bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดครุฑธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดครุฑธารามมีจารึกที่อุโบสถระบุว่าเป็นวัดที่ได้รับการสร้างขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ (พระเจ้าเอกทัศน์) ในปี พ.ศ. 2302 พร้อมกับการสร้างพระประธานในอุโบสถ จากหินทรายขาว ประทับนั่งปางมารวิชัย สูง 3 ศอก 1 นิ้ว หน้าตักกว้าง 5 ศอก สูงตลอดพระรัศมี 6 ศอก 1 คืบ 1 นิ้ว ใน คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม ระบุว่าโปรดเกล้าสร้างขึ้นพร้อมวัดละมุด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2306 หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 กลายเป็นวัดร้าง ก่อนจะมีการกลับมาบูรณะและเป็นที่จำพรรษาของพระภิกษุอีกครั้ง และในช่วงเวลาหนึ่ง เศียรของพระประธานได้ถูกโจรลักลอบเข้ามาตัดเศียรไปขาย และเมื่อชาวบ้านทราบเรื่องก็ต้องการที่จะซ่อมแซม จึงได้ออกค้นหาเศียรพระที่จะมาทดแทน และด้วยความบังเอิญ มีการค้นพบเศียรพระหนึ่งเศียร ที่สามารถนำมาประกอบเข้ากับองค์พระประธานได้พอดี ที่สำคัญพระโอษฐ์ของเศียรพระที่ได้มา มีลักษณะที่เรียกว่า ปากครุฑ พ้องกับชื่อวัด จึงมีการเรียกชื่อพระประธานองค์นี้ว่า หลวงพ่อครุฑ ภายในวัดมีอุโบสถแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย มีลักษณะเป็นอาคารขนาดย่อมฐานอาคารแอ่นโค้ง กรอบหน้าจั่วประดับช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ด้านหน้าต่อมุขยื่นและมีหลังคาจั่นหับคลุม อ้างอิง ครุฑธาราม
วัดทุ่งน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมบัว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม วัดทุ่งน้อยเริ่มก่อสร้างขึ้นในที่ดินรกร้างว่างเปล่า จำนวน 23 ไร่ เมื่อ พ.ศ. 2447 โดยย้ายมาจากวัดคอกช้าง ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 1 กิโลเมตร และเป็นวัดที่สร้างมาในสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถยังไม่มีการปรากฏปีศักราชที่สร้างแน่ชัด แต่เป็นการสร้างด้วยศิลปะรัตนโกสินทร์แบบประยุกต์ มีการตกแต่งประตูและหน้าบันด้วยการลงรักปิดทอง หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีแดง วิหารหลวงพ่อดำ ภายในประดิษฐานรูปปั้นของอดีตเจ้าอาวาสวัดทุ่งน้อย คือ หลวงพ่อมา ปทุมฺรตฺน มีข้อความจารึกที่ฐานว่า เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2516 และมีรูปปั้นของหลวงพ่อเจ้าพระคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) โบราณวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปศิลาแลง ประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย หน้าตัก 3 ศอก สมัยอยุธยาตอนปลาย ลงรักปิดทองทั้งองค์ มีพระนามว่า พระพุทธศิลามนต์ แต่ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียกว่า หลวงพ่อดำ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร พระพุทธรูปศิลาแลง ประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางสมาธิ หน้าตัก 3 ศอก สมัยอยุธยาตอนปลาย ลงชาดทั้งองค์ มีพระนามว่า หลวงพ่อทอง ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ พระพุทธรูปทั้งสององค์นี้หลวงพ่อมา ปทุมฺรตโน พบที่อุโบสถเก่า ตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี ซึ่งเป็นวัดร้าง อยู่ห่างจากวัดทุ่งน้อยประมาณ 4 กิโลเมตร จึงอัญเชิญมาทางเรือมาขึ้นที่วัดทุ่งน้อย และพระพุทธรูปปูนปั้น ปางไสยาสน์ ศิลปะสุโขทัย ประทับหงายพระองค์ พระหัตถ์ทั้งสองเหยียดประสานกันบนพระนาภี (สะดือ) มีขนาดยาว 5.70 เมตร กว้าง 1.50 เมตร ซึ่งถือว่าใหญ่ที่สุดในโลก หลวงพ่อมา ปทุมฺรตโน เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2480 โดยมีหลวงพ่อช้าง วัดทอง คลองบางกอกน้อย ธนบุรี เป็นช่างปั้น และตั้งพระนามว่า หลวงพ่อสนอง และได้รับการบูรณะใหม่ในเมื่อ พ.ศ. 2543 อ้างอิง ทุ่งน้อย
วัดแก่นเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 3 งาน 04 ตารางวา โฉนดที่ดิน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 56 ไร่ 06 ตารางวา วัดแก่นเหล็กตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างใหม่ในที่เดิมหลังเก่า อายุประมาณ 300 ปีเศษ ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 20 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ ใช้เป็นหอสวดมนต์และหอฉัน ซึ่งเป็นหอกลาง มีกุฏิล้อมรอบเป็นหออเนกประสงค์ และหอระฆัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 6 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว สูง 8 ศอก 1 คืบ พระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ เนื้อทองสำริด สูง 4 ศอกเศษ เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ ตู้ลายรดน้ำ มีลวดลายสวยงามมาก กว้าง 2 ศอก สูง 4 ศอก จำนวน 3 ตู้ เจดีย์รอบอุโบสถ 18 องค์ และปรางค์อีก 4 องค์ อ้างอิง แก่นเหล็ก
อาคารกาบานัก เป็นตึกระฟ้าที่มีชื่อเสียงในย่านเรติโร บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ออกแบบขึ้นในปี 1934 โดยสถาปนิกเกรโกริโอ ซันเชซ, เอร์เนสโต ลาโกส และลุยส์ มาริอา เด ลา ตอร์เร อาคารนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นจุดสูงสุดของสถาปัตยกรรมมอเดิร์น เมื่ออาคารเปิดให้ใช้งานในปี 1936 กาบานักกลายเป็นตึกที่สูงที่สุดในลาตินอเมริกา กาบานักถือกันว่าเป็นอาคารเอกลักษณ์หนึ่งของบัวโนสไอเรส จากการสำรวจในปี 2013 โดยกลารินจากผู้คนจำนวน 600 คนที่ไม่ได้ประกอบอาชีพสายสถาปัตยกรรมและก่อสร้าง พบว่ากาบานักเป็นตึกที่เป็นที่นิยมชมชอบมากที่สุดในบรรดาชาวเมืองบัวโนสไอเรส ประวัติ การก่อสร้างใช้เวลา 14 เดือนจากปี 1934 โดยอาคารนี้เป็นการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ของโกรินา กาบานัก (Corina Kavanagh) เศรษฐินีลูกหลานชาวไอริช โดยอาคารออกแบบใช้สถาปัตยกรรมมอเดิร์น กับ อาร์ตเดโก ผสมผสาน และออกแบบตามหลักคิดอย่างเรชั่นนอลลิสม์ เมื่อสร้างเสร็จ อาคารนี้เป็นตึกที่สูงที่สุดในลาตินอเมริกา อะพาร์ตเมนต์จำนวนรวม 105 ห้องของอาคารมีกลุ่มลูกค้าเป้าหมายหลักคือชนชั้นกลางตอนบน โกรินา กาบานัก อาศัยอยู่บนชั้น 14 ในอะพาร์ตเมนต์ห้องที่ใหญ่ที่สุดของอาคารเป็นเวลาหลายปี ซึ่งเธอเหมาอาศัยทั้งชั้น เป็นเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่าจริง ๆ แล้วรูปทรงของอาคารนั้นออกแบบมาเพื่อเป็นสิ่งก่อสร้างเพื่อการล้างแค้น โกรินาตกหลุมรักกับลูกชายคนหนึ่งของตระกูลอันโชเรนา (Anchorena) ตระกูลชนชั้นสูงร่ำรวยของอาร์เจนตินา อย่างไรก็ตาม ถึงแม้โกรินาจะเป็นผู้มั่งคั่ง แต่เธอไม่ได้มาจากตระกูลชนชั้นสูง ตระกูลอันโชเรนาจึงปฏิเสธการสมรสของเธอกับลูกชายของตระกูล คฤหาสน์ที่อยู่ในเวลานั้นของตระกูลอันโชเรนา (ปัจจุบันคือ ปาลาซิโอซานมาร์ติน) ตั้งอยู่บนอีกฝั่งของปลาซาซานมาร์ติน และได้สร้างโบสถ์ตระกูลไว้อีกฝั่งหนึ่งของปลาซา ซึ่งจะสามารถมองเห็นได้จากคฤหาสน์ของตระกูล หลังโกรินาถูกปฏิเสธการหมั้น เธอแก้แค้นโดยการกำชับให้สถาปนิกผู้ออกแบบว่าอาคารใหม่ที่เธอจะสร้างนี้ต้องปิดกั้นทิวทัศน์ของโบสถ์ ไม่ให้คฤหาสน์ของตระกูลนั้นมองเห็นโบสถ์ที่ตัวเองสร้างได้ สถาปัตยกรรม อาคารกาบานักเป็นตัวอย่างสำคัญชิ้นหนึ่งของสถาปัตยกรรมอินเทอร์เนชั่นนอล ซึ่งรู้จักในท้องถิ่นว่าสถาปัตยกรรมเรชั่นนอลลิสต์ และบางครั้งมีผู้จัดว่าอาคารนี้เป็นสถาปัตยกรรมแบบอาร์ตเดโก ซึ่งเป็นผลจากความคล้ายคลึงกันของสถาปัตยกรรมแบบเหล่านี้ อ้างอิง บรรณานุกรม
วัดคุณแม่จันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร เป็นวัดด้านวิปัสสนากรรมฐาน ภายในวัดมีโรงเรียนปริยัติธรรม เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระปลัดกิตติ กิตฺตินนฺโท วัดคุณแม่จันทร์เดิมเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บนที่ดินซึ่งนางจันทร์ซึ่งท่านเป็นภรรยาของขุนศักดิ์พลฤทธิ์ รับราชการในวังหน้า เมื่อนางจันทร์เสียชีวิต วัดจึงขาดการพัฒนาจึงได้กลายเป็นวัดร้าง ต่อมา พ.ศ. 2522 ทายาทของนางจันทร์ได้สืบจนทราบว่าเป็นวัดที่คุณแม่จันทร์ได้สร้างไว้ จึงได้ดำเนินการขอโฉนดที่ดินและพัฒนาวัดจนได้ยกสถานะจากวัดร้างมาเป็นวัดมีพระสงฆ์ โดยได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2531 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ต่อมานางเจียน สุนทรโลหิต ได้ยกที่ดินที่ติดกับวัดทางทิศใต้ให้อีก 3 ไร่ จนวัดมีที่ดินเนื้อที่ 9 ไร่ 6 ตารางวา อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นบนใช้ประกอบกิจทางสงฆ์ ส่วนชั้นล่างใช้เป็นที่ทำกิจกรรมอื่น ๆ สภาพภายในวัดเงียบสงบ มีการปลูกต้นไม้ไว้เป็นจำนวนมากและมีน้ำตกจำลอง มีห้องสวดมนต์ ชื่อว่า วิริยะธรรมคูหา เป็นอาคารที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาจำลองขนาดย่อม ด้านในเป็นห้องกว้างขนาดประมาณ 50 คน ติดเครื่องปรับอากาศ ศาลาขนาดใหญ่หรือหอฉัน ใช้ปฏิบัติศาสนกิจต่าง ๆ รวมทั้งเป็นจุดที่ญาติโยมจะมาทำบุญหรือมาถวายภัตตาหาร อ้างอิง คุณแม่จันทร์
วัดพระเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ที่ดินวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา วัดพระเกิดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2381 ไม่ทราบนามผู้สร้าง แต่ปรากฏในหนังสือการอ่านศิลาจารึกของอาจารย์กล่ำ ทองคำวรรณ ว่า 'สำหรับวัดพระเกิดที่จังหวัดน่าน คนเมืองเทิงเป็นผู้สร้าง' และในหลักศิลาจารึกหลักที่ 72 ที่จารึกเมื่อปี พ.ศ. 2043 บันทึกว่าพระมหาราชเทวีเจ้าได้ให้ฝังสีมาที่วัดพระเกิด ทั้งนี้มีการถวายนาและข้าพระแด่วัดด้วย มีตำนานเล่าว่า เมื่อตอนที่ ปรับสถานที่สร้างวัดนั้นได้พบพระแก้วแกะสีขาว ใสอยู่ในกล่องไม้สาน วางอยู่บนตอไม้ จึงตั้งชื่อว่า 'วัดพระเกิด' ปัจจุบันยังมีการเก็บพระแก้วองค์นั้นไว้ที่วัด วัดพระเกิดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ชุมชนบ้านพระเกิด จัดแสดงโบราณวัตถุข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เช่น หีบพระธรรมโบราณลงรักปิดทองจำนวนหลายใบ ยอดช่อฟ้า คันทวยหรือค่ำยัน แผลงพระพิมพ์ บานหน้าต่างวัดเก่าแก่ทำด้วยไม้แกะสลัก บุษบก เรือแข่งน่านจำลอง ตาลปัตรเก่า และตู้เก็บตั๋วเมืองหรือคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมล้านนา จำนวน 2,323 ผูก เป็นต้น ตัวอาคารเดิมเป็นกุฏิ อ้างอิง พระเกิด
วุฒิสภาแคนาดา คือสภาสูงในรัฐสภาแคนาดา โดยมีแบบแผนมาจากสภาขุนนางในสหราชอาณาจักร ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 105 คนมาจากการแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี การจัดสรรที่นั่งแบ่งตามภูมิภาค ได้แก่ ภูมิภาคทั้งสี่ คือ ออนแทรีโอ ควิเบก ภูมิภาคริมทะเล และแคนาดาตะวันตก โดยแต่ละภูมิภาคมีวุฒิสภาภาคละ 24 คน โดยอีกเก้าที่นั่งจัดสรรให้แก่เมืองส่วนที่เหลือ ได้แก่ นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์จำนวน 6 คน และดินแดนในแคนาดาเหนืออีกสามแห่ง แห่งละ 1 คน สมาชิกวุฒิสภามีวาระตลอดชีพโดยดำรงตำแหน่งจนเกษียณอายุราชการที่ 75 ปีบริบูรณ์ ในขณะที่วุฒิสภานั้นคือสภาสูง ส่วนสภาสามัญชนคือสภาล่าง แต่ไม่ได้หมายความว่าวุฒิสภาจะมีบทบาทอำนาจสูงกว่าแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าตามพิธีการแล้วลำดับโปเจียมของสมาชิกวุฒิสภาจะมาก่อนสมาชิกสภาสามัญชน แต่ในทางปฏิบัติแล้วสภาสามัญชนมีบทบาทหลักที่สำคัญกว่า นายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีจะต้องมีความรับผิดชอบต่อสภาสามัญชนเพียงแห่งเดียว และจะสามารถดำรงอยู่ในอำนาจได้เมื่อได้รับความไว้วางใจจางสภาสามัญชน รัฐสภาประกอบด้วยทั้งสองสภาและพระมหากษัตริย์ (ซึ่งมีผู้สำเร็จราชการเป็นอุปราชผู้แทนพระองค์โดยตำแหน่ง) ในการนิติบัญญัตินั้น จะต้องได้รับเสียงลงมติเห็นชอบโดยทั้งสองสภาเพื่อสามารถจะผ่านร่างกฎหมายได้ และดังนั้นวุฒิสภาสามารถตีตกร่างกฎหมายที่ผ่านโดยสภาสามัญชนได้ ระหว่าง ค.ศ. 1867 ถึง ค.ศ. 1987 วุฒิสภาตีตกร่างกฎหมายน้อยกว่าสองฉบับต่อปี แต่ได้เพิ่มจำนวนสูงขึ้นในปีหลัง|title=About the date=October 2018}} ถึงแม้ว่าการนิติบัญญัติสามารถเสนอร่างได้โดยจากทั้งสองสภา แต่ร่างกฎหมายส่วนมากล้วนมาจากสภาสามัญชน โดยมีวุฒิสภาทำหน้าที่เป็นดั่งสภาที่ 'พิจารณารอบสองในแบบที่สร่างเมาแล้ว' (ตามคำเรียกของจอห์น เอ. แม็กโดนัลด์ นายกรัฐมนตรีคนแรกของแคนาดา) อ้างอิง ค
วัดโฉลกหลำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดโฉลกหลำตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ที่ตั้งวัดเป็นอ่าวอยู่ทางทิศเหนือของเกาะพะงัน เป็นอ่าวลึกกำบังคลื่นลมในบางฤดูได้เป็นอย่างดี แต่บางฤดูคลื่นลมจัดมากเรือเข้าจอดเทียบท่าไม่ได้ เวลาคลื่นลมสงบจะมีเรือประมงเข้ามาจอดเป็นจำนวนมาก มีหมู่บ้านชาวประมงชายฝั่งที่เก่าแก่ของเกาะ มีท่าเรือขึ้นปลาจึงเป็นแหล่งจำหน่ายอาหารทะเล วัดโฉลกหลำมีพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียง อย่าง หลวงพ่อจันทร์ ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ที่เก่งทางด้านวิชาลบผง ท่านเขียนและลบผงได้เอง อาทิ ผงปถมัง ผงอิทธิเจ และมวลสารส่วนผสมอีกหลาย ๆ ชนิด ซึ่งมีทั้งปูนเปลือกหอย น้ำมันตังอิ้ว และกล้วย เป็นตัวประสานเนื้อพระ กล่าวกันว่าเป็นสุดยอดพระเรื่องเมตตามหาเสน่ห์มหานิยม หลวงพ่อจันทร์ได้ก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ รวมทั้งอุโบสถ กระทั่งทำที่พักสงฆ์ได้กลายเป็นวัดตามกฎหมาย เรียกว่า สำนักสงฆ์โฉลกหลำ ต่อมาได้ยกสถานะเป็นวัดและได้จัดงานผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2522 อ้างอิง โฉลกหลำ
วัดอรัญญวิเวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทขิล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ วัดอรัญญวิเวก ในอดีตคงเคยเป็นวัดมาก่อนสมัยพญาสามฝั่งแกน ราชวงศ์มังราย เพราะพบวิหารสร้างครอบซากวิหารเก่าในอดีต ต่อมาเป็นวัดร้าง สมชาย จงวัฒนา สันนิษฐานว่าพญาสามฝั่งแกนประสูติที่วัดร้างแห่งนี้ ต่อมาได้มีการจัดตั้งเป็นวัดขึ้นอีกครั้ง ชาวบ้านได้มีการนิมนต์ครูบาอาจารย์กัมมัฏฐาน ให้มาอยู่ในที่ใดที่หนึ่งในหมู่บ้านเพื่อฟังธรรม ครั้งหนึ่งหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้มาพบที่แห่งนี้ จึงได้ให้คณะศรัทธาบ้านปงที่มาอุปัฏฐากสร้างสถานที่นี้ ได้ตั้งชื่อว่า สำนักสงฆ์อรัญญวิเวก ได้มีพระอาจารย์กัมมัฏฐานหลายท่านหลายรูปมาจำพรรษา ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2495 หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ ได้กลับมาจำพรรษาอยู่ที่สำนักนี้อีก 10 ปี มีหลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม หลวงปู่สาม อกิญจโน หลวงปู่คำอ้าย ฐิตะธัมโม อยู่จำพรรษาด้วยกันเป็นเวลา 3 ปี แต่เมื่อออกพรรษา ต่างพากันเดินธุดงค์กันหมด ไม่มีพระเณรอยู่ที่สำนักสงฆ์ในหน้าแล้ง จึงทำให้สถานที่นี้ว่างเปล่า มีเพียงวิหารหลังเก่าซึ่งชำรุด ภายหลังพระอาจารย์เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป ได้ธุดงค์มาพักอยู่รูปเดียว และจำพรรษาอยู่ในสำนักสงฆ์แห่งนี้มาเรื่อยมา จนท่านละสังขารเมื่อ พ.ศ. 2561 วัดอรัญญวิเวกได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2527 ปัจจุบันมีพระครูธรรมวิวัฒนคุณ (เจริญ จตฺตสลฺโล) เป็นเจ้าอาวาส อ้างอิง อรัญญวิเวก
วัดเครือวัลย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามหย่ง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี วัดเครือวัลย์ตั้งวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2364 ต่อมามีสภาพเป็นวัดร้าง จนเมื่อหลวงพ่อแก้วได้ธุดงค์ผ่านมาทางภาคตะวันออกและได้มาพักแรมอยู่ ณ สถานที่แห่งหนึ่งในตัวเมืองจังหวัดชลบุรี ท่านได้ทำการบูรณะซากปลักหักพังนี้ โดยได้ร่วมมือกับชาวบ้านจนพอใช้การได้แล้วท่านได้ตั้งชื่อว่า 'วัดเครือวัลย์' โดยถือเอานิมิตรที่มีเถาวัลย์ปกคลุมอยู่มากมาย อย่างไรก็ตามจากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ในสมัยเมื่อเริ่มสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ชาวบ้านต้องไปขนไม้จากในป่า นอกเมืองชลบุรีที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่มีสภาพเป็นป่าดงดิบ หลวงพ่อแก้วได้ ขอแรงชาวบ้านให้ไปช่วยกันตัดไม้ ขนมาสร้างเสนาสนะ ชาวบ้านก็ไปช่วยกันแบบกองคาราวาน ใช้วัวควายเทียมเกวียน ต้องไปนอนค้างคืนกันในป่า ด้วยเหตุนี้ หลวงพ่อแก้ว จึงได้สร้างพระปิดตาเนื้อตะกั่วผสมปรอท แจกแก่ชาวบ้านที่มาช่วยเหลือ เอาไว้ป้องกันตัว ป้องกันคุณไสย และภูตผีปีศาจ รุ่นนี้เรียกว่า พระปิดตาลากซุง ท่านยังได้สร้างพระปิดตาอื่น พระปิดตาที่ท่านสร้างถือเป็นสุดยอดของพระปิดตาที่นักสะสมพระเครื่องใฝ่หา รายนามเจ้าอาวาส พระเทพชลธารมุนี (วิเชียร จิตฺตวิริโย ป.ธ.6) พระมหาเสฐียรพงษ์ สถิรวํโส ป.ธ.8 อ้างอิง เครือวัลย์
วัดละไม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะเร็ต อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดละไมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ถือเป็นวัดที่เก่าแก่เป้นอันดับ 3 บนเกาะสมุย วัดมีเจดีย์เก่าแก่ ชื่อว่า พระบรมธาตุเจดีย์ศรีละไม เป็นเจดีย์ขนาดเล็ก บรรจุพระธาตุซึ่งได้อัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกาเมื่อราว พ.ศ.2525–2526 ภายในวัดเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดละไม เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ก่อตั้งขึ้นด้วยการสนับสนุนจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2529 เพื่อเป็นสถานที่เก็บรวบรวมข้าวของเครื่องใช้ดั้งเดิมที่บอกเล่าเรื่องราววิถีชีวิตชาวเกาะสมุยในอดีต มีการจัดแสดงสิ่งของ เช่น ตะเกียงโบราณ กลองมโหระทึกอายุกว่า 300 ปี เป็นศิลปกรรมในยุคโลหะของวัฒนธรรมดองซอนตอนเหนือของเวียดนาม ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2543 ใช้ในพิธีกรรมขับไล่ผีขอฝน โคมไฟ แจกันเคลือบ ถ้วยชามกระเบื้องเคลือบ โอ่งมังกร มีดดาบ เครื่องทองเหลือง เครื่องลายคราม กรงนกเขา เครื่องปั้นดินเผา เครื่องโม่แป้ง เครื่องจักสาน และเครื่องไม้เครื่องมือในการทำสวนมะพร้าว ได้แก่ จอบ เสียม มีดพร้า เป็นต้น อ้างอิง ละไม
อาคารนวราชบพิตรนุเคราะห์ วัดวิเวกวายุพัด เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองจิก อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดวิเวกวายุพัด เดิมชื่อ วัดช่องลม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 ต่อมา พ.ศ. 2435 ได้ย้ายที่ตั้งวัดมาในที่ตั้งปัจจุบันเนื่องจากที่เดิมถูกน้ำเซาะจนตลิ่งพังถึงเสากุฎิ โดยมีนายเอี่ยม มีจิตศรัทธายกที่นาให้ จำนวน 11 ไร่ ได้สร้างพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญและกุฏิเพิ่ม 3 หลัง โดยมีพระสุวรรณวิมลศีล (หนู) เจ้าอาวาสวัดสุวรรณดาราราม เป็นผู้อำนวยการสร้าง และพระภิกษุเมฆ วัดกำแพง เป็นหัวหน้า ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมาประทับแรม ณ พระราชวังบางปะอิน และได้เสด็จโดยทางชลมารคมาประพาสที่วัดนี้อยู่บ่อยครั้ง จึงได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า 'วัดวิเวกวายุพัด' ทั้งยังทรงพระราชทานสัญญาบัตรแต่งตั้งพระอธิการเมฆ เจ้าอาวาสวัดนี้ ให้เป็นพระครูวิเวกาภิราม และได้บูรณปฏิสังขรณ์อาคาร เสนาสนะต่าง ๆ เรื่อยมาและได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวง เมื่อ พ.ศ. 2440 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงโปรดเกล้าอุปถัมภ์วัดวิเวกวายุพัดมาโดยตลอด เช่น ก่อสร้างศาลาการเปรียญ กุฏิ และพระสถูปโดยพระราชทานนามว่า 'ราชูทิศเจดีย์' และมีการย้ายอุโบสถหลังเดิมจากวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหารจากกรุงเทพมาสร้างแทนพระอุโบสถหลังเดิมของวัดนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เพื่อสร้างอาคารเรียนวัดวิวเกวายุพัด ซึ่งก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 และพระราชทานนามอาคารว่า 'อาคารนวราชบพิตรนุเคราะห์' อ้างอิง วิเวกวายุพัด วิเวกวายุพัด
วัดหน้าเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดหน้าเมือง เดิมชื่อ วัดสุวรรณนาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2342 สร้างมาพร้อมกับที่สร้างเมืองสุราษฎร์ธานี ชาวบ้านเล่ากันว่า มีพระสงฆ์จำนวน 4 รูป คือ พระกั้ง หลวงตาไหล พระสุนทร และพระอาจารย์สะอิ้ง ทั้ง 4 รูปเป็นพระภิกษุที่เดินทางที่เดินทางจากภาคอีสานจำวัดอยู่บริเวณวัดหน้าเมือง โดยมีตระกูลวิชัยดิษฐ์เป็นผู้บุกเบิกและเป็นผู้สร้างวัดหน้าเมืองขึ้น พื้นที่เดิมมีเนื้อที่ 50 ไร่ ติดกับแม่น้ำมะขามเตี้ย แต่ภายหลังชาวบ้านได้บุกรุกที่เข้ามาสร้างที่อยู่อาศัย เนื้อที่ของวัดคงเหลืออยู่เพียง 2 ไร่ มีระยะหนึ่งวัดอยู่ในสภาพรกร้าง ปัจจุบันมีการปรับปรุงโบสถ์จากเดิมเป็นเสาทำด้วยไม้ ต่อมามีการสร้างใหม่ให้แข็งแรงขึ้น บริเวณวัดยังมีสระน้ำเก่าแก่ เล่ากันว่า ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้มีการนำน้ำในสระไปใช้ประกอบในการทำพิธีภายในพระบรมราชวัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญที่อยู่คู่วัดมานาน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปปางประทานพร ต่อมามีคณะพุทธบริษัทร่วมกนช่วยสร้างศาลาเพื่อประดิษฐานองค์พระพุทธรูปทั้ง 2 องค์เป้นการถาวร อ้างอิง หน้าเมือง
วัดธรรมบูชา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 26 ตาราง มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 57 ตารางวา วัดธรรมบูชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2525 พื้นที่ตั้งวัดเดิมเป็นป่าดอนสำหรับฝังศพและเผาศพ ชาวบ้านเรียกว่า 'ป่าช้าดอนเลียบ' ภายหลังทิดปลื้มได้สร้างศาลาหลังคามุงจาก 2 หลัง เพื่อให้พระภิกษุสสวดอภิธรรม ต่อมามีภิกษุได้มาปักกลดอยู่บริเวณนั้น ราษฎรในหมู่บ้านจึงนิมนต์ให้อยู่ประจำและสร้างเป็นที่พักสงฆ์ชื่อว่า ที่พักสงฆ์ดอนเลียบ โดยสร้างกุฎิหลังเล็กขึ้นมา ต่อมาท่านได้ลาสิกขาและมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา เมื่อ พ.ศ. 2447 พระกรับญาณวีโร พร้อมด้วยพระภิกษุอีกำ 2 รูป เดินทางมาจำพรรษา ราษฎรได้ช่วยกันสร้างที่พักสงฆ์ จากนั้นได้ขอตั้งเป็นวัดชื่อ วัดธรรมยุติการาม พระกรับได้ทำการบูรณปฎิสังขรณ์อยู่ 4 ปี ร่วมกับเจ้าจอมพิณศรี สุพรรณศรี และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดธรรมบูชา' เมื่อ พ.ศ. 2454 วัดได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 26 เมตร ยาว 46 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฎิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และตึก 9 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง หอระฆัง และฌาปนสถาน ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 5 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว รายนามเจ้าอาวาส ลำดับ นามเจ้าอาวาส เริ่มวาระ (พ.ศ.) สิ้นสุด (พ.ศ.) 1. พระกรับ ญาณวีโร 2447 2451 2. พระมหาวัน 2452 2453 3. พระครูโยคาธิการวินิต 2454 2490 4. พระธรรมวิโรจนเถร (พลับ ฐิติกโร) 2491 2498 5. พระสุธรรมาธิบดี (แสง ชุตินฺธโร) 2499 2559 6. พระราชไพศาลมุนี (ปราโมทย์ สิริจนฺโท) 2559 ปัจจุบัน อ้างอิง ธรรมบูชา ธรรมบูชา
วัดบูรพาภิราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด มีพระพุทธรูปปางประทานพรที่สูงที่สุดในประเทศไทย คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ ด้านทิศตะวันออกของบริเวณวัดอยู่ติดกับคูรอบเมืองสมัยเก่า วัดมีเนื้อที่ทั้งหมด 29 ไร่ 3 งาน 97 ตารางวา วัดบูรพาภิรามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมชื่อ วัดหัวรอ เดิมเป็นสถานที่สำหรับพักค้างแรมของพ่อค้าและประชาชนที่เดินทางด้วยเท้าเป็นหลัก โดยจะมานัดพบกันที่วัด ต่อมาพระอธิการหล้าอินทว์โส ได้ขยายวัด และเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบูรพา เพราะว่าตั้งอยู่ในทิศตะวันออกของเมือง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดบูรพาภิราม' จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2516 ความสูงขององค์พระวัดจากพระบาท สูงถึง 101 ศอกเท่ากับชื่อจังหวัด รอบฐานสูงถึง 135 ศอก ภายในพระอุโบสถมีภาพเขียนเรื่องราวพุทธประวัติและประเพณีบุญผะเหวด โดยช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร วัดยังเป็นที่ตั้งศูนย์งานพระธรรมทูต โรงเรียนปริยัติธรรม และมีศาลเจ้าพ่อมเหศักดิ์ เดิมเป็นศาลเป็นหอไม้ 3 หลัง ต่อมาศาลเจ้าพ่อที่สร้างมาเป็นร้อยเปีแล้วนั้นชำรุดทรุดโทรมไปมากไม่เหมาะที่จะเป็นสถานที่เคารพสักการบูชาของชาวเมือง ทางจังหวัดจึงได้สร้างขึ้นใหม่บริเวณที่ตั้งศาลเดิมเป็นอาคารคอนกรีตทรงไทย สร้างเสร็จ พ.ศ. 2511 อ้างอิง บูรพาภิราม บูรพาภิราม
สมอโคน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ตั้งอยู่ทางเหนือของตัวอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านตากประมาณ 6 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดตากประมาณ 18 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ตำบลสมอโคนทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสมอโคนซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสมอโคนในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่ต่อมาจะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสมอโคนในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลสมอโคนตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอบ้านตาก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก และตำบลโป่งแดง อำเภอเมืองตาก ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโป่งแดง อำเภอเมืองตาก ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลไม้งาม อำเภอเมืองตาก ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลตากตก อำเภอบ้านตาก ประวัติ ตำบลสมอโคน ในสมัยก่อนเรือสำเภอลำนึงได้เกิดล่มที่ตำบลเกาะตะเภา แต่สามารถกู้เรือได้ที่ “บ้านตาก” หลังจากนั้นจึงไปถอดสมอที่ตำบล “สมอโคน” สิ่งของต่างๆ ที่จมอยู่ในเรือได้นำมาตากแดดจนแห้งที่เมือง “ระแหง” อันเป็นที่ตั้งของจังหวัดตากในปัจจุบันนี้ ตำบลสมอโคนได้ก่อกำเนิดเมื่อประมาณ 100 กว่าปีเศษ อ้างอิงได้จากโบราณสถานที่พบในพื้นที่ คือ โบราณสถานโองโมงธรรมศุทธิ และอุโบสถเก่าวัดวิเศษวานิช ปัจจุบันเป็น 1 ใน 7 ตำบลของอำเภอบ้านตาก อ้างอิง สมอโคน สมอโคน
จิตกรรมจากคริสต์ศตวรรษที่ 14 สมัยโครยอ แสดงภาพพระกษิติครรภโพธิสัตว์ถือจินตามณี (ละเอียด) จินตามณี หรือ จินดามณี (สันสกฤต; เทวนาครี: चिंतामणि; จีน: 如意寶珠; พินอิน: Rúyì bǎozhū; โรมาจิ: Nyoihōju) หมายถึงรัตนชาติที่สามารถประทานพรให้สมหวังได้ ปรากฏในธรรมเนียมต่าง ๆ ของทั้งศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู บ้างเปรียบจินตามณีกับหินนักปราชญ์ในวิชาเล่นแร่แปรธาตุของตะวันตก ในคติศาสนาพุทธเชื่อว่าผู้ครอบครองจินตามณีคือพระโพธิสัตว์สององค์ พระอวโลกิเตศวร และ พระกษิติครรภะ ในจารีตทิเบตปรากฏจินตามณีอยู่บนหลังของม้าวายุในธงสวดมนต์ของทิเบต และปรากฏอยู่ในครอบครองของพระพุทธเจ้าองค์ต่าง ๆ ในศาสนาฮินดูมักปรากฏเชื่อมโยงกับพระวิษณุและพระคเณศ หากปรากฏในครอบครองของพระวิษณุจะเรียกว่ากาวสตูภมณี (Kaustubha Mani) หรือหากปรากฏบนหน้าผากของนาคจะเรียก นาคมณี (Naga Mani) ใน โยควสิสถะ ซึ่งเขียนขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 มีบรรยายถึงเรื่องราวของจินตามณี ส่วน วิษณุปุราณะ มีการเอ่ยถึง 'สยมันตกามณี' ซึ่งเป็นมณีที่จะนำความรุ่งโรจน์มาแก่ผู้ถือครอง คิชโชเต็งหรือพระลักษมีในคติญี่ปุ่นและชินโตมักปรากฏถือจินตามณีในมือเช่นกัน อ้างอิง บรรณานุกรม Beer, Robert (1999). The Encyclopedia of Tibetan Symbols and Motifs (Hardcover). Shambhala. ,
tonsure ceremony for Princess Kundol |จิตรกรรมเรื่องโคลงภาพพระราชพงศาวดาร รูปที่ 87 แผ่นดินพระบาทสมเด็จฯ พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก 'ภาพโสกันต์เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี' ผลงานของพระวรรณวาดวิจิตร (ทอง จารุวิจิตร) พระราชพิธีโสกันต์ของเจ้าฟ้าจุฬาลงกรณ์ใน ค.ศ. 1866 พระราชพิธีโสกันต์ เป็นพระราชพิธีสำคัญในประเทศสยาม (ปัจจุบันคือประเทศไทย) รวมถึงกัมพูชา เป็นพิธีหลวงของพิธีโกนจุก โดยมีไว้เฉพาะเชื้อพระวงศ์ชั้นพระองค์เจ้าขึ้นไป เจ้านายชั้นรอง ๆ ลงมา เรียกว่า เกศากันต์ ซึ่งต่างกันที่การแต่งองค์ทรงเครื่อง ตลอดจนพิธีแห่บางอย่างอาจเพิ่มลดตามลำดับพระเกียรติยศของเจ้านายพระองค์นั้น ๆ พิธีโสกันต์ในยุครัตนโกสินทร์ได้สืบทอดแบบแผนมาจากกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีเจ้าฟ้าพินทวดี ซึ่งเป็นพระเจ้าลูกเธอชั้นเจ้าฟ้าในพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเพียงพระองค์เดียวที่ยังทรงมีพระชนม์อยู่เมื่อแรกตั้งกรุงรัตนโกสินทร์และทรงทราบขนบธรรมเนียมในวัง พระองค์เกรงว่าพิธีโสกันต์ตามแบบโบราณราชประเพณีจะสูญหายไป จึงได้ทรงบันทึกและทรงแจกแจงรายละเอียดไว้เป็นตำรา โดยมีเจ้านายพระองค์แรกที่ทรงเข้าพิธีโสกันต์ตรงตามตำราที่เจ้าฟ้าพินทวดีทรงบันทึกไว้คือ เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี ส่วนพระราชพิธีโสกันต์พระองค์เจ้าอินทุรัตนาเมื่อ พ.ศ. 2474 นับเป็นองค์สุดท้ายของประเทศไทย ฤกษ์ยามพระราชพิธีโสกันต์จะมีโหรหลวงกำหนดวันเวลาที่จะเริ่มพระราชพิธีโสกันต์ ซึ่งจะมีพิธีสงฆ์และพิธีพราหมณ์พร้อมกัน ส่วนใหญ่มักจะประกอบ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นมักจะประกอบพิธีนี้ร่วมกับพระราชพิธีสัมพัจฉรฉินท์ (พิธีตรุษไทย พระราชพิธีเดือน 4) ซึ่งต่อมาจะประกอบร่วมกับพระราชพิธีตรียัมปวาย (โล้ชิงช้า) อ้างอิง
วัดกลางบางปะกง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ตั้งวัด 39 ไร่ 3 งาน วัดกลางบางปะกงตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2436 โดยมีคหบดี 3 ท่าน ได้แก่ นายสมศักดิ์ นายหนู และนายตี๋ ได้ร่วมกันสร้งวัดบริเวณกลางหมู่บ้าน จึงเป็นเหตุให้ชื่อว่า 'วัดกลางบางปะกง' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตในปี พ.ศ. 2436 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (แพ ติสฺสเทโว) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร เป็นประธานในพิธี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 วัดมีอุโบสถสร้างใหม่ และอุโบสถเก่าสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หน้าบันไม้แกะสลัก ลวดลายวิจิตร มีวิหารจัตุรมุข มีเจดีย์เก่าย่อมุมสององค์อยู่หน้าอุโบสถด้านทิศตะวันตก มีจารึกระบุว่า สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2442 ซุ้มกำแพงโบสถ์ด้านทิศตะวันออก มีข้อความระบุว่า สร้างมาเมื่อ พ.ศ. 2471 มีพระพุทธบาทจำลอง กว้าง 4 เมตร ประดิษฐานอยู่ที่มณฑปในวันเพ็ญกลางเดือนสี่ของทุกปีจะมีงานเทศกาลนมัสการพระพุทธบาทเป็นงานประจำปี มีโรงเรียนพระปริยัติธรร แผนกธรรม เปิดสอน เมื่อ พ.ศ. 2449 อ้างอิง กลางบางปะกง
วัดเชิงเลน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลราชคราม อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 29 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา ที่ตั้งเดิมของวัดตั้งอยู่ที่คลองโรงช้าง ชื่อว่า วัดสะแก้วป่าใหญ่ หรือ วัดสะแก้ว ต่อมา พ.ศ. 2370 ได้ย้ายมายังที่ตั้งปัจจุบัน เป็นที่ดินชายเลนตื้นเขินห่างจากที่ตั้งเดิมประมาณ 2 กิโลเมตร ใช้ชื่อว่า วัดชายเลน หรือ วัดตีนเลน ตามสภาพที่ตั้งวัด และได้รับอนุญาตตั้งวัดในปีนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2375 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15.20 เมตร ยาว 24.50 เมตร ทางวัดได้จัดสอนพระปริยัติธรรมตลอดมา โดย วัฒนธรรมอำเภอบางไทร สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพระนครศรีอยุธยา อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน กว้าง 4.50 เมตร ยาว 13.75 เมตร วิหารก่ออิฐถือปูน กว้าง3.15 เมตร ยาว 6.20 เมตร ศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต กว้าง 0.50 เมตร ยาว 19.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 7 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง หอระฆัง ฌาปนสถานและสุสาน ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ พร้อมกับพระพุทธรูปอื่น ๆ จำนวน 4 องค์ ที่วิหารมีพระพุทธรูปศิลาแลงจำนวน 4 องค์ และมีเจดีย์ใหญ่ 4 องค์ ตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2370 อ้างอิง เชิงเลน
วัดไทยสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กาษา อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ วัดไทยสามัคคี เดิมมีชื่อว่า วัดเหนือ หรือ วัดใหม่ สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2482 ที่เรียกว่าวัดเหนือเพราะ บริเวณที่ตั้งวัดอยู่ต้นน้ำลำห้วยแม่กื้ดหลวง ซึ่งชาวบ้านเรียกเหนือน้ำ โดยมีท่านพระครูอุทัย เจ้าคณะตำบลแม่สอด วัดดอนไชย มาเป็นองค์ประธานในการก่อสร้าง ได้รับการถวายที่ดินจาก นายอ้าย หิรัญรัตน์ และ นายจักร แผ่กาษา เริ่มจากการก่อสร้างกุฏิขึ้น 1 หลัง เป็นไม้ไผ่มุงหลังคาด้วยแฝกพอเป็นที่พักพิงอาศัยของพระภิกษุสงฆ์และสามเณร เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ท่านพระครูอุทัยได้ให้พระวัน (ครูบาวัน) มารักษาการแทนเจ้าอาวาสได้ 11 พรรษา ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ได้นิมนต์ พระทอหล่อ กันทะวํโส มาเป็นแทนเจ้าอาวาส จนท่านมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2501 จึงได้นิมนต์ พระบุญช่วย โสปาโก มาเป็นเจ้าอาวาส ได้ 9 พรรษา ท่านก็ได้ย้ายไปอยู่ที่อื่น ต่อมาได้นิมนต์ พระสุคำ สุวณฺโณ เป็นแทนเจ้าอาวาสได้อีก 4 พรรษา ท่านได้ย้ายไปเรียนหนังสือต่างจังหวัด จน พ.ศ. พ.ศ. 2526 ได้นิมนต์ พระอธิการบุญทา อกฺกวณฺโณ มาเป็นแทนเจ้าอาวาสได้ 8 พรรษา ก็ได้ลาสิกขา ต่อมา พ.ศ. 2534 ได้นิมนต์พระอำพร กนฺตวีโร มาเป็นเจ้าอาวาสวัดไทยสามัคคี ต่อมาได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูเมธากิจโกศล เจ้าคณะตำบลชั้นโท ตำบลแม่กาษา เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2552 อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถ วิหารประดิษฐาน หลวงพ่อทันใจ 'รัตนมุงเมือง' ศาลาการเปรียญ และพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ฯลฯ อ้างอิง ไทยสามัคคี
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติ (NPC) เป็นองค์ประกอบระดับชาติของกระบวนการพาราลิมปิกทั่วโลก ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (IPC) เอ็นพีซีมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการมีส่วนร่วมของประชาชนในกีฬาพาราลิมปิก กีฬาพาราลิมปิกเป็นการแข่งขันกีฬานานาชาติครั้งสำคัญที่นักกีฬาที่มีความบกพร่องทางร่างกายแข่งขันกัน ซึ่งรวมถึงนักกีฬาที่มีความบกพร่องในการเคลื่อนไหว การตัดแขนขา ตาบอด และสมองพิการ มีกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวและฤดูร้อนซึ่งจัดขึ้นทันทีหลังการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในเมืองเจ้าภาพเดียวกัน ณ ปี พ.ศ. 2555 มีเอ็นพีซี 174 ประเทศที่เป็นสมาชิกของไอพีซี เฉพาะเอ็นพีซีที่มีสถานะดีเท่านั้นที่สามารถส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันในกีฬาพาราลิมปิกได้ ภายในประเทศเอ็นพีซีบางแห่งทำหน้าที่เป็นหน่วยงานกำกับดูแลระดับประเทศสำหรับกีฬาอย่างน้อยหนึ่งรายการ ในขณะที่บางประเทศทำหน้าที่เป็นสมาชิกไอพีซีที่มีหน้าที่รับผิดชอบในกีฬาพาราลิมปิกเท่านั้น รายชื่อ NPC แยกตามทวีป มีห้าองค์กรระดับภูมิภาค: ทวีป สมาคม NPCs คณะกรรมการพาราลิมปิกแอฟริกา 48 คณะกรรมการพาราลิมปิกอเมริกา 33 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งเอเชีย 44 คณะกรรมการพาราลิมปิกยุโรป 48 คณะกรรมการพาราลิมปิกโอเชียเนีย 9 อ้างอิง
สวนไทเกอร์บาล์ม (ฮ่องกง) ภาพในปี พ.ศ. 2508 สวนไทเกอร์บาล์ม หรือ สวนยาหม่องตราเสือ เป็นสวนสาธารณะสามแห่งทั้งที่ยังคงอยู่และรื้อไปแล้วในเอเชียตะวันออก ยังเป็นที่รู้จักกันในนามสวน 'ฮ้อป่าวิลลา' (Haw Par Villa Gardens) สวนยาหม่องตราเสือทั้งสามแห่งสร้างขึ้นโดยตระกูลอ๋อ (胡) ถูกสร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมผลิตภัณฑ์ยาหม่องตราเสือที่ผลิตโดยครอบครัว สวนเดิมตั้งอยู่ในฮ่องกง ซึ่งปัจจุบันปิดให้บริการแล้ว สวนแห่งที่สองอยู่ในสิงคโปร์ และแห่งที่สามอยู่ในมณฑลฝูเจี้ยนของจีนแผ่นดินใหญ่ ภายในสวนมีรูปปั้นและไดโอราม่าที่แสดงฉากจากนิทานพื้นบ้าน ตำนาน ประวัติศาสตร์ และภาพประกอบของลัทธิขงจื๊อในแง่มุมต่าง ๆ สวนไทเกอร์บาล์มตามสถานที่ต่าง ๆ สวนไทเกอร์บาล์ม (ฮ่องกง) – เปิดในปี พ.ศ. 2478 ปัจจุบันปิดตัวลงหลังจากการพัฒนาใหม่เป็นสวนสนุก 'ฮอว์พาร์วิลล่า' ในปี พ.ศ. 2528 และเปิดเป็นที่อยู่อาศัยในปี พ.ศ. 2541 คฤหาสน์ฮอว์ปาร์พร้อมสวนส่วนตัวได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์ ฮ้อป่าวิลลา (สิงคโปร์) – เปิดในปี พ.ศ. 2480 และยังคงเป็นสถานที่ท่องเที่ยว สวนไทเกอร์บาล์ม (ฝูเจี้ยน) – ตั้งอยู่ในเขตหย่งติ้ง มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2489 แต่สถานที่นี้ถูกรื้อทิ้งในปี พ.ศ. 2492 และเปิดอีกครั้งในปี พ.ศ. 2537 เป็นพิพิธภัณฑ์ สวนไม่ได้รับการสร้าง อ้างอิง ไทเกอร์บาล์ม
ญะฮ์มี เป็นศัพท์ที่มีความหมายเชิงดูหมิ่นที่นักวิชาการอิสลามยุคแรกใช้กล่าวถึงผู้ติดตามของญะฮม์ อิบน์ ศ็อฟวาน (เสียชีวิตใน ฮ.ศ. 128/ ค.ศ. 746) มัซฮับทั้งสี่ปฏิเสธแนวคิดของญะฮ์มี และอะฮ์มัด อิบน์ ฮันบัล อิหม่ามคนที่ 4 ถูกผู้นำมุสลิมเบียดเบียนจากการที่ท่านไม่ยอมรับแนวคิดญะฮ์มี ตัวแทน ญะฮม์ อิบน์ ศ็อฟวาน เกิดที่ซามาร์กันต์ ตอนแรกอาศัยที่เตร์มึส และต่อมาที่อัลกูฟะฮ์ที่ซึ่งเขาพบกับญัด อิบน์ ดิรฮัม ผู้กลายเป็นผู้ติดตามและนักเทศน์แนวคิดนี้ หลังกลับมายังบ้านเกิดแล้ว เขามีส่วนในการก่อกำเริบต่อผู้ว่าอุมัยยะฮ์แห่งโฆรอซอน จนถูกจับและประหารชีวิตที่เมร์ว หนึ่งในบรรดานักเทศน์ ญะฮ์มี ที่โด่งดังได้แก่บิชเราะฮ์ อัลมะรีซี (เสียชีวิตใน ค.ศ. 833) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 กลุ่มญะฮ์มีปฏิบัติการในแนฮอแวนด์ แต่บางส่วนถูกบังคับให้ยอมรับคำสอนของอัชอะรี ความเชื่อ มุมมองหลายอย่างของญะฮ์มีถูกฝ่ายซุนนีมองว่านอกรีต และบางส่วนถึงขั้นถูกขับไล่ออกจากสังคมอิสลามโดยทั่วไป ดังนั้น กลุ่มญะฮ์มีจึงปฏิเสธพระนามและคุณลักษณะของอัลลอฮ์ ซึ่งเป็นการศรัทธาที่สำคัญของหลักคำสอนของมุสลิมสายดั้งเดิม ในปัญหาการตีความแนวคิด 'อีมาน' กลุ่มญะฮ์มีมีความคล้ายกับอัลมุรญิอะฮ์ และโต้แย้งว่าความศรัทธาเป็นความรู้ของอัลลอฮ์เท่านั้น และความไม่ศรัทธาเป็นความโง่เขลาของพระองค์ พวกเขายังถือว่าสวรรค์และนรกจะหายไปไม่ช้าก็เร็ว ซึ่งขัดแย้งทั้งในกุรอานและซุนนะฮ์ของศาสดามุฮัมมัด ในหลักการพรหมลิขิต กลุ่มญะฮ์มียึดมั่นว่าบุคคลไม่มีเจตจำนงเสรีและถูกบังคับให้กระทำเช่นนั้น และตั้งคำถามถึงความเป็นธรรมชาติของอัลลอฮ์ กลุ่มญะฮ์มีเป็นพวกสรรพเทวนิยม และกล่าวว่าพระองค์มีอยู่ทุกที่และอาศัยอยู่ในสิ่งมีชีวิตทุกชนิด นอกจากนี้ พวกเขายังปฏิเสธความเป็นไปได้ที่มุสลิมที่มีธรรมะจะได้พบอัลลอฮ์ในสวรรค์ อ้างอิง
วัดโพหวาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ วัดโพหวายตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ปัจจุบันพระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 74 นิ้ว สูง 135 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 42 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง และตึก 5 หลัง วิหาร กว้าง 3 เมตร ยาว 5 เมตร ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กฌาปนสถาน และหอระฆัง รายนามเจ้าอาวาส พระครูนิกรธรรมานันท์ พ.ศ. 2518–2522 พระอธิการเชย จนฺโทภาโส พ.ศ.2522–2532 พระอธิการสุทิน ปริสุทโธ พ.ศ. 2532–2545 พระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) พ.ศ. 2546– อ้างอิง โพหวาย
วัดโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใต้ อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดโพธิ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2184 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2324 ถึงกระนั้นก็มีเรื่องเล่าว่าวัดได้สร้างขึ้นปลายสมัยอยุธยาหรือสมัยกรุงธนบุรี ผู้สร้างคือนายสำเภา ชาวเมืองไชยา ผู้มาประกอบอาชีพต่อเรือ ทำสวนมะพร้าวและทำน้ำตาลขายที่เกาะพงัน ซึ่งเคยบริจาคเงินสร้างกุฏิให้วัดใน โดยลูกชายนายสำเภาเป็นผู้สร้างวัดหลังการเสียชีวิตของนายสำเภา โดยตั้งชื่อวัดว่า วัดสำเภาทอง ตามชื่อบิดา เมื่อพ่อท่านโพธิ์เป็นเจ้าอาวาส ทำให้เกิดเรียกขานชื่อวัดว่า วัดพ่อท่านโพธิ์ เวลาผ่านไปชื่อนี้ก็กร่อนจนเหลือเพียง 'วัดโพธิ์' วัดโพธิ์มีความเจริญรุ่งเรืองในสมัยพ่อท่านหมื่นและพ่อท่านขวัญเป็นเจ้าอาวาส พ่อท่านหมื่นเป็นพระอุปัชฌาย์และเป็นพระสังฆาธิการระดับผู้นำของเมืองพงัน มีชีวิตอยู่ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 3 จนราว พ.ศ. 2449 พ่อท่านขวัญมรณภาพ ไม่มีเจ้าอาวาสสืบต่อมาจึงกลายเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้มีพระภิกษุมาจำพรรษาอีก ปัจจุบันเป็นวัดประจำหมู่บ้านตรงข้ามวัดโพธิ์เป็นศูนย์อบสมุนไพรเพื่อสุขภาพ อ้างอิง โพธิ์
มาเฟียหน้าบาก เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวอาชญากรรม ปี​ 1983 กำกับการแสดงโดย ไบรอัน เดอ ปาลมา​ เขียนบทภาพยนตร์โดย โอลิเวอร์ สโตน โดยผลงานเรื่องนี้เป็นการนำเอาภาพยนตร์เรื่อง Scarface:The Shame of the Nation ที่กำกับโดย ฮาเวิร์ด ฮอว์กส ในปี 1932 กลับมาสร้างใหม่อีกครั้ง โดยเป็นเรื่องราวของ โทนี มอนตานา ผู้อพยพชาวคิวบา (นำแสดงโดย อัล ปาชิโน​) ที่เดินทางมายังไมแอมี​ รัฐฟลอริดา​ อย่างสิ้นเนื้อประดาตัวและต่อมาได้กลายมาเป็นเจ้าพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่ทรงอิทธิพลในสหรัฐ ภาพยนตร์ได้นักแสดงอย่าง อัล ปาชิโน ​และ มิเชลล์ ไฟฟ์เฟอร์ เป็นนักแสดงนำ ร่วมด้วย สตีเวน เบาเออร์, แมรี เอลิซาเบธ มัสตรานโตนีโอ, โรเบิร์ต ลอกเกีย และ แฮร์ริส ยูลิน ในบทนักแสดงสมทบ โดย ไบรอัน เดอ ปาลมา สร้างผลงานเรื่องนี้เพื่อเป็นการอุทิศให้กับ ฮาเวิร์ด ฮอว์กส และ เบน เฮคต์ ผู้กำกับและผู้เขียนบทภาพยนตร์ที่ได้ร่วมกับสร้าง Scarface เวอร์ชันต้นฉบับไว้ในปี 1932 มาเฟียหน้าบากถูกนำออกฉายรอบปฐมทัศน์​ที่นครนิวยอร์ก​เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 1983 และนำออกฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไปในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 1983 โดยยูนิเวอร์แซล พิกเจอส์ ภาพยนตร์ทำรายได้ 45 ล้านดอลลาร์สหรัฐภายในประเทศและทำรายได้ 66 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากทั่วโลก ท่ามกลางกระแสตอบรับที่เป็นไปในทางลบในช่วงแรกเนื่องจากเนื้อหาที่เต็มไปด้วยความรุนแรง การสบถคำหยาบคายตลอดทั้งเรื่อง การนำเสนอการเสพโคเคนอย่างโจ่งแจ้งมากเกินไป รวมถึงกระแสต่อต้านภาพยนตร์เรื่องนี้จากชาวคิวบาในไมแอมีที่คัดค้านการสื่อถึงชาวคิวบาในเชิงอาชญากรและผู้ค้ายาเสพติด ในอีกหลายปีถัดมานักวิจารณ์ภาพยนตร์ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมาพิจารณาอีกครั้งและได้ให้คำยกย่องไปในทางเดียวกันว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แนวกลุ่มอาชญากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาและได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่เป็นการนำเอาต้นฉบับเดิมกลับมาสร้างใหม่ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่ง โดยได้รับคำชื่นชมจากผู้เขียนบทและผู้กำกับหลายราย เช่น มาร์ติน สกอร์เซซี รวมถึงเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ทำให้บท ​โทนี มอนตานา​​ เป็นหนึ่งในภาพลักษณ์ติดตัวของอัล ปาชิโน มากที่สุดรองจากบท ​ไมเคิล คอร์เลโอเน​ จาก เดอะก็อดฟาเธอร์ และบท ​แฟรงค์ เซอร์ปิโก​ จาก เซอร์ปิโก ตำรวจอันตราย ​นอกจากนี้ยังได้รับการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางมาจนถึงยุคปัจจุบันในวัฒนธรรมประชานิยมโดยเฉพาะในเนื้อหาเพลงฮิปฮอป​ ตลอดจนมีการนำไปสร้างเป็นหนังสือการ์ตูน​ชื่อ ​Scarface:Scarred for Life, มีการตัดต่อใหม่เพื่อนำไปออกอากาศทางโทรทัศน์ และสร้างเป็น วิดีโอเกม ​Scarface:The World is Yours สำหรับเครื่อง เอกซ์บอกซ์และเพลย์สเตชัน 2 ​โดยในปัจจุบันได้ถูกจัดให้เป็นภาพยนตร์เกินวิสัย​ระดับคลาสสิคเรื่องหนึ่งของโลก เนื้อเรื่อง ปี 1980 อดีตนักโทษและผู้อพยพจากประเทศคิวบา ชื่อว่า โทนี มอนตานา ได้อพยพทางเรือจากเมืองมาเรียล ประเทศคิวบา มายังเมืองไมแอมี รัฐฟลอริดา​ พร้อมกับเพื่อนๆของเขาอย่าง มาโนโล ริเบรา หรือ 'แมนนี เรย์' , อังเฆล และ จีจี้ พวกเขาถูกส่งไปยังสถานกักกันผู้ลี้ภัย ต่อมาพวกเขาทั้งสี่ได้รับข้อเสนอจาก แฟรงค์ โลเปซ พ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ให้ฆ่านายทหารชาวคิวบาเพื่อแลกกับการได้รับการปล่อยตัวออกมาจากสถานกักกันและการได้รับกรีนการ์ดเพื่อให้สามารถอยู่อาศัยในสหรัฐอเมริกาได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย หลังจากพวกเขารับข้อตกลงและทำสำเร็จ พวกเขาได้เข้าไปทำงานเป็นเด็กล้างจานในร้านอาหารแต่โทนี มอนตานา ผู้มีความทะเยอทะยานรู้สึกว่าเขาสามารถยิ่งใหญ่ได้มากกว่านี้ อ้างอิง
วัดโพธิ์ทัยมณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนยอดเขาบันไดอิฐ ในตำบลบางจาน อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ที่เป็นวัด 16 ไร่เศษ และพื้นที่โรงเรียนวัดโพธิ์ทัยมณี (ศิริพรรณพิทยา) จำนวน 4 ไร่ รวม 20 ไร่เศษ วัดโพธิ์ทัยมณี สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างสมัยทวารวดีถึงสุโขทัย มีอายุโดยประมาณราว 800–1,000 ปี จากหลักฐานสิ่งปลูกสร้างที่มีอยู่ภายในวัด จากหนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพพระครูวัชรศีลคุณ (เชื้อ ภทฺทสีโล) ระบุว่า วัดสร้างโดยกษัตริย์สิงหลวัติ สร้างเมื่อ พ.ศ. 1319 โดยสร้างเฉพาะตัววิหารเก๋งที่ซึ่งปัจจุบันคือ อุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช วิหารเก๋งจีนหรืออุโบสถในปัจจุบัน ภายในประดิษฐานพระประธานสร้างด้วยศิลาแลง หน้าตักกว้าง 5 ศอกเศษ ได้รับการบูรณะในสมัยรัตนโกสินทร์โดยการหุ้มปูนและทอง ภายในองค์พระประธานประดิษฐานผอบบรรจุพระบรมสารีริกธาตุซึ่งอัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกา พร้อมหน่อต้นพระศรีมหาโพธิ์ ภายในวัดมีหอวิเชียรวชิรปราสาท ตั้งอยู่ระหว่างอุโบสถกับศาลาการเปรียญ ลักษณะเป็นอาคารทรงไทย ยกพื้นสูง 1.2 เมตร ทำทางเดินโดยรอบ ล้อมรอบกำแพงลูกฟัก มุมกำแพงทำซุ้ม 4 เหลี่ยม ยอดทรงเจดีย์ ฐานพื้นล่างมณฑปทำกำแพงแก้ว ประดับรั้วลูกแก้วอีกชั้น ประดิษฐานพระพุทธรูปอิริยาบถนั่งมีซุ้ม 4 ด้าน ซุ้ม 2 ด้าน ประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นอิริยาบถยืน อีก 2 ซุ้มเป็นทางเข้าสู่ภายใน หลังคามีมุขยื่น คลุมบันไดทั้ง 4 ด้าน ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกาหางหงส์ มีลายหน้าบัน อ้างอิง โพธิ์ทัยมณี
วัดอินแปง เป็นวัดในเวียงจันทน์ ประเทศลาว เป็นวัดเก่าแก่ ไม่ทราบว่าสร้างขึ้นสมัยใด แต่จากหลักฐานทางโบราณคดี เช่น ใบเสมาหิน พระพุทธรูป เสาหิน ซึ่งเป็นวัฒนธรรมสมัยมอญและขอม แต่วัตถุเหล่านี้อาจมีการเคลื่อนย้ายมาก็ได้ สำหรับชื่อว่า คำว่า 'อิน' อาจนำมาจากคำว่าพระอินทร์ อาจเป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นเพื่อเป็นศาสนาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาพราหมณ์ หรือสถานที่ทางศาสนาสมัยมอญหรือขอม วัดอินแปงโบราณเก่าแท้แต่แรกคงพังไปหมดแล้ว แต่การบูรณะต่อเนื่องมาจนถึงอย่างในปัจจุบันโดยเริ่มงานบูรณะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2454 เรื่อยมาจนช่วงหลังปี พ.ศ. 2513 โดยประมาณ มีการบูรณะสิมและเขียนจิตรกรรมฝาผนังได้มาแล้วเสร็จในช่วงปี พ.ศ. 2523–2528 อาคารเสนาสนะ สิมมีลักษณะล้านช้างรุ่นหลัง ตั้งอยู่บนฐานบัว อาคารไม่สูงมากนัก มีการซ้อนชั้นหลังคา และมีตับ 2 ตับ ลดชั้นหลังคาเท่ากันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ป้านลมอ่อนโค้งเล็กน้อย หน้าบันมีการประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ซึ่งเป็นอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างไทยจากจังหวัดอุดรธานี ภายในสิมประดิษฐาน พระเจ้าใหญ่อินแปง มีองค์เล็กเป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านช้างอยู่เบื้องหน้า หอพระไตรปิฎกแบบศิลปะล้านช้างเพียงแห่งเดียยวที่รอดจากการถูกทำลายในสมัยเจ้าอนุวงศ์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็กในผังสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานเป็นบัวเข่าพรหมที่มีลวดบัวแบบลาวอย่างซับซ้อน เรือนธาตุด้านหน้ามีประตู อีกสามด้านมีหน้าต่างที่มีรายละเอียดอย่างมาก ผนังด้านนอกประดับด้วยปูนปั้น โดยแบ่งเป็นช่อง ๆ เป็นภาพสวรรค์ ป่าหิมพานต์ ด้านในมีหงส์หันเข้าซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะล้านนา ยอดปราสาทด้านบนและทวารบาลมีรูปแบบคล้ายศิลปะล้านนา บริเวณหน้าบันมีจารึกระบุว่ามีการบูรณะเฉพาะส่วนหลังคา เมื่อ พ.ศ. 2503 วัดมีธาตุขนาดย่อม เป็นธาตุในผังแปดเหลี่ยม ยอดเป็นทรงดอกบัวเหลี่ยมซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของศิลปะล้านช้าง ฐานเป็นฐานบัวเข่าพรหมในรูปของขาสิงห์ คงได้รับอิทธิพลจากศิลปะอยุธยาตอนกลางและคล้ายคลึงวัดศรีชมภูองค์ตื้อ จังหวัดหนองคาย งานบุญนมัสการพระธาตุหลวง งานบุญนมัสการพระธาตุหลวงซึ่งจัดขึ้นประมาณเดือนพฤศจิกายนของทุกปีนั้น จะเริ่มต้นงานบุญด้วยการแห่ปราสาทผึ้งและต้นกัลปพฤกษ์จากวัดสีเมือง แล้วไปพระธาตุหลวง ต่อมาเป็นวัดไตใหญ่ วัดองค์ตื้อ และวัดอินแปง ตามลำดับ อ้างอิง อินแปง
วัดพระมหาธาตุราชบวรวิหาร หรือ วัดธาตุน้อย เป็นวัดตั้งอยู่บนถนนเจ้าฟ้างุ้ม ในหลวงพระบาง ประเทศลาว ติดกับวัดหอเซียงวรวิหาร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2091 ในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช จากจารึกของวัดระบุว่าเกี่ยวข้องกับงานประเพณีโบราณ คือ การกัลปนาที่ดิน ที่นา ข้าวัด และการส่งส่วย ในศักราช 910 (พ.ศ. 2091) พระราชอัยกามหาเทวีเจ้า (น่าจะหมายถึงยายของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช หรือพระมเหสีของพระเมืองเกษเกล้า มากกว่าย่าของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช) ทรงตั้งพระมหาธาตุและถวายข้าไพร่แก่อาราม กำหนดให้บ้านโคม บ้านคาง บ้านโจน ส่งส่วยข้าว (งวดข้าว) บ้านใหม่ บ้านจีม และ บ้านซวากส่งส่วยหมาก (งวดหมาก) ตามที่กำหนดและนาพูภู (ภูกูด) และถวายนาข้าว พระพุทธรูป ข้าทาส ไว้แก่วัด อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ สิมสถาปัตยกรรมแบบล้านช้าง ซึ่งหลังเดิมถูกพายุพัดทำลายลงไปเมื่อ พ.ศ. 2443 และได้สร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2450–2455 โดนเจ้ามหาอุปราชบุนคง มีการบูรณะวัดอยู่หลายครั้ง เช่นเมื่อ พ.ศ. 2494 ได้รื้อหลังคาใหม่ ก่อผนังปูน มีการติดลายทอง ทำหน้าบันใหม่ มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ธาตุเป็นเจดีย์ทรงปราสาทที่แสดงอิทธิพลศิลปะล้านนาในพุทธศตวรรษที 21 อย่างมาก อย่างไรก็ตาม รายละเอียดของเจดีย์องค์นี้แตกต่างพอสมควรไปจากเจดีย์ล้านนา ซึ่งความแตกต่างดังกล่าวอาจแสดงให้เห็นว่าเจดีย์องค์นี้ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในระยะหลังด้วย ธาตุอยู่ในผังสี่เหลี่ยม ไม่ยกเก็จ (ล้านนามักสร้างฐานยกเก็จเสมอ) ฐานบัวสองชั้นที่มีท้องไม้คั่นกลาง แต่กลับไม่เพิ่มมุมใดๆ ฐานดังกล่าวรองรับเรือนธาตุในผังเพิ่มมุม ซ้อนกันตามรูปแบบเจดีย์ล้านนา เรือนธาตุมีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูป ถัดขึ้นไปเป็นหลังคาลาด และส่วนยอดเป็นเจดีย์ทรงระฆัง อ้างอิง พระมหาธาตุราชบวรนิหาร
วัดธาตุหลวงราชมหาวิหาร เป็นวัดในหลวงพระบาง ประเทศลาว สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2361 ในสมัยของเจ้ามันธาตุราช เคยเป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ ทั้งยังเป็นสถานที่ที่ใช้ในการจัดขบวนพยุหยาตราทุกปีในวันเพ็ญเดือน 12 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ สิมแบบไทลื้อ เป็นอาคารทรงโรงขนาดใหญ่ มีความกว้าง 3 ห้อง ยาว 9 ห้อง ตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังยกสูง ทำให้ชายคา ไม่แผ่กว้าง แขนนาง (คันทวย) แกะสลักสวยงาม หลังคามี 2 ชั้น ทำนองเดียวกับที่วัดปากคาน และมีคอสอง งานตกแต่งต่าง ๆ เป็นงานบูรณะเพิ่มเติมในสมัยหลัง เช่น ภาพรามเกียรติ์ประดับบานประตูหน้าต่าง บูรณะในสมัยพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2478 พระธาตุหลวงเป็นเจดีย์ทรงระฆังสี่เหลี่ยมศิลปะล้านช้าง มีการเพิ่มฐานเขียงให้สูงขึ้น องค์ระฆังมีการเพิ่มมุมมีลักษณะคล้ายเจดีย์ทรงเครื่อง ซึ่งน่าจะได้รับอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 24 และมีเจดีย์ที่พระแม่เจ้าปทุมมา อัครมเหสีของเจ้ามันธาตุราชสร้างขึ้น มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงเครื่องแบบรัตนโกสินทร์ คล้ายเจดีย์ทรงเครื่องในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม กรุงเทพ ด้านหน้าของสิมเป็นที่ตั้งของธาตุบรรจุอัฐิของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508 อ้างอิง ธาตุหลวงราชมหาวิหาร
วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าอุแท อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่มาของวัดเริ่มขึ้นจากการพบพบรอยพระพุทธบาท หมู่ที่ 7 บ้านเขาต่อ ตำบลท่าอุแท อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยหน่วยศิลปากรที่ 8 ได้ขึ้นไปสำรวจ เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2519 รอยพระพุทธบาทมีความยาว 145 ซม. กว้าง 47 ซม. ลึกประมาณ 80 ซม. ยังไม่สามารถสันนิษฐานอายุได้ และเป็นรอยพระพุทธบาทชนิดเดียวกับที่เคยพบมาแล้วที่จังหวัดสระบุรี ซึ่งเป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย จึงเป็นรอยพระพุทธบาทแห่งที่ 2 ที่มีปรากฏขึ้นในประเทศไทย ด้วยความศรัทธา ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัดขึ้นพร้อมก่อสร้างบันไดถึง 244 ขั้น วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ตั้งอยู่บนเขาต่อ ด้านบนจะพบมณฑปสีขาว ครอบรอยพระพุทธบาทซึ่งไม่ใหญ่มาก แต่มีความลึกลงไปมากกว่าพระพุทธบาทแห่งอื่น พื้นปูด้วยหินแกรนิต ด้านในเป็นกระจกทั้งหมดจนถึงหลังคา ทำให้ภายในดูสว่าง รวมถึงพระพุทธมิ่งมงคลหินหยกขาวตั้งอยู่ใกล้ ๆ พระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ มีบันไดเล็ก ๆ สำหรับเดินลงไปสักการะบูชา ในอุโบสถมีพระประธาน นอกจากนั้นวัดยังมีศาลาพระแม่กวนอิม อ้างอิง พระพุทธบาทศรีสุราษฎร์
ที่ตั้งของเขตตาเวา เขตตาเวา เป็นหนึ่งในห้าเขตการปกครองย่อยของรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย กินพื้นที่ 14,905 ตารางกิโลเมตร หรือร้อยละ 20 ของพื้นที่รัฐ เมืองหลักในเขตนี้ ได้แก่ เมืองหลักตาเวา, ลาฮัดดาตู, กูนัก และเซิมโปร์นา เขตตาเวามีประชากรร้อยละ 26 ของประชากรทั้งรัฐ โดยมีกลุ่มชนพื้นเมือง ได้แก่ บาเจา, ซูลุก, อีดาอัน, ตีดุง, โคโคส, มูรุต, ลุนบาวัง และเช่นเดียวกันกับชนกลุ่มน้อยจากกลุ่มชาติพันธ์ผสม มีผู้อพยพจำนวนมากมาจากอินโดนีเซียทั้งถูกและผิดกฎหมาย เช่น ชาวบูกินและโตราจันจากติมอร์ตะวันออก ชาวเตาซูงกับบีซายะอ์จากฟิลิปปินส์ และเช่นเดียวกันกับผู้อพยพจากเอเชียใต้และตะวันตก เช่น ชาวปากีสถาน, อินเดีย และอาหรับ เหมือนกับส่วนอื่นของรัฐซาบะฮ์ เขตนี้ยังมีกลุ่มเชื้อสายจีนจำนวนมาก ท่าเรือตาเวามีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ซึ่งเป็นรองจากท่าเรือที่โกตากีนาบาลูกับซันดากัน โดยท่านี้ทำหน้าที่ศูนย์หลักที่ส่งออกไม้แปรรูปและพืชผลการเกษตร อำเภอ เขตตาเวาแบ่งออกเป็นเขตการปกครองย่อย ดังนี้: อำเภอกาลาบากัน (3,885 ตารางกิโลเมตร) (กาลาบากัน) อำเภอกูนัก (1,134 ตารางกิโลเมตร) (กูนัก) อำเภอลาฮัดดาตู (6,501 ตารางกิโลเมตร) (ลาฮัดดาตู) อำเภอเซิมโปร์นา (1,145 ตารางกิโลเมตร) (เซิมโปร์นา) อำเภอตาเวา (2,240 ตารางกิโลเมตร) (ตาเวา) อำเภอกาลาบากันแยกมาจากอำเภอตาเวาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2019 อ้างอิง บรรณานุกรม อ่านเพิ่ม State of Sabah: Administrative Divisions Ordinance – Sabah Cap. 167 (PDF) of 1 November 1954; last amended on 16 September 1963, as amended in August 2010; Accessed on 3 November 2017
วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี มีเนื้อที่ตั้งวัดประมาณ 9 ไร่ อยู่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำมูล ทางด้านทิศตะวันออก สถานที่ใกล้เคียง สำนักงานการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เขต 2 ภาค 2 อุบลราชธานี และโรงเรียนเทศบาลบูรพาอุบล ประวัติ วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ วัดใต้เทิง หรือ วัดใต้ แต่เดิมวัดใต้มี 2 วัด คือ วัดใต้เทิงกับวัดใต้ท่า วัดใต้ท่า (วัดร้าง) ตั้งอยู่ริมน้ำมูล ทางทิศใต้ท่าน้ำ ส่วนวัดใต้เทิง (คำว่าเทิง ความหมายว่า ที่สูง ข้างบนหรืออยู่สูง อยู่เหนือขึ้นไป) ตั้งอยู่ถัดขึ้นไปจากวัดใต้ท่าที่อยู่ใกล้ริมแม่น้ำมูล ต่อมาเพื่อให้สื่อความหมายถึงพระประธานในอุโบสถพระนามว่าพระเจ้าองค์ตื้อ จึงได้นำพระนามของพระพุทธรูปมาต่อกับชื่อวัด กลายเป็น 'วัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ' วัดใต้เทิงตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2322 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 มีเขตวิสุงคามสีมายาว 12 วา 1 ศอก กว้าง 7 วา 1 ศอก พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ พระประธานประจำพระอุโบสถวัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ (วัดใต้เทิง) ปูชนียวัตถุทีสำคัญ คือ พระพุทธประธานในพระอุโบสถนามว่า พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เป็นพระพุทธรูปเนื้อทองสำริด ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 51 นิ้ว สูง 85 นิ้ว (รวมฐาน) ตามประวัติในประเทศไทย มีพระเจ้าใหญ่องค์ตื้ออยู่ 5 องค์ สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช เดิมทีประดิษฐานอยู่บนแท่นพระอุโบสถหลังเก่า ภายหลังอุโบสถทรุดโทรม พระเจ้าองค์ตื้อจึงอยู่กลางแจ้ง ตากแดด ตากฝน เป็นเวลานานทำให้องค์พระพุทธรูปองค์ตื้อมีรอยแตก เป็นสะเก็ดออกมา จึงได้พอกพระพุทธรูปด้วยเปลือกไม้ ยางบด ผสมผงอิทธิเจ และทองคำ เงิน นาก สัมฤทธิ์ เงิน รางกาชาดซะพอก ให้น้ำเกลี้ยง น้ำชาดผสมทาปอมพอก แล้วลงรักปิดทองที่เข้าเมืองอุบลราชธานี แต่เนื่องจากกลัวข้าศึกขนเอาพระพุทธรูปไปจึงได้พอกปิดไว้ และปล่อยทิ้งเป็นวัดร้างนานถึง 200 ปี ต่อมาราว พ.ศ. 2507–2508 สมัยพระภิกษุสวัสดิ์ ทสฺสนีโย เป็นเจ้าอาวาสวัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ รูปที่ 13 ได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2519 เมื่อสร้างฐานแท่นพระพุทธรูปพระประธานเสร็จจึงได้ยกพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อขึ้นประดิษฐานที่แท่นจนถึงปัจจุบันนี้ อาคารเสนาสนะ อุโบสถมณฑปเพชรเจ็ดแสงพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เป็นศิลปะขอมผสมเวียดนาม ส่วนฐานเป็นศิลปะไทยภาคอีสาน ขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 11 เมตร หน้าต่าง 5 ช่อง ประตู 2 ประตู เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2509 จัดงานฉลองพิธีผูกพัทธสีมา วันที่ 1–5 มีนาคม พ.ศ. 2523 ผนังทุกด้านของอุโบสถเขียนภาพจิตรกรรมพุทธประวัติและทศชาติชาดก วิหารเฉลิมพระเกียรติ 200 ปี เป็นที่ประดิษฐานของพระประธาน คือ พระพุทธมงคลรัตนสิริธัญสถิต เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ ตั้งอยู่ด้านหลังพระอุโบสถพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ ภายในเจดีย์เป็นที่สถานที่เก็บพระบรมสารีริกธาตุ พระพุทธรูปเก่าแก่ เช่น พระบรมสารีริกธาตุ พระแก้วจักรพรรดิโกเมน พระแก้วจักรพรรดิมรกต พระแก้วจักรพรรดิบุษราคัม และสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ อ้างอิง ใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ
วัดพระพุทธบาทน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคอน อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 92 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือ ยาว 18 เส้น 5 วา ทิศใต้ ยาว 20 เส้น ทิศตะวันออก ยาว 11 เส้น ทิศตะวันตก ยาว 9 เส้น วัดพระพุทธบาทน้อยตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 จากประวัติระบุว่าสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2400 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง และได้รับการบูรณะขึ้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง ปัจจุบันมีพระอธิการสละ ยโสธโรดำรงต่ำแหน่งเจ้าอาวาส พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบเชิงภูเขา มีภูเขาสูงใหญ่ล้อมโอบไว้ มีถ้ำที่ภูเขานี้สองถ้ำ ถ้ำหนึ่งอยู่ภูเขาด้านตะวันตก เรียกว่า ถ้ำพุทโธ เดินขึ้นบันไดสูง 63 ขั้น ด้านตะวันออกมีอีกถ้ำหนึ่ง เรียกว่า ถ้ำพระใหญ่ มีบันไดนาคเดินขึ้นสู่ถ้ำ ภายในถ้ำมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางสะดุ้งมาร หน้าตักกว้าง 4 ศอก 5 นิ้ว สูง 5 ศอก 5 นิ้ว สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมี รอยพระพุทธบาท ประทับลึกลงไปในดิน มีขนาดกว้าง 1 ศอกเศษ ยาว 3 ศอก ประดิษฐานบนเนินเขา มีน้ำซับภายในรอยพระพุทธบาทและรายรอยไหลรินไม่เหือดแห้ง พระพุทธรูปขนาดใหญ่ประดิษฐานอยู่ในถ้ำ และบ่อพรานล้างเนื้อ อ้างอิง พระพุทธบาทน้อย
วัดหลวงปากเซ หรือ วัดโพธิ์ระตะนะสาสะดาราม เป็นวัดในปากเซ แขวงจำปาสัก ประเทศลาว อยู่บริเวณที่แม่น้ำเซโดนไหลไปบรรจบกับแม่น้ำโขง เกิดเป็นเส้นสายน้ำสองสีที่ตัดกันระหว่างน้ำเซสีเขียวเข้มกับน้ำของหรือน้ำโขงสีน้ำตาลอ่อน ในอดีตเป็นพระอารามที่มีความสำคัญของอาณาจักรล้านช้างฝ่ายใต้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรม อาคารโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 โดยช่างชาวลาวชื่อ ทิดพู เป็นผู้ออกแบบแต่ช่างผู้ลงมือสร้างและปั้นลายประดับเป็นชาวเวียดนาม เป็นศิลปะผสมผสานวัฒนธรรมตะวันออกกับตะวันตก มีเสาเหลี่ยมและกลมแบบกรีก หัวเสาเป็นปูนปั้นลายพรรณพฤกษาแบบโครินเธียนรับกับแขนนาง (คันทวย) ปูนปั้นรูปเทพธิดาประนมมือ มีประติมากรรมปูนปั้นรูปพญานาคสองฝั่งบันไดทางขึ้นที่มีลักษณะเป็นศิลปะอันนัมหรือเวียดนาม มีเสมาศิลาจารึกอักษรธรรม อุโบสถสร้างในเวลาไล่เลี่ยกับวิทยาลัยสงฆ์ แต่มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่อยู่เสมอ ภายในวัดมีธาตุเจ้านายเชื้อพระวงศ์จำปาสักหลายองค์ เช่น ท่านกระต่าย โดนสโสฤทธิ์ อดีตนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลฝ่ายอนุรักษ์นิยมก่อนการปฏิวัติของฝ่ายซ้ายในลาว ส่วนด้านหลังเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น อยู่ติดกับแม่น้ำเซโดนใช้เป็นโรงเรียนสอนพุทธศาสนาสำหรับพระสงฆ์ อ้างอิง หลวง