bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดเชตุพน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูวิจิตรธรรมาภิรักษ์ ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2527 เป็นต้นมา วัดเชตุพนเริ่มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 มีครูบาสุยะเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ใช้ชื่อวัดว่า 'วัดเชตุพน' เพราะบริเวณที่ตั้งวัดมีสภาพเป็นป่า และมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ เช่น เสือ อีเห็น เป็นต้น โดยเริ่มจากการเป็นสำนักสงฆ์ได้ประมาณ 40 ปี กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศแต่งตั้งให้เป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2462 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13 เมตร ยาว 32 เมตร อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร (อุโบสถ) เริ่มแรกวิหารตั้งอยู่ภายนอกวัด เป็นอาคารอิฐถือปูนหลังขนาดเล็ก ต่อมามีการตัดถนน จึงย้ายวิหารถอยเข้าไปสร้างใหม่ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2496 และฉลองเมื่อ พ.ศ. 2505 ต่อมาวิหารชำรุดเสียหายยากจะบูรณะขึ้นใหม่ จึงสร้างวิหารใหม่เมื่อ พ.ศ. 2531 วิหารหลังปัจจุบันมีลักษณะศิลปะล้านนาประยุกต์ หลังคาลดหลั่นเป็น 2 ชั้น แบ่งเป็น 2 ตับ (ซด) มีช่อฟ้า 4 ตัว ป้านลมแบบ พญานาค หน้าแหนบและหน้าแหนบปีกนก ประดับด้วยศิลปะปูนปั้นประดับด้วยกระจกสีสวยงาม บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นมกรคายนาคเศียรเดียว ภายในประดิษฐาน พระพุทธเชตุพนมงคลรักษ์ เป็นพระประธานองค์เดิมจากวิหารหลังเก่า พระธาตุเชตุพนมงคลรัตนะ เป็นพระธาตุที่สร้างขึ้นใหม่ด้านหลังพระวิหาร ทำการวางศิลาฤกษ์ โดยพระพุทธิวงศ์วิวัฒน์ เจ้าอาวาสวัดพระแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2519 พระธาตุมีฐานเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส บรรจุพระธาตุขนาดเมล็ดข้าวสาร 108 องค์ ขนาดเมล็ดถั่วเขียว 3 องค์ ขนาดเมล็ดถั่วดำ 2 องค์ กับพระรอดเชตุพน 84,000 องค์ บรรจุไว้ อ้างอิง เชตุพน
วัดทิพย์สุคนธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันมีพระศรีวชิรสุธี (ชะโลม ปญฺญาวชิโร) เป็นเจ้าอาวาส วัดทิพย์สุคนธารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยนางฉันท์ทิพย์ กลิ่นโสภณ พร้อมด้วยบิดามารดาและญาติพี่น้องได้ถวายที่ดิน 339 ไร่ และใช้ทุนทรัพย์ส่วนตัวสร้างวัดและเสนาสนะต่าง ๆ ถวายแก่สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร) เจ้าอาวาสวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร วัดทิพย์สุคนธารามเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธมหาเมตตาประชาไทยไตรโลกนาถคันธารราฐอนุสรณ์ เป็นพระพุทธรูปปางขอฝน (ปางคันธารราฐ) สร้างโดยโลหะสำริดความสูง 32 เมตร ยืนอยู่บนฐานสูง 8 เมตร ผู้จัดสร้างคือ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ร่วมกับหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชน เพื่อเฉลิมพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 7 รอบ 84 พรรษา พื้นที่บริเวณวัดยังมีหอเกียรติประวัติสมเด็จพระมหาธีราจารย์ อาคารนิทรรศการอนุสรณ์แห่งการตื่นรู้ และอ่างเก็บน้ำในพระบรมราชินูปถัมภ์ที่ได้รับการปรับปรุงภูมิทัศน์สถานที่ให้สวยงาม มีลานปฏิบัติธรรม อ้างอิง ทิพย์สุคนธาราม
วัดชายนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านในดง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ 10 ไร่ 80 ตารางวา วัดชายนาเริ่มก่อสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2504–2505 ชาวบ้านจากหมู่บ้านในดง ซึ่งแต่เดิมขึ้นตรงกับหมู่ 8 ตำบลบางปลาเค้า ได้นิมนต์พระสงฆ์ไปจำพรรษาที่วัดร้าง ได้รับการบุกเบิกหักร้างถางพง โดยหลวงพ่อตัด ปวโร พร้อมด้วยชาวบ้าน พ.ศ. 2505 พื้นที่แปลงนี้อยู่ในความดูแลของอดีตกำนัน คำ ทองทา ถวายไว้เพื่อให้สร้างวัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่พฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ประกาศตั้งวัดเมื่อวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 วางศิลาฤกษ์อุโบสถ เมื่อวันพุธที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 โดยมีพระราชสุทธิโมลี เจ้าคณะจังหวัด ธรรมยุต วางศิลาฤกษ์ พระครูโสภิตธรรมาภรณ์ (ทอง) เป็นประธาน นายกำนันคำ ทองทา เป็นกรรมการ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศ ณ วันพฤหัสบดีที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 หล่อพระประธานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันพุธที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2525 วัดชายนามีเกจิอาจารย์ คือ พระพุทธวิริยากร (หลวงพ่อตัด ปวโร) ท่านมีชื่อเสียงในการสร้างวัตถุมงคล ตะกรุดเนื้อตะกั่ว ที่มากด้วยพุทธคุณและประสบการณ์ รายนามเจ้าอาวาส พระพุทธวิริยากร (หลวงพ่อตัด ปวโร) พ.ศ. 2505–2552 พระครูสารธรรมนิเทศ (พระอาจารย์ทิน วรจตฺโต) พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน อ้างอิง ชายนา
วัดวังขนายทายิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังขนาย อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี วัดวังขนายทายิการามสร้างเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ พระอาจารย์ผลัด ฉายา ฐานโก ได้เดินทางผ่านมาในหมู่บ้านวังขนาย ซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีวัดอยู่เลย โดยในครั้งแรกท่านตั้งใจจะขึ้นไปจำพรรษายังวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง แต่ไม่สามารถจะอยู่จำพรรษาได้ จึงคิดเดินทางกลับจังหวัดสมุทรสงครามบ้านเกิด ขากลับได้แวะที่หมู่บ้านวังขนายเพื่อเยี่ยมญาติโยม ชาวบ้านจึงได้นิมนต์ท่านค้างที่หมู่บ้านหนึ่งคืน หมอศาสตร์ สดวิไล ซึ่งเป็นแพทย์ประจำตำบลวังขนาย ได้ปรึกษาท่าว่าจะสร้างวัดที่นี่และขอนิมนต์ท่านมาอยู่ ท่านไม่ขัดข้อง เมื่อมีการประชุมหมู่บ้าน คุณแม่ชีเยื้อน ฉินโภคะ เป็นผู้มอบที่ดินให้เพื่อก่อสร้างวัด 90 ไร่ ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัด โดยเริ่มสร้าง กุฏิขึ้น 2 หลัง มีพระอาจารย์ผลัดเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดวังขนายทายิการามมีบ่อน้ำร้อน กรมทรัพยากรธรณี ได้มาเจาะบ่อน้ำบริเวณวัด พบว่ามีความร้อนระหว่าง 40-45 องศาเซลเซียส จึงแนะนำให้ทางวัดนำน้ำนี้มาใช้และชำระร่างกาย และต่อมาได้นำน้ำร้อนในบ่อนี้ไปวิเคราะห์ และพิสูจน์ปรากฏว่าในน้ำมีแร่ธาตุอยู่หลายชนิดที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย ในการบำบัดรักษาโรคต่าง ๆ ทางวัดจึงได้สร้างบ่อน้ำร้อนสำหรับนักท่องเที่ยว อ้างอิง วังขนายทายิการาม
วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าม่วง อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 41 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โดยชาวจีนชื่อ โหละ และชาวบ้านเรียกว่า วัดตาเจ๊กโหละ ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาพระศรีสวัสดิ์ ผู้ครองเมืองศรีสวัสดิ์ กาญจนบุรี ซึ่งมีหน้าที่เก็บส่วยให้หลวง ได้มาตั้งเตาถลุงแร่รวมโลหะที่ริมท่าน้ำใกล้วัด ได้เปลี่ยนชื่อของวัดเป็น 'วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง' ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2446 พระภิกษุพรต จนฺทโสภ ได้มาจำพรรษาและได้เป็นเจ้าอาวาสวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง และตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอท่าม่วง เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 6 ของวัด เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยค ทรงหยุดเรือพระที่นั่งที่หน้าท่าวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง เพื่อทรงสดับพระสงฆ์สวด ชัยมงคลคาถา และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เคยเสด็จมาวัดนี้ครั้งหนึ่ง วัดนี้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาได้ทรงอุปถัมภ์วัดนี้ จนสิ้นพระชนม์ชีพ เนื่องจากมีความสนิทกับพระครูยติวัตรวิบูลย์มาก่อน และได้สร้างขันน้ำมนต์สัมฤทธิ์ขนาดใหญ จารึกพระนามพร้อมตำแหน่งและตราประจำพระองค ์ถวายไว้แก่วัดด้วย อุโบสถหลังเก่าได้รับการบูรณะในสมัยพระครูยติวัตรวิบูลย์ ได้สร้างรูปปั้น และยังได้สร้างรูปปั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาไว้ที่หน้าประตูเข้าอุโบสถเป็นที่ระลึก ต่อมา พ.ศ. 2494 พระครูโสภณประชานารถ (นารถ นาคเสโน) ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปที่ 9 ได้ทำการบูรณะสร้างถาวรวัตถุต่างๆ เป็นจำนวนมาก เช่น กุฏิเจ้าอาวาส กุฏิสงฆ์ ฌาปณสถาน ตึกอิ่มจิตต์ กำแพงรอบวัด หอระฆัง ศาลาการเปรียญ และอุโบสถทรงจัตุรมุขที่ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ โดยบริเวณฐานพระพุทธรูปมีพระลัญจกร ของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ผนังภายในอุโบสถตกแต่งด้วยไม้แกะสลัก เป็นเรื่องพุทธประวัติ ซึ่งช่างแกะสลักใช้เวลาแกะสลักนานหลายปี อุโบสถของวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2519 อ้างอิง ศรีโลหะราษฎร์บำรุง
ภาพยนตร์ในประเทศซาอุดีอาระเบีย เป็นอุตสาหกรรมขนาดค่อนข้างเล็กที่ผลิตภาพยนตร์และสารคดีไม่กี่เรื่องในแต่ละปี นอกจากโรงภาพยนตร์ไอแมกซ์แห่งเดียวที่อัลคุบัร ไม่มีการสร้างโรงภาพยนตร์ในประเทศซาอุดีอาระเบียมาตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ถึง 2018 ถึงแม้ว่าจะมีการพูดถึงการเปิดโรงภาพยนตร์ และใน ค.ศ. 2008 มีการเช่าห้องประชุมเพื่อฉายภาพยนตร์ตลก เมนนาฮี ชาวซาอุดีอาระเบียหวังที่จะดูภาพยนตร์ผ่านดาวเทียม, ดีวีดี หรือวิดีโอ โรงภาพยนตร์เคยถูกห้ามดำเนินกิจการนานถึง 35 ปี จนกระทั่งมีการเปิดโรงภาพยนตร์แห่งแรกในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2018 ที่รียาด โรงภาพยนตร์เอเอ็มซีวางแผนจะเปิดโรงภาพยนตร์มากถึง 40 แห่งใน 15 เมืองภายในเวลา 5 ปี ทางรัฐบาลหวังว่าเมื่อถึง ค.ศ. 2030 ประเทศซาอุดีอาระเบียจะมีโรงภาพยนตร์มากกว่า 300 แห่ง และจอฉายภาพยนตร์มากกว่า 2,000 จอ กัยฟัลฮาล? ซึ่งเผยแพร่ใน ค.ศ. 2006 ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นภาพยนตร์แรกของประเทศ อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์และตัวละครเอกหญิงเป็นชาวจอร์แดน ส่วนภาพยนตร์ วัจญ์ดะฮ์ ใน ค.ศ. 2012 มีนักแสดงเป็นชาวซาอุดีอาระเบียทั้งหมด และเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่ถ่ายทำในประเทศซาอุดีอาระเบียทั้งหมด ภาพยนตร์ บะเราะกะฮ์ยุกอบิลบะเราะกะฮ์ โดยมะห์มูด ศ็อบบาฆ ถ่ายทำที่ญิดดะฮ์ใน ค.ศ. 2015 และฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติครั้งที่ 66 ที่เบอร์ลิน ทำให้เป็นภาพยนตร์แรกของประเทศที่เข้าร่วมในเทศกาล และซะมีเราะฮ์ อะซีซ เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวซาอุดีอาระเบียคนแรกในวงการภาพยนตร์บอลลีวูดอันมีชื่อเสียง อ้างอิง
วัดป่าเปอะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ห่างจากแม่น้ำปิงมาทางตะวันออกประมาณ 300 เมตร อยู่ฝั่งตะวันตกของเวียงกุมกาม ปัจจุบันไม่พบร่องรอยโบราณสถาน บริเวณโดยรอบวัดเป็นเขตที่อยู่อาศัยของชุมชน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา วัดป่าเปอะสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2204 ซึ่งมีประวัติเล่าว่า สร้างขึ้นโดยพระพรหม (พระที่ชื่อ พรหม) เมื่อได้เดินทางมาฉลองวัด ต้องอาบน้ำล้างโคลนตมที่เกิดจากระหว่างทางฝนตก ทำให้พื้นดินและทางเดินเปียกและลื่น มีแต่โคลนตม จึงได้ชื่อว่า 'วัดป่าเปอะ' วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารทรงแบบพื้นเมือง ศาลาการเปรียญทรงพื้นเมืองไทยภาคเหนือ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียวรูป ศาลาบำเพ็ญบุญชั้นเดียวทรงล้านนา กุฏิสงฆ์ 2 ชั้น รูปทรงล้านนา และอุโบสถ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ พระพุทธรูปก่ออิฐถือปูน พระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนรักปิดทอง และพระพุทธรูปหล่อด้วยทองลงรักปิดทอง วัดป่าเปอะมีกิจกรรมที่สำคัญ ได้แก่ กิจกรรมตักบาตรวันคล้ายวันสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ในวันที่ 30 พฤษภาคม ของทุกปี และยังมีประเพณีสรงน้ำพระธาตุ เดือน 5 เป็ง อ้างอิง ป่าเปอะ
วัดราชมณเฑียร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ประวัติ วัดราชมณเฑียร หรือ วัดมณเฑียร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นวัดแรกที่พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์สมัยราชวงศ์มังราย ทรงสร้างขึ้นเมื่อพระองค์ทรงราชาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดินปกครองเมืองเชียงใหม่ โดยได้รื้อพระตำหนักราชมณเฑียรส่วนพระองค์มาสร้างเป็นวัด พระองค์ทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่า 'วัดราชมณเฑียร' ดังปรากฏข้อความว่า 'เมื่อ พ.ศ. ๑๙๗๔ เดือน ๗ ในปีนั้นชาวเมืองทั้งหลายพร้อมกันปลงศพ พระยาสามฝั่งแกน แล้วจึงอาราธนาเอาลูกท่าน ชื่อท้าวลกมากินเมืองเชียงใหม่ เดือน ๘ ออก ๕ ค่ำ เม็งวันอังคาร ได้ราชาภิเษกชื่อว่า อาทิตตราชดิลก หรือ ติโลกราช และท่านรู้ข่าวว่า พระมหาญาณคัมภีร์เถรเจ้า ไปเอาศาสนามารอด ท่านก็ยินดีมากนัก และพระยาอาทิตย์ และพระมหาเทวี จึงพร้อมกันให้รื้อหอราชมณเฑียรหลังเก่าไปสร้างที่พระมหาเถรเจ้าจักอยู่ และได้ชื่อว่า วัดราชมณเฑียร ดังนี้แล' เมื่ออาณาจักรล้านนาล่มสลาย ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า วัดในอาณาจักรล้านนาจึงรกร้าง กระทั่งเมื่อพระเจ้ากาวิละได้กอบกู้เอกราชของแคว้นล้านนาคืนมา จึงได้บูรณะวัดราชมณเฑียรขึ้นใหม่ อาคารเสนาสนะ วิหารลายคำศิลปะล้านนา เป็นวิหาร 2 ชั้น ประดับลวดลายปูนปั้น และลายคำแบบล้านนา วิหารมีสภาพชำรุดมากจนในสมัยพระมหาชัชวาล โชติธฺมโม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างวิหารหลังใหม่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 ภายในวิหารลายคำประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเก่าแก่ เช่น พระประธานวิหาร ซึ่งเคยประดิษฐานอยู่ที่วิหารวัดมณเฑียรหลังเดิม พระพุ่ม 9 ตื้อ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างพร้อมกับพระเจ้าเก้าตื้อ ของวัดสวนดอก พระเจ้าพุ่ม หรือ พระพุ่ม พระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาผสมสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ รวมทั้งพระประธานประจำอุโบสถหลังเก่า และมีพระพุทธรูปองค์ที่พระมหาญาณคัมภีร์นำมาจากศรีลังกา พระเจ้าหลวงทันใจ หน้าตักกว้าง 5.5 เมตร สูง 11 เมตร ที่สร้างขึ้นด้วยจิตศรัทธาของพุทธศาสนิกชน เมื่อครั้งมีการบูรณะวัด อ้างอิง ราชมณเฑียร
พระพุทธรูปประทับนั่งจากคันธาระ เป็นพระพุทธรูปยุคแรกที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน ค้นพบที่จามาลการ์ฮี แคว้นคันธาระ ปัจจุบันอยู่ในอาณาเขตของประเทศปากีสถาน อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 2-3 ในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เช่นเดียวกับศิลปะแบบคันธาระ, กรีก-พุทธ และ กุษาณ พระพุทธรูปองค์นี้สร้างขึ้นโดยอิทธิพลจากศิลปะกรีกโบราณ ปัจจุบันพระพุทธรูปจัดแสดงอยู่ในห้อง ของพิพิธภัณฑ์บริทิช พระพุทธรูปมีลักษณะแกะสลักจากหิน schist ประทับนั่งโดยสื่อถึงพุทธประวัติครั้น 'ทรงหมุนกงล้อแห่งธรรม' เป็นครั้งแรกที่สารนาถ ใกล้กับพาราณสี (ปัจจุบันอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย) โดยพระพุทธเจ้าประทับบนอาสนะยกสูงซึ่งด้านหน้ามีรูปบุคคลขนาดเล็ก แสดงพระโพธิสัตว์ประทับเปศวรีปากรีและมีรัศมีบนศีรษะ ประกบด้วยรูปแสดงชายและหญิงขนาดเล็ก เข้าใจว่าเป็นตัวแทนของผู้บริจาคเงินสร้างพระพุทธรูป ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างรูปเคารพพระพุทธเจ้ามาก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 1 ก่อนหน้านั้นพุทธศาสนิกชนบูชาสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า เช่น พระพุทธบาท พระพุทธรูปนี้จึงเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปที่เก่าแก่ที่สุดชิ้นหนึ่งที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบัน อ้างอิง
สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลตั้งอยู่ที่โอลด์แทรฟฟอร์ดในเกรเทอร์แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันแข่งขันในพรีเมียร์ลีกซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ สโมสรมีฉายา 'ปีศาจแดง' ก่อตั้งในชื่อสโมสรฟุตบอลนิวตันฮีตแอลวายอาร์ใน ค.ศ. 1878 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดใน ค.ศ. 1902 และย้ายไปเล่นที่สนามเหย้าปัจจุบันอย่างโอลด์แทรฟฟอร์ดใน ค.ศ. 1910 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชนะเลิศถ้วยรางวัลมากกว่าสโมสรอื่นในฟุตบอลอังกฤษ โดยชนะเลิศลีก 20 สมัย ซึ่งเป็นสถิติสูงสุด, เอฟเอคัพ 12 สมัย, ลีกคัพ 5 สมัย และเอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 21 สมัย ซึ่งก็เป็นสถิติสูงสุดเช่นกัน ยูไนเต็ดยังชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 3 สมัย, ยูฟ่ายูโรปาลีก 1 สมัย, ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 1 สมัย, อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ 1 สมัย และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 1 สมัย โดยในฤดูกาล 1998–99 สโมสรกลายเป็นทีมแรกในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอังกฤษที่คว้าทริปเปิลแชมป์ระดับทวีปยุโรป และในฤดูกาล 2016–17 หลังจากที่ชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก พวกเขากลายเป็นหนึ่งในห้าสโมสรที่ชนะเลิศการแข่งขันของยูฟ่าครบทั้งสามรายการ (อ่านต่อ...) ที่เก็บถาวร
ฤดูกาล 2003–04 เป็นฤดูกาลที่ 109 ในประวัติศาสตร์ของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2003 และสิ้นสุดในวันที่ 30 มิถุนายน 2004 ประกอบด้วยนัดแข่งขันตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงพฤษภาคม สโมสรฯ สิ้นสุดฤดูกาลในพรีเมียร์ลีกโดยเป็นแชมป์ไร้พ่าย (สถิติชนะ 26 นัด และเสมอ 12 นัด) ส่วนในฟุตบอลชิงถ้วย สโมสรฯ ทำผลงานได้ไม่ดีนัก โดยตกรอบรองชนะเลิศเอฟเอคัพและลีกคัพ โดยพ่ายต่อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและมิดเดิลส์เบรอตามลำดับ และในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก แพ้ต่อเชลซี ในรอบก่อนรองชนะเลิศ ช่วงต้นฤดูกาล อาร์เซนอลซื้อ-ขายนักเตะค่อนข้างน้อย เนื่องจากต้องการเก็บงบประมาณเพื่อโครงการสร้างสนามฟุตบอลแห่งใหม่ นักเตะคนสำคัญที่ย้ายเข้ามา อาทิ ผู้รักษาประตู เย็นส์ เลมัน (ค่าตัว 1.5 ล้านปอนด์) ต่อมามีการซื้อกองหน้า โฆเซ อันโตนิโอ เรเยส ในช่วงซื้อขายฤดูหนาว ส่วนนักเตะเดิมที่มีอยู่ สโมสรฯ สามารถเก็บรักษาไว้ได้ และเจรจาต่อสัญญาฉบับใหม่กับกัปตันทีม ปาทริก วีเยรา และกองกลาง รอแบร์ ปีแร็ส สำเร็จ เนื่องจากสมาชิกนิ่ง จึงมีการมองว่าอาร์เซนอลเป็นตัวเต็งคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก เช่นเดียวกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและเชลซี ซึ่งเศรษฐีพันล้านชาวรัสเซีย โรมัน อับราโมวิช ซื้อไป (อ่านต่อ...) ที่เก็บถาวร
วัดหนองแวง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีเนื้อที่ดินที่ตั้งวัด 26 ไร่ 65 ตารางวา โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์เป็นโฉนด 713 เลขที่ 28 หน้าสำรวจ 794 เล่มที่ 8 หน้า 13 ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดและบริเวณโดยรอบเป็นที่ราบเรียบ เป็นลักษณะหกเหลี่ยม มีหมู่บ้านล้อมรอบสามด้าน และมีบึงแก่นนครอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด วัดหนองแวง เดิมชื่อ วัดเหนือ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 พร้อมกับ วัดกลาง และ วัดธาตุ สร้างโดย ท้าวเพียเมืองแพน เจ้าเมืองคนแรก ณ บ้านบึงบอน (บึงแก่นนคร) ต่อมา พ.ศ. 2354 ท้าวจามมุตร เจ้าเมืองคนที่ 2 ได้ย้ายเมืองไปอยู่บ้านดอนพันชาติ เขตเมืองมหาสารคาม บ้านบึงบอนจึงกลายเป็นเมืองเก่า วัดจึงมีอีกนามว่า วัดหนองแวงเมืองเก่า วัดหนองแวงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2442 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งสุดท้าย เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2527 ได้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง วัดมี พระมหาธาตุแก่นนคร‎ เป็นพระธาตุเก้าชั้นฐานสี่เหลี่ยมกว้างด้านละ 50 เมตร เรือนยอดทรงเจดีย์จำลองแบบจาก พระธาตุขามแก่น จัดสร้างขึ้นเนื่องในวโรกาสที่ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี และมหามังคลานุสรณ์ 200 ปีเมืองขอนแก่น พระธาตุสูง 80 เมตร มีพระจุลธาตุ 4 องค์ ตั้งอยู่ 4 มุม และมีกำแพงแก้วพญานาค 7 เศียรล้อมรอบ เป็นศิลปะทวารวดีผสมผสานศิลปะอินโดจีน อ้างอิง หนองแวง หนองแวง
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย ราชวงศ์คาราดอร์เจวิช รัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์ เริ่มดำรงตำแหน่ง เหตุผล พ้นจากตำแหน่ง เหตุผล รัชทายาทลำดับถัดไป พระมหากษัตริย์ มกุฎราชกุมารจอร์จ คาราดอร์เจวิช ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 15 มิถุนายน 1903 พระราชบิดาเสวยราชย์ 27 มีนาคม 1909 ทรงสละสิทธิ์ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ คาราดอร์เจวิช พระอนุชา Peter I of Serbs, Croats and Slovenesเปตาร์ที่ 1 มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์ คาราดอร์เจวิช ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 27 มีนาคม 1909 พระเชษฐาสละสิทธิ์ 1 ธันวาคม 1918 เปลี่ยนพระยศ เจ้าชายอาร์เซน คาราดอร์เจวิช พระปิตุลา104x104px ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ราชวงศ์คาราจอร์เจวิช รัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์ เริ่มดำรงตำแหน่ง เหตุผล พ้นจากตำแหน่ง เหตุผล รัชทายาทลำดับถัดไป พระมหากษัตริย์ มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 1 ธันวาคม 1918 เปลี่ยนพระยศ 16 สิงหาคม 1921 เสวยราชย์ เจ้าชายอาร์เซน พระปิตุลา Peter I of Serbs, Croats and Slovenes เปตาร์ที่ 1 เจ้าชายอาร์เซน ทายาทโดยสันนิษฐาน พระปิตุลา 16 สิงหาคม 1921 พระภาติยะเสวยราชย์ 6 กันยายน 1923 พระมหากษัตริย์มีพระราชโอรส เจ้าชายพอล พระโอรส112x112px Alexander I of Yugoslavia อเล็กซานเดอร์ที่ 1 มกุฎราชกุมารเปตาร์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 6 กันยายน 1923 ประสูติ 9 ตุลาคม 1934 เสวยราชย์ เจ้าชายอาร์เซน 1921-1923, พระอัยกา99x99px เจ้าชายโทมิสลาฟ 1923-1934, พระอนุชา89x89px เจ้าชายโทมิสลาฟ ทายาทโดยสันนิษฐาน พระอนุชา 9 ตุลาคม 1934 พระเชษฐาเสวยราชย์ 17 กรกฎาคม 1945 พระมหากษัตริย์มีพระราชโอรส เจ้าชายแอนดรูว์, พระอนุชา Peter II of Yugoslavia เปตาร์ที่ 2 มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 17 กรกฎาคม 1945 ประสูติ 29 พฤศจิกายน 1945 ระบอบกษัตริย์ถูกล้มเลิก เจ้าชายโทมิสลาฟ พระปิตุลา96x96px ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ ราชบัลลังก์ยูโกสลาเวีย รัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์ เริ่มดำรงตำแหน่ง เหตุผล พ้นจากตำแหน่ง เหตุผล รัชทายาทลำดับถัดไป ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 29 พฤศจิกายน 1945 ระบอบกษัตริย์ถูกล้มเลิก 3 พฤศจิกายน 1970 ทรงอ้างสิทธิ์ เจ้าชายโทมิสลาฟ พระปิตุลา96x96px Peter II of Yugoslaviaเปตาร์ที่ 2 เจ้าชายโทมิสลาฟ ทายาทโดยสันนิษฐาน พระปิตุลา 3 พฤศจิกายน 1970 พระภาติยะอ้างสิทธิ์ 5 กุมภาพันธ์ 1980 พระภาติยะมีพระโอรส เจ้าชายนิโกลา พระโอรส มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์ เจ้าชายปีเตอร์ รัชทายาทแห่งเซอร์เบีย ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 5 กุมภาพันธ์ 1980 ประสูติ 4 กุมภาพันธ์ 2003 ยุบเลิกยูโกสลาเวีย เจ้าชายโทมิสลาฟ 1980-1982, พระอัยกา เจ้าชายฟิลิป 1982-2003 พระอนุชา96x96px ราชบัลลังก์เซอร์เบีย รัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์ เริ่มดำรงตำแหน่ง เหตุผล พ้นจากตำแหน่ง เหตุผล รัชทายาทลำดับถัดไป ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ เจ้าชายปีเตอร์ รัชทายาทแห่งเซอร์เบีย ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 4 กุมภาพันธ์ 2003 ยุบเลิกยูโกสลาเวีย 27 เมษายน 2022 สละสิทธิ์ เจ้าชายฟิลิป พระอนุชา96x96px มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์ เจ้าชายฟิลิป ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 27 เมษายน 2022 พระเชษฐาสละสิทธิ์ - - เจ้าชายสเตฟาน พระโอรส ซ
นี่คือรายพระนามรัชทายาทลำดับหนึ่งของราชวงศ์ญี่ปุ่นการประกาศใช้รัฐธรรมนูญเมจิในค.ศ. 1889 รายพระนาม รัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์ เริ่มดำรงตำแหน่ง เหตุผล พ้นจากตำแหน่ง เหตุผล รัชทายาทลำดับถัดไป จักรพรรดิ มกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 11 กุมภาพันธ์ 1889 ประกาศใช้รัฐธรรมนูญเมจิ 30 กรกฎาคม 1912 เสวยราชย์ 100pxเจ้าชายฟูชิมิ ซาดะนะรุ1889-1893, พระญาติ จักรพรรดิเมจิ เจ้าชายเทรุฮิโตะ มิทสุโนะมิยะ 1893-1894, พระอนุชา 100pxเจ้าชายฟูชิมิ ซาดะนะรุ1894-1901, พระญาติ เจ้าชายฮิโรฮิโตะ มิจิโนะมิยะ1901-1912, พระโอรส มกุฎราชกุมารฮิโรฮิโตะ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 30 กรกฎาคม 1912 พระราชบิดาเสวยราชย์ 25 ธันวาคม 1926 เสวยราชย์ 100pxเจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ, พระอนุชา จักรพรรดิไทโช เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ ทายาทโดยสันนิษฐาน พระอนุชา 25 ธันวาคม 1926 พระเชษฐาเสวยราชย์ 23 ธันวาคม 1933 จักรพรรดิมีพระราชโอรส 100pxเจ้าชายโนบูฮิโตะ ทากามัตสึโนะมิยะ, พระอนุชา จักรพรรดิโชวะ มกุฎราชกุมารอะกิฮิโตะ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 23 ธันวาคม 1933 ประสูติ 7 มกราคม 1989 เสวยราชย์ 100pxเจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ1933-1935, พระปิตุลา 100pxเจ้าชายมาซาฮิโตะ โยชิโนะมิยะ1935-1960, พระอนุชา เจ้าชายนารุฮิโตะ ฮิโระโนะมิยะ1960-1989, พระโอรส มกุฎราชกุมารนารุฮิโตะ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 7 มกราคม 1989 ประสูติ 1 พฤศจิกายน 2019 เสวยราชย์ 100pxเจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ, พระอนุชา จักรพรรดิอากิฮิโตะ เจ้าชายฟูมิฮิโตะ มกุฎราชกุมารอากิชิโนะ ทายาทโดยสันนิษฐาน พระอนุชา 1 พฤศจิกายน 2019 พระเชษฐาเสวยราชย์ ปัจจุบัน - 100pxเจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ, พระโอรส จักรพรรดินารูฮิโตะ อ้างอิง ญ ร
เรนี ค.ศ. 1606 นักดนตรีตาบอด เป็นนักร้องหรือนักบรรเลง หรือในบางกรณีเป็นนักร้อง-ผู้ร้องร่วม ที่ตาบอดโดยนิตินัย แหล่งที่มา ในอดีต นักดนตรีตาบอดหลายคน รวมทั้งนักดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดบางคน ได้แสดงโดยไม่ได้รับประโยชน์จากการสอนอย่างเป็นทางการ เนื่องจากการสอนดังกล่าวอาศัยโน้ตดนตรีที่เขียนสำหรับคนที่มองเห็นได้อย่างกว้างขวาง อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันมีแหล่งข้อมูลจำนวนมากสำหรับนักดนตรีตาบอดที่ต้องการเรียนรู้ทฤษฎีดนตรีตะวันตกและโน้ตคลาสสิก ทั้งนี้ หลุยส์ เบรลล์ ชายผู้สร้างอักษรเบรลล์สำหรับคนตาบอด ได้สร้างระบบโน้ตคลาสสิกสำหรับคนตาบอดที่เรียกว่าดนตรีอักษรเบรลล์ ระบบนี้ช่วยให้คนตาบอดสามารถอ่านและเขียนเพลงได้อย่างที่ตาเห็น ซึ่งการเก็บรวบรวมโน้ตดนตรีอักษรเบรลล์ที่ใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ที่หอสมุดรัฐสภา ในวอชิงตัน ดี.ซี. ส่วนนอกสหรัฐ การเก็บรวบรวมโน้ตดนตรีอักษรเบรลล์ที่ใหญ่ที่สุดจะได้รับการเก็บไว้ที่หอสมุดแห่งชาติเพื่อคนตาบอดในประเทศอังกฤษ เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตทำให้เป็นไปได้ในทางทฤษฎีสำหรับนักดนตรีตาบอดที่จะมีอิสระมากขึ้นในการแต่งและเรียนดนตรี อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ โปรแกรมส่วนใหญ่ใช้ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ ซึ่งยากสำหรับคนตาบอดในการนำทาง และได้มีความคืบหน้าในการสร้างส่วนต่อประสานสำหรับอ่านหน้าจอสำหรับคนตาบอดโดยเฉพาะสำหรับระบบปฏิบัติการวินโดวส์ ปัจจุบันนี้ยังมีองค์การหลายแห่งที่อุทิศให้กับการสนับสนุนนักดนตรีตาบอด ซึ่งศูนย์แหล่งข้อมูลแห่งชาติเพื่อนักดนตรีตาบอดและเครือข่ายการศึกษาดนตรีสำหรับผู้พิการทางสายตา ได้อุทิศตนเพื่อการศึกษาดนตรีสำหรับคนตาบอด อ้างอิง
บ้านปราโมทย์ เป็นตำบลในอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เดิมมีฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล ก่อนที่จะยุบรวมให้อยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลบางสะแก เคยเป็นตำบลเก่าแก่ตั้งแต่ พ.ศ. 2440 ชื่อ 'โรงหวี' และได้ยุบตำบลลงในปี พ.ศ. 2483 ก่อนที่จะจัดตั้งขึ้นใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2525 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลบ้านปราโมทย์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลคุ้งกระถิน (อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางยี่รงค์ และตำบลบางสะแก ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลเหมืองใหม่ และตำบลวัดประดู่ (อำเภออัมพวา) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลวัดเพลง และตำบลเกาะศาลพระ (อำเภอวัดเพลง จังหวัดราชบุรี) ประวัติ พื้นที่เดิมมีฐานะเป็นตำบลชื่อ 'โรงหวี' อยู่ในเขตอำเภอสี่หมื่น (อำเภอบางคณฑี) มณฑลราชบุรี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2440 โดยพื้นที่ตำบลโรงหวีเดิมมีวัดโรงหวี (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น วัดปราโมทย์) ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2441 ปรากฏว่าสร้างสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 วัดโรงหวีได้รับการบูรณะพัฒนามาโดยตลอด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2496 จึงเรียกพื้นที่กันว่า โรงหวี พ.ศ. 2483 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทย ตำบลโรงหวีและตำบลสำโรงที่มีพื้นที่ขนาดเล็ก จึงให้ยุบรวมกัน และตั้งขึ้นเป็นตำบลใหม่ ชื่อว่า 'ตำบลบางสะแก' ก่อนที่วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2525 ทางจังหวัดสมุทรสงครามได้แยกการปกครองหมู่ 2 บ้านคลองไทย ของตำบลบางยี่รงค์ ไปรวมกับการปกครองหมู่ 1–3, 11 บ้านบางสะแก และหมู่ 12 บ้านคลองบางขุน ของตำบลบางสะแก จัดตั้งขึ้นเป็น ตำบลบ้านปราโมทย์ ซึ่งเป็นตำบลที่จัดตั้งขึ้นล่าสุดของจังหวัด โดยขนานนามชื่อตำบลใหม่ตาม 'วัดปราโมทย์' ต่อมาจัดตั้งเป็นสภาตำบลหลังจากการจัดตั้งตำบล ก่อนที่จะยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลปี พ.ศ. 2539 ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้พิจารณายุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านปราโมทย์ที่มีประชากร 1,866 คนและ 510 ครัวเรือน (ณ เดือนธันวาคม 2546) ซึ่งไม่ผ่านเกณฑ์ด้านประชากรและรายได้ ให้รวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลบางสะแก การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลบ้านปราโมทย์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านคลองไทย หมู่ที่ 2 บ้านบางสะแก หมู่ที่ 3 บ้านบางสะแก หมู่ที่ 4 บ้านบางสะแก หมู่ที่ 5 บ้านคลองบางขุน หมู่ที่ 6 บ้านบางสะแก อ้างอิง บ้านปราโมทย์
ยายแพง เป็นตำบลในอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เดิมมีฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล ก่อนที่จะยุบรวมเข้ากับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางคนทีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลยายแพงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลตาหลวง (อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลตาหลวง (อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี) และตำบลจอมปลวก ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลกระดังงา ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบางคนที ประวัติ พื้นที่เดิมมีฐานะเป็นตำบลในอำเภอสี่หมื่น (อำเภอบางคณฑี) มณฑลราชบุรี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2440 เดิมมีคหบดี (เศรษฐี) ชื่อ 'ยายแพง' อพยพมาจากเมืองราชบุรีเพื่อมาทำสวนและขุดคลองในบริเวณนี้ ชาวบ้านจึงเรียกชื่อคลองและตำบลตามชื่อผู้ขุดว่า ยายแพง โดยมีเขตการปกครอง 3 หมู่บ้าน ต่อมาเกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทย ตำบลยายแพงที่มีพื้นที่เพียง 3 หมู่บ้านจึงให้ยุบรวมและไปตั้งเป็นพื้นที่หมู่ 11-13 ของตำบลจอมปลวก ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2490 ได้แยกพื้นที่หมู่ที่ 11-13 ของตำบลจอมปลวก รวมทั้งนำพื้นที่หมู่ 14-15 ของตำบลกระดังงา ตั้งขึ้นเป็น ตำบลยายแพง อีกครั้ง ทำให้พื้นที่มีการปกครองเพิ่มเป็น 5 หมู่บ้าน พื้นที่ได้จัดตั้งขึ้นเป็นสภาตำบลในปี พ.ศ. 2517 และตั้งขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในปี พ.ศ. 2539 ก่อนที่กระทรวงมหาดไทยพิจารณาให้องค์การฯ ที่มีประชากร 1,602 คนและ 383 ครัวเรือน (ณ เดือนธันวาคม 2546) ไม่ผ่านเกณฑ์ด้านประชากรและรายได้ จึงให้ยุบรวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลบางคนที การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลยายแพงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านยายแพง หมู่ที่ 2 บ้านยายแพง (บ้านสะพานแดง) หมู่ที่ 3 บ้านยายแพง (บ้านปากคลองบางน้อย) หมู่ที่ 4 บ้านยายแพง (บ้านคลองเขาควาย) หมู่ที่ 5 บ้านยายแพง (บ้านปากคลองเขาควาย) อ้างอิง ยายแพง
วัดร้องวัวแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ วัดร้องวัวแดงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2303 ตรงกับช่วงเวลาฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่จากการโดนพม่ายึดครองและถูกทิ้งร้างมายาวนาน ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน ซึ่งเล่ากันว่าาในอดีตบริเวณนี้เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของวัวกระทิงป่าหรือวัวแดง ส่วนคำว่า 'ร้อง' คงเพี้ยนมาจากคำว่า 'ฮ่อง' หรือ 'ร่อง' หมายถึงลำธารน้ำ ซึ่งไหลไปบรรจบกับลำห้วยแม่ออน ภายในวัดมีรูปปั้นวัวแดงอยู่ในวัดหลายตัว เพราะชาวบ้านเชื่อว่าเป็นสัตว์ ที่แข็งแกร่ง มีเสน่ห์ และศักดิ์สิทธิ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2319 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2487 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หน้าบันลวดลายพรรณพฤกษา ประดับกระจกสี ผนังหน้าพระวิหาร และจิตรกรรมฝาผนังภายในวิหารเขียนรูปพุทธประวัติ มีการยกเก็จของผัง โครงสร้างก่ออิฐฉาบปูน กับโครงสร้างไม้ เครื่องบนสร้างด้วยโครงสร้างไม้ในระบบเสาและคาน หลังคาเป็นทรงจั่วมีการซ้อนชั้นของหลังคาด้านหน้าสามชั้น ด้านหลังสองชั้นสัมพันธ์กับการยกเก็จของผัง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหรือแป้นเกล็ด ด้านหลังวิหารมี พระธาตุเจดีย์มงคลศรีสยาม เป็นเจดีย์ทรงปราสาทล้านนา ประดับด้วยสีทอง โดยรอบมีการจำลอง พระธาตุประจำปีเกิดทั้ง 12 ด้านหน้าเจดีย์มีพระพุทธรูปสมปรารถนาพุทธชยันตีปิดทอง ตั้งอยู่ในตู้กระจก อ้างอิง ร้องวัวแดง
วัดป่าธาราภิรมย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปิงโค้ง อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ พื้นที่เขตวัดรายล้อมด้วยแม่น้ำสองสาย คือ แม่น้ำปิงและน้ำแม่ปาม วัดป่าธาราภิรมย์ เดิมชื่อ วัดปิง (ร้าง) ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2547 พระราชวิสุทธิญาณ เจ้าอาวาสวัดป่าดาราภิรมย์ ได้ส่งพระโยธิน ชยานันโท ได้เข้ามาฟื้นฟูวัดร้างแห่งนี้ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ภายในวัดมี พระธาตุธรรมจักรพรรดิเจดีย์ เป็นเจดีย์กึ่งอุโบสถทรงสี่เหลี่ยม ลักษณะศิลปะเชียงแสน กว้างและยาวด้านละ 12 เมตร สูง 18 เมตร ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปหินหยกปางนาคปรก และพระพุทธรูปโลหะทรงจักรพรรดิสีเงิน ภายบนผนังเจดีย์ทั้งสี่ทิศเป็นภาพหินแกะสลัก ทิศเหนือเป็นรูปยักษ์ ทิศใต้เป็นรูปเทวดา พรหม ทิศตะวันออกเป็นรูปพระมหากษัตริย์ พระราชวงศ์ ทิศตะวันตกเป็นรูปพระอรหันตสาวก แสดงความเคารพ สักการะสรรเสริญ บูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในอดีตชาวบ้านได้มาแผ้วถางที่ดินเพื่อทำการเกษตร จึงได้พบซากวัดเก่า เป็นซากอิฐโบราณ หลังคาโบสถ์ รวมทั้งขุดพบพระเก่า เครื่องใช้ของเก่าต่าง ๆ จึงสันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่เคยเจริญรุ่งเรืองมาก่อน นับแต่สมัยพระเจ้ามังราย อ้างอิง ป่าธาราภิรมย์
วัดฟ่อนสร้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันมี พระครูเมธาธรรมประยุตเป็นเจ้าอาวาส วัดฟ่อนสร้อย สันนิษฐานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2031 ได้ย้ายมาจากวัดฟ้อนสร้อยที่เคยเป็นวัดร้างซึ่งอยู่ห่างไปทางทิศใต้เล็กน้อย วัดร้างนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นและร้างไปเมื่อใด แต่ปรากฏอยู่ในโคลงนิราศหริภุญไชย (แต่งราว พ.ศ. 2060) และปรากฏอยู่ในประชุมตำนานล้านนาไทยว่าในช่วง พ.ศ. 2105–2144 ชื่อของวัดฟ่อนสร้อยสันนิษฐานว่าอาจเป็นชื่อนายทหารในสมัยก่อนเดิมที่อาจเรียก หมื่นสร้อยหรือพันสร้อย แล้วเปลี่ยนเป็นฟ่อนสร้อย อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนาไม่ทราบปีที่สร้าง โครงสร้างส่วนบนเป็นไม้ ส่วนล่างก่ออิฐ ถือปูน หลังคาด้านหน้าซ้อนกัน 2 ชั้น ราวบันไดทอดสู่ตัววิหารเป็นปูนปั้นรูปพญานาค ประดับกระจกสี่หน้าเป็นลายปูนปั้นรูปก้านขดประดับด้วยช่อฟ้าในระกาและหางหงส์เป็นรูปพญานาค บานประตูเป็นรูปเทวดายืนลงรักปิดทอง วิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ พระประธานเป็นพระพุทธรูปนั่งสมาธิปางมารวิชัย เจดีย์ทรงปราสาทมีปูนปั้นรูปสิงห์ประดับที่ฐานและมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปที่ฐานเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน หอไตรทรงล้านนาสองชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ชั้นบนเป็นเครื่องไม้ หน้าบันไดแกะสลักลวดลายถ้านขด หางหงส์ประดับด้วยนาคสะดุ้ง หลังคาซ้อนกันสองชั้นสองตับ มีแตรอยู่ตรงกลาง มีระเบียงรอบตัวหอไตร อ้างอิง ฟ่อนสร้อย
ผู้คนอาบน้ำอมฤตในตีร์ตาเอิมปุล ปูราตีร์ตาเอิมปุล เป็นโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี (ปูรา) และบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใกล้กับเมืองตัมปักซีริง บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โครงสร้างหลักของปูราคือ เปอตีร์ตาอัน (petirtaan) หรือบ่อน้ำขนาดใหญ่ เป็นที่รู้จักจากน้ำมนต์จากน้ำพุร้อน ซึ่งชาวฮินดูบาหลีเดินทางมาเพื่อประกอบพิธีชำระล้าง โดยเชื่อกันว่าน้ำจากบ่อยี้เป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์หรือ 'อมฤต' คำว่า Tirta Empul เป็นภาษาบาหลี แปลว่า 'บ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์' โดยคำว่า Tirta มีรากมาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า ตีรถะ ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์หรือได้รับการเคารพมาก ปูราสร้างขึ้นในราว ค.ศ. 962 ล้อมรอบบ่อน้ำพุธรรมชาติ ในสมัยจักรวรรดิวาร์มาเดวา (คริสต์ศตวรรษที่ 10–14) ชื่อ 'ตีร์ตาเอิมปุล' มาจากชื่อเรียกของบ่อน้ำธรรมชาติ ซึ่งเป็นต้นน้ำของแม่น้ำปาเกอรีซัน ปูราแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ จาบาปูรา (Jaba Pura; ลานด้านหน้า), จาบาเตองะฮ์ (Jaba Tengah; ลานตรงกลาง) และจาบาเจอโรอัน (Jaba Jeroan; ลานด้านในสุด) จาบาเตงงาฮ์ประกอบด้วยบ่อน้ำ 2 บ่อ และฝักบัว 30 ฝัก ปูรานี้สร้างขึ้นถวายบูชาแด่พระวิษณุเป็นองค์หลัก บนเขาใกล้กันกับปูรามีวิลลาสมัยใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พำนักของซูการ์โนซึ่งเดินทางมาที่นี่เมื่อปี 1954 ปัจจุบันวิลลายังคงใช้เป็นครั้งคราวเพื่อรับแขกคนสำคัญ โคโคนัตส์บาหลีรายงานในปี 2017 ระบุว่าเจ้าหน้าที่ภาครัฐได้เข้ามาตรวจสอบคุณภาพน้ำที่ตีร์ตาเอิมปุล พบว่าน้ำมีความเสี่ยงต่อสุขภาพ รวมถึงพบเชื้อ E. coli ในแหล่งน้ำ อ้างอิง ตีร์ตาเอิมปุล
สถาบันการจัดการอินเดีย อะห์มดาบาด (IIM Ahmedabad) เป็นวิทยาลัยบริหารธุรกิจในอะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย และได้รับสถานะสถาบันซึ่งมีความสำคัญระดับชาติโดยรัฐบาลอินเดียในปี 2017 สถาบันก่อตั้งขึ้นในปี 1961 เปิดสอนเกี่ยวกับการบริหารธุรกิจในสาขาต่าง ๆ สถาบันก่อตั้งขึ้นโดยรวี เจ. มัตตาอี ในปี 2020 สถาบันเป็นวิทยาลัยบริหารธุรกิจอันดับหนึ่งของประเทศตามการจัดอันดับของ NIRF วิทยาเขตของ IIM อะห์มดาบาด มีพื้นที่ 102 เอเคอร์ ตั้งอยู่ในย่านวัสตรปุระ อะห์มดาบาด ภายในประกอบไปด้วยอาคารเรียน, สำนักงานอาจารย์, สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ, หอสมุดวิกรม สรภาอี (Vikram Sarabhai Library), หอประชุมอาร์. เจ. มัตตาอี (R.J. Matthai Auditorium), ลานลุยส์ คาห์น (Louis Kahn Plaza), ศูนย์การจัดการนานาชาติ, ศูนย์การพัฒนาการจัดการกัสรุภาอี ลาลภาอี (Kasturbhai Lalbhai Management Development Centre), ร้านอาหารและร้านค้า เป็นต้น โดยในปี 1962 คณะกรรมการบริหารของ IIM อะห์มดาบาดบรรลุข้อตลกลงร่วมกับสถาบันการออกแบบแห่งชาติ (NID) ให้ออกแบบสร้างวิทยาเขตของ IMM อะห์มดาบาด สถาบันได้มอบหมายให้สถาปนิก ลุยส์ คาห์น และ บี. วี. โทศี เป็นผู้รับผิดชอบโครงการ ผลงานออกแบบของคาห์นมีลักษณะเด่นที่การใช้อิฐมอญเปลือย, รูปร่างเรขาคณิตจำนวนมากในการตกแต่ง เขาได้ผสมผสานรูปแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของอินเดียเข้ากับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่อย่างปราณีต ความโดดเด่นทางสถาปัตยกรรมที่เขาออกแบบดึวดูดให้มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมสถาบันอย่างไม่ขาดสาย ภาพยนตร์เรื่อง 2 สเตทส์ ซึ่งสร้างจากนิยายชื่อเดียวกันโดยเจตัน ภคัน ถ่ายทำที่สถาบัน ตราของสถาบันนำมาจากมอทิฟรูป 'ชีวพฤกษ์' (‘Tree of Life’) ซึ่งปรากฏในงานแกะสลักแลททิซใน จาฬี จากสมัยศตวรรษที่ 16 ในมัสยิดซิดดี ไซยยิด ในย่านเมืองเก่าอะห์มดาบาด อ้างอิง
วัดสวนหงส์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลาม้า อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี มีแม่น้ำวกอ้อมวัดถึง 3 ทิศ 3 ด้าน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 43 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำท่าจีน ทิศใต้ จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก จดแม่น้ำท่าจีน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 76 ตารางวา วัดสวนหงส์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2379 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2408 ผู้สร้างวัดเป็นเศรษฐีโคกครามสองสามีภรรยา ชื่อ นายสวน กับนางหงส์ ในสมัยหลวงพ่อปลื้มมารับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสวนหงส์ ท่านได้ซ่อมแซมให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นมา เมื่อท่านได้มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2545 สังขารยังไม่เน่าเปื่อย ทางวัดจึงได้นำสังขารของท่าน ใส่ไว้ในโลงแก้ว ให้ลูกศิษย์ลูกหาได้กราบไหว้ ด้านหน้าโลงแก้วมีหุ่นขี้ผึ้ง ปั้นเป็นรูปเหมือนของท่านด้วย อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 12.40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12.20 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารไม้สักทอง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์เรือ และยังมีประเพณีแข่งขันเรือยาวชิงถ้วยพระราชทาน เป็นการแข่งขันเรือยาว เรือที่เข้าร่วมแข่งขันเป็นเรือยาวที่ชนะการแข่งขันจากสนามทั่วประเทศ จัดแข่งขันในสัปดาห์ที่สาม ของเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ณ แม่น้ำท่าจีน หน้าวัดสวนหงส์ รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการแก้ว นนฺทโชติ (พ.ศ. 2449–2469) พระครูแก้ว อิสฺสโร (พ.ศ. 2469–2489) พระครูพิทักษ์ธรรมคุณ (พ.ศ. 2489–2491) พระครูสุมนคณารักษ์ หรือ หลวงพ่อปลื้ม (พ.ศ. 2491–2545) พระครูโกศลธรรมานุสิฐ เป็นเจ้าอาวาสมาตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนถึงปัจจุบัน อ้างอิง สวนหงส์
'ชุดเกมเสริม' 10 ชุดที่สามารถดาวน์โหลดได้ของเกมจำลองชีวิต เดอะซิมส์ 4 ปี ค.ศ. 2014 เกมหลักของรุ่นที่ 4 ในตระกูลเดอะซิมส์ ชุดเกมเสริมทั้งหมดพัฒนาขึ้นโดยแมกซิส และจัดจำหน่ายโดยอิเล็กทรอนิก อาตส์ บนแพลตฟอร์มไมโครซอฟท์ วินโดวส์, แมคโอเอส, เพลย์สเตชัน 4 และเอกซ์บอกซ์วัน เป็นชุดเกมที่มีขนาดเล็กกว่าชุดภาคเสริม ชุดเกมแรกคือ เอาต์ดอร์รีทรีต วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2015 และชุดเกมล่าสุดคือ ดรีมโฮมเดโกแรเตอร์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2021 เอาต์ดอร์รีทรีต เดอะซิมส์ 4: เอาต์ดอร์รีทรีต (The Sims 4: Outdoor Retreat) เป็นชุดเกมเสริมแรกสำหรับเดอะซิมส์ 4 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2015 ซึ่งเพิ่มปณิธานใหม่ ของตกแต่ง เสื้อผ้า และการโต้ตอบใหม่ เอาต์ดอร์รีทรีตมุ่งเน้นไปที่กิจกรรมกลางแจ้ง การตั้งแคมป์คล้าย ชุดเกมจะคล้าคลึงกับวันหยุดในสามทะเลสาบของ เดอะซิมส์ 2 ทริปซ่าส์ สปาเดย์ เดอะซิมส์ 4: สปาเดย์ (The Sims 4: Spa Day) เป็นชุดเกมเสริมที่สองสำหรับเดอะซิมส์ 4 วางจำหน่ายในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ชุดเกมที่เพิ่มสปา ซิมสามารถไปรับบริการนวด พร้อมกับห้องอาบน้ำโคลน เล่นโยคะ ทำเล็บมือ และอื่น ๆ รวมไปถึงผู้เล่นสามารถสร้างสปาของตัวเองได้ ไดน์เอาต์ เดอะซิมส์ 4: ไดน์เอาต์ (The Sims 4: Dine Out) เป็นชุดเกมเสริมที่สามสำหรับเดอะซิมส์ 4 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ซึ่งประกอบด้วยสถานที่ใหม่ประเภทภัตตาคาร เพิ่มของตกแต่ง เสื้อผ้า การโต้ตอบ อาหาร และอาชีพใหม่ ซิมสามารถออกไปรับประทานอาหารนอกบ้าน และเป็นเจ้าของร้านอาหารได้เช่นเดียวกับธุรกิจในเดอะซิมส์ 3 และเดอะซิมส์ 2 เปิดโลกธุรกิจ เนรมิตฝัน
วัดเสาหิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ประวัติของวัดไม่ปรากฏข้อมูลในเอกสารใด แต่จาก ราชวงศาพื้นเมืองเชียงใหม่ ที่ระบุถึงพระเจ้าสามฝั่งแกนได้สร้างอุโบสถที่วัดแห่งหนึ่ง ริมฝั่งแม่น้ำปิงด้านทิศเหนือของเวียงกุมกาม และทรงให้ปักใบเสมาเป็นเสาหินที่อุโบสถ จากข้อมูลนี้เชื่อว่าคงเป็นวัดเสาหิน แต่จากข้อมูลทางศิลปกรรม โบราณคดี ไม่พบหลักฐานที่เก่าจนถึงรัชสมัยพระเจ้าสามผั่งแกน พบเพียงจารึกหลักหนึ่งซึ่งตามประวัติกล่าวว่าพบที่กู่วัดเสาหิน สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงรัชกาลของพระเจ้าติโลกราช เมื่อ พ.ศ. 2023 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1919 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารทรงล้านนาขนาดย่อม มีฐานยกสูง ตัวบันไดสร้างเป็นรูปนกหัสดีลิงค์ที่มีหงอนคล้ายนาค ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปประธานจำนวน 11 องค์ เหนือเพดานบนแท่นพระประธานมีภาพเขียนลายทองล่องชาดเป็นรูปนกอินทรีย์ อุโบสถมีฐานประทักษิณ โครงสร้างก่ออิฐถือปูน หลังคาเป็นไม้เนื้อแข็ง มุงด้วยกระเบื้องดินขอ เจดีย์ทรงระฆังฐานย่อมุมขนาดใหญ่ซ้อนกัน 4 ชั้น มีซุ้มพระประธานด้านทิศเหนือ 1 ซุ้ม บนฐานเจดีย์ชั้นบนมีรูปปั้นนรสิงห์ประจำอยู่ 4 มุม ส่วนฐานชั้นแรกมีรูปสิงห์จำนวน 4 ตัว อยู่บริเวณมุมฐานเจดีย์ และมีกำแพงแก้วรอบอีกชั้นหนึ่ง และวิหารเสาหินจำลองอยู่ใต้ฐานประธานในวิหาร อ้างอิง เสาหิน
วัดสันกาวาฬ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ก๊า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสังวรสีลพิพัฒน์ สีลสํวโร เป็นเจ้าอาวาส ได้มีการซื้อที่ดินเพิ่มเพื่อขยายเขตวัดอีกจำนวน 4 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันวัดมีอาณาเขตทั้งหมด 7 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา วัดสันกาวาฬตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2421 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 สำหรับชื่อของวัดสันกาวาฬ มาจากพื้นที่ ที่ตั้งวัด และบ้านสมัยก่อนนั้นเป็นที่สันดอนคือเป็นที่สูง พื้นที่รอบวัดและบ้านเป็นที่ราบที่นาทั้งนั้น สมัยก่อนที่ไม่มีวัด ไม่มีบ้าน ผู้คนได้อาศัยสันดอนเหล่านี้ปลูกกระท่อมอาศัยอยู่ชั่วคราว ในฤดูทำนาเท่านั้น นอกจากนั้นบริเวณนั้นยังเป็นที่อาศัยของนกและกาที่มาหากินตามทุ่งนาอีกด้วย อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร 1 หลัง กุฏิเป็นตึก 2 หลัง ศาลาบาตร 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปทองเหลือง 3 องค์ พระพุทธรูปทองแดง 1 องค์ และพระพุทธรูปหินอ่อน 2 องค์ มีผู้สูงอายุเล่าว่า เคยมีผู้หญิงมากราบพระในวิหาร ผู้หญิงคนนั้นเกิดอาการหลงรักพระพุทธรูปในวิหาร จนมีเจ้าอาวาสรูปเดินมาสะกดพระพุทธรูปไว้เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก เมื่อผู่ศรัทธาทั้งในหมู่บ้านและต่างบ้านมาขอพร และจะได้ตามดั่งคำขอทุกประการ อ้างอิง สันกาวาฬ
วัดคู้สลอดวุฒิโสภณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคู้สลอด อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดคู้สลอดวุฒิโสภณ เดิมชื่อ วัดใหม่ไปล่ปลื้มประชุมธรรม ที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นที่นา การสัญจรต้องพึ่งพาทางเรือ จนกระทั่งยายตาบ บริจาคเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 96 ตารางวา ต่อมามีผู้บริจาคอีก 2 ราย เนื้อที่ 29 ไร่เศษ ก่อตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2451 ตั้งชื่อวัดว่า 'วัดใหม่ไปล่ปลื้มประชุมธรรม' เพื่อเป็นเกียรติแก่นายไปล่กับนายปลื้ม ต่อมาได้มีการรื้อถอนโบสถ์หลังเก่าเพื่อสร้างอุโบสถ หลังใหม่ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร พร้อมเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดบ่อสลอด' เนื่องจากบริเวณวัดมีต้นสลอดอยู่มาก วัดเปลี่ยนชื่ออีกครั้งว่า 'วัดคู้สลอดวุฒิโสภณ' ในสมัยพระครูประทุมคุณากร (หลวงพ่อเปลื้อง) เมื่อ พ.ศ. 2487 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูพิพัฒนกิจวิมล (หลวงพ่อวิจิตร) ถือเป็นยุคแห่งการพัฒนา มีการบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะต่าง ๆ รายนามเจ้าอาวาส ลำดับเจ้าอาวาสเท่าที่สืบทราบมาได้ในสมัยพระครูสมหวัง ญาณโสภโณ เมื่อปี พ.ศ. 2531 หลวงพ่อฉาย พระอาจารย์สมพงษ์ (ลาสิกขาภายหลังหลวงพ่อปานวัดบางนมโค มรณภาพในปีพ.ศ.2481 ไม่นาน) พระครูปทุมคุณาธาร (เปลื้อง ติสสโร) (มรณภาพเมื่อปี พ.ศ.2514) พระครูสมหวัง ญาณโสภโณ อ้างอิง คู้สลอดวุฒิโสภณ
วัดพุทธวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ บ้านวังน้ำเย็น ตำบลเกิ้ง อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม มีที่ดินตั้งวัดกว่า 30 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูปลัดอาจริยวัฒน์ (ทรงศักดิ์ นิราลโย) เป็นเจ้าอาวาส วัดพุทธวนาราม หรือ วัดป่าวังน้ำเย็น สร้างขึ้นโดยพระอาจารย์สุริยันต์ โฆสปัญโญ ผู้เป็นลูกศิษย์ของ หลวงปู่คำพันธ์ โฆสปัญโญ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 โดยญาติโยมชาวมหาสารคามและทานธนบดีผู้มีจิตศรัทธา มีความเลื่อมใสศรัทธา ร่วมบริจาคที่ดินบริเวณที่ตั้งวัดป่าวังน้ำเย็นในปัจจุบัน จนกระทั่งได้รับการยกฐานะเป็นวัดอย่างถูกต้องเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 จุดเด่นของวัด คือ เจดีย์ศรีมหาสารคาม องค์ใหญ่สีทอง รวมถึงศาลาการเปรียญไม้ขนาดใหญ่ซึ่งใช้เสาไม้ถึง 112 ต้น หอระฆังไม้สักขนาดใหญ่ รวมไปถึงอุโบสถไม้ตะเคียนทอง ภายในวัดยังเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องที่สร้างจากทองคำบริสุทธิ์ 5 องค์ น้ำหนักกว่า 14 กิโลกรัม ซึ่งวัดจะนำออกแห่รอบเมืองในงานทอดกฐินเป็นประจำทุกปี พระพุทธมหาจักรพรรดิหน้าตัก 5 นิ้ว เนื้อทองคำบริสุทธิ์ อ้างอิง พุทธวนาราม
วัดโพธาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ มีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 2181 วัดโพธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมือ พ.ศ. 2435 และได้รับพระราชทานวิสุคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ริมปากแม่น้ำปิงฝั่งขวา มีต้นมะขาม 2 ต้น ต้นตะกู 1 ต้น ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง ทางด้านที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขปัจจุบัน ต่อมาย้ายมายังที่ตั้งปัจจุบัน ส่วนที่ธรณีสงฆ์แปลงหลังวัด เดิมเป็นป่าไผ่เป็นบริเวณเผาอัฐิของนางเอม เรียกกันว่า ยายเอม เผาอัฐิ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถหลังใหม่ โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร ยกพื้นสูง 3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ศาลาการเปรียญ กว้าง 19 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นตึกทรงไทย 2 ชั้น อาคารสภาบริหารคณะสงฆ์เป็นตึกทรงไทย 3 ชั้น อาคารเรียนปริยัติธรรมเป็นตึกทรงไทย 3 ชั้น และกุฏิสงฆ์ 9 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย สร้างด้วยทองเหลือง มีนามว่า พระโพธานุชินราช สร้างที่วัดระฆังโฆสิตาราม กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2456 โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (หม่อมราชวงศ์เจริญ ญาณฉนฺโท) อ้างอิง โพธาราม โพธาราม
อนุสาวรีย์บรรจุศพอาเริสตันบับ เป็นอนุสาวรีย์บรรจุศพตั้งอยู่ใกล้กับหมู่บ้านโฆฆัมในแคว้นเตอร์กิสถาน ประเทศคาซัคสถาน โครงสร้างประกอบด้วยซุ้มโค้งกลางขนาดใหญ่และด้านหน้าอาคารซึ่งมีหออะษานประกอบ ภายในเป็นโต๊ะไว้ศพสองห้อง (two-chambered table-tomb) หรือที่เรียกว่ากูร์ฆานา ภายในบรรจุร่างของอาเริสตันบับและลูกศิษย์อีกสามคน คือ Hermet-Azyra, Karga-Baba และ Lashyn-Baba ส่วนโครงสร้างที่ใช้งานเป็นมัสยิดอยู่ในห้องอื่น ๆ ของอาคาร ประวัติศาสตร์ ตำนานระบุว่าอะมีรเตมือร์เป็นผู้มีดำริให้ก่อสร้างมัสยิดขึ้นตรงจุดที่เป็นสุสานของอาฮ์เมียต ยาซาวีย์ อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่มีการพยายามก่อสร้างจะล้มเหลวเสมอ คืนหนึ่งเตมือร์ฝันว่ามีผู้บอกให้เขาสร้างอาคารครอบสุสานของผู้วิเศษอาเริสตันบับก่อน ซึ่งคืออนุสาวรีย์บรรจุศพหลังนี้ อนุสาวรีย์บรรจุศพนี้สร้างขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยสร้างครอบสุสานของอาเริสตันบับ จากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ต่อมามีการต่อเติมและก่อสร้างเรื่อยมาอีกยาวจนถึงศตวรรษที่ 18 เมื่อเกิดเหตุแผ่นดินไหวจนส่งผลให้โครงสร้างพังทลายลงมา จึงมีการแทนด้วยโครงสร้างสองโดม ค้ำยันด้วยเสาไม้แกะสลักสองเสา โครงสร้างที่ปรากฏในปัจจุบันส่วนใหญ่มากจากทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ยกเว้นเพียงเสาไม่แกะสลักซึ่งเป็นของเดิม อ้างอิง
วัดราษฏร์บำรุงวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 43 ไร่ 3 งาน ปัจจุบัน พระครูถาวรพัฒนาคุณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดราษฏร์บำรุงวนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ในอดีตบริเวณที่ตั้งวัดมีวิหารร้าง ซึ่งได้เป็นที่พักของเด็กเลี้ยงควายและมีเสาต้นหนึ่งตั้งอยู่ ชาวบ้านเรียกว่าที่ตั้งนั้นว่า เสาเดี่ยว ในบริเวณนั้นมีการขุดพบโบราณวัตถุ กองอิฐเก่า ถ้วยชาวแตกหัก เสาที่ขาดอยู่ใต้ดินจำนวนมาก และพบเศียรพระ 3 เศียร ซึ่งภายหลังมีตำนานจระเข้กินพระ ปัจจุบันเศียรเหล่านี้เหลือเพียงเศียรเดียว อีกสองเศียรถูกขโมยไป เมื่อตรวจสอบเศียรพระพบว่าเป็นเศียรพระหินทรายสมัยอยุธยาตอนปลาย จึงสันนิษฐานว่า บริเวณวิหารร้างเสาเดี่ยวนี้เป็นชุมชนเก่าสมัยอยุธยาตอนปลาย ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์มีผู้มีจิตศรัทธาสร้างวัดขึ้นบริเวณนี้ สร้างใกล้กับวิหารร้างนี้ โดยมีนายโหมด นายหรั่ง และนายพยอม เขยมา จากหอมสิน ช่วยกันจัดสร้างโดยซื้อที่ดินนางหงส์ซึ่งอยู่บริเวณวิหารร้างเสาเดี่ยว ชาวบ้านเรียกว่า วัดเกาะ เนื่องจากมีคลองล้อมรอบ เป็นสำนักสงฆ์อยู่หลายปี จนมีพระธุดงค์ นามว่า หลวงปู่นาค ผ่านมา ชาวบ้านจึงนิมนต์จำพรรษา จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2453 เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดราษฏร์บำรุงวนาราม' อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธอุดมมงคล อ้างอิง ราษฏร์บำรุงวนาราม
มัสยิดยูฆารือเกิฟแฮร์อาฆา (Yukhari Govhar Agha Mosque) เป็นมัสยิดในชูชา ประเทศอาเซอร์ไบจาน มัสยิดตั้งอยู่ที่จัตุรัสถนนยูซิฟ แวซีร์ แชแมนแซมินลี ซึ่งอยู่กลางเมือง และเป็นหนึ่งในหมู่อาคารในพื้นที่ที่ออกแบบโดยสถาปนิกคนเดียวกัน ชื่อของมัสยิดแปลว่า 'มัสยิดเกิฟแฮร์อาฆาบน' อันสื่อถึงที่ตั้งที่อยู่ตอนบนของเมืองชูชา เพื่อไม่ให้สับสนกับมัสยิดอาชาฆือเกิฟแฮร์อาฆาซึ่งตั้งอยู่ตอนล่างของเมือง ทั้งสองมัสยิดถือเป็นมัสยิดสำคัญของเมืองชูชา ในสมัยโซเวียต มัสยิดถูกปิดและใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์ และเปิดใช้งานใหม่เป็นมัสยิดอีกครั้งในปี 1988 ภายหลังการยึดเมืองชูชาของกองกำลังคาราบัค-อาร์มีเนียในปี 1992 มัสยิดไม่ได้ถูกใช้งานอีก หลังการบูรณะเล็กน้อยโดยซ่อมแซมหลังคาของมัสยิดในช่วงปี 2008–2009 รัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐกิจของสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคมีคำสั่งให้บูรณะซ่อมแซมโดยจ้างช่างชาวอิหร่านเข้ามาช่วยในงานบูรณะ ในขณะที่ทางการอาเซอร์ไบจานแสดงความไม่พอใจอย่างมากต่อโครงการบูรณะมัสยิดนี้ รองผู้ว่าการคณะกรรมาธิการแห่งรัฐว่าด้วยกิจการองค์การศาสนา (State Committee for Work with Religious Organizations) ระบุว่า 'จุดมุ่งหมายของชาวอาร์มีเนียที่จะบูรณะมัสยิดเก่าแก่ในชูชานี้ เป็นความพยายามกลบเกลื่อนร่องรอยความเสียหายที่พวกเขาทำต่ออนุสรณ์ทางศาสนาและวัฒนธรรมของอาเซอร์ไบจานในดินแดนที่พวกเขายึดครองไป' หลังโครงการบูรณะหลายปี มัสยิดรวมถึงหมู่อาคารโดยรอบที่เป็นผลงานของสถาปนิกคนเดียวกันได้เปิดต่อสาธารณชนอีกครั้งเพื่อการท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการในวันที่ 14 ตุลาคม 2019 มัสยิดได้รับการใช้งานในฐานะศูนย์วัฒนธรรมอาร์มีเนีย-อิหร่าน และที่สำคัญคือไม่ปรากฏการระบุความเกี่ยวข้องของมัสยิดกับอาเซอร์ไบจาน แต่กลับนำเสนอมัสยิดนี้ในฐานะมัสยิดของอิหร่านแทน มีการจัดละหมาดวันศุกร์ขึ้นครั้งแรกในมัสยิดเมื่อ 13 พฤศจิกายน 2020 โดยทหารอาเซอร์ไบจาน เป็นครั้งแรกที่มีการละหมาดวันศุกร์ในมัสยิดนี้ในรอบ 28 ปี อ้างอิง
วัดบัวงาม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบัวงาม อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ปัจจุบันมีพระวชิรโสภณ (นพพร นววโร ป.ธ.6) เป็นเจ้าอาวาส วัดบัวงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 เดิมชื่อ วัดบัวลอย เนื่องจากภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่ม เมื่อถึงช่วงน้ำหลาก น้ำจะท่วมขังและมีต้นบัวเกิดขึ้นมากมาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 เริ่มตั้งเป็นวัดขึ้นโดยการนำของผู้ใหญ่สี จันทสมา ได้ชักชวนให้เหตุผลกับนายกลีบ เจริญภักดี กับ นายทองดี พวงสุข ได้ร่วมกันสละที่ดินจำนวน 14 ไร่ 70 วา ไว้เป็นที่ธรณีสงฆ์แล้วร่วมกันจัดสร้างวัดขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2442 โดยอาราธนาพระอาจารย์หน่าย เขมวโร จากวัดดอนคลังมาเป็นประธานดำเนินการจัดสร้างวัด ใช้ชื่อวัดว่า 'วัดบัวลอย' ต่อมาราว พ.ศ. 2451–2459 สมัยเจ้าอาวาสรูปที่ 3 พระอธิการเสาร์ สมโณ และขุนขจิต บัวงาม (ย้อย แสงอากาศ) กำนันตำบลบัวงาม ร่วมกับชาวบ้านได้ร้องเรียนให้ทางราชการโอนที่ดิน ที่ตั้งวัดบัวลอยนี้ มาขึ้นอยู่ในเขต ตำบลบัวงาม พร้อมเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดบัวงาม' ภายหลังวัดได้รับยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 บานประตูหน้าต่างอุโบสถเป็นลายรดน้ำ หน้าบันลายไทย ภายในประดิษฐานพระประธานสันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 ศาลาการเปรียญทรงไทยประยุกต์ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ วิหารเป็นอาคารไม้ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาแลง ได้อัญเชิญมาจากวัดหันตรา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา นามว่า หลวงพ่อพระพุทธญาณศรีอยุธยา ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล และหอระฆัง อ้างอิง บัวงาม บัวงาม
อำเภอ (เซี่ยน) หรือถ้าแปลจากภาษาอังกฤษคือ เทศมณฑล เป็นคำเรียกรวม ๆ ของ เขตการปกครองระดับอำเภอ ซึ่งเป็นลำดับชั้นการปกครองระดับที่สามที่พบได้ในมณฑลและเขตปกครองตนเอง และระดับที่สองที่พบได้ในนครปกครองโดยตรงและในมณฑลไหหลำ เขตการปกครองระดับอำเภอมีอยู่ 6 ประเภท ได้แก่ อำเภอ อำเภอปกครองตนเอง นครระดับอำเภอ กองธง กองธงปกครองตนเอง และเขต อำเภอในจีนแผ่นดินใหญ่มีจำนวน 1,355 อำเภอ จากเขตการปกครองระดับอำเภอทั้งหมด 2,851 เขตการปกครอง ในภาษาอังกฤษบางครั้งก็แปลคำว่า เซี่ยน เป็นคำว่า 'district' หรือ 'prefecture' เมื่ออยู่ในบริบทของประวัติศาสตร์จีน ประวัติศาสตร์ เซี่ยน มีมาตั้งแต่ยุครณรัฐและถูกจัดตั้งขึ้นทั่วประเทศในสมัยราชวงศ์ฉิน จำนวนอำเภอในเขตจีนแท้ (China proper) ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจากราชวงศ์สู่ราชวงศ์ ครั้งที่จิ๋นซีฮ่องเต้ได้จัดระเบียบอำเภอใหม่หลังจากการรวมประเทศ ครั้งนั้นมีอำเภอประมาณ 1,000 แห่ง เมื่อถึงสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก จำนวนอำเภอได้เพิ่มขึ้นจนเกินกว่า 1,000 แห่ง ในสมัยราชวงศ์สุยมีประมาณ 1,400 อำเภอ ในสมัยนี้มีการยกเลิก เขตบัญชาการ หรือภาษาจีนเรียกว่า จวิ้น (郡 jùn) ซึ่งเป็นเขตการปกครองชนิดหนึ่งที่อยู่เหนืออำเภอ โดยถ่ายโอนการปกครองในบางจวิ้นไปสู่อำเภอ จำนวนอำเภอในปัจจุบันใกล้เคียงกับในช่วงปลายของราชวงศ์ชิงมาก การเปลี่ยนแปลงที่ตั้งและชื่ออำเภอต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์จีนเป็นสาขาที่สำคัญในการศึกษาภูมิศาสตร์เชิงประวัติของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1980 จีนในยุคจักรวรรดิ อำเภอเป็นหน่วยการบริหารที่สำคัญเพราะเป็นโครงสร้างระบบราชการของจักรวรรดิที่อยู่ในระดับล่างสุด กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ อำเภอเป็นการปกครองระดับล่างที่สุดที่ระบบราชการลงไปถึง การปกครองที่อยู่ต่ำกว่าระดับอำเภอมักจะดำเนินการผ่านวิธีการที่ไม่เป็นทางการซึ่งจะแตกต่างกันไปในแต่ละราชวงศ์ ผู้ปกครองของอำเภอคือ เซี่ยนลิ่ง (县令, 縣令) หรือ เซี่ยนจ่าง (县长, 縣長) ภาษาอังกฤษใช้คำว่า 'magistrate' ซึ่งดูแลทั้งการปฏิบัติงานประจำวันของอำเภอตลอดจนตัดสินคดีแพ่งและคดีอาญา อำเภอปกครองตนเอง อำเภอปกครองตนเอง (จื้อจื้อเซี่ยน) เป็นอำเภอรูปแบบพิเศษในจีนแผ่นดินใหญ่ที่มีไว้สำหรับชนกลุ่มน้อยที่ไม่ใช่ชาวฮั่น อำเภอปกครองตนเองพบได้ทั่วประเทศจีน และในทางกฎหมาย อำเภอปกครองตนเองจะมีอำนาจนิติบัญญัติมากกว่าอำเภอทั่วไป ปัจจุบันมีอำเภอปกครองตนเอง 117 แห่งในจีนแผ่นดินใหญ่ การปกครอง เนื่องจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนเป็นศูนย์กลางในการกำกับดูแลนโยบายของรัฐบาลในจีนแผ่นดินใหญ่ เขตการปกครองทุกระดับจึงมีคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำท้องถิ่น โดยในระดับอำเภอจะเรียกว่า เลขาธิการ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงที่สุดในอำเภอในทางพฤตินัย นโยบายต่าง ๆ จะดำเนินการผ่านรัฐบาลประชาชนของอำเภอ และเรียกนายอำเภอว่า เซี่ยนจ่าง นายอำเภอมักเป็นหนึ่งในรองเลขาธิการในคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนด้วย อ้างอิง