bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
สถานีย่อยการเขียนโปรแกรม ยินดีต้อนรับสู่สถานีย่อยการเขียนโปรแกรม ทุกคนร่วมสร้างได้ตามนโยบายวิกิพีเดีย เริ่มสร้างเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 การเขียนโปรแกรม เป็นขั้นตอนการเขียน ทดสอบ และดูแล (ขั้นตอนที่กล่าวข้างต้น เป็นหลักของการวิเคราะห์และออกแบบระบบ) ซอร์สโค้ดของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งซอร์สโค้ดนั้นจะเขียนด้วยภาษาโปรแกรม ขั้นตอนการเขียนโปรแกรมต้องการความรู้ในหลายด้านด้วยกัน เกี่ยวกับโปรแกรมที่ต้องการจะเขียน และอัลกอริธึมที่จะใช้ (อัลกอริธึม คือ วิธีคิดในการแก้ปัญหาต่าง ๆ ซึ่งอาจง่าย หรือยาก ขั้นตอนน้อย หรือ มาก ก็ได้ แต่ อัลกอริธึมที่ดี จะง่ายกว่า และขั้นตอนน้อยกว่า โดยจะต้องได้ผลลัพธ์ที่เหมือนกัน หรือดีกว่า) ซึ่งการเขียนโปรแกรมถือเป็นเพียงขั้นหนึ่งในวงจรชีวิตของการพัฒนาซอฟแวร์ การเขียนโปรแกรมจะได้มาซึ่งซอร์สโค้ดของโปรแกรมนั้นๆ โดยปกติแล้วจะอยู่ในรูปแบบข้อความธรรมดา ซึ่งไม่สามารถนำไปใช้งานได้ จะต้องผ่านกระบวนการที่ทำให้ซอร์สโค้ดสามารถใช้งานได้ โดยจะประกอบด้วย 1.คอมไพล์ เป็นการแปลซอร์สโค้ดนั้นให้เป็นภาษาเครื่อง (machine language) หนึ่งครั้ง เพื่อให้ได้แฟ้มข้อมูลที่สามารถทำงานได้ เช่น ภาษาพาสคาล,ภาษาซี,ภาษาเบสิกเรียกตัวแปลซอร์สโค้ดชนิดนี้ว่า คอมไพเลอร์ 2.อินเทอร์พรีท เป็นการแปลซอร์สโค้ดให้เป็นภาษาเครื่อง(machine language)ทุกครั้งที่ต้องการใช้โปรแกรม เช่น ภาษาเอชทีเอ็มแอลเรียกตัวแปลซอร์สโค้ดชนิดนี้ว่า อินเทอร์พรีทเตอร์ 3.แอสเซ็ม เป็นการแปลซอร์สโค้ดนั้นให้เป็นภาษาเครื่อง(machine language) หนึ่งครั้ง เพื่อให้ได้แฟ้มข้อมูลที่สามารถทำงานได้ ใช้กับ ภาษาแอสเซ็มบลี เท่านั้นเรียกตัวแปลซอร์สโค้ดชนิดนี้ว่า แอสเซ็มเบลอร์ การเขียนโปรแกรมถือว่าเป็นการผสมผสานกันระหว่างศาสตร์ของ ศิลปะ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และ วิศวกรรม เข้าด้วยกัน หมวดหมู่ การเขียนโปรแกรม สถานีย่อยอื่น ๆ การเขียนโปรแกรม
ภาษาตูลู เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมลยาฬัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมลยาฬัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400 การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ อักษร ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมลยาฬัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร ลักษณะของภาษา การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ สำเนียงพราหมณ์หรือศิวัลลี พูดโดยพราหมณ์ชาวตูลู สำเนียงเชน พูดโดยผู้นับถือศาสนาเชน ทางเหนือของตูลู นาดู สำเนียงทั่วไป ใช้พูดในพ้นที่ส่วนใหญ่ของของตูลู นาดู เป็นสำเนียงที่ใช้ในการค้าและการละเล่น สำเนียงตริพัล ใช้พูดโดยชาวตริพัล ใกล้เคียงกับสำเนียงทั่วไป ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย. อ้างอิง ตูลู
ในทางเศรษฐศาสตร์ องค์การ หรือ องค์กร หมายถึง บุคคลกลุ่มหนึ่งที่มารวมตัวกัน โดยมีวัตถุประสงค์หรือเป้าหมายอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างร่วมกัน และดำเนินกิจกรรมบางอย่างร่วมกันอย่างมีขั้นตอนเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์นั้น โดยมีทั้ง องค์การที่แสวงผลกำไร คือองค์การที่ดำเนินกิจกรรมเพื่อการแข่งขันทางเศรษฐกิจ เช่น บริษัท ห้างหุ้นส่วน ห้างสรรพสินค้า ร้านค้าต่าง ๆ และ องค์การที่ไม่แสวงผลกำไร คือองค์การที่ดำเนินกิจกรรมเพื่อสาธารณประโยชน์เป็นหลัก เช่น สมาคม สถาบัน มูลนิธิ เป็นต้น องค์การ หมายถึงการนำเอาส่วนต่าง ๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกันมารวมกันอย่างมีระเบียบ หรือเป็นการรวมกลุ่มกันอย่างมีเหตุผลของบุคคลกลุ่มหนึ่ง เพื่อเป็นศูนย์อำนวยการให้การดำเนินงานลุล่วงไปตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ โดยมีการใช้อำนาจการบริหารที่ชัดเจนมีการแบ่งงานและหน้าที่ มีลำดับขั้นของการบังคับบัญชาและความรับผิดชอบ โดยเริ่มแรกนั้น คำว่า 'องค์การ' เดิมเป็นศัพท์บัญญัติมาจากคำภาษาอังกฤษ organization ในขณะที่ คำว่า 'องค์กร' เป็นศัพท์บัญญัติมาจากคำว่า organ โดยที่องค์กรหมายถึงหน่วยย่อยขององค์การ แต่ในปัจจุบันใช้ในความหมายเดียวกัน ดังที่กล่าวไว้แล้วข้างต้น อ้างอิง มนุษยสัมพันธ์ในการทำงาน โดย อนันท์ งามสะอาด
อักษรซูเมอร์ เป็นอักษรที่จัดว่าเก่ามาก ใช้ในเมโสโปเตเมียตอนใต้ ตั้งแต่ราว 4,457 ปีก่อนพุทธศักราช พัฒนาจากการบันทึกบนดินเหนียวที่เริ่มมีมาตั้งแต่ 7,457 ปีก่อนพุทธศักราช มาเป็นอักษรรูปลิ่ม จุดกำเนิด อักษรนี้เกิดจากแนวคิดของชาวซูเมอร์ในการเก็บรักษาแผ่นดินเหนียวที่ใช้นับผลผลิตทางเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมไม่ให้สูญหาย และสามารถจดจำได้ว่า มีจำนวนเท่าใดและใช้นับอะไร โดยการกดรอยให้เป็นสัญลักษณ์ลงบนแผ่นดินเหนียวที่ใช้เก็บขณะยังเปียกอยู่ ต่อมาจึงเลิกใช้แผ่นดินเหนียว หันมาเขียนเครื่องหมายลงบนดินเหนียวที่ยังเปียกอยู่แทน รวมทั้งพัฒนาสัญลักษณ์ในการนับขึ้นใช้แทนการวาดภาพหรือเครื่องหมายซ้ำ ๆ กันหลายอัน การบันทึกแบบนี้พบในเมืองของชาวซูเมอร์ เช่น อูรุก จัมคัต นาสร์ เมื่อราว 2,757 ปีก่อนพุทธศักราช ลักษณะ การเขียนครั้งแรกเขียนจากบนลงล่าง ต่อมาเปลี่ยนเป็นจากซ้ายไปขวา (คาดว่าเมื่อราว 2,457 ปีก่อนพุทธศักราช) โดยหมุนรูปอักษรไป 90 องศา ทวนเข็มนาฬิกา และรูปอักษรเริ่มเปลี่ยนจากเส้นตรงและเส้นโค้งเป็นรูปลิ่ม ต่อมา เมื่อ 2,257 ปีก่อนพุทธศักราช เริ่มมีการพัฒนาระบบการเขียนเพื่อใช้แทนหน่วยเสียง มีคำพ้องเสียงที่ใช้แทนคำที่ออกเสียงเหมือนกัน แต่มีความหมายต่างกันมาก ทั้งนี้เพราะในภาษาซูเมอร์มีคำที่เป็นคำโดดมาก ตัวอย่างเช่น อักษรที่ใช้แทนเสียง “ti” (ลูกศร) เหมือนกับที่ใช้แทนเสียง “til” (ชีวิต) ตัวเลขของชาวบาบิโลเนีย เมื่อระบบการเขียนพัฒนามากขึ้น การจำแนกระหว่างอักษรที่ใช้แทนคำกับอักษรที่ใช้แทนพยางค์ทำได้ยากขึ้น มีการพัฒนาอักษรที่เป็นศัพท์กำหนด ใช้นำหน้าหรือตามหลังสัญลักษณ์ ที่แทนเสียงของคำเพื่อบอกความหมาย ระบบการนับในภาษาซูเมอร์และอักษรรูปลิ่มอื่น ๆ เป็นทั้งเลขฐาน 10 และเลขฐาน 60 โดยมีสัญลักษณ์เฉพาะของเลขแต่ละฐาน รวมทั้งการรวมกัน และการยกกำลังของตัวเลขเหล่านั้น เช่น เลข 9 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 1 จำนวน 9 ตัว เลข 10 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 10 ตัวเดียว เลข 60 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 60 และเลข 70 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 60 กับเลข 10 เลขฐาน 60 ในปัจจุบัน ยังใช้เป็นหน่วยของเวลาและมุมในวงกลม ชาวเมโสโปเตเมียรุ่นหลัง ๆ ได้แก่ชาวบาบิโลเนีย ชาวอัสซีเรีย และชาวเปอร์เซีย ปรับปรุงระบบเลขของชาวซูเมอร์ มาเป็นระบบที่ขึ้นกับตำแหน่ง แบบเดียวกับระบบที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ซึ่งลดจำนวนสัญลักษณ์ลงมาก ชาวแอกแคดได้พัฒนาอักษรซูเมอร์มาใช้เขียนภาษาของตน ที่จริงแล้วภาษาซูเมอร์เลิกใช้พูดตั้งแต่ 1,257 ปีก่อนพุทธศักราช แต่ยังคงใช้เป็นภาษาเขียน เช่นเดียวกับการใช้ภาษาละตินในยุโรปยุคกลาง ทำให้มีการใช้ภาษาซูเมอร์ต่อมาจนถึงราว พ.ศ. 643 อ้างอิง อักษรของชาวซูเมอร์ ซูเมอร์
อักษรลิเนียร์เอ ใช้เขียนในช่วง 1,257 – 907 ปีก่อนพุทธศักราช มีสัญลักษณ์ 60 ตัวแสดงพยางค์ และอีก 60 ตัวแสดงเสียงและสื่อถึงความหมาย ส่วนใหญ่ใกล้เคียงกับอักษรลิเนียร์บี เขียนในแนวนอน จากซ้ายไปขวา บนแผ่นดินเหนียว ซึ่งอาจใช้จดบันทึกในการค้าขาย การค้นพบ อักษรลิเนียร์เอ บนแผ่นดินเหนียว อักษรลิเนียร์เอ บนเหยือก ในปี พ.ศ. 2443 นักโบราณคดี เซอร์ อาร์เธอร์ อีแวนส์ พบจารึกแผ่นดินเหนียวจำนวนมาก ซึ่งเขียนด้วยเครื่องหมายแปลก ๆ ที่นอสซอส เกาะครีท อีวานส์เชื่อว่า เขาค้นพบพระราชวังของพระเจ้าไมเนอร์ และเขาวงกตแห่งมิโนทอร์ เขาจึงตั้งชื่อภาษาและจารึกนั้นว่าไมนอส (Minuan) เขาพยายามถอดความจารึกเหล่านั้น แต่ทำได้น้อยมาก เขาตั้งสมมติฐานว่า ในจารึกมีระบบการเขียนที่แตกต่างกัน 3 ระบบ คือ อักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์เอ และอักษรลิเนียร์บี อักษรไฮโรกลิฟฟิก ปรากฏเฉพาะส่วนที่เป็นตราประทับ และพอจะถอดความได้บ้าง อักษรลิเนียร์เอยังถอดความไม่ได้ แต่น่าจะมาจากอักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์บีน่าจะมาจากอักษรลิเนียร์เอ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอักษรทั้งสอง ยังไม่ชัดเจน อ้างอิง อักษรลิเนียร์เอ-omniglot ลิเนียร์เอ
REDIRECT สมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระนเรศวรมหาราช หรือ สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ ๒ มีพระนามเดิมว่า พระองค์ดำ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระมหาธรรมราชาและพระวิสุทธิกษัตริย์ (พระราชธิดาของสมเด็จพระศรีสุริโยทัยและสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ) เสด็จพระราชสมภพเมื่อ พ.ศ. 2098 ที่พระราชวังจันทน์ เมืองพิษณุโลกมีพระเชษฐภคินีคือ พระสุพรรณกัลยา มีพระอนุชาคือ สมเด็จพระเอกาทศรถ (องค์ขาว) และเป็นพระราชนัดดาของสมเด็จพระศรีสุริโยทัย พระนามของพระองค์ปรากฏในลายลักษณ์อักษรหลายฉบับ เช่น พระนเรศ วรราชาธิราช, พระนเรสส, องค์ดำ จึงยังไม่สามารถสรุปได้ว่าพระนาม นเรศวรได้มาจากที่ใด สันนิษฐานเบื้องต้นว่า เพี้ยนมาจาก สมเด็จพระนเรศ วรราชาธิราช มาเป็น สมเด็จพระนเรศวร ราชาธิราช เสด็จขึ้นครองราชเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2133 สิริรวมการครองราชสมบัติ 15 ปี เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2148 รวมพระชนมพรรษา 50 พรรษา ราชการสงครามในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่และสำคัญยิ่งของชาติไทย พระองค์ได้กู้อิสรภาพของไทยจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งแรก และได้ทรงแผ่อำนาจของราชอาณาจักรไทย อย่างกว้างใหญ่ไพศาล นับตั้งแต่ประเทศพม่าตอนใต้ทั้งหมด นั่นคือ จากฝั่งมหาสมุทรอินเดียทางด้านตะวันตก ไปจนถึงฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางด้านตะวันออก ทางด้านทิศใต้ตลอดไปถึงแหลมมลายู ทางด้านทิศเหนือก็ถึงฝั่งแม่น้ำโขงโดยตลอด และยังรวมไปถึงรัฐไทใหญ่บางรัฐ ปกครองเมืองพิษณุโลก หลังจากพระเจ้าบุเรงนองตีกรุงศรีอยุธยาแตก เมื่อ พ.ศ. 2112 มะเส็งศก วันอาทิตย์ เดือน 9 แรม 11 ค่ำ และได้สถาปนาสมเด็จพระมหาธรรมราชาครองกรุงศรีอยุธยาในฐานะประเทศราชของหงสาวดีแล้ว พระองค์ได้หนีกลับมายังกรุงศรีอยุธยาโดยที่พระเจ้าบุเรงนองทรงยินยอมอันเนื่องมาจากพระสุพรรณกัลยาทรงขอไว้ เมื่อเสด็จกลับมาถึงกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 2115 สมเด็จพระมหาธรรมราชาทรงพระราชทานนามให้พระองค์ว่า 'พระนเรศวร' และโปรดเกล้าฯ ให้เป็นพระมหาอุปราชไปปกครองเมืองพิษณุโลก พระองค์ทรงปกครองเมืองอย่างดีและทรงเริ่มเตรียมการที่จะกอบกู้เอกราชของกรุงศรีอยุธยา การที่ได้เสด็จไปประทับอยู่หงสาวดีถึง 8 ปีนั้น ก็เป็นประโยชน์ยิ่งเพราะทรงทราบทั้งภาษา นิสัยใจคอ ตลอดจนล่วงรู้ความสามารถของพม่า ซึ่งนับเป็นทุนสำหรับคิดอ่านเพื่อหาหนทางในการต่อสู้กับพม่า เมื่อพระเจ้าหงสาวดีตีกรุงศรีอยุธยาได้นั้น อ้างว่าข้าราชการในกรุงศรีอยุธยาเกลียดชังสมเด็จพระมหาธรรมราชา จึงต้องถอนข้าราชการเมืองเหนือที่เคยใช้สอยลงมารับราชการในกรุงศรีอยุกธยาเป็นจำนวนมาก ทำให้จำนวนข้าราชการทางเมืองเหนือบกพร่องจึงต้องหาตัวตั้งขึ้นใหม่ พระองค์ทรงขวนขวายหาคนสำหรับทรงใช้สอยโดยฝึกทหารที่อยู่ในรุ่นราวคราวเดียวกันตามวิธียุทธ์ของพระองค์ทั้งสิ้นและนับเป็นกำลังสำคัญของพระนเรศวรในเวลาต่อมา และความคาดคิดของพระเจ้าบุเรงนองแห่งหงสาวดีก็กำลังจะกลายเป็นความจริง เมื่อพระนเรศวรทรงคิดที่จะกอบกู้อิสรภาพขึ้นในแผ่นดินอันเป็นเมืองที่พระองค์ทรงพระราชสมภพ
ยัติภังค์ หรือ เครื่องหมายขีด (hyphen) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นขีดแนวนอนสั้น ๆ กลางบรรทัด ยาวไม่เกิน 2 ตัวอักษร หากยาวกว่านั้นจะเรียกว่ายัติภาค การใช้งาน ใช้รวมคำต่างชนิดกัน เพื่อใช้เป็นส่วนขยายหรือเพื่อให้เกิดคำใหม่ นิยมใช้ในภาษาอังกฤษและภาษาละตินอื่น ๆ twentieth-century invention cold-hearted person award-winning show สามารถใช้เป็นตัวแบ่งพยางค์ในการอ่านคำ ยัติภังค์ อ่านว่า ยัด-ติ-พัง syllabification = syl-lab-i-fi-ca-tion ใช้เขียนไว้เมื่อสุดบรรทัดและจำเป็นต้องแยกคำออกจากกัน เนื่องจากเนื้อที่จำกัดหรือแยกตามฉันทลักษณ์ ในทางคอมพิวเตอร์เรียกว่า ยัติภังค์เผื่อเลือก (soft hyphen) ศาลภาษีอากรกลางตัดสินคดีนายเรืองไกร ลีกิจวัฒนะฟ้องเจ้า- พนักงานประเมินภาษีส่งเงินภาษีรับโอนหุ้นคืนโดยไม่ชอบ โดยศาลวินิจ- ฉัยว่าการขายหุ้นที่ได้มาจากการซื้อนอกตลาดหลักทรัพย์ ในตลาด- หลักทรัพย์ ... ปางเมื่อพระองค์ปรมพุท- ธวิสุทธศาสดา ตรัสรู้อนุตรสมา- ธิ ณ โพธิบัลลังก์ ขุนมารสหัสพหุพา- หุวิชาวิชิตขลัง ขี่คีริเมขละประทัง คชะเหี้ยมกระเหิมหาญ ภาษาไทยใช้ยัติภังค์ในการอ้างถึงสระ เพื่อให้มองเห็นการวางตำแหน่งของสระ โดยสมมติให้ยัติภังค์เป็นพยัญชนะใด ๆ และอ่านเหมือนมี อ เป็นพยัญชนะต้น (บางเบราว์เซอร์อาจมองไม่เห็นรูปสระบนและล่าง) -ะ -า -ิ -ี -ื -ึ -ุ -ู เ-ะ เ- แ-ะ แ- ฯลฯ ภาษาไทยใช้ยัติภังค์แทนการบอกถึงการประมาณช่วงค่า หรือการบอกต้นทางไปยังปลายทาง อ่านว่า ถึง สามารถใช้ยัติภาคแทนได้ในกรณีที่เป็นข้อความยาว มือถือรุ่นนี้ราคาทั่วไป 8000-9000 บาท ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 304 (ปากเกร็ด - นครราชสีมา) ในทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ยัติภังค์สามารถใช้แทนการลบ หรือจำนวนติดลบ โดยจะเขียนให้ยาวกว่าปกติเล็กน้อย 3 − 2 = 1 ศูนย์องศาสัมบูรณ์อยู่ที่ −273 องศาเซลเซียส อักขระยูนิโคด จากเดิมในรหัสแอสกี ยัติภังค์และเครื่องหมายลบใช้สัญลักษณ์ตัวเดียวกันคือ ที่ตำแหน่ง 0x2D แต่สำหรับรหัสยูนิโคด ได้แยกสองเครื่องหมายนี้ออกจากกัน โดยยัติภังค์อยู่ที่ U+2010 (‐) และเครื่องหมายลบอยู่ที่ U+2212 (−) แต่ก็ยังคงอักขระตัวเดิมไว้ที่ U+002D เพื่อให้ยังสามารถรองรับและเข้ากันได้กับรหัสแอสกี นอกจากนี้ยังมีสัญลักษณ์ ยัติภังค์เผื่อเลือก (soft hyphen) ที่ตำแหน่ง U+00AD ซึ่งจะปรากฏเป็นเครื่องหมายขีดเมื่อมีการตัดคำที่ตำแหน่งที่ใส่ไว้ หากไม่มีการตัดคำจะไม่ปรากฏ และมีสัญลักษณ์ ยัติภังค์แบบไม่ตัดคำ (non-breaking hyphen) ที่ U+2011 (‑) เพื่อบังคับระบบคอมพิวเตอร์ว่าไม่ให้ตัดคำที่เครื่องหมายขีด ซึ่งทำงานคล้ายกับ เว้นวรรคแบบไม่ตัดคำ (non-breaking space) โคดพอยต์ อักขระ HTML ความหมาย U+002D - ไม่มี hyphen-minus (ยัติภังค์หรือเครื่องหมายลบ) U+00AD ­ shy; soft hyphen (ยัติภังค์เผื่อเลือก) U+2010 ‐ ไม่มี hyphen (ยัติภังค์) U+2011 ‑ ไม่มี non-breaking hyphen (ยัติภังค์แบบไม่ตัดคำ) U+2212 − minus; minus sign (เครื่องหมายลบ) อ้างอิง ยัติภังค์
แสวงหา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอ่างทอง ที่ตั้งและอาณาเขต อำภอแสวงหาตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดอ่างทองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3064 (แยกทางหลวงหมายเลข 309 (อ่างทอง) -บรรจบทางหลวงหมายเลข 3032 (ปากดง) ระยะทางประมาณ 25 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดอ่างทองและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอค่ายบางระจัน (จังหวัดสิงห์บุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าช้าง (จังหวัดสิงห์บุรี) และอำเภอโพธิ์ทอง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทอง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีประจันต์ อำเภอสามชุก และอำเภอเดิมบางนางบวช (จังหวัดสุพรรณบุรี) ประวัติ อำเภอแสวงหา จากร่องรอยหลักฐานทางโบราณคดีที่ค้นพบและปรากฏอยู่ในบริเวณคูเมือง ตำบลห้วยไผ่ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าบ้านคูเมืองเป็นเมืองโบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยทวารวดีหรือประมาณพุทธศตวรรษที่ 12-13 นอกจากนั้นอำเภอแสวงหายังเคยเป็นสมรภูมิรบของชาวไทยผู้รักชาติที่ต่อสู้กับกองทัพพม่าอย่างกล้าหาญโดยเฉพาะทุ่งบ้านห้วยไผ่ ซึ่งปัจจุบันคือตำบลห้วยไผ่และคลองสะตือสี่ต้น คำว่า 'แสวงหา' หมายถึง การเที่ยวหา การค้นหา สันนิษฐานว่าเดิมพื้นที่ของอำเภอแสวงหาเป็นหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยป่าไผ่และไม้นานาชนิด มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ชุกชุม นายพรานที่ล่าสัตว์จำเป็นต้องเที่ยวเสาะหาสัตว์ในป่าบริเวณนั้นซึ่งมีเส้นทางทุรกันดานมาก จึงได้ชื่อว่า 'บ้านแสวงหา' และมีหมู่บ้านเรียกว่า 'บ้านพราน' ซึ่งเป็นชื่อตำบลหนึ่งในปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอแสวงหาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 61 หมู่บ้าน ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. แสวงหา Sawaeng Ha 2. ศรีพราน Si Phran 3. บ้านพราน Ban Phran 4. วังน้ำเย็น Wang Nam Yen 5. สีบัวทอง Si Bua Thong 6. ห้วยไผ่ Huai Phai 7. จำลอง Chamlong การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอแสวงหาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลแสวงหา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแสวงหา เทศบาลตำบลเพชรเมืองทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสวงหา (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแสวงหา) องค์การบริหารส่วนตำบลศรีพราน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีพรานทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านพราน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านพรานทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำเย็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังน้ำเย็นทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสีบัวทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสีบัวทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยไผ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลจำลอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจำลองทั้งตำบล แสวงหา
ภาษากาลิเซีย เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยูโรเปียนภาษาหนึ่ง พูดกันในหมู่ประชากรราว 2.4 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในกาลิเซียซึ่งเป็นแคว้นปกครองตนเองทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปนที่ซึ่งภาษานี้เป็นภาษาราชการร่วมกับภาษาสเปน ภาษานี้ยังใช้พูดในพื้นที่บางแห่งของแคว้นอัสตูเรียสและแคว้นกัสติยาและเลออนที่อยู่ติดกับแคว้นกาลิเซีย เช่นเดียวกับในชุมชนผู้อพยพชาวกาลิเซียในพื้นที่อื่น ๆ ของสเปน ลาตินอเมริกา (รวมทั้งปวยร์โตรีโก) สหรัฐ สวิตเซอร์แลนด์ และที่อื่น ๆ ในยุโรป ภาษากาลิเซียสมัยใหม่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาไอบีเรียตะวันตกซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของกลุ่มภาษาโรมานซ์ที่รวมภาษาโปรตุเกสซึ่งพัฒนาขึ้นในท้องถิ่นจากภาษาละตินสามัญและพัฒนาเป็นภาษาที่นักวิชาการสมัยใหม่เรียกว่าภาษากาลิเซีย-โปรตุเกส การลู่ออกของภาษาถิ่นเป็นที่สังเกตได้ระหว่างรูปแบบทางเหนือและทางใต้ของภาษากาลิเซีย-โปรตุเกสในเอกสารสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 แต่ภาษาถิ่นทั้งสองยังมีความคล้ายคลึงกันมากพอที่จะรักษาความเป็นเอกภาพทางวัฒนธรรมในระดับสูงจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งมีการแต่งคีตกานท์ภาษากาลิเซีย-โปรตุเกสสมัยกลาง การลู่ออกยังคงดำเนินต่อมาจนถึงทุกวันนี้และทำให้เกิดภาษากาลิเซียและภาษาโปรตุเกสดังปัจจุบัน คลังศัพท์ของภาษากาลิเซียส่วนใหญ่มาจากภาษาละติน แต่ก็มีคำที่มาจากภาษากลุ่มเจอร์แมนิกและเคลต์ในระดับปานกลางท่ามกลางภาษาพื้นเดิมและภาษาข้างเคียงอื่น ๆ นอกจากนี้ยังรับคำจำนวนหนึ่งจากภาษาอาหรับอัลอันดะลุสผ่านทางภาษาสเปนเป็นหลัก ภาษากาลิเซียได้รับการวางระเบียบอย่างเป็นทางการในแคว้นกาลิเซียโดยราชบัณฑิตยสถานกาลิเซีย องค์กรอื่น ๆ ที่ไม่ได้รับการสนับสนุนเชิงสถาบันอย่างสมาคมภาษากาลิเซีย และบัณฑิตยสถานภาษาโปรตุเกสแห่งกาลิเซีย สนับสนุนจุดยืนที่ว่าภาษากาลิเซียเป็นส่วนหนึ่งของภาษาโปรตุเกส อ้างอิง กาลิเซีย
เทมเพอเจอร์ ไรซิง ( อ่านว่า temp(ə)rəCHər 'rīziNG) เป็นอัลบั้มเพลงสากลที่สอง ของนักร้องสาว ทาทา ยัง หลังจากความสำเร็จที่ได้รับจากอัลบั้มสากลล่าสุดคือ I Believe โดยมีการเปิดตัวด้วยเพลง El Nin-YO! รูปแบบและเอกลักษณ์ของอัลบั้มนี้ มีความแตกต่างจากอัลบั้มที่แล้ว คือเป็นเพลงในแนว R&B มากขึ้น ดนตรีและเนื้อหา จะอิงไปทางนานาชาติมากขึ้น อัลบั้มนี้มีการนำเอาเพลงเก่ามาทำใหม่ถึง 7 เพลง อัลบั้มถูกวางจำหน่ายในประเทศไทย เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2549 โดยในประเทศญี่ปุ่น ถูกวางจำหน่ายก่อนหนึ่งวัน (23 สิงหาคม) เนื่องจากการตอบรับของแฟน ๆ และเป็นการขอบคุณการสนับสนุนจากอัลบั้ม I Believe รายชื่อเพลง Note: 'Come Rain Come Shine' ใช้แซมเปิลเพลง 'Silly Love Songs' โดย McCartney และ McCartney การโปรโมต การโปรโมตอัลบั้ม Temperature Rising เริ่มต้นจากการเปิดเพลง El Nin-YO! ตามสื่อต่าง ๆ เช่น วิทยุ โปสเตอร์ ช่องโทรทัศน์ (ในรูปแบบมิวสิกวิดีโอและโฆษณา) เพลงที่ถูกนำมาโปรโมตต่อมาคือเพลง Zoom ซึ่งมีความหมายสะท้อนถึงความเป็นตัวตนของเธอ มีเนื้อหาเกี่ยวกับผู้คน สื่อต่าง ๆ มองเธอแต่ภายนอก หลังจากเพลงนี้ถูกโปรโมตได้ไม่นาน คอนเสิร์ต Tata Young Temperature Rising Live in Bangkok ที่จัดขึ้นในเดือนธันวาคม ก็ได้ถูกโปรโมตต่อมา โดยมีการผลิตวีซีดีคาราโอเกะ 7 เพลงจากอัลบั้ม Temperature Rising ออกขายในประเทศไทย ล่าสุด จากคอนเสิร์ต Tata Young Temperature Rising Live in Bangkok (15 ธันวาคม 2549) ได้มีการเปิดมิวสิกวิดีโอตัวที่สาม กับเพลง Come Rain Come Shine จากนั้นไม่นาน มิวสิกวิดีโอตัวนี้ก็ได้ถูกเปิดตามสื่อต่าง ๆ อ้างอิง ท ท
การขายตรง หมายถึง การทำตลาดสินค้าหรือบริการในลักษณะของการนำเสนอขายต่อผู้บริโภคโดยตรง ณ ที่อยู่อาศัยหรือสถานที่ทำงานของผู้บริโภคหรือของผู้อื่น หรือสถานที่อื่นที่มิใช่สถานที่ประกอบการค้าเป็นปกติธุระ โดยผ่านตัวแทนขายตรงหรือผู้จำหน่ายอิสระชั้นเดียวหรือหลายชั้น แต่ไม่รวมถึงนิติกรรมตามที่กำหนดในกฎกระทรวง การขายตรงแบบชั้นเดียว คือการที่มีตัวแทนจำหน่ายแค่คนเดียว ทำการเดินขายสินค้าตามสถานที่ต่างๆ ไม่เหมือนหลายชั้นที่เราแนะนำมาสมัครต่อเราและเป็นเครือข่ายของเรา อ่านเพิ่มเติมได้ใน การขายตรงแบบหลายชั้น การขายตรงแบบหลายชั้น หรือ ธุรกิจเครือข่าย การขายตรงแบบหลายชั้น (Multi- Level Marketing หรือ MLM) หรือ ธุรกิจเครือข่าย (Network Marketing) เป็นการตลาดต่อๆกันเป็นเครือข่ายหลายชั้น ผู้ขายเป็นนักขายอิสระ ไม่ใช่ลูกจ้างของบริษัท เรียกว่าเป็น นักธุรกิจอิสระ นักธุรกิจเครือข่าย สมาชิก หรือ ทีมเมมเบอร์ มีหลายแบบขึ้นอยู่กับแผนการตลาดได้แก่ แบบไบนารี่ แบบยูนิเลเวล แบบไตรเซ็บ แบบเมตริกซ์ แบบดูอัลลีเนียร์ และแบบผสม โดยนักธุรกิจเครือข่าย สามารถสร้างรายได้จากการทำงาน 3 วิธีรวมกัน คือ รายได้เริ่มต้น ผลกำไรจากการขายปลีก ซึ่งเป็นผลต่างระหว่างต้นทุนสินค้าที่ซื้อมาจากบริษัทกับราคาขายปลีกที่ได้ขายสินค้าหรือบริการให้กับผู้บริโภค รายได้สร้างทีม คอมมิชชั่นหรือส่วนลดตามระดับยอดขายของสินค้าหรือบริการที่มีการสั่งซื้อ (เพื่อบริโภคหรือเพื่อขายให้กับผู้ขายคนอื่นต่อๆไป) จากผู้ขายที่ได้ชักชวนเข้ามาสมัครร่วมธุรกิจในทีมขาย หรือที่เรียกว่า 'สปอนเซอร์' ในระดับเป็นชั้นต่อๆไป รายได้ผู้นำ คอมมิสชัน หรือส่วนลด ผู้นำ เช่นเปอร์เซนต์จากยอดขายกลุ่ม รางวัลเงินสดจ่ายครั้งเดียว กองทุนต่าง ๆ เช่นกองทุนท่องเที่ยว หรือกองทุนรถยนต์ เป็นต้น จะเห็นได้ว่า หลักการของระบบการตลาดหลายชั้นคือ การที่นักธุรกิจเครือข่ายได้รับผลตอบแทนทั้งจาก รายได้เริ่มต้นที่ตนเองขายปลีก และผลตอบแทนจากการขายซึ่งเกิดขึ้นเมื่อนักขายในกลุ่มของตนชวนมาร่วมกันขาย จนมียอดขายรวมเป็นก้อนใหญ่ จากปัจจัยดังกล่าวทำให้เกิดโอกาสในการสร้างรายได้อย่างต่อเนื่องและไม่มีขีดจำกัด ซึ่งเกิดจากการสปอนเซอร์หรือชักชวนผู้อื่นมาเข้าร่วมธุรกิจอันทำให้ระบบการตลาดหลายชั้นเป็นระบบที่มีศักยภาพสูงสุดในการขายตรงปัจจุบัน อ้างอิง
เทือกเขาพิรินีตอนกลาง de |ยอดเขาบูกาเตในเขตสงวนธรรมชาติเนอูวีเยย์ เทือกเขาพิรินี เป็นทิวเขาในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ที่เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศสเปน เทือกเขานี้ยังแบ่งคาบสมุทรไอบีเรียออกจากฝรั่งเศสและมีความยาวประมาณ 430 กิโลเมตร (267 ไมล์) จากมหาสมุทรแอตแลนติก (อ่าวบิสเคย์) จนถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (แหลมแกร็วส์) ส่วนใหญ่แล้ว ยอดเขาหลัก ๆ จะเป็นแนวพรมแดนฝรั่งเศส-สเปน ซึ่งมีอันดอร์ราแทรกอยู่ตรงกลาง ข้อยกเว้นหลักของกฎนี้คือ บัลดารันที่เป็นของสเปน แต่ตั้งอยู่ทางลาดเขาด้านเหนือของทิวเขา ส่วนข้อผิดปกติอื่น ๆ ได้แก่ ซาร์ดัญญา และดินแดนส่วนแยกของสเปนที่ชื่อยิบิอา ภูมิศาสตร์ ในทางการปกครอง เทือกเขาพิรินีเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด ของฝรั่งเศส จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้ จังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล จังหวัดโอด จังหวัดอาเรียฌ จังหวัดโอต-การอน จังหวัดโอต-ปีเรเน และจังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก (สองจังหวัดหลังยังเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติพิรินีอีกด้วย) เทือกเขาพิรินียังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด ของสเปน จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้ จังหวัดฌิโรนา จังหวัดบาร์เซโลนา จังหวัดแยย์ดา จังหวัดอูเอสกา จังหวัดซาราโกซา จังหวัดนาวาร์ และจังหวัดกิปุซโกอา พื้นที่ทั้งหมดของราชรัฐอิสระอันดอร์ราตั้งอยู่ในเทือกเขาพิรินี ส่วนในทางกายภาพ เทือกเขานี้แบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ ส่วนกลาง ส่วนตะวันตกหรือแอตแลนติก และส่วนตะวันออก เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาพิรินี พิรินีตอนกลางขยายไปทางทิศตะวันออก จากช่องเขาซอมพอร์ต (Somport) ผ่านบัลดารัน และครอบคลุมยอดเขาที่สูงที่สุดของทิวเขานี้ไว้ คือ ยอดเขาอาเนโต (Aneto) หรือยอดเขาเนตู (Néthou) สูง 3,404 เมตร (11,168 ฟุต) ในสันเขามาลาเดตา ยอดเขาโปเซตส์ (Mont Posets) สูง 3,375 เมตร (11,072 ฟุต) ยอดเขามงแปร์ดูว์ (Mont Perdu) หรือมอนเตเปร์ดิโด (Monte Perdido) สูง 3,355 เมตร (11,007 ฟุต) ในส่วนพิรินีตะวันตกนั้น ความสูงเฉลี่ยของทิวเขาจะค่อย ๆ ลดลงจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก จนกระทั่งรวมเข้ากับภูเขาบาสก์ (Basque mountains) ใกล้อ่าวบิสเคย์ และในพิรินีตะวันออก นอกจากจุดที่แตกออกไปเพียงแห่งเดียวทางด้านตะวันออกสุดของปีเรเนอารีเยฌวซ (Pyrénées Ariégeoises) แล้ว ระดับความสูงเฉลี่ยจะยังคงที่เสมอกันอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่ลาดเอียงลงไปกะทันหันในส่วนของแนวเขาที่เรียกว่าอาลแบร์ (Albères) พิรินี พิรินี พิรินี พิรินี พิรินี
สามโก้ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอ่างทอง จัดตั้งขึ้นเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2508 ประวัติ 'สามโก้' เดิมเป็นชื่อของหมู่บ้านบ้านสามโก้ ในอดีตขึ้นกับเมืองวิเศษไชยชาญและเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอวิเศษชัยชาญ ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เนื่องจากอยู่ในเส้นทางการเดินทัพสมัยก่อน กล่าวคือหากพม่าจะยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาผ่านทางด่านเจดีย์สามองค์จะต้องเดินทัพผ่านบ้านสามโก้เสมอ และเมื่อกองทัพไทยยกไปตีพม่าก็มักจะผ่านบ้านสามโก้เช่นกัน ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารราว พ.ศ. 2091 เมื่อคราวที่สมเด็จพระสุริโยทัยขาดคอช้าง และหนังสือเรื่องไทยรบพม่าพระนิพนธ์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งกล่าวถึงเหตุการณ์ใน พ.ศ. 2135 เมื่อคราวที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงชนช้าง พระองค์ก็เสด็จยกกองทัพหลวงผ่านบ้านสามโก้เพื่อไปตั้งรับทัพพระมหาอุปราชาที่สุพรรณบุรี วันที่ 2 ตุลาคม 2505 แยกพื้นที่ตำบลอบทม และตำบลสามโก้ อำเภอวิเศษไชยชาญ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสามโก้ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอวิเศษไชยชาญ วันที่ 21 พฤษภาคม 2506 โอนพื้นที่หมู่ 1,2 (ในขณะนั้น) ของตำบลอบทม กิ่งอำเภอสามโก้ ไปขึ้นกับตำบลยี่ล้น อำเภอวิเศษไชยชาญ วันที่ 27 กรกฎาคม 2508 ยกฐานะกิ่งอำเภอสามโก้ อำเภอวิเศษไชยชาญ เป็น อำเภอสามโก้ วันที่ 14 ตุลาคม 2512 จัดตั้งสุขาภิบาลสามโก้ ในท้องที่ทั้งหมดของตำบลสามโก้ วันที่ 31 สิงหาคม 2519 ตั้งตำบลราษฎรพัฒนา แยกออกจากตำบลสามโก้ และรับท้องที่สุขาภิบาลสามโก้มาทั้งตำบล วันที่ 14 มิถุนายน 2520 ตั้งตำบลโพธิ์ม่วงพันธ์ แยกออกจากตำบลอบทม วันที่ 26 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลมงคลธรรมนิมิต แยกออกจากตำบลราษฎรพัฒนา และรับท้องที่สุขาภิบาลสามโก้มาทั้งตำบล วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลสามโก้ เป็นเทศบาลตำบลสามโก้ ด้วยผลของกฎหมาย ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอสามโก้อยู่ห่างจากตัวจังหวัดอ่างทองไปทางทิศตะวันตกตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3064 แล้วแยกเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 ระยะทางประมาณ 29 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดอ่างทองและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทอง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทองและอำเภอวิเศษชัยชาญ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวิเศษชัยชาญ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีประจันต์ (จังหวัดสุพรรณบุรี) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอสามโก้แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. สามโก้ Samko 2. ราษฎรพัฒนา Ratsadon Phatthana 3. อบทม Op Thom 4. โพธิ์ม่วงพันธ์ Pho Muang Phan 5. มงคลธรรมนิมิต Mongkhon Tham Nimit การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอสามโก้ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลสามโก้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามโก้ ตำบลราษฎรพัฒนา และตำบลมงคลธรรมนิมิตทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลอบทม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอบทมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ม่วงพันธ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ม่วงพันธ์ทั้งตำบล การคมนาคม ถนนสายสำคัญของอำเภอ ได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 (แยกทางหลวงหมายเลข 340 (โพธิ์พระยา) -บรรจบทางหลวงหมายเลข 3064 (ป่างิ้ว) ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3373 (แยกทางหลวงหมายเลข 3195 (สามโก้) -บรรจบทางหลวงหมายเลข 340 (ศรีประจันต์) อ้างอิง สามโก้
ผีหิ้ง เป็นพิธีกรรมในการเรียกผีบรรพบุรุษของชาวชอง มีที่มาจากการเล่นเชิญผีของเด็กเลี้ยงควาย จนกลายเป็นพิธีกรรมสำคัญในการติดต่อกับบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว และเป็นพิธีที่ทำให้ญาติพี่น้องได้มาพบปะกัน การเตรียมพิธี บ้านที่จัดให้มีการเชิญผีหิ้ง ต้องมีบริเวณเพียงพอให้ญาติๆ เข้ามารวมตัวกันได้ มีหิ้งแบบหิ้งพระสมัยโบราณ บนหิ้งมีขนมต้ม ขนมเทียน เหล้าและเนื้อสัตว์ต่างๆ แขวนรูปช้าง รูปม้าไว้ คนทรงผีต้องเป็นผู้หญิง ใช้ด้ายขาวที่โยงจากหิ้งเคียนรอบหัว ปักดอกไม้ไว้รอบ ทั้งนี้ ครูหมอผีจะเป็นคนเชิญผี โดยเชิญได้ปีละ 1 ครั้งๆละ 12 ผี เท่านั้น การเชิญผี ครูหมอผีร้องเพลงเชิญผี โดยมี โทน กรับ ฉิ่ง ตีเป็นจังหวะ เมื่อเชิญผีมาแล้ว คนทรงผีลุกขึ้นเต้นรำ กินอาหารที่อยู่บนหิ้งจนอิ่ม จากนั้นจะล้มตัวลงบนตักของครูหมอผีๆ จะเป่ากระหม่อมด้วยคาถาใช้ข้าวสารเสก คนทรงผีจะลุกขึ้น พูดคุยกับลูกหลานด้วยกิริยาเหมือนคนที่ถูกเชิญมาเมื่อยังมีชีวิต เมื่อพูดคุยกันพอแล้ว ผีตัวแรกออกไป ผีตัวอื่นเข้ามาจนครบ 12 ผี จึงสิ้นสุดการเชิญด้วยการร้องเพลงส่งผี กำหนดการเชิญ นิยมเชิญในช่วงกลางคืน ตั้งแต่เดือนห้าถึงเดือนหก โดยจะบอกญาติทั้งหมดให้มาร่วมงาน ผีโรง ต่างจากผีหิ้งคือ นิยมเชิญตอนกลางวัน ต้องตั้งโรงนอกบ้านบนพื้นดิน ของแขวนหน้าโรงเป็นเรือ หรือ เครื่องบิน อ้างอิง พระครูธรรมสรคุณ (เขียน ขนฺธสโร). อารยธรรมชอง จันทบุรี ใน อารยธรรมชองจันทบุรี และอาณาจักรจันทบูร เมืองเพนียต. กทม. โรงพิมพ์ไทยรายวัน. 2541. หิง
right ภูเขาไฟฮาเลอาคาลา(Haleakala) คำว่าฮาเลคาลา มาจาภาษาโพลินีเซียน หมายความว่า 'บ้านแห่งพระอาทิตย์' มีความสูงกว่า 3000 เมตร ตั้งอยู่บนเกาะเมาอีซึ่งเป็นเกาะใหญ่อันดับสองในหมู่เกาะฮาวาย บนยอดภูเขาไฟเป็นหุบเขาขนาดใหญ่และเป็นอุทยานแห่งชาติฮาเลอาคาลานับเป็นหุบภูเขาไฟที่สูงและใหญ่ที่สุดในโลก หุบภูเขาไฟมีเส้นรอบวงกว้างถึง 32 กิโลเมตร ซึ่งต่างจากภูเขาไฟอื่น เพราะว่าแต่ละด้านไม่เท่ากัน ทางด้านตะวันออกจะถูกกัดกร่อนมากกว่าจนเป็นหุบเขา ปากหุบเขากว้าง 11 กิโลเมตร มีเนื้อที่บนหุบเขากว่า 49 ตารางกิโลเมตร ประกอบไปด้วยป่า ทะเลทราย ทุ่งหญ้าปศุสัตว์ และทะเลสาบ ทางด้านตะวันตกและด้านใต้เป็นพื้นที่แห้งแล้ง พื้นผิวเป็นทรายหลากสี มีกองเถ้าสีแดงรวม 16 กอง ตั้งกระจายรอบๆ บางเถ้าสูงกว่า 306 เมตร ภูเขาไฟฮาเลอาคาลา ระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ 1790 อุณหภูมิเฉลี่ยบนยอดเขา 5-15 องศา อาการเย็นสบายตลอดปี ความเชื่อของชาวพื้นเมือง ชาวพื้นเมืองบนเกาะเชื่อกันว่า ครั้งหนึ่งพระอาทิตย์รู้สึกง่วง และอยากกลับไปนอนจึงรีบลอยข้ามท้องฟ้า เป็นเหตุให้เกาะได้รับแสงสว้างไม่กี่ชั่วโมง ฮินา มารดาของเทพเจ้าเมาอีโกรธมาก เพราะวันที่สั้นลงทำให้ผ้าที่ทำจากเปลือกไม้ของนางไม่แห้งสนิท เทพเจ้าเมาอีจึงคิดอุบายขึ้น โดยใช้ใยมะพร้าวถึกเป็นเชือก จากนั้นก็นอนรอเวลาที่พระอาทิตย์จะขึ้นเหนือยอดเขาฮาเลอาคาลา เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น เทพเจ้าเมาอีจึงโยนบ่วงคล้องรัศมีที่เพิ่มโผล่ขึ้นมา ทำให้จับพระอาทิตย์ได้ พระอาทิตย์สัญญาว่าต่อไปจะลอยผ่านเกาะนี้อย่างช้าๆเพื่อให้ฮินาและชาวเกาะได้รับแสงอาทิตย์ตลอดวัน หุบเขาบนภูเขาไฟฮาเลอาคาลา มีความสำคัญต่อประเพณีและวัฒนธรรมของชาวเกาะ พวกชาวพื้นเมืองเคยนำอาหารไปวางที่หุบเขาเพื่อบวงสรวงเทพเจ้า และเคยเป็นที่ทำพิธีฝังศพของบรรดาหัวหน้าเผ่าชาวเกาะฮาวายอีกด้วย พืชพรรณ left มีต้นไม่เพียงไม่กี่ชนิดที่ขึ้นได้แต่ยังพอมีหญ้าและพุ่มไม้ที่หยั่งรากบนเถ้าถ่านภูเขาไฟได้ มีต้นซิลเวอร์ซอร์ด ซึ่งเป็นต้นอีกชนิดที่สามารถอยู่ได้ มีลักษณะลำต้นอวบหน้า อาจสูงได้ถึง 2 เมตร หลังจากขึ้นจะโตอยู่ได้ราว 20 ปี เป็นต้นที่มีดอกสีม่วงสวยงาม หลังจากออกดอกแล้วต้นก็จะตาย และเป็นพืชคุ้มครองอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีสัตว์อื่นๆที่อาศัยอยู่เช่น แพะ หมู นกทะเลเพเทร็ล และ ห่านฮาวาย ฮาเลอาคาลา
แม่วงก์ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครสวรรค์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอแม่วงก์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปางศิลาทองและอำเภอขาณุวรลักษบุรี (จังหวัดกำแพงเพชร) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอลาดยาว ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอชุมตาบง อำเภอแม่เปิน รวมทั้งอำเภอลานสักและอำเภอบ้านไร่ (จังหวัดอุทัยธานี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภออุ้มผาง (จังหวัดตาก) ประวัติ คำว่า 'แม่วงก์' เป็นชื่อของลำน้ำแห่งหนึ่งในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์-แม่เปิน ซึ่งเป็นลำน้ำที่มีความคดเคี้ยว ไหลเชี่ยวหลากหลาย วกไปวนมา จึงเรียกว่าแม่วงก์ วันที่ 2 ตุลาคม 2505 ตั้งตำบลแม่วงก์ แยกออกจากตำบลลาดยาว และตำบลห้วยน้ำหอม วันที่ 25 กรกฎาคม 2515 ตั้งตำบลแม่เล่ย์ แยกออกจากตำบลแม่วงก์ วันที่ 30 ตุลาคม 2522 ตั้งตำบลวังซ่าน แยกออกจากตำบลแม่วงก์ ตำบลแม่เล่ย์ และตำบลบ้านไร่ วันที่ 4 ตุลาคม 2526 โอนพื้นที่หมู่ 12 บ้านวังป่าใหญ่ (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านไร่ อำเภอลาดยาว ไปตั้งเป็นหมู่ 9 ของตำบลวังซ่าน วันที่ 17 สิงหาคม 2533 ตั้งตำบลเขาชนกัน แยกออกจากตำบลแม่เล่ย์ วันที่ 29 สิงหาคม 2534 ตั้งตำบลปางสวรรค์ แยกออกจากตำบลห้วยน้ำหอม ตั้งตำบลศาลเจ้าไก่ต่อ แยกออกจากตำบลแม่วงก์ วันที่ 22 เมษายน 2535 แยกพื้นที่ตำบลแม่วงก์ ตำบลแม่เล่ย์ ตำบลวังซ่าน ตำบลเขาชนกัน ตำบลปางสวรรค์ และตำบลห้วยน้ำหอม อำเภอลาดยาว มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอแม่วงก์ ขึ้นกับอำเภอลาดยาว วันที่ 13 พฤศจิกายน 2535 ตั้งตำบลแม่เปิน และตำบลชุมตาบง แยกออกจากตำบลห้วยน้ำหอม วันที่ 8 ธันวาคม 2537 โอนพื้นที่ตำบลห้วยน้ำหอม กิ่งอำเภอแม่วงก์ ไปขึ้นกับ อำเภอลาดยาว ดังเดิม วันที่ 26 มิถุนายน 2539 แยกพื้นที่ตำบลแม่เปิน กิ่งอำเภอแม่วงก์ อำเภอลาดยาว มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอแม่เปิน ขึ้นกับอำเภอลาดยาว วันที่ 25 มิถุนายน 2540 แยกพื้นที่ตำบลชุมตาบง และตำบลปางสวรรค์ กิ่งอำเภอแม่วงก์ อำเภอลาดยาว มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอชุมตาบง ขึ้นกับอำเภอลาดยาว วันที 26 กันยายน 2540 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอแม่วงก์ อำเภอลาดยาว เป็น อำเภอแม่วงก์ วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะกิ่งอำเภอแม่เปิน และกิ่งอำเภอชุมตาบง อำเภอแม่วงก์ เป็น อำเภอแม่เปิน และ อำเภอชุมตาบง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอแม่วงก์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 66 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 9 หมู่บ้าน 2. แม่เล่ย์ 26 หมู่บ้าน 3. 14 หมู่บ้าน 4. 17 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอแม่วงก์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลแม่วงก์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่วงก์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เล่ย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เล่ย์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังซ่าน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังซ่านทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาชนกัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาชนกันทั้งตำบล แม่วงก์
ภาพวาดมังกรยุโรปสู้กับอัศวิน คิงกิโดรา มังกรยุโรป (European dragon) เป็นมังกรในความเชื่อของยุโรปสมัยกลาง แต่มีความแตกต่างจากมังกรจีนหรือมังกรทิเบตมาก ซึ่งเป็นสัตว์กึ่งเทพเจ้ามีอิทธิฤทธิ์ดลบันดาลให้เกิดฝน เกิดความอุดมสมบูรณ์ได้ แต่มังกรของยุโรปเป็นสัตว์ที่เสมือนตัวแทนของความชั่วร้ายหรือปีศาจ เป็นสัตว์ที่มุ่งร้ายต่อมนุษย์ โดยมากมีลักษณะเป็นสัตว์สี่ขา มีปีกกว้างใหญ่คล้ายค้างคาว หางยาวปลายหางเป็นรูปสามเหลี่ยมคล้ายหัวหอก สามารถพ่นไฟได้ มังกรในตำนานพื้นบ้านของยุโรป มักเป็นสัตว์ที่เฝ้าสมบัติและหวงทรัพย์สินเหล่านั้น โดยมากมักจับเอาเจ้าหญิงแสนสวยไปขังไว้บนยอดปราสาท และเป็นอัศวินซึ่งเสมือนวีรบุรุษเข้ามาช่วยเจ้าหญิงและฆ่ามังกรนั้นตาย ตำนานมังกรของยุโรป ที่เป็นที่รู้จัก เช่น ซิคฟรีด (Siegfried) ในตำนานแร็กนาร็อกของยุโรปเหนือ ที่สังหารมังกรแล้วเลือดมังการอาบตัวทำให้เกิดความอมตะ ไม่มีวันตาย เป็นต้น กระนั้นมังกรของยุโรป ก็มักใช้เป็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลขุนนาง อัศวิน หรือประดับบนธงของบางประเทศ เวลส์ เป็นต้น เพราะถือเป็นการแสดงถึงพลังอำนาจ ชนิดของมังกรยุโรป มังกรยุโรปแบ่งออกเป็น 6 จำพวกด้วยกัน 1 แดรกอน (Dragon) เป็นมังกรที่มีลักษณะคล้ายกิ้งก่า มีปีกเหมือนค้างคาว มีนิสัยรักสงบมาก ปกติพวกมันจะไม่กินมนุษย์ เว้นเสียแต่มีคนรุกรานที่อยู่อาศัย 2 ไวเวิร์น (Wyvern) เป็นมังกรชนิดหนึ่ง มีขาเพียง 2 ขา (ขาหน้าและปีกเป็นส่วนเดียวกัน) ปลายหางเป็นรูปหัวหอก (สามเหลี่ยม) 3 เดรก (Drake) เป็นมังกรสี่ขาไม่มีปีก 4 ลินด์เวิร์ม (Lindworm) เป็นมังกรตามตำนานพื้นบ้านของชาวอังกฤษ เยอรมันและสแกนดิเนเวีย ลักษณะของมันคือไม่มีปีก แต่มีสองขาและมีแผงคอ 5 แอมฟิปเทียร์ (Amphiptere) เป็นมังกรที่มีลักษณะคล้ายงู มีปีกเหมือนนกหรือปีกค้างคาว โดยปกติแล้วจะเป็นปีกสีเหลืองแกมเขียว 6 เวิร์ม (Wyrm) เป็นมังกรที่มีรูปร่างที่ยาว ไม่มีขาหรือขาเล็กมาก ในวัฒนธรรมสมัยนิยม ในวัฒนธรรมสมัยนิยม มังกรยุโรปถูกใช้เป็นตัวละครหรือสัญลักษณ์ต่าง ๆ มากมาย เช่น ภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง Dragon Heart ในปี ค.ศ. 1996 หรือ Reign of Fire ในปี ค.ศ. 2002 เป็นต้น และในภาพยนตร์ซีรีส์ญี่ปุ่นชุด กอตซิลลา มีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งชื่อ คิงกิโดรา (King Ghidorah) ที่มีรูปร่างเป็นมังกรยุโรปสีทอง มี 3 หัว 2 หาง และเป็นคู่ปรับที่สำคัญของกอตซิลลา ยุโรป
เพลงไทยเดิม หมายถึง เพลงที่มีการขับร้องด้วยวิธีการแบบไทย เช่น การเอื้อน ลงทรวง เป็นต้น พร้อมด้วยการบรรเลงดนตรีไทยไปด้วยในขณะที่กำลังขับร้องหรือบรรเลงเฉพาะดนตรีไม่มีการขับร้อง เครื่องดนตรีที่ใช้เป็นเครื่องดนตรีไทยที่ปรากฏในปัจจุบัน แม้ว่าจะมีการสันนิษฐานถึงที่มาของเครื่องดนตรีไทยในบางเครื่องว่ากำเนิดมาจากต่างชาติ แต่บรรพบุรุษไทยก็ได้เปลี่ยนแปลงและประยุกต์ให้เข้ากับเพลงไทยเดิม ลักษณะ คีตกวีหรือนักแต่งเพลงไทยเดิม จะแต่งทำนองขึ้นก่อนแล้วจึงตั้งชื่อเพลงนั้น สำหรับเนื้อร้องบางครั้งจะเอาเนื้อร้องจากคำประพันธ์ที่ไพเราะในวรรณคดีต่าง ๆ เช่น จากพระอภัยมณี พระลอ ขุนช้างขุนแผน ฯลฯ มาใส่ การแต่งเพลงขึ้นตอนแรกจะมีจังหวะปานกลาง แต่บางครั้งก็เอาทำนองนั้นไปขยายให้ยาวขึ้นและยุบทำนองให้สั้นลง แล้วนำมาบรรเลงติดต่อกันโดยเริ่มทำนองขยายก่อนด้วยจังหวะช้าเรียกว่าจังหวะ 3 ชั้น ต่อด้วยทำนองเดิมจังหวะปานกลางเรียกว่า 2 ชั้น และต่อด้วยทำนองที่ยุบให้สั้นลงด้วยจังหวะเร็วเรียกว่า ชั้นเดียว ซึ่งเรียกว่า เพลงเถา ถ้านำไปบรรเลงเพียงจังหวะเดียวเรียกเพลงเกร็ด และนำเพลงเกร็ดหลาย ๆ เพลงที่มีอัตราจังหวะเดียวกันมาบรรเลงติดต่อกันเรียกว่า เพลงตับ การเอื้อน มาจากการที่เพลงไทยอาศัยเนื้อร้องจากคำประพันธ์อื่นมาสวมใส่ทำนองที่แต่งไว้แล้ว ทำนองและเนื้อร้องจึงไม่พอดีกัน โดยใช้เสียง “เออ” หรือ “เอย” และลักษณะนี้เองทำให้เพลงไทยมีเอกลักษณ์และประเทศข้างเคียงก็มีการเอื้อนเช่นเดียวกันกับไทย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่เด่นและไพเราะ อ้างอิง เพลงไทยและเพลงพื้นบ้าน
อักษรอีลาไมต์ (Elamite)เป็นอักษรที่ใช้โดยชาวอีลาไมต์ก่อนยุคจักรวรรดิเปอร์เซียเมื่อราว พ.ศ. 43 ชาวอีลาไมต์เป็นกลุ่มชนที่มีอิทธิพลครอบงำทางตะวันออกของเมโสโปเตเมีย ซึ่งเป็นภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่าน การพัฒนาการเขียนของชาวอีลาไมต์เป็นคู่ขนานกับชาวสุเมเรีย คาดว่าเก่าสุดเมื่อราว 7, 457 ปีก่อนพุทธศักราช ประเภทของอักษร อักษรอีลาไมต์แบ่งเป็น 3 ระยะคือ อักษรอีลาไมต์ระยะแรก (Proto-Elamite) เป็นอักษรที่เก่าสุด ปรากฏครั้งแรกเมื่อ 2,357 ปีก่อนพุทธศักราช ในซูซา เมืองหลวงของอีแลม มีสัญลักษณ์ราว 1,000 ตัว บางส่วนใช้แทนคำ เป็นอักษรชนิดแรกที่พบในอีแลม แตกต่างจากอักษรรูปลิ่มที่ปรากฏในส่วนอื่นของเมโสโปเตเมีย มักประกอบด้วยเส้นตรงและวงกลม ข้อความที่เขียนขึ้นทั้งหมดมักเกี่ยวกับบัญชีและตัวเลข อักษรนี้ส่วนใหญ่ยังถอดความไม่ได้และขาดแคลนข้อความขนาดยาวที่เป็นจารึก 2 ภาษา อ่านจากขวาไปซ้าย และลงข้างล่างเมื่อถึงจุดสิ้นสุดบรรทัด อักษรอีลาไมต์โบราณ (Old Elamite) เป็นอักษรที่มาจากอักษรอีลาไมต์ระยะแรก เมื่อราว 1,707 – 1,677 ปีก่อนพุทธศักราช ถอดความได้บางส่วน มีสัญลักษณ์ 80 ตัว เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง และซ้ายไปขวา การค้นพบข้อความ 2 ภาษาซึ่งเป็นอักษรอีลาไมต์กับอักษรอัคคาเดียโบราณเมื่อ พ.ศ. 2448 ที่ซูซา ทำให้การถอดความง่ายขึ้น รูปแบบโดยทั่วไปเป็นอักษรพยางค์ โดยมีอักษรคำปนอยู่ด้วย รูปแบบอักษรพยางค์เหล่านี้ใกล้เคียงกับอักษรรูปลิ่มในสมัยเดียวกัน คือมีทั้งแบบใช้แทนพยางค์ พยัญชนะ-สระ และ สระ-พยัญชนะ การอ่านยังไม่แน่นอน สัญลักษณ์บางตัวใช้ลงท้ายพยางค์ พยัญชนะ-สระ-พยัญชนะ โดยมีเสียงสระต่างกัน ทำให้ยากต่อการออกเสียง ปัญหาหลักของการอ่านอักษรอีลาไมต์คือ ขาดข้อความขนาดยาว ความเข้าใจภาษาอีลาไมต์มีจำกัดเพราะไม่เกี่ยวข้องกับภาษาใดในปัจจุบัน และมีการศึกษาน้อยกว่าภาษาสุเมเรียและภาษาอัคคาเดีย อักษรอีลาไมต์รูปลิ่ม (Elamite Cuneiform) ใช้ในช่วง 757 ปีก่อนพุทธศักราชจนถึง พ.ศ. 874 พัฒนามาจากอักษรอัคคาเดีย มีสัญลักษณ์ 130 ตัว น้อยกว่าอักษรรูปลิ่มอื่นๆ อักษรอีลาไมต์ไม่พบว่ามีการใช้อีกในช่วง 1,657 ปีก่อนพุทธศักราช จารึกที่พบในอีแลมในช่วงดังกล่าวเป็นภาษาสุเมเรียหรือภาษาบาบิโลเนียซึ่งเป็นผลจากการขยายตัวของเมโสโปเตเมีย วรรณคดีอีลาไมต์เงียบหายไป 900 ปี มาปรากฏอีกครั้งในช่วง 757 ปีก่อนพุทธศักราช แต่เปลี่ยนรูปแบบมาเป็นอักษรรูปลิ่ม แต่มีจำนวนอักษรน้อยมากคือ พบราว 145 ตัว โดย 113 ตัวใช้แทนพยางค์ 25 ตัวใช้แทนคำ 7 ตัวเป็นศัพท์กำหนด ในขณะที่อักษรรูปลิ่มในเมโสโปเตเมียมีใช้กว่า 700 ตัว จารึกอักษรอีลาไมต์รูปลิ่มที่มีชื่อเสียงคือ จารึกที่หน้าผาเบอิสตุน ที่จารึกโดยคำสั่งของกษัตริย์ดาริอุสที่ 1 แห่งราชวงศ์อแคมีนิกของเปอร์เซีย เมื่อราว พ.ศ. 43 ในเวลานั้น ภาษาอีลาไมต์เป็นภาษาราชการควบคู่กับภาษาอราเมอิกและภาษาเปอร์เซียโบราณ โดยภาษาเมโสโปเตเมียที่เก่ากว่าเช่น ภาษาสุเมเรีย ภาษาบาบิโลเนีย เป็นภาษาที่ใช้ในทางศาสนาและวิทยาศาสตร์ ภาษาอีลาไมต์มีความสำคัญมากในช่วงต้นของจักรวรรดิเปอร์เซีย แล้วค่อยๆลดความสำคัญลงหลังจาก พ.ศ. 43 โดยภาษาอราเมอิกเข้ามาเป็นภาษากลางแทน ทิ้งให้ภาษาอีลาไมต์กลายเป็นปริศนามาจนทุกวันนี้ อ้างอิง อักษรอีลาไมต์-omniglot อักษรอีลาไมต์-ancientscripts อีลาไมต์
อุทยานแห่งชาติซาเรค (Sarek National Park) เป็นส่วนหนึ่งของแลปแลนด์ ในประเทศสวีเดนทางตอนเหนือ มีเนื้อที่ 1,940 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,212,500 ไร่ ภายในอุทยานมีภูเขามากกว่า 90 ลูก ส่วนใหญ่สูงเกิน 1,800 เมตร มีธารน้ำแข็งกว่า 100 แห่ง เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ต่างๆ เช่น นกอินทรีทอง หมาจิ้งจอกอาร์กติก หมี หมาป่า Sarek National Park ตั้งอยู่บริเวณทางเหนือของประเทศสวีเดนเป็นหนึ่งในอุทยานแห่งชาติที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด ที่นี่เป็นแหล่งดึงดูดนักผจญภัยเป็นอย่างเนื่องจากเส้นทางการเดินทางที่ยากลำบากเหมาะสำหรับนักเดินเขาที่มีประสบการณ์เท่านั้น แต่รางวัลที่จะได้รับในการผจญภัยครั้งนี้คือ ได้รับชมทัศนียภาพของยอดเขาที่มีความสูงกว่า 2,000 เมตรและธารน้ำแข็งกว่า 100 แห่งที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์ในเทือกเขาแห่งนี้ สิ่งที่น่าสนใจอีกแห่งของอุทยานแห่งชาติซาเรคคือ การชมยอดเขา Skierfe และชมน้ำใสของแม่น้ำ Rapa ที่ยังความบริสุทธิ์ไหลคดเคี้ยวไปตามแนวเทือกเขา และที่นี่ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่คุณจะได้ชมปรากฏการณ์แสงเหนือได้อีกที่ค่ะ แต่ขอเตือนก่อนว่า ที่นี่ไม่เหมาะสำหรับนักผจญภัยหน้าใหม่หรือไม่มีประสบการณ์เพราะว่าการเดินทางค่อนข้างลำบากและไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเลย ซาเรค
กาลิเซีย (กาลิเซียและ) เป็นภูมิภาคหนึ่งของประเทศสเปนที่มีฐานะเป็นแคว้นปกครองตนเองตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย มีพรมแดนร่วมกับประเทศโปรตุเกสทางทิศใต้ และมีพรมแดนร่วมกับแคว้นกัสติยาและเลออนและแคว้นอัสตูเรียสทางทิศตะวันออก ที่มาของชื่อแคว้น ภาพถ่ายดาวเทียม คำว่า กาลิเซีย ในภาษาไทยนั้น มาภาษาคำว่า Galicia ซึ่งมีรากศัพท์จากคำว่า Callaecia ในภาษาละติน ซึ่งภายหลังเปลี่ยนเป็น Gallaecia เป็นชื่อที่มีความเกี่ยวข้องกับชนเผ่าเชื้อชาติเคลต์โบราณ ที่เคยอาศัยอยู่บริเวณแม่น้ำโดรู ซึ่งมีชื่อว่า Gallaeci (กัลไลกี) ในภาษาละติน หรือ Καλλαϊκoί (Kallaïkoí) ในภาษากรีกโบราณ ชาวกัลไลกีเป็นกลุ่มผู้คนกลุ่มแรก ซึ่งอาศัยอยู่ในเขตแม่น้ำโดรู ที่ช่วยเหลือชาวลูซิตาเนียสู้รบกับชาวโรมันที่กำลังบุกรุกบริเวณแม่น้ำโดรู ชาวโรมันจึงใช้คำว่า กัลไลกี เป็นชื่อเรียกชนเผ่าต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่บริเวณแม่น้ำโดรู ซึ่งพูดภาษากัลไลกี และมีวัฒนธรรมและประเพณีที่คล้ายคลึงกัน ในศตวรรษที่ 7 นักวิชาการหลายคน ได้แก่ นักวิชาการอิซิโดโรแห่งเซบิยา ได้บันทึกไว้ว่า ชื่อชาวกาลิเซียนั้น มีชื่อที่มีรากศัพท์เดียวกับชาวกอล ซึ่งเป็นชื่อที่แปลว่า น้ำนม ในภาษากรีก เนื่องจากเหตุที่ว่าชาวกาลิเซียมีผิวที่ขาวเหมือนชาวกอล แต่อย่างใดก็ตาม นักวิชาการปัจจุบันเสนอว่าคำว่ากาลิเซียนั้น เป็นชื่อโบราณของชาวกัลไลกี ซึ่งอาจเพี้ยนมาจากคำว่า *kal-n-eH ซึ่งแปลว่า เนินเขา ในภาษาอินโดยุโรเปียนโบราณ หรือ *kallī- ซึ่งแปลว่า ป่าไม้ หรือ ชาวป่าไม้ ในภาษาเคลต์โบราณ ในช่วงยุคกลาง คำว่า กาลิเซีย นั้นได้เพี้ยนมาจากคำว่า Gallaecia หรือบางครั้งเขียน Galletia หรือ Gallicia ในศตวรรษที่ 13 การสะกดที่ใช้บ่อยที่สุดคือ Galiza จนมาถึงศตวรรษที่ 15 และ 16 ซึ่งเปลี่ยนมานิยมเขียนว่า Galicia ซึ่งตรงกับภาษากัสเตยาโน (ภาษาสเปน) ปัจจุบัน ในศตวรรษที่ 19 ตอนปลายและศตวรรษที่ 20 ตอนต้น การสะกด Galiza ก็กลับมาเป็นการสะกดนิยมอีกครั้งสำหรับผู้ที่อยู่อาศัยในบริเวณแคว้นกาลิเซียปัจจุบัน แต่ปัจจุบันนี้ ราชบัณฑิตยสถานกาลิเซีย (Real Academia Galega) ซึ่งเป็นสถาบันที่กำหนดมาตรฐานในการเขียนภาษากาลิเซีย ได้กำหนดว่าชื่ออย่างเป็นทางการของแคว้นกาลิเซีย ต้องเขียนว่า Galicia ประเพณี วันหยุดสาธารณะ Día de San Xosé (วันนักบุญโยเซฟ) วันที่ 19 มีนาคม (วันหยุดทางศาสนา) Día do Traballo (วันทำงาน) วันที่ 1 พฤษภาคม Día das Letras Galegas (วันวรรณคดีกาลิเซีย) วันที่ 17 พฤษภาคม Día da Patria Galega (วันชาติแห่งกาลิเซีย) วันที่ 25 กรกฎาคม Día da Nosa Señora (วันพระแม่) วันที่ 15 สิงหาคม (วันหยุดทางศาสนา) สื่อ โทรทัศน์ เตเลบิซิออนเดกาลิเซีย เป็นสถานีโทรทัศน์สาธารณะของแคว้นกาลิเซีย ซึ่งเริ่มเปิดบริการเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1985 เป็นสถานีโทรทัศน์เครือข่ายเดียวกับบริษัทวิทยุโทรทัศน์กาลิเซีย (CRTVG) นอกจากนี้ ช่องเตเลบิซิออนเดกาลิเซียยังมีอีกสองช่องที่ฉายนอกประเทศสเปน คือ Galicia Televisión Europa ซึ่งฉายในประเทศที่อยู่ในสหภาพยุโรป และ Galicia Televisión América ซึ่งฉายในทวีปอเมริกา อ้างอิง กาลิเซีย
ปัญหามอนตี ฮอลล์ (Monty Hall problem) หรือ เกมประตูดวง นี้ตั้งชื่อตามชื่อผู้ดำเนินรายการ มอนตี ฮอลล์ (Monty Hall) ในรายการเกมโชว์ ในสหรัฐอเมริกา ชื่อ 'Let's Make a Deal' ส่วนชื่อภาษาไทย มาจากปัญหาเดียวกันในรายการในประเทศไทย ชื่อ ประตูดวง เกมปัญหานี้เป็นปัญหาทางความน่าจะเป็น โดยในเกม จะมีประตู 3 สามประตูให้ผู้เล่นเลือก โดย มีหนึ่งประตูที่มีรางวัลอยู่หลังประตู (ซึ่งในรายการ 'Let's Make a Deal' คือ รถยนต์) ส่วนอีกสองประตูที่เหลืออยู่นั้นจะไม่มีรางวัล (ในรายการ 'Let's Make a Deal' นั้นจะมีแพะ) ผู้เล่นนั้นจะเลือกหนึ่งประตูและได้สิ่งที่อยู่ด้านหลังประตูนั้นเป็นรางวัล แต่ก่อนที่จะเปิดประตูที่ผู้เล่นเลือกไว้เพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ด้านหลัง ผู้ดำเนินรายการจะเปิดประตูหนึ่งประตูที่มีแพะอยู่จากสองประตูที่เหลือ หลังจากนั้นผู้ดำเนินรายการจะให้โอกาสผู้เล่น เลือกเปลี่ยนประตูที่เลือกไว้แล้ว กับประตูที่เหลืออยู่ ปัญหา : ผู้เล่นควรจะเลือกเปลี่ยนประตูที่เลือกไว้แล้วกับอีกประตูหนึ่งที่เหลืออยู่หรือไม่ การเปลี่ยนประตูจะเพิ่มโอกาสถูกรางวัลมากขึ้นหรือไม่? คำตอบ : ผู้เล่นควรจะเลือกเปลี่ยนประตู เนื่องจากจะเพิ่มโอกาสถูกรางวัลมากขึ้นเป็น 2/3 อ่านต่อ... บทความยอดเยี่ยมก่อนหน้านี้: หอคอยแห่งฮานอย - คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ - จำนวนแรมซีย์ ที่เก็บถาวร
วัดไผ่ล้อม ตั้งอยู่เลขที่ 173 หมู่ที่ 1 ตำบลหัวทุ่ง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ สังกัดการปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 6 การสร้างวัด ประตูหน้าวัดไผ่ล้อม จากหลักฐานพบว่าในปี พ.ศ. 2393 นั้น หลวงปู่ใจได้ธุดงค์จาริกมาจากเมืองนครเขลางค์ได้มาพบทำเลที่เนินดินคุ้มน้ำห้วยแม่ปงตรงปากร่องหมาน้อย ( ร่องหมาน้อยใจกลางหมู่บ้านปัจจุบัน ) ซึ่งเห็นว่าเป็นสถานที่สงบและเหมาะแก่การปฏิบัติศาสนาธรรม จึงทำการสร้างอารามเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนา ซึ่งแต่เดิมชาวบ้านถิ่นนี้ยังไม่มีอะไรไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจมักเชื่อแต่เรื่องภูตผีปีศาจในการดำรงชีวิต ต่อมาเมื่อหลวงปู่ใจได้เทศนาอบรมธรรมสั่งสอนแก่ชาวบ้าน จนเกิดความศรัทธาเลื่อมใสมากขึ้น และเอาวัดเป็นที่พึ่งทางจิตใจตลอดมา เมื่อหลวงปู่ท่านมีอายุมากและเป็นที่พึ่งทางใจให้ชาวบ้านเป็นเวลาถึง 3 ปี ท่านก็ได้มรณภาพลงในปี พ.ศ. 2396 ต่อมาก็มีครูบาไกรสอนเป็นเจ้าอาวาสรูปที่สองสืบต่อมาจวบจนท่านได้มรณภาพในปี พ.ศ. 2414 หลวงปู่สุวรรณ ต่อมาก็มีครูบาสุวรรณ เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 3 ท่านได้พิจารณาเห็นว่าบริเวณวัดคับแคบและขยับขยายออกไปไม่ได้ อีกทั้งในปีนั้นเกิดโรคระบาด (อหิวาตกโรค) ทำให้พระภิกษุสามเณรมรณภาพไปหลายรูป ท่านจึงตัดสินใจย้ายวัดเดิม (ปากร่องหมาน้อย) มาตั้งที่ใหม่ตรงฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ (สถานที่ตั้งวัดในปัจจุบัน) ในสมัยของครูบาสุวรรณเป็นเจ้าอาวาสนั้น วัดไผ่ล้อมมีความเจริญรุ่งเรืองทางพระศาสนาในด้านศิลปวัฒนธรรมอย่างมาก มีการก่อสร้างวิหารที่มั่นคงถาวรเป็นหลังแรก ประการหนึ่ง หลวงปู่ก็เป็นนักเทศน์ที่ลือชื่อรูปหนึ่งในถิ่นนี้ โดยมีคราวหนึ่ง ท่านเจ้าเมืองเขลางค์ได้นิมนต์หลวงปู่ไปเทศนาโปรดประชาชนเมืองนครเขลางค์ เป็นที่ประทับใจอย่างมาก ท่านเจ้าเมืองถึงกับถวายกัณฑ์เทศน์เป็น “ช้างพลาย” บูชากัณฑ์เทศน์ หลวงปู่สุวรรณได้มรณภาพลงในปีพ.ศ. 2462 ซึ่งชาวบ้านได้ให้ความเคารพนับถือท่านอย่างมากจึงขนานนามท่านว่า หลวงปู่สุวรรณ หรือปู่ตุ๊ ของชาวบ้าน สถูปบรรจุอัฐิ ของท่านก็ยังมีร่องรอยอยู่จวบจนถึงปัจจุบันนี้ (ใต้ร่มโพธิ์ด้านเหนือ) เป็นที่เคารพสักการะของคณะศรัทธาชาวบ้านอีกด้วย รายนามเจ้าอาวาส ลำดับ รายนาม ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง 1 ครูบาใจมา พ.ศ. 2393 - พ.ศ. 2396 2 ครูบาไกรสอน พ.ศ. 2396 - พ.ศ. 2414 3 ครูบาสุวรรณ สุวณฺโณ พ.ศ. 2414 - พ.ศ. 2462 4 ครูบาโต พ.ศ. 2462 - พ.ศ. 2465 5 ครูบาหล้า พ.ศ. 2465 - พ.ศ. 2468 6 ครูบาแก่น พ.ศ. 2468 - พ.ศ. 2470 7 ครูบาจันทิมา พ.ศ. 2470 - พ.ศ. 2475 8 ครูบาผ้าขาวป้อ พ.ศ. 2475 - พ.ศ. 2483 9 พระอธิการเงิน สุธมฺโม พ.ศ. 2483 - พ.ศ. 2498 10 พระดา อติธมฺโม พ.ศ. 2498 - พ.ศ. 2499 11 พระอินตา อติเมโธ พ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2501 12 พระลี สีลสมฺปนฺโน พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2502 13 พระเลิศ โกวิโท พ.ศ. 2502 - พ.ศ. 2503 14 พระอธิการลี สีลสมฺปนฺโน พ.ศ. 2503 - พ.ศ. 2537 15 พระสุภาพ ธมฺมรโต พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2538 16 พระครูโสภิตวรการ (สงคาร สิริธมฺโม น.ธ.เอก, ปธ.3, ศศ.บ) จต.ชท. พ.ศ. 2538 - พ.ศ. 2559 17 พระอธิการจตุรภัทร อาภากโร น.ธ.เอก พ.ศ. 2559 - ปัจุบัน อาณาเขตที่ตั้งวัด ทิศตะวันออก ติดต่อถนนสายลอง-วังชิ้น (ทางสายเก่า 1023) ทิศเหนือ ติดกับลำห้วยสาธารณประโยชน์ และทุ่งนา ทิศใต้ ติดกับถนนสาธารณประโยชน์ และหมู่บ้าน ทิศตะวันตก ติดทุ่งนา ปชนียวัตถุ พระพุทธรูปประธานในอุโบสถปางมารวิชัยศิลปะล้านนา ศาสนสถาน อุโบสถ (วิหาร) 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิปูนครึ่งไม้ 1 หลัง กุฏิปูนครึ่งทรงไทย 1 หลัง ศาลารายโรงกลอง 1 หลัง ถาวรวัตถุ ตลาดสดของวัด 1 หลัง อาคารสถานีวิทยุกระจายเสียง วปถ. 1 หลัง ห้องน้ำ 21 ห้อง ข้อมูลจำเพาะ วัดไผ่ล้อม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมือวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2475 ที่ตั้งวัด 3 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์ (ตลาดสด) 1 ไร่ 28 ตารางวา ไผ่ล้อม
บาเซตต์ ฟราก้า แม็กเรมินซ์ เป็นตัวละครจากเกมวิชชวลโนเวล เฟท/ฮอลโลว์ อทาราเซีย ของ ไทป์-มูน เธอคือจอมเวทย์ผู้ถูกส่งมาจากสมาคมจอมเวทย์เพื่อให้เข้าร่วมในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 5 ซึ่งจะได้เป็นตัวละครหลักใน เฟท/ฮอลโลว์ อทาราเซียและได้ถูกกล่าวถึงบ้างเพียงเล็กน้อยใน เฟท/สเตย์ ไนท์ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยปรากฏตัวในเนื้อเรื่องนี้เลย เธอเป็นคนที่จริงจังกับงานและมีความเชื่อมั่นในความยุติธรรมอย่างแรงกล้า ซึ่งเธอมักจะแสดงออกมาในลักษณะของคนที่ขี้โมโหและแข็งกระด้าง แต่แท้จริงแล้วเธอทำไปเพื่อปกปิดความว้าเหว่ภายในใจ และเธอยังเป็นคนดีมาก ๆ ด้วย ถึงแม้ว่าเธอจะมีอายุเพียง 23 ปีเท่านั้น ซึ่งเธอเองก็เป็นมาสเตอร์ของอเวนเจอร์ และเป็นมาสเตอร์ที่แท้จริงของ แลนเซอร์( เธอ คือ เจ้าของแขนมาสเตอร์ปริศนา ที่รินไปพบ ใน ตอนที่ 22 ในอนิเมชั่น) ประวัติ บาเซตต์เป็นลูกหลานของตระกูลจอมเวทย์เก่าแก่ในไอร์แลนด์ที่เป็นสมาชิกของสมาคมจอมเวทย์และอาศัยอยู่ในเงามืดของสังคมอย่างลับ ๆ ซึ่งตระกูลนี้จะมีความพิเศษในการสืบทอดความสามารถในด้านเวทมนตร์ที่แตกต่างไปจากตระกูลอื่น ๆ คือตระกูลนี้จะจัดอยู่ในประเภทของจอมเวทย์ผู้ที่นับถือธรรมเนียม - ผู้นับถือของพระเจ้า ซึ่งจะมีความพิเศษตรงที่ว่าการสืบทอดความสามารถในด้านเวทมนตร์ของตระกูลนี้จะทำได้โดยการสืบสายเลือด ซึ่งไม่จำเป็นต้องทำการเรียนรู้เองเหมือนกับของตระกูลอื่น ๆ ซึ่งเธอเองก็ต้องการที่จะเลือกเดินในเสนทางที่แตกต่างไปจากบรรพบุรุษของเธอ เธอจึงเลือกที่จะเป็นสมาชิกของสมาคม แม้ว่าสายเลือดของบาเซ็ตต์จะเป็นสายเลือดที่หาได้ยาก แม้ว่าความสามารถของเธอจะแตกต่างไปจากคนอื่นและมีประโยชน์มากมาย แต่เธอกลับถูกไม่ให้ความสนใจเลย ซึ่งทำให้แทนที่ความสามารถของเธอจะนำมาใช้ได้ดีก็กลับถูกปิดผนึกไป ในระหว่างที่เธอเข้ามาร่วมสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ เธอได้พบกับ โคโตมิเนะ คิเรย์ สมาชิกของโบสถ์ ซึ่งเธอก็ได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับเธอให้เขาฟัง และไว้ใจเขาในทันที ซึ่งเธอเองก็ดีใจมากเมื่อเขารับเธอเข้าเป็นมาสเตอร์ในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 5 แต่หลังจากที่เธอได้อัญเชิญข้ารับใช้ประเภทแลนเซอร์ออกมา และกำลังเตรียมตัวที่จะเข้าร่วมสงครามที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เธอกลับถูกคิเรย์ทรยศ ซึ่งเขาได้ขโมยลายมนตราซึ่งอยู่ที่แขนซ้ายของเธอและเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นมาสเตอร์ของแลนเซอร์ โดยการตัดแขนของบาเซตต์ไปและสั่งให้แลนเซอร์ทำการสังหารเธอเสีย และทิ้งให้เธออยู่ในสภาพที่จวนเจียนจะเสียชีวิต ซึ่งเธอเพิ่งจะได้เข้าร่วมสงครามมาเพียง 4 วันเท่านั้น en:Bazett Fraga McRemitz
พระคันธารราษฎร์ หรือ พระขอฝน เป็นพระพุทธรูปสำคัญของประเทศองค์หนึ่ง เดิมประดิษฐาน ณ หอพระคันธารราษฎร์ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ปัจจุบันประดิษฐาน ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต ประวัติ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้หล่อขึ้นเมื่อปีเถาะ เบญจศก จ.ศ. 1145 (พ.ศ. 2326) มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปนั่งขัดสมาธิราบ พระหัตถ์ขวายกเสมอพระอุระในท่ากวัก พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลาเป็นกิริยารับน้ำ ลักษณะพระพักตร์ค่อนข้างกลม พระขนงโก่ง พระเนตรเหลือบต่ำโดยลงยาสีเหมือนจริง พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์บางเรียว พระกรรณยาว เกือบจดพระอังสา ขมวดพระเกศาทำเป็นรูปก้นหอยเรียงตลอดถึงพระเมาลี พระรัศมีทำเป็นรูปดอกบัวตูม ครองจีวรห่มเฉียง เปิดพระอังสาขวามีริ้วผ้าที่ด้านหน้าองค์พระพุทธรูป รองรับด้วยฐานบัวคว่ำบัวหงายและฐานสิงห์ ลักษณะทั้งหมด เป็นพระราชดำริที่โปรดให้ถ่ายแบบ มาจากพระพุทธรูปในสมัยโบราณ เดิมเป็นพระพุทธรูปสำริดลงรักปิดทอง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้กะไหล่ทอง และติดเพชรเม็ดใหญ่เป็นพระอุณาโลมที่พระนลาฏ ปัจจุบันไม่มีเพชรที่พระนลาฏ พระคันธารราษฎร์นี้ เดิมคงประดิษฐานในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้บูรณปฏิสังขรณ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม และสร้างปูชนียสถานเพิ่มเติม ได้สร้างหอพระคันธารราษฎร์ ขึ้นที่มุมระเบียงด้านหน้าพระอุโบสถ เป็นอาคารขนาดเล็กยอดปรางค์ เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป และเทวรูปสำคัญที่ใช้ในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ พระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ เรียกนามอาคารตามนามพระพุทธรูปว่า “หอพระคันธารราษฎร์” ประเพณีและพิธีการ พระคันธารราษฎร์ เป็นพระพุทธรูปที่ใช้ตั้งเป็นประธานในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ และพืชมงคล ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 จนปัจจุบัน เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2560 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระคันธารราษฎร์ จากพระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต ไปในพิธีบำเพ็ญพระราชกุศลอุทิศถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช และพิธีเจริญพระพุทธมนต์ถวายพระพรชัยมงคลถวายพระราชกุศลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหาคม 2560 ณ พระลานพระราชวังดุสิต การขึ้นทะเบียน กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศเป็นพระพุทธรูปสำคัญ ตามบัญชีแนบท้าย ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการ ว่าด้วยการก่อสร้างอนุสาวรีย์แห่งชาติ และการจำลองพระพุทธรูปสำคัญ พ.ศ. 2520 อ้างอิง คันธารราษฎร์ คันธารราษฏร์ คันธารราษฏร์