bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดมหาชัยคล้ายนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 79 ตารางวา วัดมหาชัยคล้ายนิมิตรเดิมชื่อ วัดใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยหม่อมคล้าย บุนนาค ชายาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ได้บริจาคที่ดินหมู่บ้านสนามไชยและก่อสร้างเสนาสนะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 มีเจ้าอาวาสปกครองสืบมา จนในปี พ.ศ. 2480 พระมหาแคล้ว สุมุตฺโต จากวัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร มาเป็นเจ้าอาวาสและปกครองวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2489 พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร พร้อมด้วยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ประทับรถไฟจากสถานีคลองสาน เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมชาวสมุทรสาคร และได้เสด็จพระราชดำเนินมานมัสการพระในอุโบสถและมีพระราชปฏิสันถารกับพระมหาแคล้ว สุมุตฺโต เจ้าอาวาส อุโบสถมีหน้าบันประดับด้วยกระเบื้องเคลือบ ลวดลายเทพนมพรรณพฤกษา บานหน้าต่าง บานประตูอุโบสถเดิมลงรักปิดทองต่อมาลวดลายจางลง จึงได้ติดต่อให้ครูฉัตร พุ่มขจร ครูศิลปศึกษาจากโรงเรียนสมุทรสาครวิทยาลัยแกะสลักเป็นรูป เป็นลวดลายปิดทองล่องชาดทั้งอุโบสถ อ้างอิง มหาชัยคล้ายนิมิตร
วัดเพลง (กลางสวน) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดเพลงมีงานประจำปีในช่วงเดือนมีนาคม เป็นงาน 3 วัน 3 คืน นอกจากนั้นมีงานทำบุญเฉพาะในวันพระใหญ่และเทศกาลสำคัญ หลวงพ่อตาแดง ภายในพระวิหารเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านนับถือกันมาก ชาวบ้านมักมาบนบานศาลกล่าวด้วยประทัดหรือไข่ต้ม ประวัติ วัดเพลง (กลางสวน) สร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 และเมื่อพิจารณาจากอุโบสถหลังเดิมก็เป็นแบบพระราชนิยมสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คือเป็นอุโบสถแบบเก๋งจีน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ก็ได้ขาดผู้ทำนุบำรุง ทำให้เสนาสนะต่าง ๆ ทรุดโทรมลงจนไม่มีภิกษุจำพรรษาและได้กลายเป็นวัดร้างที่สุด ขณะที่ประยูร อุลุชาฎะ ระบุว่า วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ก็ได้กลับไปรกร้างอีก อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า ชาวบ้านละแวกนี้เชื่อว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงยกทัพผ่านมาบริเวณนี้แล้วสร้างวัดไว้ รวมทั้งสร้าง หลวงพ่อสิน เป็นพระประธานในอุโบสถ และเล่ากันว่าเดิมรอบวัดมีคลองทั้ง 4 ด้าน สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชก็เสด็จพระราชดำเนินมาทางเรือ นอกจากนั้นยังมีบางสำนวนกล่าวว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงเคยยกทัพผ่านมาและประทับในวิหารหลวงพ่อแดง ต่อมาเมื่อมีชาวบ้านมาอยู่กันอย่างหนาแน่นในย่านนี้ จึงได้นิมนต์พระสมุห์ทองใบ ติกฺขวีโร มาฟื้นฟูวัดร้างขึ้นใหม่ ในที่สุดกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกวัดเพลงร้างเป็นวัดที่มีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2522 อาคารเสนาสนะ อุโบสถเดิมเป็นทรงเก๋งจีน แต่บูรณะใหม่เป็นทรงไทย หลังคา 2 ชั้นลด หน้าบันเป็นลายหน้าขบหรือเกียรติมุขล้อมรอบด้วยเครือเถา หน้าต่างเป็นไม้สัก ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า หลวงพ่อสิน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิทองเหลือง หน้าตัก 2 ศอก วิหารตั้งอยู่ด้านข้างหรือด้านทิศเหนือของอุโบสถ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อตาแดง เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ชาวบ้านมักมักมาแก้บนด้วยการจุดประทัดหรือถวายไข่ต้ม รายนามเจ้าอาวาส พระสมุห์ทองใบ ติกฺขวีโร พระครูอาทรกิจจาภิรักษ์ พระครูสังฆรักษ์สระ พระครูภาวนาธีรวรคุณ (ไพรัช วรโท) อ้างอิง เพลง
วัดบางกระเจ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสุนัขหอน ในหมู่ที่ 6 บ้านบางกระเจ้า ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ วัดบางกระเจ้าตั้งเมื่อ พ.ศ. 2338 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2376 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร ด้านการศึกษา วัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 หลังคาเครื่องไม้ลดชั้น 2 ชั้น ด้านหน้าและหลังทำเป็นหลังคาลดชั้นยื่นออกมา รองรับโครงหลังคาด้วยเสาปูนหกเหลี่ยมด้านละ 4 ต้น มุงกระเบื้องสีชั้นละ 2 ตับ มีช่อฟ้าใบระกาปั้นปูนประดับกระจกสี หน้าบันมุขด้านหน้าปั้นปูนประดับกระจกทำเป็นกนกนาคล้อมรอบ ตรงกลางเป็นรูปพานพุ่มประดับกระจกสีลายธงชาติ ด้านล่างเป็นไม้ฉลุลายทรงสามเหลี่ยม มีประตูทางเข้าทั้งสองด้าน ด้านละ 2 ประตู บานประตูทาสีแดงไม่มีลวดลาย ผนังด้านข้างทั้งสองด้านมีช่องหน้าต่างด้านละ 4 ช่อง บานประตูหน้าต่างทาสีแดงกรอบเหลือง รอบพระอุโบสถมีซุ้มเสมาทรงดอกบัวล้อมรอบภายในมีเสมาทาสีทองปักอยู่ ด้านหน้าพระอุโบสถมีเจดีย์ทรงระฆัง 3 องค์ ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพุทธรูปประทับยืน และนั่ง และพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ศิลปะรัตนโกสินทร์ ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 กุฏิสงฆ์ 10 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 3 เมตร ยาว 6 เมตร เป็นอาคารไม้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง รายนามเจ้าอาวาส พระครูชนะ พระครูพ่อ ธัมมิโก พระครูอุดมธรรมสาคร พระครูสาครวิริยคุณ อ้างอิง บางกระเจ้า บางกระเจ้า
วัดกระโจมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดกระโจมทองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2403 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดสร้าง ที่มาของชื่อวัดมาจากการที่เคยเป็นที่หยุดพักขบวนช้างม้า แล้วมีการสร้างกระโจมที่พัก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2549 อาคารเสนาสนะ อุโบสถหลังเดิมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 ตั้งอยู่ใกล้กับคลองบางน้อย หันหน้าไปทางทิศตะวันออก เดิมเป็นอุโบสถทรงเก๋งจีน หน้าบันประดับเครื่องถ้วยจีน ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันเป็นปูนปั้นลายหน้าขบ ด้านบนเป็นลายเทพนม ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารทรงสุโขทัย ซุ้มประตูหน้าต่างปั้นลาย 12 นักษัตร หน้าบันปั้นปูนเป็นลายพัดยศสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ พื้นและผนังบุหินอ่อนทั้งหมด เจดีย์มีอยู่ 5 องค์ อยู่รอบอุโบสถหลังเดิม วิหารหลวงพ่อโสธร ภายในประดิษฐานหลวงพ่อโสธร (จำลอง) และมีพระพุทธรูปจำลองอื่น ๆ อีกหลายองค์ ภายในวัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม ในพื้นที่วัดมีโรงเรียนวัดกระโจมทอง (สังกัดกรุงเทพมหานคร) งานประเพณี วัดกระโจมทองมีงานประเพณีตามวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ รวมทั้งวันลอยกระทง แต่ไม่มีจัดงานวันสงกรานต์เนื่องจากวัดวัดสะพานซึ่งอยู่ใกล้เคียงจัดงานแล้ว วัดกระโจมทองจึงมีเพียงงานทำบุญตักบาตร วัดมีงานประจำปีในช่วงวันที่ 6 เมษายน (จัดวันเสาร์-อาทิตย์ ขึ้นอยู่แต่ละปี) โดยอัญเชิญหลวงพ่อโสธรลงเรือล่องไปตามคลอง และมีการประมูลชะลอม โดยนำของที่ชาวบ้านนำมาทำบุญ เช่น ผลไม้ ข้าวสารอาหารแห้ง เครื่องสังฆทาน ฯลฯ มาจัดประมูลเพื่อนำรายได้เข้าวัด รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการกิม พระอธิการปุ้ย พระอธิการสุวรรณ พระครูสมุห์วิชัย พระครูโสภาสสุวรรณวัฒน์ (น้อม อตฺตมโน) อ้างอิง กระโจมทอง
อาหารฝูเจี้ยน ยังเป็นที่รู้จักกันคือ หมิ่นไช่ หรือ ฮกเกี้ยนไช่ เป็นหนึ่งในอาหารจีนพื้นเมืองที่มาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลฝูเจี้ยนของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาจากเมืองหลวงของมณฑลคือ ฝูโจว อาหารฝูเจี้ยนเป็นที่รู้จักกันอย่างดีว่าเป็นอาหารเบาแต่มีรสชาติดี นุ่มนวล และละมุน โดยเน้นเฉพาะด้วยรสชาติอูมามิซึ่งเป็นที่รู้จักกันในการทำอาหารจีนในชื่อว่า เซียนเว่ย์(鲜味; 鮮味; xiān wèi; sian bī), อีกทั้งยังคงรสชาติดั้งเดิมเอาไว้ของส่วนผสมหลักแทนการถูกปกปิด มีการใช้อาหารทะเลและอาหารป่าที่มีความหลากหลาย รวมทั้งปลา หอย และเต่ามากมายในท้องถิ่น หรือเห็ดที่กินได้และหน่อไม้ ซึ่งหาได้โดยบริเวณชายฝั่งและภูเขาของฝูเจี้ยน เทคนิคการปรุงอาหารที่ใช้กันมากที่สุดในภูมิภาคนี้ ได้แก่ การตุ๋น การเคี่ยว การนึ่ง และการต้ม การเอาใจใส่เป็นพิเศษจะต้องจ่ายด้วยทักษะพลิกแพลงของการใช้มีดและเทคนิคการทำอาหารของเชฟ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มเติมรสชาติ กลิ่นหอม และเนื้อสัมผัสของอาหารทะเลและอาหารอื่นๆ เน้นหนักในการทำและการนำน้ำซุปและน้ำแกงไปใช้ มีคำกล่าวในอาหารของภูมิภาคนี้ว่า: 'หนึ่งน้ำซุปสามารถเปลี่ยนเป็นหลาย (สิบ) รูปแบบ' (一汤十变; 一湯十變; yī tāng shí biàn; chit thong sip piàn) และ 'เป็นที่ยอมรับไม่ได้เลยสำหรับมื้ออาหาร หากปราศจากน้ำซุป' (不汤不行; 不湯不行; bù tāng bù xíng; put thong put hêng) น้ำปลาดอง เป็นที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า 'น้ำมันกุ้ง' , ยังนิยมใช้ในอาหาร พร้อมกับหอยนางรม ปู และกุ้ง ถั่วลิสง(ใช้สำหรับทั้งอาหารคาวและของหวาน) ยังเป็นที่แพร่หลายและสามารถที่จะทำการต้ม การทอด การคั่ว การบด หรือแม้แต่กระทั่งทำเป็นน้ำพริก ถั่วลิสงสามารถใช้เป็นเครื่องปรุง ซึ่งมีอยู่ในน้ำซุปและสามารถเพิ่มเติมลงในอาหารประเภทตุ๋นหรือผัดได้ อาหารฝูเจี้ยนนั้นมีผลกระทบอย่างมากต่ออาหารไต้หวันและอาหารจีนโพ้นทะเลที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากชาวจีนไต้หวันและชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษในมณฑลฝูเจี้ยน อ้างอิง
วัดบางแวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 16 ไร่เศษ ประวัติ วัดบางแวกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2285 คราวหนึ่งพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เสด็จทางชลมารคผ่านมาทางคลองบางแวก เมื่อถึงหน้าวัด เรือพระที่นั่งก็เกิดอุปสรรคไม่สามารถไปต่อได้ พระองค์จึงขึ้นมาชมบริเวณรอบ ๆ วัดบางแวก เข้าไปกราบพระในพระวิหาร เห็นพระพุทธรูปองค์หนึ่ง ดำไม่สุกใสเหมือนองค์อื่น ๆ จึงสั่งให้เททองทับอีก 2 ครั้ง ก็ไม่สุกใสอีก ทรงขนานนามพระพุทธรูปองค์นี้ว่า พระพุทธรูปหลวงพ่อเสือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนพระพุทธรูปและศาลาการเปรียญเป็นสมบัติของชาติ วัดบางแวกได้เปิดทำการสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2485 มาจนถึงปัจจุบันรวมทั้งให้สถานที่สร้างโรงเรียนพณิชยการธนบุรีเมื่อ พ.ศ. 2500 อาคารเสนาสนะ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น หน้าบันเป็นไม้สักแกะเป็นลายนารายณ์ทรงครุฑ ประดับกระจกลงรักปิดทองทั้งด้านหน้าและหลัง ซุ้มประตู 4 ซุ้ม หน้าต่าง 10 ซุ้ม ปิดกระจกลงรักปิดทองทั้งหมด หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ภายนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ อุโบสถมีหลังคา 3 มุข ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หลังคามุด้วยกระเบื้องเคลือบสี ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยเนื้อโลหะลงลักปิดทอง หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สูง 187 นิ้ว พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรปางยืนประนมมือ ด้านหลังอุโบสถสร้างเป็นวิหารสลักสกัด เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ พระวิหารหลวงพ่อเสือ กว้าง 10.77 เมตร ยาว 8.86 เมตร หลังคาลด 1 ชั้น หน้าบันเป็นลายเทพนมทั้ง 2 บัน ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูเข้าออก 1 บาน อีกบานต่อเนื่องกับทางเข้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย เนื้อโลหะสำริด มีนามว่า พระพุทธรูปหลวงพ่อเสือ พระเกศถอดออกได้ สร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าตักกว้าง 60 นิ้ว สูง 85 นิ้ว มีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรทรงนั่งพับเพียบประนมมือหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว สูง 40 นิ้ว พระพุทธรูปทั้งในอุโบสถและวิหารมีความเก่าแก่ย้อนไปถึงสมัยอยุธยา ศาลาการเปรียญ กว้าง 10.77 เมตร ยาว 17.75 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น หน้าบันเป็นลายแกะสลักทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มีประตูเข้าออก 4 บาน ฝามีบานหน้าต่าง 32 บาน พื้นไม้สักทอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวทศชาติชาดก เป็นฝีมือช่างสมัยอยุธยาตอนปลาย ภายในมีบุษบกสูง 12 เมตร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิอเนกประสงค์ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 4 หลัง หอระฆัง หอกลอง และธูปทอง รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการสมใจ พระอธิการทรง พระมหาหนู พระมหาระมัด โชติปาโล พระครูโสภณธีรธรรม (เสนาะ ธมฺมรกฺขิโต) พระธรรมศีลาจารย์ พระครูธีรธรรมานันท์ (ญาณกฤษฏิ์ ตั้งใจพัฒนากุล) อ้างอิง บางแวก
ไอ้เท่ง (Aiteng) เป็นชื่อ สกุล ของทากทะเลสองชนิด ซึ่งอยู่จำพวกมอลลัสกาในทะเล และอีกหนึ่งชนิดที่อาศัยบนบก สกุลไอ้เท่งยังเป็นสกุลเดียวในวงศ์ไอ้เท่ง (Aitengidae) ชื่อสามัญ 'ไอ้เท่ง' มาจากชื่อ อ้ายเท่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในหุ่น หนังตะลุง (หนังใหญ่) ในภาคใต้ของประเทศไทย อนุกรมวิธาน จำแนกวงศ์ไอ้เท่ง (Aitengidae) อย่างไม่เป็นทางการให้อยู่ภายในกลุ่ม Sacoglossa ภายในชั้นแกสโทรโพดา (หอยเปลือกเดี่ยว) แต่พวกเขาตั้งข้อสังเกตว่าลักษณะบางอย่างของ ระบบประสาท ของทากในวงศ์ไอ้เท่งนั้นคล้ายคลึงกับ Cephalaspidea และ Acochlidioidea (คือ กลุ่ม Acochlidea ) วงศ์ไอ้เท่ง (Aitengidae) ถูกรวมภายในกลุ่มวงศ์ (superfamily) Hedylopsacea ซึ่งเป็นกลุ่มข้างเคียงกับ Pseudunelidae และ Acochlidiidae หรือจำแนกเป็นวงศ์เฉพาะภายใน Hedylopsacea ต่อมา Philippe Bouchet (2010) จำแนก Aitengidae อยู่ใน วงศ์ Hedylopsoidea สายพันธุ์ ชนิดในสกุล Aiteng ได้แก่ : Aiteng ater Swennen และ Buatip พบที่ป่าชายเลนที่อ่าวปากพนัง จ.นครศรีธรรมราช ในปีพ.ศ. 2552 Aiteng mysticus Neusser, Fukuda, Jörger, Kano และ Schrödl, 2554 - พบใน Hisamatsu, เกาะ Miyako จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น ในทางสัณฐานวิทยาโดยรวมเห็นได้ชัดว่าอยู่ในวงศ์ไอ้เท่ง (Aitengidae) แต่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างจาก Aiteng ater ในระดับสกุลหรือชนิด ความสัมพันธ์กับ Aiteng ater ได้รับการยืนยันโดยการเปรียบเทียบ ลำดับ mitochondrial 16S rRNA Aiteng marefugitus Kano, Neusser, Fukumori, Jörger และ Schrödl, 2558 เป็นชนิดเดียวในวงศ์ของทากทะเลที่กลายเป็นทากบกในช่วงมหายุคซีโนโซอิก การแพร่กระจายและถิ่นที่อยู่ การแพร่กระจาย Aiteng ater พบเฉพาะในประเทศไทย การกระจายของ Aiteng mysticus พบเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น การกระจาย พันธุ์ ของ Aiteng marefugitus พบเฉพาะในหมู่เกาะปาเลา นิเวศวิทยา Aiteng ater เป็นสัตว์ สะเทินน้ำสะเทินบก พบใน ป่าชายเลน ที่เป็นดินโคลน ซึ่งถูกปกคลุมด้วยต้นโกงกาง แสมทะเล ตาตุ่มทะเล และปรงทะเล ในเขตน้ำขึ้นน้ำลง อ้างอิง
พระพรหมโมลี เป็นสมณศักดิ์พระราชาคณะ เดิมเป็นชั้นสามัญ ปัจจุบันเป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง ฐานานุกรม สมัยที่ราชทินนาม พระพรหมโมลี เป็นสมณศักดิ์ของพระราชาคณะชั้นสามัญ ผู้ที่ได้รับสมณศักดิ์มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 3 รูป ดังนี้ พระปลัด พระสมุห์ พระใบฎีกา ต่อมา เมื่อมีการยกฐานะเป็นสมณศักดิ์ของพระราชาคณะเจ้าคณะรอง ผู้ที่ได้รับสมณศักดิ์มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 8 รูป ดังนี้ พระครูปลัดสุวัฒนสมาธิคุณ ไพบูลกิจจานุกิจจาทร สังวรสีลสมาจารสังฆานุนายก พระครูวินัยธร พระครูธรรมธร พระครูพิสิฐสรภาณ พระครูคู่สวด พระครูพิศาลสรนาท พระครูคู่สวด พระครูสังฆกิจจาภิรักษ์ พระครูสมุห์ พระครูใบฎีกา รายนาม ลำดับที่ รายนาม วัด ดำรงสมณศักดิ์ หมายเหตุ 1 พระพรหมโมลี (ทองสุข สุนฺทราจาโร) วัดกลางธนรินทร์ พ.ศ. 2495 — ? พระราชาคณะชั้นสามัญ 2 พระพรหมโมลี (วิลาศ ญาณวโร) วัดยานนาวา พ.ศ. 2537 — 2544 3 พระพรหมโมลี (สมศักดิ์ อุปสโม) วัดพิชยญาติการามวรวิหาร พ.ศ. 2548 — 2554 สุดท้ายเป็นสมเด็จพระพุทธชินวงศ์ 4 พระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน) วัดปากน้ำ พ.ศ. 2554 — ปัจจุบัน อ้างอิง
ลียูโนร์แห่งโปรตุเกส (; ราวค.ศ. 1211 - 28 สิงหาคม ค.ศ. 1231) เป็นเจ้าหญิงแห่งโปรตุเกส (อินฟันตา; infanta) ทรงเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในพระเจ้าอาฟงซูที่ 2 แห่งโปรตุเกสกับอูร์รากาแห่งกัสติยา และทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก จากการอภิเษกสมรสกับวัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ พระราชโอรสในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ในปีค.ศ. 1229 บิชอปกันเนอร์แห่งวีบอร์ก เป็นผู้ต้นคิดแผนการอภิเษกสมรส ด้วยสมเด็จน้าหรือพระปิตุจฉาของเจ้าหญิงลียูโนร์แห่งโปรตุเกส คือ บึเร็งการียาแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและเป็นพระชนนีเลี้ยงในวัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ พระราชพิธีจัดที่เมืองรีเปอในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1229 และในวันถัดมา ยุวพระราชินีลียูโนร์ หรือ เอเลโอนอรา ทรงได้รับศักดินาเกาะฟึนครึ่งหนึ่งบริเวณทางใต้ในฐานะของขวัญวันอภิเษกสมรสจากพระราชสวามี แม้ว่าทรงดำรงเป็นยุวราชินี แต่ก็ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กองค์หนึ่งเดียวซึ่งพระปิตุจฉาของพระนางได้สิ้นพระชนม์ไปแล้วแปดปีก่อนหน้านี้ โดยกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ไม่ได้อภิเษกสมรสใหม่ เพียงแค่สองปีถัดมา สมเด็จพระราชินีลียูโนร์ได้สิ้นพระชนม์หลังจากมีพระประสูติกาลในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1231 สามเดือนถัดมาพระราชสวามีก็สวรรคตจากอุบัติเหตุจากการถูกลูกธนูระหว่างล่าสัตว์ มีการตรวจสอบหลุมฝังพระศพของสมเด็จพระราชินีลียูโนร์ที่วิหารในริงสเต็ด พบว่าโครงกระดูกของพระนางมีร่องรอยของโรคมะเร็งกระดูก ซึ่งอาจเป็นสาเหตุสำคัญให้พระนางสิ้นพระชนม์ บริเวณส่วนพระบาทของพระราชินีลียูโนร์ มีโลงศพทำด้วยสารตะกั่วมีกระดูกของเด็กอายุประมาณ 6 เดือน ซึ่งป่วยหนักและเป็นโรคซครอฟิวเลอร์ตั้งแต่แรกเกิด ดังนั้นพระราชินีอาจมีพระสูติกาลบุตรซึ่งมีพระชนม์ชีพอยู่ได้เพียงหกเดือน อ้างอิง อ อ
ดัชนีเอสแอนด์พี 500 , S&P 500 หรือ S&P, คือดัชนีตลาดหุ้นที่ใช้วัดประสิทธิภาพของหุ้นของ บริษัทขนาดใหญ่ 500 แห่งที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ในสหรัฐ เป็นหนึ่งในดัชนีตราสารทุนที่ติดตามกันมากที่สุด ดัชนี S&P 500 เป็นดัชนีแบบถ่วงน้ำหนักกลางและ 10 บริษัทที่ใหญ่ที่สุดในดัชนีคิดเป็น 26% ของมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดของดัชนี บริษัทที่ใหญ่ที่สุด 10 แห่งในดัชนีเรียงตามลำดับมูลค่า ได้แก่ Apple Inc. , Microsoft, Amazon.com, Facebook, Alphabet Inc. (class A & C), Berkshire Hathaway, Johnson & Johnson, Procter & Gamble และ Nvidia ตามลำดับ 2 สำหรับรายการส่วนประกอบของดัชนีโปรดดูรายชื่อ S&P 500 บริษัท องค์ประกอบที่เพิ่มเงินปันผลใน 25 ปีติดต่อกันเรียกว่า S&P 500 Dividend Aristocrats กองทุนดัชนีที่ติดตาม S&P 500 ได้รับการแนะนำให้ลงทุนโดย Warren Buffett, Burton Malkiel และ John C. Bogle สำหรับนักลงทุนที่มีประสบการณ์อันยาวนาน แม้ว่าดัชนีจะรวมเฉพาะบริษัทที่จดทะเบียนในสหรัฐ แต่บริษัทในดัชนีได้รับโดยเฉลี่ยเพียง 71% ของรายได้ในสหรัฐ ดัชนีเป็นปัจจัยหนึ่งในการคำนวณดัชนีเศรษฐกิจชั้นนำของคณะกรรมการการประชุมซึ่งใช้ในการคาดการณ์ทิศทางของเศรษฐกิจ ดัชนีนี้เชื่อมโยงกับสัญลักษณ์หลายตัว ได้แก่ : ^GSPC, INX, และ $SPX ขึ้นอยู่กับตลาดหรือเว็บไซต์ ค่าดัชนีจะปรับทุก ๆ 15 วินาทีหรือ 1,559 ครั้งต่อวันซื้อขายพร้อมการอัปเดตราคาโดย Reuters S&P 500 ได้รับการดูแลโดย S&P Dow Jones Indices ซึ่งเป็นกิจการร่วมค้าส่วนใหญ่ที่ S&P Global เป็นเจ้าของและส่วนประกอบต่าง ๆ ได้รับการคัดเลือกโดยคณะกรรมการ อ้างอิง
โปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์ เป็นงานอีสปอร์ตจากการเชิญเท่านั้นซึ่งจัดโดยเดอะโปเกมอนคอมพานี โดยจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในเดือนสิงหาคมและมีเกมจากซีรีส์โปเกมอน เช่น วิดีโอเกมโปเกมอน, โปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม, โปเก็น ทัวร์นาเมนต์ และโปเกมอน โก ผู้เล่นจะได้รับคำเชิญเข้าร่วมการแข่งชิงแชมป์โลกตามผลงานของพวกเขาในรอบคัดเลือก และทัวร์นาเมนต์อื่น ๆ ที่จัดขึ้นตลอดทั้งฤดูกาล และชิงเงินทุนการศึกษา, รางวัล และตำแหน่งแชมป์โลก ยกเว้นในทวีปเอเชียที่คำเชิญเข้าร่วมการแข่งชิงแชมป์โลกได้รับการจัดการโดยหมายกำหนดการจากแผนกเพลย์! โปเกมอน ประวัติ การแข่งโปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์เริ่มขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยโปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม (TCG) ใน ค.ศ. 2004 ส่วน ค.ศ. 2009 เพลย์! โปเกมอน ได้เริ่มจัดการแข่งสำหรับซีรีส์วิดีโอเกมโปเกมอนควบคู่ไปกับโปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม ซึ่งเรียกรวมกันว่าวิดีโอเกมแชมเปียนชิปส์ (VGC) เช่นเดียวกับการแข่งเทรดดิงการ์ดเกมแชมเชียนชิปส์ โดยผู้เล่นจะแข่งกับผู้เล่นคนอื่น ๆ ตามช่วงอายุของตนเอง (เช่น จูเนียร์, ซีเนียร์ และมาสเตอร์) ในพรีเมียร์ทัวร์นาเมนต์ที่แตกต่างกัน และฤดูกาลจะปิดท้ายด้วยผู้เล่นที่ดีที่สุดที่ได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมการแข่งโปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์ในเดือนสิงหาคม ซึ่งการแข่งในวิดีโอเกมแชมเปียนชิปส์มีการเล่นเกมที่แตกต่างกันในแต่ละปี ใน ค.ศ. 2016 เพลย์! โปเกมอน ได้ประกาศว่าโปเก็น ทัวร์นาเมนต์ จะมีซีรีส์การแข่งขันชิงแชมป์เป็นของตัวเอง และจะเล่นในโปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์ ใน ค.ศ. 2019 มีการประกาศว่าโปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์ปี ค.ศ. 2020 จะจัดขึ้นที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นครั้งแรกที่การแข่งขันชิงแชมป์โลกจะจัดขึ้นในสถานที่นอกทวีปอเมริกาเหนือ ที่น่าจะเกิดจากโปเกมอน ซอร์ดและชีลด์ ซึ่งเกิดขึ้นในภูมิภาคที่ได้รับแรงบันดาลใจจากสหราชอาณาจักร ที่รู้จักกันในฐานะกาลาร์ และเป็นฉากของเกมที่จะเล่นโดยแผนกวิดีโอเกมของการแข่งขันชิงแชมป์โลก วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2020 เพลย์! โปเกมอน ได้ยกเลิกการแข่งโปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์ 2020 และระงับฤดูกาล 2020 เนื่องจากความกังวลด้านสุขภาพจากการระบาดทั่วของโควิด-19 สิ่งนี้เกิดขึ้นหลังจากการประกาศก่อนหน้านี้คือในเดือนมีนาคมมีการยกเลิกการแข่งขันชิงแชมป์นานาชาติยุโรป ค.ศ. 2020 และเป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลระหว่างเดือนมีนาคมถึงมิถุนายน ค.ศ. 2020 ครั้นเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าโปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์ ค.ศ. 2021 จะเลื่อนออกไปเป็น ค.ศ. 2022 ด้วยเหตุผลเดียวกัน ในช่วงต้นเดือนมกราคม ค.ศ. 2022 มีการยืนยันแล้วว่าโปเกมอนยูไนต์จะเล่นที่เวิลด์แชมเปียนชิปส์ ซึ่งทำให้เป็นเกมโมบาใหม่ล่าสุดที่มีการแข่งอีสปอตส์อย่างเป็นทางการ ต่อจากลีกออฟเลเจ็นดส์ ส่วนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2022 หลังจากผ่านไปหกฤดูกาล เพลย์! โปเกมอน ได้ประกาศสิ้นสุดโปเก็น ทัวร์นาเมนต์ แชมเปียนชิปซีรีส์ หลังฤดูกาล 2022 ใน ค.ศ. 2022 มีการประกาศว่าการแข่งชิงแชมป์โลก ค.ศ. 2023 นี้จะจัดขึ้นที่โยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น (ซึ่งเป็นพื้นฐานของนครเวอร์มิลเลียนในคันโต) เมื่องาน ค.ศ. 2023 เกิดขึ้น จะเป็นครั้งแรกที่เวิลด์แชมเปียนชิปส์ไปเยือนประเทศต้นทางของแฟรนไชส์ดังกล่าว ตลอดจนเป็นเวิลด์แชมเปียนชิปส์ครั้งแรกที่จะเกิดขึ้นในทวีปเอเชีย ในช่วงท้ายของอีเวนต์ ค.ศ. 2023 ทางเดอะโปเกมอนคอมพานีได้ประกาศว่าการแข่งโปเกมอนเวิลด์แชมเปียนชิปส์จะกลับมาที่รัฐฮาวายอีกครั้ง เนื่องจากการแข่งชิงแชมป์โลกครั้งก่อนในรัฐนี้จัดขึ้นใน ค.ศ. 2012 อ้างอิง เวิลด์แชมเปียนชิปส์
วัดดิสหงษาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 10 ไร่ 81 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูสุนทรพัฒนวิมล (วิฑูรย์ ธมฺมทตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส ประวัติ วัดดิสหงษารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2376 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2390 เดิมชื่อว่า วัดบางกะสัน เพราะตั้งอยู่บริเวณคลองบางกะสัน ต่อมาทางราชการได้สร้างสถานีรถไฟมักกะสันขึ้น จึงเรียกชื่อวัดเป็น วัดมักกะสัน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2485 ได้มีผู้มีจิตศรัทธานามว่า ดิส และ สา ร่วมกันบริจาคทรัพย์บูรณปฏิสังขรณ์วัด จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดดิสหงษาราม' วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ประหารชีวิต เช่นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ประหารขุนสุวรรณกับเจ้าจอมช้อย ในรัชกาลที่ 4 ข้อหาเป็นชู้กัน อาคารเสนาสนะ อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ซุ้มหน้าต่างลงรักปิดทองและเขียนภาพลายรดน้ำ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 68 นิ้ว วิหารเป็นอาคารใหม่ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป หลวงพ่อสัมฤทธิ์ พระเครื่อง วัดดิสหงษารามมีพระเครื่องที่มีชื่อเสียง สร้างโดยพระครูสอน ชื่อพระเครื่องที่เรียกคือ พระชัยวัฒน์พระครูสอนวัดมักกะสัน สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2484 ในช่วงมหาสงครามเอเชียบูรพา วัดได้สร้างวัตถุมงคลออกแจกจ่ายแก่ทหารที่เตรียมออกรบ ตามคำร้องขอของทางราชการ พระชัยวัฒน์ของพระครูสอนเป็นพระหล่อโบราณ เนื้อโลหะแก่ทองเหลือง องค์พระประทับนั่งปางสมาธิบนอาสนะฐานเขียง แบ่งออกเป็น 2 พิมพ์ คือ พิมพ์หน้าเดียวและพิมพ์สองหน้า มีพุทธคุณไปทางด้านมหาอุด คงกระพันชาตรีเป็นหลัก อ้างอิง ดิสหงษาราม
วัดขุนสมุทราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านขุนสมุทรจีน ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดที่มีลักษณะที่ตั้งเป็นแหลมเล็ก ๆ ยื่นเข้าไปในอ่าวไทย ที่ดินของวัดในอดีตมีเนื้อที่กว่า 76 ไร่ ได้รับบริจาคมาจากชาวบ้านขุนสมุทรจีน แต่ปัจจุบันเหลือเพียง 5 ไร่เท่านั้น เพราะถูกน้ำทะเลกัดเซาะจนหายไปหมด ทั้งนี้ บริเวณบ้านขุนสมุทรจีนเป็นจุดที่มีการกัดเซาะรุนแรงมากที่สุดในประเทศไทย วัดขุนสมุทราวาสสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 โดยมีนายประเทือง เจริญนาค และผู้ใหญ่หั่น เข่งสมุทร เป็นผู้ดำเนินการสร้าง ส่วนผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัดคือนายสง่า สนเจริญ และนายชลอ ฮวดสุวรรณ เริ่มก่อสร้างวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ได้ตั้งชื่อวัดตามชื่อบ้านขุนสมุทร (จีน) มีเจ้าอาวาสรูปแรก ชื่อ หลวงตาใบ วัดประสบปัญหาจากการถูกน้ำทะเลกัดเซาะและน้ำท่วม ทางวัดได้พยายามแก้ไขปัญหานี้โดยอาศัยเสาไฟฟ้าเก่าปักเป็นแถว เพื่อสร้างแนวป้องกันคลื่นทะเลและดักตะกอน สร้างแผ่นดินใหม่ ชาวบ้านและพระสงฆ์ได้ช่วยกันปลูกต้นไม้ชายเลน เพิ่มความหนาแน่นให้เป็นธรรมชาติ พื้นของโบสถ์และกุฏิได้มีการยกให้สูงขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำทะเลกัดเซาะจนพังลง อุโบสถยังสามารถประกอบพิธีกรรมทางศาสนาได้ ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อปากแดง มีศาลาไม้ริมทะเล ประดิษฐานหลวงพ่อโต และหลวงปู่ทวด ส่วนอีกด้าน จะเป็นเก๋งจีนที่ประดิษฐานองค์เจ้าแม่กวนอิม อ้างอิง ขุนสมุทราวาส
سورة الكافرون right อัลกาฟิรูน เป็นชื่อของบทที่ 109 (ซูเราะฮ์) ของอัลกุรอานที่มี 6 อายะฮ์ ได้แก่: ۝ จงกล่าวเถิดว่า 'โอ้บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเอ๋ย ۝ ฉันจะไม่เคารพภักดีสิ่งที่พวกท่านเคารพภักดีอยู่ ۝ และพวกท่านก็ไม่ใช่เป็นผู้เคารพภักดีพระเจ้าที่ฉันเคารพภักดี ۝ และฉันก็มิใช่เป็นผู้เคารพภักดีสิ่งที่พวกท่านเคารพภักดี ۝ และพวกท่านก็มิใช่เป็นผู้เคารพภักดีพระเจ้าที่ฉันเคารพภักดี ۝ สำหรับพวกท่านก็คือศาสนาของพวกท่าน และสำหรับฉันก็คือศาสนาของฉัน' ข้อความและความหมาย ข้อความและการปริวรรตอักษร ฮัฟซ์จากอาศิม อิบน์ อะบี อัลนะญูด 1 2 3 4 5 6 วัรช์จากนาเฟียะอ์ อัลมะดะนี 1 2 3 4 5 6 ความหมาย 1) จงกล่าวเถิด (โอ้มุฮัมมัด แก่พวกมุชริกและกาฟิร) ว่า: ' โอ้บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเอ๋ย! (ผู้ปฏิเสธต่ออัลลอฮ์ ในความเป็นเอกภาพ, เทวทูต, คัมภีร์, ศาสนทูต, วันพิพากษา และอัลเกาะดัร เป็นต้น) 2) 'ฉันจะไม่เคารพภักดีสิ่งที่พวกท่านเคารพภักดีอยู่ 3) 'และพวกท่านก็ไม่ใช่เป็นผู้เคารพภักดีพระเจ้าที่ฉันเคารพภักดี 4) 'และฉันก็มิใช่เป็นผู้เคารพภักดีสิ่งที่พวกท่านเคารพภักดี 5) 'และพวกท่านก็มิใช่เป็นผู้เคารพภักดีพระเจ้าที่ฉันเคารพภักดี 6) 'สำหรับพวกท่านก็คือศาสนาของพวกท่าน และสำหรับฉันก็คือศาสนาของฉัน (เอกเทวนิยมอิสลาม)' ฮะดีษ อับดุลลอฮ์ อิบน์ อุมัร ได้บอกเล่าว่า มีหลายครั้งที่เขาได้ยินมุฮัมมัดอ่านซูเราะฮ์กุลยาอัยยุฮัลกาฟิรูน และกุลฮุวัลลอฮุอะฮัด ในสองเราะกะอัตก่อนละหมาด และสองเราะกะอัตหลังละหมาด ค็อบบาบ อิบน์ อัลอะร็อต กล่าวว่า: 'ท่านศาสดา (ศ็อลฯ) กล่าวแก่ผมว่า: เมื่อคุณเตรียมตัวนอน จงอ่าน ...' รายงานจากอิบน์ อับบาส มุฮัมมัดกล่าวแก่ผู้คนว่า: 'จะให้ข้ากล่าวถึงคำที่จะปกป้องเจ้าจากพวกพหุเทวนิยมไหม? เมื่อพวกเจ้าไปนอน จงอ่าน ' อะนัสกล่าวว่า มุฮัมมัดกล่าวแก่มุอาซ อิบน์ ญะบัลว่า; 'จงอ่าน ในตอนที่เจ้าไปนอน เพื่อปกป้องตนจากพวกพหุเทวนิยม' ทั้งฟัรดะฮ์กับอับดุรเราะฮ์มาน อิบน์ เนาฟัลกล่าวว่า พ่อของพวกเขา เนาฟัล อิบน์ มุอาวิยะฮ์ กล่าวแก่มุฮัมมัดว่า: 'โปรดสอนบางอย่างที่ผมจะอ่านตอนไปนอน' มุฮัมมัดกล่าวว่า: 'จงอ่าน จนจบแล้วนอน เพื่อปกป้องตนจากพวกพหุเทวนิยม' มุฮัมมัดอ่านมันในสองเราะกะอัตก่อนละหมาดรุ่งอรุณกับสองเราะกะอัตหลังละหมาดตะวันตกดินเป็นสิบหรือยี่สิบครั้งว่า: จงกล่าวเถิด และกล่าวเถิดว่า พระองค์คืออัลลอฮฺผู้ทรงเอกะ (ซูเราะฮ์ที่ 112: อัลอิคลาศ) อ้างอิง กาฟิรูน
วัดโพธิ์ทองบน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านใหม่ ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูอนุวัติศาสนวงศ์ (ฉ่ำ โอภาโส) วัดโพธิ์ทองบนเป็นวัดโบราณ เดิมละแวกนี้มีวัดอยู่สองวัดคือวัดโพธิ์ทองบนและวัดขี้เหล็ก แต่ต่อมารวมเป็นวัดเดียวกัน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 ชื่อของวัดนั้นมาจากการที่เดิมบริเวณริมแม่น้ำด้านหน้าวัดมีต้นโพธิ์อยู่ แต่ต่อมาต้นโพธิ์ถูกกระแสน้ำกัดเซาะลง ประวัติการบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2514 เป็นต้นมา อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถซึ่งบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2514 หลังคาลด 2 ชั้น ประดับช่อฟ้าใบระกา หน้าบันปูนปั้นประดับด้วยเทพนม ล้อมรอบด้วยกนกเปลว ซุ้มประตูหน้าต่างปิดทองประดับกระจก กุฏิสงฆ์ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทย วิหารประดิษฐาน หลวงพ่อแจ้ง ส่วนปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน พระประธานสมัยสุโขทัย และพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ด้านริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีพระพุทธรูปปิดทอง ปางประทานพร อ้างอิง โพธิ์ทองบน
วัดราษฎร์รังสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณคุ้งบางกะเจ้า ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดใหญ่ ตำบลบางกะเจ้า อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน ประวัติ เมื่อปี พ.ศ. 2499 หลวงตาอิน อินทญาโณ เมื่อครั้งเป็นฆราวาส ได้ศึกษาวิทยาการกับหลวงพ่อด่วน วัดกองแก้ว จนมีความรู้แตกฉานด้านกรรมฐาน ท่านมักจะไปนั่งกรรมฐานที่วัดร้างเก่าแก่ที่เรียกกันว่า ป่าวัดใหญ่ ท่านได้อุปสมบทและได้พัฒนาให้เป็นสำนักสงฆ์ใช้ชื่อว่า สำนักสงฆ์วัดใหญ่ตาอิน โดยสร้างโบสถ์เล็ก ๆ ขึ้นกลางน้ำใข้ชื่อว่า โบสถ์น้ำ ต่อมาเมื่อมีพระสงฆ์มากขึ้น ชาวบ้านได้ร่วมสร้างกุฏิและศาลาต่าง ๆ วัดราษฎร์รังสรรค์ได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 ผู้ดำเนินการสร้างคือ นายพจน์ บัวเจริญ โดยตั้งชื่อว่า 'วัดราษฎร์รังสรรค์' แต่ชาวบ้านนิยมเรียก วัดใหญ่ตาอิน กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 และวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2518 ด้านการศึกษา ทางวัดให้ทางราชการสร้างอาคารเรียนโรงเรียนประชาบาลขึ้นภายในที่ดินวัด อาคารเสนาสนะ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร ลักษณะทรงไทย สร้างด้วยคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้กว้าง 7.56 เมตร ยาว 17.5 เมตร วิหารสร้างด้วยคอนกรีต กว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร หอระฆังสร้างด้วยไม้เนื้อแข็ง อ้างอิง ราษฎร์รังสรรค์
วัดพระยาญาติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในหมู่ที่ 7 บ้านวัดปากง่าม ตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างคลอง 3 คลอง ได้แก่ คลองดาวดึงษ์ คลองวัดจุฬามณี และคลองอัมพวา ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดปากง่าม ในปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระอธิการใจ ฐิตาจาโร ประวัติ มีบันทึกว่าวัดพระยาญาติตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2343 แต่คาดว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา เจ้าคุณบางช้าง (แก้ว) และสามีคือพระแม่กลองบุรีได้มาปฏิสังขรณ์ไว้ครั้งหนึ่ง แต่ต่อมาวัดได้ทรุดโทรมลง สมัยกรุงธนบุรี กรมขุนกษัตรานุชิตหรือเจ้าฟ้าสุพันธุวงศ์ร่วมกับพระญาติพระวงศ์ของท่านได้บูรณะขึ้นมาใหม่เพื่อน้อมเกล้าถวายแด่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 อาคารเสนาสนะ อุโบสถเป็นของเก่า ไม่มีวิหาร ส่วนศาลาการเปรียญได้สร้างขึ้นในสมัยพระอธิการอุ แต่รื้อถอนและปลูกสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2519 อุโบสถหลังใหม่สร้างในสมัยพระครูสมุทรภัทรกิจ (ทอง สุภปาโล) เป็นเจ้าอาวาส พระประธานในอุโบสถเป็นพระประธานที่สร้างขึ้นด้วยการก่ออิฐถือปูน แล้วลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 140 เซนติเมตร สูง 170 เซนติเมตร โบราณวัตถุ ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานเก่าแก่ก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทอง นอกจากนี้ยังมีธรรมาสน์เก่าที่ศาลาการเปรียญ ซึ่งเดิมเป็นพระที่นั่งทรงธรรมในรัชกาลที่ 2 หอระฆังมีระฆังหล่อด้วยทองเหลืองลงหิน ตู้พระไตรปิฎกได้รับถวายเมื่อปี พ.ศ. 2496 โดยนายอุ้ยซิว นางน้อย ศุกรสุนทร และนายสิน นางกิมซ่วน สมสกุล สร้างถวาย ประเพณี งานประเพณีตรุษไทยแห่พระทางน้ำ เริ่มวันแรกคือ แรม 13 ค่ำ เดือน 4 เป็นวันที่อัญเชิญหลวงพ่อเขาตะเคราและเจ้าอาวาสลงเรือแห่ทางน้ำรอบเกาะอัมพวา และอีกสามวันที่เหลือ คือ แรม 14 ค่ำ และ 15 ค่ำ เดือน 4 และ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ตามลำดับ เป็นการปิดทอง รำแก้บน และนมัสการหลวงพ่อเขาตะเครา ทางวัดยังได้เตรียมเรือหางยาวสำหรับญาติโยมที่ต้องการนั่งเรือขบวนแห่พระอีกหลายสิบลำ เส้นทางเริ่มจากวัดพระญาติ ผ่านวัดสำคัญและสถานที่หลักดังนี้ วัดจุฬามณี วัดทรงธรรม วัดช่องลม วัดบางกะพ้อม วัดแก้วฟ้า วัดนางวัง ตลาดน้ำอัมพวา และสิ้นสุดที่วัดพระยาญาติ ใช้เวลาทั้งสิ้นราว 3–4 ชั่วโมง จากนั้นจึงอัญเชิญหลวงพ่อเขาตะเคราขึ้นประดิษฐานในปะรำพิธีด้านข้างศาลาการเปรียญเพื่อให้ญาติโยมได้สักการะและปิดทอง และในตอนกลางคืนจะมีมหรสพทุกคืน ส่วนสามวันที่เหลือ จะเป็นการปิดทอง นมัสการหลวงพ่อเขาตะเครา หรือกระทั่งแก้บนด้วยละครรำตลอดทั้งวัน รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการคำ พระอธิการปิ่น พระอธิการชม พระอธิการอุ พระอธิการเผือก พระธรรมธรอุต พระอธิการพ่วง พระครูปลัดจะ พระครูสมุทรภัทรกิจ พระอธิการใจ ฐิตาจาโร อ้างอิง พระยาญาติ
วัดโพธิ์พุฒตาล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางบอนใต้ เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระมหาเกษม ปริธมฺโม ตระกูลโพธิ์พุฒตาลได้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัดโพธิ์พุฒตาลมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 โดยมีนายสุรินทร์ โพธิ์พุฒตาล ร่วมด้วยตระกูลเครือญาติ วันดี สุขสบาย สุขกลึง และมีแสง ร่วมสนับสนุนการสร้างวัด ในระยะแรกเรียกว่า สำนักสงฆ์โพธิ์พุฒตาล โดยได้นิมนต์พระมาจำพรรษาและได้พัฒนาเรื่อยมา จนปี พ.ศ. 2549 พระที่อยู่เดิมได้ย้ายไปที่อื่น นายสุรินทร์จึงนิมนต์พระมหาประกิต ฐิตสีโล จากวัดชลประทานรังสฤษดิ์มาจำพรรษาและดูแลพัฒนาจนถึงปัจจุบัน จนได้รับอนุญาตตั้งวัดในปี พ.ศ. 2554 จากกรมการศาสนา วัดโพธิ์พุฒตาลมีพระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธชินราชซึ่งนายสุรินทร์ตั้งให้ว่า หลวงพ่อเหลือ หมายความว่าใครมากราบไหว้ให้มีเงินทองเหลือใช้ และพระสังกัจจายน์ศิลาซึ่งแกะสลักจากหินอ่างศิลาทั้งองค์ วัดนี้ยังเป็นสถานที่สำหรับการเข้าอยู่ถือศีลปฏิบัติธรรม ให้การสนับสนุนโดยให้ใช้วัดเป็นสถานที่อบรมค่ายคุณธรรมและบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน และส่งเสริมให้เรียนนักธรรมตรี โท และเอก อ้างอิง โพธิ์พุฒตาล
วัดคลองครุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านคลองครุ ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 มีการจัดงานวัฒนธรรมประเพณีดั้งเดิมของชาวไทยรามัญ คือ งานประเพณีตักบาตรน้ำผึ้ง ประวัติ ไม่มีประวัติการก่อสร้างวัดที่แน่ชัด ชื่อของวัดมาจากตำแหน่งที่ตั้งซึ่งอยู่ใกล้กับคลองครุ มีระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร แต่มีเรื่องเล่าสืบต่อมาว่า เดิมเป็นสำนักสงฆ์สมัยต้นกรุงธนบุรี ชาวรามัญได้อพยพเข้ามาทำมาหากินในคลองครุเป็นจำนวนมาก แล้วได้สร้างสำนักสงฆ์แห่งนี้ขึ้น มีเจ้าสำนักสงฆ์ผลัดเปลี่ยนกันปกครองเรื่อยมา ที่ปรากฏปกครองอยู่นานถึง 20 พรรษา มีชื่อว่าพระพุก อาคารเสนาสนะ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 17 เมตร ยาว 48 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 มีลักษณะเป็นอาคารไม้ยกพื้นเตี้ย ไม่สูงมาก ตัวอาคารเปิดโล่งไม่มีผนัง หลังคาทรงปั้นหยา มุงด้วยกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ต่อชายคาทั้งสี่ด้านมุงด้วยกระเบื้องซีเมนต์ลอนคู่ ภายในเป็นเสากลม พื้นทีใช้งานตรงกลางยกพื้นเพื่อเป็นเสนาสนะสำหรับพระสงฆ์ ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นพระประธานในอุโบสถ ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อปู่ ภายในวัดมีศาลหลวงพ่อโพธิ์ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวัด รายนามเจ้าอาวาส พระเฒ่า พระอธิการปิ่น พระครูสาครสีลคุณ พระมหาประสาน ปสนฺนธมฺโม 2556 - 2568 พระครูสมุห์ ไชยา ฐิตสีโล ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส 2568 - ปัจจุบัน อ้างอิง คลองครุ คลองครุ
วัดสามัคคีศรัทธาราม หรือ วัดโกรกกรากใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านโกรกกรากใน ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ ประวัติ วัดสามัคคีศรัทธารามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2435 โดยมีนายเฉยเป็นผู้ถวายที่ดิน ตั้งเป็นสำนักสงฆ์อยู่ได้ประมาณ 20 ปี ก็ร้างไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2464 นายศุกร์และนางเรียง ช้างสีนวล ได้สร้างอาคารเสนาสนะขึ้นใหม่และนิมนต์พระปูมาเป็นเจ้าอาวาส ได้บูรณะและพัฒนาวัดมาจนปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะส่วนใหญ่เป็นสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถ สร้างแบบพระพุทธโสธรจำลอง ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง วิหารกว้าง 5 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง รายนามเจ้าอาวาส พระสิน (พ.ศ. 2437–2499) พระเชื้อ (พ.ศ. 2499–2502) พระครูสุวัฒน์สาครกิจ (พ.ศ. 2502–2536) พระอธิการทองดี ปิยวณฺโณ (พ.ศ. 2537–2543) พระอธิการสมนึก ขนฺติโสภโณ (พ.ศ. 2544) พระครูสาครพิสุทธิธรรม เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน อ้างอิง สามัคคีศรัทธาราม
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 13 ไร่ ริมคลองบางชัน ในแขวงคันนายาว เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูวัชรศรัทธาธิคุณ (บุญเลิศ กาญฺจโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดราษฎร์ศรัทธาธรรมหรือ วัดบางชัน สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511 เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง ปี พ.ศ. 2516 พร้อมทั้งเป็นอุทยานการศึกษาจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ด้านการศึกษา ในพื้นที่วัดยังมีโรงเรียนบางชัน (ปลื้มวิทยานุสรณ์) สังกัดกรุงเทพมหานคร ซึ่งเปิดสอนในระดับชั้นอนุบาล 1 ถึง มัธยมศึกษาปีที่ 3 อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ อุโบสถ ภายในที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปศิลปะสมัยเชียงแสนและพระพุทธชินราชจำลอง วิหารเป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปทรงเครื่องสมัยปลายอยุธยาและสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นจำนวนกว่า 30 องค์ และหลวงพ่อสุริโยทัย พระพุทธรูปหล่อศิลปะสมัยอยุธยาตอนต้น ปางอุ้มบาตร และองค์พระพุทธมหาเมตตาไตรรัตน์ ปางลีลา บริเวณวัดโดยรอบมีพระพุทธโสธรจำลอง พระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะพม่า เจ้าแม่กวนอิมโพธิสัตว์มหายาน ซึ่งสลักจากหินอ่อนอิตาลี อ้างอิง ราษฎร์ศรัทธาธรรม
วัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ริมคลองแสนแสบ ตั้งอยู่ในแขวงโคกแฝด เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมมารักษ์ (โกมล ฐิตลาโก) เป็นเจ้าอาวาส วัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษมหรือ วัดคู้ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2340 ก่อตั้งก่อนที่จะมีการขุดคลองแสนแสบ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรื่องเสด็จประพาสคลองแสนแสบ บันทึกไว้ว่า 'สมเด็จพระพุทธโฆษาจาริย์ ออกมาผูกสีมาตั้งชื่อว่า วัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษม เพราะผู้ที่สร้างนั้นเป็นยายทรัพย์คนหนึ่ง ใบวิสุงคามปลวกกินยับเยิน ได้รับว่า จะทำให้ใหม่ ใบเดิมลงวันที่ 19 สิงหาคม ร.ศ. 118' และยังมีการบันทึกไว้ว่าเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสคลองแสนแสบ ได้ทรงแวะที่ท่าน้ำวัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษมและมีพระราชดำรัสถามเจ้าอาวาสว่าทางวัดต้องการสิ่งใดไหม เจ้าอาวาสตอบว่าไม่ต้องการสิ่งใด พระองค์จึงพระราชทานปิ่นโตที่เสวยอาหารแล้วให้แก่วัด ทางวัดยังเก็บรักษาปิ่นโตเถานั้นไว้จนถึงทุกวันนี้ บนปิ่นโตมีตราเขียนไว้ว่า 'ร.ศ. 128 อนุสรณ์งานพระศพพระองค์เจ้าอุรุพงศ์' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 วัดมีเจดีย์ทองทรงระฆัง ด้านหน้าประดิษฐานสมเด็จองค์ปฐม อ้างอิง ทรัพย์สโมสรนิกรเกษม
วัดวงษ์ลาภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร วัดวงษ์ลาภารามเดิมเป็นสำนักสงฆ์ มีชื่อว่า สำนักสงฆ์หนองค้างพลู ก่อสร้างเมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 โดยการนำของพระเทพวิสุทธิมุนี วิ. (บุญชิต ญาณสํวโร) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ ประธานฝ่ายสงฆ์ และพันเอก (พิเศษ) สาลี่ ปาลากุล เจ้าของห้างขายยาโพธิพิสากล โอสถ ประธานฝ่ายฆราวาส มีพระจำรัสสุทธิเตโชเป็นผู้สร้าง สำหรับที่ดินในการจัดสร้างวัดครั้งนี้น มีนายแพทย์วินิจ วงษ์ดนตรี และผู้ร่วมสกุลวงษ์ดนตรีท่านอื่นอีกได้บริจาคที่ดินจำนวน 11 ไร่ และทางวัดจัดซื้อเพิ่มเติมอีก จำนวน 19 ไร่ รวมเนื้อที่ทั้งหมด 30 ไร่ ได้รับอนุญาตตั้งวัดจากกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2528 ผู้ขอตั้งวัดคือนายแพทย์วินิจ วงษ์ดนตรี ได้ชื่อว่า 'วัดวงษ์ลาภาราม' ตามสกุลของผู้อุปถัมภ์ถวายที่ดิน มีพระครูสังฆรักษ์ จำรัส สุทธิเตโช เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้ดำเนินการสร้างกุฏิ 4 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง โรงเรียนปริยัติธรรมพันธุลาภกาญจนาลัย 1 หลัง และหอพักภิกษุสามเณร 2 หลัง ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูวุฒิธรรมโมภาส (จรัส จกกฺวโร) วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 อ้างอิง วงษ์ลาภาราม
วัดบางเพ็งใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร วัดอยู่ริมคลองแสนแสบและมีวัดบำเพ็ญเหนืออยู่ฝั่งตรงข้ามโดยมีสะพานเชื่อมต่อ กล่าวกันว่าบริเวณนี้เป็นต้นกำเนิดของบทประพันธ์ แผลเก่า ปัจจุบันจึงเป็นที่ตั้งของตลาดน้ำขวัญ-เรียม มีการจัดกิจกรรมเกี่ยวกับศาสนาและวัฒนธรรม เช่น ตักบาตรพระทางเรือทุกวันเสาร์และอาทิตย์ การทอดผ้าป่าทางน้ำ ไหว้พระที่วัด การแสดงศิลปะวัฒนธรรมไทยต่าง ๆ เป็นต้น พื้นที่วัดในปัจจุบันล้อมไปด้วยหมู่บ้านจัดสรร วัดบางเพ็งใต้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2394 ในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยชาวเวียงจันทน์ที่อพยพมาอยู่บริเวณคลองแสนแสบได้ตั้งชื่อหมู่บ้านนั้นว่า บางเพ็ง และได้ร่วมสร้างวัดบางเพ็งเหนือ (บำเพ็ญเหนือ) ขึ้นทางฝั่งเหนือของคลองก่อน ต่อมาเจ้าอาวาสชื่อ พระครูดำ มีอาการวิกลจริตจึงกลับไปรักษาตัวที่กบินทร์บุรี หมอบอกว่า ถ้ากลับไปเป็นเจ้าอาวาสวัดเดิมจะป่วยหนักกว่าเดิม ชาวบ้านจึงได้สร้างวัดบางเพ็งใต้ขึ้น ได้สร้างอุโบสถเมื่อปี พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2467 อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ มีช่อฟ้า หน้าบันมีลวดลายปิดทองติดกระจก ภายในประดิษฐานพระประธาน หน้าตักกว้าง 1 เมตรเศษ มือถือดอกบัว หอสวดมนต์ของวัดเป็นไม้สักทั้งหลัง ภายในพระอุโบสถมีภาพประกอบเขียนด้วยสีน้ำมัน เล่าเรื่องราวพุทธประวัติ ปูชนียวัตถุที่สำคัญอันได้แก่ หลวงพ่อดำ อ้างอิง บางเพ็งใต้
โฆเซ เรโบเยโด เด ปาลาฟอกซ์ อี เมลซิ เป็นหนึ่งในแม่ทัพของสเปนที่มีส่วนร่วมในสงครามคาบสมุทร เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ป้องกันเมืองซาราโกซาตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1808 จนถึงวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1809 ชีวิตช่วงต้น เขาเกิดในเมืองซาราโกซา แคว้นอารากอน ประเทศสเปน เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนซาราโกซาและได้เป็นทหารเมื่ออายุยังหนุ่ม ในช่วงปี ค.ศ. 1808 เขาได้เป็นรองผู้หมวด ภายใต้สังกัดของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 หลังจากที่เขาทำภารกิจอารักขาพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 ไปยังเมืองบายอน เขาก็หนีกลับสเปน และได้เป็นหัวหน้าขบวนการผู้รักชาติในแคว้นอารากอน พร้อมกับได้ประกาศเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดในเมืองซาราโกซา ในช่วงที่เขากำลังระดมหาทุนอยู่นั้น ก็ได้ประกาศศึกกับฝรั่งเศสซึ่งในตอนนี้ได้บุกรุกกาตาลุญญากับนาวาร์ การล้อมซาราโกซา เขาได้สร้างโรงงานผลิตอาวุธและดินปืนขนาดเล็ก และรวบรวมผู้คนได้ 30,000 คน จากนั้นเขากับพี่ชาย ก็ได้ไปป้องกันเมืองจากการโจมตีของกองทัพฝรั่งเศส ที่นำทัพโดย นายพลเลอแฟฟวร์กับนายพลแวร์ดีเย ซึ่งผลการรบคือ ฝ่ายสเปนได้รับชัยชนะ ในทั้งนี้ ได้มีสตรีคนหนึ่ง ชื่อ อากุสตินา เด อารากอน ได้ยิงปืนใหญ่เข้าโจมตีทหารฝรั่งเศสอย่างกล้าหาญ ทั้งนี้ เรื่องราวของเธอได้รับการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1950 จากนั้น เขาก็ได้พยายามเปิดการยุทธ์กับทหารฝรั่งเศสอยู่เนือง ๆ จนกระทั่งเขาต้องกลับไปป้องกันเมืองซาราโกซา เมื่อนโปเลียนนำทัพใหญ่บุกมาด้วยตนเอง เขาได้ป้องกันเมืองนานถึง 3 เดือน และเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ในตอนนั้นเขาต้องระทมทุกข์กับการติดเชื้อและถูกจำคุกในเมืองแว็งแซนจนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1813 ในชีวิตบั้นปลาย เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1814 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลพันเอก แต่เขาก็ถอยห่างจากตำแหน่งนั้นและอุทิศตัวในการทำบำเพ็ญประโยชน์ ในช่วงปี ค.ศ. 1820 เขาได้เป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ เขาอยู่ในตำแหน่ง 3 ปี ก็ถูกพระเจ้าเฟร์นันโดปลดออกจากตำแหน่ง เขาอยู่ในชีวิตเกษียณอยู่นาน จนกระทั่งได้รับอวยยศจากสมเด็จพระราชินีมารีอา กริสตีนา ให้เป็นดยุคที่ 1 แห่งซาราโกซา เขาเริ่มเข้าสู่การเมืองในปี ค.ศ. 1836 จนกระทั่งเขาเสียชีวิต อ้างอิง Chisholm, Hugh, ed. (1911). 'Palafox y Melzi, Jose de'. Encyclopædia Britannica. 20 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 593.
วัดคลองมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองกระออม ตำบลบ้านคลองสวน อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 55 ตารางวา วัดได้แบ่งที่ดินส่วนหนึ่งจำนวน 6 ไร่ ให้ทางราชการ นางจำนง โพธิ์แจ้ง และนายสาย พ่วงสกุล บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ในปี พ.ศ. 2505 กรมการศาสนาในขณะนั้นได้รับหนังสือขออนุญาตตั้งวัดจากนายสาย และอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เริ่มเปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2503 นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประชาบาลของทางราชการตั้งอยู่ในที่ดินวัดอีกด้วย อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ สร้าง พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ สร้าง พ.ศ. 2504 ส่วนปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถคือ หลวงพ่อโตและมีหลวงพ่อโสธรจำลอง อ้างอิง คลองมอญ คลองมอญ
วัดหัวคู้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดหัวคู้ ตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยมอยู่ตรงสามแยกคลองหนองงูเห่ากับคลองจรเข้น้อย ประวัติ เชื่อกันว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้ยกพลมาตั้งกองทัพที่วัดหัวคุ้งหรือวัดหัวคู้ในปัจจุบัน ปัจจุบันมีการสร้างตำหนักไว้กราบไหว้บูชา วัดหัวคู้สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2409 ชาวบ้านเรียกว่า วัดคู้ หรือ วัดศีรษะคู้ ได้รับการบูรณะตั้งแต่ พ.ศ. 2520 เป็นต้นมา ในยุคของเจ้าอาวาสนามว่า พระครูไพศาลพัฒนโสภณ และวัดได้ใช้นามใหม่เป็น วัดคู้วราราม เมื่อ พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2442 ได้รับครั้งหลังเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485 ในด้านการศึกษา ได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2476 ได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2537 ศูนย์เด็กก่อนเกณฑ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 สร้างห้องสมุดโรงเรียนวัดหัวคู้ สถานีอนามัยวัดหัวคู้ ศูนย์พระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 ศูนย์พุทธมามกะตั้งเมื่อ พ.ศ. 2541 อาคารเสนาสนะ อุโบสถหลังเก่ากว้าง 8 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 วิหารของหลวงพ่อเขียว ภายในประดิษฐานหลวงพ่อเขียวสุขพุทโธภควา หน้าตักกว้าง 9.19 เมตร สูง 13 เมตร ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2520 อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 เจดีย์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาฟังธรรม ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศลศพ 3 หลัง ประเพณี วัดหัวคู้มีการจัดงานประเพณี ได้แก่ ประเพณีห่มผ้าหลวงพ่อเขียวซึ่งจะจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วงวันมาฆบูชา อ้างอิง หัวคู้
ภาษาอัสตูเรียส-เลออน เป็นภาษาโรมานซ์ที่พูดกันเป็นหลักในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน กล่าวคือ แคว้นอัสตูเรียส แคว้นกัสติยาและเลออนทางตะวันตกเฉียงเหนือ และแคว้นกันตาเบรีย ชื่อภาษา อัสตูเรียส-เลออน ไม่เป็นที่นิยมเรียกในหมู่เจ้าของภาษาเนื่องจากภาษานี้ประกอบขึ้นจากแนวต่อเนื่องของภาษาถิ่นหรือวิธภาษาต่าง ๆ ที่เข้าใจซึ่งกันและกันได้ ดังนั้นจึงมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ เช่น กันตาเบรีย, เลออน, อัสตูเรียส หรือ มีรังดา (ในประเทศโปรตุเกส) บางครั้งก็มีผู้นับว่าภาษาเอซเตรมาดูราอยู่ในแนวต่อเนื่องนี้ด้วยเช่นกัน ภาษาอัสตูเรียส-เลออนเป็นภาษาหนึ่งในสาขาไอบีเรียตะวันตกที่ค่อย ๆ พัฒนามาจากภาษาละตินสามัญที่ใช้กันในราชอาณาจักรเลออน กลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออนแบ่งออกเป็นวิธภาษาหลักสามวิธภาษา (ตะวันตก กลาง และตะวันออก) ซึ่งรวมกันเป็นภูมิภาคทางภาษาอัสตูเรียส-เลออนในแนวตั้งจากแคว้นอัสตูเรียส ผ่านภูมิภาคเลออน ไปจนถึงภาคเหนือของประเทศโปรตุเกสและแคว้นเอซเตรมาดูรา ภาษาถิ่นกันตาเบรียทางทิศตะวันออกและภาษาเอซเตรมาดูราทางทิศใต้เป็นรูปแปรของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่มีร่องรอยการเปลี่ยนผ่านทางภาษาไปสู่แวดวงภาษากัสติยา ภาษาเลออน (มักใช้ชื่อนี้ปนกันกับชื่อ อัสตูเรียส-เลออน) เคยถูกมองว่าเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการ (มูลภาษณ์) ที่มีวิวัฒนาการมาจากภาษากัสติยา แต่ใน ค.ศ. 1906 รามอน เมเนนเดซ ปิดัล นักนิรุกติศาสตร์สเปน ได้แสดงให้เห็นว่าภาษานี้มีวิวัฒนาการมาจากภาษาละตินอย่างเป็นเอกเทศโดยมีรูปแบบเด่นจำแนกแรกเริ่มสุดในสมัยราชอาณาจักรเลออน อิเนส เฟร์นันเดซ-ออร์ดอญเญซ นักวิชาการชาวสเปนให้ข้อสังเกตว่า เมเนนเดซ ปิดัล ยืนหยัดอยู่เสมอว่าภาษาสเปน (หรือ ภาษาสเปนร่วม ตามที่เขาเรียกในบางครั้ง) มีวิวัฒนาการมาจากฐานภาษากัสติยาซึ่งต่อมาจะซึมซับหรือผสานเข้ากับภาษาเลออนและภาษาอารากอน ในผลงาน อิสโตเรียเดลาเลงกัวเอสปัญโญลา ('ประวัติศาสตร์ภาษาสเปน') และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เอลเอสปัญโญลเอนซุสปริเมโรสติเอมโปส ('ภาษาสเปนในยุคแรก') เมเนนเดซ ปิดัล อธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ของกระบวนการนี้โดยคำนึงถึงอิทธิพลที่ภาษาเลออนและภาษาอารากอนมีต่อการเริ่มต้นของภาษาสเปนถิ่นกัสติยาสมัยใหม่ ภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากแคว้นกัสติยาและเลออนใน พ.ศ. 2549 ส่วนในแคว้นอัสตูเรียส ภาษานี้ได้รับการคุ้มครองภายใต้ธรรมนูญการปกครองตนเองของแคว้น ภาษานี้ยังเป็นวิชาเลือกวิชาหนึ่งในโรงเรียนที่ซึ่งมีการเรียนการสอนกันอย่างแพร่หลาย ในโปรตุเกส ภาษามีรังดาซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองจากรัฐสภาโปรตุเกสให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาโปรตุเกสสำหรับกิจการท้องถิ่น และมีการเรียนการสอนในโรงเรียนรัฐบาลในพื้นที่ที่ใช้ภาษามีรังดาเป็นภาษาแม่ แต่เดิมเชื่อกันว่าภาษามีรังดาเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการภาษาหนึ่งของภาษาโปรตุเกส แต่ฌูแซ ไลตึ ดึ วัชกงแซลุช นักชาติพันธุ์วรรณนาชาวโปรตุเกส ได้ศึกษาภาษานี้และสรุปว่าเป็นคนละภาษากัน อ้างอิง อัสตูเรียส-เลออน อัสตูเรียส-เลออน
District |แผนที่อำเภอนากะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว1. - โออิโซะ, 2. - นิโนมิยะ อำเภอนากะ เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมือง 2 เมือง ได้แก่ โออิโซะ และนิโนมิยะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครฮาดาโนะ และพื้นที่ทั้งหมดของนครฮิรัตสึกะและอิเซฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะมาก่อน ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 62,522 คน ความหนาแน่น 2,380 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 26.26 ตารางกิโลเมตร เมืองและหมู่บ้าน เมืองนิโนมิยะ เมืองโออิโซะ ประวัติศาสตร์ แผนที่อำเภอนากะในอดีต อำเภอนากะเป็นหนึ่งในสี่เขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยโชกุนในเอโดะ โดยผ่านทหารฮาตาโมโตะต่าง ๆ ลำดับเวลา หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 ดินแดนนี้ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอโอซูมิ และอำเภอยูรูงิ ต่อมาวันที่ 26 มีนาคม 1896 ทั้งสองอำเภอได้รวมกันเป็นอำเภอนากะ ซึ่งในตอนแรกประกอบด้วยเมือง 5 เมือง และ 23 หมู่บ้าน ฮิรัตสึกะได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี 1932 ตามด้วยฮาดาโนะในปี 1955 และอิเซฮาระในปี 1971 นากะ
วัดลุ่มเจริญศรัทธา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงยานนาวา เขตสาทร และแขวงวัดพระยาไกร เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมี พระครูมงคลวิสุทธิวรคุณ (หลวงพ่อเลี่ยม กิตฺติเมธี) เป็นเจ้าอาวาส วัดลุ่มเจริญศรัทธาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 อุโบสถของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 มีการบูรณะซ่อมแซมเล็ก ๆ น้อย ๆ มาโดยตลอด พื้นที่ของอุโบสถเริ่มอยู่ต่ำกว่าพื้นถนนโดยรอบอย่างมาก เมื่อเกิดฝนตกน้ำท่วมขัง ก็จะเกิดปัญหาน้ำท่วมขังในบริเวณโบสถ์ ในช่วงปี พ.ศ. 2560 จึงริเริ่มบูรณะอุโบสถครั้งใหญ่ โดยจะใช้ระบบไฮโดรลิก ทำการยก (ดีด) พื้นโบสถ์ขึ้นไป 4 เมตร 45 เซนติเมตร ทำให้เป็นโบสถ์ 2 ชั้น ชั้นล่างสำหรับประกอบพิธีทางศาสนาทั่วไป ส่วนชั้นบนจะใช้ประกอบสังฆกรรมเฉพาะสำหรับพระภิกษุ สำหรับโบสถ์ใหม่ ประดับด้านนอกด้วยเซรามิกสีเขียวมรกตตัดกับสีทอง สื่อถึงพระอินทร์ เทวดาตามความเชื่อของชาวไทย ปูชนียวัตถุในวัด ได้แก่ พระพิฆเนศวร หลวงปู่ทวด หลวงพ่อโต พระสีวลี ท้าวเวสสุวรรณ พระแม่โพสพ พระแม่นางกวัก พระสังกระจาย รายนามเจ้าอาวาส พระครูปราโมทย์ธรรมโสภณ พระครูมงคลวิสุทธิวรคุณ (เลี่ยม กิตฺติเมธี) อ้างอิง ลุ่มเจริญศรัทธา ลุ่มเจริญศรัทธา
แผนที่อำเภออาชิงารากามิ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว1 - นากาอิ, 2 - โออิ, 3 - มัตสึดะ, 4 - ยามากิตะ, 5 - ไคเซ อำเภออาชิงารากามิ เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ พื้นที่ส่วนหนึ่งของนครฮาดาโนะ โอดาวาระ และพื้นที่ทั้งหมดของนครมินามิอาชิงาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิมาก่อน ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 67,954 คน ความหนาแน่น 224 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 303.44 ตารางกิโลเมตร เมืองและหมู่บ้าน เมืองนากาอิ เมืองโออิ เมืองมัตสึดะ เมืองยามากิตะ เมืองไคเซ ประวัติศาสตร์ แผนที่อำเภออาชิงารากามิในอดีต อำเภออาชิงารากามิเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนกามิ พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ลำดับเวลา หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 26 หมู่บ้าน เมื่อ 1 เมษายน 1972 ส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิได้กลายเป็นนครมินามิอาชิงาระ อาชิงารากามิ
วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวเก่า ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ ประวัติ วัดหนองบัวเดิมเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 โดย จีนกวยและอำแดงโก๋ แซ่ตัน ผู้ถวายที่ดิน สถานที่ตั้งเดิมอยู่ที่บ้านหนองบัวเก่า ซึ่งห่างไกลละแวกบ้านมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2475 พ่อเล็ก เปาทุย ได้มีศรัทธาซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด ห่างจากวัดเดิมประมาณ 2 กิโลเมตรเศษ ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการย้ายเสนาสนะต่าง ๆ มาปลูกสร้างในที่ใหม่ที่สะดวกและใกล้หมู่บ้าน ชาวบ้านได้นิมนต์นายเล็ก เปาทุย ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองบัว ได้พัฒนาวัดจนมีอาคารเสนาสนะ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่ออายุ 90 ปีเศษ พระครูฉลวย นิยโต ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา ได้บูรณปฏิสังขรณ์ พัฒนาปรับปรุงวัด จัดสร้างสาธารณูปโภค จัดตั้งมูลนิธิวัดหนองบัว และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลหนองบัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารไม้สองชั้น ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ภายในศาลาการเปรียญประดิษฐาน หลวงพ่อแดง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก รายนามเจ้าอาวาส พระเชื้อ พระครูวินัยธรเล็ก ปภสสโร พระครูสาครสิริฑัต (ฉลวย นิยโต) อ้างอิง หนองบัว