ปั๋ว อีปัว (17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1908 – 15 มกราคม ค.ศ. 2007) เป็นนักการเมืองชาวจีน เขาเป็นหนึ่งในบุคคลทางการเมืองอาวุโสที่สุดในประเทศจีนในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 หลังเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนเมื่ออายุ 17 ปี เขาทำงานเป็นผู้จัดงานพรรคคอมมิวนิสต์ในเมืองไท่หยวน มณฑลซานซี บ้านเกิดของเขา เขาได้รับเลื่อนตำแหน่งให้จัดตั้งขบวนการกองโจรคอมมิวนิสต์ในภาคเหนือของจีนจากกองบัญชาการในเทียนจินใน ค.ศ. 1928 แต่เขาถูกตำรวจก๊กมินตั๋งจับกุมและจำคุกใน ค.ศ. 1931 ใน ค.ศ. 1936 ด้วยการสนับสนุนโดยปริยายของพรรคคอมมิวนิสต์ ปั๋วลงนามในคำสารภาพต่อต้านคอมมิวนิสต์เพื่อให้ได้รับการปล่อยตัว หลังได้รับการปล่อยตัว ปั๋วกลับไปยังซานซี เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อีกครั้ง และต่อสู้กับทั้งก๊กมินตั๋งและจักรวรรดิญี่ปุ่นในจีนตอนเหนือกระทั่งพรรคคอมมิวนิสต์รวมแผ่นดินใหญ่จีนได้สำเร็จใน ค.ศ. 1949 ในช่วงอาชีพของปั๋ว เขาดำรงตำแหน่งต่อเนื่องกัน เช่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนแรกของคอมมิวนิสต์จีน สมาชิกกรมการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์ รองนายกรัฐมนตรี ประธานคณะกรรมการเศรษฐกิจแห่งรัฐ และรองประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางของพรรค ปั๋วถูกกวาดล้างใน ค.ศ. 1966 โดยแก๊งสี่คนที่ได้รับการสนับสนุนจากเหมา แต่เขาได้รับการนำกลับสู่อำนาจโดยเติ้ง เสี่ยวผิงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 หลังเหมาเสียชีวิต ปั๋วเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้อาวุโสผู้ทรงอำนาจที่ได้รับการคัดเลือกซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เติ้งและเป็นที่รู้จักอย่างไม่เป็นทางการในนาม 'แปดคนอมตะ' เนื่องจากอายุทางการเมืองที่ยืนยาวและอิทธิพลมหาศาลที่พวกเขาสั่งการในคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 หลังกลับสู่อำนาจ ปั๋วสนับสนุนการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ แต่เป็นอนุรักษ์นิยมสายกลางทางการเมือง ในตอนแรกเขาให้การสนับสนุนทั้งหู เย่าปังและผู้ประท้วงจัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 แต่ท้ายที่สุดเขาก็ถูกกลุ่มสายแข็งโน้มน้าวให้สนับสนุนการปลดหูออกจากตำแหน่งใน ค.ศ. 1987 และการใช้ความรุนแรงต่อผู้ประท้วงใน ค.ศ. 1989 การมีส่วนร่วมทางการเมืองของปั๋วลดลงในคริสต์ทศวรรษ 1990 แต่เขายังคงใช้อิทธิพลของเขาเพื่อสนับสนุนทั้งเติ้ง เสี่ยวผิงและเจียง เจ๋อหมิน รวมถึงผลักดันเส้นทางอาชีพให้ปั๋ว ซีไหล ลูกชายของเขา เขาเป็นผู้ที่เหลือรอดคนสุดท้ายและมีอายุยืนยาวที่สุด ในบรรดาแปดผู้อาวุโส ในช่วงเวลาที่เขาเสียชีวิตเมื่อ 15 มกราคม ค.ศ. 2007 เหลือเวลาอีกเพียงเดือนเศษก่อนจะอายุครบ 99 ปีเท่านั้น ชัวประวัติ ชีวิตช่วงต้น ปั๋ว อีปัวเกิดที่ไท่หยวน เมืองหลักของมณฑลฉ่านซี ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในมณฑลที่ยากจนที่สุดในประเทศช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 พ่อของเขาเป็นช่างฝีมือทำกระดาษ แต่ครอบครัวของเขายากจนมากจนต้องให้น้องชายที่เพิ่งเกิดของปั๋วจมน้ำ เพราะไม่มีเงินพอจะเลี้ยงดูเขา สมัยเป็นนักเรียน ปั๋วมีบทบาททางการเมือง และเคยจัดการประท้วงต่อต้านภาษีที่ดินท้องถิ่น หลังจบจากโรงเรียนมัธยมศึกษาที่ไท่หยวน เขาจึงศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ขณะเรียนอยู่ที่ปักกิ่ง เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1925 ซึ่งก่อตั้งไปเพียง 4 ปี เสียชีวิต ปั๋วมีชีวิตนานพอจนกลายเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่มีอายุมากที่สุดตอนวาระสุดท้าย เขาเสียชีวิตด้วยโรคที่ไม่เปิดเผยเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2007 ร่างถูกนำไปเผาและนำอัฐิไปฝังไว้ที่สุสานปฏิวัติปาเป่าชานถัดจาก Hu Ming ภรรยาของเขา ลูกสาวของเขาที่เสียชีวิตในสิบสองวันต่อมา ถูกฝังถัดจากพวกเขา อ้างอิง บรรณานุกรม 'Biography of Bo Yibo'. China Daily. 17 January 2007. Retrieved 28 May 2012. Feng Chongyi and Goodman, David S. G., eds. North China at War: The Social Ecology of Revolution, 1937–1945. Lanham, Maryland: Rowman and Littlefield. 2000. . Retrieved 3 June 2012. 'Bo Yibo, Chinese Revolutionary, Dies at 98' Financial Times. 17 January 2007. Retrieved 28 May 2012. Gillin, Donald G. Warlord: Yen Hsi-shan in Shansi Province 1911–1949. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. 1967. Gittings, John. 'Bo Yibo: Veteran Chinese Leader and 'Immortal' whose Loyalty to the Party Survived its Purges'. The Guardian. 24 January 2007. Retrieved 27 May 2012. Kahn, Joseph. 'Bo Yibo, Leader Who Helped Reshape China's Economy, Dies'. New York Times. 16 January 2007. Retrieved 28 May 2012. Wortzel, Larry M. Dictionary of Contemporary Chinese Military History. Westport, CT: Greenwood. 1999. . Retrieved 29 May 2012. Wu Linquan and Peng Fei. 'Bo Yibo Has an Attitude Problem'. In China's Cultural Revolution, 1966–1969: Not A Dinner Party. Ed. Michael Schoenhals. Armonk, New York: East Gate. 1996. . pp. 122–135. Retrieved 28 May 2012.