bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
กระแสสินธุ์ เป็นอำเภอในจังหวัดสงขลา แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอกระแสสินธุ์ในปี พ.ศ. 2521 และยกฐานะเป็นอำเภอกระแสสินธุ์ในปี พ.ศ. 2537 โดยชื่อ 'กระแสสินธุ์' หมายถึงเมืองที่สมบูรณ์ด้วยน้ำโดยให้สอดคล้องกับสภาพภูมิประเทศที่มีอาณาเขตส่วนใหญ่ในทะเลสาบสงขลา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอกระแสสินธุ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอระโนด ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอระโนดและอำเภอสทิงพระ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปากพะยูน (จังหวัดพัทลุง) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบางแก้ว อำเภอเขาชัยสน และอำเภอเมืองพัทลุง (จังหวัดพัทลุง) พืชพันธุ์ในเขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลหลวง ที่มีพื้นที่ต่อเนื่องกับเขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย ท้องที่ตำบลเกาะใหญ่ ประวัติ กระแสสินธุ์ เดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอปละท่า จังหวัดสงขลา ในปี พ.ศ. 2460 ได้มีผู้ลอบวางเพลิงที่ว่าการอำเภอปละท่า จึงเปลี่ยนชื่ออำเภอปละท่าเสียเป็น 'อำเภอจะทิ้งพระ' พร้อมกับยุบเมืองระโนด ตั้งเป็นกิ่งอำเภอระโนด และให้ขึ้นกับอำเภอจะทิ้งพระ และปรับเปลี่ยนพื้นที่โดยโอนตำบลเชิงแส ตำบลเกาะใหญ่ ของอำเภอจะทิ้งพระ ไปขึ้นกิ่งอำเภอระโนด ก่อนที่ปี พ.ศ. 2466 กรมหลวงลพบุรีราเมศร อุปราชปักษ์ใต้เห็นว่าการคมนาคมไม่สะดวก จึงยุบอำเภอจะทิ้งพระเป็นกิ่งอำเภอขึ้นกับอำเภอเมืองสงขลา ส่วนพื้นที่กิ่งอำเภอระโนดเดิมที่ขึ้นอำเภอจะทิ้งพระ ให้ยกฐานะเป็น อำเภอระโนด ในต้นปี พ.ศ. 2519 ได้มีคณะสงฆ์ ผู้นำชุมชน และคณะครูอาจารย์ในพื้นที่ตำบลเกาะใหญ่ ตำบลเชิงแส และตำบลโรง ได้ประชุมตกลงกันเสนอให้ทางการแยกการปกครองของทั้ง 3 ตำบลออกจากอำเภอระโนด อันเนื่องจากการคมนาคมระหว่าง 3 ตำบลกับอำเภอระโนดเป็นไปด้วยความยากลำบากไม่สะดวกในการติดต่อราชการ ต่อมากรมการปกครองได้แยกเขตการปกครองของ 3 ตำบล ออกมาเป็น กิ่งอำเภอกระแสสินธุ์ ตามประกาศลงวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2521 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน ใช้ชื่อกิ่งอำเภอว่า 'กระแสสินธุ์' โดยได้นำชื่อตำบลของตำบลตำบลเกาะใหญ่ ตำบลเชิงแส และตำบลโรง มารวมกัน 'กระแสสินธุ์' ซึ่งมีความหมายว่า 'กระแสน้ำ' หรือ 'เมืองที่อุดมสมบูรณ์ด้วยน้ำ' โดยในช่วงแรกได้ใช้อาคารของโรงเรียนชุมชนวัดเชิงแสเป็นที่ทำการชั่วคราว มีนายอภิชน คงพันธุ์ ปลัดอำเภอเป็นหัวหน้ากิ่งอำเภอกระแสสินธุ์คนแรก ปี พ.ศ. 2523 กรมการปกครองจัดสรรงบประมาณก่อสร้างที่ว่าการอำเภอโดยได้ตกลงสร้างในพื้นที่หมู่ 11 ตำบลเกาะใหญ่ ซึ่งได้รับบริจาคที่ดินจากราษฎรในพื้นที่จำนวน 93 ไร่ เมื่อก่อสร้างเสร็จได้ย้ายที่ทำการวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ต่อมาเมื่อท้องที่กิ่งอำเภอมี 3 ตำบล 22 หมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด 11,031 คนประกอบกับมีความเจริญมากขึ้นเห็นสมควรให้ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ จึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอขึ้นเป็น อำเภอกระแสสินธุ์ มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 นายชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรีเป็นประธาน พร้อมกับตั้งท้องถิ่นที่ว่าการอำเภอ 4 หมู่บ้านของตำบลเกาะใหญ่ เป็น ตำบลกระแสสินธุ์ เป็นตำบลลำดับที่ 4 ของทางอำเภอจนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอกระแสสินธุ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 22 หมู่บ้าน เกาะใหญ่| 9 หมู่บ้าน โรง| 5 หมู่บ้าน เชิงแส| 4 หมู่บ้าน กระแสสินธุ์| 4 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอกระแสสินธุ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลกระแสสินธุ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระแสสินธุ์ทั้งตำบล เทศบาลตำบลเชิงแส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชิงแสทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโรงทั้งตำบล อ้างอิง กระแสสินธุ์
คลองหอยโข่ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่ ปัจจุบันเป็นพื้นที่ที่มีการเพิ่มของประชากรสูงอันดับต้นๆ ของจังหวัด เนื่องจากรองรับประชากรและมีการขยายตัวของชุมชนเมืองที่รองรับความเจริญเติบโตของนครหาดใหญ่ ประวัติ พื้นที่ของอำเภอคลองหอยโข่งเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ ตำบลคลองหอยโข่ง อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ขณะนั้น จากคำบอกเล่าที่สืบทอดกันมาว่า ในอดีตประมาณ 500 กว่าปี คลองหอยโข่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ห้อมล้อมไปด้วยป่าดงดิบ ชาวบ้านดำรงชีพอยู่ด้วยความยากลำบาก ประชากรดั้งเดิมอาศัยสืบทอดกันมาแต่สมัยโบราณ ซึ่งสันนิษฐานได้จากสถานที่สำคัญหลายแห่ง โดยเฉพาะศาสนสถานบ่งบอกถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานตั้งแต่ก่อนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ คลองหอยโข่งเคยเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นตำบลเก่าแก่ในจังหวัดสงขลา และปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการให้ใช้ชื่อ 'ตำบลคลองหอยโข่ง' ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2464 เป็นรายชื่อตำบลหนึ่งในอำเภอหาดใหญ่ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลคลองหอยโข่ง ตำบลโคกม่วง และตำบลทุ่งลาน ออกจากการปกครองของอำเภอหาดใหญ่ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอคลองหอยโข่ง และในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลคลองหอยโข่ง รวมตั้งเป็นตำบลคลองหลา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอคลองหอยโข่ง จนถึงปัจจุบัน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอคลองหอยโข่งมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือและทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหาดใหญ่ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสะเดา ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอควนกาหลง (จังหวัดสตูล) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอคลองหอยโข่งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 32 หมู่บ้าน คลองหอยโข่ง| 7 หมู่บ้าน ทุ่งลาน| 9 หมู่บ้าน โคกม่วง| 9 หมู่บ้าน 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอคลองหอยโข่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลทุ่งลาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งลานทั้งตำบล เทศบาลตำบลโคกม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกม่วงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหอยโข่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองหอยโข่งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองหลาทั้งตำบล อ้างอิง คลองหอยโข่ง
ที่เก็บบทความยอดเยี่ยมประจำปี พ.ศ. 2551 ---- อักษรอาหรับ อักษรอาหรับ (Arabic alphabet) เป็นอักษรที่มีความสำคัญในศาสนาอิสลาม เพราะคัมภีอัลกุรอานเขียนด้วยอักษรนี้ อักษรนี้จึงมีใช้แพร่หลายในกลุ่มผู้นับถือศาสนาอิสลาม แม้แต่ภาษานอกกลุ่มเซมิติก เช่น ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอูรดู และ ภาษายาวี ตัวอักษรมีหลายแบบแต่รูปร่างของอักษรเหมือนกัน อ่านต่อ... ประจำเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 ---- ภาษาสเปน ภาษาสเปน (Spanish, Castilian; Español, Castellano) เป็นภาษาในกลุ่มภาษาไอบีเรียนโรมานซ์ ที่มีคนพูดมากเป็นอันดับ 3 หรือ 4 ของโลก โดยที่มีคนพูดเป็นภาษาแรกประมาณ 352 ล้านคน และมากถึง 417 ล้านคน เมื่อรวมคนที่ไม่ได้พูดเป็นภาษาแรกด้วย (จากการประมาณเมื่อปี พ.ศ. 2542) ประชากรส่วนใหญ่ที่พูดภาษาสเปนจะอาศัยอยู่แถบลาตินอเมริกา อ่านต่อ... ประจำเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ---- ภาษาฮินดี ภาษาฮินดีเป็นภาษาที่พูด ส่วนใหญ่ในประเทศอินเดียเหนือและกลาง เป็นภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียน อยู่ในกลุ่มย่อย อินโด-อิเรเนียน มีวิวัฒนาการมาจากภาษาปรากฤต ในสาขาอินโด-อารยันกลาง ของยุคกลาง และมีวิวัฒนาการทางอ้อมจากภาษาสันสกฤต ภาษาฮินดีได้นำคำศัพท์ชั้นสูงส่วนใหญ่มาจากภาษาสันสกฤต นอกจากนี้ เนื่องจากอิทธิพลของชาวมุสลิมในอินเดียเหนือ ภาษาฮินดียังมีคำที่ยืมมาจากภาษาเปอร์เซีย ภาษาอาหรับ และ ภาษาตุรกี เป็นจำนวนมาก และในที่สุดได้ก่อให้เกิดภาษาอูรดูขึ้น สำหรับภาษา'ฮินดีมาตรฐาน' หรือ 'ฮินดีแท้' นั้น มีใช้เฉพะการสื่อสารที่เป็นทางการ ขณะที่ภาษาซึ่งใช้ในชีวิตประจำวันในพื้นที่ส่วนใหญ่นั้น ถือว่าเป็นหนึ่งในภาษาถิ่นย่อย ของภาษาฮินดูสตานี อ่านต่อ... ประจำเดือนมกราคม พ.ศ. 2551
วิธีใช้ ตัวอย่าง ตัวอย่างข้างล่างนี้ เป็นแค่การจำลองและสมมติขึ้นเท่านั้น ไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งของกล่องข้อมูลตัวอย่างนี้เป็นความจริงแต่อย่างใด กรุณาอย่าคัดลอกตัวอย่างข้างล่างนี้ อธิบายพารามิเตอร์ พารามิเตอร์ วิธีใช้ หมายเหตุ สถานี ชื่อของสถานี ไม่ต้องใส่คำว่า สถานี ไว้ข้างหน้า สถานที่ สถานที่ที่สถานีนั้น ๆ ตั้งอยู่ เช่น Marylebone ภาพ ใส่ภาพปกติ หากต้องการใส่คำบรรยายภาพให้ใส่ที่ พารามิเตอร์ 'คำอธิบายภาพ' ถูกตั้งค่าให้อยู่ตรงกลางโดยปริยายอยู่แล้ว และโดยปกติมักใส่ค่าไว้ที่ คำอธิบายภาพ อธิบายภาพนั้น ๆ (image caption) เทศบาล เทศบาลที่สถานีนั้น ๆ ตั้งอยู่ เช่น นครหลวงเวสต์มินสเตอร์ ใส่ London Borough ไว้ด้วยถ้ามี บริหาร บริหารโดย เช่น รถไฟใต้ดินลอนดอน ตรวจสอบข้อมูลให้ถูกต้องก่อนใส่ลงไป ชานชาลา จำนวนชานชาลา ' โซน โซนที่สถานีตั้งอยู่ (1-6) ' เปิด ปี พ.ศ. ที่เปิดเช่น พ.ศ. 2538 ใส่ ด้วย tubeexits จำนวนของคนที่ใช้ต่อปี tubeexits05 = 20 (03 คือปี 2003 ใส่ได้ตั้งแต่ปี 2003 - 2007 เท่านั้น และ กรุณาตรวจสอบข้อมูลให้ถูกต้องก่อนใส่ลงไป lat และ long ละติจูด และ ลองติจูดของสถานีนั้น ๆ ตรวจสอบข้อมูลให้ถูกต้องก่อนใส่ลงไป ปี... และ เหตุการณ์... ใช้คู่กัน ปี ต้องตรงกับ เหตุการณ์ และ ปี1 ต้องตรงกับ เหตุการณ์ 1... สามารถใช้ได้ตั้งแต่ (ปี/เหตุการณ์) - (ปี 9/เหตุการณ์9)
เสนาะฉันท์ เป็นพระนิพนธ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ลักษณะคำประพันธ์ โคลงสี่สุภาพ จุดมุ่งหมายในการแต่ง แสดงความสามารถของกวี และเพื่อส่งเข้าประกวดราชบัณฑิตยสภา เมื่อ พ.ศ. 2470 ที่มาของเรื่อง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ได้ทรงนิพนธ์ไว้และทรงส่งเข้าประกวดราชบัณฑิตยสภา เมื่อพ.ศ. 2470 ได้ทรงเขียนบันทึกไว้ว่า 'ชวดรางวัล' ซึ่งหมายความว่า ไม่ได้รางวัล แต่อย่างไรก็ดี บทโคลงนี้เป็นที่นิยมยกย่องกันมานานว่า มีความไพเราะ ใช้โวหารลึกซึ้งคมคาย เด่นเป็นพิเศษที่มีการใช้โวหารอุปมาต่างๆ กันไปโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การอุปมาว่า เสียงของกวีนิพนธ์นั้น เสนาะยิ่งกว่าเสียงแห่งนกการเวก เสียงนกการเวกนั้นไพเราะปานใด หนังสือไตรภูมิโลกวินิจฉัยกถา ของพระยาธรรมปรีชา (แก้ว) กวีในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้พรรณนาไว้ ดังนี้ เสียงนกการเวกส่งสำเนียงหวานไพเราะดังกึกก้อง สัตว์จตุบาททั้งหลายได้ยินยังเคลิบเคลิ้ม เสือโคร่งไล่ติดตามเนื้อน้อย ๆ ยังลืมตน เคลิบเคลิ้มฟังเสียงไพเราะ ฝ่ายเนื้อน้อย ๆ ก็ลืมกลัวหยุดฟังเสียงนกเช่นกัน หมู่ปักษาชาติทั้งหลายได้ฟังเสียงนกการเวกต่างก็ราปีกหยุดฟังเสียงนิ่งราวรูปปั้นที่มีบุคคลนำไปติดไว้บนเพดาน แม้แต่ปลาก็ลืมตนลอยตัวตรง ๆ หยุดฟังเสียงนกการเวกเช่นกัน ชื่อ 'เสนาะฉันท์' นี้ มิใช่เป็นชื่อที่ท่านผู้ทรงนิพนธ์ได้ตั้งไว้ หากแต่เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นใหม่ เพื่อสะดวกในการอ้างอิงถึงในหนังสือเล่มนี้ คำว่า 'ฉันท์' หมายถึงคำประพันธ์ทุกชนิด ถอดคำประพันธ์ บทที่ 1 ฟ้าร้องเสียงกระหึ่มกึกก้องท้องฟ้า เสียงปี่พาทย์ดีดสีบรรเลงอันน่าเพลิดเพลิน ไม่อาจทำให้สะเทือนอารมณ์ได้เท่ากับความไพเราะของบทกวี ถ้อยคำของสาวงามอันเป็นที่รักไม่อาจเทียบเท่าความไพเราะของกวีนิพนธ์ บทที่ 2 นกการเวกที่เปล่าเปลี่ยวใจส่งเสียงร้องดังระงมถึงสวรรค์ ไม่อาจเทียบได้กับความไพเราะของกวีนิพนธ์อันลึกซึ้ง อาทิตย์และจันทร์ส่องแสงอยู่กลางฟ้า ทำให้โลกเจิดจรัส หรือยามเมฆครึ้มที่บดบังแสง ก็ยังไม่งามเท่ากับคำพรรณนาของกวีนิพนธ์ คุณค่าในการอ่าน โคลงสี่สุภาพทั้ง 2 บทนี้เป็นที่นิยมยกย่องกันมานานว่ามีความไพเราะ มีโวหารลึกซึ้ง คมคายและมีลักษณะเด่นในการใช้โวหารภาพพจน์ เป็นบทกวีที่ดีเด่นในเชิงเปรียบเทียบ โดยอุปมาว่าเสียงไพเราะของกวีนิพนธ์นั้น ไพเราะยิ่งกว่าเสียงแห่งนกการเวก ในด้านการใช้คำ จะเห็นได้ว่ากวีใช้คำที่ง่าย ถึงแม้จะไม่มีปรากฏอยู่ในพจนานุกรมก็ตาม เช่นคำว่า พรึ้ม สะดิ้งฤดี แสงสอึ้ง ซึ่งการอ่านบทกวีนี้ต้องอาศัยจินตนาการและการอ่านออกเสียง จึงจะสมบูรณ์ทั้งรสคำและรสความ
นาหม่อม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา ประวัติ ท้องที่อำเภอนาหม่อม เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหาดใหญ่ กระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ตำบลนาหม่อม ตำบลพิจิตร ตำบลทุ่งขมิ้น และตำบลคลองหรัง ของอำเภอหาดใหญ่ ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาหม่อม ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2524 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 2 มิถุนายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาหม่อม ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน ในเหตุอุทกภัยในประเทศไทยและประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2568 พ.ต.ท.ศุภราช เสตกุล สารวัตรสอบสวน สถานีตำรวจภูธรนาหม่อมมีคำสั่งกองบัญชาการตำรวจสืบสวนสอบสวนอาชญากรรมทางเทคโนโลยีย้ายพ้นจากพื้นที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอนาหม่อมจังหวัดสงขลาโดยย้ายไปจังหวัดสุราษฎร์ธานี แทน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนาหม่อมตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหาดใหญ่และอำเภอเมืองสงขลา ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอจะนะ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหาดใหญ่ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหาดใหญ่ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนาหม่อมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน นาหม่อม| 10 หมู่บ้าน พิจิตร| 6 หมู่บ้าน ทุ่งขมิ้น| 7 หมู่บ้าน คลองหรัง| 6 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนาหม่อมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลนาหม่อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาหม่อมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพิจิตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิจิตรทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งขมิ้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งขมิ้นทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองหรังทั้งตำบล อ้างอิง นาหม่อม
ค้อวัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร โดยเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทิศใต้สุดของจังหวัด ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอค้อวังตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอมหาชนะชัย ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเขื่องใน (จังหวัดอุบลราชธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอยางชุมน้อยและอำเภอราษีไศล (จังหวัดศรีสะเกษ) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอราษีไศล (จังหวัดศรีสะเกษ) และอำเภอมหาชนะชัย ประวัติ เดิมพื้นที่ตั้งของตัวอำเภอค้อวัง คือ 'บ้านโนนค้อ' อยู่ในเขตตำบลฟ้าห่วน อำเภอมหาชนะชัย ต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ 'วัง' เดินทางมาจากอำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ ได้มาบำเพ็ญพรตอยู่ที่บ้านโนนค้อ พระภิกษุรูปนี้เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงเป็นอย่างยิ่ง ราษฏรจึงอพยพมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านโนนค้อ เป็นกลุ่มเป็นก้อนและใช้ชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า 'บ้านค้อวัง' จนกระทั่งปัจจุบัน ต่อมาท้องที่อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร มีอาณาเขตกว้างขวาง แบ่งการปกครองออกเป็น 11 ตำบล 108 หมู่บ้าน การปกครองไม่ทั่วถึง โดยเฉพาะท้องที่ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส และตำบลน้ำอ้อม อีกทั้ง 3 ตำบลนี้ระยะทางห่างไกลจากที่ตั้งอำเภอ การคมนาคมติดต่อกับอำเภอไม่สะดวกและลำบาก มีโจรผู้ร้ายชุกชุม เพื่อแบ่งภาระการปกครองและเป็นการพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญยิ่งขึ้น เพื่อคุ้มครองสวัสดิภาพและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน จึงได้ขอแยกจากอำเภอมหาชนะชัยตั้งเป็นกิ่งอำเภอค้อวัง เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พุทธศักราช 2518 แบ่งการปกครองออกเป็น 3 ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม รวมทั้งสิ้น 30 หมู่บ้าน ต่อมาได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พุทธศักราช 2522 และได้แบ่งเขตการปกครองในขณะนั้นออกเป็น 4 ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม และตำบลค้อวัง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอค้อวังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน (Fa Huan) (Kut Nam Sai) (Nam Om) (Kho Wang) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอค้อวังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลค้อวัง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลค้อวัง องค์การบริหารส่วนตำบลฟ้าห่วน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลฟ้าห่วนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกุดน้ำใส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดน้ำใสทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำอ้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำอ้อมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลค้อวัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อวัง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลค้อวัง) บุคคลสำคัญ พระวิสุทธิญาณเมธี วิ. (ไพบูลย์ กตปุญฺปโญ ป.ธ.๗) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพิชยญาติการามวรวิหาร และประธานสำนักสงฆ์วิสุทธิธรรมิการาม หลวงปู่พระมหาแปลง ปคุโณ ป.ธ.๗ อดีตเจ้าคณะอำเภอค้อวัง พระผู้พัฒนาและก่อตั้งอำเภอค้อวัง สถานที่ท่องเที่ยว โบราณสถานดอนธาตุ บ้านผิผ่วน อ่างเก็บน้ำห้วยพระบาง ค้อวัง
ถนนกัลปพฤกษ์ หรือ ทางหลวงชนบท กท.1001 เป็นเส้นทางคมนาคมในพื้นที่ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนลาดยางขนาด 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างถนนราชพฤกษ์กับถนนกาญจนาภิเษก รายละเอียดเส้นทาง เริ่มต้นจากถนนราชพฤกษ์ที่ทางแยกต่างระดับสวนเลียบ ระหว่างพื้นที่แขวงบางค้อ (เขตจอมทอง) กับแขวงปากคลองภาษีเจริญ (เขตภาษีเจริญ) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ในพื้นที่แขวงบางค้อ ข้ามคลองวัดโคนอนเข้าพื้นที่แขวงบางหว้า (เขตภาษีเจริญ) ข้ามคลองบางหว้าเข้าพื้นที่แขวงบางขุนเทียน (เขตจอมทอง) ข้ามคลองสวนหลวงเข้าแขวงบางหว้า ข้ามคลองรางบัวเข้าแขวงบางขุนเทียน ตัดกับถนนกำนันแม้นและข้ามคลองวัดสิงห์เข้าแขวงบางหว้าอีกครั้งหนึ่ง แล้วเลียบไปกับคลองบางโคลัด (บางส่วนซ้อนทับแนวคลองจึงเข้าไปในพื้นที่แขวงคลองบางพราน (เขตบางบอน) ด้วย) ข้ามคลองพระยาราชมนตรีเข้าพื้นที่แขวงบางแค (เขตบางแค) ก่อนตัดกับถนนบางแค จากนั้นจึงเริ่มแยกออกจากแนวคลองไปทางทิศตะวันตก จนบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางโคลัด ระหว่างพื้นที่แขวงบางแคกับแขวงหลักสอง (เขตบางแค) ประวัติ ถนนกัลปพฤกษ์ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตจอมทอง เขตภาษีเจริญ เขตบางขุนเทียน และเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 เพื่อขยายและเชื่อมโยงการคมนาคมระหว่างพื้นที่ตอนในของกรุงเทพมหานครกับบริเวณรอบนอก เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดการจราจรในปี พ.ศ. 2545 กรมทางหลวงชนบทได้ใช้ชื่อถนนในเบื้องต้นว่า ถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอก เนื่องจากถนนสายนี้มีจุดเริ่มต้นแยกจากถนนตากสิน-เพชรเกษม และไปสิ้นสุดที่ถนนวงแหวนรอบนอกตะวันตก (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของถนนกาญจนาภิเษก) ต่อมากรมทางหลวงชนบทได้ขอให้กรมศิลปากรพิจารณาชื่อถนนตากสิน-เพชรเกษม และถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอกใหม่ กรมศิลปากรโดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์จึงพิจารณาโดยใช้หลักการที่กรมทางหลวงชนบทเคยใช้ตั้งชื่อถนนในโครงการสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณวัดนครอินทร์ และถนนต่อเชื่อมสายติวานนท์-เพชรเกษม-รัตนาธิเบศร์ไปแล้ว กล่าวคือ ใช้ชื่อพรรณไม้มงคลตั้งเป็นชื่อถนน ในส่วนของถนนตากสิน-เพชรเกษม ให้รวมเป็นสายเดียวกันกับถนนที่ตัดใหม่จากเพชรเกษมไปรัตนาธิเบศร์ซึ่งใช้ชื่อว่าถนนราชพฤกษ์ ส่วนถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอกนั้นตั้งชื่อว่า ถนนกัลปพฤกษ์ เนื่องจากกัลปพฤกษ์ (Cassia bakeriana) เป็นชื่อไม้มงคลที่มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์เป็นไม้ในวงศ์และสกุลเดียวกันกับราชพฤกษ์ (Cassia fistula) รวมทั้งยังออกดอกและทิ้งใบในช่วงระยะเวลาเดียวกันอีกด้วย ถนนกัลปพฤกษ์ได้รับการขยายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 แล้วเสร็จเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 โดยปรับปรุงจากถนนคอนกรีตขนาด 4 ช่องจราจร เป็นถนนลาดยางขนาด 6 ช่องจราจร และมีโครงการต่อขยายไปบรรจบที่ถนนพุทธสาครและถนนเศรษฐกิจ 1 อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร โดยคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2568 รายชื่อทางแยก รายการอ้างอิง กัลปพฤกษ์ กัลปพฤกษ์ กัลปพฤกษ์ กัลปพฤกษ์ กัลปพฤกษ์ กัลปพฤกษ์
กุสุมาลย์ เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอกุสุมาลย์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนาหว้าและอำเภอโพนสวรรค์ (จังหวัดนครพนม) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโพนสวรรค์ อำเภอเมืองนครพนม และอำเภอปลาปาก (จังหวัดนครพนม) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโพนนาแก้วและอำเภอเมืองสกลนคร ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนคร และอำเภอนาหว้า (จังหวัดนครพนม) ประวัติ กุสุมาลย์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอเมืองสกลนคร ปี พ.ศ. 2489 ผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลกุสุมาลย์ แต่รัฐบาลไม่ได้ที่จะพิจารณาเพราะของท้องที่ไม่สะดวกต่อการปกครอง จึงแยกตำบลกุสุมาลย์ จัดตั้งเป็นตำบลโพธิไพศาล และตำบลนาโพธิ์ ก่อนที่นายเที่ยง เฉลิมช่วง ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนครได้พิจารณาพื้นที่อีกครั้ง รวมทั้งตำบลอุ่มจาน ตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอกุสุมาลย์ ในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2505 โดยเริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 ตุลาคม ปีเดียวกัน เมื่อชุมชนและความเจริญขยายตัวตามแนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 สายอุดรธานี–นครพนม มีการพัฒนาพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอกุสุมาลย์ และแยกพื้นที่ตำบลอุ่มจาน จัดตั้งเป็นตำบลนาเพียง เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอกุสุมาลย์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 71 หมู่บ้าน 1. 13 หมู่บ้าน 2. 12 หมู่บ้าน 3. 12 หมู่บ้าน 4. 17 หมู่บ้าน 5. 17 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอกุสุมาลย์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลกุสุมาลย์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกุสุมาลย์ องค์การบริหารส่วนตำบลกุสุมาลย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุสุมาลย์ (นอกเขตเทศบาลตำบลกุสุมาลย์) องค์การบริหารส่วนตำบลนาโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโพธิ์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาเพียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเพียงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิไพศาล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิไพศาลทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลอุ่มจาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอุ่มจานทั้งตำบล อ้างอิง กุสุมาลย์
กุดบาก เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอกุดบากตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนิคมน้ำอูนและอำเภอพรรณานิคม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนคร ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอภูพาน และอำเภอคำม่วง (จังหวัดกาฬสินธุ์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวังสามหมอ (จังหวัดอุดรธานี) ประวัติ กุดบาก เป็นตำบลของอำเภอเมืองสกลนคร ต่อมานายเที่ยง เฉลิมช่วง ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลโคกภู ตำบลกุดบาก ตำบลนาม่อง มีพื้นที่รวม 894.5 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสลับที่ราบสูง มีระยะทางไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 43 กิโลเมตร จึงเสนอตั้งกิ่งอำเภอขึ้น โดยวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2507 จะรวม 3 ตำบลเป็น กิ่งอำเภอกุดบาก เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ต่อมามีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอกุดบาก ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เมื่อพื้นที่มีการพัฒนาด้านหมู่บ้านและประชากรมากขึ้น มีการแยกการปกครองเพิ่ม 3 ตำบล โดยแยกพื้นที่ตำบลโคกภู จัดตั้งเป็นตำบลสร้างค้อ ต่อมาพื้นที่หมู่ 7 บ้านกุดน้ำใส ของตำบลนาใน อำเภอพรรณานิคม ได้แจ้งว่าติดต่อราชการกับอำเภอกุดบาก สะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอต้นสังกัด ทางราชการจึงโอนหมู่บ้านขึ้นตำบลนาม่อง รวมทั้งแยกพื้นที่ตำบลกุดบาก จัดตั้งเป็นตำบลกุดไห แยกพื้นที่ตำบลโคกภู ตำบลสร้างค้อ จัดตั้งเป็นตำบลหลุบเลา ก่อนที่ปี พ.ศ. 2537 จะแยกตำบลโคกภู ตำบลหลุบเลา ตำบลสร้างค้อ ออกไปตั้งเป็นกิ่งอำเภอภูพาน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอกุดบากแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 10 หมู่บ้าน 2. 19 หมู่บ้าน 3. 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอกุดบากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลกุดบาก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกุดบาก เทศบาลตำบลกุดแฮด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดบาก (นอกเขตเทศบาลตำบลกุดบาก) เทศบาลตำบลกุดไห ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดไหทั้งตำบล เทศบาลตำบลนาม่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาม่องทั้งตำบล อ้างอิง กุดบาก
เต่างอย เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร เป็นที่รู้จักมากขึ้นเมื่อมีการเผยแพร่บทเพลง 'เต่างอย' ของ จินตหรา พูนลาภ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเต่างอย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนคร ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโคกศรีสุพรรณ และอำเภอนาแก (จังหวัดนครพนม) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดงหลวง (จังหวัดมุกดาหาร) และอำเภอนาคู (จังหวัดกาฬสินธุ์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูพาน ประวัติ เต่างอย เป็นตำบลของอำเภอเมืองสกลนคร ต่อมาปี พ.ศ. 2517 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร ได้ลงเยี่ยมเยียนพื้นที่ตำบลบึงทวาย และตำบลเต่างอย ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 20 กิโลเมตร เป็นพื้นที่ราบสลับกับภูเขา ซึ่งมีความยากลำบากในการเดินทาง จึงเสนอขอตั้งกิ่งอำเภอ และกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ยกเว้นหมู่ 2 บ้านโนนเจริญ, หมู่ 4 บ้านกกปลาซิว, หมู่ 13 บ้านนาขี้นาค, หมู่ 16 บ้านหนองครอง และหมู่ 17 บ้านกกโด่ ของตำบลเต่างอย รวม 5 หมู่บ้าน จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลกกปลาซิว และขอขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองสกลนคร ไม่ร่วมอยู่ในเขตพื้นที่ของกิ่งอำเภอใหม่ ตำบลบึงทวาย ตำบลเต่างอย ได้เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 กันยายน และตั้งเป็น กิ่งอำเภอเต่างอย ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2521 รวมทั้งแยกตำบลเต่างอย จัดตั้งเป็นตำบลนาตาล และจัดตั้งเป็นตำบลจันทร์เพ็ญ ระยะกว่าเวลา 12 ปี 313 วัน กิ่งอำเภอได้ยกฐานะเป็น อำเภอเต่างอย ในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเต่างอยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 7 หมู่บ้าน 2. 10 หมู่บ้าน 3. 7 หมู่บ้าน 4. 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเต่างอยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเต่างอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเต่างอยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงทวาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงทวายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาตาล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาตาลทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลจันทร์เพ็ญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันทร์เพ็ญทั้งตำบล อ้างอิง ต่เงอย
ส่องดาว เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอสว่างแดนดิน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอส่องดาว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสว่างแดนดิน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสว่างแดนดินและอำเภอวาริชภูมิ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังสามหมอและอำเภอไชยวาน (จังหวัดอุดรธานี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสว่างแดนดิน ประวัติ ส่องดาว ตั้งขึ้นเป็นตำบลปี พ.ศ. 2470 อยู่ในเขตอำเภอสว่างแดนดิน เมื่อพื้นที่มีการพัฒนาด้านประชากรและหมู่บ้านเพิ่มมากขึ้น จึงแยกตำบลส่องดาวกับตำบลบงเหนือ จัดตั้งเป็นตำบลท่าศิลา และแยกตำบลส่องดาวกับตำบลพันนา จัดตั้งเป็นตำบลวัฒนา รวมทั้งโอนหมู่บ้านของตำบลพันนา มาขึ้นตำบลวัฒนา ก่อนที่นายจรูญ โลกะกะลิน ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พิจารณาพื้นที่ทั้ง 3 ตำบล ห่างไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 20 กิโลเมตร ซึ่งได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอ และกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2515 - 2519) ตำบลวัฒนา ตำบลท่าศิลา ตำบลส่องดาว ได้เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 เมษายน และตั้งเป็น กิ่งอำเภอส่องดาว ในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2515 ขณะจัดตั้งกิ่งอำเภอได้ 2 ปี พื้นที่หมู่ 2-3, 10-11 ของตำบลวัฒนาได้แจ้งแก่ทางราชการว่าติดต่อราชการกับอำเภอสว่างแดนดิน สะดวกกว่าไปติดต่อกับกิ่งอำเภอใหม่ ทางราชการจึงโอนทั้ง 4 หมู่บ้านเข้าในการปกครองของตำบลพันนา และยกฐานะเป็น อำเภอส่องดาว ในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2519 และแยกตำบลส่องดาว จัดตั้งเป็นตำบลปทุมวาปี เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ จนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอส่องดาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 46 หมู่บ้าน 1. 12 หมู่บ้าน 2. 13 หมู่บ้าน 3. 9 หมู่บ้าน 4. 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอส่องดาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลส่องดาว ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลส่องดาว และตำบลปทุมวาปี เทศบาลตำบลท่าศิลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าศิลาทั้งตำบล เทศบาลตำบลส่องดาวหนองแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลส่องดาว (นอกเขตเทศบาลตำบลส่องดาว) เทศบาลตำบลปทุมวาปี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปทุมวาปี (นอกเขตเทศบาลตำบลส่องดาว) เทศบาลตำบลวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัฒนาทั้งตำบล อ้างอิง ส่องดาว
คำตากล้า คำ-ตา-กฺล้า เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอวานรนิวาส ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอคำตากล้ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพรเจริญและอำเภอเซกา (จังหวัดบึงกาฬ) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภออากาศอำนวย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวานรนิวาส ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านม่วง ประวัติ คำตากล้า เดิมเป็นตำบลในการปกครองของอำเภอวานรนิวาส ปี พ.ศ. 2513 นายจรูญ โลกะกะลิน ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พิจารณาพื้นที่ตำบลคำตากล้า อยู่ห่างไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 28 กิโลเมตร กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งจังหวัดสกลนครได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอคำตากล้าในท้องที่อำเภอวานรนิวาส ซึ่งกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2519 - 2524) จึงแยกตำบลคำตากล้า ตั้งเป็นตำบลหนองบัวสิม ตั้งเป็นตำบลนาแต้ ก่อนที่นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร ร่วมกับนายอำเภอวานรนิวาส และทางกำนัน ผู้ใหญ่บ้านของทั้ง 3 ตำบล เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 15 สิงหาคม และตั้งเป็น กิ่งอำเภอคำตากล้า ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2519 โดยได้รับอนุมัติจัดตั้งจากหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รวมทั้งแยกตำบลหนองบัวสิม ตั้งเป็นตำบลแพด และยกฐานะเป็น อำเภอคำตากล้า ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2524 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอคำตากล้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. คำตากล้า (Kham Ta Kla) 16 หมู่บ้าน 2. หนองบัวสิม (Nong Bua Sim) 16 หมู่บ้าน 3. นาแต้ (Na Tae) 12 หมู่บ้าน 4. แพด (Phaet) 17 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอคำตากล้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลคำตากล้า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคำตากล้า เทศบาลตำบลแพด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแพดทั้งตำบล เทศบาลตำบลหนองบัวสิม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวสิมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำตากล้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำตากล้า (นอกเขตเทศบาลตำบลคำตากล้า) องค์การบริหารส่วนตำบลนาแต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแต้ทั้งตำบล อ้างอิง คำตากล้า
บ้านม่วง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร ประวัติ ท้องที่อำเภอบ้านม่วง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวานรนิวาส ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านม่วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2511 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 19 มีนาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบ้านม่วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน วันที่ 19 มีนาคม 2511 แยกพื้นที่ตำบลมาย ตำบลม่วง และตำบลดงหม้อทอง อำเภอวานรนิวาส มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านม่วง ขึ้นกับอำเภอวานรนิวาส วันที่ 16 พฤศจิกายน 2514 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอบ้านม่วง อำเภอวานรนิวาส เป็น อำเภอบ้านม่วง วันที่ 23 กันยายน 2518 ตั้งตำบลดงเหนือ แยกออกจากตำบลดงหม้อทอง วันที่ 27 ธันวาคม 2520 จัดตั้งสุขาภิบาลบ้านม่วง ในท้องที่บางส่วนของหมู่ที่ 1,2 และ 3 ตำบลม่วง วันที่ 14 ตุลาคม 2523 ตั้งตำบลดงหม้อทองใต้ แยกออกจากตำบลดงหม้อทอง วันที่ 2 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลห้วยหลัว แยกออกจากตำบลมาย วันที่ 30 มิถุนายน 2530 ตั้งตำบลโนนสะอาด แยกออกจากตำบลม่วง วันที่ 7 พฤศจิกายน 2532 ตั้งตำบลหนองกวั่ง แยกออกจากตำบลมาย และตั้งตำบลบ่อแก้ว แยกออกจากตำบลม่วง วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลบ้านม่วง เป็นเทศบาลตำบลบ้านม่วง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบ้านม่วงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโซ่พิสัยและอำเภอพรเจริญ (จังหวัดบึงกาฬ) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพรเจริญ (จังหวัดบึงกาฬ) และอำเภอคำตากล้า ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวานรนิวาสและอำเภอเจริญศิลป์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านดุง (จังหวัดอุดรธานี) และอำเภอเฝ้าไร่ (จังหวัดหนองคาย) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบ้านม่วงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ม่วง (Muang) 6. ห้วยหลัว (Huai Lua) 9 หมู่บ้าน 2. มาย (Mai) 7. โนนสะอาด (Non Sa-at) 10 หมู่บ้าน 3. ดงหม้อทอง (Dong Mo Thong) 8. หนองกวั่ง (Nong Kwang) 11 หมู่บ้าน 4. ดงเหนือ (Dong Nuea) 9. บ่อแก้ว (Bo Kaeo) 14 หมู่บ้าน 5. ดงหม้อทองใต้ (Dong Mo Thong Tai) 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบ้านม่วงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบ้านม่วง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลม่วง เทศบาลตำบลห้วยหลัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยหลัวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วง (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านม่วง) องค์การบริหารส่วนตำบลมาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดงหม้อทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงหม้อทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงเหนือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดงหม้อทองใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงหม้อทองใต้ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสะอาดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกวั่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกวั่งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อแก้วทั้งตำบล อ้างอิง บ้านม่วง
โคกศรีสุพรรณ เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโคกศรีสุพรรณ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนครและอำเภอโพนนาแก้ว ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวังยางและอำเภอนาแก (จังหวัดนครพนม) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนาแก (จังหวัดนครพนม) และอำเภอเต่างอย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเต่างอยและอำเภอเมืองสกลนคร ประวัติ โคกศรีสุพรรณ เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร ปี พ.ศ. 2522 นายสายสิทธิ พรแก้ว ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พิจารณาถึงพื้นที่ตำบลเหล่าโพนค้อ ตำบลตองโขบ ตำบลด่านม่วงคำ เป็นพื้นที่ห่างไกล ซึ่งติดต่อกับจังหวัดนครพนม ต้องรักษาความปลอดภัยและปราบปรามแทรกซึมผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ จึงยื่นเรื่องต่อกระทรวงมหาดไทยให้จัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น โดยตั้งที่บ้านโคก เดิมใช้ชื่อว่ากิ่งอำเภอโคก ทางจังหวัดสกลนครพิจารณาว่าไม่เหมาะสม จึงใช้ชื่อวัดศรีสุพรรณ ซึ่งเป็นวัดใหญ่ประจำหมู่บ้านมาต่อท้ายและลงประชามติเป็นชื่อ โคกศรีสุพรรณ วันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 จึงประกาศจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอโคกศรีสุพรรณ เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 5 พฤษภาคม โดยได้รับอนุมัติจัดตั้งจากนายประเทือง กีรติบุตร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในขณะนั้น ต่อมาปี พ.ศ. 2525 แยกตำบลเหล่าโพนค้อ จัดตั้งเป็นตำบลแมดนาท่ม และยกฐานะเป็น อำเภอโคกศรีสุพรรณ ในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2535 โดยมีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอ 10 ปี 125 วัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโคกศรีสุพรรณแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 18 หมู่บ้าน 2. 11 หมู่บ้าน 3. ด่านม่วงคำ| 11 หมู่บ้าน 4. 13 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโคกศรีสุพรรณประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลตองโขบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตองโขบทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าโพนค้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่าโพนค้อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลด่านม่วงคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลด่านม่วงคำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแมดนาท่ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแมดนาท่มทั้งตำบล อ้างอิง คโกศรีสุพรรณ
โพนนาแก้ว เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโพนนาแก้ว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกุสุมาลย์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปลาปาก (จังหวัดนครพนม) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังยาง (จังหวัดนครพนม) อำเภอโคกศรีสุพรรณ และอำเภอเมืองสกลนคร ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนคร ประวัติ โพนนาแก้ว เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร โดยมีทะเลสาบหนองหานคั่นกลาง ราษฎรที่อยู่ฝั่งทิศตะวันออก คือ ตำบลท่าแร่ ตำบลบ้านโพน ตำบลนาตงวัฒนา ตำบลบ้านแป้น ตำบลนาแก้ว ได้รับความลำบากในการติดต่อราชการ จังหวัดสกลนครจึงให้ทั้ง 5 สภาตำบลพิจารณาหาที่ตั้งกิ่งอำเภอ โดยสภาตำบลท่าแร่ต้องการให้ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าแร่ เพราะท้องที่เจริญชุมชนหนาแน่น สภาตำบลบ้านโพนจึงได้เสนอกับตำบลนาแก้ว โดยให้ศูนย์ราชการตั้งอยู่ระหว่างทั้ง 2 ตำบลและใช้ชื่อกิ่งอำเภอที่ตั้งขึ้นใหม่ว่า 'โพนนาแก้ว' ซึ่งเป็นชื่อของตำบลบ้านโพนและตำบลนาแก้ว ตำบลนาแก้วตกลงรับข้อเสนอของตำบลบ้านโพน ทำให้ตำบลท่าแร่ไม่ร่วมอยู่ในเขตพื้นที่ของกิ่งอำเภอใหม่ ปี พ.ศ. 2532 นายเอกพร รักความสุข สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร ยื่นเรื่องต่อกระทรวงมหาดไทย และกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2530 - 2534) นายถนอม ชาญนุวงศ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร จึงประกาศแยกตำบลบ้านโพน ตำบลบ้านแป้น ตำบลนาตงวัฒนา และตำบลนาแก้ว ตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพนนาแก้ว ในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2533 โดยเริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 โดยได้รับอนุมัติจัดตั้งจากพล.ต.อ.ประมาณ อดิเรกสาร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รวมทั้งแยกตำบลบ้านโพน ตั้งเป็นตำบลเชียงสือ และยกฐานะเป็น อำเภอโพนนาแก้ว ในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโพนนาแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. บ้านโพน| 9 หมู่บ้าน 2. นาแก้ว| 14 หมู่บ้าน 3. 12 หมู่บ้าน 4. 10 หมู่บ้าน 5. 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโพนนาแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลนาแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแก้วทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ้านโพน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโพนทั้งตำบล เทศบาลตำบลเชียงสือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียงสือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาตงวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาตงวัฒนาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแป้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแป้นทั้งตำบล อ้างอิง โพนนาแก้ว
เทศบาลเมืองชะอำ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง คือ หาดชะอำ เดิมเป็นเทศบาลตำบลชะอำ และได้ยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองเมื่อ พ.ศ. 2547 ประวัติ ณ สำนักงานเทศบาลตำบลชะอำในอดีต ชะอำเดิมมีชื่อว่า 'ชะอาน' ในสมัยกรุงศรีอยุธยาครั้งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ ทรงนำทัพมาทางใต้ เมื่อมาถึงเมืองนี้ไพร่พล ช้าง ม้า และได้ชำระล้างอานม้า จึงได้ชื่อว่า 'ชะอาน' ต่อมาชื่อนี้จึงเพี้ยนมาเป็นชะอำ ชะอำครั้งอดีตเริ่มมีความเจริญทางด้านทางท่องเที่ยว ตั้งแต่ทางรถไฟสายใต้สร้างมาถึงในราวปี พ.ศ. 2459 ชายหาดชะอำเป็นแหล่งท่องเที่ยว ที่รู้จักกันมานานแล้ว แต่ในอดีตยังไม่ได้รับการพัฒนาเท่าที่ควร จนกระทั่งปี พ.ศ. 2464 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ และพระบรมวงศานุวงศ์ ข้าราชบริพารในสมัยนั้นได้ออกสำรวจพื้นที่ชายทะเลที่ชะอำ ได้ทรงมาจับจองที่ดินชายทะเลตำบลชะอำ ชะอำในอดีตเป็นพื้นที่ในความดูแลของเขตอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี มีสภาพเป็นป่า พื้นที่ส่วนด้านชายทะเลเป็นดงกระบองเพชรป่าหนามเสมาสลับกับต้นมะขามเทศและต้นรัก การประกอบอาชีพในอดีตประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำนา ทำไร่สับปะรด และทำการประมง หมู่บ้านชะอำนั้นตั้งอยู่หลังสถานีรถไฟบ้านชะอำทางทิศตะวันตกของทางรถไฟ หมู่บ้านชายทะเลนี้เป็นเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่บ้านปากคลอง และบ้านหนองแจง เมื่อชะอำเริ่มเป็นที่รู้จักว่า เป็นเมืองชายทะเลที่สงบเงียบ ธรรมชาติสวยงาม อีกทั้งมีแหล่งน้ำจืดที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้มีราษฎรอพยพมาปลูกสร้างบ้านเรือนอยู่อาศัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากชุมชนเล็ก ๆ ขยายตัวเป็นชุมชนใหญ่ มีการรวมตัวจัดตั้งเป็นหมู่บ้าน ให้ชื่อว่าหมู่บ้าน 'สหคาม' โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าแต่งตั้งพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระนราธิปประพันธ์พงษ์เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรก พระบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ได้ทรงวางผังเมืองชะอำ วางผังเมืองชะอำ วางผังตัดถนน และมีพระประสงค์เพื่อให้ชะอำเป็นที่พักตากอากาศตามแผนพัฒนาชะอำที่พระองค์ได้จัดทำขึ้น โดยมีกรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี และพระยามโนปกรณ์ฯ ร่วมเป็นที่ปรึกษา ชะอำจึงเป็นเมืองตากอากาศที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของประเทศไทยที่รู้จักกันในหมู่ชาวต่างประเทศและยังเป็นที่ตั้งของพระราชนิเวศน์มฤคทายวันซึ่งเป็นพระราชวังฤดูร้อน ภูมิศาสตร์ ทิศเหนือ ติดเขตตำบลเขาใหญ่ ตำบลบางเก่า อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ทิศใต้ ติดเขตเทศบาลนครหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทิศตะวันออก ติดชายฝั่งทะเลอ่าวไทยตลอดแนวเขตเทศบาล ทิศตะวนตก ติดทางรถไฟสายใต้ เป็นแนวตั้งฉากกับทางรถไฟเป็นระยะทาง 3 กิโลเมตร โดยขนานกับทางรถไฟสายใต้ตลอดแนวเขต การศึกษา ;อุดมศึกษา มหาวิทยาลัยเวบสเตอร์ มหาวิทยาลัยนานาชาติสแตมฟอร์ด มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี ;ประถมศึกษา โรงเรียนเทศบาล 9 โรงเรียน โรงเรียนแก่นจันทร์วิทยา อ้างอิง ชะอำ ชะอำ เทศบาลเมืองชะอำ
ถนนแพรกษา เดิมคือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3116 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3 (บางปิ้ง)–แพรกษา หรือบางครั้งเรียกว่า ถนนพุทธรักษา เป็นถนนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ แยกมาจากถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 27 ในเขตตำบลปากน้ำ (เทศบาลนครสมุทรปราการ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ข้ามคลองชลประทานเข้าสู่เขตตำบลท้ายบ้านใหม่ (เขตเทศบาลตำบลบางปู) ข้ามคลองแขกเข้าสู่เขตเทศบาลตำบลแพรกษา ข้ามคลองหม้อแตกเข้าสู่เขตตำบลแพรกษาใหม่ ไปบรรจบกับถนนตำหรุ-บางพลี (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3256) กิโลเมตรที่ 5 ในเขตตำบลแพรกษาใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการอีกเช่นเดียวกัน รวมระยะทางทั้งสิ้น 9.6 กิโลเมตร ลักษณะถนนเป็นพื้นผิวแบบคอนกรีตขนาด 6 ช่องทางจราจรตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงวัดแพรกษา และตั้งแต่วัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลีมีขนาด 2 ช่องทางจราจร ซึ่งปัจจุบันในช่วงวัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลี องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการได้มีการก่อสร้างขยายถนนจาก 2 ช่องจราจรเป็น 6 ช่องจราจร โดยนำแนวคลองริมถนนเดิมมาสร้างขยายเป็นถนนและสร้างระบบระบายน้ำทดแทนแนวคลองเดิม ลักษณะถนนเป็นพื้นแอสฟัลต์ลาดยาง ปัจจุบันดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 1 เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขณะนี้กำลังดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 2 ซึง่ระยะนี้ส่วนใหญ่จะเป็นการปรับปรุงถนนแนวเดิมให้มีความกว้างมากขึ้น พร้อมกับก่อสร้างสะพานตัวใหม่ด้วย ในปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของหน่วยงาน 3 แห่ง โดยมีหมายเลขสายทางดังนี้ ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 11-001 อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลบางปู ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 2.2 กิโลเมตร ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 16-001 อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลแพรกษา ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 5.8 กิโลเมตร องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 1.6 กิโลเมตร อ้างอิง แพรกษา สป.ถ
right ; เกร็ดความรู้ เรื่องรู้หรือไม่? ประจำเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 แมลง เป็นหนึ่งในสัตว์ที่มีทั้งจำนวนและการแพร่เผ่าพันธุ์มากที่สุดในโลก พวกมันจัดเป็นกลุ่มสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาอาณาจักรสัตว์ด้วยกัน มีจำนวนมากมายนับล้านชนิด และอาศัยอยู่ทั่วเกือบทุกแห่งภายในโลก แต่ใช่ว่าสัตว์จำพวกแมลงจะเป็นเพียงแค่สัตว์ที่ไต่ คลาน บินได้เท่านั้น แมงมุมก็จัดเป็นสัตว์ที่อยู่ในจำพวกแมลงด้วยเช่นกัน เพียงแค่พวกมันนั้นเป็นคนละพวกกับแมลง รวมทั้งกิ้งกือที่จัดอยู่ในจำพวกแมลงอีกกลุ่มหนึ่งด้วย แมลงปอ จัดเป็นแมลงนักล่าที่เร็วและน่ากลัวที่สุดในบรรดาแมลงนักล่าด้วยกัน มันมีดวงตากลมโตที่สามารถมองหาแมลงตัวเล็ก ๆ เช่นริ้นและชีปะขาว เมื่อมองเห็นเหยื่อ พวกมันจะพุ่งผ่านอากาศเข้าหา และใช้ขาจับเหยื่ออย่างรวดเร็ว และบินย้อนกลับมายังจุดเดิมที่พวกมันเกาะอยู่ แล้วลงมือสังหารเหยื่อเพื่อกินเป็นอาหาร ตั๊กแตนตำข้าว เป็นหนึ่งในแมลงนักล่าที่ทรงพลังและแข็งแกร่งมากที่สุด มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Preying mantis ซึ่งแปลว่า 'ตั๊กแตนสวดมนต์' เนื่องจากกิริยาท่าทางของพวกมัน ที่ชอบยกขาคู่หน้าขึ้นมาแนบกับอกนั้น มองดูคล้ายกับคนที่กำลังสวดมนต์ขอพร ตั๊กแตนตำข้าวมีขาคู่หน้าที่มีหนามแหลมคม จะหนีบเข้าหากันเหมือนคีม เพื่อใช้จับหนอนและแมลงอื่น ๆ เป็นอาหาร จักจั่น จัดเป็นแมลงที่ส่งเสียงดังเซ็งแซ่มากที่สุด พวกมันเป็นแมลงปีกใหญ่ที่ดูดน้ำเลี้ยงของต้นไม้เป็นอาหาร จักจั่นตัวผู้จะมีแผ่นบาง ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของเปลือกนอก บริเวณลำตัวที่อยู่ด้านท้องหรือส่วนท้ายสุดของลำตัวข้างละแผ่น แต่ละแผ่นจะมีกล้ามเนื้อเล็ก ๆ คอยหดและคลายอยู่ด้านในเหมือนกับเวลากดฝากระป๋องเข้าออก ทำให้เกิดเสียงดังป๊อกแป๊กตลอดเวลา และเมื่อเสียงป๊อกแป๊กผสมผสานกลายเป็นเสียงกรีด ที่ดังได้ยินไปหลายกิโลเมตรทีเดียว เกร็ดความรู้เกี่ยวกับสัตว์ }
left อาร์คดัชเชสมารี หลุยส์แห่งออสเตรีย (Marie Louise d'Autriche) (พระนามเต็ม: มาเรีย ลูโดวิก้า ลีโอโพลดีน่า ฟรานซิสก้า เธเรเซีย โจเซฟ่า ลูเซีย, Maria Ludovika Leopoldina Francisca Theresia Josepha Lucia von Habsburg-Lorraine (Bonaparte)) ทรงเป็นอาร์คดัชเชสแห่งออสเตรีย ก่อนที่จะทรงอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของจักรวรรดิฝรั่งเศส และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงเป็นพระมเหสีองค์ที่ 2 ของนโปเลียน จึงทรงได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส และเมื่อปีพ.ศ. 2360 พระองค์ทรงเป็น ดัชเชสแห่งปาร์มา ปิอาเซนซ่า และกูแอสตาลล่า นอกจากนี้พระองค์ยังทรงเป็นพระราชปนัดดาในสมเด็จพระราชินีมารี อังตัวเนตแห่งฝรั่งเศสอีกด้วย... อาร์คดัชเชสมาเรีย ลูเซียทรงประสูติเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2334 ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ทรงเป็นพระราชธิดาองค์โตในสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) และพระมเหสีองค์ที่ 2 ของพระองค์ เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซ่าแห่งทู ซิชิลีส์ เมื่อทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงได้รับการศึกษาด้านภาษาจากครูผู้สอนชาวเยอรมัน ตามพระบัญชาของสมเด็จพระราชชนกและสมเด็จพระราชชนนี ดังนั้น พระองค์จึงทรงสามารถตรัสและทรงอักษรเป็นภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี ภาษาละติน และภาษาสเปน เป็นต้น อ่านต่อ ... บุคคลประจำเดือนก่อน เมษายน ...
พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ เป็นสมณศักดิ์ของพระราชาคณะเจ้าคณะรอง ชั้นหิรัญบัฏ ตั้งชื่อตามพระอุบาลี พระอรหันต์สาวกของพระโคตมพุทธเจ้า ประวัติ ในสมัยกรุงศรีอยุธยา 'พระอุบาฬี' เป็นสมณศักดิ์พระราชาคณะฝ่ายอรัญวาสี อยู่วัดกุฏิ์ ถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงเห็นว่านามพ้องกับพระอรหันตสาวก จึงเปลี่ยนราชทินนามเป็น 'พระวินัยรักขิต' ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเปลี่ยนนามอีกเป็น 'พระอุบาฬีคุณูปมาจารย์' พระราชทานสำหรับพระราชาคณะเจ้าคณะอรัญวาสี (เสมอชั้นธรรมพิเศษ) โดยเลื่อนพระธรรมเจดีย์ (ปาน) เจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนฯ ขึ้นรับราชทินนามนี้เป็นรูปแรก ถึงปี พ.ศ. 2482 พระธรรมปิฎก (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) ได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ เจ้าคณะรองฝ่ายอรัญวาสี ชั้นหิรัญบัฏ เป็นรูปแรก ฐานานุกรม สมัยเป็นสมณศักดิ์เจ้าคณะรองอรัญวาสี (เสมอชั้นธรรมพิเศษ) พระอุบาลีคุณูปมาจารย์มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 6 รูป ดังนี้ พระครูปลัดนิพัทธโพธิพงศ์ พระครูวินัยธร พระครูสังฆรักษ์ พระครูใบฎีกา พระครูธรรมธร พระครูสมุห์ เมื่อเลื่อนเป็นเจ้าคณะรองชั้นหิรัญบัฏ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 8 รูป ดังนี้ พระครูปลัดสุวัฒนจริยคุณ ไพบูลศาสนภารธุราทร บวรสังฆานุนายก พระครูวินัยธร พระครูพิศาลสรกิจ พระครูคู่สวด พระครูสังฆบริรักษ์ พระครูใบฎีกา พระครูธรรมธร พระครูพิศิษฏ์สรการ พระครูคู่สวด พระครูสมุห์ รายนาม นับตั้งแต่การสถาปนาสมณศักดิ์ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ มีพระสงฆ์ที่ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ดังกล่าวจำนวนทั้งสิ้น 15 รูป โดยแบ่งเป็นพระสงฆ์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย 12 รูป และเป็นพระสงฆ์ในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย 3 รูป ลำดับที่ รายนาม วัด ดำรงสมณศักดิ์ สังกัดคณะสงฆ์ 1 พระอุบาฬีคุณูปมาจารย์ (ปาน) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2443–2447 มหานิกาย 2 พระอุบาฬีคุณูปมาจารย์ (เปีย จนฺทสิริ) วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2448–2464 3 พระอุบาฬีคุณูปมาจารย์ (เข้ม ธมฺมสโร) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2464–2466 4 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (แย้ม อุปวิกาโส) วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2466–2468 ธรรมยุติกนิกาย 5 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2468–2475 6 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (นาค สุมนนาโค) วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2476–2482 มหานิกาย 7 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2482–2488 8 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (โสม ฉนฺโน) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2490–2500 9 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (วาสน์ วาสโน) วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2500–2506 ธรรมยุติกนิกาย 10 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ธีร์ ปุณฺณโก) วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2506–2515 มหานิกาย 11 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ฟู อตฺตสิโว) วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2515–2516 12 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (กมล กมโล) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2516–2520 13 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (พุฒ สุวฑฺฒโน) วัดสุวรรณารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2521–2539 14 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ปัญญา อินฺทปญฺโญ) วัดไร่ขิง จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2539–2551 15 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ปวง ธมฺมปญฺโญ) วัดศรีโคมคำ จังหวัดพะเยา พ.ศ. 2551–2562 อ้างอิง
ยางเอสพี (SP Rubber) : หมายถึงยางที่มีส่วนผสมของยางวัลคาไนซ์หรือ ยางที่มีพันธะเชื่อมโยงแล้ว ปัจจุบันมีการผลิตยางเอสพีเกรดต่าง ๆ เช่น SP20, SP40, SP50, PA57, PA80 เป็นต้น ซึ่งยางเอสพี หรือ SP นี้ย่อมาจาก superior processing ได้มีการพัฒนาขึ้นมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1950 แต่ก็ยังไม่มีจำหน่ายมากในปัจจุบัน ขั้นตอนการเตรียมยางเอสพี เริ่มจากเตรียมน้ำยางวัลคาไนซ์ หรือน้ำยางที่มีพันธะเชื่อมโยง คือ การนำน้ำยางธรรมชาติที่เก็บรักษาด้วยแอมโมเนีย มาใส่สารเคมีวัลคาไนซ์ ได้แก่ ซิงออกไซด์, กำมะถัน, ZDC และ MBT ให้ความร้อนเพื่อให้เกิดการวัลคาไนซ์ที่อุณหภูมิประมาณ 85 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2-3 ชั่วโมง และต่อจากนั้นก็นำมาผสมกับน้ำยางสด เมื่อผสมกันเรียบร้อยแล้วจึงนำมาจับตัวเป็นยางแผ่นหรือยางเครพ ยางเอสพีนี้จะเรียกชื่อตามปริมาณพันธะเชื่อมโยง หากมีพันธะเชื่อมโยงร้อยละ 50 ลงมาจะเรียกยางเอสพีนั้นว่า SP เช่น SP40 หรือ SP20 หมายถึงยางที่มีส่วนผสมของยางที่วัลคาไนซ์อยู่ 20 ส่วนในยาง 100 ส่วน เป็นต้น แต่ถ้าหากว่ามีปริมาณพันธะเชื่อมโยงร้อยละ 50 ขึ้นไปจะเรียกว่ายางพีเอ เช่น PA80 เป็นต้น ยางเอสพีจะมีคุณสมบัติในการรักษาขนาดและรูปทรงในการเอกทรูดซ์ ซึ่งจากการนำยางธรรมชาติ, SP20 และ PA80 ผสมยางธรรมชาติ มาเอกทรูดซ์เปรียบเทียบกันแล้วจะพบว่ายางธรรมชาติจะพองตัวมากกว่า SP20 และ PA80 ผสมยางธรรมชาติ โดยสรุป หากเราต้องการยางที่มีคุณสมบัติยางที่ออกจากเอกทรูดซ์ให้เรียบและรักษารูปทรงที่ดี โดยเฉพาะกรณีที่มีการเติมสารตัวเติมน้อย การเลือกใช้ยางเอสพีเป็นทางเลือกที่ดีในการนำไปใช้ อ้างอิง
โลกยนิทาน โลกยนิทาน เป็นหนังสือรวมกวีนิพนธ์ รางวัลดีเด่นจากโครงการศิลปะเพื่อเยาวชนไทย Young Thai Artist Award 2006 ซึ่งสนับสนุนโดยมูลนิธิซีเมนต์ไทย ผู้เขียนคือนายธีรภัทร เจริญสุข ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นานมีบุคส์พับลิเคชันส์ หนา 112 หน้า และต่อมาได้รับรางวัลชมเชยประเภทกวีนิพนธ์ ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2552 เนื้อหาของหนังสือ โลกยนิทาน เป็นรวมบทกวีหลากหลายที่เกี่ยวข้องกับตำนานและความเป็นมาของโลกในแง่มุมต่างๆ โดยใช้ฉันทลักษณ์หลากหลายรูปแบบทั้งโคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน หนังสือแบ่งบทกวีออกเป็นสี่หมวด ได้แก่ ๑. ปกรณัมนิทาน เป็นบทกวีเรื่องเล่าตำนานเทพปกรณัมโบราณนำมาตีความในแง่มุมใหม่ ๒. อตีตนิทาน เป็นบทกวีที่ได้แรงบันดาลใจมาจากประวัติศาสตร์โลก ๓. มนุษยนิทาน เป็นบทกวีเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆในโลกที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมหลากหลายของมนุษย์ ๔. อนาคตนิทาน เป็นบทกวีเชิงวิทยาศาสตร์ เล่าเรื่องโลกในอนาคต ฉันทลักษณ์ที่ใช้และตัวอย่างผลงาน ๑. ฉันท์ ใช้สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ ในบท 'ตรีมูรติ' ๒. กาพย์ ใช้กาพย์ฉบัง ๑๖ และกาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ ๓. โคลง ใช้โคลง ๒ ดั้น โคลง ๔ ดั้นบาทกุญชร โคลง ๔ ดั้นวิวิธมาลี โคลง ๔ สุภาพ และโคลง ๕ พัฒนา(โคลงจิตรลีลา) ๔. กลอน ใช้กลอนสี่ และกลอนแปด ล
สถานีย่อย:โลกของสัตว์ สัตว์ เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดของสิ่งมีชีวิต มีความสัมพันธ์ของโครงสร้างและหน้าที่ของระบบต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิตที่ทำงานอย่างสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน จัดอยู่ในอาณาจักรสัตว์ (Kingdom Animalia) คือสิ่งมีชีวิตพวกที่นิวเคลียส มีผนังห่อหุ้ม ประกอบด้วยเซลล์หลายเซลล์คือนิวเคลียส ไซโทพลาซึมและเยื่อหุ้มเซลล์ มีการแบ่งหน้าที่ของแต่ละเซลล์เพื่อทำหน้าที่เฉพาะอย่างแบบถาวร ไม่มีคลอโรฟิลล์ สร้างอาหารเองไม่ได้ ไม่มีผนังเซลล์และมีความอ่อนนุ่มมากกว่าเซลล์พืช ดำรงชีวิตได้หลายลักษณะทั้งบนบกในน้ำ และบางชนิดเป็นปรสิต ในโลกนี้มีสัตว์จำนวนมากมายหลากหลายชนิด บางพวกก็มีลักษณะที่คล้ายคลึงกัน บางพวกก็มีลักษณะที่แตกต่างกันออกไป นักวิทยาศาสตร์จึงได้กำหนดให้ใช้ลักษณะของกระดูกสันหลังเป็นเกณฑ์ในการแบ่งแยกสัตว์ ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ประเภทคือ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง และ สัตว์มีกระดูกสันหลัง สำหรับในอาณาจักรสัตว์ได้แก่สัตว์ทุกชนิดตั้งแต่ ไทรันโนซอร์รัส เร็กซ์ พลานาเรีย พยาธิตัวตืด หนอนท่อ พยาธิใบไม้ ฟองน้ำ ดอกไม้ทะเล ปลิงทะเล แมงกะพรุน แมงกะพรุนไฟ แมงดาทะเล หอย หมึก กุ้ง ปู ปลา ฉลาม กระเบน กระเบนราหู เต่า จระเข้ กบ คางคก งู งูเห่า งูเหลือม งูจงอาง ด้วง แมลงปอ ผึ้ง ผีเสื้อ แมลงสาบ ลิงอุรังอุตัง ลิงกอริลลา กระต่าย กระต่ายอาร์กติก นก หนู สุนัข แมว เสือ เก้ง กวาง ช้าง ม้า วัว ควาย พะยูน กระทิง จิงโจ้ โคอาลา เมียร์แคต พังพอน เม่น เป็นต้น สำหรับในทางชีววิทยา มนุษย์ถูกจัดอยู่ในอาณาจักรสัตว์เช่นกัน ปัจจุบันมีสัตว์ที่ค้นพบและมีการจำแนกชนิดและสายพันธุ์แล้ว มากกว่า 1.5 ล้านชนิด ในจำนวนนี้เป็นแมลงประมาณ 6 แสนชนิด...อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม อาณาจักรสัตว์ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง สัตว์มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมพอริเฟอรา ไฟลัมทีโนฟอรา ไฟลัมไนดาเรีย ไฟลัมแอนเนลิดา ไฟลัมนีมอร์เทีย ไฟลัมเอไคโนดอร์มาทา ไฟลัมแพลทีเฮลมินธิส ไฟลัมนีมาโทดา ไฟลัมมอลลัสคา ไฟลัมอาร์โธรโพดา ปลา นก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
เอนเตอร์เทน เป็นนิตยสารเกี่ยวกับภาพยนตร์ รายปักษ์ ที่ถือว่าเป็นนิตยสารหนังฝรั่งที่เคยมียอดจำหน่ายสูงสุด เป็นนิตยสารในกลุ่มกลุ่มสยามสปอร์ต ซินดิเคท เริ่มก่อตั้งเมื่อ พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 โดย ประไพพรรณ ชัยวิสุทธิ์ และ มงคลชัย ชัยวิสุทธิ์ ในปัจจุบันเปลี่ยนทีมกองบรรณาธิการใหม่หมดภายใต้ทีมงานของบรรณาธิการ จักรทิตย์ สิงรักษ์ เนื้อหาภายในนิตยสารจะเน้นข้อมูลเน้นหนักที่ข้อมูลภาพยนตร์ที่กำลังเข้าฉายในโรง และมีคอลัมน์ทั่วๆไปอย่าง Box Office ข่าวซุบซิบ ข่าวความเคลื่อนไหวของวงการบันเทิง (ในคอลัมน์วงจรบันเทิง,งานใหม่คนดัง) มีเบื้องหลังของหนังที่กำลังเข้าฉาย (ได้แก่ คอลัมน์ หลังฉาก,หนังตัวอย่าง, In Production) มีบทวิจารณ์หนัง (ได้แก่ คอลัมน์ชำแหละแผ่นฟิล์ม , อันเนื่องจากหนัง) มี soundtrack review ของหนัง จุดเด่นคือเป็นนิตยสารที่ให้ข้อมูลทันเหตุการณ์ของหนังเข้าโรงในทุกๆ สัปดาห์ ปัจจุบันได้มีการเปลี่ยนแปลงในส่วนของการจำหน่าย คือการเปลี่ยนแปลงจากการเป็นนิตยสารรายสัปดาห์เป็นนิตยสารรายปักษ์ (15 วัน) เนื่องจากเหตุผลทางธุรกิจและเศรษฐกิจ โดยนิตยสารเอนเตอร์เทนเริ่มจำหน่ายเป็นนิตยสารรายปักษ์ตั้งแต่เดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2552 อ้างอิง นสพ.กรุงเทพธุรกิจ เมื่อ 1 และ 8 พฤศจิกายน 2546 อเอนเตอร์เทน