bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดสันติธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน วัดสันติธรรมตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดได้ทำการก่อสร้างขึ้นในภายหลัง พ.ศ. 2490 โดยคุณแม่นิ่มนวล สุภาวงศ์ที่เกิดศรัทธาอยากจะสร้างวัดถวายหลวงปู่ พระครูสันติวรญาณ สิม พุทฺธาจาโร) ในการแผ้วถางดำเนินการครั้งแรก สังเกตเห็นได้ว่าเนื้อที่บริเวณที่จะสร้างกุฏิ มีอิฐ มีกระเบื้อง มีแนวกำแพง และมีเนินอุโบสถหรือวิหาร พอสันนิษฐานได้ว่า ที่แห่งนั้นเคยเป็นวัดมาก่อน แต่ไม่อาจสืบประวัติได้ว่าเป็นวัดอะไร ใช้ชื่อวัดว่า วัดสันติธรรม นครเชียงใหม่ จนได้รับอนุญาตสร้างวัดจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดสันติธรรม' ผู้ที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก คือ หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร (พระครูสันติวรญาณ, พระญาณสิทธาจารย์) อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถของวัดเริ่มดำเนินการสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2495 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2513 อุโบสถกว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร มีพระธาตุสันติเจดีย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 โดยหลวงปู่สิม มีการหุ้มทองจังโกยอดปลี ปิดทองยอดคำปลี การสร้างห้องกรุ ชั้นที่ 2 ในการบรรจุพระบรมธาตุ และการสร้างพระพุทธรูปเพื่อบรรจุในองค์พระเจดีย์ มีพิพิธภัณฑ์พระธาตุบูรพาจารย์ เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และจัดแสดงนิทรรศการพระบรมสารีริกธาตุ พระอรหันตธาตุ อัฐิธาตุพระสุปฏิปันโนทั่วประเทศไทย อ้างอิง สันติธรรม
วัดดอยแท่นพระผาหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ประวัติ วัดดอยแท่นพระผาหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ประวัติวัดระบุว่าตั้งเมื่อ พ.ศ. 1924 มีตำนานเล่าว่าก่อนที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ได้เคยมาเสวยภัตกิจ ณ แท่นหินศิลาขนาดใหญ่ และได้ทรงตรัสกับพระอานนท์ว่า ภายหน้าหินก่อนนี้จะปรากฏชื่อ ผาหลวงแท่นพระ ซึ่งคือที่ตั้งวัดปัจจุบัน ครูบาเจ้าศรีวิชัยเคยมาจำพรรษาที่วัดนี้ หลังจากนั้นจึงได้ถูกทิ้งร้างไป จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2519 พระอาจารย์วัลลภกิตติภัทโต อดีตเจ้าอาวาสวัดดอยแท่นพระผาหลวง ได้พบวัดนี้ระหว่างธุดงค์และได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้น ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จมายังบ่อน้ำของวัด เพื่อทอดพระเนตรสภาพผืนป่า ทรงมีรับสั่งให้มหาวิทยาลัยแม่โจ้ กรมชลประทาน และหน่วยงานภาคส่วนต่าง ๆ ร่วมกันฟื้นฟูผืนป่าบ้านโปปง เสนาสนะและปูชนียวัตถุ อุโบสถมีลักษณะเก่าเป็น 4 เหลี่ยมผืนผ้าเป็นไม้สักทั้งหลังและชั้นเดียว พระที่อยู่ด้านในจะหันหลังให้ ส่วนประตูมีนางเทวดาติดที่ประตูและมีค้านกันให้เดินเข้าไปและมีรูปวาดติดประตูที่ต่างจากวัดอื่นและอุโบสถ์ตั้งอยู่หลังก้อนหินหรือแท่นพระ เจดีย์สีเงินและรอบเจดีย์มีนักสัตว์ซึ่งยอดเจดีย์เป็นสีทองและตรงด้านล่างของเจดีย์ประดับไปด้วยแก้วที่มีหลากหลายสีติดรอบเจดีย์และตั้งอยู่ที่สูงมีบันได 100 กว่าขั้น บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นพญานาคอยู่ขนาบทั้ง 2 ข้าง ระหว่างทางเดินขึ้นบันไดมีระฆังแขวน ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานศิลปะเชียงแสนยุคต้น อายุกว่า 700 ปี แท่นผาหินก้อนใหญ่ รอยพระพุทธบาท จารึกแผ่นไม้ รั้วเหล็กที่มีการจารึกอักษรล้านนาโบราณ อ้างอิง ดอยแท่นพระผาหลวง
วัดลอยเคราะห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดลอยเคราะห์ เดิมชื่อว่า วัดร้อยข้อ (วัดฮ้อยข้อ) สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 1910 (สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1201) ในสมัยพญากือนา กษัตริย์องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย ช่วงปลายรัชสมัยพม่ายกทัพมาตีล้านนา และยึดครองล้านนาได้สำเร็จ วัดต่าง ๆ ในเชียงใหม่จึงถูกทิ้งร้างไป ต่อมาพระเจ้ากาวิละยกทัพไปตีเมืองเชียงแสนที่ยังคงอยู่ใต้การปกครองของพม่าได้สำเร็จ จึงได้กวาดต้อนชาวเชียงแสนมาอยู่ในเมืองเชียงใหม่ ชาวเชียงแสนได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดร้อยข้อขึ้นมาใหม่ และนำชื่อวัดในเมืองเชียงแสนมาตั้งเป็นชื่อใหม่ว่า 'วัดลอยเคราะห์' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2040 วัดได้รับการบูรณะระหว่าง พ.ศ. 2550–2551 ซึ่งเป็นการบูรณะที่ยังคงรักษารูปแบบเดิมที่สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2408 วิหารของวัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัด เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนสถาปัตยกรรมล้านนา ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2545 หน้าบันประดับด้วยลายปูนปั้นพระพุทธรูปปางสมาธิ สัตว์ในวรรณคดี และลายพรรณพฤกษา ประตูเป็นลวดลายรดน้ำรูปเทพนม และตัวปั้นลมหรือนาคสะดุ้งด้านหลัง ที่ทำลวดลายด้วยการติดกระจกสีต่าง ๆ ภายในประดิษฐาน พระพุทธศุภโชคศรีลอยเคราะห์มิ่งมงคล อ้างอิง ลอยเคราะห์
วัดเขาจำศีล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองโรง อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี วัดเขาจำศีล เดิมชาวบ้านเรียกกันว่า วัดเขาพระจำศีล ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง จากเอกสารของวัดระบุว่าเป็นวัดเก่าที่สร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย กรมศิลปากรเคยนำอิฐเก่าที่สร้างอุโบสถไปพิสูจน์พบว่ามีอายุไม่ต่ำกว่า 300 ปี สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2231 วัดนี้อยู่บนเส้นทางเดินทัพจากประเทศพม่าเพื่อไปกรุงศรีอยุธยา ผ่านวัดเขาจำศีลที่หนองสาหร่ายดอนเจดีย์ ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อคราวสงครามเก้าทัพ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เมื่อกองทัพพม่าผ่านมาประชาชนได้อพยพหนีภัยสงครามมาพักอยู่ที่บริเวณนี้ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 บริเวณเขาจำศีลเป็นที่ตั้งและเป็นสถานที่ฝึกอาวุธและส่งเสบียงของหน่วยเสรีไทยในจังหวัดกาญจนบุรี วัดอยู่ในสภาพร้างจนเมื่อ พ.ศ. 2475 หลวงพ่อกัณฑ์ เจ้าอาวาสวัดห้วยสะพาน ได้มาจำพรรษาที่วัดร้างแห่งนี้ เมื่อช่วงสงครามโลกที่เสรีไทย มาตั้งหน่วยอยู่ที่นี่ จึงมีการอพยพพระสงฆ์และประชาชนไปอยู่ที่อยู่ที่บ้านหลุมหิน วัดเขาจำศีลมีสภาพเป็นวัดร้างอีกคราวหนึ่งจน พ.ศ. 2525 พระเป้​ เปสโต (ต่อมามีสมณศักดิ์ เป็นที่พระครูกาญจนศีลาภรณ์) ได้เข้ามาพัฒนาให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสมัยอยุธยา สภาพปัจจุบันทางวัดได้ปฏิสังขรณ์ส่วนบนของอุโบสถให้สามารถใช้ประกอบพิธีกรรมของสงฆ์ได้ โดยยังคงรักษาส่วนกำแพงที่เป็นของเดิมไว้ซุ้มประตูทางเข้ามีลักษณะคล้ายทรงใบหอก ส่วนเจดีย์บนยอดเขาจำศีลชำรุด จากการขุดหาของเก่าจนพังทลาย วัดได้สร้างมณฑปในบริเวณเดิม รายนามเจ้าอาวาส พระครูปริยัติกาญจโนบล พระอธิการกัมปนาท ถิรสีโล อ้างอิง เขาจำศีล
หาดส้มแป้น เป็นตำบลในอำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง เป็นที่ตั้งของแหล่งแร่หาดส้มแป้น เป็นแหล่งแร่ที่ผลิตแร่ดีบุก แร่วุลแฟรม แร่ดินขาวที่สำคัญของประเทศ พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว อุทยานแห่งชาติลำน้ำกระบุรี ระนองแคนย่อน ตั้งอยู่ที่บ้านทุ่งคา โดยใช้เส้นทางเดียวกับบ่อน้ำพุร้อนรักษะวาริน เป็นสระน้ำขนาดย่อม ที่โอบล้อมด้วยหุบเขาเหตุที่นี่เป็นแอ่งน้ำล้อมภูเขาแบบนี้ เนื่องมาจากที่นี่เคยเป็นเหมืองแร่เก่ามาก่อน ลักษณะเป็นเหมืองแบบฉีด ทำให้สภาพภูเขาเกิดลักษณะเว้าแหว่ง สวยงามแปลกตา ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลหาดส้มแป้นมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางนอน (อำเภอเมืองระนอง) และตำบลบางพระเหนือ (อำเภอละอุ่น) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลพะโต๊ะ (อำเภอพะโต๊ะ จังหวัดชุมพร) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลปากทรง (อำเภอพะโต๊ะ จังหวัดชุมพร) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหงาวและตำบลบางริ้น (อำเภอเมืองระนอง) ประวัติ ตำบลหาดส้มแป้นเดิมเป็นแหล่งแร่ดีบุกที่สำคัญของจังหวัดระนอง และได้มีชาวจีนกลุ่มหนึ่งเดินทางเข้ามาทำเหมืองแร่ แล้วกลับออกไป และได้บอกกับเจ้าเมืองระนองในขณะนั้นว่าที่ 'ห้วยซัมเปี้ยน' มีแร่อุดมมาก คำว่า 'ห้วยซัมเปี้ยน' เป็นภาษาจีน แปลว่าลึกเข้าไปในหุบเขาชาวบ้านเรียกว่า 'ห้วยซัมเปี้ยน' ต่อมาเพี้ยนเป็น 'หาดส้มแป้น' และชื่อนี้เป็นที่แปลกใจของผู้มาท่องเที่ยวจังหวัดระนองเป็นอย่างมาก นักท่องเที่ยวส่วนมากคิดว่าเป็นชื่อหาดทราย ทำให้ต้องเข้ามาเยี่ยมชมในตำบลหาดส้มแป้น เป็นเหตุให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของจังหวัดระนอง ปัจจุบันเป็นแหล่งแร่ที่ผลิตแร่ดีบุก และแร่ดินขาวที่สำคัญของประเทศ การทำเหมืองในแหล่งแร่หาดส้มแป้น มีทั้งในส่วนที่ทำเฉพาะเหมืองดีบุก หรือทำทั้งเหมืองดีบุกและเหมืองดินขาว ปัจจุบันมีอุตสาหกรรมในระดับชุมชน เช่น การร่อนแร่ของชาวบ้านและนำแร่ไปขายยังบ้านที่รับชื้อ นอกจากชื่อเสียงในเรื่องของการทำเหมืองแร่มากว่า 100 ปีแล้ว ชุมชนหาดส้มแป้นยังมีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ทั้งป่าไม้ น้ำตก ลำห้วย ธารน้ำแร่ บ่อน้ำร้อน และวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชุมชนขนาดเล็กที่อาศัยอยู่บนเนินเขา มีแหล่งท่องเที่ยวชุมชนที่น่าสนใจมากมาย เช่น จุดชมทิวทัศน์ทะเลหมอกหาดส้มแป้น 360 องศา การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลหาดส้มแป้นแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านทุ่งคา (Ban Thung Kha) หมู่ที่ 2 บ้านบางสังตี (Ban Bang Sangti) หมู่ที่ 3 บ้านหาดส้มแป้น (Ban Hat Som Paen) ภาพมุมสูงของอำเภอเมืองระนอง ตำบลหาดส้มแป้นอยู่บริเวณทิศตะวันออก การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่ตำบลหาดส้มแป้นมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลหาดส้มแป้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหาดส้มแป้นทั้งหมด เดิมเป็นสภาตำบลหาดส้มแป้นที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2516 และมีประกาศจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหาดส้มแป้นในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2540 ประชากร พื้นที่ตำบลหาดส้มแป้นประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 3 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 3,191 คน แบ่งเป็นชาย 1,576 คน หญิง 1,615 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีประชากรเป็นอันดับ 8 ในอำเภอเมืองระนอง ใน พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 หาดส้มแป้น 1,511 1,536 1,553 1,547 1,566 1,588 1,584 บางสังตี 1,072 1,060 1,049 1,045 1,051 1,058 1,054 ทุ่งคา 608 602 592 591 583 565 563 รวม 3,191 3,198 3,194 3,183 3,200 3,211 3,201 อ้างอิง หาดส้มแป้น หาดส้มแป้น หาดส้มแป้น
จารึกภาพพระนางอาชาเยตจากโลงพระศพหินปูนของพระองค์ อาชาเยต หรือ อาชาอิต เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณและเป็นพระมเหสีในฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2 จากราชวงศ์ที่สิบเอ็ด หลุมฝังพระศพของพระองค์ (DBXI.17) และวิหารขนาดเล็กที่ตกแต่งอย่างสวยงามถูกพบในวิหารที่เดียร์ เอล-บาฮารี ของฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2ศาลเทพเจ้าและสถานที่ฝังพระศพของพระนางอาชาเยตถูกพบพร้อมกับหลุมฝังศพของสตรีอีกสี่คนในวัยยี่สิบปีของพวกนางและเด็กสาวอีกคนหนึ่ง ซึ่งทั้งหมดมีนามว่า เฮนเฮเนต, คาวิต, เคมซิต, ซาเดห์ และมาเยต อย่างไรก็ตาม มีความเป็นไปได้ที่จะมีศาลเทพเจ้าเพิ่มเติมอีกสามแห่งที่ถูกทำลายในการขยายพื้นที่ฝังพระศพของฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2 ศาลเทพเจ้าทั้งเก้าถูกสร้างขึ้นในสมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่ง ก่อนการสถาปนาพระราชอาณาจักรกลางขึ้นของฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2 พระองค์กับสตรีชั้นสูงอีกสามคนจากหกคนที่ได้รับพระอิสริยยศเป็นพระราชินี และส่วนใหญ่มีพระอิสริยยศเป็นนักบวชสตรีแห่งฮาธอร์ สถานที่ฝังพระศพของพวกพระองค์มีความสำคัญต่อตำแหน่งในฐานะนักบวชสตรีแห่งฮาธอร์ในบริเวณหน้าผาของเดียร์ เอล-บาฮารีที่เป็นสถานที่สักการะเทพีฮาธอร์มาตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรเก่าเป็นต้นมา พระอิสริยยศของพระองค์คือ: พระมเหสี อันเป็นที่รักแห่งกษัตริย์ (ḥmt-nỉswt mrỉỉ.t=f ), ผู้ประดับประดาแห่งกษัตริย์เพียงผู้เดียว (ẖkr.t-nỉswt wˁtỉ.t), นักบวชสตรีแห่งฮาธอร์ (ḥm.t-nṯr ḥwt-ḥrw), นักบวชสตรีแห่งฮาธอร์, ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเหล่าดวงวิญญาณ, ผู้สำคัญในพื้นที่ของพระองค์ (ḥm.t-nṯr ḥwt-ḥrw wr.t m k3.w=s ḫntỉ.t m swt=s), นักบวชสตรีแห่งฮาธอร์, ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเหล่าดวงวิญญาณ, ผู้สำคัญในพื้นที่ของพระองค์, นายหญิงแห่งเดนเดรา (ḥm.t-nṯr ḥwt-ḥrw nb.t ỉwn.t wr.t k3.w=s ḫntỉ.t m swt=s) โลงพระศพหินของพระองค์ (เจอี 47267) มีโลงพระศพไม้ (เจอี 47355) และรูปสลักไม้ก็ตั้งอยู่ในหลุมฝังพระศพด้วย ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ที่กรุงไคโร โลงพระศพหินของพระองค์มีความโดดเด่นในด้านการตกแต่งภายนอกและการทาสีภายใน ภายในโลงพระศพทาสีนั้นได้ถูกคัดลอกลงในกระดาษสำหรัโทรสารโดย ชาร์ลส์ เค. วิลกินสัน ที่เมืองกูร์นาในปี ค.ศ. 1926 ขณะนี้พบภาพในกระดาษโทรสารดังกล่าวในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน มหานครนิวยอร์ก แต่ยังไม่เคยตีพิมพ์เผยแพร่ โลงพระศพที่ได้รับการตกแต่งนั้นปรากฏภาพของสตรีชาวนิวเบียสองคน (เมดเจย์) นามว่า เฟเดอร์ทิต และเมเคเนต ซึ่งสตรีทั้งสองคนปรากฏร่วมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของพระนางอาชาเยต และมีการสันนิษฐานว่าพระนางอาชาเยตน่าจะเป็นสตรีสูงศักด์ชาวนิวเบียที่พำนักอยู่ในอียิปต์ ภาพโทรสารจากโลงพระศพของพระนางอาชาเยต of the painting on the inner back side of the sarcophagus of Aashyt MET |ด้านหลังภายในโลงพระศพของพระนางอาชาเยต (โทรสารโดย ชาร์ลส์ เค. วิลกินสัน) of the painting at the head end of the sarcophagus of Aashyt MET 48.105.29 |ส่วนหัวภายในโลงพระศพของพระนางอาชาเยต (โทรสารโดย ชาร์ลส์ เค. วิลกินสัน) of the painting on the inside of the foot end of the sarcophagus of Aashyt MET 48.105.30 |ส่วนปลายเท้าภายในโลงพระศพของพระนางอาชาเยต (โทรสารโดย ชาร์ลส์ เค. วิลกินสัน) of the painting on the inner front side of the sarcophagus of Aashyt MET 48.105.32 |ด้านหน้าภายในโลงพระศพของพระนางอาชาเยต (โทรสารโดย ชาร์ลส์ เค. วิลกินสัน) อ้างอิง
วัดบูรพ์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2224 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา พร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ ถนนจอมพล ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ประวัติ ปี พ.ศ. 2224 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดบูรพ์สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา พร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา สมเด็จพระนารายณ์มหาราชได้โปรดฯ ให้โดยพระยายมราช (สังข์) เป็นผู้สร้าง โดยมีช่างชาวฝรั่งเศสเป็นผู้ช่วยออกแบบผังเมือง เมื่อสร้างเมืองแล้วเสร็จ ประชาชน คฤหบดีและขุนนาง ได้สร้างวัดในกำแพงเมืองขึ้น 6 วัด โดยขุนนาง เป็นผู้สร้างวัดพระนารายณ์มหาราช (วัดกลาง) วัดบึง และวัดสระแก้ว โดยคหบดีและชาวบ้าน เป็นผู้สร้างวัดบูรพ์ วัดอิสาน และวัดพายัพ เนื่องจากวัดที่สร้างโดยขุนนางจะดูดูสวยงามพิถีพิถันตามแบบขุนนางจากกรุงศรีอยุธยา วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 วัดบูรพ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ที่มาของชื่อ วัดบูรพ์ ชื่อมาจากคำว่า ทิศบูรพา เนื่องจากตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกภายในเขตกำแพงเมืองเก่านครราชสีมา เจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม ลำดับที่ เจ้าอาวาส ปี 1 พระอรรถจารีสีมาจารย์ พ.ศ.2472-2482 2 พระณรงค์ ญาณวโร พ.ศ.2482-2494 3 พระครูรัตนาภิธาร พ.ศ.2495-2496 4 พระมหาแสง สุกฺกโร พ.ศ.2596-2499 5 พระครูอรรถโกวิท พ.ศ.2499-2530 6 พระครูปริยัติบูรพากร พ.ศ.2531 7 พระครูวรปัญญาคม (ทองพูล จกฺกวโร) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน สิ่งก่อสร้าง อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ หอฉัน ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปณสถาน อ้างอิง บูรพ์ บูรพ์
เครื่องหมายตำรวจรักษาความปลอดภัยบนสูทของเจ้าหน้าที่ ตำรวจรักษาความปลอดภัย (; นิยมเรียก Security Police; อักษรย่อ: SP) เป็นหน่วยอารักขาใกล้ชิดในสังกัดของกองบัญชาการความปลอดภัย กรมตำรวจนครบาลโตเกียว มีหน้าที่อารักขาผู้มีตำแหน่งสูง ทั้งภายในและภายนอกประเทศ บุคคลากรของหน่วยงานนี้เป็นที่รู้จักด้วยชื่อ ตำรวจรักษาความปลอดภัย (Security Police; SP) คำว่า 'SP' เป็นคำยืมจากภาษาอังกฤษซึ่งนำมาใช้ในระบบการบังคับใช้กฎหมายญี่ปุ่น โดยมีที่มาจากเครื่องหมายที่เจ้าหน้าที่ติด หน่วยงานนี้ไม่อารักขาพระบรมวงศานุวงศ์ เนื่องจากเป็นหน้าที่โดยเฉพาะของกองบังคับการคุ้มกันพระองค์ (Imperial Protection Division) ตำรวจรักษาความปลอดภัยได้รับมอบหมายให้อารักขานายกรัฐมนตรี, คณะรัฐมนตรี, ประธานศาลสูงสุด, ประธานราชมนตรีสภา, สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร, ผู้ว่าราชการโตเกียว ตลอดจนบุคคลสำคัญต่างประเทศ เช่น ประมุขแห่งรัฐ, เอกอัครราชทูต, หรือบุคคลสำคัญอื่น ๆ ตามที่ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติมอบหมาย แม้ไม่มีกำหนดไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ตำรวจรักษาความปลอดภัยก็ยังอารักขารองประธานสภาทั้งสูงและล่าง รวมถึงผู้นำพรรคการเมืองสำคัญ อ้างอิง บรรณานุกรม
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 การบินลาวให้บริการจุดหมายปลายทาง 23 แห่งในเอเชีย ซึ่งไม่รวมเที่ยวบินระหว่างทาง จุดหมายปลายทาง ประเทศ เมือง ท่าอากาศยาน หมายเหตุ อ้างอิง พนมเปญ ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ| เสียมราฐ ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ| ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ–อังกอร์ ปักกิ่ง ท่าอากาศยานนานาชาติกรุงปักกิ่ง| ฉางชา ท่าอากาศยานนานาชาติฉางชาหฺวางฮฺวา เฉิงตู ท่าอากาศยานนานาชาติเฉิงตูเทียนฝู่| ท่าอากาศยานนานาชาติเฉิงตูชวงหลิว| ฉงชิ่ง ท่าอากาศยานนานาชาติฉงชิ่งเจียงเป่ย์| ฉางโจว ท่าอากาศยานนานาชาติฉางโจวเปินหนิว กว่างโจว ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน หางโจว ท่าอากาศยานนานาชาติหางโจวเซียวชาน จิ่งหง ท่าอากาศยานนานาชาติกาดทรายสิบสองปันนา คุนหมิง ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงฉางฉุ่ย ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้า| เซี่ยงไฮ้ ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่ผู่ตง เวินโจว ท่าอากาศยานนานาชาติเวินโจวหลงวาน| ฟูกูโอกะ ท่าอากาศยานฟูกูโอกะ| มาชิกิ ท่าอากาศยานคูมาโมโตะ| โตเกียว ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ| อัตตะปือ ท่าอากาศยานนานาชาติอัตตะปือ| บ้านห้วยทราย ท่าอากาศยานบ่อแก้ว| หลวงน้ำทา ท่าอากาศยานหลวงน้ำทา หลวงพระบาง ท่าอากาศยานนานาชาติหลวงพระบาง| เมืองไซ ท่าอากาศยานอุดมไซ ปากเซ ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ พงสาลี ท่าอากาศยานบุนเหนือ| โพนสะหวัน ท่าอากาศยานเชียงขวาง สุวรรณเขต ท่าอากาศยานสุวรรณเขต ไชยบุรี ท่าอากาศยานไชยบุรี| ท่าแขก ท่าอากาศยานท่าแขก| เวียงจันทน์ ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต| ซำเหนือ ท่าอากาศยานนาทอง| เซโปน ท่าอากาศนานเซโปน| กัวลาลัมเปอร์ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์| สิงคโปร์ ท่าอากาศยานชางงี| ปูซาน ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ| มูอัน ท่าอากาศยานนานาชาติมูอัน| โซล ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน กรุงเทพมหานคร ท่าอากาศยานดอนเมือง| ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เชียงใหม่ ท่าอากาศยานเชียงใหม่ อุดรธานี ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี| ดานัง ท่าอากาศยานนานาชาติดานัง| ฮานอย ท่าอากาศยานซาเลิม| ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย นครโฮจิมินห์ ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต อ้างอิง
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะม่วงสองต้น อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ดินของวัดมีจำนวน 7 ไร่ 81.6 ตารางวา วัดสนธิ์ หรือ วัดนาสนธิ์ เป็นวัดเก่าแก่ได้รับการสถาปนามาจากพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เมื่อครั้งสร้างพระมหาธาตุเจดีย์ทรงศรีวิชัยยุคแรกหรือเมื่อคราวสร้างเมืองพระเวียงเป็นเมืองหลวงที่สองของอาณาจักรตามพรลิงก์บนหาดทรายแก้ว ในระหว่างปี พ.ศ. 1089–1300 โดยจะอยู่ติดกับวัดเตาปูน ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งเตาเผาเปลือกหอยเพื่อทำปูนขาวผสมยางไม้และข้าวเหนียว พระเจ้าศรีธรรมาโศกราชคงเสด็จมาตรวจเตาปูนและได้สร้างวัดเตาปูนขึ้นและที่ประทับชั่วคราวเมื่อเสด็จมาตรวจดูเตาปูนเป็นวัดนาสนธิ์ พร้อมกันนี้ให้สร้างพระพิมพ์บรรจุกรุ โดยพระกรุวัดนาสนธิ์เท่าที่พบมี 3 พิมพ์ คือ พิมพ์วงเขนหรือพิมพ์พระจันทร์เต็มดวง พิมพ์ผานไถ และพิมพ์ใบพุทราหรือพิมพ์ยอดขุนพล เดิมวัดสนธิ์เป็นวัดร้าง ภายหลังได้ขอยกวัดสนธิ์ (ร้าง) ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563 อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว คือ กุฏิสงฆ์ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ โรงครัว โรงเก็บของ และห้องน้ำ 1 หลัง 16 ห้อง อ้างอิง สนธิ์
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี วัดสนธิ์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่หลักฐานที่ปรากฏน่าจะไม่ต่ำจากสมัยอยุธยา เล่าสืบต่อกันมาว่า พระรุ่มเป็นรูปแรกที่มาปฏิสังขรณ์ มาจากที่ใดไม่ทราบแน่ชัด ต่อมาได้เป็นเจ้าอาวาส ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2220 หลักฐานทางโบราณคดีที่พบ บริเวณรอบอุโบสถมีใบเสมาเก่า ไม่มีลวดลาย ทำด้วยศิลาทรายแดงหักอยู่เกลื่อนกลาด สถาบันทักษิณคดีศึกษา สงขลา ได้มาขอใบเสมาและนำไปแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ของสถาบันฯ 1 ชิ้น นอกจากนั้นยังมีชิ้นส่วนของพระพุทธรูปศิลาทรายแดงอีกมาก ใกล้อุโบสถยังมีเจดีย์โบราณก่อด้วยอิฐถือปูน 1 องค์ สภาพกำลังทรุดโทรม ภายอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลาทรายแดงซึ่งเป็นพระประธานสภาพยังคงสมบูรณ์แต่ถูกตกแต่งด้วยสีจนดูเป็นของใหม่ และมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ในโบสถ์เก่าหน้าตักกว้างประมาณ 1 วาเศษ สูงประมาณ 6 ศอกเศษ ก่ออาสนะขึ้นสูงประมาณ 3 ศอกเศษ ก่อด้วยอิฐแดงแบบโบราณ ไม่สอปูนซีเมนต์ องค์พระเป็นหินสีเขียวแก่เกือบดำ เคลือบฉาบทาทั่วทั้งองค์ ลักษณะน่าจะเป็นฝีมือช่างชาวอินเดียสมัยคุปตะ กรมศิลปากรได้เคยสำรวจและขึ้นทะเบียนโบราณสถานแห่งนี้มานานแล้ว และทางวัดได้ดูแลแต่หลักฐานสำคัญทางโบราณคดีต่าง ๆ สูญหายไปเป็นจำนวนมาก อ้างอิง สนธิ์
ALBUM 2021 0.9.27 ๒๑๐๙๒๗ |วัดแก้วฟ้าจุฬามณีอยู่ตรงปากคลองบางซื่อช่วงแรก คลองบางซื่อ เป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำเจ้าพระยา ในปัจจุบันแบ่งออกเป็น 2 ช่วง ช่วงแรกเริ่มจากแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศเหนือของวัดแก้วฟ้าจุฬามณีไปทางทิศตะวันออกจนบรรจบคลองเปรมประชากร (ลำน้ำที่ตรงต่อเนื่องไปคือคูข้างสโมสรนายทหารอากาศ ซึ่งก็คือแนวคลองเก่าของคลองบางซื่อก่อนจะมีการขุดคลองประปา) ส่วนช่วงที่ 2 เริ่มจากคลองเปรมประชากร ขนานคู่กับคลองประปาทางด้านทิศเหนือ โดยคลองส่วนดังกล่าวเป็นส่วนที่ขุดใหม่เพื่อไปบรรจบกับแนวคลองเดิมบริเวณแยกสะพานดำ แทนที่แนวคลองเก่าหลังจากขุดคลองประปา ก่อนจะไหลไปทางทิศตะวันออกจนบรรจบคลองลาดพร้าวบริเวณชุมชนลาดพร้าว 45 คลองบางซื่อในเขตดุสิตมีความยาว 1,550 เมตร ในเขตบางซื่อมีความยาว 500 เมตร ในเขตพญาไทมีความยาว 2,600 เมตร ในเขตดินแดงมีความยาว 1,450 เมตร และในเขตห้วยขวางมีความยาว 1,800 เมตร คลองมีความกว้าง 6–18 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2557 มีการฟื้นฟูคลองบางซื่อขึ้นมา เช่น มีการจัดพิธีบวชคลอง มีการปลูกหญ้าแฝกลงในลำคลองเพื่อให้รากแฝกช่วยกรองน้ำเสีย และทำน้ำหมักจุลินทรีย์แล้วเทลงในคลองเพื่อให้จุลินทรีย์บำบัดน้ำเสีย จนถึงปัจจุบันนี้น้ำในคลองบางซื่อช่วงถนนรัชดาภิเษกถึงชุมชนริมคลองบางซื่อลาดพร้าว 46 น้ำในคลองใสขึ้น มีปลาแหวกว่ายให้เห็น จากข้อมูล พ.ศ. 2562 ริมคลองบางซื่อช่วงใกล้คลองลาดพร้าวมีบ้านรุกล้ำแนวเขื่อน ต่อมาทางภาครัฐได้สร้างบ้านใหม่ทดแทนบ้านรุกล้ำแนวคลอง ในปัจจุบันใต้คลองบางซื่อมีอุโมงค์ระบายน้ำขนาดใหญ่ช่วยแก้ไขปัญหาน้ำท่วม มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 เมตร ยาวประมาณ 6.40 กิโลเมตร นอกจากนี้ สำนักการระบายน้ำ กรุงเทพมหานคร ยังมีโครงการก่อสร้างสถานีสูบน้ำตอนปลายอุโมงค์กำลังสูบ 60 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และโครงการก่อสร้างเขื่อนคอนกรีตเพื่อป้องกันน้ำท่วมในคลอง อ้างอิง บางซื่อ บางซื่อ บางซื่อ บางซื่อ บางซื่อ
วัดกองก๋อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกองก๋อย อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบันมีพระอธิการชยุธ ชวนปญฺโญ เจ้าอาวาส วัดกองก๋อยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2409 โดยท้าวอ้าย ปิ่นญาติ ได้ชักชวนญาติพี่น้องและคนในหมู่บ้านกองก๋อยช่วยกันสร้างวัดขึ้นมา มีกุฏิไม้เล็ก ๆ ห้องสุขา ศาลาไม้ และกำหนดเขต ทำแนวรั้ววัด คิดพื้นที่ประมาณ 5 ไร่ 2 งาน ชื่อ 'กองก่อย' คงเพี้ยนมาจากคำว่า 'กองกลอย' เนื่องจากพื้นที่นี้ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ชาวบ้านได้ ขุดหาหัวกลอย ออกมาขายให้พ่อค้า จะต้องทำมาขายที่หมู่บ้านกองก๋อยแห่งนี้ ภายหลังชื่อหมู่บ้านเพี้ยนมาเป็นบ้านกองก๋อย เมื่อสร้างวัดก็ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน ภายในวัดกองก๋อยมีต้นโพธิ์ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดแม่ฮ่องสอนขนาด 9 คนโอบ (ลำต้นเดียว) ความสูงประมาณ 30 เมตร แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น สวยงามมาก คาดว่ามีอายุประมาณ 600–700 ปี มีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เป็นเจดีย์สร้างใหม่ กว้าง 9 เมตร ยาว 9 เมตร สูง 32 เมตร (ทรงสุโขทัย) เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2553 มีประเพณีปี๋ใหม่เมือง (สงกรานต์) โดยคณะศรัทธาไปหาตัดต้นไม้ในป่า ที่มีง่าม นำมาค้ำต้นโพธิ์ภายในวัด อ้างอิง กองก๋อย
วัดสุทธาวาส วิปัสสนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดบัวหลวง อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดสุทธาวาส วิปัสสนา แต่เดิมเรียกว่า วัดตะพังโคลน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 วัดแห่งนี้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยาแห่งที่ 13 ตามมติที่ประชุมมหาเถรสมาคม โดยจัดให้มีการปฏิบัติธรรมแนวสติปัฏฐาน 4 เป็นประจำทุกเดือน วัดเติบโตก้าวหน้า ขยายขอบเขตวัดจากเดิม 44 ไร่ เป็น 97 ไร่ และริเริ่มโครงการพัฒนาวัดสุทธาวาสให้กลายเป็นพุทธมณฑลของ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยเริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2556 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระบรมมหาธาตุเจดีย์ขนาดกว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร สูง 130 เมตร บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 9 องค์ ที่ได้รับพระราชทานมาจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 และอาคารสำหรับปฏิบัติสมาธิวิปัสสนา โรงเรียนปริยัติสำหรับพระภิกษุสงฆ์ด้วย อ้างอิง สุทธาวาส
รัฐธรรมนูญชั่วคราวแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลีย เป็นกฎหมายสูงสุดของโซมาเลีย เป็นรากฐานทางกฎหมายสำหรับการดำรงอยู่ของสหพันธ์สาธารณรัฐและบ่อเกิดของอำนาจทางกฎหมาย กำหนดสิทธิและหน้าที่ของพลเมือง และกำหนดโครงสร้างของรัฐบาล รัฐธรรมนูญเฉพาะกาลได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2012 โดยสภารัฐธรรมนูญแห่งชาติในเมืองโมกาดิชู แคว้นบานาดีร์ รัฐธรรมนูญชั่วคราวของโซมาเลียจัดให้มีการปกครองระบบรัฐสภา โดยมีประธานาธิบดีโซมาเลียเป็นประมุขแห่งรัฐและนายกรัฐมนตรีจากการแต่งตั้ง เป็นหัวหน้ารัฐบาล ประเทศนี้มีสภานิติบัญญัติสองสภา ซึ่งประกอบด้วยวุฒิสภา (สภาสูง) และสภาประชาชน (สภาล่าง) รวมกันเป็นรัฐสภาแห่งโซมาเลีย รัฐธรรมนูญฉบับก่อนหน้านี้ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 1961 รัฐธรรมนูญก่อนหน้านี้ผ่านการลงประชามติของประชาชนชาวโซมาเลียให้สัตยาบันรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ซึ่งร่างขึ้นครั้งแรกใน ปี 1960 รัฐธรรมนูญ 1961 จัดให้มีระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาโดยมีนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี (ครม.) ถอนตัวจากการเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติ สภานิติบัญญัติยังเลือกประมุขแห่งรัฐหรือประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ สาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาเลีย ในปี 1969 หลังจากการลอบสังหารประธานาธิบดีคนที่สองของโซมาเลีย (อับดิราชิด อาลี เชอมาร์กี) กองทัพได้ทำรัฐประหารเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม (วันหลังจากงานศพของ อับดิราชิด อาลี เชอมาร์กี) และเข้ารับตำแหน่ง สภาปฏิวัติสูงสุด (SRC) ที่เข้ายึดอำนาจนำโดยพลตรีไซอัด บาร์รี หลังจากนั้นไม่นาน ไซอัด บาร์รี ก็กลายเป็นหัวหน้า SRC ต่อมาสภาปฎิวัติสูงสุด ได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาเลีย และ จับกุมสมาชิกของอดีตรัฐบาล สหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลีย สถาบันรัฐธรรมนูญ รัฐธรรมนูญแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลียส่งเสริมสิทธิมนุษยชน หลักนิติธรรม มาตรฐานทั่วไปของกฎหมายระหว่างประเทศความยุติธรรม การให้คำปรึกษาแบบมีส่วนร่วมและรัฐบาลที่ครอบคลุม การแยกอำนาจระหว่างสภานิติบัญญัติผู้บริหาร และ ตุลาการอิสระเพื่อให้แน่ใจว่ามีความรับผิดชอบมีประสิทธิภาพและตอบสนองต่อความสนใจของประชาชน สหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลียเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐที่มีระบบรัฐสภาซึ่งอำนาจบริหารส่วนใหญ่อยู่กับ นายกรัฐมนตรี ประธานาธิบดี ประธานาธิบดีสหพันธรัฐโซมาเลียเป็นประมุขแห่งรัฐ ดำเนินการตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่น ๆ ของสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลีย อำนาจเหล่านี้รวมถึงการแต่งตั้งหัวหน้าผู้บริหาร (นายกรัฐมนตรี) ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพและประกาศสถานการณ์ ฉุกเฉินและสงคราม ฝ่ายบริหาร อำนาจบริหารของรัฐบาลโซมาเลียตกเป็นของคณะรัฐมนตรีของรัฐบาลกลาง นายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาล พวกเขาเป็นหัวหน้าคณะรัฐมนตรีของรัฐบาลกลางซึ่งประกอบด้วยรัฐมนตรีที่ได้รับการแต่งตั้งตามข้อเสนอแนะของนายกรัฐมนตรี นายกรัฐมนตรีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 4 ปีเต็ม และรัฐสภาจะถอดถอนได้ก็ต่อเมื่อเลือกผู้สืบทอดตำแหน่งด้วยคะแนนไม่ไว้วางใจเท่านั้น ฝ่ายตุลาการ อำนาจตุลาการของโซมาเลียตกเป็นของศาล ฝ่ายตุลาการเป็นอิสระจากฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายบริหารของรัฐบาลในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่ในการพิจารณาคดี โครงสร้างศาลแห่งชาติประกอบไปด้วย ศาลรัฐธรรมนูญ ศาลระดับรัฐบาลกลาง ศาลระดับรัฐสมาชิกสหพันธรัฐ ฝ่ายนิติบัญญัติ ส่วนหลักของฝ่ายนิติบัญญัติคือ รัฐสภา แบบสองสภา ของโซมาเลีย รัฐสภากลางเป็นคนออกกฎหมายของรัฐบาลกลาง ยกเว้นกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับงบประมาณประจำปี สมาชิกรัฐสภาโซมาเลียแต่ละคนมีสิทธิที่จะเริ่มออกกฎหมาย เช่นเดียวกับคณะรัฐมนตรี สภาล่างประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 275 คน ในขณะที่สภาสูงมีผู้แทน 54 คน
วัดปากน้ำแขมหนู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกาดเง้า อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี วัดปากน้ำแขมหนูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับบริจาคที่ดินจากนางอ้อย ไม่ทราบนามสกุล และต่อมามีคณะศรัทธาได้ถวายที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 21 ไร่เศษ มีพระอธิการผลเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก อุโบสถหลังแรกเริ่มก่อสร้างและได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ต่อมาทางวัดได้ก่อสร้างต่อเติมอุโบสถครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2493 และได้ฉลองอุโบสถครั้งแรก เมื่อวันที่ 8–11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 ในช่วงปี พ.ศ. 2532 อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมอันเนื่องจากพื้นที่วัดอยู่ติดกับทะเล ทำให้อุโบสถผุกร่อนลุกลามไปทั่วจนถึงหลังคา โดยช่วงหน้าฝนเกิดน้ำรั่ว จนไม่สามารถประกอบกิจสังฆกรรมของสงฆ์ได้ ภายหลังได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ มีการใช้กระเบื้องเซรามิกมาประดับลวดลายลงพื้นโบสถ์ด้วยสีน้ำเงิน ภายในอุโบสถ มีประตูโบสถ์ไม้ ทั้ง 4 บาน มีการแกะสลักภาพนูนต่ำ เกี่ยวกับพุทธประวัติ ด้านนอกบานประตูและหน้าต่าง มีการลงลายมุข ภาพเทพทวารบาล ส่วนพื้นผนังด้านในอุโบสถ มีการประดับภาพลงสีในพื้นเซรามิกเกี่ยวกับวรรณคดีชาดกและพระมหาชนก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 อ้างอิง ปากน้ำแขมหนู
วัดจันทร์ เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสักฝั่งตะวันตก ในตำบลบางพระครู อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ 3 งาน 48 ตารางวา วัดจันทร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 เมื่อครั้งอุโบสถหลังเดิมมีสภาพทรุดโทรม จึงได้มีการย้ายองค์พระประธานหรือ หลวงพ่อขาว เพื่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ กลับพบวัตถุมงคล เศียรพระพุทธรูปจำนวนมาก ใต้ฐานองค์พระมีไหสีดำขนาดใหญ่ มีหูจับ 4 หู จึงนำมาเปิดดูพบว่า ภายในมีพระเครื่องเนื้อดินเผา เช่น หลวงพ่อโตวัดบางกระทิง พระซุ้มกอเหรียญหลวงพ่อขาว วัตถุมงคลรุ่นแรกของวัด พุทธลักษณะของพระกรุวัดจันทร์ สันนิษฐานเบื้องต้นน่าจะเป็นพระสร้างสมัยรัตนโกสินทร์ประมาณ 150–170 ปี จากลักษณะพิมพ์ทรง และอักขระคาถาที่ประทับด้านหลังองค์พระ เช่น อุเฑาะว์ นะ อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่กุฏิพระสงฆ์ 1 หลัง จำนวน 7 ห้อง ศาลาอเนกประสงค์ จำนวน 1 หลัง หอกลอง หอระฆัง จำนวน 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง ฌาปนสถาน จำนวน 1 หลัง ห้องสุขา 1 หลัง จำนวน 6 ห้อง และอุโบสถหลังใหม่ที่สร้างตามแบบวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก อ้างอิง จันทร์
วัดเจ็ดเสมียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจ็ดเสมียน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มีเนื้อที่ 19 ไร่ 6 ตารางวา วัดเจ็ดเสมียนประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2519 ชื่อของวัดปรากฏอยู่ในตำนานพระปฐมเจดีย์ ฉบับพระยาราชสัมภารากรและฉบับตาปะขาวรอด ได้บันทึกเรื่องราวของนิทานพื้นบ้านเรื่องพระยากง พระยาพาน เมื่อครั้งที่พระเจ้าแผ่นดินสุโขทัยให้บุตรบุญธรรมคือพระยาพาน ได้ลงมาซ่องสุมผู้คนตั้งอยู่ที่บ้านเจ็ดเสมียน ยังปรากฏเรื่องเล่าสืบต่อมาว่าในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระเจ้าตากสินมหาราชได้รวบรวมไพร่พลออกจากกรุงศรีอยุธยาเดินทางผ่านมายังเมืองราชบุรี ทรงมีดำริให้ป่าวประกาศรับสมัครชายชาติทหารเพื่อร่วมรบกับข้าศึก ปรากฏว่ามีผู้คนมาสมัครเป็นจำนวนมาก พระองค์จึงโปรดให้รับสมัครผู้รู้หนังสือมาเป็นเสมียนรับลงทะเบียนเพิ่มเติม ปรากฏว่ามีคนมาอาสาทำหน้าที่ดังกล่าวถึง 7 คนละทำการบันทึกรายชื่อทหารได้ทันพลบค่ำพอดี จึงกลายเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้าน นอกจากนั้น 'เจ็ดเสมียน' ยังปรากฏอยู่ในบทประพันธ์ต่าง ๆ หลายครั้ง เช่น ใน นิราศพระแท่นดงรัง ของสามเณรกลั่น ซึ่งแต่งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2376 ใน นิราศท่าดินแดง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โคลงนิราศตามเสด็จทัพลำน้ำน้อยแขวงเมืองกาญจนบุรี ของพระยาตรัง โคลงนิราศทวายของพระพิพิธสาลี ลิลิตเสด็จไปขัดทัพพม่าเมืองกาญจนบุรี พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ นิราศไทรโยค พระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ และเรื่องเที่ยวไทรโยคคราวสมเด็จพระราชปิตุลา บรมวงศาภิมุข เสด็จประพาสเมื่อ พ.ศ. 2464 พระราชนิพนธ์เสด็จประพาสไทรโยคในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตอนหนึ่งว่า 'วัดเจ็ดเสมียน ลานวัดกว้างใหญ่ ต้นไม้ร่มดูงามนัก เรือลูกค้าจอดอาศัยอยู่ที่นี้มาก บ้านเจ็ดเสมียนนี้เป็นที่ชอบของนักเลงกลอน พอใจจะอยากไหว้วานให้เสมียนมาจดแทบทุกฉบับ ในนิราศพระพุทธยอดฟ้าก็มีว่าถึงเจ็ดเสมียนนี้เหมือนกัน' ในวิหารหลวงพ่อดำ มีรูปหล่อหลวงพ่อดำซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก บริเวณวัดยังเป็นที่ตั้งของตลาดเก่า 119 ปี เจ็ดเสมียน อ้างอิง เจ็ดเสมียน
ลาลเจาก์ (อักษรโรมัน: Lal Chowk) เป็นจัตุรัสนครในศรีนคร ชัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย ชื่อของจัตุรัสตั้งโดยนักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้ายที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการปฏิวัติรัสเซียและต่อสู้กับมหาราชาแห่งรัฐมหาราชาชัมมูและกัศมีร์ มหาราชาหริ สิงห์ ที่นี่ถือเป็นสถานที่นัดพบและปราศรัยทางการเมืองของศรีนครมาอย่างยาวนาน ทั้งนายกรัฐมนตรีอินเดีย ชวาหัรลาล เนห์รู และผู้ว่าการชัมมูและกัศมีร์ เฉก อับดุลลอห์ ล้วนเคยปราศรัยแก่สาธารณชนในศรีนครโดยเลือกปราศรัยอยู่ที่ลาลเจาก์ พื้นที่ของลาลเจาก์กินพื้นที่สองฝั่งของถนนเรสซิเดนซี (Residency Road) ระหว่างสะพานอมิรา กาดัล และโรงเรียนตินเดล บิสโก และกลายมาเป็นศูนย์กลางย่านการค้าที่สำคัญของศรีนครนับตั้งแต่ศตวรรษที่ยี่สิบเป็นต้นมา ปลายฝั่งตะวันออกของลาลเจาก์เป็นวงเวียน และตรงกลางมีหอนาฬิกา (ฆัณฏาฆัร; ganta ghar) ซึ่งสร้างขึ้นโดยบายัจอิเล็กตริกัลส์ในปี 1980 ประวัติศาสตร์ เฉก อับดุลลอห์ ปราศรัยแก่สาธารณะที่ลาลเจาก์เมื่อปี 1975 ลาลเจาก์เป็นสถานที่ที่ซึ่งชวาหัรลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีอินเดียคนแรก กางธงชาติอินเดียสู่สาธารณะในปี 1948 ไม่นานหลังได้รับเอกราชจากจักรวรรดิอังกฤษ ภายหลังสงครามระหว่างอินเดียกับปากีสถานในปี 1947-48 เนห์รูได้ยืนปราศรัยที่ลาลเจาก์โดยให้คำมั่นสัญญาแก่ชาวกัศมีร์ว่าจะให้ลงคะแนนเสียงในประชามติเพื่อตัดสินอนาคตของดินแดนกัศมีร์ นอกจากนี้ เฉก อับดุลลอห์ ผู้ว่าการชัมมูและกัศมีร์คนแรกที่มาจากการเลือกตั้ง ยังประกาศความภักดีต่อเนห์รูและอินเดียที่ลาลเจาก์ เขากล่าวกลอนคู่ภาษาเปอร์เซีย ว่า 'Man Tu Shudam, Tu Man Shudi, Taqas Na Goyed, Man Degram Tu Degri' (เราเป็นท่าน และท่านเป็นเรา; เมื่อนั้นไม่มีใครจะว่าเราแยกกันได้) การชักธงที่หอนาฬิกา ในปี 1990 กลุ่มแบ่งแยกดินแดนกัศมีร์ได้ประกาศท้าทายให้ใครก็ตามไปแขวนธงชาติที่ลาลเจาก์ หองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งชาติรับคำท้านี้และนำธงชาติอินเดียขึ้นแขวนที่ลาลเจาก์ หอนาฬิกา (ฆัณฏาฆัร) กลายมาเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญทางการเมืองในปี 1992 เมื่อหัวหน้าพรรคบีเจพี มุรลี มโนหัร โชษี นำเอาธงชาติอินเดียห้อยลงบนยอดหอนาฬิกาเนื่องในวันสาธารณรัฐ ร่วมกับกองทัพอินเดีย นับจากนั้นมา หองกำลังรักษาชายแดน และ กองกำลังตำรวจกลาง เป็นผู้จัดพิธีชักธงชาติอินเดียขึ้นที่หอนาฬิกาฆัณฏาฆัรเรื่อยมาจนถึงปี 2009 ซึ่งยกเลิกพิธีนี้ไปเพราะว่า 'เป็นพิธีการที่ไม่มีความจำเป็น' เนื่องจากหอนาฬิกานี้ 'ไม่มีความสำคัญใดในทางการเมือง' นับจากนั้นมา พิธีชักธงในวันสาธารณรัฐและวันเอกราชได้เปลี่ยนไปจัดที่สนามกีฬาบากชี ในย่านวาฌีร์บาฆ (Wazir Bagh) แทน หมายเหตุ อ้างอิง
วัดสกุณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลไชโย อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา วัดสกุณาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดนก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาแต่ได้ถูกทิ้งร้างจนได้รับการบูรณะอีกครั้ง วัดมีกรุพระเครื่องชื่อดังโดยหลวงปู่เฟื่อง อดีตเจ้าอาวาส สร้างขึ้นมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2460–2470 ยังมีพระเกจิอาจารย์เลื่องนามอีกรูปหนึ่งคือ หลวงพ่อทอง เป็นพระลูกวัด อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.30 เมตร ยาว 25.76 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยโบราณ ชั้นเดียวแต่ยกสูงพื้นสูง กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 10 หลัง วิหาร กว้าง 6.65 เมตร ยาว 12.95 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 9.38 เมตร ยาว 15.52 เมตร เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12.35 เมตร ยาว 25.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 82 นิ้ว สูง 103 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สูง 39 นิ้ว วิหารประดิษฐานรูปหล่อหลวงปู่แก้ว หลวงปู่เฟื่อง อยู่ในวิหาร มีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประดิษฐานอยู่ในศาลาอเนกประสงค์และศาลาการเปรียญ อ้างอิง สกุณาราม
วัดมเหยงคณ์ วัดร้างในตำบลหันตราในยามค่ำคืนท่ามกลางแสงเทียน ตำบลหันตรา เป็นตำบล และทุ่งในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประวัติศาสตร์ ตำบลหันตราเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ตั้งชื่อตามทุ่งที่มีชื่อเดียวกัน เดิมเรียกว่า 'ทุ่งอุทัย' และยังเป็นที่ประสูติของ สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ พระมหากษัตริย์องค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรอยุธยา และรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์สุพรรณภูมิ ในปี พ.ศ. 1974 แม่น้ำป่าสัก ไหลผ่านอำเภอนครหลวง ไหลเรื่อยไปจนถึงตัวเมืองอยุธยาไหลลงสู่พื้นที่ที่ แม่น้ำเจ้าพระยา และ แม่น้ำลพบุรี มาบรรจบกัน แม่น้ำป่าสักที่อยู่ทางทิศตะวันออกเรียกว่า “แม่น้ำหันตรา” หรือ “คลองหันตรา” ที่ไหลลงใต้สู่แม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณตอนล่างของ วัดพนัญเชิง เรียกว่า “ปากแม่น้ำเบี้ย” หรือ 'ปากคลองสวนพลู' ดังนั้นสภาพของตัวเมืองพระนครศรีอยุธยาจึงเรียงรายอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำหันตราและหันหน้าไปทางแม่น้ำหันตราหรือแม่น้ำป่าสักโดยตรง ทุ่งหันตราในสมัยอยุธยาเป็นนาข้าวหลวงและใช้เป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีแรกนาขวัญ และยังใช้เป็นสถานที่ฝึกทหาร จึงได้ชื่อว่า 'ทุ่งหาญกล้า' ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น 'ทุ่งหันตรา' มาจนถึงปัจจุบัน ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระองค์เคยประกอบพระราชกรณียกิจที่นี่หลายครั้ง ภูมิศาสตร์ ภูมิประเทศของตำบลหันตราเป็นที่ราบลุ่ม แม่น้ำหันตรารับน้ำจากแม่น้ำป่าสักที่ไหลผ่านทุกหมู่บ้านในพื้นที่ มีน้ำขังในฤดูฝนและมีน้ำท่วมประมาณ 2-3 เดือนต่อปี ตำบลหันตราตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอพระนครศรีอยุธยา ห่างจากตัวเมืองอยุธยาประมาณ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลอื่น (จากทิศเหนือตามเข็มนาฬิกา) ได้แก่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอพระนครศรีอยุธยา ตำบลธนู และตำบลข้าวเม่าใน อำเภออุทัย และตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา การแบ่งเขตการปกครอง ตำบลหันตราบริหารงานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมืองอโยธยา และองค์การบริหารส่วนตำบลหันตรา ในพื้นที่ยังแบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ ชื่อ 1. บ้านชุมชนเคหะ 2. บ้านหันตรา 3. บ้านคลองสาคู 4. บ้านม้าใต้ 5. บ้านวัดดุสิดาราม 6. บ้านม้าเหนือ การเดินทาง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 มักเรียกขานว่า ทางหลวงสายเอเชีย บริเวณใกล้เคียง วัดดุสิดาราม วัดมเหยงคณ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ และ สนามมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ อนุสรณ์สถานแห่งความจงรักภักดี อ้างอิง หันตรา
วัดโฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขุด อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท มีเนื้อที่ 35 ไร่ วัดโฆสิตาราม แต่เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า วัดขวิด ตั้งอยู่ในป่า มีกุฎิสองหลัง หลังคามุงแฝก พอประชุมปั้นหยามุงแฝกเช่นกัน เหตุที่ชื่อวัดขวิด เพราะเนื่องจากทำเลเป็นที่ดอนและมีต้นมะขวิดขึ้นอยู่ แต่ชาวบ้านผู้มีอาวุโสเรียกว่า วัดบ้านแค ตามชื่อของหมู่บ้านคือบ้านแค ต่อมาในสมัยหลวงพ่อกวยเป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดโฆสิตาราม สันนิษฐานว่าหลวงพ่อกวยท่านคงมีแรงบันดาลใจมาจากการที่ท่านได้สร้างพระพิมพ์ซึ่งมีรูปแบบเหมือนกับของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) วัดระฆังโฆสิตาราม จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 อุโบสถสร้างราว พ.ศ. 2518 มีงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2521 วัดมีหลวงพ่อโตเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปูนปั้นประจำวัด พระพุทธเจ้าในวิหาร ที่ฐานวิหารเขียนไว้ว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 ปัจจุบันวิหารเก่าที่ด้วยมุงสังกะสีนั้น ทางวัดได้ทำการบูรณะใหม่แล้ว โดยสร้างวิหารใหม่ครอบองค์หลวงพ่อโต นอกจากนั้นวัดยังมีสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ คนนิยมเอาน้ำไปทำน้ำมนต์ ดินก็เอาไปสร้างพระ เป็นสระที่หลวงพ่อกวยขุดและลงอาถรรพ์ไว้ สระนี้สมัยก่อนหลวงพ่อจะเอาพระเครื่อง เละแม่พิมพ์พระบางแบบทิ้งลงไป เพื่อให้ศักดิ์สิทธิ์ รายนามเจ้าอาวาส หลวงพ่อกวย ชุตินธโร เจ้าอาวาสรูปที่ 6 พ.ศ. 2491 ถึง 2522 พระอธิการสำรวย อัคคฺปญฺโญ เจ้าอาวาสรูปที่ 7 พ.ศ. 2522 ถึง 2535 พระครูโฆสิตพัฒนคุณ (บุญยัง ฐานวโร) พ.ศ. 2535 ถึง ปัจจุบัน อ้างอิง โฆสิตาราม
วัดพานิชวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสิงห์ อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท ปัจจุบันพระมหาฉัตรชัย ฉตฺตชโย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดพานิชวนารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2389 ปลายแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้าง และได้กลับมาเป็นวัดขึ้นอีกครั้งเมื่อนายสำปั้น พานิชกุล ได้ซื้อที่ดินเพื่อสร้างเสนาสนะ พร้อมกับถวายความอุปถัมภ์ตลอดมา ตั้งชื่อวัดว่า วัดป่าธัญญาผล มีความหมายว่าวัดป่าข้าวเปลือก จนเมื่อ พ.ศ. 2469 พระเจริญอรุณศักดิ์ นายอำเภอวัดสิงห์ เห็นว่านายสำปั้น พานิชกุล ได้ทำนุบำรุงวัดด้วยดีตลอดมา จึงได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่เป็น วัดป่าพานิชกุล เพื่อเป็นเกียรติคุณ ต่อมาทางวัดได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น 'วัดพานิชวราราม' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2471 วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาข้างอุโบสถ มีประวัติว่ามีการล้างป่าช้าเพื่อใช้ในเนื้อที่ในการสร้างวัด และได้ฌาปนกิจศพเหล่านั้นแล้วจึงนำเถ้าอัฐิมาสร้างเป็นองค์พระจึงได้ชื่อว่าหลวงพ่อขาว อ้างอิง พานิชวนาราม
คลองอุดมชลจร เป็นคลองขุดที่แยกจากคลองนครเนื่องเขตไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ อยู่ในท้องที่ตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว และตำบลคลองอุดมชลจร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา แต่เดิมคลองนี้เรียกว่า คลองเดโช เนื่องจากพระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตขุดคลองอุดมชลจรในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2431–2433 โดยอ้างความจำเป็นว่าราษฎรในกรุงเทพและแขวงนครเขื่อนขันธ์จนถึงฉะเชิงเทราต้องการที่นา พระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) เห็นว่าหลวงแพ่งพาณิชย์มาจับจองที่นาได้หลังขุดคลองหลวงแพ่ง ตนเองจึงเข้ามาขุดคลองบ้าง โดยได้ขุดแยกจากคลองนครเนื่องเขตรฝั่งใต้ในอำเภอบางน้ำเปรี้ยว ไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งเหนือในอำเภอเมืองฉะเชิงเทรา มีความยาว 380 เส้น (15.2 กิโลเมตร) กว้าง 4 วา ลึก 4 ศอก ยืนสูงขึ้นไปฝั่งละ 33 เส้น เป็นที่นา 20,625 ไร่ แต่เมื่อขุดเสร็จเนื้อที่ไม่พอกับราษฎรที่ได้แจ้งลงทะเบียนไว้ จึงขอขุดคลองเพิ่มสองคลองโดยแยกจากคลองหลักทะลุถึงคลองหลวงแพ่ง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2433 หลังจากการขุดคลองแล้วเสร็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานยกเงินค่านาให้แก่ราษฎรที่ทำการหักร้างถางพงและจับจองที่ดินทั้งสองฝั่งคลองเป็นเวลา 3 ปี คลองทั้งสามคลองที่ขุดใช้แรงงานชาวจีนจำนวน 215 คน อ้างอิง อุดมชลจร อุดมชลจร
วัดพระเจ้าหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์ ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร อ้างอิง พระเจ้าหลวง
วัดม่วง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 ตั้งอยู่เลขที่ 30 ถนนสุรนารี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ประวัติ เมื่อ พ.ศ. 2420 วัดม่วง ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 21 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 993 เมื่อ พ.ศ. 2447 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน ลำดับที่ เจ้าอาวาส ปี 1 พระมหายนต์ พ.ศ. 2503–2508 2 พระอธิการแก้ว สุจิตฺโต พ.ศ. 2508–2515 3 พระมหาธีรวุฒิ อาภากโร พ.ศ. 2515–2517 4 พระครูถาวรวิริยาภรณ์ (เต็ม ถิรวีโร) พ.ศ. 2518-2559 5 พระปลัดไพวัลย์ จิตฺตคุตฺโต พ.ศ. 2560 จนถึงปัจจุบัน อาคารเสนาสนะ อุโบสถ ขนาดกว้าง 5.6 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ ขนาดกว้าง 15 เมตร ยาว 36.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 ศาลาอเนกประสงค์ ขนาดกว้าง 21 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง อ้างอิง ม่วง
ตาพายุ คือบริเวณที่สภาพอากาศโดยส่วนมากสงบที่จุดศูนย์กลางของพายุหมุนเขตร้อนที่มีพลัง ตาของพายุมีลักษณะเป็นพื้นที่วงกลมอย่างคร่าว ๆ มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางโดยปกติที่ 30–65 กม. (20–40 ไมล์) ซึ่งถูกล้อมรอบด้วย กำแพงตา วงแหวนของพายุฟ้าคะนองที่สูงตระหง่าน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีสภาพอากาศรุนแรงเกิดขึ้น ความกดอากาศต่ำที่สุดของพายุหมุนจะเกิดขึ้นภายในตาพายุ และมีความกดอากาศต่ำกว่าความกดอากาศภายนอกพายุ 15 เปอร์เซ็นต์ ในพายุหมุนเขตร้อนที่มีพลัง ตาของพายุจะมีลักษณะพิเศษคือ มีลมเบาและท้องฟ้าโปร่ง ซึ่งล้อมรอบด้วยกำแพงตาสมมาตรที่สูงลิ่ว ในพายุหมุนเขตร้อนที่อ่อนกำลัง ตาพายุที่แจ่มชัดน้อยสามารถถูกปกคลุมด้วยการระบายความร้อนและยกตัวของไอน้ำอย่างหนาแน่นจากแกนกลางของพายุ (Central dense overcast) เป็นพื้นที่ที่มีเมฆหนาแน่น ซึ่งส่องสว่างในภาพถ่ายดาวเทียม พายุที่อ่อนหรือไม่เป็นระบบ อาจมีกำแพงตาที่ไม่เป็นวงกลมโดยสมบูรณ์รอบตาพายุ หรือบริเวณตาพายุมีฝนตกหนัก ซึ่งในพายุหมุนเขตร้อนทุกแบบ ตาพายุคือที่ตั้งของพื้นที่ความกดอากาศต่ำที่สุดภายในตัวพายุที่ระดับน้ำทะเล ตาพายุอาจจะมีอากาศปลอดโปร่งหรือมีเมฆน้อย (ตาพายุแบบปลอดโปร่ง) หรืออาจมีเมฆชั้นกลางและชั้นล่าง (ตาพายุแบบเต็มไปด้วยเมฆ) หรืออาจถูกบดบังโดยไอน้ำอย่างหนาแน่นจากแกนกลางของพายุก็ได้ แต่อย่างไรก็ตาม ในศูนย์กลางของพายุจะมีลมเบาและฝนน้อย โดยเฉพาะในบริเวณใกล้ ๆ กับศูนย์กลาง ซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับในกำแพงตาของพายุ ซึ่งเป็นบริเวณที่มีลมแรงที่สุดของพายุ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ฟลอเรนซ์ – บอชช์ – ชาวโยดะยาที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
วัดหนองว่านเหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาหินซ้อน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน ปัจจุบันมีพระปลัดพิศาล ธมมธโร เป็นเจ้าอาวาส วัดหนองว่านเหลืองได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2513 และได้รับการยกฐานะเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นายส้ม สุขเกษม, นายกุล จันทร์ศรี และนางจำปา จันทวงศ์ ตั้งชื่อวัดว่า 'วัดหนองว่านเหลือง' ตามชื่อบ้าน เนื่องจากมีหนองน้ำขนาดใหญ่ และมีว่านเหลือง (ขมิ้นเหลือง) ขึ้นอยู่ภายในหนองจำนวนมาก จึงเรียกว่า หนองว่านเหลือง อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วิหารประดิษฐ์หลวงพ่อทันใจ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 ศาลาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นอาคารไม้ทั้งหลัง โรงครัว หอฉันท์ และศาลาการเปรียญคุณพุ่ม เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พระโอรสในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตน์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อทันใจ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการเฉลียว ขนฺติสาโร พระครูสิทธิธรรมธารี (พิศาล ธมฺมธโร)-2566 อ้างอิง หนองว่านเหลือง
ถนนสุเหร่าคลองหนึ่ง หรือเรียกกันทั่วไปว่า ถนนกีบหมู เป็นถนนในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนปัญญาอินทราบริเวณทางแยกลำกะโหลก ไปทางทิศตะวันออก ผ่านบึงแบนตาโพ คลองกีบหมู (คลองพระยาสุเรนทร์ 1) และมัสยิดย่ามีอะห์ ตัดกับถนนเจริญพัฒนา ก่อนจะไปสิ้นสุดที่ถนนหทัยราษฎร์บริเวณลำรางแชเจิม ระยะทางยาว 1.582 กิโลเมตร สันนิษฐานกันว่าชื่อ 'กีบหมู' มีที่มาจากการที่ในอดีตได้มีชาวมุสลิมจากปัตตานีอพยพย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบมีนบุรีและคันนายาว และมีคนกลุ่มหนึ่งในจำนวนนั้นแยกออกมาตั้งบ้านเรือนในบริเวณนี้ จึงเรียกว่า ปลีกหมู่ ซึ่งแปลว่า 'ปลีกตัวจากชุมชน' ต่อมาวลีนี้ได้เพี้ยนเป็น กีบหมู ศูนย์กลางของชุมชนดังกล่าวคือมัสยิดย่ามีอะห์ซึ่งในปัจจุบันมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า 'สุเหร่าคลองหนึ่ง' และกลายเป็นที่มาของชื่อถนนที่ตัดผ่าน บริเวณถนนสุเหร่าคลองหนึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนสุเหร่าคลองหนึ่งซึ่งมีครัวเรือนจํานวน 185 ครัวเรือนตามทะเบียนราษฎร์เขตคลองสามวา มีโรงเรียนสุเหร่าคลองหนึ่ง (มานะราษฎร์บำรุง) และตลาดสด แต่เดิมชาวมุสลิมในละแวกถนนสุเหร่าคลองหนึ่งประกอบอาชีพทำไร่หญ้าสำหรับปูสนาม ในยุคหนึ่งเมื่อมีความต้องการหญ้าเพิ่มขึ้นก็ต้องรับคนงานเพิ่มเติมจากถิ่นอื่น แต่ต่อมาการทำไร่หญ้าในพื้นที่มาถึงจุดอิ่มตัวในขณะที่ยังคงมีผู้ใช้แรงงานย้ายถิ่นเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ผู้ใช้แรงงานส่วนเกินจึงหันไปรับจ้างทำงานหลากหลายประเภท ในที่สุดถนนสุเหร่าคลองหนึ่งก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งที่มีผู้ใช้แรงงานอิสระ (โดยเฉพาะช่างฝีมือและกรรมกรก่อสร้าง) รวมตัวกันมากที่สุดในเขตกรุงเทพมหานคร ในช่วงเวลาเช้ามืดตั้งแต่ประมาณ 4 นาฬิกา จนถึงช่วงสายประมาณ 9 นาฬิกา เหล่าผู้ใช้แรงงานนับพันคนจะมายืนริมสองข้างถนนสายนี้เพื่อรอผู้ว่าจ้างมาเลือกไปทำงาน แรงงานส่วนใหญ่มาจากภาคอีสานและภาคเหนือ บางส่วนเป็นแรงงานต่างด้าว โดยมากเป็นชาวกัมพูชา ส่วนแรงงานชาวพม่าในย่านนี้มีจำนวนไม่มากนัก หมายเหตุ อ้างอิง สุเหร่าคลองหนึ่ง สุเหร่าคลองหนึ่ง
ศาสนาหลักในประเทศโซมาเลียคือศาสนาอิสลาม และมีชนกลุ่มน้อยที่นับถือศาสนาคริสต์ พื้นเมืองแอฟริกา และอื่น ๆ ศาสนาประจำชาติ อิสลาม มัสยิดความสามัคคีอิสลามที่โมกาดิชูเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคจะงอย พลเมืองส่วนใหญ่ในประเทศโซมาเลียเป็นมุสลิม บางข้อมูลระบุว่ามีผู้นับถือนิกายซุนนีถึงร้อยละ 99 ของประชากรทั้งหมด ซึ่งดำเนินตามสำนักชาฟิอี อย่างไรก็ตาม การสำรวจของสำนักวิจัยพิวในประเทศจิบูตี ประเทศเพื่อนบ้านทางตะวันตกเฉียงเหนือที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวโซมาลี พบว่ามีรายงานมุสลิมในบริเวณนั้นนับถือนิกายซุนนีร้อยละ 77 ไม่อิงนิกายร้อยละ 8 ชีอะฮ์ร้อยละ 2 ไม่ระบุคำตอบร้อยละ 13 และรายงานเพิ่มเติมในภูมิภาคโซมาลีระบุว่ามีผู้นับถือร้อยละ 2 ที่นับถือนิกายส่วนน้อย (เช่น อิบาฎียะฮ์, คอรานิซึม ฯลฯ) ลัทธิศูฟี รหัสยลัทธิของศาสนาอิสลาม ยังเป็นที่ยอมรับอย่างดี โดยมี jama'a ท้องถิ่น (zawiya) จากสำนักศูฟี tariiqa หลายกลุ่ม รัฐธรรมนูญโซมาเลีย มาตราที่ 3 ระบุให้ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ และชะรีอะฮ์เป็นแหล่งที่มาพื้นฐานสำหรับกฎหมายระดับชาติ นอกจากนี้ยังกำหนดว่าจะต้องไม่มีกฎหมายใดที่ไม่สอดคล้องกับหลักการพื้นฐานของชะรีอะฮ์ที่สามารถนำมาบังคับใช้ได้ มาตราที่ 11 รับรองสิทธิและเสรีภาพที่เท่าเทียมกันจากการกดขี่ข่มเหงพลเมืองทุกคนก่อนกฎหมายโดยไม่คำนึงถึงศาสนา นอกจากนี้ มาตรา 17 คุ้มครองเสรีภาพในการนับถือศาสนา ประวัติ ชนกลุ่มน้อย อาสนวิหารโมกาดิชู อดีตที่ตั้งของมุขมณฑลโมกาดิชู คริสต์ ศาสนาคริสต์เข้ามายังพื้นที่ชายฝั่งโซมาเลียในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ณ ค.ศ. 2021 มีชาวคริสต์ท้องถิ่นอย่างน้อยไม่กี่คนในโซมาลีแลนด์ มุขมณฑลโมกาดิชูรายงานว่ามีผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกอย่างเป็นทางการประมาณ 100 คนในโซมาเลียเมื่อ ค.ศ. 2004 ความเชื่อพื้นเมือง สำนักวิจัยพิวรายงานว่า ประชากรโซมาเลียน้อยกว่าร้อยละ 0.01 ใน ค.ศ. 2010 นับถือศาสนาพื้นเมืองหรือศาสนาพื้นเมืองแอฟริกา อื่น ๆ สำนักวิจัยพิวรายงานว่ามีประชากรโซมาเลียน้อยกว่าร้อยละ 0.01 ใน ค.ศ. 2010 นับถือศาสนาฮินดู พุทธ หรือไม่มีศาสนา เสรีภาพในการนับถือศาสนา รัฐธรรมนูญโซมาเลียให้สิทธิของบุคคลในการนับถือศาสนาของตน ทำให้ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ ห้ามเผยแพร่ศาสนาอื่นใดนอกจากศาสนาอิสลาม (แม้ว่าไม่ได้ห้ามการเปลี่ยนศาสนาโดยตรง) และกำหนดกฎหมายทั้งหมดต้องเป็นไปตามหลักการทั่วไปของกฎหมายศาสนาอิสลาม โดยไม่มีการยกเว้นสำหรับผู้ที่ไม่ใช่มุสลิม รัฐบาลกลางโซมาเลียมีความสามารถในการบังคับใช้กฎหมายจำกัดเพียงเกรตเตอร์โมกาดิชู พื้นที่อื่นในโซมาเลียส่วนใหญ่อยู่นอกเขตควบคุม รัฐธรรมนูญชั่วคราวกำหนดให้ประธานาธิบดีต้องเป็นมุสลิม (แต่ไม่ใช่ผู้ดำรงตำแหน่งคนอื่น ๆ) ไม่มีสถานที่สักการะสาธารณะสำหรับผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมในประเทศ นอกจากท่าอากาศยานนานาชาติ เนื่องจากสงครามกลางเมืองโซมาเลีย การบังคับใช้กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับศาสนาโดยรัฐบาลปกครองตนเองหลายแห่งในภูมิภาคนั้นไม่สอดคล้องกัน โดยทั่วไป ฝ่ายตุลาการในพื้นที่ส่วนใหญ่จะอาศัย xeer (กฎหมายจารีตประเพณี) ชะรีอะฮ์ และประมวลกฎหมายอาญา ใน ค.ศ. 2023 ประเทศนี้ได้คะแนนเสรีภาพทางศาสนาในระดับศูนย์จาก 4 และในปีเดียวกัน ประเทศนี้ได้รับการจัดอันดับเป็นสถานที่ที่เลวร้ายที่สุดสำหรับชาวคริสต์เป็นอันดับ 2 ของโลก เป็นรองเพียงเกาหลีเหนือ มุมมองสังคม อ้างอิง
วัดราษฏร์บำรุง เดิมชื่อ วัดปรก ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2312 ที่ตั้งวัดมีขนาด 4 ไร่ 3 งาน 34 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 107 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2538 และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม-บาลี เปิดสอนเมื่อปีพ.ศ. 2536 ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน ลำดับที่ เจ้าอาวาส ปี 1 พระจันทร์ คูลโคกสูง พ.ศ. 2502-2507 2 พระมหาน้อย โอนสันเทียะ พ.ศ. 2508-2533 3 พระบุญ อุทโย พ.ศ. 2534-2535 4 พระสมุห์ประยูร ขนฺติโก พ.ศ. 2536 5 พระครูขันติธัมมูปถัมภ์ (ประยูร ขนฺติโก) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน อาคารเสนาสนะ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 21 เมตร ยาว 40 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร หอกลอง-ระฆัง กุฏิสงฆ์ ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน อ้างอิง ราษฏร์บำรุง
วัดแจ้งนอก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 ตั้งอยู่เลขที่ 627 ถนนจอมสุรางค์ยาตร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ประวัติ เมื่อปี พ.ศ. พ.ศ. 2441 วัดแจ้งนอก ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา โดยคุณหลวงอินทร์สมบัติได้ถวายที่ดินให้เป็นสมบัติของสงฆ์ เดิมเรียกชื่อว่า วัดใหม่หัวบึง ต่อมาวัดถูกเพลิงไหม้ ชาวบ้านจึงได้ช่วยกันบูรณะขึ้นมาใหม่ และเรียกชื่อวัดว่า วัดใหม่สัทธารวม ต่อมาวัดแจ้งใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ท้ายบึงตรงข้ามกับวัดใหม่สัทธารวม ได้สถาปนาและตั้งชื่อใหม่ว่า วัดแจ้งใน วัดใหม่ศรัทธารวมจึงได้เปลี่ยนชื่อวัดว่า วัดแจ้งนอก และวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน ลำดับที่ เจ้าอาวาส ปี 1 พระนิ่ม 2 พระครูซัง 3 พระอาจารย์ใหญ่ 4 พระอาจารย์โต 5 พระอาจารย์หมอก 6 พระอาจารย์แดง 7 พระอาจารย์พรม 8 พระอาจารย์ปาน 9 พระอาจารย์ฑัต 10 พระอาจารย์แดง 11 พระอาจารย์สวาสดิ์ 12 พระครูรัตนญานวิสุทธิ์ (นิยม กมโล) พ.ศ. 2513 13 หลวงพ่อดัด ปญฺญาทีโป 10 พระมหาบรรจง ชาครธมฺโม เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน อาคารเสนาสนะ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อุโบสถหลังเดิม เป็นอุโบสถที่มีศิลปะแบบจีนสวยงาม แต่ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม เจดีย์ ด้านทิศตะวันออกของอุโบสถ สร้างโดยตระกูลของคุณเซือม กรพุกณะ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้ หอสมุดรัตนาญาณวิสุทธิ์ สร้างเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2533 เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาเนื่องในปีกาญจนาภิเษก โดย นายอุบล และนางระเบียบ ศิริพูล สำนักวิปัสสนากรรมฐาน สร้างเมื่อ สิงหาคม 2536 กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน อ้างอิง แจ้งนอก