง และตำบลแสงสว่าง อำเภอกุมภวาปี มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองแสง และกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอกุมภวาปี วันที่ 31 ธันวาคม 2530 ยกฐานะกิ่งอำเภอหนองแสง อำเภอกุมภวาปี เป็น อำเภอหนองแสง วันที่ 31 สิงหาคม 2531 ตั้งตำบลนาดี แยกออกจากตำบลแสงสว่าง วันที่ 7 กันยายน 2533 ตั้งตำบลทับกุง แยกออกจากตำบลหนองแสง วันที่ 26 เมษายน 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลแสงสว่าง ในท้องที่บางส่วนของตำบลแสงสว่าง วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลแสงสว่าง เป็นเทศบาลตำบลแสงสว่าง ด้วยผลของกฎหมาย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหนองแสงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. หนองแสง 8 หมู่บ้าน 2. แสงสว่าง 9 หมู่บ้าน 3. นาดี 11 หมู่บ้าน 4. ทับกุง 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอหนองแสงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลแสงสว่าง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแสงสว่าง เทศบาลตำบลนาดี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาดีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแสงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแสงสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสงสว่าง (นอกเขตเทศบาลตำบลแสงสว่าง) องค์การบริหารส่วนตำบลทับกุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทับกุงทั้งตำบล การศึกษา อำเภอหนองแสงมีโรงเรียนประถมศึกษาอยู่ภายใต้สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 2 ซึ่งมีทั้งหมด 15 โรงเรียน รายชื่อโรงเรียนประถมศึกษาในอำเภอหนองแสง ลำดับ โรงเรียน ตำบล 1. อนุบาลหนองแสง ทับกุง 2. บ้านโคกสว่าง หนองแสง 3. บ้านสามเหลี่ยม ทับกุง 4. บ้านหนองประเสริฐ ทับกุง 5. บ้านโนนเชียงค้ำ ทับกุง 6. คำบอนประชาสรรค์ หนองแสง 7. ทับกุงประชานุกูล ทับกุง 8. บ้านหนองแสง หนองแสง 9. บ้านแสงสว่าง แสงสว่าง 10. บ้านหนองบัว นาดี 11. บ้านนาดีโคกกลาง นาดี 12. บ้านโคกศรีห้วยยาง นาดี 13. บ้านนาฝาย นาดี 14. บ้านทับไฮ แสงสว่าง 15. บ้านท่ายม แสงสว่าง รายชื่อศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก : สังกัดกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น สำดับ ชื่อสถานศึกษา ตำบล 1 ศพด.บ้านนาดี นาดี 2 ศพด.โคกศรีสว่าง นาดี 3 ศพด.ร.ร.บ้านนาดีโคกกลาง นาดี 4 ศพด.วัดครองธรรมิการาม นาดี 5 ศพด.เทศบาลตำบลแสงสว่าง แสงสว่าง 6 ศพด.หนองแสง หนองแสง 7 ศพด.อนุบาลทับกุง ทับกุง 8 ศพด.วัดสามัคคีธรรม ทับกุง 9 ศพด.ท่ายม แสงสว่าง 10 ศพด.บ้านทับไฮ แสงสว่าง 11 ศพด.ร.ร.โคกสว่าง หนองแสง 12 ศพด.โนนดินแดง (ศพด.องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแสง) หนองแสง 13 รร.บ้านท่าสี แสงสว่าง อ้างอิง หนองแสง
ไชยวาน ไช-วาน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองหาน อำเภอไชยวาน มีพื้นที่ติดเขตจังหวัดสกลนคร ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุดรธานีไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 78กิโลเมตร ประวัติ ท้องที่อำเภอไชยวานเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองหาน ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองบางส่วนของอำเภอหนองหาน ได้แก่ ตำบลไชยวาน และตำบลหนองหลัก ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอไชยวาน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2519 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 18 มกราคม ปีถัดมา และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอไชยวาน อำเภอหนองหาน ขึ้นเป็น อำเภอไชยวาน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2530 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม ปีเดียวกัน เหตุที่ได้ชื่อว่า 'ไชยวาน' เพราะมีหนองน้ำขนาดใหญ่และมีต้นไม้ปกคลุมหนาแน่น ต้นไม้นั้นชาวบ้านเรียกว่า 'ต้นไชยวาน' ด้วยเหตุนี้จึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่า 'บ้านไชยวาน' มาจนถึงทุกวันนี้ วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลบ้านยา แยกออกจากตำบลไชยวาน และตำบลบ้านเชียง วันที่ 25 เมษายน 2510 ตั้งตำบลหนองหลัก แยกออกจากตำบลไชยวาน วันที่ 9 พฤศจิกายน 2519 ตั้งตำบลโพนสูง แยกออกจากตำบลหนองหลัก วันที่ 18 มกราคม 2520 แยกพื้นที่ตำบลไชยวาน และตำบลหนองหลัก จากอำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอไชยวาน และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอหนองหาน วันที่ 20 พฤศจิกายน 2522 โอนพื้นที่ตำบลโพนสูง อำเภอหนองหาน มาขึ้นกับ กิ่งอำเภอไชยวาน วันที่ 27 พฤศจิกายน 2522 ตั้งตำบลคำเลาะ แยกออกจากตำบลไชยวาน วันที่ 31 ธันวาคม 2530 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอไชยวาน อำเภอหนองหาน เป็น อำเภอไชยวาน วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จัดตั้งสุขาภิบาลไชยวาน ในท้องที่บางส่วนของตำบลไชยวาน วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลไชยวาน เป็นเทศบาลตำบลไชยวาน ด้วยผลของกฎหมาย วันที่ 29 เมษายน 2547 กำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอไชยวาน โดยกำหนดให้ตำบลไชยวาน มีเขตการปกครองรวม 13 หมู่บ้าน ตำบลโพนสูง ให้มีเขตการปกครองรวม 10 หมู่บ้าน ตำบลหนองหลัก ให้มีเขตการปกครองรวม 10 หมู่บ้าน และตำบลคำเลาะ ให้มีเขตการปกครองรวม 10 หมู่บ้าน วันที่ 5 มิถุนายน 2551 เปลี่ยนแปลงชื่อหมู่ที่ 11 บ้านหนองหลัก ตำบลหนองหลัก เป็น หมู่ที่ 11 บ้านหนองเหล็ก ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอไชยวานตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองหานและอำเภอสว่างแดนดิน (จังหวัดสกลนคร) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอส่องดาว (จังหวัดสกลนคร) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังสามหมอและอำเภอศรีธาตุ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกู่แก้วและอำเภอหนองหาน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอไชยวานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 51 หมู่บ้าน ไชยวาน| 17 หมู่บ้าน หนองหลัก| 12 หมู่บ้าน คำเลาะ| 11 หมู่บ้าน โพนสูง| 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอไชยวานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลไชยวาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลไชยวาน เทศบาลตำบลโพนสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนสูงทั้งตำบล เทศบาลตำบลหนองแวงแก้มหอม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไชยวาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลไชยวาน) องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลักทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำเลาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำเลาะทั้งตำบล อ้างอิง ไชยวาน
ศรีธาตุ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกุมภวาปี อำเภอศรีธาตุ อยู่ห่างจากอำเภอเมืองอุดรธานี ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 82กิโลเมตร อำเภอศรีธาตุ มีสำเนียงการพูดที่เป็นเอกลักษณ์ รวมทั้งยังเป็น 1ใน2อำเภอของจังหวัดอุดรธานี ที่มีชาวภูไท อาศัยอยู่มากที่สุด ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอศรีธาตุตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกู่แก้วและอำเภอไชยวาน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวังสามหมอ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าคันโท (จังหวัดกาฬสินธุ์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกุมภวาปี ประวัติ ท้องที่อำเภอศรีธาตุ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกุมภวาปี เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2511 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลจำปี ตำบลนายูง ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลบ้านโปร่ง และตำบลหนองกุงทับม้า ออกจากการปกครองของอำเภอกุมภวาปี รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอศรีธาตุ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอศรีธาตุ จนถึงปัจจุบัน วันที่ 12 มีนาคม 2511 แยกพื้นที่ตำบลจำปี ตำบลนายูง ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลบ้านโปร่ง และตำบลหนองกุงทับม้า อำเภอกุมภวาปี มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอศรีธาตุ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอกุมภวาปี วันที่ 24 มิถุนายน 2512 จัดตั้งสุขาภิบาลจำปี ในท้องที่บางส่วนของตำบลจำปี วันที่ 9 พฤศจิกายน 2514 ตั้งตำบลหัวนาคำ แยกออกจากตำบลนายูง ตั้งตำบลบะยาว แยกออกจากตำบลหนองกุงทับม้า วันที่ 28 มิถุนายน 2516 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอศรีธาตุ อำเภอกุมภวาปี เป็น อำเภอศรีธาตุ วันที่ 4 กันยายน 2516 ตั้งตำบลศรีธาตุ แยกออกจากตำบลจำปี และตำบลนายูง วันที่ 23 กรกฎาคม 2517 เปลี่ยนแปลงชื่อสุขาภิบาลจำปี เป็น สุขาภิบาลศรีธาตุ วันที่ 30 กันยายน 2518 แยกพื้นที่ตำบลหนองกุงทับม้า ตำบลบะยาว และตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอศรีธาตุ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังสามหมอ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอศรีธาตุ วันที่ 28 ธันวาคม 2519 ตั้งตำบลหนองนกเขียน แยกออกจากตำบลนายูง วันที่ 22 มีนาคม 2520 โอนพื้นที่หมู่ 4 บ้านคำค้อ (ในตอนนั้น) จากตำบลบะยาว ไปตั้งเป็นหมู่ 8 ของตำบลหัวนาคำ วันที่ 27 พฤศจิกายน 2522 ตั้งตำบลผาสุก แยกออกจากตำบลบะยาว วันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอวังสามหมอ อำเภอศรีธาตุ เป็น อำเภอวังสามหมอ วันที่ 10 ตุลาคม 2529 ตั้งตำบลตาดทอง แยกออกจากตำบลบ้านโปร่ง วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลศรีธาตุ เป็นเทศบาลตำบลศรีธาตุ ด้วยผลของกฎหมาย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอศรีธาตุแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 86 หมู่บ้าน ศรีธาตุ| 12 หมู่บ้าน จำปี| 17 หมู่บ้าน บ้านโปร่ง| 11 หมู่บ้าน หัวนาคำ| 17 หมู่บ้าน หนองนกเขียน| 8 หมู่บ้าน นายูง| 10 หมู่บ้าน ตาดทอง| (Tat Thong) 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอศรีธาตุประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลศรีธาตุ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลศรีธาตุ เทศบาลตำบลจำปี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจำปีทั้งตำบล เทศบาลตำบลหัวนาคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวนาคำทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลหนองนกเขียน เทศบาลตำบลบ้านโปร่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโปร่งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศรีธาตุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีธาตุ (นอกเขตเทศบาลตำบลศรีธาตุ) องค์การบริหารส่วนตำบลหนองนกเขียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองนกเขียน (นอกเขตเทศบาลตำบลหัวนาคำ) องค์การบริหารส่วนตำบลนายูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนายูงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตาดทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาดทองทั้งตำบล อ้างอิง ศรีธาตุ
วังสามหมอ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอศรีธาตุ อำเภอวังสามหมอ ตั้งชื่อตามจำนวนหมอปราบจระเข้ 3คนในตำนานพื้นบ้าน อำเภอวังสามหมอ อยู่ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุดรธานีไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 108 กิโลเมตร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอวังสามหมอมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอไชยวาน และอำเภอส่องดาว อำเภอวาริชภูมิ (จังหวัดสกลนคร) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนิคมน้ำอูน อำเภอกุดบาก (จังหวัดสกลนคร) อำเภอคำม่วง และอำเภอสามชัย (จังหวัดกาฬสินธุ์) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสามชัย อำเภอหนองกุงศรี อำเภอท่าคันโท อำเภอสามชัย (จังหวัดกาฬสินธุ์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีธาตุและอำเภอไชยวาน ประวัติ เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2518 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลหนองกุงทับม้า ตำบลบะยาว และตำบลหนองหญ้าไซ ออกจากการปกครองของอำเภอศรีธาตุ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังสามหมอ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอวังสามหมอ จนถึงปัจจุบัน วันที่ 30 กันยายน 2518 แยกพื้นที่ตำบลหนองกุงทับม้า ตำบลบะยาว และตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอศรีธาตุ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังสามหมอ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอศรีธาตุ วันที่ 27 พฤศจิกายน 2522 ตั้งตำบลผาสุก แยกออกจากตำบลบะยาว วันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอวังสามหมอ อำเภอศรีธาตุ เป็น อำเภอวังสามหมอ วันที่ 18 ตุลาคม 2526 จัดตั้งสุขาภิบาลหนองกุงทับม้า ในท้องที่บางส่วนของตำบลหนองกุงทับม้า วันที่ 10 ตุลาคม 2529 ตั้งตำบลคำโคกสูง แยกออกจากตำบลหนองหญ้าไซ ตั้งตำบลวังสามหมอ แยกออกจากตำบลหนองกุงทับม้า วันที่ 21 พฤษภาคม 2542 เปลี่ยนแปลงชื่อสุขาภิบาลหนองกุงทับม้า เป็น สุขาภิบาลวังสามหมอ วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลวังสามหมอ เป็นเทศบาลตำบลวังสามหมอ ด้วยผลของกฎหมาย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอวังสามหมอแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 72 หมู่บ้าน 11 หมู่บ้าน 9 หมู่บ้าน 12 หมู่บ้าน 18 หมู่บ้าน 9 หมู่บ้าน 13 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอวังสามหมอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลวังสามหมอ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังสามหมอ เทศบาลตำบลลำพันชาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังสามหมอ (นอกเขตเทศบาลตำบลวังสามหมอ) เทศบาลตำบลผาสุก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผาสุกทั้งตำบล เทศบาลตำบลหนองหญ้าไซ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหญ้าไซทั้งตำบล เทศบาลตำบลบะยาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบะยาวทั้งตำบล เทศบาลตำบลคำโคกสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำโคกสูงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุงทับม้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงทับม้าทั้งตำบล อ้างอิง วังสามหมอ
เอโบร หรือ เอบรา เป็นแม่น้ำขนาดใหญ่สายหนึ่งทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสเปนและมีความยาวที่สุดในประเทศ เริ่มต้นที่เมืองฟอนติเบร (ในจังหวัดกันตาเบรีย) ไหลไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านเมืองมิรันดาเดเอโบร, โลกรอญโญ, ซาราโกซา, ฟลิช, ตูร์โตซา และอัมโปสตา ก่อนออกสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำในจังหวัดตาร์ราโกนา แคว้นกาตาลุญญา ปากแม่น้ำเอโบรเป็นหนึ่งในพื้นที่ชุ่มน้ำที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก โดยดินแดนสามเหลี่ยมที่ปากแม่น้ำนั้นมีอัตราการขยายตัวอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่ในอดีต มีหลักฐานคือเมืองอัมโปสตาซึ่งเคยเป็นท่าเรือในคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่ปัจจุบันตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งลึกเข้าไปในแผ่นดิน ลักษณะที่ค่อนข้างกลมของพื้นที่ดินดอนแสดงให้เห็นความสมดุลระหว่างการทับถมของตะกอนจากแม่น้ำเอโบรกับการกร่อนของตะกอนเองที่เกิดจากคลื่นในทะเล ดินดอนสามเหลี่ยมปากน้ำเอโบรเป็นพื้นที่เกษตรกรรมสำหรับปลูกข้าว ผลไม้ และผัก นอกจากนี้ยังมีหาด ที่ลุ่มชื้นแฉะ และแอ่งเกลือจำนวนมากซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของนกต่าง ๆ กว่า 300 ชนิด พื้นที่ส่วนใหญ่ของดินดอนจึงได้รับการระบุให้เป็นอุทยานธรรมชาติดินดอนสามเหลี่ยมปากน้ำเอโบรเมื่อ ค.ศ. 1983 โครงข่ายคลองและคลองชลประทานที่สร้างขึ้นนั้นก็ได้ช่วยดำรงแหล่งทรัพยากรทางเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อมบริเวณปากน้ำแห่งนี้ เอโบร
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์ เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดของแคว้นอันดาลูซิอา ทางภาคใต้ของประเทศสเปน ชื่อแม่น้ำมาจากภาษาอาหรับว่า 'อัลวาดีลกะบีร' (al-wādī l-kabīr; اَلْوَادِي الْكَبِيرْ) ซึ่งหมายถึง 'แม่น้ำใหญ่' แม่น้ำสายนี้เคยมีชื่อเรียกว่า เบติส (Betis) หรือ ไบติส (Baetis) ตั้งแต่สมัยก่อนโรมันจนกระทั่งถึงสมัยอัลอันดะลุส (ช่วงที่ชาวมุสลิมปกครองสเปน) มณฑลในคาบสมุทรไอบีเรียของจักรวรรดิโรมันที่แม่น้ำสายนี้ไหลผ่านนั้นจึงมีชื่อว่า ฮิสปาเนียไบตีกา แม่น้ำกัวดัลกิบีร์ที่เมืองเซบิยา แม่น้ำกัวดัลกิบีร์มีความยาว 657 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำมระมาณ 58,000 กิโลเมตร เริ่มต้นที่กัญญาดาเดลัสฟูเอนเตสในทิวเขากาซอร์ลา ผ่านเมืองกอร์โดบาและเมืองเซบิยา และสิ้นสุดที่หมู่บ้านทำประมงชื่อโบนันซา ในเมืองซันลูการ์เดบาร์ราเมดา โดยไหลลงสู่อ่าวกาดิซ (ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก) พื้นที่ต่ำและชื้นแฉะบริเวณปากน้ำนั้นมีชื่อเรียกว่า 'ลัสมาริสมัส' (Las Marismas) มีพื้นที่ติดต่อกับอุทยานแห่งชาติดอญญานา (Doñana National Park) แม่น้ำกัวดัลกิบีร์เป็นหนึ่งในแม่น้ำขนาดใหญ่ไม่กี่สายของประเทศที่ใช้เดินเรือได้ ซึ่งปัจจุบันสามารถเดินเรือเข้าไปได้ถึงเมืองเซบิยา แต่ในสมัยโรมันนั้น เรือสามารถแล่นลึกเข้าไปถึงเมืองกอร์โดบา กล่าวกันว่าเมืองโบราณเมืองหนึ่งในประวัติศาสตร์สเปนที่ชื่อตาร์เตสโซส (Tartessos) ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำสายนี้ แต่ก็ยังไม่พบร่องรอย Guadalquivir |แม่น้ำกัวดัลกิบีร์ เมืองกอร์โดบา Andalusia Cordoba BW 2015-10-27 |แม่น้ำกัวดัลกิบีร์และสะพานสมัยโรมัน ที่เมืองกอร์โดบา |แม่น้ำกัวดัลกิบีร์และสะพานกินโตเซนเตนารีโอ ('ศตวรรษที่ 5') เมืองเซบิยา (อุทยานแห่งชาติดอญญานา) กัวดัลกิบีร์
สว่างอารมณ์ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอสว่างอารมณ์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลาดยาว (จังหวัดนครสวรรค์) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโกรกพระ (จังหวัดนครสวรรค์) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทัพทัน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอลานสัก และอำเภอชุมตาบง (จังหวัดนครสวรรค์) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอสว่างอารมณ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. สว่างอารมณ์ Sawang Arom 2. หนองหลวง Nong Luang 3. พลวงสองนาง Phluang Song Nang 4. ไผ่เขียว Phai Khiao 5. บ่อยาง Bo Yang การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอสว่างอารมณ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลสว่างอารมณ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสว่างอารมณ์ เทศบาลตำบลสว่างแจ้งสบายใจ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสว่างอารมณ์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสว่างอารมณ์) เทศบาลตำบลพลวงสองนาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลวงสองนางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลไผ่เขียว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไผ่เขียวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อยางทั้งตำบล สว่างอารมณ์
ลานสัก เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอลานสักมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่เปินและอำเภอชุมตาบง (จังหวัดนครสวรรค์) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสว่างอารมณ์ อำเภอทัพทัน และอำเภอหนองฉาง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอห้วยคตและอำเภอบ้านไร่ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านไร่ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอลานสักแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 84 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. ลานสัก Lan Sak 2. ประดู่ยืน Pradu Yuen 3. ป่าอ้อ Pa O 4. ระบำ Rabam 5. น้ำรอบ Nam Rop 6. ทุ่งนางาม Thung Na Ngam การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอลานสักประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลลานสัก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลลานสักและตำบลประดู่ยืน องค์การบริหารส่วนตำบลลานสัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลานสัก (นอกเขตเทศบาลตำบลลานสัก) องค์การบริหารส่วนตำบลประดู่ยืน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประดู่ยืน (นอกเขตเทศบาลตำบลลานสัก) องค์การบริหารส่วนตำบลป่าอ้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าอ้อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลระบำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลระบำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำรอบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำรอบทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งนางาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งนางามทั้งตำบล ลานสัก
เกาะเอลสเมียร์ เกาะเอลสเมียร์ เป็นเกาะของประเทศแคนาดา ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอาร์กติก นับเป็นเกาะใหญ่อันดับสิบของโลก และใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศแคนาดา มีพื้นที่ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยธารน้ำแข็งและแผ่นน้ำแข็ง ตั้งอยู่เหนืออาร์กติกเซอร์เคิล จึงถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของขั้วโลกเหนือ ภูมิประเทศ ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นนำแข็ง มีชาวไอนุอาศัยอยู่ เกาะเอสส์เมียติดกับมหาสมุทรอาร์กติก อยู่ใกล้กับเกาะเดวอน,เกาะเอกเซลไฮเบริก์และเกาะกรีนแลนด์ เมืองที่อยู่ใกล้กับเกาะมากที่สุดคือ เมืองทูลี เส้นทางการบิน เกาะนี้ใช้เป็นทางบินจากทางอเมริกาไปทางยุโรปและเอเชีย เส้นทางนี้ยังพึ่งใช้ได้ไม่นานนัก ขนาด เกาะเอลสเมียร์ มีขนาดใหญ่จนติด 1 ใน 20 ของเกาะทั่วโลก มีขนาดประมาณ 196,236 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 75,767 ตารางไมล์ มีขนาดเป็น 1 ส่วน 50 ของประเทศ คณะบริหาร รัฐบาล สหพันธรัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ประมุข สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ผู้สำเร็จราชการ มีชาแอล ชอง นายกรัฐมนตรี สตีเฟน ฮาร์เปอร์ ภาษาราชการ ภาษาอังกฤษ และภาษาฝรั่งเศส ประวัติของประเทศ ฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองแคนาดาฝั่งตะวันออกในปี พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) และได้เริ่มตั้งถิ่นฐานในปี พ.ศ. 2147 (ค.ศ. 1604) ปัญหาความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสกับอังกฤษเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2256 (ค.ศ. 1713) อันเนื่องจากเหตุผลด้านการประมงและการค้าขนสัตว์ ซึ่งในที่สุดดินแดนแคนาดาก็ตกเป็นของอังกฤษ ปี พ.ศ. 2392 (ค.ศ. 1849) แคนาดาได้รับการยอมรับในสิทธิการปกครองตนเอง และต่อมาปี พ.ศ. 2410 (ค.ศ. 1867) ได้มีการจัดตั้ง รัฐอธิราชแคนาดา (Dominion of Canada) ในลักษณะของสหพันธรัฐซึ่งประกอบด้วยอัปเปอร์แคนาดา (Upper Canada) และ โลว์เออร์แคนาดา (Lower Canada) (ได้แก่ รัฐออนแทรีโอ รัฐเกแบ็ก รัฐโนวาสโกเชีย และรัฐนิวบรันสวิกในปัจจุบัน) ซึ่งต่อมาได้ขยายออกไปทางภาคตะวันตกจนถึงรัฐบริติชโคลัมเบีย ปี พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) แคนาดาได้รับสถานะเป็นประเทศที่เท่าเทียมกับอังกฤษโดยมีกษัตริย์อังกฤษเป็นพระประมุข และต่อมาในปี พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ ก็ได้เข้าร่วมเป็นรัฐที่สิบของแคนาดา อ้างอิง เอลสเมียร์ อเอลสเมียร์
อุทยานผักพื้นบ้านเฉลิมพระเกียรติบึงฉวาก ดำเนินการโดยกรมส่งเสริมการเกษตร พื้นที่ 26 ไร่ จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช มีพระชนมายุครบ 72 พรรษา รวมทั้งสร้างจิตสำนึกให้ประชาชนทั่วไปเห็นคุณค่า และอนุรักษ์พืชผักพื้นบ้าน โดยการรวบรวมพืชผักพื้นบ้านจากทั่วทุกภูมิภาคของประเทศไทย กว่า 500 ชนิด เพื่อให้ประชาชนทั่วไปได้ศึกษาถึงการปลูก การขยายพันธุ์ การบริโภค ตลอดจน คุณประโยชน์อื่น ๆ ของผักพื้นบ้าน ทั้งประเภทไม้ยืนต้น ไม้พุ่ม ไม้ล้มลุก ไม้เถาเลื้อย ไม้น้ำ และไม้ในที่ชื้นแฉะ ภายในอุทยานมีการจัดภูมิทัศน์อย่างสวยงาม มีอาคารศูนย์ข้อมูล มีห้องสมุดให้บริการความรู้เกี่ยวกับผักพื้นบ้าน ห้องแสดงนิทรรศการ ห้องจำหน่ายผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ จากผักพื้นบ้าน นอกจากนี้ยังมีการส่งเสริมให้เกษตรกรบริเวณรอบบึงฉวาก มีรายได้จากการจำหน่ายต้นพันธุ์ และผลผลิตจากผักพื้นบ้าน โดยมีเจ้าหน้าที่ให้บริการความรู้อย่างต่อเนื่อง จุดเที่ยวชม ภายในอุทยานผักพื้นบ้าน ศูนย์บริการท่องเที่ยวเกษตร บริเวณอาคารเอนกประสงค์ แสดงข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวภายในบึงฉวาก อาคารสำนักงาน ประกอบด้วย ห้องประชุม/ชมวีดิทัศน์ ห้องแสดงนิทรรศการผักพื้นบ้าน ห้องสมุด /ศูนย์ข้อมูลผักพื้นบ้าน และห้องจำหน่ายผลิตภัณฑ์ ลานเอนกประสงค์ อยู่บริเวณใจกลางอุทยาน ประกอบด้วย ซุ้มไม้เลื้อย ซุ้มไม้กระทะ ซุ้มสามเหลี่ยม ที่นั่งพักผ่อน พร้อมถังขยะ สวนไม้น้ำ จัดแสดงพันธุ์พืชน้ำหลายชนิด เรือนเพาะชำกล้าไม้ สำหรับปลูกซ่อมบำรุงภายในอุทยาน และแจกจ่ายแก่เกษตรกรผู้สนใจ โรงเรือนปลูกพืชระบบระบายน้ำ สำหรับทดสอบการปลูกพืชจากภูมิภาคต่าง ๆ และการปลูกพืชไร้ดิน อุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพ เฉลิมพระเกียรติบึงฉวาก ได้รวบรวมผักพื้นบ้านจากทั่วทุกภาคของประเทศไทยกว่า 500 ชนิด มีทั้งไม้ยืนต้น ไม้เลื้อย ไม้ล้มลุกและไม้ชื้นแฉะ สิ่งที่น่าสนใจได้แก่ น้ำเต้าสี่เหลี่ยม บวบหอมขนาดใหญ่ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีโรงปลูกพืชระบบระเหยน้ำ และสาธิตการปลูกพืชไร้ดินให้ชม
เมทริกซ์แต่งเติม คือเมทริกซ์ที่เกิดจากการรวมกันของเมทริกซ์อื่นสองเมทริกซ์ที่มีจำนวนแถวเท่ากัน เพื่อประโยชน์ในการคำนวณหาตัวผกผันของเมทริกซ์และการแก้ระบบสมการเชิงเส้นเป็นต้น ตัวอย่าง กำหนดให้เมทริกซ์ A และ B จะได้เมทริกซ์แต่งเติม (B) เท่ากับ ตำราบางเล่มอาจใช้เส้นตรงคั่นระหว่างกลางในตัวเมทริกซ์ เพื่อแยกแยะว่าสมาชิกตัวไหนเป็นของเมทริกซ์ใด การนำไปใช้ เมทริกซ์ผกผัน สำหรับเมทริกซ์จัตุรัสที่ไม่เป็นเมทริกซ์เอกฐาน สามารถมีตัวผกผันได้ทุกเมทริกซ์ โดยการคำนวณผ่านเมทริกซ์แต่งเติมเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ทำได้ เช่น กำหนดให้เมทริกซ์ C การหาเมทริกซ์ผกผันเริ่มจากการนำเมทริกซ์เริ่มต้น มาผนวกกับเมทริกซ์เอกลักษณ์ที่มีมิติเท่ากัน เป็นเมทริกซ์ (I) แล้วใช้การดำเนินการตามแถวบนเมทริกซ์ (I) จนกระทั่งเมทริกซ์แต่งเติมซีกซ้ายกลายเป็นเมทริกซ์เอกลักษณ์ และได้ตัวผกผันของเมทริกซ์ที่ซีกขวา ระบบสมการเชิงเส้น เมทริกซ์แต่งเติมมีส่วนช่วยในการแก้ระบบสมการเชิงเส้น สมการจะต้องมีจำนวนไม่ต่ำกว่าจำนวนตัวแปรของทั้งระบบสมการ เช่นตัวแปรมี 3 ตัว จำเป็นต้องใช้ 3 สมการ ดังตัวอย่าง เมทริกซ์แต่งเติมซีกซ้ายจะประกอบไปด้วยสัมประสิทธิ์ของตัวแปรที่อยู่ตามลำดับ ส่วนซีกขวาเป็นค่าคงตัวของสมการนั้นๆ เราจะได้เมทริกซ์แต่งเติม (B) แล้วใช้การดำเนินการตามแถวบนเมทริกซ์ (B) จนกระทั่งเมทริกซ์แต่งเติมซีกซ้ายกลายเป็นเมทริกซ์เอกลักษณ์ และได้ค่าของตัวแปรแต่ละตัวที่ซีกขวา ตแต่งเติม
เมทริกซ์แบบบล็อก (block matrix) หมายถึงเมทริกซ์ใด ๆ ที่สามารถแบ่งกลุ่มสมาชิกออกเป็นเมทริกซ์ย่อยที่เรียกว่า บล็อก (block) เมทริกซ์แบบบล็อกจะถูกแบ่งที่ตำแหน่งของสมาชิกที่สามารถเข้ากันได้จัดอยู่ในกลุ่มเดียวกัน และจะต้องแบ่งตามเส้นแนวตั้งหรือเส้นแนวนอนของแถวและหลักทั้งหมด เปรียบเสมือนการตีตารางลงในเมทริกซ์แล้วตัดแบ่งออกเป็นส่วน ๆ ตัวอย่างเมทริกซ์แบบบล็อก เช่น กำหนดให้เมทริกซ์ P จะเห็นว่ามีสมาชิกที่คล้ายกันอยู่เป็นกลุ่ม ๆ ซึ่งสามารถตัดแบ่งออกเป็นเมทริกซ์ย่อยขนาด 2×2 ดังนั้น เมทริกซ์ P จึงสามารถเขียนได้อีกแบบหนึ่งเป็น เมทริกซ์ทแยงมุมแบบบล็อก เมทริกซ์ทแยงมุมแบบบล็อก (block diagonal matrix) คือ เมทริกซ์จัตุรัสที่มีบล็อกของเมทริกซ์ย่อยพาดผ่านเส้นทแยงมุมหลัก ซึ่งบล็อกนั้นก็เป็นเมทริกซ์จัตุรัสเช่นกัน และบล็อกอื่น ๆ ที่อยู่นอกแนวเส้นทแยงมุมเป็นเมทริกซ์ศูนย์ทั้งหมด หากเขียนในรูปทั่วไปจะได้ว่า หรืออาจเรียกได้ว่า เมทริกซ์ A คือผลบวกโดยตรง (direct sum) ของเมทริกซ์ เขียนแทนได้ด้วย หรือเขียนแทนด้วยสัญกรณ์ของเมทริกซ์ทแยงมุม สำหรับค่าของดีเทอร์มิแนนต์กับรอยเมทริกซ์ของเมทริกซ์ทแยงมุมแบบบล็อก มีคุณสมบัติ ดังนี้ บแบบบล็อก