bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
ปากน้ำ เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลปากน้ำ ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลปากน้ำ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลวังไก่เถื่อน (อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดงคอน (อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลเดิมบาง ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ้านเชี่ยน (อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท) ประวัติ ปากน้ำ เดิมเป็นพื้นที่ทุ่งกว้างในเขตตำบลกำมะเชียรและตำบลเดิมบาง ปี พ.ศ. 2472 ทางมณฑลนครไชยศรี กับพระยาพิศาลสารเกษตร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศยุบพื้นที่ตำบลกำมะเชียร และแยกหมู่ 1–3 ของตำบลกำมะเชียรที่ถูกยุบ ไปรวมกับหมู่ 1–2 และหมู่ 10 ของตำบลเดิมบาง รวม 6 หมู่บ้าน จัดตั้งเป็นตำบลใหม่ โดยตั้งเป็น ตำบลปากน้ำ อนุมัติโดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัต เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลปากน้ำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านปากน้ำ หมู่ที่ 2 บ้านท่าสะตือ หมู่ที่ 3 บ้านท่าทอง หมู่ที่ 4 บ้านปากน้ำ หมู่ที่ 5 บ้านท่าทอง หมู่ที่ 6 บ้านปากคลอง หมู่ที่ 7 บ้านท่ามะกอก การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลปากน้ำเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลปากน้ำ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลปากน้ำมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 37.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,765 คน และ 1,124 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลปากน้ำอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำ ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 37.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,841 คน และ 1,680 ครัวเรือน รายได้จริงไม่รวมเงินอุดหนุน 8.61 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 2.99 ล้านบาท สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำจะครบวาระในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 และประสงค์จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบล พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลปากน้ำ อ้างอิง ปากน้ำ ปากน้ำ
กวอกโห่วทาวเวอร์ เป็นตึกระฟ้ามิกซ์ยูสในตันจงปาการ์ ในเขตดาวน์ทาวน์คอร์ของประเทศสิงคโปร์ ด้วยความสูง ในปัจจุบันถือเป็นอาคารที่สูงที่สุดในประเทศสิงคโปร์ ทำลายสถิติเดิมของยูโอบีพลาซา, วันรัฟเฟิลส์เพลส และ เรพับลิกพลาซา ที่ครองตำแหน่งมากว่า 20 ปี ภูมิหลัง เดิมทีอาคารมีชื่อว่า ตันจงปาการ์เซ็นเตอร์ (Tanjong Pagar Centre) เป็นอาคารความสูง 65 ชั้น ขนาด 1.7 ล้านตารางฟุต พัฒนาโดยบริษัทสัญชาติฮ่องกง กวอกโห่วแลนด์ (GuocoLand; 國浩) ออกแบบโดยสกิดมอร์ โอวิงส์ แอนด์ แมริล ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของกอกโห่วแลนด์ในสิงคโปร์ และเป็นตึกระฟ้าแห่งเดียวในประเทศที่เกินความสูงที่รัฐบาลกำหนดไว้ที่ 280 เมตร บนอาคารมีสวนดาดฟ้า, อะพาร์ตเมนต์ในชื่อวอลลิคเรสซิเดนส์ (Wallich Residence) และโรงแรมโดยเครือโซฟีเทล อาคารได้รับรางวัลเวิลด์อาคีเท็กเชอร์นิวส์มิกซ์ยูส ในหมวดหมู่ฟิวเชอร์โปรเจ็กต์ ประจำปี 2014 ผู้อยู่อาศัยที่มีชื่อเสียง ในปี 2019 นักออกแบบชาวอังกฤษ เจมส์ ไดสัน ซื้อเพนต์เฮาส์สามห้องคู่ขนาด บนยอดอาคาร ด้วยราคา £43 ล้าน (US$52.8 ล้าน) ก่อนที่เขาจะขายต่อในปี 2020 ด้วยราคา £36 ล้าน ให้กับนักธุรกิจชาวจีน-อเมริกัน เลียว โคกวาน อ้างอิง
สามชุก เป็นเทศบาลตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ของตำบลสามชุกทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลย่านยาว และบางส่วนของตำบลกระเสียว ในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของตลาดสามชุกที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสำคัญของอำเภอสามชุก และแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในระดับประเทศ ที่ตั้งและอาณาเขต เทศบาลตำบลสามชุก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว และองค์การบริหารส่วนตำบลนางบวช เทศบาลตำบลนางบวช (อำเภอเดิมบางนางบวช) ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลวังลึก ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลย่านยาว ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสระ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองผักนาก และองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว ประวัติ เทศบาลตำบลสามชุกเดิม เริ่มต้นจากท้องถิ่นประเภทสุขาภิบาล โดยในปี พ.ศ. 2498 นายพินิต โพธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ร่วมกับกำนันตำบลสามชุก ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลสามชุก เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอสามชุก เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย เป็นศูนย์กลางของพื้นที่ จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลสามชุก ในปี พ.ศ. 2499 ปี พ.ศ. 2508 สุขาภิบาลสามชุกมีชุมชนค่อนข้างหนาแน่นกระจายเต็มพื้นที่ และมีพื้นที่ใกล้เคียงเป็นพื้นที่ตลาดและมีแนวขตติดต่อกัน นายพัฒน์ บุญยรัตพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี และนายทวี แรงขำ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาขยายเขตสุขาภิบาล โดยมีพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1–6 ของตำบลสามชุก บางส่วนของหมู่ 1,4,6,9 ของตำบลย่านยาว และบางส่วนของหมู่ 8 ของตำบลกระเสียว และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลสามชุกได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย ปี พ.ศ. 2546 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกมีพื้นที่ 6 หมู่บ้าน ประชากร 2,831 คน และมี 438 ครัวเรือน บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุก โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกเข้ากับเทศบาลตำบลสามชุก ในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลสามชุกอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุกทั้งหมด อ้างอิง สามชุก สามชุก
ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร อัตตะมีมี เป็นนักประวัติศาสตร์อิสลามและผู้รวบรวมสายรายงานในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ผู้อาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์ เขาเขียนหนังสือเรื่อง ('The Great book of Conquests and Apostasy Wars') ที่เป็นแหล่งข้อมูลหลักสำหรับสงครามริดดะฮ์และการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมของอัฏเฏาะบะรี (839–923) นักประวัติศาสตร์ยุคหลัง หนังสือนี้ยังมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับโครงสร้างของกองทัพและรัฐบาลมุสลิมในยุคแรกด้วย อัษษะฮะบีรายงานว่า ซัยฟ์เสียชีวิตในรัชสมัยฮารูน อัรเราะชีด (786–809) ชีวิต ข้อมูลชีวิตของซัยฟ์เท่าที่รู้จัดมีน้อยมาก เว้นแต่ข้อมูลที่ว่า เขาอาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์และอยู่ในเผ่าบะนูตะมีม ความน่าเชื่อถือ ความน่าเชื่อถือในฮะดีษของเขามีการโต้แย้งกันมานานแล้ว เนื่องจากเขาเป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์เพียงคนเดียว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการพิชิตอิรัก ทำให้นักประวัติศาสตร์บางคนกล่าวหาว่าเขาแต่งเรื่องหรือพูดเกินจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Julius Wellhausenกล่าวกันว่าคำบรรยายของเขานั้นได้รับอิทธิพลมาจากธรรมเนียมของชนเผ่าบะนูตะมีม อย่างไรก็ตาม เขายังได้รวบรวมเรื่องราวที่เน้นถึงชนเผ่าอื่น ๆ อีกด้วย ผลการศึกษาล่าสุดชี้ให้เห็นว่าซัยฟ์มีความน่าเชื่อถือมากกว่าที่เคยคาดไว้ ดับเบิลยู. เอฟ. ทักเกอร์และ Ella Landau-Tasseron ระบุว่า แม้ว่าซัยฟ์อาจเป็นนักสะสมฮะดีษที่ไม่พิถีพิถัน แต่สิ่งนี้ไม่ควรลดความน่าเชื่อถือโดยทั่วไปของเขาในฐานะผู้ส่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ (อัคบารี) ทักเกอร์กล่าวเพิ่มว่า ข้อกล่าวหาเรื่องอคติอาจใช้ได้กับนักอัคบารีคนอื่นในยุคเดียวกับซัยฟ์ เช่น อะบู มิคนัฟ นักประวัติศาสตร์ชีอะฮ์ ฟูอัต เซซกิน, Albrecht Noth และมาร์ติน ไฮนด์สก็ท้าทายมุมมองของ Wellhausen และวางซัยฟ์ให้เท่าเทียมกับนักจารึตนิยมคนอื่น ๆ อ้างอิง อ่านเพิ่ม
แม่แบบนี้จะสร้างรายการแนวนอนของการปรากฏตัวของทีมในการแข่งขันกีฬาที่ระบุ โดยแต่ละรายการอยู่ในรูปแบบ . มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อใช้ร่วมกับ และ การใช้งาน ต่อไปนี้เป็นแม่แบบพื้นฐานพร้อมพารามิเตอร์ทั้งหมด: จำเป็นต้องมีพารามิเตอร์ต่อไปนี้: ;team:ชื่อทีมที่เข้าร่วม ;competition:ชื่อของการแข่งขันกีฬา รายชื่อการแข่งขันกีฬาทั้งหมดอยู่ในมอดูล:Team appearances list/data ต่อไปนี้เป็นพารามิเตอร์เสริม: ;begin_year:ปีแรกที่ทีมเข้าร่วมการแข่งขัน หากไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน จะเริ่มต้นจากปีแรกที่จัดการแข่งขัน ;end_year:อาจกำหนดได้หากการแข่งขันหรือทีมสิ้นสุดลงในขณะนี้ ;interval:ระยะเวลาระหว่างการปรากฏตัวติดต่อกัน พารามิเตอร์นี้จำเป็น ถ้าcompetitionไม่ได้อยู่ในบันทึก และจะถูกละเว้นถ้าการแข่งขันอยู่ในข้อมูลโมดูล นอกจากนี้ ยังสามารถระบุพารามิเตอร์ตำแหน่งได้หลายตัว โดยแต่ละตัวจะต้องเป็นปี (หรือช่วงปี) ที่ทีมขาดการแข่งขัน พารามิเตอร์เหล่านี้จะถูกละเว้นหากโมดูลข้อมูลมีการขาดทีมอยู่แล้ว ตัวอย่าง การแข่งขันที่จัดเก็บไว้ในโมดูล สำหรับการแข่งขันที่จัดเก็บไว้ในข้อมูลโมดูล ไม่จำเป็นต้องป้อนปีหรือช่วงเวลาเริ่มต้น การแข่งขันหรือการปรากฏตัวที่ขาดหายไปควรแจ้งให้ทราบในหน้าพูดคุยแม่แบบ โปรดทราบว่าหากละเว้นเกมต่อเนื่อง เกมเหล่านั้นจะถูกรวมเข้าด้วยกันเพื่อให้อ่านง่ายขึ้น หากรวมปีที่ไม่อยู่ในช่วงเวลา (เช่น ก่อน begin_year) ปีเหล่านั้นจะไม่ถูกรวมไว้ การแข่งขันที่ไม่เก็บไว้ในโมดูล สำหรับเกมที่ไม่จัดเก็บไว้ในข้อมูลโมดูล จำเป็นต้องมีช่วงเวลา ที่เกมจัดขึ้น รวมถึงปีแรกที่ทีมเข้าร่วม ) การแข่งขันที่ขาดหายไปหรือการปรากฏตัวควรได้รับการรายงานไปยังหน้าพูดคุยแม่แบบ โปรดทราบว่าหากละเว้นการแข่งขันต่อๆ มา การแข่งขันเหล่านั้นจะถูกนำมารวมกันเพื่อให้อ่านง่ายขึ้น หากรวมปีที่ไม่อยู่ในช่วง (เช่น ก่อน begin_year) จะไม่รวมปีเหล่านั้น
ดอนโพธิ์ทอง เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลดอนโพธิ์ทอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสระแก้ว และตำบลบ้านโพธิ์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดอนกำยาน ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลมะขามล้ม และตำบลวังน้ำเย็น (อำเภอบางปลาม้า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสวนแตง และตำบลบางกุ้ง ประวัติ ดอนโพธิ์ทอง เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 6 ของตำบลดอนกำยาน อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2518 ทางราชการได้แยกพื้นที่ด้านทิศตะวันตกของตำบลดอนกำยาน 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 5 บ้านทองเสือข่วน, หมู่ 6 บ้านดอนโพธิ์ทอง, หมู่ 7 บ้านบึงไผ่แขก, หมู่ 9 บ้านสามเหลี่ยม และหมู่ 10 บ้านดอนอ้ายดาว ออกมาตั้งเป็น ตำบลดอนโพธิ์ทอง การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลดอนโพธิ์ทองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านดอนโพธิ์ทอง หมู่ที่ 2 บ้านดอนอ้ายดาว หมู่ที่ 3 บ้านทองเสือข่วน หมู่ที่ 4 บ้านสามเหลี่ยม หมู่ที่ 5 บ้านบึงไผ่แขก หมู่ที่ 6 บ้านหนองลาน การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลดอนโพธิ์ทองเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนโพธิ์ทองหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนโพธิ์ทองมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 24.20 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,147 คน และ 1,279 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนโพธิ์ทองอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนโพธิ์ทอง อ้างอิง ดอนโพธิ์ทอง ดอนโพธิ์ทอง
ดอนกำยาน เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลดอนกำยาน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านโพธิ์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลรั้วใหญ่ และตำบลทับตีเหล็ก ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลมะขามล้ม และตำบลวังน้ำเย็น (อำเภอบางปลาม้า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดอนโพธิ์ทอง ประวัติ ดอนกำยาน ในสมัยก่อนพื้นที่ภายในเขตพื้นที่เมืองสุพรรณบุรี ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม การสัญจรไปมาต้องใช้ทางน้ำเป็นส่วนใหญ่ในการติดต่อค้าขาย ในเขตตำบลดอนกำยานนี้ มีโขดอยู่โขดหนึ่งเนื้อที่ประมาณ 300 ไร่เศษ เป็นที่สูงน้ำไม่ท่วม มีต้นไม้เรียกว่า 'ต้นกำยาน' ซึ่งเป็นต้นไม้ที่มีกลิ่นหอมขึ้นอยู่เต็มทั่วไป ชาวบ้านนำมาตำเอาน้ำหรือนำดอกไม้ชนิดนี้มาตำข้าวทิพย์เป็นประจำทุกปี และเรียกพื้นที่บริเวณนี้ว่า โคกกำยาน ต่อมาได้ยกฐานะเป็นตำบลจึงเรียกชื่อใหม่ว่า ดอนกำยาน ปี พ.ศ. 2472 ทางมณฑลนครไชยศรี กับพระยาพิศาลสารเกษตร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศยุบพื้นที่ตำบลพันตำลึง มารวมกับพื้นที่ตำบลดอนกำยาน และเรียกพื้นที่รวมว่า ตำบลดอนกำยาน อนุมัติโดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัต เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ปี พ.ศ. 2518 นายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่ด้านทิศตะวันตกของตำบลดอนกำยาน 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 5 บ้านทองเสือข่วน, หมู่ 6 บ้านดอนโพธิ์ทอง, หมู่ 7 บ้านบึงไผ่แขก, หมู่ 9 บ้านสามเหลี่ยม และหมู่ 10 บ้านดอนอ้ายดาว ออกไปตั้งเป็น ตำบลดอนโพธิ์ทอง และได้ลำดับหมู่บ้านในตำบลดอนกำยานขึ้นใหม่ การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลดอนกำยานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านอู่ยา หมู่ที่ 2 บ้านบางปลาหมอ หมู่ที่ 3 บ้านศาลาแดง หมู่ที่ 4 บ้านวังพระนอน หมู่ที่ 5 บ้านสามนาค หมู่ที่ 6 บ้านพันตำลึง หมู่ที่ 7 บ้านดอนกุ่ม หมู่ที่ 8 บ้านคลองพะเนียง หมู่ที่ 9 บ้านหลังประตูน้ำ การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลดอนกำยานเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนกำยาน ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนกำยานมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 30.21 ตารางกิโลเมตร ประชากร 8,784 คน และ 1,965 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนกำยานอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนกำยาน อ้างอิง ดอนกำยาน ดอนกำยาน
---- กิตติภณ ทิพยทยารัตน์ (เกิด 24 เมษายน 2541) เป็นนักแสดงชายชาวไทยในสังกัดช่อง 3 เอชดี เป็นที่รู้จักจากบทบาท อนล ในละครเรื่องกลเกมรัก (2566) ประวัติ กิตติภณเกิดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2541 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน เข้าสู่วงการจากการชักชวนของศุภชัย ศรีวิจิตร ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบปริญญาตรี แต่ก่อนหน้านั้นในช่วงมัธยม เขาเคยไปแคสงานและถ่ายแบบบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนจะหยุดไปเนื่องจากโฟกัสเรื่องการเรียนมากกว่า อาชีพ ในปี พ.ศ. 2566 กิตติภณปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอเพลง 'แนะนำให้เป็นแฟนเรา' ของเมลดา สุศรี ในปีเดียวกัน กิตติภณได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือเรื่อง 'กลเกมรัก' ทางช่อง 3 เอชดี ซึ่งเป็นการสร้างใหม่จากละครโทรทัศน์เรื่องเงารักลวงใจ (2553) ในปี พ.ศ. 2568 กิตติภณได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่องรัก สาป สูญ โดยรับบทเป็นขุนเขา นับเป็นละครซีรีส์วายเรื่องแรกของเขา ผลงาน ละครโทรทัศน์ ; ละครทั้งหมดออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี ปี เรื่อง รับบท 2566 กลเกมรัก อนล กำธรภูวนาท 2568 รัก สาป สูญ ขุนเขา อ้างอิง
ลาดสาลี่ เป็นตำบลในอำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบล ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางคู้ มีพื้นที่ 10.76 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 6,725.1 ไร่) เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมขังในฤดูน้ำหลาก ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลลาดสาลี่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางคู้ และตำบลโพตลาดแก้ว ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโพธิ์ตรุ (อำเภอเมืองลพบุรี) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบ้านเบิก ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหัวสำโรง ประวัติ ลาดสาลี่ เดิมเป็นตำบลในเขตอำเภอโพหวี มณฑลอยุธยา ตั้งเป็นตำบลขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2440 พื้นที่อยู่คู่กับวัดลาดสาลี่ที่สร้างมาตั้งแต่ต้นสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2412) โดยชื่อมาจากที่มีคหบดีชื่อ หลวงบวร ได้มาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่หมู่บ้านไผ่รังนก (ปัจจุบันคือพื้นที่หมู่ 3) หลวงบวรมีนาหลายร้อยไร่และมีลูกจ้างบริวารหลายสิบคน ทุกปีเมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยวจะมีข้าวเปลือกเก็บใส่ยุ้งฉางหลายร้อยตัน เมื่อหลวงบวรต้องการขายข้าวก็ให้ข้าทาสบริวารนำข้าวเปลือกบรรทุกใส่เครื่องมือชื่อ 'สาลี่' ที่มีรูปร่างคล้ายเกวียนแต่เล็กกว่าและใช้วัวหรือควายเทียมเพียงตัวเดียว โดยขายลงเรือเอี้ยมจุ้น (เรือข้าว) ที่มาจอดรับซื้อริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ระหว่างเดินทางพื้นที่มีทางลาดเอียง ซึ่งทำให้การบรรทุกข้าวเป็นไปด้วยความลำบาก ต่อมาจึงเรียกขานกันว่า ลาดสาลี่ เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลหัวสำโรงเข้ากับตำบลลาดสาลี่เพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ ก่อนที่ปี พ.ศ. 2490 ได้แยกพื้นที่หมู่ 8,9 บ้านโพธิ์ประทวน, หมู่ 10 บ้านวัดมะค่าใต้, หมู่ 11 บ้านวัดมะค่าเหนือ, หมู่ 12 บ้านสำโรงใต้, หมู่ 13 บ้านสำโรงกลาง, หมู่ 14 บ้านโคกหว้า, หมู่ 15 บ้านสำโรงเหนือ, หมู่ 16 บ้านลำหนองยาว, หมู่ 17 บ้านช่องน้ำไหล, หมู่ 18 บ้านช่องป่าน, หมู่ 19 บ้านโพธิ์เกษตร และหมู่ 20 บ้านโพธิ์ลำ รวม 13 หมู่บ้าน ออกไปตั้งเป็น ตำบลหัวสำโรง ดังเดิม ปี พ.ศ. 2546 สภาตำบลลาดสาลี่ที่มีประชากรเพียง 1,492 คนและ 396 ครัวเรือน ซึ่งไม่ผ่านเกณฑ์การจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลทั้งด้านประชากรและรายได้ จึงให้ยุบรวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลบางคู้ การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลลาดสาลี่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านลาดสาลี่ หมู่ที่ 2 บ้านลาดสาลี่ หมู่ที่ 3 บ้านลำอ้ายด้วน หมู่ที่ 4 บ้านไผ่ตะล่อม หมู่ที่ 5 บ้านกระทุ่มสูง หมู่ที่ 6 บ้านโคกแฝก หมู่ที่ 7 บ้านกระเบาเรียง อ้างอิง ลาดสาลี่
รักใสใสหัวใจ 4 ดวง เป็นละครโทรทัศน์ซีรีส์ของประเทศจีน ที่สร้างจากมังงะโชโจ ของโยโกะ คามิโอะ ในชื่อ Boys Over Flowers (ญี่ปุ่น: 花より男子; โรมาจิ: Hana Yori Dango) นำแสดงโดย เสิ่น เยว่, ดีแลน หวัง, ดาร์เรน เฉิน, ซีซาร์ อู๋ และคอร์เนอร์ เหลียง เป็นการรีเมคซีรีส์ไต้หวันในชื่อเดียวกันเมื่อปี 2001 เนื้อเรื่อง เรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งชื่อตงซานไช่ รับบทโดย (เสิ่น เยว่) ซึ่งได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ มหาวิทยาลัยหมิงเต๋อ ซานไช่เป็นหญิงสาวจากครอบครัวที่มีรายได้น้อย เนื่องจากเธอมีความยุติธรรมและบุคลิกที่เฉียบแหลม เธอจึงได้ขัดแย้งกับ F4 ทันที ซึ่งเป็นกลุ่มคนชั้นสูงที่ประกอบด้วยเด็กชายสี่คนที่เป็นที่นิยมที่สุดในสถาบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้นำที่เอาแต่ใจ ร่ำรวย และเย่อหยิ่ง - เต้าหมิงซื่อ รับบทโดย (ดีแลน หวัง) เต้าหมิงซื่อค่อยๆ ตกหลุมรักซานไช่อย่างหัวปักหัวปำ และพบว่าเธอตกหลุมรักเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งของเขา ฮวาเจ๋อเล่ย รับบทโดย (ดาร์เรน เฉิน) ในที่สุด เด็กชายทั้งสี่คนก็เริ่มยอมรับบุคลิกที่ไม่ยอมใครของซานไช่ ซึ่งก็เหมือนกับชื่อของเธอ นั่นคือ วัชพืชที่ไม่มีวันถูกทำลาย ซานไช่เริ่มมองเห็นความดีในตัวเด็กชายทั้งสอง ซึ่งปูทางไปสู่มิตรภาพและความรักในที่สุด อย่างไรก็ตาม แม่ของเต้าหมิงซื่อไม่เห็นด้วยกับซานไช่เป็นอย่างยิ่งเนื่องจากสถานะทางสังคมและภูมิหลังครอบครัวของเธอ ดังนั้นจึงทำทุกอย่างเพื่อทำลายความสัมพันธ์ระหว่างซานไช่และเต้าหมิงซื่อ การผลิต ในเดือนเมษายน 2017 แองจี้ ไช ได้ประกาศรีเมคของรักใสใส หัวใจสี่ดวง ซึ่งเธอเป็นผู้อำนวยการสร้างในปี 2001 ก่อนที่จะประกาศ บาร์บี้ สวี ได้ใบ้ถึงข่าวนี้บนบัญชี Weibo ของเธอ Chai วางแผนที่จะทำการรีเมคเป็น 'การดัดแปลงจากหนังสือที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นและฉูดฉาดยิ่งขึ้น' ละครเรื่องนี้มีงบประมาณอยู่ที่ 720 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่ (ประมาณ 24 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยจ่ายตอนละ 15 ล้านดอลลาร์ ซึ่งสูงกว่าต้นฉบับถึง 30 เท่า อ้างอิง
วัดปลดสัตว์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งในตำบลบ้านแห อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง วัดปลดสัตว์ เดิมมีชื่อว่า วัดสะแก ในอดีตเคยเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประมาณ พ.ศ. 2400 ได้เริ่มมีการบูรณะขึ้นใหม่ โดยขุนธรรมการ (ทองคำ) ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดมีพระสงฆ์ มีนามใหม่ว่า วัดดำรงค์ธรรม ครั้นสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จตรวจการคณะสงฆ์และที่พักที่วัดนี้ ทรงปรารภว่า วัดตั้งอยู่ที่บ้านแห ควรจะชื่อว่า 'วัดปลดสัตว์' หมายถึงการปลดสัตว์ออกจากแห จึงได้เปลี่ยนนามวัดนับจากนั้น เป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแห่งแรกของจังหวัดอ่างทองฝ่ายธรรมยุติกนิกาย เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2427 ภายในวัดมีถูปาคารเจดีย์ซึ่งสร้างมาตั้งแต่การสร้างอุโบสถวัดปลดสัตว์หลังเก่า ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงสูงยอดเข้าหากันสูง 7 ชั้น ฐานกว้างด้านละ 7 เมตร 7 เซนติเมตร และหันหน้าออกทางด้านทิศตะวันออก สร้างตามอย่างเจดีย์พุทธคยา มีทั้งหมด 6 ชั้น เปรียบดังสวรรค์ทั้งหกและมีเจดีย์ประดิษฐานอยู่ด้านบนสุด เปรียบดังพระเจดีย์เกตุแก้วจุฬามณี อ้างอิง ปลดสัตว์
ท่าโสม เป็นตำบลในอำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานตราด ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลท่าโสมมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลแสนตุ้งและตำบลบางชัน (อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเขาสมิง ตำบลวังกระแจะ และตำบลหนองโสน (อำเภอเมืองตราด) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางปิดและตำบลคลองใหญ่ (อำเภอแหลมงอบ) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบางปิด (อำเภอแหลมงอบ) ประวัติ ท่าโสม เป็นตำบลและหมู่บ้านเก่าแก่ในจังหวัดตราด ปี พ.ศ. 2490 ขุนสนิทประชาราษฎร์ ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด ได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 7 บ้านพนมพริก, หมู่ 8 บ้านทางควาย ของตำบลประณีต รวมกับหมู่ 6 บ้านแสนตุ้ง ของตำบลเขาสมิง และหมู่ 1 บ้านท่าหาด ของตำบลท่าโสม รวม 4 หมู่บ้าน ไปตั้งเป็น ตำบลแสนตุ้ง การแบ่งเขตการปกครอง ตำบลท่าโสมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านท่าโสม หมู่ที่ 2 บ้านละมีบ หมู่ที่ 3 บ้านสลัก หมู่ที่ 4 บ้านอ่างกะป่อง หมู่ที่ 5 บ้านน้ำตก อ้างอิง ท่าโสม ท่าโสม
ท่าพริก เป็นตำบลในอำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด โดยมีพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในเขตของเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทราย เป็นชุมชนที่รองรับในด้านแหล่งที่อยู่อาศัยของเมืองตราด ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลท่าพริกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลท่ากุ่ม ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลตะกางและตำบลท่ากุ่ม ทิศใต้ ติดต่อกับอ่าวไทย ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเนินทราย ป่าชายเลนปากคลองท่าพริก ประวัติ ตำบลท่าพริก เป็นตำบลเก่าแก่ของอำเภอบางพระ จังหวัดตราด ชื่อ 'ท่าพริก' มาจากเดิมตรงท่าน้ำศาลเจ้าพ่อท่าพริก มีต้นพริกใหญ่ขึ้นอยู่หนึ่งต้นลำต้นสูงใหญ่มาก ครั้นต้องการเก็บเมล็ดพริกไปรับประทานต้องใช้ไม้สอยหรือใช้เก้าอี้มารองรับ ประกอบกับท่าน้ำแห่งนี้เป็นบริเวณที่ชาวบ้านใช้เป็นท่าน้ำเทียบเรือสินค้า มีเรือใบลำใหญ่บรรทุกสินค้า เช่น มูลเป็ด มูลไก่ กากปลา หรือสินค้าอื่นที่ชาวบ้านหาได้นำมาขายที่นี่ ชาวบ้านจึงเรียกว่า ท่าพริก ปี พ.ศ. 2490 ขุนสนิทประชาราษฎร์ ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด ได้แยกพื้นที่หมู่ 5 บ้านจันทิ, หมู่ 6 บ้านเสม็ดแดง, หมู่ 7 บ้านท่ากุ่ม และหมู่ 8 บ้านทุ่งไก่ดัก ของตำบลท่าพริก รวม 4 หมู่บ้าน ไปตั้งเป็น ตำบลท่ากุ่ม ปี พ.ศ. 2534 นายอมร อนันตชัย ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด ร่วมกับกำนันตำบลสามชุก ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลท่าพริก และตำบลเนินทราย โดยเฉพาะชุมชนท่าพริกเป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลท่าพริก ในปี พ.ศ. 2536 และตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย ปี พ.ศ. 2546 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าพริกมีพื้นที่ 6 หมู่บ้าน ประชากร 1,443 คน และมี 474 ครัวเรือน บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทราย โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมองค์การบริหารส่วนตำบลท่าพริกเข้ากับเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทราย ในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลท่าพริกอยู่ในเขตเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทรายทั้งหมด การแบ่งเขตการปกครอง ตำบลท่าพริกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านกลาง หมู่ที่ 2 บ้านท่าพริก หมู่ที่ 3 บ้านไร่พรง หมู่ที่ 4 บ้านตรอกแซง หมู่ที่ 5 บ้านหนองน้ำจืด หมู่ที่ 6 บ้านคลองนา อ้างอิง ท่าพริก
ธงชาติญี่ปุ่น มีลักษณะเป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีขาว กึ่งกลางธงเป็นรูปวงกลมสีแดง มีชื่อตามกฎหมายว่า นิชโชกิ แต่ในญี่ปุ่นนิยมเรียกธงนี้ว่า ฮิโนมารุ ซึ่งมีความหมายว่า วงกลมดวงอาทิตย์ จึงมีการเรียกประเทศนี้อย่างลำลองว่า ดินแดนแห่งพระอาทิตย์อุทัย ตามชื่อธง ธงรูปดวงอาทิตย์เป็นธงชาติของญี่ปุ่นโดยพฤตินัยก่อนการประกาศใช้พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติใน ค.ศ. 1999 ก่อนหน้านั้นไม่มีบัญญัติใดที่กำหนดลักษณะของธงชาติขึ้นเฉพาะ ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1870 ไดโจกังได้ออกพระบรมราชโองการกำหนดลักษณะของธงชาติสองฉบับ โดยธงรูปดวงอาทิตย์ได้รับการประกาศใช้เป็นธงเรือราษฎร์ตามพระบรมราชโองการที่ 57 แห่งรัชศกเมจิที่ 3 และธงชาติที่ใช้ในเรือหลวงตามพระบรมราชโองการที่ 651 แห่งรัชศกเมจิที่ 3 ความรู้สึกของสาธารณชนต่อธงชาติญี่ปุ่นมีความหลากหลาย แหล่งข้อมูลทั้งทางตะวันตกและญี่ปุ่นเองกล่าวว่าในอดีตธงชาติญี่ปุ่นนั้นเป็นสัญลักษณ์ที่ทรงพลังและยั่งยืนของชาวญี่ปุ่น นับแต่การสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง การใช้ธงชาติและเพลงชาติคิมิงาโยะในโรงเรียนรัฐญี่ปุ่นเป็นประเด็นถกเถียงที่นำไปสู่การประท้วงและการฟ้องร้อง มีการนำฮิโนมารุเป็นต้นแบบของธงอื่นในญี่ปุ่นทั้งภาครัฐและเอกชน
ลำดับ โรงเรียน อักษรย่อ จังหวัด สถาปนา นามแรกเริ่ม / สถาบันเดิม 1 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ส.ก. / S.K. กรุงเทพมหานคร 8 มีนาคม พ.ศ. 2425 2 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี ส.ก.น. / S.K.N. นนทบุรี 30 มีนาคม พ.ศ. 2521 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ๒ (ผาสุก มณีจักร) (30 มีนาคม พ.ศ. 2521 - 12 ธันวาคม พ.ศ. 2522) 3 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย สมุทรปราการ นมร.ส.ก.ส. / NMR.S.K.S. สมุทรปราการ 8 เมษายน พ.ศ. 2534 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย สมุทรปราการ (8 เมษายน พ.ศ. 2534 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2535) 4 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี นมร.ส.ก.ป. / NMR.S.K.P. ปทุมธานี 4 มีนาคม พ.ศ. 2535 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี (4 มีนาคม - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2535) 5 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต ส.ก.ร. / S.K.R. ปทุมธานี 3 มีนาคม พ.ศ. 2536 6 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชลบุรี ส.ก.ช. / S.K.C. ชลบุรี 5 มีนาคม พ.ศ. 2542 7 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เพชรบูรณ์ ส.ก.พ. / S.K.PB. เพชรบูรณ์ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2542 โรงเรียนท่าพลพิทยาคม (1 มกราคม พ.ศ. 2519 - 23 มิถุนายน พ.ศ. 2542) 8 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย สระบุรี ส.ก.บ. / S.K.B. สระบุรี 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 โรงเรียนปากเพรียววิทยาคม (22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 - 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) 9 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (จิรประวัติ) นครสวรรค์ ส.ก.จ. / S.K.J. นครสวรรค์ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โรงเรียนจิรประวัติวิทยาคม (7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 - 26 ธันวาคม พ.ศ. 2550) 10 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ธนบุรี ส.ก.ธ. / S.K.T. กรุงเทพมหานคร 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 11 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นครศรีธรรมราช ส.ก.นศ. / S.K.NS. นครศรีธรรมราช 3 มีนาคม พ.ศ. 2554 โรงเรียนลานสกาประชาสรรค์ (11 มิถุนายน พ.ศ. 2516 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2554) }
ไนโตรพลาสต์ (อังกฤษ: Nitroplast) เป็นออร์แกเนลล์ที่พบในสาหร่ายบางชนิด โดยเฉพาะในสาหร่ายทะเล Braarudosphaera bigelowii ออร์แกเนลล์ชนิดนี้มีบทบาทสำคัญในการตรึงไนโตรเจน ซึ่งเป็นกระบวนการที่เคยเชื่อกันว่าจำกัดอยู่เฉพาะในแบคทีเรียและอาร์เคียเท่านั้น การค้นพบไนโตรพลาสต์นี้มีนัยยะที่สำคัญต่อการศึกษาทางชีววิทยาของเซลล์และวิทยาศาสตร์การเกษตร การค้นพบ ในปี 1998 โจนาธาน เซอร์ (Jonathan Zehr) นักนิเวศวิทยาทางทะเลแห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย, ซานตาครูซ ได้ค้นพบลำดับดีเอ็นเอที่ไม่เคยเป็นรู้จักมาก่อนซึ่งปรากฏว่าเป็นของไซยาโนแบคทีเรียที่มีความสามารถในการตรึงไนโตรเจนชนิดใหม่ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในมหาสมุทรแปซิฟิก ลำดับดีเอ็นเอนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า UCYN-A (unicellular cyanobacterial group A - ไซยาโนแบคทีเรียเซลล์เดียวกลุ่ม A) ในขณะเดียวกัน เคียวโกะ ฮากิโนะ (Kyoko Hagino) นักบรรพชีวินวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยโคจิ ก็กำลังศึกษาเพื่อเพาะเลี้ยงสิ่งมีชีวิตเจ้าบ้านของ UCYN-A ซึ่งก็คือสาหร่าย B. bigelowii การมีอยู่ของไนโตรพลาสต์ได้รับการเสนอครั้งแรกโดยนักวิจัยที่ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง B. bigelowii และ UCYN-A ในปี ค.ศ. 2012 โดยในช่วงแรกมีการตั้งสมมติฐานว่า UCYN-A มีบทบาทในการตรึงไนโตรเจน โดยให้สารประกอบดังเช่นแอมโมเนียแก่สาหร่าย อย่างไรก็ตาม การศึกษาต่อมาที่นำโดยโจนาธาน เซอร์ได้รายงานว่า UCYN-A เป็นออร์แกเนลล์ โครงสร้างและการทำงาน ไนโตรพลาสต์แสดงออกถึงลักษณะทั่วไปของออร์แกเนลล์ ซึ่งสอดคล้องกับหลักเกณฑ์สำคัญสองประการ ได้แก่ การถ่ายทอดแบบจำลองของตนเองระหว่างการแบ่งเซลล์ และการพึ่งพาโปรตีนจากเซลล์เจ้าบ้าน จากการศึกษาด้วยการสร้างภาพ นักวิจัยพบว่าไนโตรพลาสต์แบ่งตัวพร้อมกับเซลล์เจ้าบ้าน ทำให้มั่นใจได้ว่าพวกมันจะถูกถ่ายทอดไปยังเซลล์ลูกได้ นัยยะสำคัญ การค้นพบไนโตรพลาสต์ได้ท้าทายแนวคิดเดิมที่เชื่อว่ากระบวนการตรึงไนโตรเจนเกิดขึ้นได้เฉพาะในสิ่งมีชีวิตประเภทโพรแคริโอตเท่านั้น การทำความเข้าใจโครงสร้างและหน้าที่ของไนโตรพลาสต์จะเปิดโอกาสสำหรับการวิศวกรรมพันธุกรรมในพืชได้ โดยการรวมยีนที่รับผิดชอบต่อการทำงานของไนโตรพลาสต์ โดยนักวิจัยมุ่งหวังที่จะพัฒนาพืชผลที่สามารถตรึงไนโตรเจนได้ด้วยตัวเอง ซึ่งอาจช่วยลดความจำเป็นในการใช้ปุ๋ยไนโตรเจน และลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม อ้างอิง
วัดโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 91 ตารางวา บริเวณวัดตั้งอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำแม่กลอง วัดโพธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2410 เป็นวัดที่สร้างขึ้นมาจากชุมชนมอญขนาดใหญ่ในโพธาราม อาคารเสนาสนะมีกุฏิ หอสวดมนต์ หอฉัน ศาลา สร้างด้วยไม้สักลักษณะเรือนไทยภาคกลาง มีกุฏิ 2 คณะ คือ คณะเหนืออยู่ทางทิศเหนือของอุโบสถ และคณะใต้อยู่ทางทิศใต้ของอุโบสถ ศาลาการเปรียญ ตั้งอยู่ระหว่างอุโบสถกับกุฏิคณะเหนือ อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันออก อุโบสถมี 2 ใบคู่ เมื่อ พ.ศ. 2542 ช่างจากกรมศิลปากรได้มาสำรวจและสันนิษฐานว่าเป็นสมัยอยุธยาตอนปลาย พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสุโขทัยแกะสลักด้วยศิลาแลง วิหารคดมีพระพุทธรูปแกะสลักด้วยศิลาแลง (หินแดง) ลักษณะเป็นพระพุทธรูปโบราณ ปางมารวิชัย และปางตรัสรู้พร้อมด้วยพระพุทธรูปปูนปั้น จำนวน 140 กว่าองค์ มีรอยพระพุทธบาทจำลอง ทิศใต้ของพระพุทธบาทจำลอง มีเจดีย์ 1 องค์ ทิศเหนือ มีเจดีย์ 1 องค์ ของตระกูลจันเกษม ทิศตะวันตกของอุโบสถ ภายในเขตวิหารคด มีพระปรางค์สีขาวของตระกูลสุขพันธ์โพธาราม และใกล้ ๆ ประปรางค์มีเจดีย์ทรงระฆังอยู่อีก 2 องค์ รายนามเจ้าอาวาส พระครูโพธาภิรมย์ เจ้าคณะจังหวัดราชบุรี พระครูธรรมเสนานี (แดง) เจ้าคณะจังหวัดราชบุรี พระครูโพธาภิวัฒน์ (เต็ก) เจ้าคณะอำเภอโพธาราม พระครูโพธาภิวัฒน์ (หนู) พระครูธรรมรัตนคุณ (รัตน์) เจ้าคณะอำเภอโพธาราม พระครูโพธิวราทร (ประทีป) เจ้าคณะตำบลโพธาราม เขต 2 (เจ้าอาวาสปัจจุบัน) อ้างอิง โพธาราม โพธาราม
บุษัยนะฮ์ ชะอ์บาน (เกิด ค.ศ. 1953) เป็นนักการเมืองชาวซีเรียที่ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาด้านการเมืองและสื่อมวลชนของประธานาธิบดีในสมัยบัชชาร อัลอะซัดจนกระทั่งถูกโค่นล้มใน ค.ศ. 2024 ชะอ์บานเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคนต่างด้าวคนแรกในสาธารณรัฐอาหรับซีเรียในช่วง ค.ศ. 2002 ถึง 2008 และได้รับการอธิบายเป็นหน้าตาของรัฐบาลซีเรียต่อโลกภายนอกในขณะนั้น ชีวิตและการศึกษา ชะอ์บานเกิดในครอบครัวอะละวีเมื่อ ค.ศ. 1953 ที่มัสอูดียะฮ์ เขตผู้ว่าการฮอมส์ เธอเป็นสมาชิกพรรคบะอษ์สังคมนิยมอาหรับสาขาภูมิภาคซีเรียตั้งแต่อายุ 16 ปี โดยเข้าศึกษาที่สหราชอาณาจักร และได้รับปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวรรณกรรมอังกฤษจากมหาวิทยาลัยวอร์ริก ชะอ์บานสมรสกับ ดร. เคาะลีล ญะวาดชาวอิรัก และให้กำเนิดลูกสาว 2 คนกับลูกชายคนเดียว อาชีพ ความเชื่อมโยงกับผู้นำซีเรีย การที่ชะอ์บานก้าวขึ้นมามีอำนาจในรัฐบาลบะอษ์ของซีเรียนั้นคาดการณ์ว่าเป็นผลมาจากความสนิทสนมของเธอกับบุชรอ อัลอะซัด ลูกสาวของฮาฟิซ อัลอะซัด ในช่วงหนึ่งเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ชะอ์บานก็แนะนำให้บุชรอรู้จักกับอาศิฟ เชากัต สามีในอนาคต ในช่วงสงครามกลางเมืองซีเรีย ชะอ์บานกล่าวไว้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 ว่าเศรษฐกิจซีเรีย 'ดีกว่าใน ค.ศ. 2011 ถึง 50 เท่า' แม้ว่ามูลค่าปอนด์ซีเรียต่อดอลลาร์สหรัฐจะลดลงก็ตาม ภายหลังเธอกล่าวว่าชาวซีเรียไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมี 'ความอดทนและความมั่นคง' ต่อการบังคับใช้กฎหมายซีซาร์ เธอยังคงอยู่ในรัฐบาลบะอษ์ในฐานะที่ปรึกษาด้านการเมืองและสื่อมวลชนของบัชชาร อัลอะซัดจนกระทั่งเขาถูกโค่นใน ค.ศ. 2024 มีรายงานว่าในช่วงการยึดกรุงดามัสกัสใน ค.ศ. 2024 ประธานาธิบดี บัชชาร อัลอะซัด เก็บแผนหนีออกนอกประเทศเป็นความลับจากเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ รวมถึงครอบครัวของตนเองด้วย รายงานระบุว่า อัลอะซัดติดต่อกับชะอ์บานเพื่อขอให้เธอไปที่บ้านของเขาเพื่อเตรียมคำชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษร อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอไปถึงที่นั่น เธอกลับพบว่าบ้านหลังดังกล่าวถูกทิ้งร้าง หลังระบอบบะอษ์ล่มสลายเพียงวันเดียว มีรายงานผูพบเห็นชะอ์บานที่ดูไบ ขณะที่ผู้อยู่ใต้ระบอบการปกครองที่ถูกขับไล่ได้หลบหนีออกจากซีเรียเพื่อหลีกหนีการดำเนินคดีที่อาจเกิดขึ้น อ้างอิง บรรณานุกรม
มิสแกรนด์ลำปาง เป็นการประกวดนางงามสำหรับผู้หญิงระดับจังหวัด จุดประสงค์เพื่อทำงานเผยแพร่วัฒนธรรมของจังหวัดเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​และเป็นกระบอกเสียงด้านต่างๆในประเทศไทย และหาตัวเเทนของจังหวัดลำปางเพื่อประกวดในระดับประเทศคือ มิสแกรนด์ไทยแลนด์ ผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติคือ มิสเเกรนด์อินเตอเนชั่นนอล โดยจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 ถึงปัจจุบัน ผลงานการประกวดระดับประเทศ มิสแกรนด์ไทยเเลนด์ สัญลักษณ์สี ปี ผู้ดำรงตำแหน่ง ตำเเหน่ง การเข้ารอบ รางวัลพิเศษ 2026 สิริยากร ธีรทองดี มิสแกรนด์ลำปาง 2026 TBA 2025 ณัฏฐ์ฑินี ธนัตพรภิญโญ มิสแกรนด์ลำปาง 2025 รองอันดับ 2 2024​ ธันย์สิตา ดิลกอนันต์สกุล มิสเเกรนด์ลำปาง 2024 รองอันดับ 3 2023​ มณิการ์ ทิพเนตร มิสเเกรนด์ลำปาง 2023 20 คนสุดท้าย 2022 ลิขิตภัคษรณ์ วจิตรสุวรรณ มิสเเกรนด์ลำปาง 2022 20 คนสุดท้าย 2020​ สกาวเดือน อิ่มชา มิสเเกรนด์ลำปาง 2020 ไม่ผ่านเข้ารอบ 2019 ธาริณี มั่นสุวรรณ มิสเเกรนด์ลำปาง 2019 ไม่ผ่านเข้ารอบ 2018 จุฑามาศ โพธิ์ทอง มิสเเกรนด์ลำปาง 2018 ไม่ผ่านเข้ารอบ 2017 เจสสิกา แมคเค็นนา มิสเเกรนด์ลำปาง 2017 ไม่ผ่านเข้ารอบ นางงามมิตรภาพ 2016 อรอนงค์ นาคแก้ว มิสเเกรนด์ลำปาง 2016 ไม่ผ่านเข้ารอบ อ้างอิง
แฆลฆอล เป็นนครในอำเภอกลาง เทศมณฑลแฆลฆอล จังหวัดแอร์แดบีล ประเทศอิหร่าน โดยทำหน้าที่เป็นทั้งเมืองหลักของเทศมณฑลและอำเภอ ประชากร จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 นครนี้มีประชากร 38,521 คนใน 9,619 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 41,165 คนใน 11,213 ครัวเรือน และสำมะโนล่าสุดใน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรในนครที่ 39,304 คนใน 11,501 ครัวเรือน ศัพทมูลวิทยาและประวัติ วลาดีมีร์ มีนอร์สกีรายงานว่า ชื่อ Khalkhāl อาจระบุความเชื่อมโยงกับอาณาจักร Kharkhar โบราณที่ปรากฏในเทือกเขาซากรอสตะวันออกในสมัยจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ แฮมแดลลอฮ์ มูสแทวฟี นักเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เขียนไว้ใน Nuzhat al-Qulub โดยจัดให้แฆลฆอลเป็นส่วนหนึ่งของตูมันแห่งแอร์แดบีล เขาระบุเมืองนี้ว่า 'แต่เดิมเป็นเมืองขนาดใหญ่' ซึ่งในสมัยนั้นลงขนาดเหลือเพียงหมู่บ้านเท่านั้น เขาเขียนว่าแฆลฆอลสืบทอดความเป็นเมืองเอกของจังหวัดต่อจากเมืองฟีรูซอบอดที่เสื่อมลงแล้ว เขาเขียนต่อว่าจังหวัดแฆลฆอลมีประมาณ 100 หมู่บ้านและ 4 อำเภอ คือ Khāmidah-Bīl, Sajasrūd, Anjīlābād และ Mīsjīn โดยประเมินภาษีเป็นมูลค่าที่ 30,000 ดีนาร์ หมายเหตุ อ้างอิง
บัรรีชัรกี เป็นเมืองในเขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของฮะมาฮ์ และทางตะวันออกของใจกลางซะละมียะฮ์ เมืองนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของชานเมือง Jabal al-Balaas และอยู่ที่เส้นเขตทะเลทรายซีเรีย พื้นที่ใกล้เคียง ได้แก่ ตัล อัลตูต, อะกอริบทางเหนือ ซูฮากับอุก็อยริบาตทางตะวันออก และอัลมุค็อรร็อมทางใต้ สำนักงานสถิติกลางซีเรียรายงานว่า บัรรีชัรกีมีประชากร 4,172 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือนิกายอิสมาอีลียะฮ์ ประวัติ สมัยมัมลูก 'บัรรี' เป็นชื่อของบุคคลที่มีผูิอุทิศมะกอม (ศาลเจ้า) ของ 'นะบีบัรรี' ตั้งอยู่ในเมือง เมืองนี้เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ฝังศพของฟัฎล์ อิบน์ อีซา ผู้นำเผ่าเบดูอินในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่ถูกสังหารในช่วงที่มีความขัดแย้งในชนเผ่าอัลฟัฎล์แห่งบะนูตัยย์ที่ปกครองกลุ่มชนเผ่าในสเตปป์ซีเรียตลอดสมัยอัยยูบิด, มัมลูก และออตโตมันตอนต้น ชื่อ 'ฟัฎล์ อิบน์ อีซา อิบน์ มุฮันนา' ได้รับการจารึกลงในป้ายสุสานที่มะกอมนะบีบัรรี สมัยออตโตมัน ใน ค.ศ. 1838 อีไล สมิธจัดให้บัรรีเป็นคิรบะฮ์ (ซากหมู่บ้านหรือหมู่บ้านร้าง) จากนั้นประมาณ ค.ศ. 1848 เมืองร้างซะละมียะฮ์และ คิรบะฮ์ โดยรอบเริ่มมีผู้เข้าอาศัยที่นับถืออิสมาอีลียะฮ์จากเทือกเขา Jabal Ansariyah ริมชายฝั่ง จากนั้นใน ค.ศ. 1876 ชาวอิสมาอีลียะฮ์จากอัลก็อดมูสและหุบเขาอัลเคาะวาบีใน Jabal Ansariyah สถาปนาบัรรีสมัยใหม่ โดยดึงดูดด้วยดินที่อุดมสมบูรณ์ แหล่งน้ำ และภูมิอากาศที่น่ารื่นรมย์ ที่อยู่อาศัยแรกคือกระท่อมที่สร้างจากโคลนและพวกเขาฟื้นฟูและใช้งานคลองสมัยไบแซนไทน์จากคริสต์ศตวรรษที่ 4 ใหม่ สมัยใหม่ อ้างอิง บรรณานุกรม
ซัยยิด อะซะอัด บิน ฏอริก อาล ซะอีด (พระราชสมภพ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1954) เป็นสมาชิกเชื้อพระวงศ์โอมานและรองนายกรัฐมนตรีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์และความร่วมมือระหว่างประเทศ พระชนม์ชีพช่วงต้น อะซะอัดเป็นพระราชโอรสในซัยยิด ฏอริก บิน ตัยมูร บิน ฟัยศ็อล อาล ซะอีดกับซัยยิดะฮ์ ชะวานะฮ์ บินต์ ฮะมูด บิน อะห์มัด อัลบูซะอีดี พระมเหสีองค์ที่สอง พระองค์เป็นพระโสทรเชษฐาในสุลต่านฮัยษัม บิน ฏอริกและซัยยิดชิฮาบ บิน ฏอริก รองนายกรัฐมนตรีฝ่ายกิจการกลาโหม พระองค์ทรงศึกษาที่โรงเรียอัสซัยดียะฮ์ในมัสกัตและโรงเรียนมิลฟัลด์ในซัมเมอร์เซ็ต พระองค์ได้รับปริญญาตรีจากโรงเรียนทหารคิงส์คอลเลจลอนดอนใน ค.ศ. 1986 และสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์ สมรสและพระราชโอรส ใน ค.ศ. 1978 พระองค์สมรสกับ ซัยยิดะฮ์ Na'emah บินต์ บัดร์ อาล บูซะอีด พระราชธิดาในซัยยิดบัดร์ บิน ซะอูด อาล บูซะอีด ซัยยิดตัยมูร บิน อะซะอัด (พระราชสมภพ ค.ศ. 1980) อาชีพ อะซะอัดทรงบัญชาการกองกำลังทหารจำนวนหลายกอง และยังเป็นพลจัตวาในกองยานเกราะของประเทศในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 พระองค์เป็นเจ้าของบริษัทการลงทุนอะซะอัด (Asad Investment Company) ที่ควบคุมการลงทุนทั้งหมดของพระองค์ และว่ากันว่าควบคุมสินทรัพย์ทั่วโลกมากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ใน ค.ศ. 2002 อะซะอัดได้รับการแต่งตั้งเป็นตัวแทนพิเศษของสุลต่านกอบูส โดยพระองค์ทรงเป็นหัวหน้าคณะผู้แทนรัฐบาลที่ไปประจำต่างประเทศ ต้อนรับเจ้าหน้าที่ต่างประเทศ และปรากฏตัวต่อสาธารณชนในพระนามของสุลต่าน ใน ค.ศ. 2017 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรีฝ่ายความสัมพันธ์และความร่วมมือระหว่างประเทศ สิ่งนี้ถูกมองกันอย่างกว้างขวางว่าทำให้พระองค์กลายเป็นบุคคลแรกที่จะสืบทอดตำแหน่งต่อจากสุลต่านกอบูส ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ แต่องค์สุลต่านกลับเลือกฮัยษัม พระอนุชา เป็นผู้สืบทอดแทน พระอิสริยยศและพระเกียรติ พระอิสริยยศ ฮิสไฮเนส ซัยยิด อะซะอัด บิน ฏอริก บิน ตัยมูร อาล ซะอีด ในประเทศ ต่างประเทศ อ้างอิง
เกรนาดา เข้าร่วมการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่จัดขึ้นที่ ปักกิ่ง, สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 24 สิงหาคม 2008 โดยมีนักกีฬา 9 คนเป็นตัวแทนประเทศ ประกอบด้วยนักกรีฑา 8 คน และนักมวย 1 คน นักกรีฑาทั้ง 8 คน แบ่งเป็นผู้หญิง 5 คน และผู้ชาย 3 คน แม้ว่าไม่มีนักกีฬาคนใดได้เหรียญรางวัล แต่ อลิสัน จอร์จ และ นีชา เบอร์นาร์ด-โธมัส ซึ่งเป็นนักวิ่ง ได้ผ่านเข้ารอบจากการแข่งขันรอบคัดเลือกและเข้าร่วมการแข่งขันในรอบก่อนรองชนะเลิศ การแข่งขันโอลิมปิกที่ปักกิ่งถือเป็นการเข้าร่วมโอลิมปิกครั้งที่เจ็ดติดต่อกันของเกรนาดา และเป็นการเข้าร่วมในครั้งที่มีนักกีฬามากที่สุด โดยมีนักกีฬา 9 คน แม้จะมีความขัดแย้งเกี่ยวกับกิจกรรมของจีนในทิเบต แต่เกรนาดายังคงสนับสนุนการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกของจีน เพื่อเป็นการตอบแทนสาธารณรัฐประชาชนจีนได้สร้างสนามคริกเก็ตแห่งใหม่บนเกาะเกรนาดา และดำเนินกิจกรรมอื่น ๆ กรีฑา วิ่ง 100 เมตร หญิง เชอร์รี่ เฟลตเชอร์ เป็นผู้เข้าแข่งขันเพียงคนเดียวจากเกรนาดาในประเภทวิ่ง 100 เมตร หญิงในโอลิมปิก 2008 เธอเข้าร่วมการแข่งขันในฮีตที่สองของการแข่งขันรอบคัดเลือกวันที่ 15 สิงหาคม พบกับคู่แข่งอีก 7 คน รวมถึงนักวิ่งจากอเมริกา ลอริน วิลเลียมส์ ซึ่งเป็นตัวเต็งในการแข่งขัน เฟลตเชอร์ทำเวลาในการแข่งขัน 11.65 วินาที จบอันดับที่ 5 ของฮีต โดยทำเวลาได้ช้ากว่า คริสติน อารอน นักวิ่งจากฝรั่งเศสซึ่งเป็นอันดับหนึ่งในฮีต 0.28 วินาที ในรอบคัดเลือกทั้งหมด เธอทำอันดับได้ที่ 40 จากนักวิ่ง 85 คนที่ผ่านรอบคัดเลือก โดยเสมอกับ ลอร่า เทอร์เนอร์ (นักวิ่ง), นักวิ่งจากสหราชอาณาจักร และ ธี ฮวง หวี จากเวียดนาม ดามอลา โอซายโอมี จากไนจีเรียที่ทำอันดับได้อันดับ 1 ในรอบคัดเลือกทำเวลาได้เร็วกว่าเฟลตเชอร์ 0.52 วินาที ทำให้เฟลตเชอร์ไม่สามารถผ่านเข้ารอบต่อไปได้ อ้างอิง กรีเนดา 2008
รายงานจากพงศาวดารมลายู ปาดูกา ซรี วีกรามา วีรา หรือ ซรี ปีกรามา วีรา ('วิกรมวีระ') เป็นพระราชโอรสองค์โตในซัง นีลา อูตามาและรายาองค์ที่2 แห่งซีงาปูรา ก่อนขึ้นครองราชย์ พระองค์เป็นที่รู้จักในพระนาม ราจา เกอจิล เบอซาร์ และสมรสกับเจ้าหญิงอินเดียนามว่า นีลา ปันจาดี (Nila Panjadi) รัชสมัยของพระองค์อยู่ในช่วง ค.ศ. 1347 ถึง 1362 รัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงแรกที่สยามพยายามยึดครองอาณาจักรเกาะ โดยวัง ต้ายวนบันทึกไว้ใน ค.ศ. 1349 ว่ากองเรือสยามประกอบด้วยเรือสำเภา 70 ลำที่เข้ามายังอาณาจักรเกาะแห่งนี้ เมืองที่มีป้อมปราการแข็งแกร่งสามารถต้านทานการปิดล้อมของสยามได้จนกระทั่งกองเรือหนีไปหลังเรือจีนเดินทางมาถึง เหตุการณ์นี้วัง ต้ายวน พ่อค้าชาวจีน บันทึกไว้ในเต่าอี๋ จื่อเลฺว่ ในเวลาเดียวกัน อาณาจักรมัชปาหิตของชวาที่มีอำนาจมากขึ้น เริ่มจับตาดูอิทธิพลของอาณาจักรเกาะเล็กแห่งนี้ที่เพิ่มมากขึ้น มัชปาหิตภายใต้การนำของกาจะฮ์ มาดา แม่ทัพผู้ทะเยอทะยาน เริ่มเดินหน้าขยายดินแดนไปยังอาณาจักรทั้งหมดในนูซันตารา รวมถึงส่วนที่หลงเหลือของศรีวิชัย จากนั้นใน ค.ศ. 1350 ฮายัม วูรุกขึ้นครองราชบัลลังก์มัชปาหิต กษัตริย์องค์ใหม่ส่งทูตไปซีงาปูราเพื่อเรียกร้องให้อาณาจักรเล็กแห่งนี้ยอมจำนน ศรี วิกรม วีระปฏิเสธที่จะทำเช่นนั้น และยังส่งข้อความเชิงสัญลักษณ์ขู่ว่าจะโกนพระเศียรของกษัตริย์มัชปาหิตหากพระองค์เสด็จไปซีงาปูรา กษัตริย์มัชปาหิตทรงกริ้วโกรธและสั่งการให้ยกพลขึ้นบก โดยมีเรือรบหลัก 180 ลำและเรือเล็กอีกนับไม่ถ้วน กองเรือแล่นผ่านเกาะบินตัน ทำให้ข่าวนี้แพร่กระจายไปถึงซีงาปูรา ฝ่ายป้องกันได้รวบรวมเรือรบ 400 ลำเพื่อรับมือกับการรุกรานทันที ทั้งสองฝ่ายปะทะกันที่ชายฝั่งซีงาปูราในการต่อสู้ที่กินเวลานานถึงสามวัน ชาวชวาส่วนใหญ่ไม่มีประสบการณ์ในการรบทางเรือมากนัก จึงถูกโจมตีอย่างหนักและต้องหลบหนี ภาพจิตรกรรมฝาผนังของนักรบชาวมลายูติดอาวุธที่สวนฟอร์ตแคนนิง พาดพิงถึงความขัดแย้งในรัชสมัยศรี วิกรม วีระ อ้างอิง
โอเลค แซร์นีเคิล (เกิด 16 เมษายน ค.ศ. 1995) เป็นนักกีฬาชาวเยอรมันที่เชี่ยวชาญการแข่งขันกระโดดค้ำถ่อ เขาเป็นตัวแทนของประเทศในการแข่งขันกรีฑาในร่มชิงแชมป์ยุโรป 2021 และจบการแข่งขันในอันดับสี่ ก่อนหน้านั้น เขาคว้าเหรียญทองแดงในการแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2014 สถิติส่วนตัวที่ดีที่สุดของเขาในการแข่งขันประเภทนี้อยู่ที่ 5.80 เมตร (ประเภทกลางแจ้งที่เบราน์ชไวค์ 2021) และ 5.81 เมตร (ประเภทในร่มที่เบอร์ลิน 2022) เมื่ออายุ 11 ปี แซร์นีเคิลย้ายจากคาซัคสถานพร้อมกับครอบครัวไปยังลันเดาในปาลาติเนต พ่อของเขาเป็นนักกระโดดสูงและกระโดดไกล การแข่งขันระดับนานาชาติ ตัวแทน 2011 เยาวชนชิงแชมป์โลก ลีล, ฝรั่งเศส 4 4.80 ม. 2013 เยาวชนชิงแชมป์ยุโรป รีเอตี, อิตาลี 6 5.15 ม. 2014 เยาวชนชิงแชมป์โลก ยูจีน, สหรัฐอเมริกา 3 5.50 ม. 2017 ชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี บิดกอซซ์, โปแลนด์ 5 5.40 ม. 2021 ในร่มชิงแชมป์ยุโรป ตอรุญ, โปแลนด์ 4 5.70 ม. โอลิมปิก โตเกียว, ญี่ปุ่น 9 5.70 ม. 2022 ในร่มชิงแชมป์โลก เบลเกรด, เซอร์เบีย 9 5.75 ม. ชิงแชมป์โลก ยูจีน, สหรัฐอเมริกา 5 5.87 ม. ชิงแชมป์ยุโรป มิวนิก, เยอรมนี 9 5.50 ม. 2023 ชิงแชมป์โลก บูดาเปสต์, ฮังการี 14 (q) 5.70 ม. 2024 ชิงแชมป์ยุโรป โรม, อิตาลี 3 5.82 ม. โอลิมปิก ปารีส, ฝรั่งเศส 9 5.70 ม. อ้างอิง
วัดป่านันทบุรีญาณสังวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลผาสิงห์ อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน วัดป่านันทบุรีญาณสังวรารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ได้รับพระราชาทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 โดยคุณยายวัลลภา ศิริพรรฒ ได้ซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัดจำนวนประมาณ 30 ไร่ มอบถวายคณะสงฆ์วัดป่าดาราภิรมย์ โดยมีพระเดชพระคุณพระราชวิสุทธิญาณ (ฤทธิรงค์ ญาณวโร) เป็นประธาน เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2555 โดยมอบหมายให้ พระครูจันทโรภาส (จักรกริศน์ จนฺโทภาโส) ผู้ช่วยเจ้าอาวาส ซึ่งมีภูมิลำเนาเดิมเป็นชาวจังหวัดน่าน เริ่มดำเนินการสร้างวัดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ทรงรับวัดไว้ในพระสังฆราชูปถัมภ์ และทรงประทานนามวัดว่า 'วัดป่านันทบุรีญาณสังวราราม' เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2555 และทรงรับการก่อสร้างอุโบสถดินไว้ในสังฆราชูปถัมภ์ อาคารเสนาสนะที่สำคัญคือ อุโบสถดินเฉลิมพระเกียรติ 100 สมเด็จพระญาณสังวร ขนาด 7 x 17 เมตร จำนวน 9 หลัง ซึ่งออกแบบโดยกรมราชทัณฑ์ ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธนันทบุรีไพรีพินาศฯ พระประธานในอุโบสถ มีหน้าตักขนาด 60 นิ้ว ปิดทองคำซึ่งสร้างจากแผ่นทองที่ศรัทธาประชาชนร้วมเขียนอธิษฐานจิตนับแสนแผ่น พระพุทธจักรนันทอภิไชย พระพุทธรูปหยกขาวจากประเทศพม่า ศิลปะเชียงแสน สิงห์ 1 หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว ประดิษฐานที่ศาลาธรรมไพบูลย์วัฒนานนท์ และพระอุปคุตทันใจ พระอุปคุตทันใจ ขนาด 227 เซนติเมตร ประดิษฐาน ณ ลานพระอุปคุตทันใจ อ้างอิง ป่านันทบุรีญาณสังวราราม
จักรพรรดิเชี่ยน แห่งราชวงศ์เหลียงตะวันตก ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 519 – เดือนมีนาคม หรือเมษายน ค.ศ. 562) พระนามเดิมว่า เซียว ฉา ชื่อรัชศกว่า หลี่ส่อน Lisun (理孫) เป็นองค์จักรพรรดิจีน ผู้สถาปนา ราชวงศ์เหลียงตะวันตก พระองค์ทรงครองราชย์ในราชวงศ์เหลียง ด้วยการสนับสนุนจากราชวงศ์เว่ยตะวันตก หลังจากที่กองกำลังเว่ยตะวันตกเอาชนะและสังหารจักรพรรดิเหลียงยฺเหวียน เสด็จอาของเขาในเดือนมกราคม ค.ศ. 555 อย่างไรก็ตาม นักวิชาการถือว่าระบอบการปกครองในชื่อราชวงศ์เหลียงตะวันตก หรือเหลียงยุคหลังในประวัติศาสตร์นั้น แยกจากส่วนของราชวงศ์เหลียงอย่างชัดเจน พระราชประวัติ เซียว ฉาเกิดเมื่อปี ค.ศ. 519 เป็นบุตรชายคนที่สามของเซียว ต้ง จากนั้นจึงได้เป็นรัชทายาทของจักรพรรดิเหลียงอู่ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์เหลียง แม่ของเขาคือพระสนม ของเซียว ต้ง (ต่อมาคือ จักรพรรดินีกง) เขาถือเป็นคนใฝ่รู้ นิยมการศึกษา โดยเจาะจงศึกษาพระสูตรของพุทธศาสนาโดยเฉพาะ และเนื่องจากจักรพรรดิอู่เป็นผู้เคร่งศาสนาพุทธ เขาก็ดีใจที่หลานชายของเขาศึกษาพระสูตรในลักษณะนี้ เมื่อจักรพรรดิอู่สร้างราชวงศ์ขึ้นในช่วงระหว่างปี 520 ถึง 527 เซี่ยว ฉาจึงได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องแห่งฉูเจียง (曲江县公) ในปี ค.ศ. 525 อ้างอิง
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --> death_place = death_cause = body_discovered = resting_place = resting_place_coordinates = burial_place = burial_coordinates = monuments = rank = นายพล battles = ยุทธการที่อุลัยส์ยุทธการที่วะละญะฮ์ยุทธการที่บาบิโลน (ค.ศ. 634)ยุทธการที่นะมะร็อกยุทธการที่สะพาน ยุทธการที่บุวัยบ์ ยุทธการที่อัลกอดิซียะฮ์ }} อัลมุษันนา อิบน์ ฮาริษะฮ์ อัชชัยบานี เป็นนายพลมุสลิมชาวอาหรับในกองทัพรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน อาชีพ อัลมุษันนาเป็นผู้บัญชาการอาหรับมุสลิมที่อัลฮีเราะฮ์ ซึ่งกองทัพได้เข้าโจมตีบริเวณที่ราบของเมโสโปเตเมียของซาเซเนียน เขาขอกำลังเสริมจากอะบูบักร์เพื่อสู้กับฝ่ายซาเซเนียนที่เริ่มสู้กลับ เมื่ออุมัรเป็นเคาะลีฟะฮ์ เขาส่งกองกำลังภายใต้อะบู อุบัยด์ อัษษะเกาะฟี ผู้เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการจากอัลมุษันนาเป็นครั้งที่สอง ในการสู้รบครั้งต่อไปที่ชายฝั่งแม่น้ำยูเฟรติสที่รู้จักกันในชื่อยุทธการที่สะพาน อะบู อุบัยด์ถูกสังหารและฝ่ายอาหรับมุสลิมพ่ายแพ้แต่อัลมุษันนากลับรอดชีวิตแม้ได้รับบาดเจ็บ กับทหาร 3,000 นายที่หนีทัพไปยังมะดีนะฮ์และบริเวณอื่น ๆ ในทะเลทรายอาหรับ ใน ค.ศ. 634 อัมุษันนานำกองทัพไปเอาชนะฝ่ายเปอร์เซียในยุทธการที่บุวัยบ์ เขาเป็นหนึ่งในบรรดาผู้บัญชาการที่ยุทธการที่อัลกอดิซียะฮ์เมื่อ ค.ศ. 636 หลังกองทัพอาหรับมุสลิมเขายึดดินแดนเปอร์เซียที่อิรัก และการถอนตัวของคอลิด อิบน์ อัลวะลีดในปีเดียวกัน อัลมุษันนาได้รับมอบหมายให้ดูแลดินแดนที่ชาวอาหรับมุสลิมยึดครองในอิรัก อัลมุษันนาพึ่งพาเผ่าของตน บะนูบักร์กับเผ่าอาหรับที่มีอำนาจกลุ่มอื่น ๆ ได้แก่ ตัฆลิบและตะมีมเพื่อควบคุมดินแดนเหล่านี้ สิ่งสืบทอด เนื่องจากชัยชนะของเขา ทำให้เขากลายเป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ในอิรักสมัยใหม่ ชื่อของเขาถูกนำมาใช้เป็นตำแหน่งโดยขบวนการทางการเมืองชาตินิยมรวมอาหรับชื่อ สมาคมอัลมุษันนา ชื่อของเขานำไปใช้เป็นชื่อจังหวัดมุษันนาทางตอนใต้ของประเทศอิรัก และปรากฏในอดีตเพลงชาติอิรักที่ใช้งานใน ค.ศ. 1981 ถึง 2003 อ้างอิง ข้อมูล
อาร์โด ( หรือ อาร์โดนุส อาจเป็นรูปสั้นของ อาร์ดาบัสตุส ; สวรรคต ค.ศ. 720/721) เป็นกษัตริย์แห่งชนวิซิกอทองค์สุดท้ายที่ได้รับการรับรอง ครองราชย์ใน ค.ศ. 713 หรือ 714 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 720 หรือ 721 ราชอาณาจักรวิซิกอทถูกลดอำนาจและพื้นที่ลงอย่างมากแล้วในขณะที่พระองค์สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากอาชิลาที่ 2 และอาณาจักรของพระองค์คงไม่สามารถขยายออกไปไกลกว่าเซปทิเมเนียและแคว้นกาตาลุญญาในปัจจุบัน เนื่องจากการพิชิตของชาวอาหรับเมื่อสามปีก่อน อาร์โดได้รับการบันทึกในรายพระนามเชื้อพระวงศ์วิซิกอทเพียงแห่งเดียวว่าครองราชย์นานถึง 7 ปี เมื่อ ค.ศ. 716 ชาวอาหรับข้ามเทือกเขาพิรินีและรุกรานอานาร์โบเนงซิส มณฑลสุดท้ายที่อยู่ภายใต้การปกครองของกอท ในช่วงสามปีถัดมา อาร์โดอาจปกป้องอาณาจักรวิซิกอทที่เหลืออยู่ และพระองค์ 'อาจลงในสนามรบเหมือนกับผู้ครองราช์ก่อนหน้าของพระองค์' หลังจากที่ชาวอาหรับยึดครองนาร์บอน และก่อนที่พวกเขาจะยึดครองอาณาจักรเก่าที่เหลืออยู่ทั้งหมด ถ้าอาร์โดได้รับการระบุเข้ากับอาร์โดบัสตุส ดังนั้นพระองค์รอดชีวิตจากการรุกรานและเจรจาสนธิสัญญา ซึ่งเขาเป็นตัวแทนชาวคริสต์ในฐานะเคานต์ของชาวคริสต์แห่งอัลอันดะลุส ตำแหน่งนี้จะถูกส่งต่อไปยังบุคคลจำนวนหนึ่งจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เป็นอย่างน้อย เคานต์คนอื่น ๆ ได้แก่: Rabî’ ibn Theodulph, Abû Sa’îd al-Qûmis, (ลูกหลานอาร์ดาบัสตุส) และ Mu’âwiya ibn Lubb อ้างอิง บรรณานุกรม Thompson, E. A. The Goths in Spain. Oxford: Clarendon Press, 1969. Collins, Roger. The Arab Conquest of Spain, 710–97. Blackwell Publishing, 1989. Collins, Roger. Visigothic Spain, 409–711. Blackwell Publishing, 2004.
ประเทศเยอรมนี จะเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 ที่ มิลานและกอร์ตีนาดัมเปซโซ ประเทศอิตาลี ระหว่างวันที่ 6 ถึง 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2026 ซึ่งจะเป็นการเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาวเป็นครั้งที่ 14 ของประเทศในฐานะทีมรวมประเทศ นับตั้งแต่การรวมชาติในปี ค.ศ. 1990 เยอรมนีเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้ง ยกเว้นในปี 1948 เนื่องจากบทบาทของประเทศในสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างปี ค.ศ. 1956 ถึง 1964 นักกีฬาชาวเยอรมันเข้าร่วมการแข่งขันในฐานะส่วนหนึ่งของทีมรวมเยอรมนี (UTG); ในปี ค.ศ. 1968 ทีมถูกแยกเป็นสองทีม คือ เยอรมนีตะวันตก และ เยอรมนีตะวันออก หนึ่งปีหลังจากการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน เยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออกได้กลับมารวมกันเป็นประเทศเดียวในการรวมประเทศ เมื่อปี ค.ศ. 1990 และได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้งตั้งแต่อัลแบร์วิลล์ 1992 เป็นต้นมา ผู้เข้าร่วม ด้านล่างนี้คือรายชื่อจำนวนผู้เข้าร่วมการแข่งขันในแต่ละกีฬา/สาขาวิชา. กีฬา ชาย หญิง รวม สกีลงเขา 1 1 2 สกีข้ามทุ่ง 1 1 2 ฮอกกี้น้ำแข็ง 25 23 48 รวม 27 25 52 อ้างอิง เยอรมนี ฤดูหนาว 2026
วัดนครหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 80 ไร่ วัดนครหลวง หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดนคร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2352 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2357 สร้างโดยตาปะขาวชื่อ ปิ่น ที่ตั้งวัดเดิมเป็นปราสาทนครหลวง ซึ่งสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ทรงโปรดเกล้าให้สร้าง เป็นที่ประทับระหว่างการเดินทางน้ำ เพื่อไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรี พอสิ้นรัชกาล สถานที่นี้ก็ถูกปล่อยให้ทิ้งร้าง จนในสมัยรัตนโกสินทร์ ตาปะขาวชื่อ ปิ่น ได้มาสร้างพระพุทธบาท 4 รอย พร้อมจัดสร้างวัด จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดพระบาทสี่รอย จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดนครหลวง' เพื่อเป็นอนุสรณ์ว่าเคยเป็นที่ประทับกษัตริย์ รอยพระพุทธบาทสี่รอย ประกอบด้วย รอยใหญ่เป็นรอยตั้งขอบกว้าง 4 ศอกคืบ 7 นิ้ว ยาว 11 ศอก 6 นิ้ว รอยที่ 2 เหยียบข้างต้นรอยใหญ่ ชิดมาทางขวาเสมอกัน กว้าง 3 ศอกคืบ ยาว 7 ศอก 3 นิ้ว รอยที่ 3 เหยียบข้างซ้ายในรอยใหญ่ ลึกลงไปกว้าง 2 ศอกคืบ 3 นิ้ว ยาว 6 ศอก 3 นิ้ว และรอยเล็กที่ 4 อยู่ในคืบที่ 3 กว้างศอกคืบ 6 นิ้ว ยาว 3 ศอกคืบ 6 นิ้ว อ้างอิง นครหลวง
ภาพวาดเมฟีโบเชทคุกเข่าต่อหน้าดาวิดในไบเบิลมอร์แกน เมฟีโบเชท ( มีอีกพระนามว่า เมริบบาอัล , Mərīḇ-Baʻal) หรือ มีฟีโบเชท เป็นพระโอรสในโยนาธาน และพระราชนัดดาในซาอูล ที่ปรากฏในหนังสือซามูเอล และหนังสือพงศาวดาร พระชนม์ชีพ เมื่อพระราชบิดาและพระอัยกาสวรรคตในยุทธการที่เขากิลโบอา เมฟีโบเชทมีพระชนมายุ 5 พรรษา หลังซาอูลและโยนาทานสวรรคต พี่เลี้ยงของเมฟีโบเชทอุ้มลุกขึ้นหนี ด้วยความรีบร้อนของเธอ เด็กคนนั้นตกลงหรือถูกทิ้งขณะกำลังวิ่งหนี หลังจากนั้น พระองค์เป็นง่อย หลังอุบัติเหตุครั้งนั้น เมฟีโบเชทถูกพาตัวไปพร้อมกับครอบครัวที่เหลือข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยังเทือกเขากิเลอาด ซึ่งพระองค์พบที่หลบภัยในบ้านของมาคีร์บุตรอัมมีเอล หัวหน้าเผ่ากาดหรือมนัสเสห์ผู้มีอำนาจที่โลเดบาร์ ไม่ไกลจากมาหะนาอิม ซึ่งในรัชสมัยของพระปิตุลาอิชโบเชทเป็นกองบัญชาการของพระบรมวงศานุวงศ์ ไม่กี่ปีต่อมา หลังพระองค์ขึ้นครองเป็นกษัตริย์แห่งสหราชาธิปไตย พระเจ้าดาวิดตรัสว่า 'ไม่มีใครในพงศ์พันธุ์ซาอูลเหลืออยู่บ้าง เพื่อเราจะได้แสดงความรักมั่นคงของพระเจ้าต่อเขาหรือ?' และศิบามหาดเล็กของซาอูลเป็นผู้นำเมฟีโบเชทมาให้ดาวิด Walter Brueggemann นักวิชาการพันธสัญญาเก่า กล่าวว่าอาจมีการเพิ่มการกล่าวถึงความพิการของเมฟีโบเชท เพื่อแสดงให้เห็นว่าพระองค์ไม่ได้เป็นภัยคุกคามทางการทหารหรือการเมืองต่อดาวิด ดาวิดคืนมรดกของซาอูลให้เมฟีโบเชทและอนุญาตให้พระองค์อาศัยอยู่ในวังของดาวิดที่เยรูซาเลม รายงานจาก , และ พระองค์มีพระโอรสนามมีคาห์ พระนาม ในหนังสือซามูเอลพระองค์ได้รับการเรียกขานเป็นเมฟีโบเชท ซึ่งแปลว่า 'จากปากแห่งความอับอาย' ส่วนหนังสือพงศาวดาร (และ ) เรียกพระองค์เป็น เมริบบาอัล Arnold Gottfried Betz และ David Noel Freedman โต้แย้งว่า เมมฟีบาอัล พระนามที่เก็บรักษาไว้ใน Lucianic recension อาจเป็นพระนามต้นฉบับของพระราชโอรสของโยนาทาน ส่วนเมริบบาอัลเดิมอาจสื่อถึงหนึ่งในพระราชโอรสของซาอูล นักวิชาการบางส่วนเห็นด้วยว่า 'เมฟีโบเชท' แทนที่ เมริบบาอัล (หรือ เมมฟีบาอัล) เพื่อปกปิดพระนามเกี่ยวกับพระเจ้า 'บาอัล' ที่อ้างอิงถึงเทพเจ้าคะนาอัน ซึ่งกลายเป็นเรื่องต้องห้าม อ้างอิง ข้อมูล
เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประเทศไทย หมายถึง อุตสาหกรรมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกประเภท รวมถึงการบริโภคและกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2566 มีประชากรทั้งหมด 5.73 ล้านคน (คิดเป็น 10.05% ของประชากร) ที่แสดงอาการติดสุรา ตลาดภายในประเทศ ตลาดสุราในประเทศไทยมีมูลค่าประมาณ 473,000 ล้านบาท (13,970 ล้านเหรียญสหรัฐ) ในปี พ.ศ. 2563 ตลาดถูกกำหนดให้เป็นตลาดผูกขาด เบียร์ ตลาดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากกว่าครึ่งหนึ่งประกอบด้วยเบียร์ และมีการผูกขาดโดยผู้ขายสองรายอย่างแท้จริง โดยบริษัท บุญรอดบริวเวอรี่ จำกัด (ผู้ผลิตเบียร์สิงห์และลีโอ) มีส่วนแบ่งการตลาด 58% และบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) (ผู้ผลิตเบียร์ช้าง) มีส่วนแบ่งการตลาด 34.3% ภายใต้พระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 ห้ามมิให้บุคคลใดผลิตและจำหน่ายเบียร์ของตนเอง แม้จะมีสิ่งนี้ แต่ตลาดคราฟต์เบียร์ขนาดใหญ่ก็ยังคงอยู่ในประเทศไทย โดยมีโรงเบียร์ขนาดเล็กตั้งขึ้นทั่วประเทศ สุรา ตลาดสุราอยู่ภายใต้การควบคุมของไทยเบฟเวอเรจ (ผู้ผลิตสุราแสงโสม, แม่โขง และหงส์ทอง) เป็นหลัก และครองส่วนแบ่งตลาดกว่าร้อยละ 90 รัฐบาลไทยออกใบอนุญาตการกลั่นสองรูปแบบคือ 'ใบอนุญาตชุมชน' และ 'ใบอนุญาตพิเศษ' ใบอนุญาตพิเศษ ใบอนุญาตพิเศษให้สิทธิแก่บริษัทในการส่งออกผลิตภัณฑ์ของตนและมีข้อจำกัดน้อยลง แต่ต้องมีกำลังการผลิตขั้นต่ำต่อวัน 30,000 ลิตร และให้ผู้กลั่นได้รับใบรับรองด้านสิ่งแวดล้อม ใบอนุญาตชุมชน ใบอนุญาตชุมชนนั้นได้รับง่ายกว่า แต่จำกัดพนักงานโรงกลั่นไว้ที่ 6 คน เครื่องกลั่นจำกัดการใช้ไฟฟ้าไว้ที่ 5 แรงม้า ใบอนุญาตของชุมชนจำกัดให้ผู้ผลิตสุราติดฉลากผลิตภัณฑ์ของตนว่าเป็น 'เหล้าขาว' หรือ 'เหล้าสี' ได้เท่านั้น กฎหมายและแนวปฏิบัติ อายุที่สามารถดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ ในประเทศไทย อายุขั้นต่ำของบุคคลที่สามารถดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ตามกฎหมายคือ 20 ปี ทั้งนี้ เป็นการจำกัดอายุเพิ่มโดยพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 ซึ่งเดิมจำกัดอายุขั้นต่ำไว้ที่ 18 ปี การดื่มส่วนตัวไม่ได้รับการควบคุมในสถานที่ส่วนตัว การโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ประเทศไทยมีกฎหมายที่เข้มงวดในการควบคุมการโฆษณาเครื่องดื่มและผลิตภัณฑ์แอลกอฮอล์ ภายใต้พระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 ในปี พ.ศ. 2567 กระทรวงสาธารณสุขได้เสนอร่างกฎหมายฉบับใหม่เพื่อจำกัดการโฆษณาที่เกี่ยวข้องกับแอลกอฮอล์เพิ่มเติม ร่างพระราชบัญญัติสุราชุมชน ในปี พ.ศ. 2568 สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 26 มีมติผ่านร่างพระราชบัญญัติสุราชุมชนอย่างเป็นเอกฉันท์ ซึ่งจะช่วยให้การผลิตสุราเสรีทำได้ง่ายมากขึ้น อ้างอิง