bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตัน อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน มีพระสมุห์สุทิตย์ กตปุญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ประชาชนชาวบ้านในตำบลคลองตันได้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์เป็นจำนวนเงิน 5 ล้านบาท เพื่อจัดซื้อสำหรับดำเนินการสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2556 ในการดำเนินการขอสร้างวัด พระมงคลพัฒนาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และเจ้าอาวาสวัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร ผู้ขอสร้างวัดคือ พระครูสาครพิพัฒนาภรณ์ ดำเนินการขอสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2559 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ประกาศให้เป็นวัดที่ 98 ของ จังหวัดสมุทรสาคร ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ใช้ชื่อว่า 'วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์' ซึ่งสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนสมเด็จพระสังฆราช (ในขณะนั้น) ประทานชื่อ ภายในวัดใหม่คลองตันประชาสรรค์มีความสงบร่มรื่น ประกอบด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ศาลาปฏิบัติธรรมและอาคารสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มีวังมัจฉา ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อเงินเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม หลวงพ่อเศรษฐีทันใจเป็นพระพุทธรูปเนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 100 นิ้ว สูง 160 นิ้ว เป็นพระประธานในศาลาปฏิบัติธรรม และหลวงพ่อทองเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม อ้างอิง ใหม่คลองตันประชาสรรค์
วัดหัวถนน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนพุทรา อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม พื้นที่วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา แต่เดิมนั้นชาวบ้านในละแวกนี้หากต้องทำบุญต้องไปทำบุญกันที่วัดทุ่งผักกูดและวัดดอนพุทรา ซึ่งเป็นไปด้วยความยากลำบาก และมีระยะทางไกล จนเมื่อหลวงตาหมูซึ่งเป็นพระธุดงค์มาจาก จังหวัดนครสวรรค์ ร่วมกับชาวบ้านหัวถนนและชาวบ้านดอนแกะแระ ได้สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในบริเวณที่สาธารณะ ช่วยกันขุดตอไม้สร้างเป็นที่พักสงฆ์ จนสำเร็จในวันเสาร์ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2514 ต่อมาชาวบ้านได้นิมนต์ พระปลัดปลิว มาดูแลรักษาสำนักสงฆ์ จนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส และได้ซื้อที่ดินของนายขัน กำมา นายเอก เตี๊ยตาช้าง และนายลัพ ศรีคช ต่อมา พ.ศ. 2522 นายพล อ่ำเงิน ได้ขออนุญาตสร้างวัดต่อคณะสงฆ์ตามลำดับชั้น วัดหัวถนนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2522 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเริ่มวางศิลาฤกษ์ก่อสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา กำหนดเขตกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2532 และแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2550 ศาลา กุฏิสงฆ์ ห้องสุขา โรงครัว รายนามเจ้าอาวาส พระปลัดปลิว ปภสฺสโร พ.ศ. 2529 พระคอน กิตฺติธมฺโม (หลวงตาคอน) รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2529–2531 พระอธิการวร วรธมฺโม (อาจารย์ชิน) พ.ศ. 2531–2537 (ลาออกจากตำแหน่ง) พระครูวิถีธรรมประวรรต พ.ศ. 2537– อ้างอิง หัวถนน
วัดท่าคกเรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าบ่อ อำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย มีเนื้อที่ 5 ไร่ 81 ตารางวา วัดท่าคกเรือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2120 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2534 บริเวณที่ตั้งวัดเป็นคุ้งแม่น้ำโขง น้ำนิ่ง สามารถจอดเรือได้สะดวก เรือสินค้าจากหลวงพระบาง เวียงจันทน์ นครพนม มักมาจอดแวะพักะพักซื้อขายสินค้ากันบริเวณนี้ พ.ศ. 2438 บ้านท่าบ่อได้ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองท่าบ่อ มีพระกุประดิษฐ์บดี (ชาลี) ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองท่าบ่อ ท่านได้สร้างบ้านแปงเมือง ทั้งยังปฏิสังขรณ์บูรณะซ่อมแซมวัดท่าคกเรือ สันนิษฐานว่าหลวงพ่อพระเจ้าทองแสน ท่านได้อัญเชิญมาจากอาณาจักรล้านช้าง ซึ่งได้ประดิษฐานอยู่ที่วัดท่าคกเรือสืบต่อมา ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระเจ้าทองแสน ซึ่งกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุ พระพุทธรูปสร้างด้วยสำริด ศิลปะล้านช้าง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 23–24 หน้าตักกว้าง 87 เซนติเมตร (34 นิ้ว) สูง 213 เซนติเมตร องค์พระสูง 130 เซนติเมตร (51 นิ้ว) และฐานองค์พระกว้าง 89.4 เซนติเมตร ที่ฐานมีจารึกอักษรธรรมอีสาน 2 บรรทัด องค์พระสามารถถอดแยกออกจากฐานพระแท่นได้ เช่นเดียวพระรัศมีที่ทำเป็นดอกบัวตูมประดับแก้ว เพชร พลอย ก็สามารถถอดออกได้ ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ นอกจากนี้ภายในวัดยังเป็นสถานที่บรรจุอัฐิอดีตเจ้าเมืองท่าบ่อ อ้างอิง ท่าคกเรือ
วัดเขาสุกิม (ราษฎร์บูรณะคุณาราม) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี มีเนื้อที่ในการขออนุญาตสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 50 ตารางวา มีเนื้อที่เป็นของวัด 3,344 ไร่ ต่อมาได้ยกที่ให้โรงเรียนมัธยมวัดเขาสุกิม 50 ไร่ และโรงพยาบาลวัดเขาสุกิม 14 ไร่ จึงเหลือเนื้อที่ของวัด 3,280 ไร่ วัดเขาสุกิมตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะสร้างวัด ชาวบ้านบริเวณเขาสุกิมได้เห็นแสงสว่างแวววาวอยู่บนยอดเขา มีลำแสงคล้ายพญานาคระยิบระยับ ส่วนมากจะเป็นวัน 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ ต่อมามีพระธุดงค์องค์ชื่อ ท่านพระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโย มาปักกลดอยู่ที่บ้านเนินดินแดง เพราะเห็นว่าเนินดินแดงเป็นสถานที่สงบจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ ราว พ.ศ. 2500 ภายหลังเมื่อพระธุดงค์ทราบว่าเขาสุกิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จึงพร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกาช่วยกันสร้างเป็นที่พักสงฆ์อีกแห่งหนึ่ง ประกอบด้วยนายขาว นายมา นายสง่า และมีอีกมากที่มาช่วยสร้าง โดยย้ายที่พักสงฆ์เนินดินแดงมาพักอยู่ที่พักสงฆ์ที่สร้างใหม่ คือ บริเวณเขาสุกิม วัดมีพิพิธภัณฑ์วัดเขาสุกิม อยู่บนชั้น 3 ของตึก 60 ปีเฉลิมพระเกียรติ เป็นที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ทำด้วยศิลาและสำริด เครื่องถ้วยกระเบื้องจีนขนาดเล็กและใหญ่ ขวานหิน ฆ้อง หม้อ ไห มีด ดาบ เครื่องประดับสำริด กระต่ายขูดมะพร้าว เป็นต้น ยังมีการจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งพระเกจิอาจารย์ดังของไทย เช่น หลวงปู่แหวน หลวงปู่วัน พระอาจารย์มั่น ฯลฯ และภายในวัดยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนา รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการคำพันธ์ สิริปญฺโญ พ.ศ. 2508–2517 พระอธิการคำพันธ์ คมฺภีรญาโณ พ.ศ. 2517–2526 พระญาณวิลาส (บุญ สิริปญฺโญ) พ.ศ. 2526–2558 พระอธิการทองพูน ทยาลุโก พ.ศ. 2559-2564 พระครูกันตรัตนาภรณ์(รัญจวน กนฺตรตโน) พ.ศ. 2564-2568 พระครูวิบูลธรรโมภาส (โอภาส ธมฺโมภาโส) พ.ศ. 2568-ปัจจุบัน อ้างอิง เขาสุกิม
วัดแม่ริม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมใต้ อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ วัดแม่ริมเดิมชื่อ วัดศิริมงคล สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 โดยชาวไทยใหญ่และต่องสู่ ที่เข้ามาค้าขายและตั้งบ้านเรือนช่วยกันสร้างวัดขึ้น เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดข่วงเปา หรือ วัดพม่าเหนือ พระสงฆ์ที่มาจำพรรษาในสมัยก่อน ส่วนใหญ่เป็นพระพม่า ต่อมาพวกต่องสู่ได้แยกไปสร้างวัดอีกแห่งหนึ่ง คือ วัดพม่าใต้ (วัดอรุณนิวาสในปัจจุบัน) วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2466 เมื่อ พ.ศ. 2486 ได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก 'วัดข่วงเปา' เป็น 'วัดศิริมงคล' ตามนโยบายรัฐนิยม พระอุบาลีคุณุปมาจารย์ ซึ่งเป็นเจ้าคณะตรวจการภาคในสมัยนั้น ได้เปลี่ยนชื่อ 'วัดศิริมงคล' มาเป็น 'วัดแม่ริม' ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อาคารเสนาสนะ เป็นอาคารเป็นศิลปกรรมแบบพม่า ศาลาการเปรียญทรงไทย รายนามเจ้าอาวาส พ.ศ. 2448 – 2450 พระพม่าไม่ปรากฏชื่อ พ.ศ. 2451 – 2460 พระพม่าไม่ปรากฏชื่อ พ.ศ. 2461 – 2475 พระกัน คนฺธวํโส นิกายพม่า พ.ศ. 2476 – 2493 พระบุญช่วย อูนนฺติย นิกายพม่า พ.ศ. 2494 – 2554 พระครูอมรธรรมประยุต พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน พระครูปัญญาวิเชียร อ้างอิง แม่ริม
วัดถ้ำประทุน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี เป็นวัดป่าปฏิบัติในสายหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ที่ตั้งของวัดล้อมรอบไปด้วยภูเขา 3 ลูก ป่ารกชัฏ ปัจจุบันพระอธิการยุทธนา อคฺคยุทธโน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดถ้ำประทุน แต่เดิมเรียกว่า วัดตรอกซุง หรือ วัดตรอกแซง ตามชื่อหมู่บ้านเก่าซึ่งปัจจุบันไม่มีหมู่บ้านนี้แล้ว เมื่อแรกสร้าง มีเพียงกุฏิเล็ก ๆ ชื่อวัดในปัจจุบันเป็นชื่อเรียกของคนในพื้นที่ด้วยหลังคาวัดมีลักษณะคล้ายหลังคาเรือ ซึ่งในภาษาไทยเรียกว่าประทุน เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็นชื่อปัจจุบันตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2524 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2554 สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ คือ พระมหาเจดีย์อุโบสถ เกิดขึ้นจากนิมิตของหลวงปู่อ่อนศรี เห็นรัศมีแปล่งแสงเสด็จลอยอยู่บริเวณรอบ ๆ ท่านจึงตระหนักได้ว่าสถานที่นี้คือสถานที่ที่เคยมีพระบรมสารีริกธาตุ จึงได้ริเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 พระมหาเจดีย์อุโบสถมีลักษณะเป็น 8 เหลี่ยม มีความสูงจากพื้นถึงยอด 49.99 เมตร มีทั้งหมด 2 ชั้น ประกอบด้วย ชั้น 2 เป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชมอบให้ และชั้น 1 เป็นอุโบสถประดิษฐานพระประธาน ยอดเจดีย์มีลักษณะคล้ายรูปทรงคล้ายพระธาตุพนม ภายในตกแต่งด้วยศิลปะร่วมสมัย มีพระพุทธชินสีห์จำลองประดิษฐานเป็นพระประธาน และมีพระพุทธรูปหลวงปู่อ่อนศรี ฐานวโรและอัฐิของท่านอยู่ด้วย อ้างอิง ถ้ำประทุน
วัดบ่อเงินบ่อทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแหน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่รวมประมาณ 12 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา โดยมีพระมหาขุนแผน ฐิติธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส แต่เดิมชาวบ้านบ้านหนองเค็ดรวมตัวกันสร้างที่พักสงฆ์ให้แก่พระสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2527 บนเนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ จนตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2537 ในนาม สำนักสงฆ์บ่อเงินบ่อทองศรัทธาธรรม โดยพระวิมล สิริวณฺโณ เป็นเจ้าสำนัก ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2538 พระวิมล สิริวณฺโณ ได้จัดซื้อที่ดินเพิ่มเติม และได้นิมนต์พระมหาขุนแผน ฐิติธมฺโม มาตั้งสำนักเรียนพระปริยัติธรรมทั้งสายสามัญ นักธรรม และบาลี ต่อมาท่านได้ทำการพัฒนาและขยายพื้นที่สำนักสงฆ์ให้กลายวัดเพื่อใช้เป็นสถานที่บำเพ็ญกุศล และเป็นที่อบรมศาสนทายาท ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2556 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาบำเพ็ญบุญ 2 หลัง ศาลาอเนกกุศล 2 หลัง กุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 7 หลัง ห้องสมุด 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง ศาลาเมรุ 1 หลัง ห้องสุขา 45 ห้อง อาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง ที่พักสามเณร 1 หลัง และลานประดิษฐานพระพุทธรูป วัดบ่อเงินบ่อทองเป็นสถานที่จัดตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1–6 โดยจัดสอนวิชาธรรมศึกษา และภาษาบาลีแก่พระภิกษุสามเณร อ้างอิง บ่อเงินบ่อทอง
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (อังกฤษ: Faculty of Nursing, Nakhon Ratchasima Rajabhat University) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2564 ถือเป็นคณะวิชาที่ 7 ที่เปิดสอนในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ประวัติความเป็นมา วันที่ 18 กันยายน 2563 ในการประชุม ครั้งที่ 10/2563 ดำเนินการขอจัดตั้งโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ และได้รับการพิจารณาให้ความเห็นชอบโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์จากสภามหาวิทยาลัย วันที่ 21 พฤษภาคม 2564 ก่อตั้ง คณะพยาบาลศาสตร์ ในฐานะเป็นองค์กรในกำกับขอมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา โดยการอนุมัติในการประชุมสภามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 4 /64 ดังนั้น ในวันที่ 21 พฤษภาคม ของทุกปี จึงถือเป็นวันคล้ายวันสถาปนาคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา สัญลักษณ์ สีประจำคณะ คือ สีเขียวมิ้น ดอกไม้ประจำคณะ คือ ดอกหิรัญญิการ์ หลักสูตรการศึกษา หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา กลุ่มวิชา/ภาควิชา/สาขาวิชา ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท ระดับปริญญาเอก รวมทุกภาควิชา หลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต (พย.บ.) สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์ คณบดี ทำเนียบคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา รายนามคณบดี วาระการดำรงตำแหน่ง อ้างอิง 1. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สุรีย์ ธรรมิกบวร 21 พฤษภาคม 2564 - ปัจุบัน หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น อ้างอิง คณะพยาบาลศาสตร์
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (อังกฤษ: Faculty of Public Health, Nakhon Ratchasima Rajabhat University) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2564 ถือเป็นคณะวิชาที่ 7 ที่เปิดสอนในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ประวัติความเป็นมา ปี พ.ศ. 2546 เปิดสอน หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาสุขภาพชุมชน ปี พ.ศ. 2552 เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สังกัดคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ปี พ.ศ. 2556 เนื่องจากหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต มีนักศึกษามากกว่า 1,200 คน มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา จึงมีนโยบายยกฐานะโปรแกรมวิชาสาธารณสุขศาสตร์ ให้เป็น คณะสาธารณสุขศาสตร์ โดยเสนอขออนุมัติจากสภามหาวิทยาลัย และมีประกาศจัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ปี พ.ศ. 2557 เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย เพิ่มอีก 1 หลักสูตร ปี พ.ศ. 2561 เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต ปี พ.ศ. 2562 เปิดหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม หลักสูตรการศึกษา หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา กลุ่มวิชา/ภาควิชา/สาขาวิชา ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท ระดับปริญญาเอก รวมทุกภาควิชา หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขชุมชน สาขาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย สาขาอนามัยสิ่งแวดล้อม หลักสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต อ้างอิง คณะสาธารณสุขศาสตร์
การแข่งขันวอลเลย์บอลของสโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา ประจำปี พ.ศ. 2563 รายชื่อผู้เล่น รายชื่อผู้เล่นฤดูกาล 2019–2020 หมายเลข ผู้เล่น ตำแหน่ง ส่วนสูง (ม.) วันเกิด 1 ยุพา สนิทกลาง ตัวรับอิสระ 1.65 2 นกยูง เภาวะนะ ตัวตบหัวเสา 1.78 3 สิริมา มานะกิจ ตัวเซต 1.65 4 อุสา ดาวเวิน ตัวตบหัวเสา 1.80 5 ปรียา หินดำ ตัวบล็อกกลาง 1.75 6 กฤตฆนรรจ์ ผ่านสำแดง ตัวเซต 1.75 7 วนัทดา ทองหนุน ตัวบล็อกกลาง 1.82 9 วณิชยา หล่วงทองหลาง ตัวตบหัวเสา 1.75 10 ธิดารัตน์ เพ็งวิชัย ตัวตบหัวเสา 1.78 11 ไดมี รามิเรซ ตัวตบตรงข้ามหัวเสา 1.80 12 อนงค์พร พรหมรัด ตัวบล็อกกลาง 1.82 13 นุศรา ต้อมคำ ตัวเซต 1.69 14 เยาวลักษณ์ มหาอ้น ตัวตบหัวเสา 1.70 15 วรรณนิษา อุดอิน ตัวบล็อกกลาง 1.75 16 วิราวรรณ สัตยานุชิต ตัวตบหัวเสา 1.77 17 สตราชิมิรา ฟิลิโพวา ตัวบล็อกกลาง 1.95 18 อพินยา พันจุฬา ตัวตบหัวเสา 1.68 19 ชัชชุอร โมกศรี ตัวตบหัวเสา 1.78 20 สิริกร สิงห์สม ตัวรับอิสระ 1.58 ผู้เล่นต่างชาติ ประเทศ ผู้เล่น ไทยแลนด์ลีก เลก 1 เลก 2 อิตาลี รีเบ็คก้า เพอร์รี บัลแกเรีย สตราชิมิรา ฟิลิโพวา คิวบา ไดมี รามิเรซ การแข่งขัน เลกแรก ตารางคะแนน ผ่านเข้าสู่การแข่งขันในเลกที่ 2 หมดสิทธิ์เข้าแข่งขันในเลกที่ 2 และ หมดสิทธิ์เข้าแข่งขันในดิวิชั่น 1 สัปดาห์ที่ 1 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร สัปดาห์ที่ 2 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร สัปดาห์ที่ 3 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์นครราชสีมา นครราชสีมา สัปดาห์ที่ 4 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์นครราชสีมา นครราชสีมา สัปดาห์ที่ 5 สนามแข่งขัน : อาคารกรีฑาในร่ม ศูนย์กีฬาแห่งชาติภาคตะวันออก ชลบุรี เลกสอง ตารางคะแนน ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้าย หมดสิทธิ์เข้าแข่งขันในดิวิชั่น 1 สัปดาห์ที่ 6 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร สัปดาห์ที่ 7 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร สัปดาห์ที่ 8 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร สัปดาห์ที่ 9 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์นครราชสีมา นครราชสีมา รอบสุดท้าย อันดับที่ 1 อันดับที่ 2 อันดับที่ 3 อันดับที่ 4 ตารางคะแนน สัปดาห์ที่ 10 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร สัปดาห์ที่ 11 สนามแข่งขัน : เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร ผลการแข่งขันประจำฤดูกาล อันดับที่ 3 วอลเลย์บอลหญิงไทยแลนด์ลีก 2019-20 นครราชสีมาคิวมินซี วีซี รางวัลบุคคล ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม ชัชชุอร โมกศรี ตำแหน่งผู้เล่นทำคะแนนสูงสุด ชัชชุอร โมกศรี 63 นครราชสีมา นครราชสีมา
เขตผู้ว่าการคอฟโน หรือ เขตผู้ว่าการเกานัส เป็นเขตผู้ว่าการ (') ของจักรวรรดิรัสเซีย โดยมีเมืองหลวงคือเคานัส (คอฟโนในภาษารัสเซีย) เขตผู้ว่าการถูกก่อตั้งขึ้นในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1842 โดยจักรพรรดินีโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย จากพื้นที่ทางตะวันตกของเขตผู้ว่าการวิลนา และออกพระบรมราชโองการในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1843 เขตผู้ว่าการคอฟโนเป็นส่วนหนึ่งของเขตข้าหลวงวิลนา และดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือ เขตผู้ว่าการครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของซาโมกีเตียและทางตอนเหนือของอักคช์ไทกียา ของลิทัวเนียในปัจจุบัน ภูมิศาสตร์ เขตผู้ว่าการคอฟโนครอบคลุมพื้นที่บริเวณหัวมุมตะวันตกเฉียงเหนือของแกรนด์ดัชชีลิทัวเนียในอดีต ระหว่าง 56°25-54°49' ละติจูดเหนือ และ 38°46'-45°1' ละติจูดตะวันออก มีพรมแดนทางทิศเหนือและทิศตะวันออกติดกับเขตผู้ว่าการคูร์ลันด์ และทิศใต้ติดกับเขตผู้ว่าการวิลนาและซูวัลกี (โดยมีแม่น้ำเมเมิล (เนมัน) แยกเขตผู้ว่าการคอฟโนออกจากเขตผู้ว่าการทั้งสอง) และทิศตะวันตกติดกับเยอรมนี และเทศมณฑลโกรบินสกี ของเขตผู้ว่าการคูร์ลันด์ พรมแดนทางบกของเขตผู้ว่าการและเยอรมนีเริ่มต้นจากบริเวณที่แม่น้ำซเวนตา (ชเวนทูจิ) กับแม่น้ำเมเมิล (เนมัน)มาบรรจบกัน แล้วผ่านไปทางใต้เมืองยูร์บูร์ก (ปัจจุบันคือเมืองยูร์บาร์กัส) ที่ระยะทาง โดยที่ แรกจะไปตามแม่น้ำซเวนตา จากนั้น ต่อมาจะไปตามแม่น้ำตอดชาเกริส ซึ่งเป็นแม่น้ำสายย่อยของแม่น้ำซเวนตา หลังจากนั้นก็จะเข้าสู่ 'ป่ารอสซีเยสกี' จากเมืองยูร์บูร์กไปยังเมืองโปลันเกนา (ปัจจุบันคือเมืองปาลันกา) ในบริเวณนั้นมีชื่อเรียกว่าถนนชายแดนซึ่งผ่านเมืองเตาแร็กเกิน (เตาราเย), โนโวเยเมสต์โต (คูรีโกสเนามีส์ติส), ชเวคช์นี (ชเวคนีไอ), กอชดี (การ์กซได) และเกรติเกิน (เครตีกา) รวมเป็นระยะทาง เขตผู้ว่าการมีพื้นที่ทั้งหมดอยู่ที่ นั่นจึงทำให้เขตผู้ว่าการคอฟโนเป็นเขตผู้ว่าการที่เล็กที่สุดภายในรัสเซีย โดยมีขอบเขตที่ยาวที่สุดคือ และกว้าง ครอบคลุมไปถึงดินแดนเกือบทั้งหมดของสตาโรสต์ชมุดสกี ของแกรนด์ดัชชีลิทัวเนียในอดีต และบริเวณบางส่วนของจังหวัดทรอกสกี และวิลนา ของเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย เขตการปกครอง เขตผู้ว่าการถูกแบ่งเขตการปกครองเป็น 7 เทศมณฑล ประกอบด้วย: คอฟโน, โปเนเวจสกี, ชาเวลสกี และเจลเชฟสกี ซึ่งในแต่ละแห่งถูกแบ่งเขตย่อยเป็น 4 สตาน แต่วีลโกมีร์สกี, รอสซีเยนสกี และโนโวอะเลคซันดรอฟสกี ถูกแบ่งเขตย่อยเป็น 5 สตาน โดยมีโวโลสต์ 144 โวโลสต์ และชุมชน 931 แห่ง โดยมีเมือง 2 เมืองที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเทศมณฑลใด ๆ (เมืองพิเศษ) ได้แก่ ชาดอฟ และ วีดซึ เทศมณฑล เมืองเทศมณฑล ตราอาร์มแห่งเมืองเทศมณฑล พื้นที่ (กม2) ประชากร (ใน ค.ศ. 1897) ประชากร (ใน ค.ศ. 1914) วีลโกมีร์ วีลโกมีร์ 5,866 229,100 263,600 คอฟโน คอฟโน 4,029 227,500 301,800 โนโวอะเลคซันดรอฟ โนโวอะเลคซันดรอฟ 5,437 208,500 242,300 โปเนเวจ โปเนเวจ 6,215 222,900 259,700 รอสซีเยนี รอสซีเยนี 6,485 235,400 279,200 เจลชี เจลชี 5,306 183,400 216,000 ชาเวล ชาวี 6,922 238,000 294,500 รวม 40,260 1,544,600 1,857,100 อ้างอิง อ่านเพิ่มเติม ค
ราฮีเล ดาวูต (จีนกลาง: 热依拉达吾提; พินอิน: Rèyīlā Dáwútí; อุยกูร์: راھىلە داۋۇت; Rahile Dawut; เกิดปี 1966) เป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียงในประเทศจีน เธอเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติจากความเชี่ยวชาญของเธอในด้านตำนานพื้นถิ่นและธรรมเนียมของชาวอุยกูร์ เธอเคยได้รับรางวัลจากกระทรวงวัฒนธรรมจีน รวมถึงเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสถาบันตำนานพื้นบ้านแห่งหนึ่งในประเทศจีน เธอถูกต้องสงสัยว่าถูกลักพาตัวและคุมขังในสถานที่ลับของทางการจีน หลังเธอสูญหายไปในปี 2017 อาขีพการงาน เธอเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนมายาวนานกว่า 30 ปี เธอเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียง ก่อนถูกจับกุมตัวคุมขัง เธอก่อตั้งศูนย์วิจัยนิทานพื้นถิ่นชนกลุ่มน้อย (Minorities Folklore Research Center) ประจำมหาวิทยาลัยซินเขียง และดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการศูนย์ นอกจากนี้เธอยังมีผลงานตีพิมพ์ทางวิชาการและหนังสือมากมาย การสูญหาย ในเดือนธันวาคม 2017 มีผู้ระบุว่าอาจารย์ราฮีเลได้บอกกล่าวแก้ญาติว่าตนมีแผนเดินทางจากอุรุมชีไปปักกิ่ง และนับจากนั้นก็ไม่มีใครติดต่อเธอได้อีก ครอบครัวและมิตรสหายของเธอออกประกาศว่าเธอหายสาบสูญในปี 2018 และภายในปีนั้นเป็นที่ทราบว่าเธอถูกควบคุมตัวไปอยู่ภายใต้รัฐบาลของจีน เจ้าหน้าที่รัฐไม่ได้เปิดเผยที่ควบคุมตัวเธออย่างเปิดเผย รวมถึงไม่มีการเปิดเผยรายงานสภาพความเป็นอยู่ การเข้าถึงทนาย หรือแม้แต่ว่าเธอถูกควบคุมตัวไปด้วยโทษอะไร ครอบครัวของเธอและกลุ่มสิทธิมนุษยชนต้องสงสัยว่าเธอเป็นหนึ่งในชาวอุยกูร์จำนวนมากที่ถูกคุมขับโดยเข้าหน้าที่รัฐ และกำลังถูกคุมขังไว้ใน 'ค่ายปรับทัศนคติ' ในคุก หรือในที่คุมขังอื่น ๆ ของรัฐ เธอเป็นหนึ่งในนักวิชาการชาวอุยกูร์ที่ถูกตั้งเป้าเพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อัตลักษณ์ชาวอุยกูร์ อ้างอิง
แคว้นคาร์กิว หรือที่บางครั้งเรียกว่า คาร์กิวช์ชือนา เป็นแคว้นทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน แคว้นคาร์กิวมีพรมแดนติดกับประเทศรัสเซียทางทิศเหนือ แคว้นลูฮันสก์ทางทิศตะวันออก แคว้นดอแนตสก์ทางตะวันออกเฉียงใต้ แคว้นดนีปรอแปตร็อวสก์ทางตะวันตกเฉียงใต้ แคว้นปอลตาวาทางตะวันตก และแคว้นซูมือทางตะวันตกเฉียงเหนือ แคว้นคาร์กิวมีเนื้อที่ คิดเป็นร้อยละ 5.2 ของเนื้อที่ทั้งหมดของยูเครน แคว้นคาร์กิวเป็นแคว้นที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศยูเครน มีประชากร 2,598,961 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) โดยมากกว่าครึ่ง (ประมาณ 1.5 ล้านคน) อาศัยอยู่ในเมืองคาร์กิวซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้น แม้ว่าเมืองต่าง ๆ ในแคว้นคาร์กิวจะใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาหลัก แต่ที่อื่น ๆ ในแคว้นส่วนใหญ่พูดภาษายูเครน ประชากร ในการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2001 แคว้นคาร์กิวมีประชากรทั้งหมด 2,895,800 ล้านคน (ชาย 1,328,900 คน คิดเป็นร้อยละ 45.9% และหญิง 1,566,900 คน คิดเป็นร้อยละ 54.1%) กลุ่มชาติพันธุ์ภายในแคว้นคาร์กิว ได้แก่: ชาวยูเครน – 70.7%, ชาวรัสเซีย – 25.6%, ชาวเบลารุส – 0.5% ชาวยิว – 0.4%, ชาวอาร์เมเนีย – 0.4%, ชาวอาเซอร์ไบจาน – 0.2%, ชาวจอร์เจีย – 0.15%, ชาวตาตาร์ – 0.14% อื่น ๆ – 2.1%,; การแบ่งกลุ่มตามภาษาแม่: ภาษายูเครน 53.8%, ภาษารัสเซีย 44.3%, ภาษาอื่น ๆ 1.9% โครงสร้างอายุ 0-14 ปี: 12.6% (ชาย 177,464/หญิง 167,321) 15-64 ปี: 72.2% (ชาย 945,695/หญิง 1,024,841) 65 ปีขึ้นไป: 15.2% (ชาย 135,737/หญิง 277,725) (ทางการ ค.ศ. 2013) มัธยฐานอายุ รวม: 40.5 ปี ชาย: 36.9 ปี หญิง: 44.1 ปี (ทางการ ค.ศ. 2013) อ้างอิง คาร์กิว
มารีอา อันโตนีอาแห่งนาโปลีและซิซิลี (14 ธันวาคม 1784 – 21 พฤษภาคม 1806) เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในพระเจ้าแฟร์ดีนันโดที่ 1 แห่งซิซิลีทั้งสอง กับมารีอา คาโรลีนา แห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งนาโปลีและซิซิลี เป็นพระชายาพระองค์แรกในอนาคตพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปน ขณะทรงเป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์สเปน ทำให้เจ้าหญิงมารีอาทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส พระประวัติ ทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม มารีอา อันโตนีอา ประสูติ ณ พระราชวังกาแซร์ตาในกาแซร์ตา ราชอาณาจักรนาโปลี ทรงได้รับพระนามตามพระมาตุจฉาของพระองค์ คือ มารี อ็องตัวแน็ต สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส ทรงเป็นหญิงสาวที่มีความฉลาดหลักแหลม มีพระอัจฉริยภาพ โดยทรงเรียนรู้ได้หลายภาษา แม้ขณะมีพระชนมายุเพียง 17 พรรษาเท่านั้น อภิเษกสมรส เจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา เพื่อทำให้พระราชวงศ์เกี่ยวดองกันเป็นพระญาติ เจ้าหญิงมารีอาทรงหมั้นหมายกับเจ้าชายเฟร์นันโด เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส ขณะที่ฟรันซิส พระเชษฐา ทรงหมั้นหมายกับพระขนิษฐาของเจ้าชายเฟร์นันโด คือ อินฟันตามาริอา อิซาเบล แห่งสเปน ในวันที่ 6 ตุลาคม 1802 เจ้าหญิงมารีอาทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ เจ้าชายเฟร์นันโด เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส ที่เมืองบาร์เซโลนา ราชอาณาจักรสเปน เจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา (พระองค์ที่ 4 จากทางซ้าย) ทรงพักผ่อนพระอิริยาบถร่วมกับพระบรมวงศานุวงศ์สเปน ขณะเสด็จเยือน มหาวิทยาลัยบาเลนเซีย ค.ศ. 1802 ไม่นานหลังจากทรงอภิเษกสมรส ทรงล้มเหลวในการมีพระประสูติกาลพระรัชทายาทสืบราชบัลลังก์ โดยทรงครรภ์ถึง 2 ครั้งในปี 1804 และ 1805 และทรงตกพระโลหิตทั้ง 2 ครั้ง สมเด็จพระราชินีมารีอา คาโรลีนา พระราชมารดาของพระองค์ ทรงเกลียดชังฝรั่งเศสมาก ตั้งแต่การประหารพระเชษฐภคินีและพระเชษฐภาดาของพระราชินีในการปฏิวัติฝรั่งเศส สเปนก็กำลังจะถูกนโปเลียน โบนาปาร์ต ยึดครองได้ง่ายขึ้น มีข่าวลือว่าพระราชินีมารีอา คาโรลีนาทรงต้องการให้พระราชธิดาวางยาพิษสมเด็จพระราชินีแห่งสเปน และ มานูเอล โกดอย นายกรัฐมนตรีสเปน แต่ส่วนใหญ่ไม่เป็นความจริงเนื่องจากเหตุผลหลายประการ แต่พระสัสสุของเจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา คือ สมเด็จพระราชินีมารี ลุยซาแห่งสเปน ไม่โปรดพระสุณิสา และทรงสร้างข่าวลือเรื่องการวางยาพิษภายในราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค แม้แต่การยึดหนังสือ และฉลองพระองค์ไปตรวจสอบเพื่อที่จะทำให้พระสุณิสาเสื่อมเสียพระเกียรติ สิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงมารีอา อันโตนีอา เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส สิ้นพระชนม์ด้วยพระโรควัณโรค เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 1806 ที่พระราชวังอารังฆูเอซในเมืองอารังฆูเอซ ราชอาณาจักรสเปน เกิดข่าวลือว่าทรงถูกวางยาพิษโดยพระราชินีมารีอา ลุยซา แห่งสเปน และโกดอย แม้ว่าจะไม่มีพยานหลักฐาน อย่างไรก็ตาม พระราชินีมารีอา คาโรลีนาแห่งนาโปลีและซิซิลี ก็ทรงปักใจเชื่อว่าเกิดขึ้นจริง พระเจ้าแฟร์ดินันโด พระราชบิดาของพระองค์ทรงรวมเนเปิลส์กับซิซิลีเป็นราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง ได้ในทศวรรษหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ พระศพถูกฝังที่เอลเอสโกเรียลในสเปน โดยพระสวามีของพระองค์ได้ทรงแต่งงานใหม่อีกถึง 3 ครั้ง
วัดบ้านโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลคลองบ้านโพธิ์ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันพระปลัดโกวิท โกวิโท วัดบ้านโพธิ์ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัด (สร้างวัด) เมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 ไม่ปรากฏนามผู้ที่มอบที่ดินให้ตั้งวัด มีพระพุทธรูปสำคัญ คือ หลวงพ่อโต โสอุทัย เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิลืมพระเนตร ได้ค้นพบบริเวณวัด ซึ่งส่วนฐานได้ผุเสียหายไป และไม่ทราบที่มาที่ไป มีพุทธลักษณะ (สันนิษฐาน) ช่วงสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นอย่างน้อย อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กุฏิ อุโบสถ ภายในมีภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนัง โดยพระครูวิรุฬห์โพธิกิจ (เต๋า ชาติธมฺโม) สกุลเดิม แซ่แต้ เป็นผู้ริเริ่มการเขียนให้มีเรื่องราวเวสสันดรชาดก และพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า มีอาคารเรียนปริยัติธรรมสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 วัดยังได้มีการสร้างอุทยานหลวงปู่ทวด (เหยียบน้ำทะเลจืด) องค์ใหญ่ที่สุดแห่งภาคตะวันออก โดยมีพระครูโพธิ์ศรีธรรมพินิจ (สพรั่ง ฐานวโร) สกุลเดิม ชัยรัมย์ ชาวอำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์ เมื่อแรกจัดสร้างหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ สร้างได้แต่เพียงส่วนเศียรตั้งแต่ พ.ศ. 2554 และนำมาตั้งไว้กลางลานวัดนานกว่า 3 ปี ภายหลังได้ดำเนินการสร้างแล้วเสร็จเต็มองค์ มีความสูง 26 เมตร โดยมีพระปลัดโกวิท โกวิโทเป็นผู้สานโครงการต่อ ขณะนี้ทางวัดยังขาดปัจจัยในการตกแต่งสวนโดยรอบอุทยาน รายนามเจ้าอาวาส วัดบ้านโพธิ์มีรายนามเจ้าอาวาสที่มีการบันทึกไว้ ตามลำดับดังนี้ พระอธิการมี จนฺทโชติ พระสมุห์เลี่ยม พระครูชัยยุทธ (ชั้น) นิสากโร พระอธิการทิม (ภายหลังลาสิกขาบท) พระอธิการฮวด จนฺทโชโต พระครูเพชร ธมฺทินโน พระครูวิรุฬห์โพธิกิจ (เต๋า ชาติธมฺโม) พระครูโพธิ์ศรีธรรมพินิจ (สพรั่ง ฐานวโร) พระปลัดโกวิท โกวิโท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน อ้างอิง บ้านโพธิ์
วัดวิหารทอง เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ภายในเขตโบราณสถานพระราชวังจันทน์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำน่าน เยื้องกับวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหารเล็กน้อย วัดวิหารทองเป็นวัดโบราณ เพราะเดิมเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนหล่อด้วยทองสำริด สูง 5 วา 1 ศอก และเมื่อ พ.ศ. 2368 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้อัญเชิญลงมากรุงเทพมหานคร พร้อมทั้งทรงสร้างวิหารประดิษฐานในวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ภายหลังพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเฉลิมพระนามว่า พระอัฎฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตร ต่อมากรมศิลปากรได้ดำเนินการสร้างพระอัฏฐารสองค์จำลองที่วัดวิหารทอง วัดวิหารทองมีเสาซึ่งอาจเป็นเสาอุโบสถหรือเสาวิหาร 2 แห่ง แห่งแรกติดกับสำนักงานที่ดินจังหวัดพิษณุโลก อีกแห่งหนึ่งอยู่เหนือขึ้นไปเล็กน้อย และใกล้กับซากอุโบสถวิหาร ยังมีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่มากอีกหนึ่งต้น ถัดไปทางทิศตะวันตกกับถนนเทพารักษ์ มีเนินดินขนาดใหญ่อีกหนึ่งเนิน เข้าใจว่าคงเป็นฐานของเจดีย์ และคนละฟากถนนของฐานเจดีย์นี้มีคูน้ำ แต่บางส่วนของคูน้ำนี้ได้ถูกถมเพื่อสร้างเป็นสำนักงานสหกรณ์ครูออมทรัพย์ของจังหวัดพิษณุโลก เข้าใจว่าคูน้ำนี้คงจะมีรอบวัดวิหารทอง จากซากโบราณวัตถุสถานที่เหลืออยู่ สันนิษฐานได้ว่าคงเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยสุโขทัย และคงเป็นวัดใหญ่สำคัญคู่กับวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร รออยู่เยื้องกันเล็กน้อยและไม่ห่างกันมาก เมื่อ พ.ศ. 2559 ระหว่างการขุดดินหาหลักฐานทางประวัติศาสตร์และปรับแต่งภูมิทัศน์บริเวณหน้าวัดวิหารทอง ได้ขุดพบโครงกระดูกมนุษย์ 2 โครง โครงแรกนั้นมีอายุสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ อ้างอิง วิหารทอง
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมหาพราหมณ์ อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ โฉนดเลขที่ 7362 มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน วัดกลางมีคลองมหาพราหมณ์ เป็นคลองสำคัญในการคมนาคมติดต่อค้าขาย แต่ปัจจุบันตื้นเขินไม่ได้ใช้แล้ว เชื่อกันว่าบริเวณที่ตั้งของวัดเคยเป็นชุมชนมาก่อน ก่อนที่จะมีการสถาปนากรุงศรีอยุธยา มีหลักฐานสำคัญ คือ ใบเสมาขนาดใหญ่ ทำด้วยหินทรายสีแดง เชื่อกันว่ามีความเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้นหรือว่าก่อนกรุงศรีอยุธยา น ณ.ปากน้ำ กำหนดอายุใบเสมาว่าอยู่ในกลุ่มอู่ทอง-อโยธยา เป็นใบเสมาที่แตกต่างจากกลุ่มใบเสมาที่อยู่ในเกาะเมืองอยุธยา อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2278 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2285 ภายในวัดมีต้นโพธิ์ใหญ่หลังอุโบสถที่คาดว่ามีมาพร้อมกับการสร้างวัดตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้นหรือก่อนจะเกิดกรุงศรีอยุธยา อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย หอฉัน โรงครัวแบบทรงไทยประยุกต์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในพระอุโบสถ และหลวงพ่อชัยมงคลในหอสวดมนต์ อ้างอิง กลาง
วัดคิรีวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชำราก อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด วัดคีรีวิหาร เดิมชื่อว่า วัดท่าเลื่อน หรือ วัดภูเขายวน ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2429 ต่อมาในสมัยที่ฝรั่งเศสเข้ามาปกครองเมืองตราด ได้แต่งตั้งเจ้าอาวาสเป็นพระครูรัฐาภิมุกข์และเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดภูเขายวน เมื่อไทยได้เมืองตราดกลับคืนมา สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ ทรงพระทานชื่อให้เลือก 3 ชื่อ คือ วัดคีรีเวสวิหาร วัดเวสคีรีวิการและวัดคิรีวิหาร จึงได้ใช้ชื่อ 'วัดคิรีวิหาร' มาจนปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2523 ที่ตั้งอยู่บนภูเขาทำให้มองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านล่างที่เป็นป่า เขา และทะเล มีสวนป่าขนาดย่อม ๆ มีต้นสักปลูกอย่าง เป็นระเบียบ ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหญ่ เจดีย์ เรือนรับรองสมเด็จพระเทพฯ กุฏิธรรมสารอุทิศ และกุฏินิรมิตสามัคคี ศาลาการเปรียญ วิหารจีนที่ประดิษฐานพระพุทธอุดมสมบูรณ์ พระอวโลกิเตศวร และพระสังกัจจายน์ และยังมีกุฏิทรงไทยที่สร้างได้ถูกต้องตามพระวินัยบัญญัติมีขนาดพอแค่ภิกษุอยู่ได้รูปเดียวเท่านั้น อ้างอิง คิรีวิหาร คิรีวิหาร
วัดสระแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา วัดสระแก้วเป็นวัดที่สร้างมาพร้อมเมืองนครราชสีมา เมื่อครั้งสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงโปรดให้สร้างเมืองหน้าด่านขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2205 ชื่อของวัดมาจากการที่วัดตั้งอยู่ใกล้สระแก้ว สระน้ำเก่าแก่ที่มีมานาน เป็นสระน้ำคู่บ้านคู่เมือง น้ำในสระแก้วใช้ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา วัดสร้างขึ้นโดยกลุ่มขุนนาง ในสมัยท้าวสุรนารี ท่านได้ทำนุบำรุงและปฏิสังขรณ์เสนาสนะเป็นประจำ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 อุโบสถหลังเก่าก่อสร้างด้วยศิลปะอยุธยา ภายหลังอุโบสถมีควาทรุดโทรมจึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ สร้างขึ้นสมัยใดไม่แน่ชัด อุโบสถไม่มีเสา กรอบหน้าต่างจะมีผนังที่หนามาก สลับกับเสาใหญ่ระหว่างช่องหน้าต่าง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน เป็นพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยปางมารวิชัย นอกจากนั้นยังมี หลวงพ่อติกขวโร หรือพระติกข์ พระพุทธรูปเก่าแก่ปางถวายเนตรที่ได้อัญเชิญมาจากอยุธยา และยังมีพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อคูณ ซึ่งมีหุ่นขี้ผึ้งหลวงพ่อคูณประดิษฐานอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ อ้างอิง สระแก้ว สระแก้ว
บาซิลิกามาดอนนาเดลเลลากรีเม (แม่พระแห่งน้ำตา) เป็นโบสถ์ศาลแม่พระของโรมันคาทอลิกในซีรากูซา ซิซิลี ประเทศอิตาลี โบสถ์เป็นผลงานออกแบบของสถาปนิก Michel Andrault และ Pierre Parat ซึ่งชนะการประกวดออกแบบโบสถ์ที่จัดขึ้นในระดับนานาชาติ การก่อสร้างดำเนินโดยมี Riccardo Morandi เป็นวิศวกร เริ่มต้นสร้างในปี 1966 และเสร็จในปี 1994 การก่อสร้างโบสถ์เป็นประเด็นที่ถกเถียงโต้แย้งอย่างมาก มีผู้ตีความการออกแบบโบสถ์แตกต่างกันไป รวมถึงขณะทำการขุดเจาะทำฐานของอาคารได้ค้นพบคาตาคูมบ์ที่เชื่อว่ามาจากยุคปาเลโอคริสต์ จึงต้องนำไปสู่การขอใบอนุญาตพิเศษสำหรับการก่อสร้าง ในขณะที่บางส่วนไม่เห็นด้วยหรือไม่เชื่อในปาฏิหารย์ของมาดอนนาเดลเลลากรีเม (แม่พระแห่งนเำตา) ซึ่งเป็นองค์ประธานของโบสถ์ ปาฏิหารย์ดังกล่าวเกิดขึ้นในวันที่ 29 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน 1953 เมื่อผู้อ้างว่ารูปเคารพพลาสเตอร์ของแม่พระดวงหฤทัยกมล (Madonna of the Immaculate Heart) มีน้ำตาไหลออกซึ่งเชื่อกันว่านำปาฏิหารย์มาให้คนยากไร้ หลังโบสถ์หลังนี้สร้างเสร็จยึงได้ย้ายองค์แม่พระมาประดิษฐานในที่นี่แทน บนยอดของโดมตั้งประติมากรรมรูปแม่พระทำจากบรอนซ์ปิดทอง ผลงานโดย Francesco Caldarella แท่นบูชารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสในโสถ์มีฐานเป็นบรอนซ์, สี่ด้านแสดงฉากวันพิพากษาจากเล่มสุดท้ายของภาคพันธสัญญาใหม่ และมีจารึกที่แมเงข้อความของนักบุญปอลจาก Epistle to the Ephesians ที่ระบุว่า Cristo ha amato la Chiesa e ha dato se stesso per lei. อ้างอิง
ชาวโตราจา เป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองในพื้นที่ภูเขาแห่งหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีประชากรอยู่ประมาณ 1,100,000 คน ในจำนวนนี้มี 450,000 คนที่อาศัยอยู่ในอำเภอตานาโตราจา (Tana Toraja; 'ดินแดนโตราจา') ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ ที่เหลือนับถือศาสนาอิสลามหรือมีความเชื่อแบบวิญญาณนิยมท้องถิ่นที่เรียกว่า อาลุก (aluk; 'วิถีทาง') รัฐบาลอินโดนีเซียได้รับรองความเชื่อนี้ในชื่อ อาลุกโตโดโล (Aluk To Dolo; 'วิถีบรรพชน') คำว่า โตราจา (Toraja) มาจากศัพท์ โตรียาจา (to riaja) ซึ่งแปลว่า 'คนที่สูง' ในภาษาบูกิซ รัฐบาลอาณานิคมดัตช์เรียกชนกลุ่มนี้ว่าชาว 'โตราจา' ครั้งแรกใน ค.ศ. 1909 ชาวโตราจาเป็นที่รู้จักจากพิธีศพที่ประณีต สถานที่ฝังศพที่แกะสลักเข้าไปในผาหิน บ้านทรงตงโกนันซึ่งมีหลังคายอดแหลมใหญ่ และงานแกะสลักไม้สีสันสดใส ส่วนพิธีศพของชาวโตราจาเป็นกิจกรรมทางสังคมที่สำคัญ โดยทั่วไปมีผู้เข้าร่วมหลายร้อยคนและจัดขึ้นเป็นเวลาหลายวัน ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวโตราจาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่มีลักษณะปกครองตนเอง มีพิธีกรรมเกี่ยวกับวิญญาณ และไม่ค่อยมีการติดต่อกับโลกภายนอก จนกระทั่งต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 มิชชันนารีชาวดัตช์ได้เดินทางเข้ามาในพื้นที่และโน้มน้าวให้ชาวโตราจาหันไปนับถือศาสนาคริสต์ เมื่ออำเภอตานาโตราจาเปิดกว้างสู่โลกภายนอกยิ่งขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 ตานาโตราจาได้กลายเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของการท่องเที่ยวในประเทศอินโดนีเซีย และถูกนำมาใช้ประโยชน์เพื่อการพัฒนาเชิงท่องเที่ยวและกลายเป็นเป้าหมายการศึกษาในทางมานุษยวิทยา (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: การตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์ – ซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์แห่งบัลแกเรีย – คัตสึโดชาชิงที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
หมู่บ้านห้วยบง หรือตลาดห้วยบง แบ่งการปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน คือ บ้านห้วยบง บ้านทรัพย์สมบูรณ์ และบ้านโปร่งใหญ่ เป็นหมู่บ้านในตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ประวัติของหมู่บ้าน หมู่บ้านห้วยบง เดิมคือ หมู่ที่ 18 ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ตำบลห้วยบง แยกออกจากตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา บ้านห้วยบงจึงถูกโอนมาเป็นหมู่ที่ 1 ตำบลห้วยบง เนื่องจากบ้านห้วยบงมีพื้นที่และประชากรมาก จึงมีการแยกพื้นที่บางส่วนออกเป็น บ้านทรัพย์สมบูณ์ หมู่ที่ 15 และ บ้านโปร่งใหญ่ หมู่ที่ 20 ดังเช่นในปัจจุบัน ประชากร หมู่บ้านห้วยบง บ้านทรัพย์สมบูรณ์ และบ้านโปร่งใหญ่ มีประชากรรวมทั้งหมด 1,654 คน แบ่งเป็น ชาย 837 คน หญิง 817 คน หมู่บ้าน ประชากร หลังคาเรือน ชาย หญิง รวม หมู่ที่ 1 ห้วยบง 354 372 726 326 หมู่ที่ 15 ทรัพย์สมบูรณ์ 242 234 476 399 หมู่ที่ 20 โปร่งใหญ่ 241 211 452 169 รวม 837 817 1,654 894 อ้างอิง:กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ข้อมูล ณ สิ้นปี 2564 สถานที่สำคัญ วัด วัดห้วยบง โรงเรียน โรงเรียนบ้านห้วยบง โรงเรียนมัธยมหลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ สถานีตำรวจ สถานีตำรวจภูธรหินดาด โรงพยาบาล โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลห้วยบง อื่น ๆ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค สาขาย่อยห้วยบง สวนป่าด่านขุนทด อ้างอิง บ้านห้วยบง ห้วยบง
วัดเจริญสมณกิจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีเนื้อที่ดิน 12 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา วัดเจริญสมณกิจ หรือ วัดหลังศาล เพราะวัดตั้งอยู่ด้านหลังของศาลจังหวัด เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 โดยชาวบ้านได้ร่วมกันสร้าง โดยได้ซื้อที่ดินจากนายบวร กุลวนิช เนื้อที่ 8 ไร่ สร้างเป็นที่พักสงฆ์ขึ้นถวายพระอาจารย์เทศก์ หรือพระนิโรธรังสีคัมภีร์รปัญญาจารย์ ซึ่งเดินธุดงค์มาจากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย พร้อมด้วยพระสหจร ต่อมานายบวร กุลวนิช ได้มอบที่ดินถวายเพิ่ม 4 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา รวมเป็นเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2503 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2505 วัดเจริญสมณกิจได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2511 ที่ตั้งวัดอยู่เชิงเขาโต๊ะแซะ มีพื้นที่เป็นขั้น ๆ ทั้งหมด 7 ขั้น เสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 21.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 หลังคา 3 ลด ช่อฟ้าใบระกาประดับด้วยกระจกสี ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง นอกจากนั้นยังมีสถานีวิทยุเสียงธรรม ศูนย์เด็กเล็กวัดเจริญสมณกิจ มูลนิธิวัดเจริญสมณกิจ อ้างอิง เจริญสมณกิจ
ห้องสมุดวิกิพีเดีย thumb ห้องสมุดวิกิพีเดีย เป็นศูนย์กลางการวิจัยแบบเปิด ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับผู้แก้ไขวิกิพีเดียที่กระตือรือร้นในการเข้าถึงแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้ที่สำคัญ ซึ่งพวกเขาจำเป็นต้องทำงาน และได้รับการสนับสนุนในการใช้แหล่งที่มาเหล่านั้นเพื่อปรับปรุงสารานุกรม เรามุ่งหวังที่จะให้การเข้าถึงและใช้งานแหล่งข้อมูลเสรี, ง่าย, ทำด้วยความร่วมมือกันจากหลายคนหรือหลายฝ่าย และมีประสิทธิภาพ ซึ่งห้องสมุดวิกิพีเดียดำเนินการโดยทีมงานของมูลนิธิวิกิมีเดียและอาสาสมัครทั่วโลก ช่องทางการติดต่อ เราทำอะไร การเข้าถึงฐานข้อมูล: จัดเตรียมการบริจาคเพื่อเข้าถึงแหล่งที่มาเพย์วอลล์ฟรี ซึ่งผู้แก้ไขสามารถลงทะเบียนได้ การแลกเปลี่ยนแหล่งที่มา: หน้าการแบ่งปันแหล่งที่มาที่ผู้แก้ไขสามารถร้องขอแหล่งที่มาจากผู้แก้ไขรายอื่นได้ คุณจะมีส่วนร่วมได้อย่างไร แปลภาษา: คุณสามารถช่วยบรรณาธิการที่พูดภาษาของคุณได้ด้วยการแปลแพลตฟอร์มบัตรห้องสมุด ช่วยเราด้วยโครงการเทคโนโลยี: ช่วยเหลือเครื่องมือทางเทคนิค, งาน และการเปลี่ยนแปลงเพื่อปรับปรุงการค้นคว้าเกี่ยวกับโครงการวิกิมีเดีย อ่านจดหมายข่าว: อ่าน รวมทั้งติดตามกิจกรรมล่าสุด และต่อเนื่องของเรา
วัดจรเข้ตาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาดและคลองจรเข้ตาย ในตำบลบางคา อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา จากประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นในปีระกา พ.ศ. 2428 โดยมีนายเปียและนางจิ๋ว สามีภรรยาได้ริ่เริ่มตั้งวัดขึ้นด้วยทุนทรัพย์ส่วนตัว ร่วมกับราษฎรละแวกท้องถิ่น มีพระอาจารย์กล้องเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ในสมัยพระครูไฝ บัณฑิโต เป็นเจ้าอาวาส มีการทุบอุโบสถหลังเก่าที่ทรุดโทรมแล้วสร้างใหม่โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2502 บริเวณหมู่บ้านมีตำนานเกี่ยวกับจระเข้ คือ เมื่อหมู่บ้านตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 นายสามออกไปเลี้ยงควายแล้วหายไป ชาวบ้านได้ออกไปตามหาพบว่าโดนจระเข้ลากไปกินที่หนองน้ำแห่งหนึ่ง รวมถึงวัว ควาย และสัตว์เลี้ยงก็โดนจระเข้ลักไปกินอีก จึงได้ติดต่อหมอจระเข้มาทำการปราบ โดยทำการตั้งศาลเพียงตาตรงปากคลองที่แยกจากคลองท่าลาดเพราะเชื่อว่าเป็นถ้ำจระเข้ ในที่สุดสามารถปราบจรเข้าได้มากมายและนำมารวมกันตรงศาลเพียงตา จึงเรียกหมู่บ้านว่า 'บ้านจรเข้ตาย' บริเวณวัดจึงมีศาลเพียงตาอยู่ อ้างอิง จรเข้ตาย
ศานติ เทวี (อักษรโรมัน: Shanti Devi, 11 ธันวาคม 1926 – 27 ธันวาคม 1987) หรือที่อ้างว่าในชาติก่อนคือ ลุคฑี เทวี (อักษรโรมัน: Lugdi Devi; 18 มกราคม 1902 – 4 ตุลาคม 1925) เป็นสตรีชาวอินเดียที่อ้างว่าสามารถระลึกชาติได้และกลายมาเป็นประเด็นของการศึกษาการกลับชาติมาเกิด มหาตมา คานธี ผู้นำทางการเมืองของอินเดียเคยตั้งคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงที่เธอกล่าวอ้าง คำกล่าวอ้างเรื่องกลับขาติมาเกิด ศานติ เทวี เกิดในนครเดลี ขณะเป็นเด็กหญิง ในทศวรรษ 1930s เธอเริ่มกล่าวอ้างว่าสามารถจดจำอดีตชาติได้ เมื่ออายุราวสี่ขวบ เธอเคยบอกกับพ่อแม่ว่าบ้านแท้จริงของเธอยู่ในมถุรา ราว 145 กิโลเมตรจากเดลี เธออ้างว่าเธออาศัยอยู่กับสามีของเธอที่นั่น เธอหนีออกจากบ้านเมื่ออายุหกขวบเพื่อกลับไปตามหาบ้านแท้จริงในมถุรา เธอระบุว่าเธอเสียชีวิตขณะกำลังคลอดลูก และในการพูดคุยกับครูในโรงเรียนที่สัมภาษณ์เธอเกี่ยวกับคำกล่าวอ้างเหล่านี้ เธอพูดโดยใช้คำและสำเนียงแบบมถุรา รวมถึงระบุว่าสามีของเธอชื่อ 'เกทาร นาถ' (Kedar Nath) ครูในโรงเรียนตามหาจนเจอพ่อค้าชื่อเดียวกันในมถุราที่พึ่งสูญเสียภรรยาที่ชื่อว่า ลุคฑี เทวี ไปเมื่อเก้าปีก่อน หลังเธอคลอดบุตรได้สิบวัน เกทาร นาถ เดินทางมายังเดลีเพื่อพบกับศานติโดยแกล้งหลอกว่าเป็นพี่น้องของเกทาร แต่ศานติจดจำเกทารและบุตรได้ทันที ข้อมูลส่วนบุคคลของทั้งเกทาร ลุคฑี และบุตรชายล้วนตรงกับที่เธออ้างทั้งหมด นำไปสู่ความเชื่อว่าเธอคือลุคฑี เทวี ที่กลับชาติมาเกิด เรื่องนี้มาถึงหูของมหาตมา คานธี ซึ่งให้ความสนใจและตั้งคณะกรรมการตรวจสอบซึ่งเดินทางกับศานติไปหมู่บ้านเดิมของลุคฑีในมทุรา เธอจดจำสมาชิกในครอบครัวได้ทันที รวมถึงยังพบว่าเกทาร นาถ ไม่ทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ขณะลุคฑีเสียชีวิตหลายประการ คณะกรรมการตีพิมพ์รายงานในปี 1936 ว่าศานติ เทวี คือลุคฑี เทวี ที่กลับชาติมาเกิด อย่างไรก็ตาม พาล จันท์ นหตา (Bal Chand Nahata) ได้ตีพิมพ์หลังสือเป็นภาษาฮินดีในชื่อ 'ปุนารชันมะ กี ปรรยโลจนะ' (Punarjanma Ki Paryalochana) ซึ่งระบุว่าคำกล่าวอ้างและหลักฐานเหล่านี้ไม่พิสูจน์ได้ว่าลุคฑีกลับชาติมาเกิดเป็นศานติจริง ๆ ต่อมาอินทระ เสน ศิษยานุศิษย์ของศรีอรวินท์ โฆษ เขียนบทความออกมาโต้เถียงคำกล่าวอ้างของพาล อ้างอิง บรรณานุกรม L. D. Gupta, N. R. Sharma, T. C. Mathur, An Inquiry into the Case of Shanti Devi, International Aryan League, Delhi, 1936 Nahata, Bal Chand, (undated). Punarjanma Ki Paryyalochana. Calcutta: Buddiwadi Songh (Undated.) Sen, Indra. 'Shantidevi Further Investigated'. Proceedings of the India Philosophical Congress. 1938 Bose, Suskil C. A Case of Reincarnation , Calcutta: Satsang, 1952 Sture Lönnerstrand, Shanti Devi: En berättelse om reinkarnation. Stockholm 1994. ISBN91-514-0277-7 K. S. Rawat, T. Rivas (July 2005), ”The Life Beyond: Through the eyes of Children who Claim to Remember Previous Lives”, The Journal of Religion and Psychical Research 28 (3): 126-136, arkiverad från ursprungsadressen den 2012-05-25
วัดสระประสานสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลไร่น้อย อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี วัดสระประสานสุข หรือ วัดบ้านนาเมือง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 โดยพระศาสนดิลก (เสน ชิตเสโน) เจ้าคณะมณฑลอุบลราชธานี เจ้าอาวาสวัดศรีอุบลรัตนารามและเป็นพระอุปัชฌาย์ของ หลวงปู่บุญมี โชติปาโล อดีตเจ้าอาวาสวัดสระประสานสุข เดิมที่ดินนี้เป็นสวนมะพร้าวของขุนประสารโทรกิจและท่านขุนประสารโทรกิจได้ถวายให้เป็นที่สร้างวัด ปัจจุบันมีพื้นที่ 75 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 จุดเด่นของวัดคืออุโบสถรูปเรือสุพรรณหงส์ประดับตกแต่งด้วยเซรามิก นอกจากนี้ยังมีหอระฆังประดับเซรามิก พิพิธภัณฑ์หลวงปู่บุญมี และวิหารกลางน้ำเรือธรรมนาคราช หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่าวิหารกลางน้ำที่สร้างไว้กลางน้ำบนพญานาคราชรูปร่างคล้ายเรือ ส่วนหัวเป็นพญานาคราช 5 เศียร ทางเดินเข้าวิหารกลางน้ำเป็นทางเดินด้านหางนาคราช และซุ้มประตูวัดเป็นซุ้มประตูพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ 3 เศียร วัดยังมีเกจิอาจารย์ชื่อดัง เป็นที่เคารพศรัทธาของชาวอุบลและพุทธศาสนิกชนทั่วไป ได้แก่ หลวงปู่บุญมี โชติปาโล อ้างอิง สระประสานสุข
วัดกลางทุ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ประวัติ วัดกลางทุ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2333 แรกเริ่มมีการสร้างเจดีย์ขึ้น ผู้สร้าง คือ จองอูพะก่าแวง กวีวัฒน์ บริเวณที่สร้างเป็นสวนกล้วย ก่อนสร้างอูพะก่าแวง กวีวัฒน์ ได้ฝันถึงภรรยาที่เสียชีวิต (นางจิ่ง) ฝันว่านางต้องการให้สร้างเจดีย์บริเวณสวนกล้วยแห่งนี้ อูพะก่าแวง กวีวัฒน์ จึงนิมนต์พระที่วัดนาบอน (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) มาจำพรรษา เมื่อสร้างกูฎีแล้วตั้งชื่อว่า จองปุ๊กป่าโหย่ง หรือวัดบุพพารามซึ่งสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องจองแปดหลังในพระพุทธศาสนา ต่อมามีการขยายวัดให้ใหญ่ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2458 นายอูป่อและนางส่วย วิมาละ มีศรัทธาได้สร้างพระพุทธรูป (เจ้าพาราเหม่ป้อก) ปัจจุบันเป็นพระประธานของศาลาการเปรียญ หลังมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองยกแม่ฮ่องสอนขึ้นเป็นจังหวัด 'จองปุ๊กป่าโหย่ง' ได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น 'วัดกลางทุ่ง' เนื่องจากวัดตั้งอยู่กลางทุ่งนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ปูชนียวัตถุ พระพุทธรูปประธาน เจ้าพาราเหม่ป้อก เป็นพระพุทธรูปศิลปะมัณฑะเลย์ ปางมารวิชัย ในพระหัตถ์ซ้ายถือลูกสมอ ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว องค์พระส่วนที่เป็นพระวรกายทาสีขาว จีวรนิ้วลงรักปิดทอง ชายจีวรประดับกระจก พระเศียรทางด้วยรักสีดำ เบื้องซ้ายและขวามีพระพุทธรูปลักษณ์เดียวกันขนาดหน้าตัก 30 นิ้ว เบื้องหน้าองค์พระมีรูปปั้นพระอัครสาวก รายนามเจ้าอาวาส พระครูวิริยมงคล พ.ศ. 2456–2482 พระต่าย พ.ศ. 2482–2484 พระยุ้น พ.ศ. 2484–2485 พระครูสุมนวรคุณ พ.ศ. 2486–2538 พระสมุห์ทองสุข สทธาธิโก พ.ศ. 2538–2542 พระใบฎีกาสมพงษ์ ปภากโร พ.ศ. 2542–2550 พระอธิการเสรี ธีรปญโญ พ.ศ. 2550– อ้างอิง กลางทุ่ง
ดันเจียนซีจ เป็นเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทที่พัฒนาโดยแก๊สเพาเวิร์ดเกมส์ ซึ่งไมโครซอฟท์ได้จัดจำหน่ายบนแพลตฟอร์มไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 และเดสทิเนียร์ได้จัดจำหน่ายบนแพลตฟอร์มแมคโอเอสเท็นในปีถัดไป โดยมีฉากอยู่ในอาณาจักรยุคกลางสมมติ ชื่อ เอห์บ เกมนี้ยังจัดเป็นแนวแฟนตาซีระดับสูงที่เดินเรื่องตามชาวไร่หนุ่มคนหนึ่งและเพื่อนร่วมทางขณะที่พวกเขาออกเดินทางเพื่อกำจัดกองกำลังที่รุกราน ในตอนแรก กลุ่มตัวเอกเพียงต้องการเตือนเมืองใกล้เคียงเกี่ยวกับการรุกรานของเผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิตที่ชื่อครุก และในอีกไม่นาน ชาวไร่คนดังกล่าวและเพื่อนร่วมทางกับเขาตกอยู่ในสถานการณ์หาทางเอาชนะเผ่าพันธุ์อื่นที่เรียกว่าเซกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งฟื้นคืนพลังใหม่หลังจากถูกคุมขังอยู่ 300 ปี โลกของดันเจียนซีจไม่ใช้ระบบเลเวลเหมือนกับวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทอื่น ๆ ในยุคนั้น หากแต่เป็นพื้นที่เดียวที่ต่อเนื่อง โดยปราศจากการโหลดหน้าจอ ซึ่งผู้เล่นเดินทางผ่านเพื่อต่อสู้กับฝูงศัตรู นอกจากนี้ แทนที่จะกำหนดคลาสตัวละครและควบคุมตัวละครทั้งหมดในกลุ่มด้วยตนเอง ผู้เล่นจะควบคุมกลยุทธ์และอาวุธ ตลอดจนการใช้เวทมนตร์โดยรวมของพวกเขา ซึ่งกำกับการเติบโตของตัวละคร ดันเจียนซีจเป็นผลงานแรกของบริษัทแก๊สเพาเวิร์ดเกมส์ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1998 โดยคริส เทย์เลอร์ แล้วมีชื่อเสียงขึ้นมาจากเกมวางแผนเวลาจริงอย่างโทเทิลแอนไนอะเลชันใน ค.ศ. 1997 เทย์เลอร์ต้องการสร้างเกมประเภทอื่นหลังจากเพื่อนร่วมงานหลายคนจากเคฟด็อกเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เข้าร่วม และพวกเขาก็ตัดสินใจสร้างเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทเป็นเกมแรกหลังจากลองใช้แนวคิดหลายอย่างแล้ว เทย์เลอร์ยังรับหน้าที่เป็นหนึ่งในผู้ออกแบบเกมนี้ รวมถึงเจคอบ แม็กแมน ในฐานะหัวหน้าผู้ออกแบบและผู้อำนวยการสร้างอีกคน ตลอดจนนีล ฮอลฟอร์ด เป็นหัวหน้าผู้เขียนเรื่องราวและบทสนทนา ส่วนเจเรมี โซล เป็นผู้แต่งเพลง ซึ่งเคยทำงานในโททัลแอนไนอิเลชัน (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ชาวโตราจา – การตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์ – ซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์แห่งบัลแกเรียที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2022 จัดขึ้นรอบแรกในอาทิตย์ที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2022 และรอบที่สองในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2022 หลังจากเกิดวิกฤตการณ์รัสเซีย–ยูเครน (พ.ศ. 2564–2565) แอมานุแอล มาครง จากพรรคอ็องมาร์ช ! ในช่วงวิกฤติ มารีน เลอ แปน จากพรรคแนวร่วมแห่งชาติซึ่งเป็นพรรคขวาจัด ที่มีแผนในการเป็นพันธมิตรของรัสเซียในช่วงหลังวิกฤติ จึงประกาศนโยบายที่เรียกร้องที่อาจส่งผลให้มีการขัดขวางการทำงานของสหภาพยุโรป ไปจนถึงทำให้ฝรั่งเศสออกจากสหภาพยุโรป ซึ่งเธอมองว่าเพื่อให้ฝรั่งเศสนั้นสงบ และเศรษฐกิจกลับมาดีอีกครั้ง แต่จากผลการเลือกตั้งอย่างเป็นทางการนั้น มาครงมีคะแนนเสียงจากการเลือกตั้งครั้งที่ 2 อยู่ที่ 58.5% ทำให้ชนะเลอ แปน ที่ได้คะแนนเสียง 41.5% และได้รับตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศสเป็นสมัยที่ 2 ในรอบ 20 ปี นับตั้งแต่ฌัก ชีรัก จากพรรครวมพลเพื่อสาธารณรัฐ ได้รับตำแหน่งประธานาธิบดีสมัยที่ 2 ใน ค.ศ. 2002 จากผลคะแนนอย่างไม่เป็นทางการในการเลือกตั้งครั้งที่ 1 พบว่า มาครงมีคะแนนเสียงเป็นอันดับที่หนึ่ง อยู่ที่ 27.85% ตามด้วยเลอ แปน ที่ 23.15%, ฌ็อง-ลุก เมล็องชง จากพรรคลาฟร็องแซ็งซูมีซ ที่ 21.95%, เอริก เซมูร์ จากพรรคพิชิตชัยอีกครั้ง ที่ 7.07%, วาเลรี เปแคร็ส จากพรรคเลเรปูว์บลีแก็ง ที่ 4.78% และอาน อีดาลโก จากพรรคสังคมนิยม ที่ 1.75% โดยพรรคเลเรปูว์บลีแก็งและพรรคสังคมนิยมได้รับคะแนนเสียงน้อยลง เนื่องมาจากการหาเสียงของเลอ แปน ที่ชักชวนให้คนที่ไม่เลือกมาครงมาลงคะแนนให้เธอแทน ผลการเลือกตั้ง ผู้แทนพรรค พรรค ครั้งที่หนึ่ง 10 เมษายน 2022 ครั้งที่สอง 24 เมษายน 2022 คะแนน % คะแนน % แอมานุแอล มาครง ลาเรปูว์ลีก็องมาร์ช ! LREM 9,783,058 27.85 18,768,639 58.55 มารีน เลอ แปน แนวร่วมแห่งชาติ RN 8,133,828 23.15 13,288,686 41.45 ฌ็อง-ลุก เมล็องชง ลาฟร็องแซ็งซูมีซ LFI 7,712,520 21.95 เอริก เซมูร์ พรรคพิชิตชัยอีกครั้ง R! 2,485,226 7.07 วาเลรี เปแคร็ส เลเรปูว์บลีแก็ง LR 1,679,001 4.78 ยานิก ฌาโด พรรคเพื่อสิ่งแวดล้อมแห่งยุโรป EELV 1,627,853 4.63 ฌ็อง ลาซาล เรซิสตง ! RES 1,101,387 3.13 ฟาเบียง รูแซล พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส PCF 802,422 2.28 นีกอลา ดูว์ปง-แอญ็อง เดอบูลาฟร็องส์ DLF 725,176 2.06 อาน อีดาลโก พรรคสังคมนิยม PS 616,478 1.75 ฟีลิป ปูตู พรรคต่อต้านทุนนิยมใหม่ NPA 268,904 0.77 นาตาลี อาร์โต ลูว์ตูวรีแยร์ LO 197,094 0.56 ทั้งหมด 35,132,947 100.00 32,057,325 100.00 คะแนนสมบูรณ์ 35,132,947 97.80 32,057,325 91.34 ไม่ประสงค์ลงคะแนน 543,609 1.51 2,233,904 6.37 คะแนนเสีย 247,151 0.69 805,249 2.29 ลงคะแนนเสียง 35,923,707 73.69 35,096,478 71.99 ไม่ลงคะแนนเสียง 12,824,169 26.31 13,655,861 28.01 ผู้มีสิทธิ์ลงคะแนน 48,747,876 48,752,339 ข้อมูล: ผลคะแนนจากกระทรวงมหาดไทยฝรั่งเศส อ้างอิง
ลาดพร้าว เป็นแขวงหนึ่งของเขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร และเป็นที่ตั้งสำนักงานเขตลาดพร้าว ที่ตั้งและอาณาเขต แขวงลาดพร้าวตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเขตลาดพร้าว มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงจรเข้บัว (เขตลาดพร้าว) และแขวงท่าแร้ง (เขตบางเขน) มีซอยลาดปลาเค้า 13, ซอยลาดปลาเค้า 10, แนวเขตหมู่บ้านจิรัฐติกร, ซอยเสนานิคม 1 ซอย 25 (ฉัตรชัยร่วมมิตร), ถนนเสนานิคม 1, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงลาดพร้าวกับแขวงจรเข้บัว, ซอยเสนานิคม 1 ซอย 42 แยก 1-2, ซอยแยกซอยสตรีวิทยา 2 ซอย 10, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงลาดพร้าวกับแขวงจรเข้บัว, ถนนเสนานิคม 1, ซอยเสนานิเวศน์ ซอย 118, ซอยสุคนธสวัสดิ์ 1 (สุขทรัพย์), ซอยแยกซอยสุคนธสวัสดิ์ 1, ซอยเสนานิเวศน์ ซอย 108/5, ซอยเสนานิเวศน์ ซอย 110/3, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงลาดพร้าวกับแขวงจรเข้บัว, ซอยประเสริฐมนูกิจ 29 (มัยลาภ), ซอยประเสริฐมนูกิจ 29 แยก 4 (คงเพิ่มพูล) และคลองตาเร่งเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงนวลจันทร์ (เขตบึงกุ่ม) แขวงคลองจั่น (เขตบางกะปิ) และแขวงคลองเจ้าคุณสิงห์ (เขตวังทองหลาง) มีถนนประดิษฐ์มนูธรรมฟากตะวันออกเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงสะพานสอง (เขตวังทองหลาง) มีถนนสังคมสงเคราะห์ ถนนโชคชัย 4 คลองทรงกระเทียม และคลองลาดพร้าวเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงสามเสนนอก (เขตห้วยขวาง) แขวงจันทรเกษม และแขวงเสนานิคม (เขตจตุจักร) มีคลองลาดพร้าวและคลองบางบัวเป็นเส้นแบ่งเขต อ้างอิง ลาดพร้าว
หมู่บ้านศิลาร่วมสามัคคี แบ่งการปกครองออกเป็น 2 หมู่บ้าน คือ บ้านศิลาร่วมสามัคคี และบ้านห้วยโปร่ง ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ประวัติของหมู่บ้าน หมู่บ้านศิลาร่วมสามัคคี เดิมคือ หมู่ที่ 16 ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ตำบลห้วยบง แยกออกจากตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา บ้านห้วยบงจึงถูกโอนมาเป็นหมู่ที่ 4 ตำบลห้วยบง เนื่องจากบ้านศิลาร่วมสามัคคีมีพื้นที่และประชากรมาก จึงมีการแยกพื้นที่บางส่วนออกเป็น หมู่บ้านห้วยโปร่ง หมู่ที่ 24 ดังเช่นในปัจจุบัน ประชากร หมู่บ้านศิลาร่วมสามัคคี และหมู่บ้านห้วยโปร่ง มีประชากรรวมทั้งหมด 823 คน แบ่งเป็น ชาย 415 คน หญิง 408 คน หมู่บ้าน ประชากร หลังคาเรือน ชาย หญิง รวม หมู่ที่ 4 ศิลาร่วมสามัคคี 267 254 521 186 หมู่ที่ 24 ห้วยโปร่ง 148 154 302 112 รวม 415 408 823 298 อ้างอิง:กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ข้อมูล ณ สิ้นปี 2564 สถานที่สำคัญ วัด วัดศิลาร่วมสามัคคี โรงเรียน โรงเรียนบ้านศิลาร่วมสามัคคี ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กโรงเรียนบ้านศิลาร่วมสามัคคี อ้างอิง บ้านศิลาร่วมสามัคคี ศิลาร่วมสามัคคี
ในตอนนี้วิกิพีเดียมีโซเชียลมีเดียอยู่เพียงแห่งเดียวก็คือเฟซบุ๊ก ผมจึงขอเสนอให้วิกิพีเดียมีโซเชียลมีเดียเพิ่มอีกแห่งคือพันทิป โดยเป็นเว็บไซต์โซเชียลมีเดียที่มีลักษณะเป็นเว็บบอร์ด มีการตั้งกระทู้ถาม-ตอบ ซึ่งมีผู้ใช้บริการจำนวนมาก และเพื่อให้วิกิพีเดียได้เป็นที่รู้จักมากขึ้น โดยมีจุดประสงค์ดังนี้ครับ ตั้งกระทู้เรื่องน่ารู้ต่างๆ ที่มีลิงก์บทความของวิกิพีเดียประกอบ ซึ่งอาจจะช่วยเพิ่มจำนวนอาสาสมัครในวิกิพีเดียได้ ตอบกระทู้คำถามที่เกี่ยวกับวิกิพีเดียในเรื่องต่างๆ เพื่อให้คนนอกวิกิพีเดียได้เข้าใจกระบวนการของวิกิพีเดียและไม่กล่าวหาวิกิพีเดียในทางที่ผิด แจ้งข่าวสารและกิจกรรมของวิกิพีเดียและโครงการพี่น้อง ด้วยเหตุผลที่ยกมาข้างต้น จึงมาขอความเห็นจากชุมชนครับ --Mr.Green (คุย) 15:32, 7 พฤษภาคม 2565 (+07) ผมเข้าใจว่าอาสาสมัครทั่วไปสามารถตอบได้ในนามส่วนตัว แต่ถ้าต้องการตอบในนามองค์กรก็จะย้อนไปเรื่องการจดทะเบียน WMTH นะครับ ถ้าจดได้เรียบร้อย การดูแลบัญชี social media จำนวนหนึ่งก็น่าจะทำได้โดย permanent staff + นักศึกษาฝึกงาน --Taweethaも (คุย) 16:50, 7 พฤษภาคม 2565 (+07) ผมไม่คิดว่าวิกิพีเดียจำเป็นต้องมีบัญชีทางการในพันทิปครับ เท่าที่ดูก็ไม่ได้พบว่ามีคนมาบ่นอะไรเกี่ยวกับวิกิพีเดียมากมายขนาดนั้น ถึงมีก็มีอาสาสมัครเข้าไปช่วยอธิบายในนามส่วนตัวอยู่แล้ว ผมคิดว่าเราควรสร้าง awareness/reach ให้กับหน้า Facebook ให้มากกว่านี้ก่อน เพราะปัจจุบันหน้าวิกิพีเดียภาษาไทยไม่ได้มีลักษณะเหมือนกับเป็นหน้าทางการ (ไม่ได้พูดถึงในแง่ของ Check Mark แต่พูดถึง activity) การมี SNS มากเกินไปจะก่อให้เกิดการกระจัดกระจายและดูแลได้ไม่ทั่วถึงครับ --49.229.136.95 17:04, 7 พฤษภาคม 2565 (+07) ขอบคุณสำหรับการอธิบายครับ และผมว่าวิกิพีเดียก็ไม่จำเป็นต้องมีบัญชีทางการพันทิปแล้วครับ เพราะถ้าจะตอบในนามองค์กรมันจะมีขั้นตอนที่ยุ่งยาก ทั้งจะขอจดทะเบียนที่ WMTH อีก และตอนนี้การบ่นเกี่ยวกับวิกิพีเดียก็ไม่ได้เยอะมากจนอาสาสมัครตอบไม่ไหว ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ปิดการอภิปรายได้เลยครับ --Mr.Green (คุย) 17:34, 7 พฤษภาคม 2565 (+07) ส่วนตัวผม ในหลักการสำหรับการมีบัญชีวิกิพีเดียในพันทิป โดยผมมองว่าบัญชีนี้จะมีประโยชน์ในเรื่องของการประชาสัมพันธ์ (จากในดิสคอร์ดมีการหยิบยกประเด็นว่าการมีกระทู้พันทิปที่กล่าวถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งจะทำให้ยอดผู้เข้าชมในเรื่องนั้น ๆ เพิ่มขึ้นได้) ส่วนเรื่องการเข้าไปตอบคำถามก็มีผู้ใช้บางคนเข้าไปตอบกันอยู่แล้ว --Horus (พูดคุย) 17:19, 10 พฤษภาคม 2565 (+07)