bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
'ซันเซคาวาอี้!' เป็นซิงเกิลลำดับที่ 13 โดยเอสเคอีโฟร์ตีเอต เปิดตัวเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 รายชื่อเพลง ไทป์ A ไทป์ B ไทป์ C ไทป์ D ฉบับโรงละคร ชาร์ต ชาร์ต (2557) อันดับสูงสุด Oricon Daily Singles Chart 1 Oricon Weekly Singles Chart 1 Billboard Japan Hot 100 1 ฉบับซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต 'เธออะ Kawaii!' เป็นซิงเกิลที่ 6 ของซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต โดยประกาศเปิดตัวเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2566 ในงาน BNK48 'Iiwake Maybe' & CGM48 '2565' Handshake Event และได้มีการเปิดตัวเพลงอย่างเป็นทางการครั้งแรกในงาน CGM48 6th Single Sansei Kawaii! Performance เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2566 ณ สวนสาธารณะหนองบวกหาด รายชื่อเพลง สมาชิก หมายเหตุ: รายชื่อดังต่อไปนี้คือสมาชิกที่ร่วมแสดงในแต่ละเพลง สมาชิกที่ขึ้น 'ตัวหนา' หมายถึงตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนั้น ๆ (สถานะทีม ณ วันวางจำหน่ายซิงเกิล) เธออะ Kawaii! ทีมซี : นภัสนันท์ ธรรมบัวชา, ปุณยวีร์ จึงเจริญ, กชพร ลีละทีป, ปัณฑิตา คูณทวี, มานิตา จันทร์ฉาย, วิทิตา สระศรีสม, มาณิฌา เอี่ยมดิลกวงศ์, พิชญาภา สุปัญญา, พรวารินทร์ วงศ์ตระกูลกิจ, วัชรี ด่านผาสุกกุล, สิตา ธีรเดชสกุล เค็งคิวเซย์ : อรัญญา แก้วมาลัย, พิมพ์ลภัส สุวรรณน้อย, รพีพรรณ แช่มเจริญ, เพ็ญพิชญา บุญเสนอ, พิชชาพร วัฒนาทองทิน ซิ่งให้สุด...หยุดที่เธอ ทีมซี : นภัสนันท์ ธรรมบัวชา, ปุณยวีร์ จึงเจริญ, กชพร ลีละทีป, ปัณฑิตา คูณทวี, มานิตา จันทร์ฉาย, วิทิตา สระศรีสม, มาณิฌา เอี่ยมดิลกวงศ์, พิชญาภา สุปัญญา, พรวารินทร์ วงศ์ตระกูลกิจ, วัชรี ด่านผาสุกกุล, สิตา ธีรเดชสกุล เค็งคิวเซย์ : อรัญญา แก้วมาลัย, พิมพ์ลภัส สุวรรณน้อย, รพีพรรณ แช่มเจริญ, เพ็ญพิชญา บุญเสนอ, พิชชาพร วัฒนาทองทิน จะไม่หนีจากความฝัน เค็งคิวเซย์ : ศศิชา วงศ์วัฒนอนันต์, มัญชุภา มูลกลาง, อรัญญา แก้วมาลัย, พิมพ์ลภัส สุวรรณน้อย, เพ็ญพิชญา บุญเสนอ, ศุภัชญา คำเงิน, พิชชาพร วัฒนาทองทิน References
เวสลีย์ สตูดี (; เกิด 17 ธันวาคม ค.ศ. 1947) เป็นนักแสดงและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวพื้นเมืองอเมริกัน (เชโรกี) เขาได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมและรางวัลต่าง ๆ ตลอดอาชีพการงานของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการแสดงเป็นชนพื้นเมืองอเมริกันในภาพยนตร์ ในปี ค.ศ. 2019 เขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขารางวัลเกียรติยศ ทำให้เขากลายเป็นชนพื้นเมืองอเมริกันคนแรกและชนพื้นเมืองคนแรกในอเมริกาเหนือที่ได้รับรางวัลออสการ์ สตูดีแสดงในภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลออสการ์ เช่น จอมคนแห่งโลกที่ 5 (1990) และ โมฮีกัน จอมอหังการ (1992) และในภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เช่น เจอโรนิโม่ ตำนานยอดคนอเมริกัน (1993) และ เปิดพิภพนักรบจอมคน (2005) เขายังเป็นที่รู้จักจากการแสดงเป็น สกัด ใน สตรีท ไฟท์เตอร์ ยอดคนประจัญบาน (1994) ภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ที่เขาแสดง ได้แก่ คนเถื่อน แดนทมิฬ, ฮีท คนระห่ำคน, ฮีโร่พลังแสบรวมพลพิทักษ์โลก, อวตาร, สะเหล่อไม่แอ๊บ แสบได้โล่ห์ และซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง เรื่องเล่าเขย่าขวัญ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 เดอะนิวยอร์กไทมส์ จัดอันดับให้เขาอยู่ในอันดับที่ 19 ในรายชื่อ '25 นักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 21 (จนถึงปัจจุบัน)' อ้างอิง
การแข่งขันยิมนาสติกสากลชายชิงแชมป์ยุโรป 2024 เป็นการแข่งขันยิมนาสติกสากลชายชิงแชมป์ยุโรป ครั้งที่ 36 จัดขึ้นที่เมืองริมินี ประเทศอิตาลี ในวันที่ 24–28 เมษายน พ.ศ. 2567 การแข่งขันจะทำหน้าที่เป็นรอบคัดเลือกโอลิมปิก สำหรับโควต้าประเภทบุคคล 1 ตำแหน่ง กำหนดการแข่งขัน วันที่ ชุด เวลา ดิวิชันย่อย วันพุธที่ 24 เมษายน รอบชิงชนะเลิศและรอบคัดเลือกสำหรับประเภททีมรวมอุปกรณ์และรอบชิงชนะเลิศประเภทบุคคลอุปกรณ์ 10:00 – 12:50 ดิวิชันย่อย 1 13:53 – 16:44 ดิวิชันย่อย 2 17:07 – 19:56 ดิวิชันย่อย 3 วันพฤหัสบดีที่ 25 เมษายน รอบชิงชนะเลิศและรอบคัดเลือกประเภททีมเยาวชนสำหรับบุคลลรวมอุปกรณ์และชิงชนะเลิศอุปกรณ์ 10:00 – 12:50 ดิวิชันย่อย 1 14:00 – 16:50 ดิวิชันย่อย 2 17:30 – 20:20 ดิวิชันย่อย 3 วันศุกร์ที่ 26 เมษายน รอบชิงชนะเลิศบุคคลอุปกรณ์ 18:00 – 20:30 ฟลอร์, ม้าหู, ห่วง,ม้ากระโดด, บาร์คู่, บารืเดี่ยว วันเสาร์ที่ 27 เมษายน รอบชิงชนะเลิศประเภทบุคคลรุ่นเยาวชนอุปกรณ์ 10:00 – 13:00 รอบชิงชนะเลิศประเภทบุคคลอุปกรณ์ 16:30 – 19:00 วันอาทิตย์ที่ 28 เมษายน รอบชิงชนะเลิศประเภทบุคคลรวมอุปกรณ์ 10:00 – 12:45 24 อันดับแรกจากรอบคัดเลือก รอบชิงชนะเลิศปประเภททีม 14:45 – 17:15 8 อันดับแรกจากรอบคัดเลือก เวลาทั้งหมดแสดงอยู่ใน เวลาท้องถิ่น (UTC+01:00) ตารางเหรียญรางวัล รวมทั้งหมด รุ่นอาวุโส รุ่นเยาวชน อ้างอิง
การแข่งขันยิมนาสติกสากลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2024 เป็นการแข่งขันยิมนาสติกสากลหญิงชิงแชมป์ยุโรป ครั้งที่ 35 จัดขึ้นที่เมืองริมินี ประเทศอิตาลี ในวันที่ 2-5 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 การแข่งขันจะทำหน้าที่เป็นรอบคัดเลือกโอลิมปิก สำหรับโควต้าประเภทบุคคล 1 ตำแหน่ง กำหนดการแข่งขัน วันที่ ชุด เวลา ดิวิชันย่อย วันพฤหัสบดีที่ 2 พฤษภาคม รอบชิงชนะเลิศและรอบคัดเลือกสำหรับประเภททีมรวมอุปกรณ์และรอบชิงชนะเลิศประเภทบุคคลอุปกรณ์ 10:00 – 12:05 ดิวิชันย่อย 1 12:30 – 14:35 ดิวิชันย่อย 2 15:30 – 17:35 ดิวิชันย่อย 3 18:00 – 20:00 ดิวิชันย่อย 4 วันศุกร์ที่ 3 พฤษภาคม รอบชิงชนะเลิศและรอบคัดเลือกประเภททีมเยาวชนรวมอุปกรณ์และการคัดเลือกสำหรับรอบชิงชนะเลิศบุคคลอุปกรณ์ 10:00 – 12:05 ดิวิชันย่อย 1 12:30 – 14:35 ดิวิชันย่อย 2 15:30 – 17:35 ดิวิชันย่อย 3 18:00 – 20:00 ดิวิชันย่อย 4 วันเสาร์ที่ 4 พฤษภาคม รอบชิงชนะเลิศประเภทบุคคลอุปกรณ์รุ่นเยาวชน 16:25 – 19:45 ม้ากระโดด, บาร์คู่,คานทรงตัว, ฟลอร์ วันอาทิตย์ที่ 5 พฤษภาคม รอบชิงชนะเลิศประเภทบุคคลอุปกรณ์รุ่นเยาวชน 10:00 – 13:19 รอบชิงชนะเลิศประเภททีม 15:00 – 17:12 8 อันดับแรกจากรอบคัดเลือก เวลาทั้งหมดแสดงอยู่ใน เวลาท้องถิ่น (UTC+01:00) ตารางเหรียญรางวัล รวมทั้งหมด รุ่นอาวุโส รุ่นเยาวชน อ้างอิง
อุสซียาห์ (; ‘Uzzīyyāhū, หมายถึง 'ความแข็งแกร่งของข้าคือยาห์';) มีอีกพระนามว่า อาซาริยาห์ (; ‘Azaryā;) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 10 แห่งอาณาจักรยูดาห์โบราณ และพระราชโอรสองค์หนึ่งในอามาซิยาห์ อุสซียาห์ขึ้นครองราชย์เป้นกษัตริย์ยูดาห์ตอนพระชนมพรรษา 16 พรรษาและครองราชย์เป็นเวลา 52 ปี ในช่วง 24 ปีแรกครองราชย์ร่วมกับอามาซิยาห์ พระราชบิดา วิลเลียม เอฟ. ออลไบรท์ ระบุรัชสมัยของอุสซียาห์ไว้ที่ 783–742 ปีก่อน ค.ศ. ลำดับเหตุการณ์ของ Edwin R. Thiele จัดให้อุสซียาห์ครองราชย์ร่วมกับพระราชบิดาใน 792/791 ปีก่อน ค.ศ. และครองราชน์องค์เดียวหลังพระราชบิดาสวรรคตใน 768/767 ปีก่อน ค.ศ. อุสซียาห์ถูกพระผู้เป็นเจ้าลงโทษจากการไม่เชื่อฟังด้วยการทำให้เป็นโรคเรื้อน . Thiele จัดวันที่อุสซียาห์กลายเป็นโรคเรื้อนใน 751/750 ปีก่อน ค.ศ. ซึ่งเป็นช่วงที่โยธาม พระราชโอรส ขึ้นมาทำหน้าที่ต่อ ส่วนอุสซียาห์ยังคงมีชีวิตจนถึง 740/739 ปีก่อน ค.ศ. เปคาห์กลายเป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอลในปีสุดท้ายของรัชสมัยอุสซียาห์ พระวรสารนักบุญมัทธิวจัดให้พระองค์อยู่ในลำดับพงศ์ของพระเยซู พระนาม อุสซียาห์ได้รับการกล่าวถึงในคัมภีร์ฮีบรูด้วยพระนาม อาซาริยาห์ หลายครั้ง James F. Driscoll นักเทววิทยาคาทอลิก รายงานว่า พระนามในรูปที่สองน่าจะเป็นผลมาจากข้อผิดพลาดของผู้คัดลอก อ้างอิง
ควีนเอลิซาเบธ เป็นชั้นเรือบรรทุกอากาศยานของราชนาวีสหราชอาณาจักร สร้างขึ้นจำนวนสองลำ ได้แก่ เรือหลวงควีนเอลิซาเบธ และเรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์ มีความสามารถบรรทุกอากาศยานจำนวนหกสิบลำ ทั้งแบบปีกตรึงและแบบปีกหมุน เรือชั้นนี้รับเอาชื่อจากเรือหลวงควีนเอลิซาเบธลำแรกซึ่งเป็นเรือรบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งตั้งชื่อตามสมเด็จพระนางเจ้าเอลิซาเบธที่ 1 ในปี 2007 สหราชอาณาจักรประกาศการสร้างเรือบรรทุกอากาศยานจำนวนสองลำ และตั้งงบประมาณสำหรับสองลำไว้ที่ 4,085 ล้านปอนด์ อย่างไรก็ตาม การก่อสร้างก็ประสบความล่าช้า และงบประมาณบานปลายขึ้นตามลำดับ ท้ายที่สุดในปี 2013 มีการเจรจาต่อรองแก้ไขสัญญาจนจบที่ 6,200 ล้านปอนด์ เรือชั้นนี้เริ่มสร้างในปี 2009 และแล่นทดสอบในเดือนมิถุนายน 2017 เข้าประจำการในเดือนธันวาคม 2017 และเริ่มปฏิบัติการในปี 2020 ชั้นเรือนี้ถูกออกแบบให้รองรับอากาศยานขึ้นลงแนวดิ่ง ซึ่งเป็นการออกแบบเพื่อเครื่องบินขับไล่ F-35 ไลท์นิง 2 และยังมีเฮเลคอปเตอร์ AgustaWestland AW101 สำหรับเตือนภัยล่วงหน้าทางอากาศและปราบเรือดำน้ำ เรือชั้นนี้ยังถูกออกแบบให้มีความยืดหยุ่นในการใช้งาน สามารถรองรับกำลังพลราชนาวิกโยธิน 250 นายพร้อมส่วนสนับสนุนอย่างเฮลิคอปเตอร์โจมตี และเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงขนาดใหญ่ อย่างเช่น CH-47 ชีนุก ฐานปฏิบัติการอยู่ที่ฐานทัพเรือพอร์ตสมัท อ้างอิง ค ค
แม่ไก่เจอมานี อายัมเจอมานี เป็นสายพันธุ์ไก่หายากจากประเทศอินโดนีเซีย ไก่พันธุ์นี้มียีนเด่นยีนหนึ่งที่ทำให้เกิดภาวะสร้างสีมากเกิน (หรือ ฟิโบรเมลาโนสิส; fibromelanosis) ทำให้ไก่แทบทั้งตัวเป็นสีดำ ตั้งแต่ขน จะงอยปาก ไปจนถึงอวัยวะภายใน ไก่เจอมานีเป็นที่นิยมมากสำหรับการชนไก่ในบาหลีเนื่องมาจากปริมาณกล้ามเนื้อน่องที่มีมากกว่าไก่พันธุ์อื่นทำให้ไก่พันธุ์นี้มีความไวกว่า ชื่อของไก่พันธุ์นี้มาจากภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า 'ไก่' และ ซึ่งมีที่มาจากภาษาสันสกฤต แปลว่า 'ดำปลอด' หรือ 'ดำถึงกระดูก' ไก่พันธุ์นี้เป็นสายพันธุ์อินโดนีเซียโดยบริสุทธิ์ และมีที่มาจากเกาะชวา เข้าใจว่ามีการผสมพันธุ์ไก่สายพันธุ์นี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 เพื่อนำมาใช้ในทางไสยศาสตร์ รวมถึงมีการบรรยายถึงไก่ดำเหล่านี้โดยเจ้าอาณานิคมชาวดัตช์ ราคาจำหน่ายของไก่อยู่ที่ขั้นต่ำ 45 ดอลลาร์สหรัฐ และสามารถพุ่งสูงถึง 500 สำหรับไก่โตเต็มวัย และอาจสูงได้ถีง 2,500 ในบางตัวที่พิเศษ มาตรฐานขั้นสุดยอดของไก่พันธุ์นี้คือมีจะงอยปาก ลิ้น หงอน และเหนียงที่เป็นสีดำ ส่วนเนื้อและอวัยวะภายในอาจมีสีดำถึงเทา ในขณะที่กระดูกนั้นไม่ได้มีสีดำตามที่มักเป็นที่เข้าใจกัน ภาวะสีดำนี้เกิดจากการแสดงออกทางพันธุกรรมที่เรียกว่าภาวะฟิโบรเมลาโนสิส ภาวะเดียวกันนี้ยังสามารถพบได้ในไก่สายพันธุ์อื่นที่มีสีดำหรือน้ำเงิน เช่น พันธุ์ซิลกี อ้างอิง
การแข่งขันรักบี้ 7 คนหญิงชิงแชมป์ยุโรปซีรีส์ 2023 เป็นการแข่งขันรักบี้ 7 คนชิงชนะเลิศระดับทวีปประจำปี ค.ศ. 2023 สำหรับทีมชาติหญิงในทวีปยุโรป ซีรีส์นี้แข่งขันเป็น 2 เลก เลกแรกจัดที่เมืองอัลการ์วึ ในประเทศโปรตุเกส และเลกที่ 2 ที่เมืองฮัมบวร์ค ในประเทศเยอรมนี ฝรั่งเศสครองตำแหน่งแชมป์ของซีรีส์หลังจากชนะทั้งสองเลกใน อัลการ์วึ และ ฮัมบวร์ค ทีม รายชื่อทีมปัจจุบันที่ได้รับการยืนยันว่าจะเข้าร่วมใน 'Women's Sevens Championship Series' บริเตนใหญ่จะเข้าร่วมหลังจากที่อังกฤษ สกอตแลนด์ และเวลส์ตัดสินใจรวมเป็นทีมเดียวกัน อิตาลี, โปรตุเกส และ สวีเดน ได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากการแข่งขันโทรฟีหญิง 2022 เนื่องจากพวกเขาเป็นสามทีมที่มีอันดับสูงสุดจากทั้งสองนัด กำหนดการแข่งขัน กำหนดการอย่างเป็นทางการสำหรับรักบี้ 7 คนหญิงชิงแชมป์ยุโรปซีรีส์ 2023 ดังนี้: +2023 Series schedule Leg สนาม เมือง วันที่ ชนะเลิศ รองชนะเลิศ อันดับที่ 3 โปรตุเกส อัลการ์วึ 9–11 มิถุนายน เยอรมนี สปอร์ตพาร์ค ชไตน์ไวเซนเวก ฮัมบวร์ค 7–9 กรกฎาคม อ้างอิง
แจ็ก หลุยส์ โฌแซ็ฟ มารี เลอ กอฟฟ์ (เกิดวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1931 ณ อาล็องซง จังหวัดออร์น ประเทศฝรั่งเศส – เสียชีวิตวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ณ โซมูร์ จังหวัดแมเนลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวฝรั่งเศส ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ฝึกสอนทีมอีเวนติงสามวันของสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1970 ถึง 1984 เขาได้ฝึกทีมดังกล่าวในการแข่งชิงแชมป์ระดับนานาชาติหลายรายการโดยได้รับรางวัลระดับนานาชาติ 18 เหรียญ รวมถึงอีกหลายรายการในการแข่งกีฬาโอลิมปิก เลอ กอฟฟ์ เป็นที่รู้จักกันดีว่ามีอิทธิพลอย่างมากต่อโลกแห่งการแข่งอีเวนติงของสหรัฐ และยุคที่เขาเป็นผู้ฝึกสอนได้รับการขนานนามว่าเป็นยุคทองแห่งกีฬาขี่ม้าของสหรัฐ ก่อนที่จะมาเป็นผู้ฝึกสอนทีมสหรัฐ เลอ กอฟฟ์ ได้รับราชการในกองทัพฝรั่งเศส และเข้าร่วมในการแข่งอีเวนติงสามวันให้แก่ทีมชาติฝรั่งเศส เขาร่วมแข่งกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 โดยได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภททีม และโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ซึ่งเขาไม่ได้รับเหรียญรางวัล ต่อมาเขารับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมอีเวนติง 3 วันของฝรั่งเศส โดยได้รับเหรียญรางวัลระดับภูมิภาคและระดับนานาชาติหลายรายการ หลังจากเกษียณในฐานะผู้ฝึกสอนทีมสหรัฐ เขาได้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐ (USET) สำหรับการพัฒนานักขี่ม้าใหม่, ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐ และเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมชาติแคนาดา เขายังเป็นผู้ตัดสินของสหพันธ์กีฬาขี่ม้านานาชาติ, กรรมการ และผู้ตัดสินคำอุทธรณ์ในโอลิมปิก บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 และพระราชนัดดา – วัดพระศรีรัตนศาสดาราม – อะเลคซันดร์ คอลชัคที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 2 ในประเทศโอมาน โดยมีประชากรที่นับถือศาสนานี้ร้อยละ 5.5 ประวัติ วิหารพระศิวะในประเทศโอมาน เป็นหนึ่งในวิหารฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดในตะวันออกกลาง เป็นเวลาหลายศตวรรษที่มัสกัตดึงดูดบรรดาพ่อค้าชาวฮินดูที่ทำการค้าขายสิ่งของต่าง ๆ รวมถึงไข่มุกและธัญพืช ศาสนาฮินดูเข้ามายังโอมานครั้งแรกใน ค.ศ. 1507 เมื่อชาวฮินดูที่พูดภาษากัจฉิจากภูมิภาคกัจฉ์ในอินเดียเข้ามายังมัสกัต มีชาวฮินดูในโอมานอย่างน้อย 4,000 คนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ใน ค.ศ. 1895 การมีอยู่ของศาสนาฮินดูในมัสกัตตกอยู่ภายใต้การโจมตีของฝ่ายอิบาฎียะฮ์และใน ค.ศ. 1900 จำนวนชาวฮินดูในประเทศลดลงเหลือ 300 คน ในช่วงประกาศเอกราชโอมาน มีชาวฮินดูเพียงไม่กี่สิบคนที่เหลืออยู่ ย่านประวัติศาสตร์ al-Waljat และ al-Banyan ไม่มีชาวฮินดูอาศัยอีกต่อไป ประชากร โอมานเป็นประเทศเดียวในตะวันออกกลางที่มีประชากรฮินดูพื้นเมือง โดยมีชาวฮินดูในโอมานอย่างน้อย 1,000 คนที่มีสัญชาติโอมาน ทางซีไอเอรายงานว่า มีชาวฮินดูในประเทศ 259,780 คน ซึ่งเทียบเท่าร้อยละ 5.5 ของประชากรทั้งหมด วิหาร วิหารพระศิวะที่มัสกัต ประเทศโอมานใน ค.ศ. 2018 มีวิหารฮินดูสองแห่งที่ได้รับการรับรองจากทางการในประเทศโอมาน นั่นคือ วิหารพระศิวะที่มัสกัต (Motishwar Mandir) เป็นหนึ่งในวิหารฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดในตะวันออกกลาง ส่วนอีกแห่งคือวิหารพระกฤษณะที่อยู่ในมัสกัตเช่นเดียวกัน อ้างอิง
District in Chiba |ที่ตั้งของอำเภออาวะในจังหวัดชิบะ (เน้นสีเหลือง) อำเภออาวะ เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2024 อำเภอนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 6,324 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 140 คนต่อตารางกิโลเมตร อำเภออาวะในปัจจุบันประกอบด้วยเทศบาลเพียงแห่งเดียวคือ เมืองเคียวนัง ประวัติศาสตร์ อำเภออาวะเป็นหนึ่งในอำเภอของแคว้นในอดีตที่ชื่อแคว้นคาซูซะ และเดิมครอบคลุมพื้นที่ทางตอนใต้สุดของคาบสมุทรโบโซทั้งหมด ต่อมาใน ค.ศ. 718 พื้นที่บริเวณนี้ได้แยกออกมาจากแคว้นคาซูซะตั้งเป็นแคว้นอาวะ ซึ่งมีอยู่เรื่อยมาจนถึงการฟื้นฟูเมจิใน ค.ศ. 1868 Awa-gun |แผนที่อดีตเมืองและหมู่บ้านในอำเภออาวะเมื่อ ค.ศ. 1897 พื้นที่สีต่าง ๆ แสดงถึงเทศบาลในปัจจุบัน สีแดงคือนครทาเตยามะ, สีชมพูคือนครคาโมงาวะ, สีม่วงคือนครมินามิโบโซ, และสีส้มคือเมืองเคียวนัง ในการปฏิรูปที่ดินในยุคเมจิตอนต้น แคว้นอาวะถูกแบ่งออกเป็น 4 อำเภอใน ค.ศ. 1868 ได้แก่ อำเภออาวะ , อำเภออาซาอิ , อำเภอนางาซะ และอำเภอเฮ (เดิมเรียกอำเภอเฮงูริ) ในขณะที่จัดตั้ง อำเภออาวะประกอบด้วยหมู่บ้านขนาดเล็ก 93 หมู่บ้าน แบ่งกันปกครองจำนวนเท่า ๆ กันระหว่างแคว้นศักดินาทาเตยามะและแคว้นศักดินานางาโอะ หมู่บ้านเหล่านี้ได้ควบรวมกันเมื่อ ค.ศ. 1889 กลายเป็น 2 เมือง (เมืองเทเตยามะ และเมืองโฮโจ) และ 9 หมู่บ้าน ต่อมาใน ค.ศ. 1897 อำเภออาซาอิ อำเภอเฮ และอำเภอนางาซะถูกรวมเข้ากับอำเภออาวะ ซึ่งในขณะนั้นอำเภออาวะประกอบด้วย 7 เมืองและ 37 หมู่บ้าน ต่อมาอำเภออาวะก็ค่อย ๆ ลดขนาดลงจากการที่มีเทศบาลแยกออกไปจัดตั้งเทศบาลนคร และปัจจุบันเหลือเมืองเคียวนังเพียงแห่งเดียว การควบรวมเทศบาล 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 เมืองอามัตสึโกมินาโตะถูกรวมเข้ากับนครคาโมงาวะ 20 มีนาคม ค.ศ. 2006 เมืองจิกูระ, มารูยามะ, ชิราฮามะ, โทมิอูระ, โทมิยามะ และวาดะ และหมู่บ้านมิโยชิ รวมเข้าด้วยกันเพื่อก่อตั้งนครมินามิโบโซ อ้างอิง บรรณานุกรม Counties of Japan อาวะ
พระธาตุช่อแฮในวัดพระธาตุช่อแฮ ช่อแฮ เป็นตำบลในอำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ประเทศไทย ชื่อ ชื่อตำบลมาจาก 'พระธาตุช่อแฮ' สถูปโบราณที่ได้รับการเคารพและถือเป็นสัญลักษณ์ประจำจังหวัดแพร่ เชื่อกันว่าสถูปนี้เป็นเจดีย์สำหรับผู้ที่เกิดในปีขาลตามความเชื่อของชาวล้านนาตั้งแต่สมัยโบราณ ภูมิศาสตร์ ตำบลที่ติดกับช่อแฮ ได้แก่ (เรียงตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ): ตำบลป่าแดงในอำเภอเมืองแพร่ ตำบลจริมในอำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ และตำบลบ้านกวางในอำเภอสูงเม่น ช่อแฮอยู่ห่างจากตัวเมืองแพร่ประมาณ เขตบริหาร ตำบลช่อแฮอยู่ในเขตบริหารของเทศบาลตำบลช่อแฮที่รวม 4 หมู่บ้านจากตำบลรอบข้าง ซึ่งรวมตำบลป่าแดงด้วย ช่อแฮมีหมู่บ้านทั้งหมด 10 แห่ง เด็กใส่เสื้อหม้อห้อมกำลังถือเต่าปูลู​ ลำดับ ภาษาไทย อักษรโรมัน 1. บ้านมุ้ง Ban Mung 2. บ้านพันเชิง Ban Phan Choeng 3. บ้านพันเชิง Ban Phan Choeng 4. บ้านธรรมเมือง Ban Tham Mueang 5. บ้านต้นไคร้ Ban Ton Krai 6. บ้านใน Ban Nai 7. บ้านปง Ban Pong 8. บ้านน้ำจ้อม Ban Nam Jom 9. บ้านนาตอง Ban Na Tong 10. บ้านทุ่งสวย Ban Thung Suai ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น ผ้านวม ผ้าปูที่นอน อ้างอิง
เหวิน ซู่ฉิน (12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2410 – 5 ตุลาคม พ.ศ. 2462; ชื่อลำลอง ชีเม่ย์ หรือ ฉีเหม่ย์) เป็นมารดาของเหมา เจ๋อตง ประวัติ เหวิน ซู่ฉิน เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2410 (ถงจื้อปีที่ 6) ที่หมู่บ้านถังเจียถัว ในตำบลไท่ผิงอ้าว อำเภอเซียงเซียง จังหวัดเซียงถาน มณฑลหูหนาน (ปัจจุบันคือหมู่บ้านต้าผิง ตำบลต้าผิง) บิดาของเธอชื่อ เหวิน จืออี๋ เป็นช่างทำรองเท้าที่ยากจนและติดสุรา มารดาของเธอชื่อ เหวิน เฮ่อชื่อ เป็นภรรยาน้อยคนที่ 14 ของจืออี๋ เธอมีพี่ชาย 2 คนและน้องสาว 2 คน เธอเข้าเรียนที่วัดพุทธในท้องถิ่นจนถึงอายุ 10 ปี บิดามักจะทำร้ายมารดาของเธอ ดังนั้นนางจึงหนีไปที่อำเภอเฉาชาน ที่นั่น นางก็แต่งงานใหม่กับเจ้าของที่ดินวัย 60 ปี ซึ่งถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดในจีนแผ่นดินใหญ่ในเวลานั้น ซู่ฉินเข้าเรียนที่โรงเรียนแบ๊บติสต์ที่นั่นและสอบได้เป็นอันดับต้น ๆ เมื่ออายุได้ 13 ปี พ่อเลี้ยงก็จัดการแต่งงานให้เธอกับเหมา อี๋ชาง วัย 10 ปี ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากชาวนาเป็นเวลายาวนาน เมื่ออายุ 26 ปี ซู่ฉินก็ได้ให้กำเนิดเหมา เจ๋อตง หลังจากเหมา เจ๋อตง เกิด เธอและสามีก็ได้รับไก่ตัวผู้เป็นของขวัญตามธรรมเนียมท้องถิ่น เหวินรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพของเหมา เนื่องจากเธอเคยมีลูกชายสองคนที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก เธอจึงพาเขาไปพบพระสงฆ์รูปหนึ่งที่อาศัยอยู่บนภูเขา และขอให้พระสงฆ์รูปนั้นช่วยดูแล แต่พระสงฆ์รูปนั้นปฏิเสธ เพราะเชื่อว่าเหมามีสุขภาพแข็งแรงดี จากนั้นเธอได้เดินทางไปยังบ้านของบิดาของเธอในเขตใกล้เคียง ระหว่างทางได้แวะที่วัดแห่งหนึ่งซึ่งอุทิศให้กับพระโพธิสัตว์กวนอิม โดยนางได้อธิษฐานขอให้องค์พระโพธิสัตว์นี้มาเป็นแม่บุญธรรมของเจ๋อตง เธอเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2462 อ้างอิง
ประเทศโปแลนด์เป็นส่วนหนึ่งของตลาดการท่องเที่ยวระดับโลกที่มีจำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง การท่องเที่ยวในประเทศโปแลนด์มีส่วนช่วยต่อเศรษฐกิจโดยรวมของประเทศ เมืองที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ได้แก่ กรากุฟ, วอร์ซอ, วรอตสวัฟ, กดัญสก์, ปอซนัญ, ชแชชิน, ลูบลิน, ตอรุญ, ซาโกปาเน, เหมืองเกลือในเวียลิตชกา และสถานที่ทางประวัติศาสตร์ของเอาช์วิทซ์ – ซึ่งเป็นค่ายกักกันนาซีของเยอรมันในออชฟีแยญชิม ส่วนสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ดีที่สุด ได้แก่ เขตทะเลสาบมาซูเรียน, ชายฝั่งทะเลบอลติก, เทือกเขาตาตราของโปแลนด์ (ซึ่งเป็นเทือกเขาที่สูงที่สุดของคาร์เพเทียน), ซูดีติส และป่าบีอาโววีเอซา โดยข้อเสนอการท่องเที่ยวหลักของประเทศโปแลนด์ประกอบด้วยการเที่ยวชมภายในเมือง, อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์, อนุสรณ์สถานทางธรรมชาติ, การเดินทางเพื่อธุรกิจ, การท่องเที่ยวเชิงเกษตร, การท่องเที่ยวด้วยจักรยาน, การท่องเที่ยวที่ได้รับการรับรอง, การเดินเที่ยวระยะไกลบนภูเขา (การเดินป่า) และการปีนหน้าผา ตลอดจนอื่น ๆ อีกมาก ภาพรวม ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 โปแลนด์เป็นหนึ่งในประเทศที่ปลอดภัยที่สุดในทวีปยุโรป ซึ่งมีนักท่องเที่ยวมาเยือนบ่อยครั้ง ประเทศโปแลนด์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเข้าร่วมสหภาพยุโรปใน ค.ศ. 2004 และเข้าร่วมความตกลงเชงเกนใน ค.ศ. 2007 ได้กลายเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมเยียนบ่อยครั้ง สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่ในประเทศโปแลนด์มีความเกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ สถานที่ทางประวัติศาสตร์ และอีเวนต์ทางวัฒนธรรม ตามข้อมูลของสถาบันการท่องเที่ยว ประเทศโปแลนด์มีนักท่องเที่ยวเยือน 15.7 ล้านคนใน ค.ศ. 2006 และ 15 ล้านคนใน ค.ศ. 2007 จากจำนวนผู้มาเยือน 66.2 ล้านคน ส่วนใน ค.ศ. 2012 นักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินทางมาโปแลนด์จำนวน 13.5 ล้านคน (ผู้ที่เดินทางมาในช่วงฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 แต่ไม่ได้พักค้างคืนนั้นไม่ได้รวมอยู่ในสถิติอย่างเป็นทางการ) จากนั้นใน ค.ศ. 2013 ประเทศโปแลนด์ได้รับนักท่องเที่ยว 15.8 ล้านคน และใน ค.ศ. 2016 จำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยือนประเทศโปแลนด์มีจำนวน 80.5 ล้านคน ซึ่ง 17.5 ล้านคนจากจำนวนนี้เป็นผู้มาเยือนที่พิจารณาเพื่อจุดประสงค์การท่องเที่ยว (โดยพักอย่างน้อยหนึ่งคืน) กระทั่งใน ค.ศ. 2019 ประเทศโปแลนด์มีนักท่องเที่ยวเยือน 21.4 ล้านคน ทำให้เป็นประเทศที่มีนักท่องเที่ยวอันดับที่ 18 ของโลก ประวัติ นักท่องเที่ยวชาวโปแลนด์กลุ่มแรกเป็นนักจาริกแสวงบุญที่เดินทางไปยังสักการสถานทั้งภายในโปแลนด์และต่างประเทศ กระทั่งการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์เริ่มต้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส่วนภูมิภาคที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือภูเขา โดยเฉพาะเทือกเขาตาตรา ซึ่งได้รับการสำรวจโดยไทตุส ชาลูบินสกี กระทั่งมีการจัดตั้งสมาคมตาตราโปแลนด์ใน ค.ศ. 1873 และสมาคมการท่องเที่ยวโปแลนด์ใน ค.ศ. 1909 เพื่อจัดระเบียบและพัฒนาการท่องเที่ยว นอกจากนี้ คริสต์ศตวรรษที่ 19 ยังเป็นช่วงเวลาแห่งการเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วของรีสอร์ตสปา ที่โดยส่วนใหญ่อยู่ในซูดีทีส, เบสคิดส์ และตามแนวชายฝั่งทะเลบอลติก โดยบางแห่งมีความเกี่ยวข้องกับสมาคมวิทยาบาลนีโอโลยีโปแลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1910 รวมถึงหลังจากโปแลนด์ได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1918 การท่องเที่ยวของโปแลนด์ก็เติบโตอย่างรวดเร็ว และได้รับการส่งเสริมจากรัฐบาล ส่วนออร์บิสซึ่งเป็นบริษัทนำเที่ยวระดับอาชีพแห่งแรกของโปแลนด์ ได้ก่อตั้งขึ้นที่นครลวิวใน ค.ศ. 1923 ตามมาด้วยกรอมาดา ซึ่งเป็นองค์กรการท่องเที่ยวและบริษัททัวร์ใน ค.ศ. 1937 อ้างอิง Poland national tourism office Useful information site about Poland Poland's Official Travel Website Visiting Poland – All in One Travel Guide อ่านเพิ่ม Kaszynski, Tadeusz, Through Europe to Poland by Car, 1st and rev. ed., New York City, 1968 โปแลนด์
ฮิเอดะ โนะ อาเระ โดยหลักรู้จักจากการมีส่วนในการเรียบเรียงตำราโคจิกิใน ค.ศ. 712 แม้ว่าไม่ทราบปีเกิดและเสียชีวิต อาเระมีบทบาทในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 ภูมิหลัง ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับภูมิหลังของอาเระ โดยข้อความใน เซกีวกิ (西宮記) เสนอแนะว่าอาเระอยู่ในตระกูลซารูเมะ-โนะ-คิมิ ที่สืบต้นตระกูลถึงเทพีอาเมะ-โนะ-อูซูเมะ-โนะ-มิโกโตะ นักวิชาการอย่างคูนิโอะ ยานางิตะและไซโง โนบุตสึนะตั้งทฤษฎีว่าอาเระเป็นผู้หญิง อาเระได้รับตำแหน่ง โทเนริ ซึ่งโดยทั่วไปเป็นตำแหน่งบุรุษ อย่างไรก็ตาม สมาชิกตระกูลซารูเมะ-โนะ-คิมิมีชื่อเสียงจากการเป็นมิโกะ ซึ่งเป็นสถาบันสตรี แก่ราชสำนัก นอกจากนี้ ข้อความหลายส่วนในโคจิกิดูเหมือนว่าเขียนโดยผู้หญิง โคจิกิ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 จักรพรรดิเท็มมุมุ่งแก้ไขความไม่สอดคล้องกันของประวัติศาสตร์ชาติที่ปรากฏอยู่ในเทกิและคีวจิหลายเล่มที่หมุนเวียนอยู่กับบรรดาขุนนาง พระองค์ทรงจัดแยกตำราเหล่านี้และทรงสั่งให้อาเระ ซึ่งตอนนั้นอายุ 28 ปี จดจำตำราเหล่านี้ อาเระมีชื่อเสียงในด้านความฉลาดของตน: 'อาเระผู้แจ่มใสและฉลาดตามธรรมชาติ เพียงได้ยินหรืออ่านครั้งเดียวก็สามารถสาธยายและจำได้' จักรพรรดิเท็มมุสวรรคตก่อนที่ผลงานนี้เสร็จสิ้น ภายหลังจักรพรรดินีเก็มเมทรงมีพระราชพระแสรับสั่งให้โอ โนะ ยาซูมาโระเรียบเรียงโคจิกิตามที่อาเระได้จดจำไว้ ผลงานนี้เสร็จสิ้นใน ค.ศ. 712 อ้างอิง บรรณานุกรม
คดีฆาตกรรมกราเชฟ เป็นการสังหารหมู่ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 1925 ที่อีวานโกโว, อำเภอซูดิสลาฟสกี, อุเยต์โคสโตรมา, เขตปกครองคอสโตรมาคอย, สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย, สหภาพโซเวียต กริกอรี กราเชฟ ซึ่งมีความขัดแย้งมาอย่างยาวนานกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ได้จุดไฟเผาเพื่อล่อชาวบ้านก่อนจะเปิดฉากยิง คร่าชีวิตผู้คนไป 11 ราย และบาดเจ็บ 8 ราย ภูมิหลัง หลังจากการปฏิวัติเดือนตุลาคม ปี 1917 วลาดีมีร์ เลนิน ได้ประกาศกฤษฎีกาว่าด้วยที่ดินซึ่งยกเลิกที่ดินส่วนบุคคลและแจกจ่ายที่ดินให้กับชาวนา อย่างไรก็ตาม ในระหว่างกระบวนการแจกจ่ายที่ดิน กรีกอรี ติโมฟีเอวิช กราเชฟ เป็นชาวนาจากหมู่บ้านอีวานโกโว พยายามซื้อที่ดินแปลงหนึ่งที่เขาต้องการ แต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายที่ดินแปลงนั้นก็ถูกขายให้กับเกษตรกรจากหมู่บ้านข้างเคียง ด้วยความเชื่อที่ว่าเขาไม่ได้รับส่วนแบ่งที่ยุติธรรม เขาจึงเริ่มวางแผนแก้แค้น กราเชฟเคยถูกกล่าวหาว่าก่อคดีฆาตกรรมมาก่อน แต่รับได้รับการปล่อยตัว เหตุการณ์ หลังจากขายทรัพย์สินและข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมด และส่งภรรยาไปพักผ่อนกับญาติ วันที่ 26 กรกฎาคม กริกอรี กราเชฟ ได้เผาบ้านของเพื่อนบ้านขณะที่พวกเขาทำงานในทุ่งนา จากนั้นเขาก็นอนรอเพื่อซุ่มโจมตีพวกเขาเมื่อพวกเขากลับมาที่หมู่บ้าน เมื่อชาวนากลับมาดับเพลิง กราเชฟได้ยิงใส่พวกเขา คร่าชีวิตคน 11 คนและบาดเจ็บ 8 คน นอกจากนี้เขายังยิงใส่นักดับเพลิงที่มาจากเมืองใกล้เคียงเพื่อดับเพลิง ก่อนที่จะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่สัตว์เลี้ยงในเมืองและฆ่าม้า 8-12 ตัว ในตอนท้ายของการสังหารหมู่ 13 ครัวเรือนจาก 14 ครัวเรือนในอีวานโกโว ถูกเผาจนหมดสิ้น หลังจากการโจมตีนั้น เกรเชฟหนีออกจากสถานที่เกิดเหตุ แต่ต่อมาถูกกองทหารรักษาการณ์ในท้องถิ่นจับได้ เขาถูกตัดสินจำคุก 20 ปี เขาได้รับการปล่อยตัวหลังจากรับโทษมา 10 ปี ไม่มีใครทราบชีวิตต่อไปของเขา แม้ว่าเขาจะถูกห้ามไม่ให้อาศัยอยู่ในอีวานโกโว​​เป็นเวลาสี่ปีก็ตาม หมายเหตุ อ้างอิง หมวดหมู่ฉบับร่าง
พระวัชรญาณมุนี(วิ) เทียนชัย ชยทีโป มีนามเดิมว่า เทียนชัย อุบลวรรณสิริ เจ้าอาวาสวัดเทพสรธรรมาราม (บาย ตึ๊ก เจีย) จ.ปทุมธานี เป็นพระนักพัฒนา ส่งเสริมศาสนาพุทธในเชิงบวก ด้วยการจัดกิจกรรมทางพุทธให้สอดคล้องกับวาระสำคัญต่าง ๆ เช่น วันเฉลิมพระชนม์พรรษา เป็นต้น รวมทั้งช่วยเหลือด้านสังคมสงเคราะห์ สนับสนุนกลุ่ม รพ.ขุนหาญ เพื่อจัดซื้อเครื่องมือแพทย์ ประวัติ พระวัชรญาณมุนี(วิ) เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 เรียนที่โรงเรียนบ้านโพธิ์กะสังข์ อ.ขุนหาญ จ.ศรีสะเกษ บรรพชาเมื่ออายุ 13 ปี ทั้งนี้พระวัชรญาณมุนี(วิ) เป็นศิษย์ของหลวงปู่สรวงเทวดาเดินดิน จึงสร้างรูปหล่อหลวงปู่สรวงขึ้นภายในวัดเทพสรธรรมาราม รวมทั้งติดคำสอนหลวงปู่สรวงไว้ทั่วบริเวณวัด เพื่อให้ประชาชนได้สักการะ และนำคำสอนไปประยุกต์ใช้ สำหรับคติที่พระวัชรญาณมุนี(วิ) ยึดมั่น คือ “กตัญญู” เพื่อตอบแทนบุญคุณเกิดของแผ่นดินไทย พ่อแม่ ครูอาจารย์ ตอบโจทย์ทุกอย่างของสัญลักษณ์ความดี งานด้านเผยแพร่พระพุทธศาสนา สำหรับการเผยแพร่พระพุทธศาสนา พระวัชรญาณมุนี(วิ) จัดอุปสมบทหมู่พระ และเณร รวมทั้งนำคณะสงฆ์ธุดงค์ปักกลด แสวงบุญ เนื่องในวาระต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ อ้างอิง
สาธารณรัฐประชาชนจีนกับรัฐอิสราเอลสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1992 ในขณะที่สาธารณรัฐจีนรับรองความเป็นอธิปไตยของอิสราเอลโดยนิตินัยใน ค.ศ. 1949 สาธารณรัฐจีนพ่ายแพ้ต่อสงครามกลางเมืองจีน ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์จีนขึ้นมามีอำนาจทั่วจีนแผ่นดินใหญ่ ใน ค.ศ. 1950 อิสราเอลเป็นประเทศแรกในตะวันออกกลางที่รับรองสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นรัฐบาลเดียวของจีน แต่พรรคคอมมิวนิสต์จีนไม่ตอบสนองด้วยการสร้างความสัมพันธ์ทางการทูต เนื่องจากอิสราเอลเข้าร่วมในกลุ่มตะวันตกในช่วงสงครามเย็น ความไม่พอใจนี้ยังคงมีอยู่จนกระทั่งสงครามเย็นสิ้นสุดลงด้วยการล่มสลายของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1991 ประเทศจีนเป็นคู่ค้าที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของอิสราเอล และเป็นคู่ค้ารายใหญ่สุดของอิสราเอลในเอเชียตะวันออก การค้าทวิภาคีมีปริมาณเพิ่มขึ้นจาก 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 1992 ไปเป็นมากกว่า 10,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2013 อิสราเอลค้าขายเทคโนโลยีและอาวุธกับจีนอย่างมาก นักวิจารณ์บางคนสังเกตเห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างวัฒนธรรมและค่านิยมของทั้งสองชาติ เช่นเดียวกันกับผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจร่วมกัน ประเทศจีนเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศบนโลกที่คงความสัมพันธ์อันอบอุ่นร่วมกันกับอิสราเอล รัฐปาเลสไตน์ และโลกมุสลิมส่วนใหญ่ สถานะของจีนในฐานะมหาอำนาจโลกที่เป็นไปได้ กระตุ้นให้อิสราเอลรักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับประเทศนี้ และบูรณาการอิทธิพลระดับโลกของจีนเข้ากับการจัดด้านเศรษฐกิจของอิสราเอล อิสราเอลมีสถานเอกอัครราชทูตของตนเองที่ปักกิ่ง และกงสุลใหญ่ที่กวางโจว, เฉิงตู, ฮ่องกง และเซี่ยงไฮ้ ส่วนจีนมีสถานเอกอัครราชทูตที่เทลอาวีฟ อ้างอิง ข้อมูล อิสราเอล จีน
เซาเทิร์นแปซิฟิก 4449 หรือที่รู้จักกันในชื่อ เดย์ไลต์ (Daylight) เป็นรถจักรไอน้ำชั้น GS-4 ประเภท 4-8-4 'นอร์เทิร์น' ของเซาเทิร์นแปซิฟิกเรลโรด (SP) เป็นตัวอย่างที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงคันเดียวและเป็นหนึ่งในสองรถจักรไอน้ำชั้น GS ที่ยังเหลือรอด ส่วนอีกคันคือ GS-6 หมายเลข 4460 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การขนส่งแห่งชาติในเมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี GS ย่อมาจาก 'เจเนรัลเซอร์วิส' (General Service) หรือ 'โกลเดนสเตต' (Golden State) ซึ่งเป็นชื่อเล่นของรัฐแคลิฟอร์เนีย อันเป็นสถานที่ที่รถจักรนี้เคยให้บริการ รถจักรไอน้ำคันนี้สร้างขึ้นโดยบริษัท Lima Locomotive Works ในเมืองลีมา รัฐโอไฮโอ เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941 สำหรับบริษัทเซาเทิร์นแปซิฟิกเรลโรด (Southern Pacific Railroad) ตัวรถได้รับการทาสีแบบ 'Daylight' ซึ่งเป็นสีแดงส้มอันเป็นเอกลักษณ์สำหรับตู้รถไฟโดยสารชื่อเดียวกัน โดยทำหน้าที่ลากจูงขบวนรถไฟชุดนี้ตลอดระยะเวลาการใช้งานส่วนใหญ่ รถจักรหมายเลข 4449 ปลดประจำการจากการเดินรถเชิงพาณิชย์ในปี ค.ศ. 1956 และถูกเก็บรักษาไว้ ในปี ค.ศ. 1958 เซาเทิร์นแปซิฟิกได้บริจาครถจักรคันนี้ให้แก่เมืองเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ทางการเมืองจึงนำไปจัดแสดงแบบอยู่กับที่ใกล้กับสวนสนุก Oaks Amusement Park ซึ่งอยู่ที่นั่นจนถึงปี ค.ศ. 1974 หลังจากนั้นรถจักรหมายเลข 4449 ก็ได้รับการบูรณะอีกครั้งเพื่อใช้งานในขบวนรถไฟอิสรภาพ (American Freedom Train) ซึ่งวิ่งไปทั่ว 48 รัฐติดต่อกันของสหรัฐ เพื่อเฉลิมฉลองวาระครบรอบ 200 ปีของสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1976 ปัจจุบันรถจักรไอน้ำคันนี้ยังคงทำหน้าที่ลากขบวนรถท่องเที่ยวพิเศษตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 เป็นต้นมา ปัจจุบัน หัวรถจักรนี้ประจำการอยู่ที่ศูนย์มรดกทางรถไฟออริกอน (Oregon Rail Heritage Center) ในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน โดยได้รับการดูแลรักษาโดยกลุ่มอาสาสมัครที่ไม่แสวงหาผลกำไรชื่อ 'The Friends of SP 4449' อีกทั้งในปี ค.ศ. 1983 ผู้อ่านนิตยสาร Trains ได้โหวตเลือกให้ 4449 เป็นรถจักรไอน้ำที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสหรัฐ อ้างอิง
ไมรอน ลีออน วอลเลซ (9 พฤษภาคม ค.ศ. 1918 – 7 เมษายน ค.ศ. 2012) เป็นนักข่าว พิธีกรเกมโชว์ นักแสดง และบุคคลในวงการสื่อชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักในด้านงานสืบสวนสอบสวน และได้สัมภาษณ์บุคคลสำคัญในวงการข่าวมากมายตลอดอาชีพการทำงานที่ยาวนานถึงเจ็ดทศวรรษ เขาเป็นหนึ่งในผู้สื่อข่าวต้นฉบับของซิกซ์ตีมินิตส์ (60 Minutes) ซึ่งเป็นรายการข่าว 60 นาทีของช่อง CBS ซึ่งออกอากาศครั้งแรกในปี 1968 เขาเกษียณจากตำแหน่งผู้สื่อข่าวประจำในปี 2006 แต่ยังคงปรากฏตัวในรายการเป็นครั้งคราวจนถึงปี 2008 เขาเป็นพ่อของคริส วอลเลซ วอลเลซเคยสัมภาษณ์นักการเมือง คนดัง และนักวิชาการหลายคน เช่น ทีนา เทอร์เนอร์, โจเซฟ โบนันโน, วลาดิมีร์ โฮโรวิตซ์, บอบบี ฟิชเชอร์, ลูชาโน ปาวารอตตี, มาเรีย คาลลาส, แมลคัม เอ็กซ์, ริชาร์ด นิกสัน, เพิร์ล เอส. บัก, เติ้ง เสี่ยวผิง, โรนัลด์ เรแกน, พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี, เจียง เจ๋อหมิน, รูฮุลลอฮ์ โคมัยนี, ควร์ท วัลท์ไฮม์, แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์, ยัสเซอร์ อาราฟัต, เมนาเฮม เบกิน, อันวัร อัสซาดาต, หลุยส์ ฟาร์ราคาน, มานูเอล โนริเอกา, จอห์น แนช, กอร์ดอน บี. ฮิงก์ลีย์, วลาดีมีร์ ปูติน, บาร์บรา สไตรแซนด์, ซัลบาโด ดาลี, แมฮ์มูด แอฮ์แมดีเนฌอด, วิลเลียม คาร์ลอส วิลเลียมส์, มิกกี โคเฮน, รอย โคห์น, ดีน รีด, จิมมี ฟราติอันโน, อัลดัส ฮักซลีย์ และไอน์ แรนด์ อ้างอิง
แซ็ง-มาโล เป็นเทศบาลในรัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดาริมชายแดนแคนาดา–สหรัฐ แซ็ง-มาโลตั้งอยู่ในระดับความสูงมากที่สุดของเทศบาลใด ๆ ในรัฐเกแบ็กที่ พลเมืองอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยป่าไม้ ฟาร์ม และทางน้ำที่เป็นแหล่งเลี้ยงชีพ ที่แซ็ง-มาโลจัดเทศกาลเก็บเกี่ยวซึ่งมีพิธีมิสซา'แบบชนบท'ทุกเดือนกันยายน จุดยอดนิยมที่น่าสนใจคือ La Montagnaise เป็นหอสังเกตการณ์สูง ที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1995 สามารถมองเห็นวิวชนบทแบบพาโนรามาได้ ประวัติ แพริชแซ็ง-มาโลได้รับการสถาปนาใน ค.ศ. 1863 โดยชาวกานาดีแย็งและเลื่อนสถานะเป็นเทศบาลใน ค.ศ. 1910 ชื่อเมืองมีความเกี่ยวข้องกับแซ็ง-มาโล ประเทศฝรั่งเศส— บ้านเกิดของฌัก การ์ตีเย นักเดินทางชาวยุโรปคนแรกที่ระบุและวาดแผนที่เกแบ็กสมัยใหม่กับตั้งชื่อบริเวณที่เขาค้นพบเป็น 'แคนาดา' ประชากร แนวโน้มจำนวนประชากร: สำมะโน ประชากร เปลี่ยนแปลง (%) 2021 514 8.2% 2016 475 1.7% 2011 483 10.2% ADJ 538 4.3% 2006 516 0.4% 2001 518 5.1% ADJ 546 4.3% 1996 375 6.5% 1991 401 N/A ADJ = ตัวเลขที่ปรับแล้ว เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงขอบเขตระหว่างปีสำมะโนประชากร ภูมิอากาศ อ้างอิง
สโมสรฟุตบอลหญิงแมนเชสเตอร์ซิตี้ (อังกฤษ: Manchester City Women's Football Club) เป็นสโมสรฟุตบอลหญิงจากแมนเชสเตอร์ เขตปริมณฑลเกรเตอร์แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในวีเมนส์ซูเปอร์ลีก ซึ่งเป็นลีกระดับที่ 1 ของฟุตบอลหญิงประเทศอังกฤษ ประวัติ การแข่งในช่วงต้น ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1988 สโมสรฟุตบอลหญิงแมนเชสเตอร์ซิตีได้ก่อตั้งขึ้น (อังกฤษ: Manchester City Ladies Football Club) ผลงานของนีล เมเธอร์ เจ้าหน้าที่ชุมชนแมนเชสเตอร์ ซิตี้ ซึ่งจะกลายเป็นผู้จัดการทีมคนแรกของทีม รวมถึงคนอื่นๆ อีกหลายคนที่เกี่ยวข้องกับโครงการชุมชนของสโมสร แมทช์แรกของทีมแมนเชสเตอร์ซิตีหญิงเป็นกระชับมิตรคู่กับ โอลดัม ในสนาม สนามเทียมของบาวน์ดารีพาร์ก ซึ่งซิตี้ชนะด้วย 4–1 วีเมนส์ซูเปอร์ลีก ปิรามิดฟุตบอลหญิงอังกฤษสั่นสะเทือนอีกครั้งในปี 2010 เมื่อวีเมนส์ซูเปอร์ลีกถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นการแข่งขันระดับสูงสุดครั้งใหม่เพื่อนั่งเหนือจุดสูงสุดของพรีเมียร์ลีกหญิง ทางFA ประกาศว่าการเข้าร่วมจะขึ้นอยู่กับการสมัครมากกว่าการเลื่อนตำแหน่ง และสมาชิกทุกคนของ WPL National Division บวกกับผู้ที่เข้าเส้นชัยสูงสุดสองอันดับแรกในสองลีกระดับภูมิภาคจะมีสิทธิ์ แมนเชสเตอร์ซิตีหญิง คงพลาดโอกาสนี้ แต่จะคว้าโอกาสต่อไปในการเข้าร่วม WSL ในอีกสามฤดูกาลต่อมาเมื่อขยายไปสู่ระบบลีก 2 ชั้นแบบ 18 ทีม - เมื่อถึงเวลานั้นสโมสรคว้าแชมป์นอร์เทิร์นดิวิชั่น หลังจากเริ่มต้นฤดูกาล 2022–23 อย่างยากลำบากรวมถึงการพ่ายแพ้ครั้งแรกให้กับแอสตันวิลลาในนัดแรกของลีก แมนเชสเตอร์ซิตี้กลับมายืนหยัดอีกครั้งและได้รับชัยชนะมากพอที่จะจบอันดับสี่ในลีกปี 2022 โดยไม่สามารถเอาชนะ 'บิ๊กโฟร์' อื่น ๆ ได้ (บิ๊กทรีและคู่แข่งที่ปรับปรุงใหม่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด) ทีมต่างๆ ยังคงแข็งแกร่งและรักษาตำแหน่งไว้ท่ามกลางผู้ท้าชิงตำแหน่ง โดยมีรายงานว่าผู้เล่นใหม่ที่เซ็นสัญญาเข้ามานั้นเข้าขากันได้อย่างรวดเร็วอย่างน่าประหลาดใจแม้จะฟอร์มกลับมาได้ก็ตามหลังจากแมนเชสเตอร์ซิตี้เอาชนะเลสเตอร์ซิตี้ด้วยระยะห่างที่กว้างตามปกติในเดือนตุลาคม 2022 รายชื่อผู้เล่น รูปภาพของทีมชุดใหญ่ของซิตีหญิงก่อนแข่งกับซังค์ ปอลเทินในยูดับเบิลยูซีแอล วันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2017 ยืมตัว อดีตผู้เล่น เอสมี มอร์แกน เทสซา วูลล์ลาร์ท เอลลา ทูน เอสมี มอร์แกน จอร์เจีย สแตนเวย์ อิซซี่ คริสเตียนเซน จิลล์ สกอตต์ เคย์รา วอลช์ ลูซี บรอนซ์ สเตฟ โฮตัน แคโรลีน เวียร์ เจนนิเฟอร์ บีทที่ ฟิลิปปา อังเกลดาล จานีน เบคกี้ เดย์นา กัสเตยานอส นาเดีย นาดิม เฮย์ลีย์ ราโซ อี กึมมิน เกียรติประวัติ ลีก วีเมนส์ซูเปอร์ลีก แชมป์ชนะเลิศ: 2016 รองชนะเลิศ: 2015, 2017, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2020–21, 2023–24 ถ้วยในประเทศ วีเมนส์เอฟเอคัพ แชมป์ชนะเลิศ: 2016–17, 2018–19, 2019–20 รองชนะเลิศ: 2021–22 ม ม ม ม หญิง
พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งฝรั่งเศส เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์บูร์บงผู้ครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสและนาวาร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1814 จนถึง ค.ศ. 1824 เว้นว่างช่วงปี ค.ศ. 1815 ที่เรียก สมัยร้อยวัน พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ทรงใช้เวลา 23 ปีเสด็จลี้ภัยตั้งแต่ ค.ศ. 1791 ถึง ค.ศ. 1814 ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1815 ในช่วงสมัยร้อยวัน พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 เป็นพระมหากษัตริย์เกือบทศวรรษ ระบอบการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (ต่างจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในระบอบเก่า) ทรงถืออิสริยยศเคานต์แห่งพรอว็องส์ในฐานะพระอนุชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1792 สภากงว็องซียงแห่งชาติเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์และพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงถูกสำเร็จโทษด้วยกิโยตีน เมื่อยุวกษัตริย์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 17 แห่งฝรั่งเศส พระโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 สวรรคตในที่คุมขังในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1795 พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระนัดดาในฐานะพระมหากษัตริย์ในพระนาม บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 และพระราชนัดดา – วัดพระศรีรัตนศาสดาราม – โฮเอลุงที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
พาราฮอกโซซัว () เป็นเคลดของสัตว์ที่ประกอบด้วย ไบลาทีเรีย, พลาโคซัว และ ไนดาเรีย ความสัมพันธ์ของกลุ่มนี้เมื่อเปรียบเทียบกับวงศ์สัตว์อีกสองวงศ์ คือ ทีโนฟอรา และ ฟองน้ำ ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ การศึกษาในด้านวิวัฒนาการจีโนมบางกรณีได้นำเสนอหลักฐานที่สนับสนุนว่าทีโนฟอราเป็นพี่น้องกับพาราฮอกโซซัว และฟองน้ำเป็นพี่น้องกับสัตว์ชนิดอื่น ๆ (เช่น) การศึกษาวิจัยอื่น ๆ ได้นำเสนอหลักฐานที่สนับสนุนว่าฟองน้ำเป็นพี่น้องกับพาราฮอกโซซัว และทีโนฟอราเป็นกลุ่มพี่น้องกับสัตว์ชนิดอื่น ๆ (เช่น ) โดยพบว่าระบบประสาทวิวัฒนาการขึ้นอย่างอิสระในทีโนฟอร์และพาราฮอกโซโซอัน หรือสูญหายไปเป็นครั้งที่สองในฟองน้ำ หากถือว่าทีโนฟอร์แยกตัวออกไปก่อน ยูเมทาซัวอาจถูกใช้เป็นคำพ้องความหมายกับพาราฮอกโซซัวได้ วิวัฒนาการ แผนภาพต้นไม้ด้านล่างสอดคล้องกับการศึกษาด้านพันธุกรรมเชิงวิวัฒนาการส่วนใหญ่ แสดงให้เห็นความไม่แน่นอนนี้ด้วยความสัมพันธ์แบบพหุแขนง (Polytomy) ParaHoxozoa หรือ Parahoxozoa แม้ว่ายีน 'ParaHox' มักจะถูกอ้างถึงในตัวพิมพ์แบบอูฐ และเอกสารต้นฉบับที่ตั้งชื่อกลุ่มนั้นใช้ 'ParaHoxozoa' แต่รูปแบบอักษรตัวพิมพ์ใหญ่ตัวแรกตัวเดียว คือ 'Parahoxozoa' ยังถูกนำมาใช้ในเอกสารด้วยเช่นกัน เนื่องจากตัวพิมพ์แบบอูฐไม่ใช่มาตรฐานในการตั้งชื่อในทางสัตววิทยา ลักษณะเฉพาะ พาราฮอกโซซัวถูกกำหนดโดยการมีอยู่ของยีน (คลาสย่อย) หลายคลาส (HNF, CUT, PROS, ZF, CERS, K50, S50-PRD) เช่นเดียวกับ ฮอกซ์/พาราฮอกซ์-ANTP ซึ่งเป็นที่มาของชื่อของกลุ่มนี้ ต่อมามีการเสนอ และโต้แย้ง ว่ายีนของคลาสเดียวกัน (ANTP) เช่น ฮอกซ์/พาราฮอกซ์, ยีนเอ็นเค และยีน ซีดีเอ็กซ์ พาราฮอกซ์ ยังมีอยู่ในฟองน้ำด้วย ไม่ว่าจะระบุยีนพาราฮอกซ์ได้อย่างชัดเจนหรือไม่ก็ตามพาราฮอกโซซัว ตามที่กำหนดไว้ในตอนแรกนั้นเป็นโมโนฟิเลติก และยังคงถูกใช้เป็นโมโนฟิเลติกต่อไป ความคล้ายคลึงกันของพลานูลา-อะโคเอล, ไตรโพลบลาสตี และ ไบลาทีเรียน เดิมมีการสันนิษฐานว่าไบลาทีเรียเป็นพยาธิที่อาศัยอยู่ที่ก้นทะเล โดยมีช่องเปิดเพียงช่องเดียว อย่างไรก็ตาม ลำไส้เล็กส่วนต้นอาจมีการพัฒนาไปแล้วพร้อมกับทีโนฟอรา ลำไส้ส่วนปลายอาจพัฒนามาจากมุมของช่องเปิดเดียวที่มีริมฝีปากเชื่อมติดกัน ตัวอย่างเช่น อะโคเอลา มีลักษณะคล้ายตัวอ่อนของพลานูลา ของไนดาเรียบางชนิด ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสมมาตรแบบ 2 แฉก พวกมันมีลักษณะคล้ายหนอน เช่นเดียวกับไนดาเรียน Buddenbrockia พลาโคโซอัน มีลักษณะคล้ายกับพลานูลา โดยทั่วไป 'พลานูโลซัว' หมายถึงกลุ่ม ไนดาเรีย–ไบลาทีเรีย โดยไม่รวมพลาโคซัว แต่ไม่จำเป็นเสมอไป ในกรณีอื่น ๆ เมื่อรวมทั้งสามสายพันธุ์เข้าด้วยกัน จะปรากฏเป็นคำพ้องความหมายกับพาราฮอกโซซัว อาจเกิดไตรโพลบลาสตี ก่อนการแผ่รังสีของไนดาเรีย–ไบลาทีเรีย ด้วยเช่นกัน อนุกรมวิธาน พาราฮอกโซซัวมีไฟลา 3 ประเภทที่แตกต่างกัน ได้แก่ พลาโคโซอัน ไนดาเรียน และ ไบลาทีเรียน พลาโคโซอัน Placozoans (เช่น Polyplacotoma mediterranea, Trichoplax adhaerens และ Cladtertia collaboinventa ) เป็นไฟลัมของสัตว์ขนาดเล็กมาก ไนดาเรียน สัตว์ในกลุ่มไนดาเรียน (เช่น แมงกะพรุน ปะการัง และ ดอกไม้ทะเล) มีเซลล์ที่ต่อยได้ เรียกว่า ไนโดไซต์ ไบลาทีเรียน สัตว์ที่มีโครงสร้างแบบไบลาทีเรียน เช่น สัตว์ขาปล้อง มอลลัสกา และ สัตว์มีกระดูกสันหลัง มีสมมาตรกระจกอย่างน้อยในช่วงหนึ่งของการพัฒนาตัวอ่อน อ้างอิง
ปูราตรีฮีตาการานา โบสถ์พราหมณ์แบบบาหลีในสวนบาหลีของแกร์เทินแดร์เวิลท์ แกร์เทินแดร์เวิลท์ (สวนโลก) เป็นสวนสาธารณะในเขตมาร์ซาฮ์น กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เปิดเป็นครั้งแรกในวันที่ 9 พฤษภาคม 1987 ภายใต้ชื่อ แบร์ลีแนร์การ์เทินเชา (Berliner Gartenschau; งานแสดงพืชสวนเบอร์ลิน) และต่อมาในปี 1991 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น แอร์ฮอลุงส์พาร์คมาร์ซาฮ์น (Erholungspark Marzahn; สวนพักผ่อนหย่อนใจมาร์ซาฮ์น) และเปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบันในปี 2017 มีขนาดพื้นที่รวมมากกว่า นับตั้งแต่การเปิดตัวสวนจีนเดือนตุลาคม 2000 ได้มีการเปิดสวนที่แต่งตามแบบต่าง ๆ ทั่วโลกตามมา ได้แก่ สวนตะวันออกไกล, สวนอิตาลี, สวนบาหลี, สวนเกาหลี, สวนญี่ปุ่น และสวนอังกฤษซึ่งเปิดในปี 2018 ข้อมูลในปี 1995 ระบุว่ามียอดผู้เข้าชมสวนอยู่ที่ 132,000 คน และในปี 2007 อยู่ที่ 650,000 คน ในปี 2017 สวนได้รับการคัดเลือกเป็นสถานที่จัดอินเทอนาทีโอนาเลอการ์เทินเนาส์ชเทลลุง 2017 (IGA 2017) ซึ่งเป็นงานจัดแสดงพืชสวนนานาชาติ ปูราตรีฮีตาการานา (Pura Tri Hita Karana) เป็นโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลีที่เปิดใช้งานประกอบศาสนกิจจริง ตั้งอยู่ภายในส่วนสวนบาหลี ที่นี่ถือเป็นโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลีเพียงไม่กี่แห่งในโลกที่ตั้งอยู่นอกเกาะบาหลีและนอกประเทศอินโดนีเซีย สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดคือสถานีคีนแบร์ต (แกร์เทินแดร์เวิลท์) บนสาย U5 ชื่อเดิมของสถานีคือ 'น็อยเออโกรทเคาเออร์ชตรัสเซอ' (Neue Grottkauer Straße) จนถึงปี 2016 ซึ่งเปลี่ยนชื่อสถานีเป็นชื่อปัจจุบัน ส่วนหนึ่งของการเตรียมพร้อมจัดมหกรรม IGA 2017 สถานีนี้ยังเป็นสถานีปลายทางของอีเกอาไซล์บาห์น รถรางลอยฟ้าความยาว ซึ่งสร้างขึ้นสำหรับมหกรรมดังกล่าว อ้างอิง แฟล่งข้อมูลอื่น International Gartenausstellung 2017
วัดสระเกษ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไชยภูมิ อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทิศตะวันออก วัดสระเกษสร้างขึ้นก่อนสมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมมีชื่อว่า วัดเสาธงหิน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1892 มีประวัติว่าในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้กรีธาทัพขับไล่ข้าศึกถึงบ้านชะไว และได้ชัยชนะจึงให้ชื่อว่าบ้านไชโย เมื่อขับไล่ข้าศึกไปแล้วได้พักทัพที่วัดเสาธงหินเพื่อสรงน้ำสระเกษาที่วัดนี้ ต่อมาจึงเรียกว่า 'วัดสระเกษ' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 10 เมตร ยาว 22.50 เมตร อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถที่ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีต กุฎิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้สุสานกว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร วัดนี้ยังมีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ด้วย วัดมีพระเกจิชื่อดังคือ หลวงปู่โต๊ะ ท่านได้จัดสร้างพระเครื่อง วัตถุมงคลมากมาย ได้แก่ พระพิมพ์สมเด็จ รูปเหมือน และเหรียญวัตถุมงคล อ้างอิง สระเกษ
มนต์รักแม่กลอง เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวมิวสิคัล ย้อนยุค จินตนิยม ชีวิต ปี 2567 ผลิตโดยเดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ และนำแสดงโดยนภัทร อินทร์ใจเอื้อ และเฌอมาวีร์ สุวรรณภาณุโชค ออกอากาศทางช่องวัน 31 ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 19.00 น. ตั้งแต่วันที่ 2 กันยายน – 18 ตุลาคม พ.ศ. 2567 นักแสดง ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2567 ตัวละคร นักแสดงหลัก สัญญา แสงอัมพวา (ทุย) นภัทร อินทร์ใจเอื้อ ดอกแก้ว เฌอมาวีร์ สุวรรณภาณุโชค โฉมฉาย ตติยา สนสกุล เอื้อง แซ็ค ชุมแพ ลำดวน แป้งร่ำ ศิวนารี เปลว ศักราช ศรีวังพล ลั่นทม ปรียานัฐ ปะติเต ตัวละคร นักแสดงสมทบ กำนันเชิด มนตรี เจนอักษร คุณหญิงปัทมา สาวิตรี สามิภักดิ์ สุริยา อาชวไพศาล / เทพ ธนายง ว่องตระกูล สไบนาง / บัว กชกร นิมากรณ์ เพ็ญแสง จามจุรี เชิดโฉม อภิเดช ศิวาวุธ ปุตระเศรณี ชบา ชนัญญา เลิศวัฒนามงคล ไพรวัลย์ ภักดี พลล้ำ หมื่น ปอยฝ้าย มาลัยพร รำพึง เอิร์น สุรัตน์ติกานต์ พระศร จอห์น บราโว่ แสน โมฬีวรรณ พันธรักษ์ ลุงพัน สร้อย สารคาม สิน หนุงหนิง สิงหราช เขียว ชาลี กรีชัย ตัวละคร นักแสดงรับเชิญ แสงอรุณ ครูสลา คุณวุฒิ แม่ทองใบ อำภา ภูษิต พลตรีประจักษ์ ณัฐนันท์ คุณวัฒน์ เสี่ยวิชัย กรเศก โคร์นิน ชาติชาย ธิตินันท์ สุวรรณศักดิ์ พิธีกรงานสืบสานศิลป์ถิ่นอัมพวา ประจำปี กิ๊ฟ ชวนชื่น เพลงประกอบละคร ; พ.ศ. 2567 เพลง มนต์รักแม่กลอง ร้องโดย กัน นภัทร เพลง คนช้ำอัมพวา ร้องโดย กัน นภัทร เพลง สุดท้ายคือเธอ ร้องโดย กัน นภัทร เพลง อย่าเถียงพระพุทธเจ้า ร้องโดย แซ็ค ชุมแพ เพลง เจ้าหนี้ขอบ่น ร้องโดย มนตรี เจนอักษร เพลง รักก็ช้ำ เลิกก็ช้ำ ร้องโดย อ๋อลี่ ตติยา อ้างอิง
เจดีย์และอุโบสถวัดถึด่าม วัดถึด่าม เป็นวัดพุทธตั้งอยู่บนถนนถึดั่ม เขตเจื่องอัน เว้ ประเทศเวียดนาม สร้างขึ้นโดยพระพุทธาจารย์เถี่ยน ทิก มิญ เหื่อง ผู้เป็นลัมเท้เซ็น (Lâm Tế Zen) ลำดับที่ 34 วัดสร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของขักรพรรดิเลอ ฮี ทง ในเวลานั้น วัดนี้ยังมีชื่อว่า วัดอั๊นตน (Ấn Tôn Temple) ในปี 1841 จักรพรรดิเถี่ยว จิ มีรับสั่งมห้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ วัดนี้เป็นหนึ่งในสามวัดหลวงของราชวงศ์เหงียนในเมืองเว้ ในปี 1951 มีการจัดงานพบปะระหว่างพระสงฆ์ 51 รูปสำคัญจากทั่วประเทศเวียดนาม และจากหกกลุ่ม เพื่อตั้งองค์การพุทธศาสนาขึ้นสำหรับเวียดนาม โดยได้เลือกทิก ทิญ เคี๊ยต เป็นผู้นำพุทธศาสนาในเวียดนามรูปแรก ในการพบปะนี้ยังเป็นครั้งแรกที่ธงฉัพพรรณรังสีถูกชักขึ้นในพื้นที่วัด ในปี 1968 วัดได้รับความเสียหายอย่างหนักระหว่างการรุกวันเท็ตในสงครามเวียดนาม ความเสียหายบางส่วนในวัดยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน และในปี 1966 ได้มีการจัดสร้างพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ขึ้นประดิษฐานในวัดแทนที่องค์ซึ่งถูกทำลายไปในสมัยรัฐบาลโง ดิ่ญ เสี่ยม ซึ่งเกิดวิกฤตการณ์ชาวพุทธ ปัจจุบันวัดถึดั่มยังคงเปิดใช้งานเป็นวัดที่ประกอบศาสนากิจโดยมีพระสงฆ์จำพรรษาและยังคงเป็นที่ตั้งของสำนักงานพุทธศาสนาประจำจังหวัด อ้างอิง บรรณานุกรม
โรคหวัด หรือ ไข้หวัด เรียกเป็นทางการว่า คอหอยส่วนจมูกอักเสบเฉียบพลัน หรือเยื่อจมูกและลำคออักเสบเฉียบพลัน เป็นโรคติดเชื้อไวรัสในทางเดินหายใจส่วนบนที่กระทบต่อจมูกเป็นหลัก ผู้ป่วยจะเริ่มมีอาการหลังรับเชื้อมาเป็นเวลาไม่เกิน 2 วัน อาการของโรคมีทั้งไอ เจ็บคอ น้ำมูกไหล และไข้ ซึ่งมักหายไปเองในเจ็ดถึงสิบวัน แต่บางอาการอาจอยู่ได้นานถึงสามสัปดาห์ ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น ปอดบวม ตามมาได้ โดยเฉพาะผู้ที่มีโรคประจำตัว ไวรัสที่เป็นสาเหตุของโรคหวัดมีมากกว่า 200 ชนิด โดยไรโนไวรัส (ในภาพ), ไวรัสโคโรนา, อะดีโนไวรัส และเอนเทอโรไวรัสเป็นชนิดที่พบบ่อยที่สุด ติดต่อจากคนสู่คนผ่านการสูดอากาศที่มีเชื้อไวรัสเข้าไปเมื่อยู่ใกล้กับผู้ป่วย หรือติดทางอ้อมผ่านการเอามือสัมผัสวัตถุที่มีเชื้อติดอยู่ แล้วเอามือนั้นเข้าปากหรือจมูก ปัจจัยเสี่ยงของการเป็นโรคได้ง่ายได้แก่ การเป็นเด็กที่อยู่ในศูนย์เลี้ยงเด็ก การพักผ่อนน้อย และความเครียดทางจิตใจ เป็นต้น ไข้หวัดใหญ่เป็นอีกโรคที่มีอาการคล้ายคลึงกับโรคหวัด แต่มีอาการรุนแรงกว่าและไม่ค่อยมีน้ำมูก บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 และพระราชนัดดา – วัดพระศรีรัตนศาสดาราม – โฮเอลุงที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
พระแก้วฟ้าที่ 3 หรือ นักองค์อิม (เขมร: បរម រាមាធិបតី) (พ.ศ. 2217 – 2274) (ครองราชย์: พ.ศ. 2243 – 2244, 2258 – 2265 และ 2272 – 2272) นักองค์อิมเป็นพระโอรสของ พระมหาอุปราช พระไชยเชษฐาที่ 3 ในปี พ.ศ. 2243 กองทัพเวียดนามภายใต้การนำของ Nguyễn Hữu Cảnh บุกยึดอาณาจักรเขมรอุดง นักองค์อิมเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรเขมรอุดงโดยชาวเวียดนาม ในปีต่อมา พระไชยเชษฐาที่ 3 ยอมจำนนและได้รับอนุญาตให้ฟื้นฟู นักองค์อิมจึงไม่ได้เป็นกษัตริย์ของอาณาจักรเขมรอุดง พระไชยเชษฐาที่ 3 สละราชสมบัติเพื่อ พระศรีธรรมราชาที่ 3 ในปี พ.ศ. 2243 พระไชยเชษฐาที่ 3 อภิเษกสมรสกับลูกสาวคนหนึ่งกับนักองค์อิม; เป็นการแต่งงานทางการเมือง อย่างไรก็ตาม พระศรีธรรมราชาที่ 3 ได้ขับนักองค์อิมออกไปโดยได้รับความช่วยเหลือจากอาณาจักรอยุธยา นักองค์อิมหลบหนีไปในไซ่ง่อนในปี พ.ศ. 2248 และขอความช่วยเหลือจากเจ้าเมืองเหงียนชาวเวียดนาม และนักองค์อิมกลับมาที่ละแวกพร้อมกับกองทัพเวียดนาม ในปี พ.ศ. 2253 นักองค์อิมขึ้นครองราชย์ ในปี พ.ศ. 2257 พระศรีธรรมราชาที่ 3 ได้ยึดละแวก ด้วยความช่วยเหลือของอาณาจักรอยุธยา นักองค์อิมตกอยู่ในอันตราย กองทัพเวียดนามภายใต้การนำของ Trần Thợng Xuyên และ Nguyễn Cửu Phú (阮久富) ถูกส่งไปยังอาณาจักรเขมรอุดงเพื่อช่วยเหลือนักองค์อิม พระศรีธรรมราชาที่ 3 และ พระไชยเชษฐาที่ 3 พ่ายแพ้และหนีไปยังอาณาจักรกรุงศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2265 นักองค์อิมทรงสละราชสมบัติเพื่อสนับสนุนพระสัตถาที่ 2 พระโอรส ในปี พ.ศ. 2272 นักองค์อิมทรงกลับมาอีกครั้งและทรงสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์สูงสุด ในพระอิสริยยศเชย เชตธา ที่ 5 ทรงครองราชย์อยู่ได้หกเดือนแล้วสละราชสมบัติเป็นครั้งที่สองเพื่อสนับสนุนพระโอรสองค์ใหญ่ พระสัตถาที่ 2 (พ.ศ. 2273) อ้างอิง
เภกุลีวิยา (Bhekuli Biya หรือชื่ออื่น มันทูกปรินัย; Mandooka Parinaya และ พางครพิเย; Banger Biye) หรือรู้จักในชื่อ งานแต่งงานกบ เป็นธรรมเนียมปฏิบัติดั้งเดิมที่มีที่มาจากรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย โดยปฏิบัติในระหว่างฤดูแล้งเพื่อเป็นพิธีเรียกฝน ตามธรรมเนียมชาวอัสสัม มีมุขปาฐะว่าครั้งหนึ่งชาวนาเคยถามหมู่เมฆว่าทำไมไม่มีฝนเลย หมู่เมฆตอบว่าฝนไม่ตกเพราะกบไม่ร้อง ฤดูมรสุมถือเป็นฤดูหาคู่ของกบ และเมื่อกบร้องเพื่อหาคู่ก็จะทำให้มีฝน กบร้องจึงมีความสัมพันธ์กับการมีฝน พิธีกรรมนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของวัฒนธรรมอัสสัม และมีขึ้นเพื่อให้เทพเจ้าแห่งฝน พระวรุณ พึงพอใจและประทานฝนให้ โดยทั่วไปผู้อาวุโสหรือนักบวชประจำหมู่บ้านจะเป็นผู้ประกอบพิธีนี้ กบสองตัวจะถูกจับมาทำความสะอาดและแต่งตัวด้วยชุดแต่งงานแบบธรรมเนียมของอัสสัม จับนั่งบนบัลลังก์และมัดเข้าด้วยกันโดยใช้ด้ายแดง จากนั้นนักบวชจะประกอบพิธีปูชาให้เทพเจ้าแห่งในอวยพร จากนั้นจะนำผงสีแดงชาดมาป้ายบนหน้าผากของกบตัวเมียเพื่อเป็นการบ่งบอกว่ากบตัวนี้มีคู่ครองแล้ว เมื่อสิ้นสุดพิธี กบทั้งสองจะนำไปปล่อยลงแหล่งน้ำ และเชื่อกันว่ากบทั้งสองจะคงอยู่เป็นคู่กัน และถ้ามีฝนตามมาก็จะหมายความว่าเทพเจ้าแห่งฝนพึงพอใจ ศัพทมูล คำว่น 'เภกุลี' เป็นคำภาษาอัสสัมแปลว่า กบ 'วียา' แปลว่าการแต่งงาน ชื่อเภกุลีวียาจึงแปลว่าการแต่งงานกบ พิธีหย่ากบ ระหว่างอุทกภัยใหญ่ในปี 2019 ในเมืองโภปาลได้มีการจัดพิธีหย่ากบขึ้นโดยใช้กบดินเผาสองตัวแยกออกจากกัน พิธีนี้จัดโดยกลุ่มฮินดูท้องถิ่น โอมศิวเสวศากติมณฑล (Om Shiva Sewa Shakti Mandal) โดยหวังว่าพิธีนี้จะทำให้ฝนลดน้อยลง อ้างอิง
ฟุตบอลชิงถ้วย เอเอฟเอฟ–อีเอเอฟเอฟ เป็นรายการแข่งขันฟุตบอลที่วางแผนจะจัดขึ้นร่วมกันระหว่าง สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน (AFF) และสหพันธ์ฟุตบอลเอเชียตะวันออก (EAFF) โดยเป็นรายการที่จะจัดแข่งขึ้นระหว่างทีมที่เป็นแชมป์จากรายการฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน และฟุตบอลชิงแชมป์เอเชียตะวันออก รายการนี้มีแผนจะจัดขึ้นในช่วงปฏิทินของฟีฟ่า แม้รายการนี้จะมีดำริริเริ่มจัดขึ้นในปี 2019 แต่ก็ยังไม่เคยมีการจัดการแข่งขันขึ้นแต่ประการใด ประวัติ เดิมทีรายการฟุตบอลชิงถ้วย เอเอฟเอฟ–อีเอเอฟเอฟนัดแรก จะจัดขึ้นในวันที่ 26 มีนาคม 2019 โดยจะจัดเป็นการแข่งแบบนัดเดียว ณ สนามกีฬาแห่งชาติหมีดิ่ญ ในกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม โดยเป็นการแข่งขันระหว่างทีมชาติเวียดนาม แชมป์อาเซียนปี 2018 และทีมชาติเกาหลีใต้ แชมป์ E-1 ปี 2017 อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2019 มีการประกาศว่าการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วย เอเอฟเอฟ–อีเอเอฟเอฟ จะถูกเลื่อนออกไปในปี 2020 อย่างไม่มีกำหนด หลังจากที่ทั้งสองทีม ไม่สามารถจัดตารางในการแข่งขันภายในปี 2019 ได้ รายการชิงถ้วยนี้จะจัดขึ้นทุก ๆ สองปี เพื่อสอดคล้องกับการจัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน และฟุตบอลชิงแชมป์เอเชียตะวันออก โดยประเทศสมาชิกเอเอฟเอฟ และ อีเอเอฟเอฟ จะทำหน้าที่หมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพ โดยในครั้งแรกเวียดนามได้สิทธิ์ในการเป็นเจ้าภาพโดยอัตโนมัติในการจัดการแข่งขันชิงถ้วยครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2018 หลังจากเอาชนะมาเลเซียด้วยสกอร์รวม 3–2 ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2018 และได้จัดทำบันทึกความเข้าใจ (MoU) สำหรับการจัดการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วย เอเอฟเอฟ–อีเอเอฟเอฟ ขึ้นที่ฮานอย เวียดนาม ในวันที่ 15 ธันวาคม 2018 โดย เคียฟ ซาเมธ รองประธานเอเอฟเอฟ และชุง มง-กยู ประธานอีเอเอฟเอฟ การแข่งขัน ปี ชาติเจ้าภาพ สนาม ผลการแข่งขัน ชนะ ประตู 2020 สนามกีฬาแห่งชาติหมีดิ่ญ, ฮานอย ยกเลิกเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 2022 (2024) กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่น, โตเกียว 5–0 2025 สนามกีฬาแห่งชาติบูกิตจาลิล, กัวลาลัมเปอร์ VS แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชียตะวันออก 2025 ทีมที่ได้รับสิทธิ์ในการเข้าร่วม ปี ทีมที่ได้รับสิทธิ์เข้าร่วม แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชียตะวันออก 2019(2020) (2018) ( 2017) 2022 (2022) ( 2022) 2025 (2024) หมายเหตุ อ้างอิง
กล้ามเนื้อเทียมแบบลมหดตัวและยืดออก กล้ามเนื้อเทียมแบบลม (Pneumatic artificial muscles; PAMs) เป็นแอคชูเอเตอร์ที่ยืดหดได้ ทำงานด้วยแรงดันอากาศในท่อยางเพื่อยืดหรือหด กล้ามเนื้อลมนิยมใช้งานเป็นคู่เพื่อเลียนแบบการทำงานของกล้ามเนื้อมนุษย์ที่มีมัดหนึ่งเป็นกล้ามเนื้อทำงาน และอีกมัดหนึ่งเป็นกล้ามเนื้อต้าน กล้ามเนื้อเทียมแบบลมถูกพัฒนาขึ้นครั้งแรกในช่วงทศวรรษที่ 1950 โดยโจเซฟ ลอว์ แมคคิบเบนส์ เพื่อใช้กับแขนขาเทียม ต่อมาบริษัท บริดจสโตน (ประเทศญี่ปุ่น) ได้นำกล้ามเนื้อเทียมแบบชนิดแมคคิบเบนมาใช้ในเชิงพาณิชย์ในช่วงทศวรรษปี 1980 ภายใต้ชื่อ Rubbertuators รวมถึงได้พัฒนากล้ามเนื้อเทียมชนิดไฮโดรลิกอีกด้วย กล้ามเนื้อเทียมแบบแมคคิบเบนมีส่วนประกอบหลักสองส่วน คือ ท่อยางที่อยู่ภายใน และเส้นใยถักที่หุ้มอยู่ด้านนอก แรงในการหดตัวสูงสุดของกล้ามเนื้อเทียมชนิดนี้จำกัดด้วยความแข็งแรงรวมของเส้นใยแต่ละเส้นในเปลือกนอก ส่วนระยะการออกแรงจะถูกจำกัดด้วยองศาและความหนาแน่นในการทอของเส้นใยด้านนอก การทอที่หลวมและมีมุมในการทอที่แคบจะทำให้กล้ามเนื้อสามารถโป่งพองได้มากขึ้น ซึ่งจะทำให้เส้นใยแต่ละเส้นสามารถบิดตัวและสร้างระยะในการหดตัวได้มากขึ้นตามไปด้วย ตัวอย่างหนึ่งของโครงสร้างกล้ามเนื้อลมที่ซับซ้อนคือ Shadow Dexterous Hand ที่พัฒนาโดยบริษัท Shadow Robot ซึ่งยังจำหน่ายกล้ามเนื้อเทียมหลากหลายประเภทเพื่อให้สามารถนำไปใช้กับระบบอื่น ๆ ได้อีกด้วย อ้างอิง
ธนภัทร ดิษฐไชยวงศ์ (เกิด 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2540) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย สังกัดช่อง 7HD ประวัติ ธนภัทร ดิษฐไชยวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์ และระดับปริญญาตรีจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ชีวิตส่วนตัว สมรสกับพลพจน์ พูลนิล อดีตพระเอกละครพื้นบ้านเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 มีบุตรสาว 1 คน คือ เด็กหญิงกานต์รดา พูลนิล เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 การเข้าวงการ น้ำผึ้งเริ่มเข้าวงการบันเทิงจากการประกวดร้องเพลง และได้เริ่มแสดง จากการเล่นละคร ไชยเชษฐ์ (2555) และโด่งดังจากการเล่นละครเรื่อง สี่ยอดกุมาร (2559) และก็ได้เล่นละครค่ำเรื่อง ชะชะช่าท้ารัก หลังจากนั้นเธอก็ห่างหายจากวงการ และกลับมาในปี พ.ศ. 2566 ในผลงานละครสั้น ฟ้ามีตา ผลงานการแสดง ละครจักรๆวงศ์ๆ ปี เรื่อง รับบท เครือข่าย 2555 ไชยเชษฐ์ อรทิวา ช่อง 7HD และ สามเศียร 2556 จันทร์สุริยะคาธ พรหมจารี 2558 แก้วหน้าม้า ชิดเชย 2559 สี่ยอดกุมาร มัลลิกานารี 2561 สังข์ทอง พระธิดาประคองยศ (พระธิดาองค์ที่ 6) ละครโทรทัศน์ ปี เรื่อง รับบท เครือข่าย 2556 คือหัตถาครองพิภพ สุนิตา (รับเชิญ) ช่อง 7HD 2557 คีตโลกา เดือน 2558 ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท น้ำฝน เลื่อมสลับลาย แป้ง(รับเชิญ) เพลงรักเพลงลำ บัวแพง 2560 เรือนพะยอม ผิงผิง (รับเชิญ) 2561 ชะชะช่าท้ารัก สายสร้อย ละครสั้น ฟ้ามีตา ตอน พระเดชหรือจะสู้พระคุณ ตอน เรื่องของเขาเราต้องเกี่ยว ตอน เหงากับเงิน ตอน มนุษย์เทวดา ตอน แก๊สเฉื่อย ตอน ความลับของการแก้แค้น ผลงานการประกวด เวที ผลการประกวด รางวัลพิเศษ มิสทีนไทยแลนด์ 2015 เข้ารอบ 50 คนสุดท้าย ทูตการท่องเที่ยวจังหวัดอุดรธานี มิสทีนไทยแลนด์ 2558 (2015) ในปี พ.ศ. 2558 ธนภัทรได้เข้าร่วมการประกวด มิสทีนไทยแลนด์ 2558 (2015) และเธอได้ผ่านเข้าสู่รอบ 50 คนสุดท้าย เพลง เพลง บอกว่ารัก (ประกอบละครไชยเชษฐ์ 2555) เพลง มนต์นาคราช เพลง ยอพระกลิ่น เพลง แก้วหน้าม้า เพลง สี่ยอดกุมาร เพลง สังข์ทองลูกแม่ เพลง สวยไว้ก่อน เพลง อยู่ในใจเสมอ เพลง ไฟแค้น เพลง ให้รู้ว่ารัก เพลง คนรักจริงมีไหม อ้างอิง