bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดพระปรางค์มุนี เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลม่วงหมู่ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี สาเหตุที่ชื่อวัดพระปรางค์มุนีเพราะมีพระปรางค์องค์ใหญ่สีทองโดดเด่น คาดว่าวัดสร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย วัดเป็นแหล่งท่องเที่ยว มีสิ่งสำคัญ เช่น พระปรางค์สี่เหลี่ยมสูงเด่น วิหารหลวงพ่อเย็น พระพุทธรูปปูนปั้นศักดิ์สิทธิ์สมัยอยุธยา หลวงพ่อขาวและหลวงพ่อนาก ซึ่งเล่ากันว่า พระประธานที่ประดิษฐานภายในพระอุโบสถสีทองอร่ามนามว่า พระภูเขาทอง หลวงพ่อใหญ่ชัยมงคล หรือ พระพุทธนิมิตพิชิตมารมหาจักรพรรดิ์ ประดิษฐานบนศาลาการเปรียญ บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และต้นนารีผลจำลอง ซึ่งอยู่ใกล้กับศาลเจ้าแม่ตะเคียนทอง และด้านหลังวิหารยังมีต้นศรีมหาโพธิ์ ซึ่งบริเวณโคนต้นมีพระผุด ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นฝีมือชาวลาว ชื่อ นายเพ็ง วาดเมื่อ พ.ศ. 2462 เป็นภาพแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับนรก สวรรค์ บริเวณศาลาวัดมีนารีผล 2 ผล ที่ได้มาจากหลวงพ่อตุ๊ อดีตเจ้าอาวาสวัดกลางทุ่ง จังหวัดลพบุรี เคยมีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์นารีผลเมื่อปี พ.ศ. 2539 ทั้งการเอ็กซเรย์ ที่ไม่พบกระดูก เส้นขนบริเวณหน้าผากของมักกะลีผลงอกยาวขึ้น แต่ยังไม่ได้ข้อสรุปว่าเป็นพืชหรือสิ่งมีชีวิต อ้างอิง พระปรางค์มุนี
วัดคันลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในหมู่ที่ 9 บ้านหัวรอ ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ประวัติ วัดสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2349 (สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) เมื่อครั้งชาวรามัญได้อพยพจากเมืองประทุมธานีและนนทบุรี พระยานครเขื่อนขันธ์รามัญราชชาติเสนาบดีศรีสิทธิสงคราม (ทอมา คชเสนี) ผู้แป็นเจ้าเมืองได้นำชาวรามัญมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองนครเขื่อนขันธ์ โดยมีผู้มาอยู่ที่ตำบลทรงคนอง และเลือกวัดคันลัดที่มีอยู่เดิมแล้ว เป็นวัดประจำหมู่บ้าน แล้วก็นิมนต์เอาพระชาวรามัญมาปกครองวัด เดิมวัดเป็นที่ฝังช้างหลวงเรียกว่า สุสานช้างหลวง มีหลักฐานว่าในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อพระยาเศวตคชลักษณ์ล้ม และในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อพระยามงคลหัสดินทร์ล้ม ก็โปรดเกล้าฯ ให้นำศพพระยาช้างไปฝังที่นี่ มีการขุดพบกระดูกช้างเป็นจำนวนมากในวัดแห่งนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 ได้ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถและเจดีย์ ศาลาการเปรียญวัดคันลัดหลังปัจจุบัน พระอุโบสถหลังเดิมก่ออิฐถือปูน หน้าบันมีจานกระเบื้องประดับ หลังคาไม่มีช่อฟ้า ใบระกา กำแพงแก้ว พระอุโบสถเคยได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากร มีพระประธานจีวรมีลายดอกพิกุล ปัจจุบันย้ายไปพระอุโบสถหลังใหม่ ส่วนพระอุโบสถหลังใหม่สร้างปี พ.ศ. 2512 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2517 มีความกว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารทรงไทย ประตู หน้าต่าง ไม้แกะสลักลวดลายลงรักปิดทอง เดิมมีศาลาการเปรียญหลังเดิมเป็นศาลาไม้ 3 หลัง ติดต่อกัน แต่ปัจจุบันได้รื้อไปแล้ว และได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม มีเจดีย์ทรงไม้ย่อมุมสี่เหลี่ยม จำนวน 2 องค์ ขณะนี้ยังมีอยู่แต่ทรงได้เปลี่ยนไป เนื่องจากได้มีการถมที่หนีน้ำท่วม และเทพื้นเป็นลานจอดรถ ด้านหน้าอุโบสถมีเจดีย์สถูปบรรจุอัฐิอดีตเจ้าอาวาส และพระที่มรณภาพ ทรงยุโรป มีหอระฆังโบราณ มีเสาหงส์ต้นใหม่ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2546 ฝั่งเดียวกันกับเสาหงส์ต้นเดิมก็ยังมีศาลา 2 แท่น วัดมีศาลาราหูอมจันทร์ กุฏิสงฆ์ไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์-หอฉัน ทรงไทยก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น เมรุเผาศพ ประกอบด้วยศาลาบำเพ็ญกุศลศพ 5 หลังศาลาทรงไทยหลังสูง 2 ชั้น นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัย อาศัยพื้นที่ของวัด วัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่จากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เรียกว่า หลวงพ่อมัณฑะเลย์ พระพุทธรูปศิลปะมอญ เดิมอยู่ในตู้ลายไม้สักตั้งอยู่ที่หอสวดมนต์แต่ภายหลังมีโจรชอบมาขโมยพระ รายนามเจ้าอาวาส พระครูหนู พระอาจารย์แกล้ง พระอุปัชฌาย์ เชย ทองเจริญ พ.ศ. 2416–2490 พระครูบรรจง ทองเจริญ พ.ศ. 2492–2511 พระสมุทรพัฒนโสภณ เจ้าคณะอำเภอพระประแดง (เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2512–2554) พระครูสุภัทรกิจจาทร (พระอาจารย์หลาย) เจ้าอาวาสวัดคันลัดองค์ปัจจุบัน อ้างอิง คันลัด คันลัด
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ประวัติ วัดกลางสร้างเมื่อ พ.ศ. 2378 โดยชาวมอญหมู่บ้านฮะเริ่นร่วมกับชาวบ้านตา บ้านตันเจิน ได้รับพระราชทานนามว่า วัดเกริง ซึ่งแปลว่า 'วัดคลอง' เดิมวัดเกริงมีพระภิกษุจำพรรษา 3 คณะ คือคณะหะกาว คณะแพ่ฮะเริ่น คณะตะวันออก ต่อมาคณะตะวันออกย้ายออกไป จึงได้รวมกันเรียกว่า 'วัดกลาง' ชาวมอญเรียก แพ่ฮะเริ่น ต่อมาช่วงก่อนปี พ.ศ. 2469 สมเด็จพระมหาสมณเจ้าให้ยุบเลิกวัดเชียงใหม่และรวมเข้ากับวัดกลาง วัดกลางได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2418 ในช่วงเจ้าอาวาสพระครูธรรมวิธานปรีชา (พระมหาทองก้อน กงทอง) ได้มีการสร้างโรงเรียนธรรมวิธานราษฎร์วิทยา (โรงเรียนวัดกลาง) ในปี พ.ศ. 2491 ทางราชการได้ขออนุญาตตัดถนนผ่านที่ดินธรณีสงฆ์วัดกลาง เป็นถนนที่ตัดแยกจากถนนสุขสวัสดิ์เข้าสู่อำเภอพระประแดง เป็นเหตุให้บริเวณวัดถูกตัดแยกออกเป็นสองส่วน พระครูวิธานธรรมปรีชา (จีบ กงทอง) จึงได้ดำริที่ยุบรวมพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ ปูชนียสถานต่าง ๆ ตลอดจนกุฏิสงฆ์ไว้ในที่เดียวกัน ในปี พ.ศ. 2501 ได้แบ่งที่ธรณีสงฆ์ออกเป็น 2 ส่วน ส่วนที่สองทางทิศใต้ของวัด จัดให้เป็นอาคารพานิชย์ โดยให้บริษัทเอกชนเป็นผู้ก่อสร้างโดยทุนทรัพย์ของผู้สร้างเองตามแผนผังของวัด และเมื่อสร้างเสร็จแล้วเป็นของวัด โดยทางวัดเป็นผู้เก็บค่าเช่าเพื่อนำเงินมาพัฒนาวัด อาคารเสนาสนะ เจดีย์ของวัดมีรูปแบบระหว่างเจดีย์ทรงมอญกับเจดีย์ทรงไทยย่อมุมไม้สิบสอง เจดีย์มีส่วนละม้ายกับแนวรั้วรูปคลื่นฐานลดชั้นของพระเจดีย์ซินพิวมินที่เมืองมัณฑะเลย์ วัดมีการประดับประติมากรรมรูปหงส์หลายจุด เช่น โบสถ์มีหน้าบันประดับช่วงบนด้วยประติมากรรมหงส์คู่ ยังมีประติมากรรมรูปหงส์ประดับปลายรวมผึ้ง ศาลาอเนกประสงค์มีคันทวยรูปหงส์วัดมีเรือสำเภาปูนหน้าวัดด้านริมคลอง เช่นเดียวกับวัดริมคลองอื่นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเฟื่องฟูในทางการค้าในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงปู่มอญ เป็น พระพุทธรูปปางห้ามญาติ ศิลปะลพบุรีตอนต้น (ราวศตวรรษที่ 12) เนื้อทองสำริด ทรงประทับยืนอยู่บนฐาน ที่มีขนาดความกว้าง 46 เซนติเมตร ยาว 47 เซนติเมตร สูง 179 เซนติเมตร ลำดับเจ้าอาวาส พระอาจารย์บุญพันธ์ เวชพันธ์ (พ.ศ. 2425 ถึง พ.ศ. 2435) พระอาจารย์ชัดจุก (พ.ศ. 2435 ถึง พ.ศ. 2446) พระครูธรรมวิธานปรีชา (ทองก้อน กงทอง) (พ.ศ. 2446 ถึง พ.ศ. 2490) พระครูวิธานธรรมปรีชา (จีบ กงทอง) (พ.ศ. 2491 ถึง พ.ศ. 2535) พระครูพิศิษฎ์พัฒนากร พ.ศ. 2536 ถึง ปัจจุบัน อ้างอิง กลาง กลาง
วัดบ่อ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย มีชื่อภาษามอญว่า เพี่ยบอ (แปลว่า 'วัดหวาย') ตั้งอยู่ใกล้กับท่าน้ำปากเกร็ด ในหมู่ที่ 2 บ้านบ่อ ตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก วัดบ่อสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2315 โดยชาวมอญชื่อนายสิ นางกง นางทอง และนางแพ ซึ่งมีการจารึกนามไว้ที่ซุ้มประตูวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2320 ในสมัยพระครูอมราธิบดี (ราชทินนามขณะนั้น) เป็นเจ้าอาวาสราว พ.ศ. 2435 ท่านได้พัฒนาซ่อมแซมเสนาสนะต่าง ๆ ของวัดบ่อ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูกิตติวรานุวัตร (ประยูร ธมฺมวโร) อาคารเสนาสนะของวัด คือ อุโบสถบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2500 ลักษณะทรงไทย 2 ชั้น หน้าบันจำหลักไม้เป็นรูปเทพทรงราชรถล้อมรอบด้วยลายไม้ ภายในอุโบสถมีพระประธาน สร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา ก่ออิฐถือปูนปั้น หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร นามว่า หลวงพ่อใหญ่สมปรารถนา นอกนั้นก็ยังมีพระพุทธรูปอีก 6 องค์ และเจดีย์ใหญ่อีก 1 องค์ กับเจดีย์เล็กเป็นบริวารอยู่ 4 องค์ ด้านหน้าพระอุโบสถ วัดมีหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล โรงเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาท่าน้ำ อ้างอิง บ่อ บ่อ
วัดนางชีโชติการาม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ทางวัดยังมีงานบุญประเพณี เรียกว่า งานชักพระวัดนางชี หรือ งานแห่พระบรมสารีริกธาตุ ประวัติ สันนิษฐานว่าสร้างวัดในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง ตามตำนานเล่าว่า เจ้าพระยาพิชิตชัยมนตรี พระยาฤๅชัยณรงค์ และออกหลวงเสนาสุนทร ได้ร่วมกันสร้างขึ้น สาเหตุของการสร้างเนื่องจาก แม่อิ่มซึ่งเป็นลูกสาวของเจ้าพระยาพิชิตชัยมนตรีป่วยโดยไม่รู้สาเหตุ เจ้าพระยาพิชิตชัยมนตรีฝันเห็นชีปะขาวบอกว่า ให้บนหากลูกสาวบวชชีจะหาย จนเมื่อแม่อิ่มหายป่วย จึงได้แก้บนโดยให้ลูกสาวบวชชี พร้อมกับสร้างวัดนี้ วัดนี้ก็ได้กลายเป็นวัดร้างในแผ่นดินของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ จนเมื่อสมัยรัชกาลที่ 1 พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (เถียน) พ่อค้าชาวจีนที่มาทำการค้าขายและอาศัยอยู่ในแผ่นดินสยาม มีความศรัทธาต้องการบูรณปฏิสังขรณ์วัดนางชี รูปแบบศิลปกรรมของวัดจึงมีลักษณะจีน เมื่อสร้างเสร็จได้ถวายเป็นพระอารามหลวง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก พระราชทานพระนามว่า วัดนางชีโชติการาม ต่อมาสมัยรัชกาลที่ 3 พระยาราชานุชิต (จ๋อง) ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดอีกครั้ง โดยรื้อของเก่าแล้วสร้างใหม่ โดยเฉพาะหลังคาพระอุโบสถ ไม่มีช่อฟ้าใบระกา และหางหงส์ ซึ่งเป็นศิลปะแบบพระราชนิยมในรัชกาลที่ 3 พ.ศ. 2556 สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ได้ร่วมกับทางวัดจัดทำโครงการบูรณปฏิสังขรณ์ และ พ.ศ. 2558 เริ่มบูรณปฏิสังขรณ์พระอุโบสถ พระปรางค์ และซุ้มพระป่าเลไลย์ ปูชนียวัตถุ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระบรมสารีริกธาตุ และพระอรหันตธาตุ ซึ่งบรรจุในผอบแก้วประดิษฐาน ณ มณฑปที่จัดทำเป็นพิเศษ ประดิษฐานที่วัดเมื่อปี พ.ศ. 2082 โดยแม่ชีอิ่มจึงได้ทูลเชิญเสด็จบรรจุในผอบแก้ว และประดิษฐานไว้ ณ วัดนางชี หลังจากที่ได้อัญเชิญมาทางแถบเมืองธนบุรียังเป็นป่าทึบแต่เรือล่ม งานชักพระ งานชักพระ ทางวัดจะจัดให้มีงานสรงน้ำพระบรมสารีริกธาตุ ในวันแรม 2 ค่ำ เดือน 12 ของทุกปี (ระหว่างวันที่ 12–14 พฤศจิกายน) เรียกว่า งานชักพระวัดนางชี หรือ งานแห่พระบรมสารีริกธาตุ เป็นงานบุญประเพณีของวัดนางชี ที่ถือปฏิบัติกันมาเป็นเวลาช้านาน พบหลักฐานในหนังสือพิมพ์ บางกอกรีคอร์เดอร์ พิมพ์ พ.ศ. 2408 ว่ามีผู้ร่วมงานชักพระวัดนางชีถึง 5000 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง งานชักพระที่นี่ถือเป็นแห่งเดียวที่จัดขึ้นในกรุงเทพ โดยจะอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ และพระธาตุสาวก ขึ้นประดิษฐานบนบุษบกที่ตั้งอยู่ในเรือ แล้วชักแห่จากท่าน้ำหน้าวัดนางชี ไปตามคลองด่าน จนถึงวัดไก่เตี้ย เขตตลิ่งชัน แล้วหยุดขบวน ขึ้นเลี้ยงพระเพลที่วัด เลี้ยวขวาเลียบมาตามลำน้ำเจ้าพระยา แล้วกลับไปยังวัดนางชีตามเดิม ระเบียงภาพ อ้างอิง นางชีโชติการาม นางชีโชติการาม
สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ ก่อตั้งขึ้นจากการแปรรูปสมัชชาแห่งชาติเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 อยู่ในบทแรกของการปฏิวัติฝรั่งเศส สภาแห่งนี้ทำหน้าที่เป็นทั้งฝ่ายบริหาร ฝ่ายนิติบัญญัติ และผู้ร่างรัฐธรรมนูญในองค์กรเดียว สภานี้สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1791 และถูกแทนที่ด้วยสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ประวัติ ฐานันดรที่สาม (สามัญชน) ไม่พอใจระบบการลงคะแนนเสียงในสภาฐานันดร จึงแยกออกมาตั้งสภาเป็นของตัวเองชื่อว่าสมัชชาแห่งชาติ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 พยายามล้มล้างสภานี้แต่ก็ไม่เป็นผล ในที่สุดพระองค์จึงขอร้องให้ฐานันดรที่หนึ่ง (พระสงฆ์) และฐานันดรที่สอง (ขุนนาง) เข้าร่วมประชุมกับสมัชชาแห่งชาติ ฐานันดรพระสงฆ์เกินครึ่งยอมเข้าร่วม แต่ฐานันดรขุนนางยอมเข้าร่วมเพียง 47 คน ในที่สุด สภาใหม่ที่เกิดจากสามฝ่ายนี้จึงใช้ตั้งชื่อว่า 'สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ' ในวันที่ 9 กรกฎาคมนั้นเอง ต่อมาภายหลังการทลายคุกบัสตีย์ในวันที่ 14 กรกฎาคม สภาแห่งนี้ก็เริ่มทำหน้าที่เป็นรัฐบาลฝรั่งเศสในตัว สภาแห่งนี้ไม่ได้กำหนดจำนวนสมาชิกที่แน่นอน ในกลางเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1789 สภานี้มีผู้แทนทั้งหมด 1,177 คน เป็นพระ 295 คน, เป็นขุนนาง 278 คน และเป็นสามัญชน 604 คน ในบางช่วง จำนวนสมาชิกในสภาเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนถึง 1,315 คน อ้างอิง
วัดกองแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านวัดกองแก้ว ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 22 ตารางวา ประวัติ วัดกองแก้ว สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2242 ถือเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในบางกะเจ้า ผู้ที่นำการสร้างวัดคือ พระภิกษุแก้ว ชาวบ้านเรียกวัดนี้อีกชื่อหนึ่งว่า วัดแก้วฟ้า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2243 ในด้านการศึกษา ยังมีโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2526 อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ ในยุคกรุงศรีอยุธยาสันนิษฐานว่า มีอาคารเสนาสนะ เช่น พระอุโบสถหลังเก่า มีรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา หลังคาไม่มีการลดหลั่น แต่มีเพิงหน้าหลัง ไม่มีซุ้มประตูหน้าต่าง หรือลวดลายประกอบ ดูจากแผ่นอิฐและเนื้ออิฐคาดว่ามาจากเมืองเก่าอยุธยา ส่วนเจดีย์ทรงเหลี่ยม ย่อมุมสิบสอง (ปัจจุบันไม่เหลือให้เห็นแล้ว) น่าจะสร้างขึ้นในช่วงรัตนโกสินทร์ ในสมัยรัชกาลที่ 2 จากชาวรามัญที่อพยพเข้ามาอยู่ปทุมธานีและที่เมืองพระประแดง ช่วงที่พระครูวิบูลย์ธรรมคุต (อุปัชฌาย์ต่วน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้สร้างอาคารเสนาสนะจัดวางแนวกุฏิสงฆ์ล้อมรอบหอสวดมนต์ ซึ่งยังคงเห็นในปัจจุบัน กุฏิสงฆ์ล้อมรอบหอสวดมนต์มีชานเดินรอบ (ปัจจุบันนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว) ปัจจุบันมีกุฏิสงฆ์ 9 หลัง พระประธานมีนามว่า พระพุทธชินศรีรัตนมหามุนีตรีโลกเชษฐ์ (หลวงพ่อใหญ่) วัดมีศาลาการเปรียญ เป็นอาคารแฝดไม้สักทรงไทย ภายในมีธรรมาสน์สมัยอยุธยา ภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภาพไตรภูมิ ภาพทศชาติ และภาพพุทธประวัติ มณฑป ที่ประดิษฐานพระพุทธรูป รอยพระพุทธบาทและรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส มีหอสวดมนต์ หอฉัน เป็นอาคารทรงไทยใต้ถุนสูง รายนามเจ้าอาวาส เจ้าอธิการแก้ว พระครูปลัดเลื่อม พระครูวิบูลย์ธรรมคุต (ต่วน) พระอธิการพูน พระอธิการเสงี่ยม พระครูอุทัยรัตนวิมล (รังสรรค์ อุทโย) พระสมุห์บุญปลอด ปโยโค อ้างอิง กองแก้ว
วัดสุวรรณ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองต้นไทร เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดสุวรรณ เดิมชื่อ วัดสุวรรณอุบาสิการาม ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นว่าชื่อยาวเยิ่นเย้อ จึงได้ตัดคำว่าอุบาสิการามออก สร้างขึ้นในปีเดียวกับที่สร้างกรุงรัตนโกสินทร์ คือเมื่อปี พ.ศ. 2325 สันนิษฐานว่าชาวจีนเป็นผู้สร้างวัดในที่ตั้งเดิมที่เป็นศาลเจ้ามาก่อน เนื่องจากพระอุโบสถหลังเดิมเป็นลักษณะแบบจีน คาดว่าพระประธานในพระอุโบสถ ชาวจีนได้อัญเชิญมาจากสุโขทัยตั้งแต่สร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2332 เมื่อมีการตัดถนนเจริญนครเมื่อ พ.ศ. 2482–2483 ทำให้วัดสุวรรณแบ่งออกเป็นสองฝากถนน โดยทางฝั่งตะวันออกของถนนเป็นที่ตั้งของอุโบสถ ส่วนทางฝั่งตะวันตกหรือซอยเจริญนคร 9 ซึ่งอยู่ตรงข้ามวัดสุวรรณในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของวัดสุวรรณ ปรากฏมณฑปร้างในซอยเจริญนคร 9 พื้นที่นี้ยังคงเป็นกรรมสิทธิ์ของวัดแต่ถูกดัดแปลงเป็นชุมชน อาคารเสนาสนะ อุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพเจดีย์จากสถานที่สำคัญต่าง ๆ ของเมืองไทย และประเพณีประจำท้องถิ่นจากภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศไทย ฝีมือแบบช่างพื้นบ้าน ด้านนอกอุโบสถมีวิหารหลวงพ่อทรมานกาย ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางพระพุทธเจ้าทรงบำเพ็ญทุกรกิริยา บริเวณด้านหน้าทางเข้าวัดก็ยังมีพระแม่กวนอิมมหาโพธิสัตว์ (อวโลกิเตศวร) วัดมีมณฑปเป็นที่เก็บพระพุทธรูปเก่าแก่หลายองค์ ปัจจุบันมณฑปเก่าแก่แห่งนี้ไม่เปิดให้เข้าชม อ้างอิง สุวรรณ
วัดนครป่าหมาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร สร้างขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. 2400 แต่เดิมชาวบ้านมักเรียกว่า วัดใน ในอดีตได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550 อาคารเสนาสนะ อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2520 หน้าบันปูนปั้นเป็นภาพพระพุทธรูปปางมารวิชัย ท่ามกลางเครือเถาลายกนก อุโบสถหลังเดิมเป็นทรงเก่าสมัยอยุธยา แต่ได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปหินทรายปางสมาธิ ขนาดหน้าตัก 4 ศอกเศษ คาดว่าสร้างขึ้นสมัยอยุธยาตอนต้น ส่วนพระพุทธรูปขนาดย่อมเบื้องซ้าย-ขวาพระประธาน มีลักษณะพระพักตร์ที่มีเค้าศิลปะลพบุรี ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ช่างสมัยปัจจุบัน เขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2547 ผนังด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติ ผนังด้านหน้าเขียนภาพประเพณี 12 เดือน ศาลาการเปรียญ กว้าง 11 เมตร ยาว 30 เมตร ชั้นบนเป็นอาคารไม้ ชั้นล่างเป็นคอนกรีต มีป้ายว่าเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แต่ปัจจุบันใช้เป็นสถานที่ให้บริการนวดและอบสมุนไพร มีการเปิดสอนหลักสูตรการนวดแผนไทย ศาลาร้อยปี หลวงปู่ท้วม หลวงปู่นาค อยู่ทางด้านเหนือของอุโบสถ ภายในประดิษฐานรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ หลวงปู่ท้วมและหลวงปู่นาค อ้างอิง นครป่าหมาก
วัดปริวาสราชสงคราม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางโพงพาง เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันวัดปริวาสมีแหล่งท่องเที่ยวภายในวัดมากมายที่ขึ้นชื่อระดับประเทศ เช่น โบสถ์ประติมากรรมปูนปั้นเบญจรงค์ โดยเป็นงานศิลปะนานาชาติร่วมสมัยประกอบด้วยภาพเทพเจ้า เทวดานางฟ้า ฤาษี ยักษ์มารสรรพสัตว์ต่าง ๆ จนถึงตัวละครสำคัญ เช่น รามเกียรติ์ สามก๊ก มังกรหยก คาวบอย ไวกิง กษัตริย์อาเธอร์ ฟาโรห์ ซามูไร อินเดียนแดง ประวัติ วัดปริวาสราชสงคราม วัดปริวาสราชสงคราม เดิมชื่อ วัดปริวาส สันนิษฐานว่าสร้างราวปลายกรุงศรีอยุธยาถึงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นเพียงสำนักสงฆ์หรือวัดเล็ก ๆ อยู่กลางสวน ไม่ทราบนามผู้สร้าง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 2–3 มีหลักฐานว่า พระยาเพชรพิชัย (เกษ) และพระยาราชสงคราม (ทัต) ร่วมกันเป็นแม่กองงานได้รับมอบหมายในการสร้างพระนครเขื่อนขันธ์ (พระประแดง) รวมถึงวัดต่าง ๆ หลายวัด เช่น วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหารและวัดโปรดเกศเชษฐาราม แล้วจึงเห็นว่ามีวัดปริวาสที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำมีสภาพทรุดโทรม จึงได้นำวัสดุที่เหลือมาทำการบูรณะใหม่จนสวยงามแล้วตั้งชื่อว่า วัดปริวาสราชสงคราม ตามบรรดาศักดิ์ของท่านลงท้ายชื่อวัดนี้ด้วย วัดปริวาสราชสงคราม ในปี พ.ศ. 2551 เนื่องจากวัดแห่งนี้ตั้งติดริมน้ำ อุโบสถและวิหารหลังเดิมมีความทรุดโทรมจากดินทรุด เจ้าอาวาสจึงสร้างอุโบสถหลังใหม่พร้อมทั้งวิหารและวิหารคด บริเวณพื้นที่ด้านในไม่ติดริมน้ำ โดยวิหารและอุโบสถหลังใหม่มีความแปลกตาในเชิงสถาปัตยกรรมที่ฉีกจากแนวดั้งเดิมเป็นอย่างมาก อาคารเสนาสนะ อุโบสถ วิหาร และวิหารคดหลังใหม่ มีความแปลกตาในเชิงสถาปัตยกรรมที่ฉีกจากแนวดั้งเดิมเป็นอย่างมาก เช่น ภายนอกวิหาร วิหารบริเวณคันทวยมีรูปปั้นนักรบโบราณหลายเชื้อชาติ และเทวดาชาติต่าง ๆ รูปปั้นเดวิด เบคแคม เป็นดินปั้นขนาด 24 นิ้ว ปิดทองตั้งอยู่บนฐานพระ คู่กับ รูปปั้นเทวดา ส่วนภายในผนังด้านในประดับประดาเครื่องเบญจรงค์ หินสีและอัญมณีต่าง ๆ ทำเป็นจิตรกรรมฝาผนังซึ่งไม่มีลายซ้ำกันเลย ส่วนยอดช่อฟ้าของอุโบสถหลังนี้เป็นรูปดอกบัวบาน สร้างด้วยทองคำหนักกว่าหนึ่งกิโลกรัม ทั้งวิหารและอุโบสถหลังใหม่ คาดว่าใช้งบประมาณในการก่อสร้างรวมกว่า 250 ล้านบาท ด้านนอกและภายในอุโบสถ นำศิลปะร่วมสมัยมาใช้ประดับตกแต่ง อย่างตัวการ์ตูน บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ ทั้งสไปเดอร์แมน ซูเปอร์แมน มิกกี้เม้าส์ ผู้เฒ่าเต่า และหมีพูห์ เป็นต้นโดยไม่ได้ทิ้งแนวคิดหลักเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องเขาพระสุเมรุ พุทธปรัชญาที่มีในไตรภูมิ รวมถึงอดีตชาติของพระพุทธเจ้าที่ยังคงอยู่ผสมผสานกัน ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธสุโขทัย พระประธานในอุโบสถ โดยมีอายุเก่าแก่กว่า 700 ปี วัดมีมณฑปหลวงพ่อวงษ์ ลานบุญ-แสวงธรรม โบสถ์น้อยซึ่มีรอยพระบาทจำลองที่สร้างขึ้นเมื่อปี 2465 และลูกนิมิตที่ทำขึ้นสมัยหลวงพ่อวงษ์ (พระครูขันตยาภิราม หรือ หลวงพ่อวงษ์ วังสปาโล) มีภายในศาลาเฉลิมพระเกียรติ 50 พรรษา และวังปลาเฉลิมพระเกียรติ อ้างอิง ปริวาสราชสงคราม
วิธีใช้งาน ให้นำกล่องนี้ใส่ไว้ส่วนบนของบทความเกี่ยวอุปกรณ์ในห้องปฏิบัติการ, อุปกรณ์การทดลอง คำอธิบายการใช้งาน การใช้ คำอธิบาย ภาพ ใส่ภาพอุปกรณ์ หากมีหลายภาพ ให้เลือกภาพที่เด่นที่สุด ชื่อ ชื่ออุปกรณ์ในภาษาไทย ชื่อรอง ชื่ออุปกรณ์ในภาษาเดิม หรือถ้าเป็นอุปกรณ์ของไทย หากมีชื่อภาษาอื่นกำกับก็สามารถใส่ไว้ได้ อักษรย่อ อักษรย่อของอุปกรณ์ ชื่ออื่นๆ ชื่ออื่นๆของอุปกรณ์ (ถ้ามี) การใช้ สิ่งนี้ใช้ทำอะไร อาทิ วัดปริมาตร, วัดความยาว, วัดอุณหภูมิ เป็นต้น การทดลองหลัก การทดลองที่มีชื่อเสียงที่ใช้อุปกรณ์นี้ ผู้ประดิษฐ์ ผู้คิดค้นประดิษฐืเครื่องมือนี้ ผู้ผลิต บริษัท/ผู้ผลิตเครื่องมือนี้จำหน่าย รุ่น ชื่อรุ่นของอุปกรณ์ (หากมีหลายรุ่น) ปี ปีที่ผลิต หรือปีที่เกี่ยวข้องกับรุ่น อุปกรณ์อ้างอิง หากอุปกรณ์นี้พัฒนามาจากอุปกรณ์อื่นๆ หรือมีอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องให้ใส่ที่นี่ เครื่องมือสำหรับห้องปฏิบัติการ en:Template:Infobox Laboratory equipment
วัดสีหไกรสร หรือ วัดช่องลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ บริเวณที่ตั้งปัจจุบันอยู่ใกล้กับแยกพรานนกและมีชุมชนรายล้อม คาดว่าวัดสีหไกสรสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2310 มีนามเดิมว่า 'วัดช่องลม' สาเหตุที่เรียกว่าวัดช่องลม เพราะลักษณะที่ตั้งของวัดตั้งอยู่ในเขตช่องลม จึงเรียกว่าวัดช่องลมมาตั้งแต่สมัยพระครูประสิทธิวิมลเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดสีหไกสร' เมื่อ พ.ศ. 2512 และวัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณ พ.ศ. 2310 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 เมตร ยาว 22 เมตร ภายในวัดในวัดมีอาคารเสนาสนะดังนี้ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 16.50 เมตร มีกำแพงล้อมล้อม ลักษณะของอุโบสถผนังอุดแบบนิยมในสมัยอยุธยา พระประธานแบบอยุธยา ยังพบพระพุทธรูปศิลาองค์เล็กตกอยู่ข้างนอกอุโบสถ ปัจจุบันอุโบสถมี 5 ห้อง มีการปฏิสังขรณ์ใหม่ กุฎีสงฆ์ จำนวน 10 หลัง สร้างด้วยไม้ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างด้วยคอนกรีต หอระฆังสูง 8 เมตร เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (11).พระประธานในอุโบสถ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (15).อุโบสถ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (22).ท้าวเวสสุวรรณ อ้างอิง สีหไกสร
วัดคลองโคน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองโคน ตำบลคลองโคน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่ประมาณ 28 ไร่ 67.8 ตารางวา โดยมีพระมหาธนวัฒน์ อาทิจฺจวํโส เป็นเจ้าอาวาส วัดคลองโคนไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้สร้าง แต่เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดเสาวคนธ์ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2374 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2509 ที่ตั้งเดิมอยู่ตรงปากแพรกเสาวคนธ์ ทำให้ชื่อวัดว่า 'วัดเสาวคนธ์' ต่อมาได้ย้ายวัดออกไปทางปากอ่าวอีก 2 ครั้ง เพราะสถานที่แวดล้อมยังเป็นป่าและค่อนข้างกันดาร ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดคลองโคน' ตามชื่อตำบล ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ กุฏิพระสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น จำนวน 1 หลัง หอกลอง-หอระฆัง จำนวน 1 หลัง โรงครัว จำนวน 1 หลัง ร้านค้าชุมชนจำนวน 1 แห่ง และศาลาบำเพ็ญกุศล (ฌาปนสถาน) จำนวน 1 หลัง อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมจากภัยทางธรรมชาติ (น้ำท่วม) จึงได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม วัดมีพระพุทธรูปสาวกหล่อด้วยสัมฤทธิ์ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อปู่ อ้างอิง คลองโคน
วัดฉิมทายกาวาส ฉิม-ทา-ยะ-กา-วาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร วัดฉิมทายกาวาสสร้างมาตั้งแต่สมัยใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่หลักฐานจากจารึกพระประธานในอุโบสถระบุว่าพระประธานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้คงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2370 ในสมัยรัชกาลที่ 3 และคงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือ เจ๊สัวฉิม จึงตั้งชื่อวัดว่า วัดเจ๊สัวฉิม เป็นวัดที่สร้างคู่กันกับวัดวิเศษการ โดยผู้ที่สร้างวัดทั้งสองแห่งมีศักดิ์เป็นเขยพี่เขยน้อง เขยผู้พี่ชื่อ หมื่นรักษ์สันนิเวศน์ (พิมพ์) สร้างวัดวิเศษการ เขยผู้น้องชื่อ เจ๊สัวฉิม สร้างวัดนี้ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดฉิมทายกาวาส' เมื่อปี พ.ศ. 2482 จากหลักฐานทางศิลปกรรมไม่พบว่าเก่าแก่กว่าสมัยรัชกาลที่ 3 แต่รูปทรงพระอุโบสถมีลักษณะคล้ายอุโบสถสมัยอยุธยาอยู่ พระอุโบสถสร้างเลียนแบบศิลปะจีน อาจเป็นพระอุโบสถที่มีแต่เดิมแล้วปฏิสังขรณ์ใหม่ก็อาจเป็นไปได้ ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และมีหอระฆังกว้าง 3.50 เมตร สูง 8 เมตร อ้างอิง ฉิมทายกาวาส
วัดวิเศษการ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน คือ พระศรีวิสุทธิดิลก วัดวิเศษการสร้างประมาณ พ.ศ. 2393 เดิมชื่อ วัดวิเศษอาวาส สร้างโดยข้าราชการในสมัยรัชกาลที่ 3 นามว่า รักษ์ ได้รับพระราชทานเป็นหมื่นวิเศษ แต่ประชาชนทั่วไปเรียกว่า หมื่นรักษ์ จึงได้เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดหมื่นรักษ์ ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดวิเศษการ' อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถสร้างตามแบบศิลปะจีน ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบันประดับชามสังคโลก ผนังใช้อิฐหนา ประตูหน้าต่างใช้ไม้แผ่นใหญ่หนา เปิดปิดด้วยลูกดาล มีลายตกแต่งดอกไม้ด้านหลังอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธาน หน้าตักกว้าง 3 ศอก เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยแบบเชียงแสน อัญเชิญมาจากวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร มีพระพุทธรูปแบบสุโขทัยลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 2 ศอก 2 องค์ นอกจากนั้นยังมีพระพุทธรูปปางเสด็จจากดาวดึงส์ ปางประทานพร ปางสมาธิ และปางทุกรกิริยา อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ ศาลาการเปรียญทรงปั้นหยาสร้างด้วยไม้ กุฏิ วิหารเป็นแบบทรงไทยประเพณี อ้างอิง วิเศษการ
วัดกระทุ่มเสือปลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งใต้ ในแขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูโสภณพิหารกิจ ประวัติ สันนิษฐานว่าวัดกระทุ่มเสือปลาสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2345 ไม่ปรากฏนามของผู้สร้าง แต่มีหลักฐานว่าผู้บูรณปฏิสังขรณ์คือ ขุนประเวศชนารักษ์หรือเถ้าแก่เอี๋ยว ชาวจีนที่อพยพเข้ามาและได้เข้ารับราชการ พร้อมกับนางสั้น กิตติโกวิท ผู้เป็นภรรยา สาเหตุที่ชื่อวัดกระทุ่มเสือปลานั้นเนื่องจากเมื่อก่อนพื้นที่รอบวัดมีต้นกระทุ่มขึ้นอยู่มากและมีเสือปลาอาศัยอยู่ชุกชุม ปี พ.ศ. 2488 ทางวัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม เปิดสอนนักธรรมชั้นต่าง ๆ รวมทั้งทางวัดยังบริจาคที่ดินเพื่อสร้างโรงเรียนให้แก่คนในชุมชน ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร อาคารเสนาสนะและพิพิธภัณฑ์ ภายในวัดมีอุโบสถ ประดิษฐานหลวงพ่อเพชร พระพุทธรูปประดับเพชร จำลองแบบมาจากพระพุทธชินราชสมัยสุโขทัย วิหารเทพประทานพรที่ภายในมีงานศิลปกรรมที่เกี่ยวข้องกับพุทธนิกายมหายานอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นจิตรกรรมฝาผนังแบบศิลปะจีน ประติมากรรมท้าวจตุโลกบาล พระโพธิสัตว์เทพเจ้าต่าง ๆ เป็นต้น วิหารหลวงพ่อพุทธโสธร ตั้งอยู่ในอุโบสถหลังเก่าของวัด ที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นสถาปัตยกรรมจีนผสมไทย วัดมีศาลเจ้าพ่อเสือ สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2460 ภายในศาลมีงานจิตรกรรมที่เป็นภาพวาดเสือโคร่งอย่างสวยงาม วัดยังมีพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง ประดิษฐานรูปปั้นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย เช่น สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ หลวงปู่ทวด ฯลฯ และมีพิพิธภัณฑ์พระพุทธรูป 80 ปาง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ของพระพุทธเจ้า โดยมีชื่อปางและคำอธิบายของแต่ละปางอย่างละเอียด อ้างอิง กระทุ่มเสือปลา
วัดศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดศรีบุญเรืองเดิมมีชื่อว่า วัดทำนบ สาเหตุที่ชื่อวัดนี้เนื่องมาจากในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) เป็นแม่ทัพหน้าร่วมกับสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) เพื่อเข้าตีกรุงเวียงจันทน์ที่ก่อกบฏเมื่อ พ.ศ. 2371 ระหว่างเดินทัพออกจากพระนคร ได้มาหยุดตั้งทัพครั้งแรกที่บริเวณวัดนี้ และทหารได้รับคำสั่งให้ตั้งค่ายพักและบุกร้างถางพงตลอดจนขุดเป็นสำโหรกทำเป็นทำนบกั้นน้ำในคลองแสนแสบ เมื่อทัพเดินทางออกไป ชาวบ้านได้เข้ามาจับจองเป็นที่ทำกิน แล้วได้สร้างวัดเมื่อปี พ.ศ. 2373 นิมนต์พระสงฆ์ให้มาจำพรรษา จึงได้ตั้งชื่อว่า 'วัดทำนบ' ตามสิ่งที่กองทหารได้สร้างไว้บริเวณหน้าวัด ขณะเดียวกันก็มีผู้เรียกชื่อวัดว่า วัดหัวไผ่ ตามชื่อของชุมชนที่อาศัยอยู่ติดกับวัดด้านทิศใต้ จนในปี พ.ศ. 2508 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและได้รับชื่ออย่างเป็นทางการว่า 'วัดศรีบุญเรือง' อาคารเสนาสนะและพระศรีสุโขทัย ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระอุโบสถหลังเก่าที่สร้างด้วยไม้ ต่อมาได้รับการปฏิสังขรณ์เป็นพระอุโบสถปูนเมื่อปี พ.ศ. 2508 หลังคาทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา มุงกระเบื้องเกล็ด หน้าบันถือปูนปั้นลาย สิ่งสำคัญภายในวัดได้แก่ พระศรีสุโขทัย หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า หลวงปู่สุโขทัย ประดิษฐานอยู่หน้าองค์พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเนื้อทองสัมฤทธิ์ปางมารวิชัย (หรือปางชนะมาร) กรมศิลปากรระบุว่าสร้างในสมัยสุโขทัยยุคต้น ตามตำนานเล่าว่า หลวงปู่ได้ลอยน้ำมาตามคลองแสนแสบและลอยมาอยู่บริเวณหน้าวัดทำนบ แต่ไม่สามารถระบุปีที่แน่นอนได้ โดยมีชาวญวนซึ่งมีอาชีพจับปลาและล่าจระเข้ ได้ลากติดอวน จึงอัญเชิญขึ้นมาไว้บนตลิ่ง ใต้ต้นจิก ต่อมาชาวบ้านได้สร้างเพิงเพื่อบังแดดบังฝนถวาย แล้วจึงได้อัญเชิญหลวงปู่เข้าไปประดิษฐานไว้หน้าองค์พระประธานในอุโบสถ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ แบบจากกรมศิลปากร เป็นคอนกรีตขนาด 9 ห้อง สูง 3 ชั้น ชั้นล่างเป็นที่ประชุม ชั้นสองเป็นที่ทำบุญตักบาตร ชั้นสามใช้เป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม แผนกบาลี แผนกสามัญ สร้างเมื่อ พ.ศ 2514 อาคารหอไตร สร้างคอนกรีตพื้นหินอ่อน ลักษณะทรงไทยตรีมุข มีช่อฟ้าใบระกา หลังคามุงกระเบื้องเกล็ด สูง 3 ชั้น กุฏิทรงปั้นหยาสองชั้น ครึ้งตึกครึ้งไม้ อาคารหอปริยัติทรงไทย มุงกระเบื้องเกล็ด หอระฆังทรงไทย สูง 3 ชั้น ศาลาท่าน้ำลักษณะทรงไทยมีช่อฟ้าใบระกา ลำดับเจ้าอาวาส พระอธิการทรัพย์ พุทธสโร พระปฏิเวทวิศิษฏ์ พระครูสุนทรวีรวงศ์ (จันดา รวิวํโส) งานประเพณี วัดมีการจัดงานสมโภชถวายหลวงปู่ เริ่มงานตั้งแต่วันแรม 1 ค่ำ เดือน 4 เป็นต้นไป นานครึ่งเดือน แต่ต่อมาลดเหลือ 9 วัน 9 คืน ต่อมาเหลือ 7 วัน 7 คืน และในระยะหลังนี้ได้ลดการจัดงานลงเป็นการตายตัว เหลือ 5 วัน 5 คืน อ้างอิง ศรีบุญเรือง
ก ข ค ง จ ฉ ช ซ ด ต ถ ท น บ ป ผ ฝ พ ฟ ม ย ร ว ส อ ฮ กก กข กค กง กจ กฉ กช กซ กด กต กถ กท กน กบ กป กผ กฝ กพ กฟ กม กย กร กว กส กอ กฮ ขก ขข ขค ขง ขจ ขฉ ขช ขซ ขด ขต ขถ ขท ขน ขบ ขป ขผ ขฝ ขพ ขฟ ขม ขย ขร ขว ขส ขอ ขฮ คก คข คค คง คจ คฉ คช คซ คด คต คถ คท คน คบ คป คผ คฝ คพ คฟ คม คย คร คว คส คอ คฮ งก งข งค งง งจ งฉ งช งซ งด งต งถ งท งน งบ งป งผ งฝ งพ งฟ งม งย งร งว งส งอ งฮ จก จข จค จง จจ จฉ จช จซ จด จต จถ จท จน จบ จป จผ จฝ จพ จฟ จม จย จร จว จส จอ จฮ ฉก ฉข ฉค ฉง ฉจ ฉฉ ฉช ฉซ ฉด ฉต ฉถ ฉท ฉน ฉบ ฉป ฉผ ฉฝ ฉพ ฉฟ ฉม ฉย ฉร ฉว ฉส ฉอ ฉฮ ชก ชข ชค ชง ชจ ชฉ ชช ชซ ชด ชต ชถ ชท ชน ชบ ชป ชผ ชฝ ชพ ชฟ ชม ชย ชร ชว ชส ชอ ชฮ ซก ซข ซค ซง ซจ ซฉ ซช ซซ ซด ซต ซถ ซท ซน ซบ ซป ซผ ซฝ ซพ ซฟ ซม ซย ซร ซว ซส ซอ ซฮ ดก ดข ดค ดง ดจ ดฉ ดช ดซ ดด ดต ดถ ดท ดน ดบ ดป ดผ ดฝ ดพ ดฟ ดม ดย ดร ดว ดส ดอ ดฮ ตก ตข ตค ตง ตจ ตฉ ตช ตซ ตด ตต ตถ ตท ตน ตบ ตป ตผ ตฝ ตพ ตฟ ตม ตย ตร ตว ตส ตอ ตฮ ถก ถข ถค ถง ถจ ถฉ ถช ถซ ถด ถต ถถ ถท ถน ถบ ถป ถผ ถฝ ถพ ถฟ ถม ถย ถร ถว ถส ถอ ถฮ ทก ทข ทค ทง ทจ ทฉ ทช ทซ ทด ทต ทถ ทท ทน ทบ ทป ทผ ทฝ ทพ ทฟ ทม ทย ทร ทว ทส ทอ ทฮ นก นข นค นง นจ นฉ นช นซ นด นต นถ นท นน นบ นป นผ นฝ นพ นฟ นม นย นร นว นส นอ นฮ บก บข บค บง บจ บฉ บช บซ บด บต บถ บท บน บบ บป บผ บฝ บพ บฟ บม บย บร บว บส บอ บฮ ปก ปข ปค ปง ปจ ปฉ ปช ปซ ปด ปต ปถ ปท ปน ปบ ปป ปผ ปฝ ปพ ปฟ ปม ปย ปร ปว ปส ปอ ปฮ ผก ผข ผค ผง ผจ ผฉ ผช ผซ ผด ผต ผถ ผท ผน ผบ ผป ผผ ผฝ ผพ ผฟ ผม ผย ผร ผว ผส ผอ ผฮ ฝก ฝข ฝค ฝง ฝจ ฝฉ ฝช ฝซ ฝด ฝต ฝถ ฝท ฝน ฝบ ฝป ฝผ ฝฝ ฝพ ฝฟ ฝม ฝย ฝร ฝว ฝส ฝอ ฝฮ พก พข พค พง พจ พฉ พช พซ พด พต พถ พท พน พบ พป พผ พฝ พพ พฟ พม พย พร พว พส พอ พฮ ฟก ฟข ฟค ฟง ฟจ ฟฉ ฟช ฟซ ฟด ฟต ฟถ ฟท ฟน ฟบ ฟป ฟผ ฟฝ ฟพ ฟฟ ฟม ฟย ฟร ฟว ฟส ฟอ ฟฮ มก มข มค มง มจ มฉ มช มซ มด มต มถ มท มน มบ มป มผ มฝ มพ มฟ มม มย มร มว มส มอ มฮ ยก ยข ยค ยง ยจ ยฉ ยช ยซ ยด ยต ยถ ยท ยน ยบ ยป ยผ ยฝ ยพ ยฟ ยม ยย ยร ยว ยส ยอ ยฮ รก รข รค รง รจ รฉ รช รซ รด รต รถ รท รน รบ รป รผ รฝ รพ รฟ รม รย รร รว รส รอ รฮ วก วข วค วง วจ วฉ วช วซ วด วต วถ วท วน วบ วป วผ วฝ วพ วฟ วม วย วร วว วส วอ วฮ สก สข สค สง สจ สฉ สช สซ สด สต สถ สท สน สบ สป สผ สฝ สพ สฟ สม สย สร สว สส สอ สฮ อก อข อค อง อจ อฉ อช อซ อด อต อถ อท อน อบ อป อผ อฝ อพ อฟ อม อย อร อว อส ออ อฮ ฮก ฮข ฮค ฮง ฮจ ฮฉ ฮช ฮซ ฮด ฮต ฮถ ฮท ฮน ฮบ ฮป ฮผ ฮฝ ฮพ ฮฟ ฮม ฮย ฮร ฮว ฮส ฮอ ฮฮ
วัดแค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ทางทิศใต้ของวัดติดกับคลองกันเขตกับวัดโมกข์ซึ่งเชื่อมต่อกับคลองลัดหลวงลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา วัดแคตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 โดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี้ มีชื่อภาษามอญว่า วัดเกริงเจิน ตามหลักฐานที่มีในหนังสือมอญเขียนบาลีมอญอ่านสำเนียงไทยว่า กุญชรนทีอาวาเส และ หัตถีนอาวาเส แปลว่า 'วัดคลองช้าง' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2371 อุโบสถหลังเดิมทำด้วยไม้หลังคามุงสังกะสี วิหารและอุโบสถสร้างปี พ.ศ. 2364 มีเจดีย์ทรงมอญ ศาลาอเนกประสงค์ประดับคันทวยรูปหงส์ หอระฆัง ในวัดมีเสาหงส์ พระอาจารย์บุญขัน จนฺทกนุต (พ.ศ. 2409–2483) อดีตเจ้าอาวาสวัดแค ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ภาษามอญแห่งแรกของประเทศไทยที่วัดแค เมื่อปี พ.ศ. 2447 มีผลงานการพิมพ์เช่น พงศาวดารมอญฉบับปากลัด แต่ภายหลังเครื่องพิมพ์ถูกย้ายไปที่วัดพิมพาวาส อำเภอบางปะกง ฉะเชิงเทรา (ปัจจุบันแยกเป็นสองวัดคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และ วัดพิมพาวาส (ใต้) พระอาจารย์บุญขัน จนฺทกนุตถูกอัปเปหิมาจากวัดแค สืบเนื่องมาจากการทำสังฆกรรมในพิธีรับองค์กฐินกับพระสงฆ์ต่างวัด อ้างอิง แค แค
การใช้ แม่แบบนี้ใช้กับฤดูกาลการแข่งขันฟุตบอลระดับสโมสร เพื่อแสดงภาพรวมของการแข่งขันทั้งหมด แม่แบบนี้แสดงชื่อการแข่งขัน, จำนวนเกมที่ลงเล่น, ชนะ, เสมอ, แพ้, ประตูที่ได้, ประตูที่เสีย, ผลต่างประตูและเปอร์เซ็นต์ในการชนะ จากนั้นจึงรวมทั้งหมด ต้องมีการแข่งขันอย่างน้อยสองรายการและสามารถเพิ่มการแข่งขันได้ถึงสิบรายการ เมื่อเพิ่มการแข่งขันให้เริ่มต้นด้วยพารามิเตอร์ที่มี '1' และเลื่อนขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมีการเพิ่มการแข่งขันทั้งหมด พารามิเตอร์ ตัวแปร '#' คือตัวเลขตั้งแต่ 1 ถึง 25 ค่าสูงสุดของ '#' ควรจะเท่ากับ c c: จำนวนการแข่งขันทั้งหมด (ระหว่าง 1 ถึง 25) c#: ชื่อการแข่งขัน (พร้อมกับลิงก์เชื่อมไปยังบทความ) w#: จำนวนเกมที่ชนะ d#: จำนวนเกมที่เสมอ l#: จำนวนเกมที่แพ้ f#: จำนวนประตูที่ทำได้ a#: จำนวนประตูที่เสีย u: ปรับปรุงข้อมูลครั้งล่าสุด พารามิเตอร์ทางเลือก fm#: วันที่แข่งขันนัดแรก และ lm#: วันที่แข่งขันนัดสุดท้าย หรือ dm#: วันที่แข่งขัน (กรณีแข่งขันนัดเดียว) sr#: รอบที่เริ่มต้น fp#: รอบ/ตำแหน่ง สุดท้าย s: แหล่งอ้างอิง แม่แบบเปล่า การใช้งานพิ้นฐาน การใช้งานเพิ่มเติม ตัวอย่าง ตัวอย่าง 1 โคด: ผลลัพธ์: ตัวอย่าง 2 โคด: ผลลัพธ์: ตัวอย่าง 3 โคด: ผลลัพธ์: หมวดหมู่การติดตาม
วัดประดิษฐาราม หรือ วัดมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 6 ไร่ 82.20 ตารางวา จุดเด่นคือพระพุทธรูปปางสีหไสยาสน์ที่ประดิษฐานอยู่ในวิหารพระนอน และเจดีย์คู่ทรงมอญ ประวัติ วัดประดิษฐารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2293 เดิมเป็นวัดไทย มีกุฏิพระเป็นฝาไม้ไผ่ขัดแตะ แต่เมื่อชาวมอญมาอาศัยอยู่บริเวณนี้และได้ทำนุบำรุงวัดจึงกลายเป็นวัดมอญในที่สุด เจ้าอาวาสองค์แรกก็คือท่านเกษร เจ้าอาวาสองค์ต่อมาเป็นชาวมอญชื่อว่า หลวงปู่โต ชาวบ้านได้ไปนิมนต์ท่านมาจากบ้านบางปลา ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ในราวต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาราวต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในการปลงศพหลวงปู่โต ทางราชการได้ส่งช่างสิบหมู่มาสร้างเมรุให้และมีการจุดลูกหนูด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร อาคารเสนาสนะ โบสถ์เป็นโบสถ์ขนาดเล็กมีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันเป็นไม้พื้นเรียบ เซาะร่องทำลายประดับกระจกสีอย่างลายเครือเถาดอกพุดตาน มีวิหารหลังเล็กอยู่ข้างโบสถ์ หน้าบันวิหารเป็นลายปูนปั้นเครือเถา กรอบหน้าบันด้านล่าง ปั้นรูปนกในท่าเอี้ยวตัว (ไม่ใช่หงส์) 1 ตัว ซ้ายมือของโบสถ์เป็นระเบียงคดประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ ที่ดินหลังระเบียงคดพระพุทธไสยาสน์เป็นวังพระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ (น.ม.ส.) ระเบียงคดเดิมมุงด้วยกระเบื้องหางปลา ต่อมาได้รื้อลงมุงด้วยสังกะสีลอนเล็กแทน วัดมีเจดีย์บรรจุอัฐิน้อยใหญ่ 4–5 องค์ เป็นเจดีย์ทรงไทยย่อมุมไม้สิบสอง ด้านหลังโบสถ์มีเจดีย์มุมละ 1 องค์ คงเหลือเพียงองค์เดียว เป็นเจดีย์ทรงไทยย่อไม้สิบสองเหมือนกัน วัดมีศาลาการเปรียญ และมีโรงเรียนเทศบาลวัดมอญและหมู่กุฏิสงฆ์ในเขตสังฆาวาส อ้างอิง ประดิษฐาราม ประดิษฐาราม
วัดยาง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในแขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ทั้งหมดโดยประมาณ 24 ไร่ 2 งาน 31 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์อีก 1 แปลงที่มีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูวิธานอุดมกิจ (ฉัตรชัย เจตนาสุโภ) เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส ประวัติ วัดยางตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2384 ไม่มีหลักฐานปรากฏเป็นที่แน่ชัดว่าสร้างในสมัยใด คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ สาเหตุที่เรียกว่าวัดยางเนื่องจากแต่เดิมมีพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ปางมารวิชัยที่สร้างขึ้นจากไม้แกะสลัก นามว่า หลวงพ่อโต ลอยมาหยุดหรือมายั้งบริเวณท่าน้ำหน้าวัด ชาวบ้านได้อัญเชิญหลวงพ่อโตขึ้นมาตั้งไว้ในวัดเพื่อกราบไหว้บูชา จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดยั้ง แต่ต่อมาเรียกเพี้ยนจนมาเป็นชื่อปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2555 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรโปรดเกล้าฯ ยกขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เพื่อเฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2394 เดิมเป็นเรือนไม้ เก๋งจีน ก่ออิฐถือปูน ต่อมาสร้างใหม่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก มุงหลังคา 2 รดน้ำด้วยกระเบื้องเผาเคลือบสี มีขนาดความกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร จนปี พ.ศ. 2536 ได้ขยายพื้นที่เพิ่มเติมเป็นขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคา 3 รดน้ำ มุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบมัน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 พระวิหารกว้าง 20 เมตร ยาว 27.20 เมตร หลังคาทรงไทยใบเทศ ตรีมุข (สามมุข) มีช่อฟ้าใบระกา มุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ประดิษฐานหลวงพ่อโต พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่สร้างจากไม้แกะสลัก อ้างอิง ยาง ยาง
วัดไตรมิตรวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเป็ด ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 3 งาน 23 ตารางวา จดคลองมอญและคลองลุ่ยทางทิศใต้ จดแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันออก จดถนนสุขสวัสดิ์ทางทิศตะวันตก ปัจจุบันพระครูเกษมปิยธรรม (บรรจง) เป็นเจ้าอาวาส วัดไตรมิตรวรารามเดิมมีชื่อว่า วัดคลองรุ่ย นางแย้มได้ถวายที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเมื่อปี พ.ศ. 2453 ผู้ดำเนินการสร้างวัดมีนายผึ้ง นายพุฒ นางอิ่ม นางพิน นายหวี่ นายคร และนายส่ง พร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธาทั่วไป ต่อมานางเป้า อินทรัพย์ ได้ถวายที่ดินอีก 2 ไร่เศษ และได้ถวายที่นา 22 ไร่ 3 งาน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 แผนกบาลีตั้งแต่ พ.ศ. 2523 โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522 นอกจากนี้ยังมีหอสมุด สำนักงานแพทย์ประจำตำบล มูลนิธิการศึกษา อุปสมบทผู้ยากจน ศูนย์การอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน และฌาปนสถานสงเคราะห์ผู้ยากจนอีกด้วย อ้างอิง ไตรมิตรวราราม
วัดท่าอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านสุเหร่าแดง ตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ประวัติ วัดท่าอิฐสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2316 เดิมเป็นวัดร้างอยู่บนที่ดอน ต่อมาจึงได้ย้ายมาตั้งใกล้แม่น้ำเจ้าพระยาช่วงที่เรียกว่า 'แม่น้ำอ้อมเกร็ด' อยู่ฝั่งตรงข้ามกับวัดศาลากุล การย้ายมาเป็นไปเพื่อความสะดวกในการคมนาคม ชื่อของวัดมาจากประชาชนในสมัยนั้นส่วนมากมีอาชีพปั้นอิฐและเป็นท่าขึ้นลงจึงได้นามเช่นนั้น ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้พระยาพลเทพ (บุญนาค) นำชาวมุสลิมมาอาศัยอยู่เป็นชุมชนใหญ่นี้ วัดท่าอิฐได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 มีพระประธานคือ หลวงพ่อเพ็ชร วิหารมหาอุดภายในประดิษฐานหลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยอยุธยา พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม มีองค์ระฆังและปล้องไฉน 32 ปล้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 มีความกว้าง 40 เมตร สูง 73 เมตร รูปแบบศิลปะลังกา-อยุธยาและรัตนโกสินทร์ มีสีทองโดดเด่น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ภายในมีพระประธานคือ พระพุทธชินราชจำลอง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2415 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาบำเพ็ญกุศลเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กและครึ่งตึกครึ่งไม้ และมณฑปเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น อ้างอิง ท่าอิฐ
วัดใหม่พิเรนทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 46 ตารางวา ประวัติ วัดใหม่พิเรนทร์สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2384 แต่เดิมชื่อว่า วัดใหม่บ้านข้าวหลาม เนื่องจากชาวบ้านที่อยู่บริเวณที่ตั้งวัดประกอบอาชีพทำข้าวหลามขาย ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนอิสรภาพผ่านหน้าวัด ประกอบกับอยู่ใกล้สามแยกโพธิ์สามต้น ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดใหม่โพธิ์สามต้น แต่ชาวบ้านคนเก่าแก่นิยมเรียกว่า วัดใหม่ขี้หมู เนื่องจากสถานที่สร้างวัดเดิมเป็นที่อยู่ของหมูป่าเป็นจำนวนมากและหมูได้ถ่ายมูลไปทั่ว ต่อมาพระพิเรนทรเทพ (ขำ ณ ราชสีมา) และญาติพี่น้องได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดแห่งนี้ จึงได้ขนานนามวัดตามตามบรรดาศักดิ์ว่า 'วัดใหม่พิเรนทร์' อาคารเสนาสนะ อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 8.80 เมตร ยาว 23.80 เมตร บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2498 บูรณะครั้งที่ 2 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีนามว่า พระพุทธนิมิต มีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเหตุการณ์ในพุทธประวัติ ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า หลวงพ่อเทพมงคล เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 39 นิ้ว แต่เดิมพระพิเรนทรเทพได้นำมาประดิษฐานไว้ที่หอฉัน (หอสวดมนต์) หลังจากที่ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์วัด ต่อมาหลวงพ่อพระครูได้ดำเนินการก่อสร้างวิหารจึงนำองค์พระมาประดิษฐานที่วิหาร อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ กุฏิสงฆ์ 9 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้นมุงหลังคาด้วยกระเบื้องเคลือบ หอสวดมนต์ เป็นเสาคอนกรีต ฝาและพื้นเป็นไม้สัก มีสามจั่ว ศาลาเอนกประสงค์ เป็นตึกสองชั้น ตรีมุข มีช่อฟ้าใบระกาหางหงษ์ ที่หน้าบันจารึกพระพุทธรูปไว้ทั้งสามด้าน ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล เมรุ และสุสาน (2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (36).พระพุทธนิมิต พระประธานในอุโบสถ (2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (49).จิตรกรรมฝาผนังตอนมหาภิเนษกรมณ์ในอุโบสถ (2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (5).ภาพของจอร์จ ดับเบิลยู บุช ประธานาธิบดีคนที่ 43 ของสหรัฐอเมริกาแทรกอยู่ในภาพจิตรกรรมฝาผนังตอนมารผจญ (2024) วัดใหม่พิเรนทร์ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (4).ภาพของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน แทรกอยู่ในภาพจิตรกรรมฝาผนังตอนมารผจญ อ้างอิง ใหม่พิเรนทร์
วัดนก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสุจิตตาภรณ์ (สมเจต) วัดนกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538 อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจตุรมุข (มุขลอย 2 มุข) อาคารอเนกประสงค์ 2 ชั้น มี พระพุทธสุโขทัยรัตนมงคล หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว เป็นพระประธานประจำอุโบสถ ภายในและภายนอกติดกระเบื้องเบญจรงค์ ชั้นล่างเป็นศาลาการเปรียญซึ่งสร้างแทนอุโบสถหลังเก่า เนื่องจากอุโบสถหลังเก่าถูกน้ำท่วมถึงจึงทรุดโทรมมาก ยากที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีดังเดิมได้ อุโบสถหลังใหม่ได้พระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโณ) แห่งวัดบางพระ จังหวัดนครปฐม เป็นที่ปรึกษาและอุปถัมภ์การสร้าง เมื่อสร้างแล้วเสร็จทางวัดจึงหล่อรูปหลวงพ่อเปิ่นยืนประดิษฐานไว้ด้านหลังอุโบสถ รายนามเจ้าอาวาส เจ้าอธิการลอย เจ้าอธิการรอด ภุมมวัน พระครูใบฎีกาบู่ สุนทโร พระครูสุจิตตาภรณ์ (สมเจต) ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2520 จนถึงปัจจุบัน อ้างอิง นก
วัดสุนทรธรรมิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านหัวคูนอก ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระมหาอุธร ฐานิสฺสโร ประวัติ วัดสุนทรธรรมิการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 เดิมชื่อว่า วัดหัวคู เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณทางแยกคลองสี่สาย ได้แก่ คลองบางค้อ คลองหัวคูนอก คลองบางนา และคลองหัวคูใน ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 25 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อนนท์ ซึ่งชาวบ้านมักมาขอพรให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บ ปัจจุบัน ในภิกขาจารวัตรของพระวัดสุนทรธรรมิการามยังคงมีการบิณฑบาตโดยใช้เรือ อ้างอิง สุนทรธรรมิการาม
วัดบางปิ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางปิ้ง ตำบลนาดี อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 3 ตารางวา 48 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 3 ตารางวา ประวัติ วัดบางปิ้งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2496 เดิมชื่อ วัดหัวป่า เนื่องจากเมื่อก่อนบริเวณรอบวัดเป็นป่าที่มีต้นปิ้งเป็นจำนวนมาก ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดบางปิ้ง' อุโบสถหลังแรกสร้างโดยเถ้าแก่หวานและนางจันทร์ ต่อมาเมื่ออุโบสถทรุดโทรมจนใช้งานไม่ได้ นายพุ่มและนางรอด จันจู ได้บริจาคทรัพย์สร้างพระอุโบสถหลังใหม่ จากนั้นวัดได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด ด้านการศึกษา วัดเปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2513 ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 และศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2538 อาคารเสนาสนะ อุโบสถหลังปัจจุบันได้รับการบูรณะใหม่แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2536 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า หลวงพ่อปู่ทองคำ มีประวัติว่า นายโต๊ะ นายยัง แจวเรือไปขายของที่บางกอก ย่านบางกอกน้อย ไปพบพระพุทธรูปตั้งอยู่กลางป่าเป็นวัดร้างสมัยนั้น ซึ่งปัจจุบันคือวัดสังข์กระจายวรวิหาร จึงได้นำพระลงเรือ แล้วแจวเรือกลับมายังบางปิ้ง ที่ฐานพระมีชื่อพรหมมาทองคำ จึงเรียกว่า หลวงพ่อปู่ทองคำ คาดว่าสร้างขึ้นสมัยอยุธยาตอนปลาย วิหารหลวงปู่ชิต เป็นวิหารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก หลังคามุงกระเบื้องซีเมนต์ปูนปั้นทับสันหลังคา มีประตูทางเข้าด้านหน้าด้านเดียว ผนังด้านข้างเจาะช่องหน้าต่างด้านละ 2 ช่อง ภายในประดิษฐานรูปหล่อหลวงปู่ชิต หล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16.20 เมตร ยาว 42.90 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 หอสวดมนต์ กว้าง 7.57 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 6 หลัง วิหาร กว้าง 3.40 เมตร ยาว 5.50 เมตร อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ ศาลาโรงครัว กว้าง 20 เมตร ยาว 32.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารไม้ ศาลารักษาอุโบสถศีล 1 หลัง กุฏิชี 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง โรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และห้องสมุด 1 ห้อง รายนามเจ้าอาวาส พระมอญ พระลาว พระเปลื้อง พระญาติ พระเล้ง พระครูวิชิตสังฆการ พ.ศ. 2483–2519 พระครูอดุลสาครกิจ พ.ศ. 2519-2557 พระครูวิทิตสาครธรรม (ฉาบ ฐานวโร (มาถี) 2558-ปัจจุบัน อ้างอิง บางปิ้ง
คณะดีแร็กตัวร์ เป็นคณะกรรมการบริหารแผ่นดินจำนวนห้าคน ซึ่งทำหน้าที่เป็นรัฐบาลสูงสุดของสาธารณรัฐที่ 1 ตั้งแต่ 26 ตุลาคม 1795 จนกระทั่งถูกรัฐประหารเมื่อ 10 พฤศจิกายน 1799 ภูมิหลัง เมื่อเผด็จการรอแบ็สปีแยร์ถูกโค่นลงจากอำนาจในวันที่ 27 กรกฎาคม 1794 ที่ประชุมใหญ่แห่งชาติจัดให้มีการร่างรัฐธรรมนูญและและตั้งคณะรัฐบาลใหม่ ในที่สุดรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ก็ถูกตราขึ้นในเดือนสิงหาคม 1795 รัฐธรรมนูญฉบับนี้ยึดหลักการการแยกใช้อำนาจ มีการจัดตั้งสภาห้าร้อยและสภาผู้อาวุโส มีกลไกการป้องกันใหม่ให้อำนาจถูกผูกขาดโดยบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ดีแร็กตัวร์ถูกเลือกโดยสัดส่วนสมาชิกสภาห้าร้อย แต่สภาห้าร้อยไม่มีอำนาจถอดถอนดีแร็กตัวร์เว้นแต่ดีแร็กตัวร์กระทำการละเมิดกฎหมาย ดีแร็กตัวร์มีอำนาจบริหารเท่านั้น ไม่มีสิทธิตรากฎหมายและกำหนดภาษี การใช้ระบบดีแร็กตัวร์ทำให้กรุงปารีสเสียอิทธิพลทางการเมืองอย่างมาก ฝรั่งเศสภายใต้รัฐบาลดีแร็กตัวร์ได้กระทำสงครามกับต่างชาติทั้ง บริเตนใหญ่, ออสเตรีย, ปรัสเซีย, นาโปลี, รัสเซีย และออตโตมัน ต่อมาเมื่อนายพลนโปเลียนสามารถยึดพื้นที่ส่วนใหญ่ของอิตาลี ฝรั่งเศสก็ปผนวกเบลเยียมและฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์เป็นส่วนหนึ่งของตนเอง รัฐบาลดีแร็กตัวร์ฝรั่งเศสได้ขยายระบอบสาธารณรัฐเข้าไปในหลายประเทศ มีการล้มล้างราชรัฐเล็กน้อยมากมายในอิตาลี, สวิตเซอร์แลนด์ และเนเธอร์แลนด์ และจัดตั้งเป็นสาธารณรัฐ นอกจากนี้ รัฐบาลดีแร็กตัวร์ฝรั่งเศสยังบุกยึดครองอียิปต์และเดินทัพไปซีเรีย นำไปสู่กระแสตื่นวัฒนธรรมไอยคุปต์โบราณในฝรั่งเศส คณะดีแร็กตัวร์หมดอำนาจเมื่อนายพลนโปเลียน โบนาปาร์ต ลงมือก่อรัฐประหารเดือนบรูว์แมร์ ในปี 1799 และถูกแทนที่ด้วยคณะกงสุลฝรั่งเศส อ้างอิง
วัดบัวโรย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองเสาธง ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา ประวัติ วัดบัวโรยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยมีนายโชติและนางคล้อย โชติช่วง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดโชติบัว ตามชื่อผู้สร้างวัดและบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งมีบัวหลวงขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น วัดชวดบัว เพราะตั้งอยู๋ริมคลองชวดบัว จนได้ใช้ชื่อวัดว่า 'วัดบัวโรย' เมื่อคราวได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2457 และผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน ต่อมามีการบูรณะวัดใน พ.ศ. 2460 คุณแม่โมด ฟักอุดม พร้อมด้วยนายล้อม ฟักอุดม บุตรชาย ซึ่งมีบ้านอยู่แถบคลองบางปะกอก ฝั่งธนบุรี ได้มาสร้างอาคารเสนาสนะไว้เป็นจำนวนมาก ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ยังมีโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาตั้งอยู่ในวัด อาคารเสนาสนะ อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2477 ที่ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภายในประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยโลหะทองเหลือง หน้าตักกว้าง 1.20 เมตร เจดีย์ทาด้วยสีทอง นามว่า มหาเจดีย์ศรีบัวโรย ภายในเจดีย์ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์พระนามว่า หลวงพ่อเพชร ซึ่งมีพุทธลักษณะเป็นปางจงกรมหนึ่งเดียวในจังหวัดสมุทรปราการ กุฏิสงฆ์มีจำนวน 26 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ซึ่งจัดแสดงวัตถุโบราณและอุปกรณ์เครื่องใช้ในการดำรงชีวิตของผู้คนชุมชนบางเสาธงในอดีต อ้างอิง บัวโรย
วัดคงคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางม่วง ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี วัดคงคาสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสุโขทัย ตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 เดิมชื่อ วัดโคก เนื่องจากที่ตั้งวัดเป็นเนินสูง เมื่อครั้งพระเจ้าตากสินมหาราชทรงรวบรวมไพร่พลหนีมายังกรุงธนบุรี พม่าได้ยกทัพตามมาพักที่วัดนี้เพื่อปราบปราม เล่ากันว่า หลวงพ่อศิลาแดงได้ทรงเข้าไปนิมิตในพระเจ้าตากสินมหาราชให้ระวังพระองค์ เมื่อพระเจ้าตากสินมหาราชทรงตื่นจากบรรทม จึงวางแผนนำทหารไทยเข้าโจมตีทหารพม่าจนแตกพ่ายกลับไป ด้วยเหตุนี้เองชาวบ้านจึงนับถือหลวงพ่อศิลาแดง ต่อมาวัดเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดคงคา' เพราะอยู่ริมคลองลัดและคลองบางใหญ่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 อุโบสถประดิษฐานพระประธาน หลวงพ่อศิลาแดง (แลง) เป็นพระพุทธรูปทรงนางทำด้วยศิลาแลงปิดทองคำเปลวแบบสุโขทัย สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ เช่น หลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ สูง 5 เมตร สร้างเสร็จเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553 พระสังกัจจายน์ พระสีวลี เจ้าแม่กวนอิม เสด็จพ่อ ร.5 เจ้าแม่ตะเคียนชื่อ เจ้าแม่ศรีเกศ ท้าวเวสสุวรรณ เป็นต้น อ้างอิง คงคา
ตัวอย่างค่าส่งกลับ ลำดับของ หรือ ลิงก์ของ หรือ ขอขอบพระคุณที่สร้างหน้านี้ โค้ดควรจะถูกแสดงอยู่ในกล่องแก้ไขด้านล่าง แต่หากไม่ //th.wikipedia.org/w/index.php?title=&action=edit&preload=Template:Taxonomy/ กดรีเซ็ตที่นี่ แม่แบบนี้จะสร้างการจำแนกพันธุ์ตามข้อมูลที่ Template:Taxonomy/ แต่จะเขียนทับข้อมูลที่ว่างทั้งหมด กรุณาใส่ค่า ชื่อวงศ์ทางวิทยาศาสตร์ที่ควรกล่าวถึง หากไม่มีค่า กรุณาเว้นว่างไว้ ตัวเลือกอื่น ใส่ค่าพารามิเตอร์ใด ๆ ดังนี้เพื่อให้ต่างจากที่ได้รับจากการจำแนกใน : ลำดับของการจำแนกนี้ (ตัวอักษรพิมพ์เล็กและเป็นภาษาละติน เช่น subfamilia clade) (เพิ่มเติม) ชื่อวงศ์ทางวิทยาศาตร์ที่จะแสดงเป็นลิงก์ อาจใส่ชื่อแสดงเป็นภาษาไทย หากวงศ์สูญพันธุ์แล้วให้ใส่ แต่ถ้าไม่ ให้เว้น extinct ว่างไว้ (เพิ่มเติม) ชื่อวงศ์ทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นภาษาละติน (เป็นข้อความล้วน และอักษรพิมพ์ใหญ่ตัวแรก เช่น Fungi Cephalopoda หรือ ในกรณีพิศดาร Leucoptera (plant) หรือ Leucoptera (moth) ดูที่ชื่อตามธรรมเนียม (เพิ่มเติม) การอ้างอิงใด ๆ ที่สนับสนุนข้อมูลที่คุณป้อน (เพิ่มเติม) ถ้าชือวงศ์ไม่ใช่อาณาจักร ไฟลัม ชั้น ลำดับ วงศ์ สกุล หรือสปีชีส์ สำหรับเมื่อต้องการแสดงในลำดับการจำแนกของกล่องจำแนกพันธุ์เสมอ ให้ใช้ |always_display=yes (เพิ่มเติม) กดที่ 'แสดงตัวอย่าง' เพื่อดูว่าทุกอย่างแสดงอย่างที่คุณคาดไว้หรือไม่
เขียนบทความพวกผู้นำประเทศ (ประธานาธิบดีหรือนายกรัฐมนตรี) ที่มีคุณภาพต่ำซ้ำซาก บทความส่วนใหญ่มีเนื้อหา 1 บรรทัดกับกล่องข้อมูล เคยถูกบล็อกเพราะสงสัยว่าใช้โปรแกรมแปลภาษา (แจ้งเบาะแสบางส่วนโดยคุณ Potapt) ล่าสุดคุณ Potapt ได้ย้ายเนื้อหาบางส่วนไปในเนมสเปซฉบับร่าง แต่ผู้ใช้คนดังกล่าวก็ย้ายกลับมา เนื่องจากการเขียนบทความสั้นมากที่เป็นผู้นำประเทศไม่ได้ขัดต่อ WP:NOTE แต่ได้มีการแจ้งข้อควรปรับปรุงแล้วผู้ใช้คนดังกล่าวไม่มีการตอบสนอง ไม่ยินดียินร้ายใด ๆ ทั้งสิ้น จึงขอนำการกระทำดังกล่าวเข้ามาพิจารณาว่าควรมีมาตรการอย่างใดต่อไปหรือไม่ ทั้งนี้ วิกิพีเดียภาษาอังกฤษมีแนวทางว่าด้วย การแก้ไขที่เป็นการรบกวน (disruptive editing) ด้วย --Horus (พูดคุย) 19:40, 11 ตุลาคม 2563 (+07) ได้แจ้งผู้ใช้คนดังกล่าวแล้ว --Horus (พูดคุย) 19:42, 11 ตุลาคม 2563 (+07) พฤติการณ์ แปลกที่ในหน้าผู้ใช้บอกว่าภาษาไทยเป็นภาษาแม่ หรืออาจเป็นเพราะว่าอาจกลัวว่าจะโดนจำกัดการแก้ไขหรือการโดนบล็อก --NP-chaonay (คุย) 21:49, 12 ตุลาคม 2563 (+07) เห็นว่าเคยโดนบล็อกในภาษาแอฟริกันด้วย ไม่แน่ใจเป็นคนแอฟริกาหรือเปล่า --Horus (พูดคุย) 22:09, 12 ตุลาคม 2563 (+07) เพิ่มเติมข้อมูลว่าในหน้าผู้ใช้ของเขาในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ ก็ใช่กล่องข้อมูลว่าใช้ภาษาไทยเป็นภาษาแม่เช่นกันครับ :en:User:MrWaxwell --Timekeepertmk (คุย) 22:14, 12 ตุลาคม 2563 (+07) เสียดายที่ผู้ใช้ไม่มีการตอบกลับเลยยืนยันตรงนี้ไม่ได้ครับ --Geonuch (คุย) 18:52, 13 ตุลาคม 2563 (+07) ที่วิกิแอฟริกาเหมือนว่าเขาจะทำแบบเดียวกันกับในภาษาไทยนี่ล่ะครับ คือไปใช้โปรแกรมแปล -- Just Sayori OK? (have a chat) 19:50, 13 ตุลาคม 2563 (+07) มาตรการ จากที่ดูแล้วไม่มีการปรับปรุงและตอบสนองต่อชุมชน เห็นว่าควรบล็อกให้นานกว่าเดิมได้ครับ ทั้งนี้ จากข้อมูลใน CentralAuth ผู้ใช้ถูกบล็อกใน afwiki และ swwiki โดยอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชาวต่างประเทศที่ไม่เข้าใจภาษาไทยครับ --Geonuch (คุย) 20:33, 11 ตุลาคม 2563 (+07) นอกจากต่ออายุการบล็อกมีใครเสนอทางอื่นอีกไหมครับ ถึงขั้นต้องแบนไม่มีกำหนดหรือไม่ --Horus (พูดคุย) 19:10, 13 ตุลาคม 2563 (+07) คิดว่าพิมพ์ภาษาที่เขาเข้าใจไปแล้ว ควรรอจนกว่าเขาจะตอบกลับ แต่ถ้ายังทำแบบเดิมอยู่ก็ควรขยายเวลาครับ -- Just Sayori OK? (have a chat) 19:50, 13 ตุลาคม 2563 (+07) วันนี้เจ้าตัวเข้ามาแก้ไขแล้ว และน่าจะเห็นข้อความแล้ว แต่ไม่ดำเนินการคุยกับชุมชนใด ๆ ผมเสนอให้ใช้วิธีการเตือนเป็นครั้งสุดท้าย และหากกระทำอีกเสนอให้ขยายเวลาการแบนเพิ่มขึ้นครับ --Timekeepertmk (คุย) 18:10, 15 ตุลาคม 2563 (+07) -- Just Sayori OK? (have a chat) 18:22, 15 ตุลาคม 2563 (+07)