bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วิกิพีเดีย เป็นสารานุกรมสาธารณะ ที่เปิดให้คนทั่วไปอ่าน โดยมีผู้อ่านหลักเป็นคนไทยและผู้ที่ใช้ภาษาไทย ซึ่งอาจไม่มีความรู้ภาษาต่างประเทศ เนื้อหาส่วนใหญ่จึงควรจะเป็นภาษาไทยที่ชัดเจน กระชับ และใช้ภาษาที่คนทั่วไปอ่านและเข้าใจได้ง่าย บทความแปล กรณีแปล หรือถอดความจากภาษาต่างประเทศ: ถ้าเป็นไปได้ ให้พยายามลดคำจำพวก 'ในการที่จะ', 'ถูกทำให้', 'ได้ทำการ' ฯลฯ เพราะนอกจากจะทำให้ประโยคยาวขึ้นโดยไม่จำเป็นแล้ว ยังทำให้อ่านยากด้วย ส่วนใหญ่คำแปลที่มีคำเหล่านั้น มักจะเป็นการแปลแบบตรง ๆ คำต่อคำ ทำให้ติดไวยากรณ์ของภาษาต่างประเทศมาด้วย ซึ่งโดยมากแล้ว จะเป็นลักษณะไวยากรณ์ที่ไม่ค่อยพบในภาษาไทยทั่วไป ตัวอย่างเช่น passive voice ในภาษาอังกฤษ สำหรับ ชื่อเฉพาะ, ชื่อคน, องค์กร ฯลฯ ใช้หลักแบบเดียวกับสิ่งพิมพ์ คือ ให้เขียนคำอ่านเป็นภาษาไทย โดยวงเล็บชื่อ/ตัวสะกดในภาษาอังกฤษ (หรือภาษาอื่น ๆ) ต่อท้ายไว้เมื่อปรากฏครั้งแรก หลังจากนั้นให้ใช้ภาษาไทยเดี่ยว ๆ ไปตลอด จะทำให้เอกสารดูสะอาด และอ่านง่ายขึ้น การอ้างอิงปีต่าง ๆ หากในบทความเดิม ไม่ได้ใช้ปีพุทธศักราช (พ.ศ.) ควรแปลงเป็นปี พ.ศ. ให้ด้วย และกำกับปี ค.ศ. เอาไว้ในวงเล็บต่อท้าย เช่น พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005), เพื่อความสะดวกในการอ่าน และอ้างอิง หลักการใช้ภาษาไทย หลักการใช้ภาษาไทยต่าง ๆ รวมถึงการถ่ายเสียงจากภาษาต่างประเทศ และคำทับศัพท์ สามารถดูได้ที่หัวข้อ การใช้ภาษาไทย การใช้ภาษา
เปลี่ยนทาง ศาสนาพุทธ ศึกษาพระพุทธศาสนา ผู้ที่ได้ชื่อว่านับถือศาสนาพุทธนั้น ควรปฏิบัติอย่างไร คนส่วนใหญ่ จะนึกถึงศาสนาก็ต่อเมื่อมีเรื่องทุกข์อกทุกข์ใจ ผิดหวัง หรือประสบเคราะห์กรรมในชีวิต และแสวงหาที่พี่ง และมักจะอยากได้อะไรก็ได้ ที่สามารถแก้ปัญหาหรือบรรเทาความทุกข์นั้นให้หายไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ เหมือนหายารักษาโรค ยิ่งยุคสมัยนี้ เป็นอะไรที่รวดเร็ว เหมือน ฟาสท์ฟูด ! ก็รู้สึก ถูกใจท้งๆที่รู้ว่า ฟาสท์ฟูดเป็นอาหารขยะ แต่ก็ยังพึงพอใจกับการใช้ชีวิตอยางนั้นๆ แล้วอะไรล่ะ ที่เป็นรื่องของพระพุทธศาสนา ศาสนาพุทธ เป็นเรื่องของสัจจะ หรือ ความเป็นจริงที่มีอยู่ในโลกนี้ หรือ คือ ธ้มมะ นั่นเอง ธัมมะ คือ สิ่งที่มีอยู่จริงในโลกนี้ แล้วสิ่งที่มีอยู่จริงในโลกนี้มีอะไรบ้างล่ะ สิ่งที่มีจริงในโลกนี้ ท่านเรียกรวมว่า ปรมัตถธรรม 4 ปรมัตถธรรม 4 นี้ เป็นโลกของปรมัตถ์สัจจะ ที่อยู่ในทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกหนทุกแห่งในโลกนี้ แต่คนยังไม่รู้ไม่เข้าใจ เพราะยังเพลิดเพลินอยู่กับ โลกของสมมติสัจจะ ดังนั้น ผู้ที่นับถือพระพุทธศาสนา อย่างแท้จริง จะเป็นผู้ที่กำลังก้าวไปสู่โลกของ ปรมัตถสัจจะ จะก้าวไปสู่โลกของปรมัตถ์สัจจะ ได้อย่างไร ชาวพุทธจึงต้องศึกษาพระพุทธศาสนาให้ถ่องแท้ มิใช่นั่งนึกนั่งคิดเอาเอง หรือไปฟังใครว่ามาก็คล้อยตามไปง่ายๆ ในหนทางแห่งการพ้นทุกข์ ตามแนวทางพระพุทธศาสนานั้น หรือ เรียกว่า มรรค มีองค์ 8 นั้น ข้อแรก กล่าวถึง สัมมาทิฏฐิ คือ การมีความเห็นที่ถูกต้อง ดังนั้นถ้ามีความเห็นที่ถูกต้อง ก็จะนำพาไปสู่การปฏิบัตืที่ถูกต้องด้วย จะมีความเห็นที่ถูกต้องได้อย่างไร ก็ต้องศึกษาให้รู้จริง ปรมัตถธรรม 4 มีอะไรบ้าง ปรมุตถธรรม 4 มี รูป จิต เจตสิก นิพพาน รูป คือ รูปธรรม ส่วน จิต เจตสิก นิพพาน เป็น นามธรรม ก็คือ มีรูปธรรม กับ นามธรรม เท่านั้น รูปธรรม ก็ คือ ธรรมที่ไม่รับรู้อะไร ส่วน นามธรรม มีจิตซึ่งเป็นธาตุ หรือ ธรรม ที่รับรู้ได้ จะยกตัวอยางง่ายๆ คนตาย กับ คนเป็น ต่างกันอย่างไร คนตาย มีแต่รูป ไม่มีนาม คนเป็นมีรูป กับนาม รุป มีอยู่ 28 ประเภท เช่น ปฐวี อาโป เตโช วาโย (ดิน น้ำ ไฟ ลม )รวมเรียกว่า มหาภูตรูป 4 และ อีก 24 รูป เรียกว่า อุปาทายรูป24 เช่น จักขุปสาทรูป โสตปสาทรูป ฆานปสาทรูป ชิวหาปสาทรูป กายปสาทรูป หทยรูป ชึ่งเป็น ทวาร ทั้ง 6 นั่นเอง มี อิตถีรูป ปุริสรูป ซึ่งเป็นภาวรูป 2 นามธรรม มี จิต ซึ่งมี เจตสิก เกิดขึ้นพร้อมๆกับจิต ทั้งรูปธรรมและนามธรรมนี้ เป็น ไตรลักษณ์ คือ เป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา (ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่มีตัวตน) ในโลกนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในเรื่องของ รูปธรรม กับ นามธรรมนี้ทั้งสิ้น สามารถอธิบายได้ด้วย ธรรม ข้อนี้ ดังนั้น ชาวพุทธ จึงควรศึกษาให้รู้ว่า รูปธรรมกับนามธรรมนั้นมีอะไรบ้าง ก็จักประจักษ์ชัดเองว่า โลกของปรมัตถสัจจะ ที่มีอยู่จริงๆในโลกนี้ เป็นอย่างไร
ทวีป หมายถึง แผ่นดินขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกันบนพื้นโลก การแบ่งทวีปในโลกไม่มีมาตรฐานที่แน่นอน โดยทั่วไปทวีป ต้องเป็นพื้นกว้างใหญ่ ไม่รวมพื้นที่ที่จมอยู่ใต้น้ำ และมีเขตแดนเด่นชัดทางภูมิศาสตร์ นิยาม แบบจำลอง 300pxแผนที่รหัสสีแสดงทวีปต่าง ๆ เฉดสีคล้ายกันแสดงว่าพื้นที่นั้นอาจนับรวมหรือแยกกันก็ได้ 4 ทวีป แอฟโฟร-ยูเรเชีย อเมริกา แอนตาร์กติกา ออสเตรเลีย 5 ทวีป แอฟริกา ยูเรเซีย อเมริกา แอนตาร์กติกา ออสเตรเลีย 6 ทวีป แอฟริกา ยุโรป เอเชีย อเมริกา แอนตาร์กติกา ออสเตรเลีย 6 ทวีป แอฟริกา ยูเรเซีย อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ แอนตาร์กติกา ออสเตรเลีย 7 ทวีป แอฟริกา ยุโรป เอเชีย อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ แอนตาร์กติกา ออสเตรเลีย แบบจำลองเจ็ดทวีปโดยทั่วไปสอนในจีน อินเดีย ยุโรปตะวันตกบางส่วนและประเทศที่พูดภาษาอังกฤษส่วนมาก ในส่วนใหญ่จะนับว่ามี 6 ทวีปคือ อเมริกา เอเซีย ยุโรป แอฟริกา ออสเตรเลีย และ แอนตาร์กติกา แบบจำลองหกทวีป (มีทวีปอเมริกา) ใช้ในประเทศที่พูดภาษาสเปน และบางส่วนของยุโรป รวมถึงประเทศกรีซ (แบบจำลอง 5 ทวีปที่มีมนุษย์อาศัย คือ ไม่รวมแอนตาร์กติกา ยังพบในแบบเรียน) เราอาจรวมทวีปเป็น มหาทวีป (supercontinent) หรือแบ่งย่อยเป็น อนุทวีป (subcontinent) ก็ได้ แต่ก็ไม่มีนิยามที่แน่นอนชัดเจนเช่นกัน ในอังกฤษ คำว่า 'the Continent' มักหมายถึงทวีปยุโรป โดยไม่รวมบริเตนใหญ่กับไอร์แลนด์ เช่นเดียวกัน คำว่า 'the Subcontinent' มักหมายถึง ประเทศอินเดีย ทวีปทางภูมิศาสตร์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักภูมิศาสตร์ยอมรับกันว่าทวีปต่าง ๆ มีการเคลื่อนที่ไปบนผิวโลกอยู่เสมอ เรียกกระบวนการนี้ว่า 'ทวีปเลื่อน (continental drift)' อธิบายได้ด้วยทฤษฎีการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก (plate tectonics) ปัจจุบันผิวโลกมีแผ่นเปลือกโลกหลักอยู่ 7 แผ่น และแผ่นเล็ก ๆ อีกมาก การเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกทำให้เกิดการแยกตัวออกจากกัน และการรวมเข้าด้วยกันของแต่ละแผ่น ในอดีตจึงมีแผ่นเปลือกที่ไม่พบในปัจจุบัน อ้างอิง
วิศวกรกำลังดูแบบเครื่องจักร วิศวกร คือผู้ที่ประกอบอาชีพทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ มีหน้าที่ ศึกษาวิเคราะห์ คำนวณ ออกแบบ ตรวจสอบแก้ไขปัญหาและควบคุมการผลิต อาทิ การก่อสร้างสิ่งก่อสร้าง การออกแบบและผลิตรถยนต์ การควบคุมเครื่องจักรกลโรงงานต่าง ๆ โดยวิศวกรยังแบ่งออกได้เป็นหลายสาขา เช่น วิศวกรโยธา วิศวกรเครื่องกล วิศวกรไฟฟ้า วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม วิศวกรรมเคมี วิศวกรรมอุตสาหการ วิศวกรรมโทรคมนาคม วิศวกรรมเกษตร วิศวกรรมอากาศยาน วิศวกรรมการขนถ่ายวัสดุ วิศวกรรมโลหการ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วิศวกรรมเซรามิก วิศวกรรมเหมืองแร่ วิศวกรรมยานยนต์ วิศวกรรมธรณี ฯลฯ วิศวกรในประเทศไทย กฎหมายไทย (กฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ 3 และ 4 (พ.ศ. 2508) ออกตามความในพระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม พ.ศ. 2505) กำหนดให้วิศวกรในบางสาขาจำเป็นต้องมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรม หรือที่รู้จักกันว่า 'ใบ กว.' เพื่อการประกอบอาชีพด้วย ได้แก่ สาขาโยธา เครื่องกล ไฟฟ้ากำลัง ไฟฟ้าสื่อสาร อุตสาหการ เหมืองแร่ สิ่งแวดล้อม และเคมี ใบประกอบวิชาวิศวกรรมแบ่งเป็น 4 ระดับ ดังนี้ ภาคีวิศวกร (พิเศษ) ภาคีวิศวกร สามัญวิศวกร วุฒิวิศวกร โดยมีสภาวิศวกรเป็นผู้พิจารณาออกใบอนุญาต ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับ แขนง ลักษณะ และขนาดของงานด้วย แต่ถ้าหากสาขา แขนง ลักษณะ และขนาดของงาน ไม่เข้าข่ายที่กำหนด ก็ไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาต ในปัจจุบัน การศึกษาทางด้านวิศวกรรมในประเทศไทย ได้มีการขยายตัวมากขึ้น มีสถาบันการศึกษาหลายสถาบันได้ทำการเปิดสอนในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต ทำให้โอกาสทางการศึกษาทางด้านวิศวกรรมมีเพิ่มมากขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม สถาบันการศึกษาเหล่านั้นก็จะต้องให้ความสำคัญกับคุณภาพของการศึกษาด้วยความเอาใจใส่ เพื่อคุณภาพของนักศึกษา หาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ สภาวิศวกรของประเทศไทย เว็บบอร์ดทางด้านวิศวกรรมโยธา
อักษรละติน (Latin alphabet) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อักษรโรมัน (Roman alphabet) เป็นระบบตัวเขียนแบบตัวอักษร ที่มีต้นแบบมาจากอักษรละตินดั้งเดิม ซึ่งหยิบยืมมาจากอักษรกรีกอีกทอดหนึ่ง เริ่มนำไปใช้ในนครรัฐคิวมี (Cumae) ยุคกรีกโบราณ ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอิตาลี (มังนาไกรกิอา) และถูกนำไปปรับใช้โดยชาวอิทรัสคัน (Etruscans) รวมถึงชาวโรมัน หลังจากนั้นต่อมามีชุดอักษรละตินหลากหลายตัวที่มีความแตกต่างกันในเรื่องของกราฟ การเรียบเรียงเสียง และคุณสมบัติออกเสียงที่ต่างไปจากอักษรละตินดั้งเดิม อักษรละตินเป็นแม่แบบให้กับสัทอักษรสากล (International Phonetic Alphabet) อันเป็นอักษร 26 ตัวซึ่งแพร่หลายมากที่สุด ประกอบไปด้วย ISO อักษรละตินพื้นฐาน (ISO basic Latin alphabet) ที่เป็นอักษรรูปแบบเดียวกับอักษรอังกฤษ (English alphabet) ชุดตัวอักษรละตินเป็นแม่แบบให้กับตัวอักษรจำนวนมากที่สุดของระบบการเขียนทั้งหมด และยังเป็นระบบการเขียนที่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายมากที่สุด อักษรละตินเป็นระบบอักษรซึ่งเป็นมาตรฐานในการเขียนให้กับหลายภาษาในยุโรปตะวันตกและยุโรปกลาง ส่วนใหญ่ในภูมิภาคทะเลทรายซาฮาราทางแอฟริกาตอนใต้ อเมริกา และโอเชียเนีย รวมถึงภาษาต่าง ๆ ที่กระจายไปตามส่วนต่าง ๆ ของโลก ชื่อและที่มา อักษรชุดนี้เรียกกันว่าอักษรละตินหรืออักษรโรมัน มีแหล่งกำเนิดมาจากนครรัฐโรมโบราณ (แม้ว่าตัวพิมพ์ใหญ่บางตัวจะมีต้นแบบมาจากอักษรกรีกก็ตาม) การทับศัพท์ด้วยอักษรชุดนี้มักเรียกกันว่า 'การถอดเป็นอักษรโรมัน' ('romanization') ในผังยูนิโคดใช้ชื่อว่า 'Latin' เช่นเดียวกันกับหลักขององค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน (ISO) ระบบตัวเลขในอักษรชุดนี้ใช้ระบบเลขโรมันรวม ๆ แล้วเรียกว่าตัวเลขโรมัน ตัวเลข 1, 2, 3 ... เป็นตัวเลขอักษรละติน/โรมันซึ่งมีที่มาจากระบบเลขแบบฮินดู–อารบิก ยูนิโคด อ้างอิง แหล่งอ้างอิง แหล่งข้อมูล
edit selection box in visual |ช่องเลือก 'เป็นการแก้ไขเล็กน้อย' ในหน้าต่าง 'บันทึก' ของตัวแก้ไขแบบเห็นภาพ การเลือกช่องเป็น การแก้ไขเล็กน้อย (minor edit) หมายถึงการแก้ไขนั้นมีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยในระดับผิวเผินระหว่างรุ่นปัจจุบันกับรุ่นก่อนหน้า ตัวอย่างเช่น การแก้ไขตัวสะกดผิด, การแก้ไขรูปแบบเพียงเล็กน้อย และการย้อนการก่อกวนที่เห็นได้ชัด การแก้ไขเล็กน้อยไม่จำเป็นต้องมีการตรวจสอบซ้ำและมักไม่เป็นประเด็นให้เกิดการคัดค้าน การแก้ไขลักษณะนี้จะถูกทำเครื่องหมายด้วยตัวอักษร 'ม' ตัวหนา () ในหน้าประวัติการแก้ไข ในทางตรงกันข้าม การแก้ไขหลัก (major edit) ควรได้รับการตรวจสอบความเหมาะสมจากบรรณาธิการที่เกี่ยวข้องทุกคน การเปลี่ยนแปลงใด ๆ ที่ส่งผลต่อ ของบทความจะไม่ถือเป็นการแก้ไขเล็กน้อย แม้ว่าจะเป็นการเปลี่ยนเพียงคำเดียวก็ตาม เนื่องจากผู้ใช้รายอื่นอาจเลือกที่จะข้ามการตรวจสอบการแก้ไขเล็กน้อยในหน้าปรับปรุงล่าสุด ดังนั้นการแยกแยะระหว่างการแก้ไขหลักและการแก้ไขเล็กน้อยจึงมีความสำคัญมาก ผู้ใช้ที่ล็อกอินแล้วสามารถตั้งค่าในการตั้งค่าส่วนตัวเพื่อไม่ให้แสดงการแก้ไขเล็กน้อยได้ หากมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิดที่บรรณาธิการคนอื่นอาจคัดค้านการเปลี่ยนแปลงนั้น ไม่ควรทำเครื่องหมายว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย (หากผู้แก้ไขพิจารณาว่าเป็นการแก้ไขเพียงเล็กน้อยแต่กระนั้นก็อาจก่อให้เกิดข้อโต้แย้งได้ ทางเลือกหนึ่งคือการพิมพ์คำว่า 'เล็กน้อย' ลงในคำอธิบายอย่างย่อ โดยไม่ต้องเลือกช่อง 'เป็นการแก้ไขเล็กน้อย') ผู้ใช้ที่ไม่ได้ล็อกอินเข้าสู่ หรือใช้งานผ่านโหมดมือถือ จะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำเครื่องหมายการแก้ไขว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อยเพื่อป้องกันการก่อกวน ความสามารถในการทำเครื่องหมายการแก้ไขเล็กน้อยถือเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญในการสร้างบัญชีผู้ใช้บนวิกิพีเดีย หลักเกณฑ์ทั่วไปที่ควรจำคือ การแก้ไขที่จะทำเครื่องหมายว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อยได้นั้น จะต้องประกอบด้วยการแก้ไขตัวสะกด การเปลี่ยนรูปแบบ หรือการจัดเรียงข้อความใหม่ โดยที่การปรับปรุงเนื้อหาหรือความหมายของบริบทเดิมเท่านั้น การที่คุณจะไม่ทำเครื่องหมาย 'การแก้ไขเล็กน้อย' เลยในการแก้ไขทุกครั้งนั้นถือเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ แต่หากบรรณาธิการคนอื่นเริ่มตำหนิเกี่ยวกับการใช้เครื่องหมาย 'เล็กน้อย' ของคุณ (ในกรณีที่มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยจริง ๆ) ขอแนะนำให้หยุดใช้เครื่องหมายดังกล่าวในการแก้ไขนั้น ๆ เหตุผล เหตุผลสำคัญหลักของการกำหนดให้เป็นการแก้ไขเล็กน้อยนั้น ช่วยให้ผู้ที่ช่วยทำการตรวจสอบในหน้าปรับปรุงล่าสุด สามารถแยกการแก้ไขเล็กน้อยออกไปได้ ผ่านคำสั่ง 'ซ่อนการแก้ไขเล็กน้อย' แต่ก็อาจจะทำให้มองข้ามการแก้ไขที่มีเจตนาก่อกวนของผู้ล็อกอินได้ ผู้ใช้ที่ไม่ได้ล็อกอิน จะไม่สามารถกำหนดการแก้ไขเป็นการแก้ไขเล็กน้อยได้ เนื่องจากมีความเสี่ยงในการก่อกวนที่สูงกว่านั่นเอง การตั้งค่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อยตลอด การตั้งค่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อยตลอด สามารถตั้งค่าได้ที่ การตั้งค่าของฉัน ในส่วน 'กล่องแก้ไข' และเลือก 'กำหนดค่าตั้งต้นเป็นการแก้ไขเล็กน้อยทุกครั้ง' ซึ่งจะสะดวกสำหรับการแก้ไขเล็กน้อย เช่นการติดป้ายโครงการ การจัดระดับโครงการ และงานเก็บกวาดเล็กน้อย ซึ่งเมื่อใช้งานสามารถนำการตั้งค่านี้ออกเป็นการแก้ไขปกติ หมายเหตุ การแก้ไขเล็กน้อย fr:Aide:Boîte de résumé#Modification mineure
ไอซ์เบียร์ (Ice beer) เป็นเบียร์ที่หลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการหมักแล้ว เบียร์จะได้รับการทำให้เย็นจนน้ำเริ่มแข็งตัวเป็นเกล็ด ในขณะที่แอลกอฮอล์ซึ่งมีอุณหภูมิของการเยือกแข็งที่ต่ำกว่านั้นยังอยู่ในสถานะของเหลว แล้วจึงกรองเอาเกล็ดน้ำแข็งออกเหลือส่วนที่เป็นของเหลว จึงได้เบียร์ที่มีแอลกอฮอล์เข้มข้นกว่า แต่เบียร์นั้นจะสูญเสียรสชาติเนื่องจากยีสต์และส่วนโปรตีนต่าง ๆ นั้นจะถูกกรองออกไปกับน้ำแข็งด้วย ไอซ์เบียร์นั้นได้ใช้เพื่อเป็นจุดขายในตลาดเบียร์ ในลักษณะเดียวกับ ไลท์เบียร์ ซึ่งประสบผลสำเร็จก่อนหน้านี้ แต่ในการผลิตบริษัทต่าง ๆ ได้ใช้ทางลัดในการผลิด โดยทำให้เบียร์แข็งตัว แล้วก็ปล่อยให้เกล็ดน้ำแข็งละลาย ก่อนที่จะดำเนินการตามกระบวนการปกติ จึงทำให้ชื่อของเบียร์นั้นเสียภาพพจน์ในสายตาของผู้บริโภค ซึ่งทำให้เบียร์ชนิดนี้ไม่ค่อยประสบผลสำเร็จทางการตลาดเท่าที่ควร เป็นเรื่องเล่าลือกันว่า ไอซ์เบียร์นั้นคิดค้นขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจในระหว่างงานฉลอง ออคโทเบอร์เฟสต์ (Oktoberfest) ในเยอรมนี โดยในปีหนึ่งซึ่งมีอากาศเย็นเป็นพิเศษทำให้ บ็อคเบียร์ ซึ่งเป็นเบียร์ที่ใช้ในงานฉลองนั้นแข็งตัว ซึ่งผู้ดื่มได้สังเกตถึงรสชาติที่แตกต่างนี้ และ เรียกเบียร์นี้ว่า Eisbock อไอซ์เบียร์
การหมุนหน้าต่าง ๆ ของลูกบาศก์ของรูบิกประกอบรวมกันเป็นกรุป ซึ่งเป็นโครงสร้างพื้นฐานในพีชคณิตนามธรรม พีชคณิตนามธรรม (อังกฤษ: abstract algebra) คือสาขาหนึ่งของคณิตศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างเชิงพีชคณิต เช่น กรุป ริง และฟิลด์ คำว่า 'พีชคณิตนามธรรม' ถูกใช้เพื่อแยกแยะสาขาออกจาก พีชคณิตพื้นฐาน หรือ 'พีชคณิตในโรงเรียน' ที่สอนเกี่ยวกับกฎสำหรับการจัดการสูตรและนิพจน์ที่เกี่ยวข้องกับจำนวนจริงและจำนวนเชิงซ้อน โครงสร้างเชิงพีชคณิต และฟังก์ชันสมสัณฐานระหว่างโครงสร้างดังกล่าว ประกอบกันเป็นแคทิกอรี ทฤษฎีแคทิกอรีซึ่งถูกพัฒนาในศตวรรษที่ 20 เป็นสาขาของคณิตศาสตร์ที่สามารถอธิบายการสร้างและสมบัติต่าง ๆ ของโครงสร้างเชิงพีชคณิตจำนวนมาก พีชคณิตสากลเป็นอีกสาขาหนึ่งที่ศึกษาโครงสร้างเชิงพีชคณิตในภาพรวม ประวัติและตัวอย่าง เท่าที่ผ่านมาในอดีต โครงสร้างเชิงพีชคณิต มักปรากฏขึ้นพบในสาขาอื่น ๆ ของคณิตศาสตร์ จากนั้นจะถูกระบุในรูปแบบที่ใช้สัจพจน์ และสุดท้ายจึงกลายเป็นวัตถุที่ถูกนำมาศึกษาในพีชคณิตนามธรรม ด้วยสาเหตุนี้ พีชคณิตนามธรรมจึงมีความเชื่อมโยงอย่างสำคัญกับสาขาอื่น ๆ ของคณิตศาสตร์อย่างมากมาย ตัวอย่างของโครงสร้างเชิงพีชคณิตที่มีตัวดำเนินการทวิภาคแค่ตัวเดียว เช่น แมกมา ควอไซกรุป โมนอยด์ เซมิกรุป และ ที่สำคัญที่สุดคือ กรุป ตัวอย่างที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น เช่น ริง และ ฟิลด์ มอดูล และ ปริภูมิเวกเตอร์ พีชคณิตการเปลี่ยนหมู่ และ พีชคณิตแบบลี (Lie algebra) แลตทิซ และ พีชคณิตแบบบูล
ฝนกำลังตก ฝน เป็นการตกของน้ำจากฟ้าแบบหนึ่ง นอกจากฝนแล้ว น้ำยังตกในรูปหิมะ เกล็ดน้ำแข็ง ลูกเห็บ น้ำค้าง ฝนอยู่ในรูปหยดน้ำซึ่งตกมายังพื้นผิวโลกจากเมฆ ฝนบางส่วนระเหยเป็นไอก่อนตกลงถึงผิวโลก ฝนชนิดนี้เรียกว่า 'virga' ฝนที่ตกเป็นส่วนสำคัญหนึ่งของวัฏจักรของน้ำ ซึ่งน้ำจากผิวน้ำในมหาสมุทรระเหยกลายเป็นไอ ควบแน่นเป็นละอองน้ำในอากาศ ซึ่งรวมตัวกันเป็นเมฆ และในที่สุดตกเป็นฝน ไหลลงแม่น้ำ ลำคลอง ไปทะเล มหาสมุทร ปริมาณน้ำฝนนั้นวัดโดยใช้มาตรวัดน้ำฝน โดยวัดความลึกของน้ำที่ตกสะสมบนพื้นผิวเรียบ สามารถวัดได้ละเอียดถึง 0.25 มิลลิเมตร บางครั้งใช้หน่วย ลิตรต่อตารางเมตร (1 L/m² = 1 mm) ฝนเม็ดเล็กจะมีรูปเกือบเป็นทรงกลม ส่วนเม็ดฝนที่ใหญ่ขึ้นจะมีรูปร่างที่ค่อนข้างแบนคล้ายแฮมเบอร์เกอร์ ส่วนเม็ดที่ใหญ่มาก ๆ นั้นจะมีรูปร่างคล้ายร่มชูชีพ เม็ดฝนเฉลี่ยมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 ถึง 2 มิลลิเมตร เม็ดฝนใหญ่ที่สุดที่ตกลงถึงผิวโลก ตกที่ประเทศบราซิล และหมู่เกาะมาร์แชลล์ ใน ค.ศ. 2004 โดยมีขนาดใหญ่ถึง 10 มิลลิเมตร เม็ดฝนมีขนาดใหญ่เนื่องจากละอองน้ำในอากาศมีขนาดใหญ่ หรือเกิดการรวมตัวกันของเม็ดฝนหลายเม็ด จากความหนาแน่นฝนที่ตกลงมา ปกติฝนมีค่า pH ต่ำกว่า 6 เล็กน้อย เพราะรับคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศเข้ามาซึ่งเกิดเป็นกรดคาร์บอนิก ในพื้นที่ทะเลทราย ฝุ่นในอากาศมีปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตสูง ซึ่งส่งผลต่อต้านความเป็นกรด ทำให้ฝนนั้นมีค่าเป็นกลางหรือเบส ฝนที่ค่า pH ต่ำกว่า 5.6 ถือเป็น ฝนกรด วัฒนธรรมกับฝน สังคมมนุษย์พัฒนาเครื่องมือที่เกี่ยวข้องกับฝนหลายอย่าง เช่น ร่ม เสื้อกันฝน ที่เก็บน้ำฝน ฯลฯ ปัจจุบันการเก็บน้ำฝนเพื่อบริโภคไม่เป็นที่นิยม เนื่องจากมีสิ่งสกปรกมากมาย อยู่ในอากาศ ทำให้น้ำฝนนั้นมีฝุ่นละอองต่าง ๆ ด้วย ผลกระทบต่อเกษตรกรรม ฝนเป็นปัจจัยส่งผลต่อเกษตรกรรมมากทั้งด้านบวกและลบ ฝนตกมากเกินไปอาจทำให้เกิดน้ำท่วมและส่งผลให้พืชบางชนิดล้มตายจากการเน่าเปื่อยอันเกิดจากเชื้อราได้ นอกจากนี้ หากฝนไม่ตกตามฤดูกาลและเกิดภัยแล้งตามธรรมชาติยังสามารถทำลายพืชผลการเกษตรได้ด้วย อ้างอิง
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ เป็นหนึ่งใน 6 เสาหลักของสหประชาชาติ และเป็นองค์กรในสหประชาชาติที่มีอิทธิพลรองลงมาจากสมัชชาใหญ่ เป็นองค์กรที่มีอำนาจในการเรียกระดมพลจากรัฐสมาชิกในสหประชาชาติเพื่อจัดตั้งเป็นกองกำลังรักษาสันติภาพเข้าไปปฏิบัติหน้าที่รักษาสันติภาพในประเทศและสงครามต่าง ๆ และยังมีอำนาจในการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจต่อประเทศต่าง ๆ สมาชิก คณะมนตรีนี้ประกอบด้วยสมาชิกถาวร (Permanent members) 5 ประเทศ คือ จีน ฝรั่งเศส รัสเซีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐ และสมาชิกไม่ถาวร (Non-permanent members) 10 ประเทศ ซึ่งมาจากการเลือกตั้ง โดยมีวาระการดำรงตำแหน่ง 2 ปี และไม่สามารถลงสมัครรับเลือกตั้งซ้ำได้ในทันทีเมื่อหมดวาระ สมาชิกถาวร รัฐชาติ รัฐผู้แทนในปัจจุบัน รัฐผู้แทนในอดีต จีน สาธารณรัฐประชาชนจีน (ตั้งแต่ 1971) สาธารณรัฐจีน (1945–1949,1949–1971) ฝรั่งเศส สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 (ตั้งแต่ 1958) รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส (1945–1946) สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 (1946–1958) รัสเซีย สหพันธรัฐรัสเซีย (ตั้งแต่ 1991) สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (1945–1991) บริติช สหราชอาณาจักร (ตั้งแต่ 1945) — อเมริกัน สหรัฐอเมริกา (ตั้งแต่ 1945) — |ประเทศสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ UNSC P5 + |ประเทศสมาชิกถาวรดั้งเดิมของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในปี ค.ศ. 1945 (น้ำเงินเข้ม) รวมอาณานิคม (น้ำเงินอ่อน) สมาชิกไม่ถาวร ประเทศสมาชิกคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในปัจจุบัน การเลือกตั้งสมาชิกไม่ถาวรของ UNSC จะแบ่งตามกลุ่มภูมิภาค 5 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มเอเชียและหมู่เกาะแปซิฟิก กลุ่มแอฟริกา กลุ่มลาตินอเมริกาและแคริบเบียน (GRULAC) กลุ่มยุโรปตะวันออก (EES) และ กลุ่มยุโรปตะวันตกและประเทศอื่น (WEOG) โดยกลุ่มเอเชีย-แปซิฟิกได้รับการจัดสรรที่นั่ง 2 ที่ กลุ่มแอฟริกา 3 ที่ กลุ่ม GRULAC 2 ที่ กลุ่มยุโรปตะวันออก 1 ที่ และกลุ่ม WEOG 2 ที่ โดยการเลือกตั้งสมาชิกไม่ถาวร UNSC จะมีขึ้นในช่วงสมัยการประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ซึ่งมีการประชุมหลัก ๆ ในช่วงเดือนกันยายน ถึงธันวาคมของทุกปี โดยประเทศที่จะได้รับการเลือกตั้งจะต้องได้รับเสียงสนับสนุนอย่างน้อย 2 ใน 3 ของสมาชิกที่เข้าร่วมการประชุม UNGA โดยเป็น การลงคะแนนลับ ทั้งนี้ สมาชิก UNSC ที่ได้รับการเลือกตั้งใหม่ จะเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 1 มกราคม ของปีถัดไป วาระ แอฟริกา เอเชียแปซิฟิก ยุโรปตะวันออก ละตินอเมริกา และแคริบเบียน ยุโรปตะวันตก และอื่นๆ 2022 2023 2024 2025 2026
ภาษาฮิตไทต์ จัดเป็นภาษาที่สำคัญที่สุดภาษาหนึ่งในบรรดาภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียนหรืออินเดีย-ยุโรป ในอานาโตเลีย อยู่ในกลุ่มย่อยภาษาอินโด-ฮิตไทต์ จัดเป็นภาษาที่ตายแล้ว มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาลูเวีย ภาษาลิเดีย ภาษาไลเซีย และภาษาปาลา เคยใช้พูดโดยชาวฮิตไทต์ กลุ่มชนที่สร้างจักรวรรดิฮิตไทต์มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองฮัตตูซาสในอานาโตเลียภาคกลางตอนเหนือ (ตุรกีปัจจุบัน) ภาษานี้ใช้พูดในช่วง 1,057 – 557 ปีก่อนพุทธศักราช มีหลักฐานแสดงว่าภาษาฮิตไทต์และภาษาที่เกี่ยวข้องได้ใช้พูดต่อมาอีก 200 -300 ปีหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิฮิตไทต์ ภาษาฮิตไทต์จัดเป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนรุ่นแรกๆ นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่จัดให้เป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาอินโด-ยุโรเปียนดั้งเดิมและเป็นพี่น้องกับภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนในสมัยโบราณ ประวัติ หลักฐานภาษาฮิตไทต์ที่รู้จักในเบื้องต้น มาจากจารึกอักษรรูปลิ่มประมาณ 25,000 แผ่น หรือเศษจารึก ที่ยังคงเก็บรักษาอยู่ในหอจดหมายเหตุเมืองโบอาซเกย (Boğazköy) ในประเทศตุรกี เรียกว่า จารึกฮิตไทต์ ส่วนใหญ่จะอยู่ในช่วงจักรวรรดิฮิตไทต์ (ประมาณ 957-647 ปีก่อนพุทธศักราช) และเป็นเรื่องเกี่ยวกับศาสนา และเรื่องอื่นๆ ส่วนจารึกภาษาฮิตไทต์โบราณ (ประมาณ 1650-1595 ปีก่อนคริสตกาล) นั้น ยังมีการเก็บเป็นสำเนาไว้จากสมัยจักรวรรดิ และถือเป็นจารึกที่เก่าแก่ที่สุดในตระกูลภาษาอินเดียยุโรปที่เคยพบมา นักภาษาตะวันออกศึกษา ชื่อเบดริช โฮรซนี (Bedrich Hrozny)ได้สรุปไว้เมื่อปี พ.ศ. 2458 ว่า ฮิตไทต์เป็นภาษาในกลุ่มตระกูลอินเดียยุโรป เพราะมีการลงวิภัตติปัจจัย ของทั้งคำนามและกริยา ที่คล้ายกันกับภาษาในตระกูลเดียวกันนี้ในสมัยต้น ๆ ภาษาฮิตไทต์นี้ให้ข้อมูลที่สำคัญมากเกี่ยวกับระบบเสียงของภาษาในตระกูลนี้ ไวยากรณ์ ภาษาฮิตไทต์ไม่มีลักษณะทางไวยากรณ์หลายอย่างที่พบในภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนสมัยโบราณอื่น ๆ เช่น ภาษาลิทัวเนีย ภาษาสันสกฤต และภาษากรีก คำนามมี 8 การกคือ ประธาน การเรียกขาน กรรมตรง ความเป็นเจ้าของ กรรมรอง-สถานที่ เครื่องมือ คำนามและ alative จากหลักฐานเท่าที่มีอยู่พบว่ามีการใช้การกกับนามพหูพจน์น้อยกว่านามเอกพจน์ และในระยะท้าย ๆ พบว่าการใช้การกกับนามพหูพจน์ได้สูญหายไป นามแบ่งเป็นสองเพศคือสามัญกับเป็นกลางและมีสองจำนวนคือเอกพจน์กับพหูพจน์ คำกริยาผันตามระดับของคำกริยาสองแบบคือการเชื่อมต่อกับ mi- และ hi- รูปการกระทำมีสองแบบคือประธานกระทำและประธานถูกกระทำ มีสองมาลาคือ ชี้เฉพาะและคำสั่ง กาลมีสองแบบคือปัจจุบันและอดีต มีรูปนามกริยาสองแบบคือนามกริยาและรูปอนุภาค การเรียงประโยคเป็นแบบเดียวกับภาษากลุ่มอานาโตเลียอื่น ๆ โดยทั่วไป การเริ่มต้นประโยคหรือวลีจะใช้อนุภาคเชื่อมประโยคหรืออื่น ๆ ในรูปนำหน้าหรือรูปหัวข้อซึ่งเป็นห่วงโซ่ที่ผูกแต่ละประโยคเข้าด้วยกัน ฮิตตไต์ ฮิตตไต์
อุทยานประวัติศาสตร์ในประเทศไทย อยู่ในการดูแลของกรมศิลปากร ซึ่งเป็นหน่วยงานในกระทรวงวัฒนธรรม ปัจจุบันในประเทศไทยมีอุทยานประวัติศาสตร์ 11 แห่ง โดยล่าสุด กรมศิลปากรได้สำรวจโบราณสถาน และอนุรักษ์พัฒนาปราสาทสด๊กก๊อกธม และประกาศจัดตั้งประสาทสด๊กก๊อกธมขึ้นเป็นอุทยานประวัติศาสตร์แห่งใหม่ แห่งที่ 11 เมื่อปี 2560 ซึ่งจาก 11 แห่ง มี 6 แห่งที่ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลก ที่ตั้ง อุทยานประวัติศาสตร์ สถานที่ ภาพ ที่ตั้ง พื้นที่(ไร่) ปีเปิดอย่างเป็นทางการ ปีขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก อุทยานประวัติศาสตร์เมืองสิงห์ 718 2530 อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา 4,810 ไม่ทราบ 2534 อุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง 451 2531 อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย 43,750 2531 2534 อุทยานประวัติศาสตร์พิมาย 2,658 2532 อุทยานประวัติศาสตร์พระนครคีรี 188 2532 อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย 28,217 2533 2534 อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร 2,114 2534 2534 อุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท 3,430 2535 2567 อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ 2,889 2527 2566 อุทยานประวัติศาสตร์สด๊กก๊อกธม 641 2565 อ้างอิง อุทยานประวัติศาสตร์
ภาษาโรมาเนีย เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์บอลข่านที่ผู้คนประมาณ 24–26 ล้านคน (ส่วนใหญ่อยู่ในโรมาเนียและมอลโดวา) พูดเป็นภาษาแม่ และอีก 4 ล้านคนพูดเป็นภาษาที่สอง จากการประมาณอีกแบบหนึ่ง มีผู้คนประมาณ 34 ล้านคนทั่วโลกที่พูดภาษาโรมาเนียได้ โดย 30 ล้านคนในจำนวนนี้พูดเป็นภาษาแม่ ภาษาโรมาเนียเป็นภาษาทางการและภาษาประจำชาติของทั้งโรมาเนียและมอลโดวา และเป็นหนึ่งในภาษาทางการของสหภาพยุโรป ภาษาโรมาเนียเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันออกซึ่งเป็นกลุ่มของภาษาที่พัฒนามาจากภาษาละตินสามัญรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งแตกตัวจากภาษากลุ่มโรมานซ์ตะวันตกในช่วงเวลาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เพื่อแยกความแตกต่างภายในกลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันออก ในทางภาษาศาสตร์เปรียบเทียบเรียกภาษาโรมาเนียว่า ภาษาดากิอา-โรมาเนีย เมื่อเทียบกับภาษาที่ใกล้ชิดที่สุดอย่างภาษาอาโรมาเนียน ภาษาโมเกลนา-โรมาเนีย และภาษาอิสเตรีย-โรมาเนีย ภาษาโรมาเนียยังมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ภาษามอลโดวา ในมอลโดวา แต่ใน พ.ศ. 2556 ศาลรัฐธรรมนูญของมอลโดวาได้ตัดสินว่าภาษาทางการของสาธารณรัฐมีชื่อว่า ภาษาโรมาเนีย ตามที่ได้ระบุไว้ในคำประกาศอิสรภาพมอลโดวา ผู้พูดภาษาโรมาเนียพลัดถิ่นอาศัยอยู่กระจัดกระจายไปตามภูมิภาคและประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกโดยมีประชากรจำนวนมากในอิตาลี สเปน เยอรมนี สหราชอาณาจักร แคนาดา และสหรัฐ อ้างอิง โรมาเนีย โรมาเนีย
ไม้ม้วน (ใ) ใช้เป็นสระ ใอ เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะต้น การประสมรูป การประสมรูป ปรากฏ ใช้เป็นสระ สัทอักษรสากล ไม้ม้วน + (พยัญชนะต้น) ใ– ใอ ประวัติ ไม้ม้วนมีปรากฏในภาษาเขียนของไทย มาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ในศิลาจารึกหลักที่หนึ่ง ของพ่อขุนรามคำแหง ในคำว่า ใคร ใคร่ ใด ใส ใหญ่ ใน ให้ ใช้ ใต้ ใศ่ ใว้ เป็นต้น เสียงสระของไม้ม้วนเดิมเป็นเสียงสระผสม อะ+อึ (/aɰ/) ซึ่งหายไปจากภาษามาตรฐาน แต่ก็ยังมีร่องรอยให้เห็นในภาษาไทยถิ่นและภาษาไทกลุ่มต่าง ๆ นอกประเทศไทย ภาษาไทยปัจจุบันออกเสียง อะ+ย เหมือนไม้มลาย (ไ) นอกจากภาษาไทยมาตรฐานแล้วยังมีภาษาไทกลุ่มอื่นเช่น ภาษาลาว และภาษาไทใหญ่ ที่ปรากฏไม้ม้วนในภาษาเขียน ในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีตำราเรียนระบุการใช้ไม้ม้วน ในคำศัพท์จำนวน 20 คำ โดยมีคำกลอนแต่งไว้ในหนังสือจินดามณีดังนี้ ใฝ่ใจแลให้ทาน ทังนอกในแลใหม่ใส ใครใคร่แลยองใย อันใดใช้แลใหลหลง ใส่กลสใพ้ใบ้ ทังใต้เหนือแลใหญ่ยง ใกล้ใบแลใช้จง ญี่สิบม้วนคือวาจา ส่วนในหนังสือหนังสือประถมมาลา แต่งโดยพระเทพโมลี (ผึ้ง) ในสมัยรัชกาลที่ 3 ได้ให้หลักการใช้ไม้ม้วน โดยที่สองบทท้ายเป็นคำกลอนจากตำราจินดามณีนั่นเอง ดังนี้ หนึ่งไซร้หมู่ไม้ม้วน ปราชประมวลแต่บูราณ จักลอกจำลองสาร ตามอาจารย์บังคับไข ใฝ่ใจให้ทานนี้ นอกในมีแลใหม่ใส ใครใคร่แลยองใย อันใดใช้อย่าใหลหลง ใส่กลสะใภ้ใบ้ ทั้งต่ำใต้และใหญ่ยง ใกล้ใบแลใช่จง ใช้ให้คงคำบังคับ หลังจากนั้น ยังมีบทกลอน (กาพย์ยานี) ที่สอนการใช้ไม้ม้วน ที่รู้จักกันดีจนปัจจุบัน ดังนี้ ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่ ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ ใฝ่ใจเอาใส่ห่อ มิหลงใหลใครขอดู จักใคร่ลงเรือใบ ดูน้ำใสและปลาปู สิ่งใดอยู่ในตู้ มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง บ้าใบ้ถือใยบัว หูตามัวมาใกล้เคียง เล่าท่องอย่าละเลี่ยง ยี่สิบม้วนจำจงดี เป็นที่น่าสังเกตว่า ในสยามนั้นการใช้ไม้ม้วนจำกัดอยู่ที่คำศัพท์ 20 คำ มาตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นอย่างน้อย และคำศัพท์ใหม่ๆ ที่เกิดขึ้น จะใช้ไม้มลายทั้งสิ้น (เว้นแต่ลูกคำที่แตกจากแม่คำ ซึ่งใช้ไม้ม้วนอยู่แล้ว) แม้คำศัพท์เฉพาะ ที่เป็นชื่อต่างๆ ก็ไม่นิยมที่จะใช้ไม้ม้วนนอกเหนือจาก 20 คำดังกล่าว คำที่ใช้ไม้ม้วนในปัจจุบัน ใกล้ ใคร ใคร่ ใจ ใช่ ใช้ ใด ใต้ (นิยมออกเสียงเป็น ต้าย) ใน ใบ ใบ้ ใฝ่ สะใภ้ ใย (ยองใย, เยื่อใย, ใยบัว, ห่วงใย) ใส ใส่ ให้ ใหญ่ ใหม่ ใหล (หลงใหล, หลับใหล, ใหลตาย) ในภาษาไท-ไตอื่น ในภาษาไทอื่นนั้น ยังมีการใช้เสียง ใ เดิมอยู่ (//) ซึ่งเป็นเสียง อะ-อึ โดยเป็นเสียงที่ไม่เหมือน ไ ซึ่งเป็นเสียง อะ-อิ หรือ อะ-ย (//) ภาษาไท-ไตเหล่านี้คือ ภาษาลาวสำเนียงหลวงพระบาง ภาษาไทใหญ่ ภาษาไทดำ และ ภาษาไทขาว เป็นต้น การเปรียบเทียบเสียงศัพท์รากเดียวกันที่ปรากฏต่อไปนี้ เป็นการเปรียบเทียบระหว่างภาษาไทยกับภาษาไทใหญ่ ไทย สัทอักษรสากล ไทใหญ่ สัทอักษรสากล หมายเหตุ ใคร่ ၶႂ်ႈ ใข้ คฺร ในไทยมักตรงกับเสียง ค หรือ ข ของไทใหญ่ (ไม่มีเสียง ร เรือควบกล้ำ) ใจ ၸႂ် ใจ๋ ใช่ ၸႂ်ႈ ใจ้ ช ในไทยมักตรงกับเสียง จ ในไทใหญ่ (ไม่มีเสียง ช ช้าง) ใช้ ၸႂ်ႉ ใจ้ (โทสั้น) ใด လႂ် ใหล ด ในไทยมักตรงกับเสียง ล หรือ หล ในไทใหญ่ (ไม่มีเสียง ด เด็ก) ใต้ တႂ်ႈ ใต้ ใน ၼႂ်း ใน้ ใบ မႂ် ใหม บ ในไทยมักตรงกับเสียง ม หรือ หม ในไทใหญ่ (ไม่มีเสียง บ ใบไม้) ใบ้ မႂ်ႈ ใม่/ใหม้ 'ใบ้' แปลว่า โง่ ในไทใหญ่ อันเหมือนลาว (ໃບ້) และไทอื่น ๆ ใฝ่ ၾႂ်ႇ ใฝ่ ใย ယႂ်း ใย้ ใส သႂ် ใส ใส่ သႂ်ႇ ใส่ ใหม่ မႂ်ႇ ใหม่ อ้างอิง ใ
เส้นพุ่ง หรือ ด้ายพุ่ง (ในการทอผ้า) หมายถึง เส้นด้ายที่ใช้สำหรับพุ่งไปมา สลับกับเส้นยืน เพื่อให้ขัดกันเป็นผืนผ้า ด้ายเส้นพุ่งนี้มักพันหรือม้วนอยู่ในหลอด บรรจุในกระสวย เพื่อความสะดวกในการสอด หรือพุ่งด้าย ด้ายเส้นพุ่งจะพุ่งไปมา ในแนวขนานกับหน้าผ้า นั่นคือ สลับซ้ายขวาของผู้ทอ โดยอาจพุ่งด้วยมือ (ในกรณีของกี่กระทบ หรือกี่พื้นบ้าน) หรือพุ่งด้วยการกระตุกเชือก (ในกรณีของกี่กระตุก) หรือด้วยการสอดตามปกติ โดยไม่ต้องออกแรงพุ่ง (ในกรณีที่ใช้กี่เอว) ก็ได้ เหตุที่ต้องพุ่งด้ายนั้น ก็เพราะต้องการความรวดเร็วอย่างหนึ่ง และเพื่อให้ผ่านพ้นหน้ากว้างของผ้าอีกอย่างหนึ่ง (หน้าผ้าโดยทั่วไปกว้างราว 1 หลา หรือ 1 เมตร) หากสอดด้วยแรงน้อย ๆ กระสวยบรรจุด้ายพุ่งจะไม่ผ่านไปสุดขอบแต่ละด้าน ด้ายเส้นพุ่งมีความสำคัญในการทอผ้าเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการทอผ้ามัดหมี่ ผ้าจก และลวดลายอื่น ๆ เนื่องจากเส้นพุ่งจะเป็นตัวกำหนดลักษณะลวดลาย ความสวยงาม ความแน่น และความประณีตของเนื้อผ้า หากการจัดเส้นพุ่งไม่ถูกต้อง ลวดลายของผ้ามัดหมี่อาจจะไม่ปรากฏเลยก็ได้ ส่วนผ้าจก และผ้าขิด หรือผ้าลวดลายอื่น ๆ จะต้องใช้เส้นด้ายพุ่งพิเศษเพิ่ม นอกเหนือจากด้ายพุ่งปกติ ในการทอผ้าบางลวดลาย อาจใช้ด้ายเส้นพุ่งมากกว่า 1 เส้น อาจใช้มากหลาย ๆ เส้น ตามจำนวนสีที่ต้องการ หรืออาจควบสองหรือสามเส้น ฟั่นเป็นเส้นเดียว เพื่อให้เกิดลวดลายสวยงามก็ได้ ช่างทอที่มีฝีมือจะสามารถเลือกสีสันและลักษณะของเส้นพุ่งให้เหมาะสมกับชนิดของผ้าที่ต้องการได้ ส
กวี หมายถึง ผู้รู้ ผู้เชี่ยวชาญในศิลปะการประพันธ์บทร้อยกรองในรูปฉันทลักษณ์ อันหมายถึงแบบข้อบังคับสัมผัส วรรคตอน และถ้อยคำให้เรียงร้อยรับกันอย่างเหมาะเจาะไพเราะด้วยจังหวะและน้ำหนักของคำที่กำหนดไว้ โดยทั่วไปอาจจำแนกแบบฉันทลักษณ์ออกเป็น 7 ชนิดด้วยกันคือ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน ร่าย ลิลิต และกลบท มักใช้คำนี้ในภาษาแบบแผนหรือภาษาการประพันธ์ในวรรณคดีโบราณ และอาจรวมถึงปัจจุบัน โดยปริยายหมายถึง ผู้ชำนาญในการประพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นบทร้อยกรอง หรือวรรณกรรมในรูปแบบอื่น ๆ โดยมีความหมายในเชิงยกย่อง รากศัพท์ คำว่า กวี มาจากคำเดิม ในภาษาบาลีและสันสกฤต 'กวิ' แปลว่า ผู้คงแก่เรียน ผู้เฉลียวฉลาด ผู้มีปัญญาเปรื่องปราด ผู้ประพันธ์กาพย์กลอน และแปลอย่างอื่น ได้อีก โดยมีรากศัพท์ จาก 'กุ' หรือ 'กู' ธาตุ แปลว่า 'เสียง, ทำให้เกิดเสียง, ร้อง, ร้องระงม, คราง, ร้องเหมือนเสียงนก หรือเสียงแมลงผึ้ง' ประเภทของกวี ในทางวรรณคดี มักจะแบ่งเป็นกวีเป็น 4 ประเภท ตามลักษณะการแต่ง คือ จินตกวี หมายถึง กวีที่แต่งโดยความคิดของตนได้แก่ วรรณคดีประเภทที่เกิดจากจินตนาการของผู้แต่งหรือกวีเอง เช่น เรื่องพระอภัยมณี ของสุนทรภู่ เรื่องมัทนะพาธา ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เรื่องเห็นแก่ลูกของ 'พระขรรค์เพชร' เป็นต้น สุตกวี หมายถึง กวีที่แต่งโดยได้ฟังมา ได้แก่ เรื่องที่แต่งตามที่เล่าสืบกันมา เช่น เสือโคคำฉันท์ และ สมุทรโฆษคำฉันท์ เป็นต้น อรรถกวี คือ กวีที่แต่งตามความจริง ได้แก่ เรื่องที่แต่งตามเหตุการณ์หรือหลักความเป็นจริง เช่น เรื่อง ลิลิตยวนพ่ายและลิลิตตะเลงพ่าย เป็นต้น ปฏิภาณกวี คือ กวีที่แต่งบทกวีได้สด ๆ ทันทีโดยไม่ต้องเตรียมมาก่อนได้แก่ เรื่องที่แต่งด้วยไหวพริบที่คิดขึ้นเองโดยทันทีทันใด เช่น โคลงที่ศรีปราชญ์พูดกับนายประตู เป็นต้น ความหมายอื่น ๆ ในปัจจุบัน คำว่า 'กวี' มีความหมายที่กว้างมากขึ้น ไม่เพียงแต่หมายถึงผู้แต่งร้อยกรองเพียงอย่างเดียว หากยังหมายถึง ผู้มีฝีมือในการแต่งวรรณกรรมในรูปแบบอื่น ๆ เช่น นวนิยาย เรื่องสั้น วรรณกรรมมุขปาฐะ (แต่งปากเปล่า ด้วยการขับ ร้อง หรือเล่า โดยไม่บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร) เช่น กวีซีไรต์ มีทั้งผู้แต่งร้อยแก้ว และร้อยกรอง ขณะที่เรียกผู้ชำนาญในการแต่งเพลงว่า คีตกวี คำศัพท์ที่เกี่ยวกับกวี กวีนิพนธ์ กวีวัจนะ หรือ กวีวจนะ คีตกวี บทกวี กวี
เรณูนคร เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครพนม เดิมเป็นท้องที่ของอำเภอธาตุพนม ประวัติศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2369 (ก่อนสงครามเจ้าอนุวงศ์) ตรงกับในสมัยรัชกาลที่ 3 ที่เมืองวังมีความวุ่นวาย เกิดขัดแย้งภายในของกลุ่มผู้ไท ที่มีเมืองวังเป็นเมืองหลัก ได้มีไทครัวผู้ไทกลุ่มหนึ่งอพยพมาตั้งบ้านเรือนในฝั่งขวาแม่น้ำโขง มีนายไพร่ รวม 2,648 คน ต่อมาได้ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านบุ่งหวาย ในปี พ.ศ. 2373 พระสุนทรราชวงษา เจ้าเมืองยโสธร ว่าราชการอยู่เมืองนครพนมได้มีใบบอกขอตั้งบ้านดงหวายเป็นเมือง 'เรณูนคร' ต่อมา ร.3 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกบ้านบุ่งหวาย ขึ้นเป็นเมืองเรณูนคร และตั้งให้ ท้าวสาย หัวหน้าไทครัวผู้ไทเป็น 'พระแก้วโกมล' เจ้าเมืองเรณูนคร คนแรก ขึ้นเมืองนครพนม(ในปี พ.ศ. 2387) ซึ่งคือท้องที่ อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนมในปัจจุบันนั่นเอง (จากเอกสาร ร.3 จ.ศ.1206 เลขที่ 58 หอสมุดแห่งชาติ) ชาวผู้ไทเรณูนคร จึงเป็นชาวผู้ไทกลุ่มแรกที่อพยพมาอยู่ในเขตฝั่งขวาแม่น้ำโขง(หมายถึงผู้ไทที่เป็นบรรพบุรุษของคนผู้ไทในอิสานปัจจุบัน) ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเรณูนครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปลาปาก อำเภอเมืองนครพนม และอำเภอธาตุพนม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอธาตุพนม ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอธาตุพนม และอำเภอนาแก ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนาแก และอำเภอปลาปาก การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเรณูนครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 91 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. เรณู Renu 2. โพนทอง Phon Thong 3. ท่าลาด Tha Lat 4. นางาม Na Ngam 5. โคกหินแฮ่ Khok Hin Hae 6. หนองย่างชิ้น Nong Yang Chin 7. เรณูใต้ Renu Tai 8. นาขาม Na Kham การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเรณูนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเรณูนคร ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเรณูและตำบลโพนทอง เทศบาลตำบลหนองย่างชิ้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองย่างชิ้นทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเรณู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเรณู (นอกเขตเทศบาลตำบลเรณูนคร) องค์การบริหารส่วนตำบลโพนทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนทอง (นอกเขตเทศบาลตำบลเรณูนคร) องค์การบริหารส่วนตำบลท่าลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าลาดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนางาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนางามทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโคกหินแฮ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกหินแฮ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเรณูใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเรณูใต้ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาขามทั้งตำบล อ้างอิง รเณูนคร
ภาคตะวันตก เป็นภูมิภาคหนึ่งของประเทศไทยในระบบการแบ่งแบบ 6 ภูมิภาคตามคณะกรรมการภูมิศาสตร์แห่งชาติ และเป็นภูมิภาคย่อยของภาคกลางของระบบการแบ่งแบบ 4 ภูมิภาค (ซึ่งรวมภาคตะวันออก และภาคตะวันตก) ภาคตะวันตกมีอาณาเขตติดต่อกับประเทศพม่าทางทิศตะวันตก ติดต่อกับภาคเหนือทางทิศเหนือ ติดต่อกับภาคกลางทางทิศตะวันออก และติดต่อกับภาคใต้ทางทิศใต้ ภาคตะวันตกประกอบไปด้วยจังหวัดเพียง 5 จังหวัด แม้ว่าจะจัดรวมอยู่ในภาคตะวันตก แต่ในภูมิภาคนี้ยังมีความหลากหลาย ตามลักษณะทางภูมิศาสตร์ซึ่งแตกต่างกันค่อนข้างมาก โดยจังหวัดที่มีขนาดเศรษฐกิจดีที่สุดในภาคตะวันตก คือ จังหวัดราชบุรี รองลงมา คือ จังหวัดกาญจนบุรี และ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตามลำดับ วัดจากจำนวน GDP การแบ่งเขตการปกครอง แผนที่ภาคตะวันตก กำหนดตามสภาพเศรษฐกิจและสังคม โดยคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ แผนที่แสดงอาณาเขตแต่ละจังหวัดของภาคตะวันตก การแบ่งภูมิภาคตามราชบัณฑิตยสถาน แบ่งภาคตะวันตกประกอบไปด้วย 5 จังหวัดอย่างเป็นทางการ ตามตารางด้านล่าง นอกจากนี้ ยังมีการจัดแบ่งภูมิภาคตามคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ซึ่งเป็นการแบ่งเพื่อวัตถุประสงค์ทางสถิติ และไม่เป็นทางการ ประกอบไปด้วยจังหวัดตามตาราง ยกเว้นจังหวัดตาก และมีจังหวัดสุพรรณบุรี นครปฐม สมุทรสาคร และจังหวัดสมุทรสงครามเพิ่มเข้ามา ธงประจำจังหวัด ตราประจำจังหวัด ชื่อจังหวัดอักษรไทย ชื่อจังหวัดอักษรโรมัน จำนวนประชากร (คน) พื้นที่ (ตร.กม.) ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.) กาญจนบุรี Kanchanaburi 894,054 19,483.2 43.1 ตาก Tak 525,684 16,406.6 32.0 ประจวบคีรีขันธ์ Prachuap Khiri Khan 509,134 6,367.6 80.0 เพชรบุรี Phetchaburi 464,033 6,225.1 74.5 ราชบุรี Ratchaburi 873,212 5,196.5 161.5 ที่ตั้งและอาณาเขต ทิศเหนือ มีพื้นที่ติดต่อกับ ภาคเหนือที่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ ลำพูน และ ลำปาง จุดที่อยู่ทางเหนือสุดของภาคคือ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก ทิศตะวันออก มีพื้นที่ติดต่อกับ ภาคกลางที่ จังหวัดสุโขทัย กำแพงเพชร นครสวรรค์ อุทัยธานี สุพรรณบุรี นครปฐม สมุทรสาคร สมุทรสงครามและ อ่าวไทย ทิศใต้ มีพื้นที่ติดกับภาคใต้ที่ จังหวัดชุมพร จุดที่อยู่ใต้สุดของภาค คือ อำเภอบางสะพานน้อย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทิศตะวันตก มีพื้นที่ติดต่อกับรัฐกะเหรี่ยง รัฐมอญ และภาคตะนาวศรี ของประเทศ พม่า จุดที่อยู่ทางตะวันตกสุดของภาคคือ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก (เบี่ยงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ และ เป็นจุดเหนือสุดของภาคตะวันตก) ประชากรศาสตร์ อาชีพ ประชาชนส่วนใหญ่ปลูกพืชไร่ เช่น อ้อย มันสำปะหลัง อุตสาหกรรมการเกษตร อุตสาหกรรมในครัวเรือน อุตสาหกรรมหนัก กลาง เบา มีมากในจังหวัดราชบุรี โดยมีอำเภอบ้านโป่ง เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและการพาณิชยกรรมในภาคตะวันตก สถิติประชากร อันดับ จังหวัด จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2558) จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2557) จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2556) จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2555) จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2554) จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2553) 1 กาญจนบุรี 882,146 848,198 842,882 838,269 838,914 2 ราชบุรี 867,883 853,217 850,162 846,631 842,684 839,075 3 ตาก 618,382 539,553 532,353 526,045 531,018 525,684 4 ประจวบคีรีขันธ์ 534,719 525,107 520,271 517,050 512,568 509,134 5 เพชรบุรี 478,589 474,192 471,087 468,874 466,079 464,033 — รวม 3,381,719 3,240,267 3,216,755 3,196,869 3,191,263 3,177,702 เมืองใหญ่สุด รายชื่อเมืองใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตก 20 อันดับแรก เรียงตามจำนวนประชากร อ้างอิง ตะวันตก
ภาษาโปแลนด์ คือภาษาทางการของประเทศโปแลนด์ ภาษาโปแลนด์เป็นภาษาหลักของแขนงเลกิติกของภาษากลุ่มสลาวิกตะวันตก มีต้นกำเนิดมาจากพื้นที่ของโปแลนด์ ในปัจจุบันจากภาษาท้องถิ่นต่าง ๆ โดยเฉพาะที่พูดใน Greater Poland และ Lesser Poland ภาษาโปแลนด์เคยเป็นภาษากลาง (lingua franca) ในพื้นที่ต่าง ๆ ของยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก เนื่องจากอิทธิพลทางการเมือง วัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และการทหารของเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย ในปัจจุบันภาษาโปแลนด์ไม่ได้ใช้กันกว้างขวางเช่นนี้ เนื่องจากอิทธิพลของภาษารัสเซีย อย่างไรก็ดี ยังมีคนพูดหรือเข้าใจภาษาโปแลนด์ในพื้นที่ชายแดนทางตะวันตกของยูเครน เบลารุส และลิทัวเนีย เป็นภาษาที่สอง อักษรที่ใช้ในภาษาโปแลนด์ ตัว Q, V และ X ไม่ถูกใช้ในภาษาโปแลนด์ ภาษาโปแลนด์ สถิติ ผู้พูดภาษาโปแลนด์คือประชากรส่วนใหญ่ของประเทศโปแลนด์ ซึ่งมีจำนวน 38 ล้านคน (สำมะโนประชากร ค.ศ. 2002) การอพยพจากประเทศโปแลนด์ไปยังดินแดนอื่นมีปรากฏในหลายยุคหลายสมัย จึงอาจมีผู้พูดภาษาโปแลนด์นับล้าน ๆ คนในประเทศต่าง ๆ เช่น ฝรั่งเศส ไอร์แลนด์ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ อิสราเอล บราซิล แคนาดา สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา เป็นต้น โปแลนด์ โปแลนด์ โปแลนด์
วิสรรชนีย์ หรือ นมนาง (ะ) ใช้เป็นสระ อะ เมื่ออยู่หลังพยัญชนะต้น และใช้ประสมสระ เอะ แอะ โอะ เอาะ เออะ เอียะ เอือะ และ อัวะ อนึ่ง คำว่า 'ประวิสรรชนีย์' เป็นคำกริยา หมายถึง ใส่เครื่องหมายวิสรรชนีย์ นี้ (ประ หมายถึง ทำเป็นจุดๆ) วิสรรชนีย์เป็นเครื่องหมายที่มีใช้ในตระกูลอักษรพราหมี ตั้งแต่หลังสมัยพระเจ้าอโศก (ในราวราชวงศ์กษัตรปะ) โดยมีลักษณะเป็นเครื่องหมายวงกลมขนาดเล็กสองวง คล้ายเครื่องหมาย : (colon) คำว่า 'วิสรรชนีย์' มาจากศัพท์ภาษาสันสกฤต 'วิสรฺชนีย' विसर्जनीय (ในสมัยหลังนิยมเรียกว่า วิสรฺค विसर्ग) หมายถึงเครื่องหมายที่ใช้เพื่อแทนเสียงลมหายใจมาก โดยวางไว้หลังสระ เช่น 'दुःख, रामः' เมื่อถ่ายทอดเป็นอักษรไทย นิยมใช้เครื่องหมาย 'ะ' เป็น 'ทุะข, รามะ' เป็นต้น สำหรับระบบการเขียน IAST ใช้ 'ḥ', ระบบ Harvard-Kyoto ใช้ H, และอักษรเทวนาครีใช้ 'ः' การประสมรูป การประสมรูป ปรากฏ ใช้เป็นสระ สัทอักษรสากล (พยัญชนะต้น) + วิสรรชนีย์ –ะ อะ (ไม่มีตัวสะกด) (พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + ตัววอ + วิสรรชนีย์ –ัวะ อัวะ ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + วิสรรชนีย์ เ–ะ เอะ (ไม่มีตัวสะกด) ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ลากข้าง + วิสรรชนีย์ เ–าะ เอาะ (ไม่มีตัวสะกด) ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอี + ตัวยอ + วิสรรชนีย์ เ–ียะ เอียะ ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ + วิสรรชนีย์ เ–ือะ เอือะ ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ตัวออ + วิสรรชนีย์ เ–อะ เออะ (ไม่มีตัวสะกด) สระแอ + (พยัญชนะต้น) + วิสรรชนีย์ แ–ะ แอะ (ไม่มีตัวสะกด) ไม้โอ + (พยัญชนะต้น) + วิสรรชนีย์ โ–ะ โอะ (ไม่มีตัวสะกด) อ้างอิง ะ
หน้าปกในของหนังสือ'โคลงทวาทศมาส'ใน พ.ศ. 2447 ส่วนปกหนังสือสูญหาย โคลงทวาทศมาส เป็นกวีนิพนธ์เก่าถึงสมัยอยุธยา นับถือกันว่าเป็นโคลงตำราเรื่องหนึ่ง แต่งด้วยโคลงดั้น เนื้อหาเป็นนิราศพิเศษกว่านิราศเรื่องอื่น ๆ เนื่องจากในเนื้อหาโคลงทวาทศมาส พบว่ากวีได้หยิบยกเอาการดำเนินชีวิตของประชาชนในอดีตมาประกอบเป็นเนื้อเรื่องด้วย การประพันธ์ในลักษณะดังกล่าวถือเป็นพัฒนาการทางวรรณคดีขั้นหนึ่งของไทย การกำเนิด ทวาทศมาส แปลว่า สิบสองเดือน เป็นวรรณกรรมไทยสมัยอยุธยา แต่งด้วยโคลงดั้นวิวิธมาลี ทำนองนิราศความพิศวาสเป็นอย่างเอกเรื่องหนึ่ง เข้าใจว่าจะมีหลายท่านนิพนธ์ เช่น พระเยาวราช ขุนพรหมมนตรี ขุนศรีกวีราช ขุนสารประเสริฐ เป็นต้น (บางตำราว่ามีเท่านี้ บางตำราว่ามากกว่านี้ แต่ในนิราศนรินทร์กลับว่า 'สามเทวษ ถวิลแฮ' ซึ่งแปลว่า 'มีสามท่าน') ที่กล่าวว่าเป็นพัฒนาการทางวรรณคดีอีกขั้นหนึ่ง เพราะมีโคลงพรรณนาความอาลัยรัก ซึ่งใช้ฤดูกาลเป็นพื้นฐานการดำเนินเรื่อง (ลักษณะการแต่งอย่างนี้ ให้ดูกวีนิพนธ์สันสกฤตเรื่องเมฆทูตของท่านกาลิทาสประกอบ) เช่น เมื่อถึงเดือนแปดก็กล่าวถึงวันเข้าพรรษา กวีกล่าวถึงการทำบุญ แต่มิวายจิตใจหวนระลึกถึงนางอันเป็นที่รัก ดังโคลงต่อไปนี้ซึ่งนำมาจาก เว็บไซต์วชิรญาณ ๗๑ ๏ พรรษาสโรชฟ้า ไขธาร ท่อแฮ เภริศคฤ้านเครงสวรรค์ ป่าวหล้า สรรเพชญ์ยิ่งยลญาณ พระสั่ง สอนแฮ แย้มนิยมถ้วนหน้า เริ่มเรื้องทำธรรม์ ฯ ๗๒ ๏ วันทาวรโพธิไหว้ หวังพระ พี่แม่ คุณรำฦกพระสรรพ์ พร่ำน้อง สดับธรรมอยู่พลางคระ ครวญแม่ นุชบนำพาพร้อง เพื่อใด ฯ ตัวอย่าง (ต่อจากนี้เป็นข้อความในหนังสือประวัติวรรณคดีไทย ของเปลื้อง ณ นคร) ในการนิพนธ์นั้น เริ่มด้วยการไหว้พระพรหม พระนารายณ์ เทพยดา พระมหากษัตริย์ แล้วเริ่มกล่าวถึงนางที่รัก อันต้องจากไกล แล้วพรรณนาอาลัย ตั้งแต่เดือน 5 เป็นลำดับไป การพรรณนารักนั้นเคล้าไปกับอากาศธาตุและเหตุการณ์ต่าง ๆ อันเกิดขึ้นในเดือนนั้น ๆ เมื่อครบสิบสองเดือนแล้วจึงพรรณนาพระเกียรติยศ กล่าวถวายพระพรและแสดงความมุ่งหมายในการนิพนธ์ กระบวนการพรรณนาอาลัยรักนับว่าสูงทางกวีรส คือ กวีที่มีความนัยอันพิศวาศ ซึ่งเป็นแบบอย่างให้กวีรุ่นหลังนำไปใช้ ด้านสำนวนโวหารมีความยอดเยี่ยม มีคำภาษาต่างประเทศ เช่นคำภาษาเขมร ภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต และคำโบราณหลายคำ จึงยากที่จะเข้าใจได้อย่างถูกต้อง นอกจากจะใช้วิธีสันนิษฐาน อ้างอิง โคลงทวาทศมาส โคลงทวาทศมาส ทวาทศมาส นิราศ 12 เดือน ไม่ใช่หนังสืออ่านเล่นเพลินๆ ศรีปราชญ์ คือ กวีผู้แต่ง “ทวาทศมาส” คำนำโคลงทวาทศมาส ในเว็บไซต์หอสมุดวชิรญาณ โคลงทวาทศมาส ในเว็บไซต์หอสมุดวชิรญาณ ทวาทศมาส คโคลงทวาทศมาส
แผนภาพคลื่นสึนามิกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ชายฝั่ง คลื่นสึนามิ จากภาษาญี่ปุ่น 津波 (สึนะมิ) แปลว่า คลื่นชายฝั่ง เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติในลักษณะของระลอกคลื่น ที่เกิดขึ้นจากการที่น้ำในทะเลสาบหรือในท้องมหาสมุทรจำนวนมหาศาล เกิดการเคลื่อนย้ายถ่ายเทจากบริเวณหนึ่งสู่อีกบริเวณหนึ่งอย่างรวดเร็ว ซึ่งมักปรากฏหลังแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ แผ่นดินไหวใต้ทะเล ภูเขาไฟระเบิด ดินถล่ม แผ่นดินทรุด หรืออุกกาบาตขนาดใหญ่ตกสู่พื้นทะเลหรือมหาสมุทรบนผิวโลก คลื่นสึนามิที่เกิดขึ้นนี้ จะถาโถมเข้าสู่พื้นที่ชายฝั่งทะเลด้วยความรวดเร็วและรุนแรง ทำให้เกิดการสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินได้ คลื่นสึนามินั้นสามารถเดินทางได้เป็นระยะทางไกล ๆ โดยไม่สูญเสียพลังงาน และสามารถเข้าทำลายชายฝั่งที่อยู่ห่างไกลจากจุดกำเนิดหลายพันกิโลเมตรได้ โดยทั่วไปแล้วคลื่นสึนามิซึ่งเป็นคลื่นในน้ำ จะเดินทางได้ช้ากว่าการสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวที่เป็นคลื่นที่เดินทางในพื้นดิน ดังนั้น คลื่นอาจเข้ากระทบฝั่งภาย หลังจากที่ผู้คนบริเวณนั้นรู้สึกว่าเกิดแผ่นดินไหว เป็นเวลาหลายชั่วโมง อ่านต่อ... บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: นโปเลียน โบนาปาร์ต – ฃ ขวด – ไดโนเสาร์ ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ท้องสนามหลวง เมื่อมีการประกอบพระราชพิธี ท้องสนามหลวง ท้องสนามหลวง เดิมเรียกว่า ทุ่งพระเมรุ เนื่องจากใช้เป็นที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพพระเจ้าแผ่นดิน และพระบรมวงศานุวงศ์ ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2398 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อเรียกจาก “ทุ่งพระเมรุ” เป็น “ท้องสนามหลวง” ดังปรากฏในประกาศว่า “ที่ท้องนาหน้าวัดมหาธาตุนั้น คนอ้างการซึ่งนาน ๆ มีครั้งหนึ่งแลเป็นการอวมงคล มาเรียกเป็นชื่อตำบลว่า ‘ทุ่งพระเมรุ’ นั้นหาชอบไม่ ตั้งแต่นี้สืบไปที่ท้องนาหน้าวัดมหาธาตุนั้น ให้เรียกว่า ‘ท้องสนามหลวง’” ตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เป็นต้นมา ได้ใช้สนามหลวงเป็นที่ประกอบพระราชพิธีต่าง ๆ เช่น เป็นที่ตั้งพระเมรุมาศของพระมหากษัตริย์ และพระบรมวงศานุวงศ์ และเป็นที่ประกอบพระราชพิธีต่าง ๆ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ทำนาที่สนามหลวง เพื่อแสดงให้ปรากฏแก่นานาประเทศว่า เมืองไทยบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร มีไร่นาไปจนใกล้ ๆ พระบรมมหาราชวัง และไทยเอาใจใส่ในการสะสมเสบียงอาหารไว้เป็นกำลังของบ้านเมืองด้วย ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ประกอบพระราชพิธีพืชมงคล พิธีพิรุณศาสตร์มีกำแพงแล้วล้อมรอบบริเวณ ข้างในสร้างหอพระพุทธรูปสำคัญเป็นที่ประดิษฐานพระสำหรับพิธี สำหรับการพิธีมีพลับพลาที่ทำการพระราชพิธี มีหอดักลมลงที่พลับพลาสำหรับทอดพระเนตรการทำนา ข้างพลับพลามีโรงละครสำหรับเล่นบวงสรวง ด้านเหนือมีพลับพลาน้อยสร้างบนกำแพงแก้วสำหรับประทับทอดพระเนตรการทำนาในท้องทุ่ง นอกกำแพงแก้วยังมีฉางสำหรับใส่ข้าวที่ได้จากการปลูกข้าว ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ขยายสนามหลวงจากเดิม และรื้อพลับพลาต่าง ๆ ที่สร้างในรัชกาลก่อน ๆ เพราะหมดความจำเป็นที่จะต้องทำนา และได้ใช้สนามหลวงเป็นที่ประกอบพิธีต่าง ๆ เช่น การฉลองพระนครครบ 100 ปี งานฉลองเมื่อเสด็จพระราชดำเนินกลับจากยุโรปใน พ.ศ. 2440 ครั้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงใช้ประกอบพระราชพิธีต่าง ๆ ใช้เป็นสนามแข่งม้า สนามกอล์ฟ อ่านเพิ่มเติม... บทความก่อนหน้านี้: อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย - สวนจตุจักร - วัดร่องขุ่น - อุทยานแห่งชาติแม่วงก์ - วัดพระธาตุช่อแฮ ดูส่วนนี้
พุทธศักราช 1933 ใกล้เคียงกับ เมษายน ค.ศ. 1390 - มีนาคม ค.ศ. 1391 ค.ศ. 1390 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ตามปฏิทินจูเลียน ค.ศ. 1391 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ตามปฏิทินจูเลียน มหาศักราช 1312 ปีมะเมีย โทศก จุลศักราช 752 (วันที่ 29 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก) ผู้นำ อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระราเมศวร (พ.ศ. 1931-1938) อาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 2 (พ.ศ. 1911-1942) อาณาจักรล้านนา: พญาแสนเมืองมา (พ.ศ. 1928-1944) เหตุการณ์ 19 มกราคม – สนธิสัญญา Lyckยืนยันพันธมิตรระหว่างVytautasและ อัศวิน ทิวทอนิกในสงครามกลางเมืองลิทัวเนีย กับ Jogailaลูกพี่ลูกน้องของ Vytautas 14 เมษายน – John VII Palaiologosโค่นล้มJohn V Palaiologos ผู้เป็นปู่ของเขา ในฐานะจักรพรรดิไบแซนไทน์ 19 เมษายน – โรเบิร์ตที่ 3 ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ สืบต่อจาก โรเบิร์ตที่ 2บิดา 26 พฤษภาคม – สงครามกลางเมืองลิทัวเนีย : สนธิสัญญาโคนิซแบร์กได้รับการลงนามในโคนิซแบร์กระหว่าง ขุนนางชาว ซามัวกิเตียนและตัวแทนของอัศวินทิวทอนิก 11 กันยายน – สงครามกลางเมืองลิทัวเนีย : กองกำลังผสมของวิทอทัสและอัศวินทิวทอนิก เริ่มปิดล้อม วิลนีอุสเป็นเวลา 5 สัปดาห์ดยุคแห่งเฮอริฟอร์ด (ซึ่งต่อมาเป็นกษัตริย์เฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ ) เป็นหนึ่งในอัศวินยุโรปตะวันตกที่รับใช้ในกองกำลังผสม 17 กันยายน – จอห์นที่ 7 พาลาโอโลกอสแสวงหาที่หลบภัยกับสุลต่านบาเยซิดที่ 1 แห่ง จักรวรรดิออตโตมัน หลังจากที่จอห์นที่ 5 พาลาโอโลกอส ได้รับการคืนสถานะโดย มานูเอลบุตรชายของพระองค์และสาธารณรัฐเวนิส 9 ตุลาคม – พระเจ้าเฮนรีที่ 3 ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นคาสตีลและเลออนสืบ ต่อจากพระบิดา คือ พระเจ้าจอห์นที่ 1 วันเกิด วันถึงแก่กรรม 26 มกราคม – อดอล์ฟที่ 9 เคานต์แห่งโฮลชไตน์-คีล (ก่อน ค.ศ. 1327 ) 16 กุมภาพันธ์ – รูเพิร์ตที่ 1 ผู้คัดเลือกพาลาไทน์ (เกิด ค.ศ. 1309 ) 20 มีนาคม – อเล็กซิออสที่ 3 เมกัส โคมเนอสจักรพรรดิแห่งเทรบิซอนด์ (เกิด1338 ) 19 เมษายน – พระเจ้าโรเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ (เกิด ค.ศ. 1316 ) 8 กรกฎาคม – อัลเบิร์ตแห่งแซกโซนีบิชอปแห่งฮาลเบอร์สตัดท์และนักปรัชญา ชาวเยอรมัน (เกิดประมาณค.ศ. 1320 ) 14 สิงหาคม – จอห์น ฟิตซ์อลัน บารอนอรันเดลที่ 2ทหารอังกฤษ (เกิด ค.ศ. 1364 ) 23 กันยายน – จอห์นที่ 1 ดยุกแห่งลอร์เรน (เกิด ค.ศ. 1346 ) 9 ตุลาคม – กษัตริย์จอห์นที่ 1 แห่งกัสติยา ( ตกจากหลังม้า ) (ประสูติ ค.ศ. 1358 ) กันยายน – ทาวติวิลเจ้าชายแห่งรูเทเนียดำ
ไฮดรา (Hydras) เป็นสัตว์น้ำชั้นต่ำชนิดหนึ่ง ลำตัวยาวประมาณ 0.5-1 นิ้ว สืบพันธุ์ด้วยการแตกหน่อ พบได้ในแหล่งน้ำนิ่งดำรงชีวิต อย่างง่าย ๆ ตามคูน้ำ หรือสระน้ำ ซึ่งมีระบบอวัยวะต่าง ๆ ในร่างกายไม่ยุ่งยากสลับซับซ้อน เราจัดไฮดราให้อยู่ในจำพวกเดียวกับแมงกะพรุนแต่มีขนาด ตัวเล็กกว่าแมงกะพรุนมาก โดยเฉพาะลำตัวไฮดราจะใสจึงยากแก่การสังเกตสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าได้ มีลำตัวยาวเป็นรูปทรงกระบอกสูง มีลักษณะสมมาตรแบบรัศมี ปลายด้านหนึ่งประกอบด้วยหนวดเส้นเล็กล้อมรอบปาก โดยไฮดราจะใช้หนวดมัดอาหารเข้าทางช่อง ปากเพื่อเข้าในช่องว่างภายในลำตัว อาหารของไฮดราคือ ไรน้ำ (Daphia) หรือลูกไร (Cyclops) นอกจากหนวดของไฮดราจะทำหน้าที่ช่วยในการเคลื่อนที่ และจับอาหารแล้ว บริเวณหนวดของไฮดรามีบางเซลล์เปลี่ยนไปเป็นเข็มพิษ เมื่อไฮดรา ต้องการล่าเหยื่อ หรือทำลายศัตรูก็จะใช้หนวดปกป้องตัวเอง โดยใช้หนวดรัดและปล่อยเข็ม พิษออกมา แต่เข็มพิษของไฮดรา ไม่ทำให้มนุษย์เกิดการเจ็บปวดแต่อย่างไร ลำตัวของไฮดราบางครั้งจะพบปุ่มเล็ก ๆ ยื่นยาวออกมาข้างลำตัว เรียกกันทั่วไปว่า หน่อ (Bud) หน่อเหล่านี้สามารถหลุดออกมาเจริญเป็นตัวไฮดราใหม่ได้ เรียกการสืบพันธุ์วิธีนี้ว่าการแตกหน่อ (Budding) แต่ไฮดราก็มีอวัยวะสืบพันธุ์เพศผู้ (testis) ซึ่งเป็นปุ่มเล็ก ๆ อยู่ตอนบนของลำตัว และมีอวัยวะสืบพันธุ์เพศเมีย (Ovary) ซึ่งเป็นปุ่มเล็ก ๆ อยู่ตอนล่างไว้สืบพันธุ์แบบอาศัยเพศได้อีกด้วย ลำตัวของไฮดราจะประกอบไปด้วยเซลล์หลาย ๆ เซลล์ จัดเรียงเป็นเนื้อเยื่อ 2 ชั้น ชั้นนอกสุด (ectoderm) จะมีเซลล์ที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการรับรู้ในเรื่องการรับสัมผัส ส่วนเนื้อเยื่อชั้นใน (endoderm) จะมีเซลล์ทำหน้าที่เกี่ยวกับการย่อยสลายอาหาร ฮไดรา
วินโดวส์ 3.x เป็นกลุ่มผลิตภัณฑ์ระบบปฏิบัติการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ถึงปี ค.ศ. 1994 ซึ่งเป็นช่วงที่ได้ประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวาง และกลายเป็นคู่แข่งหลักกับแมคอินทอช วินโดวส์ 3.0 วินโดวส์ 3.0 เป็นรุ่นต่อจากวินโดวส์ 2.0 ได้ออกวางจำหน่ายวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) ซึ่งมีการปรับเปลี่ยนส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ขึ้นมาใหม่ รวมถึงพัฒนาความสามารถทางเทคนิคอย่างการบริหารจัดการหน่วยความจำ เพื่อใช้ประโยชน์จากหน่วยประมวลผลอินเทล 80286 และ 80386 โปรแกรมออกแบบสำหรับดอสสามารถรันได้ในวินโดวส์ อย่างไรก็ตามเกมส่วนใหญ่ยังต้องการเข้าถึงดอสโดยตรง โปรแกรมบริหารไฟล์เดิมบนดอสนั้น ได้ถูกแทนที่ด้วยโปรแกรม 'Program Manager' และ 'File Manager' ซึ่งออกแบบมาสำหรับวินโดวส์ตั้งแต่รุ่น 3.0 โดยเฉพาะ ทำให้การเรียกใช้โปรแกรมต่าง ๆ ง่ายขึ้น โปรแกรมย่อยหลายโปรแกรมได้รวมมาในวินโดวส์รุ่นนี้อย่างเช่น Notepad Calculator และ Solitaire เป็นต้น วินโดวส์ 3.1 โลโก้วินโดวส์ 3.1 วินโดวส์ 3.1 (ชื่อรหัส: Janus) ได้ออกวางจำหน่ายวันที่18 มีนาคม พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) ซึ่งได้รวมฟอนต์ TrueType และฟอนต์คุณภาพสูงอื่น ๆ ทำให้เป็นรุ่นแรกที่ถือเป็นแพลตฟอร์มสำหรับการพิมพ์อย่างจริงจัง รุ่นนี้ยังได้รวมโปรแกรมอย่าง Minesweeper แทนที่ Reversi วินโดวส์ 3.11 วินโดวส์ 3.11 นั้นเป็นอัปเดตสำหรับวินโดวส์ 3.1 ซึ่งไม่ใช่ตัวเต็ม โดยคล้ายคลึงกับ Service Pack ในรูปแบบปัจจุบัน สำหรับผู้ที่ไม่มีวินโดวส์ 3.1 นั้นก็ได้มีแผ่นสำหรับตัวเต็มสำหรับวินโดวส์ 3.11 เช่นกัน ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2536 วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.1 วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.1 ได้ออกวางจำหน่ายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีความสามารถเสริมมากกว่าวินโดวส์ 3.1 โดยรองรับระบบเน็ตเวิร์กในตัว รวมถึงโพรโทคอลต่าง ๆ อย่างการแชร์ข้อมูลด้วย SMB ผ่านโพรโทคอล NetBEUI หรือ IPX นอกจากนั้นยังรวมโปรแกรมเกม Hearts วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.11 วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.11 ได้ออกวางจำหน่ายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ซึ่งรองรับการเข้าถึงไฟล์ 32-บิต และการเปลี่ยนทิศทางเน็ตเวิร์ก 32-บิต ส่วนประกอบ Winsockนั้นจำเป็นสำหรับความสามารถเน็ตเวิร์ก TCP/IP บนวินโดวส์ วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.2 วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.2 นั้นเป็นรุ่นที่ออกสำหรับตลาดประเทศจีน โดยใช้อักษรจีนตัวย่อในการแสดงผล อ้างอิง 3
พระธรรมปิฎก เป็นสมณศักดิ์พระราชาคณะชั้นธรรม มีพัดยศเฉพาะแถบสีชมพู ฐานานุกรม ผู้ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่ พระธรรมปิฎก มีฐานานุศักดิ์ ตั้งฐานานุกรมได้ 6 รูป คือ พระครูปลัดปิฎกวัฒน์ พระครูวินัยธร พระครูธรรมธร พระครูสังฆรักษ์ พระครูสมุห์ พระครูใบฎีกา รายนาม + ลำดับ นาม วัด วาระ (พ.ศ.) สมณศักดิ์ล่าสุด 1 พระธรรมปิฎก (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม 2469 - 2482 สมเด็จพระวันรัต 2 พระธรรมปิฎก (โชติ ธมฺมปฺปชฺโชติโก) วัดพระปฐมเจดีย์ 2484 - 2496 พระธรรมวโรดม 3 พระธรรมปิฎก (พิมพ์ ธมฺมธโร) วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร 2496 - 2504 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ 4 พระธรรมปิฎก (สนิธ เขมจารี) วัดปทุมคงคา 2504 - 2515 สมเด็จพระธีรญาณมุนี 5 พระธรรมปิฎก (นิยม ฐานิสฺสโร) วัดชนะสงคราม 2515 - 2530 สมเด็จพระมหาธีราจารย์ 6 พระธรรมปิฎก (วีระ ภทฺทจารี) วัดสุทัศน์เทพวราราม 2530 - 2535 สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ 7 พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) วัดญาณเวศกวัน 2536 - 2547 สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ 8 พระธรรมปิฎก (ชวลิต อภิวฑฺฒโน) วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร 2547 - ปัจจุบัน พระธรรมปิฎก อ้างอิง ปิฎก