bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดป่าสุทธาวาส เป็นวัดที่ตั้งอยู่ที่ตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร เป็นสถานที่มรณภาพของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ประวัติ ปี พ.ศ. 2469 พระครูวิเวกพุทธกิจ (เสาร์ กนฺตสีโล) และหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้มาพักจำพรรษา ณ เสนาสนะป่าบ้านบาก ในภายหลังจึงจัดสร้างวัดป่าสุทธาวาสขึ้น โดยมีนางนุ่ม ชุวานนท์, นางนิล ชุวานนท์ และนางลูกอินทร์ วัฒนสุชาติ เป็นผู้นิมนต์พระอาจารย์ทั้งสอง สิ่งก่อสร้างภายในวัด พิพิธภัณฑ์พระอาจารย์มั่น ภูริทัตเถระ เนื่องจากวัดป่าสุทธาวาสเป็นสถานที่มรณภาพของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ภายในอาคารจึงมีอัฐิธาตุของพระอาจารย์มั่น และจำลองรูปเหมือนโดยสร้างเป็นหุ่นขี้ผึ้งในท่าขัดสมาธิขึ้น รวมทั้งมีการใช้สถานที่แห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงเครื่องอัฐบริขาร อาคารนี้ก่อสร้างโดยสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย และดูใกล้ชิดกับธรรมชาติ อันเป็นการสะท้อนถึงการใช้ชีวิตของท่านตลอดทั้งชีวิตการอุปสมบท เจดียจันทสารเจติยานุสรณ์ จันทสารเจติยานุสรณ์ หรือ เจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่หลุย จันทสาโร ก่อสร้างขึ้นตามพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยพระองค์ทรงร่างแบบพระราชทานเบื้องต้นในการก่อสร้างอาคารหลังนี้และมีพระราชกระแสรับสั่งว่า 'ควรสร้างเจดีย์ที่วัดป่าสุทธาวาส อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร ที่วัดนี้ มีอัฐิธาตุของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ท่านจะได้อยู่ใกล้กัน' หลังจากนั้นสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จทำพิธีเปิดเจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่หลุย โดยภายในมีการจัดแสดงรูปเหมือนของ หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร และเครื่องอัฐบริขารของท่านหลวงปู่หลุยด้วย พระอุโบสถ เป็นอาคารตามรูปแบบไทย มีกำแพงแก้วรายรอบ ก่อสร้างขึ้นในสถานที่ที่เคยเป็นกุฏิที่ท่านมรณภาพ อีกทั้งยังเป็นที่ใช้ในการประชุมเพลิงพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ภายในพระอุโบสถมีพระพุทธรูปประจำวัด อาคารหลังนี้ใช้เป็นสถานที่ในการประกอบพิธีทางศาสนาต่าง ๆ อ้างอิง ป่าสุทธาวาส
ตารางนี้แสดง 500 อันดับผู้ใช้ที่มีการแก้ไขมากที่สุดในวิกิพีเดียภาษาไทย (รวมบอต) ข้อควรระวัง ตารางในหน้านี้เป็นการแสดงการมีส่วนร่วมของชาววิกิพีเดียอย่างหนึ่ง แต่ในการศึกษาข้อมูลในตารางควรคำนึงถึงประเด็นต่อไปนี้ร่วมด้วย การแก้ไขวิกิพีเดียหลายครั้งอาจเป็นเพียงการแก้คำผิด หรือเป็นส่วนหนึ่งของสงครามการแก้ไข หรือเป็นการพูดคุยในหน้าอภิปราย หรืออาจเป็นเพียงการแก้ไขข้อผิดพลาดเพราะลืมดูตัวอย่างก่อนบันทึก ผู้ควบคุมบอตใช้บอตสำหรับการแก้ไขปัญหา ตรวจสอบ และทำงานที่ซ้ำซ้อน ในขณะที่ผู้ใช้บางคนแก้ไขเรื่องเหล่านั้นด้วยตนเอง ชาววิกิพีเดียบางคนมีหรือเคยมีชื่อผู้ใช้หลายชื่อ หรือบางครั้งอาจไม่ได้ล็อกอินขณะแก้ไข ดังนั้น จำนวนครั้งในการแก้ไขเพียงอย่างเดียวไม่สามารถแสดงความพยายามในการพัฒนาวิกิพีเดียภาษาไทยได้ทั้งหมด ผู้ที่เขียนบทความใหม่หรือแก้ไขบทความที่มีอยู่แล้วให้มีเนื้อหาสาระมากยิ่งขึ้นอาจจะมีชื่ออยู่ท้ายตาราง หรือไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อเลยก็ได้ อย่างไรก็ตาม เรายินดีต้อนรับการมีส่วนร่วมทุกรูปแบบที่เป็นไปตามนโยบายและแนวปฏิบัติของวิกิพีเดีย ซึ่งรวมทั้งการแก้ไขคำผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ การมีส่วนร่วมในวิกิพีเดียล้วนเป็นที่ต้อนรับอย่างเท่าเทียมกัน รายชื่อชาววิกิพีเดีย If you want to change page title, contact to :es:User talk:Emijrp. Thanks. User Edits
พระเจ้าฮ็อนจง (ค.ศ. 1827 - ค.ศ. 1849) มีพระนามเดิมว่าอีฮวาน (이환;李烉) เป็นกษัตริย์เกาหลีพระองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์โชซ็อน พระราชบิดาของพระองค์คือเจ้าชายรัชทายาทฮโยมย็อง ซึ่งเสด็จสวรรคตเมื่อมีพระชนมายุเพียง 20 พรรษา ก่อนจะได้เสด็จขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติ และสมเด็จพระราชชนนีของพระองค์คือพระนางซินจ็อง สมเด็จพระพันปีหลวง จากตระกูลโชแห่งพุงยาง พระเจ้าฮ็อนจงขึ้นครองราชย์ตั้งแต่พระชนมายุ 8 พรรษา ดังนั้นจึงต้องให้พระนางซุนว็อน สมเด็จพระอัยยิกาเจ้าสำเร็จราชการแทน ที่จริงแล้วพระเจ้าฮ็อนจงตลอดรัชสมัยทรงไม่เคยว่าราชการเลย อำนาจตกอยู่กับพระอัยยิกาเจ้าซึ่งต้องแย่งกันกับพระพันปีหลวง ในตอนแรกพระอัยยิกาเจ้ายังไม่ทรงตระหนักถึงความกระหายอำนาจของพระสุนิสา พระบิดาของพระพันปีหลวงคือโช มัน-ย็อง (พระอัยกาของพระเจ้าฮ็อนจง) และพระปิตุลาของพระพันปีหลวงคือโช อิน-ย็อง ซึ่งได้เป็นอัครเสนาบดี ด้วยอิทธิพลของทั้งสองคน ทำให้ขุนนางตระกูลโชแห่งพุงยางเข้ามามีอำนาจสูสีกับตระกูลคิมแห่งอันดง พระอัยยิกาเจ้าก็ทรงไม่ประมาท ทรงอภิเษกธิดาของคิมโจกึน กับพระเจ้าฮ็อนจง เป็นพระนางฮโยฮย็อน การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนปีชินยูนั้น ไม่ได้ทำให้คริสต์ศาสนาในโชซ็อนเสื่อมหายไปแต่กลับทำให้คริสตชนในโชซ็อนได้รับการช่วยเหลือจากมิชชันนารีจากจีนและยุโรปมากขึ้น โดยเฉพาะฝรั่งเศสที่ส่งมิชชันนารีมาเอง ว่าตระกูลคิมแห่งอันดงโหดร้ายแล้ว ตระกูลโชแห่งพุงยางนั้นโหดร้ายกว่า ตระกูลโชกล่าวหาตระกูลคิมว่า ใจดีกับพวกคริสต์มากเกินไป ในพ.ศ. 2382 โช อิน-ย็อง อัครเสนาบดี ออกพระราชกำหนดกำจัดคริสตชนให้สิ้นซากในทุกมณฑล การสังหารหมู่คริสตชนปีคิลแฮ เป็นการนองเลือดครั้งใหญ่ รวมทั้งมิชชันนารีฝรั่งเศสก็ถูกสังหารด้วย การสังหารหมู่คริสตชนมีคิลแฮทำให้ตระกูลโชขึ้นมามีอำนาจแทนตระกูลคิม เพราะตระกูลคิมถูกตีตราว่าโอนอ่อนกับคริสตชนมากเกินไปทำให้สถานการณ์ชาวคริสต์ยังยืดเยื้อ ตระกูลโชได้โอกาสขับขุนนางตระกูลคิมออกจากราชสำนักไปหมด และเมื่อพระนางฮโยฮย็อนสวรรคตในพ.ศ. 2386 โช อิน-ย็องก็จัดการให้พระเจ้าฮ็อนจงอภิเษกกับพระนางฮโยจ็องจากตระกูลฮงแห่งพงซาน พันธมิตรของตระกูลโช อำนาจตระกูลคิมเหมือนจะสูญสิ้นไป แต่ยังไม่ถึงเวลา เพราะยังมีพระอัยยิกาเจ้าคิมอยู่ ในพ.ศ. 2390 ฝรั่งเศสนำทัพเรือมาปิดล้อมโชซ็อน ทางราชสำนักจึงส่งสารไปยังราชวงศ์ชิง ว่าให้ช่วยขับไล่พวกฝรั่งเศสออกไป แต่โชซ็อนสำคัญผิดไป เพราะราชวงศ์ชิงเองก็ไม่อยู่ในสถานะที่อาจจะขัดขวางชาวตะวันตกได้ ไม่นานทัพฝรั่งเศสก็ถอยกลับ วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2392 พระเจ้าฮ็อนจงสวรรคต โดยไม่มีรัชทายาท ทำให้ราชวงศ์ที่สืบสายพระโลหิตมาตั้งแต่พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อนสิ้นสุดลง พระนามเต็ม พระเจ้าฮ็อนจง จางซุก เชคอน คเยกุก จุงจอง ควางแด จิซอง ควางด็อก ฮงอุน จางฮวา คยุงมุน วิมุน มยองอิน ชอลฮโย แห่งเกาหอี พระบรมวงศานุวงศ์ พระราชบิดา: เจ้าชายรัชทายาทฮโยมย็อง (왕세자, 1809-1830) ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็น พระเจ้ามุนโจ พระราชมารดา: พระนางซินจ็อง พระพันปีหลวง ตระกูลโชแห่งพุงยาง (신정왕후 조씨, 1808-1890) พระมเหสี พระนางฮโยฮย็อน ตระกูลคิม แห่งอันดง (효현왕후 김씨) พระนางฮโยจ็อง ตระกูลฮง แห่งนัมยาง (효정왕후 홍씨) พระสนม พระสนมคยองบิน ตระกูลคิม แห่งกวางซาน (경빈 김씨) พระสนมจองบิน ตระกูลยุน (정빈 윤씨) พระสนมซุกอึย ตระกูลคิม (숙의 김씨) พระธิดา เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม พระราชธิดาของพระนางมย็องฮ็อน ตระกูลฮง เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม พระราชธิดาของพระสนมซุกอึย ตระกูลคิม พงศาวลี อ้างอิง ฮ็อนจง
อนาคตวงศ์ระบุว่า พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตถัดจากพระรามสัมพุทธเจ้า หลังสิ้นศาสนาของพระศรีอริยเมตไตรยแล้ว แผ่นดินถูกทำลาย เกิดสุญกัปยาวนานถึงหนึ่งอสงไขย จากนั้นจะมีมัณฑกัปซึ่งมีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้านี้ก็คือพระเจ้าปเสนทิโกศลนั่นเอง โดยย้อนกลับไปในภัทรกัปนี้ในสมัยของพระโกนาคมนพุทธเจ้า พระเจ้าปเสนทิโกศล ได้เกิดเป็นมาณพชื่อว่า สุททมาณพ มีอาชีพขายดอกบัว โดยเก็บดอกบัวมาขายวันละ 2 ดอก เช้าวันหนึ่ง สุททมาณพก็ทำการเก็บดอกบัว 2 ดอกมาขายตามปกติ พระโกนาคมพุทธเจ้าทรงบิณฑบาต ก็ทรงทราบด้วยพระญาณอันไม่มีเครื่องกั้นว่า มาณพหนุ่มคนนี้เป็น วงศ์แห่งพุทธเจ้า จึงทรงแย้มพระโอษฐ์ มาณพหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็แปลกใจ จึงทูลถามว่า พระองค์ทอดพระเนตรและแย้มพระโอษฐ์เพราะเหตุใด พระโกนาคมพุทธเจ้า จึงตรัสว่าตัวท่านนี่แหละคือน้องของเราตถาคต มาณพหนุ่มได้ฟังเช่นนั้น ก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้น ทูลถามว่า ข้าพระเจ้า เป็นน้องของท่านแต่เมื่อใด พระโกนาคมพุทธเจ้าจึงได้พยากรณ์ว่า ในมัณฑกัปป์หนึ่งท่านจะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในอนาคตกาล พระนามว่าพระธรรมราชา เมื่อสุททมาณพได้ยินเช่นนั้นจึงเกิดความปีติยินดี ได้ถวายดอกบัว 2 ดอกนั้นด้วยความเคารพ พระโกนาคมพุทธเจ้าได้แสดงพุทธปาฏิหาริย์ขึ้นนั่งบนดอกบัว ด้วยมาณพกลัวพระพุทธองค์ร้อน จึงได้ทำที่บังแดดด้วยผ้า 2 ผืนและไม้อ้อ 4 ลำ และได้ตั้งจิตอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยพระพุทธองค์ได้ทรงนั่งอยู่บนดอกบัวนี้จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น อานิสงค์การถวายดอกบัวนี้ เมื่อพระธรรมราชาสัมมาสัมพุทธเจ้าดำเนินไปทางใดจะมีดอกบัวเท่าจักรรถผุดขึ้นจากพื้นดินรองรับเสมอ และทุกอิริยาบถของพระองค์จะมีห้องแก้ว 7 ประการเพื่อบังแดดและน้ำค้างด้วยผลทานที่ท่านถวายผ้าบังแดดนั้นเอง พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้ามีพระชนมายุ 5 หมื่นปี อ้างอิง ธรรมราชา
มาริโอ้ เมาเร่อ มาริโอ้ เมาเร่อ เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2531 เป็นนักแสดงชาวไทย เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 16 ปี โดยได้รับการติดต่อจากโมเดลลิ่งในสยามสแควร์ ให้ถ่ายงานโฆษณาเริ่มจากงานถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา เช่น โฆษณาเอ็กซิท โรลออน ขนมแจ็ค เดอะพิซซ่าคอมปานี และยังได้ถ่ายแบบอยู่เรื่อยมา อย่าง เธอกับฉัน และหนังสือวัยรุ่นอีกหลายเล่มและถ่ายมิวสิกวิดีโอ อีกหลายตัวเช่น กุญแจที่หายไป ของ ปาล์มมี่, ปากดีขี้เหงาเอาแต่ใจ ของ มิล่า เป็นต้น จนในปี 2550 มีผลงานสร้างชื่อจากภาพยนตร์ไทยเรื่อง รักแห่งสยาม ซึ่งจากบทบาท 'โต้ง' ใน รักแห่งสยาม นี้ ทำให้มาริโอ้ ได้รับจากภาพยนตร์เรื่อง รักแห่งสยาม มาริโอ้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากนิตยสารสตาร์พิกส์ รับรางวัลจากเทศกาลหนังซีเนมะนิลา ที่จัดขึ้นที่ประเทศฟิลิปปินส์ สาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลเอเชียนฟิล์ม สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม อีกทั้งยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิงครั้งที่ 16 ประจำปี 2550 ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และรางวัลสตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส ครั้งที่ 6 ในสาขาผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยมอ่านต่อ... บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: บารัก โอบามา - เดอะซิมป์สันส์ - สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระนราธิวาสราชนครินทร์ บดินทรเชษฐภคินี ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
สมเด็จพระจักรพรรดิจิ่งแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ จักรพรรดิฮั่นจิ่ง (188 ปีก่อน ค.ศ. – 9 มีนาคม 141 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 ของ ราชวงศ์ฮั่น ของจีนจาก 157 ถึง 141 ปีก่อนคริสตกาล รัชสมัยของพระองค์เห็นการจำกัดอำนาจของเจ้าศักดินา/อ๋องซึ่งส่งผลให้เกิด กบฏเจ็ดรัฐ ใน 154 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฮั่นจิ่งสามารถปราบกบฏลงได้และทำการลดอำนาจของอ๋องทั้งหลาย การเคลื่อนไหวนี้ช่วยรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง และเป็นการปูทางให้กับพระราชโอรสที่ครองสิริราชสมบัติอย่างยาวนานของพระองค์อย่าง จักรพรรดิฮั่นอู่ จักรพรรดิฮั่นจิ่งมีบุคลิกซับซ้อน พระองค์ยังคงสานต่อนโยบายของ จักรพรรดิฮั่นเหวิน พระราชบิดาในการไม่แทรกแซงประชาชน ลดภาษีและภาระอื่น ๆ ส่งเสริมให้ราชสำนักประหยัด มัธยัสถ์ พระองค์ยังคงสานต่อและขยายนโยบายของพระราชบิดาในการลดจำนวนอาชญากร ในนวนิยาย 'สามก๊ก' มีการกล่าวถึงและออกพระนามของจักรพรรดิฮั่นจิ่งว่า 'ฮั่นเก็งเต้' และยังถือว่าทรงเป็นบรรพกษัตริย์ของเล่าปี่อีกด้วย เนื่องด้วยเล่าปี่สืบเชื้อสายมาจาก 'หลิวเฉิ่ง' หรือ ตงสานเชงอ๋อง พระราชบุตรของพระองค์ ตามที่ระบุในพงศาวลีของพระเจ้าฮั่นเซี่ยน (เหี้ยนเต้ หรือ หองจูเหียบ) เมื่อครั้งไปเข้าเฝ้าที่นครลกเอี๋ยง(ลั่วหยาง) อ้างอิง แหล่งข้อมูล จิ่ง
จักรพรรดิฮั่นอัน (94 – 30 เมษายน 125) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นและเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 106 ถึง ค.ศ. 125 พระองค์เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิฮั่นจาง หลิว ฮู่ เป็นพระโอรสขององค์ชาย หลิว ชิ่ง (劉慶) กับพระชายาโจว (左小娥) องค์ชายหลิว ชิ่ง เป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิฮั่นเหอ เมื่อ จักรพรรดิฮั่นชาง (劉隆) โอรสของจักรพรรดิฮั่นเหอซึ่งสืบบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิฮั่นเหอสวรรคตในปี 106 หลิว ฮู่ ก็ได้รับยกขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่โดยมี เติ้งไทเฮา (鄧綏) พระพันปีของจักรพรรดิฮั่นชางทรงสำเร็จราชการ เมื่อเติ้งไทเฮาสิ้นพระชนม์ในปี 121 หลิว ฮู่ ก็ถอดญาติสนิทมิตรสหายของนางออกจากตำแหน่งหน้าที่ราชการและเริ่มมั่วสุรานารีจนไม่ออกว่าราชการอีก กิจการทั้งหลายของรัฐมีขันทีทั้งหลายคอยสั่งอยู่เบื้องหลัง ขันทีเหล่านี้ล้วนฉ้อราษฎร์บังหลวงราษฎรจึงลุกฮือขึ้นทั่วแผ่นดินครั้นปี 125 หลิว ฮู่ ประพาสเมือง หนานหยาง แต่จับไข้ขณะนิวัติพระนครจนสวรรคตแบบปัจจุบันทันด่วนพระชนมายุได้สามสิบเอ็ดพรรษา เอี๋ยนฮองเฮา (閻姬) จักรพรรดินีของจักรพรรดิฮั่นก็ยก หลิว อี้ (劉懿) พระญาติของจักรพรรดิฮั่นอันขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา อ้างอิง อัน ฮั่นอัน, จักรพรรดิ
จักรพรรดิฮั่นหฺวัน (132–168) เป็น จักรพรรดิจีน องค์ที่ 27 ของราชวงศ์ฮั่นหลังจากที่พระองค์เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติโดยสมเด็จพระจักรพรรดินีและพระเชษฐาของพระนาง เหลียงจี้ เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 146 พระองค์เป็นพระราชปนัดดาของ จักรพรรดิฮั่นจาง หลิว จื้อ เป็นเหลนของพระเจ้าฮั่นจาง ในปี 145 พระเจ้าฮั่นชงสิ้นพระชนม์ นางเหลียง น่า (梁妠) พระมารดาพระเจ้าฮั่นชง จึงยกหลิว จวั่น (劉纘) ญาติของพระเจ้าฮั่นชง ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ เหลียง จี้ (梁冀) พี่ชายของนางเหลียง น่า ได้เป็นใหญ่ในราชการแผ่นดิน และในปี 146 เหลียง จี้ ก็ฆ่าหลิว จวั่น ทิ้ง นางเหลียง น่า จึงยกหลิว จื้อ ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ถัดมา ขณะนั้น หลิว จื้อ อายุได้สิบสี่ปี เมื่อเสวยราชย์แล้ว หลิว จื้อ กำจัดอิทธิพลของพี่น้องสกุลเหลียงเป็นผลสำเร็จ โดยได้ความช่วยเหลือจากเหล่าขันที แต่นั้นก็เป็นเหตุให้ขันทีเข้ามาครอบงำกิจการบ้านเมืองแทน ขันทีทั้งหลายฉ้อฉลไม่ต่างจากพี่น้องสกุลเหลียง ราษฎรจึงไม่สิ้นความเดือดร้อน ในปี 166 บัณฑิตจำนวนมากประท้วงต่อต้านรัฐบาล หลิว จื้อ จึงสั่งให้จับผู้ประท้วงทั้งสิ้น ราชวงศ์ฮั่นก็เข้าสู่ความเสื่อมอีกระดับหนึ่ง หลิว จื้อ อยู่ในสมบัติได้ยี่สิบสองปีก็วายชนม์ไปในปี 168 อายุได้สามสิบหก หลิว หง (劉宏) ญาติของหลิว จื้อ ได้เป็นกษัตริย์สืบต่อมา อ้างอิง หฺวัน ฮั่นหฺวัน, จักรพรรดิ
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวไท่จง (เย่ว์ลู่เต๋อกวง) (902-947) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเหลียวไท่จู่ โดยเป็นพระอนุชาในองค์ชายเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระราชบิดาของจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระเชษฐาซึ่งเป็นองค์รัชทายาท ถูกฮองเฮาสู้ลี่ว์พระมารดาและข้าราชสำนักบีบบังคับ ให้ลี้ภัยไปยังราชสำนักโฮ่วถัง และตั้ง เย่ว์ลู่เต๋อกวง พระราชโอรสองค์รองที่ทรงพระปรีชาสามารถด้านการทหาร ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน เมื่อจักรพรรดิเหลียวไท่จู่สวรรคตในปี พ.ศ. 1469 (ค.ศ. 926) องค์รัชทายาทเย่ว์ลู่เต๋อกวง พระชนม์ 24 พรรษา จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิเหลียวไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เหลียว จักรพรรดิเหลียวไท่จงทรงสานนโยบายการปกครองของเหลียวไท่จู่พระราชบิดา และทรงศึกษาวัฒนธรรมของชาวฮั่น ส่วนการปกครองได้นำระบอบการปกครองของราชวงศ์ถังมาใช้ และสนับสนุนการเกษตร จึงทำให้เศรษฐกิจของต้าเหลียวและขุมกำลังเจริญรุดหน้าและเข้มแข็งขึ้น ปี ค.ศ. 936 (พ.ศ. 1479) เหลียวไท่จงทรงสบโอกาสเข้ามาขยายอิทธิพลในภาคกลาง โดยกองทัพเหลียว (ชิตัน) ได้ยกทัพเข้ามาช่วยสือจิ้งถัง ล้มล้างราชวงศ์โฮ่วถัง (หนึ่งในห้าราชวงศ์) และสถาปนาราชวงศ์โฮ่วจิ้นขึ้น โดยโฮ่วจิ้นได้รับดินแดนแถบมณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานซี 16 เมือง (ปัจจุบันคือปักกิ่งและต้าถง) อีกทั้งบรรณาการประจำปีเป็นการตอบแทน แต่เมื่อสือจิ้งถังสิ้นชีพลง ผู้สืบทอดตำแหน่งต้องการเป็นอิสระจากต้าเหลียว จักรพรรดิเหลียวไท่จงจึงยกกองทัพลงใต้บุกยึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์โฮ่วจิ้นได้สำเร็จ แต่เนื่องจากทรงไม่ได้เตรียมกองเสบียงมา เหล่าทหารจึงต้องออกปล้นเสบียงของชาวบ้านตลอดทางที่ผ่าน จึงทำให้ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากชาวบ้าน กองทัพเหลียวจึงต้องถอยร่นกลับขึ้นเหนือ และจักรพรรดิเหลียวไท่จงสวรรคตอย่างกะทันหันระหว่างการถอยร่นกลับขึ้นเหนือในครั้งนี้ เมื่อกองทัพเหลียวกลับถึงเมืองหลวง ก็เกิดการแย่งชิงราชสมบัติกันระหว่างหลี่หู พระราชอนุชาในจักรพรรดิเหลียวไท่จง และเย่ว์ลี่หร่วนพระโอรสในองค์รัชทายาทองค์ก่อน ที่ร่วมรบในสงครามครั้งนี้ นายทัพได้ยกเขาให้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเหลียวซื่อจง ปรากฏว่าหลี่หู ที่ซู่ว์ลี่ฮองเฮาสนับสนุนพ่ายแพ้ จึงตกลงกันทำสัญญาว่าจะให้ทายาทของทั้ง 2 สายสลับกันขึ้นครองราชสมบัติ ส่วนเหลียวซื่อจง ฮองเฮาก็สนับสนุนให้ครองราชย์ต่อไป ด้านครอบครัว พระมเหสีและพระโอรส พระมเหสี พระมเหสีเซียวหวิน พระสนมเซียว พระโอรส เย่ว์ลู่จิง (จักรพรรดิเหลียวมู่จง) เย่ว์ลู่เหยียนเฉอเกอ เย่ว์ลู่เทียนเต๋อ เย่ว์ลู่ตี้เลี่ย เย่ว์ลู่ปี้เซ่อ ไท่จง
พอดีผมกำลังปรับปรุงพวกบทความเกี่ยวกับ พระมหากษัตริย์กัมพูชา อยู่นะครับ แล้วก็มีข้อสงสัยจึงอยากให้ช่วยกันตัดสินหน่อยนะครับ คือว่าพระนามของพระมหากษัตริย์กัมพูชาเนี่ย ซึ่งก็แตกต่างกันไปในแต่ละพระองค์ ทำให้ผมมีปัญหาในการตั้งชื่อบทความน่ะครับ ดังเช่น ព្រះបាទសម្តេចព្រះបរមនាថ នរោត្តម សីហមុន (ถอดออกมาเป็น พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี) ព្រះបាទសម្ដេចព្រះ នរោត្ដម សីហន (ถอดออกมาเป็น พระบาทสมเด็จพระ นโรดม สีหนุ) (ถ้าอ่านไม่ออก ลองก๊อปไปไว้ใน Microsoft Word แล้วลองอ่านดูได้ครับ) ซึ่งถ้าตั้งเป็นชื่อบทความแล้วเว้นวรรคเหมือนภาษาเขมร ผมว่ามันดูแปลกๆ ไปหน่อย แบบ 'พระบาทสมเด็จพระ นโรดม สีหนุ' คล้ายๆ กับเว้นวรรคผิดยังไงไม่รู้ เพราะส่วนมากตามสื่อไทยมักจะเขียนติดกันไปเลย เช่น สมเด็จพระนโรดม สีหนุ, สมเด็จพระนโรดมสีหนุ หรือ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหมุนี, พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสีหมุนี เป็นต้น ก็เลยขอความช่วยเหลือว่าผมควรจะตั้งชื่อตามแบบเดิมของภาษาเขมร หรือ แบบอื่นๆ ครับ -- V i P 21:06, 13 มีนาคม 2552 (ICT) เค้าเห็นว่าน่าจะเว้นวรรคแบบไทยมากกว่านะคะ เพราะต้องคำนึงว่า จริงอยู่แม้การเว้นวรรคแบบแปลก ๆ นั่นจะเป็นไปตามภาษาต้นฉบับ แต่ในสังคมไทยมีน้อยคนมากที่จะรู้ว่าต้นฉบับเขียนอย่างนั้น และภาษาเขมรก็ผูกพันกับภาษาไทยมานานแล้ว ซึ่งก็มีการดัดแปลงการเขียนให้เป็นไปตามภาษาไทยแต่โบราณแล้ว คนคงจะค้นหาหรือสะกดโดยหลักการเขียนภาษาไทยมากกว่า กับทั้งหลักเกณฑ์ราชบัณฑิตฯ ยังกำหนดสำหรับภาษาต่างประเทศอื่นในกรณีทั่ว ๆ ไปว่า ไม่ต้องวรรคก็ได้ แม้ต้นฉบับเขาจะวรรค เช่น 'The King Never Smiles' เขียนว่า 'เดอะคิงเนเวอร์สไมส์' ไม่ใช่ 'เดอะ คิง เนอเวอร์ สไมส์' แสดงว่าในภาษาไทยไม่ต้องคำนึงถึงการเว้นวรรคของภาษาต้นฉบับมากนัก เว้นแต่เป็นกรณีที่กำหนดไว้หรือกรณีจำเป็น ซึ่งกรณีชื่อกษัตริย์เขมรนี้จะจำเป็นมากน้อยเพียงไรก็ลองตัดสินใจดูค่ะ :—— ปอประตูน้ำ จิ๊จ๊ะ - ๒๕๕๒ ศก มีนาคมมาส จตุทศมสุรทิน, ๑๓:๔๕ นาฬิกา (GMT+7) ​กว่าจะโหลดฟอนต์มาอ่าน, เลยมาช้าไปหน่อย, ผมว่า ชื่อก็ไม่ยาวนัก น่าจะเขียนติดกันไปเลยนะครับ 'พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสีหมุนี' 'สมเด็จพระนโรดมสีหนุ' --ธวัชชัย 07:45, 16 มีนาคม 2552 (ICT) ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพระนามพระราชวงศ์กัมพูชาเท่าไหร่นะครับ แต่ข้อมูลที่พอจะทราบมาเล็กน้อย คือ พระมหากษัตริย์กัมพูชาที่สืบเชื้อสายจากสมเด็จพระนโรดมพรหมบริรักษ์ จะปรากฏคำว่า 'นโรดม' อยู่ในพระนาม ได้แก่ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสีหนุ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสุรามฤต พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสีหมุนี ส่วนอีกสายหนึ่งสืบเชื้อสายจาก พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ จะมีคำว่า 'สีสุวัตถิ์' ในพระนาม เช่น พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์มุนีวงศ์ ดังนั้น พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ผมว่าควรจะดูว่าพระนามของพระองค์ว่าคืออะไร ระหว่าง ถ้ามาจาก พระอิสริยยศ+พระนาม (พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม+สีหมุนี หรือ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ+นโรดมสีหมุนี) น่าจะเขียนติดกัน คือ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสีหมุนี ถ้ามาจาก พระอิสริยยศ+ราชสกุล+พระนาม (พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ+นโรดม+สีหมุนี) น่าจะเขียนแยกกันเป็น พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหมุนี นอกจากนี้ บางบทความยังมีการใช้ พระกรุณา นำหน้าพระนามพระมหากษัตริย์กัมพูชาด้วย น่าจะมาคุยรวมกันในที่นี่ด้วยนะครับ --ScorpianPK คุยแค่ 'คลิก' 12:17, 16 มีนาคม 2552 (ICT)
ภาพแสดงถึง คลื่นสึนามิเข้าสู่ฝั่ง ภาพเหตุการณ์ประชาชนกำลังวิ่งหนีคลื่นสึนามิเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2547 ที่จังหวัดภูเก็ต คลื่นสึนามิ คือ คลื่นหรือกลุ่มคลื่นที่มีจุดกำเนิดอยู่ในเขตทะเลลึก ซึ่งมักปรากฏหลังแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ แผ่นดินไหวใต้ทะเล ภูเขาไฟระเบิด ดินถล่ม แผ่นดินทรุด หรืออุกกาบาตขนาดใหญ่ตกลงในทะเล คลื่นสึนามิสามารถเข้าทำลายพื้นที่ชายฝั่ง ทำให้เกิดการสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินได้ คลื่นสึนามิแตกต่างจากคลื่นน้ำธรรมดามาก ตัวคลื่นนั้นสามารถเดินทางได้เป็นระยะทางไกล โดยไม่สูญเสียพลังงาน และสามารถเข้าทำลายชายฝั่งที่อยู่ห่างไกลจากจุดกำเนิดหลายพันกิโลเมตรได้ โดยทั่วไปแล้วคลื่นสึนามิซึ่งเป็นคลื่นในน้ำ จะเดินทางได้ช้ากว่าการสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวที่เป็นคลื่นที่เดินทางในพื้นดิน ดังนั้น คลื่นอาจเข้ากระทบฝั่งภายหลังจากที่ผู้คนบริเวณนั้นรู้สึกว่าเกิดแผ่นดินไหวเป็นเวลาหลายชั่วโมง คลื่นโดยทั่วไปจะมีคุณสมบัติสำคัญที่วัดได้อยู่สองประการคือ คาบ ซึ่งจะเป็นเวลาระหว่างลูกคลื่นสองลูก และ ความยาวคลื่น ซึ่งเป็นระยะห่างระหว่างลูกคลื่นสองลูก ในทะเลเปิด คลื่นสึนามิมีคาบที่นานมาก โดยเริ่มจากไม่กี่นาทีไปจนเป็นชั่วโมง ในขณะเดียวกันก็มีความยาวคลื่นที่ยาวมาก โดยอาจยาวถึงหลายร้อยกิโลเมตร ในขณะที่คลื่นทั่วไปที่เกิดจาก ลมที่ชายฝั่งนั้นมีคาบประมาณ 10 วินาที และมีความยาวคลื่นประมาณ 150 เมตรเท่านั้น ความสูงของคลื่นในทะเลเปิดมักน้อยกว่าหนึ่งเมตร ซึ่งทำให้ไม่เป็นที่สังเกตของผู้คนบนเรือ คลื่นสึนามิจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วตั้งแต่ 500 ถึง 1,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าสู่ชายฝั่งที่มีความลึกลดลง คลื่นจะมีความเร็วลดลงและเริ่มก่อตัวเป็นคลื่นสูง โดยอาจมีความสูงมากกว่า 30 เมตร คลื่นสึนามิจะเคลื่อนตัวออกจากแหล่งกำเนิด ดังนั้น ชายฝั่งที่ถูกกำบังโดยแผ่นดินส่วนอื่นๆ มักปลอดภัยจากคลื่น อย่างไรก็ตาม ยังมีโอกาสที่คลื่นจะสามารถเลี้ยวเบนไปกระทบได้ นอกจากนี้ คลื่นไม่จำเป็นต้องมีความแรงเท่ากันในทุกทิศทุกทาง โดยความแรงจะขึ้นกับแหล่งกำเนิดและลักษณะของภูมิประเทศแถบนั้น คลื่นจะมีพฤติกรรมเป็น 'คลื่นน้ำตื้น' เมื่ออัตราส่วนระหว่างความลึกของน้ำและขนาดของคลื่นนั้นมีค่าต่ำ ดังนั้น เนื่องจากมีขนาดของคลื่นที่สูงมาก คลื่นสึนามิจึงมีคุณสมบัติเป็นคลื่นน้ำตื้นแม้อยู่ในทะเลลึกก็ตาม คลื่นน้ำตื้นนั้นมีความเร็วเท่ากับรากที่สองของผลคูณระหว่างความเร่งจากสนามแรงโน้มถ่วง (9.8 เมตร/วินาที2) และความลึกของน้ำ ตัวอย่างเช่น ในมหาสมุทรแปซิฟิกที่มีความลึกประมาณ 4,000 เมตร คลื่นจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วประมาณ 200 เมตรต่อวินาที หรือ 720 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ส่วนที่ชายฝั่งที่มีความลึก 40 เมตร คลื่นจะมีความเร็วช้าลงเหลือ 20 เมตรต่อวินาที หรือ 72 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
โบรแมนส์ เป็นกลุ่มศิลปินดนตรีชายจากเกาหลีใต้สังกัดค่าย RBW ประกอบด้วยสมาชิก 4 คนคือ จางฮยอน, ฮยอนกยู, ยุนอึนโอ และ ฮยอนซอก เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2016 ด้วยมินิอัลบั้ม 'The Action' ประวัติ โบรแมนส์ (VROMANCE) ก่อตั้งขึ้นภายใต้สังกัด RBW (Rainbow Bridge World) วงประกอบด้วยสมาชิก 4 คน ได้แก่ จางฮยอน, ฮยอนกยู, ยุนอึนโอ และ ฮยอนซอก วงเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 (2016) ด้วยมินิอัลบั้มชุดแรก The Action ซึ่งมีเพลงไตเติลและเพลงอื่น ๆ ที่ได้รับความสนใจในวงการดนตรีเกาหลีใต้ ช่วงเริ่มต้น VROMANCE เน้นแนวเพลง ป็อปและอาร์แอนด์บี (R&B) และสร้างฐานแฟนคลับทั้งในเกาหลีใต้และต่างประเทศ หลังการเดบิวต์ วงได้มีส่วนร่วมในโปรเจกต์เพลงต่าง ๆ ของค่าย RBW รวมถึงงานแสดงคอนเสิร์ตและรายการโทรทัศน์ สมาชิกแต่ละคนมีบทบาททั้งการร้อง การแสดง และการสร้างเสียงเพลง ซึ่งช่วยให้วงได้รับการยอมรับในฐานะวงชายที่มีคุณภาพด้านการร้องและการแสดงบนเวที สมาชิก + ชื่อในการแสดง ชื่อเกิด วันเกิด สัญชาติ กรุ๊ปเลือด โรมัน ไทย ฮันกึล โรมัน ไทย ฮันกึล Janghyun จางฮยอน 장현 Park Jang-hyun ปาร์ค จางฮยอน 박장현 เอ Hyunkyu ฮยอนกยู 현규 Park Hyun-kyu ปาร์ค ฮยอนกยู 박현규 โอ YOON EUNO ยุนอึนโอ 윤은오 Lee Chan-dong อี ชานดง 이찬동 โอ Hyunseok ฮยอนซอก 현석 Lee Hyun-seok อี ฮยอนซอก 이현석 โอ ผลงาน อ้างอิง
เจ้าพระยา เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย ที่ดำเนินการโดย องค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย สำนักนายกรัฐมนตรี ในสมัยรัฐบาลซึ่งนำโดยนายกรัฐมนตรีธานินทร์ กรัยวิเชียร โดยดำริของดุสิต ศิริวรรณ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ประวัติ คณะรัฐมนตรีในขณะนั้น มีมติให้นำงบประมาณส่วนกลาง จำนวน 4 ล้านบาท มาใช้ในการออกหนังสือพิมพ์รายวัน ชื่อ เจ้าพระยา ขนาดบรอดชีต จำนวน 16 หน้า เริ่มออกเป็นปฐมฤกษ์ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 โดยมีประพฤทธิ์ ศุกลรัตนเมธี เป็นบรรณาธิการบริหาร และเมธี บริสุทธิ์ เป็นบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา วัตถุประสงค์ในการออกจำหน่าย เพื่อประชาสัมพันธ์กิจการของรัฐบาลโดยเฉพาะ พร้อมทั้งประกาศตัวว่า เป็นหนังสือพิมพ์ของรัฐบาลอย่างชัดแจ้ง และมีคำขวัญของหนังสือพิมพ์ว่า สายธารแห่งความคิด สายชีวิตประชาธิปไตย โดยมีรัฐมนตรีบางคนมาเขียนบทความ เป็นคอลัมนิสต์รับเชิญ เพื่อโฆษณาชวนเชื่อแก่รัฐบาล ส่งผลให้นักวิชาชีพหนังสือพิมพ์หลายคน ออกมาต่อต้านด้วย เนื้อหาของข่าวสารและบทความ มุ่งประชาสัมพันธ์ภาพลักษณ์อันดีให้กับรัฐบาล ทั้งในแง่ผลงานและตัวบุคคล โดยเฉพาะนายกรัฐมนตรี ตลอดจนรัฐมนตรีบางคน ที่ไม่ลงรอยกับสื่อมวลชน เช่น สมัคร สุนทรเวช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย หรือภิญโญ สาธร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เป็นต้น เมื่อหนังสือพิมพ์เจ้าพระยา ออกจำหน่ายได้ราวหนึ่งสัปดาห์ ภิญโญออกคำสั่งกระทรวงฯ ให้หน่วยงานในสังกัดพิจารณายกเลิก การบอกรับหนังสือพิมพ์ของบริษัทเอกชน โดยให้เหตุผลว่า เพื่อประหยัดการใช้งบประมาณ อีกทั้งหนังสือพิมพ์ดังกล่าว ตีพิมพ์ข่าวที่ขัดต่อความมั่นคงของชาติ พร้อมกันนั้น ให้บอกรับหนังสือพิมพ์เจ้าพระยา และวารสารเอกลักษณ์ (ของสำนักงานคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ) ที่เป็นของรัฐบาลแทน เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2520 ที่หน้าทำเนียบรัฐบาล มีกลุ่มนักเรียนอาชีวศึกษา จากโรงเรียนต่าง ๆ จำนวนประมาณ 20 คน นำพวงหรีดและโปสเตอร์ มาประท้วงหนังสือพิมพ์เจ้าพระยา ที่ลงตีพิมพ์พระบรมฉายาลักษณ์ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในตำแหน่งที่มิบังควร โดยมีผู้แทนหนังสือพิมพ์ออกมาพบ พร้อมทั้งยอมรับในความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ต่อมาเมื่อวันที่ 13 กันยายน กลุ่มประชาชนผู้รักชาติ ประมาณ 200 คน มาชุมนุมที่หน้าทำเนียบรัฐบาล พร้อมส่งผู้แทนเข้ายื่นหนังสือเปิดผนึกถึงนายกรัฐมนตรี เพื่อให้พิจารณาการกระทำของหนังสือพิมพ์เจ้าพระยา ในกรณีเดียวกับเมื่อวันที่ 9 กันยายน โดยยื่นคำขาด ให้รัฐบาลพิจารณาภายใน 7 วัน พร้อมแถลงผลการพิจารณาให้ประชาชนทราบด้วย ในส่วนของยอดจำหน่าย และกระแสตอบรับของสังคม หนังสือพิมพ์เจ้าพระยา ไม่ได้รับความนิยมจากประชาชนเท่าที่ควร แต่กลับแสดงออกในเชิงต่อต้านเป็นอย่างมาก จนกระทั่งออกวางจำหน่ายได้เพียง 98 ฉบับ ในระยะเวลาเพียง 3 เดือน 6 วัน ก็ต้องยุติการดำเนินงานลง โดยออกเป็นฉบับสุดท้าย เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520 รายการอ้างอิง หนังสือพิมพ์หลัง 6 ตุลา ใครเปิด-ใครปิด? จากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ข่าวสด (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551) จ้เพระยา พ
คิดว่าการตรวจสอบบทความที่ยังเป็นโครงควรจะตรวจสอบเฉพาะแม่แบบและแบบเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น และยังไม่น่าจะใส่ป้ายเช่น “” หรือ “” หรืออื่นๆ เพราะยังเป็นแค่ “” ซึ่งหมายถึงว่าต้องไปทำให้เสร็จก่อนที่จะเติมการอ้างอิงหรืออื่นๆ บทความที่ยังเป็น “โครง” ก็เป็นการประกาศรวมๆ ว่าบทความยังสร้างไม่เสร็จยังอาจจะมีอะไรเพิ่มเติมที่อาจจะรวมทั้งการอ้างอิงและอื่นๆ อีกหลายอย่าง จึงไม่น่าจะมีป้ายซ้ำซ้อน และอีกอย่างหนึ่งบทความที่ยังไม่เสร็จจำนวนมากสั้นมากแต่มีป้ายซ้อนกันจนแทบจะไม่เห็นบทความ --Matt 16:51, 19 เมษายน 2552 (ICT) ถูกของคุณ Mattis ทีเดียวครับ ผมเห็นด้วยและยอมรับในหลักการนี้ครับ --lovekrittaya gwperi (พูดคุย) 23:04, 19 เมษายน 2552 ผมไม่ค่อยจะเห็นด้วยกับการไม่ใส่ป้าย ต้องการอ้างอิง กับ เก็บกวาดนะครับ เนื่องจากว่า เพราะว่ายังเป็นโครงอยู่ จึงควรจะเตือนเสียแต่เนิ่นๆเลยว่า 'รูปแบบบทความของคุณยังไม่ดีนะ' 'อ้างอิง คุณก็ต้องใช้นะ' หน่ะครับ ดีกว่าปล่อยให้มันเละ ไม่เป็นรูปเป็นร่าง หรือทำผิดแบบ และก็ทำผิดๆแบบนั้นเรื่อยๆมาจนเสร็จแล้วถึงบอกว่า ไม่ได้นะ ผิดนะ อะไรทำนองนี้ มิสู้เตือนเสียแต่เนิ่นๆเลยเสียดีกว่าเหรอครับ จะได้รู้ถึงแนวทางการปรับปรุงด้วย นอกจากนี้ หลายๆบทความ ก็ถูกแปะว่าเป็นโครงมาแต่ชาติปางก่อนแล้ว คงจะยกเว้นแต่บทความคนดังที่ชาววิกิพีเดียไทยเชี่ยวชาญเป็นพิเศษแหละครับที่มีน้อย ซึ่งการแปะป้ายเตือนเพื่อบอกว่าต้องแก้ไขอะไรนั้น มีประโยชน์แก่ผู้ที่ประสงค์จะเข้ามาช่วยปรับปรุงด้วย เพื่อที่เขาจะได้ทราบแนวทางในการแก้ไขครับ --ไอ้ขี้เมา (หว่อบู้ต่ง-จงเหวิน) : ผู้ดูแลหน้าตาดีแห่งไร้สาระนุกรม : ก๊งเหล้ากันได้ 07:47, 20 เมษายน 2552 (ICT) มีป้ายเตือนต่างๆ ไว้แหละดีแล้ว, จะได้เตือนว่าต้องตรวจสอบอะไรบ้าง สะดวกสำหรับคนมาอ่านทีหลัง --ธวัชชัย 08:17, 20 เมษายน 2552 (ICT) ขอบคุณพี่ขี้เมาและคุณธวัชชัยที่ชี้แนะครับ --lovekrittaya gwperi (พูดคุย) 09:12, 20 เมษายน 2552 (ICT) จริงๆ ป้ายก็อาจใส่ตามพอเหมาะด้วยนะครับ เห็นบางคนใส่ป้ายเยอะมาก 5-6 ป้าย เนื้อหามีบรรทัดเดียวเองก็เคยมี เหมือนใส่ป้ายเอามันมากกว่า --Manop พูดคุย - (irc) 14:24, 20 เมษายน 2552 (ICT) บางคนที่ว่านั้น มีผมรวมอยู่ด้วย ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งครับ --lovekrittaya gwperi (พูดคุย) 19:29, 21 เมษายน 2552 (ICT) เห็นด้วยกับคุณ Manop และคุณ Brandy Frisky (1) ป้ายก็ต้องมี (2) ป้ายไม่ควรเด่นกว่าเนื้อหา พบกันครึ่งทางเอาป้ายไปไว้ท้ายเนื้อหาดีไหมหล่ะครับกรณีเนื้อหามีน้อยมากๆ บางบทความถ้าเปิดด้วยหน้าต่างเล็กหรือจอความละเอียดต่ำ เปิดมาครั้งแรกมองไม่เห็นเนื้อหาครับ ป้ายบังหมด ฝากไว้พิจารณาด้วยครับ --Kaew 16:18, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT)
ถนนมาลัยแมน หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 321 สายนครปฐม–สุพรรณบุรี เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ไป–กลับ มีจุดเริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3524 บริเวณสามแยกมาลัยแมน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ผ่านอำเภอกำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน เข้าสู่เขตจังหวัดสุพรรณบุรี ผ่านอำเภอสองพี่น้อง อำเภออู่ทอง สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ในเขตอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ระยะทางรวม 106.273 กิโลเมตร ถนนมาลัยแมนเดิมมีชื่อเรียกว่า 'ทางหลวงแผ่นดินสายนครปฐม-สุพรรณบุรี' ได้รับการตั้งชื่อดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปุย มาลัยแมน อดีตหัวหน้ากองคลัง กรมทาง หลังจากที่ก่อสร้างถนนเสร็จแล้ว ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 321 เป็นถนนที่มีความสำคัญที่สุดในสมัยหนึ่ง เนื่องจากเป็นเส้นทางคมนาคมระหว่างจังหวัดสุพรรณบุรีไปยังกรุงเทพมหานคร ผ่านจังหวัดนครปฐม แทนการคมนาคมทางเรือผ่านแม่น้ำนครชัยศรีและทางรถไฟสายชุมทางหนองปลาดุก-สุพรรณบุรี ต่อมาเมื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 (ตลิ่งชัน–บางบัวทอง–สุพรรณบุรี) ก่อสร้างแล้วเสร็จ ความสำคัญของทางหลวงเส้นนี้จึงเปลี่ยนมาเป็นเส้นทางคมนาคมจากภาคใต้มุ่งหน้าสู่ภาคเหนือโดยไม่ผ่านกรุงเทพมหานครแทน ซึ่งพบว่ามีรถประจำทางปรับอากาศ บขส. สายเชียงใหม่–หัวหิน และสายนครราชสีมา–หัวหินวิ่งผ่านเส้นทางนี้ รายชื่อทางแยก สถานที่สำคัญ ;จังหวัดนครปฐม วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน โรงเรียนการบินกำแพงแสน ;จังหวัดสุพรรณบุรี สวนสาธารณะเมืองอู่ทอง อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี วัดป่าเลไลยก์วรวิหาร อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โรงเรียนกรรณสูตศึกษาลัย อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี สนามกีฬากลางจังหวัดสุพรรณบุรี เมืองโบราณอู่ทอง อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี อุทยานมังกรสวรรค์ (ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองสุพรรณบุรี) อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี อ้างอิง 321 3-321 มาลัยแมน มาลัยแมน
รูปประกอบผลิตภัณฑ์แป้งมันในประเทศไทย แป้งมันสำปะหลัง เป็นแป้งที่ได้จากมันสำปะหลัง ลักษณะของแป้งมีสีขาว เนื้อเนียน ลื่นเป็นมัน. เมื่อทำให้สุกด้วยการกวนกับน้ำไฟอ่อนปานกลาง แป้งจะละลายง่าย สุกง่าย แป้งเหนียวติดภาชนะ หนืดข้นขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีการรวมตัวเป็นก้อน เหนียวเป็นใย ติดกันหมด เนื้อแป้งใสเป็นเงา พอเย็นแล้วจะติดกันเป็นก้อนเหนียว ติดภาชนะ ใช้ทำลอดช่องสิงคโปร์ ครองแครงแก้ว เป็นต้น และยังถูกใช้ในอุตสาหกรรมอื่นๆเช่น อุตสาหกรรมกระดาษ อุตสาหกรรมกาว เป็นต้น การผลิต การโม่มัน หัวมันสำปะหลังที่ผ่านการล้างและปอกเปลือกที่สะอาดจะจะถูกลำเลียงโดยสานพานเข้าสู่เครื่องโม่ (Rasper) จะมีมีดโดยใบมีดขนาดใหญ่ในแนวตั้งฉากกับผิวหน้า โดยมีอัตราการหมุนประมาณ 1000 rpm และทำการติดตั้งใบมีดตั้งแต่ 100 ใบขึ้นไป ใบมีดแต่ละใบมีความยาว 30 เซนติเมตร ซึ่งในขั้นตอนนี้จะได้ของเหลวข้นที่มีส่วนผสมของแป้ง น้ำ กากมัน และสิ่งเจือปนต่าง ๆ ระหว่างกระบวนโม่จะมีการจ่ายน้ำจากกระบวนการเพื่อช่วยในการทำงานของเครื่องให้สะดวกยิ่งขึ้น หน่วยการสกัด หลังจากนั้นมันสำปะหลังที่บดจนเป็นชิ้นละเอียดจากเครื่องเครื่องขูดหรือบดซึ่งจะมีส่วนประกอบของน้ำแป้ง กาก และเส้นใยจะถูกเติมน้ำก่อนจะนำเข้าสู่เครื่องสกัดแป้ง (Extractor) หน้าที่ของหน่วยสกัดคือ การแยกแป้งออกจากเซลลูโลส เครื่องสกัดแป้งจะประกอบไปด้วยตะแกรงและผ้ากรองเป็นส่วนประกอบ หลักการทำงานของเครื่องจะใช้หลักการของแรงหมุนเหวี่ยง (Centrifugal Force) โรงงานส่วนใหญ่จะใช้ชุดสกัด 3 ชุด แต่โรงงานขนาดใหญ่ อาจใช้ชุดสกัดถึง 4 ชุดต่อเนื่องกันเพื่อสกัดแป้งออกจากเซลลูโลสให้ได้มากที่สุด เครื่องสกัดแป้งแบ่งตามหน้าที่ตามกรองออกเป็น 2 ชุด คือ ชุดสกัดหยาบ (Coarse Extractor) และชุดสกัดละเอียด (Fine Extractor) น้ำแป้งจะผ่านเข้าชุดสกัดหยาบก่อน เพื่อแยกกากหยาบออกแล้วจึงเข้าสู่ชุดสกัดละเอียดเพื่อแยกกากอ่อน กากหยาบและกากอ่อนที่ได้จะถูกเหวี่ยงออกทางด้านบนของตะกร้ากรองแล้วเข้าสู่เครื่องสกัดชุดสกัดกาก (Pulp Extractor : เป็นเครื่องสกัดหยาบ ทำหน้าที่สกัดแป้งที่หลุดออกไปกับกาก) และเครื่องอัดกากต่อไป โดยที่เครื่องสกัดหยาบมีตะกร้ากรองเป็นสแเตนเลส (Stainless Screen) ขนาดรูกรอง 35-40 mesh มีการใช้น้ำหมุนเวียนหรือน้ำดีเพื่อช่วยในการสกัดแป้งออกจากกากหยาบ ส่วนเครื่องสกัดละเอียดตะกร้ากรองเป็นสแตนเลสมีรูกรองขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.5 ซม. และใช้ผ้ากรองไนลอนทรงกรวยเหมือนตะกร้ากรองวางด้านบนแล้วยึดด้วยสายรัดโลหะ ผ้ากรองที่ใช้มีขนาดรูกรองสองแบบคือ 100-120 mesh และ 140-200 mesh มีการใช้น้ำกำมะถันและน้ำดีช่วยในการสกัดแป้งจากกากอ่อน น้ำกำมะถันช่วยกำจัดการเกิดเมือกที่จะไปอุดตันแผ่นกรอง ป้องกันไม่ให้เกิดการสูญเสียแป้งจากจุลินทรีย์และช่วยฟอกสีแป้งให้ขาว กากมันสำปะหลังจะถูกแยกออกจากน้ำแป้งเพื่อนำเข้าสู่เครื่องอัดกากและนำไปตากแดดเพื่อนำไปผสมเป็นอาหารสัตว์หรือนำไปผสมกับมันเส้นเพื่อทำมันอัดเม็ด อ้างอิง มันสำปะหลัง
พอดีผมได้อ่านหนังสือของคุณบัณฑิต อึ้งรังษีแล้วประทับใจ เลยมาลองอ่านประวัติของเขาในวิกิพีเดียแล้วรู้สึกว่าเนื้อหาคุ้นๆตาครับ เลยลองหาดู ปรากฏว่าเหมือนกับในหนังสือทั้งสองเล่มเกือบทั้งหมดเลย และเมื่อตรวจสอบต่อไปก็พบว่า บทความที่ลอกมานั้น มาจาก เว็บส่วนตัวของคุณบัณฑิตนี่เองครับ (ใต้จมูกมากๆ ซึ่งเดาได้ว่าไม่เคยผ่านการตรวจลิขสิทธิ์เลย บทความนี้ถูกละเมิดครั้งแรก 16 กรกฎาคม 2551 แต่ผมตรวจพบ 4 พฤษภาคม 2552 นานเกือบสิบเดือนครับ (ถ้าสมองที่เบลอๆจากการนอนไม่หลับยังทำงานได้ถูกนะ) ดังนั้นจึงของให้เราเพิ่มความระมัดระวังในการตรวจสอบลิขสิทธิ์ด้วยครับ เราเพิ่งจะไปติติงเว็บอื่นเขามา แต่ถ้าโดนเขาสวนกลับคงจะหัวเราะไม่ออกเหมือนกันใช่ไหมครับ --ไอ้ขี้เมา (หว่อบู้ต่ง-จงเหวิน) : ผู้ดูแลหน้าตาดีแห่งไร้สาระนุกรม : ก๊งเหล้ากันได้ 03:45, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT) บทความใหม่ตรวจสอบง่ายเนื่องจากมันอยู่ใน Recent Changes แต่บทความเก่าคงต้องไล่ทำไปพร้อมกับการสังคายนาครั้งที่ 2 มั้งครับ ถ้ามีละเมิดก็ลบออก (ละเมิดไม่หมด) แล้วใส่โครงส่วนเอา ถ้าละเมิดหมดก็ต้องติดละเมิดไปเลย --Summer Memories 09:18, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT) เวลาตรวจสอบบทความ เราลอกเขาหรือเขาลอกเรา ดูด้วยนะครับ --Octra Dagostino 09:47, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT) การละเมิดจากหนังสือ หนังสือเรียน ตำราหรือพวกใบปลิว โบชัวร์ นี่ก็สำคัญนะครับ และที่สำคัญคือตรวจสอบยากมาก เพราะกูเกิลก็ไม่เจอ แถมแอบแฝงเยอะมากโดยเฉพาะพวกนักเรียนหรือคนที่ไม่ได้รู้เรื่องนั้นมากก็ลอกมาจากตำราลงในวิกิพีเดียก็มี ดังนั้นถ้าบทความถูกแก้ไขโดยผู้ใช้ไม่ได้ล็อกอินและมีปริมาณมากต่อครั้ง ก็น่าจะติดป้าย นะครับ (หรือใครพอจะลองเสนอวิธีแก้ปัญหาดูไหมครับ) Dr.Garden คุยกันได้! 15:28, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT) เห็นด้วยในประเด็นที่ว่า เราลอกเขาหรือเขาลอกเรา ของคุณ Octra Dagostino ถ้ามีการเขียนอ้างอิงก็จะดูได้ไม่ยากเลยครับ ยกเว้นว่าวิกิพีเดียอ้างเขา เขาอ้างวิกิพีเดีย ไม่รู้ไก่หรือไข่เกิดก่อนกัน ก็ต้องไปดูประวัติว่าใครสร้างก่อน ผมคิดว่าผู้ใช้ที่ไม่ได้ลอกอิน ไม่ควรอนุญาตให้แก้ไขบทความปริมาณมากครับ มันสุ่มเสี่ยงหลายประการ เราน่าจะต้องมีการบริหารความเสี่ยงจุดนี้ โดยเทียบผลได้และต้นทุนที่อาจเกิดขึ้น จากตัวอย่างของวิกีพีเดียภาษาอังกฤษ แค่บทความเรื่อง พีเอช ยังลอค เลยครับ ดังนั้นบทความอะไรที่เราเขียนดีได้ขนาดแล้วหรือเป็นบทความคัดสรร ก็น่าจะลอคไว้เลยถ้าทำได้ วางไว้พิจารณาครับ ขอบคุณครับ --Kaew 15:36, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT) ตรวจสอบยากนี่ ผมเข้าใจนะครับ แต่ว่ายังไงเราก็ต้องทำแหละครับ ส่วนการจำกัดปริมาณการแก้ไขของผู้ใช้ไม่ลงทะเบียนนี่คงทำไม่ได้หรอกครับ ทางวิกิมีเดียคงไม่เอาด้วยแหงๆ --ไอ้ขี้เมา (หว่อบู้ต่ง-จงเหวิน) : ผู้ดูแลหน้าตาดีแห่งไร้สาระนุกรม : ก๊งเหล้ากันได้ 18:05, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT) เห็็นด้วยว่าการตรวจสอบจากสิ่งพิมพ์นี่ทำยากมาก คงต้องติดป้าย ไว้สำหรับบทความที่สงสัย เรื่องใครลอกใครเช็คจากวันที่สร้างก็ทราบได้ ถ้าเขาลอกเราก็อีกเรื่อง แต่ถ้าเราลอกเขานี่เราผิดเต็ม ๆ และต้องเอาออก ส่วนเรื่อง Semi Protection ผมไม่เห็นด้วย เพราะมันขัดกับนโยบายวิกิที่สร้างให้วิกิเป็นสารานุกรมเสรีที่ใครก็แก้ไขได้ ยกเว้นว่ามีการก่อกวนหรือใส่เนื้อหาละเมิดบ่อยมากอันนี้น่าล็อก (เพราะใน Revision ของบทความ pH ใน EN มันมีการก่อกวนจากไอพีบ่อยถึง Semi Protection ไว้) เพราะไอพีไม่ได้ก่อกวนทั้งหมด แต่ก็ไม่ใช่ว่าไอพีทุกคนจะดีเสมอไปครับ --Summer Memories 20:00, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT) ผมยินดีส่ง บอตคุง ร่วมช่วยเรื่องการเพิ่มเนื้อหาลิขสิทธิ์ให้ครับ ซึ่งจริงๆแล้วบอตคุงยังมีความสามารถกึ่งอัตโนมัติในการตรวจลิขสิทธิ์ เพียงแต่ว่าผมขี้เกียจรัน >_พูดคุย - 22:30, 4 พฤษภาคม 2552 (ICT)
ความใสของบรันดี บอลลูน แลความงามสีอำพันใสของคอนญักที่ตัดกับพื้นโต๊ะสีขาว พิจแล้วระรื่นตายิ่งนัก สุราเมรัย เป็นเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของเอทิล แอลกอฮอ หรือ เอทานอลเป็นส่วนประกอบ พบได้ในทุกอารยธรรมจากทั่วมุกมุมโลก ไม่ว่าจะเป็นอารยธรรมเก่าแก่เช่น จีน อินเดีย อียิปต์ หรือกรีก ต่างก็มีสุราเป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรมทั้งสิ้น นี้เป็นเครื่องชี้ชัดว่า แท้จริงแล้ว สุราเองก็คือส่วนหนึ่งของอารยธรรมของมนุษยชาตินั่นเอง อย่างไรก็ตาม วัฒนธรรมการดื่มของแต่ละสังคม ล้วนแตกต่างกันออกไปตามการเพาะบ่มทางอารยธรรม แต่อาจจะแบ่งได้เป็นโลกตะวันออกและตะวันตก วัฒนธรรมการดื่มของโลกตะวันออกนั้น เป็นการดื่มเชิงปริมาณ (Quantitive Drinking) ซึ่งสุรามักจะถูกรินใส่ถ้วยสุราใบเล็กๆ ที่สามารถดื่มได้ภายในอึกเดียว ด้วยเหตุนี้ การดื่มสุราไม่หมดจอกในโลกตะวันออกนั้น ถือว่าเป็นการไม่ให้เกียรติเพื่อนร่วมวง ในทางกลับกัน วัฒนธรรมการดื่มของโลกตะวันตกนั้น เป็นการดื่มเชิงคุณภาพ (Qualitative Drinking) ซึ่งให้ความสำคัญกับการลิ้มรสผ่านประสาทสัมผัสทั้งสามคือ 'รื่นเริงแสงสี กลิ่นดีหอมหวน รสชาติรันจวน ชื่นม่วนมิคลาย' อันหมายถึงการรับรสของสุราผ่านการมอง การดมกลิ่น และการรับรสตามลำดับ นอกจากนี้ ภาชนะที่ใช้บรรจุสุรานั้น ยังต่างออกไปตามประเภทของสุราด้วย เช่นการดื่มบรันดีด้วยบรันดี บอลลูน เป็นต้น ไม่ว่าจะเป็นการดื่มในรูปแบบใดก็ตาม การเสพสุราล้วนแต่มีเพื่อจุดประสงค์เดียวกันคือ เพื่อเสาะแสวงหาความสุขนั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นการเสพเพื่อการสังสรรค์ในหมู่เพื่อนฝูง เพื่อเป็นส่วนประกอบบนโต๊ะอาหาร หรือการเสพเพื่อการเสาะแสวงหาสุนทรียะในสุราแต่ละชนิด ถึงแม้ว่าความสุขที่ได้จากสุรานี้จะมิใช้ความสุขที่ยั่งยืนจีรัง แต่จะมีสิ่งใดบ้างเล่าที่จีรังยั่งยืน
สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจิน (6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1610-25 เมษายน ค.ศ. 1644) พระนามรอง เต๋อเย่ว์ (德約) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 17 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์หมิง พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1627 ถึง ค.ศ. 1644 'ฉงเจิน' ซึ่งเป็นนามรัชสมัยของพระองค์ แปลว่า 'มีเกียรติและเป็นสิริมงคล' เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิไท่ชาง และเป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิเทียนฉี ทรงได้รับการอภิบาลจากซวนอี้ไท่เฟย์ เมื่อพระบรมเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1627 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจินมุ่งมั่นที่จะกอบกู้สถานการณ์ระส่ำระสายยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในราชสำนักจากความขัดแย้งระหว่างขันทีกับขุนนางราชสำนัก ทรงขับไล่ขันทีเว่ย์ จงเสียนที่กำลังเรืองอำนาจยิ่งออกจากตำแหน่ง และเริ่มลดทอนอิทธิพลของขันที แต่งตั้งแม่ทัพนายกองที่มีความสามารถกลับสู่ตำแหน่งเดิม โดยเฉพาะกรณีแม่ทัพหยวน ชงหวน ที่มีชัยชนะต่อกองทัพแมนจูมาก่อนหน้า อย่างไรก็ตามจีนต้องประสบภาวะภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ความไม่พอใจของประชาชนแผ่ขยายอย่างกว้างขวางรวดเร็ว ราชสำนักไม่อาจแก้ไขปัญหาได้ทันท่วงทีและมีประสิทธิภาพ ขุนนางในหัวเมืองฉ้อฉล ขูดรีดทรัพย์สิน กลั่นแกล้งประชาชนอย่างต่อเนื่อง กระทั่งในปี ค.ศ. 1644 หลี่จื้อเฉิง อดีตนายทหารผู้น้อย เริ่มรวบรวมสมัครพรรคพวกก่อการต่อต้านราชสำนักขึ้นจนสามารถยึดเมืองซีอานได้ตั้งตนเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซุ่น กองกำลังหลี่จื้อเฉิงเคลื่อนทัพไปปิดล้อมปักกิ่งได้อย่างรวดเร็วโดยที่กองทหารของราชสำนักไม่อาจต้านทานได้เลย หลี่จื้อเฉิงยื่นคำขาดให้สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจินยอมจำนนบรรดาขุนนางและแม่ทัพนายกองส่วนมากยอมแพ้หรือไม่ก็หลบหนีออกจากเมืองหลวงไปก่อนหน้านั้น ในที่สุดขันทีผู้หนึ่งได้ลอบเปิดประตูเมืองให้กองทัพของหลี่จื้อเฉิงเข้าสู่เมืองหลวงได้ จักรพรรดิฉงเจินเสด็จหนีขึ้นไปยังเขาเจียงซาน ด้านเหนือของพระราชวังหลวง และผูกพระศอพระองค์เองกับต้นไม้ เสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษาเพียง 34 พรรษา อ้างอิง Wu Luxing. 100 จักรพรรดิจีนที่โลกไม่ลืม แปลโดย ปรียานุช ปาริ. กรุงเทพฯ:ดอกหญ้า, 2541. ฉงเจิน ฉงเจิน ฉงเจิน
พระเจ้าคย็องจงแห่งโครยอ ( ค.ศ. 955 - ค.ศ. 981) เป็นพระมหากษัตริย์ที่ 5 แห่งราชวงศ์โครยอ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าควังจง และได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายรัชทายาทในปีที่พระองค์ประสูติ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตใน ค.ศ. 975 พระเจ้าคยองจงก็ขึ้นครองราชย์ต่อและสานงานปฏิรูปการปกครองที่พระราชบิดาได้ริเริ่มไว้โดยออกพระราชบัญญัติเวนคืนที่ดินเดิมที่ดินในอาณาจักรโครยอนั้นเป็นสิ่งที่สามารถสืบทอดไปให้ลูกหลานได้ โดยเฉพาะขุนนางตระกูลใหญ่ที่มีที่ดินกว้างใหญ่ตั้งแต่ปลายสมัยชิลลาและยังได้รับพระราชทานจากพระเจ้าแทโจเป็นรางวัลคุณความชอบในการตั้งอาณาจักร ทางราชสำนักไม่สามารถเข้าไปใช้ประโยชน์หรือเก็บภาษีจากที่ดินส่วนตัวของขุนนางเหล่านั้นได้ เมื่อออกพระราชบัญญัตินี้แล้ว ขุนนางคนใดก็ตามที่เสียชีวิตที่ดินนั้นจะไม่สามารถส่งต่อให้ลูกหลานได้แต่จะกลับมาเป็นของราชสำนักแทน เมื่อขึ้นครองราชย์ได้อภิเษกกับเจ้าหญิงนักรังพระราชธิดาของพระเจ้าคยองซุนแห่งอาณาจักรซิลลา ภายหลังให้พระนามเป็น สมเด็จพระราชินีฮอนซุก ต่อมาใน ค.ศ. 978 อภิเษกกับเจ้าหญิงชองจู พระราชธิดาของพระเจ้ามุนวอน (พระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับพระนางซินมยองซุนซอง) กับพระชายามุนฮเย พระราชทานนามว่า สมเด็จพระราชินีฮอนอึย แต่พระมเหสีทั้งสองพระองค์ก็ยังไม่ทรงพระครรภ์ จนในปี ค.ศ. 980 พระเจ้าคยองจงได้อภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงฮวางโบซู และ เจ้าหญิงฮวางโบซอล ซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งพระราชวังมยองบกกุง ตระกูล ฮวางจู ที่เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าแทจง (พระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับพระนางซินจอง) กับพระนางซ็อนอึย (พระราชธิดาของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับพระนางจองด็อก) ซึ่งเป็นญาติทางฝ่ายพระราชมารดาของพระเจ้าคยองจง มาเป็นพระมเหสีแห่งพระราชวังหลวงแคซองกุง โดยให้พระยศเป็นพระมเหสีเอกทั้งสองพระองค์ มีพระนามว่า สมเด็จพระราชินีฮอนแอ และ สมเด็จพระราชินีฮอนจอง และในปี ค.ศ. 980 นั้นเองสมเด็จพระราชินีฮอนแอ ได้ตั้งพระครรภ์และมีพระประสูติกาลเป็นพระราชโอรส พระเจ้าคยองจงจึงพระราชทานพระนามว่า เจ้าชาย วัง ซง แห่ง ฮวางจู พระเจ้าคยองจงสวรรคตในปี ค.ศ. 981 รวมพระชนมายุได้ 26 พรรษา พระโอรสของพระเจ้าคยองจงมีพระชนมายุเพียง 2 พรรษา (ภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ามกจง) ราชบัลลังก์จึงตกไปเป็นของพระญาติห่าง ๆ คือ พระเจ้าซองจง พระราชวงศ์ พระราชบิดา: พระเจ้าควังจงแห่งโครยอ (광종, 光宗) พระราชมารดา: พระนางแทมก ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู (대목왕후 황보씨) พระราชธิดาของพระเจ้าแทโจ กับพระนางซินจอง พระมเหสี พระนางฮ็อนแอ ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู (헌애왕후 황보씨, 獻哀王后) พระราชธิดาของพระเจ้าแทจง กับ พระนางซอนอึย พระนางฮ็อนจ็อง ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู (헌정왕후 황보씨, 獻貞王后) พระราชธิดาของพระเจ้าแทจง กับ พระนางซอนอึย พระนางฮ็อนซุก ตระกูล คิม แห่ง คยองจู (헌숙왕후 김씨, 獻肅王后) พระราชธิดาของพระเจ้าคยองซุนแห่งอาณาจักรซิลลา พระนางฮ็อนอึย ตระกูล ยู แห่ง ชุงจู (헌의왕후 유씨, 獻懿王后) พระราชธิดาของพระเจ้ามุนวอน พระสนม พระสนมแทมยอง ตระกูล ยู (대명궁부인 유씨, 大明宮夫人) พระราชโอรส พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ (목종, 穆宗) พระโอรสของสมเด็จพระจักรพรรดินีฮอนแอ ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู อ้างอิง คย็องจง
de |สัญลักษณ์ของกลุ่มไพรเออรีออฟไซออนที่มีพื้นฐานมาจากเฟลอร์เดอลิ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ฝรั่งเศส ไพรเออรีออฟไซออน เป็นชื่อที่ใช้กับหลายกลุ่มทั้งที่จริงและไม่จริง กลุ่มที่มีชื่อเสียงทางลบที่สุดคือองค์กรลับที่ก่อตั้งและถูกยุบในฝรั่งเศสในปีพ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956) โดยปิแอร์ ปลองตาร์ด (Pierre Plantard) ในทศวรรษที่ 1960 ปลองตาร์ดได้แต่งประวัติศาสตร์ขององค์กรขึ้นมา โดยกล่าวว่ามันเป็นสมาคมลับที่ก่อตั้งขึ้นในกรุงเยรูซาเล็มเมื่อปีพ.ศ. 1642 (ค.ศ. 1099) ซึ่งได้ปกป้องสายเลือดของราชวงศ์เมโรแว็งเชียง เรื่องโกหกนี้ถูกขยายขึ้นและโด่งดังในหนังสือชื่อ The Holy Blood and the Holy Grail ในปีพ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) และต่อมาในนวนิยายสืบสวนชื่อรหัสลับดาวินชี หลังจากเป็นคดีดังตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 1960-1980 ไพรเออรีออฟไซออนถูกเปิดเผยว่าเป็นสิ่งที่ปลองตาร์ดสร้างขึ้นเพื่ออ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของฝรั่งเศส หลักฐานที่สนับสนุนการมีอยู่ในประวัติศาสตร์และกิจกรรมของกลุ่มก่อนปีพ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956) ถูกค้นพบว่าถูกหลอมและนำไปไว้ในที่ต่าง ๆ ทั่วฝรั่งเศสโดยปลองตาร์ดและผู้สมรู้ร่วมคิด ถึงกระนั้นผู้คนมากมายที่เชื่อว่าไพรออรี ออฟ ไซออนเป็นสมาคมลับในยุคเก่าซึ่งได้ปกปิดความลับที่จะล้มล้างเอาไว้ ตำนานของไพรเออรีออฟไซออนถูกหักล้างอย่างมากโดยนักข่าวและนักปราชญ์ว่ามันเป็นเพียงเรื่องโกหกในศตวรรษที่ 20 ผู้สงสัยบางคนแสดงความรู้สึกว่าหนังสือมากมายที่โด่งดัง เว็บไซต์ และภาพยนตร์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากสิ่งนี้ได้ทำให้ทฤษฎีสมรู้ร่วมคิด ประวัติศาสตร์เทียม และการสับสนอื่น ๆ กลายมาเป็นกระแสหลัก พวกอื่นได้รับปัญหาจากแนวคิดฝั่งขวาที่ทำให้พวกเขามีส่วนร่วมในผลงานเหล่านั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ประวัติ ไพรเออรีออฟไซออนเป็นสมาคมชายล้วนที่ก่อตั้งขึ้นในเมืองอานเนอมาซ (Annemasse) ทางตะวันออกของฝรั่งเศสในปีพ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956) กฎหมายฝรั่งเศสต้องการให้กลุ่มไพรเออรีเข้าร่วมกับรัฐบาล การขึ้นทะเบียนเกิดขึ้นที่เซนท์จูเลียง ออง เจอเนอวัวในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 และได้บันทึกไว้ในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ในเอกสารทางการของฝรั่งเศส ผู้ก่อตั้งและผู้ลงนามคือปิแอร์ ปลองตาร์ด และอังเดร บงนอม (André Bonhomme) หรือสตานิ เบลลา (Stanis Bellas) อังเดร บงนอมเป็นประธาน ในขณะที่ปิแอร์ ปลองตาร์ดเป็นผู้จัดการ เอกสารการขึ้นทะเบียนยังรวมทั้งชอง เดอเลวัล (Jean Deleaval) เป็นรองประธานและอาร์มอง เดอฟาโก (Armand Defago) เป็นเหรัญญิก สำนักงานของไพรเออรีออฟไซออนและเอกสารอยู่ที่อพาร์ทเมนต์ของปลองตาร์ด ชื่อ 'ไซออน' มาจากจุดเด่นของท้องถิ่นที่เป็นเนินเขาทางใต้ของอานเนอมาซในฝรั่งเศส ที่ซึ่งผู้ก่อตั้งตั้งใจที่จะสร้างสถานที่ส่วนบุคคล อ้างอิง พ พ
คนโส มีดี ตัวละครที่ปรากฏในภาค ZX ฝ่าย Guardians 150px1.วานท์ 150px2.เอล 150px3.ซิลเวอร์ เพรรี่ เพรรี่ (Prairie ในภาษาอังกฤษ) หัวหน้าพวก “Guardians” ที่ติดต่อให้ ซิลเว ส่ง Live Metals ให้ และชวน วานท์ กับ เอล ให้เข้าเป็น “Guardians” ฝ่าย เซนปัล เซนปัล เซนปัล (แต่เขียนว่า Serpent ในภาษาอังกฤษ) ผู้นำของสูงสุดของ เซนปัลคัมปานี ซึ่งเหล่าประชาชนได้ยกย่องให้เซนปัลเป็นวีรบุรุษ โดยหารู้ไม่ว่าเบื้องหลังของเขาก็คือบงการเหล่าอิเล็กกูล่าให้ก่อเหตุจลาจล เขาเคยเป็นสมาชิกของการ์เดี้ยนมาก่อน และก่อนหน้านั้นเขาก็เป็น 1 ในผู้รอดชีวิตจากการจลาจลของอิเล็กกิล่า ตั้งแต่ที่เซนปัลได้รับพลังของ Model V ก็หลงระเริงและเกิดความทะเยอทะยานขึ้น แล้วก็ได้รับการแนะนำจากโพเมเต้กับแพนโดร่า แอบขโมยเอาไลฟ์เมทัลทั้ง 4 คือ Model H F L P ออกจากการ์เดี้ยน ไปสร้างเซนปัลคัมปานี และแยกไลฟ์เมทัลทั้ง 4 เป็นครึ่งแล้วหว่านล้อมกลุ่มคนที่เป็นผู้รอดชีวิตจากการจลาจลของอิเล็กกิล่า ฝังไว้ในร่างคนเหล่านั้นแล้วแอบก่อจลาจลเพื่อสร้างสงคราม จนถูก วานท์/เอล ขัดขวางจนเซนปัลเสียชีวิต ตัวละครที่ปรากฏในภาค ZX Advent ฝ่าย Hunter 150px1.เกรย์ 150px2.อาเช่ ฝ่าย Chosen One 150px1.เฮลิอัส 150px2.อัสลาน 150px3.เทียทีส 150px4.ซิกนัส ฝ่าย Guardians 150px1.วานท์ 150px2.เอล 3 นักปราชญ์ อัลเบิร์ต อัลเบิร์ต (Albert ในภาษาอังกฤษ) 1 ใน 3 นักปราชญ์ที่ปกครองเมือง 'Legion' เป็นผู้รู้ในเรื่องวิทยาศาสตร์เกือบทั้งหมด มีนิสัยที่ค่อนข้างใจเย็น ที่มีบุคคลลิกดูเป็นชายหนุ่มผู้รอบคอบ แต่ชายผู้นี้มีเบื้องหลังอันแสนชั่วร้าย ไม่ว่าจะเป็นการสร้าง Live Metal Model V การสร้างโปรมีเทียส แพนโดร่า และเกรย์ และยังเป็นผู้อยู่เบื้องหลังสงคราม Chosen One เพื่อค้นหาร็อคแมนที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย แล้วก็เป็นคนหลอกใช้เซนปัลเพื่อทำการทดลองพลังของ Model V จนผลสำเร็จ แต่ Model V ก็กระจัดกระจายกันไป 5 ปีต่อมา ได้นำกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่มี 4 คน กับให้ไปขโมย Live Metal ทั้ง 4 ของมาจากแลปของการ์เดี้ยน แล้วทั้ง 4 กลายเป็น Chosen One ส่วนทาง อัลเบิร์ต สั่งให้ไปรวบรวมชิ้นส่วนของ Model V ที่กระจัดกระจายกันไป กับเผยตัวต่อ นักปราชญ์ที่ปกครองเมือง 'Legion' ที่เหลือว่าตนเป็นผู้บงการเรื่องอิเรกกิล่าร์ แล้วหลบหนีไป พอรวบรวม Model V ได้ครบ พอเกรย์/อาเช่ตามไป อัลเบิร์ตก็ถูกโปรมีเทียส แพนโดร่า พอโปรมีเทียส แพนโดร่าแพ้ อัลเบิร์ตก็ปรากฏตัวอีกครั้งในร่างเรพลิลอยด์ DAN-000 กับบอกว่าร่างที่เห็นก่อนหน้าที่เป็นเพียงร่างปลอม ส่วนอัลเบิร์ตพอสร้าง DAN-000 เสร็จก็ถ่ายโอนความทรงจำไปยังร่างใหม่กับสร้างร่างปลอมเพื่อบังหน้า กับ
ประเทศแคนาดา เข้าร่วมแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ผู้ได้รับเหรียญรางวัล เหรียญ ชื่อ กีฬา รายการ มวยปล้ำ ฟรีสไตล์หญิง 48 กก. ไคล์ แฮมิลตันมัลคอล์ม ฮาวเวิร์ดอดัม ครีกเควิน ไลท์ไบรอัน ไพรซ์ (ค็อกซ์)เบ็น รัทลีดจ์โดมินิก ไซเทอร์เลเจค เวทเซล พายเรือ แปดทีมชาย ขี่ม้า กระโดดข้ามสิ่งกีดขวางบุคคล สก็อตต์ ฟรันด์เซ่น พายเรือ คู่ไม่มีต้นหนคู่ชาย ยิมนาสติก แทรมโพลีนหญิง จิล เฮนเซลวูดเอริก ลาเมซเอียน มิลลาร์ ขี่ม้า สปรินต์ทีม ไตรกีฬา ชาย ยิมนาสติก แทรมโพลีนชาย กระโดดน้ำ กระดานกระโดดน้ำ 3 เมตรชาย กระโดดน้ำ แพลตฟอร์ม 10 เมตรหญิง เทควันโด หญิง 67 กก. เรือแคนู ชาย K-1 500 ม. มวยปล้ำ หญิง 55 กก. ว่ายน้ำ ฟรีสไตล์ชาย 1,500 เมตร เมลานี ค็อก พายเรือ เรือกรรเชียงคู่น้ำหนักเบาหญิง เลียม พาร์สันส์จอน แบร์ไมค์ ลูอิส พายเรือ ชายสี่คนไร้คู่น้ำหนักเบา กรีฑา วิ่งข้ามรั้ว 100 เมตรหญิง เรือแคนู ชาย C-1 1,000 เมตร กรีฑา ทุ่มน้ำหนักชาย ยกน้ำหนัก หญิง 63 กก. อ้างอิง แคนาดา 2008
คดีฆาตกรรมหมู่บ้านอาถรรพ์ อยู่ในคินดะอิจิ ภาค มังงะ 1 เล่ม 2 - 3 ตอนที่ 1 - 13 ตัวละครหลัก คินดะอิจิ ฮาจิเมะ ไปงานแต่งงานของ โทคิตะ วาคาบะ ที่หมู่บ้าน 6 มุมกับมิยูกิ นานาเสะ มิยูกิ ไปกับคินดะอิจิ และอาจารย์โอดะงิริ ซึซึมุ ---- ผู้ต้องสงสัย โอดะงิริ ซึซึมุ ( อาจารย์ที่คบกันกับ วาคาบะ และขอคินดะอิจิไปงานแต่งงานของวาคาบะที่ถูกครอบครัวเรียกกลับไปแต่งงานกับ เรนโจ ฮิซาฮีโกะ ) โทคิตะ วาคาบะ ( เจ้าสาว เธอเคยมีความสัมพันธ์อย่างลับ ๆ กับอาจารย์โอดะงิริ ) โทคิตะ จูโซ ( พ่อวาคาบะ เจ้าของคฤหาสถ์นาฬิกา ) คุซานางิ มิทซึโกะ ( ครอบครัววาคาบะ เจ้าของคฤหาสถ์เถาวัลย์ ) โกโต้ รัน ( ครอบครัววาคาบะ เจ้าของคฤหาสถ์หอคอย ) คาบุโตะ เรย์อิจิ ( ครอบครัววาคาบะ เจ้าของคฤหาสถ์เสื้อเกราะ ) อิสึชิกิ เทราโอะ ( ครอบครัววาคาบะ เจ้าของคฤหาสถ์สเทนกลาส ) คาซามัตสึริ จุนยะ ( ครอบครัววาคาบะ เจ้าของคฤหาสถ์ไก่ฟ้า ) เรนโจ ฮิซาฮีโกะ ( เจ้าบ่าว ) คาบุโตะ คิรีโกะ ( ลูกสาวของเรย์อิจิ เจ้าของคฤหาสถ์เสื้อเกราะ ) ทาราวะดะ โคทาโร่ ( ตำรวจ ผู้รับผิดชอบคดีฆาตรกรรมนี้) ---- เรื่องย่อ คินดะอิจิ, มิยูกิ และอาจารย์โอดางิริเดินทางไปงานแต่งงานของวาคาบะที่หมู่บ้าน 6 มุมซึ่งเป็นบ้านเกิดของวาคาบะ แต่ในระหว่างพิธีแต่งงานวาคาบะ รวมถึงคนอื่น ๆ ภายในงานกลับถูกฆ่าตายทีละคนทีละคนลง โดยฆาตกรใช้ชื่อว่า ศพรายที่ 7 ---- ผู้ตายในคดีฆาตรกรรมนี้ ทั้งหมด (ยกเว้นคินดะอิจิ, มิยูกิ และทาราวาดะ) ฆาตกรตัวจริง ( ศพรายที่ 7 ) โอดะงิริ ซึซึมุ คือฆาตรกรตัวจริง (ศพรายที่ 7 ) เหตุจูงใจ เหตุจูงใจคือ ครอบครัวของตนเองถูกคนในคฤหาสถ์ทุกคนฆ่าตายยกเว้นแม่และพ่อแต่แม่บอกว่าพ่อแฝงตัวเป็นคนในคฤหาสถ์แล้วบอกว่าพ่อเป็นใครแล้วถูกแม่สั่งและสอนการฆ่าคนให้ยกเว้นพ่อห้ามฆ่า ซึ่งพ่อของโอดะงิริ คือ คาซามัตซึริ จุนยะ เจ้าของคฤหาสถ์ไก่ฟ้า ฉากสุดท้ายของ คดีฆาตกรรมหมู่บ้านอาถรรพ์ คินดะอิจิได้บอกว่าโอดะงิริคือศพรายที่ 7....แล้วโอดะงิริก็แย่งปืน ของตำรวจยิงเรย์อิจิตายและรีบจับมิยูกิเป็นตัวประกันแล้ววิ่งไปตรงไร่กัญชาแล้วคินดะอิจิก็ไล่ตามไปโอดะงิริจึงยิงคินดะอิจิและคิดจะยิงตัดขั้วหัวใจคินดะอิจิแต่อยู่คาซามัตสึริก็ถือปืนยิงอาจารย์โอดางิริ ซึซึมุแล้วพูดว่า ' อภัยให้ด้วยลูกพ่อ... ' แล้วคาซามัตสึริก็เข้าไปที่โอดะงิริแล้วฆ่าตัวตายและเผาไร่กัญชาสุดท้ายจึงไม่เหลือใครสักคนในคดีนี้.... ---- - คินดะอิจิ กับ คดีฆาตกรรมปริศนา คดีฆาตกรรมหมู่บ้านอาถรรพ์ได้รับอิทธิพลจากนวนิยาย ไสย์ศาสตร์ฆาตกรรม ( ยังไม่แปลไทย ) อ้างอิง www.cartoondetective.com
ผิวหนังอักเสบเหตุแสงเรื้อรัง เป็นการแพ้แสงทั้งยูวีเอและยูวีบีสองช่วงครึ่งถือเป็นโรคเรื้อรัง โรคนี้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของระบบภูมิต้านทานร่างกาย เพราะแสงแดดเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาภูมิแพ้เมื่อระบบต้านทานของร่างกายแปรปรวน อาการ เริ่มแรกคันบริเวณที่โดนแสงแดด เมื่อเป็นหนักขึ้นจะขึ้นเป็นผื่นนูนคันตั้งแต่ศีรษะจนไปถึงข้อเท้า มีลักษณะคล้ายผิวคางคกและบางทีมีน้ำเหลืองด้วย ซึ่งร่างกายจะแสดงอาการเมื่อมีการสะสมพลังงานพอสมควร การตรวจวินิจฉัย ต้องตรวจวิเคราะห์ยืนยันจากหน่วยรังสีวิทยาว่าเกิดจากการแพ้แสงแดดหรือไม่ และแพ้แสงทั้งยูวีเอและยูวีบีแล้วจึงรักษาให้ตรงจุด การป้องกันและรักษา หลีกเลี่ยงแสงแดด หรือสวมเสื้อผ้าปกปิดอย่างมิดชิด ถุงเท้า หมวก ทาครีม และที่สำคัญหากอยู่ในบ้านหรืออาคารควรอยู่บริเวณที่มีแสงน้อย เพราะรังสียูวีเอสามารถทะลุผ่านกระจกได้ เนื่องจากโรคนี้ไม่แสดงอาการขณะที่สัมผัสกับแดดผู้ป่วยควรสังเกตตัวเอง หากรักษาควรรักษาอย่างต่อเนื่องเพราะเป็นโรคเรื้อรัง ครีมกันแดดที่ป้องกันยูวีเอและยูวีบี ซึ่งมีค่า SPF 40 ขึ้นไป และทาทับทุกๆ 2 ชั่วโมง สวมหมวกปีกกว้างสีเข้ม สามารถป้องกันรังสียูวีที่กระทบที่หน้าได้ 50-80 % กางร่มให้ห่างจากผิวหนัง 10-20 เซนติเมตร ฟิล์มกรองแสงรถยนต์ ปัจจุบันฟิล์มกรองแสงสามารถกรองแสงได้แทบทุกความยาวคลื่น อ้างอิง นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 16 เมษายน 2552 พแพ้แสงแดด CAD
คำอธิบาย แม่แบบนี้เป็นแม่แบบที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนสัญญาอนุญาตของวิกิมีเดีย โดยใช้ควบคู่กับแม่แบบ เพื่อแสดงข้อความและ/หรือจัดหมวดหมู่ภาพในหมวดหมู่ ให้อยู่ในหมวดหมู่ โดยในแม่แบบ GFDL จะมีการเติมพารามิเตอร์ migration ซึ่งทำให้แม่แบบ GFDL มีรูปแบบดังนี้ วิธีใช้ วิธีใช้แม่แบบมีดังต่อไปนี้ โดยใส่คำที่เป็นตัวหนาแทนที่คำว่า 'ค่าตัวแปร' ด้านบน เช่น ไม่ใส่ จะขึ้นกล่องแจ้งให้ช่วยตรวจสถานะการเปลี่ยนแปลงลิขสิทธิ์ ดังนี้ และจัดไฟล์เข้าหมวดหมู่ relicense: ใช้กรณีที่ไฟล์ผ่านคุณสมบัติการเปลี่ยนสถานะลิขสิทธิ์ โดยจะแสดงผลดังนี้ not-eligible: ใช้กรณีที่ไฟล์ไม่ผ่านคุณสมบัติการเปลี่ยนสถานะลิขสิทธิ์ โดยจะแสดงผลดังนี้ redundant: ใช้สำหรับไฟล์ที่มีลิขสิทธิ์สองรูปแบบ (GFDL คู่กับ CC-BY-SA 3.0) อยู่แล้ว จะไม่แสดงผลใด ๆ ทั้งสิ้น needs-review: ใช้สำหรับไฟล์ที่ไม่สามารถระบุได้ว่าสามารถเปลี่ยนแปลงสถานะลิขสิทธิ์ได้หรือไม่ โดยแสดงผลดังนี้ และจัดเข้าหมวดหมู่ opt-out: ใช้เฉพาะต่อเมื่อผู้ถือลิขสิทธิ์ไม่ต้องการให้เปลี่ยนสัญญาอนุญาตโดยอัตโนมัติ โดยจะแสดงผลดังนี้ การใส่ตัวแปรนี้ไม่แนะนำสำหรับการใช้งานเนื่องจากจะทำให้ความน่าใช้น้อยลง หากไม่ต้องการให้เปลี่ยนสัญญาอนุญาตโดยอัตโนมัติ ผู้ถือลิขสิทธิ์ต้องใส่แม่แบบ ในหน้าไฟล์ก่อนวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เพื่อป้องกันการเปลี่ยนสัญญาอนุญาตโดยอัตโนมัติ หากไม่เช่นนั้นไฟล์ที่มีสัญญาอนุญาตเป็น GFDL จะเปลี่ยนสัญญาอนุญาตไปเป็น GFDL คู่กับ CC-BY-SA โดยอัตโนมัติ