bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
คีรีมาศ เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีเนื้อที่ 521.9 ตารางกิโลเมตร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอคีรีมาศตั้งอยู่ทางใต้สุดของจังหวัดสุโขทัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองสุโขทัย ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกงไกรลาศ และอำเภอบางระกำ (จังหวัดพิษณุโลก) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพรานกระต่าย (จังหวัดกำแพงเพชร) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านด่านลานหอย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอคีรีมาศแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 100 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 6. (Nong Chik) 2. 7. (Na Choeng Khiri) 3. 8. (Nong Krading) 4. 9. (Ban Nam Phu) 5. 10. (Thung Yang Mueang) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอคีรีมาศประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลทุ่งหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งหลวงทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ้านโตนด ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโตนด องค์การบริหารส่วนตำบลโตนด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโตนด (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านโตนด) องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านป้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านป้อมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสามพวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามพวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศรีคีรีมาศ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีคีรีมาศทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองจิก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองจิกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาเชิงคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเชิงคีรีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกระดิ่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกระดิ่งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านน้ำพุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านน้ำพุทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งยางเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งยางเมืองทั้งตำบล การคมนาคม อำเภอคีรีมาศมีถนนสายสำคัญดังต่อไปนี้ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1272 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1311 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1319 อ้างอิง คีรีมาศ
อานโตนอฟ อาน-22 อันเตย์ (; สัญลักษณ์เนโท: 'Cock') เป็นอากาศยานขนส่งทางทหารขนาดใหญ่ ออกแบบและผลิตโดยอานโตนอฟในสหภาพโซเวียต ถือเป็นอากาศยานขนส่งลำตัวกว้างลำแรกและยังคงเป็นเครื่องบินที่ขับเคลื่อนด้วยเทอร์โบใบพัดขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจนถึงปัจจุบัน โดยขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด 4 เครื่อง เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 และปรากฏตัวครั้งแรกในงานปารีสแอร์โชว์ (Paris Air Show) ที่กรุงปารีสในปีเดียวกัน เข้าประจำการเป็นครั้งแรกในกองทัพอากาศโซเวียตในปี ค.ศ. 1967 และในปัจจุบันยังคงประจำการอยู่ในกองทัพอากาศและอวกาศของรัสเซีย การพัฒนา รุ่น เครื่องบินอานโตนอฟ อาน-22 ลงจอดที่สนามบินนานาชาติเกา ในประเทศมาลี เมื่อปี 2016 ภาพวาดของอานโตนอฟ อาน-22 รุ่นสะเทินน้ำสะเทินบก ภาพด้านข้าง ;อาน-22 ต้นแบบ ถูกสร้างขึ้นที่โรงงานอานโตนอฟในเคียฟ จำนวน 3 ลำ ;อาน-22 สะเทินน้ำสะเทินบก มีการเสนอรุ่นสะเทินน้ำสะเทินบก แต่ถูกยกเลิก เนื่องจากไม่ผ่านขั้นตอนแบบจำลองขนาด ;อาน-22 เป็นรุ่นการผลิตเริ่มต้น พร้อมระบบสตาร์ทภายนอก สร้างขึ้นที่ทาชเคนต์ จำนวน 37 ลำ ;อาน-22เอ เป็นรุ่นปรับปรุงที่มีการติดตั้งระบบสตาร์ทด้วยอากาศ ปรับปรุงระบบไฟฟ้า รวมถึงอุปกรณ์วิทยุและระบบนำทาง สร้างขึ้นที่ทาชเคนต์ จำนวน 28 ลำ ;อาน-22พีซี เป็นรุ่นดัดแปลงเพื่อบรรทุกส่วนตรงกลางปีกและปีกด้านนอกของอานโตนาฟ อาน-124 หรือ อาน-225 ไว้ด้านนอกเหนือลำตัว สร้างขึ้นจำนวน 2 ลำ ผู้ให้บริการ อุบัติเหตุ ข้อมูลจำเพาะ (อาน-22) ผู้สร้าง โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ประเภท ลำเลียงทางยุทธศาสตร์พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 5-6 นาย เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มเอ ให้กำลังเครื่องละ 15,000 แรงม้า ใบพัด 2 ชุดหมุนสวนทางกัน จำนวน 4 เครื่องยนต์ กางปีก 64.4 เมตร ยาว 57.8 เมตร สูง 12.53 เมตร พื้นที่ปีก 345 ตารางเมตร น้ำหนักตัวเปล่า 114,000 กิโลกรัม น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 80,000 กิโลกรัม น้ำหนักเชื้อเพลิงสูงสุด 43,000 กิโลกรัม น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน 250,000 กิโลกรัม อัตราเร็วสูงสุด 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 679 กิโลเมตร/ชั่วโมง พิสัยบินไกลสุด 10,950 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่ 5,000 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน อ้างอิง อ อ
อาซิโม (ASIMO) คือ หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ หรือ หุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์ของบริษัทฮอนด้า ประเทศญี่ปุ่น สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2543 โดยพัฒนาจากหุ่นยนต์ทดลองและหุ่นยนต์ต้นแบบ จนทำให้มีขนาดเล็กและน้ำหนักเบา เทคโนโลยี i-WALK ช่วยให้อาซิโมสามารถเดินและวิ่งได้อย่างอิสรเสรี ขึ้นบันไดและเต้นรำได้ มีระบบบันทึกเสียงเพื่อตอบสนองคำสั่งของมนุษย์ สามารถจดจำใบหน้าคู่สนทนาได้อย่างแม่นยำ ซึ่งคุณสมบัติดังกล่าวถูกสร้างขึ้นเพื่อให้อาซิโมมีขีดความสามารถรอบด้าน และรองรับความต้องการของมนุษย์ในอนาคต บริษัทฮอนด้าได้ให้คำนิยามของชื่อ ASIMO ว่าย่อมาจาก Advanced Step in Innovative Mobility หมายถึง นวัตกรรมแห่งการเคลื่อนที่อันล้ำสมัย ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับชื่อสกุลของไอแซค อสิมอฟ นักวิทยาศาสตร์ด้านหุ่นยนต์ชื่อดังแต่อย่างใด แม้ว่าชื่อในภาษาญี่ปุ่นของอาซิโมและอสิมอฟจะสะกดใกล้เคียงกันมาก นอกจากนี้ยังไปพ้องเสียงกับคำว่า อะชิโมะ ที่แปลว่า 'มีขาด้วย' อ่านต่อ... บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ฟุตบอลทีมชาติไทย - เสือ - โดราเอมอน ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
left ฟิสิกส์ เป็นวิทยาศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับ สสารและพลังงาน ศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ และ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสสารกับพลังงาน รวมทั้งเป็นความรู้พื้นฐานที่นำไปใช้ในการพัฒนาเทคโนโลยีเกี่ยวกับการผลิต และ เครื่องใช้ต่าง ๆ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่มนุษย์ ตัวอย่างเช่น การนำความรู้พื้นฐานทางด้าน แม่เหล็กไฟฟ้า ไปใช้ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่าง ๆ (โทรทัศน์ วิทยุ คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์มือถือ ฯลฯ) อย่างแพร่หลาย หรือ การนำความรู้ทาง อุณหพลศาสตร์ ไปใช้ในการพัฒนาเครื่องจักรกล และ ยานพาหนะ ยิ่งไปกว่านั้นความรู้ทางฟิสิกส์บางอย่างอาจนำไปสู่การสร้างเครื่องมือใหม่ที่ใช้ในวิทยาศาสตร์สาขาอื่น เช่น การนำความรู้เรื่อง กลศาสตร์ควอนตัม ไปใช้ในการพัฒนากล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ที่ใช้ใน ชีววิทยา เป็นต้น นักฟิสิกส์ศึกษาธรรมชาติ ตั้งแต่สิ่งที่เล็กมาก เช่น อะตอม และ อนุภาคย่อย ไปจนถึงสิ่งที่มีขนาดใหญ่มหาศาล เช่น จักรวาลจึงกล่าวได้ว่า ฟิสิกส์ คือ ปรัชญาธรรมชาติเลยทีเดียว ---- บทความยอดเยี่ยม ภาพยอดเยี่ยม รู้ไหมว่า...หัวข้อที่สำคัญ หมวดหมู่ ฟิสิกส์ในโครงการวิกิมีเดียอื่น ๆ สถานีย่อยอื่น ๆ อัปเดตข้อมูล
หนองใหญ่ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดชลบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านบึง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหนองใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านบึงและอำเภอบ่อทอง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ่อทอง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังจันทร์และอำเภอปลวกแดง (จังหวัดระยอง) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีราชาและอำเภอบ้านบึง ประวัติ พื้นที่ของอำเภอหนองใหญ่เดิมเป็นตำบลหนองอิรุณ ตำบลคลองพลู และตำบลคลองกิ่ว อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอพนัสนิคม และอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรีก่อนที่ต่อมาจะย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านบึง ต่อมาเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลหนองใหญ่ ตำบลคลองพลู และตำบลหนองเสือช้าง ออกจากการปกครองของอำเภอบ้านบึง รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองใหญ่ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองใหญ่ จนถึงปัจจุบัน วันที่ 6 สิงหาคม 2517 ตั้งตำบลหนองใหญ่ แยกออกจากตำบลคลองพลู และตำบลหนองอิรุณ ตั้งตำบลหนองเสือช้าง แยกออกจากตำบลหนองอิรุณ ตำบลคลองพลู และตำบลคลองกิ่ว วันที่ 2 ธันวาคม 2518 แยกพื้นที่ตำบลหนองใหญ่ ตำบลคลองพลู และตำบลหนองเสือช้าง จากอำเภอบ้านบึง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองใหญ่ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านบึง วันที่ 31 พฤษภาคม 2520 จัดตั้งสุขาภิบาลหนองใหญ่ ในท้องที่บางส่วนของตำบลหนองใหญ่ วันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอหนองใหญ่ อำเภอบ้านบึง เป็น อำเภอหนองใหญ่ วันที่ 3 สิงหาคม 2525 ตั้งตำบลห้างสูง แยกออกจากตำบลหนองใหญ่ และตำบลหนองเสือช้าง ตั้งตำบลเขาซก แยกออกจากตำบลเขาพลู วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลหนองใหญ่ เป็นเทศบาลตำบลหนองใหญ่ ด้วยผลของกฎหมาย วันที่ 15 พฤษภาคม 2543 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลหนองใหญ่ รวมกับเทศบาลตำบลหนองใหญ่ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหนองใหญ่แบ่งออกเป็น 5 ตำบล 24 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 6 หมู่บ้าน 2. 4 หมู่บ้าน 3. 5 หมู่บ้าน 4. 5 หมู่บ้าน 5. 4 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอหนองใหญ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหนองใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองพลู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองพลูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองเสือช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองเสือช้างทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้างสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้างสูงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาซก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาซกทั้งตำบล อ้างอิง หนองใหญ่
โม่ สัมบุณณานนท์ เกิดเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2449 ที่กรุงเทพฯ เป็นบุตรของนายกิ๊ด-นางอุ่น สัมบุณณานนท์ เป็นพี่ชายของคำรณ สัมบุณณานนท์ นักร้องชื่อดัง แชมป์มวยนักเรียน เมื่อเป็นนักเรียนโรงเรียนปทุมคงคา โม่เริ่มสนใจกีฬามวยสากลที่เรียกกันในสมัยนั้นว่ามวยฝรั่ง หัดมวยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2464 ขณะอายุ 18 ปี กับครูวาด ยิ้มละมัย พ.ศ. 2465 เข้าแข่งขันมวยนักเรียนรุ่นข. (126 ปอนด์) ตกรอบคัดเลือก พ.ศ. 2466 เข้าแข่งขันรุ่นเดิมอีกครั้ง ได้รางวัลชนะเลิศ พ.ศ. 2467 ย้ายไปเรียนโรงเรียนพณิชยการวัดแก้วแจ่มฟ้าล่าง สมัครเข้าแข่งมวยนักเรียนรุ่นข.อีก ได้รางวัลชนะเลิศอีกครั้ง พ.ศ. 2468 ถูกเกณฑ์ทหารจึงต้องออกจากโรงเรียน จน พ.ศ. 2470 จึงปลดประจำการกลับมาซ้อมมวยอีกครั้ง ชกชนะนักมวยต่างชาติ เมื่อมีการจัดให้นักมวยสากลชาวไทยชกกับนักมวยสากลต่างชาติเป็นครั้งแรกเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2472 โม่ขึ้นชกกับ ยีซิล โคโรน่า (ฟิลิปปินส์)และเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 4 ซึ่งถือเป็นประวัติศาสตร์ของมวยสากลเมืองไทย โม่ VS ยีซิล โคโรน่า การชกระหว่างโม่กับโคโรน่านั้นมีนายเย ดี เพาเวลด์ ชาวอังกฤษเป็นผู้ตัดสินและมีการกระจายเสียงโดยหน่วยวิทยุทหารเรือไปต่างประเทศด้วย การชกในยกที่ 1 โม่เป็นฝ่ายเดินบุกชกโคโรน่าอย่างต่อเนื่องจนโคโรน่าหน้าบวมปากแตก แต่กรรมการยังไม่ยอมจับแพ้ การชกดำเนินไปถึงยกที่ 4 ซึ่งยังเป็นไปในแบบเดิม พ.ต.ท. พระรักษาพลบุรีนายตำรวจที่ดูแลการชกจึงเข้าไปขอให้ยุติการชกเสียเพราะเกรงนักมวยฟิลิปปินส์จะเป็นอันตราย กรรมการจึงยุติการชกและตัดสินให้โม่เป็นฝ่ายชนะที.เค.โอ. ไปในยกนี้เอง ลำตัดพญาลอมวยสวนสนุกได้บรรยายการชกระหว่างโม่กับโคโรน่าไว้ดังนี้ โอคัมโปขอแก้มือ หลังจากชกชนะในวันนั้น เทอรี่ โอคัมโป ติดต่อท้าทายโม่ เพื่อแก้มือแทนโคโรน่า โม่ตอบปฏิเสธไปหลายครั้ง เพราะถือว่าตนเป็นนักมวยสมัครเล่น แต่เมื่อ โอคัมโปไม่ยอมเลิกท้าทาย โม่จึงตัดสินใจขึ้นชกด้วย เป็นเหตุให้ เจ้าคุณภักดีนรเศรษฐ์ เจ้าของห้างน้ำแข็งนายเลิศ ซึ่งเป็นนายจ้างของโม่ไม่พอใจ จึงปลดโม่ออกจากงาน การถูกปลดออกจากงานนี่เองทำให้โม่หมดกำลังใจ และเป็นฝ่ายแพ้น็อค โอคัมโป ยก 4 ในที่สุดเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 แขวนนวม หลังจากชกแพ้ครั้งนั้น โม่ได้ประกาศเลิกชกมวยโดยเด็ดขาด พ.ศ. 2474 เข้าทำงานที่กรมรถไฟหลวงจนเกษียณเมื่อ พ.ศ. 2508 ถึงแก่กกรรมเมื่อ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ด้วยโรคเบาหวานกับเส้นเลือดในสมองอุดตัน รวมอายุได้ 72 ปี อ้างอิง สมพงษ์ แจ้งเร็ว. โม่ สัมบุณณานนท์ นักชกไทยคนแรกที่พิชิตมวยฝรั่ง. ศิลปวัฒนธรรม. ปี่ที่ 4(8). มิถุนายน 2526. หน้า 90-97 มโ สัมบุณณานนท์ มโ สัมบุณณานนท์
ดอยเต่า เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ อยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2522 พื้นที่บางส่วนของอำเภอเป็นทะเลสาบจากเขื่อนภูมิพลในจังหวัดตาก เคยถูกกล่าวถึงในบทเพลง 'หนุ่มดอยเต่า' ของวงนกแล อำเภอดอยเต่าจึงเป็นที่รู้จักแพร่หลายมากขึ้น โดยชื่ออำเภอดอยเต่า มีที่มาจากคำว่า ดอยมะเต้า ซึ่งแปลว่า ภูเขาที่รูปทรงโค้งเหมือนแตงโม แล้วเรียกจนเหลือเพียง ดอยเต่า จนถึงปัจจุบัน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอดอยเต่าตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอฮอด ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอลี้ (จังหวัดลำพูน) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสามเงา (จังหวัดตาก) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภออมก๋อย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอดอยเต่าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2566) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2566) 1. ดอยเต่า Doi Tao 10 6,044 6,044 (อบต. ดอยเต่า) 2. ท่าเดื่อ Tha Duea 6 3,309 1,9251,384 (ทต. ท่าเดื่อ-มืดกา)(อบต. ท่าเดื่อ) 3. มืดกา Muet Ka 5 3,229 2,260969 (ทต. ท่าเดื่อ-มืดกา)(อบต. ท่าเดื่อ) 4. บ้านแอ่น Ban Aen 4 2,498 2,498 (อบต. บ้านแอ่น) 5. บงตัน Bong Tan 7 4,970 4,970 (อบต. บงตัน) 6. โปงทุ่ง Pong Thung 11 6,680 6,680 (อบต. โปงทุ่ง) รวม 43 26,730 4,185 (เทศบาล)22,545 (อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอดอยเต่า ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลท่าเดื่อ-มืดกา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่าเดื่อและตำบลมืดกา องค์การบริหารส่วนตำบลดอยเต่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอยเต่าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเดื่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเดื่อและตำบลมืดกา (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าเดื่อ-มืดกา) องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแอ่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแอ่นทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบงตัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบงตันทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโปงทุ่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโปงทุ่งทั้งตำบล แหล่งท่องเที่ยว ทะเลสาบดอยเต่า เป็นพื้นที่น้ำท่วมถึงภายหลังการสร้างเขื่อนภูมิพล เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งอยู่เหนือเขื่อนภูมิพล ใช้ในการเกษตรกรรม การประมง และเป็นแหล่งท่องเที่ยวหากมีน้ำมากพอ (โดยมากจะอยู่ในช่วงเดือนตุลาคม-เมษายน) การเดินทาง จากเชียงใหม่ใช้ทางหลวงหมายเลข 108 ไปยังอำเภอฮอด ระยะทาง 90 กิโลเมตร แล้วเลี้ยวซ้ายสู่ทางหลวงหมายเลข 1103 ไปยังทะเลสาบดอยเต่าอีก 35 กิโลเมตร รวมระยะทางจากจังหวัดเชียงใหม่ 125 กิโลเมตร อ้างอิง ดอยเต่า
ดอยหล่อ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่ แยกพื้นที่ออกจากอำเภอจอมทอง ในอดีตเป็นอำเภอเล็กที่มีหมู่บ้านกระจายตามถนนสายเชียงใหม่–จอมทอง แต่ในปัจจุบันอำเภอดอยหล่อถูกพัฒนาให้เป็นพื้นที่รองรับการขยายตัวของนครเชียงใหม่ และรองรับความเจริญจากอำเภอจอมทอง ศูนย์กลางความเจริญทางตอนใต้ของจังหวัดเชียงใหม่ ทำให้เกิดชุมชนหนาแน่นเกิดขึ้นจำนวนมากในท้องที่ของอำเภอ เกิดการค้า การลงทุน การบริการเพิ่มขึ้น และพื้นที่อำเภอดอยหล่อ–จอมทอง เคยถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่การพัฒนาที่สำคัญของจังหวัดเชียงใหม่ เช่น โครงการก่อสร้างท่าอากาศยานล้านนา โครงการก่อสร้างมหาวิทยาลัยในพื้นที่ดังกล่าว ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอดอยหล่อมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่วาง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสันป่าตอง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอป่าซาง อำเภอเวียงหนองล่อง (จังหวัดลำพูน) และอำเภอจอมทอง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอจอมทอง ประวัติ ท้องที่อำเภอดอยหล่อเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอจอมทอง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอดอยหล่อ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอดอยหล่อ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอดอยหล่อแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 54 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2566) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2566) 1. ดอยหล่อ Doi Lo 26 11,404 11,404 (อบต. ดอยหล่อ) 2. สองแคว Song Khwae 8 4,556 4,556 (ทต. สองแคว) 3. ยางคราม Yang Khram 11 4,850 4,850 (ทต. ยางคราม) 4. สันติสุข Santi Suk 9 3,790 3,790 (ทต. สันติสุข) รวม 54 24,600 13,196 (เทศบาล)11,404 (อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอดอยหล่อประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลยางคราม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางครามทั้งตำบล เทศบาลตำบลสันติสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันติสุขทั้งตำบล เทศบาลตำบลสองแคว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสองแควทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดอยหล่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอยหล่อทั้งตำบล อ้างอิง ดอยหล่อ
มะเขือยาว หรือ มะเขือม่วง เป็นพืชข้ามปี สามารถเจริญ เติบโตในดิน ทุกสภาพ ดินมีความเป็น กรดเป็นด่าง อยู่ระหว่าง 5.5-6.5 ปลูกได้ ตลอดปี และทั่วทุกภาค ของประเทศไทย มะเขือยาว เป็นพืชที่เรา ใช้ส่วนผล ในการบริโภค ใช้เป็นผักสด หรือประกอบ อาหารได้หลายชนิด มะเขือยาวเป็นพืชที่ถูกปรับเป็นพืชเลี้ยงจากพืชวงศ์มะเขือชนิดในป่าที่มีชื่อว่า S. incanum, โดยมีการแปลงเป็นพืชผลในสองพื้นที่ที่อิสระจากกันคือ: ในเอเชียใต้และในเอเชียตะวันออก ใน ค.ศ. 2018 ประเทศจีนและอินเดียมีส่วนในการผลิตมะเขือยาวทั่วโลกถึง 87% วิธีการ การเตรียมแปลงและเพาะกล้ามะเขือยาว ขุดดินลึก 15-20 เซนติเมตร (1 หน้าจอบ) ใส่ปุ๋ยคอก หรือปุ๋ยหมักที่สลาย ตัวดีแล้วพรวนดิน และย่อยดินให้ละเอียด ยกเป็นแปลง ตามขนาดและตามความต้องการ ปรับหน้าดินให้เรียบหว่าน เมล็ดพันธุ์ให้กระจายให้ทั่วแปลง แล้วหว่านกลบด้วย ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก คลุดด้วยฟางข้าวกลบหน้าบางๆ รดน้ำให้ชุ่ม ดูแลรักษากล้านาน 25-30 วัน ต้นกล้ามีใบจริง 2-3 ใบ จึงย้ายลงแปลงปลูก การเตรียมแปลงปลูกและการย้ายปลูก มะเขือยาว เป็นพืชที่มีรากค่อนข้างลึก ในแปลงปลูกควรโรยปุ๋ยหมักที่สลายตัวดีแล้วคลุกเคล้าให้เข้ากับดิน ยกแปลงให้สูง 20-30 เซนติเมตร กว้างประมาณ 1.5 เมตร ความยาวแปลงแล้วแต่พื้นที่ ขุดหลุมปลูกลึก 15-20 เซนติเมตร (1 หน้าจอบ) ใช้ระยะ ระหว่างต้น 50 เซนติเมตร ระหว่างแถว 10 เซนติเมตร รองกันหลุมด้วยปุ๋ยสูตร 15-15-15 อัตราหลุมละ 1/2 ช้อนชา ทับหน้าปุ๋ยเคมีด้วยปุ๋ยคอก หลุมละ 1 กะลามะพร้าว เสร็จแล้วให้นำต้นกล้าลงปลูกในหลุม แล้วรดน้ำให้ชุ่ม การดูแลรักษามะเขือยาว การใส่ปุ๋ย ใส่ปุ๋ย 15-15-15 หรือ 13-13-21 อัตรา 1 ช้อนชา/ต้น ทุกๆ 15-20 วัน โรยห่างโคนต้น 5-10 เซนติเมตร (บริเวณชายทรงพุ่ม) หรือใช้ปุ๋ยคอก หรือปุ๋ยหมักอย่างสม่ำเสมอโดยใช้ปุ๋ยวิทยาศาสตร์น้อยลงก็ได้ การให้น้ำ ควรทำอย่างสม่ำเสมอทุกวัน การพรวนดินกำจัดวัชพืช หลังจากปลูกแล้ว ถ้ามีวัชพืชให้รีบกำจัดอย่างปล่อยให้รบกวน เพราะจะทำให้แย่งน้ำอาหาร และควรพรวนดินไปด้วยเพื่อให้ดินร่วน การเก็บเกี่ยวมะเขือยาว อายุการเก็บเกี่ยวของมะเขือยาวประมาณ 60-80 หลังย้ายกล้าลงปลูกสามารถเก็บได้ ให้เลือกเก็บผลที่มีขนาดพอเหมาะ อ้างอิง
เทศบาลเมืองโพธาราม เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองฝั่งตะวันออก เขตเทศบาลมีเนื้อที่ทั้งหมด 2.60 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลโพธารามทั้งตำบล ประวัติ เทศบาลเมืองโพธาราม แรกเริ่มก่อตั้งตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2458 โดยจัดตั้งท้องถิ่นตำบลบางส่วนของตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม ขึ้นเป็น สุขาภิบาลตำบลโพธาราม หรือ 'สุขาภิบาลท้องที่โพธาราม' อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน ปีเดียวกัน โดยครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโพธาราม เป็นสุขาภิบาลแห่งที่ 2 ของจังหวัดที่จัดตั้งขึ้นต่อจาก สุขาภิบาลเมืองราชบุรี โดยจัดตั้งหลังจากสุขาภิบาลเมืองราชบุรีเพียง 7 วัน ต่อมาท้องถิ่นของสุขาภิบาลท้องที่โพธารามได้จัดตั้งเป็น เทศบาลเมืองโพธาราม ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2478 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 10 ธันวาคม ปีเดียวกัน ในปี พ.ศ. 2481 กระทรวงมหาดไทยได้ยุบรวมพื้นที่ตำบล เนื่องจากตำบลที่มีมากเกินไป ได้ยุบรวมพื้นที่ตำบลบ้านใหม่ และตำบลบ้านไร่ รวมกับตำบลโพธาราม แล้วจัดตั้งเป็น 'ตำบลโพธาราม' ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2522 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคม ปีเดียวกัน ต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองโพธาราม ตามความจำเป็นแห่งการบริหารงานของเทศบาล โดยกำหนดเขตเทศบาลเมืองโพธารามให้ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธารามทั้งตำบล ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน กฎกระทรวง ฉบับที่ 437 (พ.ศ. 2542) ออกตามความในพระราชบัญญัติการผังเมือง พ.ศ. 2518 ให้ใช้บังคับผังเมืองรวม ในท้องที่ตำบลสร้อยฟ้า ตำบลคลองตาคต ตำบลบ้านเลือก ตำบลโพธาราม ตำบลท่าชุมพล ตำบลบ้านฆ้อง ตำบลคลองข่อย และตำบลบ้านสิงห์ อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี เพื่อใช้เป็นแนวทางการพัฒนา และการดำรงรักษาเมือง และบริเวณที่เกี่ยวข้องหรือชนบท ในด้านการใช้ประโยชน์ในทรัพย์สิน การคมนาคมและการขนส่ง การสาธารณูปโภคบริการสาธารณะและสิ่งแวดล้อม ภูมิศาสตร์ เทศบาลเมืองโพธารามอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครโดยทางรถยนต์ประมาณ 84 กิโลเมตร โดยทางรถไฟ 83 กิโลเมตร ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม ทิศตะวันตก ติดต่อกับแม่น้ำแม่กลอง ประชากร เทศบาลเมืองโพธารามมีประชากรทั้งสิ้น 9,037 คน เป็นชาย 4,295 คน เป็นหญิง 4,742 คน จำนวนบ้าน 3,679 หลัง ประชากรส่วนใหญ่เป็นคนไทยเชื้อสายจีน มีอาชีพค้าขายและฐานะทางเศรษฐกิจโดยทั่วไปอยู่ในระดับที่ดี ระเบียงภาพ |โรงพยาบาลโพธาราม เป็นโรงพยาบาลอำเภอแห่งแรกของประเทศไทย เป็นสถานีรถไฟที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 และเป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอ โดยอาคารในภาพเปิดใช้เมื่อ 14 กันยายน พ.ศ. 2511 แต่ได้ถูกรื้อถอนไปแล้วจากการก่อสร้างรถไฟทางคู่ Railway Station 20240113 |อาคารและชานชาลาสถานีรถไฟโพธารามในปัจจุบัน ที่สร้างขึ้นใหม่เพื่อรองรับรถไฟทางคู่ อ้างอิง โพธาราม โพธาราม
สมเด็จพระราชาคณะ เป็นสมณศักดิ์รองจากสมเด็จพระสังฆราช สูงกว่าพระราชาคณะเจ้าคณะรอง มีคำนำหน้าราชทินนามว่า 'สมเด็จ' แต่เดิมนั้นสมเด็จพระราชาคณะเป็นตำแหน่งพระสังฆาธิการชั้นเจ้าคณะใหญ่มาตลอด จนกระทั่งมีการแยกออกมาเมื่อมีพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 ปัจจุบัน มีสมเด็จพระราชาคณะดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่ฝ่ายมหานิกาย 4 รูป และเจ้าคณะใหญ่คณะธรรมยุต 1 รูป และทรงดำรงตำแหน่งเป็นสมเด็จพระสังฆราชด้วย สมเด็จพระราชาคณะ ณ ปัจจุบัน มีทั้งหมด 8 รูป (ไม่รวมสมเด็จพระสังฆราช) แบ่งเป็นมหานิกาย 5 รูป และธรรมยุติกนิกาย 3 รูป ดังนี้ สมเด็จพระราชาคณะในปัจจุบัน มหานิกาย ราชทินนาม รายนาม วัด สถาปนา วันเกิดและอายุ สมเด็จพระพุฒาจารย์ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สนิท ชวนปญฺโญ) วัดไตรมิตร พ.ศ. 2557 สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) วัดญาณเวศกวัน พ.ศ. 2559 สมเด็จพระมหาธีราจารย์ สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (ประสิทธิ์ เขมงฺกโร) วัดพระเชตุพน พ.ศ. 2562 สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี (ธงชัย ธมฺมธโช) วัดไตรมิตร พ.ศ. 2562 สมเด็จพระมหาวชิรมังคลาจารย์ สมเด็จพระมหาวชิรมังคลาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ) วัดกะพังสุรินทร์ พ.ศ. 2565 ธรรมยุติกนิกาย ราชทินนาม รายนาม วัด สถาปนา วันเกิดและอายุ สมเด็จพระธีรญาณมุนี สมเด็จพระธีรญาณมุนี (สมชาย วรชาโย) วัดเทพศิรินทร์ พ.ศ. 2553 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (สุชิน อคฺคชิโน) วัดราชบพิธ พ.ศ. 2562 สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี (มนตรี คณิสฺสโร) วัดเครือวัลย์ พ.ศ. 2565 สมเด็จพระราชาคณะที่ราชทินนามอื่น ราชทินนาม รายนาม (พระองค์/รูป ล่าสุด) วัด เริ่มวาระ สิ้นวาระ หมายเหตุ สมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ (ม.ร.ว. ชื่น สุจิตฺโต) วัดบวรนิเวศ 2471 2499 โปรดให้สถาปนาเป็นสมเด็จพระสังฆราชเจ้า สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อู่) วัดสุทัศน์ 2393 2401 สถาปนาครั้งแรก มรณภาพเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2401 สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน) วัดบวรนิเวศ 2515 2556 สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2556ต่อมาจึงโปรดสถาปนาพระอัฐิเป็นสมเด็จพระสังฆราชเจ้า สมเด็จพระพุทธปาพจนบดี สมเด็จพระพุทธปาพจนบดี (ทองเจือ จินฺตากโร) วัดราชบพิธ 2532 2551 สถาปนาครั้งแรก มรณภาพ เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2551 สมเด็จพระญาณวโรดม สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) วัดเทพศิรินทร์ 2546 2552 สถาปนาครั้งแรกมรณภาพเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2552 สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สมศักดิ์ อุปสโม) วัดพิชยญาติ 2554 2562 มรณภาพเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2562 สมเด็จพระญาณวชิโรดม สมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร) วัดธรรมมงคล 2563 2563 สถาปนาครั้งแรก มรณภาพ เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2563 สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำ 2538 2564 สถาปนาครั้งแรก มรณภาพ เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2564 สมเด็จพระวันรัต สมเด็จพระวันรัต (จุนท์ พฺรหฺมคุตฺโต) วัดบวรนิเวศ 2552 2565 มรณภาพเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2565 สมเด็จพระมหามุนีวงศ์ สมเด็จพระมหามุนีวงศ์ (พิจิตร ฐิตวณฺโณ) วัดโสมนัส 2562 2567 มรณภาพเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2567 คำศัพท์ที่ใช้กับสมเด็จพระราชาคณะ คำสรรพนามที่บุคคลทั่วไปใช้แก่สมเด็จพระราชาคณะ เป็นแบบแผนแต่ก่อนมีดังนี้ คำสรรพนามบุรุษที่ 1 เกล้ากระผม (ชาย) ดิฉัน (หญิง) คำสรรพนามบุรุษที่ 2 พระเดชพระคุณท่านเจ้าประคุณ/พระเดชพระคุณท่านเจ้าพระคุณ คำสรรพนามบุรุษที่ 3 ท่าน อ้างอิง
หนังสือโยชูวา เป็นหนังสือเล่มที่ 6 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม และเป็นบันทึกถึงประวัติศาสตร์อิสราเอลในช่วงอายุของโยชูวา ซึ่งรับบทบาทเป็นผู้นำอิสราเอลต่อจากโมเสส กล่าวถึงการยึดครองแผ่นดินคานาอัน อันเป็นแผ่นดินพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่อับราฮัม การแบ่งดินแดนคานาอัน ตามที่โมเสสได้บัญชาไว้ และสิ้นสุดเมื่อโยชูวาเสียชีวิต เชื่อกันว่า 'โยชูวา' เป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ด้วยตัวของท่านเอง ยกเว้นในบทสุดท้ายที่กล่าวถึงมรณกรรมของโยชูวา และเอเลอาซาร์ น่าจะถูกบันทึกโดยบุตรชายของเอเลอาซาร์ เมืองเยรีโคล่ม เมืองเยรีโค เป็นเมืองแรกในคานาอันที่หนังสือโยชูวาได้บันทึกถึงบรรดาเมืองที่อิสราเอลได้เข้ายึดครอง การยึดครองเมืองเยรีโคมีความสำคัญกว่าทุก ๆ เมือง เนื่องจากอิสราเอลมิได้ยึดครองเมืองเยรีโคโดยอาศัยกำลัง แต่อาศัยฤทธานุภาพของพระเจ้า การยึดครองเมืองเยรีโค ซึ่งเป็นเมืองที่มีกำแพงหนา อิสราเอลได้ยึดครองโดยการเดินขบวนตามหีบแห่งพันธสัญญาเป็นเวลา 7 วัน วันละ 1 เที่ยว และในวันที่ 7 นั้นเองที่กำแพงเมืองเยรีโคถล่มลง ทำให้อิสราเอลเข้าไปยึดเมืองได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแต่อย่างใด อุบายของชาวกิเบโอน เมื่อชาวเมืองคานาอันทราบถึงการยึดครองของอิสราเอล บรรดาเมืองต่าง ๆ ได้ร่วมกันต่อต้าน ยกเว้นเมืองกิเบโอน ที่ได้แต่งกลขึ้นเพื่อลวงอิสราเอล โดยแต่งทูตให้ใส่ชุดเก่าขาดมอซอ พร้อมลาบรรทุกกระสอบเก่าขาด และถุงหนังเก่า และบรรจุอาหารที่ขึ้นราไปเฝ้าโยชูวา และแจ้งว่าเป็นชาวเมืองซึ่งตั้งอยู่ไกล เป็นเหตุให้อาหารเก่าและขึ้นรา และอิสราเอลก็ได้ทำพันธสัญญาที่จะไว้ชีวิตแก่ชาวเมืองกิเบโอน แต่ต่อมาเมืออิสราเอลเดินทางต่อไปได้อีกเพียง 3 วัน ก็เจอเมืองกิเบโอน จึงได้เรียกประมุขของเมืองมาเจรจาจึงได้ทราบความจริง โยชูวาจึงตั้งชาวเมืองกิเบโอนเป็นทาสรับใช้ทำหน้าที่ตัดฟืน และตักน้ำสำหรับคนอิสราเอล เป็นการลงโทษที่ชาวเมืองไม่พูดความจริง การแบ่งดินแดนคานาอัน มรณกรรมของโยชูวา โยชูวาสิ้นชีวิตเมื่ออายุ 110 ปี ฝังศพไว้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของเขาที่ทิมนาทเสราห์ ในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม ทางเหนือของภูเขากาอัช อ้างอิง โยชูวา
ประโยค 1–2 (ชื่อย่อ ป.1-2) เป็นระดับชั้นเริ่มต้นของการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย ที่ภิกษุสามเณรผู้เรียนต้องทำความเข้าใจและศึกษาไวยากรณ์บาลีและฝึกการแปลภาษามคธในระดับให้เข้าใจพอแปลภาษาบาลีเริ่มต้นได้ ในอดีตชั้นเริ่มต้นในการสอบไล่เปรียญนั้นจะเริ่มแต่ชั้นเปรียญธรรม 3 ประโยคขึ้นไป โดยการสอบไล่ประโยค 1–2 นี้ยังไม่ถือว่าผู้สอบได้เป็นเปรียญ และไม่สามารถเก็บประโยคชั้นที่สอบได้ เอาไว้สอบในปีต่อไปได้ แต่เมื่อเปลี่ยนการสอบไล่บาลีมาเป็นแบบข้อเขียน ก็เริ่มมีการจัดสอบเก็บประโยคนี้ขึ้น เพื่อเป็นการแบ่งเนื้อหาในการเรียนการสอนให้ไม่ยากและหนักเกินไป ในชั้นนี้ ผู้สอบได้จะยังไม่ได้เข้ารับพระราชทานสมณศักดิ์พัดยศทรงตั้งเป็นเปรียญ แต่ในอดีตนั้นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยขณะดำรงพระยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ทรงเคยรับพระราชภาระอุปถัมภ์ผู้สอบผ่านในชั้นนี้ โดยมีการถวายพัดไตรจีวรให้แก่ผู้สอบได้เป็นกำลังใจ เรียกกันในสมัยนั้นว่า 'เปรียญวังหน้า' ซึ่งปัจจุบันไม่มีแล้ว ปัจจุบันผู้สอบได้ประโยค 1–2 จะได้รับใบ 'วุฒิบัตร' รับรองจากสำนักงานแม่กองบาลีสนามหลวง ซึ่งต่างจากผู้สอบได้ในชั้น ป.ธ. 3 ขึ้นไปที่จะได้รับ 'ประกาศนียบัตร' เพราะได้รับการตั้งเป็นเปรียญแล้ว หลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมบาลีในชั้นประโยค 1–2 ในชั้นนี้ แม่กองบาลีสนามหลวงกำหนดวิชาในการศึกษาไว้ 2 วิชา คือ วิชาแปลมคธเป็นไทย วิชาบาลีไวยากรณ์ วิชาแปลมคธเป็นไทย วิชาแปลมคธเป็นไทย คือ วิชาแปลภาษาบาลีเป็นภาษาไทย ในชั้นนี้กำหนดเป็น แปลโดยพยัญชนะและอรรถ โดยให้ฝึกการแปลภาษาบาลีจากหนังสือ ธมฺมปทฏกถา การศึกษาวิชาแปลมคธเป็นไทย ใช้หนังสืออรรถกถาธรรมบท 4 เล่ม คือ ธมฺมปทฏฺกถา (ปฐโม ภาโค - ภาคหนึ่ง) ธมฺมปทฏฺกถา (ทุติโย ภาโค - ภาคสอง) ธมฺมปทฏฺกถา (ตติโย ภาโค - ภาคสาม) ธมฺมปทฏฺกถา (จตุตฺโถ ภาโค - ภาคสี่) อ้างอิง 1-2
คาดว่าเป็นภาพของวีลาร์ เดอ ออนกูร์ จาก The Portfolio of Villard de Honnecourt (ราวปี 1230) วีลาร์ เดอ ออนกูร์ (Villard de Honnecourt) เป็นสถาปนิกและนักประดิษฐ์ ที่มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ณ เมือง Picardy ทางเหนือของฝรั่งเศส ออนกูร์ได้รับการยกย่องจากผลงานที่หลงเหลือไว้เพียงแต่ในกระดาษของเขา โดยมีทั้งหมด 33 แผ่น ซึ่งประกอบไปด้วยแบบก่อสร้าง 250 ชิ้น ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงทศวรรษ 1230 (ปัจจุบันถูกเก็บบันทึกไว้ที่หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส (Bibliothèque Nationale, Paris) แบบที่พบนั้น เป็นแบบของทั้งสถาปัตยกรรม แบบรูปด้าน เครื่องกล งานศิลปะ รวมทั้งรูปของคนและสัตว์ด้วย สิ่งที่น่าสนใจที่สุดที่พบคือ แบบของเครื่องเลื่อยไม้ที่ใช้พลังงานต่อจากกังหันลม เครื่องยกที่คล้าย ๆ กับลิฟต์ เครื่องกลที่ใช้ระบบฟันเฟืองต่าง ๆ (แบบเดียวกับที่ค้นพบในจีน สมัยราชวงศ์ซ่ง) โดยบันทึกของออนกูร์นี้ เป็นบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับระบบเครื่องกลฟันเฟืองที่พบได้ในโลกตะวันตก ออนกูร์ได้ทำการท่องเที่ยวไปมากมายหลาย ๆ ที่เพื่อศึกษาสถาปัตยกรรม โดยมีการบันทึกการเดินทางโดยละเอียดทั้งในลักษณะของตัวอักษรและภาพ หนึ่งในข้อมูลที่น่าสนใจคือ ภาพร่าง (Sketch) ของหอระฆังโบสถ์แห่งเมือง Laon และโถงกลาง (nave) ของโบสถ์แห่งเมืองแรงส์ ในขณะที่กำลังได้รับการก่อสร้าง ซึ่งได้กลายมาเป็นข้อมูลสำคัญในการทำการศึกษาสถาปัตยกรรมรูปแบบไฮกอทิก (High Gothic Architecture) ออนกูร์ ออนกูร์
ภาษาพวน หรือ ภาษาลาวพวน เป็นภาษาในตระกูลขร้า-ไทที่มีผู้พูดในประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา โดยเป็นภาษาของชาวไทพวนหรือลาวพวน คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาลาวและภาษาไทยถิ่นอีสานมากกว่าภาษาไทยภาคกลางและเป็นภาษาที่ใกล้เคียงกันกับภาษาผู้ไทมาก มีเสียงพยัญชนะ 20 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 9 เสียง มีเสียงควบกล้ำเฉพาะ /คฺว/ เท่านั้น สระมี 21 เสียง เป็นสระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง วรรณยุกต์มี 6 เสียง ลักษณะเด่นของคำพวนเช่น ถ้าใช้ ก เป็นตัวสะกดจะไม่ออกเสียงตัวสะกด ดังเช่น หูก พวนออกเสียงเป็น หุ ปาก พวนออกเสียงเป็น ปะ แบก พวนออกเสียง แบะ ส่วนคำที่ใช้สระใอไม้ม้วน (สระ ใ) จะออกเสียงเป็น สระเออ เช่น บ้านใต้ พวนออกเสียงเป็น บ้านเต้อ ใกล้ พวนออกเสียงเป็น เค่อ ให้ พวนออกเสียงเป็น เห้อ ส่วนสระไอไม้มลาย (สระ ไ) จะออกเสียงตามรูป เช่น ผัดไทยใส่ไข่ พวนออกเสียงเป็น ผัดไทยเส่อไข่ จะไม่พูดว่า ผัดเทอเส่อเข่อ ไม่มีเสียง ช ซึ่งจะออกเสียงเป็น ซ แทน เช่น ช้าง เป็น ซ้าง ช่วย เป็น ซ่อย ไม่มีเสียง ร ซึ่งมักจะออกเป็น ฮ แทน เช่น เรือน เป็น เฮือน ร่ำเรียน เป็น ฮ่ำเฮียน ไร่นา เป็น ไฮ่นา การออกเสียง ย และ ญ ลักษณะการออกเสียงของภาษาไทยนั้น ลิ้นจะอยู่กลางปาก แต่การออกเสียงของคนพวน ลิ้นจะแตะเพดานปากด้านหน้า ตัวอย่างคำ พวน ลาว ไทย อีสาน คึดญะ ຄຶດຍາກ หนักใจ คึดยาก คึดฮู้ ຄຶດຮອດ คิดถึง คึดฮอด เจ้าเป็นไทบ้านเลอ ເຈົ້າເປັນໄທບ້ານໃດ คุณเป็นคนบ้านไหน เจ้าเป็นคนบ้านใด เจ๊าแม่นเผอ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ คุณเป็นใคร เจ้าเป็นใผ บ๊าจ๊อน ກະຮອກ กระรอก กระฮอก บ๊าแฮ้ง ອີແຮ້ງ อีแร้ง อีแฮ้ง โบ่ง/ซ้อน ບ່ວງ ช้อน บ่วง/ซ้อน ป่วง สืบต่อเดินทาง เที่ยวไปเรื่อย เที่ยวไปเรื่อย ป่องเอี๊ยม ປ່ອງຢ້ຽມ หน้าต่าง ป่องเยี่ยม/หน้าต่าง ไปกะเลอ/ไปเก๋อ ໄປໃສ/ໄປໃດ ไปไหน ไปใส ไปแท้บ่ ໄປແທ້ບໍ່/ໄປອີຫຼີບໍ່ ไปจริง ๆ หรือ ไปอีหลีบ่ ไปนำกันบ๊อ ໄປນຳກັນບໍ່ ไปด้วยกันไหม ไปนํากันบ่ เผอ/ผู้เลอ ໃຜ/ຜູ້ໃດ ใคร/คนไหน ใผ/ผู้ใด มันอยู่กะเลอบุ๊ มันอยู่ใสบ่ฮู้ มันอยู่ไหนไม่รู้ มันอยู่ใสบ่ฮู้ มากันหลายหน่อล้า มากันหลายคือกันน้อ มากันเยอะเหมือนกันนะ มากันหลายคือกันน้อ มากี๊ท้อ มานี้เทาะ มานี่เถอะ มานี้เถาะ หน้าแด่น หน้าผาก หน้าผาก หน้าผาก หม่าทัน หมากกะทัน พุทรา บักทัน หม่ามี้ หมากมี้ ขนุน บักมี้ หม่าหุ่ง หมากหุ่ง มะละกอ บักหุ่ง หัวเจอ หัวใจ หัวใจ หัวใจ เห้อ ให้ ให้ ให้ เอ็ดผิเลอ/เอ็ดหังก้อ เฮ็ดหยัง ทำอะไร เฮ็ดอีหยัง ฮัก ฮัก รัก ฮัก อ้างอิง วีระพงศ์ มีสถาน. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ พวน. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท. 2539. พวน พวน
ภาษาทิเบต (เพอแก) เป็นภาษาในตระกูลทิเบต-พม่า แบ่งออกเป็นภาษาถิ่นหลายกลุ่มคือ ภาษากลาง อยู่ในเขตปกครองตนเองทิเบต เช่นที่ ลาซา สำเนียงคัม อยู่ในเขตแคว้นคัม สำเนียงอัมโต อยู่ในแคว้นอัมโต ภาษาถิ่นอื่น ๆ ได้แก่ภาษาของชนเชื้อสายทิเบตในเนปาล เช่นชาวเศรปาหรือเชอร์ปา หรือชาวลาดักห์แถบอินเดียอีกด้วย ระบบการเขียนภาษาทิเบตค่อนข้างมีความซับซ้อน การประกอบคำทิเบตอาจมีตัวอักษรที่ไม่ออกเสียงมาประกอบคำด้วย สันนิษฐานว่าในอดีตตัวอักษรดังกล่าวล้วนออกเสียง แต่ปัจจุบันเกิดการแผลงคำไปตามกาลเวลา ทำให้ตัวอักษรหลายตัวไม่ออกเสียง แต่ยังต้องคงรูปการเขียนไว้เพื่อให้สื่อความหมายได้ถูกต้อง รากศัพท์ของคำทิเบตหลายคำรับอิทธิพลมาจากภาษาทางอินเดีย อิทธิพลที่เข้ามามากที่สุดคือด้านศาสนา และคำบาลีหลายคำที่ยืมจากภาษาตระกูลอินเดียเข้ามา ไวยากรณ์ การเรียงประโยค เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา คำคุณศัพท์ตามหลังคำที่ขยาย คำกริยาวิเศษณ์มาก่อนคำกริยา คำแสดงความเป็นเจ้าของ มาก่อนสิ่งที่อ้างถึง คำนาม ภาษาเขียนสมัยโบราณ มี 9 การกคือการกสมบูรณ์ (ไม่มีเครื่องหมาย) การกความเป็นเจ้าของ (gi, -gyi, -kyi, -’i, -yi) การกแสดงเครื่องมือ (gi, -gyi, -kyi, -’i, -yi) การกแสดงสถานที่ (na) การกทั้งหมด (allative case; -la) การกลงท้าย (ru, -su, -tu, -du, -r) การกแสดงมารยาท (dang) การกแสดงคำนาม (nas) และการกแสดงอารมณ์ (las) การแสดงการกจะเติมที่นามวลีไม่ได้เติมที่คำแต่ละคำ ปัจจัยแสดงคำนามคือ –pa, -ba หรือ –ma ใช้กับคำนาม การแสดงเพศใช้ po หรือ bo สำหรับบุรุษลึงค์และ mo สำหรับสตรีลึงค์ แสดงพหูพจน์โดยใช้ –rnams หรือ –dag เมื่อมีการเน้น ทั้ง 2 กลุ่มคำสามารถเชื่อมกันได้ เช่น rnams–dag หมายถึง กลุ่มที่มีสมาชิกหลายคน dag –rnams หมายถึง หลายกลุ่ม คำสรรพนามที่มีได้แก่ สรรพนามแทนบุคคล สรรพนามชี้ให้เห็น สรรพนามแสดงคำถามและสรรพนามแสดงภาพสะท้อน คำกริยา คำกริยาไม่มีการผันตามบุคคลและจำนวน แต่มีการแบ่งเป็น 4 กลุ่มย่อยตามหลักไวยากรณ์ทิเบตคือ ปัจจุบัน (Ida-ta) อดีต (’das-pa) อนาคต (ma-’ongs-pa) และการขอร้อง (skul-tshigs) คำกริยาส่วนใหญ่ที่อธิบายการกระทำที่ควบคุมไม่ได้จะไม่มีรูปแบบขอร้อง คำกริยาส่วนใหญ่จะมีครบทั้ง 4 แบบ a หรือ e ในรูปปัจจุบันจะเป็น o ในรูปแบบการขอร้อง (เช่น byed, byas, bya, byos = ทำ) e ในรูปปัจจุบันจะเป็น a ในรุปแบบอดีตและอนาคต (เช่น len, blang, blang, = เอาไป) คำกริยาบางคำ i ในรูปปัจจุบันจะเป็น u ในรูปแบบอื่น ๆ (เช่น ’dzin, bzung, gzung, = เอาไป) –s ใช้ลงท้ายรูปแบอดีตและการขอร้อง คำกริยาบางคำมีไม่ครบ 4 แบบ โดยอาจจะมี 3, 2 หรือ 1รูปแบบก็ได้ ตัวเลข ภาษาทิเบตต่างจากภาษาในเอเชียตะวันออกอื่น ๆ คือไม่มีคำแสดงจำนวนนับ งานทางด้านวิทยาศาสตร์และดาราศาสตร์จะใช้คำจากภาษาสันสกฤตแทน ทิเบต ทิเบต ทิเบต ทิเบต ทิเบต
ยินดีต้อนรับสู่สถานีย่อยวิดีโอเกมทุกคนร่วมสร้างได้ตามนโยบายวิกิพีเดีย เริ่มสร้างเมื่อ 16 ม.ย. 2550 ขณะนี้วันที่ เวลา น. มี 294 บทความ เกี่ยวกับวิดีโอเกม และ อีกหลากหลายหน้าที่โยงเข้าสู่หน้าโครงการนี้ สถานีย่อยวีดีโอเกม left วิดีโอเกม (video game) เป็นซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ เพื่อความบันเทิงชนิดหนึ่ง ในรูปของการนำเอาเกมมาประยุกต์เล่นในคอมพิวเตอร์โดยใช้ภาษาต่างๆ มาเขียนตามแนวทางของผู้สร้างเกม ว่าจะสร้างให้เสมือนจริง หรือจะสร้างแบบเน้นกราฟิก การสื่อด้วยเทคนิคด้านภาพที่สมจริงโดยใช้ภาพแอนิเมชันเป็นต้น ลักษณะทั่วไปของเกมคอมพิวเตอร์คือ เป็นการจำลองสถานการณ์เพื่อให้ผู้เล่นแก้ไขปัญหา โดยจะมีกฎเกณฑ์ และเป้าหมายแตกต่างกันไปในแต่ละเกม บทความดีเด่น ดีเฟนส์ออฟดิแอนเชียนส์ (ตัวย่อ: DotA) เป็นฉาก (scenario) ดัดแปลงสำหรับเกมวางแผนเรียลไทม์ วอร์คราฟต์ 3: เรนออฟเคออส และภาคต่อ วอร์คราฟต์ 3: บัลลังก์น้ำแข็ง โดยพัฒนาต่อมาจากแผนที่ 'อีออนออฟสไตรฟ์' (Aeon of Strife) ในเกม สตาร์คราฟต์; จุดมุ่งหมายของแต่ละทีมในฉาก คือ การทำลายฐานทัพของฝ่ายตรงข้าม (เรียกว่า แอนเชียนส์) ซึ่งมีการป้องกันอย่างแน่นหนาตรงมุมของแผนที่ โดยผู้เล่นจะได้ควบคุมยูนิตทรงพลัง ที่เรียกว่า 'ฮีโร่' ร่วมกับพลพรรคซึ่งถูกควบคุมผ่านปัญญาประดิษฐ์ เรียกว่า 'ครีป' (Creep) และจากรูปแบบการเล่นของเกมเล่นตามบทบาท ผู้เล่นจะเลเวลอัพฮีโร่ของตนและใช้ทองเพื่อซื้อไอเท็มระหว่างการเล่น อ่านต่อ... บทความดีเด่นก่อนหน้านี้: เดอะซิมส์ 2 วินนิงอีเลฟเวน เพลย์สเตชั่น 3 อีลีทบีทเอเจนท์ส บทความที่ได้รับการแก้ไขไม่นานมานี้: วี (เครื่องเล่นเกม) หมวดหมู่ บริษัทเกมคอมพิวเตอร์ - เกมในระบบปฏิบัติการวินโดวส์ - เครื่องเล่นเกม - ภาพยนตร์ที่สร้างจากเกม - วิดีโอเกมที่ยังไม่ได้ออกวางจำหน่าย - เกมชุด รู้ไหมว่า ...ขณะนี้ (มีนาคม 2559) มีเกมที่สนับสนุน DirectX 12 เพียงแค่ 10 เกมเท่านั้น ...ภาษาซิมส์ เป็นภาษาที่ได้จากการทดลองกร่อนเสียงในภาษา ยูเครน, ฝรั่งเศส, ลาติน, ฟินแลนด์, อังกฤษ และตากาล็อก สถานีย่อยอื่น ๆ วิดีโอเกม
แม่น้ำอิรวดี (, ออกเสียง เอยาวะดี) เป็นแม่น้ำที่ไหลจากเหนือจรดใต้ผ่านประเทศพม่า เป็นแม่น้ำที่ใหญ่สุดในประเทศและเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญที่สุด ชื่ออิรวดีในพม่ามาจากภาษาบาลี Irāvatī Airavati Erāvatī อิร แปลว่า เมฆฝน วดี แปลว่า กำแพง, รั้ว เป็นชื่อบาลีของช้างเอราวัณพาหนะของพระอินทร์ เอราวัณ แปลว่า สีแห่งเมฆฝน เป็นที่มาของความเชื่อว่าช้างเผือกจะนำมาซึ่งเมฆฝน เพราะเป็นสีของช้างเอราวัณที่จะมากับเมฆฝน สายฟ้าในเมฆฝนมาจากวชิราวุธของพระอินทร์ ดังนั้น ช้างจึงมักถูกใช้เป็นสัญลักษณ์สำหรับน้ำ คนสมัยโบราณในภูมิภาคนี้ จึงแย่งชิงช้างเผือก ด้วยเชื่อว่าจะทำให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล และยังใช้เป็นชื่อของแม่น้ำอื่น ๆ ในหลายภูมิภาค เช่น แม่น้ำอจิรวดีในประเทศอินเดีย แม่น้ำอิรวดีมีต้นกำเนิดจากจุดบรรจบกันของแม่น้ำเมลิคะและแม่น้ำเมคะ ที่ไหลลงมาจากธารน้ำแข็งบริเวณเทือกเขาหิมาลัยทางตอนเหนือของปูดาโอในพม่าตอนบน แม่น้ำค่อนข้างไหลเป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี และไหลลงสู่ทะเลอันดามัน แม่น้ำอิรวดีมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 404,200 ตารางกิโลเมตร (156,026 ตารางไมล์) ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศพม่า หลังจากที่รัดยาร์ด คิปลิง กวีชาวอังกฤษได้พรรณนาถึงแม่น้ำอิรวดีในบทกวีของเขา บางครั้งแม่น้ำสายนี้จึงถูกเรียกว่า 'ถนนสู่มัณฑะเลย์' กว่าหกศตวรรษที่มีการใช้แม่น้ำสำหรับการค้าขายและการขนส่ง แม่น้ำมีความสำคัญต่อจักรวรรดิอังกฤษหลังได้พม่าเข้ามาอยู่ในอาณานิคมได้มีการพัฒนาเครือข่ายคลองชลประทาน แม่น้ำยังคงมีความสำคัญในปัจจุบันเนื่องจากเป็นเส้นทางการจราจรและเป็นเส้นทางของสินค้าส่งออกจำนวนมาก ข้าวมีการผลิตในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดีซึ่งมีการใช้น้ำจากแม่น้ำ ในปี พ.ศ. 2550 รัฐบาลพม่าได้ลงนามในข้อตกลงกับบริษัทสัญชาติจีนในการก่อสร้างเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำจำนวนเจ็ดเขื่อน ซึ่งมีกำลังผลิตรวม 13,360 เมกะวัตต์ในแม่น้ำเมลิคะและแม่น้ำเมคะ รวมถึงเขื่อน มยิตโซน เขื่อนใหญ่ขนาด 6,000 เมกะวัตต์ บริเวณที่บรรจบกันของแม่น้ำทั้งสองแห่ง กำลังไฟฟ้าที่เกิดจากเขื่อนจะส่งไปยังประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่โดยส่วนใหญ่จะส่งไปยังประเทศจีน และมีเป้าหมายการส่งออกพลังงานไปยังประเทศไทย อินเดีย และบังคลาเทศ องค์กรด้านสิ่งแวดล้อมได้ยกความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบต่อระบบนิเวศบนความหลากหลายทางชีวภาพของแม่น้ำ สัตว์ที่อาจได้รับผลกระทบได้แก่ โลมาอิรวดี และปลาฉลามในแม่น้ำอิรวดี ซึ่งเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ ปัจจุบันโครงการเขื่อนมยิโซนถูกระงับไว้เนื่องจากมีการประท้วงและผู้ไม่เห็นด้วยจำนวนมาก อ้างอิง อิรวดี
อักษรน่าซีคืออักษรที่ใช้เขียนภาษาน่าซีมีสามแบบได้แก่ อักษรตงปา อักษรตงปาประกอบด้วยสัญญลักษณ์ 1,400 ตัวโดย 90% เป็นพิกโตแกรม ประดิษฐ์โดยกษัตริย์มัวเบา อซอง เมื่อราว พ.ศ. 1800 ใช้ในการอ่านออกเสียงหนังสือทางศาสนาและและการรักษาโรคของหมอผี การใช้ภาษาน่าซีและอักษรตงปาถูกขัดขวางในช่วงที่เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2492 และถูกควบคุมเข้มงวดยิ่งขึ้นในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม พ.ศ. 2503 – 2512 หนังสือจำนวนมากถูกเผาทำลาย ในปัจจุบันมีหมอผีที่ยังอ่านอักษรตงปาได้ราว 60 คน ทั้งหมดอายุมากกว่า 70 ปี ที่อายุน้อยที่สุดคือ 30 ปี ในการฟื้นฟูอักษรนี้ขึ้นใหม่ ผู้ใช้อักษรนี้ได้ที่มีอายุน้อยจะถูกเชิญให้ไปสอนในโรงเรียน หนังสือพิมพ์ในช่วงพ.ศ. 2530 พิมพ์ด้วยอักษรตงปาและอักษรละติน เพื่อเพิ่มความสามารถในการอ่านออกเขียนได้ของชาวน่าซี หนังสือมากกว่า 30 เล่มถูกตีพิมพ์ ความพยายามนี้ประสบความสำเร็จมากในช่วงแรกโดยใน พ.ศ. 2525 มีชาวน่าซี 200 คน สามารถอ่านภาษาน่าซีที่เขียนด้วยอักษรละติน และเพิ่มเป็น 1,700 คน เมื่อ พ.ศ. 2528 รัฐบาลจีนค่อยๆเลิกการสอนภาษาน่าซีในราว พ.ศ. 2531 – 2532 ในปัจจุบันเริ่มกลับมาสอนอีกครั้งหนึ่ง อักษรกีบา อักษรกีบา อักษรเกอปา (哥巴文) มีโครงสร้างใกล้เคียงกับอักษรจีน ประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่มาจากภาษาจีนและคิดขึ้นเอง รวมทั้งสัญลักษณ์จากอักษรตงปา ตัวอย่างหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้มีน้อยและเข้าใจได้น้อย เขียนในแนวนอนจากซ้ายไปขวา การอ่านออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับผู้ใช้ อักษรละติน อักษรละตินสำหรับภาษาน่าซี มีพื้นฐานมาจากพินอินของอักษรจีน เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2500 และปรับปรุงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2527 อ้างอิง อักษรนาซี น่าซี
เมืองสิงห์บุรี เป็นอำเภอหนึ่งใน 6 อำเภอของจังหวัดสิงห์บุรี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเมืองสิงห์บุรีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภออินทร์บุรี และอำเภอบ้านหมี่ (จังหวัดลพบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านหมี่และอำเภอท่าวุ้ง (จังหวัดลพบุรี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพรหมบุรี อำเภอท่าช้าง และอำเภอค่ายบางระจัน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอค่ายบางระจัน อำเภอบางระจัน และอำเภออินทร์บุรี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเมืองสิงห์บุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. บางพุทรา Bang Phutsa 2. บางมัญ Bang Man 3. โพกรวม โพ-กฺรวม Pho Kruam 4. ม่วงหมู่ Muang Mu 5. หัวไผ่ Hua Phai 6. ต้นโพธิ์ Ton Pho 7. จักรสีห์ Chaksi 8. บางกระบือ Bang Krabue การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเมืองสิงห์บุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมืองสิงห์บุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางพุทราทั้งตำบล และบางส่วนของตำบลบางมัญ ตำบลม่วงหมู่ ตำบลต้นโพธิ์ และตำบลบางกระบือ องค์การบริหารส่วนตำบลบางมัญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางมัญ (นอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี) องค์การบริหารส่วนตำบลโพกรวม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพกรวมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงหมู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงหมู่ (นอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี) องค์การบริหารส่วนตำบลหัวไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวไผ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลต้นโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลต้นโพธิ์ (นอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี) องค์การบริหารส่วนตำบลจักรสีห์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจักรสีห์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบางกระบือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางกระบือ (นอกเขตเทศบาลเมืองสิงห์บุรี) อ้างอิง เมืองสิงห์บุรี
อักษรเวเนติกเป็นอักษรของชาวเวเนติกที่อาศัยอยู่ทางชายฝั่งตอนเหนือของทะเลเอเดรียนในยุคโลหะ ราว 457 ปีก่อนพุทธศักราช จนถึงยุคจักรวรรดิโรมัน ภาษาละตินเรียกว่า “เวเนติ” ส่วนภาษากรีกเรียก “อีนิตอย” พบจารึกของชนกลุ่มนี้มากกว่า 200 ชิ้น อักษรนี้ใกล้เคียงกับอักษรอีทรัสคัน คาดว่าน่าจะมาจากอักษรกรีกและเป็นต้นแบบของอักษรฟูทาร์ก อักษรบางตัวมีหลายรูปแบบเพราะมาจากบริเวณที่ต่างกัน เสียง /f/ ใช้อักษรคู่ hvหรือ vh ซึ่งพบในอักษรอีทรัสคันและอักษรละตินรุ่นแรกๆด้วย เขียนจากขวาไปซ้ายแต่ก็เขียนจากซ้ายไปขวาได้เช่นเดียวกันโดยอักษรที่ใช้ในแต่ละทิศทางจะเป็นรูปในกระจกเงาซึ่งกันและกัน ในบางกรณี พบการเขียนในแนวสลับ ชาวเวเนติกถูกรวมเข้ากับจักรวรรดิโรมันและเลิกใช้อักษรเวเนติไปเมื่อราว พ.ศ. 443 ใช้เขียน ภาษาเวเนติกซึ่งคาดว่าเป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนแต่การจัดบ่งสาขายังไม่ลงตัว มีทั้งท่จัดให้อยู่กลุ่มอิตาลิก เจอร์มานิก อิลลีเรียน สลาวิก หรือจัดให้อยู่ในกลุ่มเฉพาะออกมา ปัญหานี้เกิดจากการรวบรวมจารึกขนาดสั้นเพื่อเปรียบเทียบรูปประโยคและคำศัพท์กับภาษาอื่นเป็นไปได้ยาก (อย่าสับสนกับภาษาเวเนติที่เป็นภาษากลุ่มสลาฟใช้ในที่ราบลุ่มแม่น้ำดานูบตอนเหนือระหว่างโปแลนด์กับยูเครน) อ้างอิง อักษรเวเนติก วเเนติก
ภาษาเนเดบัง เป็นภาษากลุ่มปาปวนใช้พูดในหมู่บ้านบาลุนกาดาและบัวลังทางตะวันออกของเกาะปันตาร์ ประเทศอินโดนีเซีย และในอาอีร์ ปานัส ภาษานี้มีชื่อเรียกว่า กลามู หมายถึงเผ่า (ตรงกับภาษาอินโดนีเซีย: ซูกู) ชาวกลามูอพยพมาจากเนเดบังมายังบริเวณที่อยู่ในปัจจุบันก่อนอินโดนีเซียได้รับเอกราช ประมาณ พ.ศ. 2473 ศาสนามีบทบาทสำคัญต่อสถานะสังคมและการเปลี่ยนแปลงของภาษา ชาวกลามูในบาลุนบาดาเป็นชาวคริสต์ในขณะที่กลุ่มที่อยู่ในบัวลังและ อาอีร์ ปานัส เป็นมุสลิม และมีกลุ่มผู้อพยพที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนที่อพยพมาจากบารานูซารวมอยู่ด้วย ภาษาเนเดบังเป็นภาษาที่ใกล้ตาย ไม่ใคร่มีการใช้ในชีวิตประจำวัน แม้แต่ในบ้าน ชนส่วนใหญ่ในบาลุนกาดาหันไปพูดภาษาอินโดนีเซีย ส่วนในอาอีร์ ปานัสหันไปพูดภาษาอลอร์สำเนียงบารานูซา ผู้พูดภาษาเนเดบังเหลือน้อยกว่า 200 คน โดยคนที่มีอายุน้อยสุดคือ 50 ปี อ้างอิง Grimes, Charles E., Tom Therik, Barbara Dix Grimes & Max Jacob. 1997. A guide to the people and languages of Nusa Tenggara. (Paradigma series B 1). Kupang, Indonesia: Universitas Kristen Artha Wacana and Alfa Omega Foundation. Stokhof, W. A. L. 1975. Preliminary notes on the Alor and Pantar languages (East Indonesia). (Pacific Linguistics B-43). Canberra: Australian National University นแดบัง
ควนกาหลง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสตูล ประวัติ ท้องที่อำเภอควนกาหลง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของอำเภอเมืองสตูล ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอควนกาหลง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอควนกาหลง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2519 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน วันที่ 3 มิถุนายน 2512 แยกพื้นที่ตำบลทุ่งนุ้ย ตำบลแป-ระ และตำบลท่าแพ อำเภอเมืองสตูล มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอควนกาหลง ขึ้นกับอำเภอเมืองสตูล วันที่ 6 ตุลาคม 2513 ตั้งตำบลควนกาหลง แยกออกจากตำบลทุ่งนุ้ย ตั้งตำบลอุใดเจริญ แยกออกจากตำบลแป-ระ ตั้งตำบลนิคมพัฒนา แยกออกจากตำบลแป-ระ วันที่ 13 ธันวาคม 2515 จัดตั้งนิคมสร้างตนเอง ในท้องที่กิ่งอำเภอควนกาหลง อำเภอเมืองสตูล และกิ่งอำเภอทุ่งหว้า อำเภอละงู วันที่ 1 มิถุนายน 2519 แยกพื้นที่ตำบลแป-ระ ตำบลท่าแพ กิ่งอำเภอควนกาหลง อำเภอเมืองสตูล และตำบลสาคร อำเภอเมืองสตูล ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าแพ ขึ้นกับอำเภอเมืองสตูล วันที่ 8 กันยายน 2519 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอควนกาหลง อำเภอเมืองสตูล เป็น อำเภอควนกาหลง วันที่ 2 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลปาล์มพัฒนา แยกออกจากตำบลนิคมพัฒนา วันที่ 3 มิถุนายน 2537 ยกฐานะกิ่งอำเภอท่าแพ อำเภอเมืองสตูล เป็น อำเภอท่าแพ วันที่ 26 มิถุนายน 2539 แยกพื้นที่ตำบลปาล์มพัฒนา และตำบลนิคมพัฒนา อำเภอควนกาหลง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอมะนัง ขึ้นกับอำเภอควนกาหลง วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอมะนัง อำเภอควนกาหลง เป็น อำเภอมะนัง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอควนกาหลงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งหว้า และอำเภอป่าบอน (จังหวัดพัทลุง) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอรัตภูมิ อำเภอหาดใหญ่ อำเภอคลองหอยโข่ง และอำเภอสะเดา (จังหวัดสงขลา) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอควนโดนและอำเภอท่าแพ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอละงูและอำเภอมะนัง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอควนกาหลงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. ทุ่งนุ้ย Thung Nui 2. ควนกาหลง Khuan Kalong 3. อุใดเจริญ Udai Charoen การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอควนกาหลงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลทุ่งนุ้ย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งนุ้ยทั้งตำบล เทศบาลตำบลควนกาหลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนกาหลงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลอุใดเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอุใดเจริญทั้งตำบล อ้างอิง ควนกาหลง
แม่พริก เป็นอำเภอในจังหวัดลำปาง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอแม่พริกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลี้ (จังหวัดลำพูน) และอำเภอเถิน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเถิน ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านตากและอำเภอสามเงา (จังหวัดตาก) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสามเงา (จังหวัดตาก) และอำเภอลี้ (จังหวัดลำพูน) ประวัติ อำเภอแม่พริกตั้งอยู่บนลำห้วยแม่พริก ชื่อ 'แม่พริก' คงได้มาจากชื่อลำห้วยแม่พริกนี้ ส่วนที่มาของคำว่า 'แม่พริก' มีเรื่องเล่ามาว่า พระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาที่นี้จึงมีรอยพระพุทธบาทประทับอยู่บนรอยหิน 2 รอย แต่รอยพระพุทธบาททั้ง 2 รอย เป็นรอยกลับกัน (ชาวบ้านเรียกว่า 'ปิ๊ก' หรือ 'พลิก' แปลว่า กลับ) นานเข้าเลยเรียกเพี้ยนจากพลิกมาเป็น 'พริก' เรื่องเล่าหรือคำบอกเล่าเหล่านี้จึงเป็นที่มาของลำห้วยแม่พริก ก่อนที่จะตั้งเป็นกิ่งอำเภอแม่พริก ปรากฏว่าท้องที่อำเภอแม่พริกแห่งนี้เป็นหมู่บ้านขึ้นกับอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีรวมด้วยกัน 3 หมู่บ้าน คือ บ้านแม่พริกลุ่ม บ้านแม่พริกบน และบ้านแม่เชียงราย เมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 ถึง พ.ศ. 2447 จังหวัดตากได้ตั้งด่านเก็บภาษีค่านาเงินรัฐชูปการ ขึ้นที่บ้านแม่พริกลุ่ม และได้จัดส่งเจ้าน้อยสารมาเป็นนายด่าน ต่อมาใน พ.ศ. 2447 เจ้าน้อยสารถูกคนร้ายปล้นฆ่าตายทางราชการจึงได้โอนหมู่บ้านแม่พริกลุ่ม บ้านแม่พริกบน และบ้านแม่เชียงราย จากอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มาขึ้นกับอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง โดยถือเขตห้วยแม่เชียงรายและห้วยแม่ระวาน เป็นเส้นแบ่งเขตและตั้งเป็นกิ่งอำเภอแม่พริกขึ้นโดยมีทีทำการกิ่งอำเภอแม่พริกอยู่ที่บ้านแม่พริกลุ่ม เมื่อแรกที่ตั้งเป็นกิ่งอำเภอนั้นได้แบ่งเขตปกครองออกเป็น 4 ตำบล คือ ตำบลแม่พริกลุ่ม ตำบลผาปัง ตำบลแม่ปุ และตำบลน้ำดิบ เขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอแม่พริกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 30 หมู่บ้าน ได้แก่ ที่ ชื่อตำบล ตัวเมือง อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนครัวเรือน จำนวนประชากร 1. แม่พริก Mae Phrik 11 2,591 6,553 2. ผาปัง Pha Pang 5 499 1,444 3. แม่ปุ Mae Pu 6 1,355 3,768 4. พระบาทวังตวง Phra Bat Wang Tuang 8 1,305 3,788 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอแม่พริกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลแม่พริก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–2, 5 ตำบลแม่พริก เทศบาลตำบลแม่ปุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ปุทั้งตำบล (เขตสุขาภิบาลแม่ปุเดิม) เทศบาลตำบลพระบาทวังตวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระบาทวังตวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแม่พริก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 3–4, 6–11 ตำบลแม่พริกและตำบลผาปังทั้งตำบล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแม่พริก) อ้างอิง ม่แพริก
ทุ่งหัวช้าง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน และเป็นแหล่งกำเนิดต้นแม่น้ำลี้ แม่น้ำสายสำคัญของจังหวัด ประวัติ อำเภอทุ่งหัวช้าง ได้จัดตั้งขึ้นโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2520 โดยแยกตำบลตะเคียนปม ตำบลทุ่งหัวช้าง และตำบลบ้านปวง ออกจากเขตการปกครองของอำเภอลี้ จังหวัดลำพูน มาจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอทุ่งหัวช้าง ด้วยเหตุผลที่ว่าทั้งสามตำบลอยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอลี้ การคมนาคมไม่สะดวก ประกอบกับมีการแทรกซึมของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย จึงจำเป็นต้องแยกแล้วจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ ในระยะเริ่มแรกทางราชการได้ใช้สถานีอนามัยตำบลทุ่งหัวช้างเป็นที่ว่าการชั่วคราว ต่อมาเมื่อเห็นว่าคับแคบจึงได้ย้ายมาอาศัยอาคารเรียนในบริเวณโรงเรียนชุมชนทุ่งหัวช้าง(ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ตำบลทุ่งหัวช้าง) เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2521 และได้ย้ายมาอยู่ยังที่ว่าการอำเภอทุ่งหัวช้างปัจจุบันนี้ มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา จนถึงวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ได้รับการประกาศยกฐานะขึ้นเป็น 'อำเภอทุ่งหัวช้าง' ตามราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 110 ตอนที่ 179 ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอทุ่งหัวช้างตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านโฮ่งและอำเภอแม่ทา ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเสริมงาม (จังหวัดลำปาง) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเถิน (จังหวัดลำปาง) และอำเภอลี้ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอลี้ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอทุ่งหัวช้างแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 35 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2559) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2559) 1. ทุ่งหัวช้าง Thung Hua Chang 12 8,988 2,5606,428 (ทต.ทุ่งหัวช้าง)(อบต.ทุ่งหัวช้าง) 2. บ้านปวง Ban Puang 11 4,148 4,148 (อบต.บ้านปวง) 3. ตะเคียนปม Takhian Pom 12 7,005 7,005 (อบต.ตะเคียนปม) รวม 35 20,141 2,560 (เทศบาล)17,581 (อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอทุ่งหัวช้างประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลทุ่งหัวช้าง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลทุ่งหัวช้าง องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งหัวช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งหัวช้าง (นอกเขตเทศบาลตำบลทุ่งหัวช้าง) องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านปวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านปวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตะเคียนปม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะเคียนปมทั้งตำบล ศาสนวัตถุ หรือ ปูชนียสถาน พระธาตุดอยกวางคำ ที่ตั้งบ้านโป่งแดง ม.7 ต.ทุ่งหัวช้าง วัดทุ่งหัวช้าง ที่ตั้งบ้านทุ่งหัวช้าง ม.3 ต.ทุ่งหัวช้าง พระพุทธบาทสี่รอย ที่ตั้งหนองป่าตึง ม.2 ต.ทุ่งหัวช้าง วัดห้วยไร่ ที่ตั้งบ้านห้วยไร่ ม.8 ต.ตะเคียนปม วัดดอนแก้ว ที่ตั้งบ้านปวง ม.7 ต.บ้านปวง วัดพระธาตุแอ้ว ที่ตั้งบ้านปวง ม.7 ต.บ้านปวง อนุสาวรีย์ครูบาขาวปี ที่ตั้งบ้านแม่บอนเหนือ ม.1 ต.บ้านปวง สถานที่ท่องเที่ยว อ่างเก็บน้ำแม่ลี้ ที่ตั้ง ม.9 ต.ตะเคียนปม อ่างเก็บน้ำแม่แพม ที่ตั้ง ม.2 ต.บ้านปวง อ่างเก็บน้ำแม่ปันเด็ง ที่ตั้ง ม.6 ต.ทุ่งหัวช้าง หน่วยพิทักษ์ป่าดอยอีฮุ้ย ที่ตั้งบ้านทุ่งข้าวหาง ม.1 ต.ตะเคียนปม อ้างอิง บุคคลที่มีชื่อเสียงของอำเภอทุ่งหัวช้าง หัตฐพร สุวรรณ นักฟุตบอล นพพร อินสีลอย (กิ่งซาง) นักมวย ครู ทุ่ง