bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
ประธานาธิบดีแองโกลา เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของประเทศแองโกลา ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน คือ ฌูเวา โลเร็งซู ตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2017 ประวัติ ตำแหน่งประธานาธิบดีได้รับการสถาปนาขึ้นหลังจากที่แองโกลาได้รับเอกราชจากโปรตุเกส อากุชตีญู แนตู แกนนำขบวนการประชาชนเพื่อการปลดปล่อยแองโกลา เป็นผู้ดำรงตำแหน่งคนแรก แนตูเสียชีวิตใน ค.ศ. 1979 ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช จึงขึ้นดำรงตำแหน่งแทน ระหว่างที่ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี แองโกลากลายเป็นรัฐที่มีหลายพรรค แต่ดุช ซังตุช ยังคงควบคุมประเทศไว้อย่างมั่นคง ในการเลือกตั้งที่จัดขึ้นใน ค.ศ. 1989 ดุช ซังตุช ได้รับเลือกอีกครั้งด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 49 ฌอนัช ซาวิงบี ฝ่ายตรงข้ามจากพรรคสหภาพแห่งชาติเพื่อเอกราชเบ็ดเสร็จแห่งแองโกลา อ้างว่าการเลือกตั้งดังกล่าวมีการฉ้อโกง อำนาจหน้าที่ ตามรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 2010 ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีถูกยกเลิก อำนาจบริหารเป็นกลายของประธานาธิบดีซึ่งมีอำนาจนิติบัญญัติในระดับหนึ่งผ่านกฤษฎีกา การดำรงตำแหน่ง ในปี 2021 รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐแองโกลากำหนดให้ประธานาธิบดีมีวาระดำรงตำแหน่งได้ไม่เกิน 2 วาระ อ้างอิง
ประธานาธิบดีเซาตูแมอีปริงซีป เป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศเซาตูแมอีปริงซีป ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน คือ การ์ลุช วีลา นอวา ตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2021 ประวัติ ประธานาธิบดีเซาตูเมและปรินซิปีมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์การเมืองของประเทศ ซึ่งเป็นประเทศเกาะเล็ก ๆ ตั้งอยู่ในอ่าวกินีของแอฟริกากลาง ประเทศได้รับเอกราชจากโปรตุเกสเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 โดยมี Manuel Pinto da Costa จากพรรค MLSTP (Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe) เป็นประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ ในช่วงแรกของการปกครอง ประเทศได้ปฏิบัติตามรูปแบบสังคมนิยมตามแบบของยุโรปตะวันออก ซึ่งนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำและความไม่พอใจของประชาชน ต่อมาในปี 1990 จึงได้มีการจัดตั้งประชาธิปไตยหลายพรรค การดำรงตำแหน่ง ณ ค.ศ. 2021 มีการจำกัดวาระการดำรงตำแหน่งของประธานาธิบดีไว้ 2 สมัยในรัฐธรรมนูญเซาตูแมอีปริงซีป ประธานาธิบดีคนแรกที่ถูกจำกัดวาระ คือ มีแกล ตรูวูวาดา ในปี 2001 สวัสดิการ ทำเนียบประธานาธิบดีเซาตูแมอีปริงซีปเป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของประธานาธิบดีเซาตูแมอีปริงซีป ตั้งอยู่ ณ เซาตูแม เป็นอาคารสถาปัตยกรรมแบบอาณานิคมโปรตุเกส สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เดิมทีเป็นที่พำนักของผู้ว่าการเซาตูแมอีปริงซีปของโปรตุเกส จนกระทั่งประเทศได้รับเอกราชในปี 1975 อ้างอิง
พระนาคารชุน (ศิลปะทิเบต, ค.ศ. 1644-1911, นครเฉิงตู) ทวสัตยะ (สันสกฤต: dvasatya, ) หรือ หลักคำสอนว่าด้วยความจริงสองประการ ในคำสอนของศาสนาพุทธ หมายถึง สัตยะ (บาลี: สัจจะ; ความจริง หรือ ความเป็นจริง) สองระดับ ตามคำสอนของพระศากยมุนีพุทธะ อันประกอบด้วยความจริง 'อย่างง่าย' หรือ 'ชั่วคราว' (สํวฤติสตฺย หรือ สมมติสัจจะ ) และความจริง 'สูงสุด' (ปรมารถสฺตย หรือ ปรมัตถสัจจะ ) ความหมายแน่ชัดของคำสอนนี้มีแตกต่างกันไปตามสำนักและธรรมเนียมของศาสนาพุทธ การตีความที่เป็นที่ทราบกันดีที่สุด มาจากสำนักมัธยมกะของพระนาคารชุน ในนิกายมหายาน ความจริงสองประการตามคำสอนของพระนาคารชุนคือ 'ความจริงทางญาณวิทยา' โลกแห่งปรากฏการณ์มอบให้เกิดความจริงชั่วคราว หรือ สมมติสัจจะ ลักษณะของโลกอันประกอบสร้างจากปรากฏการณ์นี้ไม่เป็นทั้งความจริงและความไม่เป็นจริง แต่ไม่สามารถประเมินได้ในทางตรรกะ ท้ายที่สุด ปรากฏการณ์ทั้งปวงล้วนว่างเปล่า (ศูนยตา หรือ สุญญตา ) ปราศจากตัวตนและแก่นแท้ของตน อันเนื่องมาจากความไม่มีอยู่ของตน (อนตฺตา) แต่จะปรากฏขึ้นได้เพราะอาศัยปรากฏการณ์อื่น (ปฺรตีตฺยสมุตฺปาท หรือ ปฏิจจสมุปบาท ) ในศาสนาพุทธแบบจีน การตีความแบบมัธยมกะได้รับการยอมรับ และความจริงสองอย่างนี้ถูกเรียกว่าเป็น ความจริงทางญาณวิทยา ทั้งสอง ความจริงดำรงอยู่ในสองระดับ ในระดับโดยสัมพัทธ์ กับระดับโดยสัมบูรณ์ ตามการตีความจาก มหายานมหาปรินิรวาณสูตร ภิกษุและนักปรัชญาชาวจีนเชื่อว่าคำสอนธรรมชาติของพุทธะคือดังที่ระบุในพระสูตรแห่งคำสอนสุดท้ายของพุทธองค์ ว่ามีความจริงที่เป็นเนื้อแท้เหนือ ศูนยตา และความจริงทั้งสอง คำสอนว่าด้วย ศูนยตา เป็นการพยายามแสดงให้เห็นว่ามันทั้งไม่ควรและไม่ได้มีเหตุผลตายตัวที่จะถือว่าระบบอภิปรัชญาใด ๆ มีเหตุผลโดยสัมบูรณ์ คพสอนดังกล่าวไม่ได้นำไปสู่คติสุญนิยม แต่เป็นการตีเส้นตรงกลางระหว่างการไม่เข้าใจในความซับซ้อนใด ๆ มากเกินพอดี กับการตั้งข้อสงสัยมากเกินพอดี อ้างอิง บรรณานุกรม
กีฬาเยาวชนเอเชียตะวันออก เป็นการแข่งขันการแข่งขันกีฬาหลายประเภทระดับทวีปซึ่งจัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งเอเชียตะวันออก (EAOC) และจัดขึ้นทุก ๆ สี่ปี เริ่มตั้งแต่ปี 2023 ในหมู่นักกีฬาจากเอเชียตะวันออก ประเทศและดินแดนของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) รวมถึงเกาะแปซิฟิกของกวมซึ่งเป็นสมาชิกขอ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโอเชียเนีย ปัจจุบัน การแข่งขันกีฬาเยาวชนเอเชียตะวันออกเป็นกีฬาประเภทเดียวที่จัดขึ้นโดย 'คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งเอเชียตะวันออก' โดยไม่มีการแข่งขันพิเศษสำหรับผู้พิการ (พาราเกม) ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติทั้งหมด 8 ประเทศที่ได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งเอเชียตะวันออก และ GUM เป็นชาติสังเกตการณ์ที่ EAOC ยอมรับ 1สมาชิกสมทบ การแข่งขัน ครั้งที่ ปี ค.ศ. เมืองเจ้าภาพ ประเทศเจ้าภาพ ประธานพิธีเปิด จำนวนประเทศ นักกีฬา ชนิดกีฬา รายการ อ้างอิง – 2019 เดิมมอบให้แก่ ไถจง ถูกยกเลิกโดยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งเอเชียตะวันออก (EAOC) 1 2023 อูลานบาตาร์ ประเทศมองโกเลีย 16 สิงหาคม 23 สิงหาคม 7 1500 11 88 2 2027 ควาช็อน ประเทศเกาหลีใต้ 19 ชนิดกีฬา การแข่งขันครั้งแรกในอูลานบาตอร์ ประเทศมองโกเลีย จะแข่งขันกันใน 11 ชนิดกีฬา ชนิดกีฬา ปี ค.ศ. กรีฑา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 มวยสากล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 แบดมินตัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 บาสเกตบอล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 จักรยาน TBA กระโดดน้ำ TBA ขี่ม้า TBA อีสปอร์ต ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 ฟุตบอล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 ยูโด ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 ว่ายน้ำ TBA เทเบิลเทนนิส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 เทควันโด ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 ไตรกีฬา TBA วอลเลย์บอล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 โปโลน้ำ TBA มวยปล้ำ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2023 ตารางเหรียญรางวัลตลอดกาล อ้างอิง
เทสลาโดโจ เป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ออกแบบและสร้างโดยบริษัทเทสลา เพื่อฝึกฝนเอไอที่ใช้ในระบบขับขี่อัตโนมัติ โดยการประมวลผลและการจดจำวิดีโอผ่านมุมมองของคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะถูกใช้สำหรับการฝึกอบรมโมเดลการเรียนรู้ของเครื่องจักรของเทสลา เพื่อปรับปรุงระบบช่วยเหลือผู้ขับขี่ขั้นสูงชื่อว่า ระบบขับขับขี่อัตโนมัติ (FSD) และเปิดตัวต่อสาธารณะครั้งแรกช่วงกลางปี ค.ศ. 2021 และจากข้อมูลของเทสลาระบุว่าเริ่มผลิตในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 ซูเปอร์คอมพิวเตอร์โดโจถูกออกแบบใหม่ทั้งหมด ภายใต้วิสัยทัศน์ว่าต้องเป็นตัวเร่งการประมวลผล (accelerator) ผืนใหญ่ผืนเดียว (single scalable compute plane) ใช้ชิปออกแบบเองที่เรียกว่า D1 นำมาต่อกับ I/O, Power และ Cooling กลายเป็น Training Tile ซึ่งมีพลังเท่ากับจีพียู 6 ชุด เมื่อได้ Training Tile แล้วก็นำมาประกอบกันเป็นถาดวางหน่วยประมวลผลระบบ (System Tray) ไปเชื่อมกับอินเทอร์เฟสโพรเซสเซอร์สำหรับการเชื่อมต่อพอร์ตภายนอกกลายเป็นหน่วยที่เรียกว่า Host Interface สุดท้ายเมื่อนำมาต่อเป็นตู้ cabinet หลาย ๆ ตู้จะได้หน่วยประมวลผลที่เรียกว่า ExaPod มีสมรรถนะ 1.1 ExaFLOP การออกแบบโดโจ เน้นการอัดหน่วยประมวลผลที่มีความหนาแน่นสูง จึงต้องคิดเรื่องระบบจ่ายไฟ และระบบระบายความร้อนใหม่ทั้งหมด ระบบจ่ายไฟนั้นใช้ไฟฟ้าถึง 2 เมกะวัตต์ เทสลาเริ่มทดสอบ ExaPod ตัวแรกในไตรมาส 1/2023 และวางแผนจะมีทั้งหมด 7 ExaPod ซอฟต์แวร์ โดโจรองรับเฟรมเวิร์ก PyTorch 'ไม่มีระดับต่ำเท่ากับ C หรือ C++ ไม่มีอะไรจากระยะไกลเหมือน CUDA' SRAM เสนอพื้นที่เป็นแบบจุดเดี่ยว เนื่องจาก FP32 มีความแม่นยำและช่วงความกว้างมากกว่าที่จำเป็นสำหรับงานเอไอและ FP16 ยังไม่เพียงพอ เทสลาจึงคิดค้นรูปแบบจุดลอยตัวที่กำหนดค่าได้ 8- และ 16 บิต (CFloat8 และ CFloat16 ตามลำดับ) ซึ่งช่วยให้คอมไพลเลอร์ตั้งค่าแมนทิสซา และความแม่นยำของเลขชี้กำลังแบบไดนามิก โดยยอมรับความแม่นยำที่ต่ำกว่าในทางกลับกันเพื่อให้เร็วขึ้นกว่าการประมวลผลเวกเตอร์ และลดข้อกำหนดในการจัดเก็บ อ้างอิง
ม่วงกลวง เป็นตำบลในอำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง เป็นที่ตั้งของที่ทำการอุทยานแห่งชาติแหลมสน และมีพื้นที่อยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าควนแม่ยายหม่อน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลม่วงกลวงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลเกาะพยาม และตำบลราชกรูด (อำเภอเมืองระนอง) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางหิน และตำบลนาคา (อำเภอสุขสำราญ) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลกะเปอร์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน ประวัติ ตำบลม่วงกลวงในช่วงรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี (พ.ศ 2411 - 2453) มีผู้อพยพมาจากเมืองถลาง (เกาะภูเก็ต) โดยทางเรือและได้พักอาศัยบริเวณต้นมะม่วงใหญ่ ลำต้นโพรงกลวงมีอายุประมาณ 100 ปี ภายหลังปี พ.ศ. 2430 มีหัวหน้าหมู่บ้านชื่อ นายพล นิยม และนายเขียว นิยม มีหน้าทีลาดตะเวนดูแลทางน้ำเพื่อระวังโจรผู้ร้ายที่อาศัยสัญจรทางเรือมีหลักฐานท่าที่จอดเรือเรียกว่าวังเรือเหวน จนเป็นที่รู้จักของคนรุ่นหลัง ต่อมาได้ขุดเจอซากเรือ ณ สถานที่ดังกล่าวมีการนำขึ้นมาบูชาบวงสรวงเป็นสิริมงคลตามความเชื่อของคนม่วงกลวง จึงมีชื่อเรียกว่า บ้านม่วงกลวง ต่อมามีผู้มาอาศัยจำนวนมากจนสามารถจัดตั้งเป็นตำบลในปี พ.ศ. 2453 จึงชื่อว่า ตำบลม่วงกลวงจนปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลม่วงกลวงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 บ้านม่วงกลวง (Ban Muang Kluang) หมู่ 2 บ้านบางเบน (Ban Bang Ben) หมู่ 3 บ้านสำนัก (Ban Samnak) หมู่ 4 บ้านอ่าวเคย (Ban Ao Khoei) ชื่อหมู่บ้านในตำบลม่วงกลวงนี้อ้างอิงตามกรมการปกครอง เนื่องจากเป็นชื่อหมู่บ้านที่บัญญัติไว้ทางการในทะเบียนปกครอง การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่ตำบลม่วงกลวง มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงกลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงกลวงทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลม่วงกลวงที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลม่วงกลวงในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ประชากร พื้นที่ตำบลม่วงกลวงประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 4,493 คน แบ่งเป็นชาย 2,231 คน หญิง 2,262 คน (เดือนสิงหาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 2 จาก 5 ตำบลในอำเภอกะเปอร์ ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 พ.ศ. 2559 สำนัก 2,235 2,210 2,189 2,151 2,124 2,078 2,062 บางเบน 1,077 1,055 1,043 1,011 965 957 948 อ่าวเคย 858 869 874 874 874 872 864 ม่วงกลวง 312 314 307 301 302 304 304 รวม 4,482 4,448 4,413 4,337 4,265 4,211 4,178 อ้างอิง ม่วงกลวง ม่วงกลวง
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลระแหง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 56 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 45.40 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 9100 วัดไผ่ล้อมตั้งวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 เดิมชื่อว่า วัดเวฬุวัน เพราะแต่เดิมมีป่าไผ่ล้อมรอบ ผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัดคือ ป้าปุกเงินและป้าปุกทอง โดยมีนายคง นางบุญยัง จีนวงษ์ และนายทองดี นางบัวผัน แสนแก้ว จัดซื้อบริจาคให้วัดเดิมติดต่อกัน ต่อมาทางเทศบาลได้ตัดถนนผ่านกลางจึงกลายเป็น 2 แปลง ให้โรงเรียนเทศบาล 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน อีก 1 แปลงให้ประชาชนเช่าเนื้อที่ 1 ไร่ 54 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2425 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร อาคารเสนาสนะที่สำคัญประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 หอสวดมนต์กว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง อาคารคอนกรีต 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ มีพระพุทธรูปขนาดและปางต่าง ๆ จำนวนทั้งหมด 73 องค์ ภายในวัดมีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในวัด อ้างอิง ไผ่ล้อม
อัศฮาบุลอุคดูด เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงในซูเราะฮ์ อัลบุรูจญ์ จากอัลกุรอาน โดยเป็นเรื่องราวของผู้คนที่ถูกโยนเข้าในคูและจุดไฟเผาเนื่องจากความเชื่อต่ออัลลอฮ์ เรื่องราว โองการที่ 4 ถึง 7 เป็นเรื่องราวผู้ศรัทธาที่ถูกเผาในคู: โองการ ภาษาอาหรับ แปลไทย 4 قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ บรรดาเจ้าของหลุมพรางถูกสาปแช่ง 5 النَّارِ‌ ذَاتِ الْوَقُودِ ไฟที่เต็มไปด้วยเชื้อเพลิง 6 إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ตรงหน้าไฟ 7 وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ และพวกเขารู้เห็นเป็นพยานต่อสิ่งที่บรรดาลูกน้องกระทำกับบรรดาผู้ศรัทธา จากนั้นในโองการ 8 ถึง 10 อัลกุรอานระบุต่อว่าพวกเขาถูกฆ่าเนื่องจากศรัทธาต่ออัลลอฮ์เท่านั้น: โองการ ภาษาอาหรับ แปลไทย 8 وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّـهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ และพวกเขามิได้แก้แค้นเขาเหล่านั้นเว้นแต่ว่าเขาเหล่านั้นศรัทธาต่อัลลอฮฺผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงได้รับการสรรเสริญ 9 الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْ‌ضِ ۚ وَاللَّـهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ผู้ซึ่งกรรมสิทธิ์แห่งชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินเป็นของพระองค์ และอัลลอฮฺนั้นทรงเป็นพยานต่อทุกสิ่งอย่าง 10 إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِ‌يقِ แท้จริงพวกที่ประหัตประหารบรรดาผู้ศรัทธาชายและบรรดาผู้ศรัทธาหญิง แล้วพวกเขามิได้สำนึกผิดกลับตัวนั้น พวกเขาจะได้รับการลงโทษแห่งนรกญะฮันนัม และพวกเขาจะได้รับการลงโทษแห่งการเผาไหม้ ความหมายของ 'อุคดูด' รายงานจากอัลมุฟเราะดาตฟีเฆาะรีบิลกุรอาน 'อุคดูด' เป็นรากศัพท์จาก 'ค็อด' ซึ่งหมายถึง 'คูกว้างและลึกแผ่กระจายไปทั่วแผ่นดิน' สาเหตุที่มีชื่อนี้เพราะเชื่อกันว่าเป็นบริเวณที่เกิดเหตุการณ์เผาตัว ช่วงเวลาที่เกิดเหตุ อัลอุคดูดเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่อยู่ทางตอนใต้ของนัจญ์รอนของซาอุดีอาระเบีย โดยเกิดขึ้นใน ค.ศ. 520 หรือ 523 ในรัชสมัยของษูนุวาส กษัตริย์ฮิมยัรองค์สุดท้าย เรื่องราวในข้อมูลอื่น มีเรื่องราวเกี่ยวกับอัศฮาบุลอุคดูดที่ต่างกัน โดยหนึ่งในนั้นปรากฏในฮะดีษเกี่ยวกับมะลิก (กษัตริย์) ที่มี ซาฮิร (ผู้วิเศษ) ในสมัยก่อนหน้ามุฮัมมัด เมื่อผู้วิเศษเริ่มแก่ชรา เขากล่าวแก่กษัตริย์ให้หาเด็กชายที่ฉลาดเพื่อเรียนรู้ ซิหร์ (เวทมนตร์) จากเขา อย่างไรก็ตาม ขณะที่เด็กชายกำลังฝึกเวทมนตร์ เขาพบนักบวชขณะเดินทางไปเรียนเวทมนตร์ทุกวัน และท้ายที่สุดกลายเป็นผู้ศรัทธาในพระเจ้า ทำให้เขาสามารถช่วยคนและรักษาผู้ป่วยในวิธีที่แปลกประหลาดได้ เมื่อกษัตริย์ทราบสิ่งนี้ พระองค์สั่งให้เด็กชายละทิ้งความศรัทธานี้เสีย แต่เด็กลายปฏิเสธ ทำให้เขาถูกฆ่าตามพระราชกระแสรับสั่ง พระองค์ก็เผาผู้ที่ติดตามดีน (ศาสนา) ของเด็กชายในคูหนึ่งหรือหลายคู อิบน์ อิสฮาก-กิโยมตีความข้อความนี้เป็นการพาดพิงถึงการฆ่าชาวคริสต์แห่งนัจญ์รอนตามพระราชกระแสรับสั่งของพระเจ้าษูนุวาส ข้อมูลคริสเตียนรายงานว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นประมาณ ค.ศ. 523 ษูนุวาสหันไปนับถือศาสนายูดาห์และเปลี่ยนชื่อเป็นโยเซฟ พระองค์เสด็จไปที่นัจญ์รอนเพื่อบังคับให้ชาวคริสต์เข้ารีตศาสนายูดาห์ เมื่อพวกเขาปฏิเสธ พระองค์จึงโยนพวกเขาลงในคูหนึ่งหรือหลายคูที่เผาไหม้ทั้งเป็น มีฮะดีษเกี่ยวกับพระเจ้าทรงเลือกนบี (ศาสดา) ในอบิสซีเนีย แต่ผู้คนที่นั่นปฏเสธเขา ท้ายที่สุดทั้งศาสดาและผู้ติดตามถูกเผาในคู และมีรายงานว่าผู้ติดตามของดาเนียลถูกเผาในคู บางคนกล่าวว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้งและหลายที่ เช่น เยเมน คอนสแตนติโนเปิล บาบิโลน อิรัก และอัชชาม; และเรื่องราวนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เหตุการณ์เดียว อ้างอิง
คลองบางพลัดช่วงตัดกับถนนจรัญสนิทวงศ์ คลองบางพลัด เป็นคลองสายหนึ่งในจังหวัดนนทบุรีและกรุงเทพมหานคร ในปัจจุบันมีจุดเริ่มต้นอยู่บริเวณท้ายซอยบางกรวย-ไทรน้อย 15 ตรงแนวแบ่งเขตระหว่างหมู่ที่ 6 บ้านวัดจันทร์ กับหมู่ที่ 7 บ้านวัดสำโรง ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ไหลไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ลอดผ่านทางรถไฟสายใต้เข้าท้องที่เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร โดยเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างแขวงบางพลัดกับแขวงบางอ้อก่อนไหลลงแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งขวาข้างวัดอาวุธวิกสิตาราม คลองมีความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร ชื่อบางพลัดปรากฎใน นิราศภูเขาทอง ซึ่งสุนทรภู่ประพันธ์ขึ้นในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ ความว่า บริเวณปากคลองบางพลัดเป็นที่ตั้งของวัดอาวุธวิกสิตารามหรือที่แต่เดิมเรียกว่าวัดปากคลองบางพลัด เป็นวัดที่พระและชาวบ้านจำนวนหนึ่งอพยพมาจากกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเสียกรุง พ.ศ. 2310 เข้ามาตั้งรกรากและได้สร้างวัดนี้ขึ้นมา บริเวณย่านบางพลัดแต่เดิมเป็นสวนผลไม้ บริเวณปากคลองมีตลาดชาวสวน สินค้าส่วนใหญ่คือทุเรียนและมังคุดซึ่งปลูกกันเป็นหลักในย่านนี้ เมื่อถึงหน้าผลไม้สองชนิดนี้ราวปลายเดือนเมษายนถึงสิ้นพฤษภาคม เรือสวนจะจอดกันออกไปถึงกลางแม่น้ำ ต่างจากเวลาปกติที่กระจุกตัวอยู่แค่ปากคลองเพราะสินค้ามีเพียงกล้วยหอม กล้วยน้ำว้า และหมากพลูเท่านั้น ตลาดนี้เลิกไปหลังเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ พ.ศ. 2485 เพราะสวนล่มเกือบหมด อ้างอิง บางพลัด บางพลัด
เสรีโรจน์ ไชยพร ชื่อเล่น โรจน์ เป็นผู้กํากับภาพยนต์โฆษณา/มิวสิควีดีโอ, นักแสดงอิสระ และ คอนเทนต์ครีเอเตอร์ผู้สร้างช่องแนวเอดูเทนเมนต์ (Edutainment) ที่มีชื่อว่า Roji Sensei บนแพลตฟอร์ม ยูทูบ, ติ๊กต็อก และ เฟซบุ๊ก ที่เป็นที่รู้จักจากการแสดงเป็นตัวละคร โรจิ เซนเซย์ และ นายสมชาย สุดหล่อ สองคาแรคเตอร์ผู้ดําเนินรายการที่แนะนำข้อมูลเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่นและจากประเทศอื่น ๆ ประวัติ เสรีโรจน์ ไชยพร เกิดวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2528 ที่ จังหวัดกรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของไพโรจน์ ไชยพร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และ อมรา อโลฮ่า ไชยพร ชาวเยอรมันที่เกิดและเติบโตที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น การศึกษา เสรีโรจน์ได้เข้าศึกษาระดับประถมศึกษาที่ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย และได้ย้ายไปที่โรงเรียนนานานชาติ NIST พร้อมสําเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในปี พ.ศ. 2547 ต่อมาได้เข้าศึกษาระดับปริญญาตรีสาขา International Studies ที่ International Christian University (国際基督教大学) และ วิทยาลัยเทคนิค Tokyo Visual Arts (専門学校東京ビジュアルアーツ) สาขาสื่อสารมวลชน ที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น การทํางาน หลังจบการศึกษา เสรีโรจน์ได้เข้าทํางานตําแหน่งผู้ช่วยผู้กํากับที่ บริษัท ฟีโนมีนา จำกัด และลาออกมาเป็นผู้ประสานงานกองถ่ายสําหรับภาพยนต์ญี่ปุ่นในภูมิภาคเอเซีย ต่อมาเสรีโรจน์ได้รับการชักชวนให้เข้าทํางานกับ บริษัท Aoi Inc. ประเทศญี่ปุ่นในตําแหน่งผู้กํากับ ก่อนจะกลับประเทศไทยเพื่อประกอบอาชีพผู้กํากับภาพยนต์อิสระ ในปี พ.ศ. 2562 เสรีโรจน์ได้เริ่มช่อง Roji Sensei (เดิมชื่อ ญี่ปุ่นถ่อยๆ) ทางยูทูป แต่ล้มเลิกไปหลังผลิตผลงานได้เพียง 3 คลิป จนกระทั้งได้มาลองมือใหม่ในปี พ.ศ. 2564 บนแพลตฟอร์มติ๊กต็อก และด้วยผลตอบรับที่ดีจึงตัดสินใจทําต่อจนเติบโตเป็นหนึ่งในช่องสายเอดูเทนเมนต์ที่มาแรงที่สุดในปัจจุบัน ด้วยผู้ติตามมากกว่า 600,000 บัญชีในแพลตฟอร์มติ๊กต๊อก และ 240,000 บัญชีในยูทูป ผลงานการแสดง +ละคร/ละครชุด พ.ศ. เรื่อง บท ช่อง หมายเหตุ 2566 Cherry Magic 30 ยังซิง ทานากะ จีเอ็มเอ็ม 25 2567 Naka de Salon นาคา เดอ ซาลอน เจ้าพ่อสมุทร ช่อง 3 เอชดี ผลงานการกำกับ มิวสิควีดีโอ BNK48 บ๊ายบาย…นายพลาสติก (Kami7 Go Green) Shining Star: Beautiful Love LIPTA: ไม่ต้องขอโทษ LIPTA: เชื่อฉันนะ..เถอะนะ LIPTA: เอิ้ว หนังสั้น Week-End (สิ้นสัปดาห์) รางวัล AdFest 2012 - Thailand : SILVER (TVC), BRONZE (Internet Film) SPIKE ASIA 2011 - Singapore : BRONZE (PSA) AdStars 2011 - Korea : BRONZE (PSA) ACC 2011 - Japan : Finalist (PSA) Channel V Thailand Music Video Awards 2011 : Nominated for best Art Direction Thai Short Film & Video Festival 2010 : Official Selection (Narrative Short Film) อ้างอิง
ไปซาซึ่งมีจารึกภาษามองโกล อักษรพักสปา เขียนว่า 'ด้วยอำนาจของสวรรค์อันมิสิ้นสุด นี่เป็นคำสั่งของจักรพรรดิ ผู้ใดที่ไม่แสดงความเคารพแก่ผู่ถือสิ่งนี้ จะมีความผิด ไปซา (อักษรโรมัน: paiza), ไปซือ (อักษรโรมัน: paizi) หรือ เกเรเก (, pāiza, páizi) เป็นแผ่นป้ายที่เจ้าพนักงานชาวมองโกลและคณะถือเพื่อแสดงสิทธิพิเศษและอำนาจของตน รวมถึงสามารถใช้เรียกร้องสินค้าและบริการจากพลเมือง กระนั้น มีการออกไปซามใช้อำนาจในทางที่ผิดต่อพลเมือง กระทั่งอือเกเดย์ ข่าน (ครองราชย์ 1229–1241) สั่งห้ามไม่ให้ขุนนางออกไปซาและยาร์ลิก พ่อค้าและผู้มีความสามารถจากต่างแดนอาจได้รับมอบไปซาจากข่านเพื่อใช้สำหรับยกเว้นภาษี ส่วนใหญ่เป็นคู่คัาของชาวมองโกล ซึ่งเรียกว่าโอร์ต็อก (ortoq) กระทั่ง มืงเก ข่าน (ครองราชย์ 1251–1259) ออกคำสั่งจำกัดการใช้ไปซาในกรณีนี้ มีการบรรยายเกี่ยวกับไปซาไว้โดยละเอียดในบันทึกของมาร์โก โปโล ซึ่งเดินทางไปยังจักรวรรดิหยวน ใในรัชสมัยของกุบไล ข่าน (ครองราชย์ 1260–1294) ไปซาไม่ได้เป็นประดิษฐกรรมของชาวมองโกล แต่ชาวมองโกลเป็นผู้ทำให้ไปซาเป็นที่นิยมขึ้นมา มีเอกสารลักษณะคล้ายกันสำหรับพกพาใช้งานอยู่แล้วในตอนเหนือของจีน ในสมัยจักรวรรดิเลียว และมีใช้เรื่อยมาในจักรวรรดิจิน และตังกุตของซีเซีย อ้างอิง
รัฐปาเลสไตน์เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ซึ่งเดิมกำหนดให้จัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 นับเป็นครั้งที่ 7 ที่ประเทศเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน จำนวนนักกีฬา กีฬา ชาย หญิง รวม กรีฑา 0 1 1 ยูโด 1 0 1 ว่ายน้ำ 1 1 2 ยกน้ำหนัก 1 0 1 รวม 3 2 5 กรีฑา ปาเลสไตน์ได้รับสิทธิ์สากลจากสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ เพื่อส่งนักกรีฑาหญิงไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ;ประเภทลู่และถนน นักกีฬา รายการ ฮีท ก่อนรองฯ รอบรองฯ ชิงชนะเลิศ ผล อันดับ ผล อันดับ ผล อันดับ ผล อันดับ ฮันนาห์ บารากัต 100 เมตร หญิง 12.16 5 ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ ยูโด ปาเลสไตน์ส่งนักยูโดชายหนึ่งคนเข้าสู่การแข่งขันโอลิมปิก หลังจากที่สหพันธ์ยูโดนานาชาติได้มอบโควตาคำเชิญสามฝ่ายให้แก่พวกเขา นักกีฬา รายการ/รุ่น 32 คน 16 คน ก่อนรองฯ รอบรองฯ แก้ตัว ชิงชนะเลิศ/ คู่แข่งผล คู่แข่งผล คู่แข่งผล คู่แข่งผล คู่แข่งผล คู่แข่งผล อันดับ เวซัม อบู รมีลาห์ 81 กก. ชาย แพ้ 00–10 ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ ว่ายน้ำ ปาเลสไตน์ได้รับคำเชิญจาก FINA เพื่อส่งนักว่ายน้ำอันดับต้นๆ สองคน (เพศละคน) ในรายการประเภทบุคคลของตนไปแข่งขันโอลิมปิก โดยยึดตามระบบคะแนนของ FINA เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2021 นักกีฬา รายการ ฮีท รอบรองฯ ชิงชนะเลิศ เวลา อันดับ เวลา อันดับ เวลา อันดับ ยาซัน อัลเบาวาบ ฟรีสไตล์ 100 เมตร ชาย 54.51 66 ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ ดาเนีย นอร์ ฟรีสไตล์ 50 เมตร หญิง 30.43 71 ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ ยกน้ำหนัก ปาเลสไตน์ได้รับคำเชิญจากคณะกรรมาธิการไตรภาคีและสหพันธ์ยกน้ำหนักระหว่างประเทศ (IWF) ให้ส่งโมฮัมเหม็ด ฮามาดาในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 96 กิโลกรัมชาย ไปแข่งขันโอลิมปิก นักกีฬา รายการ สแนตช์ คลีนแอนด์เจิร์ก รวม อันดับ ผล อันดับ ผล อันดับ โมฮัมเหม็ด ฮามาดา 96 กก. ชาย 137 15 173 12 310 13 อ้างอิง 2020 ปาเลสไตน์
ภาพรวมของชุดข้อเสนอแนะ (มาตรฐาน) ที่พัฒนาโดย ภาคการกำหนดมาตรฐานโทรคมนาคม (ITU-T) ของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ชุด คำอธิบาย A องค์กรที่ทำงานให้กับ ITU-T B วิธีการแสดงออก: คำจำกัดความ สัญลักษณ์ การจำแนกประเภท C สถิติโทรคมนาคมทั่วไป D หลักการพิกัดอัตราภาษีทั่วไป E การทำงานโดยรวมของเครือข่าย การบริการโทรศัพท์ การดำเนินงานและปัจจัยด้านบุคคล F บริการโทรคมนาคมที่ไม่ใช่โทรศัพท์ G ระบบส่งและสื่อ ระบบดิจิทัลและเครือข่าย H ระบบโสตทัศนูปกรณ์และมัลติมีเดีย I บริการเครือข่ายดิจิทัลแบบครบวงจร J เครือข่ายเคเบิลและการถ่ายทอดโทรทัศน์ รายการเสียง และสัญญาณมัลติมีเดียอื่น ๆ K การป้องกันการรบกวนอินเตอร์เฟส L การก่อสร้าง ติดตั้ง และป้องกันสายเคเบิลและองค์ประกอบอื่นๆ ของโรงงานภายนอก M การจัดการโทรคมนาคม ได้แก่ โครงข่ายการจัดการโทรคมนาคมและการดูแลรักษาโครงข่าย N การบำรุงรักษา : โปรแกรมเสียงสากลและวงจรส่งสัญญาณโทรทัศน์ O ข้อมูลจำเพาะของอุปกรณ์การวัด P คุณภาพการส่งสัญญาณโทรศัพท์ การติดตั้งโทรศัพท์ เครือข่ายสายท้องถิ่น Q การสลับและการส่งสัญญาณ R การส่งสัญญาณโทรเลข S อุปกรณ์ปลายทางบริการโทรเลข T เทอร์มินัลสำหรับการบริการเทเลเมติกส์ U การสลับโทรเลข V การสื่อสารข้อมูลผ่านเครือข่ายโทรศัพท์ X เครือข่ายข้อมูล การสื่อสารระบบเปิด และการรักษาความปลอดภัย Y โครงสร้างพื้นฐานข้อมูลระดับโลก แง่มุมของโปรโตคอลอินเทอร์เน็ต เครือข่ายยุคใหม่ อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง และเมืองอัจฉริยะ Z ภาษาและแง่มุมทั่วไปของซอฟต์แวร์สำหรับระบบโทรคมนาคม
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ เจตนา นาควัชระ (เกิด 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2480) เป็นนักวิชาการและอาจารย์มหาวิทยาลัยชาวไทย ปัจจุบันเป็นศาสตราจารย์เกียรติคุณสาขาภาษาเยอรมัน มีผลงานสำคัญด้านภาษาและวรรณคดีเยอรมัน วรรณคดีเปรียบเทียบ การวิจารณ์ศิลปะ และการอุดมศึกษา เขาได้รับปริญญาดุษฏีบัณฑิตกิตติมศักด์จากมหาวิทยาลัยไทยรวม 5 แห่งและมหาวิทยาลัยทือบิงเงินในเยอรมนี และยังได้รับรางวัลที่สำคัญได้แก่ เหรียญเกอเธ่ รางวัลการวิจัยมูลนิธิฮุมโบลท์ ทุนเมธีวิจัยอาวุโส สกว. และรางวัลนราธิป เจตนาเกิดในครอบครัวที่มีบิดามารดาเป็นครู เขาเป็นบุตรคนสุดท้องของครอบครัว เมื่อจบชั้นมัธยมศึกษาสอบได้อันดับหนึ่งในแผนกอักษรศาสตร์ของประเทศไทย ต่อมาได้รับทุนรัฐบาลไทยไปศึกษาต่อในยุโรปตั้งแต่ปริญญาตรีจนสำเร็จปริญญเอก เขามีโอกาสได้เป็นนักวิชาการแลกเปลี่ยนในสหรัฐอเมริกาและสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีหลายครั้งด้วยทุนสนับสนุนจากต่างประเทศ เจตนาจึงเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการเป็นตัวเชื่อมโลกวิชาการตะวันตกเข้ากับประเทศไทย ในฐานะนักวิชาการ งานของเจตนาในระยะแรกประกอบด้วยวรรณคดีเปรียบเทียบและวรรณคดีเยอรมัน นอกจากนี้เจตนาเขียนหนังสือ บทความสำหรับผู้อ่านทั่วไป และผู้อ่านทางวิชาการโดยใช้ภาษาไทยอันเป็นภาษาแม่ รวมถึงภาษาอังกฤษ ภาษาเยอรมัน และภาษาฝรั่งเศส เขาได้เป็นที่รู้จักในประเทศไทยในช่วงหลังผ่านงานเขียนและการบรรยายจากผลงานการวิจารณ์ศิลปะ รวมถึงการอาสาเป็นผู้นำทางความคิดในวิชาการด้านมนุษยศาสตร์ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: การบรรเลงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชรอบปฐมทัศน์ที่เลนินกราด – วีแคนดูอิต! – การอนุญาโตตุลาการเวียนนาครั้งที่สอง ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ภาษาทือเกร ( หรือ ) หรือที่ผู้พูดภาษานี้ในเอริเทรียนิยมเรียกว่า ภาษาทือกรายึท เป็นภาษาหนึ่งที่ใช้กันในภูมิภาคจะงอยแอฟริกาและเป็นภาษากลุ่มเซมิติกภาษาหนึ่งที่ชาวทือเกรในเอริเทรียใช้พูดเป็นภาษาหลัก เชื่อกันว่าภาษาทือเกรและภาษาทือกรึญญาเป็นภาษาที่ยังมีชีวิตอยู่ที่ใกล้ชิดที่สุดกับภาษากืออึซซึ่งยังคงใช้เป็นภาษาพิธีกรรมของคริสตจักรเทอวาฮือโดออร์ทอดอกซ์เอริเทรียและคริสตจักรเทอวาฮือโดออร์ทอดอกซ์เอธิโอเปียในปัจจุบัน ภาษาทือเกรมีคำศัพท์คล้ายคลึงกับภาษากืออึซร้อยละ 71 และมีคำศัพท์คล้ายคลึงกับภาษาทือกรึญญาร้อยละ 64 ณ พ.ศ. 2540 มีผู้พูดภาษาทือเกรประมาณ 800,000 คนในเอริเทรีย ชาวทือเกรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางภาคตะวันตกของเอริเทรีย แต่ก็มีบางกลุ่มที่อาศัยอยู่ในที่สูงทางภาคเหนือของเอริเทรียไปจนถึงพื้นที่ที่อยู่ติดกันในซูดานรวมทั้งชายฝั่งทะเลแดงของเอริเทรียทางทิศเหนือของเมืองซูลา ใน พ.ศ. 2560 มีผู้พูดภาษาทือเกรในซูดาน 19,000 คน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในภูมิภาคโตการ์และกาโรรา ชาวทือเกรเป็นกลุ่มชาติพันธุ์คนละกลุ่มกับชาวทือกรึญญาในเอริเทรียและชาวทือกรัยในเอธิโอเปียซึ่งพูดภาษาทือกรึญญาและอาศัยอยู่ถัดไปทางทิศใต้ ภาษาทือกรึญญาค่อนข้างแตกต่างจากภาษาทือเกรแม้จะมีชื่อคล้ายคลึงกันก็ตาม อ้างอิง ทือเกร ทือเกร ทือเกร
วัดเขาวงกฎ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามแจง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี มีพื้นที่ตั้งวัดราว 50 ไร่ 3 งาน (มีพื้นที่แนวสันเขาทั้งสามด้าน) เนื้อที่ออกโฉนด 32 ไร่ 2 งาน 33 ตารางวา วัดเขาวงกฎเดิมเป็นที่พักสงฆ์ทิ้งร้างอยู่ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 หลวงพ่อเพา พุทธสโร เห็นว่าเป็นที่สงบ จึงมีการตั้งวัดระบุการตั้งวัด พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 โดยมีขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ตั้งประดิษฐานอยู่เชิงเขาทางทิศตะวันตก มีเรือสำเภาอยู่ปากทางเข้าซึ่งใกล้กับเสาหงส์ เป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง มีสมเด็จหลวงพ่อเมตตา (พระพิชิตมาร) ที่จำลองมาจากประเทศอินเดีย ในมณฑปมีรูปหล่อหลวงพ่อเพา ซึ่งเป็นผู้สร้างวัดเขาวงกฎขึ้นมา ปราสาทตรีมุขเป็นที่เก็บรักษาสังขารในโลงแก้วของหลวงพ่อเจริญ อดีตเจ้าอาวาสวัด บนยอดเขามีพระนาคปรกทิพยมุนีคีรีวงกฎ ประดิษฐานอยู่ ใกล้อุโบสถมีถ้ำค้างคาวที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดลพบุรี ภายในถ้ำมีค้างคาวนับล้านตัวและลิงแสม อ้างอิง เขาวงกฎ
พิพิธภัณฑ์ศรี ปรตาป สิงห์ หรือมักรู้จักในขื่อ พิพิธภัณฑ์เอสพีเอส เป็นพิพิธภัณฑ์ในศรีนคร จัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1898 และมีของสะสมมากกว่า 80,000 ชิ้นจากพื้นที่ต่าง ๆ ในอินเดียเหนือ ประวัติศาสตร์ ในปี 1889 ได้มีการเสนอการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์โบราณคดีขึ้นในนครศรีนครของอินเดียโดย อมร สิงห์ (Amar Singh) และ เอส เอช ก็อดแมรี (S.H. Godmerry) Singh was an officer in the British Indian Army, while Godmerry was a scholar. ทั้งสองได้ยื่นเสนอต่อมหาราชาปรตาป สิงห์ แห่งจัมมูและกัศมีร์ ผู้นำของศรีนครและพี่ชายชองอมร โครงการพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่นี้ได้รับการตอบรับ โดยจะมีการรวบรวมโบราณวัตถุจากจัมมู, กัศมีร์, บัลติสถาน และ กิลกิต. โดยตั้งใจให้พิพิธภัณฑ์อยู่ในอาคารของรัฐบาลหลังหนึ่งใกล้กับแม่น้ำเฌลุม การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของจอห์น มาร์แชล นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ผู้ที่ต่อมาเป็นผู้กำกับการของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย และได้รับการยอมรับในการดูแลและอนุรักษ์โบราณวัตถุอินเดีย พิพิธภัณฑ์เปิดสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในปี 1898 โดยมีของสะสมชุดแรกเริ่มมาจากคลังสมบัติของมหาราชาปรตาป สิงห์ หลังความพยายามรื้อจัดการโครงสร้างองค์กรโดยทยา ราม สาหนี ในปี 1913 พิพิธภัณฑ์ได้รับโบราณวัตถุที่ขุดค้นได้จาก ปาณเทเรนตัน (Panderenthan), ปริหสโประ (Parihaspora) และ อวันติปุระ (Avantipura) รวมถึงมีการบริจาคของสะสมจากนักสะสมส่วนบุคคล ของเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นของที่ผลิตในประเทศและเป็นเครื่องเรือนเป็นส่วนใหญ่ การต่อเติมอาคารหลังที่สองของพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2017 โดยอาคารสามารถต้านทานไฟและแผ่นดินไหวได้ อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านบานัต เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาแบบเปิดโล่ง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครตีมีชออารา ริมป่าเขียว พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งนี้มีขนาด 17 เฮกตาร์ และออกแบบมาเพื่อนำเสนอรูปแบบหมู่บ้านแบบดั้งเดิมของบานัต ภายในประกอบด้วยบ้านเรือนของชาวไร่มากมายที่มาจากกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในบานัต เช่น ชาวโรมาเนีย ชาวสโลวัก ชาวสเวเบีย ชาวยูเครน ชาวฮังการี เป็นต้น รวมถึงยังมีอาคารเพื่อการใช้งานทางสังคมของหมู่บ้านแบบพื้นถิ่น เช่น ศาลาว่าการของเมือง โรงเรียน โบสถ์ และมีจัดแสดงงานศิลปะพื้นถิ่น รวมถึงมีจัดโรงฝึกงานศิลปะหัตถกรรมแบบบานัตเช่นกัน ประวัติศาสตร์ แนวคิดในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้งมีย้อนกลับไปตั้งแต่ยออากิม มีลอยา อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์บานัตระหว่างปี 1928 ถึง 1940 เมื่อปี 1928 หลังมีลอยาเดินทางกลับจากพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียในกลุฌ-นาปอกา เขาได้ขออนุญาตสภาเทศบาลเพื่อเปิดพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านขนาดเล็กในลานกลางของปราสาทฮูนียาเด หลังได้รับอนุญาต เขาได้นำโบสถ์ไม้ กางเขน และบ้านไร่ชุดแรกมาตั้งแสดงที่นั่น ในปี 1967 พิพิธภัณฑ์ได้รับมอบที่ดินขนาดใหญ่เพื่อใช้พัฒนาสร้างพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้งขึ้น พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมครั้งแรกในเดือนสิงหาคม 1971 ในปี 1986 พิพิธภัณฑ์ได้ปิดให้บริการเพื่อทำการปรับปรุงครั้งใหญ่เป็นเวลา 9 ปีตามคำสั่งจากประธานาธิบดีโรมาเนีย ก่อนจะเปิดให้เข้าชมอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม 1995 ในปี 2000 พิพิธภัณฑ์ได้แยกตัวออกมาจากพิพิธภัณฑ์บานัต มาเป็นหน่วยงานเป็นเอกเทศภายใต้การดูแลของสภาเทศมณฑลตีมิช ของสะสม ที่ใจกลางของหมู่บ้านคือศูนย์กลางชุมชน ซึ่งประกอบด้วยศาลาว่าการเมือง, โรงเรียน, 'บ้านแห่งชนชาติ' และโรงเตี๊ยมอย่างละหลัง ใจกลางของส่วนนี้คือโบสถ์ไม้ตอปลา โบสถ์ไม้นี้สร้างขึ้นในปี 1746 ที่หมู่บ้านเรเมเตอา-ลุงเกอ ก่อนที่จะบริจาคให้แก่ศาสนิกชนในหมู่บ้านตอปลา ซึ่งอยู่ใกล้กันในปี 1807 โดยดีดโบสถ์ขึ้นมาวางบนยานล้อ แล้วใช้วัวรวม 24 คู่ลากไปยังตอปลา จากนั้นในปี 1987 โบสถ์ได้รับการเคลื่อนย้ายจากตอปลามาตั้งที่พิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน ส่วนต่อมาของพิพิธภัณฑ์คือตรอกซอยชาติพันธุ์ ซึ่งประกอบด้วยบ้านเรือนแบบพื้นถิ่นจำนวนมากจากบรรดากลุ่มทางชาติพันธุ์ในประวัติศาสตร์ของบานัต เริ่มต้นในปี 2000 ได้มีการปลูกบ้านต่าง ๆ ได้แก่ บ้านชาวฮังการี (จากหมู่บ้านบับชาในเทศมณฑลตีมิช), บ้านชาวเยอรมัน (จากหมู่บ้านบีเลดในเทศมณฑลตีมิช), บ้านชาวสโลวัก (จากเมืองเนิดลักในเทศมณฑลอารัด) และบ้านชาวยูเครน (จากหมูบ้านเรเปเดอาในเทศมณฑลมารามูเรช) นอกจากนี้ยังมีบ้านชาวเซิร์บที่สร้างขึ้นในเวลาต่อมา รวมถึงมีแผนจะปลูกบ้านชาวบัลแกเรียและบ้านชาวเช็ก ส่วนสุดท้ายของพิพิธภัณฑ์คือส่วนพิพิธภัณฑ์มีชีวิต ซึ่งเป็นโครงการนำเสนอเรื่องราวจากทั้งโรมาเนียและฮังการี เริ่มต้นในปี 2012 ประกอบไปด้วยบ้านชาวโรมาเนีย ชาวฮังการี ชาวสเวเบีย และชาวเซิร์บ เพื่อเป็นการสร้างหมู่บ้านพื้นถิ่นจากสมัยศตวรรษที่ 18–19 ขึ้นมาใหม่ เทศกาล นับตั้งแต่ปี 2000 ทุกวันอาทิตย์แรกของเดือนพฤษภาคม จะมีการจัดเทศกาลชาติพันธุ์ขึ้น โดยมีสมาชิกจากชาติพันธุ์ต่าง ๆ มาจัดแสดงการแต่งกาย อาหาร และแสดงดนตรี นอกจากนี้ยังมีเทศกาลช่างฝีมือพื้นบ้าน ซึ่งจัดแสดงและวางขายสินค้างานช่างจากทั่วโรมาเนีย และเทศกาลปลายี อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เด็กบูเอลล์ ในเมืองพิวโบล รัฐโคโลราโด ได้รับการจัดอันดับเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเด็กอันดับ 2 ในสหรัฐอเมริกาโดย Child Magazine พิพิธภัณฑ์เด็ก เป็นสถาบันที่จัดเตรียมนิทรรศการและรายการเพื่อส่งเสริมประสบการณ์การเรียนรู้ตามอัธยาศัยสำหรับเด็ก พิพิธภัณฑ์เด็กแตกต่างกับพิพิธภัณฑ์แบบดั้งเดิมที่โดยทั่วไปมีนโยบายห้ามแตะต้องสิ่งจัดแสดง พิพิธภัณฑ์เด็กมีสิ่งจัดแสดงเชิงตอบโต้ที่ออกแบบมาเพื่อให้เด็กจับต้องได้ ทฤษฎีที่อยู่เบื้องหลังการจัดแสดงเช่นนี้คือกิจกรรมที่สามารถเป็นสื่อการสอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวัยเด็กเล็ก พิพิธภัณฑ์เด็กส่วนใหญ่เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไร และหลายแห่งดำเนินการโดยอาสาสมัคร หรือเจ้าหน้าที่มืออาชีพจำนวนไม่มาก องค์กรวิชาชีพระดับนานาชาติของพิพิธภัณฑ์เด็ก ได้แก่ สมาคมพิพิธภัณฑ์เด็ก (The Association of Children's Museums; ACM) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2505 ในชื่อสมาคมพิพิธภัณฑ์เยาวชนอเมริกัน (The American Association of Youth Museums; AAYM) ในปี พ.ศ. 2550 มีสถาบันที่เป็นสมาชิกของสมาคมทั้งหมด 341 แห่งใน 23 ประเทศ และสมาคมพิพิธภัณฑ์เด็กแห่งยุโรปแฮนส์ออน! (The Hands On! Europe Association of Children's Museum; HO!E) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2537 โดยมีสถาบันที่เป็นสมาชิกใน 34 ประเทศเมื่อปี พ.ศ. 2550 พิพิธภัณฑ์หลายแห่งที่เป็นสมาชิกของสมาคมพิพิธภัณฑ์เด็ก (ACM) เสนอการเป็นสมาชิกภาพร่วมกัน โดยอนุญาตให้สมาชิกของพิพิธภัณฑ์หนึ่งสามารถเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ทั้งหมดได้ฟรีหรือลดราคา อ้างอิง เด็ก
พิพิธภัณฑ์ส้วมสากลสุลัภ เป็นพิพิธภัณฑ์ในนิวเดลี บริหารงานโดยสุลัภอินเทอร์เนชันนอล จัดแสดงประวัติศาสตร์ของสุขอนามัยและส้วมของโลก นิตยสาร ไทม์ ระบุให้พิพิธภัณฑ์นี้เป็นหนึ่งในสิบพิพิธภัณฑ์ที่แปลกที่สุดของโลก พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1992 โดย ดร. พินเทศวร ปาฐัก นักกิจกรรมเพื่อสังคม ผู้ก่อตั้งขบวนการปฏิรูปสังคมและสุขอนามันสุลัภ และผู้รับรางวัลสต็อกโฮล์มวอเทอร์ไพรซ์ประจำปี 2009 เป้าหมายในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ขึ้นของเขาคือเพื่อเน้นย้ำปัญหาในเรื่องสุขอนามัยของประเทศ ผ่านการพิจารณาความพยายามในการพัฒนาและสร้างสุขอนามัยจากทั่วโลกมาตั้งแต่สมัยก่อนคริสต์กาล ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเนื้อหาและสิ่งของจากกว่า 50 ประเทศ ของจัดแสดงรวมถึงโบราณวัตถุต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุขอนามัย มีอายุตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสต์กาล มาจนถึงศตวรรษที่ 20 ของจัดแสดง เช่น ห้องส้วมนอกบ้าน, โถส้วมแบบโถ, ฝารองส้วมยุควิกตอเรียที่ประดับตกแต่งอย่างวิจิตร, สายฉีดก้น นอกจากนี้ยังมีบทกวีที่บรรยายเกี่ยวกับส้วมแบบต่าง ๆ และการใช้งาน สิ่งน่าสนใจที่จัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ เช่น แบบจำลองตู้เตี้ย (commode) ในรูปของหีบสมบัติจากยุคกลางของอังกฤษ, แบบจำลองส้วมของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่มีรายงานว่าเคยถูกใช้จริงในราชสำนัก, ส้วมในรูปของตู้หนังสือ, เทคโนโลยีของรัสเซียกับนาซาในการแปลงปัสสาวะเป็นน้ำสะอาด, การ์ตูนและมุกตลกเกี่ยวกับส้วม โถส้วมทองคำและเงินของจักรพรรดิโรมัน, ระบบการถ่ายเทของเสียของอารยธรรมฮารัปปา และพัฒนาการของส้วมที่พบในแหล่งโบราณคดีโลถัล เป็นต้น อ้างอิง อ่านเพิ่ม
บ้านตาล เป็นตำบลในอำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ พื้นที่เป็นภูเขาและที่ลาดเชิงเขา โดยพื้นที่ด้านตะวันออกของตำบลเป็นภูเขาสูง และพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตนิคมสร้างตนเองเขื่อนภูมิพล ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลบ้านตาล มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านแปะ และตำบลแม่สอย (อำเภอจอมทอง) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลป่าพลู (อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน) และตำบลศรีวิชัย ตำบลแม่ตืน (อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลท่าเดื่อ ตำบลบงตัน และตำบลบ้านแอ่น (อำเภอดอยเต่า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลฮอด และตำบลหางดง ประวัติ บ้านตาล เป็นหมู่บ้านใหญ่ในเขตอำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ เป็นหมู่บ้านที่มีความเก่าแก่ มีประวัติความเป็นมายาวนาน เท่าที่มีการจดบันทึกไว้ในเอกสารใบลาน แม้จะมีการเคลื่อนย้ายไปบ้างในบางช่วงเวลา แต่ก็ยังปรากฏความต่อเนื่องของประวัติศาสตร์ บ้านตาลตั้งชื่อตามลำห้วยแม่ตาลที่ไหลผ่านหมู่บ้าน และเป็นเส้นเลือดหลักหล่อเลี้ยงชีวิตชาวบ้านมาตั้งแต่อดีต ตามเอกสารอ้างอิง ตำบลบ้านตาลมีเชื้อสายมาจากเวียงเจ็ดลินโดยสันนิษฐานไว้ 2 กรณี คือ ชนชาติบ้านตาลได้อพยพมาอยู่ก่อนหน้าขุนวิลังคะ ปกครองเวียงลัวะถ้าเป็นตามที่กล่าวอ้าง ชนชาติลัวะ จาวต๋านได้มาอยู่ในบริเวณบ้านตาล เมื่อประมาณ 1,300–1,500 ปีมาแล้ว จาวลัวะบ้านตาล ได้มาตั้งรกรากอยู่เมื่อประมาณ 1,200–1,300 ปี เมื่อขุนวิลังคะทัพแตกในคราวที่สู้กับลูกชายของพระนางจามเทวีได้หนีโรคระบาด เมื่อ 950 ปี ที่เกิดในเมืองหริภุญชัย ปี พ.ศ. 2556 นายสุวัฒน์ ตันติพัฒน์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่บ้านในอำเภอฮอด โดยแบ่งพื้นที่หมู่ 1 บ้านตาลเหนือ ตั้งเป็น 1 หมู่บ้านใหม่ชื่อว่า หมู่ 10 บ้านตาลกลาง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลบ้านตาลประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 10 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,048 คน แบ่งเป็นชาย 2,547 คน หญิง 2,501 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับ 4 ในอำเภอฮอด ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ทุ่งโป่ง 994 995 998 993 987 999 1,003 เด่นสารภี 641 635 638 644 633 633 634 ตาลใต้ 605 605 602 615 622 624 623 ตาลเหนือ 543 552 557 558 550 557 569 ใหม่พัฒนา 492 498 506 511 508 511 515 ท่าหนองหลวง 414 413 422 420 427 426 433 ช่างเคิ่ง 374 377 380 376 382 391 398 ป่าขาม 359 365 369 366 368 367 366 แม่ยุย 323 318 309 305 301 299 304 ตาลกลาง 303 306 311 316 322 334 341 รวม 5,048 5,064 5,092 5,104 5,100 5,141 5,186 การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลบ้านตาลเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านตาล ในปี พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านตาลมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 104.80 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,977 คน และ 1,591 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านตาลอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตาล ปี พ.ศ. 2551 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตาลมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 104.80 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,288 คน และ 2,076 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมา ตั้งแต่ 12,000,000 บาทขึ้นไป และได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2552 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตาลอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบ้านตาล อ้างอิง บ้านตาล บ้านตาล
อาคารพิพิธภัณฑ์ซึ่งเคยเป็นโบสถ์คริสต์มาก่อน ภายในพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑ์อวกาศ เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การสำรวจอวกาศแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในเมืองแปแรยัสเลา แคว้นเคียฟ ประเทศยูเครน พิพิธภัณฑ์นี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์จำนวนกว่า 30 แห่งของ 'นครพิพิธภัณฑ์' แปแรยัสเลา และเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมพื้นบ้านและวิถีชีวิตภูมิภาคนีเปอร์ตอนกลางแห่งเขตสงวนประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์วรรณนาแห่งชาติแปแรยัสเลา ในอดีต อาคารพิพิธภัณฑ์นี้เป็นโบสถ์ไม้ประจำหมู่บ้านวิยูนึชแชซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแปแรยัสเลาไม่มากนัก โดยเป็นโบสถ์ที่สร้างขึ้นเมื่อปี 1891 เพื่ออุทิศแด่นักบุญปารัสเกวี ต่อมาเมื่อหมู่บ้านวิยูนึชแชถูกน้ำท่วมจากการสร้างอ่างเก็บน้ำเมื่อปี 1971 จึงมีการรื้อถอนโบสถ์มาประกอบสร้างขึ้นใหม่ในที่ปัจจุบันเมื่อปี 1973 พิพิธภัณฑ์เริ่มเปิดทำการในอาคารโบสถ์เมื่อปี 1979 โดยใช้ชื่อว่า พิพิธภัณฑ์ความรู้เรื่องโลกและการสำรวจอวกาศอย่างสันติ ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อปี 2003 ภายในประกอบด้วยห้องอนุสรณ์ซึ่งจำลองช่วงสมัยของแซร์ฮีย์ กอรอลอว์ และอาเล็กซันเดร์ อิชลินสกี รวมถึงมีการจัดแสดงเครื่องยนต์จรวด RD-219, ระบบคอมพิวเตอร์มินสค์-32, ลูกตุ้มฟูโกขนาด และชุดนักบินอวกาศ SK-II จากภารกิจการบินโซยุซ 23 นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงภาพถ่ายจากยานอวกาศมาร์ส 5, มาร์ส 6 และเวเนรา 9 อ้างอิง
แก๊สมีสกุล หรือ แก๊สมีตระกูล (ในอดีตเรียกว่า แก๊สเฉื่อย หรือบางครั้งใช้ชื่อว่า aerogens) เป็นกลุ่มของธาตุทางเคมีที่มีสมบัติคล้ายกัน ภายใต้ภาวะมาตรฐานสำหรับอุณหภูมิและความดันธาตุเหล่านี้ต่างไม่มีกลิ่น ไม่มีสี เป็นแก๊สอะตอมเดี่ยวซึ่งไม่มีความว่องไวต่อปฏิกริยาเคมี แก๊สมีสกุลที่เกิดในธรรมชาติทั้งหกธาตุ ได้แก่ ฮีเลียม (He), นีออน (Ne), อาร์กอน (Ar), คริปทอน (Kr), ซีนอน (Xe) (ในภาพตามลำดับ) และเรดอน (Rn) โอกาเนสซอน (Og) เป็นธาตุสังเคราะห์มีความเป็นกัมมันตรังสีสูงมาก แม้ว่า IUPAC จัดโอกาเนสซอนเป็นแก๊สมีสกุลหรือหมู่ที่ 18 มันอาจไม่เฉื่อยทางเคมีเหมือนธาตุอื่นในหมู่เดียวกัน และถูกทำนายว่าจะสลายและแผ่กัมมันตรังสีเนื่องจากปรากฏการณ์สัมพัทธ์ เนื่องจากครึ่งชีวิตที่สั้นเพียง 0.7 ไมโครวินาทีของไอโซโทปตัวเดียว ทำให้คุณสมบัติทางเคมีของโอกาเนสซอนยังไม่มีการศึกษามากนัก สำหรับหกคาบแรกของตารางธาตุ แก๊สมีสกุลเป็นสมาชิกของธาตุหมู่ 18 อย่างแท้จริง แก๊สมีสกุลมักจะไม่ว่องไวต่อปฏิกิริยาเคมีอย่างมาก ยกเว้นภายใต้สภาวะสุดขั้ว ความเฉื่อยของแก๊สมีสกุลทำให้มันสามารถประยุกต์ได้หลากหลาย เนื่องจากความสามารถในการเกิดปฏิกิริยาน้อย เช่นการเติมอาร์กอนในหลอดไส้ร้อนแบบธรรมดาเพื่อป้องกันไม่ให้ไส้หลอดทังสเตนเกิดการออกซิไดส์ และฮีเลียมใช้เติมถังแก๊สสำหรับหายใจสำหรับนักดำน้ำลึก เพื่อป้องกันภาวะเป็นพิษจากแก๊สออกซิเจน แก๊สไนโตรเจนและแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: เจตนา นาควัชระ – การบรรเลงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชรอบปฐมทัศน์ที่เลนินกราด – วีแคนดูอิต!ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานซีกีเยตในซีกีเยตูมาร์มัตซีเยย์ อนุสรณ์สถานเหยื่อลัทธิคอมมิวนิสต์และการต่อต้าน ในประเทศโรมาเนียประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานซีกีเยตซึ่งตั้งอยู่ในเมืองซีกีเยตูมาร์มัตซีเยย์ เทศมณฑลมารามูเรช และศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ซึ่งตั้งอยู่ในกรุงบูคาเรสต์ ศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ ศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งขึ้นในปี 1993 โดยอานา บลันดียานา และรอมูลุส รูซัน ภายใต้การบริหารดูแลของมูลนิธิสถาบันพลเรือน ศูนย์ระหว่างประเทศแห่งนี้เป็นศูนย์เพื่อการวิจัย การศึกษา และพิพิธภัณฑสถานวิทยา พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานซีกีเยต พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานซีกีเยต เป็นพิพิธภัณฑ์ของศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการศึกษาว่าด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ โดยสร้างขึ้นจากซากของเรือนจำซีกีเยตในปี 1993 ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองซีกีเยตูมาร์มัตซีเยย์ เทศมณฑลมารามูเรช โครงการพิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานในเรือนจำเก่าแล้วเสร็จในปี 2000 โดยแปรสภาพห้องขังแต่ละห้องเป็นห้องจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าเหตุการณ์ตามลำดับของระบบเผด็จการเบ็ดเสร็จและระบอบคอมมิวนิสต์ในโรมาเนีย ไปจนถึงการต่อสู้และเหยื่อของระบอบเผด็จการคอมมิวนิสต์ทั้งในโรมาเนียและในยุโรปตะวันออก เมื่อปี 1998 สภายุโรประบุให้อนุสรณ์สถานซีกีเยตเป็นหนึ่งในสถานที่หลักของยุโรปเพื่อการอนุรักษ์ความทรงจำ ร่วมกับพิพิธภัณฑ์รัฐเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนาและอนุสรณ์สถานก็อง อ้างอิง
วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเชี่ยว อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา วัดกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เดิมมีชื่อว่า วัดโพไชย แต่ชาวบ้านเรียก วัดบ้านทราย เนื่องจากที่ตั้งวัดเดิมเป็นบริเวณที่กระแสน้ำพัดพุ่งตรงเข้าหาฝั่งพอดี ทำให้ตลิ่งพัง จึงได้ จึงได้ย้ายวัดหนีลึกเข้าไป พร้อมทั้งจัดการบูรณะวัดขึ้นใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดกุฎีทอง' ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2476 หลวงพ่อนา ควรคุณ ได้ดำเนินการย้ายวัดลึกเข้าไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เพื่อความสงบในการใช้สถานที่ของสงฆ์ รวมถึงป้องกันฤดูน้ำหลากที่แต่ละปีตลิ่งจะพังลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สูง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20.60 เมตร ยาว 30.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ .2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อปัญญา อุตมะพิชัย หอสวดมนต์ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 16.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 อ้างอิง กุฎีทอง
พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี (; Erebuni Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1968 ตรงกับโอกาสการเฉลิมฉลองการสถาปนานครเยเรวานครบ 2750 ปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอารีน แบร์ด (Arin Berd hill) ที่ซึ่งบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของป้อมปราการเอเรบูนีซึ่งได้รับการขุดค้น ฟื้นฟูสภาพ และแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ ป้อมปราการเอเรบูนีสร้างขึ้นจากอิฐเปลือยเป็นหลัก ภายในเป็นที่ตั้งของวิหารเทพเจ้าฆาลดี (Khaldi) กำแพงภายในของวิหารประดับด้วยภาพเขียนปูนเปียกที่สวยงาม นักโบราณคดีได้ค้นพบคาราส (karasses) หรือเหยือกบรรจุไวน์ขนาดใหญ่ฝังอยู่ภายในพื้นดิน ในระหว่างการขุดค้นยังค้นพบฐานสำหรับใช้ปั้นเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเซรามิกส์ และวัตถุอื่นสำหรับชีวิตประจำวัน ของสะสมโบราณวัตถุจำนวนมากช่วยให้เข้าใจวิถีชีวิตในป้อมปราการและวิถีชีวิตของผู้คนภายใน พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุรวม 12,235 ชิ้น ก่อสร้างขึ้นโดยแบบที่ออกแบบโดยสถาปนิก บาฆดาซาร์ อาร์โซว์มานียัน (Baghdasar Arzoumanian) และ ชมาวอน อาเซตียัน (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาอยู่ที่เชงงาวีท (Shengavit) และ คามีร์บลูร์ (Karmir Blur) ซึ่งมีวัตถุจักแสดง 5,288 และ 1,620 ชิ้นตามลำดับ ประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของรัฐโบราณอูราร์ตู (Urartu) โดยแสดงออกในรูปของการแสดงออกที่ยืดหยุ่น อารา ฮารูตีอูนียันยังได้รับวุฒิบัตรจากสภาสถาปนิกแห่งสหภาพโซเวียตจากผลงานประติมากรรมที่ประดับพิพิธภัณฑ์นี้ อ้างอิง
Floating Market (II).คลองอัมพวาบริเวณตลาดน้ำอัมพวา คลองอัมพวา เป็นคลองในจังหวัดสมุทรสงคราม แยกจากคลองสำโรงที่แนวแบ่งเขต อำเภอบางคนที อำเภออัมพวาและอำเภอเมืองสมุทรสงคราม ไหลเป็นเส้นแบ่งเขตตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงครามกับตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา ไปลงแม่น้ำแม่กลองฝั่งซ้ายที่ตำบลอัมพวา คลองมีความยาว 4.5 กิโลเมตร ประวัติ คลองอัมพวาเป็นคลองธรรมชาติ ริมคลองอัมพวามีชุมชนมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ริมคลองมีวัดสำคัญคือ วัดอัมพวันเจติยาราม เป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำสายหลักตั้งแต่อดีต ซึ่งในอดีตเป็นชุมชนค้าขายที่คับคั่งโดยเฉพาะบริเวณปากคลอง มีตลาดเป็นเรือนแพที่ถือเป็นตลาดริมน้ำที่สำคัญ ดังปรากฏใน นิราศพระแท่นดงรัง ของสามเณรกลั่น ความว่า คลองอัมพวาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ได้ทรงปลูกพระตำหนักเรือนไทยไว้ข้างคลองหลังหนึ่ง เรียกกันว่า 'ตำหนักอัมพวา' เมื่อรัชกาลที่ 5 เสด็จมาประพาสต้น ก็ทรงเรือแจวเข้าไปในคลองนี้และทรงแวะประทับเสวยน้ำชาที่พระตำหนักนี้ ต่อมาพระตำหนักอัมพวา ได้รื้อไปปลูกไว้ ณ วังสวนผักกาด ในกรุงเทพมหานคร คลองอัมพวาในช่วงเช้า ในสมัยปัจจุบันชุมชนคลองอัมพวา มีการตั้งบ้านเรือนของชุมชนเกษตรกรรม ภายหลังเกิดชุมชนตามแนวถนนเกิดเป็นร้านค้า ย่านการค้าริมน้ำเริ่มลดบทบาทลง อย่างไรก็ตามรูปแบบการตั้งถิ่นฐานของชุมชนยังคงเอกลักษณ์ของชุมชนริมน้ำดั้งเดิมไว้ มีห้องแถวไม้ที่ทอดยาวเป็นแนวบนตลิ่งริมคลองอัมพวา บางหลังอยู่ในช่วงรัชกาลที่ 6 ต่อมาในปี 2546–2547 มีการดำเนินการซ่อมแซมอาคารไม้ที่มีคุณค่าทางสถาปัตยกรรมร่วมกับเจ้าของอาคารรวม 17 ราย บริเวณริมคลองยังมีตลาดน้ำอัมพวาใกล้วัดอัมพวันเจติยาราม ตลาดน้ำก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2547 บ้านเรือนสองฝั่งคลองอัมพวา ได้รับการอนุรักษ์ในโครงการอนุรักษ์ศิลปกรรมสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย โดยหน่วยงานต่าง ๆ ร่วมกับชุมชนอัมพวา ได้รับรางวัลมรดกทางวัฒนธรรมจากองค์การยูเนสโกเมื่อ พ.ศ. 2551 อ้างอิง อัมพวา
โรงพยาบาลสตรีและสูติกรรรมปโรปการ หรือรู้จักในชื่อ ประสูติคฤหะ (Prasuti Griha) เป็นโรงพยาบาลสูติกรรมแห่งแรกของประเทศเนปาล ตั้งอยู่ในกาฐมาณฑุ สถาปนาขึ้นในปี 1959 และมีขนาด 415 เตียง มีรายงานจำนวนสตรีที่มาคลอดบุตรที่โรงพยาบาลนี้อยู่ที่ 15,000 คนต่อปี โรงพยาบาลมีขนาด 415 เตียง จำนวนนี้ 336 เป็นแผนผู้ป่วยใน; 241 เตียงเป็นของแผนกสูติศาสตร์, 61 เตียงสำหรับแผนกนรีเวชวิทยา และ 34 เตียงของเวชศาสตร์ทารกแรกเกิด และ 79 เตียงเป็นเตียงส่วนกลาง โรงพยาบาลนี้เริ่มต้นโดยองค์การนอกรัฐ ปโรปการสันสถาน (Paropakar Sansthan) ซึ่งริเริ่มโดยทยาวีรสิงห์ กังสการ โดยเปิดขึ้นในพื้นที่ของพระราชวังหลวงจารพุรชะ และได้มงกุฏราชกุมารมเหนทระ เป็นผู้ตั้งชื่อให้ว่า โรงพยาบาลสูติกรรมปโรปการ ศรีปัญจอินทรราชยลักษมี (Paropakar Shree Panch Indra Rajya Lakshmi Maternity Hospital) เพื่อระลึกถึงอินทรราชยลักษมีเทวี ศาห์ พระชายาของมงกุฏราชกุมาร ซึ่งเสียชีวิตจากการตั้งครรภ์ โรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่ให้บริการประกอบด้วยแพทย์ 50 คน, พยาบาล 170 คน, เจ้าหน้าที่สนับสนุนการแพทย์ 40 คน และเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารและอื่น ๆ รวมอีก 360 คน นอกจากนี้โรงพยาบาลยังมีพื้นที่จัดสรรสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยของบุคลากร และมีหอพักสำหรับแพทย์และแพทย์ใช้ทุน โรงพยาบาลมีให้บริการในแผนกต่าง ๆ ได้แก่ สูติศาสตร์-นรีเวชวิทยา, เวชศาสตร์ทารกแรกเกิด, รังสีวิทยา และ พยาธิวิทยา โรงพยาบาลนี้ยังเป็นสถานที่เกิดของบุคคลที่มีชื่อเสียง รวมถึงยิกเม เขสาร์ นังเญล วังชุก กษัตริย์แห่งภูฏาน รวมถึงเป็นที่คลอดบุตรทั้งสองของเจ้าหญิงศรุติแห่งเนปาล อ้างอิง
กิลามุบารัก (อักษรโรมัน: Qila Mubarak) เป็นป้อมปราการ สร้างด้วยสถาปัตยกรรมซิกข์ ตั้งอยู่ในปฏิอาลา รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย กิลามุบารักสร้างขึ้นแรกเริ่มเป็นป้อมปราการดินเหนียว (Mud fortress) โดยผู้นำสิธูชัต บาบา อะลา สิงห์ ผู้สถาปนาจักรวรรดิปฏิอาลา และสร้างป้อมปราการนี้ขึ้นในปี 1763 ต่อมาได้มีการก่อสร้างป้อมปราการขึ้นใหม่โดยใช้อิฐดินเผา ว่ากันว่าป้อมปราการที่สร้างขึ้นในปี 1763 เป็นการสร้างต่อขยายบนรากฐานเดิมของป้อมปราการจากจักรวรรดิโมกุลที่สร้างขึ้นโดยผู้ครองแคว้นปฏิอาลา ฮุสเซน ข่าน (Hussain Khan) ส่วนภายในของกิลามุบารักที่ชื่อ กิลาอันดรูน (Qila Androon) สร้างขึ้นโดยมหาราชา อาเมร์ สิงห์ ห้องดังกล่าวประกอบด้วยโถง 13 ห้องซึ่งเขียนเล่าเรื่องราวจากปรัมปราวิทยาฮินดูด้วยศิลปกรรมแบบปฏิอาลา กิลามุบารักใช้งานเป็นที่พำนักของราชวงศ์ปฏิอาลา ตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาด ในใจกลางเมือง ภายในประกอบด้วย รันบาส (Ran Baas; เกสต์เฮาส์) และ โถงดาร์บาร์ หรือ ดีวันคานา (Darbar Hall; Divan Khana) และห้อง กีลาอานดรูน (Qila Androon) ซึ่งประดับด้วยจิตรกรรมฝาผนังแบบปฏิอาลา ภายในของกิลามุบารักยังมีระบบท่อขับถ่ายของเสียอยู่ใต้ดิน โถงดาร์บาร์ในปัจจุบันเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์เครื่องยุทธ์และโคมระย้า (Museum of Armoury & Chandelier) ภายในจัดแสดงปืนใหญ่, ดาบ, โล่กับคฑา และสมบัติสำคัญ เช่น มีดสั้นของคุรุโควินทสิงห์ และดาบของนาดีร์ ชาห์ กิลามุบารักมีอายุมากกว่า 300 ปี และเคยถูกบรรยายว่าอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม และมีความเสียหายอย่างหนัก และยังได้รับการขึ้นชื่อโดยกองทุนอนุสรณ์โลกให้เป็นหนึ่งใน 100 'อนุสรณ์เสี่ยงอันตราย' ที่สุดของโลกในรายงานปี 2004 ท้ายที่สุดจึงมีโครงการการบูรณะกิลามุบารักภายใต้กองทุน อินตัช ซึ่งสนับสนุนโดยรัฐบาลรัฐและรัฐบาลกลางอินเดีย และได้รับการดูแลโดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย และมีเงินทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์โลก อ้างอิง
เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2023 อุโมงค์แห่งหนึ่งในอำเภออุตตรกาษี รัฐอุตตราขัณฑ์ถล่มลงตรงส่วนที่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง อุโมงค์นี้ก่อสร้างอยู่โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการถนนทุกฤดูเพื่อเชื่อมต่อจารธามเข้าด้วยกัน อุโมงค์นี้ตั้งอยู่บนทางหลวงสาย 134 ยมุโนตรี เหตุอุโมงค์ถล่มเกิดขึ้นเมื่อเวลา 5:30 เช้าตรู่ เป็นผลให้มีผู้ติดอยู่ภายใน 40 คน เป็นคนงานทั้งหมด ภารกิจการช่วยเหลือนำโดยกองกำลังรับมือภัยพิบัติแห่งชาติ (NDRF), กองกำลังรับมือภัยพิบัติรัฐอุตตราขัณฑ์ (SDRF) และตำรวจ จุดที่ถล่มตั้งอยู่ห่างจากปากอุโมงค์ไป 200 เมตร และมีคนติดอยู่ภายใน 40 คนโดยประมาณ คณะนักธรณีวิทยาจากรัฐบาลกลางและหน่วยงานการศึกษาได้ถูกส่งตัวมายังจุดเกิดเหตุเพื่อประเมินหาสาเหตุการถล่มของอุโมงค์ การกู้ภัยดำเนินไปได้หลังใช้เครื่องจักรเจาะอุโมงค์สองอัน โดยอันที่สองนำมาใช้เนื่องจากอันแรกเจาะด้วยความเร็วไม่เพียงพอ การช่วยเหลือดำเนินไปจนวันที่ 28 พฤศจิกายน (17 วันให้หลัง) เมื่อ เครื่องขุดเจาะแบบรูหนู สามารถเจาะทะลวงระยะทางของซากหินที่เหลืออยู่ ตามด้วยการดันท่อเข้าไปยังจุดที่คนติดอยู่ด้วยมือ คนงานได้รับการกู้ภัยออกมาทีละคนออกมาทางเปลหามตลอดทั้งวัน ต่อมาเมื่อเวลา 20:50 IST รัฐบาลรัฐอุตตราขัณฑ์ยืนยันว่าคนงานทั้ง 41 คนได้รับการกู้ภัยสำเร็จแล้ว ผู้ว่าการรัฐ ปุษกร สิงห์ ธมี และรัฐมนตรีกระทรวงการขนส่งทางถนนและทางด่วนของรัฐ วีเค สิงห์ เดินทางไปยังจุดเกิดเหตุเพื่อต้อนรับคนงานที่ได้รับการกู้ภัย มีรายงานว่าคนงานทั้งหมดมีสภาพสุขภาพดี ทั้งหมดถูกนำส่งที่หน่วยแพทย์ในจินยลิเสาร์เพื่อทำการตรวจประเมินเบื้องต้น และในวันถัดมา (29 พฤศจิกายน) ทั้งหมดจึงได้รับการขนส่งทางอากาศไปยังสถาบัน AIIMS ฤษีเกศ ผ่านทางเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพอากาศอินเดีย เพื่อทำการตรวจประเมินเพิ่มเติม หลังการประเมินที่ฤษีเกศ คนงาน 40 ได้รับการประเมินว่าอยู่ในสภาพดี และได้รับการปล่อยกลับบ้านในวันที่ 1 ธันวาคม อ้างอิง
ปานามนคร (อักษรโรมัน: panam nogor) เป็นนครโบราณและแหล่งโบราณคดีในโสนารคาว นารายณคัญช์ ประเทศบังกลาเทศ หนึ่งในนครแรก ๆ ของประเทศบังกลาเทศที่ยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ในบรรดาสามนครที่ตั้งชึ้นในยุคนั้น คือ วรนคร (Boro nagar; เมืองใหญ่), ขาสนคร (Khas Nagar) และ ปานามนคร มีปานามนครที่เป็นเมืองที่น่าดึงดูดที่สุด ปานามปนครมีพื้นที่ราว ปัจจุบันเต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างอายุหลายร้อยปีซึ่งสร้างขึ้นโดยมีประวัติศาสตร์เชื่อมโยงกับของพารภุยาน ป้จจุบันปานามนครเป็นแหล่งท่องเที่ยวหนึ่งของประเทศบังกลาเทศ ปานามนครเป็นราชธานีของผู้นำแคว้นเบงกอลในศตวรรษที่ 15 นามว่าอีซา ข่าน (Isa Khan) ในเวลานั้นเป็นทั้งศูนย์กลางทางการเมืองและแหล่งค้าขายที่สำคัญ สิ่งปลูกสร้างในเมืองเก่าปานามนครเต็มไปด้วยตัวอย่างสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย เช่น ยุครัฐสุลต่าน, ยุคโมกุล และ ยุคอาณานิคมอังกฤษ ตัวอย่างสิ่งปลูกสร้างโมกุล เช่น ป้อมแม่น้ำโสนากัณฑ์ (Sonakanda River Fort), ศาลปัญจปีรมซาร์ (Panch Pir Mazar Shrine) และมัสยิดอับดุลฮามีด และมัสยิดอีบราฮีม (Ibrahim's and Abdul Hamid's Mosque) ส่วนสิ่งปลูกสร้างแบบอังกฤษที่นังได้รับการอนุรักษ์ในปัจจุบัน เช่น บ้านของอานันทะ โมหัน ปิฑฑัร (Ananda Mohan Piddar House) และบ้านเรือนริมถนนหลังอื่น ๆ อ้างอิง http://en.banglapedia.org/index.php/Sonargaon