bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดแปลงไผ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดกระทิง อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดทางสาธารณะ ทิศใต้และ ทิศตะวันออกจดหมู่บ้าน ทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน ประวัติ วัดแปลงไผ่ หรือ วัดแปลงไผ่วิปัสสนาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2527 โดยมีนายวิน ตุ้มประเสริฐได้บริจาคที่ดินในการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2538 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 17.5 เมตร ยาว 37.5 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2530 ปัจจุบันมี พระมหาวัฒนชัย วฑฺฒนชโย ป.ธ.3 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัด ทำหน้าที่ในการบริหารและปกครองวัด อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 17.5 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 หลังคามุขลดสองชั้น ซ้อนสองตับ เครื่องบนหลังคามุงด้วยกระเบื้อง คันทวยรอบอุโบสถเป็นรูปกวางทอง หน้าบันอุโบสถด้านหน้าเป็นรูปสัญลักษณ์ตราอุณาโลม หน้าบันอุโบสถด้านหลังเป็นรูปพระท้าวมหาพรหม รายรอบด้วยลายกระหนก ภายในอุโบสถเป็นประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปพระมหามัยมุนี และพระพุทธรูปไม้สักทอง 5 องค์ ซึ่งภายในของพระพุทธรูปทั้ง 5 องค์ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากประเทศพม่า ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 22 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารตึก และศาลาบำเพ็ญกุศล อ้างอิง แปลงไผ่
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอับคาเซีย เป็นสาธารณรัฐที่มีอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ ในภูมิภาคคอเคซัสของสหภาพโซเวียต มีอาณาบริเวณครอบคลุมอับคาเซีย และดำรงอยู่ระหว่างวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1921 ถึงวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1931 สาธารณรัฐก่อตั้งขึ้นหลังการรุกรานจอร์เจียโดยกองทัพแดงใน ค.ศ. 1921 และคงสถานะเป็นรัฐเอกราชจนถึงวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1921 ที่ซึ่งลงนามในข้อตกลงร่วมเพื่อเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอับคาเซียมีความเหมือนกันกับสาธารณรัฐปกครองตัวเอง แต่ยังคงความเป็นเอกราชจากจอร์เจียรวมถึงได้รับสิทธิประโยชน์บางประการที่มีแต่สาธารณรัฐสหภาพเต็มตัวเท่านั้นจึงมีได้ เช่น การมีกองทัพเป็นของตนเอง ผ่านสถานะของรัฐในฐานะ 'สาธารณรัฐตามสนธิสัญญา' (treaty republic) กับจอร์เจีย อับคาเซียเข้าร่วมในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส ซึ่งรวมสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตต่าง ๆ ในภูมิภาคคอเคซัส คือ อาร์มีเนีย, อาเซอร์ไบจาน และจอร์เจีย เช้าด้วยกันเป็นหน่วยสหพันธ์หนึ่ง หลังสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจียตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1922 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอับคาเซียสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1931 และเปลี่ยนผ่านเป็นสาธารณรัฐปกครองตัวเองสังคมนิยมโซเวียตอับคาซภายใต้สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอับคาเซียมีผู้นำคือเนสเตอร์ ลาโกบา ผู้ซึ่งตามตำแหน่งแล้ว เป็นประธานคณะกรรมการราษฎร แต่ควบคุมสาธารณรัฐมากจนถึงจุดที่มักเรียกสาธารณรัฐกันอย่างขำขันว่าเป็น 'ลาโคบีสถาน' (Lakobistan) ลาโกบามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดมากกับผู้นำโซเวียต โจเซฟ สตาลิน จึงส่งผลให้โครงการรวมที่นาในอับคาเซียถูกชะลอไปจนกว่าอับคาเซียจะถูกผนวกเข้ากับจอร์เจีย ในยุคนี้ อับคาเซียยังคงสถานะเป็นผู้นำในการผลิตยาสูบ โดยเป็นผู้เพาะปลูกอุปทานเกินครึ่งหนึ่งของยาสูบในสหภาพโซเวียต (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: การออกเสียงคำว่า GIF – ตา (พายุหมุน) – ฟลอเรนซ์ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
พิโกไฟแนนซ์ คือ ธุรกิจสินเชื่อรายย่อยระดับจังหวัดภายใต้การกำกับกระทรวงการคลัง ที่เปิดให้ประชาชนสามารถดำเนินธุรกิจสินเชื่ออย่างถูกกฏหมายในพื้นที่ ที่ผู้ให้กู้กับผู้กู้มีภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ในจังหวัดเดียวกัน โดยบริษัทที่ผ่านการอนุญาตจากกระทรวงการคลังถือว่าเป็นสถาบันทางการเงินที่สามารถดำเนินธุรกิจสินเชื่อได้อย่างถูกกฏหมาย ความเป็นมา เนื่องจากปัญหาหนี้นอกระบบ เป็นปัญหาซึ่งนำมาถึงการกระทำผิดกฏหมาย โดยเกิดจากลูกหนี้ไม่สามารถเข้าถึงแหล่งเงินทุนเงินกู้ในระบบได้ เนื่องด้วยอาชีพ รายได้ หรือ สภาพทางการเงินที่ธนาคารไม่อนุมัติให้กู้ จึงทำให้ต้องกู้กับเจ้าหนี้นอกระบบ หรือ เจ้าหนี้ที่ไม่ใช่สถาบันทางการเงิน โดยธนาคารแห่งประเทศไทยจึงมีนโยบายเพิ่มช่องทางการเข้าถึงสินเชื่อที่ง่ายขึ้น โดยผ่านการจัดตั้ง พิโกไฟแนนซ์ ซึ่งเปลี่ยนเจ้าหนี้นอกระบบให้สามารถดำเนินธุรกิจเป็น สถาบันทางการเงินได้ เพื่อกำกับให้อยู่ภายใต้กฏหมาย ความแตกต่างระหว่างสินเชื่อ พิโกไฟแนนซ์ ให้บริการสินเชื่อพิโกไฟแนนซ์ ที่มีลักษณะเป็นสินเชื่ออเนกประสงค์ ทั้งแบบมีหรือไม่มีหลักประกัน มีการพิจารณาสินเชื่อที่ยืดหยุ่นกว่าธุรกิจสถาบันทางการเงินประเภทธนาคาร โดยมีนโยบายเหมือนกับ ไมโครไฟแนนซ์ และ นาโนไฟแนนซ์ แต่พิโกไฟแนนซ์จำกัดอยู่ที่พื้นที่ให้บริการสินเชื่อโดยผู้ให้กู้กับผู้กู้มีภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ในจังหวัดเดียวกันเท่านั้น + สินเชื่อพิโกไฟแนนซ์ สินเชื่อพิโกไฟแนนซ์พลัส สินเชื่อไมโครไฟแนนซ์ สินเชื่อนาโนไฟแนนซ์ พื้นที่ให้บริการระหว่างผู้ให้กู้กับผู้กู้ ต้องอยู่จังหวัดเดียวกัน ให้บริการได้ทั่วประเทศ ลักษณะผู้ให้บริการ เป็นนิติบุคคลห้างหุ้นส่วนจำกัด หรือ บริษัทจำกัด ที่มีทุนจดทะเบียนไม่ต่ำกว่า 5 ล้านบาท เป็นนิติบุคคลห้างหุ้นส่วนจำกัด หรือ บริษัทจำกัด ที่มีทุนจดทะเบียนไม่ต่ำกว่า 10 ล้านบาท ธนาคารพาณิชย์ เป็นบริษัทจำกัด หรือบริษัทมหาชนจำกัดที่มีทุนจดทะเบียนไม่ต่ำกว่า 50 ล้านบาท วงเงินการกู้ ไม่เกิน 50,000 บาท/ราย ไม่เกิน 100,000 บาท/ราย ไม่เกิน 200,000 บาท/ราย ไม่เกิน 100,000 บาท/ราย ดอกเบี้ย ค่าปรับ ค่าบริการ และค่าธรรมเนียม รวมกันไม่เกิน ร้อยละ 33 ต่อปี รวมกันไม่เกิน ร้อยละ 33 ต่อปี รวมกันไม่เกิน ร้อยละ 28 ต่อปี รวมกันไม่เกิน ร้อยละ 36 ต่อปี กำกับโดย กระทรวงการคลัง ธนาคารแห่งประเทศไทย อ้างอิง
วัดพุมเรียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีที่ดินตั้งวัดตามเอกสาร สค.1 จำนวน 133 ไร่ แต่ปัจจุบันเหลือแค่ 65 ไร่ วัดพุมเรียง หรือ วัดใหม่ เป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ภายหลังมีสภาพชำรุดทรุดโทรมลง เมื่อเกิดจากเกิดภาวะสงครามครั้งสงครามเก้าทัพ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2328 พม่าเข้ามาตีเมืองไชยา และเผาวัดวาอารามและอุโบสถ เมื่อสงครามสงบ ชาวบ้านและพระภิกษุชื่อ อุ ได้เข้ามาบูรณะและสร้างอุโบสถขึ้นมาใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2391 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2390 เสา ประตูหน้าต่าง ทำด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานปางประทานพร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หน้าซุ้มประตูทางเข้าทีรูปราหูอมจันทร์ไม้แกะสลักอายุกว่า 100 ปี เจดีย์ท่านขุนรองเมือง ที่เก็บอัฐิอดีตเจ้าอาวาสรูปแรก และเจดีย์เก็บอัฐิพระครูยาภิวัฒน์ พระอาจารย์สอนภาษาบาลี ให้กับท่านพุทธทาส เป็นต้น ศาลาการเปรียญทรงไทยหลังคาสองชั้นเป็นอาคารชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 อ้างอิง พุมเรียง
อารามมวีเป็ก เป็นหมู่อารามพุทธทิเบต (เกินปา) จำนวนสองอาราม หลังหนึ่งเป็นของนิกายดรูกปา อีกหลังเป็นของนิกายเกลูก ตั้งอยู่ในคาร์กีล ลาดาข ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนยอดสุดของเขา ราว 200 เมตร (656 ft) เหนือจากถนนใกล้สุด และมีทางเชื่อมต่อกับพระราชวังของราชากาโลนแห่งมวีเป็ก (Rajah kalon of Mulbekh) ที่ตั้งอยู่ด้านล่าง อารามสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางเดินเท้าที่คดเคี้ยว ทอดยาวอยู่ด้านหลังของอาราม อารามตั้งอยู่ที่ความสูง 3,504 เมตรจากระดับน้ำทะเล ส่วนเมืองด้านล่างไปมีประชากรอยู่ที่ 5,730 คน พระพุทธรูปจัมพา ราว 45 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองคาร์กีลเป็นที่ตั้งของพระพุทธรูปจัมพา (Chamba Statue) ในหมู่บ้านมวีเป็ก แกะสลักเข้าไปในผาหิน ทางขวาของถนน แสดงภาพของพระศรีอาริยเมตไตรยพุทธเจ้า หันหน้าเข้าถนน บ้างว่ารูปปั้นนี้สร้างขึ้นในสมัยกุษาณ ส่วนนักวิชาการสมัยใหม่เชื่อว่าสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 ท่อนล่างของพระพุทธรูปถูกบังด้วยวัดขนาดเล็กที่สร้างขึ้นในปี 1975 ใกล้กันยังพบจารึกโบราณเขียนด้วยอักษรขโรษฐี ใกล้กันยังเจอจารึกกฤษฎีกาให้กับคนท้องถิ่นเพื่อให้หยุดบูชายัญแะพ ดำริไว้โดยกษัตริย์พระนามว่า 'เต๋' (King Lde) ผู้ปกครองลาดาขในสมัย ค.ศ. 1400 ชาวมวีเป็กมองว่าคำสั่งนี้ยากเกินกว่าจะปฏิบัติตามได้ บนหินก้อนเดียวกันนี้จึงสามารถพบจารึกอีกกลุ่มหนึ่งเขียนว่าพระราชกฤษฎีกานี้ยากเกินกว่าจะปฏิบัติตามได้ อ้างอิง บรรณานุกรม http://jktourism.org/index.php/mulbekh-chamba Francke, A. H. (1977). A History of Ladakh. First edition 1907. 1977 reprint with Critical Introduction and Annotations by S. S. Gergan & F. M. Hassnain. Sterling Publishers, New Delhi. Rizvi, Janet. (1996). Ladakh: Crossroads of High Asia. Second Edition. Oxford India Paperbacks. 3rd Impression 2001. . Schettler, Margret & Rolf (1981). Kashmir, Ladakh & Zanskar. Lonely Planet. South Yarra, Victoria, Australia.
หมู่เกาะมัน เป็นหมู่เกาะที่ตั้งอยู่ในเขตตำบลกร่ำ อำเภอแกลง จังหวัดระยอง ประกอบด้วยเกาะ 3 เกาะ คือ เกาะมันใน เกาะมันกลาง และเกาะมันนอก ซึ่งเรียงตัวในแนวเหนือใต้ อยู่ในความดูแลของศูนย์วิจัยทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอ่าวไทยฝั่งตะวันออก กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง และยังเป็นพื้นที่ดำเนินการของโครงการอนุรักษ์เต่าทะเลตามพระราชเสาวนีย์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เกาะที่อยู่ใกล้แผ่นดินที่สุดคือเกาะมันในมีระยะห่างจากอ่าวมะขามป้อมประมาณ 5 กิโลเมตร และเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีเนื้อที่ประมาณ 131 ไร่ เกาะมันกลางอยู่ห่างจากอ่าวมะขามป้อมประมาณ 6 กิโลเมตร และเกาะมันนอกอยู่ห่างจากอ่าวมะขามป้อมซึ่งมีแม่น้ำประแสร์ เป็นเกาะที่มีเนื้อที่ประมาณ 95 ไร่ เป็นเกาะที่เล็กที่สุดในบรรดาหมู่เกาะมัน ในช่วงเวลาน้ำลดจะเกิดเป็นทะเลแหวกเป็นสันทรายโผล่ขึ้นมาเป็นสันทรายทอดยาวจากเกาะมันในไปจนถึงเกาะมันกลาง มีระยะทางประมาณ 200 เมตร เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นปีละครั้งในทุก ๆ ช่วงเดือนเมษาจนของทุก ๆ ปี พื้นที่โดยรอบเกาะมันในและเกาะมันกลางเป็นพื้นที่ตื้น ระดับน้ำด้านนอกเกาะลึกประมาณ 10 เมตร ส่วนเกาะมันนอกได้รับอิทธิพลจากแม่น้ำน้อยกว่าสองเกาะด้านใน มีระดับน้ำลึกกว่า คือ ประมาณ 15–20 เมตร พบพรรณพืชในหมู่เกาะมันทั้งสิ้น 60 วงศ์ 151 ชนิด จากข้อมูล พ.ศ. 2551 สัตว์ที่พบ พบสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 2 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 15 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 8 ชนิด และนก 80 ชนิด แนวปะการัง ซึ่งมีพื้นที่ทั้งหมด ประมาณ 1,240 ไร่ โดยทั่วไปแนวปะการังมีความกว้างประมาณ 100-200 เมตร ก่อตัวสิ้นสุดที่ความลึก 3-7 เมตร อ้างอิง มัน มัน
วัดเทพเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร วัดเทพเจริญ หรือ วัดถ้ำรับร่อ ตั้งอยู่บริเวณเขารับร่อหรือภูเขาพระ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองอุทุมพร ในอดีตเป็นเมืองท่ารักษาด่านทางข้ามคอคอดมลายู ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471 ภายในวัดมีถ้ำต่าง ๆ กว่า 8 แห่ง แต่ที่เหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวมีอยู่ 3 ถ้ำ ได้แก่ ถ้ำอ้ายเตย์ ถ้ำพระ และถ้ำไทร ภายในก็ยังมีพระพุทธรูปให้ชมด้วย เด่นที่สุดคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่ว่ากันว่ามีอยู่ภายในถ้ำเหล่านี้ถึง 577 องค์ ภายในถ้ำอ้ายเตย์ดัดแปลงเพื่อใช้เป็นสถานที่วิปัสสนากรรมฐาน มีภาพเขียนสีพระพุทธรูปปางไสยาสน์อยู่บนผนังถ้ำ คาดว่าเป็นศิลปะอยุธยา แต่ยังวาดไม่เสร็จ และมีถ้ำไทร ซึ่งเดิมเป็นที่พำนักของเจ้านายชั้นผู้ใหญ่คราวสร้างศาลหลักเมือง มีหินงอกหินย้อย บริเวณศาลาราษฎร์สามัคคีเป็นที่ตั้งสังขารของหลวงปู่ไสยซึ่งมรณภาพแล้วแต่ร่างกายไม่เน่าเปื่อย และมีรอยพระพุทธบาทหินทรายสลักภาพลายมงคล 108 ประการ ขอบสลักภาพการตั้งถิ่นฐานของชนกลุ่มน้อย นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดเทพเจริญ โดยใช้ศาลาการเปรียญหลังเก่าจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ของจัดแสดงหลากหลายมาก เช่น พระพุทธรูป เครื่องกระเบื้อง เครื่องทองเหลือง ของใช้ของเจ้าเมืองเก่า และดาบจำลองของพระยานคร เป็นต้น อ้างอิง เทพเจริญ
สมาชิกสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐของพม่าขณะต้อนรับอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีไทย ในปี 2010 สังเกตว่าทุกคนสวมโลนจีลายอะเชะซึ่งปกติแล้วเป็นลายสำหรับสตรี แหล่งข้อมูลหลายแหล่งระบุว่าการทำเช่นนี้ถือเป็น 'ยะดะยา' ยะดะยา ( ยตฺรา, ; มาจากสันสกฤต ยนฺตร) เป็นพิธีกรรมเชิงเวทมนตร์เพื่อชะลอ ปัดเป่า หรือแก้ความโชคร้าย มีปฏิบัติทั่วไปในประเทศพม่า ธรรมเนียมเหล่านี้มีที่มาจากคติในศาสนาพราหมณ์ โหรจะเป็นผู้ 'สั่ง' การทำยะดะยาไว้โดยโดยใช้ทั้งการคำนวณทางคณิตศาสตร์และโหราศาสตร์ เข้าใจกันว่าผู้นำของพม่ายุคใหม่ทั้งอู้นุ, เนวี่น และต้านชเว ไปจนถึงนโยบายของรัฐบาลหลายนโยบายได้รับอิทธิพลจากพิธีกรรมยะดะยา ในหมู่ชาวพม่าพุทธ ยะดะยาถูกเชื่อมโยงเข้ากับการทำบุญ และพิธีกรรมยะดะยาบางส่วนยังรวมถึงพิธีกรรมทางพุทธ ราวกับทำไปเพื่อหลีกหนีกรรมไม่ดี ทั้ง ๆ ที่ในคำสอนของศาสนาพุทธไม่มีการหนีกรรมเช่นนี้ ยะดะยาสัมพันธ์ใกล้ชิดมากกับตัวเลขโดยเฉพาะเลข 9 นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่ายะดะยามีมาตั้งแต่สมัยพุกาม มีปฏิบัติโดยพระสงฆ์ในนิกายอะยีซึ่งเป็นนิกายของพุทธที่มีปฏิบัติในพม่ามาก่อนการเข้ามาของเถรวาท หนึ่งในรูปแบบที่รู้จักดีของยะดะยาคือการก่อสร้างเจดีย์ เช่น การที่อู้นุสร้างเจดีย์ถึง 60,000 องค์ในปี 1961 หรือการที่รัฐตัดสินใจเปลี่ยนระบบการเดินรถจากซ้ายไปขับทางขวาโดยไม่ชี้แจงเหตุผลในปี 1970 (แม้รถแทบทุกคันในพม่าจะเป็นรถสำหรับขับทางซ้าย) ก็ว่ากันว่าได้รับอิทธิพลมาจากยะดะยาเพื่อป้องกันการโจมตีทางการเมืองจากกลุ่มฝ่ายขวา เมื่อไม่นานมานี้ การที่ต้านชเวและนายพลในกองทัพสวมโลนจี (โสร่ง) ลายอะเชะ (ซึ่งตามธรรมเนียมดั้งเดิมเป็นลายของสตรี) ในงานสาธารณะรวมถึงงานฉลองวันสหภาพเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2011 และในงานต้อนรับบัวสอน บุบผาวัน นายกรัฐมนตรีลาว ในเดือนมิถุนายน 2011 ก็เข้าใจกันว่าเป็นการทำยะดะยาเพื่อต้านทานอำนาจสตรีของอองซานซูจี อ้างอิง
บรรดาฉัตรีแห่งพราบาฆ พราบาฆ หรือ บดาบาฆ (อักษรโรมัน: Bada Bagh, มาจากภาษาฮินดูสถาน แปลว่า 'สวนใหญ่' หรือ 'สวนหลวง') เป็นหมู่สวนและสิ่งปลูกสร้าง ตั้งอยู่ห่างไป 6 กิโลเมตรจากนครไชสัลเมร์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ภายในประกอบด้วยสวนต้นมะม่วง และกลุ่มสิ่งปลูกสร้างเซโนทาฟรูปฉัตรี สร้างขึ้นโดยมหาราชาแห่งรัฐไชสัลเมร์ ในศตวรรษที่ 18-20 ตอนต้น ไชต์ สิงห์ ที่สอง (Jait Singh II; 1497–1530) ซึ่งเป็นลูกหลานของมหาราวัล ไชสัล สิงห์ ปฐมราชาของรัฐไชสัลเมร์ ได้สร้างเขื่อนขึ้นเพื่อเก็บน้ำในพื้นที่ของบดาบาฆเมื่อศตวรรษที่ 16 ขณะขึ้นครองราชย์ ทำให้พื้นที่ของบดาบาฆเขียวขจีแม้จะอยู่กลางทะเลทราย หลังไชต์ สิ้นพระชนม์ ลูกชาย ลุนกรัน (Lunkaran, 1530-1551) ได้สร้างสวนขึ้นริมเขื่อนเก็บน้ำของบิดา พร้อมสร้างเซโนทาฟรูปฉัตรีขึ้นบนเขาที่มองลงมายังสวนนี้ นับจากนั้นมาได้มีการสร้างฉัตรีขึ้นระลึกถึงทั้งลุนกรันและบรรดาภัตตีคนอื่น ๆ สืบมา ฉัตรีที่ใหม่ที่สุดในบดาบาฆเป็นฉัตรีระลึกถึงมหาราวัล ชวาฮีร์ สิงห์ (Maharawal Jawahir Singh) สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 20 แต่สร้างไม่เสร็จเนื่องจากเกิดการแบ่งเขตแดนอินเดียขึ้นเสียก่อน อ้างอิง
วัดทรายขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทรายขาว อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี วัดทรายขาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 โดยมีท่านภักดีชุมพล (นายเพ็ง) ซึ่งได้อพยพครอบครัวมาจากเมืองไทรบุรี (รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย) ได้มาตั้งบ้านเรือนที่นี่ ต่อมาได้บริจาคที่ดินพร้อมกับบ้านที่อยู่อาศัยสร้างเป็นวัดแล้วนิมนต์พระมาอยู่จำพรรษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2432 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 204 เมตร ยาว 230 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2435 ด้านการศึกษา เนื่องจากวัดมีที่ดินมาก จึงจัดที่ดินภายในเขตวัดส่วนหนึ่งตั้งเป็นโรงเรียน และได้เปิดทำการสอนเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นต้นมา พระอธิการหมานเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก พระครูธรรมกิจโกศล (อาจารย์นอง ธมฺมภูโต) เป็นเจ้าอาวาสลำดับที่ 5 ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2511 ถึง พ.ศ. 2542 ที่ตั้งของวัดเป็นที่ราบเชิงเขาตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่บ้าน มีกำแพงวัดล้อมรอบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารอดีตเจ้าอาวาส วิหารจัตุรมุขหลวงพ่อหินอ่อน กุฏิที่พักสงฆ์ มีเจดีย์พระครูธรรมกิจโกศล (พ่อท่านนอง ธมมภูโต) อดีตเจ้าอาวาส และมณฑป เป็นต้น อ้างอิง ทรายขาว
วัดโพธิ์แตงใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพแตง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดโพธิ์แตงใต้เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในบ้านโพธิ์แตง ชุมชนมอญริมแม่น้ำเจ้าพระยา วัดแรกที่สร้างในชุมชนมีชื่อเป็นภาษามอญว่า เพ่ย์เกาะปี่ หมายถึง 'วัดเกาะมะตูม' ทว่าเกิดความขัดแย้งเรื่องวัตรปฏิบัติต่างกันจึงได้แยกพื้นที่ทำสังฆกรรม อาณาเขตติดต่อกัน แต่มีลำรางสาธารณะขนาดเล็กคั่นกลาง ชาวบ้านจึงเรียกวัดเดิมว่า เพ่ย์เกาะปี่ฮะโม (วัดโพธิ์แตงใต้) ส่วนวัดที่เกิดขึ้นใหม่เรียกชื่อว่า 'เพ่ย์เกาะปี่อะตาว' (วัดโพธิ์แตงเหนือ) จากรูปแบบสถาปัตยกรรมสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย เช่น อุโบสถและเจดีย์ที่เป็นถาวรวัตถุคู่วัดมาแต่เดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2394 ในยุคแรกวัดโพธิ์แตงใต้อยู่ภายใต้สังกัดการปกครองของคณะสงฆ์ธรรมยุตรามัญ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2489 พระสด ธมฺมวโร (พระครูอเนกสารคุณ) ได้เข้าไปศึกษาเปรียญธรรมที่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ภายหลังจึงได้ขอเปลี่ยนไปขึ้นกับคณะสงฆ์ธรรมยุตเช่นเดียวกับวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ทั้งนี้หลวงพ่อสด ท่านมีความสนิทสนมกับ สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ท่านยังทรงเป็นประธานยกช่อฟ้าศาลาการเปรียญ โดยทรงอนุญาตให้ใช้พระนามย่อ (ญสส) ของท่านที่ช่อฟ้าศาลาการเปรียญด้วย อ้างอิง โพธิ์แตงใต้ โพธิ์แตงใต้ โพธิ์แตงใต้
วัดโพธิ์แตงเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลโพแตง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระครูนิเทศธรรมรส เป็นเจ้าอาวาส วัดโพธิ์แตงเหนือเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในบ้านโพธิ์แตง ชุมชนมอญริมแม่น้ำเจ้าพระยา วัดแรกที่สร้างในชุมชนมีชื่อเป็นภาษามอญว่า เพ่ย์เกาะปี่ หมายถึง 'วัดเกาะมะตูม' ทว่าเกิดความขัดแย้งเรื่องวัตรปฏิบัติต่างกันจึงได้แยกพื้นที่ทำสังฆกรรม อาณาเขตติดต่อกัน มีลำรางสาธารณะขนาดเล็กคั่นกลางระหว่างวัด ชาวบ้านจึงเรียกวัดเดิมว่า 'เพ่ย์เกาะปี่ฮะโม' (วัดโพธิ์แตงใต้) ส่วนวัดที่เกิดขึ้นใหม่เรียกชื่อว่า เพ่ย์เกาะปี่อะตาว (วัดโพธิ์แตงเหนือ) วัดโพธิ์แตงเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2429 มีเจดีย์มอญโบราณซึ่งได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2491 คาดว่าเจดีย์องค์นี้สร้างขึ้นพร้อมกับวัดโพธิ์แตงใต้ แต่เมื่อมีการแยกวัดเจดีย์มอญโบราณซึ่งอยู่ฝั่งลำรางสาธารณะด้านทิศเหนือจึงตกเป็นสมบัติของวัดโพธิ์แตงเหนือ นอกจากนั้นภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์เรือ เป็นอาคารไม้สูง 3 ชั้น จัดแสดงเรือและเครื่องมือเดินเรือ อ้างอิง โพธิ์แตงเหนือ โพธิ์แตงเหนือ
ประเทศแคนาดา มีกำหนดการเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 นับตั้งแต่ประเทศแคนาดาเข้าร่วมการแข่งขันราายการนี้ครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 โดยมีการส่งนักกีฬาแคนาดาเข้าร่วมการแแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ยกเว้นเพียงการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่กรุงมอสโก เนื่องจากประเทศแคนาดาสนับสนุนการคว่ำบาตรที่นำโดยสหรัฐ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2022 บรูนี ซูริน ผู้ชนะเลิศเหรียญทองในการแข่งขันที่แอตแลนตา 1996 ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้าคณะนักกีฬาของประเทศแคนาดา ซูรินได้รับเลือกจากการที่่เขาเป็นผู้ประสบความสำเร็จด้านกีฬา ความใจบุญสุนทาน ทักษะการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ และการเป็นแบบอย่างให้กับนักกีฬารุ่นเยาว์ นักกีฬา ต่อไปนี้คือรายชื่อจำนวนผู้เข้าแข่งขันที่จะแข่งขันในครั้งนี้ กีฬา ชาย หญิง ทั้งหมด ยิมนาสติก 0 5 5 รวม 0 5 5 ยิมนาสติก สากล แคนาดาส่งทีมนักยิมนาสติกหญิง 5 คนไปแข่งขันที่ปารีสหลังจากทำคะแนนให้ทีมได้เหรียญทองแดงในทุกรอบในการแข่งขันชิงแชมป์โลก 2022 ที่เมืองลิเวอร์พูล บริเตนใหญ่ ;หญิง ;ทีม นักกีฬา รายการ รอบจัดอันดับ ชิงชนะเลิศ อุปกรณ์ รวม อันดับ อุปกรณ์ รวม อันดับ ทีม รวม อ้างอิง แคนาดา 2024
วัดแจ้งแสงอรุณ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร ที่ดินตั้ววัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูศรีปริยัตยาลังการ (สุวรรณ อาจารสุโภ) เป็นเจ้าอาวาส วัดแจ้งแสงอรุณ หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดแจ้ง เพราะตั้งอยู่ใกล้เมืองมีอากาศโปร่ง เป็นที่โล่ง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2422 โดยพระยาประจันตประเทศธานี (โง่นคำ พรหมสาขา ณ สกลนคร) เป็นผู้สร้าง สมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองสกลนคร (คนที่ 3) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2529 และโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกบาลี เปิดสอน เมื่อ พ.ศ. 2530 เดิมที่ดินวัดมีเนื้อที่มากกว่านี้ โดยมีเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา ภายหลังได้แบ่งที่ดินทางทิศตะวันตกสร้างถนน วัดจึงเหลือพื้นที่ 6 ไร่เศษ ได้รับฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2545 รายนามเจ้าอาวาส ลำดับ นาม ดำรงตำแหน่ง (พ.ศ.) 1. พระครูสี 2422 2. พระอธิการกาสินธิ์ ติณฺณปงฺโก 2492–2504 3. พระมหาสนธิ์ สุปญฺโญ 2504–2508 4. พระเทพสิทธิโสภณ (สุรสีห์ กิตฺติโสภโณ) 2508–2553 รักษาการ พระสิริพัฒนาภรณ์ (วินัย สจฺจวํโส) 2553–2557 5. พระพิศาลวชิราภรณ์ (สุวรรณ อาจารสุโภ) 2557–2565 6. พระวชิรกิจจาทร (มีชัย ชินปุตฺโต) 2566-ปัจจุบัน อ้างอิง แจ้งแสงอรุณ แจ้งแสงอรุณ
มือเพลิง เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญจิตวิทยา ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2018 กำกับ เขียนบท และอำนวยการสร้างโดย ลี ชางดง ดัดแปลงจากเรื่องสั้น มือเพลิง (Barn Burning) ของฮารูกิ มูราคามิ ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องสั้น มือเพลิง ของ วิลเลียม ฟอลเกอร์ อีกทีหนึ่ง นำแสดงโดย ยู อา-อิน สตีเวน ยอน และ จอน จอง ซอ และจัดจำหน่ายโดย ซีจีวี อาร์ตเฮาส์ ภาพยนตร์นี้เล่าเรื่องของจองซู ชายหนุ่มผู้รับจ้างส่งของทั่วไป ซึ่งบังเอิญได้เจอกับแฮมี เพื่อนสาวสมัยเด็ก ก่อนที่ทั้งสองจะได้พบกับเบน ชายหนุ่มผู้ลึกลับ ซึ่งจองซูเห็นว่าเป็นคนน่าสงสัย และเป็นห่วงว่าแฮมีจะตกอยู่ในอันตราย ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกเมื่อ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ที่เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 71 สายรางวัล และได้รับรางวัล FIPRESCI International Critics' Prize เป็นการทิ้งช่วงจากภาพยนตร์เรื่องก่อนของ Lee นานถึง 8 ปี มือเพลิงได้รับคำวิจารณ์ในทางบวกอย่างล้นหลาม โดยเฉพาะในแง่การสร้างบรรยากาศไม่น่าไว้ใจ การดำเนินเรื่องที่เปิดช่องว่างให้ตีความ และการแสดง ได้รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนภาพยนตร์จากประเทศเกาหลีใต้เพื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม แม้สุดท้ายจะไม่ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในขั้นตอนสุดท้ายแต่ก็เป็นภาพยนตร์จากประเทศเกาหลีเรื่องแรกที่เข้าไปถึงรอบ 9 เรื่องสุดท้าย ก่อนที่ภาพยนตร์ชนชั้นปรสิต (2019) จะได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในปีถัดมา นอกจากนี้แล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับรางวัลหลายรางวัลด้วยกัน และได้รับการจัดอันดับให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุด 10 อันดับแรก จากนักวิจารณ์หลายคน เช่น นักวิจารณ์จากเดอะนิวยอร์กไทมส์, ลอสแอนเจลิสไทมส์ เป็นต้น นักวิจารณ์บางคนยกให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 21 และได้รับการลงคะแนนเสียงให้เป็นภาพยนตร์เกาหลีที่ดีที่สุดตลอดกาล จากการลงคะแนนของนักวิจารณ์ 150 คน จาก 28 ประเทศ อ้างอิง
วัดเพชรวราราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุตินิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ ประวัติ วัดเพชรวรารามได้เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 โดยคณะพุทธศาสนิกชน ชาวบ้านกกเบน บ้านไทรงาม ตำบลสะเดียง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ พร้อมด้วยประชาชนหมู่บ้านใกล้เคียง โดยได้ทำการบูรณะวัดพระแก้ว ซึ่งเป็นวัดร้างใกล้บ้าน ให้กลับเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาขึ้นใหม่ อีกทั้งได้ขอพระสงฆ์จากพระครูสีตลาภิรัต (เคลือบ ถามโก) วัดสามัคคีวัฒนา อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ มีพระสงฆ์จำนวน 5 รูป จากวัดสามัคคีวัฒนา มาจำพรรษา ณ วัดพระแก้ว ต่อมามีปัญหาเรื่องที่ดินวัดพระแก้ว นายสวัสดิ์ เพชระบูรณิน ซึ่งเป็นคนหนึ่งในคณะผู้ดำริสร้างวัด จึงได้นิมนต์พระสงฆ์จากวัดพระแก้ว ไปพำนักอยู่ในที่ดินอันเป็นสวนของตน ภายหลังได้มอบที่ดินเพื่อตั้งวัดเพชรวราราม ซึ่งอยู่ห่างจากวัดพระแก้ว ราวเมตรเศษ เมื่อ พ.ศ. 2499 นายสวัสดิ์ เพชระบูรณิน จึงได้ดำเนินการขอสร้างวัด จนตั้งเป็นวัดเมื่อ วันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 ต่อมาได้รับฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 อ้างอิง เพชรวราราม เพชรวราราม
วัดพระธาตุจอมแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งยาว อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ วัดพระธาตุจอมแจ้ง เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า วัดท่าแพม เพราะในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บ้านท่าแพมได้เกิดอหิวาตกโรคระบาด มีผู้คนล้มตายไปเป็นจำนวนมาก จึงได้พากันอพยพหนีไปอยู่ที่อื่นกันหมด จนบ้านท่าแพมกลายเป็นหมู่บ้านร้าง จนในปี พ.ศ. 2474 ครูบาศรีวิชัย ได้มาบูรณะสร้างพระเจดีย์องค์ใหม่ครอบองค์เดิมซึ่งมีรูปทรงแบบพม่า โดยองค์ที่สร้างใหม่ครอบไว้นั้นเป็นศิลปะแบบล้านนาไทย เมื่อครูบาศรีวิชัยได้พัฒนาแล้ว จึงมอบให้ครูบาปัญญาลูกศิษย์ของท่าน เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบมา โดยตั้งชื่อวัดว่า 'วัดพระธาตุจอมแจ้ง' ตามที่ชาวบ้านชอบเรียกกัน เพราะมีพระธาตุอยู่ที่วัด ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2532 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ และมีองค์พระธาตุจอมแจ้ง ซึ่งเป็นพระธาตุเก่าแก่ตั้งอยู่บนเนินเขา ภายในบรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า ปูชนียวัตถุมี พระเจ้าสายน้ำผึ้ง พระพุทธรูปเก่าแก่อายุ 100 กว่าปี สมเด็จองค์ปฐมและมีเจดีย์ อ้างอิง พระธาตุจอมแจ้ง จอมแจ้ง
วัดพระธาตุจอมมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเนื้อที่ทั้งหมด 16 ไร่ ปูชนียสถานที่สำคัญคือ พระธาตุจอมมอญ มีงานฉลองในเดือนกรกฎาคมของทุกปี ประวัติ วัดพระธาตุจอมมอญมีเจดีย์สำคัญหนึ่งในสี่ของเจดีย์ประจำมุมเมือง ตั้งอยู่บนยอดเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง จากหลักฐานค้นพบที่กู่คำ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าแสนเมืองมา กษัตริย์แห่งนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ราชวงศ์มังราย โดยให้อุปราช เจ้าแสนคำ เป็นผู้สร้าง ประมาณ พ.ศ. 1935 อัฐิเจ้าแสนคำ ได้บรรจุไว้ที่กู่คำหรือกู่แสนคำ ตั้งอยู่บริเวณ อุโบสถในปัจจุบัน ราว พ.ศ. 2143 ในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ชาวไทย ไทใหญ่ มอญ กะเหรี่ยง ละว้า จากพม่ามาเป็นสมัครพรรคพวกให้มาขึ้นกับไทย ประกอบกับกษัตริย์มอญได้หนีข้าศึก มาตั้งรกรากอยู่บริเวณนี้ จึงได้ช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุจอมมอญ ภายหลังเจดีย์มีสภาพทรุดโทรมเหลือแต่ซากปรักหักพังเป็นหลุม พ.ศ. 2453 โดยการนำของตระกูลกะเหรี่ยง พ่อเฒ่าหม่อนจอนุ แม่หม่อนโยแฮ พิกุล สร้างครอบองค์เก่า วัดพระธาตุจอมมอญมีสภาพเป็นวัดร้างในเขตป่ารกชัฏ ต่อมามีสถานะเป็นเพียงสำนักสงฆ์ จน พ.ศ. 2525 ชาวบ้านพะมอลอได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดพระพุทธบาทตากผ้า จังหวัดลำพูน มาจำพรรษาที่นี่ พ.ศ. 2540 ทางวัดจึงได้สร้างครอบองค์เดิมให้ใหญ่และสูงขึ้น โดยได้บรรจุพระบรมธาตุพระหนุ (ส่วนคาง) และพระอุรังคธาตุ และได้มีการบรรจุพระธาตุแก้วนำมาถวายโดยคุณรัตนาภร จงจิตรนันท์ วัดพระธาตุจอมมอญตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 มีพระอธิการสวัสดิ์ นริสฺสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 1 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2546 อ้างอิง พระธาตุจอมมอญ จอมมอญ
of Wat Arun, Bangkok, 1969 (6).พระมาลัย ภาพจากสมุดไทยเรื่อง พระมาลัยคำหลวง บุคคลที่นับถือลัทธิอนาคตวงศ์จะนับถือพระศรีอริยเมตไตรย หรือนิยมเรียกว่า พระศรีอาริย์ ซึ่งเป็นหนึ่งในอนาคตพุทธเจ้าเป็นหลัก พวกเขาปรารถนาที่จะได้ไปเกิดในยุคพระศรีอาริย์ เพราะเชื่อกันว่าในยุคนั้นจะเต็มไปด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหารที่สมบูรณ์ บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง ผู้ปกครองมีศีลธรรม มีร่างกายสวยงามไม่ต้องทนทำงานลำบากหาเลี้ยงกาย ต้องการสิ่งใดก็ไปขอจากต้นกามพฤกษ์ ได้ฟังธรรมจากพระศรีอาริย์เพื่อก้าวล่วงวัฏสงสารไปสู่นิพพานในที่สุด และเป็นที่พึงสังเกตว่าพวกเขาจะเคารพบูชาพระมาลัย ตามภาพจิตรกรรมฝาผนัง สมุดไทย พระบฏ หรือลายรดน้ำบนตู้พระธรรม มีปูชนียสถานสำคัญคือ จุฬามณีเจดีย์ จึงได้วาดภาพจำลองของเจดีย์ดังกล่าวไว้ รวมทั้งมีธรรมเนียมให้คนเจ็บหนักคนหรือคนใกล้ตายพนมมือด้วยกรวยดอกไม้ธูปเทียนเพื่อเตรียมตัวไปสักการะจุฬามณีเจดีย์ ซึ่งพบการกระทำดังกล่าวตั้งแต่ระดับสามัญชนจนถึงระดับเจ้านาย และมีประเพณีสำคัญคือการเทศน์มหาชาติ เพราะเชื่อว่าพระศรีอาริย์ทรงฝากข้อความกับพระมาลัยเพื่อแจ้งมายังมนุษย์โลก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงวินิจฉัยเรื่องชั้นไหว้พระ (หรือ ชั้ว) สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปไว้ตามบ้านเรือนของคนในยุคก่อนเอาไว้ ความว่า '...ที่ชั้นไหว้พระของเก่าย่อมเขียนอุดหลังไว้เป็นพระจุฬามณี มีเทวดาเหาะมาเปนกลุ่ม ๆ ทั้งนั้น ทำให้ตระหนักใจได้ว่าคนรุ่นก่อนนั้นตั้งใจจะไหว้พระจุฬามณีโดยมาก...คิดไปก็เห็นความไกลไปเปนอย่างอื่น ว่าตั้งใจจะไหว้พระศรีอาริยเทวโพธิสัตว์ หาใช่ตั้งใจจะไหว้พระโคตมพุทธะไม่ ด้วยหนังสือพระมาลัยนั้น แต่งขึ้นเพื่อสรรเสริญคุณพระศรีอาริยเมไตรย พระมาลัยจึ่งต้องขึ้นไปไหว้พระจุฬามณี เพื่อจะได้พบกับพระศรีอาริยเทวโพธิสัตว์ แล้วจะได้แสดงคุณสมบัติแห่งพระองค์ พาคนให้ทะเยอทะยานอยากพบบ้าง ก็สมคิด คนจึ่งพระจุฬามณีมีพระศรีอาริยเทวโพธิสัตว์เสด็จมาไหว้ เพื่อทำใจให้หยั่งถึงอยู่ทุกวันจะได้พบ...' อ้างอิง อนาคตวงศ์
วัดภูเขาทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่น้ำ อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดภูเขาทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่มีลักษณะสถาปัตยกรรมท้องถิ่นแบบเกาะสมุย ฝีมือช่างพื้นถิ่นในสมัยนั้น อุโบสถหลังเดิมมีสภาพทรุดโทรม ทางวัดจึงได้สร้างอุโบสถขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กที่มีเครื่องประกอบอย่างไทย ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นประดับกระจกสี บัวบรรจุอัฐิ บริเวณด้านข้างอุโบสถมีศาลาขนาดเล็กใช้เป็นที่ประดิษฐานบัวบรรจุอัฐิพระแก่น อดีตเจ้าอาวาสวัดภูเขาทองรูปที่ 2 มีลักษณะเป็นสถูปขนาดเล็ก ศาลาทรงปราสาทย่อมุม ส่วนยอดเป็นทรงดอกบัวตูม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม ส่วนฐานตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปหน้าบุคคลประดับเครื่องถ้วยจีน หมู่กุฏิสงฆ์มีลักษณะเป็นเรือนไม้ใต้ถุนสูง รูปแบบสถาปัตยกรรมท้องถิ่นประเภทเรือนคหบดี ผสมผสานศิลปะจีนไหหลำเข้ากับศิลปะไทย นอกจากนั้นยังมีอาคารเก่าของโรงเรียนวัดภูเขาทองเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ มีหน้ามุข ด้านล่างก่ออิฐถือปูน ด้านบนเป็นเครื่องไม้ รูปแบบสถาปัตยกรรมท้องถิ่นแบบเกาะสมุย รายนามเจ้าอาวาส พระครูวิภาตทีปกร (ผ่อง ฐิตธมฺโม) พระครูกิตติธรรมสุนทร อ้างอิง ภูเขาทอง
เคหาส์นางคอย เป็นละครโทรทัศน์หลังข่าวภาคค่ำ ออกอากาศช่อง 7 เอชดี แนวละครเเอ็กชั่น, สืบสวนสอบสวน, ดราม่า เรื่องย่อละคร เคหาสน์นางคอย ณ เคหาสน์นางคอย มีความลับที่ถูกซ่อนเร้นความจริงที่ถูกกักขัง กับการรอคอยใครบางคนอย่างมีความหวังทุกลมหายใจ และเป็นความลับที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตใครบางคนไปตลอดกาล ผลิตโดย บริษัท มุมใหม่ จำกัด นำแสดงโดย กิตตน์ก้อง ขำกฤษ, ปภาวดี ชาญสมอน, รัฐธีร์ วรโรจน์โยธิน, ณศมน นิยมเดชา, ภูษณะ บัวงาม, นิคิต้า กรรณเกตุ, เกวลิน คอตแลนด์, พีท ทองเจือ, ศุภกิจ ตังทัตสวัสดิ์, มัณฑนา หิมะทองคำ, ชนกวนันท์ รักชีพ และนักแสดงอีกคับคั่ง กำกับการแสดงโดย ธีรศักดิ์ พรหมเงิน ออกอากกาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.30 ทางช่อง 7 เอชดี นักแสดง ปี พ.ศ. 2565 สถานีที่ออกอากาศ ช่อง 7HD ผู้สร้าง บริษัท มุมใหม่ จำกัด บทประพันธ์ พงศกร บทโทรทัศน์ หมึก ปรึญ ผู้กำกับการแสดง ธีรศักดิ์ พรหมเงิน ตัวละคร นักแสดงหลัก สักกทัศน์ ราชมรรคา (ทัศน์) กิตตน์ก้อง ขำกฤษ กุ้ง / ปภาวี ปภาวดี ชาญสมอน จุ่ม รัฐธีร์ วรโรจน์โยธิน พินรี ณศมน นิยมเดชา ร.ต.อ. ดนัยเทพ ภูษณะ บัวงาม ประไหมสุหรี นิคิต้า กรรณเกตุ ประพิมพรรณ / ประพิมพร เกวลิน คอตแลนด์ ตัวละคร นักแสดงสมทบ ประเวศน์ พีท ทองเจือ ประกาศิต ศุภกิจ ตังทัตสวัสดิ์ มณีแก้ว มัณฑนา หิมะทองคำ นิศิรา ชนกวนันท์ รักชีพ นารี / มยุรี นาตยา จันทร์รุ่ง วิไล รชนีกร พันธุ์มณี มานะ ฐาปกรณ์ ดิษยนันทน์ กั๊ก คริสตี้ หลุยส์ นามวงษ์ สายพิณ ไอลวิล อิสริยะวุฒิกุล สมิง จตุรภัทร พันลูกท้าว สมาน เขมชาติ โรจนะหัสดิน หทัย ภัทรกันย์ ปลื้มใจ หมึก ด.ช กิตติ์ธนศักดิ์ ทรัพย์รวงทอง เอียด สุธิรจน์ ศรีเพชร ตัวละคร นักแสดงรับเชิญ ธเนศ สัจจากาจ จิตรพึงธรรม ทัศนียา ฐรินดา กรรณสูต ประพล สุเมธ องอาจ บุญ สามารถ พยัคฆ์อรุณ ชมพลอย ฉัตรธิดา ปูคะวนิช สารวัตรวีระ สิทธิพันธ์ กลมเกลี้ยง เจ้าหญิงเดวี ณัฐชา วิทยากาศ อาภรณ์ นันทรัตน์ เชาวราษฎร์ สักกรินทร์ กิตติพล เกศมณี ทรงชัย วสันต์ พัดทอง พรานแก้ว คำรณ ลาภาวิวัตร์ หมอไพบูลย์ อังกูร จีนนุกูล พิษฐาน ธรากร สุขสมเลิศ จันทร์ นันท์นิชา แซ่หวง ปภาวี (ตอนเด็ก) ด.ญ. ปาณิศรา กฤตติกูลภาคิน อ้างอิง
วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคลอง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 23 ไร่ 49 ตารางวา ปัจจุบันมีพระคชาญ คชายปญฺโญดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธารามตั้งอยู่บ้านแสมขาว โดยชาวบ้านในละแวกนั้นได้ริเริ่มสร้างวัดโดยปลูกเป็นศาลามุงจาก แล้วนิมนต์พระสงฆ์จากวัดใกล้เคียงมาทำบุญในทุกวันพระ 8 ค่ำ 15 ค่ำ แล้วนิมนต์กลับวัด ทำเช่นนี้นานหลายปี ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2491 ประชาชนเริ่มมีมากขึ้น ไม่สะดวกที่จะนิมนต์พระ ชาวบ้านจึงคิดที่จะสร้างวัดให้พระมาอยู่จำพรรษา จึงได้รื้อศาลามุงจากหลังเดิมและถอยมาที่ชลประทาน ปลูกเป็นศาลาสังกะสี 1 หลัง กุฏิอีก 1 หลัง นิมนต์พระมาจำพรรษาอยู่ 1 รูป ต่อมา พ.ศ. 2495 ชาวบ้านได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด จึงได้ย้ายวัดมาที่ดินผืนนี้โดยปลูกศาลาสังกะสีและกุฏิเหมือนเดิม ต่อมา พ.ศ. 2499–2500 ก่อสร้างศาลาการเปรียญ 1 หลัง กว้าง 4 วา ยาว 12 วา เพื่อใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศล จนได้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 อ้างอิง แสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธาราม
ตามความเชื่อของอิสลาม อ๊าด (เรียกอีกอย่างว่า อาด) ซึ่งมาจากตะวันออกเฉียงเหนือและเป็นบรรพบุรุษของเผ่าอ๊าด เป็นบุตรของเอาส์ ซึ่งเป็นบุตรของอิร็อม ซึ่งเป็นบุตรของซาม บุตรชายของนบีนูห์ อีกทอดหนึ่ง ดังนั้น จึงกล่าวกันว่านบีนูห์เป็นปู่ทวดของอ๊าด ในความเชื่อของอิสลาม เผ่าอ๊าดเป็นชนกลุ่มแรกในอาระเบีย พวกเขาเป็นชนอาหรับที่สูญพันธุ์ หลังจากการตายของอ๊าด ชะดีดและชัดดาด ลูกชายทั้งสองของเขา ขึ้นครองราชย์เหนือเผ่าอ๊าด จากนั้นเผ่าอ๊าดก็กลายเป็นคำเรียกรวมสำหรับผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากอ๊าด ตามคัมภีร์อัลกุรอาน อิร็อมแห่งเสาหินเป็นสถานที่ซึ่งนบีฮูด ถูกส่งไปเพื่อนำผู้คนกลับสู่เส้นทางอันชอบธรรมของอัลลอฮ์ พลเมืองของอิร็อมยังคงอยู่ในแนวทางที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ และพระองค์อัลลอฮ์ได้ทรงทำลาย เมืองของพวกเขาด้วยพายุใหญ่ คัมภีร์กุรอาน 89:6-14 กล่าวถึงอ๊าดว่า: ว่ากันว่า นบีฮูดและบรรดาผู้ศรัทธาของท่านได้หลบหนีจากภูมิภาคนี้และตั้งถิ่นฐานใหม่ในฮัฎเราะห์เมาต์ (ในเยเมนปัจจุบัน) และพื้นที่โดยรอบ ตามธรรมเนียมกล่าวกันว่าหลุมฝังศพของท่านตั้งอยู่ที่นั่นจนถึงทุกวันนี้ จากการศึกษาของอิสลาม บุตรหลานของนบีฮูดคือบรรพบุรุษของชาวอาหรับบริสุทธิ์ อ้างอิง
ชัดดาด หรือที่รู้จักในชื่อ ชัดดาด บิน อ๊าด เชื่อกันว่าเป็นกษัตริย์แห่งเมืองอิร็อมแห่งเสาหินที่สาบสูญในคาบสมุทรอาหรับ มีเรื่องราวกล่าวถึงในซูเราะห์ที่ 89 ของอัลกุรอาน แหล่งข้อมูลต่าง ๆ เสนอว่า ชัดดาดเป็นบุตรชายของอ๊าด อัลมิลตาต เรื่องราวของเขาได้รับการกล่าวถึงในคืนที่ 277 ถึง 279 ของ นิทานอาหรับราตรี (พันหนึ่งราตรี) นิทานบรรยายว่าเขาเป็นกษัตริย์สากลที่ปกครองโลกและผู้สร้างเมืองแห่งทองคำ กล่าวกันว่าสองพี่น้องชัดดาดและชะดีด สลับกันปกครองเผ่าอ๊าด 1,000 ตระกูล แต่ละตระกูลประกอบด้วยทหารหลายพันคน กล่าวกันว่าชัดดาดปราบอาระเบียและอิรักทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี นักเขียนชาวอาหรับหลายคนเล่าถึงการเดินทางของชัดดาดที่ทำให้เกิดการอพยพของชาวคานาอัน การตั้งถิ่นฐานในซีเรีย และการรุกรานอียิปต์ของคนเลี้ยงแกะ ตามคัมภีร์อัลกุรอาน เมืองอิร็อมเป็นเมืองของผู้บูชารูปเคารพหินที่ลึกลับซึ่งฝ่าฝืนคำเตือนของนบีฮูด อัลลอฮ์ทรงส่งความแห้งแล้งมาเพื่อลงโทษพวกเขา แต่ผู้คนไม่ยอมกลับใจ ดังนั้นพวกเขาจึงถูกทำลายโดยกระแสลมอันเกรี้ยวกราด มีเพียงนบีฮูดและผู้ศรัทธาเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รอด อ้างอิง
วัดตรีมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะเตงนอก อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา วัดตรีมิตรได้รับอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2519 และได้รับประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 โดยมีนายสุธี บุญสวัสดิ์ เป็นผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อวันจันทร์ที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 วัดตรีมิตร ได้รับการร่วมบริจาคทุนทรัพย์ซื้อที่ดินโดยนายสุธี บุญสวัสดิ์ จำนวน 3 แปลง มีเนื้อที่ 4 ไร่ 51.6/10 ตารางวา ของนายเอื้อน แก้วสังข์ไชย จำนวน 1 แปลง มีเนื่อที่ 1 ไร่ 1 งาน 29.9/10 ตารางวา ของนายไพรัตน์ พงษ์สุวรรณศิริ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 20.4/10 ตารางวา รวมที่ดินของวัดทั้งหมด 8 ไร่ 1 งาน 9/3/10 ตารางวา เป็นจำนวนเงิน 200,000 บาท (สองแสนบาทถ้วน) โดยมีพระพิศิษฐ์วินัยการ (สุระ ภูริปญฺโญฺ) เป็นผู้อำนวยการสร้าง มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูวุฒิธรรมาภรณ์ (วุฒิ ธม์มธโช) แต่งตั้งเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ต่อมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 นางแฉล้ม จงศิริกุล ได้ถวายที่ดินให้แก่วัดตรีมิตร 1 แปลง จำนวน 1 ไร่ 98.8/10 ตารางวา มีเนื้อที่ดินติดกับที่ดินของวัดด้านหลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือพระประธานในอุโบสถ หน้าตัก 99 นิ้ว สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชประทานนามพระประธานว่า 'พระพุทธไทยมงคลเฉลิมพระชนมพรรษา' สร้างในวโรกาศที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงเฉลิมพระชนมพรรษา ครบ 6 รอบ 72 พรรษา เมื่อปีพุทธศักราช 2542 อ้างอิง ตรีมิตร
พิเมนโตชีส หรือ พิเมียนโตชีส เป็นสเปรดที่นิยมทำมาจากชีส, มายองเนส และพริกเชอร์รี นิยมเสิร์ฟโดยปาดบนขนมปังกรอบ บนผัก หรือนำมาทำเป็นไส้ของแซนด์วิช ถือเป็นอาหารยอดนิยมเป็นพิเศษในภาคใต้ของสหรัฐ พิเมนโตชีสแบบพื้นฐานที่สุดใช้วัตถุดิบไม่กี่ชนิด คือ เชดดาร์ชีสหรือชีสแปรรูป (เช่นแวลวีตาหรืออเมริกันชีส), มายองเนสหรือน้ำสลัด และพริกเชอร์รี ปั่นรวมกันเป็นเพสต์ที่มีลักษณะเนียนเป็นเนื้อเดียว หรือมีลักษณะเป็นชิ้น ๆ (chunky) นอกจากนี้ยังมีพิเมนโตชีสรูปแบบท้องถิ่นต่าง ๆ ที่อาจเติมฮอร์สแรดิช, ครีมชีส, เกลือ, พริกไทยดำ, ซอสพริกลุยซีอานา, ซอสวุร์สเตอร์เชอร์, พริกเคเยน, ปาปริกา, ฆาลาเปญโญ, หอมใหญ่, กระเทียม และแตงกวาดองผักชีลาว พิเมนโตชีสสามารถเสิร์ฟเป็นสเปรดบนขนมปังกรอบ, ขึ้นฉ่ายฝรั่ง, แผ่นแป้งข้าวโพดทอดกรอบ, ทอร์ทียาชิป หรือนำไปผสมกับไข่แดงเพื่อทำไข่ปีศาจ ใส่ผสมในกริตส์หรือโปะเป็นไส้ของแฮมเบอร์เกอร์กับฮอตดอก นอกจากนี้ พิเมนโตชีสยังเป็นที่นิยมในประเทศฟิลิปปินส์ในชื่อว่า 'ชีสปีมีเยนโต' (cheese pimiento) ชื่ออื่น ๆ ที่ใช้เรียกขานพิเมนโตชีส เช่น 'ปาเตแดนใต้' , 'คาเวียร์แคโรไลนา' และ 'คาเวียร์แดนใต้' อ้างอิง
วัดนันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระปลัดบุญธรรม ธมฺมวโร วัดนันทาราม แต่เดิมชื่อ วัดเมืองลาบ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2040 อย่างไรก็ดีบ้างระบุว่า สถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2060 ในสมัยของพระเมืองแก้ว ณ ที่ถวายพระเพลิงพระยอดเชียงราย ผู้เป็นพระราชบิดา แล้วจัดให้มีการสมโภช สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2020 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2124 ในตำนานมูลศาสนากล่าวถึงวัดนันทารามว่าเป็นวัดใหญ่และมีความสำคัญ เมื่อ พ.ศ. 1987 พระนันทปัญญา วัดนันทารามได้เป็นพระสังฆราชและเป็นอาจารย์ของพระมหาญาณคัมภีระ ผู้ซึ่งต่อมาเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าแดง อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าสร้างในสมัยพระเจ้าเม็งรายเมื่อครั้งสร้างเมืองเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 1838 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะพื้นเมืองล้านนาแต่ต่อมาได้มีการปฏิสังขรณ์เป็นอาคารคอนกรีต เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ถัดขึ้น มาเป็นชั้นลูกแก้วย่อเก็จและฐานกลม 3 ชั้น มีองค์ระฆังทรงกลมเพรียว บัลลังก์สี่เหลี่ยม องค์เจดีย์ปิดด้วยแผ่นทองจังโกทั้งองค์ และหอไตร 2 ชั้น ชั้นที่ 2 เป็นที่สำหรับเก็บพระคัมภีร์โบราณ อายุไม่ต่ำกว่า 500–600 ปี ส่วนชั้นที่ 1 เป็นที่สำหรับปฏิบัติธรรม นั่งวิปัสสนา อ้างอิง นันทาราม
แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ หรือที่บางครั้งเรียกว่า อีวานอ-ฟรันกิวช์ชือนา เป็นแคว้นทางภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่เมืองอีวานอ-ฟรันกิวสก์ ทางการสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนเปลี่ยนชื่อแคว้นและเมืองศูนย์กลางปกครองจาก 'สตานิสเลา' มาเป็น 'อีวานอ-ฟรันกิวสก์' เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962 เพื่อเป็นเกียรติแก่อีวัน ฟรันกอ นักเขียนชาวยูเครนผู้มีผลงานโดดเด่นคนหนึ่ง ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 135,1822 คน แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ยังเป็นที่รู้จักกันในหมู่ชาวยูเครนในชื่อเก่าแก่ว่า ปรือกาปัจจา (แต่แหล่งข้อมูลบางแหล่งถือว่าพื้นที่ตอนใต้ของแคว้นลวิวอย่างเมืองสตรึย, ตรุสกาแวตส์ และดรอฮอบึช เป็นส่วนหนึ่งของปรือกาปัจจาด้วย) แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ร่วมกับแคว้นลวิวและแคว้นแตร์นอปิลเป็นแก่นกลางของภาคตะวันออกของภูมิภาคประวัติศาสตร์กาลิเชียซึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นส่วนหนึ่งของราชรัฐกาลิเชีย–โวลิเนีย ส่วนในปัจจุบัน แคว้นทั้งสามเป็นองค์ประกอบหนึ่งของสมาคมยูโรรีเจียนแห่งคาร์เพเทียน ในสมัยสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 บริเวณแคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์มีฐานะเป็น จังหวัดสตาญิสวาวุฟ (ค.ศ. 1918–1939) และหลังการรุกรานโปแลนด์ของสหภาพโซเวียตมีฐานะเป็น แคว้นสตานิสเลา (ค.ศ. 1939–1962) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกาลิเชียในเขตปกครองสามัญของเยอรมนีนาซี ศูนย์กลางของแคว้นนี้อยู่ที่เมืองกอลอมือยา (ซึ่งเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมที่สำคัญของปอกุจจา ชื่อดั้งเดิมของพื้นที่ตอนใต้ของแคว้น) มาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 อ้างอิง อีวานอ-ฟรันกิวสก์
ฆี (อักษรโรมัน: Ghee) เป็นเนยใสประเภทหนึ่งที่มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย ใช้งานทั้งในการประกอบอาหาร, เป็นยารักษาโรค และเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนา ฆีเป็นองค์ประกอบสำคัญในการประกอบอาหารต่าง ๆ ของอนุทวีปอินเดีย ตั้งแต่บิรยานีไปจนถึงพวกของทอดกรอบ องค์ประกอบรสหลักของฆีมาจากสารคาร์บอนิล, กรดไขมันอิสระ, แล็กโทน และ แอลกอฮอล์ ฆีเป็นไขมันที่นำมาใช้ทอดกรอบได้ดีเนื่องจากมีจุดเกิดควันอยู่ที่ ซึ่งสูงกว่า และสูงกว่าจุดเกิดควันของน้ำมันพืชส่วนใหญ่ สูตรสำหรับทำฆีตามธรรมเนียมแบบอายุรเวท ระบุว่าทำโดยการนำนมดิบมาต้มเดือด ทิ้งไว้ให้เย็นลงที่อุณหภูมิห้องนาน 12 ชั่วโมง จากนั้นเติมดาหี (โยเกิร์ต) และทิ้งไว้ข้ามคืน จากนั้นนำไปคนกับน้ำ และนำไปเคี่ยวกลายเป็นฆี ศัพทมูล คำว่า ghee มาจากคำว่า 'ฆฤต' (') 'เนยใส', จากราก ฆฤ- 'โปรย' ส่วนในภาษากลุ่มทราวิฑ เรียกฆีว่า นฺยฺยิ (neyyi), นฺยฺ ( หรือ ตุปปะกัม; துப்பகம் (tuppakam), นฺยฺยฺ (ney) และ ตุปฺป (thuppa) คำว่า เนย ในภาษาไทยมีที่มาจาก นฺยฺ ในภาษาทมิฬ ฆีต่างกับเนยใสเล็กน้อยที่ขั้นตอนการผลิต ขบวนการผลิตเนยใสโดยทั่วไปจะเสร็จสิ้นเมื่อน้ำระเหยออกและแยกไขมัน (เนยใส) ออกจากเนื้อนมที่เหลือ ในขณะที่การผลิตฆีต้องมีการเคี่ยวเนยนั้น ซึ่งทำให้ฆีมีรสคล้ายถั่วและมีกลิ่นหอม ในศาสนาฮินดูและพุทธ ฆีปรากฏในการบูชา มูรติ ด้วย อารตี หรือการบูชาเพลิงจากตะเกียงที่ใช้ฆี ที่เรียกว่า ทีป และในการบูชา ปัญจามฤต (Pañcāmṛta) ซึ่งถวายบูชาฆี, มิศรี, น้ำผึ้ง, นม และ ดาหี เพื่อชำระล้างเทวรูปของพระกฤษณะในเทศกาลชนมาษฏมี หรือ พระศิวะในเทศกาลมหาศิวราตรี นอกจากนี้ในศาสนาฮินดูยังมีบทสวดบูชาที่มีการระบุถึงฆีด้วย ส่วนใน มหาภารตะ เล่าว่าตระกูล เการวะ เกิดมาจากหม้อฆี นอกจากนี้ยังมีการใช้ฆีผสมใน ภาง เพื่อให้ความร้อนแก่กัญชาเกิดกระบวนการดีคาร์บอกซีเลชั่น ทำให้กัญชาสามารถออกฤทธิ์ทางจิตประสาทได้ ในวรรณกรรมศาสนาพุทธยังมีการเปรียบเปรยขั้นตอนการผลิตผลิตภัณฑ์จากนมกับขั้นต่าง ๆ ของการตรัสรู้ โดยผลผลิตขั้นสูงสุด สรปิรมณฑ์ นั้นว่ากันว่าคือฆีหรือเนยใส คุณค่าทางสารอาหาร ฆีประกอบไปด้วยไขมันเกือบทั้งหมด โดย 62% คิดเป็นไขมันอิ่มตัว นอกจากนี้ ฆีแบบจำหน่ายที่พบทั่วไปในอินเดียยังมีองค์ประกอบของไขมันทรานส์อยู่มาก ซึ่งเป็นองค์ประกอบที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจ นอกจากนี้ ฆียังเต็มไปด้วยออกซิไดส์ดคลอเลสเตอรอล อยู่ที่ 259 μg/g หรือคิดเป็น 12.3% ของปริมาณคลอเรสเตอรอลทั้งหมดในฆี ส่วนแลกโทส กับ เคซีน นั้นมีน้อยมากในฆี ทำให้สามารถรับประทานได้ในผู้ที่มีภาวะไม่ต้านทานต่อแลกโทส อ้างอิง
กีฬาสเกตบอร์ดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันกีฬาสเกตบอร์ดเพื่อคัดเลือกนักกีฬาสเกตบอร์ดทั้งหมด 88 คนที่มาจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของตน ซึ่งเพิ่มขึ้น 10 เปอร์เซ็นต์จากจำนวนนักกีฬาในโตเกียว 2020 (80) คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแต่ละแห่งสามารถเข้าร่วมแข่งขันสเกตบอร์ดได้สูงสุด 12 คน (6 คนสำหรับแต่ละเพศ) ทั้งในรายการสตรีทและพาร์ก ประเทศเจ้าภาพ ฝรั่งเศสได้รับสำรองโควต้าไว้ 4 ตำแหน่งสำหรับแต่ละรายการ ในขณะสคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่มีสิทธิ์ผ่านการเชิญของคณะกรรมการไตรภาคีซึ่งสนใจที่จะให้นักสเกตบอร์ดแข่งขันกันที่ปารีส 2024 จะมีสิทธิ์ในจำนวนที่เท่ากัน ในการลงทะเบียนเพื่อเข้าแข่งขันชิงโตวต้าที่ได้รับจากกฎสากล นักกีฬาจะต้องจบการแข่งขันใน 50 อันดับแรกของการแข่งขันสเกตบอร์ดของตนตามลำดับในการจัดอันดับสเกตบอร์ดโลกโอลิมปิก (OWSR) เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาการคัดเลือก นักสเกตบอร์ดที่เหลือจะเปิดโอกาสให้สำรองโควต้าผ่านการจัดอันดับสเกตบอร์ดโลกโอลิมปิกทุกสองปีที่จัดทำโดย สเกตโลก กรอบการคัดเลือกจะเริ่มในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2022 และจะสรุปในอีก 2 ปีต่อมา (23 มิถุนายน ค.ศ. 2024) โดยรายชื่ออย่างเป็นทางการของนักสเกตบอร์ดที่แข่งขันกันเพื่อชิงชัยในการแข่งขันจะเผยแพร่หลังวันสิ้นสุด 1 วัน สรุปผลการคัดเลือก NOC ชาย หญิง Total พาร์ก สตรีท พาร์ก สตรีท นักกีฬา 1 1 1 1 4 รวม: 1 NOCs 1 1 1 1 4 อ้างอิง สเกตบอร์ด 2024
ยูชะอ์ อิบน์ นูน และท่านเป็นเด็กชายที่ติดตามนบีมูซา ในระหว่าง การพบปะกับ นบีคิฎิร ตามที่ระบุไว้ใน ซูเราะฮ์ อัลกะฮ์ฟิ ท่านเป็นหนึ่งในนบีของอัลลอฮ์ อัลลอฮ์ (ตะอาลา) ได้แต่งตั้งเขาให้เป็นผู้สืบทอด วงศ์วานอิสราเอล หลังจากการตายของนบีมูซา และนบีฮารูน (อะลัยฮิมัสสะลาม) พวกอามาเลข ไม่มีการกล่าวถึงอย่างชัดเจนในอัลกุรอาน แต่มีการกล่าวถึงด้วยชื่อในหะดีษที่เศาะฮีฮ์และในชีวประวัติ ชื่อของท่าน ท่านมีชื่อเต็มว่า ยูชะอ์ บิน นูน บิน อิฟรออีม บิน ยูซุฟ บิน ยะอ์กูบ บิน อิสฮาก บิน อิบรอฮีม อัลลอฮ์ได้ทรงกล่าวถึงท่านในอัลกุรอานในเรื่องของนบีคิฎิร และพระองค์ไม่ได้เอ่ยชื่อของท่าน ติดอยู่ในทะเลทรายวงกต 40 ปี และอับดุลลอฮ์ บิน อับบาส (เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุมา) ดำเนินต่อไปด้วยสายสายรายงานเดียวกัน อัลลอฮ์ ตะอาลาตรัสเมื่อพระองค์เรียกนบีมูซา พระองค์กล่าวว่า: ห้ามพวกเขาเป็นเวลาสี่สิบปี ٗۛ พวกเขาพเนจรอยู่ในแผ่นดิน เขากล่าวว่า: ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าไปในทะเลทรายวงกต และทุกคนที่เข้าไปในทะเลทรายวงกตที่มีอายุมากกว่ายี่สิบปีก็เสียชีวิตในทะเลทรายวงกต เขากล่าวว่า 'นบีมูซาเสียชีวิตในตอนท้าย และการเสียชีวิตของนบีฮารูนก่อนหน้า เขากล่าวว่า ดังนั้นพวกเขาจึงอยู่ในเมืองของตนเป็นเวลาสี่สิบปี และยูชะอ์ก็ต่อต้านผู้ที่ยังอยู่กับเขาซึ่งเป็นเมืองของผู้มีกำลังมาก ยูชะอ์จึงพิชิตเมืองนี้ได้ นบีที่สนทนากับดวงอาทิตย์ มีหะดีษเศาะฮีฮ์ซึ่งรายงานโดย อิมาม มุฮัมมัด อัลบุคอรี และอิมาม มุสลิม บิน ฮัจญาจญ์ และอิมาม อะหมัด บิน ฮัมบัล ซึ่งรายงานมาจากอะบูฮุร็อยเราะฮ์ (ร.ฎ.) และอีกหะดีษที่รายงานจาก อิมาม อะหมัด บิน ฮัมบัล ผ่านการรายงานจากอะบูฮุร็อยเราะฮ์ อ้างอิง
คลองหม่อมแช่ม หรือเรียกสั้น ๆ ว่า คลองหม่อม เป็นคลองขุดที่เชื่อมคลองขุนศรีกับคลองบางภาษี (บึงลาดสวาย) ในพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ริมคลองหม่อมแช่มมีชุมชนเชื้อสายมอญ คือ ชุมชนบ้านหม่อมแช่ม ประวัติ ก่อนหน้าที่จะมีการขุดคลองหม่อมแช่ม มีคนไทยเชื้อสายมอญจากพระประแดง ได้มาจับจองพื้นที่ถางป่าทำนาในบริเวณคลองขุนศรี รวมกับกลุ่มคนไทยเชื้อสายมอญที่มาจากมหาชัยจนชุมชนขยายใหญขึ้น ชาวบ้านขาดน้ำในการทำนา หม่อมแช่ม กฤดากร ณ อยุธยา ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ได้เห็นความเดือดร้อนของชาวบ้านจึงได้บริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้ขุดคลองเชื่อมคลองขุนศรี อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และคลองลำลาดสวาย ตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ซึ่งสามารถนำน้ำจากคลองพระพิมล คลองขุนศรี คลองญี่ปุ่นและจากแม่น้ำท่าจีนมาใช้ประโยชน์แก่ชาวบ้านที่เข้ามาทำมาหากินที่กระทุ่มมืด เริ่มขุดคลองเมื่อ พ.ศ. 2445 และได้นำชื่อของหม่อมแช่มมาเป็นชื่อคลอง เมื่อขุดคลองหม่อมแช่มจึงมีราษฎรมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น รวมถึงได้สร้างวัดริมคลองหม่อมแช่ม ชื่อวัดหม่อมแช่ม หรือ วัดสโมสร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของวัดสโมสร ได้มีการบุกเบิกแผ้วถางป่าจนเป็นชุมชนขึ้นอีกแห่งหนึ่ง ชุมชนนี้ได้สร้างวัดบึงลาดสวายเป็นวัดประจำของชุมชน ซึ่งเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญจากอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร อ้างอิง แช่ม แช่ม แช่ม
วัดฉางข้าวน้อยใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าซาง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 4 ไร่ 42 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา วัดฉางข้าวน้อยใต้ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดต้นยาง เนื่องจากมีต้นยางนาขนาดใหญ่ขึ้นที่บริเวณด้านหลัง (ทิศตะวันตก) ของวัด วัดฉางข้าวน้อยใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 โดยครูบาคัณธา เรวจฺจ พร้อมด้วยชาวบ้านได้อพยพมาจากสิบสองปันนาได้ช่วยกันสร้างวัด เดิมใช้ชื่อวัดว่า วัดสันข้าวน้อย ตามสภาพพื้นที่ซึ่งมีฉางข้าวสำหรับเก็บผลผลิตจากการทำนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2340 วัดฉางข้าวน้อยใต้ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นมรดกจังหวัดลำพูนเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 พื้นที่ของวัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน อันเนื่องจากมีถนนพหลโยธินตัดผ่าน พื้นที่ฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งเสนาสนะสงฆ์ วิหารทรงโรงเป็นอาคารทึบ ฐานเป็นฐานเขียง ที่ผนังด้านหลังพระประธานมีลายรดน้ำและมีช่องทางเชื่อมเข้าสู่องค์เจดีย์ซึ่งสร้างติดกับวิหาร หอไตรก่อด้วยอิฐถือปูน 2 ชั้น ส่วนพื้นที่ฝั่งตะวันตกเป็นที่ตั้งของเจดีย์ครูบาคางเป็ด (ครูบาคัณธา เรวจฺจ) และอุโบสถ เจดีย์ครูบาคางเป็ดเป็นเจดีย์ที่บรรจุอัฐครูบาคัณธา เป็นเจดีย์ศิลปะแบบไทลื้อที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปกรรมแบบพม่า บริเวณรององค์เจดีย์มีประติมากรรมแสดงเรื่องราวจากชาดกเรื่องสิงห์คาบนาง อ้างอิง ฉางข้าวน้อยใต้
วัดไผ่ขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูปลัดเผ่าพงษ์ ปิยธํมโม ประวัติวัดไผ่ขวาง วัดไผ่ขวาง(อุ่มพุทธาราม) สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2426 เริ่มแรกด้วย คุณย่าเอม มีความห่วงใย คุณปู่พระกำพุชภักดี(อุ่ม) ผู้เป็นสามี ตำแหน่งปลัดเมืองฉะเชิงเทรา ซึ่งได้รับท้องตราให้นำไพร่ผลไปขัดตาทัพทางด้านเมืองเขมร เรื่อยไปจนถึงเมืองนครจำปาศักดิ์เขตประเทศลาว เนื่องจากไม่ได้รับข่าวคราวว่าเป็นตายร้ายดีประการใดมาเป็นเวลานานประมาณ 7 ปี คุณย่าเอมมีความห่วงใยจึงรวบรวมกำลังทรัพย์ทำการก่อสร้างวัด เพื่อหวังกุศลผลบุญคุ้มครองให้คุณปู่พระกำพุชภักดีและไพร่พลทั้งหลายมีความปลอดภัย ได้ดำเนินการก่อสร้างกุฏิ หอสวดมนต์ และศาลา แล้วเสร็จ ส่วนพระอุโบสถยังค้างอยู่ ก็พอดีเหตุการณ์ชายแดนคืนสู่สภาพปกติ คุณปู่จึง ได้รับคำสั่งให้นำกองทัพเดินทางกลับ แล้วได้มาร่วมช่วยก่อสร้างพระอุโบสถจนแล้วเสร็จ จำเนียรกาลแต่นั้นมา สภาพของวัดก็ชำรุดทรุดโทรม ไปตามอายุขัย จนลุปี พ.ศ. 2511 พลตำรวจโท ชนะ วงศ์ชะอุ่ม ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานปู่หลานย่า และ คุณสายสุวรรณ ภริยา ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานทวด ได้ชักชวนบรรดาญาติมิตรร่วมกันทอดกฐิน ได้เงิน 2 แสน 4 หมื่น 3 พันเศษ จึงลงมือก่อสร้างพระอุโบสถ วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2512 และได้ทำการทอดกฐินในปี พ.ศ 2512 พ.ศ. 2513 ได้เงิน 3 แสน 3 หมื่น 4 พันเศษ และ 1 แสน 7 หมื่น 9 พันเศษ กับได้ดำเนินการสร้างเหรียญ พระนาคปรก ขออาราธนาพระคุณเจ้าท่านธมฺมวิตโก (พระยานรรัตนราชมานิต) วัดเทพศิรินทราวาสปลุกเสก นำเหรียญไปจำหน่ายได้เงินมาทอดผ้าป่าในปี พ.ศ. 2514 จำนวน 7 แสน 5 หมื่น 8 พันเศษ และได้ทำการก่อสร้างแล้วเสร็จ คือ พระอุโบสถและกำแพงแก้ว สร้างเสร็จ พ.ศ 2514 สิ้นเงิน 805,089.00 บาท ศาลาหลังใหญ่ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2514 สิ้นเงิน 277,626.00 บาท ศาลาสามมุขท่าน้ำ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2515 สิ้นเงิน 57,780.00 บาท กุฏิและหอฉัน สร้างเสร็จ พ.ศ. 2516 สิ้นเงิน 279,131.00 บาท ถังน้ำฝน สร้างเสร็จ พ.ศ. 2516 สิ้นเงิน 10,001.00 บาท เมรุเผาศพ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2516 สิ้นเงิน 117,134.00 บาท ที่เก็บศพ สร้างเสร็จ พ.ศ. 2517 สิ้นเงิน 10,695.00 บาท ถนนคอนกรีตภายในบริเวณวัด สร้างเสร็จ พ.ศ. 2517 สิ้นเงิน 25,070.00 บาท กุฏิ 4 ห้อง น.ส. เจิม และ น.ส. เจียน วงศ์มณี สร้างถวายสิ้นเงิน 42,282.00 บาท ศาลาท่าน้ำ นางลำเจียก ตันยะบุตร สร้างถวายสิ้นเงิน 30,500.00 บาท โรงครัวร่วมกับเงินผ้าป่านักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สร้างสิ้นเงิน 15,462.00 บาท แผ่นศิลาจารึกประวัติวัด ราคา 3,000.00 บาท ขอกุศลผลบุญ จงดลบรรดาลให้ท่านผู้มีจิตศรัทธาทั้งหลาย ที่ร่วมสมทบ ทุนก่อสร้าง ตลอดครอบครัวจงแคล้วคลาดภัยพิบัติ ประสบแต่ความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูลผลด้วยโชคลาภ และขอให้เจริญด้วย อายุ วรรณะ พละ ยิ่งยืนนาน ส่วนสรรพสิ่งถาวรวัตถุอันเป็นศาสนะสมบัติ สมบัติของวัด ก็ขอให้ลูกหลานและท่าน พุทธศาสนิกชนทั้งหลาย ได้โปรดช่วยกันพิทักษ์รักษา และทำนุบำรุงวัดนี้ให้มีความ เจริญวัฒนาถาวร เพื่อสืบทอดพระศาสนาให้ยืนยงอยู่คู่ฟ้าดินจนชั่วนิรันดรเทอญ เหตุที่ชื่อวัดไผ่ขวางเพราะตั้งอยู่บ้านไผ่ขวาง อุโบสถได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม ต่อมา เมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาการเปรียญซึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2515 เกิดเหตุเพลิงไหม้ อ้างอิง ไผ่ขวาง
วัดปางต้นเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่อาย อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ วัดปางต้นเดื่อ (ดอยลาง) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ 2473 โดยมีนายจม นางผัด เป็นผู้นำในการสร้างวัดและเป็นผู้ใหญ่บ้านปางต้นเดื่อในขณะนั้น นำศรัทธาชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจกันก่อตั้งวัดขึ้น และเรียกชื่อวัดว่า วัดสามัคคีธรรม ในสมัยครูบาสิทธิ อภิวัณโณ เป็นเจ้าอาวาส แต่เดิมพื้นที่ของวัดมีเพียง 5 ไร่เศษ ท่านเห็นว่าน้อยและคับแคบเกินไป ไม่พอกับการปฏิบัติศาสนกิจงานบุญในแต่ละครั้ง ด้วยวัดอยู่ติดกับแนวชายแดนไทย-พม่า (ดอยลาง) จึงนำคณะศรัทธาบริจาคเงินซื้อที่ดินขยายวัดเพิ่มอีก 30 ไร่ พร้อมกับสร้างศาลาการเปรียญ บันไดขึ้นสู่วัด หอระฆัง กุฏิสงฆ์ พระบรมธาตุเจดีย์สิริดอยเวียงลาง หล่อพระพุทธมงคลรัตน์ และพระพุทธรูปประธานอุโบสถหน้าตัก 49 นิ้ว วัดมีเกจิอาจารย์คือ ครูบาสิทธิ อภิวัณโณ หรือพระครูมงคลรัตน์ อดีตเจ้าอาวาส โดยมีการตั้งสมญานาม 'นักบุญแห่งขุนเขาดอยลาง' ท่านสร้างวัตถุมงคล ส่วนใหญ่จะเป็นพวกเครื่องรางของขลังอย่างตะกรุด ผ้ายันต์ ลูกอม ซึ่งมีประสบการณ์เข้มขลัง เนื่องจากหลวงปู่อยู่ในดินแดนสู้รบที่อำนาจรัฐเข้าไม่ถึง ประสบการณ์ส่วนมากจึงได้ยินมาแต่เรื่องคงกระพันเป็นส่วนใหญ่ รวมถึงเรื่องเมตตาค้าขาย อ้างอิง ปางต้นเดื่อ