bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
นาคู เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนาคูตั้งอยู่บริเวณทิวเขาภูพาน ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอภูพานและอำเภอเต่างอย (จังหวัดสกลนคร) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอดงหลวง (จังหวัดมุกดาหาร) และอำเภอเขาวง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเขาวงและอำเภอกุฉินารายณ์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอห้วยผึ้ง ประวัติ ประมาณ พ.ศ.2324 ชาวเมืองเซโปน จากฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงอพยพมาครั้งแรกประมาณ 20 ครัวเรือน ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมน้ำห้วยขามตอนใต้ ระหว่างบ้านโพนสวางกับบ้านโนนศาลา ปัจจุบันนี้ให้ชื่อว่าบ้านท่าไม่ ประมาณปี พ.ศ.2338 ได้ย้ายบ้านเรือนมาตั้งอยู่เชิงเขาภูแดนช้าง บ้านเถียงนาชุม เชิงเขาแห่งนี้เป็นแดนหากินของช้างป่าอยู่ก่อน ด้านทิศเหนือของหมู่บ้านมีลำน้ำห้วยขาม และห้วยโป่งห่างหมู่บ้านประมาณ 1 กิโลเมตร ด้านทิศใต้ของหมู่บ้านหนองขามเฒ่า และลำห้วยพะยังห่างหมู่บ้าน ประมาณ 2 กิโลเมตร ตอนใต้ลงไปอีกมีห้วยแสง ห้วยน้ำปุ้น ห่างหมู่บ้าน 3 กิโลเมตร เป็นทำเลทำการเกษตรอย่างดี จึงตั้งชื่อว่าบ้านนาคลอง สมัยรัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์มีโคตรหลักคำ และพรหมดวงสี ท้าวเพียเมืองวังไม่พอใจจำราชการกับเมืองวัง จึงอพยพครอบครัวข้ามแม่น้ำโขงมาฝั่งตะวันตก พักอยู่เชิงเขาภูพานด้านทิศตะวันตก ขณะนั้นมีหมู่บ้านเป็นหลักอยู่ 3 หมู่บ้าน คือบ้านนาขาม บ้านนาคู และบ้านนาคลอง ในสมัยเจ้าอนุวงศ์ครองราชย์สมบัติเมืองเวียงจันทร์ เป็นประเทศราชขึ้นต่อกรุงเทพฯ จึงนำท้าวเพียทั้ง 2 ลงไปเฝ้าสวามิภักดิ์ขอพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ขอตั้งเป็นเมืองภูแดนช้าง ต่อมาเพี้ยนเป็นเมือง ภูแล่นช้าง ต่อมาทางราชการได้พิจารณาเห็นว่าเมืองภูแล่นช้างกับเมืองกุดสิมนารายณ์ มีอาณาเขตคับแคบและตั้งอยู่ใกล้กัน จึงได้ยุบเมืองภูแล่นช้างให้ไปตั้งเป็นเมืองใหม่ที่อำเภอยางตลาดในปัจจุบัน แล้วให้รวมอาณาเขตเมืองภูแล่นช้างเข้ากับเมืองกุดสิมนารายณ์ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2445 และ เมื่อปี พ.ศ. 2512 ทางราชการได้ยกฐานะตำบลคุ้มเก่าขึ้นเป็นกิ่งอำเภอเขาวงโดยมี ตำบลคุ้มเก่า ตำบลสงเปลือย ตำบลหนองผือ ตำบลภูแล่นช้าง และตำบลนาคู อยู่ในเขตการปกครองของกิ่งอำเภอเขาวง ทางราชการเห็นว่าพื้นที่ตำบลนาคูมีประชากรหนาแน่นมากขึ้น ได้แบ่งพื้นที่ ต.นาคู ต.ภูแล่นช้าง ต.สายนาวัง ต.โนนนาจาน และต.บ่อแก้ว ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาคู ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน จนกระทั่งในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาคู โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนาคูแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 14 หมู่บ้าน 2. 8 หมู่บ้าน 3. 9 หมู่บ้าน 4. 14 หมู่บ้าน 5. 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนาคูประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลนาคู ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาคู เทศบาลตำบลภูแล่นช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลภูแล่นช้างทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาคู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาคู (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาคู) องค์การบริหารส่วนตำบลสายนาวัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสายนาวังทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนนนาจาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนนาจานทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อแก้วทั้งตำบล สถานที่ท่องเที่ยว สนามบินเสรีไทย สนามบินลับเมืองนาคู อ่างเก็บน้ำห้วยมะโน น้ำตกผานางคอย วนอุทยานภูแฝก ผาระแงง วัดผาเจริญธรรม อ้างอิง นาคู
กุดรัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 9 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 10 ของจังหวัด ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอกุดรังตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโกสุมพิสัย ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบรบือ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบรบือและอำเภอนาเชือก ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเปือยน้อยและอำเภอบ้านไผ่ (จังหวัดขอนแก่น) ประวัติ ท้องที่อำเภอกุดรังเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบรบือ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอกุดรัง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอกุดรัง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอกุดรังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 85 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 16 หมู่บ้าน 2. 21 หมู่บ้าน 3. 15 หมู่บ้าน 4. 14 หมู่บ้าน 5. 19 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอกุดรังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลกุดรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดรังทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโพธิ์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเลิงแฝก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเลิงแฝกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยเตย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยเตยทั้งตำบล อ้างอิง กุดรัง
ซำสูง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอซำสูงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกระนวน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชื่นชมและอำเภอเชียงยืน (จังหวัดมหาสารคาม) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองขอนแก่น ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอน้ำพอง ประวัติ ท้องที่อำเภอซำสูงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกระนวน ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอซำสูง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอซำสูง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน คำว่า 'ซำสูง' มีความหมายตามฐานทางภาษาอีสาน หรือภาษาลาว คำว่า 'ซำ' แปลว่า บริเวณที่ต่ำที่มีน้ำไหลมารวมเป็นแอ่งขัง หรือเป็นที่ชุ่มชื่นมีน้ำใต้ดินมาก เช่น ที่ต่ำของเนินป่า ร่องภูเขา เช่นชื่อซำต่าง ๆ ของภูกระดึง เป็นต้น โดยชื่อหมู่บ้านในเขตอำเภอซำสูงที่มี 'ซำ' เช่น บ้านซำโอง ฉะนั้น ซำสูง จึงหมายถึง ชื่อหนึ่งของชุมชนบ้านกระนวน บ้านโคกสูง ตำบลกระนวน อำเภอซำสูง ซึ่งตั้งอยู่บริเวณที่ชุ่มชื้นมีน้ำใต้ดินไหลมาจากที่สูงของป่าดงซำ ซึ่งเป็นป่าดิบแล้งที่อุดมสมบูรณ์ ผืนป่าดงซำผืนนี้มีพื้นที่ครอบคลุมและเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่รอยต่อของอำเภอน้ำพอง อำเภอกระนวน และอำเภอซำสูง โดยอำเภอซำสูงมีพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ปางสะดุ้งมาร ก่อสร้างสมัยทวาราวดี นามว่า 'หลวงปู่พระเจ้าใหญ่' ประดิษฐานที่วัดโพธิ์ชัย เป็นที่เคารพสักการะของ ประชาชนในเขตเทศบาลและประชาชนทั่วไป การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอซำสูงมีเขตการปกครองรวม 5 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้านรวม 35 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. กระนวน| 6 หมู่บ้าน 2. คำแมด| 5 หมู่บ้าน 3. บ้านโนน| 9 หมู่บ้าน 4. คูคำ| 8 หมู่บ้าน 5. ห้วยเตย| 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอซำสูงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลซำสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระนวนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำแมด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำแมดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโนนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคูคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูคำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยเตย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยเตยทั้งตำบล อ้างอิง ซำสูง
บ่อทอง เป็นอำเภอของจังหวัดชลบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนัสนิคม ตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2521 และตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2528 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบ่อทอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเกาะจันทร์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าตะเกียบ (จังหวัดฉะเชิงเทรา) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแก่งหางแมว (จังหวัดจันทบุรี) อำเภอเขาชะเมา อำเภอวังจันทร์ (จังหวัดระยอง) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองใหญ่ อำเภอบ้านบึง และอำเภอพนัสนิคม ประวัติ ท้องที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบ่อทอง อำเภอพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2517 ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่บริเวณหมู่บ้านอมพนม มีลักษณะพื้นที่มีความเจริญ เป็นที่ตั้งของตลาด สถานีตำรวจ มีระยะห่างจากอำเภอต้นสังกัดมากกว่า 38 กิโลเมตร มีพื้นที่กว้างขวาง ในปี พ.ศ. 2518 ทางราชการจึงพิจารณาให้ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ และตั้ง 2 ตำบลเพิ่มเพื่อให้เข้าเงื่อนไขในการจัดตั้ง โดยแยกหมู่ 12 ตำบลหมอนนาง, หมู่ 9 ตำบลท่าบุญมี และหมู่ 5,7 ตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลบ่อกวางทอง และแยกหมู่ 2–4 ตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลวัดสุวรรณ นายบุญช่วย ศรีสารคาม ผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี และพลเอกเล็ก แนวมาลี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศแยกพื้นที่ 3 ตำบล คือ ตำบลบ่อทอง ตำบลบ่อกวางทอง และตำบลวัดสุวรรณ ของอำเภอพนัสนิคม ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ภายในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2521 และตั้งที่ว่าการกิ่งที่บ้านอมพนม โดยใช้ชื่อกิ่ง 'บ่อทอง' ตามตำนานเชื่อว่าเป็นเมืองเก่าแก่ของเจ้าผู้ครองนคร ชื่อ พญาเร่ ซึ่งมีอายุราว 1,300 ปี และปี พ.ศ. 2460 มีการขุดค้นพบแร่ทองคำครั้งแรกโดยชาวกุหล่า ซึ่งอพยพตั้งถิ่นฐานที่ค้นพบแร่ทองคำ และตั้งชื่อว่า 'บ่อทอง' นายประกิต อุตตะโมต ผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี ประกาศตั้งตำบลเพิ่ม 2 ตำบล โดยแยกหมู่ 2–4 ตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลธาตุทอง ในปี พ.ศ. 2524 และแยกหมู่ 6–10 ตำบลวัดสุวรรณ ตั้งเป็น ตำบลเกษตรสุวรรณ ในปี พ.ศ. 2525 ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2528 เมื่อพื้นที่มีความเจริญ เป็นที่ตั้งของสุขาภิบาล สถานีตำรวจ ไปรษณีย์โทรเลข รวมทั้งศูนย์ราชการ และเป็นที่ประชุมชนมากขึ้น จึงมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ ปี พ.ศ. 2537 ได้แยก 5 หมู่บ้านของตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลพลวงทอง เป็นตำบลลำดับที่ 6 ของทางอำเภอ จนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบ่อทองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 47 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 9 หมู่บ้าน 2. 7 หมู่บ้าน 3. 8 หมู่บ้าน 4. 9 หมู่บ้าน 5. 7 หมู่บ้าน 6. 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบ่อทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบ่อทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อทอง (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1) และตำบลวัดสุวรรณ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 6) เทศบาลตำบลธาตุทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธาตุทองทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ่อกวางทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อกวางทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อทอง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลบ่อทอง) องค์การบริหารส่วนตำบลวัดสุวรรณ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดสุวรรณ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลบ่อทอง) องค์การบริหารส่วนตำบลเกษตรสุวรรณ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกษตรสุวรรณทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพลวงทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลวงทองทั้งตำบล อ้างอิง บ่อทอง
หนองมะโมง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยนาท เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวัดสิงห์ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอขึ้นในปี พ.ศ. 2539 ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2550 เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค และถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหนองมะโมงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองฉางและอำเภอหนองขาหย่าง (จังหวัดอุทัยธานี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวัดสิงห์ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหันคาและอำเภอเนินขาม ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านไร่ (จังหวัดอุทัยธานี) ประวัติ 'หนองมะโมง' เดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลกุดจอก อำเภอวัดสิงห์ ชนเผ่าที่เป็นบรรพบุรุษของอำเภอหนองมะโมง โดยส่วนใหญ่สืบเชื้อสายมาจากชาวลาวที่เรียกตัวเองว่า “ลาวครั่ง” ได้อพยพย้ายถิ่นมาจากบ้านเก่าเขากระจิว จังหวัดสุพรรณบุรี เข้ามาตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนอยู่บริเวณบ้านกุดจอก ในราวปี พ.ศ. 2427 เมื่อมีประชากรมากขึ้นจึงได้มีการขยายพื้นทีทํากินและกระจายตั้งบ้านเรือนไปยังพื้นทีใกล้เคียง ชื่อ “หนองมะโมง” เกิดจากการตั้งชือตามสภาพภูมิประเทศของหมู่บ้านซึ่งได้มาตั้งบ้านเรือนและทํามาหากินบริเวณรอบหนองน้ำที่ มีต้นมะค่าโมงขึ้นอยู่ จึงเรียกชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านหนองมะโมง” และแยกออกเป็นตำบล โดยแบ่งหมู่บ้านบางส่วนของตำบลตำบลกุดจอกตั้งเป็นตำบลหนองมะโมง ในปี พ.ศ. 2473 ในปี พ.ศ. 2483 กระทรวงมหาดไทยได้ยุบรวมพื้นที่ตำบลเนื่องจากมีตำบลมากเกินไปจึงยุบตำบลหนองมะโมงเข้ากับตำบลกุดจอก ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2490 ได้แบ่งหมู่บ้านบางส่วนของตำบลตำบลกุดจอกตั้งเป็นตำบลหนองมะโมงอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2522 ได้ตั้งตำบลวังตะเคียน โดยแยกบางหมู่บ้านออกจากการปกครองตำบลหนองมะโมง และในปี พ.ศ. 2526 มีการแยกบางหมู่บ้านออกจากการปกครองตำบลกุดจอกตั้งเป็นตำบลสะพานหิน ต่อมาทางกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศท้องที่ฝั่งทิศตะวันตกของอำเภอวัดสิงห์ทั้ง 4 ตำบล คือ ตำบลกุดจอก ตำบลวังตะเคียน ตำบลหนองมะโมง ตำบลสะพานหิน ตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอหนองมะโมง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองมะโมง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหนองมะโมงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 41 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. หนองมะโมง Nong Mamong 2. วังตะเคียน Wang Takhian 3. สะพานหิน Saphan Hin 4. กุดจอก Kut Chok การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอหนองมะโมงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลวังตะเคียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังตะเคียนทั้งตำบล เทศบาลตำบลหนองมะโมง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองมะโมงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสะพานหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะพานหินทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกุดจอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดจอกทั้งตำบล อ้างอิง หนองมะโมง
เนินขาม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยนาท ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเนินขามตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองมะโมงและอำเภอหันคา ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหันคา ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเดิมบางนางบวช (จังหวัดสุพรรณบุรี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านไร่ (จังหวัดอุทัยธานี) ประวัติ ท้องที่อำเภอเนินขามเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหันคา ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเนินขาม ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 จึงมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเนินขาม โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเนินขามแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 48 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. เนินขาม Noen Kham 2. กะบกเตี้ย Kabok Tia 3. สุขเดือนห้า Suk Duean Ha การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเนินขามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเนินขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเนินขามทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกะบกเตี้ย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะบกเตี้ยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสุขเดือนห้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสุขเดือนห้าทั้งตำบล อ้างอิง นิเนขาม
หาดสำราญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหาดสำราญตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกันตังและอำเภอปะเหลียน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปะเหลียน ทิศใต้ ติดต่อกับช่องแคบมะละกา ทิศตะวันตก ติดต่อกับช่องแคบมะละกา ประวัติ ท้องที่อำเภอหาดสำราญเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลตะเสะ ตำบลปากปรน (ปัจจุบันเปลี่ยนแปลงชื่อเป็นตำบลหาดสำราญ) และตำบลบ้านนา อำเภอปะเหลียน ซึ่งตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2450 และตั้งตำบลบ้าหวีขึ้นในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2490 โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลบ้านนา จึงทำให้บริเวณนี้มีทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลหาดสำราญ ตำบลตะเสะ และตำบลบ้าหวี ในปี พ.ศ. 2536 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลหาดสำราญ โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งสามตำบล ได้แก่ ตำบลบ้าหวี ตำบลตะเสะ และตำบลหาดสำราญ เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรทั้งสามตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอปะเหลียนรายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอขึ้น และเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 จึงแยกออกมาเป็น กิ่งอำเภอหาดสำราญ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน ที่มาของชื่อมาจากหาดสำราญ ชายหาดที่มีต้นสนหนาแน่นและสามารถมองเห็นเกาะเล็กใหญ่ต่าง ๆ มีลมพัดตลอดวันเหมาะสำหรับเป็นที่ตากอากาศ ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหาดสำราญ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค และถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และกลายเป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของจังหวัดตรัง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหาดสำราญแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. หาดสำราญ Hat Samran 2. บ้าหวี Ba Wi 3. ตะเสะ Tase การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอหาดสำราญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหาดสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหาดสำราญทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้าหวี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้าหวีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตะเสะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะเสะทั้งตำบล อ้างอิง หาดสำราญ
ซับใหญ่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยภูมิ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอซับใหญ่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเทพสถิตและอำเภอหนองบัวระเหว ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอจัตุรัส ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบำเหน็จณรงค์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเทพสถิต ประวัติ เดิมซับใหญ่ เป็นพื้นที่ป่าสงวน ของ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ เมื่อปี พ.ศ. 2508 ได้ขอแยกตำบล จากการปกครองของตำบลหนองโดน มาเป็นตำบลท่ากูบ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ ปี พ.ศ. 2510 ได้ขอตั้งเป็นหมู่บ้าน โดยใช้ชื่อว่าบ้านซับใหญ่ หมู่ที่ 4 ตำบลท่ากูบ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2523 ได้ขอแยกตำบล จากตำบลท่ากูบ เป็นตำบลซับใหญ่ โดยมีนายสงัด มะเรืองศูนย์ เป็นกำนันประจำตำบล และได้จัดตั้งหมู่บ้านซับใหญ่ จากหมู่ที่ 4 ตำบลท่ากูบ เป็นบ้านซับใหญ่ หมู่ที่ 1 ตำบลซับใหญ่ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2540 ได้รับการจัดตั้งให้เป็นกิ่งอำเภอซับใหญ่ ซึ่งแยกออกมาจาก อำเภอจัตุรัส ประกอบด้วย 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลซับใหญ่ ตำบลท่ากูบ ตำบลตะโกทอง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอซับใหญ่ โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน และผู้ให้ที่ทำการ อำเภอซับใหญ่ คือ คุณพ่อ จรูญ ฤทธิ์จรูญ และ คุณแม่หล่า ฤทธิ์จรูญ จำนวน 75 ไร่ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอซับใหญ่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ซับใหญ่| 14 หมู่บ้าน 2. ท่ากูบ| 12 หมู่บ้าน 3. ตะโกทอง| 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอซับใหญ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลซับใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลท่ากูบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ากูบทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตะโกทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะโกทองทั้งตำบล การสาธารณสุข ท้องที่อำเภอซับใหญ่ประกอบด้วยสถานบริการสาธารณสุข 4 แห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลซับใหญ่ (ขนาด 30 เตียง) บริการปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับใหญ่บางส่วน และทุติยภูมิทั้งอำเภอและอำเภอใกล้เคียง โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลท่ากูบ บริการครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ากูบทั้งตำบล โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลตะโกทอง บริการครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะโกทองทั้งตำบล โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านบุฉนวน บริการครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับใหญ่บางส่วน (บริการปฐมภูมินอกเขตโรงพยาบาลซับใหญ่) โรงเรียนมัธยมศึกษา โรงเรียนซับใหญ่วิทยาคม (เป็นโรงเรียนประจำอำเภอ เปิดสอนตั้งแต่ อ.1 - ม.6 สังกัด สพป.ชัยภูมิ เขต 3) โรงเรียนท่ากูบ โรงเรียนซับใหม่ โรงเรียนบ้านบุฉนวน อ้างอิง ซับใหญ่
อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ เป็นอำเภอหนึ่งในเขตการปกครองของจังหวัดศรีสะเกษ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบึงบูรพ์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภออุทุมพรพิสัย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองจันทร์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองจันทร์ และอำเภอรัตนบุรี (จังหวัดสุรินทร์) ประวัติ ท้องที่อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออุทุมพรพิสัย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน ก่อนจะได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ โดยในระยะแรกของการเสนอจัดตั้ง เคยมีการเสนอชื่อ “กิ่งอำเภอศรีนครินทร์” มาก่อนที่จะมีมติใช้ชื่อ “โพธิ์ศรีสุวรรณ” อย่างเป็นทางการ และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. โดด (Dot) 25 หมู่บ้าน 2. เสียว (Siao) 17 หมู่บ้าน 3. หนองม้า (Nong Ma) 12 หมู่บ้าน 4. ผือใหญ่ (Phue Yai) 14 หมู่บ้าน 5. อีเซ (I Se) 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลโดด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโดดทั้งตำบล เทศบาลตำบลผือใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผือใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเสียว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสียวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองม้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองม้าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลอีเซ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอีเซทั้งตำบล อ้างอิง พโธิ์ศรีสุวรรณ
สากเหล็ก เป็นอำเภอในจังหวัดพิจิตร เดิมเป็นตำบลในอำเภอนครป่าหมาก (อำเภอวังทอง) ของจังหวัดพิษณุโลก ต่อมาในปี พ.ศ. 2451 ได้โอนมาขึ้นกับอำเภอท่าหลวง (อำเภอเมืองพิจิตร) และเป็นตำบลในความปกครองของอำเภอเมืองพิจิตรเรื่อยมา จากนั้นได้แยกเป็น 'กิ่งอำเภอสากเหล็ก' และมีพระราชกฤษฎีกาตั้งเป็นอำเภอปี พ.ศ. 2550 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอสากเหล็ก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางกระทุ่มและอำเภอวังทอง (จังหวัดพิษณุโลก) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเนินมะปราง (จังหวัดพิษณุโลก) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังทรายพูน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองพิจิตร ประวัติ เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ทางกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศแยกท้องที่ 3 ตำบลซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอเมืองพิจิตร คือ ตำบลสากเหล็ก ตำบลท่าเยี่ยม ตำบลคลองทราย ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอชื่อ 'สากเหล็ก' โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอและศูนย์ราชการต่างๆ ของทางกิ่งอำเภอในพื้นที่ตำบลสากเหล็ก เนื่องจากมีสภาพชุมชนและชุมนุมการค้าหนาแน่น และเป็นศูนย์กลางด้านการคมนาคม (ตั้งอยู่ในเขตของสุขาภิบาลสากเหล็ก) ซึ่งมีฐานะเป็นสุขาภิบาลมาตั้งแต่ พ.ศ. 2509 หลังจากแยกกิ่งอำเภอได้ 1 ปี มีการแบ่งพื้นที่หมู่ที่ 1–4 และหมู่ที่ 9–10 (ในขณะนั้น) ของตำบลคลองทราย ไปตั้งเป็นตำบลหนองหญ้าไทร และแบ่งพื้นที่หมู่ที่ 1, 3–4, 6, 9–10 (ในขณะนั้น) ของตำบลท่าเยี่ยม ไปตั้งเป็นตำบลวังทับไทร รวมเป็น 5 ตำบล ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอสากเหล็กในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอสากเหล็กแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 15 หมู่บ้าน 2. 6 หมู่บ้าน 3. 6 หมู่บ้าน 4. 6 หมู่บ้าน 5. 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอสากเหล็กประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลสากเหล็ก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสากเหล็ก องค์การบริหารส่วนตำบลสากเหล็ก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสากเหล็ก (นอกเขตเทศบาลตำบลสากเหล็ก) องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเยี่ยม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเยี่ยมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองทรายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหญ้าไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหญ้าไทรทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังทับไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทับไทรทั้งตำบล อ้างอิง สากเหล็ก
เฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ในอดีตเคยเป็นพื้นที่ของ 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอนางรอง อำเภอประโคนชัย และอำเภอละหานทราย ก่อนจะมีการแยกตัวออกมาเป็นอำเภอเฉลิมพระเกียรติในปัจจุบัน โดยเป็นที่ตั้งของอุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนางรอง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอประโคนชัย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอละหานทราย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนางรอง ประวัติ อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์ เดิมเป็นพื้นที่การปกครองของอำเภอละหานทรายและอำเภอนางรอง แยกพื้นที่ตำบลเจริญสุข ตำบลตาเป๊ก ตำบลอีสานเขต อำเภอนางรอง และตำบลถาวร ตำบลยายแย้มวัฒนา อำเภอละหานทราย มาตั้งเป็น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ตั้งขึ้นเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ ตามโครงการจัดตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 67 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 11 หมู่บ้าน 2. 15 หมู่บ้าน 3. 14 หมู่บ้าน 4. 11 หมู่บ้าน 5. 16 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลพนมรุ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาเป๊กทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลอีสานเขต เทศบาลตำบลยายแย้มวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยายแย้มวัฒนาทั้งตำบล เทศบาลตำบลถาวร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถาวรทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเจริญสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจริญสุขทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลอีสานเขต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอีสานเขต (นอกเขตเทศบาลตำบลพนมรุ้ง) อ้างอิง เฉลิมพระเกียรติ บุรีรัมย์
เฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพระพุทธบาท และอำเภอพัฒนานิคม (จังหวัดลพบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอแก่งคอย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองสระบุรี ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเสาไห้และอำเภอพระพุทธบาท ประวัติ อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี เดิมเป็นพื้นที่การปกครองของอำเภอเมืองสระบุรี ตั้งขึ้นเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ ตามโครงการจัดตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 7 หมู่บ้าน 2. 8 หมู่บ้าน 3. 5 หมู่บ้าน 4. 11 หมู่บ้าน 5. 10 หมู่บ้าน 6. 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหน้าพระลาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหน้าพระลาน องค์การบริหารส่วนตำบลเขาดินพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาดินพัฒนาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแก้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแก้งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลผึ้งรวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผึ้งรวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพุแค ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพุแคทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยบงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหน้าพระลาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหน้าพระลาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหน้าพระลาน) เฉลิมพระเกียรติ สระบุรี
'ไอบีลีฟอินยู (เฌอครัวซ็องตัว)' เป็นซิงเกิลที่ อิลดีโววงป๊อป-โอเปร่า และเซลีน ดิออน นักร้องสาวชาวแคนาดาขับร้องร่วมกัน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 เป็นซิงเกิลที่ 3 ของเซลีนจากอัลบั้ม องเนอช็องช์ปา และซิงเกิลแรกและซิงเกิลเดียวของอิลดีโวจากอัลบั้ม อันโกรา ลุก ปลามงดงเป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้องส่วนที่เป็นภาษาฝรั่งเศสซึ่งเคยทำงานร่วมกับเซลีน ดิออนมาแล้วในอัลบั้ม ดียงช็องต์ปลามงดง 'ไอบีลีฟอินยู (เฌอครัวซ็องตัว)' ออกเผยแพร่ทางวิทยุในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2549 และออกจำหน่ายในรูปแบบซีดีในยุโรปเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 นอกจากนี้ยังเผยแพร่ทางวิทยุในแคนาดาเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 อีกด้วย ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้ เซลีน และอิลดีโวขับร้องเพลงนี้ทางรายการโทรทัศน์ทั่วไปตลอดเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 นอกจากนี้พวกเขายังแสดงเพลงนี้ระหว่างเทศกาลคริต์มาสในปี พ.ศ. 2548 อีกด้วย เพลงนี้ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 30 ในฝรั่งเศส, 35 ในสวิตเซอร์แลนด์, 31 ในชาร์ตเพลงร่วมสมัยของสหรัฐอเมริกา เพลงนี้ได้นำบรรจุลงในอัลบั้ม วอยซ์ฟรอมเดอะพีฟาเวิลด์คัป อีกด้วย ซึ่งวางแผงเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 เพลงนี้มี 2 ฉบับ โดยแตกต่างกันที่ท่อนร้องว่า 'Someday I'll find you' โดยในอัลบั้ม องเนอช็องช์ปา ของเซลีน ท่อนนี้ขับร้องโดย อูร์ส บือเลอร์ แต่ในอัลบั้ม อันโกรา ของอิลดีโว ขับร้องโดย การ์โลส มารีน รูปแบบและรายชื่อเพลง ซิงเกิลซีดีสองเพลง (ยุโรป) 'ไอบีลีฟอินยู (เฌอครัวซ็องตัว)' – 4:01 'ฮาสตามีฟินาล' – 3:36 ชาร์ต ชาร์ต (พ.ศ. 2549) อันดับ สูงสุด European Singles Chart 90 French Singles Chart 30 Swiss Singles Chart 35 U.S. Billboard Hot Adult Contemporary Tracks 31 อ้างอิง เซลีน ดิออน - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เซลีน ดิออน - ประวัติชาร์ต อ อ อ
5 ศาสนาเพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ประเทศ - Flickr - Abhisit Vejjajiva (5).พระมหาราชครูพิธีศรีวิสุทธิคุณ (ชวิน รังสิพราหมณกุล) ขณะประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ประธานพระครูพราหมณ์ เป็นตำแหน่งหัวหน้าคณะพราหมณ์ประจำเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ เป็นผู้นำสูงสุดแห่งลัทธิพราหมณ์ในประเทศไทย โดยมีการสืบทอดตำแหน่งอยู่ภายในสายสกุลที่สืบทอดมาจากชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดูซึ่งอพยพมาตั้งรกรากในประเทศไทย ปัจจุบันมีตระกูลพราหมณ์ที่ปฏิบัติหน้าที่ถวายงานพระราชพิธีหรือที่เรียกกันว่าพราหมณ์หลวง ซึ่งสืบสายมาจากบรรพบุรุษทั้งสิ้น 7 ตระกูล ได้แก่ สยมภพ โกมลเวทิน นาคะเวทิน วุฒิพราหมณ์ ภวังคนันท์ รัตนพราหมณ์ บุรณศิริ และรังสิพราหมณกุล ส่วนตระกูลพราหมณ์ที่ไม่มีผู้บวชพราหมณ์เพื่อสืบทอด ได้แก่ คุรุกุล ศิริพราหมณกุล วสุพราหมณ์ สตะเวทิน สวัสดิเวทิน เศตะพราหมณ์ และจารุเสน พราหมณ์ทุกตระกูลในไทยล้วนเป็นพุทธศาสนิกชน แต่ยังคงเคารพบูชาเทพเจ้าฮินดูไปด้วย การแต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่งพระราชครูวามเทพมุนี จะพิจารณาเลือกจากบุคคลที่อยู่ในสายสกุลที่ใกล้ชิดกับพระราชครูวามเทพมุนีคนก่อน ดำรงตำแหน่งพราหมณ์ราชสำนัก โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นผู้แต่งตั้ง เนื่องจากพราหมณ์ราชสำนักเป็นข้าราชการในสังกัดกองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง ประธานพระครูพราหมณ์คนปัจจุบันคือพระมหาราชครูพิธีศรีวิสุทธิคุณ (ชวิน รังสิพราหมณกุล) ดำรงตำแหน่งนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ลำดับ ลำดับประธานพระครูพราหมณ์แต่ละรัชกาล นับตั้งแต่รัชกาลที่ 1 ดังนี้ รัชกาล นาม หมายเหตุ รัชกาลที่ 1 พระมหาราชครูพิธี (สมบุญ) รัชกาลที่ 2 พระมหาราชครูพิธี (บุญคง) รัชกาลที่ 3 พระมหาราชครูพิธี (ทองคำ) รัชกาลที่ 4 พระมหาราชครูพิธี (พุ่ม) รัชกาลที่ 5 พระมหาราชครูพิธี (อ่าว) รัชกาลที่ 6 พระมหาราชครูพิธี (อุ่ม คุรุกุล) รัชกาลที่ 7 พระราชครูวามเทพมุนี (หว่าง รังสิพราหมณกุล) รัชกาลที่ 8 พระมหาราชครูพิธีศรีวิสุทธิคุณ (สวาสดิ์ รังสิพราหมณกุล) รัชกาลที่ 9 พระราชครูวามเทพมุนี (สมจิตต์ รังสิพราหมณกุล) พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์) พระมหาราชครูพิธีศรีวิสุทธิคุณ (ชวิน รังสิพราหมณกุล) รัชกาลที่ 10 อ้างอิง
เก็ตเตอร์โรโบ จี เรื่องย่อ ภายหลังจากการล่มสลายของจักวรรดิไดโนเสาร์ ก็ปรากฏผู้รุกรานกลุ่มใหม่ คือจักวรรดิยักษ์ฮัคกิ ที่มีกำลังหลักเป็นสัตว์ยักษ์ หลังจากที่จักวรรดิไดโนเสาร์ล่มสลาย และมุซาชิเสียชีวิต สถาบันวิจัยซาโอโตเมะก็สร้างเก็ตเตอร์ตัวใหม่ที่มีประสิทธิภาพสูงกว่า เก็ตเตอร์ตัวก่อน คือเก็ตเตอร์จี (ย่อมาจากเกรท) และสมาชิกคนใหม่ คุรุมะ เบ็งเคย์ ตัวละคร ;นางาเระ เรียวมะ ;จิน ฮายาโตะ ;คุรุมะ เบ็งเคย์ ;เก็ตเตอร์จี เป็นหุ่นยนต์ที่สร้างจากข้อมูลของเก็ตเตอร์ตัวก่อน มีความสามารถเหนือกว่าเก็ตเตอร์วัน เพราะใช้ข้อมูลเป็นพื้นฐานประกอบไปด้วยยาน3ลำ ;ยานดราก้อน ;ยานไลก้า ;ยานโปเซดอน ;เก็ตเตอร์ดราก้อน เกิดจากการประกอบร่างของยานดราก้อน-ไลก้า-โปเซดอน ดราก้อนทำหน้าที่เป็นส่วนหัว บ่าและปีก ไลก้าทำหน้าที่เป็นลำตัวและแขน โปเซดอนทำหน้าที่เป็นขา ถนัดการต่อสู้ทางอากาศ มีอาวุธคือ ดับเบิ้ลโทมาฮอค เก็ตเตอร์บีม (ส่วนหัว) ไชน์นิ่งสปาร์ค ;เก็ตเตอร์ไลก้า เกิดจากการประกอบร่างของยานไลก้า-โปเซดอน-ดราก้อน ไลก้าทำหน้าที่เป็นส่วนหัว อกและปีก โปเซดอนทำหน้าที่เป็นลำตัว ดราก้อนทำหน้าที่เป็นขา ถนัดการต่อสู้ทางพื้นดิน มีความรวดเร็วสูง มีอาวุธคือเก็ตเตอร์ดริล ดริลเจ็ต ;เก็ตเตอร์โปเซดอน เกิดจากการประกอบร่างของยานโปเซดอน-ดราก้อน-ไลก้า โปเซดอนทำหน้าที่เป็นส่วนหัว อกและมิซไซร์ ดราก้อนทำหน้าที่เป็นลำตัว ไลก้าทำหน้าที่เป็นขา ถนัดการต่อสู้ทางน้ำ มีพละกำลังสูง มีอาวุธคือสตรองมิซไซร์ เก็ตเตอร์ไซโคลน ฟิงเกอร์เน็ต ;อูซาร่า ;จักวรรดิฮัคกิ
แซมซั่น ส.ศิริพร มีชื่อจริงว่า ศิริพร ทวีสุข ชื่อเล่น 'ส้ม' เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2526 ที่ จังหวัดลพบุรี สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 39 (น็อค 21) แพั 4 เป็นแชมป์โลกมวยสากลอาชีพหญิงคนแรกของประเทศไทย ประวัติ แซมซั่นเป็นลูกสาวของนายมานพ ทวีสุข และนางพรศิลป์ ขำศรี พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ยังเด็กและเสียชีวิตแล้วทั้งคู่ เธอจึงอาศัยอยู่กับยาย เรียนจบชั้นป.6 แล้วไม่ได้เรียนต่อและไม่ได้ทำงานใด ๆ จึงถูกเพื่อนชักชวนให้เสพยาเสพติดและกลายเป็นผู้ค้าในที่สุด จนกระทั่งถูกจับพร้อมกับยาบ้าของกลาง ถุกศาลตัดสินจำคุก 10 ปี เมื่อ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 เมื่อรับโทษได้ 2 ปี จึงถูกส่งมาอยู่ที่ทัณฑสถานบำบัดพิเศษหญิง เมื่อทางทัณฑสถานบำบัดพิเศษหญิงตั้งค่ายมวย ส.ศิริพร เมื่อ พ.ศ. 2547 แซมซั่นซึ่งเดิมอยู่ที่โรงงานฝึกวิชาชีพเย็บผ้าได้เข้ามาดูด้วยความสนใจ จนตัดสินใจสมัครเข้าฝึกมวยด้วย เมื่อน้องใหม่ ส.ศิริพรขึ้นชิงแชมป์โลกหญิงรุ่นมินิมัมเวท WBC ไม่สำเร็จ แพ้น็อค นานาโกะ คิคูชิ ยก 7 แซมซั่นได้รับการสนับสนุนให้ขึ้นชิงแชมป์โลกกับคิคูชิเป็นการแก้มือ แต่เธอยังขาดประสบการณ์จึงเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ถึงจะแพ้ เธอยังไม่ท้อ คงฝึกซ้อมมวยต่อไปจนตำแหน่งแชมป์โลกหญิงรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC ว่างลงเพราะแชมป์จากเกาหลีเหนือสละตำแหน่ง เธอจึงได้ชิงแชมป์ที่ว่างกับอายากะ มิยาโนะ และเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้แชมป์โลกมาครอง เมื่อ 3 เมษายน พ.ศ. 2550 ด้วยผลงานนี้ ทางกรมราชทัณฑ์ได้ประกาศให้แซมซั่นได้พักโทษตั้งแต่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ออกมาใช้ชีวิตนอกเรือนจำได้แต่ต้องมารายงานตัวทุกเดือน ทั้งนี้ นางสิริพร ชูติกุลังหัวหน้าคณะ ส.ศิริพรเป็นผู้ปกครองและผู้ให้การรับรอง เกียรติประวัติ ชนะ 39 ครั้ง (ชนะน็อค 21 ครั้ง, ชนะคะแนน 18 ครั้ง), แพ้ 4 ครั้ง (แพ้คะแนน 4 ครั้ง) ครั้งที่ ผลการชก สถิติ ผู้ท้าชิง ประเภท ยก., เวลา วันที่ สถานที่ หมายเหตุ แชมป์โลกหญิงรุ่นมินิมัมเวท สภามวยโลก WBC ชิง แพ้ 6-1-1 นากาโนะ คิคูชิ แชมป์โลกหญิงรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC ชิง ชนะ 10-12-1 อายากะ มิยาโนะ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 ชนะ 5-1-1 เตชิน แอนริ ชนะคะแนน ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 ชนะ 3-1-0 โมโม่ โคเซกิ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3 ชนะ 0-5-0 คายาโตะ อิบาตะ สละแชมป์ แชมป์โลกหญิงรุ่นฟลายเวท สมาคมมวยโลกหญิงนานาชาติ WIBA inter ชิง ชนะ คลาล่า ไลวาร์
ภาพวาดของดาวเคราะห์นอกระบบ HD 189733 b ดาวเคราะห์นอกระบบ คือ ดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่นที่ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ และอยู่ในระบบดาวเคราะห์อื่นที่ไม่ใช่ระบบสุริยะเดียวกันกับโลก นับถึงวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2014 มีการตรวจค้นพบและยืนยันการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบรวมทั้งสิ้นแล้วมากกว่า 1800 ดวง (1821 ดวง ในระบบดาวเคราะห์ 1135 แห่ง ในจำนวนนี้ 467 แห่งประกอบด้วยดาวเคราะห์มากกว่าหนึ่งดวง และถูกบรรจุไว้ในสารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบ โดยส่วนมากพบจากการตรวจวัดด้วยวิธีความเร็วแนวเล็งและกระบวนการทางอ้อมต่าง ๆ มากกว่าวิธีการถ่ายภาพโดยตรง ดาวเคราะห์นอกระบบส่วนใหญ่เป็นดาวเคราะห์แก๊สยักษ์คล้ายกับดาวพฤหัสบดี ซึ่งน่าจะเป็นผลจากกระบวนวิธีในการตรวจจับนั่นเอง แต่ผลการตรวจจับในระยะหลังมีแนวโน้มจะพบดาวเคราะห์นอกระบบขนาดเล็กลง ปัจจุบันมีการค้นพบดาวเคราะห์หินขนาดเบาเป็นจำนวนมากกว่าจำนวนดาวเคราะห์แก๊สยักษ์แล้ว ดาวเคราะห์นอกระบบเริ่มเป็นหัวข้อตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักดาราศาสตร์โดยทั่วไปเชื่อว่าดาวเคราะห์นอกระบบมีอยู่จริง แต่ไม่อาจทราบได้ว่ามันมีลักษณะเช่นไร หรือคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์ในระบบสุริยะเพียงใด การตรวจพบดาวเคราะห์นอกระบบครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1995 ด้วยวิธีตรวจวัดด้วยความเร็วแนวเล็ง ค้นพบดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ที่มีคาบการโคจร 4 วันอยู่รอบดาว 51 เพกาซี นับแต่นั้นก็ตรวจพบดาวเคราะห์นอกระบบเพิ่มมากขึ้น เมื่อถึงปี ค.ศ. 2000 ก็มีการตรวจพบเพิ่มขึ้นทุกปีมากกว่าปีละ 15 ดวง และมีการตรวจพบเพิ่มขึ้นถึง 61 ดวงในปี ค.ศ. 2007 ประมาณการว่า อย่างน้อย 10% ของดวงดาวที่มีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์จะต้องมีดาวเคราะห์บริวาร โดยสัดส่วนที่แท้จริงอาจสูงกว่านั้น การค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบทำให้เกิดคำถามขึ้นอีกว่า จะมีบางดวงที่เอื้อต่อสิ่งมีชีวิตหรือไม่
วัดป่ากล้วย ตั้งหมู่ที่บ้านป่ากล้วย หมู่ที่ 2 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ อยู่ในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา มีฐานะเป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (มีอุโบสถ) สังกัดการปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 5 วัดป่ากล้วยเป็นวัดโบราณแห่งแรกในตำบลคุ้งตะเภาที่มีอุโบสถ และเป็นวัดที่มีสำนักปฏิบัติธรรม (โดยพฤตินัย) แห่งเดียวของตำบล ตัววัดตั้งอยู่ติดตลิ่งริมแม่น้ำน่าน (ซึ่งตื้นเขินไปแล้ว) ใกล้กับสำนักงานเทศบาลตำบลคุ้งตะเภา ประวัติ วัดป่ากล้วย มีที่ดินที่ตั้งวัดจำนวน 11 ไร่ 3 งาน 85 ตารางวา พุทธศาสนิกชนได้ร่วมใจกันสร้างวัดนี้เพื่อเป็นที่ประกอบศาสนกิจและกิจกรรมของชุมชน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อพ.ศ. 2420 สำนักวิปัสสนาวัดป่ากล้วย บรรยากาศสำนักปฏิบัติธรรมวัดป่ากล้วย ถ่ายเมื่อปี พ.ศ. 2549 วัดป่ากล้วยมีสำนักปฏิบัติธรรม 1 แห่ง คือ สำนักวิปัสสนาวัดป่ากล้วย มีพระเฉลิมโชค ฉนฺทชาโต เป็นเจ้าสำนัก สำนักปฏิบัติธรรมมีทั้งอุบาสก อุบาสิกา เข้ามาบวชถือศีล 8 ศีล 5 สำนักปฏิบัติธรรมนี้จัดแยกส่วนสัดสำนักปฏิบัติธรรมเป็นภูมิทัศน์แบบวัดป่า โดยแบ่งเขตพื้นที่ด้านทิศตะวันออกของทางวัดเป็นสำนักเอกเทศ รายนามเจ้าอาวาสวัดป่ากล้วย รายนามเจ้าอาวาสวัดป่ากล้วยเท่าที่มีหลักฐานสืบค้นได้ ชื่อ ฉายา ตำแหน่งทางคณะสงฆ์ ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง พระอธิการสอน ไม่ทราบฉายา ไม่ทราบ ไม่ทราบปี พระอธิการอินทร์ ไม่ทราบฉายา ไม่ทราบ ไม่ทราบปี พระอธิการสมบุญ จนทสิริ ไม่ทราบ ไม่ทราบปี พระอธิการไสว อุคคโต ไม่ทราบ ไม่ทราบปี พระมหาจรูญ คุทตจิตโต ไม่ทราบ ไม่ทราบปี พระอธิการวงษ์ สหธมโม ไม่ทราบ ไม่ทราบปี พระอธิการแจง ภทฺทปุญโญ ไม่ทราบ ไม่ทราบปี - พ.ศ. 2534 พระครูสุธรรมาจารย์ (พร้อม ธนปาโล) - ไม่ทราบ พ.ศ. 2534 - พ.ศ. 2555 พระครูสังฆรักษ์สมหมาย สุขกาโม (รก.จร.) - ไม่ทราบ 10 มกราคม พ.ศ. 2555- พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 พระวินัยธรแสงเพ็ชร์ ฐานุตฺตโร เจ้าอาวาส พ.ศ. 2558 - พ.ศ. ปัจจุบัน อาณาเขตที่ตั้งวัด (รอเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนนี้) ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ อุโบสถวัดป่ากล้วยบูรณะใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2550 อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2550 ศาลาการเปรียญ กว้าง 21 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 หอสวดมนต์ต์ กว้าง 11.50 เมตร ยาว 15.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง และตึก 1 หลัง วิหารอดีตเจ้าอาวาส กว้าง 4 เมตร ยาว 7.20 เมตร ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 หอระฆัง กว้าง 2.50 เมตร ยาว 2.50 เมตร กำแพงวัด สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เมื่อปี พ.ศ. 2520 ข้อมูลจำเพาะ ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี ? มีพระบรมราชโองการพระราชทานวิสุงคามสีมา ปี พ.ศ. 2420 ที่ดินของวัด ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 85 ตารางวา โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นโฉนด เลขที่ 8020 และที่ธรณีสงฆ์ มี 1 แปลง รวมเนื้อที่ทั้งสิ้น 1 ไร่ 3 งาน 16 ตารางวา อ้างอิง พระครูสุธรรมาจารย์ (พร้อม ธนปาโล). เอกสาร . อุตรดิตถ์ : วัดป่ากล้วย, ๒๕๔๙. (อัดสำเนา) ประวัติวัดในจังหวัดอุตรดิตถ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจังหวัดอุตรดิตถ์ ป่ากล้วย ป่ากล้วย
วัดชำสอง ชื่อที่ชาวบ้านเรียก วัดชำสอง ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 34/2 บ้านชำสอง หมู่ที่ 6 ตำบลท่าสัก อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ มีฐานะเป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (มีอุโบสถ) สังกัดการปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 4 ประวัติ วัดชำสอง ตั้งอยู่เลขที่ 34/2 หมู่ที่ 6 ตำบลท่าสัก อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ มีสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับซอยสาธารณะ ทิศใต้ติดต่อกับที่ดินของนายประเสริฐ นางแอ๊ด สินที ทิศตะวันออกติดต่อกับถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกติดต่อกับที่นาของนายประภา นางวาสนา ต่ายต่อผล ตามโฉนดที่ดิน เลขที่ 4078 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ มีถนนที่นาล้อมรอบและหมู่บ้านประชาชนโดยรอบบริเวณ คือ อาคารเสนาสนะต่างๆ มีศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารไม้หลังเก่า 1 หลัง กว้าง 15 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นตึก 1 หลัง 2 ชั้น กว้าง 5 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในศาลาบำเพ็ญกุศล และที่กุฏิสงฆ์หลังเก่ามีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่หลายองค์ กุฏิสงฆ์หลังใหม่มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ 5 องค์ และที่วิหารซึ่งมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ 1องค์ ( เดิมชื่อวัดชำเจริญไว ) วัดชำสอง สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2475 มีนามตามชื่อบ้าน โดยนายสี นางตาล สินที และนายโสม นางเลื่อม จันทร์ทะวงค์ เป็นผู้บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด ประชาชนร่วมใจกันจัดสร้างวัดขึ้น มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา 6 รูป รายนามเจ้าอาวาสวัดชำสอง หมู่ที่6 (บ้านชำสอง)ตำบลท่าสัก อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์*** พระฮ้อ พ.ศ. - ถึง พ.ศ. - พระรอด พ.ศ. - ถึง พ.ศ. - พระอธิการผัน ปญญาธโร พ.ศ. - ถึง พ.ศ. - พระอธิการเจิม ปิยะสึโร พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2540 พระอธิการสมยศ ชุติปญโญ พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน อาณาเขตที่ตั้งวัด ทิศเหนือ จดถนนสาธารณะเข้าหมู่บ้านชำสอง ทิศใต้ จดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออก จดถนน ร.พ.ช. ทิศตะวันตก จดที่ดินของเอกชน ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดและบริเวณโดยรอบ ตั้งอยู่ในที่ชุมชนติดกับที่ดินบ้านเรือนประชาชนหมู่บ้านหมู่ที่ 6 อยู่ในเขตการดูแลรับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าสัก โดยมีผู้นำเป็นผู้รับชอบดูแลในหมู่บ้าน คือ ท่านผู้ใหญ่ เมฆ น้อยทรัพย์ ตำแหน่ง ผู้ใหญ่บ้าน ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นอาคารคอนกรีต เสริมเหล็ก ลักษณะทรงไทย มีหลังคา 2 ชั้น อยู่ในระหว่างการดำเนินการสร้าง ยังไม่แล้วเสร็จ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 15 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 1 หลัง วิหารกว้าง 3 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ ข้อมูลจำเพาะ ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี (2553) ที่ดินของวัด ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็น น.ส. 3 เลขที่ 5043 กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของวัด การติดต่อวัด พระอธิการสมยศ ชุติปญโญ โทร.089-5622252 เจ้าอาวาสวัดชำสอง อ้างอิง ประวัติวัดในจังหวัดอุตรดิตถ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจังหวัดอุตรดิตถ์ ชำสอง ชำสอง
วัดหนองคันธมาศ หรือชื่อที่ชาวบ้านเรียก วัดหนองคัน ชื่อเดิม วัดหนองคัน ตั้งอยู่บ้านหนองคัน ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดการปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 5 ประวัติ วัดหนองคันธมาศ ได้ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2514 เนื่องจากประชาชนในหมู่บ้านหนองคัน หมู่ที่ 5 ต.บ้านเกาะ อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์ ซึ่งมีจำนวนมากต้องเดินทางไปทำบุญกันที่วัดกลางบ้าง วัดคุ้งวารีบ้างซึ่งระยะทางก็ไกลมาก โดยเฉพาะฤดูฝนการไปตักบาตรทำบุญในระยะนั้นจะลำบากมาก เพราะถนนหนทางยังไม่เจริญ จึงได้ชักชวนผู้ที่มีจิตศรัทธาในหมู่บ้านและทั่วไป มาร่วมกันก่อสร้างวัดขึ้น โดยอาศัยทุนทรัพย์ของผู้มีจิตศรัทธาทั้งในหมู่บ้านและทั่วไปร่วมกันก่อสร้างขึ้น อาณาเขตที่ตั้งวัด ทิศเหนือ ยาว 2 เส้น 9 วา จดถนนสาธารณะ ทิศใต้ ยาว 2 เส้น 14 วา 2 ศอก จดหมู่บ้าน ทิศตะวันออก ยาว 2 เส้น 2 วา จดถนนทางรถไฟ ทิศตะวันตก ยาว 2 เส้น 13 วา 2 ศอก จดทุ่งนา พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะด้านทิศตะวันออกติดถนนทางรถไฟ ทิศเหนือติดถนนสาธารณะ ทิศใต้ติดหมู่บ้าน ทิศตะวันตกติดทุ่งนา ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 18 เมตร ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ข้อมูลจำเพาะ ได้รับพระบรมราชานุญาต ให้สร้างวัดตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2430 ที่ดินของวัด ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 6 ไร่ 19 ตารางวา การติดต่อวัด โทร. 055-442970 อ้างอิง ประวัติวัดในจังหวัดอุตรดิตถ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจังหวัดอุตรดิตถ์ิ โครงการไหว้พระปิดทองลูกนิมิต ๙ วัด เฉลิมพระเกียรติ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจังหวัดอุตรดิตถ์ิ หนองคันธมาศ หนองคันธมาศ
แมวพันธุ์ Ocicat เป็นสายพันธุ์ใหม่และหาได้ยาก มันจะมีจุดๆคล้ายแมวป่าและมีนิสัยเชื่อง ชื่อ Ocicat ได้มาจาก Ocelot ก็คือเสือดาวนั่นเอง ตรงข้ามกับลักษณะภายนอกของมัน มันไม่มี DNA ของความป่าเถื่อนอยู่ในยีนเลย สายพันธุ์มันจริงๆแล้วมีส่วมผสมของ แมวสยาม และ Abyssinian และ หลังจากนั้น พวกเราก็นำ American Shorthairs (silver tabbies) ไปผสม ทำให้มันกลายเป็นสีเงิน รวมทั้งโครงสร้างของกระดูกและจุดลายต่างๆด้วย การกำเนิดของสายพันธุ์เริ่มจากนาย Virginoa Daly , Berkley, Michigan ได้พยายามจะผสมพันธุ์ Abyssinian-pointed Siamese ในปี 1964. ลูกแมวรุ่นแรกออกมาเป็น Abyssinian แต่พอรุ่นที่สองกลายเป็นลูกแมวพร้อมลายจุด ลูกสาวของนายคนดังกล่าว เลยตั้งชื่อว่า Ocicat วันนี้ Ocicat พบได้ทั่วทุกมุมโลก เนื่องด้วยลักษณะที่เหมือนสัตว์ป่าแต่เชื่องแบบสัตว์เลี้ยง Ocicat เป็นแมวที่ชอบสังคมอย่างมาก พวกมันมักจะถูกพวกเราบอกว่าเป็นหมาในร่างแมว ส่วนใหญ่พวกมันถูกฝึกสอนได้ง่าย เช่น ให้วิ่งไปคาบของ พาไปเดินแบบใส่สายจูงเหมือนหมา จะมาหาเราเมื่อเราเรียก จะให้นั่ง นอนลง ก็ได้ บางตัวก็สามารถกระโจนลงน้ำได้อย่างเต็มใจ Ocicat ยังมีความเป็นมิตรมากๆด้วย มันจะเดินตรงเข้าไปหาคนแปลกหน้าแล้วประกาศตัวว่าอยากมีเจ้าของ ด้วยเหตุนี้ทำให้มันเป็นสัตว์เลี้ยงประจำครอบครัว และพวกมันส่วนมากก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างดีกับสัตว์ชนิดอื่นๆ Ocicat เป็นสัตว์เลี้ยงที่แสนวิเศษสำหรับคนที่ต้องการใช้เวลามากๆกับแมวของตัวเอง แต่มันก็ต้องการความใส่ใจมากกว่าแมวชนิดอื่นๆ เช่นกัน... อุทิศ ให้กับ 'ดัชชี่' แมว Ocicat ผู้จากไป.. 25 กันยายน 2550
ตรามหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยแฮเรียต-วัตต์ (Heriot-Watt University) (อ่านว่า แฮ-เรียด-หวัด มิใช่ เฮริออท-หวัด แบบที่มักเข้าใจผิด) เป็นมหาวิทยาลัยสมัยใหม่ของสกอตแลนด์ซึ่งตั้งชื่อตาม จอร์จ แฮเรียต นักอุตสาหกรรมและนักการเงินใหญ่ผู้บริจาคเงินปรับปรุงมหาวิทยาลัย และ เจมส์ วัตต์ ผู้พัฒนาเครื่องจักรไอน้ำคนสำคัญ มหาวิทยาลัยก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1821 เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับ 8 ของสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ชานเมืองเอดินบะระ เมืองหลวงของสกอตแลนด์ ชื่อเสียง มหาวิทยาลัยแฮเรียท-วัตต์ เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในด้านงานวิจัยเชิงวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ โดยรายได้หลักของทางมหาวิทยาลัยเกือบครึ่งหนึ่งเป็นรายได้จากงานวิจัย การให้การสนับสนุนของมหาวิทยาลัยเรื่องการฝึกงานและการให้บริการทางธุรกิจนั้น ทำให้มหาวิทยาลัยเป็นสถานที่ศึกษาในระดับปริญญาโทและเอกที่ได้รับความนิยมมากแห่งหนึ่ง นอกจากการเรียนการสอนวิศวกรรมศาสตร์ในสาขาวิชาที่เป็นที่นิยมทั่วไป เช่น วิศวกรรมโยธา คอมพิวเตอร์ ไฟฟ้า อุตสาหการ และปิโตรเลียมแล้ว สาขาวิศวกรรมเฉพาะด้านที่หาเรียนได้ในมหาวิทยาลัยเพียงไม่กี่แห่งในโลกเช่น การต้มและกลั่นสุรา คณะบริหารธุรกิจ คณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยแฮเรียต-วัตต์ มีหลักสูตรบริหารธุรกิจแบบเรียนทางไกลที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก อ้างอิง แฮเรียต-วัตต์ แฮเรียต-วัตต์
ภาษาลิซานิด โนซาน เป็นภาษาแอราเมอิกใหม่ของชาวยิว เริ่มใช้พูดในทางใต้และทางตะวันออกของเคอร์ดิสถานในอิรัก อยู่ในบริเวณที่เรียกว่าอาร์บิล ผู้พูดส่วนใหญ่ปัจจุบันอยู่ในอิสราเอล คำว่าลิซานิก โนซานหมายถึง “ภาษาของพวกเราเอง” ชื่อเรียกอื่นๆของภาษานี้คือ ภาษาฮาลัวลา (หมายถึงภาษายิว) ภาษากาลิกาลู (หมายถึง “ของฉัน-ของคุณ” เรียกตามลักษณะเฉพาะของไวยากรณ์ และภาษาคูร์ดิต (หมายถึงภาษาเคิร์ด) จุดกำเนิด สำเนียงของภาษาแอราเมอิกใหม่จำนวนมากใช้พูดในบริเวณทะเลสาบอูร์เมียและทะเลสาบวานในตุรกี จนถึงที่ราบโมซุลในอิรักและบริเวณซานานดาซในอิหร่าน ภาษาลิซานิดใช้พูดในแถบตอนกลางของบริเวณนี้จัดอยู่ในสำเนียงตะวันตกเฉียงใต้ ไม่อาจเข้าใจกันได้กับภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรียและภาษาแอราเมอิกใหม่แคลเดีย การใช้ในปัจจุบัน ภาษานี้มีสำเนียงหลักสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มตะวันตกใช้พูดรอบๆอาร์บิล ชาวยิวส่วนใหญ่ในบริเวณนี้พูดภาษาอาหรับด้วยและภาษาสำเนียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับแบบอิรักมาก สำเนียงตะวันออกพบในเมืองกอย ซันจัต ในเขตภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิรัก สำเนียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับและภาษาเคิร์ดมาก ระบบคำกริยาของภาษาลิซานิดต่างจากภาษาแอราเมอิกใหม่อื่นๆมาก และมีความผันแปรไปตามกลุ่มสำเนียง สำเนียงอาร์บิลแสดงเป้าหมายกำลังกระทำโดยใชคำอุปสรรค la- กับรูปกริยา เช่น laqatil (เขากำลังฆ่า) สำเนียงโดเบใช้ระบบเดียวกันแต่ใช้คำอุปสรรค na- กลุ่มสำเนียงตะวันออกใช้รุปกริยาไม่จำกัดขอบเขตกับคำเชื่อมเพื่อแสดงการกำลังกระทำ ความไม่สงบในดินแดนที่เคยอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการก่อตั้งรัฐอิสราเอล ทำให้ชาวยิวส่วนใหญ่ในเคอร์ดิสถานอพยพออกไปที่อื่น ในกลุ่มคนรุ่นใหม่ ภาษานี้ถูกแทนที่ด้วยภาษาฮีบรู เหลือผู้พูดภาษานี้เพียง 3,000 คน ส่วนใหญ่อายุมากกว่า 40 ปี และจะกลายเป็นภาษาตายในอนาคตอันใกล้ เขียนด้วยอักษรฮีบรู อ้างอิง Heinrichs, Wolfhart (ed.) (1990). Studies in Neo-Aramaic. Scholars Press: Atlanta, Georgia. . ลิซานิด โนซาน ลิซานิด โนซาน ลิซานิด โนซาน
แผนที่ทวีปแอฟริกาแสดงอาณานิคมของอังกฤษ (สีเหลือง) และฝรั่งเศส (สีแดง) ที่ตั้งเมืองโคดอก (ฟาโชดาในปัจจุบัน) ในประเทศซูดาน เหตุการณ์ฟาโชดา ( พ.ศ. 2441 - 2442) เป็นกรณีพิพาทระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศสเพื่อแข่งขันกันช่วงชิงลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนบนและดินแดนในทวีปแอฟริกาเป็นอาณานิคมของตน เหตุการณ์รุนแรงมากจนถึงขั้นวิกฤติเมื่อฝรั่งเศสเข้ายึดเมืองฟาโชดาได้ก่อนอังกฤษในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2441 แต่ในที่สุด อังกฤษและฝรั่งเศสก็ได้แบ่งปันผลประโยชน์และแก้ไขกรณีพิพาทนี้ได้ด้วยการลงนามในอนุสัญญาเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2442 เมืองฟาโชดา เมืองฟาโชดา (เมืองโคดอกในปัจจุบัน) เป็นเมืองเล็กๆในแคว้นซูดาน ที่อยู่ใต้การปกครองของอียิปต์แต่ในนามในขณะนั้น อังกฤษและฝรั่งเศสได้แข่งขันกันขยายอาณานิคมในทวีปแอฟริกาจนสามารถยึดดินแดนต่างๆไว้ได้ เช่น ทางใต้ อังกฤษยึดได้เคปโคโลนี นาทาล โรดีเชีย และยูกันดา ปัจจุบันคือ แอฟริกาใต้ บอตสวานา ซิมบับเว แซมเบีย และส่งทหารเข้ายึดครองอียิปต์ไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2425 ส่วนฝรั่งเศสยึดดินแดนทางภาคตะวันตก ปัจจุบันได้แก่เซเนกัล มาลี ไนเจอร์ และขยายอาณาเขตเข้าไปในแอฟริกาตะวันตกที่ต่อมาเรียกว่าเฟรนช์เวสต์แอฟริกา นอกจากนี้ยังยึดได้ส่วนหนึ่งของแคว้นคองโกที่เรียกว่าเฟรนช์คองโก มูลเหตุ ทั้งสองประเทศได้พยายามทุกวิถีทางในการที่จะเข้าควบคุมลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนบนและหาหนทางเชื่อมโยงอาณานิคมของตนที่กระจัดกระจายให้ติดต่อกัน เป็นผืนเดียว จุดมุ่งหมายที่สำคัญของอังกฤษคือจะต้องสร้างทางรถไฟจากเคปโคโลนีไปจนถึงกรุงไคโรในอียิปต์ เพื่อเชื่อมโยงแคว้นยูกันดาให้ติดต่อกับอียิปต์ ส่วนฝรั่งเศสก็พยายามขยายตัวจากเซเนกัลผ่านภาคกลางของทวีปแอฟริกาไปจนถึงแคว้นซูดานซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองฟาโชดาและหาทางออกสู่ทะเลแดง นโยบายขยายอำนาจดังกล่าวทำให้กองทัพของทั้งสองประเทศต้องไปเผชิญหน้ากันที่เมืองฟาโชดาในซูดาน อังกฤษเกรงว่าฝรั่งเศสจะเข้าไปควบคุมแม่น้ำไนล์ตอนบน และทำเขื่อนกั้นแม่น้ำไนล์ซึ่งจะเป็นอุปสรรคต่อการชลประทานของอียิปต์ซึ่งอยู่ใต้การยึดครองของอังกฤษในขณะนั้น กองทัพของอังกฤษและฝรั่งเศสจึงเผชิญหน้ากันที่เมืองฟาโชดา ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอนทัพออกจากเมือง ฝรั่งเศสอ้างว่าเป็นฝ่ายมีชัยเพราะยึดเมืองฟาโชดาได้ก่อน ยุติเหตุการณ์ ระหว่างนั้น ภายในประเทศฝรั่งเศสกำลังเผชิญปัญหาเหตุการณ์เรื่องเดรย์ฟุส ฝรั่งเศสเกรงว่ากรณีพิพาทดังกล่าวจะขยายตัวเป็นสงครามใหญ่ และไม่แน่ใจว่าในกรณีดังกล่าวรัสเซียซึ่งเป็นพันธมิตรของตนจะให้ความสนับสนุนฝรั่งเศส อนึ่ง ฝรั่งเศสต้องการเอาใจอังกฤษไว้เพื่อให้อังกฤษสนับสนุนฝรั่งเศสในการต่อต้านเยอรมนีซึ่งเป็นศัตรูของตน ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 ฝรั่งเศสจึงถอนทัพออกจากเมืองฟาโชดา ทั้งอังกฤษและฝรั่งเศสก็สามารถแก้ไขกรณีพิพาทดังกล่าวได้โดยสันติ อ้างอิง เพ็ญศรี ดุ๊ก สารานุกรมประวัติศาสตร์ยุโรปฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม E-F หเหตุการณ์ฟาโชดา หเหตุการณ์ฟาโชดา
เมืองยะลา (มลายูปัตตานี : جالا / ยาลอ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยะลา เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครอง การบริหาร การศึกษา และเศรษฐกิจของจังหวัด ชาวบ้านที่สามารถพูดภาษามลายูได้ นิยมเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า นิบง ซึ่งเป็นชื่อต้นไม้ประเภทหนึ่งที่เคยมีอยู่มากมายภายในตัวอำเภอเมืองยะลา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเมืองยะลาตั้งอยู่ทางตอนบนของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโคกโพธิ์และอำเภอแม่ลาน (จังหวัดปัตตานี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอยะรัง (จังหวัดปัตตานี) และอำเภอรามัน ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอรามัน อำเภอกรงปินัง และอำเภอยะหา ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอยะหา และอำเภอสะบ้าย้อย (จังหวัดสงขลา) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเมืองยะลาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 ตำบล 80 หมู่บ้าน 40 ชุมชน ได้แก่ 1. สะเตง (Sateng) 40 ชุมชน 8. หน้าถ้ำ (Na Tham) 4 หมู่บ้าน 2. บุดี (Budi) 8 หมู่บ้าน 9. ลำพะยา (Lam Phaya) 7 หมู่บ้าน 3. ยุโป (Yupo) 6 หมู่บ้าน 10. เปาะเส้ง (Po Seng) 4 หมู่บ้าน 4. ลิดล (Lidon) 5 หมู่บ้าน 11. พร่อน (Phron) 6 หมู่บ้าน 5. ยะลา (Yala) 3 หมู่บ้าน 12. บันนังสาเรง (Bannang Sareng) 6 หมู่บ้าน 6. ท่าสาป (Tha Sap) 6 หมู่บ้าน 13. สะเตงนอก (Sateng Nok) 13 หมู่บ้าน 7. ลำใหม่ (Lam Mai) 7 หมู่บ้าน 14. ตาเซะ (Ta Se) 5 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเมืองยะลาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่ เทศบาลนครยะลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะเตงทั้งตำบล เทศบาลเมืองสะเตงนอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะเตงนอกทั้งตำบล เทศบาลตำบลลำใหม่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลลำใหม่ เทศบาลตำบลบุดี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุดีทั้งตำบล เทศบาลตำบลยุโป ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยุโปทั้งตำบล เทศบาลตำบลท่าสาป ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าสาปทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลลิดล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลิดลทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลยะลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยะลาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลลำใหม่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลลำใหม่ (นอกเขตเทศบาลตำบลลำใหม่) องค์การบริหารส่วนตำบลหน้าถ้ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหน้าถ้ำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลลำพะยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำพะยาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเปาะเส้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเปาะเส้งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพร่อน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพร่อนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบันนังสาเรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบันนังสาเรงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตาเซะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะเซะทั้งตำบล อ้างอิง เมือง