จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง (9 ธันวาคม 439 – 10 พฤษภาคม 472) พระนามเดิมว่า หลิว อี้ เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์ทรงเสวยราชย์หลังจากที่พระราชนัดดาผู้มีนิสัยมุทะลุและหุนหันพลันแล่นคือ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉียนเฟย ถูกลอบสังหารในปี 465 พระองค์ทรงมีพระอัธยาศัยดีมากในตอนแรก แต่ในไม่ช้าพระองค์ก็มีพระอุปนิสัยโหดร้ายอย่างน่าสงสัยมากหลังจากที่ได้เป็นจักรพรรดิ และในรัชสมัยของพระองค์ พระราชนัดดาและพระอนุชาของพระองค์เกือบทั้งหมดถูกสังหารตามคำสั่งของพระองค์ ทำให้รัฐหลิวซ่งอ่อนแอลงอย่างมาก และมีส่วนทำให้การล่มสลายในปี 479 เพียงเจ็ดปีหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ พระราชประวัติ พระองค์เสด็จพระราชสมภพในปี 439 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 11 ของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน กับนางสนมหรงจี ซึ่งมีพระยศเป็นสนมชั้นต่ำ ไม่ทราบว่าด้วยเหตุผลใด ที่จักรพรรดิหลิวซ่งเหวินเคยคิดจะฆ่านาง แต่พระองค์ก็เชื่อว่า ถ้าฆ่านางจะทำให้วิญญาณของฉีกุ้ยไทเฮาที่สวรรคตลงไปขุ่นเคือง ทำให้นางรอดชีวิตไปได้ ในปี ค.ศ. 448 หลิว อี้ ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งฮ่วยหยาง ต่อมาในปี ค.ศ. 452 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งเซียงตง ต่อมาพระมารดาสวรรคตในปี 453 ในปีเดียวกับที่จักรพรรดิเหวินถูก หลิว เช่า ลอบปลงพระชนม์และได้ขึ้นเสวยราชย์ ต่อมาพระองค์ได้รวบรวมพระอนุชาจำนวนหนึ่ง รวมถึงหลิว หยู ที่ถูกกักบริเวณในบ้าน แต่หลิว หยู และพี่น้องคนอื่นๆ ได้รับการปล่อยตัวเมื่อพระเชษฐา หลิวจุ้น เจ้าชายแห่งอู่หลิงมีชัยชนะและสังหารหลิวเช่าเสีย แล้วจึงได้ขึ้นครองบัลลังก์ จักรพรรดิเสี่ยวอู่ทรงแต่งตั้งพระมารดาของพระองค์ให้เลี้ยงดูหลิวอี้ ขณะที่เขาเติบโตขึ้น ตามธรรมเนียมของเจ้าชายแห่งหลิวซ่ง ตำแหน่งของพระองค์จะหมุนเวียนไปตามการปกครองของผู้ว่าเมืองต่างๆ หลิว อี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นคนใจดีและใจกว้าง มีความสามารถด้านวรรณกรรมมากมาย เขายังกล่าวอีกว่ามีน้ำหนักเพิ่มมากขึ้นอย่างไม่มีการลด เหตุการณ์ในรัชสมัย ในปี 464 จักรพรรดิเสี่ยวหวู่สวรรคต และพระราชโอรส จักรพรรดิเฉียนเฟย ได้ขึ้นครองราชย์ต่อ จักรพรรดิเฉียนเฟยมีพระอุปนิสัยหุนหันพลันแล่นและรุนแรง เมื่อพระองค์ทรงทราบ จึงทรงวางแผนการที่จะปลดเขาไป หลิว อี้กง อ๋องแห่งเจียงเซีย เจ้าชายแห่งเจียงเซี่ยก็สงสัยอาของเขาเช่นกัน จึงได้เสด็จกลับเข้าเมืองหลวงและถูกกักขัง ในบรรดาอาของเขา เขาสงสัยมากว่า หลิว อี้, หลิว ชิวเหริน เจ้าชายแห่งเจี้ยนอัน และ หลิว สิ่วโหยว เจ้าชายแห่งซานหยาง ผู้อาวุโสที่สุด เนื่องจากเจ้าชายทั้งสามองค์นี้มีน้ำหนักเกิน เฉียนเฟยจึงให้ทั้ง 3 พระองค์ใส่กรงและชั่งน้ำหนักเหมือนหมู และเนื่องจากหลิว อี้นั้นหนักที่สุด เขาจึงเรียกหลิวอี้ว่าเจ้าชายหมู หลิวซิ่วเหรินเจ้าชายแห่งฆาตกร และหลิวซิ่วโหย่ว เป็นหัวขโมย จึเย่มักจะทำให้หลิว อี้อับอายขายหน้าโดยนำพระองค์ไปประทับไว้ในคอกม้าและให้อาหารเขาแบบเดียวกับที่เลี้ยงหมู เขามักจะต้องการฆ่าหลิวอี้, หลิวซิ่วเหริน และหลิวซิ่วโหย่ว แต่ทุกครั้งที่หลิวซิ่วเหรินยกยอเขาก็ทำให้เขาเปลี่ยนใจ ในเหตุการณ์หนึ่ง เขามัดหลิวอี้ไว้เหมือนหมูที่จะถูกฆ่า แล้วส่งเขาไปที่ห้องครัวโดยระบุว่า 'วันนี้เป็นวันฆ่าหมู' แต่หลิวซิ่วเหรินกล่าวว่า 'นี่ไม่ใช่วันฆ่าหมู' จึเย่ถามต่อด้วยความโกรธว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น หลิวซิ่วเหรินตอบว่า 'หลังจากที่ลูกชายของเจ้าเกิดแล้ว ค่อยฆ่าหมูและเอาอวัยวะภายในของมันออก!' จึเย่ชอบเรื่องตลกของหลิวซิ่วโหย่ว และไม่ได้ฆ่าหลิวอี้ ในฤดูหนาวปี 465 ในช่วงเวลาที่จักรพรรดิเฉียนเฟยได้แต่งตั้งฮองเฮาคนที่สองของเขาคือ สนมลู่ เป็นจักรพรรดินี ขันทีในวังมีจำนวนไม่เพียงพอที่จะเตรียมพิธี ดังนั้นจักรพรรดิเฉียนเฟยจึงให้ขันทีจากคฤหาสน์ของเจ้าชายที่เกณฑ์มาช่วย และหลิว อี้ก็มีขันทีของตัวเองอยู่ผู้หนึ่ง คือ เฉียน หลานเซิง ที่คอยสังเกตการกระทำของจักรพรรดิเฉียนเฟยและรายงานให้พระองค์ทราบ ในขณะเดียวกัน บริวารของจักรพรรดิเฉียนเฟยบางคนกำลังวางแผนจะฆ่าเขา และเมื่อจึเย่กำลังทำพิธียิงผี (หลังจากฝันถึงวิญญาณของหญิงสาวที่รอเขาฆ่า) องครักษ์นาม โจว จื่อซีได้สังหารเขา (นักประวัติศาสตร์ดั้งเดิมบอกว่าหลิวอี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการดังกล่าว แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด) ด้วยการสนับสนุนจากขุนนางและโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับน้องชายของเขาคือ หลิวซิ่วเหริน ต่อมาหลิวอี้จึงได้ถูกแต่งตั้งเป็น หลิวซ่งหมิงฮ่องเต้ อ้างอิง