bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดใหม่ราษฎร์นุกูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก ในตำบลบ้านแพ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรสาครแห่งที่ 3 ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 6 ตารางวา วัดใหม่ราษฎร์นุกูลตั้งเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2424 นายหลิมและนางมาลัย หลิ่มมณี ได้มีศรัทธาถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด จนกระทั่งได้เปิดโรงเรียนแห่งแรกในอำเภอบ้านแพ้ว ชื่อโรงเรียนประชาบาลตำบลบ้านแพ้วในปี พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2510 โรงเรียนสอนพิมพ์ดีดและคอมพิวเตอร์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543 ศูนย์การเรียนชุมชนวัดใหม่ราษฎร์นุกูล เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543 อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 31 หลัง เป็นอาคารไม้ 30 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารกาญจนาภิเษกภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชจำลอง 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 99 นิ้ว ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธสิหิงค์จำลอง เกศทองคำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 รูปหล่อหลวงพ่อสอน เกสโส (อดีตเจ้าอาวาส) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 รายนามเจ้าอาวาส พระกรับ พระสอน เกสโร พระครูพรหมสร (สำราญ เขมธโร) พ.ศ. 2494–2533 พระเกรียงไกร กลยาโณ พ.ศ. 2534–ปัจจุบัน อ้างอิง ใหม่ราษฎร์นุกูล
วัดกลางคลองสาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 ตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บริเวณวัดมีชุมชนย่านตลาดริมน้ำ เป็นตลาดน้ำที่มีความเป็นวัฒนธรรมแบบดั้งเดิม มีเรือลําเล็กมากกว่า 100 ลํา นำสินค้ามาขาย มีทั้งสินค้าเกษตรกรรม หัตถกรรมพื้นเมือง ของชําร่วย และของที่ระลึก วัดกลางคลองสามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2462 บริเวณที่ตั้งเป็นรูปกากบาทคือเป็นสี่แยก มีคลองและบึงเป็นที่สัญจร เดิมที่ดินนี้เป็นที่ดินของโขลงช้างรวม 2 โขลง คือโขลงอีด้วนและโขลงอีแก สภาพของบึงยาวมาก ต้นบึงยาวถึงจังหวัดนครนายก ตอนปลายถึงแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อได้สร้างวัดขึ้นมาแล้วได้ขนานนามว่า 'วัดกลางคลองสาม' ชาวบ้านเรียกอีกชื่อว่า วัดบึงอ้ายเสียบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2473 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2473 และโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์มาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษา คือ โรงเรียนเทศบาลตำบลคลองสาม 1 และสถานีอนามัยในที่ดินวัดอีกด้วย อาคารและเสนาสนะสำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.35 เมตร ยาว 20.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ 16 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน อ้างอิง กลางคลองสาม
วัดบางรักน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางรักน้อย ตำบลบางรักน้อย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี วัดบางรักน้อยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2351 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ที่ได้นามเช่นนี้เพราะเรียกขานกันตามชื่อหมู่บ้านที่ตั้งวัด แต่ก็มีเรื่องเล่าขานว่า เศรษฐีชาวมอญคนหนึ่งได้อพยพตามเสด็จสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชมาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้และได้สร้างวัดไว้ 3 แห่ง คือ วัดบางรักใหญ่สำหรับเมียหลวงของตัวเอง วัดบางรักน้อยสำหรับเมียน้อยของตัวเอง และวัดดาวดึงษ์สำหรับตัวเอง (ปัจจุบันร้างไปแล้ว) วัดบางรักน้อยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 และทำการผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2361 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีต และวิหาร ส่วนปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปศิลาแลงปางมารวิชัยในอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อมงคลเทพนิมิตร พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 9 องค์อยู่ที่วิหาร หลวงพ่อหิน พระพุทธรูปศิลาแลงปางสะดุ้งมารในวิหาร พระพุทธมิ่งมงคลพิทักษ์ราษฎร์ หรือ หลวงพ่อใหญ่ ประดิษฐานอยู่กลางลานวัด นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นพ่อปู่ฤๅษี รูปปั้นเทพเจ้า พระพิฆเณศวร์ ท้าวจตุคามรามเทพ เจ้าแม่กวนอิม และอื่น ๆ วัตถุมงคลที่นิยมมากของวัดบางรักน้อยได้แก่ พระยอดธงและพระปิดตาเนื้อใบลาน แตกกรุจากเจดีย์เก่าภายในวัด สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระปิดตาเนื้อเมฆพัดของหลวงปู่อ่วม (อดีตเจ้าอาวาส) ตะกรุด และเหรียญ 5 เหลี่ยมหลวงพ่อหิน สร้างสมัยหลวงปู่ปลั่ง (อดีตเจ้าอาวาส) โดดเด่นมากเรื่องคงกระพันชาตรี แคล้วคลาด ปลอดภัย นอกจากนั้น พระครูกิตติวราภิรักษ์ (พรชัย อภินนฺโท หรือพระอาจารย์เปี๊ยก เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน) ได้สร้างและปลุกเสกวัตถุมงคลจนโด่งดัง เป็นต้นตำรับตะกรุดฝักข้าวโพด เบี้ยแก้ ตะกรุด ปลัดขิก เหรียญ และพระเครื่องอีกหลายรุ่น อ้างอิง บางรักน้อย บางรักน้อย
วัดเกดประยงค์-เล็ก ตั้งตรงจิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางกอกน้อย ในหมู่ที่ 8 บ้านข้าวสาร ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี วัดเกดประยงค์-เล็ก ตั้งตรงจิตร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2379 โดยลูกหลานของนางเกดได้ถวายที่ดินและทรัพย์สินสร้างวัดชื่อ วัดเกด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2394 ต่อมาถาวรวัตถุต่าง ๆ ของวัดเสื่อมโทรมไปตามอายุขัย จนกระทั่งประมาณ พ.ศ. 2479 นายประยงค์และนางเล็ก ตั้งตรงจิตร เจ้าของห้างขายยาตราใบโพธิ์ ได้มาทอดกฐินที่วัดนี้ 3 ปี สภาพวัดก็ยังทรุดโทรมเช่นเดิม จึงเกิดจิตศรัทธาที่จะสร้างและปฏิสังขรณ์เสนาสนะต่าง ๆ ให้สวยงามเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยเริ่มปฏิสังขรณ์ใน พ.ศ. 2479 แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดเกดประยงค์-เล็ก ตั้งตรงจิตร' อาคารเสนาสนะของวัดได้แก่ อุโบสถรูปทรงเรือสำเภา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2379 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 45 นิ้ว วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ และหอระฆัง วัดยังมีเขาพระฉายที่จำลองมาจากเขาพระพุทธฉาย จังหวัดสระบุรี เขาถวายพระเพลิงที่จำลองจากวัดพระแท่นดงรังวรวิหาร จังหวัดกาญจนบุรี อ้างอิง เกดประยงค์-เล็ก ตั้งตรงจิตร
วัดพลับพลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ วัดพลับพลาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2311 ในต้นสมัยกรุงธนบุรี จากหลักฐานใบเสมาอุโบสถ ตามโฉนดที่ดินซึ่งออกให้ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดนี้มีชื่อว่า วัดพลับพลาไชย ชื่อวัดน่าจะเกี่ยวข้องกับเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินอยู่บ้าง คงเป็นที่สร้างพลับพลาที่ประทับมาก่อน แต่เดิมคงเป็นวัดใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองมากและเป็นศูนย์กลางของชุมชน แต่ภายหลังได้เสื่อมสภาพลง เสนาสนะต่าง ๆ ได้ชำรุดทรุดโทรม จนในสมัยพระครูสิรินนทคุณเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการบูรณะพัฒนา มีการสร้างปรับปรุงเสนาสนะ ก่อสร้างอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิขึ้นใหม่ อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน ได้รับพระราชทานพระนามจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเมื่อปี พ.ศ. 2521 ว่า พระพุทธาภิวัฒน์มงคลรัตนพลับพลาสถิตย์ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อ้างอิง พลับพลา
วัดดอนมะโนรา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนมะโนรา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันพระครูสมุทรวัฒนาภรณ์ (เจริญ คเวสโก) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดดอนมะโนราสร้างขึ้นสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สภาพแวดล้อมอยู่ในสวนลึก ผู้ร่วมกันสร้างวัด ได้แก่ นายปาน กุ่นศรี และนายบ๊วย ได้อุทิศที่ดินเพื่อสร้างวัด ส่วนนายตุ๊ แซ่ตั๋น ได้จัดการสร้างวัด เริ่มตั้งแต่กุฏิสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 และได้ขออนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471 อุโบสถหลังเก่าทรงไทย สร้างจากไม้สักมีสภาพทรุดโทรมยังมิได้ปฏิสังขรณ์ อุโบสถหลังใหม่ประดิษฐานพระประธาน พระนามว่า หลวงพ่อสัมฤทธิ์ อาราธนามาจากกรุงเทพมหานคร เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่สมัยศรีวิชัย หล่อด้วยโลหะเนื้อสัมฤทธิ์ปางมารวิชัย ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อโต ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังร่วมสมัยในลักษณะของดีจังหวัดสมุทรสงครามและวิถีชีวิตชุมชนของตำบลดอนมะโนรา โดยประยุกต์ให้รวมอยู่กับเรื่องราวพุทธประวัติ และแสดงให้เห็นวิถีชีวิตความเป็นอยู่ในสมัยโบราณ หน้าอุโบสถยังประดิษฐานพระสังกระจายองค์โต ลานกลางแจ้งมีพระพทธรูปใหญ่ อ้างอิง ดอนมะโนรา
ซัมเมซซาโน หรือ ปราสาทซัมเมซซาโน เป็น ปาลัซโซ ในแคว้นทัสคานีที่สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมัวร์ฟื้นฟู ตั้งอยู่ในภูมิภาคเลกกิโอ หมู่บ้านเล็ก ๆ ในเรจเจลโล ในจังหวัดฟลอเรนซ์ อาคาร ปาลัซโซ หลังเดิมสร้างขึ้นในราวปี 1605 โดยชนชั้นสูงชาวสเปน ซิเมเนสแห่งอารากอน ต่อมาในศตวรรษที่ 19 เฟอร์ดีนันด์ ปันเจียตีจี ซีเมเนสได้สืบทอดอาคารนี้มา และได้ปรับปรุงอาคารใหม่ในปี 1853 ถึง 1889 ห้กลายเป็นหนึ่งในอาคารแบบมัวร์ฟื้นฟู (Moorish Revival architecture) ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง กษัตริย์แห่งอิตาลี อุมแบร์โตที่หนึ่ง เคยเสด็จเยือนที่นี่ในปี 1878 ปาลัซโซ นี้ได้กลายมาเป็นโรงแรมหรูหราในหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนที่จะปิดตัวลงและถูกทิ้งร้างในเวลาต่อมา ต่อมาในปี 2012 ได้มีการจัดตั้งกลุ่ม FPXA 1813–2013 (เป็นอักษรย่อมาจากชื่อของ Ferdinand Panciatichi Ximenes d’Aragon) ขึ้นเพื่อทำนุบำรุงและรักษา ปาลัซโซ ขนาด 365 ห้องนี้ไว้ ภายในห้องทั้ง 365 ห้องของที่นี่ล้วนตกแต่งด้วยรูปแบบมัวร์ (Moorish) โดยมีความโดดเด่นไม่ซ้ำกันแม้นแต่ห้องเดียว ระเบียงภาพ dei pavoni |ห้องนกยูง (The Peacock Room) sala 19, |รายละเอียดของเพดาน sala del nodum solve |การตกแต่งในห้องหนึ่งใน 365 ห้อง อ้างอิง แหล่งข้อมูอื่น
วัดบ้านโคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดที่ดินเอกชน ทิศใต้จดที่เอกชน ทิศตะวันออกจดถนน ทิศตะวันตกจดคลองโคกขามใหม่ วัดบ้านโคกตั้งเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือ ครูประยงค์ กุลวิวัฒน์ ผู้ใหญ่บ้านตำบลพันท้ายนรสิงห์ เริ่มสร้างเป็นที่พักสงฆ์ มีพระภิกษุสงฆ์มาอยู่จำพรรษาเปลี่ยนไปหลายรูป จนประมาณปี พ.ศ. 2522 พระจงเขมวโร ได้ดำเนินการขออนุญาตตั้งวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย และมีประชาชนได้บริจาคที่ดินเพิ่มเติม และได้บูรณปฏิสังขรณ์ มาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.80 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในวัดมี หลวงพ่อดำ พระประธานองค์แรกของวัดบ้านโคก ประดิษฐานอยู่ในศาลาใหญ่ อ้างอิง บ้านโคก
วัดหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 59 ตารางวา วัดหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2346 เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน มีพระพุทธรูปใหญ่ก่อด้วยอิฐถือปูนได้ทรุดโทรมไป ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2442 พระยาดำรงพ่อเมืองปายได้ถึงแก่พิราลัยไป บุตรของพระยาดำรง คือ พระยาราช มาปกครองแทน แล้วได้นำราษฎรในอำเภอปายสร้างเจดีย์วัดหลวงก่อน สร้างครอบองค์พระพุทธรูป ใช้เวลา 3 ปี จึงแล้วเสร็จ พระยาราชเสมาใส่ยอดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยมีพระออเป็นเจ้าอาวาสและเป็นทั้งเจ้าคณะอำเภอปกครองคณะสงฆ์ ในสมัยนี้วัดเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2450 ต่อมาพระออได้ถึงแก่มรณะภาพไป มีพระหลู่หรือพระเชียงตองเป็นเจ้าอาวาสแทน ต่อมาไม่นานพระเชียงตองกลับไปเมืองพม่า มีพระเกหล่ามาอยู่แทนชั่วคราว ต่อมาคณะศรัทธาไปนิมนต์พระภิกษุโยงจากวัดทุ่งโป่งมาเป็นเจ้าอาวาสแทน ต่อมา พ.ศ. 2496 พระครูอนุศิษย์ศาสนการได้มรณะภาพไป พระครูโสภณสวัสดิการ เจ้าอาวาสวัดโป่งเวียงเหนือได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะอำเภอปาย แทนพระครูอนุศิษย์ศาสนการ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 เจดีย์มีศิลปกรรมแบบไทใหญ่ที่ถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของเมืองปาย นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปเก่าแก่ 2 องค์ คือ พระเจ้าเพชรและพระพาราละอ่อง อ้างอิง หลวง
วัดคลองตันราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกษตรพัฒนา อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ 1 งาน 59 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 33 ตารางวา วัดคลองตันราษฎร์บำรุงตั้งเมื่อ พ.ศ. 2439 สถานที่ตั้งวัดอยู่ริมคลองตันด้านทิศใต้ ผู้สร้างวัดคือ นายโตและนางพ่วง แซ่เล็ก โดยยกที่ดินให้ 13 ไร่ 2 งาน และทำนุบำรุงมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 13.60 เมตร ยาว 31.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 เป็นอาคารทรงไทยยกพื้น หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นอาคารทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารทรงไทย อยู่รวมกับหอฉันแบ่งเป็น 30 ห้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 16 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 และพระบูชาอีก 3 องค์ อ้างอิง คลองตันราษฎร์บำรุง
เขตโฎนปึญ ('เขตยายเพ็ญ') เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 7.44 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 155,069 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 11 แขวง กับ 134 หมู่บ้าน ชื่อเขตนั้นตั้งตามจุดกำเนิดของกรุงพนมเปญ โดยตำนานพื้นบ้านระบุว่ามีหญิงคนหนึ่งชื่อยายเพ็ญ หรือโฎนปึญ อาศัยอยู่บริเวณนี้ วันหนึ่งยายเพ็ญพบพระพุทธรูปลอยมาตามน้ำ นางจึงไปขอแรงชาวบ้านช่วยกันถมดินเป็นภูเขาเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปบนเขา ด้วยเหตุนี้เขาดังกล่าวจึงมีชื่อว่าพนมเปญ หรือภนุมปึญ เขตโฎนปึญถือเป็นย่านธุรกิจสำคัญของเมืองหลวงเพราะเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าสุริยา และตลาดกลางกรุงพนมเปญ รวมทั้งเป็นที่ตั้งโบราณสถานที่สำคัญของชาติคือ พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล วัดพระแก้วมรกต วัดพนม วัดปทุมวดีราชวราราม วัดอุณาโลม และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา การแบ่งเขตการปกครอง เลข ชื่อแขวง รหัสไปรษณีย์ 1 สระจัก 12201 2 วัดภนุม 12202 3 พซาร์จะส์ 12203 4 พซาร์ก็อณฎาลที่ 1 12204 5 พซาร์ก็อณฎาลที่ 2 12205 6 เจ็ยจ็อมเนียะ 12206 7 จตุมุข 12207 8 พซาร์-ทเม็ยที่ 1 12208 9 พซาร์-ทเม็ยที่ 2 12209 10 พซาร์-ทเม็ยที่ 3 12210 11 บึงเรียง 12211 อ้างอิง โฎนปึญ
เขตปรำปีร์เมียะเกอะรา ('เขตวันที่เจ็ดมกราคม') เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 2.21 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 71,092 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 8 แขวง กับ 33 หมู่บ้าน เป็นเขตที่มีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดแต่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในพนมเปญ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวเขมร รองลงมาเป็นชาวจีน เวียดนาม และชาวต่างชาติอื่น ๆ ชื่อเขตตั้งเพื่อระลึกถึงวันที่ทหารอาสาสมัครเวียดนามเข้ายึดกรุงพนมเปญ ช่วยเหลือประชาชนกัมพูชาให้หลุดพ้นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จากเงื้อมมือของเขมรแดงกลุ่มปล โปต เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2522 หลังจากนั้นจึงตั้งกลุ่มเขมรแดงแปรพักตร์ หนึ่งในนั้นมีฮุน เซน ขึ้นอำนาจแทน ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ ความสามัคคี และความร่วมมือระหว่างกัมพูชากับเวียดนาม เขตปรำปีร์เมียะเกอะราเป็นที่ตั้งของโรงเรียนนานาชาติแคนาดา พนมเปญ และเป็นที่ตั้งของตลาดโอร์รึฮ์เซ็ย ซึ่งเป็นตลาดใหญ่แห่งหนึ่งของพนมเปญ การแบ่งเขตการปกครอง เลข ชื่อแขวง รหัสไปรษณีย์ 1 มโนรมย์ 12251 2 มิตตเภียพ 12252 3 เวียล-วง 12253 4 โอร์รึฮ์เซ็ยที่ 1 12254 5 โอร์รึฮ์เซ็ยที่ 2 12255 6 โอร์รึฮ์เซ็ยที่ 3 12256 7 โอร์รึฮ์เซ็ยที่ 4 12257 8 บึงปรอลิต 12258 อ้างอิง ปรำปีร์เมียะเกอะรา
วัดเชิงกระบือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านปลายคลองบางละมุด ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ตั้งวัด 12 ไร่ 2 งาน ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน วัดเชิงกระบือเดิมเป็นวัดร้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดป่า คงเป็นเพราะเคยเป็นวัดร้างอยู่ในป่า สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือบ่อน้ำ 3 บ่อ เจดีย์เล็ก 2 องค์ อุโบสถเก่าซึ่งไม่มีหลังคา มีแต่ผนังก่อด้วยอิฐ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาแลง 1 องค์ มีสภาพไม่สมบูรณ์ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2510 ได้มีพระธุดงค์มาปักกลดอยู่ที่วัด ชาวบ้านเกิดมีจิตศรัทธาร่วมกันบูรณะพระประธานในอุโบสถและสร้างวัดขึ้นใหม่ให้เป็นวัดที่เจริญรุ่งเรืองอีกครั้งหนึ่ง กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกฐานะวัดร้างแห่งนี้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2512 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2520 อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กลักษณะทรงไทยโบราณ กว้าง 8 เมตร ยาว 24.50 เมตร หอสวดมนต์ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารทรงทันสมัย ปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่พระประธานประจำอุโบสถ มีนามว่า หลวงพ่อใหญ่ อ้างอิง เชิงกระบือ
วัดธัญญารามราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 13 ไร่ วัดธัญญารามราษฎร์บำรุงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2477 โดยมีนายแช่มและนางหวาน สู่พิทักษ์ และคณะเป็นผู้ริเริ่มสร้างขึ้น โดยเริ่มสร้างกุฏิ 2 หลัง และมีพระภิกษุจำพรรษาอยู่ 3 รูป และได้ไปนิมนต์ พระภิกษุสุด สุขปาโล จากวัดราษฎร์ศรัทธากะยารามมาจำพรรษา และได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดธัญญารามราษฎร์บำรุงด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดเล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นอาคารไม้หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 17 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการสุด สุขปาโล พระอธิการงาม ผลปุญโญ พระครูสาครวโรทัย (สนิท) อ้างอิง ธัญญารามราษฎร์บำรุง ธัญญารามราษฎร์บำรุง
วัดโคนอนมหาสวัสดิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านบางราวนก ตำบลมหาสวัสดิ์ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี วัดโคนอนมหาสวัสดิ์เดิมเป็นวัดร้าง เรียกว่า วัดวัวนอน ที่ได้ชื่อเช่นนี้เป็นเพราะแต่เดิมวัดตั้งอยู่ท่ามกลางไร่นาของชาวบ้าน พื้นที่ทางทิศใต้ของวัดติดกับคลองโคนอนซึ่งเชื่อมต่อกับคลองมหาสวัสดิ์และคลองบางราวนกที่ชาวบ้านใช้เป็นเส้นทางสัญจรทางเรือ ในวัดมีต้นกร่างใหญ่ ชาวบ้านมักนำวัวมาพักที่โคนต้นกร่างดังกล่าว จึงเป็นที่มาของชื่อวัด เมื่อได้รับการยกเป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษาอีกครั้งจึงนำชื่อตำบลมาต่อท้ายชื่อดั้งเดิมเพื่อแยกให้ต่างกับวัดโคนอนอีกวัดหนึ่งในอำเภอเดียวกัน กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2529 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2535 อาคารและเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 หอฉัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ วิหาร และศาลาบำเพ็ญกุศล ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ หลวงพ่อวัดโคนอน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ปางสมาธิ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ด้วยการลงรักปิดทองทั้งองค์ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 อ้างอิง โคนอนมหาสวัสดิ์
วัดโกเมศรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านศาลาพัน ตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือนางตวงรัตน์ โกเมศ ได้กราบเรียนปรึกษากับสมเด็จพระวันรัต (จับ ฐิตธมฺโม) เจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ท่านได้มอบหมายให้พระธรรมเมธาจารย์ (อิ่ม อรินฺทโม) เป็นผู้ควบคุมดูแลการสร้างวัดฝ่ายสงฆ์ มีการตรวจดูสถานที่ที่จะสร้างวัดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2527 ที่ดินมีเนื้อที่จำนวน 42 ไร่เศษ ทั้งหมดเป็นของนางตวงรัตน์ แต่ขณะนั้นที่ดินยังอยู่กลางทุ่งนา ไม่มีทางเข้าออก จึงได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นทั้งกำนันและผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 4 และชาวบ้านในละแวกนั้น เพื่อขอที่ดินบางส่วนทำถนนเข้าวัด ได้สร้างถนนเลียบคลองเปรมประชากรเข้าไป ถนนกว้าง 8 เมตร ยาว 1,300 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2528 ใช้เวลา 8 เดือน พระธรรมเมธาจารย์ได้กำหนดการวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2529 โดยมีสมเด็จพระวันรัต (จับ ฐิตธมฺมเถร) เป็นประธานในพิธี เพื่อสร้างวัดและโรงเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับให้เป็นที่ศึกษาศิลปวิทยาการทั้งทางโลกและทางธรรมของพระภิกษุสามเณร วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2529 ได้เริ่มก่อสร้างหอสวดมนต์ โดยได้ตั้งชื่อว่า ศาลาสวาสดิ์โกเมศ เพื่อเป็นที่ระลึกแก่นางสวาสดิ์ โกเมศ มารดาของผู้สร้างวัด ศาลาสวาสดิ์โกเมศเป็นอาคาร 2 ชั้น มีกุฏิ 5 หลังทรงไทยคล้ายคุ้มขุนแผน ขนาดกว้าง 28 เมตร ยาว 29 เมตร ชั้นบนหอกลางใช้สำหรับสวดมนต์ไหว้พระและทำสังฆกรรม ชั้นล่างใช้เป็นห้องเรียนชั่วคราวของพระภิกษุสามเณรนักเรียน ต่อมาใน พ.ศ. 2553 ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนระดับอุดมศึกษา (ปริญญาตรี) สาขารัฐศาสตร์การปกครองขึ้น โดยรับทั้งภิกษุสามเณรและประชาชนทั่วไปเข้ามาศึกษา จากข้อมูลของกรมการศาสนา วัดโกเมศรัตนารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 อ้างอิง โกเมศรัตนาราม
วัดเกตุมดีศรีวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ประวัติ วัดเกตุมดีศรีวรารามตั้งเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2506 โดยท่านพ่อบัณฑูรสิงห์ (เจิม คุณาบุตร) มาพบสถานที่นี้ซึ่งมีเจดีย์เล็ก ๆ ปรักหักพังอยู่ ท่านก่อเจดีย์สวมทับองค์เก่ากำหนดเป็นศูนย์กลางของวัดและขอที่ดินญาติโยมเป็นผืนสี่เหลี่ยมด้านละ 4 เส้น สมัยนั้นเรียกว่า พุทธเจดีย์กลางทุ่ง เพราะรายรอบวัดมีสภาพเป็นป่าเป็นทุ่ง ปัจจุบันเจดีย์นี้มีขนาดใหญ่สูง 80 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ชื่อของวัดนั้นมีความหมายว่า 'เป็นที่อยู่ของผู้มีความปรารถนาอันสูงสุด' ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2507 อาคารเสนาสนะ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ศาลาการเปรียญกว้าง 52 เมตร ยาว 53 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง 24 เมตร ยาว 41.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 3.70 เมตร ยาว 4 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 20 เมตร ยาว 45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ แบบพระพุทธชินราช (จำลอง) ซึ่งได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระพุทธสิหิงค์สัมฤทธิ์ พระพุทธสิหิงค์หยก พระสีวลี พระพุทธรูปสมัยอู่ทอง พระพุทธรูปมหาแสน และพระพุทธรูปทองคำ จุดเด่นของวัด คือ องค์พระบรมธาตุเกตุมวดีย์แก้วมรกต ยอดองค์ประดิษฐานมหาสุวรรณฉัตร 9 ชั้น ที่มีความสูงประมาณ 9 เมตร เป็นเนื้อโลหะทำมาจากไททาเนียม ลงสีน้ำทองเหลืองอร่าม มีการแกะสลักลวดลายเป็นองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและลายไทย ขณะที่ความสูงตลอดช่วงตั้งแต่ฐานองค์พระบรมธาตุเกตุมวดีย์แก้วมรกตที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 52 เมตรครึ่ง จนถึงปลายยอดมหาสุวรรณฉัตรนั้น มีความสูงโดยรวมประมาณ 109.09 เมตร ใช้งบประมาณในการจัดสร้างทั้งสิ้น 589 ล้านบาท รายนามเจ้าอาวาส พระครูภาวนาวรคุณ พ.ศ. 2507–2529 พระครูไพศาลสาครกิจ พ.ศ. 2530– พระภาวนาวิสุทธิคุณ อ้างอิง เกตุมดีศรีวราราม
วัดคลองขุดเล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแพรกหนามแดง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม พื้นที่หลังวัดติดคลองขุดซึ่งมีตำนานเรื่องพญานาค ปัจจุบันมีพระครูปลัดมงคลวรวัฒน์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดคลองขุดเล็ก แต่เดิมตั้งเป็น สำนักสงฆ์ชื่อว่า สำนักสงฆ์ศรีทองใบ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 ผู้ริเริ่มก่อตั้งวัด คือ พระปลัด บุญเลิศ จนฺทโสภโณ และนายช้วน ขุนนุช โดยมีประชาชนบริจาคที่ดินให้ จำนวน 10 ไร่ 16 ตารางวา และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537 กรรมการมหาเถรสมาคมพิจารณาให้ชื่อวัดว่า 'วัดคลองขุดเล็ก' ตามชื่อของหมู่บ้าน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 สภาพเดิมของวัดคลองขุดเล็ก เป็นสวนมะพร้าว หน้าวัด คือ คลองขุดสมบูรณ์ ติดต่อกับคลองแขก สถานที่ตั้งวัดค่อนข้างกันดาร หมู่บ้านน้อย และอยู่ใกล้กับสุเหร่าของศาสนาอิสลาม ประชาชนนับถือพุทธมีจำนวนน้อย ต้องอาศัยพุทธศาสนิกชนต่างถิ่นมาช่วยเหลือบูรณปฏิสังขรณ์ วัดมีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปลัดบุญเลิศ จนฺทโสภโณ ท่านเป็นเจ้าของน้ำมันนวดสมุนไพร น้ำมันทิพย์มนต์ แก้ปวด แก้เมื่อย อ้างอิง คลองขุดเล็ก
วัดสิงห์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดสิงห์ทอง ตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา วัดสิงห์ทองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 ชาวบ้านเรียกว่า วัดมอญ ไม่ทราบนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าชาวมอญเป็นผู้สร้างขึ้นจึงได้ชื่อเช่นนั้น การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2463 เป็นต้นมา และทำให้วัดเจริญขึ้นมากในระยะหลัง วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 51 เมตร ยาว 54 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522 อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 อ้างอิง สิงห์ทอง สิงห์ทอง
วัดพุทธาธิวาส เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ คณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเบตง อำเภอเบตง จังหวัดยะลา วัดพุทธาธิวาสได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2460 โดยมีคณะผู้เริ่มดำเนินการ คือ พระพิทักษ์ธานี (เล็ก) นายอำเภอเบตงในสมัยนั้น นายพุ่ม คชฤทธิ์ นายกิมซุ้ย ฟุ้งเสถียรและนายผล สุภาพ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2510 วัดพุทธาธิวาสเป็นอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2546 พื้นที่ตั้งวัดเป็นเนินเขาสูงเอียงลาดลงไปทางทิศเหนือ จัดแบ่งพื้นที่วัดออกเป็นชั้นรวม 5 ชั้น มีพระธาตุเจดีย์พระพุทธธรรมประกาศตั้งเด่นอยู่บนเนินเขา ศิลปกรรมแบบศรีวิชัยประยุกต์ โดยในองค์มหาธาตุเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สร้างขึ้นจากความคิดและการดำเนินการของอดีตประธานศาลฎีกา นายสวัสดิ์ โชติพานิช เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองถวายแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในวโรกาสพระชนมายุครบ 60 พรรษา ออกแบบโดยหม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี เจดีย์มีสีทองอร่าม สูง 39.9 เมตร มีเจดีย์องค์ประธาน 4 องค์อยู่ตรงกลางรายรอบด้วยเจดีย์บริวาร และมีเจดีย์องค์เล็กขนาดเท่ากับเจดีย์องค์บริวาร ซึ่งเป็นเรือนธาตุซ้อนกันอยู่ภายในเจดีย์องค์ประธาน วัดยังมีพระพุทธธรรมกายมงคลประยุรเกศานนท์สุพพิธาน พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์องค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย วิหารหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด และวิหารพระครูพิศิษฐ์อรรถการ อ้างอิง พุทธาธิวาส พุทธาธิวาส
วัดบางตะไนย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านบางตะไนย์ ตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา วัดบางตะไนย์ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2364 โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมืองหงสาวดีร่วมกันก่อสร้างและขนานนามว่า วัดตะไนย์ คำว่า ตะไนย์ เพี้ยนมาจากคำว่า คะไน ในภาษามอญซึ่งแปลว่า 'ข่อย' จึงสอดคล้องกับบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งเต็มไปด้วยต้นข่อย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพร หน้าตักกว้าง 53 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 9.90 เมตร ยาว 18.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และเจดีย์ทรงมอญ 1 องค์ ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากพระเจดีย์ชเวดากองที่เมืองย่างกุ้ง เป็นเจดีย์ขนาดกลางฉาบปูนทาสีขาวทั้งองค์ มีขนาดความสูงประมาณ 14 เมตร องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานแปดเหลี่ยม วัดโดยรอบประมาณ 18.60 เมตร ตัวเจดีย์ตั้งอยู่บนพื้นปูนรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีเจดีย์เล็กล้อมทั้ง 4 ด้าน รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการกริต พระอธิการคืน อคฺคทีโป พระอธิการทองสุข สิริปญฺโญ พระครูปราโมทย์สารคุณ พระครูปราโมทย์สารคุณ (ปราโมทย์ กิตฺติสาโร) อ้างอิง บางตะไนย์ บางตะไนย์
วัดประสาทสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 7 งาน 4 ตารางวา วัดประสาทสามัคคีธรรมตั้งเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 แรกทีได้สร้างเป็นศาลากลางหมู่บ้าน มีพระพุทธรูปที่หล่อมาองค์แรก ในสมัยที่เป็นสำนักสงฆ์เรียกว่า หลวงพ่อดำ ส่วนสำนักสงฆ์มีชื่อว่า สำนักสงฆ์วัดใหม่คลองซื่อ ต่อมาเมื่อมีการก่อสร้าง มีความมั่นคงยิ่งขึ้นแล้ว จึงได้รับการยกขึ้นเป็นวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 26 เมตร ยาว 48 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อดำ ศาลาการเปรียญกว้าง 16.5 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง ๑๖ เมตร ยาว 32 เมตร สร้าง พ.ศ. 2528 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ และยังมี หอกลอง หอระฆัง และศาลาท่าน้ำ 2 หลัง อ้างอิง ประสาทสามัคคีธรรม
วัดมะสง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองมะสง ตำบลทวีวัฒนา อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัดสมหวัง ฉนฺทสีโล เป็นเจ้าอาวาส วัดมะสงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 โดยพ่ออ่วมและแม่อิ่ม ขันทอง ถวายที่ดิน 10 ไร่ และดำเนินการสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดปากคลองหนึ่ง เพราะอยู่ใกล้สามแยกคลองหนึ่ง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดมะสง' ผู้เปลี่ยนคงจะให้เป็นไปตามชื่อคลองที่ผ่านหน้าวัดโดยตรง คือ คลองมะสง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2474 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 50 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2492 เสนาสนะและสิ่งก่อสร้างในวัดได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันประดับด้วยกระจกและปิดทอง ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชาวบ้านเรียกว่าทรงเครื่องหรือเทวาว กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ศาลาบำเพ็ญกุศล โรงเรียนพระปริยัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 และศาลาปฏิบัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 อ้างอิง มะสง
วัดเด่นสะหรีศรีเมืองแกน หรือ วัดบ้านเด่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทขิล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ วัดมีเนื้อที่ 80 ไร่ วัดเด่นสะหลีศรีเมืองแกน เดิมชื่อ วัดหรีบุญเรือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 ตั้งเด่นบนเนินเตี้ย ๆ เห็นได้แต่ไกล ภายใต้เนินนั้นเป็นถ้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านนับถือ จึงเรียกกันว่า 'วัดบ้านเด่น' ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2437 ครูบาเทือง นาถสีโล เจ้าอาวาสได้ทำการบูรณะวัดขึ้นมาใหม่ ในลักษณะสถาปัตยกรรมไทยล้านนา จากอีกแหล่งข้อมูลระบุว่าชื่อ วัดเด่น แต่เมื่อครูบาเทืองมาอยู่ก็มีต้นโพธิ์ขึ้นมา ทางเหนือเรียกว่า 'เก๊าสะหลี' ท่านเห็นว่าชื่อเป็นมงคลดี อีกทั้งที่ตั้งวัดอยู่ในเขตเมืองเก่าสมัยโบราณที่ชื่อว่า เมืองแกน จึงเป็นที่มาของชื่อวัด ภายในวัดบ้านเด่นสะหรีศรีเมืองแกน มีเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ หอไตร หอกลอง วิหารเสาอินทขิล กุฏิไม้สักทองทรงล้านนา พระวิหาร พระสถูปเจดีย์ โดยครูบาเจ้าเทือง นาถสีโล (พระครูไพศาลพัฒนโกวิท) วัดหัวคง ตำบลขัวมุง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ ได้รับนิมนต์จาก ครูบาไชยา วัดป่าป้อง อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ มาเป็นประธานในการก่อสร้างศาสนสถานและศาสนสมบัติทั้งหมด อ้างอิง เด่นสะหรีศรีเมืองแกน
อินทขิล เป็นตำบลของอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงสลับซับซ้อนมีความลาดชันป่าไม้สมบูรณ์เป็นแหล่งต้นน้ำ มีพื้นที่อยู่ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง คือ เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา กับเทศบาลตำบลอินทขิล เชียงใหม่.วัดเด่นสะหรีศรีเมืองแกน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลอินทขิลมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลแม่นะ (อำเภอเชียงดาว) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบ้านเป้า ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลช่อแล และตำบลแม่หอพระ ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสันมหาพน ตำบลแม่แตง และตำบลกื้ดช้าง ประวัติ อินทขิล เดิมเป็นที่ตั้งของอำเภอแม่แตง ในปี พ.ศ. 2437 ตั้งอยู่ที่หมู่ 2 บ้านวังแดง ตำบลอินทขิล เรียกว่า แขวงเมืองแกน มีพ่อแคว่นพรหม (กำนันพรหม) กำนันคนแรกของตำบลอินทขิลเป็นผู้ปกครอง ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2439 ได้ย้ายไปตั้งที่บ้านแม่กะ หมู่ที่ 3 ตำบลแม่แตง โดยชื่อ อินทขิล หมายถึง เสาหรือหลักหน้าประตูเมืองหรือหลักเมือง ในหนังสือตำนานเมืองเชียงใหม่เรียกว่า สะดือเมือง หรือ เสาอินทขิล สำหรับเสาหลักเมืองนครเชียงใหม่ พ.ศ. 2511 พ.ต.อ.นิรันดร ชัยนาม ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ร่วมกับกำนันตำบลช่อแล กำนันตำบลอินทขิล ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ทั้งตำบลช่อแล และบางส่วนของตำบลอินทขิล เป็นพื้นที่ตั้งของชุมชน ตลาด โรงสี สถานีบ่มใบยา จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนา ส่วนเขตตำบลอินทขิลเฉพาะนอกเขตสุขาภิบาลได้จัดตั้งเป็นสภาตำบลอินทขิล ปี พ.ศ. 2516 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลอินทขิล (เฉพาะนอกเขตสุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนา) อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้จัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลอินทขิล และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนาได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย พ.ศ. 2549 เขตตำบลช่อแล และบางส่วนของตำบลอินทขิล ที่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลเมืองแกนพัฒนา มี 16 หมู่บ้าน พื้นที่ 24.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 13,766 คน และ 5,074 ครัวเรือน รายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณ 2549 จำนวน 11,034,554 บาท ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลเมืองแกนพัฒนา นายอำเภอแม่แตง และนายวิชัย ศรีขวัญ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ให้ความเห็นชอบในการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลเมือง และได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา ในปี พ.ศ. 2550 ปี พ.ศ. 2557 นายสุวัฒน์ ตันติพัฒน์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่บ้านในอำเภอแม่แตง โดยแบ่งพื้นที่หมู่ 16 บ้านปางกื้ด ตั้งเป็น 1 หมู่บ้านใหม่ชื่อว่า หมู่ 19 บ้านห้วยฝักดาบ อ้างอิง อินทขิล
The Little Foxes หรือ เรือนอาญารัก เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า ปี พ.ศ. 2484 กำกับการแสดงโดย William Wyler เนื้อเรื่องโดยย่อ คุณนาย Regina Hubbard Giddens ( Bette Davis ) ผู้ดีทางตอนใต้ต้องต่อสู้เพื่อความมั่งคั่งของตนเองให้อยู่ในสังคม ในช่วงตอนต้นศตวรรษที่ 20 ที่บิดาถือว่าบุตรชายเท่านั้นเป็นทายาทตามกฎหมาย ผลก็คือเบนจามิน ( ชาร์ลส์ดิงเกิล ) และออสการ์ ( คาร์ลเบนตันเรด ) พวกเขาได้สมบัติโดยชอบธรรม พวกเขาสองพี่น้องนี้ ไม่ค่อยชอบคุณนายเรจิน่าเนื่องจากเธอเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เธอนั้นต้องพึ่งพาทางการเงินกับสามีที่ป่วยของเธอที่ชื่อฮอเรซ ( เฮอร์เบิร์ตมาร์แชล ) สร้างความแค้นใจให้แก่เธอเป็นอย่างมาก ต่อมาลูกสาวของคุณนายเรจิน่าต้องแต่งงานกับลูกของออสการ์ เนื่องจากเรจิน่าต้องการหวังสมบัติของพ่อเธอที่มอบให้แก่ออสการ์ อย่างเช่นไร่ฝ้ายของออสการ์ ในขณะที่ตอนนี้ออสการ์ต้องการที่จะวางแผนกับเบนจามินและลูกน้องที่จะสร้างโรงงานฝ้าย พวกเขาก็เลยเข้าหาพี่สาวโดยต้องการเงินเพิ่มอีก 75,000 ดอลลาร์เพื่อลงทุนในโครงการ ตอนแรกออสการ์จะเสนอการแต่งงานระหว่างลูกชายของเขาลีโอ ( แดนดูรียา ) และอเล็กซานดราลูกสาวของคุณนายเรจิน่า ( เทเรซาไรท์ ) เรจิน่าเถียงกับฮอเรซสามีของเธอเกี่ยวกับสมบัติเมื่อเขาเกิดอาการหัวใจวาย เธอก็ไม่สนใจใยดีเขา เพราะว่าเธอนั่นแหละเป็นคนโลภมาก ฮอเรซเดินโซซัดโซเซขึ้นบันไดเพื่อไป แต่ล้มลงครึ่งทาง ถึงตอนนั้นเรจิน่ารีบไปพยุงร่างเขาและเรียกให้คนรับใช้พาเขาไปที่ห้องของเขาและไปหาหมอ ฉากนี้ตัดไปที่ฮอเรซบนเตียงพร้อมกับหมดลมหายใจซึ่งรายล้อมไปด้วยครอบครัว หมอและคนรับใช้ ฮอเรซตายโดยไม่มีใครที่จะขัดแย้งหรือมีปัญหา กับเรจิน่าว่าเธอกล่าวหาว่าพี่น้องของเธอขโมยทรัพย์สมบัติ ดังนั้นเธอจึงแบล็กเมล์พี่น้องของเธอโดยเรียกร้องความเป็นเจ้าของธุรกิจโรงสี 75% บังคับให้พวกเขายอมรับข้อเรียกร้องของเธอ Alexandra ได้ยินเรื่องนี้ หลังจากที่พ่อของเธอจากไป เธอได้เผชิญหน้ากับแม่ของเธออย่างคุณนายเรจิน่า เกี่ยวกับการตายของพ่อของเธอ เรจิน่าปฏิเสธการกระทำผิดใด ๆ เรจิน่าบอกลูกสาวให้เธอออกจากบ้านในขณะที่หวังว่าอเล็กซานดราจะอยู่ อเล็กซานดราหนีไปกับนักข่าว แฟนหนุ่มเดวิดเฮวิตต์ ( ริชาร์ดคาร์ลสัน ) ทำให้คุณนายเรจิน่าถูกทอดทิ้งให้ร่ำรวย แต่อยู่คนเดียวโดยลำพังจนหมดลมหายใจ อ้างอิง
วัดทองนาปรัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านทองนาปรัง ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 76 ตารางวา วัดทองนาปรังเป็นวัดโบราณ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 อาคาร เสนาสนะ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หน้าบันมีรูปปั้นพระพิฆเนศและเทวดาขอพร มีช่อฟ้าใบระกา ประตูอุโบสถแกะสลักเป็นวิจิตรศิลป์ประดิษฐานพระพุทธรูป 3 องค์ ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 พร้อมพระอัครสาวกซ้ายขวา หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2483 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาปฏิบัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ วิหารซึ่งประดิษฐานรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส และมณฑปซึ่งประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง ภายในวัดยังมีบ้านทรงไทยซึ่งประดิษฐานพระรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระสุพรรณกัลยา และสมเด็จพระเอกาทศรถ ศาลเจ้าแม่กวนอิมซึ่งมีลักษณะเป็นเก๋งจีน บ้านแม่โพสพ–เรือนแม่คงคา ศาลเจ้าแม่ให้โชคลาภ ศาลท้าวมหาพรหม และเสาหลักเมือง อ้างอิง ทองนาปรัง
วัดตะระเก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านคลองบางขุนกอง ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ที่ดินของวัดมีจำนวน 16 ไร่ ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 3456 วัดตะระเกเคยเป็นวัดร้างอยู่หลายร้อยปี มีนามอื่นว่า วัดตะละเก วัดตะเก วัดนาฬิเก และ วัดนาระเก ตามแต่ชาวบ้านจะเรียก ไม่มีหลักฐานแน่ชัดเกี่ยวกับการสร้าง มีเพียงเรื่องเล่าต่อกันมาว่า พระเจ้าอู่ทองได้ยกทัพมาจากเมืองอู่ทองเพื่อหนีโรคระบาดและหาทำเลสร้างเมืองใหม่ เมื่อพักทัพแล้วเห็นทำเลเหมาะสมก็จะสร้างวัดเพื่อล้างเวรล้างกรรม วัดตะระเกก็เป็นอีกวัดหนึ่งที่พระองค์มีรับสั่งให้สร้าง ที่ประชุมมหาเถรสมาคมมีมติเห็นชอบให้ยกวัดตะระเก (ร้าง) เป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษาในการประชุมครั้งที่ 28/2551 เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2551 วัดมีพระครูวิจิตรการโกวิท (เชวง หิริสมฺปนฺโน) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกในยุคปัจจุบัน อาคารและเสนาสนะที่ได้ก่อสร้างแล้วในปัจจุบันได้แก่ กุฎิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง วิหารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหารหลวงพ่อตะเคียนเงินซึ่งทำจากไม้ทั้งหลัง และอุโบสถที่สร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง พระประธานประจำอุโบสถทำจากไม้ตะเคียนทอง ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อตะเคียนทอง ส่วนในวิหารมีพระพุทธรูปนามว่า หลวงพ่อตะเคียนเงิน อ้างอิง ตะระเก
วัดกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระครูปลัด พิศิษฐศรณ์ มหิสฺสโร (พิศิษฐศรณ์ แสนเจริญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดกล้วยเดิมเป็นวัดร้างกลางสวนทึบ หากจะเดินทางเข้ามาต้องใช้วิธีเดินเท้าเท่านั้น ผู้อาวุโสในพื้นที่เล่าว่าบริเวณวัดในอดีตมีต้นกล้วยพันธุ์ต่าง ๆ ขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก และมีอยู่พันธุ์หนึ่งที่ออกผลขนาดเล็กแต่มีรสชาติหอมหวาน ชาวบ้านเห็นว่าวัดตั้งอยู่ในทำเลเช่นนั้นจึงพากันเรียกว่า 'วัดกล้วย' ต่อมามีประชาชนเข้ามาบูรณะวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2522 และทางราชการได้ตั้งเป็นวัดอีกครั้งเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ด้านการศึกษา วัดมีศูนย์พระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดกล้วย เปิดสอนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2552 วัดกล้วยมีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงปู่เขียว เป็นพระพุทธรูปหินทรายละเอียด เมื่อพิจารณาความเก่าแก่จากหินทรายนั้นสันนิษฐานกันว่าคงสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ผู้อาวุโสเล่าว่าในสมัยที่วัดกล้วยเป็นวัดร้าง มีชาวบ้านทอดแหในแหล่งน้ำใกล้วัดแล้วพบชิ้นส่วนพระพุทธรูปกระจัดกระจายอยู่ในน้ำ จึงช่วยกันเก็บชิ้นส่วนเหล่านั้นขึ้นมาประกอบกันจนสมบูรณ์แล้วอัญเชิญไปประดิษฐานเป็นปูชนียวัตถุในวัดร้าง ชาวบ้านเห็นว่าตะไคร่น้ำจับองค์พระพุทธรูปเป็นสีเขียวจึงตั้งชื่อว่า 'หลวงปู่เขียว' ต่อมามีเซียนพระเดินทางมาพบแล้วตัดเศียรพระไป เจ้าอาวาสรูปหนึ่งจึงคิดหาช่างมาต่อเศียร แต่แล้วก็มีชายคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซมาอาสาปั้นเศียรพระถวาย อ้างอิง กล้วย
วัดสุนทรสถิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา วัดสุนทรสถิตตั้งเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อว่า วัดอำแพง สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย วัดอำแพงมีหลวงพ่อพลิกเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดสุนทรสถิต' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 18 เมตร ยาว 40 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมซึ่งเปิดสอน เมื่อ พ.ศ. 2475 และศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัดซึ่งเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2526 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 18 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 40 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้าง พ.ศ. 2519 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 14 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัยสมัยอู่ทอง จำนวน 3 องค์ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นประดิษฐานอยู่ในอุโบสถหลังเก่า หลวงพ่อดำ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถหลังใหม่ รูปหล่อหลวงปู่นิ่ม อยู่ในวิหารหน้าอุโบสถ (รูปที่ 2 และ 3) รูปหล่อหลวงพ่อเกษม (พระครูสาคร ธรรมสถิต) และรอยพระพุทธบาทจำลอง อ้างอิง สุนทรสถิต
วัดทางหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเขน ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน วัดทางหลวงตั้งขึ้นในสมัยอยุธยา เดิมชื่อ วัดใหม่ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนกระทั่งชาวบ้านได้ช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2471 โดยมีพระภิกษุพิมพ์ซึ่งมาจากภาคอีสานเป็นผู้ปกครองดูแลวัด ต่อมาพระมหาจันดี ศรีพลัง จากวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2475 และได้ดำเนินการเปลี่ยนชื่อวัดเป็น 'วัดทางหลวง' เมื่อ พ.ศ. 2478 โดยนำชื่อมาจากทางหลวงแผ่นดินสายกรุงเทพฯ–นนทบุรีที่ติดกับวัดและเป็นทางหลวงสายแรกของจังหวัดนนทบุรี วัดทางหลวงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485 ต่อมาเมื่ออุโบสถทรุดโทรมลง พระครูสังฆรักษ์ไผ่ เจ้าอาวาส ได้ร่วมกับพระสงฆ์และชาวบ้านสร้างอุโบสถขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2527 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 15 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ภายในพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 45 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น กว้าง 22 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 36 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ล้อมรอบหอสวดมนต์ วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง รายนามเจ้าอาวาส พระมหาจันดี ศรีพลัง พ.ศ. 2475–2494 พระครูนนทกิจประสาธก์ (บุญไทย อุทโย) พ.ศ. 2494–2525 พระครูสุวัฒน์นนทคุณ (ไผ่ สุขวฑฺฒโน) พ.ศ. 2525–2551 พระมหาสุธน สุธโน พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน อ้างอิง ทางหลวง
วัดธรรมประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองโคน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่รวมประมาณ 32 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวา ประวัติ วัดธรรมประสิทธิ์ เดิมมีชื่อ วัดคลองช่อง เดิมเป็นสำนักสงฆ์ หลวงตาเปลี่ยน ลำภาได้เดินทางมาหาญาติและลูกหลานที่บ้านคลองช่อง ได้จำพรรษาอยู่ที่กุฏิของที่พักสงฆ์นี้หลายพรรษา ซึ่งมีกุฏิอยู่เพียงหลังเดียวเท่านั้น ต่อมานายไปล่และนางจับ สังขริ่ม ได้ถวายที่ดินประมาณ 1 ไร่เศษ เพื่อสร้างวัด เมื่อหลวงตาเปลี่ยน ลำภา มรณภาพ ไม่นาน พระมหาพรหม สว่างแจ้ง ได้นำคณะพระภิกษุจากวัดเขาวัง (วัดมหาสมณารามราชวรวิหาร) จังหวัดเพชรบุรี มาพำนักที่สำนักสงฆ์นี้และได้ส่งพระปลัดอู๊ด เสื่อมผิว มาปกครอง ต่อมามีชาวบ้านบริจาคที่ดิน สร้างกุฏิ สร้างอุโบสถ และศาลาท่าน้ำ 2 หลัง และสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในวัด วัดมีอุโบสถหลังแรกเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2491 ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดธรรมประสิทธิ์' ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2514 วัดได้ย้ายที่ตั้งวัดมาอยู่ในที่ปัจจุบัน เนื่องจากที่เดิมอยู่บริเวณปลายคลองช่อง ซึ่งห่างไกลจากชุมชน โดยนายประสิทธิ์ อุไรรัตน์ ผู้ว่าราชการจังหวัดได้เป็นผู้ริเริ่ม ได้ซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัด และชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคที่ดินสร้างวัดอีกส่วนหนึ่ง สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสมุทรสงครามประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2522 อุโบสถและปูชนียวัตถุ อุโบสถหลังเก่าซึ่งเป็นอาคารไม้ชั้นเดียว มีสภาพชำรุดทรุดโทรม เนื่องจากประสบอัคคีภัย เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2558 จึงได้ดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นตามแบบของพระอุโบสถวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก ปูชนียวัตถุ ได้แก่ หลวงพ่อวัดคลองช่อง เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองเหลือง จีวรยกดอก ปางมารวิชัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย และพระประธานในอุโบสถหลังเก่า หล่อด้วยทองเหลือง ปางสมาธิ พร้อมด้วยอัครสาวกทั้งสอง อ้างอิง ธรรมประสิทธิ์
วัดทุ่งกระพังโหม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม วัดทุ่งกระพังโหม เดิมชาวบ้านมักเรียกว่า วัดสาขา เหตุการสร้างวัดเนื่องจากชาวบ้านละแวกนั้นต้องไปบำเพ็ญบุญที่วัดดอนเตาอิฐซึ่งมีความยากลำบากและมีระยะไกล ดังนั้นพระอธิการสนิท เจ้าอาวาสวัดดอนเตาอิฐและชาวบ้านทุ่งกระพังโหมจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นที่หมู่บ้านทุ่งกระพังโหม โดยนางสุ่ม พิมสาร, นางหมา โล่เรียง, นายเกิด ธนานนท์, นางแป๊ว จุ้ยวัน และนายอยู่ อินทร์ปัญญา ร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด จำนวน 16 ไร่ จนเมื่อ พ.ศ. 2518 นายมี พิมสาร ได้ขออนุญาตสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายมีนามว่า 'วัดทุ่งกระพังโหม' เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2519 โดยมีพระใบฎีกาตอง อภินันโท ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสเป็นรูปแรก หลังจากนั้นก็มีเจ้าอาวาสปกครองมาตลอด ปัจจุบัน มีพระครูวิธานธรรมนาถ วิทยฐานะ นักธรรมเอก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดทุ่งกระพังโหม อุโบสถวัดทุ่งกระพังโหม ได้วางศิลาฤกษ์ก่อสร้างเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เขตวิสงุคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถเสด็จมาทรงตัดหวายลูกนิมิตอุโบสถเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2557 วัดมีหลวงพ่อมงคลจักรพรรดิ องค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 20 เมตร 9 เซนติเมตร อ้างอิง ทุ่งกระพังโหม
วัดศรีเรืองบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านตลาดศรีประวัติ ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 13 ตารางวา วัดศรีเรืองบุญสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 โดยนายศรีและนางเรืองเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด เดิมมีชื่อว่า วัดท้ายยาง ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดศรีเรืองบุญ' เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2474 ตามชื่อผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อ้างอิง ศรีเรืองบุญ
วัดไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดไทร ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 56 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 24 ตารางวา ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดไทรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2224 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2415 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2547 อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารบำเพ็ญกุศล และกุฏิ รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการแสวง วิโรจโน พระอธิการป่วน ปาสาทิโก เจ้าอธิการเปรื่อง เขมงฺกโร พระครูปัญญานันทวัฒน์ (สาธิต อิสฺสรปญฺโญ) อ้างอิง ไทร
Marchantiophyta หรือที่เรียกกันว่า ลิเวอร์เวิร์ต หรือ เฮปาติก เป็นกลุ่มของพืชไม่มีท่อลำเลียง เช่นเดียวกับมอสและฮอร์นเวิร์ต วงจรชีวิตของลิเวอร์เวิร์ตมีแกมีโทไฟต์เป็นระยะเด่น ซึ่งแต่ละเซลล์ของพืชมีข้อมูลทางพันธุกรรมเพียงชุดเดียว คาดว่ามีลิเวอร์เวิร์ตอยู่ประมาณ 9000 ชนิด บางสปีชีส์เติบโตเป็นแผ่นทัลลัสที่เรียบและไม่มีใบ แต่สปีชีส์ส่วนใหญ่มีใบที่มีรูปร่างคล้ายมอสราบเรียบไปกับพื้น สปีชีส์ที่มีใบสามารถแยกแยะจากมอสที่คล้ายกันได้ โดยอาศัยคุณสมบัติหลายประการซึ่งรวมถึงไรซอยด์แบบเซลล์เดียว ลิเวอร์เวิร์ตที่มีใบยังแตกต่างจากมอสส่วนใหญ่ (แต่ไม่ใช่ทั้งหมด) ตรงที่ใบของพวกมันไม่มี costa (ซึ่งมีอยู่ในมอสหลายชนิด) แต่อาจมี cilia เล็กน้อย (หายากมากในมอส) ความแตกต่างอื่น ๆ ของมอสและลิเวอร์เวิร์ตทุกชนิดไม่ได้เป็นสากล แต่การเกิดของใบที่เรียงเป็นสามอันดับ การปรากฏตัวของใบที่มีแฉกลึกหรือการแบ่งส่วน หรือการขาดความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างลำต้นและใบ ชี้พืชว่าเป็นลิเวอร์เวิร์ต โดยทั่วไปแล้วลิเวอร์เวิร์ตจะมีขนาดเล็ก โดยปกติจะมีความกว้าง 2–20 มม. และมีความยาวน้อยกว่า 10 ซม. ดังนั้นจึงมักถูกมองข้าม อย่างไรก็ตามลิเวอร์เวิร์ตบางชนิดอาจปกคลุมพื้นดิน หิน ต้นไม้ หรือพื้นผิวอื่น ๆ มีการกระจายพันธุ์ทั่วโลกในแหล่งที่อยู่อาศัยเกือบทุกแห่ง ส่วนใหญ่มักจะอยู่ในที่ชื้น แม้ว่าจะมีสายพันธุ์ทะเลทรายและอาร์กติกด้วย ลิเวอร์เวิร์ตบางชนิดอาจสร้างความรำคาญในเรือนกระจกหรือเป็นวัชพืชในสวน อ้างอิง