bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
ลำสนธิ เป็นอำเภอที่จัดตั้งขึ้นเป็นลำดับที่ 10 จาก 11 อำเภอของจังหวัดลพบุรี เป็นอำเภอที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือตัดผ่าน (สายชุมทางแก่งคอย - ลำนารายณ์ - ชุมทางบัวใหญ่) และยังเป็นที่ตั้งของอุโมงค์เขาพังเหย เป็นอุโมงค์ทางรถไฟลอด 1 ใน 7 แห่งของประเทศไทย และเป็นเขตประวัติศาสตร์ที่สำคัญของจังหวัดโดยมีปรางค์นางผมหอม ซึ่งเดิมเป็นเมืองโบราณ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอลำสนธิมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวิเชียรบุรี (จังหวัดเพชรบูรณ์) อำเภอภักดีชุมพล และอำเภอเทพสถิต (จังหวัดชัยภูมิ) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเทพสถิต (จังหวัดชัยภูมิ) อำเภอเทพารักษ์ และอำเภอด่านขุนทด (จังหวัดนครราชสีมา) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสีคิ้ว (จังหวัดนครราชสีมา) อำเภอมวกเหล็ก (จังหวัดสระบุรี) และอำเภอท่าหลวง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชัยบาดาล และอำเภอศรีเทพ (จังหวัดเพชรบูรณ์) from Chaiyaphum - |ภาพถ่ายจากภูเขาฝั่งอำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ เบื้องล่างเป็นพื้นที่ของอำเภอลำสนธิ จังหวัดลพบุรี ประวัติ พื้นที่ของอำเภอลำสนธิเดิมเป็นตำบลลำสนธิ อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรีในขณะนั้น ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2529 นายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลลำสนธิ โดยเสนอให้รวมท้องที่ตำบลเขารวก ตำบลกุดตาเพชร ตำบลหนองรี ตำบลซับสมบูรณ์ เพื่อรวมขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ปีต่อมา พ.ศ. 2530 กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งจังหวัดลพบุรีได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอลำสนธิในท้องที่อำเภอชัยบาดาล ซึ่งกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2530 - 2534) ต่อมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2532 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลลำสนธิ ตำบลซับสมบูรณ์ ตำบลหนองรี ตำบลกุดตาเพชร และตำบลเขารวก ออกจากการปกครองของอำเภอชัยบาดาล รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอลำสนธิ และในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2537 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลซับสมบูรณ์ รวมตั้งเป็นตำบลเขาน้อย จนกระทั่งเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอลำสนธิ จนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอลำสนธิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 49 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำสนธิ 6 หมู่บ้าน 7 หมู่บ้าน 13 หมู่บ้าน 12 หมู่บ้าน 6 หมู่บ้าน เขาน้อย| 5 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอลำสนธิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลลำสนธิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำสนธิทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลซับสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับสมบูรณ์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองรีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกุดตาเพชร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดตาเพชรทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขารวก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขารวกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาน้อยทั้งตำบล อ้างอิง ลำสนธิ
ประเทศฝรั่งเศส มีอายุประมาณ 35,000 ปีก่อนปัจจุบัน (BP) ศิลปะก่อนประวัติศาสตร์ คืองานศิลปะที่ได้เริ่มทำก่อนที่มนุษย์จะรู้จักการบันทึกเรื่องราวที่เรียกว่ายุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยนับตั้งแต่ยุคหินเก่าตอนปลาย ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาประมาณ 30,000–10,000 ปีมาแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 15,000–10,000 ปีมานั้น มนุษย์ได้เขียนภาพสี และขูดขีดบนผนังถ้ำและเพิงผา เป็นภาพสัตว์ การล่าสัตว์และภาพลวดลายเรขาคณิต โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงออกเกี่ยวกับวิถีชีวิตประจำวันและแสดงความสามารถในการล่าสัตว์ ภาพเหล่านี้มักระบายด้วยถ่านไม้และสีที่ผสมกับไขมันสัตว์ พบได้ทั่วไปในประเทศฝรั่งเศสและภาคเหนือของสเปน ที่มีชื่อเสียงมากได้แก่ ถ้ำลัสโกในฝรั่งเศส ถ้ำอัลตามิราในสเปน งานศิลปะในยุคเก่าไม่มีเพียงแต่การเขียนภาพเท่านั้น ยังมีการปั้นรูปด้วยดินเหนียวหรือแกะสลักบนกระดูก เขาสัตว์และงาช้าง เรื่องราวที่นิยมทำกันได้แก่เรื่อง การล่าสัตว์ หรือบางก็มีรูปคน เป็นรูปสตรี ซึ่งอาจมีความหมายถึงการให้กำเนิดเป็นการเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ให้กับชนเผ่า
ปลาสะนาก ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Raiamas guttatus อยู่ในวงศ์ปลาซิว (Danionidae) ลักษณะ มีลักษณะ ลำตัวยาวทรงกระบอก หัวและปากแหลม ปากกว้างมาก จะงอยปากล่างงุ้มคล้ายตะขอ ไม่มีหนวด เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินวาว ข้างลำตัวมีประสีน้ำเงินคล้ำ หางเว้าเป็นแฉกลึกสีแดงมีแถบสีดำใกล้ขอบบนและขอบล่าง ครีบหลังสีเหลืองอ่อนมีแต้มคล้ำ ในตัวผู้มีตุ่มข้างแก้มแตกต่างจากตัวเมียโดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์ และสีลำตัวจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูอมส้ม ขนาดประมาณ 15–45 เซนติเมตร เป็นปลากินเนื้อ มักอยู่รวมเป็นฝูงเล็ก ๆ หากินบริเวณผิวน้ำ ล่าเหยื่อได้แก่ ปลาขนาดเล็ก กุ้ง ปู ต่าง ๆ เป็นปลาที่มีความว่องไว ปราดเปรียวมากและว่ายน้ำเคลื่อนไหวตลอดเวลา มีรูปร่างคล้ายปลาแซลมอน ที่พบในต่างประเทศ จึงได้ฉายาจากนักตกปลาว่า 'แซลมอนเมืองไทย' ที่อยู่ อาศัยอยู่ตามแม่น้ำสายใหญ่ในภาคเหนือ, ภาคกลางและอีสาน มีชื่อเรียกต่างออกไปเช่น 'มะอ้าว' ในภาษาไทใหญ่, 'น้ำหมึกยักษ์', 'นางอ้าว', 'อ้าว', 'ดอกหมาก', 'ปากกว้าง' และ'จิ๊กโก๋' ในภาษาอีสาน เป็นปลาเศรษฐกิจที่พบบ่อยในบางฤดูกาล บริโภคโดยการปรุงสด และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีพบขายในตลาดปลาสวยงามบางครั้งด้วย อ้างอิง สกุลปลาสะนาก สะนาก สะนาก สะนาก สะนาก สะนาก สะนาก
ปลาตาดำ หรือ ปลาเปี่ยน หรือ ปลาปากเปี่ยน เป็นปลาน้ำจืดสกุล Scaphognathops (/สแค-โฟ-แน็ธ-ออฟส์/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างโดยรวมคล้ายปลาในวงศ์นี้ทั่วไป แต่ลำตัวกว้างและแบนข้างมากกว่า ส่วนหัวมีขนาดเล็ก จะงอยปากแหลม ริมฝีปากล่างมนกลมและมีขอบแข็ง ไม่มีหนวด เกล็ดใหญ่ ครีบหลังสีคล้ำ ปลายขอบของก้านครีบอันแรกเป็นหยักแข็ง ถัดจากส่วนนี้ไปจะมีลักษณะเรียวแหลม ครีบหางเว้าลึก ครีบอกและครีบท้องเล็ก ตัวมีสีเงินอมเทามีแต้มประสีคล้ำบนเกล็ด ขอบครีบหางสีแดงเรื่อ ด้านหลังสีจาง ปลาในช่วงวัยรุ่นจะมีจุดสีดำที่บริเวณโคนครีบหาง มีพฤติกรรมชอบไล่กัดกินเกล็ดของปลาตัวอื่น มีขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบคือ 25 เซนติเมตร เป็นปลาที่พบเฉพาะในแม่น้ำโขงตั้งแต่จังหวัดหนองคายลงมา เป็นปลาเศรษฐกิจในภาคอีสาน นิยมบริโภคโดยการปรุงสด ทำปลาร้า และรมควัน เป็นต้น และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วยที่มีพบขายในตลาดปลาสวยงามเป็นบางครั้ง เพราะเป็นปลาที่พบตามฤดูกาล ชนิด ปัจจุบันมีสามชนิดในสกุลนี้: Scaphognathops bandanensis Boonyaratpalin & Srirungroj, 1971 Scaphognathops stejnegeri (H. M. Smith, 1931) Scaphognathops theunensis Kottelat, 1998 อ้างอิง ปากเปี่ยน ปากเปี่ยน ปากเปี่ยน ปากเปี่ยน ปากเปี่ยน
การละเล่นพื้นเมืองของภาคกลางและภาคตะวันออก การเล่นที่เกี่ยวเนื่องกับการทำนา การเล่นในเทศกาลงานบุญ ตรุษ สงกรานต์ และการเล่นในฤดูน้ำหลาก มักเรียกการละเล่นพื้นเมืองนี้ว่าเป็น การเล่นเพลง การเล่นเพลงที่เกี่ยวเนื่องจากการทำนาก็เป็นการเล่นตามขั้นตอนการเก็บเกี่ยว ได้แก่ เพลงเกี่ยวข้าว เพลงนา เพลงเต้นกำรำเคียว เพลงรำเคียว เพลงชักกระดาน เพลงพาดควาย เมื่อหมดฤดูทำนาก้มักจะเล่นเพลงปฏิพากย์ ได้แก่ เพลงฉ่อย เพลงเรือ เพลงปรบไก่ เพลงชาวไร่ หรือระบำชาวไร่ เพลงพวงมาลัย เพลงอีแซว เพลงลำตัด เพลงเหย่อย เพลงเทพทอง เพลงไก่ป่า และยังมีอีกมากแต่ปัจจุบันได้ล้าสมัยและสูญหายไปเป็นส่วนใหญ่ เถิดเทิงหรือการละเล่นเทิ้งบ้องกลองยาว ประเพณีการเล่นเถิดเทิงหรือการละเล่นเทิ้งบ้องกลองยาว สันนิษฐานว่าเป็นของพม่าเล่นมาก่อน ตั้งแต่ครั้งทำสงครามสมัยกรุงธนบุรี เครื่องประกอบการเล่นคือ กลองยาว กรับ ฉาบ และโหม่ง ผู้เล่นแต่งตัวเลียนแบบเครื่องแต่งกายพม่า หรือจะให้สวยงามตามความพอใจก็ได้ ใส่เสื้อแขนกว้างและยาวถึงข้อมือ นุ่งโสร่งตา มีผ้าโพกศีรษะ ผู้ตีกลองยาวบางพวกตีหกหัวหกก้น แลบลิ้นปลิ้นตา กลอกหน้า ยักคิ้วยักคอไปพลาง ผุ้ตีกลองจะต้องแสดงความสามารถในการตีกลองด้วยท่าทางต่าง ๆ เช่น ถองหน้ากลองด้วยสอก โขกด้วยคาง กระทุ้งด้วยเข่า โหม่ด้วยหัว และด้วยลีลาท่าทางต่าง ๆ ที่จะทำให้กลองยาวดังขึ้นได้ เถิดเทิงหรือการละเล่นเทิ้งบ้องกลองยาวเป็นประเพณีการเล่นในภาคกลาง นิยมเล่นในเวลาตรุษสงกรานต์ หรืองานแห่แหน ซึ่งต้องเดินเคลื่อนขบวน พอถึงที่ใดเห็นมีลานกว้างเป็นที่เหมาะก็หยุดตั้งวงเล่น และรำกันเสียพักหนึ่ง เคลื่อนไปเล่นไปสลับกัน กระบี่กระบอง เป็นการละเล่นที่นำเอาอาวุธที่ใช้ในการต่อสู้ของนักรบไทยสมัยโบราณมาใช้ มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา จากประวัติศาสตร์ชาติไทยนั้น ชาวบ้านต้องเผชิญกับภัยสงครามอย่างโชกโชนถึงกับเสียเมือง ซึ่งอาวุธที่ใช้ในการต่อสู้ประหัตประหารกัน ได้แก่ ดาบ หอก ทวน แหลน หลาว และเครื่องป้องกัน 2 อย่าง คือ กระบี่ กระบอง ในยามสงบทหารจะฝึกซ้อมเพื่อเตรียมรับข้าศึกในยามสงคราม ปัจจุบัน กระบี่กระบองไม่ได้เป็นอาวุธที่ใช้ในการต่อสู้แล้ว แต่ยังฝึกซ้อมไว้สำหรับแสดงถึงเอกลักษณ์ของชาติ ด้านศิลปะป้องกันตัว นิยมฝึกหัดและเล่นกันในสถานศึกษา ชมรม และค่ายป้องกันตัว เพื่อแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตตามประวัติศาสตร์ชาติไทย การเล่นจะมีเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ ได้แก่กลองแขก ฉิ่งฉาบ เพื่อให้เกิดความเร้าใจและความฮึกเหิมในบทบาทของการต่อสู้
นาวัง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดหนองบัวลำภู |ถ้ำเอราวัณ หรือ ถ้ำช้าง ตั้งอยู่ในตำบลวังทอง หนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามของหนองบัวลำภู เป็นถ้ำหินปูนขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนเขาชาวบ้านเรียกเขานี้ว่า “ผาถ้ำช้าง” เนื่องจากลักษณะเหมือนกับช้างหมอบ รถสองแถว (บริเวณอำเภอนาวัง) ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนาวังมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนาด้วง (จังหวัดเลย) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนากลาง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอศรีบุญเรือง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนาด้วงและอำเภอเอราวัณ (จังหวัดเลย) ประวัติ ท้องที่อำเภอนาวังเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากลาง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาวัง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2540 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาวัง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ปีเดียวกัน วันที่ 25 เมษายน 2510 ตั้งตำบลนาแก แยกออกจากตำบลนากลาง วันที่ 5 สิงหาคม 2512 ตั้งตำบลนาเหล่า แยกออกจากตำบลนาแก วันที่ 14 ตุลาคม 2512 เปลี่ยนแปลงเขตตำบลนาเหล่า โดยเปลี่ยนแปลงแนวเขตระหว่างตำบลหนองหญ้าปล้อง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย กับเขตตำบลนาเหล่า อำเภอนากลาง จังหวัดอุดรธานี โดยใช้กึ่งกลางลำห้วยมะนาว เป็นแนวแบ่งเขต วันที่ 23 ตุลาคม 2527 ตั้งตำบลวังทอง แยกออกจากตำบลนาเหล่า วันที่ 15 กันยายน 2532 ตั้งตำบลวังปลาป้อม แยกจากตำบลนาแก วันที่ 22 เมษายน 2535 จัดตั้งสุขาภิบาลนาเหล่า ในท้องที่หมู่ 1-2,5,7 ตำบลนาเหล่า และหมู่ 1,6,13 ตำบลนาแก วันที่ 13 พฤศจิกายน 2535 ตั้งตำบลเทพคีรี แยกจากตำบลนาแก ตำบลด่านช้าง และตำบลนาเหล่า วันที่ 2 กันยายน 2536 แยกพื้นที่อำเภอหนองบัวลำภู อำเภอนากลาง อำเภอโนนสัง อำเภอศรีบุญเรือง และอำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดอุดรธานี มาตั้งเป็น จังหวัดหนองบัวลำภู และเปลี่ยนชื่ออำเภอหนองบัวลำภู เป็นอำเภอเมืองหนองบัวลำภู วันที่ 30 เมษายน 2537 แยกพื้นที่ตำบลนาเหล่า ตำบลนาแก ตำบลวังทอง ตำบลวังปลาป้อม และตำบลเทพคีรี จากอำเภอนากลาง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาวัง และให้ขึ้นกับการปกครองกับอำเภอนากลาง วันที่ 26 กันยายน 2540 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอนาวัง อำเภอนากลาง เป็น อำเภอนาวัง วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลนาเหล่า เป็นเทศบาลตำบลนาเหล่า ด้วยผลของกฎหมาย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนาวังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. นาเหล่า Na Lao 2. นาแก Na Kae 3. วังทอง Wang Thong 4. วังปลาป้อม Wang Pla Pom 5. เทพคีรี Thep Khiri การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนาวังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลนาเหล่า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาเหล่าและตำบลเทพคีรี องค์การบริหารส่วนตำบลนาเหล่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเหล่า (นอกเขตเทศบาลตำบลนาเหล่า) องค์การบริหารส่วนตำบลนาแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังปลาป้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังปลาป้อมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเทพคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเทพคีรี (นอกเขตเทศบาลตำบลนาเหล่า) อ้างอิง นาวัง
กะชีน หรือ กะฉิ่น (กะชีน) เป็นรัฐหนึ่งของประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของประเทศ ภูมิศาสตร์ ที่ตั้งและอาณาเขต รัฐกะชีนมีพื้นที่ติดต่อดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับจังหวัดหลินจือ เขตปกครองตนเองทิเบต (ประเทศจีน) ทิศตะวันออก ติดต่อกับจังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง จังหวัดเปาซาน และเขตปกครองตนเองชนชาติไทและจิงผ่อ เต๋อหง มณฑลยูนนาน (ประเทศจีน) ทิศใต้ ติดต่อกับรัฐฉาน (ประเทศพม่า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับภาคซะไกง์ (ประเทศพม่า) และรัฐอรุณาจัลประเทศ (ประเทศอินเดีย) ความสูง จุดสูงสุดของรัฐกะชีนคือ เขาคากาโบราซี โดยมีความสูง 5,881 เมตร ถือเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แม่น้ำ รัฐกะชีนถือเป็นแหล่งต้นน้ำมีลำธารน้อยใหญ่หลายสาย โดยมีแม่น้ำสำคัญคือแม่น้ำอิรวดี การแบ่งเขตการปกครอง รัฐกะชีนแบ่งออกเป็น 6 จังหวัด ดังนี้ จังหวัด อำเภอ อักษรไทย อักษรพม่า อักษรโรมัน อักษรไทย อักษรพม่า อักษรโรมัน มยิจีนา มยิจีนา ไว่ง์มอ อีนจ้านยาน โม่ญี่น โม่ญี่น โม่ก้อง พ่ากั่น บะมอ บะมอ ชเวกู โม่เมาะ มานซี ปูดาโอ ปูดาโอ ซูนปราบูน มะช่านบอ นองมู่น คองลานพู่ ตะไน่ง์ ตะไน่ง์ ชี-บเว ชี-บเว ส่อลอ ประชากร ประชากรประมาณ 1.2 ล้านคน ความหนาแน่น 34 คน/ตารางไมล์ ศาสนา มีผู้นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 57.8 นับถือศาสนาคริสต์ร้อยละ 36.4 ภาษา ภาษาพม่า ภาษาจิ่งเผาะ ภาษาราวาง ภาษาลีซอ ภาษาละเชก ภาษาไทใต้คง และภาษาคำตี่ อ้างอิง กะชีน
กะเหรี่ยง หรือ กะยีน (กะเหรี่ยงสะกอ: ; กะเหรี่ยงโป) เป็นรัฐหนึ่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศพม่า มีเมืองหลักคือพะอัน อาณาเขตติดต่อ รัฐกะเหรี่ยงมีตำแหน่งที่ตั้ง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับดินแดนสหภาพเนปยีดอ รัฐฉาน และรัฐกะยา ทิศตะวันออก ติดต่อกับจังหวัดแม่ฮ่องสอนและจังหวัดตาก (ประเทศไทย) ทิศใต้ ติดต่อกับจังหวัดกาญจนบุรี (ประเทศไทย) และรัฐมอญ ทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐมอญและภาคพะโค การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองของรัฐกะเหรี่ยงมี 6 จังหวัด แต่ละจังหวัดแบ่งเป็นอำเภอรวม 7 อำเภอ ดังนี้ จังหวัด อำเภอ อักษรไทย อักษรพม่า อักษรโรมัน อักษรไทย อักษรพม่า อักษรโรมัน พะอัน พะอัน ไล่ง์-บแหว่ เมียวดี เมียวดี ก่อกะเระ ก่อกะเระ ผาปูน ผาปูน ตานดองจี้ ตานดองจี้ จาอี้นเซะจี้ จาอี้นเซะจี้ การคมนาคมขนส่ง รัฐกะเหรี่ยงมีสนามบิน 2 แห่งคือ สนามบินผาปูนและสนามบินพะอัน แต่ก็ไม่ได้เปิดใช้ในกิจการสาธารณะ ประชากร ประชากร 1,431,377 คน ความหนาแน่น 122 คนต่อตารางไมล์ เชื้อชาติ ส่วนใหญ่เป็นเผ่าเป็นชาวกะเหรี่ยง มอญ พม่า ปะโอ ไทใหญ่ และยะไข่ ศาสนา ได้แก่ ศาสนาพุทธ ศาสนาคริสต์ และเลเก ประเพณีท้องถิ่น ตีกลองกบหรือพาสี่ รำตง อุ่นเรือน อ้างอิง กะเหรี่ยง
กะยา หรือชื่อเดิมว่า กะเหรี่ยงแดง (กะยีนนี) เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศพม่า ที่ตั้งและอาณาเขต รัฐกะยามีอาณาเขตติดต่อดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐฉาน ทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดแม่ฮ่องสอน (ประเทศไทย) ทิศใต้และทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐกะเหรี่ยง การแบ่งเขตการปกครอง รัฐกะยามีพื้นที่ 11,731.5 ตารางกิโลเมตร แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 จังหวัด แต่ละจังหวัดแบ่งเป็นอำเภอรวม 7 อำเภอ ดังนี้ จังหวัด อำเภอ อักษรไทย อักษรพม่า อักษรโรมัน อักษรไทย อักษรพม่า อักษรโรมัน ลอยกอ ลอยกอ ช่าดอ บอละแค บอละแค พ่าส้อง ดีมอโซ ดีมอโซ พรูโซ แมแส่ แมแส่ ประชากร รัฐกะยามีประชากรประมาณ 280,000 คน เท่ากับความหนาแน่น 24 คนต่อตารางกิโลเมตร เชื้อชาติ กะยา (กะเหรี่ยงแดง) ร้อยละ 56.12, พม่าร้อยละ 17.58, ไทใหญ่ร้อยละ 16.67, กะเหรี่ยงร้อยละ 6.45, ลูกผสมร้อยละ 2.08 และอื่น ๆ ร้อยละ 1.1 ศาสนา ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและศาสนาคริสต์ อ้างอิง กะยา
กองบัญชาการผสมพลเรือน ตำรวจ ทหารที่ 43 หรือ พตท. 43 เป็นหน่วยงานในการแก้ไขปัญหาความไม่สงบในภาคใต้ของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2524 ตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 8/2524 ลงวันที่ 20 มกราคม 2524 ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ มีหน้าที่ดูแลด้านการปราบปราม และการข่าว ภายใต้การดูแลของกองทัพภาคที่ 4 โดยทำงานประสานกับ ศอ.บต. หรือ ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งดูแลเรื่องการพัฒนา พตท. 43 ทำหน้าที่กำหนดแผนปฏิบัติการในการป้องกันและแก้ไขการก่อเหตุร้ายแรง หรือการก่อการร้ายทุกรูปแบบให้เกิดเอกภาพ รวมทั้งมีอำนาจสั่งการและ อำนวยการปฏิบัติของฝ่ายพลเรือน ตำรวจ ทหาร ให้มีการดำเนินงานไปตามแผนปฏิบัติการ ในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้ปรับอำนาจหน้าที่ของ พตท. 43 ให้ไปดูแลงานด้านการพัฒนาโครงการตามพระราชดำริ ก่อนจะมีคำสั่งยุบ พตท. 43 พร้อมกับ ศอ.บต. เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2545 ตามข้อเสนอของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดย พล.ต.อ.สันต์ ศรุตานนท์ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2545 อ้างอิง บทสัมภาษณ์ โสภณ สุภาพงษ์ สำนักข่าวไทย ดับไฟใต้: รัฐพลาดเชื่อตำรวจยุบศอ.บต.-พตท.43
Dr.Richard Leach Maddox (ค.ศ.1861 - 1902) ริชาร์ด แมดด็อกซ์ (Dr. Richard Leach Maddox) เป็นนักฟิสิกส์ ชาวอังกฤษ เกิดเมื่อ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1816 เสียชีวิตเมื่อ 11 พฤษภาคม 1902. Maddox ทำงานเกี่ยวกับ Photo-Micrography และยังเป็นช่างภาพอีกด้วย Maddox ยังเขียนบทความเกี่ยวกับการถ่ายรูปไว้มากมาย ในปี 1871 Maddox ได้เขียนบทความสำคัญเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์การถ่ายภาพลงในหนังสือ British Journal of Photography โดยเสนอให้ใช้วัสดุตัวใหม่ คือ Gelatin มาพัฒนา Plate เก่ารูปแบบแห้ง. Dr.Richard Leach Maddox เป็นผู้ที่คิดค้นกระบวนการ Dry Plate ขึ้นมา และได้พัฒนาการนำ Gelatin มาใช้แทน Collodion ไม่ใช้เพราะการทำ Wet Plate ยากหรือว่าไม่ดี แต่เป็นเพราะเขาไม่สามารถทนกลิ่นของ สารอีเธอร์ ที่ใช้ละลาย Collodion ได้ ทำให้ Dr.Richard Maddox สุขภาพแย่ กระบวนการ Gelatin Dry Plate นำ Gelatin มาแช่นน้ำจนเปียกชุ่ม เพื่อใหมันอ่อนตัวและรอจนกระทั่ง Gelatin ละลายหมดในน้ำ เติมสารแคดเมียมโบรไมด์ ลงในน้ำยา Gelatin ตามด้วยน้ำยาเงินในเตรท (Silver Nitrate) แล้วนำน้ำยานี้ไปฉาบลงบนแผ่นกระจกแล้วผึ่งให้แห้งในห้องมืด ในปี 1878 Charles Bennet ได้ปรับปรุงการทำ Dry Plate โดยเอา Plate ที่ฉาบแล้วมาล้างในขณะที่ Gelatin ยังแห้งไม่ สนิททั้งนี้เพื่อชะล้างเอาเกลือเงินที่อยู่ใน Emulsionออกให้หมด เพราะถ้าทิ้งไว้จะตกผลึกแข็งตัวอยู่ที่ผิวของ Plate ทำให้ Plate มีตำหนิ Charles Bennet ได้ปรับปรุงเกี่ยวกับความไวแสงให้ Plate มีความไวแสงมากขึ้น โดยนำ Emulsion ไปทำให้สุกโดยใช้ความร้อนหลังจากล้าง Emulsion แล้ว ทำให้สามารถใช้ Plate แห้งถ่ายภาพด้วยความเร็วถึง 1/25 วินาทีและได้ เนกาติฟ ออกมาเป็นผลดี จากการค้นพบนี้วงการ ถ่ายภาพทึ่งเป็นอย่างยิ่ง ในช่วงนี้เองมีผู้ประกอบการพยายามลงทุนพัฒนา Dry Plate และมีร้านประเภท Photo finishing เกิดมากมายเพื่อบริการแก่ช่างภาพ โดยเฉพาะช่างภาพสมัครเล่น ในปี 1901 Dr.Richard Leach Maddox ยังได้รับเหรียญรางวัล Royal Photographic Society’s จากผลงานที่เขาทำ ไปสู่พื้นฐานของอุตสาหกรรม Dry Plate แต่ Maddox ไม่ได้จดสิทธิบัตรของกระบวนการนี้ไว้ แต่ความคิดของ Maddox มีการนำไปพัฒนา ต่อไปอีกและทำขายอย่างแพร่หลายในท้องตลาด ข้อดีของ Dry Plate ช่างภาพไม่ต้องทำ Plate เอง ช่างภาพไม่ต้องทรมานร่างกาย อยู่ในห้องมือตลอดเวลา ไม่ต้องรีบล้างหลังจากถ่ายเสร็จแล้วหรืออาจะจะส่งไปให้คนอื่นล้างก็ได้ มีมาตรฐานและคุณภาพดีขึ้น มีกล้องประเภทใหม่ๆออกมามากขึ้น
ภาพที่ 82 ภาพไฟไหม้อินทราภิเศกมหาปราสาท.ภาพเหตุการณ์ไฟไหม้พระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาท จากงานจิตรกรรมชุดโคลงภาพพระราชพงศาวดาร วาดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2430 พระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาท เป็นปราสาทที่สร้างด้วยเครื่องไม้ทั้งองค์ นับเป็นพระมหาปราสาทองค์แรกในพระบรมมหาราชวัง โดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ถ่ายแบบพระที่นั่งสรรเพชญปราสาทที่กรุงศรีอยุธยามาสร้างขึ้น เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2326 สร้างสำเร็จและทำพิธียกยอดพระมหาปราสาทเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2327 เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชได้เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติปกครองสยามประเทศเมื่อปี พ.ศ. 2325 นั้นยังไม่ได้ตั้งการพระราชพิธีบรมราชาภิเษกอย่างถูกต้องตามตำรับโบราณราชประเพณี เพียงแต่ได้ทรงประกอบการพระราชพิธีปราบดาภิเษกโดยสังเขปเท่านั้น ฉะนั้นเมื่อได้สร้างพระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาทสำเร็จโดยสมบูรณ์แล้ว จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งการพระราชพิธีบรมราชาภิเษกตามระบบโบราณขัตติยราชประเพณีอีกครั้งหนึ่งเมื่อ พ.ศ. 2328 โดยใช้พระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาทเป็นพระราชพิธีมณฑล ต่อมาในวันอาทิตย์ เดือนเจ็ด ขึ้นหนึ่งค่ำ ปีระกา เอกศก จุลศักราช 1151 (พ.ศ. 2332) อสนีบาตตกต้องหน้ามุขเด็จพระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาทแล้วเกิดเป็นเพลิงลุกลามไหม้เครื่องบนและหลังคา แล้วเลยลุกลามไหม้ทั้งองค์พระมหาปราสาท และพระปรัศว์ซ้ายลงหมดสิ้น พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) สมุหนายก เป็นแม่กองรื้อซากพระมหาปราสาทที่ถูกไฟไหม้ออกแล้วสร้างพระมหาปราสาทขึ้นใหม่ แต่ไม่ได้สร้างเหมือนองค์เดิม ในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 กล่าวถึงลักษณะที่ผิดแผกแตกต่างระหว่างพระมหาปราสาทองค์เก่าและองค์ใหม่ไว้ดังนี้ อมรินทราภิเษกมหาปราสาท
ปลาไส้ตันตาแดง ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) พบได้แพร่หลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ลักษณะ มีรูปร่างคล้ายปลาตะเพียนทั่วไป แต่ตัวกว้างกว่าและหัวค่อนข้างแหลม ปากเล็ก ริมฝีปากบาง ไม่มีหนวด จะงอยปากและหน้าผากมีริ้วบาง ๆ หลายริ้ว ตาเล็ก ครีบหลังยกสูง มีก้านหยักแข็ง 1 อัน ครีบหางเว้าลึก เกล็ดเล็ก ตัวแบนข้าง ลำตัวสีเงินวาวอมน้ำตาลอ่อน ลำตัวด้านบนมีสีคล้ำ มีแถบข้างลำตัวสีคล้ำ 7-9 แถบพาดตามแนวยาวใกล้โคนหาง ที่โคนหางมีแต้มสีคล้ำรูปกลม ขอบตาบนมีสีแดง เป็นที่มาของชื่อ ครีบสีแดงเรื่อหรือแดงสด ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบ 20 เซนติเมตร Barb (Barbonymus schwanenfeldii), Rong (Osteochilus waandersii), and Beardless Barb (Anematichthys apogon) (8684032972).ปลาไส้ตันตาแดงอยู่กลางระหว่างปลากระแห (Barbonymus schwanenfeldii; บน) และบนปลาร่องไม้ตับวานเดิร์ส (Osteochilus waandersii; ล่าง) ที่อยู่ มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ ในแม่น้ำและแหล่งน้ำทั่วประเทศ ปรับตัวแพร่พันธุ์ได้เร็วในอ่างเก็บน้ำต่าง ๆ เป็นปลาที่พบชุกชุม นำมาแปรรูปเป็นปลาร้า เป็นปลาราคาถูก และใช้เลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ชื่อเรียกอื่น ปลาไส้ตันตาแดง มีชื่อที่เป็นภาษาถิ่นที่เรียกต่างออกไปอีก เช่น 'ปลาแม่สะแด้ง' ในภาษาอีสาน 'ปลาหญ้า' ในภาษาใต้ และมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า 'ปลาตะเพียนทราย' หรือ 'ปลาสร้อยหางแดง' เป็นต้น อ้างอิง ส้ไตันตาแดง ส้ไตันตาแดง ส้ไตันตาแดง
ปะหัง หรือ ปาฮัง เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย และเป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุดในมาเลเซียตะวันตก ครอบคลุมบริเวณแอ่งแม่น้ำปะหัง มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐกลันตันทางทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐเประ รัฐเซอลาโงร์ และรัฐเนอเกอรีเซิมบีลันทางทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐยะโฮร์ทางทิศใต้ ส่วนติดต่อกับรัฐตรังกานูและทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออก เมืองหลวงของรัฐคือกวนตัน ส่วนเมืองของเจ้าผู้ครองตั้งอยู่ที่เปอกัน เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ กัวลาลีปิซ เตเมร์โละฮ์ และรีสอร์ตเชิงเขาที่ที่สูงเกินติง ที่สูงคาเมรอน และเฟรเซอส์ฮิลล์ ชื่อเฉลิมเมืองของรัฐปะหังคือ ดารุลมักมูร์ ('ถิ่นที่อยู่แห่งความเงียบสงบ') องค์ประกอบทางชาติพันธุ์ของผู้คนในรัฐนี้ประมาณอย่างหยาบ ๆ ได้แก่ ชาวมลายู + ภูมิบุตร 1 ล้านคน ชาวจีน 233,000 คน ชาวอินเดีย 68,500 คน อื่น ๆ 13,700 คน และไร้สัญชาติ 68,000 คน การแบ่งเขตการปกครอง รัฐปะหังแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเบอรา อำเภอเบินตง อำเภอที่สูงคาเมรอน อำเภอเจอรันตุต อำเภอกวนตัน อำเภอลีปิซ อำเภอมารัน อำเภอเปอกัน อำเภอเราบ์ อำเภอรมปิน อำเภอเตเมร์โละฮ์ ประชากร ศาสนา อ้างอิง ปะหัง
สิงห์สยาม เอื้อสัมพันธ์ หรือ นายยุทธพงศ์ ศรีใส เกิดเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2517 สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 3 (น็อค 3) แพ้ 14 ประวัติ สิงห์สยามขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 แพ้น็อค พิชัย ป.ปณิตา ยก 3 จากนั้นก็ขึ้นชกแพ้บ้าง ชนะบ้าง ส่วนใหญ่จะเดินทางไปชกต่างประเทศ โดยออกไปชกต่างแดนครั้งแรกเมื่อ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2545 แพ้น็อค ไดโกโร ยามาโมโตะ ยก 4 ที่ญี่ปุ่น จากนั้น ได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทเมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค ดัวดี บาฮารี ยก 2 ที่ อินโดนีเซีย ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ชกชนะน็อค แสงทอง ป.ลาเสือ ยก 3 เมื่อ พ.ศ. 2547 และได้ไปชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นไลท์เวทที่ออสเตรเลีย เมื่อ 16 กรกฎาคม ปีเดียวกัน แพ้น็อค ไมเคิล คัตซิดิส ยกแรก และในวันที่ 10 ธันวาคม ปีเดียวกันก็ได้ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเวลเตอร์เวทที่ว่าง แพ้น็อค แชด แบนเน็ต ยก 2 ที่ ออสเตรเลีย ไม่ได้แชมป์ จากนั้น สิงห์สยามชกแพ้รวดตลอด โดยส่วนใหญ่เป็นการไปชกที่ออสเตรเลีย และ ญี่ปุ่น สิงห์สยามขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2549 แพ้น็อค โย อิโนอูเอะ ยก 3 ที่ ญี่ปุ่นแล้วก็แขวนนวมไป เกียรติประวัติ เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท เมื่อ 30 พ.ค. 2546 แพ้น็อค ดัวดี้ บาฮารี่ (อินโด) ยก 2 ที่ อินโดนีเซีย ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 กรกฎาคม 2547 แพ้น็อค ไมเคิล คัตซิดิส ยก 1 ที่ ออสเตรเลีย ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิครุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 10 ธ.ค. 2547 แพ้น็อค แชด เบนเน็ต (ออสเตรเลีย) ยก 2 ที่ ออสเตรเลีย อ้างอิง สถิติการชก boxrec.com หมวดหมู่ :นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
บันทายมีชัย หรือ บ็อนเตียย์เมียนเจ็ย ('ปราการแห่งชัยชนะ') เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศกัมพูชา (ภาษาไทยเรียกว่า 'จังหวัดบ้านใต้มีชัย', 'บันทายมีชัย' หรือ 'ศรีโสภณ' หรือเรียกตามภาษาเขมรว่า 'บันเตียเมียนเจย') อยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ เมืองหลักคือศรีโสภณ จังหวัดบันทายมีชัยติดต่อกับประเทศไทยทางทิศตะวันตกที่เมืองปอยเปต จังหวัดบันทายมีชัยเคยเป็นจังหวัดพิบูลสงครามของสยาม ในปี ค.ศ. 1907 สยามได้ยกพื้นที่นี้ให้แก่ประเทศฝรั่งเศส และรวมเข้าเป็นจังหวัดพระตะบอง ต่อมาในปี ค.ศ. 1988 จังหวัดบันทายมีชัยจึงได้แยกออกจากจังหวัดพระตะบอง เดิมประกอบด้วย 5 อำเภอ คือ มงคลบุรี ถมอปวก ศรีโสภณ พระเนตรพระ และพนมศก การแบ่งเขตการปกครอง จังหวัดบันทายมีชัยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 อำเภอ ได้แก่ ชื่อ อังกฤษ เขมร หน่วยการปกครอง Geocode 1 มงคลบุรี Mongkol Borei មង្គលបូរី อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) 0102 2 พนมศก Phnum Srok ភ្នំស្រុក อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) 0103 3 พระเนตรพระ Preah Netr Preah ព្រះនេត្រព្រះ อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) 0104 4 โอ-จเริว Ou Chrov អូរជ្រៅ อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) 0105 5 ศรีโสภณ Serei Saophoan សិរីសោភ័ណ เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) 0106 6 ถมอปวก Thma Puok ថ្មពួក อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) 0107 7 สวายเจก Svay Chek ស្វាយចេក อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) 0108 8 มาลัย Malai ម៉ាឡៃ อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) 0109 9 ปอยเปต Paoy Paet ប៉ោយប៉ែត เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) 0110 อาณาเขต ทิศเหนือ จรดจังหวัดอุดรมีชัย และอำเภอละหานทราย จังหวัดบุรีรัมย์ ประเทศไทย ทิศใต้ จรด จังหวัดพระตะบอง ทิศตะวันตก จรดอำเภอตาพระยา อำเภอโคกสูง และ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว (ประเทศไทย) ทิศตะวันออก จรดจังหวัดเสียมราฐ อ้างอิง บันทายมีชัย
ยุคสัมฤทธิ์ หรือสะกดว่า สำริด เป็นยุคก่อนประวัติศาสตร์ยุคหนึ่งที่มนุษย์รู้จักใช้โลหะสัมฤทธิ์ ในบางพื้นที่ได้เข้าสู่ช่วงก่อนมีตัวอักษร และบางพื้นที่อารยธรรมเมืองได้เริ่มก่อร่างขึ้น ยุคสัมฤทธิ์เป็นยุคที่สองในระบบสามยุคหิน-สัมฤทธิ์-เหล็ก ซึ่งเสนอโดย Christian Jürgensen Thomsen สำหรับจำแนกและศึกษาสังคมยุคโบราณ ยุคสัมฤทธิ์โดยทั่วไปเกิดขึ้นหลังยุคหินใหม่ โดยมียุคทองแดงเป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน สัมฤทธิ์เป็นโลหะที่เกิดจากทองแดงหลอมกับดีบุก ตะกั่วหรือโลหะอื่น สังคมในยุคดังกล่าวอาจผลิตโดยการหล่อโลหะขึ้นเองหรือค้าขายเแลกเปลี่ยนจากแหล่งผลิตที่อื่น ทั้งนี้ สัมฤทธิ์มีความแข็งและทนทานกว่าโลหะอื่นที่มีอยู่ในเวลานั้น ทำให้อารยธรรมที่รู้จักใช้สัมฤทธิ์มีข้อได้เปรียบทางเทคโนโลยี ส่วนเหล็ก แม้ว่าจะมีอยู่มากในธรรมชาติ แต่ด้วยจุดหลอมเหลวที่สูงทำให้ไม่มีใช้กันแพร่หลายจนปลายสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ส่วนเตาเผาภาชนะดินเผาซึ่งมีอายุถึง 6,000 ปีก่อนคริสตกาลสามารถผลิตความร้อนเพื่อหลอมดีบุกกับทองแดงได้แล้ว วัฒนธรรมยุคสัมฤทธิ์แตกต่างกันในการพัฒนาการเขียนขึ้นครั้งแรก จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าวัฒนธรรมในเมโสโปเตเมีย (อักษรคูนิฟอร์ม) และอียิปต์ (ฮีโรกลิฟ) เป็นผู้พัฒนาระบบการเขียนที่มีใช้แห่งแรก
มะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือที่นิยมเรียกทับศัพท์ว่า ลูคิเมีย เป็นกลุ่มของโรคมะเร็งเม็ดเลือดซึ่งปกติเริ่มต้นในไขกระดูกทำให้มีเซลล์เม็ดเลือดปริมาณสูงผิดปกติ เซลล์เม็ดเลือดเหล่านี้ยังไม่เจริญเต็มที่ และเรียกว่าเซลล์ตัวอ่อนหรือเซลล์มะเร็งเม็ดเลือด อาการอาจมีเลือดออกและมีจุดจ้ำเลือด รู้สึกเพลีย มีไข้ และมีความเสี่ยงติดเชื้อมากขึ้น ซึ่งเป็นอาการเนื่องจากขาดเซลล์เม็ดเลือดปกติ ปกติวินิจฉัยด้วยการทดสอบเลือดหรือการเจาะไขกระดูกออกตรวจ อาการ เนื่องจากผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาวนั้น จะมีการแบ่งตัวเพิ่มจำนวนของเซลล์ตัวอ่อนของเม็ดเลือดขาวเพิ่มมากขึ้น ซึ่งจะมีผลกระทบต่ออวัยวะที่สร้างเม็ดเลือดชนิดต่าง ๆ ได้แก่ ปริมาณเกล็ดเลือด ที่บทบาทสำคัญในกระบวนการแข็งตัวของเลือดนั้นลดจำนวนลง ส่งผลให้ผู้ป่วยอาจจะเกิดรอยจ้ำเลือด (bruised) มีภาวะเลือดไหลไม่หยุดได้ (bleed excessively) และ อาจจะเป็นจุดแดง ๆ ตามผิวหนังได้ (petechiae) นอกจากนี้ การที่ผู้ป่วยมีจำนวนเม็ดเลือดขาวที่ปกติลดจำนวนลงนั้น จะทำให้ผู้ป่วยมีภาวะติดเชื้อได้ง่ายกว่าคนปกติอีกด้วย รวมทั้ง การที่จำนวนเม็ดเลือดแดงมีจำนวนที่ลดลง ก็จะส่งผลให้ผู้ป่วยมีอาการของโลหิตจาง ซึ่งอาจจะทำให้ผู้ป่วยเกิดภาวะหายใจลำบากขึ้นด้วย นนปัจจุบันมีความก้าวหน้าของยาเคมีบำบัด และการปลูกถ่ายไขกระดูกมีความก้าวหน้า เพราะฉะนั้นจัดได้ว่ามีวิธีการรักษาให้หายขาดได้ โดยเฉพาะในเด็กอายุต่ำกว่า 12 ขวบ อัดราการรักษาให้หายขาดค่อนข้างสูง คงขึ้นอยู่กับการมาพบแพทย์รักษาอย่างรวดเร็วและมาพบตั้งแต่เริ่มต้น มีบางกลุ่มที่ไม่ทราบและปล่อยปละละเลยให้อาการเป็นมากขึ้น นอกจากนี้ ยังอาจจะมีอาการอื่น ๆ อีก เช่น อาการมีไข้ขึ้น หนาวสั่น น้ำหนักลด มีอาการอ่อนเพลีย ปวดศีรษะ และเมื่อเซลล์มะเร็งเกิดการแพร่กระจายไปยังตับและม้าม ก็จะทำให้ตับโต และม้ามโตได้ และถ้าหากเซลล์มะเร็งเกิดการแพร่กระจายไปยังกระดูก ก็จะส่งผลทำให้มีอาการปวดกระดูกและข้อได้เช่นกัน ประเภท การแบ่งประเภทของมะเร็งเม็ดเลือดขาวนั้น สามารถแบ่งออกได้หลายแบบ ได้แก่ Acute lymphocytic leukemia (Acute Lymphoblastic Leukemia หรือ ALL) สามารถพบได้ในเด็กอายุน้อยกว่า 10 ปี รวมถึงในผู้ใหญ่ที่มีอายุมากกว่า 65 ปีอีกด้วย Acute myelogenous leukemia (Acute Myeloid Leukemia (AML) หรือ acute nonlymphocytic leukemia) สามารถพบในผู้ใหญ่มากกว่าเด็ก Chronic lymphocytic leukemia (CLL) พบได้บ่อยในผู้ใหญ่ที่มีอายุมากกว่า 55 ปี และสามารถพบในเด็กได้บ้าง แต่ไม่ค่อยส่งผลกระทบเท่าไหร่ Chronic myelogenous leukemia (CML) พบได้ในผู้ใหญ่ แต่ไม่ค่อยพบในเด็ก สาเหตุ ไม่มีสาเหตุเดียวที่ทราบว่าก่อให้เกิดมะเร็งเม็ดเลือดขาว สำหรับกรณีที่ทราบนั้นพบน้อย และเชื่อว่ามะเร็งเม็ดเลือดขาวแต่ละชนิดก็มีสาเหตุต่างกัน มะเร็งเม็ดเลือดขาวเกิดจากการกลายพันธุ์ของดีเอ็นเอเช่นเดียวกับมะเร็งชนิดอื่น การกลายพันธุ์นี้อาจเกิดขึ้นเองหรือเป็นผลจากการได้รับกัมมันตรังสีหรือสารก่อมะเร็ง การตรวจทางห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ การรักษา การรักษาในผู้ป่วยแต่ละราย และมะเร็งแต่ละชนิดจะไม่เหมือนกัน โดยหลักการการรักษาคือระยะแรกจะควบคุมโรคให้สงบ (remission) หลังจากนั้นจะป้องกันการกลับเป็นซ้ำ (relapse) ผู้ป่วยหลายรายสามารถหายขาดได้ อ้างอิง
โอทูแจม (อังกฤษ : O2Jam) (Korean: 오투잼) เป็นเกมออนไลน์แนวเข้าจังหวะ (Rhythm Game) พัฒนาขึ้นโดย O2Media ที่ประเทศเกาหลี ต่อมาได้ถูก Take Over ไปยังบริษัท Nowcom มีลักษณะการเล่นคล้ายเกมบีทมาเนีย ในปัจจุบันตัวเกมเวอร์ชันต้นฉบับแบบออนไลน์บน PC ได้ปิดตัวลงไปทั้งหมดแล้ว โดยแต่เดิมมีให้บริการในประเทศต่าง ๆ เช่น ประเทศมาเลเซีย ประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน และประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โอทูแจมในประเทศไทยให้บริการโดยบริษัท Orion ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของ Xinxere Edutainment ผู้ให้บริการเกม Ran Online เป็นเซิร์ฟเวอร์แห่งเดียวบนโลกที่ให้บริการแบบคิดค่า Air Time พร้อมกับ Item Mall ในเวลาเดียวกัน จึงทำให้ความนิยมลดน้อยลงไปมาก และมี GM เพียง 1 คน เป็นผู้ดูแล บริษัท Orion ซื้อสัญญาการเปิดให้บริการเกมโอทูแจมจากประเทศมาเลเซีย แทนที่จะซื้อสัญญาโดยตรงจากบริษัทแม่ที่ประเทศเกาหลี ทำให้ Patch ต่างๆช้ากว่าปกติ และเมื่อหมดสัญญาประเทศมาเลเซีย โอทูแจมในไทยยังคงเปิดให้บริการต่อไปได้อีกหลายปี เนื่องจากบริษัทในมาเลเซียไม่ติดต่อและตรวจสอบการทำงานของ Orion จึงเรียกได้ว่า โอทูแจมไทย เป็นเซิร์ฟเวอร์ที่เปิดให้บริการแบบไม่ถูกต้องตามสัญญา กระทั่งโอทูแจมของประเทศมาเลเซียหยุดให้บริการไปแล้ว โอทูแจมของประเทศไทยก็ยังคงให้บริการต่อไปได้ โดยไม่ต้องปิดตัวตาม แต่ไม่มีการ Update อะไรเลยตลอดระยะเวลา 6 ปี ช่องทางการเติมเงินหลัก ต้องเติมผ่านทาง @Cash ของบริษัท Asiasoft ถึงแม้จะมีช่องทางอื่นที่สามารถเติมได้ เช่น E-Pay , Sbuyzone แต่เป็นช่องทางที่หาซื้อได้ยาก เมื่อเกิดข้อขัดแย้งกับบริษัท Asiasoft ช่องทาง @Cash จึงไม่สามารถใช้ได้อีก ต่อมา Orion ตัดสินใจเปิดให้บริการโดยไม่เก็บค่า Air Time แต่เมื่อช่องทางการเติมเงินลดน้อยลงจึงมีการเปิดให้เติมเงินโดยการโอนผ่านทางบัญชีธนาคารโดยตรง ในช่วงท้ายก่อนที่เกมจะปิดบริการ สาเหตุการปิดให้บริการเนื่องจาก Xinxere ต้องการใช้พื้นที่เซิร์ฟเวอร์ของโอทูแจม ไปใช้เปิดบริการเกม Rune Magic Online แทน ตัวเกมจึงปิดลงอย่างเป็นทางการ ปัจจุบันเซิฟเวอร์หลักของเกาหลีได้ทำการปิดตัวเกมโอทูแจมไปแล้ว และหันมาให้บริการ O2Jam U แทน จากนั้น O2Jam U ก็ปิดบริการอีก มาเปิดให้บริการเป็น O2Jam Music and Game และยังคงมีเซิร์ฟเวอร์ที่ผู้เล่นเปิดกันเองอยู่ เช่น O2Jam จากค่าย GOODEV.net แต่ปิดให้บริการไปแล้ว และ เซิร์ฟเวอร์ O2Perfect การเล่นเกม ผู้เล่นจะต้องหาห้องที่จะเข้าไปเล่น โดยจะแบ่งเป็น 2 ประเภท ห้องเดี่ยว เป็นห้องที่ผู้เล่นสามารถเล่นได้คนเดียวเท่านั้น ห้องหลายคน เป็นห้องที่ผู้เล่นเล่นกับคนอื่น แต่ละห้องสามารถมีได้สูงสุด 8 คน และต่ำสุด 2 คน การจัดอันดับ สถิติคะแนนแต่ละเพลงของผู้เล่นทั่วโลก จะถูกจัดอันดับในเว็บไซต์ rank.o2jam.com โดยแสดงผลคะแนนออนไลน์แบบเรียลไทม์ รวบรวมอันดับผู้ที่ทำคะแนนสูงสุด 100 อันดับแรก ผู้ที่ถือครองสถิติโลกในปัจจุบัน คือ วุฒิกาญ ลี้ลาวัลย์ โดยใช้ชื่อ 'Vuttikan Leelawal' ผู้เล่นจากประเทศไทยที่ได้รับการบันทึกโดยผู้พัฒนา เป็นผู้เล่นชาวไทย ที่ได้อันดับ 1 ของโลก โดยติดอันดับท็อป 10 ผู้เล่นที่ทำคะแนนสูงสุดในโลกได้ 6 อันดับ อโอทูแจม
อินทรีผงาดฟ้า หรืออีกชื่อเรื่องว่า ฤทธิ์ดาบวงพระจันทร์ เป็นนิยายกำลังภายในของโกวเล้ง และเป็นนิยายกำลังภายในเรื่องแรกที่ลงในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ และส่งผลให้การอ่านนิยายเฟื่องฟูอย่างมากช่วงปี 2520 กล่าวถึง เต็งพ้ง จอมยุทธ์หนุ่มผู้หาญกล้าท้าประลองเจ้ายุทธจักรแต่ถูกหลอกโดยสาวงามให้เผยถึงกระบวนท่าไม้ตาย จนต้องพ่ายแพ้ต่อการประลอง แล้วต้องหนีหน้าออกจากยุทธภพเข้าสู่แดนลึกลับ พบกับสาวงามนาม แชแช และพบกับสุดยอดวิทยายุทธที่ต้องใช้คู่กับ ดาบวงพระจันทร์ เมื่อกลับคืนสู่ยุทธภพสามารถทวงคืนศักดิ์ศรีของตัวเองในที่สุด นวนิยายเรื่องนี้ มีเนื้อหาเรื่องราวต่อเนื่องมาจาก 'ซาเสี่ยวเอี้ย' เจี่ยเฮียวฮง นายน้อยคนที่สามแห่งหมู่บ้านกระบี่เทพเจ้า ละครโทรทัศน์ ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์หนึ่งครั้งและละครโทรทัศน์ถึงสองครั้ง ภาพยนตร์ครั้งแรกสร้างโดยชอว์บราเดอร์ ในชื่อ ฤทธิ์ดาบวงพระจันทร์ ออกอากาศเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1979 (พ.ศ. 2522) นำแสดงโดย เอ๋อตงเซิน, หวังหมิงฉวน, เยี่ยะหัว ละครครั้งแรกสร้างโดยทีวีบีแห่งฮ่องกงในชื่อ ฤทธิ์ดาบวงพระจันทร์ ออกอากาศเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 (พ.ศ. 2522) สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ได้นำมาออกอากาศ นำแสดงโดย หลิวสงเหยิน, เจ้าหย่าจือ, สือเจียน, กวนไห่ซัน, กั๊วะฟง ละครครั้งที่ 2 สร้างโดยทีวีแห่งฮ่องกงในชื่อ ยอดดาบวงพระจันทร์ ออกอากาศเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 (พ.ศ. 2540) สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ได้นำมาออกอากาศ นำแสดงโดย กู่เทียนเล่อ, เหลียงเสี่ยวปิง, จางเส้าเฟย, อุนพิเสีย, ฉางอี้, หวังเหว่ย อ้างอิง
เกราะเกียร์ คือชุดเกราะที่ถือกำเนิดจาก จอมปีศาจอาราโก พร้อมกับชุดเกราะของเหล่าขุนพลปีศาจทั้ง 4 คือ ขุนพลปีศาจ ชูเท็นโดจิ ขุนพลปีศาจ ราจูร่า ขุนพลปีศาจ อานุบิสึ ขุนพลปีศาจ นาสะ แต่ถูก คาออส นักบวชลึกลับผู้เป็นคู่ปรับกับจอมปีศาจ ใช้ลูกแก้วแห่งคุณธรรมผนึกพลังของชุดเกราะไว้ ทำให้จอมปีศาจได้ชุดเกราะเพียง 4 ชุดเกราะเท่านั้น จอมปีศาจอาราโกเจ็บแค้น คาออส เป็นอย่างมากที่แย่งชิงเอาชุดเกราะไปได้ ทำให้จอมปีศาจไม่สามารถดึงพลังปีศาจจากชุดเกราะได้ทั้งหมด คาออสนั้นหลังจากที่ผนึกพลังของชุดเกราะไว้ด้วยลูกแก้วทั้ง 5 คือ เกราะเกียร์เร็กกะ ลูกแก้วจิน（仁）ลูกแก้วแห่งคุณธรรม ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ ทำให้เกิดเป็น เกราะเร็กกะแห่งเปลวเพลิง เกราะเกียร์ซุยโคะ ลูกแก้วชิน（信）ลูกแก้วแห่งความเชื่อมั่น ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ ทำให้เกิดเป็น เกราะซุยโคะแห่งสายน้ำ เกราะเกียร์คองโก ลูกแก้วกิ（義）ลูกแก้วแห่งความเที่ยงธรรม ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ ทำให้เกิดเป็น เกราะคองโกแห่งพื้นปฐพี เกราะเกียร์เท็นคู ลูกแก้วชิ（智）ลูกแก้วแห่งสติปัญญา ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ ทำให้เกิดเป็น เกราะเท็นคูแห่งกาลอวกาศ เกราะเกียร์โคริน ลูกแก้วเร（礼）ลูกแก้วแห่งความนอบน้อม ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ ทำให้เกิดเป็น เกราะโครินแห่งแสงสว่าง ;เกราะเกียร์ฝ่ายอธรรม ลูกแก้วแห่งความซื่อสัตย์ ลูกแก้วแห่งความซื่อสัตย์ ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ของ ชูเท็น โดจิ ลูกแก้วแห่งความกตัญญู ลูกแก้วแห่งความกตัญญู ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ของ นาสะ ลูกแก้วแห่งความกล้าหาญ ลูกแก้วแห่งความกล้าหาญ ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียรของ อานูบิสึ ลูกแก้วแห่งความอดทน ลูกแก้วแห่งความอดทน ถูกผนึกอยู่ภายในเกราะเกียร์ของ ราจูร่า กเราะเกียร์
วัดชนาธิปเฉลิม หรือวัดมำบัง ถือเป็นวัดแห่งแรกของเมืองสตูล โดยวัดตั้งอยู่ริมคลองมำบัง ถนนศุลกานุกูล ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ประวัติ วัดชนาธิปเฉลิม เดิมชื่อ วัดมำบัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดชนาธิปเฉลิม' เมื่อ พ.ศ. 2482 ขณะที่ชาวเมืองสตูลส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม วัดแห่งนี้จึงถือเป็นที่รวมน้ำใจของชาวพุทธในเมืองสตูลมาร่วม 100 กว่าปีมาแล้ว อุโบสถที่มีลักษณะแปลกไปจากพระอุโบสถโดยทั่วไป คือ อุโบสถวัดชนาธิปเฉลิม มีลักษณะ เป็นทรง 2 ชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ส่วนชั้นบนเป็นอาคารไม้ ด้านหน้าพระอุโบสถเป็นระเบียง มีบันไดทั้ง 2 ด้าน พ.ศ. 2473 สร้างพระอุโบสถ ชั้นบนสำหรับประกอบพิธีกรรมของพระสงฆ์ ส่วนชั้นล่างใช้เป็นศาลาการเปรียญ ปัจจุบันได้บูรณปฏิสังขรณ์แล้ว สภาพเดิมที่ยังคงเหลืออยู่ คือ โครงสร้างของพระอุโบสถ และเสาบานหน้าต่างซึ่งแกะสลักรูปเครือเถา วัดชนาธิปเฉลิมเป็นวัดที่หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมท้องถิ่นจังหวัดสตูลร่วมกับศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดสตูล โรงเรียนสตูลวิทยา ประกาศเป็นเขตอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ปัจจุบันมี โรงเรียนเทศบาล 2 (วัดชนาธิปเฉลิม) อยู่ติดกับวัด ล้อมรอบด้วยคลองจำนวน 3 สาย คือ คลองมำบัง คลองเส็นเต็น และคลองตายาย อ้างอิง ชนาธิปเฉลิม ชนาธิปเฉลิม
สังฆราช คือพระมหาเถระผู้เป็นใหญ่สูงสุดในสังฆมณฑล ในแต่ละประเทศ เช่น ประเทศไทย ประเทศพม่า ประเทศกัมพูชา มักมีพระสังฆราชเป็นของตน พระสังฆราชอาจเป็นประมุขเฉพาะคณะสงฆ์นิกายหนึ่งหรือเป็นประมุขคณะสงฆ์ทั้งปวงทุกนิกายในประเทศนั้น (ซึ่งเรียกว่าสกลมหาสังฆปริณายก) คำว่า สังฆราช เป็นคำสมาสจากคำว่า สงฺฆ (พระสงฆ์) + ราช (พระราชา) ซึ่งแปลว่า พระราชาแห่งคณะสงฆ์ ประเทศไทย พระสังฆราชของประเทศไทยเรียกว่า สมเด็จพระสังฆราช และมีตำแหน่งเป็นสกลมหาสังฆปริณายก เพราะทรงเป็นประมุขปกครองบัญชาการคณะสงฆ์ทุกนิกายในประเทศไทย และมีพระอิสริยยศเสมอด้วยพระองค์เจ้าต่างกรม พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2560 ฉบับปัจจุบันให้พระมหากษัตริย์ไทยเป็นผู้สถาปนาสมเด็จพระราชาคณะขึ้นเป็นสมเด็จพระสังฆราช สมเด็จพระสังฆราชไทยพระองค์ปัจจุบันคือ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อัมพร อมฺพโร) ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่วันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ประเทศกัมพูชา ช่วง พ.ศ. 2398-2524 ประเทศกัมพูชามีสมเด็จพระสังฆราช 2 พระองค์ คือฝ่ายมหานิกายและฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ในปี พ.ศ. 2524 ได้มีการรวมคณะสงฆ์ทั้งสองนิกายเป็นหนึ่งเดียว โดยมีสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (เทพ วงศ์) เป็นประมุข ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ทรงสถาปนาบัวร์ กรี เป็นสมเด็จพระอภิสิรีสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี สมเด็จพระมหาสังฆราชในคณะธรรมยุติกนิกาย ทำให้คณะสงฆ์กัมพูชาแบ่งการปกครองเป็นสองนิกายอีกครั้ง โดยสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (เทพ วงศ์) เป็นประมุขเฉพาะฝ่ายมหานิกาย และในปี พ.ศ. 2549 สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (เทพ วงศ์) ได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็นสมเด็จพระอัครมหาสังฆราชาธิบดี และสมเด็จนนท์ แงด ได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี สมเด็จพระสังฆนายกฝ่ายมหานิกายสืบแทนมาจนปัจจุบัน ในปัจจุบันประเทศกัมพูชาจึงมีสมเด็จพระมหาสังฆราช 2 พระองค์ อ้างอิง
วัดมัชฌิมาวาส เดิมชื่อ วัดโนนหมากแข้ง เป็นวัดของประชาชนทั่วไป ไม่ได้จำเพาะเจาะจงว่าเป็นวัดของตระกูลนั้น ของหมู่บ้านนั้น หรือของผู้นั้น แม้วัดนี้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม จะได้ทรงสร้างขึ้น แต่ก็ไม่มีชื่อของพระองค์ติดอยู่ในชื่อวัดเลย ได้ทรงตั้งชื่อว่า 'วัดมัชฌิมาวาส' ซึ่งหมายความว่า เป็นศูนย์กลาง เป็นย่านกลางแห่งการสร้างความดี คำว่า 'กลาง' ก็หมายความว่า 'เป็นของทุกคน' เช่นคำว่า 'ของกลาง' โดยที่เสด็จในกรม ทรงมอบให้เป็นสมบัติของประชาชนทุกคน ไม่ใด้จำเพาะเจาะจงเหมือนบางวัด ถึงกระนั้นก็ยังทรงมีพระทัยเป็นห่วงอยู่ เสมือนมารดา บิดาได้มอบทรัพย์มรดกให้แก่บุตรธิดาแล้วก็ยังเป็นห่วง คอยเอาใจใส่ สอดส่องดูแลอย่างสม่ำเสมอ เพื่อเป็นการแสดงออกซึ่งน้ำพระทัย เสด็จในกรมได้ส่งพระฉายาลักษณ์ (รูปถ่าย) ขนาด 24 นิ้ว แต่งตัวแบบอุบาสก นั่งเก้าอี้เต็มองค์ มาไว้ที่วัดมัชฌิมาวาส เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 ซึ่งทางวัดได้ตั้งประดิษฐานไว้ภายในพระอุโบสถ ประชาชนทั้งหลายได้ตอบสนองความตั้งพระทัยแห่งเสด็จในกรมด้วยดี โดยให้การทะนุบำรุงอุดหนุนค้ำจุนด้วยปัจจัยสี่ และให้ความร่วมมือร่วมใจตลอดมา ครั้นได้รับพระบรมราชานุญาตให้ยกเป็นพระอารามหลวงแล้ว ประชาชนก็ยิ่งให้ความอุปถัมภ์มากขึ้น วัดมัชฌิมาวาส เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนอุดรดุษฎี ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2437 ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 ประวัติ พลตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม สมัยดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงใหญ่ ผู้สำเร็จราชการ หัวเมือง ลาวพวน ได้ทรงสร้างวัดโนนหมากแข้ง (เคยเป็นวัดร้าง) แล้วมีภิกษุจำพรรษาอีกครั้ง เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น วัดมัชฌิมาวาส เมื่อราว พ.ศ. 2436 พร้อมกับการสร้างเมืองอุดรธานีขึ้น ก่อนจะมาเป็นวัดมัชฌิมาวาส วัดมัชฌิมาวาสเป็นวัดร้างมาก่อน ชื่อว่า วัดโนนหมากแข้ง แต่หลักฐานที่พอให้ทราบได้ว่าเป็นวัดร้างนั้น ก็มีอยู่ 2 อย่าง คือเจดีย์ศิลาแลงตั้งอยู่ที่โนน (เนิน) ประชาชนเล่าสืบกันมา ว่าเจดีย์นั้นได้ครอบ และมีพระพุทธรูปหินขาว ปางนาคปรก (ปัจจุบัน คือ หลวงปู่นาค) อยู่ภายในเจดีย์ ปัจจุบัน พระพุทธรูปหินขาว ปางนาคปรก ก็ได้นำมาประดิษฐานไว้ที่หน้าพระอุโบสถ ให้ชาวอุดรฯ และจังหวัดใกล้เคียงได้สักการบูชา กันมาจนถึงทุกวันนี้ และกลายเป็นพระพุทธรูปที่ขึ้นชื่อในเรื่องของความศักดิ์สิทธิ์คู่วัดมัชฌิมาวาสตลอดมา สถานที่ตั้ง วัดมัชฌิมาวาส ตั้งอยู่บนเนื้อที่ทั้งหมด 15 ไร่ 1 งาน ถนนล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน คือ ด้านทิศตะวันออก ติดกับถนนหมากแข้ง และถนนดุษฎี ด้านทิศใต้ ติดกับถนนวัฒนา ด้านทิศเหนือ ติดกับถนนโพนพิไสย อยู่ใกล้กับสถานที่ราชการหลายแห่ง คือ ใกล้ศาลจังหวัดอุดรธานี โดยห่างจากศาลจังหวัดอุดรธานทีเพียง 40 เมตรเท่านั้น ใกล้กับสถานีกาชาดที่ 9 และสาธารณสุขจังหวัด ประมาณ 30 เมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดประมาณ 120 เมตร ด้านหลังติดกับโรงเรียนเทคนิคอุดรธานี โดยห่างกันเพียง 30 เมตร ห่างจากสำนักงานเทศบาลเมืองอุดรธานี ประมาณ 250 เมตร และตั้งอยู่ในย่านกลางของคุ้มต่าง ๆ คือ คุ้มบ้านห้วย คุ้มบ้านโนน คุ้มหมากแข้ง คุ้มทุ่งสว่าง และคุ้มบ้านคอกวัว มัชฌิมาวาส มัชฌิมาวาส
ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย เป็นรูปแบบใหม่ของภาษาแอราเมอิกตะวันออกหรือภาษาซีรีแอก แต่ไม่เกี่ยวข้องกับภาษาอัคคาเดียที่ใช้พูดในจักรวรรดิอัสซีเรีย หรือภาษาแอราเมอิกที่เป็นภาษากลางในจักรวรรดิอัสซีเรีย ในช่วง 257 ปีก่อนพุทธศักราช เริ่มแรกภาษานี้ ใช้พูดนบริเวณทะเลสาบอูร์เมีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิหร่านและซิอิต ตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี ปัจจุบันมีผู้พูดกระจายไปทั่วโลก ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายอัสซีเรียแห่งตะวันออก มีผู้พูดราว 200,000 คน ในอิรัก ซีเรีย อิหร่าน อาร์มีเนีย จอร์เจีย และตุรกี เขียนด้วย อักษรซีรีแอก อักษรละติน และอักษรฮีบรู จุดกำเนิด ประวติและการใช้ในปัจจุบัน เป็นภาษาที่สืบเนื่องมาจากภาษาแอราเมอิกที่ใช้พูดโดยชาวยิวและชาวคริสต์ ซึ่งสำเนียงของสองกลุ่มนี้มีความแตกต่างกัน ได้รับอิทธิพลจากภาษาซีรีแอก ซึ่งเป็นสำเนียงของภาษาแอราเมอิกยุคกลางทางตะวันออก ซึ่งกลายเป็นภาษาทางศาสนาของชาวคริสต์ในเขตอารยธรรมอิสลาม ชุมชนชาวคริสต์ที่พูดภาษาแอราเมอิกมักใช้สองภาษา คือภาษาซีรีแอกในทางศาสนาและภาษาแอราเมอิกในชีวิตประจำวัน สำเนียงของชาวคริสต์มักเรียก Sûret, Syriac, or Sûryāya Swādāya, ซึ่งหมายถึง Syriac. ชื่อ Assyrian (Ātûrāya หรือ Āsûrāya) มาจากนักภาษาศาสตร์ชาวรัสเซียที่ศึกษาภาษานี้ในผู้พูดที่อพยพเข้าไปในจอร์เจีย พวกเขาเรียกภาษานี้ว่า Айсорский, Aysorskiy, จากชื่อในภาษาอาร์มีเนีย Ասորի, Asori. ในช่วงพ.ศ. 2473 ชื่อของภาษานี้ในภาษารัสเซียคือ Ассирийский, Assiriyskiy, หรือAssyrian ในภาษาอังกฤษ ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรียมีหลายสำเนียง ภาษาแอราเมอิกใหม่คัลเดียอาจจัดเป็นภาษาเดียวกับภาษานี้ได้ ความแตกต่างที่สำคัญอยู่ระหว่างสำเนียง Alqosh ทางภาคเหนือของอิรัก และสำเนียงบริเวณอูร์เมียซึ่งกลายเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย การเปรียบเทียบระหว่างสองสำเนียงนี้ยังทำได้จำกัด สำเนียงอูร์เมียเป็นที่รู้จักเมื่อ พ.ศ. 2379 เมื่อสำเนียงนี้ถูกนำไปใช้ในการตีพิมพ์ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย โดยมิชชันนารีคณะเพรสไบทีเรียน ใน พ.ศ. 2395 มีการแปลไบเบิลเป็นสำเนียงนี้และออกตีพิมพ์เผยแพร่ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ชาวอัสซีเรียที่อยู่ในตุรกีถูกบังคับให้ต้องย้ายถิ่นฐาน ส่วนใหญ่อพยพไปอยู่ในอิรัก ทำให้เกิดสำเนียงใหม่ เรียก Iraqi Koine สำเนียงนี้เป็นการผสมระหว่างหลายสำเนียงโดยมีสำเนียงอูร์เมียเป็นพื้นฐาน อ้างอิง Heinrichs, Wolfhart (ed.) (1990). Studies in Neo-Aramaic. Scholars Press: Atlanta, Georgia. ISBN 1-55540-430-8. Maclean, Arthur John (1895). Grammar of the dialects of vernacular Syriac: as spoken by the Eastern Syrians of Kurdistan, north-west Persia, and the Plain of Mosul: with notices of the vernacular of the Jews of Azerbaijan and of Zakhu near Mosul. Cambridge University Press, London. แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย แอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย
ปะนาเระ (มลายูปัตตานี: ڤتاناري / ปะตานาเระ) เป็นอำเภอในจังหวัดปัตตานี ประชากรแต่งกายตามแบบของประชากรมลายู มีประเพณี วัฒนธรรมตามแบบอิสลาม พูดภาษามลายูและภาษาไทยถิ่นใต้เจ๊ะเห (ตากใบ) ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอปะนาเระ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอ่าวไทย ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสายบุรีและอำเภอมายอ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอยะหริ่ง ที่มาของชื่อ 'ปะนาเระ' เป็นภาษามลายูปัตตานีซึ่งมีที่มาจากคำว่า 'ปาตา' แปลว่า หาด และคำว่า 'ตาเระ' แปลว่าอวนลากปลา เมื่อนำมารวมกันเป็น ปาตาตาเระ จึงหมายถึงหาดที่ตากอวน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของชาวประมงทางภาคใต้ ต่อมาคำว่าปาตาตาเระเมื่อใช้นาน ๆ ก็กร่อนเป็น ปะนาเระ และเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองของอำเภอปะนาเระมี 10 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ปะนาเระ 6. 5 หมู่บ้าน 2. ท่าข้าม 7. 4 หมู่บ้าน 3. 8. 5 หมู่บ้าน 4. 9. บ้านกลาง 9 หมู่บ้าน 5. ควน 10. บ้านน้ำบ่อ 5 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอปะนาเระประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลปะนาเระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะนาเระทั้งตำบล (เขตสุขาภิบาลปะนาเระเดิม) เทศบาลตำบลพ่อมิ่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพ่อมิ่งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าข้ามทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านนอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านนอกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลควน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลท่าน้ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าน้ำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคอกกระบือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคอกกระบือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านกลางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านน้ำบ่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านน้ำบ่อทั้งตำบล อ้างอิง ปะนาเระ
พระฉันสมอ วัดอัปสรสวรรค์วรวิหาร ปางฉันสมอ เป็น พระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับ (นั่ง) ขัดสมาธิ หงายพระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวาถือผลสมอ หงายพระหัตถ์วางที่พระชานุ (เข่า) ประวัติ เมื่อครั้งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จออกจากร่มไม้จิกแล้ว ก็เสด็จไปประทับเสวยวิมุตติสุข ณ ร่มไม้เกด ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของต้นพระศรีมหาโพธิ์ เป็นเวลา 7 วัน แล้วจึงทรงออกจากสมาธิ ท้าวสักเทวราชทรงทราบว่านับแต่พระพุทธองค์ตรัสรู้มา 7 สัปดาห์ รวม 49 วัน มิได้เสวยภัตตาหารเลย จึงนำผลสมออันเป็นทิพยโอสถจากเทวโลกมาน้อมถวาย พระพุทธองค์จึงเสวยผลสมอทิพย์นั้น แล้วทรงบ้วนพระโอษฐ์ด้วยน้ำที่ท้าวสักกเทวราชถวาย จากนั้นเสด็จประทับ ณ ร่มไม้เกดตามเดิม ความเชื่อและคตินิยม เป็นพระพุทธรูปประจำรัชกาลสมเด็จพระไชยราชาธิราช อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษมบุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ฉ
พระพุทธรูปปางทรงรับหญ้าคา ณ วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร ปางทรงรับหญ้าคา เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถยืน พระหัตถ์ซ้ายห้อยลงข้างพระวรกาย พระหัตถ์ขวายื่นออกมาข้างหน้า เป็นกิริยาทรงรับหญ้าคา บางแบบทำเป็นพระอิริยาบถทรงถือหญ้าคาก็มี บางแบบมีรูปพราหมณ์กำลังยื่นหญ้าคาถวายด้วย ประวัติ ในเวลาบ่ายวันที่พระโพธิสัตว์จะตรัสรู้พระองค์ได้เสด็จไปยังต้นศรีมหาโพธิ์ ระหว่างทางได้พบกับนายโสตถิยพราหมณ์ ถือหญ้าคา 8 กำ เดินสวนทางมา โสตถิยพราหมณ์เลื่อมใสในพระสรีระ (ร่างกาย) ที่งดงามของพระโพธิสัตว์ มีความเลื่อมใส จึงน้อมถวายหญ้าคาทั้ง 8 กำ แก่พระองค์ ความเชื่อและคตินิยม เป็นพระพุทธรูปประจำรัชกาลสมเด็จเจ้าฟ้าไชย อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษมบุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ท
พระพุทธรูปปางปัจเจกขณะ หรือ ปางปัจเวกขณ์ หรือ ปางพิจารณาอาหารในบาตร ณ วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร ปางปัจเจกขณะ เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับ (นั่ง) ขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายประคองบาตร ที่วางอยู่บนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวายกขึ้นป้องเสมอพระอุระ (อก) ทอดพระเนตรลงต่ำ ประวัติ หลังจากที่เจ้าชายสิทธัตถะพระโพธิสัตว์ ได้บรรพชาแล้ว ได้เสด็จไปเสวยสุขจากการบรรพชา ณ ป่ามะม่วงนามว่า อนุปิยอัมพวัน โดยเว้นการเสวยพระกระยาหาร 7 วัน ด้วยอิ่มในสุขจากการบรรพชา ในวันที่ 8 ได้เสด็จไปบิณฑบาตในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ในเขตกรุงราชคฤห์ แล้วเสด็จมาประทับ ณ บัณฑวบรรพต ทอดพระเนตรอาหารซึ่งปะปนกันในบาตรแล้วเสวยไม่ลง เพราะเคยเสวยแต่อาหารที่ประณีต จึงได้เตือนพระองค์เองว่า 'บัดนี้เราเป็นบรรพชิต ต้องอาศัยผู้อื่นเลี้ยงชีพ ไม่มีสิทธิ์เลือกอาหารตามใจชอบ การบริโภคอาหารของผู้แสวงหาสัจธรรมนั้น ก็เพียงเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอด ไม่มีจุดประสงค์อื่น นอกจากแสวงหาทางหลุดพ้นเท่านั้น' แล้วจึงเสวยภัตตาหารนั้น ความเชื่อและคตินิยม อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : ศิลปาบรรณาคาร โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษมบุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ปัจเจกขณะ
ลักษณะพระพุทธรูปปางเปิดโลก ปางเปิดโลก เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถยืนอยู่บนดอกบัว พระหัตถ์ทั้งสองห้อยลงข้างพระวรกาย แบฝ่าพระหัตถ์ทั้งสองออกไปข้างหน้า เป็นกิริยาทรงเปิดโลกบางแบบยกฝ่าพระหัตถ์ทั้งสองขึ้น มีพระอินทร์ พระพรหม อยู่ฝั่งซ้ายและขวา และมี พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร ทำกริยากราบพระองค์อยู่ ประวัติ เมื่อครบกำหนด 3 เดือน ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จขึ้นไปจำพรรษาโปรดพุทธมารดา จึงเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ พระพุทธองค์ทรงทำโลกวิวรณปาฏิหาริย์ คือ ทรงเปิดโลกทั้ง 3 อันได้แก่ เทวโลก ยมโลก และมนุษยโลก ให้มองเห็นถึงกันหมดด้วยพุทธานุภาพ เหล่าเทวดาในสวรรค์มองเห็นมนุษย์และสัตว์นรก มนุษย์มองเห็นเทวดาและสัตว์นรก สัตว์นรกมองเห็นมนุษย์และเทวดา แล้วจึงเสด็จลีลาลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์สู่สังกัสสนคร ในวันมหาปวารณา (วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11) ความเชื่อและคตินิยม เป็นพระพุทธรูปประจำรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : ศิลปาบรรณาคาร โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่าง ๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษมบุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ปเดโลก
พระพุทธรูปปางโปรดพกาพรหม ณ วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร ปางโปรดพกาพรหม เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถยืนบนเศียรพกาพรหมซึ่งประทับบนหลังโคอุสุภราช พระหัตถ์ทั้งสองวางทาบบนพระเพลา (ตัก) บางแบบพระหัตถ์ประสานกันอยู่ระหว่างพระเพลา พระหัตถ์ขวาทับพระหัตถ์ซ้าย ทอดพระเนตรลงเบื้องต่ำ ประวัติ ท้าวพกาพรหมมีความเห็นว่าสิ่งทั้งหลายเป็นของเที่ยงแท้ไม่แปรผัน ซึ่งขัดต่อคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ว่าสรรพสิ่งย่อมไม่เที่ยง เป็นไตรลักษณ์ คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา พระพุทธองค์โปรดให้ท้าวพกาพรหมแสดงฤทธิ์โดยให้ไปซ่อนตัว แต่ไปซ่อนที่ใด พระพุทธองค์ก็ทรงทราบ ต่อมาพระพุทธองค์ทรงทำปาฏิหาริย์อันตรธารหายไป และทรงแสดงพระธรรมเทศนาให้ได้ยินแต่พระสุรเสียง และทรงตรัสว่ากำลังเดินจงกรมอยู่บนเศียรของท้าวพกาพรหม ท้าวพกาพรหมหมดทิฐิมานะ จึงตั้งใจฟังธรรมเทศนาจนได้บรรลุโสดาปัตติผลเป็นพระโสดาบัน ลักษณะพระพุทธรูปปางโปรดพกาพรหม ความเชื่อและคตินิยม เป็นพระพุทธรูปประจำปีขาล อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : ศิลปาบรรณาคาร โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษมบุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ป