bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
ช่อแล เป็นตำบลในอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา เป็นที่ตั้งของเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล และมีพื้นที่บางส่วนอยู่ในอุทยานแห่งชาติศรีลานนา ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลช่อแลมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านเป้า ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลแม่หอพระ ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลแม่หอพระ ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลอินทขิล ประวัติ ช่อแล ก่อตั้งเป็นหมู่บ้านเมื่อ พ.ศ. 2317 มีความเกี่ยวข้องปรากฏในตำนานเมืองแกน มีการสันนิษฐานว่าบริเวณหมู่บ้านช่อแลสมัยก่อนเป็นชุมชนของชาวลัวะมาก่อน ซึ่งปัจจุบันได้ผสมผสานกลมกลืนกับชาวพื้นเมืองไปแล้ว คนกลุ่มแรกที่มาเริ่มก่อตั้งหมู่บ้านเป็นกลุ่มคนจากหลากหลายชาติพันธุ์ ทั้งชาวลัวะ ชาวไทเขิน และชาวไทลื้อ ที่ได้เดินทางอพยพมารวมตัวกันสร้างหมู่บ้านขึ้นบริเวณริมลำน้ำแม่ปิง และลำน้ำแม่งัด โดยชื่อ ช่อแล แบ่งเป็น 2 นัยตามคำบอกเล่าและหลักฐานที่ศึกษาไว้ นัยแรก สันนิษฐานว่าครั้งหนึ่งพระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาประทับที่พระธาตุแม่หอพระ และได้ทอดพระเนตรไปทางทิศเหนือเห็นต้นยางสูงงาม จึงให้พระมหาเถระเอาเกศาไปบรรจุไว้ ณ ที่ตรงและให้ชื่อว่า บ้านยางแล ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น ช่อแล นัยสอง สันนิษฐานว่า คำว่า ช่อแล เป็นชื่อเรียกของพรรณไม้ชนิดหนึ่งมีดอกเป็นพวงใช้ต้มและแกง ชาวพื้นเมืองจึงเรียกว่า ชะแล หรือ สะแล พ.ศ. 2511 พ.ต.อ.นิรันดร ชัยนาม ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ร่วมกับกำนันตำบลช่อแล กำนันตำบลอินทขิล ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ทั้งตำบลช่อแล และบางส่วนของตำบลอินทขิล เป็นพื้นที่ตั้งของชุมชน ตลาด โรงสี สถานีบ่มใบยา จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนา และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนาได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย พ.ศ. 2549 เขตตำบลช่อแล และบางส่วนของตำบลอินทขิล ที่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลเมืองแกนพัฒนา มี 16 หมู่บ้าน พื้นที่ 24.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 13,766 คน และ 5,074 ครัวเรือน รายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณ 2549 จำนวน 11,034,554 บาท ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลเมืองแกนพัฒนา นายอำเภอแม่แตง และนายวิชัย ศรีขวัญ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ให้ความเห็นชอบในการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลเมือง และได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา ในปี พ.ศ. 2550 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลช่อแลประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 4,139 คน แบ่งเป็นชาย 2,547 คน หญิง 2,501 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 12 ในอำเภอแม่แตง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ช่อแล 1,887 1,919 1,940 1,980 2,008 2,003 2,020 ใหม่ 773 790 797 806 820 822 833 สันป่าสัก 589 605 614 623 631 640 645 หนองบัว 356 364 371 377 377 376 377 ป่าไผ่ 306 300 303 305 295 311 314 วังดิน 228 234 238 239 239 238 238 รวม 4,139 4,212 4,263 4,330 4,370 4,390 4,427 อ้างอิง ช่อแล
วัดทัพยายท้าว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองปากโลง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม วัดทัพยายท้าวตั้งเมื่อ พ.ศ. 2413 ซึ่งวัดตั้งชื่อตามชื่อของหมู่บ้าน โดยมีผู้ดำเนินการก่อสร้าง คือ นายเพชร นายชม และนายปิ่ง พร้อมกับราษฎรทัพยายท้าวที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างวัดขึ้น โดยมีหลวงพ่อเหรียญเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก จนมีพระภิกษุ หลังจากที่หลวงพ่อเหรียญได้มรณภาพลง ได้มีเจ้าอาวาสสืบทอดมาอีก 7 รูป จนถึงรูปที่ 8 คือ หลวงพ่อ ละมัย ท่านได้เริ่มปฏิสังขรณ์วัดขึ้นมาใหม่ โดยที่วัดนี้เป็นวัดร้างมาก่อน ท่านจึงดำริที่จะสร้างอุโบสถขึ้นมาใหม่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510 ภายในวัดประกอบด้วยเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างเลียนแบบศิลปะในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีการตกแต่งประตูหน้าบัน ด้วยงานปูนปั้นด้วยฝีมือของช่างที่มีชื่อเสียงให้เกิดความสวยงาม หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีแดง อุโบสถทั้งหลังทาด้วยสีขาว และศาลาการเปรียญ เป็นต้น รายนามเจ้าอาวาส หลวงพ่อเหรียญ พ.ศ. 2413 พระครูสังฆรักษ์ บุญธรรม พ.ศ. 2516–2536 พระครูสีลสุทธิคุณ (สะอาด ขนฺติโก) พ.ศ. 2536– อ้างอิง ทัพยายท้าว
วัดบางม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 15 บ้านบางโสนพัฒนา 2 ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี วัดบางม่วงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2541 แต่เดิมที่ดินบริเวณนี้เป็นที่นา ที่สวน และป่ารกร้าง ต่อมามีการตัดถนนลูกรังขึ้นในพื้นที่ ในสมัยนั้นชาวบ้านได้จัดตั้งค่ายลูกเสือชาวบ้าน เพื่อความเป็นสิริมงคลจึงจัดสร้างพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะสำริดและประกอบพิธีตามพระพุทธศาสนาที่ศาลากลางจังหวัดนนทบุรี แล้วอัญเชิญมาประดิษฐานที่ทางเข้าวัดบางม่วง (ในขณะนั้นยังไม่มีวัด) ต่อมาค่ายลูกเสือถูกยุบเลิกไปและมีพ่อค้าจากบางบำหรุ กรุงเทพมหานคร มาซื้อที่ดินแบ่งขายและสร้างอาคารที่ทำงาน แล้วมอบที่ดินจำนวน 20 ไร่ เพื่อจัดสร้างวัดโดยใช้ชื่อว่า 'วัดบางม่วง' ตามชื่อตำบลที่ตั้ง หลังจากสร้างวัดแล้วจึงอัญเชิญพระพุทธรูปองค์นั้นมาประดิษฐานที่วัด เมื่อมีการลงรักปิดทองก็พบว่าพระพุทธรูปมีองค์สีดำ จึงเรียกกันว่า หลวงพ่อดำ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อ้างอิง บางม่วง
วัดปิฎกธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านคลองหนึ่ง ตำบลไทรใหญ่ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูปิฎกธรรมบัณฑิต (ณรงค์ศักดิ์ ฐิติญาโณ) เป็นเจ้าอาวาส วัดปิฎกธรรมารามก่อตั้งขึ้นบนที่ดินเนื้อที่ 24 ไร่ 3 งาน ซึ่งนางสาวชิดจันทร์ หังสสูต มีจิตศรัทธาบริจาคเมื่อ พ.ศ. 2555 ในครั้งแรกพระมหาณรงค์ศักดิ์ต้องการจัดตั้งเพียง ศูนย์ศึกษาและสาธยายพระไตรปิฎก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการสวดสาธยายพระไตรปิฎกเป็นหลัก ต่อมามีผู้แนะนำให้ตั้งเป็นวัดด้วยจึงยื่นเรื่องขอตั้งเป็นวัดในชื่อ 'วัดชิดจันทร์หังสสูตพุทธาวาส' เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้บริจาคที่ดิน แต่ที่ประชุมต่าง ๆ มีความเห็นให้ใช้ชื่อว่า 'วัดปิฎกธรรมาราม' ด้วยเหตุว่าวัดประดิษฐานพระไตรปิฎกที่ทำจากหินอ่อนและมีการสาธยายพระไตรปิฎกทุกวันอาทิตย์ จากนั้นสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศตั้งวัดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ที่ดินส่วนใหญ่ของวัดปิฎกธรรมารามมีสภาพเป็นบ่อน้ำและไม่ได้ถมดิน พระมหาณรงค์ศักดิ์ซึ่งมาจากวัดใหม่ (ยายแป้น) ได้นำเงินเดือนจากการเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยมาใช้สร้างและพัฒนาวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2556 โดยเริ่มสร้างกุฏิ วิหารสาธยายพระไตรปิฎก และอุโบสถลอยน้ำซึ่งมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางปฐมเทศนา ในปัจจุบันวัดยังอยู่ระหว่างการจัดสร้างพระไตรปิฎกหินอ่อนโดยใช้เครื่องยิงเลเซอร์จารึกเนื้อหาเป็นภาษาบาลีอักษรไทยลงบนแผ่นหิน เพื่อเป็นพุทธบูชาและเพื่อเก็บรักษาคำสอนของพระพุทธเจ้าไว้ตราบนานเท่านาน อ้างอิง ปิฎกธรรมาราม
อุบายขายโรค: กระชากหน้ากากธุรกิจยาข้ามชาติ (ภาคสอง) (แปลจาก ) เป็นหนังสือตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาอังกฤษในปี 2005 โดยเรย์ มอยนิแฮน และ อะลัน แคนเซิลส์ เนื้อหาเกี่ยวกับบริการสุขภาพที่เกินจำเป็น (unnecessary health care) สำหรับฉบับภาษาไทยตีพิมพ์ในปี 2007 แปลโดย สรชัย จำเนียรดำรงการ, ภิญญุกา เปลี่ยนบางช้าง, ปิยะรัตน์ นิ่มพิทักษ์พงศ์, วิชัย โชควิวัฒน และ จิราพร ลิ้มปานานนท์ ภาพรวม หนังสือเล่มนี้พูดคุยเกี่ยวกับประเด็นการกระพือโรค (disease mongering) ในวารสาร JAMA ระบุว่าหนังสือเล่มนี้เป็นการ “รวบรวมผลการศึกษาจำนวนมาก แต่ละชิ้นพุ่งเป้าไปที่ยาแต่ละชนิด และศึกษาเกี่ยวกับการตลาดของบริษัทยา ...” คำวิจารณ์ เจนนิฟเฟอร์ แบร์เรทท์ (Jennifer Barrett) ได้ระบุไว้ใน นิวส์วีค ว่าหนังสือเล่มนี้เป็นการสำรวจวิธีการที่อุตสาหกรรมยาเปลี่ยนการรับรู้ของสาธารณะต่อปัญหาสาธารณสุข บทวิจารณ์ของศูนย์นโยบายทางเลือก ประเทศแคนาดาระบุว่าผลงานนี้เขียนขึ้นโดยมี 'ทักษะการสำรวจที่เฉียบคม' ของผู้เขียนเพื่อ 'ยืนยันหลักฐานอันชัดเจน' ต่อการอ้างในประเด็นต่าง ๆ วิชัย โชควิวัฒน แพทย์ผู้แปลและบรรณาธิการแปลของหนังสือเล่มนี้เป็นภาษาไทยให้สัมภาษณ์กับ ผู้จัดการ ไว้ว่าหนังสือเล่มนี้ตีแผ่การดำเนินการของธุรกิจยาซึ่ง “ครอบงำเป็นกระแสโลก ซึ่งประเทศไทยก็ไม่พ้นจากอิทธิพลการครอบงำ ดังนั้น สภาพทั่วไปในไทยก็ไม่ต่างจากหนังสือมากนักเพราะบริษัทเหล่านี้ขายยาให้ทั่วโลก และส่วนใหญ่ก็ใช้มาตรฐานเดียวกันกับอเมริกา รวมถึงการกำหนดคำนิยามของโรค โดยในวงการแพทย์รู้สึกว่า มันมีแนวโน้มคล้อยตามเพราะจะทำให้เพิ่มความปลอดภัยให้แก่คนไข้” อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่ย - a radio interview
วัดศรีสินมา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนส้ม อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร วัดศรีสินมาตั้งเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2541 โดยมี นายเท่ง นางอับและนายไพบูลย์ สินมา เป็นผู้บริจาคที่ดิน ผู้ดำเนินก่อสร้างวัดคือ นายสุข แสงอินทร์ นายสอน สนามชัย นายกร ทองกำพร้า นายฟ้อน ทองกำพร้า นายอ่อน ทองกำพร้า และนายสำรอง เบานิด ได้ชักชวนราษฎรบ้านสวนส้มร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะ เพื่อใช้เป็นที่พักสงฆ์และบำเพ็ญกุศล และผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัดคือ นายอุทัย บุญมีรอด นายบุญส่ง พงษ์สวัสดิ์ เป็นไวยาวัจกรและนายจำลอง แทนเจ็ดริ้ว เป็นกรรมการวัด เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสังฆรักษ์สิทธิพร ชตงกโร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2541 อาคารและเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธาน ขนาดหน้าตัก 116 นิ้ว ความสูงตั้งแต่ฐานถึงยอดเกศเปลวเพลิงมีขนาดความสูง 179 นิ้ว กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และตึก 1 หลัง วิหาร กว้าง 3.20 เมตร ยาว 7.20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ซึ่งภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อพรหมมุนี เนื้อหินทรายแดง สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9.20 เมตร ยาว 21.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง กุฏิอุบาสิกา 1 หลัง หอกลองไม้ 1 หลัง หอระฆังทรงไทย 1 หลัง และศาลาพักร้อน 1 หลัง อ้างอิง ศรีสินมา
บ้านเป้า เป็นตำบลในอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติศรีลานนา เป็นพื้นที่ภูเขาสูง โดยเฉพาะบริเวณพื้นที่ตอนกลาง ซึ่งทำให้เกิดลำห้วยหลายสายก่อนไหลลงสู่เขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลบ้านเป้ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลแม่นะ (อำเภอเชียงดาว) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลแม่ปั๋ง และตำบลโหล่งขอด (อำเภอพร้าว) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลแม่หอพระ และตำบลช่อแล ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลอินทขิล ประวัติ บ้านเป้า ตามคำบอกเล่าในสมัยพุทธกาล พระพุทธเจ้าเสด็จผ่านมาถึงบริเวณบ้านแห่งนี้ไม่พบผู้คนเลยจึงทรงพยากรณ์ต่อไปภายภาคหน้าบริเวณนี้จะได้ชื่อว่า บ้านเป่า (ร้าง, ไม่มีผู้คน) และเสด็จไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่ง อยู่ทางทิศเหนือ คือ บ้านแม่หลิม ปัจจุบันคือบ้านแม่เลิม หมู่ที่ 2 ต่อมาบริเวณบ้านเป้าจะมีไม้เป้าขึ้นบริเวณฝั่งตะวันออกของน้ำแม่ปิง ต่อมาบริเวณ 4 ตำบล คือตำบลบ้านเป้า ตำบลช่อแล ตำบลแม่หอพระ และตำบลอินทขิล รวมกันเรียกว่า เมืองแกน คนจึงมักเรียกติดปากกันว่า บ้านเป้าเมืองแกน หรือ บ้านเป้าแม่เลิม ปี พ.ศ. 2418 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระองค์ทรงรับสั่งให้เจ้าอินทวิชยานนท์ (เจ้าชีวิต) เจ้าผู้ปกครองนครเชียงใหม่องค์ที่ 7 จัดตั้งแขวงเมืองแกนขึ้นเป็นครั้งแรกในท้องที่บ้านเป้า เพราะติดกับลำน้ำปิง สะดวกต่อการคมนาคมทางเรือ ในสมัยนั้นจึงเรียกว่า บ้านท่าศาลา โดยมีท้าวแสนไชยเป็นหัวหน้าแขวง นับว่าบ้านเป้าเป็นที่ตั้งของอำเภอแม่แตงที่แรก การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลบ้านเป้าประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 7 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 4,179 คน แบ่งเป็นชาย 2,030 คน หญิง 2,149 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 11 ในอำเภอแม่แตง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 แม่เลิม 960 971 965 963 915 800 778 สบเลิม 947 937 931 921 901 834 840 ก๊างหงส์ 555 557 567 578 579 545 542 ดง 551 546 542 544 534 495 498 แม่โจ้ 431 430 428 426 431 425 420 แพะ 410 408 414 409 374 324 324 เป้า 325 329 334 338 330 296 308 รวม 4,179 4,178 4,181 4,179 4,064 3,719 3,710 การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลบ้านเป้าเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านเป้า ในปี พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านเป้ามี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 82.04 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,936 คน และ 1,344 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านเป้าอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเป้า และยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลบ้านเป้า เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568 อ้างอิง บ้านเป้า บ้านเป้า
วัดใหม่ผดุงเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านศาลากลาง ตำบลศาลากลาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูนิมิตกิจโสภณ (เดชา อาภาธโร) หรือหลวงพ่อเก๊าเป็นเจ้าอาวาส วัดใหม่ผดุงเขตสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2470 โดยขุนผดุงเขต (เข้ม มีสกุล) กำนันตำบลศาลากลางในสมัยนั้น ร่วมกับผู้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด เริ่มจากเป็นสำนักสงฆ์เล็ก ๆ ที่มีพระสงวน ถาโม จากวัดตะเคียนเป็นผู้ดูแล ต่อมาจึงได้รับการประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ในช่วงแรกชาวบ้านมักเรียกว่า วัดใหม่ตาเข้ม หรือ วัดขุนผดุง ตามชื่อผู้นำการสร้างวัด อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 หอสวดมนต์ กุฎิสงฆ์ วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ และศาลาบำเพ็ญกุศล วัดใหม่ผดุงเขตมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คือ หลวงพ่อทรงโปรด ผู้อาวุโสเล่าว่าเป็นพระพุทธรูปที่ลอยน้ำมาติดโคนต้นไทรริมน้ำบริเวณหลังพระอุโบสถ ชาวบ้านและศิษย์วัดพยายามนำขึ้นมาจากน้ำแต่ไม่สำเร็จทั้ง ๆ ที่พระพุทธรูปองค์นี้มีขนาดไม่ใหญ่ พระสงวนจึงมาอัญเชิญด้วยตัวเองและทำพิธีจึงสามารถนำพระพุทธรูปขึ้นมาได้และนำมาประดิษฐานอยู่ที่วัด วัดมีการจัดงานนมัสการปิดทองเป็นประจำในกลางเดือนสามของทุกปี อ้างอิง ใหม่ผดุงเขต
วัดบางหญ้าแพรก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 46 ไร่ 1 งาน 97 ตารางวา วัดบางหญ้าแพรกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2375 สันนิษฐานว่าชาวมอญเป็นผู้สร้างดังปรากฏรูปหงส์เป็นสัญลักษณ์ บริเวณรอบวัดก็มีบ้านเรือนชาวมอญตั้งอยู่ เจ้าอาวาสส่วนมากก็เป็นชาวมอญ กล่าวกันว่าแต่เดิมวัดนี้เป็นที่จารึกอักขระภาษามอญ ลงในใบลานเป็นพระอภิธรรมคัมภีร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 38 เมตร ยาว 46 เมตร อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 40 เมตร ยาว 91 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชจำลอง ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 46 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 16 เมตร ยาว 66 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง วิหาร กว้าง 11 เมตร ยาว 59 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร และศาลานั่งพัก 2 หลัง บริเวณหน้าวัดยังมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่นามว่า พระพุทธเมตตา วัดมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูอุทัยธรรมสาคร หรือ หลวงพ่อมาลัย อุทโย ที่มีความเชี่ยวชาญทางวิทยาคมจนเป็นที่เลื่องลือ ได้รับการยกย่องว่าเป็นพระเกจิอาจารย์ระดับแนวหน้าของจังหวัด ท่านสร้างวัตถุมงคล เช่น สมเด็จไผ่ ตะกรุดตี๋ใหญ่ไม้แก่นมะขาม สมเด็จนางพญาหลวงพ่อมาลัย พระปิดตาหลวงพ่อมามัย เป็นต้น รายนามเจ้าอาวาส พระเยอะ พ.ศ. 2375–2405 พระเฒ่า พ.ศ. 2405–2437 พระหล่าย พ.ศ. 2437–2488 พระครูสาครอรรถโกวิท พ.ศ. 2494–2518 พระปลัดพรหมจริยวัฒน์ พ.ศ. 2518– พระครูอุทัยธรรมสาคร (มาลัย อุทโย)- 2563 พระครูสมุห์เสรี ญาณธีโป 2564-ปัจจุบัน อ้างอิง บางหญ้าแพรก บางหญ้าแพรก
วัดบางไกรนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดไทยเจริญ ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน ท้องที่แถบนี้เป็นที่รู้จักดีเนื่องจากเป็นสถานที่ซึ่งมีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับวรรณคดีเรื่อง ไกรทอง โดยมีวัดบางไกรอีกแห่งในท้องที่ คือ วัดบางไกรใน วัดบางไกรนอกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2417 ผู้สร้างวัดคือคุณหญิงศรีสุราช (จีบ บุนนาค) ซึ่งเป็นภรรยาพระยาศรีสุราชภักดี (วัน บุนนาค) เปรียญผู้ซึ่งเป็นบุตรสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) เดิมวัดนี้มีชื่อว่า วัดบางนายไกรนอก หรือ วัดยี่ไกร และยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า วัดศรีสุราชบำรุง ตามราชทินนามของสามีคุณหญิงจีบ แต่ชื่อหลังนี้ประชาชนไม่นิยมเรียกกัน ต่อมาเมื่อคุณหญิงจีบได้วายชนม์ ธิดาคนใหญ่ของคุณหญิงจีบ คือ คุณหญิงราชานุประพันธ์ (พงศ์สุริยัน บุนนาค) ซึ่งเป็นภรรยาพระยาราชานุประพันธ์ (ทุ้ย บุนนาค) เป็นผู้อุปการะตลอดมาจนสิ้นอายุ ต่อจากนั้นบุตรและหลานซึ่งสืบเชื้อสายได้เป็นผู้อุปการะตลอดมาจนถึงปัจจุบันนี้ มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือหลวงพ่อคล้อย ปุคฺคโล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 21 เมตร วิหาร กว้าง 4 เมตร ยาว 4 เมตร ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร และกุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง อ้างอิง บางไกรนอก
วัดสาลีโขภิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในคลองห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยาประมาณ 500 เมตร ในหมู่ที่ 3 บ้านระแหง ตำบลบางพลับ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ฝั่งตรงข้ามคลองหน้าวัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดสาลีโขภิตาราม (อุ่น-อนุสรณ์) วัดสาลีโขภิตารามเป็นวัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา กลายเป็นวัดร้างเมื่อครั้งที่พม่าเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 และได้สร้างเป็นวัดอีกครั้งเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2399 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนางบุญมีและนางบุญมาสองพี่น้องต้องการทำนาจึงตั้งจิตอธิษฐานในฤดูทำนา เมื่อทำนาสำเร็จดังคำอธิษฐานจึงบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัดนี้ขึ้นและให้ชื่อว่า วัดสัลเลโข ซึ่งแปลว่า 'วัดแห่งการขัดเกลากิเลส' หรือ วัดสาลีโข ซึ่งแปลว่า 'วัดที่มีข้าวมาก' แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่เรียกว่า 'วัดสาลีโข' และเนื่องจากชาวบ้านบริเวณนั้นทำนาเป็นอาชีพหลัก วลี สาลีโข จึงเป็นสิริมงคลแก่ชุมชนด้วย อาคารและเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และไม้ ปูชนียวัตถุต่าง ๆ ได้แก่ หลวงพ่อคำ หลวงพ่อศิลาแลง รูปหล่อหลวงปู่เผือก รูปหล่อหลวงพ่อจำปา พระพุทธชินราช พระพุทธโสธร หลวงปู่ทวด รอยพระพุทธบาทจำลอง และท้าวมหาพรหม อ้างอิง สาลีโขภิตาราม
รองเมือง เป็นแขวงหนึ่งของเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ลักษณะเป็นพื้นที่เมืองและศูนย์กลางทางเศรษฐกิจแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร ตั้งชื่อตามถนนในพื้นที่ โดยมีสถานที่สำคัญคือสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) ซึ่งเคยเป็นสถานีรถไฟหลักของประเทศไทยในอดีต เป็นที่ตั้งของสำนักงานเขตปทุมวัน ภูมิศาสตร์ แขวงรองเมืองมีพื้นที่ประมาณ 1.301 ตารางกิโลเมตร แขวงที่อยู่ติดกับแขวงรองเมืองได้แก่ (เรียงตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) ทิศเหนือ ติตต่อกับแขวงสี่แยกมหานาค (เขตดุสิต) และแขวงถนนเพชรบุรี (เขตราชเทวี) มีคลองแสนแสบเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันออก ติตต่อกับแขวงวังใหม่ (เขตปทุมวัน) มีถนนบรรทัดทองเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศใต้ ติตต่อกับแขวงมหาพฤฒาราม (เขตบางรัก) มีถนนพระรามที่ 4 เป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันตก ติตต่อกับแขวงป้อมปราบ, แขวงวัดเทพศิรินทร์,แขวงคลองมหานาค (เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย) และแขวงตลาดน้อย (เขตสัมพันธวงศ์) มีคลองผดุงกรุงเกษมเป็นเส้นแบ่งเขต แขวงนี้มีชุมชนอย่างน้อย 4 แห่ง เช่น ชุมชนตรอกสลักหิน, ชุมชนวัดดวงแข, ชุมชนแฟลตรถไฟ, ชุมชนจรัสเมือง เป็นต้น ในชุมชนดังกล่าวมีจุดหมายตาอย่างน้อย 7 แห่ง นอกจากนี้ แขวงรองเมืองยังเป็นที่ตั้งของภัตตาคารหลายแห่งด้วย บางแห่งได้รับการจัดอยู่ในประเภทบีบกูร์ม็องจากมิชลินไกด์ อ้างอิง รองเมือง
วัดลานนาบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา เป็นที่ราบต่ำอยู่ริมคลองบางตะนาวศรีซึ่งไหลผ่านทางด้านทิศใต้ สันนิษฐานว่าวัดลานนาบุญสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ทราบชื่อและประวัติผู้สร้าง ต่อมาวัดได้ชำรุดทรุดโทรมลง จนกระทั่ง พ.ศ. 2459 นายนรินทร์ ภาษิต (นรินทร์กลึง) ได้บูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถและเสนาสนะต่าง ๆ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมมีชื่อว่า วัดลานวัว เนื่องจากเคยเป็นที่เลี้ยงวัวของแขก ต่อมาทางวัดได้ทำหนังสือขอเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดลานนาบุญ' ตามคำแนะนำของพระเทพเมธี (ธีร์ ปุณฺณโก) และได้รับการอนุมัติจากเจ้าคณะตรวจการภาค 1 ให้ใช้ชื่อดังกล่าวในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2494 อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2459 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ลักษณะทรงไทย ไม่มีช่อฟ้าใบระกา หลังคาลด 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ลักษณะทรงไทย สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515 ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการเงิน พระอธิการสาคร ธมฺมธโร พระอธิการเอิบ สุนฺทโร พระมหาวิมุตติ ญาณกิตฺติ พระครูภัทรนนทคุณ (ธีระ อคฺคจิตฺโต ป.ธ.3) พระมหาศรีสมหวัง ธมฺมธีโร ป.ธ.5 อ้างอิง ลานนาบุญ
วัดศรีสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 39 ไร่ ประวัติ วัดศรีสุทธาราม เดิมมีชื่อว่า วัดกำพร้า ตามประวัติเล่าต่อกันมาว่า ชาวบ้านได้ช่วยกันถากถางป่าโดยใช้มีดพร้า ชื่อเดิมของวัดจึงหมายถึงวัดที่ชาวบ้านช่วยกันกำมีด กำพร้า ถางป่าสร้างวัดขึ้นมา แต่ต่อมาคนรุ่นหลังแปลความหมายผิดไปเป็นว่าที่น่าสงสาร วัดที่อาภัพ จึงมีการเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดศรีสุทธาราม' วัดศรีสุทธารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2369 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สาเหตุการสร้างวัดขึ้น สืบเนื่องมาจากประชาชนหมู่บ้านกำพร้าต้องไปทำบุญที่วัดบางหญ้าแพรก ซึ่งอยู่คนละฝั่งแม่น้ำกับหมู่บ้านเป็นความลำบากในการเดินทางเพื่อไปทำบุญ อาจเกิดอันตรายจากคลื่นลม กระแสน้ำเชี่ยว จึงเริ่มสร้างวัดขึ้น โดยผู้ริเริ่มคือ นายมะนูญ นายมะกริด นายมะแมว นายมะเหมี่ยว พร้อมด้วยประชาชนในหมู่บ้านนี้ได้ช่วยกันสละทรัพย์ อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12.6 เมตร ยาว 25.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อุโบสถได้รับปฏิสังขรณ์เรื่อยมา มีหลังคาซ้อน 2 ชั้นมุงกระเบื้องประดับช่อฟ้า ใบระกา มีคันทวยรองรับชายคาโดยรอบ ตกแต่งหน้าบันเป็นลายธรรมจักรประกอบลายสาหร่ายรวงผึ้งระหว่างเสาด้านหน้า ประตูหน้าต่างเป็นซุ้มบันแถลง ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 12.55 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 บูรณปฏิสังขรณ์ประมาณปี พ.ศ. 2556 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10.35 เมตร ยาว 20.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระโมคคัลลาน์ พระสารีบุตร พระพุทธรูป 2 องค์ มีนามว่า หลวงพ่อดำ หลวงพ่อแดง และพระศรีอริยเมตไตรย วัดยังมีงานปิดทองประจำปีหลวงพ่อดำและหลวงพ่อแดง ช่วงกลางเดือนอ้ายขึ้น 13 และ 14 ค่ำ รายนามเจ้าอาวาส พระปลี พระพรติสสวโส พระครูสาครธรรมสุนทร พระวิฑูรย์ พระครูสาครกิจจาภรณ์ อ้างอิง ศรีสุทธาราม ศรีสุทธาราม
วัดบางนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านบางประดู่ ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี วัดบางนาเดิมเป็นวัดร้าง มีเนื้อที่ตามโฉนด 23 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา ออกเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ร.ศ. 129 (สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) จนเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2523 มีพระภิกษุจำนวน 5 รูปมาจำพรรษา และได้ร่วมกับสาธุชนบูรณะวัด ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 กรมการศาสนาได้ประกาศยกฐานะจากวัดร้างเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ได้นามว่า 'วัดบางนา' วัดเริ่มสร้างอุโบสถเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 อาคารและเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางพิชิตมาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และวิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนั้นบริเวณประตูหน้าวัดยังประดิษฐานพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ลักษณะเป็นพระบรมรูปประทับยืน ฉลองพระองค์จอมทัพเต็มยศ พระหัตถ์ซ้ายทรงกระบี่ ขนาดเท่าพระองค์จริง หล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์ อ้างอิง บางนา
วัดหนองสองห้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสองห้อง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา วัดหนองสองห้องตั้งเมื่อ พ.ศ. 2469 ผู้ดำเนินการสร้างวัดคือ พระครูสังวรสุตาภิวัตน์ ได้ชักชวนราษฎรบ้านหนองสองห้อง ร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะเพื่อใช้เป็นที่พักสงห์และบำเพ็ญกุศล ได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด หลังจากนั้นท่านได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2480 อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 25 เมตร ยาว 42.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในอุโบสถมีพระประธานพร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 21.50 เมตร ยาว 38.90 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุ คือ หลวงพ่อศิลา ที่เคยประดิษฐานอยู่คู่กับ หลวงพ่อโต วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร ก่อนจะอัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดหนองสองห้อง รายนามเจ้าอาวาส พระครูสังวรสุตาภิวัตน์ พ.ศ. 2474 – 2530 พระครูประพัฒน์สาครกิจ พ.ศ. 2530 – พระครูสาครสุตาภิวัตน์ องค์ปัจจุบัน อ้างอิง หนองสองห้อง
วัดหลักสองราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักสอง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 24 ตาราง และมีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 42 ไร่ 2 งาน 34 ตารางวา ประวัติ วัดหลักสองราษฎร์บำรุง เดิมมีชื่อว่า วัดมอญราษฎร์บำรุง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2418 ผู้มอบที่ดินให้สร้างวัดนี้ คือ พระยาโชดกราชเศรษฐีกับพระยาไพบูลย์ราชรังสรรค์ ได้ชักชวนประชาชนสร้างวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2438 ได้มีการย้ายวัดจากเดิมตั้งอยู่ติดกับคลองดำเนินสะดวก มาสร้างบริเวณฝั่งคลองดำเนินสะดวกทางด้านใต้ ได้ตั้งชื่อวัดว่า 'วัดราษฎร์ศรัทธากะยาราม' ส่วนวัดมอญราษฎร์บำรุงจึงเป็นวัดร้างใช้เป็นสถานที่เก็บศพ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2451 นายฉาย กำนันเบี้ยว วงศ์สวรรค์นายบุญ นายจีน และราษฎรบ้านแพ้วได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นมาใหม่ ในที่ดินของวัดมอญราษฎร์บำรุง และตั้งชื่อว่า 'วัดหลักสองราษฎร์บำรุง' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร อาคารเสนาสนะ อุโบสถ กว้าง 15.69 เมตร ยาว 33.9 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น ภายในมีพระประธานพร้อมด้วยพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 24.59 เมตร ยาว 31.59 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 41.59 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง วิหาร กว้าง 9.09 เมตร ยาว 14.79 เมตร เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง ศาลาพักร้อน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย ศาลาสี่มุข 1 หลัง เป็นอาคารไม้และกุฏิอุบาสิกา 1 หลัง นอกจากนี้ในวัดยังมีศาลเจ้าแม่กวนอิม เป็นศาลาสถาปัตยกรรมจีนมีเสามังกร 4 เสา ตั้งอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก อ้างอิง หลักสองราษฎร์บำรุง หลักสองราษฎร์บำรุง
วัดดงเกตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามพราน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เมื่อ พ.ศ. 2521 พระชลอ ปิยปุตุโต ได้เดินธุดงค์มาปักกรดใต้ร่มไม้ใหญ่ในเกาะดงเกตุ เห็นว่าสถานที่นี้มีความเงียบสงบเหมาะแก่การปัฏิบัติธรรม ประกอบกับพื้นที่บริเวณนั้นหากญาติโยมและพุทธศาสนิกชนจะทำบุญทำทาน ถือศีล ปฏิบัติธรรม ก็ต้องเดินเท้าลัดทุ่งไปลงเรือข้ามฟากเพื่อไปวัดต่าง ๆ ยิ่งในฤดูฝนช่วงเข้าพรรษายิ่งทำได้ยากเป็นที่สุด ท่านและชาวบ้านจึงคิดจะสร้างวัดขึ้น แต่เนื่องด้วยขาดแคลนทุนทรัพย์ จึงสร้างเป็นสำนักสงฆ์ขึ้นก่อน มีชื่อว่า สำนักสงฆ์ปิยธรรมรัศมี จนสำนักสงฆ์มีความเจริญก้าวหน้าทั้งสิ่งก่อสร้างและจำนวนพุทธศาสนิกชน ผู้นำชุมชนและผู้มีจิตศรัทธาจึงร่วมกันบริจาคที่ดิน จนได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2525 มีนายบุญเพิ่ม โกพุฒห้อย เป็นผู้ขออนุญาต และได้พระราชทานนามจากสมเด็จพระสังฆราช ว่า 'วัดดงเกตุ' ตามชื่อหมู่บ้านที่ตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2532 ปัจจุบันมีพระครูไพศาลธรรมสถิต (หริ่งรัตน์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส รายนามเจ้าอาวาส พระครูปิยธรรมรักษ์ พ.ศ. 2526–2535 พระครูไพศาลธรรมสถิต (หริ่งรัตน์) พ.ศ. 2536– อ้างอิง ดงเกตุ
วัดสักใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางโอ ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ประวัติการสร้างวัดสักใหญ่ยังไม่เป็นที่แน่ชัด บางแหล่งข้อมูลระบุว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์ร่วมกับบรรพบุรุษในถิ่นนี้สร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2317 ในขณะที่บางแหล่งข้อมูลสันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยพิจารณาจากลักษณะพระประธานในอุโบสถที่มีชื่อว่า หลวงพ่อใหญ่ และเทียบเคียงจากหลักฐานทางราชการของวัดเพลง (ร้าง) ที่อยู่ใกล้เคียงกันตามลักษณะสถาปัตยกรรมและลายปูนปั้นที่เหลืออยู่ ต่อมาในสงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 พม่าได้ตั้งค่ายริมสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ชาวบ้านและพระสงฆ์วัดสักใหญ่ต้องหลบหนีภัยสงครามหรือถูกเกณฑ์ไปรบ ทำให้วัดสักใหญ่ร้างไปช่วงหนึ่ง มีเรื่องเล่ากันว่า ก่อนที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชจะทรงยกทัพไปตีค่ายโพธิ์สามต้น ได้ทรงยกทัพมาจากจันทบุรีแล้วทรงพักทัพระหว่างทางในท้องที่บางกรวยรวมถึงวัดสักใหญ่ และหลังจากที่ทรงชนะศึกพม่าที่เมืองเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2317 ได้ทรงอัญเชิญพระพุทธรูปปางสุโขทัยหรือ หลวงพ่อสุโขทัย มาด้วยและโปรดเกล้าฯ ให้นำไปประดิษฐานที่วัดสักใหญ่พร้อมกับบูรณะฟื้นฟูวัดขึ้นมาใหม่ (แต่ยังมีเรื่องเล่าอีกว่าพระพุทธรูปองค์นี้ได้รับการอัญเชิญมาจากอุโบสถวัดยางป่าในสมัยที่เป็นวัดร้าง) สันนิษฐานว่าหลวงพ่อสุโขทัยสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1900–2000 ในสมัยสุโขทัยตอนปลาย มีพุทธลักษณะงดงาม หน้านางหรือเทวดา ประทับนั่งขัดสมาธิราบปางมารวิชัย แต่เดิมองค์พระถูกห่อหุ้มด้วยปูน เมื่อคราวพม่ายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา ชาวบ้านตลอดจนพระสงฆ์ได้ช่วยกันพอกปูนเพื่อให้พม่าคิดว่าเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ในเวลาต่อมาเมื่อปูนได้กะเทาะออกเผยให้เห็นเนื้อทองด้านใน จึงมีการกะเทาะปูนออกและลงรักปิดทองใหม่ วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 เจ้าอาวาสลาสึกขาจากกรณีซุกสีกาไว้มากถึงหกราย อ้างอิง สักใหญ่
วัดกระซ้าขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 54 ไร่ 1 งาน และมีที่ดินที่ธรณีสงฆ์จำนวน 22 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา วัดกระซ้าขาวสร้างเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2486 โดยมี นายฮวด หอมทอง ผู้ใหญ่บ้าน และนางหมา ผู้เป็นภรรยา เป็นผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด จึงได้มีชื่อวัดว่า วัดหอมทองราษฎร์บำรุง ตามนามสกุลผู้บริจาคที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดกระซ้าขาว' ตามชื่อหมู่บ้าน และที่ตั้งวัดเคยเป็นทะเลมาก่อนจึงมีกระซ้า หมายถึงซากสัตว์จำพวกหอยอยู่เป็นจำนวนมาก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2498 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 15 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน ขนาดหน้าตักกว้าง 9 ศอก 9 นิ้ว ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอฉัน กุฏิแม่ชี 3 หลัง และโรงครัว 2 หลัง นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์กระดูกปลาวาฬ ที่เก็บซากโครงกระดูกปลาวาฬวาฬบรูด้า จำนวน 2 ตัว ซึ่งเป็นลักษณะแม่กับลูก อ้างอิง กระซ้าขาว
เหลือบ คือ ปรากฏการณ์ที่พื้นผิวที่แน่นอน ค่อย ๆ เปลี่ยนสี เมื่อมุมมองของสายตาหรือมุมของการส่องสว่างเปลี่ยนไป ตัวอย่างของสีเหลือบ ได้แก่ ฟองสบู่ ขนนก ปีกผีเสื้อ และเปลือกหอยมุกด้านใน ตลอดจนแร่ธาตุบางชนิด มักถูกสร้างขึ้นโดยการกำเนิดสีเชิงโครงสร้าง (โครงสร้างระดับจุลภาคที่สอดแทรกด้วยแสง) สีเหลือบมุก (pearlescence) เป็นปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้องกับสีรุ้ง ซึ่งแสงสะท้อนโดยรวมบางส่วนหรือทั้งหมดเป็นสีขาว ศัพทมูลวิทยา คำว่า 'iridescence' มีรากศัพท์มาจากภาษากรีกคำว่า ἶριςîris (ใช้ทั่วไปในรูป ἴριδος และ íridos) แปลว่า รุ้งกินน้ำ รวมกับคำต่อท้ายภาษาละติน -escent หมายถึง มีแนวโน้มไปสู่ คำว่า iris (ไอริส) ได้มาจากเทพีอีริสแห่งเทพนิยายกรีก ซึ่งเป็นตัวตนของสายรุ้งและทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารของเทพเจ้า ส่วนคำว่า 'Goniochromism' มาจากคำภาษากรีก gonia แปลว่า 'มุม' และ chroma แปลว่า 'สี' ในภาษาไทย 'เหลือบ' เป็นคำวิเศษณ์ หมายถึง สีเลื่อมพรายคล้ายแมลงเหลือบ สีเหลือบมุก เบ็กโกเนีย สีเหลือบมุก (pearlescence) เป็นเอฟเฟกต์ที่เกี่ยวข้องกับสีรุ้ง จากปัจจัยที่คล้ายคลึงกัน คือ มีโครงสร้างระดับจุลภาคบนพื้นผิวที่ทำให้แสงสะท้อนกลับ แต่ในกรณีของ Pearlescence แสงบางส่วนหรือทั้งหมดเป็นสีขาว เม็ดสีและสีเทียมที่แสดงเอฟเฟกต์สีรุ้งมักถูกเรียกว่าเป็น สีเหลือบมุก (pearlescence) เช่น เมื่อใช้สำหรับพ่นสีรถยนต์ ตัวอย่าง สื่งมีชีวิต แมลงและหอย Golden Stag |บนเปลือกและปีกของด้วงสีทอง didius Male Dos |สีเหลือบจากโครงสร้างระดับจุลภาคของปีก ของผีเสื้อ Morpho didius iris |ผิวด้านในของเปลือกหอยมุก Haliotis iris ของแมลงวัน Tachinid สัตว์มีแกนสันหลัง |สีเหลือบรุ้งทั้งบนตัวและแพนขนหางของนกยูง Shark |บนผิวปลาดุก boa |งูเหลือมสีรุ้ง Pigeon |ขนของนกชาปีไหน (Nicobar pigeon) พืช พืชหลายกลุ่มได้พัฒนาความเรืองแสง เพื่อเป็นการปรับตัวให้รับแสงมากขึ้นในสภาพแวดล้อมที่มืดสลัว เช่น ระดับล่างของป่าเขตร้อน ใบของเบ็กโกเนียหางนกยูง (Begonia pavonina) จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นสีฟ้าเหลือบจากโครงสร้างการสังเคราะห์แสงบาง ๆ ของใบไม้ เรียกว่า 'อิริโดพลาสต์' ซึ่งดูดซับและหักเหแสงได้เหมือนกับคราบน้ำมันที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ เนื้อ |การเหลือบสีรุ้งบนเนื้อสัตว์ เกิดจากการเลี้ยวเบนของแสงบนเซลล์กล้ามเนื้อ แร่ธาตุและสารประกอบ Kristall und 1cm3 |ผลึกบิสมัทที่มีชั้นบิสมัทออกไซด์สีรุ้งบาง ๆ เรียงไปกับลูกบาศก์บิสมัทสีเงิน ซึ่งเป็นเหล็ก (III) ออกไซด์ - ไฮดรอกไซด์จาก Polk County รัฐอาร์คันซอ |แร่ลาบราดอไรต์ที่ขัดเงา oil rainbow |น้ำมันเครื่องที่หกบนพื้นผิว |เมฆสีรุ้ง สิ่งประดิษฐ์ Toyota Supra - |สีเหลือบ (pearlescent) บนรถโตโยต้า ซูปรา (Toyota Supra) บนด้านบันทึกข้อมูล nail polish (purple).ยาทาเล็บที่มีผงสะท้อนแสง (กากเพชร) สีเหลือบรุ้ง Galaxy A50 back |สมาร์ทโฟนที่มีฝาด้านหลังสีเหลือบ อ้างอิง สีเหลือบ
วัดแก้วมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกาหลง อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ ทางทิศใต้ของวัดจดชายทะเล วัดแก้วมงคลตั้งเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2510 ชาวบ้านได้สร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านโดยมีพระครูอภิชัยที่ได้ธุดงค์มาจากเชียงใหม่ มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกและได้ช่วยกันบูรณะและพัฒนาวัดมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 วัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนบ้านชายทะเลกาหลงในที่ดินของวัด ได้ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2483 โดยอาศัยซากเรือสำเภาจีนที่มาอับปางอยู่ที่ชายทะเลกาหลงมาสร้าง แต่ในปี พ.ศ. 2563 ได้ปิดตัวลงอย่างถาวร เนื่องจากเป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่สุดในสมุทรสาครและจำนวนนักเรียนที่น้อยลงในแต่ละปีการศึกษา อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ หอกลอง หอระฆัง และโรงครัว รายนามเจ้าอาวาส พระครูอภิชัย อภิชโย พ.ศ. 2501–2512 พระอธิการจันทร์ ฐานิโย พ.ศ. 2513–2531 พระครูสาครรัตนมงคล พ.ศ. 2532 อ้างอิง แก้วมงคล
วัดวังตะกู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังตะกู อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด ที่ระบุได้คือได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อราว พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13.60 เมตร ยาว 21.60 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่สองเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 46 ไร่ 2 งาน ทีมาของชื่อวัด แต่เดิมริมคลองหน้าวัดมีต้นตะกูจำนวนมาก และได้มีการตั้งชื่อตำบลว่าตำบลบางตะกู วัดจึงอนุโลมตามชื่อของตำบล เพราะบริเวณมีเพียงวัดเดียว เป็น วัดบางตะกู ถึงกระนั้นมีระบุไว้ในโฉนดที่ดินเมื่อ ร.ศ. 126 ว่า วัดเก่า (คู่กับวัดใหม่ คือ วัดใหม่ปิ่นเกลียว) ภายหลังมีผู้เปลี่ยนคำนำหน้าจากบางมาเป็นวังให้คล้องกับตำบลวังกะพีที่อยู่ใกล้กัน จึงได้ใช้ชื่อว่า 'วัดวังตะกู' นับจากนั้นมา อุโบสถหลังเก่า หน้าบันประดับด้วยเครื่องลายครามมีสภาพชำรุดมาก ทางวัดจึงได้รื้อถอนอุโบสถหลังเก่าและสร้างหลังใหม่ขึ้นแทน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดกลาง สมัยรัตนโกสินทร์ หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 37 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2375 มีรูปหล่อพระอัครสาวกอยู่เบื้องซ้ายขวา สูง 64 นิ้ว กว้าง 23 นิ้ว รูปหล่อเหมือนหลวงปู่บิน อิสสโร อดีตเจ้าอาวาส รูปหล่อพระมหากัจจายนะ พระศรีศากยมุนี และสมเด็จพระพุทธมหาจักรพรรดิ์ ไตรรัตนญาณ มณีนพรัตน์ นคราปฐมาภรณ์ อ้างอิง วังตะกู
วัดเทพนรรัตน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาดี อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 19 ตารางวา ปัจจุบันมี พระครูสาครประชานาถ (มนต์ชัย อตฺตสีโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดเทพนรรัตน์ตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2526 โดยมีนายเทพ อู่ไพจิตร และนางนรรัตน์ เรียบร้อยเจริญ เป็นผู้ยกที่ดินให้สร้างวัดจำนวน 20 ไร่ 3 งาน 19 ตารางวา และดำเนินการขออนุญาตสร้างวัด และตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2541 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 50 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2539 มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ หลวงพ่อแจ่ม กาญจโน ซึ่งได้รับการแต่งตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2531 ท่านเป็นพระผู้มีความรู้ในเรื่องยาแผนโบราณ อาคารและเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน มีลักษณะคล้ายพระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 99 นิ้ว สูง 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 เป็นอาคารไม้ อ้างอิง เทพนรรัตน์
วัดปากสมุทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลแหลมใหญ่ อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ห่างจากปากอ่าวแม่กลองประมาณ 3 กิโลเมตร วัดปากสมุทรตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 โดยมีประชาชนบริจาคที่ดินให้แล้วนิมนต์พระมาดูแลรักษา แต่มีพระบวชน้อยมาก เพราะสมัยนั้นประชาชนแถบนี้ยังไม่หนาแน่นมากนัก พระที่มาดูแลรับช่วงกันประมาณ 3 รูป สุดท้ายวัดไม่มีผู้ดูแลก็เสื่อมไปทุกวัน ในที่สุดก็กลายเป็นวัดร้าง ต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมแทบมองไม่เห็นหลังคากุฏิ เป็นที่อาศัยของสัตว์ป่า โดยเฉพาะลิงแสมและเป็นที่ซ่องสุมของพวกปล้นสะดม ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดลิงโจร ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2450–2457 กลุ่มพระภิกษุจำนวนหนึ่งได้พายเรือมาจากบางตะพูน จังหวัดเพชรบุรี และได้ชักชวนชาวบ้านพัฒนาวัดขึ้นใหม่ จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2462 โดยใช้นามวัดว่า 'วัดปากสมุทร' มาจนทุกวันนี้ ในสมัยพระครูสมุห์มนตรีสุมังคโล เจ้าอาวาสรูปที่ 5 กุฏิมีสภาพทรุดโทรม จึงได้ดำเนินการสร้างกุฏิขึ้นมาเพื่อทดแทนหลังเก่า ปูชนีย์วัตถุสำคัญของวัดคือ ท้าวเวสสุวรรณ ตั้งอยู่หน้าเขื่อน และพระประธานในโบสถ์เป็นพระพุทธรูปศักดิ์ศิทธิ์ หล่อด้วยทองเหลือง ปางมารวิชัย ได้มาจากวัดบพิตรพิมุขวรวิหาร ไม่ทราบว่าสร้างสมัยใด ชื่อ หลวงพ่อดำ รายนามเจ้าอาวาส พระอาจารย์เฮ็ง พระครูสมุทรนวการ พระครูสมุทรจันทคุณ พระครูปลัดเยื้อน พระครูสมุห์มนตรีสุมังคโล อ้างอิง ปากสมุทร
วัดไผ่เหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านคลองบางโสน ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูสมุห์สิทธิโชค อภินันโท ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส จากทะเบียนวัดร้างของกรมการศาสนา วัดไผ่เหลืองเป็นวัดร้างมานานกว่า 200 ปี ไม่มีหลักฐานสิ่งก่อสร้างหลงเหลือนอกจากกองอิฐศิลาแลงขนาดใหญ่ที่เป็นเครื่องหมายให้รู้ว่าเคยเป็นวัด มีชาวบ้านเช่าทำนาอยู่แต่ก็ได้หยุดทำนามานานจนเป็นพื้นที่รกร้างเต็มไปด้วยหญ้าคา ต่อมาเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2530 พระปลัดอดุลย์ (สิงห์ ฐิตสจฺโจ) จากวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร พร้อมด้วยญาติโยม พายเรือมาพบวัดนี้ จึงร่วมกันดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่วัดร้างนี้ โดยได้ขอตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 เริ่มจากการทำคันดินล้อมวัดและขุดสระขนาดใหญ่ไว้กลางพื้นที่เพื่อให้วัดมีน้ำใช้ตลอดทั้งปี จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 อาคารและเสนาสนะที่สร้างเสร็จแล้วได้แก่ ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิสงฆ์ กุฏิอุบาสกอุบาสิกา วิหาร เจดีย์ อุโบสถ ศาลาปฏิบัติธรรม และศาลาเทพกาญจนา วัดยังมีสรีระสังขารที่ไม่เน่าไม่เปื่อยของพระครูภาวนาวรานุศาสก์ (สิงห์ ฐิตสจฺโจ) อดีตเจ้าอาวาส ในอนาคตวัดมีโครงการสร้างอุทยานอริยสงฆ์เพื่อประดิษฐานองค์หลวงปู่ทวด ขนาดหน้าตักกว้าง 12 เมตร และรูปเหมือนหลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ขนาดหน้าตัก 10 เมตร โดยได้ดำเนินการซื้อที่ดินข้างวัดไว้แล้ว อ้างอิง ไผ่เหลือง
วัดแสงสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี วัดแสงสรรค์ เดิมชื่อ วัดแสงสวรรค์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยพระยาศรีสรราชพร้อมด้วยท่านผู้หญิงแสงสรราช เป็นผู้ถวายที่ดิน และดำเนินการสร้างวัด เพราะเห็นว่าประชาชนในท้องที่นี้ไม่มีวัดที่จะบำเพ็ญกุศล โดยได้ตั้งชื่อวัดเป็นเกียรติแก่ผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 ในสมัยพระอธิการปลั่ง อุตตโม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ และอุโบสถ รวมถึงจัดตั้งโรงเรียนประชาบาลขึ้นที่วัด ต่อมาพระครูทองพูน ภูริปญโญ ได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2505 ได้ทำการสร้างหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญขึ้นใหม่กุฏิสงฆ์แบบทรงไทย สร้างอุโบสถขึ้นใหม่ เนื่องจากหลังเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก ต่อมาพระครูอนุกูลธัญกิจ จนทสาโร ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2550 ได้ทำการสร้างอาคารอเนกประสงค์ ลานกีฬา ลานจอดรถอเนกประสงค์ ก่อสร้างกำแพงรอบวัดด้านใต้และด้านเหนือ ศาลาบำเพ็ญกุศล และเขื่อนหน้าวัด ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดคือ พระพุทธรูปปางห้ามญาติ 1 องค์ เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ มีประชาชนเลื่อมใสศรัทธา อ้างอิง แสงสรรค์
วัดเจริญสุขาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 44 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา ประวัติ วัดเจริญสุขารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2435 โดยตระกูลปั้นอุดมและตระกูลมิลาวรรณได้ยกที่ดินถวายให้วัด จำนวน 5 ไร่ เพื่อสร้างสำนักสงฆ์ชื่อ วัดบางไผ่เตี้ย ตั้งชื่อวัดตามสภาพชุมชนที่ชาวบ้านอยู่อาศัยที่มีกอไผ่เตี้ย ๆ ขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมาภายหลังหลวงพ่อแง อดีตเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่อเป็นทางการว่า 'วัดเจริญสุขาราม' ซึ่งหมายถึง 'เติบโตแบบพอดีพองาม' ในสมัยพระอาจารย์กั่ง เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการก่อสร้างเสนาสนะขึ้นเป็นอาคารไม้มุงจาก จนพระอธิการสมาน สุทธิวโส มาปกครองวัด ได้ก่อสร้างเสนาสนะขึ้นใหม่และต่อเติมเสนาสนะที่ยังก่อสร้างค้างอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2491 อาคารเสนาสนะ อุโบสถโบราณสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง หลวงพ่อสาย อดีตเจ้าอาวาส ให้อนุรักษ์ไว้ถึงแม้อุโบสถจะถูกน้ำท่วมเป็นประจำ ต่อมาท่านจึงได้ทำการยกอุโบสถสูงขึ้นให้พ้นน้ำ โดยใช้วิธีดีดยกพระอุโบสถขึ้นมา เมื่อยกอุโบสถแล้วปรากฏว่า มีพื้นที่ข้างล่างของอุโบสถว่าง จึงทำเป็นที่สำหรับให้สาธุชนเดินลอดอุโบสถ เพราะเชื่อว่าการเดินลอดโบสถ์จะเป็นการขับสิ่งอัปมงคล ศาลาการเปรียญ กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นอาคารไม้ และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก รายนามเจ้าอาวาส พระครูภาวนาโกศล (โกศล ปาสาธิโก) พ.ศ. 2449–2497 พระครูชัชวาล จนทรสี พ.ศ. 2498–2524 พระอธิการสมาน สุทธิวโส พ.ศ. 2524–2542 พระครูสาครสุธรรมาภรณ์ (สาย สุธมฺโม) พ.ศ. 2542–2561 พระมหาบุญช่วย สุธีรสีโล พ.ศ. 2561–ปัจจุบัน อ้างอิง เจริญสุขาราม เจริญสุขาราม
วัดศรีเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ วัดศรีเมืองตั้งเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 เดิมเป็นวัดร้างชื่อ วัดใหม่ยายเมือง มีเพียงลูกนิมิต 8 ลูกเท่านั้นเป็นหลักฐานว่าเป็นวัด ไม่หลงเหลือสิ่งก่อสร้างใด ไม่ทราบว่าร้างมานานเท่าใด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้พัฒนาสร้างขึ้นใหม่ โดยประชาชนได้นิมนต์พระสัมฤทธิ์ ถิราโภ มาเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด โดยเริ่มแรกได้เริ่มพัฒนากุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ เป็นหลังคามุงด้วยจาก ต่อมาสิ่งก่อสร้างเปลี่ยนมาเป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ จนพระสัมฤทธิ์ ถิราโภ มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2513 พระครูสิริสาครวัฒน์ซึ่งเป็นลูกศิษย์ จึงได้ทำหน้าที่พัฒนาและเรียกชื่อวัดใหม่ว่า 'วัดศรีเมือง' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 35 เมตร อาคาเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 22 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธาน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว ซึ่งประชาชนนิยมเรียกว่า หลวงพ่อศรีเมือง ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอพระไตรปิฎก หอกลอง หอระฆัง และศาลาริมน้ำ 2 หลัง รายนามเจ้าอาวาส พระสัมฤทธิ์ พ.ศ. 2511–2513 พระครูสิริสาครวัฒน์ พ.ศ. 2515–2542 พระอธิการวิไล โสภโณ พ.ศ. 2542– อ้างอิง ศรีเมือง
วัดบัณฑูรสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร และยังเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรสาคร แห่งที่ 2 มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 34 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา วัดบัณฑูรสิงห์ หรือ วัดบางโทรัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2481 โดยมีนายเป๋ เป็นผู้มอบที่ดินให้สร้างวัด มีพระมั่นและชาวบ้านบางโทรัดได้ร่วมแรงร่วมใจกันก่อสร้างขึ้น ต่อมาในสมัยมีท่านพ่อบัณฑูรสิงห์ (เจิม คุณาบุตร) เป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินสร้างอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 24 เมตร ยาว 29 เมตร อาคารและเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ภายในมีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธชินราช สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 9 เมตร ยาว 9 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และมีเจดีย์ 2 องค์ รายนามเจ้าอาวาส พระครูสาครวุฒิชัย พ.ศ. 2493–2512 พระครูบัณฑูรสีหรักษ์ พ.ศ. 2513–2544 พระอธิการคนึง สีลคุโณ พ.ศ. 2544– พระครูสาคร บัณฑูรธรรม พ.ศ— - ปัจจุบัน อ้างอิง บัณฑูรสิงห์
วัดศรีประวัติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองมหาสวัสดิ์ ในหมู่ที่ 1 บ้านตลาดศรีประวัติ ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 95 ตารางวา เดิมชาวบ้านถิ่นนี้เรียกวัดศรีประวัติว่า วัดช่องลม บ้างเรียกว่า วัดกลางทุ่ง แม้ไม่มีการระบุว่าสร้างขึ้นในสมัยใด ก่อนหน้านี้เคยเป็นวัดร้างมาก่อน ภายหลังได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และได้รับพระราชทานชื่อจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า วัดศรีประวัติยาราม หรือเรียกสั้น ๆ ว่า 'วัดศรีประวัติ' ครั้งหนึ่งคุณท้าวทรงกันดาล (ศรี) ขรัวยายของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้ดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์อาคารเสนาสนะต่าง ๆ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 36 เมตร ยาว 66 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ลักษณะทรงไทยสองลด มีช่อฟ้าใบระกา กำแพงแก้วรอบ และซุ้มประตู 4 ซุ้ม กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ตึกและอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 และศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธศรีสวัสดิ์มงคล เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ปางมารวิชัยเนื้อทองสัมฤทธิ์ สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ ได้อัญเชิญมาจากวัดร้างในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดยังมีเจดีย์ทรงระฆังสูงเด่น พระโพธิสัตว์กวนอิม และมีรูปปั้นหลวงพ่อโอภาสี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันมีนามว่า พระครูโสภณ ปริยัตยากร (พนม ป.ธ.3) อ้างอิง ศรีประวัติ
วัดอมฤต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางสีทอง ในตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 90 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 19 ไร่ 3 งาน 68 ตารางวา ประวัติการสร้างวัดอมฤตมีสองที่มา แหล่งข้อมูลแรกระบุว่าวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 สมัยกรุงธนบุรีตอนปลาย ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดคงคา หรือ วัดคงคาราม คงถือเหตุที่วัดตั้งอยู่ริมคลองเป็นนิมิตหมาย ต่อมาเข้าใจว่าวัดคงถูกไฟไหม้ ชาวบ้านจึงเรียกนามว่า วัดไฟไหม้ ครั้นกรมพระนครสวรรค์วรพินิตได้เสด็จมาทอดผ้ากฐินและได้ประทานทรัพย์ไว้สำหรับบูรณปฏิสังขรณ์ พร้อมกับได้เปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น 'วัดอมฤต' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 22.15 เมตร ยาว 36.70 เมตร อีกแหล่งข้อมูลกล่าวว่า เป็นวัดสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อพม่าได้ยกทัพมาถึงที่นี่ และเข้าปล้นสะดมภ์ชาวบ้านในชุนชนใกล้วัดและได้เข้ามาเก็บทรัพย์สินในวัดหมดแล้วยังเผาวัด เผากุฏิ ศาลาการเปรียญและอุโบสถ เก็บทรัพย์สินไปจนพอใจแล้วจึงกลับไป วัดจึงมีชื่อเรียกว่า 'วัดไฟไหม้' อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่ากว้าง 9 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นรูปทรงเรือโบราณ ภายในมีภาพจิตรกรรมมีสภาพลบเลือน อุโบสถหลังใหม่ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคาร 2 ชั้น และศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง อ้างอิง อมฤต
วัดลังกา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม มีเรื่องเล่ากันว่า พื้นที่บริเวณที่สร้างวัด เดิมเป็นป่าไม่มีเจ้าของ มีพระแขก 2 รูป พูดไทยไม่ได้ มาพักอาศัยอยู่ ชาวบ้านเกิดศรัทธาจึงสร้างกุฏิเล็ก ๆ 2 หลัง ถวายเป็นที่พักและอาราธนาให้ท่านอยู่จำพรรษา ในระหว่างนั้นมีพระภิกษุจากสำนักอื่นมาพักอาศัยด้วย ต่อมาวัดได้รับการปฏิสังขรณ์และสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ โดยความร่วมมือทั้งฝ่ายสงฆ์และชาวบ้านในตำบลนี้ เมื่อขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2379 จึงตั้งชื่อว่า 'วัดลังกา' เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พระแขก 2 รูปนั้น สันนิษฐานว่าเป็นพระจากศรีลังกามากกว่าอินเดีย สภาพของวัดลังกาในระยะแรกไม่ค่อยเจริญนัก เพราะชาวบ้านมาตั้งบ้านเรือนทำมาหากินยังน้อย อีกทั้งยังมีอีกสองวัดตั้งอยู่ใกล้ ๆ คือ วัดโรงธรรมและวัดพักตราราม ต่อมาชาวบ้านช่วยกันทำนุบำรุงวัด และได้อาราธนาพระจากที่อื่นมาจำพรรษาจนถึงสมัย พระอธิบายโต๊ะ พฺรหมฺสโร เป็นเจ้าอาวาสวัด จึงได้เจริญขึ้น โดยร่วมกับสร้างอุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ หอฉัน สร้างด้วยไม้ทั้งสิ้น วัดลังกาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 สิ่งสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถสร้างมาพร้อมกับวัด กุฏิสงฆ์สร้างด้วยไม้สักทรงไทย อ้างอิง ลังกา