bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
เนื่องด้วยกรณีของการอภิปรายอนุญาโตตุลาการในคดีที่ผ่านมามีความยืดเยื้อและมีข้ออภิปรายมากมาย นายทะเบียน G(x) แม้จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีด้วยประการใด ๆ ก็ตาม แต่เนื่องจากการทำหน้าที่นายทะเบียนจำเป็นต้องมีการตรวจสอบข้อความที่คู่ความและบุคคลภายนอกได้ยกขึ้นเป็นประเด็น การตรวจสอบนี้ โดยนัยหนึ่งก็เป็นการที่ต้องอ่านข้อเท็จจริงในคดีไปในตัว ข้อเท็จจริงที่ซับซ้อนและเป็นประเด็นพิพาทอย่างมากนั้นได้ก่อให้เกิดผลทางสุขภาพจิตต่อนายทะเบียน อีกประการหนึ่ง เนื่องจากนายทะเบียนยังเป็นนักศึกษาอยู่ การทำหน้าที่ของนายทะเบียนจึงอาจทำได้ไม่สะดวกนัก นายทะเบียน G(x) จึงขอประกาศการลาออกจากตำแหน่งนายทะเบียนแห่งอนุญาโตตุลาการวิกิพีเดียภาษาไทย โดยให้มีผลทันที หรือจนกว่าคดีที่กำลังดำเนินอยู่ถึงที่สุด --∫G′(∞)dx 17:56, 31 กรกฎาคม 2555 (ICT) ผมอยากให้คุณไปพักผ่อนจากวิกิพีเดียสักระยะแล้วค่อยกลับมาใหม่ ไม่จำเป็นต้องลาออกด้วยเหตุผลเพียงเท่านี้ครับ นายทะเบียนไม่ใช่ตัวแทนของ คอต. ไม่จำเป็นต้องอ่านและคิดแทนทุกอย่างครับ (อยากให้ทบทวนหน้าที่ของนายทะเบียน ไม่ต้องทำเกินหน้าที่) ประเด็นย่อยคือ ที่ผ่านมาคุณฮอรัสเป็นคู่กรณี ทำให้คุณจีเอกซ์ต้องปฏิบัติงานคนเดียว เราต้องอาจเพิ่มนายทะเบียนใหม่อีก 1-2 คนครับ อย่างไรก็ดีเมื่อมีคนใหม่ เราก็ยังต้องการคุณเป็นคนเทรนอยู่ดี ไม่ว่าจะลาออกหรือไม่ --浓宝努 21:14, 31 กรกฎาคม 2555 (ICT) เห็นด้วยตามคุณ octahedron80 - ทุกคนในวิกิพีเดียย่อมมีโลกของตนเอง ไม่ว่าเป็นนักศึกษา เป็นอาจารย์ ประกอบอาชีพอื่น หรือไม่ประกอบอาชีพ - ถ้ามีธุระไม่สะดวกชั่วคราวก็ทำหน้าที่น้อยลงหรือลาพักร้อนไปได้ งานอาสาสมัครทำด้วยใจ และผลตอบแทนก็ได้ทางใจเป็นหลัก - ปัญหาที่สำคัญกว่านั้นคือขาดกำลังใจหรือแรงบันดาลใจ ซึ่งพบได้ชั่วครั้งคราว คงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากให้เวลารักษาหัวใจ) --taweethaも (พูดคุย) 21:57, 31 กรกฎาคม 2555 (ICT) ผมขออนุญาตปิดเรื่องนี้เองนะครับ เพราะการที่ไม่ได้มาตามเรื่องมากว่าแปดเดือน เป็นการยอมรับความเห็นของ คอต. โดยปริยายแล้ว (Nolle prosequi) และในฐานะเจ้าของเรื่อง ขออนุญาต Withdrawn and close ณ บัดนี้เลยครับ (โดยให้มีผลย้อนหลังไปถึงวันที่ 1 สิงหาคม 2555) --∫G′(∞)dx 21:52, 18 มีนาคม 2556 (ICT) ลงชื่อ คอต. รับทราบ --taweethaも (พูดคุย) 07:32, 19 มีนาคม 2556 (ICT)
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเพิ่มเติม สิงหาคม พ.ศ. 2489 หรือที่ระบุในพระราชกฤษฎีกาว่า การเลือกตั้งเพิ่มสมาชิกสภาผู้แทน พุทธศักราช 2489 จัดขึ้นในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2489 ถือเป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนเป็นครั้งที่สองของปี พ.ศ. 2489 เพราะก่อนหน้านั้นมีการเลือกตั้งมาแล้วเมื่อต้นปีเดียวกัน สืบเนื่องจากการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2489 ที่ได้ประกาศใช้ไม่นานก่อนหน้านี้ กำหนดให้ยกเลิกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ประเภทที่ 2 ที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ทำให้ต้องมีการจัดการเลือกตั้งเพิ่มเติมขึ้น ในวันที่ 5 สิงหาคม ปีเดียวกัน เฉพาะใน 47 จังหวัด เพื่อให้ได้จำนวนสมาชิกครบ 82 คน ตามจำนวนของสภาฯ ผลของการเลือกตั้งพบว่า จากจำนวนผู้มีสิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งทั้งหมด 5,819,662 คน มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งจำนวน 2,026,823 คน คิดเป็นร้อยละ 34.92 จังหวัดที่มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งมากที่สุดคือ จังหวัดสกลนคร คิดเป็นร้อยละ 57.49 และจังหวัดที่มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งน้อยที่สุดคือ จังหวัดนราธิวาส คิดเป็นร้อยละ 16.62 ความน่าสนใจของการเลือกตั้งครั้งนี้ คือ เป็นการเลือกตั้งที่เกิดขึ้นในสภาวะการเมืองไทยเกิดความผันแปรอย่างรุนแรง เนื่องด้วยการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ซึ่งทำให้ ปรีดี พนมยงค์ นายกรัฐมนตรีต้องลาออกจากตำแหน่งเพื่อแสดงความรับผิดชอบ ท่ามกลางกระแสโจมตีและข่าวลือต่าง ๆ นานา และระหว่างการหาเสียงเลือกตั้ง ได้ปรากฏความรุนแรงขึ้น เมื่อทางฝ่ายรัฐบาลได้โปรยใบปลิวทางเครื่องบินประณามฝ่ายค้าน โดยเรียกว่า 'ผลงานชิ้นโบว์ดำ' พรรคประชาธิปัตย์ ขณะปราศรัยที่ถนนราชดำเนิน ท่ามกลางฝูงชนที่แออัดมาฟัง มีผู้ขับรถบรรทุก ซึ่งภายในบรรทุกอาวุธสงครามต่าง ๆ จำนวนมากจะฝ่าเข้ามา และในวันที่ 4 สิงหาคม ก่อนการเลือกตั้งจะมีขึ้นเพียงวันเดียว ที่วงเวียนเล็ก จังหวัดธนบุรี ไถง สุวรรณทัต ผู้สมัครของพรรคประชาธิปัตย์ได้ถูกปาระเบิดใส่เวที ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแพทย์ต้องตัดขาข้างขวาทิ้ง แต่นายไถงก็ยังได้รับเลือกเป็น ส.ส.ในที่สุด โดยผลของการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคสหชีพมี สส. ที่ได้รับเลือกตั้งมากที่สุด จำนวนทั้งสิ้น 25 คน ส่วนพรรคประชาธิปัตย์ที่มี สส.เดิมในสภามากที่สุด กลับได้ สส.เพิ่มเพียง 16 คน ผลการเลือกตั้ง ชื่อพรรค หัวหน้าพรรค จำนวน ส.ส. พรรคสหชีพ อดุล อดุลเดชจรัส 25 คน พรรคแนวรัฐธรรมนูญ ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ 24 คน พรรคประชาธิปัตย์ ควง อภัยวงศ์ 16 คน พรรคอิสระ 6 คน อ้างอิง 2489.08 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย.08
ชาวโวลอฟ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พบในเซเนกัล, แกมเบีย และมอริเตเนีย ที่มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเซเนกัมเบียของแอฟริกาตะวันตก การกระจายชาติพันธุ์ แผนที่การกระจายชาติพันธุ์ การกระจายชาติพันธุ์ในแต่ละประเทศมีดังนี้ ประเทศ จำนวนประชากร (ชาวโวลอฟ) ในประเทศ คิดเป็น (เปอร์เซ็น) เซเนกัล 3.2 ล้านคน 40% แกมเบีย 200,000 คน 15% มอริเตเนีย 185,000 คน 7% วัฒนธรรม ภาษา ภาษาโวลอฟ เป็นภาษาในตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก ภาษาที่ใกล้ชิดคือ Serer และFula ศาสนา เศรษฐกิจ เกษตรกรรม พืชเศรษฐกิจหลัก คือ ถั่วลิสง และเป็นพื้นที่ปลูกข้าว แต่ผลผลิตไม่ดีเนื่องจากพื้นที่ที่ชาวโวลอฟอยู่มีปริมาณน้ำฝนไม่มาก ส่วนเรื่องสัตว์เศรษฐกิจหลัก คือ เนื้อหมู, เนื้อแพะ และเนื้อแกะ ศิลปะท้องถิ่น การทอผ้า, เครื่องปั้นดินเผา และเครื่องจักสาน ถือเป็นศิลปะท้องถิ่นอย่างหนึ่งที่สร้างรายได้ให้แก่ชาวโวลอฟ อุตสาหกรรมเหมืองแร่ ในการทำเหมืองแร่ของชาวโวลอฟจะทำเหมืองแร่ฟอสเฟส และอัญมณี โดยอุตสาหกรรมที่ทันสมัย อ้างอิง แหล่งข้อมูล 'Wolof'. ENCYCLOpedia.com. 1996. http://www.encyclopedia.com/topic/Wolof.aspx หมวดหมู่ : ชุมชนมุสลิมในตะวันออกกลาง
แผ่นดินไหวในประเทศอิหร่าน พ.ศ. 2555 เกิดขึ้นในจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) เวลา 16:53 น. ตามเวลาท้องถิ่นของประเทศอิหร่าน (เวลา 19:23 น. ตามเวลาในประเทศไทย) โดยจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ใกล้กับเมืองอะฮาร์และวาร์ซากัน ห่างจากเมืองตาบริซไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 60 กิโลเมตร (37 ไมล์) แผ่นดินไหวหลักมีขนาดแมกนิจูด 6.4 และอีกสิบเอ็ดนาทีต่อมา (เวลา 17:04 น.) ก็ได้เกิดแผ่นดินไหวตาม ที่แมกนิจูด 6.3 เหตุการณ์ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 306 คน บาดเจ็บมากกว่า 3,000 คน ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในเขตชนบทและเขตภูเขา ส่วนในเมืองอะฮาร์มีผู้เสียชีวิต 45 คน แผ่นดินไหวครั้งนี้ยังรู้สึกได้ในพื้นที่ประเทศอาเซอร์ไบจานและอาร์มีเนีย แต่ไม่มีรายงานความเสียหาย ประเทศอิหร่านมักประสบกับแผ่นดินไหวขนาดรุนแรงอยู่เสมอ เนื่องจากมีแนวรอยเลื่อนขนาดใหญ่หลายรอยพาดผ่าน โดยเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่ครั้งก่อนเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2546 และ 2533 ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 26,000 คน และ 50,000 คน ตามลำดับ สภาพความเสียหายในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง อ้างอิง แหล่งข้อมูล อิหร่าน 2555 อิหร่าน 2555
ภาษาบอนัน (Bonan language; ออกเสียง p⁼aoˈnaŋ, Baonang; ภาษาจีน 保安语 Bǎoān) เป็นภาษาในกลุ่มภาษามองโกลของชาวบอนันในประเทศจีน เมื่อ พ.ศ. 2528 มีผู้พูดประมาณ 8,000 คน นอกจากชาวบอนันยังมีชาวมองเกอร์ในกานซูและชิงไห่ที่พูดภาษานี้ มีหลายสำเนียง ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนและภาษาทิเบต ที่รู้จักดีที่สุดคือสำเนียงตอนเกรน ไม่มีระบบการเขียน สัทวิทยา สัทวิทยาของภาษาบอนันได้รับอิทธิพลจากภาษาทิเบต มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมาก เช่น mp, nt, nt͡ɕ, ntʂ, ŋk, tʰχ, χt͡ɕ, rt͡ɕ, lt͡ɕ, ft, fk, ʂp, ʂk สัณฐานวิทยา ภาษาบอนันเป็นภาษารูปคำติดต่อเช่นเดียวกับภาษาอื่นในกลุ่มภาษามองโกล มี 5 การก โครงสร้างของคำกริยาซับซ้อน มีการกำหนดรูปชี้เฉพาะและไม่ชี้เฉพาะโดยใช้ปัจจัยเฉพาะหรือกริยาช่วย ภาษาบอนันเรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา แต่การใช้ประโยคที่ขึ้นต้นด้วยกรรมจะพบได้เช่นกัน ภาษาวูตัน ภาษาบอนันจัดเป็นแหล่งของไวยากรณ์และรากศัพท์จำนวนหนึ่งสำหรับภาษาวูตันซึ่งเป็นภาษาผสมระหว่างภาษาจีน ภาษาทิเบตและภาษาบอนัน ซึ่งเป็นภาษาที่พูดในมณฑลชิงไห่ หมายเหตุ อ้างอิง บอนัน บอนัน
พระธรรมปัญญาจารย์ เป็นราชทินนามสมณศักดิ์ชั้นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ปัจจุบันยังไม่มีพระเถระรูปใดดำรงสมณศักดิ์ที่ราชทินนามนี้ ประวัติ ในปี พ.ศ. 2510 คณะสงฆ์มีมติให้ตั้งราชทินนามนี้ขึ้นและจัดอยู่ในชั้นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง นัยว่าสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (จวน อุฏฺฐายี) ทรงผูกขึ้นเพื่อความสำคัญของพระธรรมปัญญาบดี ฐานานุกรม พระธรรมปัญญาจารย์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 8 รูป คือ พระครูปลัดสุวัฒนปัญญาคุณ วิบุลคณาภรณ์ ธรรมวินยสุนทร สังฆานุนายก พระครูวินัยธร พระครูธรรมธร พระครูพุทธพจนประกาศ พระครูคู่สวด พระครูธรรมศาสนโฆสิต พระครูคู่สวด พระครูสังฆกิจจาทร พระครูสมุห์ พระครูใบฎีกา รายนาม ปัจจุบัน มีพระถระได้รับสมณศักดิ์ที่พระธรรมปัญญาจารย์มาแล้ว 4 รูป ดังนี้ ลำดับที่ รายนาม ช่วงเวลาที่ดำรงสมณศักดิ์ สมณศักดิ์สุดท้าย 1 พระธรรมปัญญาจารย์ (จับ ฐิตธมฺโม) พ.ศ. 2510 - 2520 สมเด็จพระวันรัต 2 พระธรรมปัญญาจารย์ (ทิม อุฑาฒิโม) พ.ศ. 2520 - 2536 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ 3 พระธรรมปัญญาจารย์ (ประจวบ กนฺตาจาโร) พ.ศ. 2536 - 2543 สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ 4 พระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร) พ.ศ. 2544 - 2556 - อ้างอิง
สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า พระนามเดิม พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงสว่างวัฒนา (10 กันยายน พ.ศ. 2405 - 17 ธันวาคม พ.ศ. 2498) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชสมภพแต่เจ้าจอมมารดาเปี่ยม (ภายหลังเป็นสมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา พระอัยยิกาเจ้าในรัชกาลที่ 6) เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2405 เป็นพระเจ้าลูกเธอชั้นเล็ก ลำดับที่ 60 ในจำนวนทั้งหมด 82 พระองค์ โดยรับราชการสนองพระเดชพระคุณเป็นพระภรรยาเจ้าในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงเป็นพระราชชนนี (แม่) ของสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ ซึ่งเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร พระองค์แรกของไทย พระมาตุจฉาเจ้า (ป้า) ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระอัยยิกาเจ้า (ย่า) ในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: วันอาสาฬหบูชา – สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ – สุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
หอยนักล่าเกลียวเชือก เป็นหอยนักล่าในวงศ์ Diapheridae ซึ่งเป็นหอยวงศ์ใหม่ของโลก คำว่า 'prima' เป็นภาษาละติน แปลว่า ครั้งแรกหรือที่หนึ่ง หมายถึงการพบหอยในวงศ์ Diaperidae และสกุล Diaphera เป็นครั้งแรกในประเทศไทย ลักษณะทั่วไป เปลือกรูปทรงกระบอกเรียว มีสีขาวเวียนขวาและเรียบ สูงประมาณ 6.2 มิลลิเมตร กว้าง 2 มิลลิเมตร เปลือกมี 7-8 ชั้น ปลายยอดมนทู่ มีเปลือกคอยาวและฟันที่แหลมคมซึ่งใช้ใการล่าเหยื่อ แหล่งอาศัย มักอาศัยตามพื้นที่ชื้น มีเศษซากใบไม้ทับถมเน่าเปื่อยโดยเฉพาะในแนวเขาหินปูน มักหลบซ่อนอยู่ใต้ซากใบไม้ในตอนกลางวันและออกหากินหลังฝนตก ขณะที่มีอากาศชื้นและตอนกลางคืน โดยจะล่าหอยชนิดอื่นที่มีขนาดเล็กและไข่แมลงต่างๆ เป็นอาหาร ซึ่งมีความสำคัญต่อระบบนิเวศในพื้นที่ ในด้านการควบคุมประชากรแมลงไม่ให้มีมากจนเกินไป การแพร่กระจาย หอยในสกุลนี้ส่วนใหญ่พบในประเทศฟิลิปปินส์ประมาณ 40 ชนิด ในประเทศอื่นๆ แถบอินโดจีนพบ 5 ชนิด ส่วนในประเทศไทยพบเฉพาะในภาคตะวันออก ตามแนวเขาหินปูน ในเขตอำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี, อำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง และอำเภอเขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว สถานภาพ เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ การค้นพบ ถูกค้นพบครั้งแรกโดย ศาสตราจารย์ ดร.สมศักดิ์ ปัญหา อาจารย์ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี อ้างอิง น
ตำรวจสอบถามชาวบ้าน ในช่วงวิกฤตการณ์มาลายา การปราบปรามการก่อความไม่สงบ หรือย่อเป็น COIN เป็นปฏิบัติการที่รัฐใช้ในการรับมือกับขบวนการติดอาวุธและการเคลื่อนไหวที่ท้าทายอำนาจรัฐ การก่อความไม่สงบมักไม่ใช่เพียงการรบตามแบบ แต่รวมถึงการใช้สงครามกองโจร การโฆษณาชวนเชื่อ การแทรกซึมทางการเมือง และการดึงการสนับสนุนจากประชาชน ดังนั้นการปราบปรามจึงมิอาจพึ่งพาแต่กำลังทหาร แต่ต้องอาศัยการบูรณาการหลายด้าน ทั้งการเมือง กฎหมาย เศรษฐกิจ และสังคม หลักการสำคัญของ COIN ได้แก่ การเสริมสร้างความชอบธรรมของรัฐและกฎหมาย การคุ้มครองประชาชนเป็นหลักสำคัญ การร่วมมือระหว่างหน่วยงานพลเรือนและทหาร การใช้ข่าวกรองในการตัดสินใจ การจำกัดการใช้กำลังเพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบต่อพลเรือน และการปรับแนวทางให้เข้ากับบริบทท้องถิ่น หลักคิดเหล่านี้ทำให้ COIN มุ่งไปที่การรักษาความเชื่อมั่นและความร่วมมือจากประชาชน มากกว่าการมุ่งกำจัดฝ่ายตรงข้ามเพียงอย่างเดียว วิธีการที่นำมาใช้ใน COIN มีทั้งการ “กวาดพื้นที่-รักษาพื้นที่-พัฒนาพื้นที่” (clear-hold-build) การสร้างพื้นที่ปลอดภัยแล้วขยายผลแบบจุดหมึกซึม (ink-spot) การบังคับใช้กฎหมายควบคู่กับการพัฒนาเศรษฐกิจและโครงสร้างพื้นฐาน การสื่อสารและการประชาสัมพันธ์เชิงบวก การออกนโยบายคืนสู่สังคมหรือนิรโทษกรรม และการใช้ปฏิบัติการทางจิตวิทยา โดยทั้งหมดนี้ต้องมุ่งไปที่การแก้ปัญหาเชิงโครงสร้าง เช่น ความเหลื่อมล้ำ ความไม่เป็นธรรม หรือการบริหารที่ล้มเหลว ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้การก่อความไม่สงบเกิดขึ้นและดำรงอยู่ได้ ในประวัติศาสตร์มีทั้งกรณีที่ประสบผลสำเร็จ เช่น การปราบปรามคอมมิวนิสต์ในมาลายา และกรณีที่ล้มเหลว เช่น แอลจีเรีย เวียดนาม อิรัก และอัฟกานิสถาน ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าการใช้กำลังเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอหากรัฐขาดความชอบธรรมและการสนับสนุนจากประชาชน อ้างอิง การปราบปรามการก่อกบฏ ป ป
การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในจักรวรรดิโรมัน ในภาพคริสตชนสตรีถูกสังหารขณะที่จักรพรรดิเนโรชายพระเนตรมาดู การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชน (ศัพท์โรมันคาทอลิก) หรือ การข่มเหงคริสต์ศาสนิกชน (ศัพท์โปรเตสแตนต์) หมายถึงการเบียดเบียนศาสนาคริสต์ คริสต์ศาสนิกชนยุคแรกถูกเบียดเบียนทั้งจากชาวยิวและจักรวรรดิโรมันซึ่งปกครองดินแดนรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนอยู่ในขณะนั้น การเบียดเบียนครั้งนี้เกิดขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 1 จนมาสิ้นสุดตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 เมื่อจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และจักรพรรดิลิซิเนียสทรงประกาศพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเป็นการรับรองเสรีภาพทางศาสนาทั่วทั้งจักรวรรดิโรมัน จนต่อมาศาสนาคริสต์จึงกลายเป็นศาสนาประจำชาติจักรวรรดิโรมันอย่างเป็นทางการ มิชชันนารีและผู้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ก็มักตกเป็นเป้าของการเบียดเบียน เป็นที่มาให้เกิดมรณสักขีในศาสนาคริสต์เป็นจำนวนมาก แม้แต่ระหว่างนิกายในศาสนาคริสต์เองก็ยังเบียดเบียนกันเพราะกล่าวหาคริสต์ศาสนิกชนนิกายอื่นว่าเป็นพวกนอกรีต เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมากในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่มีการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 คริสต์ศาสนิกชนยังคงถูกเบียดเบียนจากชาวมุสลิมและกลุ่มรัฐที่เป็นอเทวนิยม เช่น สหภาพโซเวียต ในปัจจุบัน (ค.ศ. 2012) กลุ่มโอเพนดอรส์ประเมินว่ามีคริสต์ศาสนิกชนราวหนึ่งร้อยล้านคนถูกเบียดเบียน โดยเฉพาะในประเทศมุสลิม เช่น ประเทศอิหร่าน ประเทศซาอุดิอาระเบีย และ ประเทศอัฟกานิสถาน และประเทศคอมมิวนิสต์ เช่น ประเทศเกาหลีเหนือ จากการศึกษาของสันตะสำนักพบว่าร้อยละ 75 ของผู้ที่ถูกฆ่าตายเพราะศาสนาเป็นคริสต์ศาสนิกชน อ้างอิง
ผมมีความคิดว่า code / pseudocode ไม่ควรจะแปลหรือมีภาษาไทย ควรจะเขียนเป็นภาษาอังกฤษให้หมด ตัวอย่าง code ที่เป็นภาษาไทย จาก การค้นเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก DLS(ปม, เป้าหมาย, ความลึก){ ถ้า ( ความลึก >= 0 ){ ถ้า ( ปม เป้าหมาย ) คืนค่า ปม สำหรับแต่ละปมลูกที่ถูกค้น(ปม) DLS(ปมลูก, เป้าหมาย, ความลึก-1) } } เหตุผลที่ผมคิดก็คือ การแสดงผลในส่วน code นั้นจะใช้ Monospaced font ซึ่งเมื่อแสดงผลภาษาไทยแล้วจะอ่านไม่รู้เรื่อง pseudocode (สำหรับผม) มีจุดประสงค์เพื่อให้มองเห็นแนวทางในการ implement ส่วนใหญ่ศัพท์อังกฤษใน pseudocode ไม่ได้ยากต่อการทำความเข้าใจ แต่สิ่งที่ยากคือการเข้าใจคือตัวอัลกอริทึมมากกว่า ซึ่งบทความควรจะอธิบายอัลกอริทึมให้เข้าใจโดยปราศจาก code ได้อยู่แล้ว Nullzero (พูดคุย) 22:43, 23 ตุลาคม 2555 (ICT) เพราะตามมาตรฐานทั่วไปรหัสเทียมค่อนข้างใกล้เคียงกับภาษาเขียนโปรแกรม (ซึ่งเป็นภาษาอังกฤษ) แต่ comments ใน code ถ้าจะแปลเป็นภาษาไทย ผมก็ไม่ขัดข้อง - เรื่องฟอนต์เป็นเรื่องทางเทคนิคที่น่าจะแก้ไขได้ ไม่เป็นเหตุประกอบการพิจารณา --taweethaも (พูดคุย) 06:28, 24 ตุลาคม 2555 (ICT) — 09:25, 24 ตุลาคม 2555 (ICT) --Panyatham 12:22, 24 ตุลาคม 2555 (ICT) ในแง่ที่ว่าต้องบังคับให้เป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด เหตุที่เราเคยชินกับภาษาอังกฤษก็เพราะว่าตำราส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ ถ้าไปศึกษาที่เยอรมันหรือฝรั่งเศส เราก็จะพบรหัสเทียมเป็นภาษาเยอรมันหรือฝรั่งเศส (เรา ๆ ท่าน ๆ คงไม่ทราบว่าภาษาโปรแกรมที่เขียนด้วยภาษาไทยก็มีเช่นกัน) และไม่จำเป็นต้องเน้นพวกสัญลักษณ์ทางไวยากรณ์มากนัก ถ้าเขียนด้วยภาษาไทยแล้วสามารถเข้าใจได้ง่ายกว่าก็ควรทำ ผมจึงสรุปว่าจะเขียนเป็นภาษาอะไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องภาษาอังกฤษเท่านั้น --浓宝努 18:13, 24 ตุลาคม 2555 (ICT) เหตุผลเหมือนคุณออกตาครับ --Jo Shigeru 21:22, 24 ตุลาคม 2555 (ICT) สนับสนุนแนวคิดของออกตา--Azoma พูดคุย 10:01, 5 พฤศจิกายน 2555 (ICT) สรุปว่าข้อเสนอเป็นอันตกไปเพราะชุมชนไม่มีมติรับรอง --taweethaも (พูดคุย) 12:15, 6 พฤศจิกายน 2555 (ICT)
คณะภูมิสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เป็นคณะแรกของประเทศไทยที่เปิดทำการเรียนการสอนทางด้านภูมิสารสนเทศศาสตร์ โดยยกระดับมาจากภาควิชาภูมิศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ประวัติ คณะภูมิสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งถือว่าเป็นการยกระดับการจัดการการเรียนการสอนทางด้านภูมิสารสนเทศศาสตร์ ขึ้นสู่ระดับคณะเป็นแห่งแรกของประเทศไทย โดยแยกออกมาจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ในปัจจุบันความรู้ทางด้านภูมิสารสนเทศศาสตร์ เป็นศาสตร์หนึ่งที่มีความสำคัญโดดเด่นเป็นอย่างมากต่อการพัฒนาประเทศ เนื่องจากความรู้ทางด้านภูมิสารสนเทศศาสตร์ สามารถนำไปปรับใช้กับการจัดการบริหารประเทศในด้านต่างๆ เช่น ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ด้านภัยพิบัติ ด้านการบริหารพื้นที่ในท้องถิ่น เป็นต้น หลักสูตรการศึกษา ปัจจุบัน คณะภูมิสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตร ดังต่อไปนี้ ปริญญาตรี ปริญญาโท ปริญญาเอก หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (ภูมิสารสนเทศศาสตร์) Bachelor of Science (Geo-Informatics) หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (ภูมิศาสตร์) Bachelor of Science (Geography) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (ภูมิสารสนเทศศาสตร์) Master of Science (Geo-Informatics) หลักสูตรวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ภูมิสารสนเทศศาสตร์) Doctor of Philosophy (Geo-Informatics) อ้างอิง คณะภูมิสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา บูรพา ภูมิศาสตร์
ทีฆนิกาย เป็นนิกายแรกในพระสุตตันตปิฎกของพระไตรปิฎกภาษาบาลี เป็นชุมนุมพระสูตรที่มีขนาดยาว 34 สูตร ครอบคลุมพระไตรปิฎกเล่มที่ 9-11 แบ่งเป็น 3 วรรค คือ สีลขันธวรรค มีพระสูตรขนาดยาว 13 สูตร หลายสูตรกล่าวถึงจุลศีล มัชฌิมศีล มหาศีล เป็นต้น มหาวรรค มีพระสูตรยาว 10 สูตร ส่วนมากชื่อเริ่มด้วย มหา เช่น มหาปรินิพพานสูตร มหาสติปัฏฐานสูตร เป็นต้น ปาฏิกวรรค มีพระสูตรยาว 11 สูตร เริ่มด้วยปาฏิกสูตร และมีอีกหลายสูตรมีชื่อเสียงเช่น จักกวัตติสูตร อัคคัญญสูตร สิงคาลกสูตร สังคีติสูตร เป็นต้น พระสูตรในหมวดสีลขันธวรรค ลำดับ ชื่อพระสูตร คำอธิบาย 1 พรหมชาลสูตร ว่าด้วยศีลทั้งหลาย คือจุลศีล มัชฌิมศีล และมหาศีล อันเป็นแนวทางการปฏิบัติตนของพระภิกษุ นอกจากนี้ยังทรงตรัสถึงทัศนะทางปรัชญาและแนวทางการปฏิบัติของลัทธิต่าง ๆ ในสมัยพุทธกาล ทั้งหมด 62 ลัทธิ หรือที่เรียกว่า ทิฏฐิ 62 ประการ โดยพวกหนึ่งถือสัสสตทิฐิ ส่วนอีกพวกหนึ่งอุจเฉททิฐิ ขณะที่พุทธศาสนาเป็นมัชฌิมาปฏิปทา (ทางสายกลาง) ไม่ใช่ทั้งสองอย่างข้างต้น 2 สามัญญผลสูตร พระเจ้าอชาตศัตรูกราบทูลถามปัญหาพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับประโยชน์ของการออกบวชเป็นสมณะ พระพุทธเจ้าทรงอธิบายถึงการขจัดนิวรณ์ และการบรรลุอรหันตผล 3 อัมพัฏฐสูตร อัมพัฏฐมาณพ ศิษย์ของพราหมณ์โปกขรสาติ ถูกส่งให้ไปค้นหาว่าพระพุทธเจ้ามีมหาปุริสลักขณะครบทั้ง 32 ประการหรือไม่ แต่เมื่อไปถึงแล้วได้แสดงอาการดูหมิ่น ด้วยถือว่าตนอยู่ในวรรณะสูงกว่า พระพุทธเจ้าทรงดัดสันดานมานพหนุ่ม โดยเผยว่าพระองค์ต่างหากที่อยู่ในวรรณที่สูงกว่า จากนั้นก็แสดงธรรมโดยมีเนื้อหาว่า บุคคลทั้งหลายย่อมประเสริฐหรือด้อยกว่ากันโดยทางธรรมเท่านั้นมิใช่โดยวรรณะ 4 โสณทัณฑสูตร บทสนทนาระหว่างพระพุทธเจ้ากับโสณทัณฑพราหมณ์ว่าด้วยคุณสมบัติที่ทำให้บุคคลเป็นพราหมณ์ได้ 5 กูฏทันตสูตร บทสนทนาระหว่างพระพุทธเจ้ากับกูฏทันตพราหมณ์ว่าด้วยวิธีการบูชาที่ถูกต้อง 6 มหาลิสูตร พระพุทธเจ้าตอบปัญหาที่ว่าเหตุใดพระภิกษุบางรูปจึงได้ทิพยจักขุแต่มิได้ทิพยโสต โดยทรงมีพระพุทธาธิบายว่าขึ้นอยู่กับแนวทางการปฏิบัติกรรมฐานว่ามุ่งเอาสิ่งใดเป็นสำคัญ 7 ชาลิยสูตร เรื่องของมัณฑิยปริพาชกและชาลิยปริพาชก 8 มหาสีหนาทสูตร ว่าด้วยการบันลือสีหนาท คือการประกาศความองอาจในธรรม ของพระพุทธเจ้า 9 โปฏฐปาทสูตร เรื่องปริพาชกโปฏฐปาทะ 10 สุภสูตร เรื่องสุภมาณพ 11 เกวัฏฏสูตรร เรื่องนายเกวัฏฏ (ชาวประมง) 12 โลหิจจสูตร 'เรื่องโลหิจจพราหมณ์ 13 เตวิชชสูตร ว่าด้วยมรรคของการเข้าถึงพรหม อ้างอิง พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). 'พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์'.
ลัทธิบาบี หรือ อัลบาบียะฮ์ (Babiyye) เป็นศาสนาเอกเทวนิยมที่พระบาบก่อตั้งขึ้นในประเทศอิหร่าน เขาประกาศตัวว่าเป็นทายาทของกาซิม รัชติ ผู้นำทางศาสนาคนหนึ่ง หลังจากนั้นเขาได้อ้างว่าตนเองเป็นประตูสู่อิหม่ามมะฮ์ดี อิหม่ามคนที่ 12 ตามความเชื่อของมุสลิมชีอะฮ์ ต่อมาเขากลับอ้างว่าเป็นอิหม่ามมะฮ์ดีเสียเอง และในท้ายที่สุดอ้างตนเป็นผู้เผยพระวจนะ ความเคลื่อนไหวของเขาและสาวกเรียกว่าขบวนการบาบี (Bábí) บาบถูกจำคุกระหว่าง พ.ศ. 2390 – 2391 ที่เมืองมากู ระหว่างนี้ เขาได้เขียนคัมภีร์บายันที่ถือเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของขบวนการ บาบปฏิเสธอัลกุรอานและคัมภีร์อื่น ๆ ก่อนหน้านี้ และให้เมืองชิราชเป็นศูนย์กลางของศาสนาแทนมักกะฮ์ ผู้เลื่อมใสลัทธินี้ใช้การรบและความรุนแรงเพื่อนำไปสู่จุดหมาย ทำลายระเบียบทางสังคมดั้งเดิมของอิหร่านเพื่อเริ่มศักราชของศาสนาใหม่ จึงถูกทางรัฐบาลปราบปรามอย่างรุนแรงตั้งแต่ พ.ศ. 2391 – 2393 บาบเองถูกจับและประหารชีวิตเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2393 หลังจากนั้น ขบวนการบาบีได้หลบลงใต้ดิน และขยายตัวต่อไปอย่างเงียบ ๆ ต่อมาได้แตกออกเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มอาซาลี ที่ยังยืนหยัดกับลัทธิบาบีเดิม และกลุ่มที่ดำเนินรอยตามพระบะฮาอุลลอฮ์ ผู้ก่อตั้งศาสนาบาไฮซึ่งเน้นการไม่ใช้ความรุนแรง อ้างอิง
วัดศรีพุยางวนาราม ตั้งอยู่เลขที่ 45 (บ้านเก่าพุยาง) หมู่ 6 ตำบลยางหัก อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ ป่าฝั่งซ้ายแม่น้ำภาชี และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 15 ไร่ เมื่อปี พ.ศ. 2525 พระอาจารย์จรูญ ฐานิสฺสโร ได้ธุดงค์มาทางบ้านเก่าพุยางซึ่งเป็นป่า เป็นสถานที่สัปปายะเหนาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรมท่านจึงได้ปักกรดอยู่ ณ บริเวณนี้ ชาวบ้านเห็นพระมาปักกรดอยู่จึงได้นิมนต์ให้ท่านช่วยสร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวบ้าน ท่านจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ในบริเวณดังกล่าวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดยใช้ชื่อที่พักสงฆ์ว่า ที่พักสงฆ์บ้านเก่าพุยาง (จรูญศรีสว่างใจ) ท่านพระอาจารย์จรูญ ฐานิสฺสโร ท่านก็ได้ดำเนินการสร้างเสนาสนะหลายอย่าง เช่น กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ พระอุโบสถ เป็นต้น วัดศรีพุยางวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2552 จากนั้นได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2555 มีนามว่า วัดศรีพุยางวนาราม โดยมีอดีตพระอธิการวริทธิ์ รตนปญฺโญ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้ดำเนินการขอรับพระราชทานวิสุงคามสีมา โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2556 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 32 เมตร ยาว 32 เมตร และได้ทำการผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 การเดินทางไปยังวัดนั้นสะดวกจากถนนสายเพชรเกษมตรงสี่แยกปากท่อ (แยกจะอยู่ตรงข้ามกับเส้นทางที่จะเข้าไปยังที่ว่าการอำเภอปากท่อ) ตามเส้นทางนี้จะขึ้นไปโป่งกระทิง ส่วนแยกเข้าวัดจะอยู่ช่วงหลักกิโลเมตรที่ 25 และจะตามถนนเส้นทางแยกนี้เข้าไปอีกประมาณ 4 กิโลเมตร รายนามเจ้าอาวาส พระอาจารย์จรูญ ฐานิสฺสโร (หัวหน้าที่พักสงฆ์) พ.ศ. 2525 - 2555 พระอธิการวริทธิ์ รตนปญฺโญ (เจ้าอาวาส) พ.ศ. 2555 - 2557 พระอธิการปติเวศ ธมฺมวโร (เจ้าอาวาส) พ.ศ. 2557 พระมหาวันชัย รักษาการ ปัจจุบัน อ้างอิง ศรีพุยางวนาราม
แถบดาวเคราะห์น้อย แถบดาวเคราะห์น้อย เป็นบริเวณในระบบสุริยะที่อยู่ระหว่างวงโคจรของดาวอังคารกับดาวพฤหัสบดี ประกอบไปด้วยวัตถุรูปร่างไม่แน่นอนจำนวนมาก เรียกว่าดาวเคราะห์น้อย (asteroid หรือ minor planet) บางครั้งก็เรียกแถบดาวเคราะห์น้อยว่า 'แถบหลัก' เพื่อแยกแยะมันออกจากดาวเคราะห์น้อยกลุ่มอื่น ๆ ที่มีอยู่ในระบบสุริยะ เช่น แถบไคเปอร์ มวลกว่าครึ่งหนึ่งของแถบดาวเคราะห์น้อยอยู่ในดาวเคราะห์น้อยที่มีขนาดใหญ่ที่สุด 4 ดวง ได้แก่ ซีรีส, เวสตา, พัลลัส และไฮเจีย ทั้งสี่ดวงนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางเฉลี่ยมากกว่า 400 กิโลเมตร สำหรับซีรีสซึ่งถือเป็นดาวเคราะห์แคระเพียงดวงเดียวในแถบดาวเคราะห์น้อย มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 950 กิโลเมตร ส่วนที่เหลือมีขนาดลดหลั่นกันไปจนถึงเศษฝุ่น วัตถุในแถบดาวเคราะห์น้อยกระจายอยู่อย่างเบาบางจนกระทั่งยานอวกาศหลายลำสามารถเคลื่อนผ่านไปได้โดยไม่ชนกับอะไรเลย นอกจากนั้น การชนกันระหว่างดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่ได้ทำให้เกิดวงศ์ดาวเคราะห์น้อยที่มีองค์ประกอบธาตุและวงโคจรใกล้เคียงกัน การแตกสลายทำให้เกิดเศษฝุ่นละเอียดซึ่งกลายเป็นองค์ประกอบส่วนหนึ่งของแสงในแนวจักรราศี ดาวเคราะห์น้อยแต่ละดวงในแถบดาวเคราะห์น้อยได้รับการจำแนกตามสเปกตรัม โดยหลักมี 3 ชนิด ได้แก่ ชนิดคาร์บอน (C-type) ชนิดซิลิเกต (S-type) และชนิดโลหะ (M-type) (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: พังก์ร็อก – แรดชวา – สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
REDIRECT เฮดจ์ฮอก African Pygmy Hedgehog ที่นิยมเลี้ยงกันในบ้านเราก่อนนะครับ แล้ววันหลังจะเอาตัวอื่นมาให้รู้จักกัน African Pygmy Hedgehog ชื่อวิทยาศาสตร์ : Atelerix albiventris, Altelerix algirus ชื่อสามัญ : African dwarf hedgehog, African pygmy hedgehog, White-bellied hedgehog, Four-toed hedgehog, Pruners hedgehog, Middle african hedgehog, American hedgehog ลักษณะทั่วไป : เม่นแคระเหล่านี้พบอาศัยอยู่ในบริเวณ พื้นที่เดียวกับหนูตะเภาท้องถิ่น(น่าจะหมายถึงแถบแอฟริกา) หูสั้น มีขนสีขาวบริเวณหน้าและครึ่งล่างของลำตัว พวกมันมีนิ้วที่ขาหน้า 4 นิ้ว และ 5 นิ้วที่ขาหลัง หนามจะมีแถบสีพาดกลางซึ่งมีได้หลายเฉดสี มีขนาดหลากลายโดยมีนน.ตั้งแต่ระดับ ออนซ์ จนถึง ปอนด์ ถิ่นกำเนิด : แอฟริกากลาง, แอฟริกาตอนใต้ตั้งแต่เซเนกัลถึงซูดาน และ แซมเบีย ลักษณะที่อยู่อาศัย : แถบทุ่งหญ้าสะวันน่าและแถบทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ที่ไม่มีต้นไม้ ลักษณะนิสัย : เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กประเภท Omnivorous(กินได้ทุกอย่าง) เม่นแคระสายพันธุ์ white-bellied และ algerian มีปรากฏตัวในสหรัฐอเมริกาครั้งแรกเมื่อปี 1991 โดยนำเข้าจากประเทศไนจีเรียซึ่งมีการพูดว่าเป็นที่นิยมอย่างมากที่นั่น พวกมันได้ถูกนำเข้ามาทางเรือสู่นิวยอร์กเพื่อขายเป็นสัตว์เลี้ยง ต่อมาทางการสหรัฐได้ห้ามนำเข้าเมื่อปี 1994 ซเพราะในขณะนั้ได้เกิดโรคระบาดในประเทศไนจีเนีย ซึ่งในขณะนั้นได้มีการนำเข้ามาแล้วประมาณ 80,000 ตัว เม่นแคระสายพันธุ์นี้มีการนำเข้าในหลายๆประเทศรวมทั้งยุโรปได้อย่างไม่มี ปัญหา ก่อนจะเป็นที่นิยมอย่างมากในเวลาต่อมา ในช่วงสี่ปีแรกที่นำเข้ามีคนให้ความสนใจในการเลี้ยงดูและการผสมพันธุ์โดยไม่ ได้ตาดติดว่ามีการนำเข้ามา 2 สายพันธุ์ ทั้ง 2 สายพันธุ์ได้ถูกผสมกันเองและผสมข้ามพันธุ์จนกลายเป็นสัตว์เลี้ยงในปัจจุบัน เป็นการยากที่จะบอกว่าทำไมจึงเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น และเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ซึ่งน่าจะพูดได้ว่าเกิดขึ้นโดยไม่มีใครคาดคิด(ประมาณว่าตอนแรกๆไม่มีใครรู้ ว่ามี 2 สายพันธุ์) แต่เป็นไปได้ว่าสายพันธุ์แท้น่าจะยังมีอยู่ใน UK แต่ยังมีความจริงอีกข้อหนึ่งคือ ผู้เก็บรักษาพันธุ์ดั้งเดิมในอังกฤษก็นำเข้าเม่นจากสหรัฐอย่างน้อยหนึ่ง ครั้งเหมือนกัน ซึ่งทำให้เกรงว่าผู้เก็บรักษาพันธุ์จดจำลักษณะของทั้ง 2 สายพันธุ์จากเม่นของพวกเขาเองซึ่งอาจเป็นพันธุ์ผสมมาตั้งแต่แรก . African pygmy hedgehogs ในปัจจุบันเกิดจากการผสมกันของทั้ง 2 สายพันธุ์เป็นเวลานานหลายปีจนเกิดเป็นสายพันธุ์ท้องถิ่นชนิดใหม่ที่เลี้ยง กันเม่นแคระพวกนี้ไม่ได้มีขนาดเล็กจนเรียกได้ว่าเป็นแคระอย่างแท้จริง แต่คาดว่าเกิดจากการที่มันมีขนาดเล็กกว่าเม่นของยุโรปและสายพันธุ์อื่นๆ เม่นแคระพวกนี้โดยปกติมีขนาดยางประมาณ 5-8 นิ้วหรือขนาดพอๆกับหนูตะเภาท้องถิ่น โดยเม่นเลี้ยงในปัจจุบันมีความแตกต่างกันไปทั้งขนาด สี และน้ำหนัก ลักษณะเหล่านี้ปรากฏให้เห็นได้จากสายพันธุกรรมโดยที่ความแตกต่างอย่างชัดเจน เกิดขึ้นจากการผสมช้ามพันธุ์นั่นเอง ในขณะที่สัตว์เลี้ยงอื่นๆมีคนทำการผสมและพัฒนาลักษณะที่เห็นได้กัน แต่เม่นแคระกลับมีสีที่แน่นอนสำหรับเป็นตัวอย่างน้อย การผสมพันธุ์เม่นแคระจึงเป็นเพียงงานอดิเรกคล้ายกับการผสมพันธุ์สัตว์อื่น เพื่อให้เป็นสัตว์เลี้ยงขาย
โขลงช้างศึกที่เปศวาร์ ช้างศึก คือ ช้างที่มนุษย์ฝึกปรือและควบคุมเพื่อการต่อสู้ ช้างศึกใช้เป็นหลักในการบุกข้าศึก ทำลายสิ่งกีดขวางของข้าศึก หรือสร้างความหวาดกลัวให้แก่ข้าศึก หน่วยทหารที่ขี่ช้างในการรบเรียกว่า หน่วยทหารช้าง (elephantry) มีการใช้งานช้างศึกเป็นครั้งแรกในอินเดีย แล้วแพร่หลายไปทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนจะไปสู่แถบตะวันตกในเมดิเตอร์เรเนียน อะเล็กซานเดอร์มหาราช (Alexander the Great) ผู้นำแมซิดอน (Macedon) เคยปะทะกับช้างศึกเปอร์เซียในคราวพิชิตจักรวรรดิอะคีเมนิด (Achaemenid Empire) และต้องเผชิญช้างศึกอีกครั้งในคราวรบกับอินเดียช่วง 327–325 ก่อนคริสตกาล ช้างศึกยังมีการใช้งานครั้งสำคัญในโลกตะวันตกอีก คือ ในสงครามของพิรัสแห่งอีไพรัส (Pyrrhus of Epirus) กษัตริย์กรีก ช่วง 280–275 ก่อนคริสตกาล และในสงครามพิวนิกครั้งที่สองของแฮนนิบัล (Hannibal) แม่ทัพคาร์ทิจโบราณ (Ancient Carthage) ช่วง 218–201 ก่อนคริสตกาล อนึ่ง กองทัพสมัยเฮลเลนิสต์ (Hellenistic armies) แห่งราชอาณาจักรทอเลมี (Ptolemaic Kingdom) กับจักรวรรดิซิลูซิด (Seleucid Empire) ยังรบกันโดยใช้ช้างศึกในบางครั้ง นอกจากนี้ ช้างศึกยังใช้ในรัฐโบราณทางเอเชียตะวันออก โดยเฉพาะในจามปาของเวียดนาม และในเว่ย์ตะวันตกและฮั่นใต้ของจีนโบราณ ช้างศึกมีบทบาทสำคัญในการรบบางคราวแห่งยุคโบราณ แต่ครั้นถึงมัชฌิมยุค (Middle Ages) ก็เริ่มมีการใช้งานน้อยลง จนเมื่อต้นสมัยปัจจุบัน อาวุธปืนแพร่หลายมากขึ้น ช้างศึกจึงมีบทบาทจำกัดอยู่ในทางวิศวกรรมและใช้แรงงานที่ไม่เกี่ยวกับการรบ หรือใช้ในทางพิธีการ กระนั้น ช้างศึกยังใช้ในการรบต่อไปในบางส่วนของโลก เช่น ไทยและเวียดนาม แม้เข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 19 แล้ว อ้างอิง
ภาพถ่ายจากอากาศของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก หรือ สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในทวีปแอฟริกา ตั้งอยู่ในเขตของประเทศบอตสวานา แอฟริกาใต้ ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก ได้รับสมญาว่าเป็น 'รัตนะแห่งคาลาฮารี' เป็นเสมือนโอเอซิสของทะเลทรายคาลาฮารีที่แห้งแล้งของแอฟริกาใต้ เมื่อมองจากอวกาศ พื้นที่บริเวณนี้มีลักษณะคล้ายรอยเท้าของนกเป็นเขาวงกตประกอบด้วยทะเลสาบและแหล่งน้ำเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางดงกกและปาปิรุส นับเป็นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำในแผ่นดินหรือพื้นที่ชุ่มน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก (ไม่ติดทะเล) ครอบคลุมพื้นที่กว่า 15,000 ตารางกิโลเมตร ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโกนับเป็นปากแม่น้ำโอคาวังโก น้ำที่นี่จะระเหยหายไปโดยไม่ไหลลงสู่ทะเลหรือมหาสมุทรใด ๆ เพราะเป็นพื้นที่รับน้ำจากแม่น้ำหลายสายของแองโกลาและแทนซาเนีย แต่ในช่วงต้นปีของทุกปี ราวเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ จะเป็นฤดูน้ำหลากที่น้ำท่วม น้ำจะใส เกิดเป็นเกาะแก่งและทะเลสาบต่าง ๆ รวมถึงแอ่งน้ำต่าง ๆ ทำให้สภาพพื้นที่เปลี่ยนไป เป็นแหล่งที่ปลาชุกชุม มีปลาต่าง ๆ มากมายหลายชนิดมารวมกัน เช่น ปลาไทเกอร์, ปลาหนัง รวมทั้งสัตว์ป่าแอฟริกาหลายชนิด เช่น เสือดาว, สิงโต, แอนทิโลป, ช้างแอฟริกัน, ควายป่าแอฟริกัน รวมแล้วประมาณ 4,000 ชนิด และเป็นแหล่งยังชีพของชาวพื้นเมืองที่จับปลาเป็นอาชีพ ลำน้ำบางส่วนพอผ่านดินดอนสามเหลี่ยมนี้ไปจะไหลลง ทะเลสาบงามิ ( Lake Ngami) อ้างอิง โอคาวังโก
โครงการวิกิสมุนไพร คือ โครงการที่สืบเนื่องมาจากสถานีย่อย:สมุนไพร มีจุดมุ่งหมายสำคัญคือการช่วยกันพัฒนาบทความและสร้างบทความเกี่ยวกับสมุนไพร ให้ครอบคลุม และสามารถใช้ศึกษา อ้างอิงได้ ---- คำว่า 'สมุนไพร' ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 หมายถึง พืชที่ใช้ ทำเป็นเครื่องยา สมุนไพรกำเนิดมาจากธรรมชาติและมีความหมายต่อชีวิตมนุษย์โดยเฉพาะ ในทางสุขภาพ อันหมายถึงทั้งการส่งเสริมสุขภาพและการรักษาโรค ความหมายของยาสมุนไพรในพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ได้ระบุว่า ยาสมุนไพร หมายความว่า ยาที่ได้จากพฤกษาชาติสัตว์หรือแร่ธาตุ ซึ่งมิได้ผสมปรุงหรือแปรสภาพ เช่น พืชก็ยังเป็นส่วนของราก ลำต้น ใบ ดอก ผลฯลฯ ซึ่งมิได้ผ่านขั้นตอนการแปรรูปใด ๆ (เครื่องเทศ) แต่ในทางการค้า สมุนไพรมักจะถูกดัดแปลงในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ถูกหั่นให้เป็นชิ้นเล็กลง บดเป็นผงละเอียด หรืออัดเป็นแท่งแต่ในความรู้สึกของคนทั่วไปเมื่อกล่าวถึงสมุนไพร มักนึกถึงเฉพาะต้นไม้ที่นำมาใช้เป็นยาเท่านั้น ---- หมวดหมู่ สมุนไพร เครื่องเทศ แม่แบบ แม่แบบการจัดระดับบทความสมุนไพร ทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในการจัดระดับบทความสมุนไพรได้ โดยยึดหลักจากระดับการเขียนบทความ ในหน้าพูดคุย (อภิปราย) ของบทความนั้น ๆ โดยติดป้ายดังนี้ สำหรับบทความระดับคัดสรร สำหรับบทความระดับคุณภาพ สำหรับบทความระดับดี สำหรับบทความระดับพอใช้ สำหรับบทความระดับโครง สำหรับบทความระดับรายชื่อ หรือบทความที่เป็นดัชนีรายชื่อ สำหรับบทความที่ยังไม่ได้มาตรฐาน หรือไม่แน่ใจว่าอยู่ในระดับใด แม่แบบโครงสมุนไพร User WPHB มีส่วนร่วม สมุนไพร
แม่แบบการจัดระดับบทความสมุนไพร ทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในการจัดระดับบทความสมุนไพรได้ โดยยึดหลักจากระดับการเขียนบทความ ในหน้าพูดคุย (อภิปราย) ของบทความนั้น ๆ โดยติดป้ายดังนี้ สำหรับบทความระดับคัดสรร สำหรับบทความระดับคุณภาพ สำหรับบทความระดับดี สำหรับบทความระดับพอใช้ สำหรับบทความระดับโครง สำหรับบทความระดับรายชื่อ หรือบทความที่เป็นดัชนีรายชื่อ สำหรับบทความที่ยังไม่ได้มาตรฐาน หรือไม่แน่ใจว่าอยู่ในระดับใด การพิจารณาในการจัดระดับบทความสมุนไพรในโครงการวิกิสมุนไพร ใช้ระดับการพิจารณาดังต่อไปนี้ ยังไม่จัดระดับ บทความที่ควรติดป้ายควรเป็นบทความที่อยู่ในโครงการ แต่รอให้ผู้ใช้ที่ทำหน้าที่ประเมินทำการตรวจเพื่อจัดระดับของบทความ ระดับรายชื่อ บทความที่ควรติดป้ายควรเป็นบทความที่มีประโยชน์ต่อผู้อ่านเพื่อเป็นรวบรวมข้อมูลแบบรายชื่อ และใช้เป็นดัชนีไปบทความอื่น โดยต่างจากหมวดหมู่ที่อาจมีภาพ แหล่งอ้างอิง และคำอธิบายกำกับ ระดับโครง บทความที่ควรติดป้ายควรเป็นบทความที่มีรายละเอียดค่อนข้างน้อย ไม่แหล่งอ้างอิงหรืออาจมีการอ้างอิงแต่อ้างอิงน้อยประมาณ 1-2 การอ้างอิง ระดับพอใช้ บทความที่ควรติดป้ายควรเป็นบทความที่มีรายละเอียดเพิ่มเติมบ้าง แต่ผู้อ่านอาจยังไม่เข้าใจ แต่มีการอ้างอิง 3-5 การอ้างอิง ระดับดี บทความที่ควรติดป้ายควรเป็นบทความที่มีเนื้อหาสำคัญแต่ยังไม่ครบถ้วน ควรมีการอ้างอิงมากกว่า 6 การอ้างอิงขึ้นไป ระดับคุณภาพ บทความที่ควรติดป้ายควรเป็นบทความที่มีประโยชน์ต่อผู้อ่านทุกคน เนื้อหาครบถ้วนและครอบคลุม ไม่พบข้อผิดพลาดที่เห็นได้ชัด มีคุณภาพใกล้เคียงกับการเขียนแบบมืออาชีพ ระดับคัดสรร บทความที่ควรติดป้ายควรเป็นบทความที่มีเนื้อหาโดดเด่น ครอบคลุม มีลักษณะการเขียนแบบมืออาชีพ สามารถใช้เป็นแหล่งอ้างอิงได้ กล่องผู้ใช้ที่เข้าร่วมโครงการ แม่แบบโครงสมุนไพร
ทรัพยากรธรรมชาติ เกิดขึ้นตามธรรมชาติในสิ่งแวดล้อมที่ค่อนข้างปลอดการรบกวนจากมนุษย์ ในรูปแบบของธรรมชาติ ทรัพยากรธรรมชาติมักมีลักษณะของปริมาณความหลากหลายทางชีวภาพและความหลากหลายของภูมิประเทศในหลายระบบนิเวศ ทรัพยากรธรรมชาติมาจากสิ่งแวดล้อม บางทรัพยากรสำคัญต่อการดำรงชีพของมนุษย์ ขณะที่ส่วนใหญ่ถูกใช้เพื่อตอบสนองความต้องการ ทรัพยากรธรรมชาติยังอาจจำแนกต่อไปได้อีกหลายวิธีเช่นการทำสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นประโยชน์ ทรัพยากรธรรมชาติเป็นวัสดุและองค์ประกอบที่สามารถพบได้ในสิ่งแวดล้อม ผลิตภัณฑ์ทุกอย่างที่มนุษย์ทำขึ้นประกอบด้วยทรัพยากรธรรมชาติ (ในระดับมูลฐาน) ทรัพยากรธรรมชาติอาจมีเป็นสิ่งแยกกัน เช่น น้ำและอากาศบริสุทธิ์ เช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตอย่างปลา หรืออาจมีอยู่ในรูปผลัด (alternative) ที่ต้องผ่านขบวนการเพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพยากร เช่น แร่โลหะ น้ำมันและพลังงานรูปส่วนใหญ่ มีการถกเถียงอย่างมากทั่วโลกในเรื่องการจัดสรรทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งบางส่วนเป็นเพราะความขาดแคลนที่เพิ่มขึ้น (การหมดไปของทรัพยากร) แต่ยังเนื่องจากการส่งออกทรัพยากรธรรมชาติเป็นพื้นฐานของเศรษฐกิจหลายประเทศ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับประเทศพัฒนาแล้ว) บางทรัพยากรธรรมชาติสามารถพบได้ทุกหนแห่ง เช่น แสงอาทิตย์และอากาศ อย่างไรก็ดี ทรัพยากรส่วนมากมิได้พบทั่วไป เพียงเกิดขึ้นในพื้นที่เล็ก ๆ กระจัดกระจายกัน ทรัพยากรกลุ่มนี้เรียกว่า ทรัพยากรท้องถิ่น มีทรัพยากรน้อยชนิดมากที่ถูกพิจารณาว่าใช้แล้วไม่หมด (inexhaustible) คือ จะไม่หมดไปในอนาคตอันใกล้ ทรัพยากรกลุ่มนี้ ได้แก่ รังสีดวงอาทิตย์ พลังงานความร้อนใต้พิภพ และอากาศ (แม้การเข้าถึงอากาศที่สะอาดอาจหมดไปได้) อย่างไรก็ดี ทรัพยากรส่วนใหญ่เป็นประเภทที่ใช้แล้วหมดไป (exhaustible) หมายความว่า มีปริมาณจำกัด และหมดไปได้หากจัดการอย่างไม่เหมาะสม ทรัพยากรธรรมชาติเป็นวัสดุ ซึ่งสิ่งมีชีวิตสามารถได้รับจากธรรมชาติเพื่อดำรงชีพหรือองค์ประกอบอื่นของสิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติที่มนุษย์สามารถใช้ประโยชน์ได้เพื่อเพิ่มสวัสดิการของตนก็ถูกพิจารณาว่าเป็นทรัพยากรธรรมชาติเช่นกัน
ลมฟ้าอากาศ เป็นสถานะของบรรยากาศ ถึงระดับที่ว่าบรรยากาศร้อนหรือเย็น เปียกหรือแห้ง สงบหรือมีพายุ เปิดหรือมีเมฆ ปรากฏการณ์ลมฟ้าอากาศส่วนมากเกิดขึ้นในชั้นโทรโพสเฟียร์ ใต้ชั้นสตราโทสเฟียร์ ลมฟ้าอากาศโดยทั่วไปหมายถึงอุณหภูมิวันต่อวันและกิจกรรมหยาดน้ำฟ้า ขณะที่ภูมิอากาศ (climate) เป็นคำใช้กับสภาพบรรยากาศโดยเฉลี่ยเป็นระยะเวลานาน ลมฟ้าอากาศเกิดจากความแตกต่างของแรงดันอากาศ (อุณหภูมิและความชื้น) ระหว่างที่หนึ่งกับอีกที่หนึ่ง ความแตกต่างของความดันและอุณหภูมิเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นเนื่องจากมุมของดวงอาทิตย์ที่จุดหนึ่ง ๆ ซึ่งแตกต่างกันโดยละติจูดจากเขตร้อน ความแตกต่างของอุณหภูมิที่มากระหว่างอากาศบริเวณขั้วโลกกับเขตร้อนทำให้เกิดลมกรด ระบบลมฟ้าอากาศในละติจูดกลาง เช่น พายุหมุนนอกเขตร้อน เกิดขึ้นจากความไร้เสถียรภาพของการไหลของลมกรด เพราะแกนของโลกเอียงเมื่อเทียบกับระนาบวงโคจร แสงอาทิตย์จึงตกกระทบที่มุมต่างกันในแต่ละช่วงเวลาของปี บนพื้นผิวโลก ตามปกติอุณหภูมิมีพิสัย ±40 °ซ ต่อปี ในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงวงโคจรของโลกกระทบต่อปริมาณและการกระจายพลังงานแสงอาทิตย์ที่โลกได้รับและส่งอิทธิพลต่อภูมิอากาศระยะยาวและการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศของโลก จากนั้น ความแตกต่างของอุณหภูมิพื้นผิวทำให้เกิดความแตกต่างของความดัน ที่ระดับความสูงสูงกว่าจะเย็นกว่าที่ระดับความสูงต่ำกว่าเนื่องจากความแตกต่างของความร้อนจากการบีบอัด การพยากรณ์อากาศเป็นการประยุกต์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อพยากรณ์สภาพของบรรยากาศในเวลาอนาคตและในที่ตั้งหนึ่ง ๆ บรรยากาศเป็นระบบอลวน ฉะนั้นการเปลี่ยยแปลงเล็กน้อยต่อส่วนหนึ่งของระบบสามารถพัฒนาไปมีผลกระทบใหญ่หลวงต่อระบบโดยรวมได้ ความพยายามของมนุษย์ในการควบคุมลมฟ้าอากาศมีตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ และมีหลักฐานว่ากิจกรรมของมนุษย์อย่าง เกษตรกรรมและอุตสาหกรรมได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบลมฟ้าอากาศโดยมิได้ตั้งใจ การศึกษาว่าลมฟ้าอากาศทำงานอย่างไรบนดาวเคราะห์ดวงอื่นนั้นมีประโยชน์ในการทำความเข้าใจว่าลมฟ้าอากาศบนโลกทำงานอย่างไร จุดสังเกตที่มีชื่อเสียงในระบบสุริยะ จุดแดงใหญ่บนดาวพฤหัสบดี เป็นพายุแอนติไซโคลนซึ่งรู้จักกันว่ามีมาแล้วอย่างน้อย 300 ปี อย่างไรก็ดี ลมฟ้าอากาศมิได้จำกัดอยู่เฉพาะบนดาวเคราะห์เท่านั้น ชั้นโคโรนาของดาวฤกษ์สูญหายไปในอวกาศอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดเป็นสิ่งที่เป็นบรรยากาศบาง ๆ ทั่วระบบสุริยะ การเคลื่อนที่ของแก๊สที่พุ่งออกจากดวงอาทิตย์เรียกว่า ลมสุริยะ อ้างอิง
วัดหนองพลับ เป็นวัดประจำของหมู่บ้านพลับและบ้านค้อ ตำบลสนม อำเภอสนม จังหวัดสุรินทร์ เป็นจุดศูนย์รวมจิตใจของพี่น้องทั้ง 2 หมู่บ้านและยังเป็นที่ทำกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกันทั้ง 2 หมู่บ้าน มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 70 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือติดที่สวนนายริง พรมตวง และที่นายอุทัย ชัยงาม ทิศตะวันตกติดทางสาธารณประโยช์ ทิศใต้ติดถนนหลวง ทิศตะวันออกติดที่ดินนายบุญจันทร์ บุญเกลี้ยง มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน (ที่ตั้งศูนย์สาธิตการตลาด) ประวัติ วัดหนองพลับ ตั้งตามชื่อหมู่บ้าน และหนองน้ำ เริ่มดำเนินการก่อตั้ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 โดยการริเริ่มของ ผู้ใหญ่ริง พรหมตวง กับพระอาจารย์หงษ์ ธัมมะจาโร พร้อมทั้งชาวบ้านพลับ บ้านค้อ ทุกคนได้ร่วมกันก่อตั้ง โดยครั้งแรกตั้งเป็นที่พักสงฆ์ อยู่กลางบ้าน เป็นศาลาหลังเดี่ยว จนถึง พ.ศ. 2508 จึงได้ย้ายออกมาตั้งที่อยู่ในปัจจุบัน ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2515 ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 และได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร หนองพลับ
พระเจ้าฉี่ เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย ครองราชย์เป็นเวลาประมาณ 9 ถึง 10 ปี และเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าอวี่กับพระนางหนี่เจียว เมื่อพระราชบิดาของพระองค์ชราลงก็ได้แสดงความจำนงที่จะยกราชสมบัติให้โป๋อี้ ขุนนางผู้หนึ่งที่พระเจ้าอวี่เห็นว่ามีสติปัญญาสมควรที่จะครองราชย์สืบต่อจากพระองค์ แต่เมื่อพระเจ้าอวี่เสด็จสวรรคต โป๋อี้ก็ไม่ยอมรับเป็นหัวหน้าเผ่า โดยอ้างว่า ตนเป็นแค่ขุนนางผู้น้อย รับราชการมาเพียง 3 ปี เห็นควรให้ “ฉี่” พระราชโอรสของพระเจ้าอวี่ ครองราชย์สืบต่อไป ขุนนางทั้งหลายก็เห็นด้วย พระองค์จึงได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระราชบิดา ตั้งแต่นั้นมา ระบบคัดเลือกหัวหน้าเผ่าด้วยการเลือกตั้งคนดีก็ถูกยกเลิกไป ระบบที่สืบราชสมบัติต่อในเชื้อสายราชวงศ์ได้ปรากฏขึ้น ราชวงศ์เซี่ยจึงนับได้ว่าเป็นราชวงศ์แรกในยุคทาสของประวัติศาสตร์จีน พระราชประวัติ ครอบครัว พระราชบิดาของพระเจ้าเซี่ยฉี่ คือพระเจ้าเซี่ยอวี่ ปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย พระองค์ทรงอภิเษกกับ นางหนี่เจียว จนประสูติพระเจ้าฉี แต่แล้วรัชทายาทฉีก็ไม่ได้เป็นกษัตริย์องค์ต่อไป แต่เนื่องมาจากการเรียกร้องจากประชาชน ทำให้รัชทายาทฉีได้รับเลือกให้เป็นรัชทายาท เริ่มต้นประเพณีราชวงศ์ ต่อมาพระเจ้าฉีมีลูกชายคนหนึ่งชื่อว่า พระเจ้าไท่คัง ซึ่งกลายเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป พระราชกรณียกิจที่สำคัญ ใน ประชุมพงศาวดารไม้ไผ่ ได้บันทึกเหตุการณ์ในการครองราชย์ของพระเจ้าฉีไว้ว่า ในปีแรกของการเสวยราชย์ พระองค์ได้สั่งให้มีงานฉลองที่ยิ่งใหญ่ ทั้งในเมืองหลวงเก่าและเมืองหลวงใหม่ ในปีที่ 2 ป่อยีได้พ้นโทษและคืนตำแหน่ง พระเจ้าฉีได้ทรงนำทัพออกต่อสู้กับพวกกบฏของรัชทายาทหูที่สงครามซางซู ในปีที่ 6 ป่อยีเสียชีวิต และพระเจ้าฉีได้ทรงประกาศเกียรติคุณเพื่อเป็นอนุสรณ์ ในปีที่ 8 พระเจ้าฉีทรงส่งเหมิงตู ขุนนางคนหนึ่งสู่เมืองปาเพื่อไปตัดสินคดี สถานที่ที่คาดว่าเกี่ยวข้องกับพระองค์ นครซินจ้ายเชื่อว่าก่อตั้งโดยพระเจ้าฉี่ และเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เซี่ยจนกระทั่งพระเจ้าเซ่าคัง ลูกหลานของพระเจ้าฉี่ เข้าควบคุมราชวงศ์นี้ อ้างอิง ข้อมูล Wu, K. C. (1982). The Chinese Heritage. New York: Crown Publishers. . ฉี่
วัดทุ่งลาดหญ้า หรือชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดลาดหญ้า สังกัดมหานิกาย อยู่ในเขตการปกครองคณะสงฆ์ ตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ภาค 14 มีเนื้อที่ตั้งวัด 46 ไร่ 77 ตารางวา หลังจากสิ้นสงคราม ไทย-พม่า ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา ประชาชนเริ่มมาตั้งถิ่นฐานเป็นชุมชนริมน้ำแควใหญ่มากขึ้น การคมนาคมในสมัยนั้นต้องใช้ทางน้ำสัญจรไปมาจากเมืองท่ากระดาน เมืองศรีสวัสดิ์ ซึ่งอยู่เหนือขึ้นไป โดยการใช้แพ หรือเรือล่องตามลำน้ำแควใหญ่ ผ่านบ้านลาดหญ้ามาเมืองกาญจนบุรีที่ปากแพรก ขากลับทวนน้ำจะต้องเดินทางบก ทั้งไปและกลับจะต้องผ่านบริเวณบ้านลาดหญ้า ต่อมาชุมชนเริ่มหนาแน่นขึ้น จึงได้มีการก่อสร้างวัดขึ้นบริเวณลำน้ำแควใหญ่ ณ บ้านลาดหญ้า ตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี วัดลาดหญ้าเดิมมีอุโบสถหลังเล็ก ๆ อยู่ริมน้ำ ต่อมาถูกน้ำเซาะตลิ่งพัง จึงสร้างอุโบสถขึ้นใหม่ ในสมัยท่านเจ้าคุณ พระกาญจนวัตรวิบูล (สอน อินฺทสโร) เมื่อ พ.ศ. 2467 ในปี พ.ศ. 2525 พระครูกาญจโนปมคุณ (ลำใย ปิยวณฺโณ) ได้เปลี่ยนชื่อ 'วัดลาดหญ้า' เป็น 'วัดทุ่งลาดหญ้า' เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพท้องถิ่น และเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ เมื่อครั้งสงครามเก้าทัพ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2525 รายนามเจ้าอาวาสปกครองวัด พระอธิการช่วง ไม่พบหลักฐานว่าเป็นเจ้าอาวาสปกครอง พระอธิการแมว พระอธิการกล่อม พระกาญจนวัตรวิบูล (สอน อินฺทสโร) พระมงคลสิทธิคุณ (ลำใย ปิยวณฺโณ) พระครูสิทธิกิจจานุวัตร (ประเสริฐ อติเมโธ) อ้างอิง ทุ่งลาดหญ้า
สมเด็จพระราชินีรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ สมเด็จพระราชินีรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ (รานาวาโล มันจากาที่ 3) (22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2404 — 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2460) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถพระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรเมรีนาหรือประเทศมาดากัสการ์ปัจจุบัน ตั้งแต่ พ.ศ. 2426 ถึง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 เมื่อทรงถูกเนรเทศโดยฝรั่งเศสที่ได้ยึดครองประเทศนี้เป็นอาณานิคม พระองค์ทรงเป็นที่รักยิ่งของชาวมาลากาซีเนื่องจากทรงพยายามนำพาประเทศต่อต้านการขยายอาณานิคมของฝรั่งเศสในมาดากัสการ์แม้ไม่สำเร็จก็ตาม ขณะทรงดำรงพระอิศริยยศเป็นเจ้าหญิงราซาฟินดราเฮตี ทรงถูกคัดเลือกจากเหล่าขุนนางชั้น แอนเดรียนา ให้ครองราชสมบัติสืบต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์ ซึ่งเสด็จสวรรคต จากธรรมเนียมของพระราชินี พระนางต้องอภิเษกสมรสกับไรนิไลอาริโวนี นายกรัฐมนตรีด้วยเหตุผลทางการเมือง ผู้ซึ่งมีอำนาจในการปกครองราชอาณาจักรและนำประเทศเข้าสู่สากล ในรัชกาลของพระนาง มาดากัสการ์ได้ดำเนินติดต่อทางการค้า รวมทั้งเจริญสัมพันธไมตรีกับสหรัฐอเมริกาและอังกฤษเพื่อคานอำนาจการล่าอาณานิคมของฝรั่งเศส อย่างไรก็ตามฝรั่งเศสได้ยึดชายฝั่งมาดากัสการ์และสามารถเข้ายึดกรุงอันตานานารีโวได้ โดยเข้ายึดครองศูนย์กลางของประเทศคือ พระราชวังหลวงโรวาแห่งอันตานานารีโว ในปีพ.ศ. 2439 นับเป็นจุดจบของราชอาณาจักรมาดากัสการ์ภายใต้ราชวงศ์เมรีนาที่ยืนยาวเก่าแก่กว่า 400 ปี (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: นาซีเยอรมนี – แถบดาวเคราะห์น้อย – พังก์ร็อก ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
เสียงนาสิก ลิ้นไก่ เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา เช่น ภาษาญี่ปุ่น, ภาษาสเปนสำเนียงสเปนตอนเหนือ, ภาษาเกชัว, ภาษาพม่า ฯลฯ แต่ไม่มีเสียงนี้ในภาษาไทย สัญลักษณ์ในชุดสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ และสัญลักษณ์เอกซ์-แซมปาที่ตรงกันคือ N\ เสียงนี้ออกเสียงคล้ายเสียงนาสิก เพดานอ่อน แต่ดันโคนลิ้นแตะที่ลิ้นไก่แทนเพดานอ่อน ลักษณะ ลักษณะต่าง ๆ ของเสียงนาสิก ลิ้นไก่ ได้แก่ ลักษณะการออกเสียง เป็นเสียงเสียด กล่าวคือ เสียงนี้เกิดจากการบีบกลุ่มลม (ที่มาจากปอด) ให้ผ่านช่องแคบ ๆ บริเวณตำแหน่งการเกิดเสียง เพราะว่าเสียงนี้เป็นเสียงนาสิก กลุ่มลมจึงถูกบังคับไปที่จมูก ตำแหน่งเกิดเสียง เป็นเสียงจากลิ้นไก่ กล่าวคือ เสียงนี้เกิดจากการยกลิ้นส่วนหลัง (โคนลิ้น) ขึ้นไปแตะที่ลิ้นไก่ ลักษณะเสียงพูด เป็นเสียงก้องหรือโฆษะ กล่าวคือ เส้นเสียงจะสั่นขณะที่ออกเสียงนี้ เสียงนี้เป็นเสียงพยัญชนะนาสิก กล่าวคือ ลมจะถูกปล่อยให้ออกมาทางจมูก และอาจออกทางปาก ได้ด้วยด เพราะว่าเสียงนี้ออกทางจมูก จึงไม่ได้จัดให้เป็นเสียงพยัญชนะกลางลิ้นหรือเสียงพยัญชนะข้างลิ้น กลไกกระแสลม เป็นกระแสลมออกจากปอด กล่าวคือ เสียงนี้เกิดขึ้นจากการดันกระแสลมออกจากปอดและผ่านทางช่องเสียง มากกว่าที่จะเกิดจากช่องเส้นเสียงหรือจากปากโดยตรง การปรากฏ ภาษา คำ สัทอักษรสากล ความหมาย หมายเหตุ ภาษากลาลัม 'ต้นไม้ใหญ่' มีการแยกเสียงนี้กับที่ออกเสียงที่ออกจากกล่องเสียง (glottalized form) ภาษากะลาลลิซุต 'คลาน (รูปเอกพจน์)' ภาษาเกชัว 'หัวใจ' หน่วยเสียงย่อยของ ภาษาจอร์เจีย 'ข้อสะโพก' หน่วยเสียงย่อยของ ภาษาญี่ปุ่น 'ญี่ปุ่น' ภาษาดัตช์ เนเธอร์แลนดิก 'ความสุข' หน่วยเสียงย่อยของ และ ในสำเนียงที่มีเสียง อาจพูดด้วย และ แทนโดยเฉพาะการพูดอย่างเป็นทางการ ภาษาพม่า 'ย่างกุ้ง' ภาษาสเปน 'แห้ง' หน่วยเสียงย่อยของ ดู การออกเสียงภาษาสเปน ภาษาอาร์มีเนีย 'ไร้สมอง' หน่วยเสียงย่อยของ ก่อนเสียงลิ้นไก่เมื่อไม่พูดอย่างเป็นทางการ ภาษาอินยูอิต อินยูวีอาลุกตุน namunganmun 'ยังที่ไหน?' อ้างอิง บรรณานุกรม นาสิก ลิ้นไก่
บ้านน้ำซับอยู่ในเขตหมู่บ้านอะไร บ้านน้ำซับตั้งอยู่ในเขตหมู่บ้านอะไร อำเภออะไร--1.46.159.64 08:50, 7 พฤษภาคม 2555 (ICT) เท่าที่สืบค้นเบื้องต้นพบว่า 'บ้านน้ำซับ' ไม่ได้มีแห่งเดียว ตัวอย่างเช่น บ้านน้ำซับ จังหวัดนครนายก บ้านน้ำซับ ตำบลวังน้ำเขียว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา บ้านน้ำซับ ตำบลแมด อำเภอลืออำนาจ จังหวัดอำนาจเจริญ บ้านน้ำซับ ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ ฯลฯ ยังไม่หมดเท่านี้ --浓宝努 23:59, 12 พฤษภาคม 2555 (ICT) เส้นเมริเดียนมีกี่เส้น --125.27.208.204 20:55, 17 พฤษภาคม 2555 (ICT) จริง ๆ แล้วนิยามของเส้นเมอริเดียนคือเส้นสมมติที่ลากจากขั้วโลกเหนือไปใต้ครับ ดังนั้นอาจตอบได้ว่ามีเส้นเมอริเดียนนับไม่ถ้วน แต่ถ้าที่สอนกันโดยทั่วไปจะเทียบจากหน่วยองศาที่เป็นจำนวนเต็ม จึงมักตอบว่ามี 360 เส้น ครับ นอกจากนี้ เส้น180องศาตะวันออกและตะวันตกยังอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน ตำราบางเล่มจึงนับรวมกันเป็นเส้นเดียว เหลือ 359 เส้นได้ครับ --Supasate (พูดคุย) 17:02, 25 พฤษภาคม 2555 (ICT) เหลือ 359 เส้นมิได้ เพราะต้องนับเส้นที่ 0 ไปด้วย --taweethaも (พูดคุย) 14:25, 29 พฤษภาคม 2555 (ICT) มังสามเกียด มังสามเกียด มีข้อดีข้อเสีย ยังไงบ้าง ?--Noonat555 (พูดคุย) 14:17, 27 พฤษภาคม 2555 (ICT) มังสามเกียด เป็นบุคคล ไม่ใช่สิ่งของ บอกข้อดีข้อเสียไม่ได้หรอกครับ --浓宝努 14:35, 27 พฤษภาคม 2555 (ICT)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ร.จ.พ. ชื่อเต็มว่าอย่างไร เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ร.จ.พ.ชื่อเต็มว่าอย่างไรและมีลักษณะอย่างครับ --110.49.241.174 12:12, 2 กันยายน 2555 (ICT) เหรียญจักรพรรดิมาลา ครับ --Supasate (พูดคุย) 19:35, 12 กันยายน 2555 (ICT) มะอะไรไม่ลดเลี้ยวบานไม่ได้ มะ อะไรไม่ลดเลี้ยวบานไม่ได้ --171.100.114.37 19:27, 12 กันยายน 2555 (ICT) มะสุระโอะ (磨修羅生) In Heaven, everything is fine. (พูดคุย) 22:47, 13 กันยายน 2555 (ICT) รถโบราณที่อายุเก่า ๆ ที่ไม่มีทะเบียน มีกฏหมายจดทะเบียนใหม่ไมคับ คือผมมีคำถามว่า รถโบราณที่ไม่มีทะเบียน มันก็ขึ้นชื่อมารถเก่าอายุมันก็มาก ทบ. ไม่มีหรือถ้ามีก็ส่วนน้อยนะคับ ในเมื่อไม่มีทะเบียนมันก็ผิดกฏหมายข้อนี้ผมรู้ดีแต่ผมอยากทำให้มันถูกกฏหมายพอจะมีกฏหมายในเรื่องจดทะเบียนใหม่ไหมคับ แล้วถ้าใส่เครื่องใหม่ แต่มี ทบ. เครื่อง สามารถนำไปทำ ทบ.ใหม่ได้ไหมคับ เพราะส่วนมาก จะมี ทบ. เครื่อง แต่ไม่มี ทบ. โครงกันคับ ถ้ามีกดหมายจดทะเบียนรถใหม่ โดยนำ ทบ.เครื่อง ไปจด ทบ.ใหม่กับโครงได้ พวกเราก็จะไปทำคับ --118.172.107.43 12:50, 18 กันยายน 2555 (ICT) กรุณาติดต่อกรมการขนส่งทางบก --taweethaも (พูดคุย) 10:03, 9 ตุลาคม 2555 (ICT) เสียงสัตว์ร้องที่เหมือนชื่อของสัตว์ชนิดนั้น เสียงสัตว์ร้องที่เหมือนชื่อของสัตว์ชนิดนั้น --182.52.101.55 11:58, 24 กันยายน 2555 (ICT) เสียงร้องของสัตว์ในแต่ละภาษา (ของมนุษย์) ไม่เหมือนกัน ภาษาไทย แมว ร้องเหมียว ภาษาจีนกลางเรียกแมว ว่า เมา ... ร้องว่าอะไรไม่แน่ใจ ต้องถามเหมา เจ๋อตง --taweethaも (พูดคุย) 09:59, 9 ตุลาคม 2555 (ICT) ถ้าคนไทยไปเที๋ยวเกาะเรอูเนียงต้องใช้วีซ่าไหม ถ้าคนไทยไปเที๋ยวเกาะเรอูเนียงประเทศฝรั่งเศสต้องใช้วีซ่าไหม--Yui Valentin 22:13, 24 กันยายน 2555 (ICT) Yui Valentin จำเป็นต้องใช้— lux2545 16:52, 5 ตุลาคม 2555 (ICT) ใครเป็นเจ้าของเงินค่าทางด่วน ค่าทางด่วนในประเทศไทยที่เก็บได้เป็นของใคร--110.49.232.109 09:45, 26 กันยายน 2555 (ICT) รายได้จากการเก็บเงินค่าทางด่วนเป็นของการทางพิเศษแห่งประเทศไทยซึ่งมีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจของไทย คือมีรัฐบาลบริหาร รายได้จะเป็นเงินนำส่งเข้ารัฐบาล เพราะฉะนั้นปลายทางคือเป็นรายได้ของรัฐบาลไทยนั่นเองครับ --Supasate (พูดคุย) 20:01, 4 ตุลาคม 2555 (ICT) ที่สนามบินแฟรงเฟริท์ มีเคาว์เตอร์รับฝากกระเป๋าและสัมภาระหรือไม่ ที่สนามบินแฟรงเฟริท์ มีเคาว์เตอร์รับฝากกระเป๋าและสัมภาระหรือไม่--1.0.182.165 11:28, 29 กันยายน 2555 (ICT) สนามบินนานาชาติขนาดใหญ่ระดับนี้ มีบริการรับฝากแน่นอน (มีค่าใช้จ่ายด้วย) โปรดศึกษาเพิ่มเติมจากเว็บไซต์สนามบินและเว็บไซต์ผู้ให้บริการโดยตรง --taweethaも (พูดคุย) 09:54, 9 ตุลาคม 2555 (ICT)
ภาพ 'พระเจ้าสร้างอาดัม' หลังการบูรณะ การบูรณะจิตรกรรมฝาผนังโบสถ์น้อยซิสทีน เป็นโครงการบูรณะจิตรกรรมฝาผนังภายในที่สำคัญที่สุดในบรรดาโครงการบูรณะศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โบสถ์น้อยซิสทีนนั้นสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ทรงให้สร้างขึ้นภายในวังพระสันตะปาปา ณ ด้านเหนือของนครรัฐวาติกัน ติดกับมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ โดยสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1481 ผนังและเพดานภายในโบสถ์น้อยนั้นตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังของจิตรกรหลายคนในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี ซึ่งถือเป็นจิตรกรชั้นปรมาจารย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในจำนวนนี้รวมถึงโดเมนนิโค เกอร์ลันเดา, เปียโตร เปรูจิโน และซานโดร บอตติเชลลี ในระหว่าง ค.ศ. 1508 ถึง ค.ศ. 1512 โบสถ์ยังได้รับการตกแต่งเพิ่มเติมด้วยจิตรกรรมเพดานของมีเกลันเจโล ภายใต้การอุปถัมภ์ของสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 และด้วยภาพ 'การตัดสินครั้งสุดท้าย' ซึ่งสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ทรงว่าจ้างให้มีเกลันเจโลเขียนจนแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1541 นอกจากนี้ จิตรกรรมฝาผนังชั้นล่างของโบสถ์ยังตกแต่งด้วยพรมทอแขวนผนังอันเลื่องชื่อ ซึ่งราฟาเอลออกแบบขึ้นในช่วง ค.ศ. 1515 ถึง ค.ศ. 1516 เป็นอันสิ้นสุดการตกแต่งภายในโบสถ์ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ – นาซีเยอรมนี – แถบดาวเคราะห์น้อย ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
เจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์ หรือ เอมีร์แห่งรัฐกาตาร์ เป็นตำแหน่งสำหรับประมุขแห่งรัฐกาตาร์ โดยจะมาจากราชวงศ์อาล ษานี ราชวงศ์และรัฐกาตาร์ได้รับการสถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1850 โดยมุฮัมมัด บิน อาล ษานี ราชวงศ์อาล ษานีสืบเชี้อสายมาจากบะนูตะมีม หนึ่งของชนเผ่าที่ใหญ่ที่สุดในคาบสมุทรอาหรับ รายพระนามเจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์ (1847–ปัจจุบัน) พระนาม รัชกาล หมายเหตุ ครองราชย์ สิ้นสุด เชคมุฮัมมัด บิน อาล ษานี 1847 1878 สวรรคต เชคญะซิม บิน มุฮัมมัด อาล ษานี 1878 17 กรกฎาคม 1913 สวรรคต เชคอับดุลลอฮ์ บิน ญะซิม อาล ษานี 17 กรกฎาคม 1913 20 สิงหาคม 1949 สละราชสมบัติ; สิ้นพระชนม์เมื่อ 25 เมษายน 1957 เชคอะลี บิน อับดุลลอฮ์ อาล ษานี 20 สิงหาคม 1949 24 ตุลาคม 1960 สละราชสมบัติ; สิ้นพระชนม์เมื่อ 31 สิงหาคม 1974 เชคอะห์มัด บิน อะลี อาล ษานี 24 ตุลาคม 1960 22 กุมภาพันธ์ 1972 ถูกปลดโดยพระญาติของพระองค์; สิ้นพระชนม์เมื่อ 25 พฤศจิกายน 1977 เชคเคาะลีฟะฮ์ บิน ฮะมัด อาล ษานี 22 กุมภาพันธ์ 1972 27 มิถุนายน 1995 ถูกปลดโดยพระโอรสของพระองค์; สิ้นพระชนม์เมื่อ 23 ตุลาคม 2016 เชคฮะมัด บิน เคาะลีฟะฮ์ อาล ษานี 27 มิถุนายน 1995 26 มิถุนายน 2013 สละพระราชบัลลังก์ให้พระโอรสองค์ที่ 4; ยังทรงพระชนม์อยู่ เชคตะมีม บิน ฮะมัด อาล ษานี 26 มิถุนายน 2013 ปัจจุบัน ยังอยู่ในราชสมบัติอยู่ สันตติวงศ์ ผู้สืบทอดฐานะเจ้าผู้ครองรัฐของกาตาร์จะได้รับการกำหนดโดยการคัดเลือกภายในราชวงศ์อาล ษานี ก