bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านตาเจี่ย ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ วัดราษฎร์บำรุงก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2454 เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเป็นป่าแสมชายเลน น้ำทะเลท่วมทุกครึ่งเดือน ไม่สะดวกในการเดินทางไปบำเพ็ญกุศล ต่อมานายช้อย บานชื่น พร้อมญาติพี่น้องได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด โดยได้นิมนต์หลวงปู่บุตร วัดใหญ่บางปลากด และพระสินธ์ วัดบางด้วนนอก มารับถวายที่ดิน และได้มาฉันเพลทุกวันพระในพรรษา ต่อมานางแฉ่ง ลือชา ได้นำเสามาถวาย จึงได้ปลูกศาลามุงจาก และมีพระฉ่ำมาอยู่จำพรรษา ใน พ.ศ. 2518 สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานยกช่อฟ้าอุโบสถ ต่อมาใน พ.ศ. 2521 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์มาทรงตัดลูกนิมิตผูกพัทธสีมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ในระยะแรกวัดมีชื่อเรียกว่า วัดคลองตาเจี่ย หรือ วัดจีนเจี่ย เพราะตั้งอยู่ที่คลองตาเจี่ยซึ่งมีชาวจีนชื่อ 'เจี่ย' ตั้งบ้านอยู่ ชาวบ้านรู้จักกันดีจึงเรียกขานกันอย่างนั้น วัดได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดราษฎร์บำรุง' เมื่อ พ.ศ. 2483 ในช่วงวันสงกรานต์ ชาวชุมชนคลองตาเจี่ยมีประเพณีการเล่นหมากรุกคนบริเวณวัดราษฎร์บำรุง ชาวบ้านจะช่วยกันแต่งตัวและแต่งหน้าตามลักษณะของตัวหมากรุกต่าง ๆ เช่น ตัวเบี้ย ตัวม้า ตัวเรือ เป็นต้น อ้างอิง ราษฎร์บำรุง
คลองเขื่อน เป็นตำบลในอำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีเขตการปกครอง 6 หมู่บ้าน พื้นที่ทั้งหมด 35.12 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 3,380 คน ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอคลองเขื่อน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลคลองเขื่อนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางโรง ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางกระเจ็ด และตำบลหัวไทร (อำเภอบางคล้า) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางตลาด และตำบลปากน้ำ (อำเภอบางคล้า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลก้อนแก้ว ประวัติ พื้นที่ในสมัยก่อนมีคลองสายหนึ่งแยกมาจากแม่น้ำบางปะกงตรงข้ามกับปากลัดบางคล้า เป็นคลองยาวประมาณ 3 เส้นเศษ (1 เส้นเท่ากับ 40 เมตร) ปลายคลองตื้นเขิน ชาวบ้านเรียกหมู่บ้านบริเวณแถบนี้ว่า คลองเขิน แต่เนื่องจากคงฟังไม่เพราะจึงเรียกใหม่ว่า คลองเขื่อน พื้นที่ตำบลคลองเขื่อนอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงตอนบนของจังหวัดฉะเชิงเทรา ประชาชนส่วนใหญ่เป็นคนไทยเชื้อสายจีน ประกอบอาชีพด้านการเกษตร ได้แก่ ทำนาข้าว สวนมะม่วงและเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ มีผลผลิตที่ขึ้นชื่อ คือ มะม่วงน้ำดอกไม้ มะพร้าว ที่มีความอร่อย เนื่องจากลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำซึ่งเกิดจากการทับถมของตะกอนที่มากับแม่น้ำบางปะกง ทำให้ผลผลิตด้านการเกษตรมีคุณภาพดีซึ่งได้รับรางวัลจากการประกวดแข่งขันทั้งระดับจังหวัดและระดับประเทศ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลคลองเขื่อนประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 3,380 คน แบ่งเป็นชาย 1,632 คน หญิง 1,748 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดในอำเภอคลองเขื่อน ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ลาดปลาเค้า 908 916 922 945 982 976 994 วังควาย 659 663 668 664 661 651 650 คลองเขื่อน 582 595 610 617 604 604 613 พลับ 494 501 503 503 499 518 513 หัวลำพู 420 417 414 415 418 425 434 หัวลำพูเก่า 317 324 336 330 327 331 333 รวม 3,380 3,416 3,453 3,474 3,491 3,505 3,537 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลคลองเขื่อนทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองเขื่อน ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลคลองเขื่อนในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลคลองเขื่อนมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 35.12 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,891 คน และ 967 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลคลองเขื่อนอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลคลองเขื่อน อ้างอิง คลองเขื่อน
บางโรง เป็นตำบลในอำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีเขตการปกครอง 7 หมู่บ้าน พื้นที่ทั้งหมด 23.52 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 2,192 คน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลบางโรงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางขนาก (อำเภอบางน้ำเปรี้ยว) และตำบลบางแตน (อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางกระเจ็ด (อำเภอบางคล้า) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลคลองเขื่อน และตำบลก้อนแก้ว ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลโพรงอากาศ (อำเภอบางน้ำเปรี้ยว) ประวัติ พื้นที่เดิมสืบแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งที่ 2 สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชตีฝ้าวงล้อมพม่ามาทางทิศตะวันออก และพาไพร่พลหยุดพักที่ปากคลองน้ำและปลูกสร้างโรงเรือน โรงม้า จากนั้นยกพลไปตั้งที่ปากน้ำโจ้โล้ พม่าจัดทัพมาที่ปากน้ำโจ้โล้แต่ต้องพ่ายแพ้แก่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และได้ตั้งโรงเรือน โรงม้า คอกม้า ไว้เป็นอนุสรณ์ชาวบ้านจึงเรียกถิ่นนี้ว่า บางโรง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลบางโรงประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 7 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,192 คน แบ่งเป็นชาย 1,057 คน หญิง 1,135 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดอันดับ 3 จาก 5 ตำบลในอำเภอคลองเขื่อน ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 สมอคล้อย 421 420 412 415 410 420 424 ตลิ่งชัน 374 374 377 366 363 362 362 กอไผ่ 344 355 365 361 367 363 366 ดอนถ่อน 295 295 298 288 286 279 294 ดอนสนาม 256 262 266 271 273 271 278 คลองบางโรง 251 252 257 264 268 263 266 คลองสามเสร็จ 251 256 255 256 257 253 250 รวม 2,192 2,214 2,230 2,221 2,224 2,211 2,240 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลบางโรงทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางโรง ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบางโรงในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบางโรงมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.56 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,045 คน และ 513 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบางโรงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางโรง อ้างอิง บางโรง
บางเล่า เป็นตำบลในอำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีเขตการปกครอง 6 หมู่บ้าน พื้นที่ทั้งหมด 19.49 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 1,787 คน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลบางเล่ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลก้อนแก้ว ทิศตะวันออก ติดต่อกับะตำบลบางตลาด ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางสวน และตำบลสาวชะโงก (อำเภอบางคล้า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบางแก้ว (อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา) ประวัติ พื้นที่ตำบลบางเล่าเดิมเป็นหมู่บ้านขึ้นกับตำบลบางตลาด อำเภอบางคล้า เป็นที่ราบลุ่มทิศตะวันออกติดกับแม่น้ำบางปะกง ซึ่งเป็นแหล่งน้ำที่สำคัญ มีลําคลองสายหลักทั้งหมด 9 สาย ได้แก่ คลองสามร่ม คลองบางเล่า คลองบางกระเสน คลองขุดใหม่ คลองพ่อจอม คลองนายสี คลองป้าฉลวย คลองผู้ใหญ่วัน และคลองวัดส้มจีน เมื่อกระทรวงพิจารณาว่าพื้นที่มีความกว้างขวาง ในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่ 5 บ้านโหงหวด, หมู่ 7 บ้านสามร่ม และหมู่ 9 บ้านบางกระเสน รวม 3 หมู่บ้านของตำบลบางตลาด มาตั้งเป็น ตำบลบางเล่า การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลบางเล่าประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 1,787 คน แบ่งเป็นชาย 889 คน หญิง 898 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในอำเภอคลองเขื่อน ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ดอน 432 447 453 456 456 468 464 สามร่ม 383 396 392 402 403 414 423 หนองสามขา 321 315 317 315 314 319 325 บางกระเสน 316 317 324 326 325 347 353 โหงหวด 254 254 269 274 277 281 290 บางเล่า 81 82 79 84 86 80 88 รวม 1,787 1,811 1,834 1,857 1,861 1,909 1,943 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลบางเล่าทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางเล่า ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบางเล่า ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบางเล่ามี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 19.49 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,935 คน และ 466 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบางเล่าอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางเล่า อ้างอิง บางเล่า
วัดบุญรอดธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ตั้งวัด 6 ไร่ 20 ตารางวา ที่ตั้งของวัดนั้นจะรอบไปด้วย ชุมชนและโรงเรียนด้วยกัน 3 โรงเรียน คือ โรงเรียนพระโขนงวิทยาลัย โรงเรียนบางจาก (นาคเผื่อนอุปถัมภ์) โรงเรียนบพิธวิทยา วัดบุญรอดเริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2515 โดยการบริจาคที่ดิน จำนวน 6 ไร่ 20 ตารางวา จากนางบุญรอด และนายบุญธรรม นาคเฉลี่ยว ได้อนุญาตสร้างวัด เมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ 2515 ชื่อของวัดตั้งตามนามผู้สร้างวัดทั้งสองท่าน กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518 ขนาดเนื้อที่กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร อาคารเสนาสนะมีอุโบสถกว้าง 8.30 เมตร ยาว 25 เมตร ทรงไทยลานนา ประตูด้านหน้า 3 ช่อง ด้านหลัง 2 ช่อง หน้าต่างข้างละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างทำด้วยไม้สักแกะสลัก กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น ศาลาการเปรียญกว้าง 17.50 เมตร ยาว 56 เมตร เป็นศาลาอเนกประสงฆ์ และหอระฆัง รายนามเจ้าอาวาส พระครูสังฆรักษ์ผล พระใบฎิกาอินทนนท์ อินทนนฺโท พระมหาสาคร ธีรปัญโญ พระครูสังฆรักษ์สัมฤทธิ์ วิสุทธาจาโร พระครูกิตติญาณวิสิฐ อ้างอิง บุญรอดธรรมาราม
กองทัพพลร่มที่ 1 เป็นหน่วยพลร่มเยอรมันของลุฟท์วัฟเฟอในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งเมื่อ 3 เมษายน ค.ศ. 1944 มีกำลังพลราว 30,000 นาย ประวัติ ผู้บัญชาการคนแรกของหน่วยนี้คือ พลเอกอาวุโส ควร์ท ชตูเด็นท์ ผู้บุกเบิกหน่วยพลร่มของกองทัพแวร์มัคท์ ในช่วงปฏิบัติการปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดนของฝ่ายสัมพันธมิตร กองทัพของสตูเดนท์สามารถชะลอการรุกคืบของฝ่ายสัมพันธมิตรทางตอนใต้ของเนเธอร์แลนด์ได้ ทหารจำนวน 30,000 นายที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของเขาอาจเป็นกำลังสำรองที่พร้อมรบเพียงกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่ในเยอรมนีขณะนั้น อย่างไรก็ตาม มีเพียงสองหน่วยของกองทัพนี้ที่เป็นหน่วยพลร่มจริง ๆ ชตูเด็นท์ถูกย้ายไปประจำการที่แนวรบด้านตะวันออก และในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 อำนาจการบังคับบัญชากองทัพพลร่มที่ 1 ได้ตกเป็นของ พลเอกทหารดิ่งพสุธา อัลเฟรท ชเล็ม ซึ่งได้ต่อสู้กับ กองทัพที่หนึ่งของแคนาดา ในยุทธการที่ไรช์วัลด์ กองทัพที่หนึ่งของแคนาดาและกองทัพที่เก้าของสหรัฐฯ ภายใต้การนำของพลโท วิลเลียม ฮู้ด ซิมป์สัน ได้ผลักดันกองกำลังของชเลมม์ให้ถอยร่นไปยังหัวสะพานเล็ก ๆ บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์ ตรงข้ามกับเมืองเวเซล วันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1945 กองกำลังแนวหลังของกองทัพพลร่มที่ 1 ได้ถอนกำลังออกจากหัวสะพาน พร้อมทำลายสะพานตามหลัง ต่อมาอีกสิบเอ็ดวัน ชเลมม์ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีทางอากาศที่กองบัญชาการในเมืองฮาลเทิร์น และในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1945 การบังคับบัญชาจึงตกเป็นของ พลเอกทหารราบ กึนเทอร์ บลูเมินทริท ก่อนปฏิบัติการวาร์ซิตี กองทัพพลร่มที่ 1 ได้จัดวางกำลังสามกองพลไว้ตามแนวแม่น้ำ ได้แก่ กองพลพลร่มที่ 2 ทางเหนือ กองพลที่ 86 ตรงกลาง กองพลที่ 63 ทางใต้ ในจำนวนนี้ กองพลพลร่มที่ 2 และกองพลที่ 86 มีพื้นที่รอยต่อที่พาดผ่านโซนลงจอดที่วางแผนไว้สำหรับกองพลพลร่มฝ่ายสัมพันธมิตร หมายความว่า หน่วยแนวหน้าของทั้งสองกองพลจะต้องเผชิญกับการโจมตีทางอากาศโดยตรง — ซึ่งได้แก่ กองพลพลร่มที่ 7 (เยอรมนี) และ กองพลทหารราบที่ 84 (แวร์มัคท์) หลังจากถอยกลับสู่แม่น้ำไรน์ หน่วยทั้งสองอยู่ในสภาพขาดแคลนกำลัง โดยมีทหารไม่เกิน 4,000 นายต่อหน่วย และกองพลที่ 84 ได้รับการสนับสนุนด้วยปืนใหญ่ขนาดกลางเพียงประมาณ 50 กระบอกเท่านั้น ในช่วงสุดท้ายของสงคราม การบังคับบัญชาถูกส่งกลับไปยังสตูเดนท์อีกครั้งในวันที่ 10 เมษายน และสุดท้ายตกเป็นของเอริช ชเตราเบอ ผู้บัญชาการกองทัพฯ พลเอกอาวุโส ควร์ท ชตูเด็นท์ ระหว่าง 4 กันยายน 1944 – 4 พฤศจิกายน 1944 พลเอกทหารดิ่งพสุธา อัลเฟรท ชเล็ม ระหว่าง 4 พฤศจิกายน 1944 – 28 มีนาคม 1945 พลเอกทหารราบ กึนเทอร์ บลูเมินทริท ระหว่าง 28 มีนาคม 1945 – 10 เมษายน 1945 พลเอกอาวุโส ควร์ท ชตูเด็นท์ ระหว่าง 10 เมษายน 1945 – 28 เมษายน 1945 พลเอกทหารราบ เอริช ชเตราเบอ ระหว่าง 28 เมษายน 1945 – 5 พฤษภาคม 1945 หน่วยขึ้นตรง กองพลร่มที่ 1 แห่งเยอรมนี กองพลร่มที่ 2 แห่งเยอรมนี อ้างอิง กองทัพพลร่ม 01 กองทัพพลร่ม 01 เยอรมนี 01 กองทัพพลร่ม 01 กองทัพพลร่ม (เวห์รมาชท์) กองทัพพลร่ม (เวห์รมาชท์)
วัดไตรสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2519 เริ่มก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2515 โดยมีนายจวง อ้นโต นางสาวศรีประไพ นางสาวศรีประภา เพ็ชรสมุทร ร่วมกันบริจาคที่ดิน นายจวง อ้นโต เป็นผู้ดำเนินการสร้าง กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2516 ชื่อของวัดมาจากการที่มีผู้บริจาคที่ดินสามราย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 โดยมีพระครูสมุทรบุญญาธร เจ้าอาวาสวัดสวนส้ม เป็นผู้ริเริ่มในการจัดตั้งการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม (บาลี) โดยเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515 นอกจากนี้ยังให้ราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินของวัดด้วย ปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด เช่น พระพิฆเณศ เนื้อสำริดองค์ใหญ่ที่สุดในสมุทรปราการ พระราหูร่างเทพเต็มองค์ทรงครุฑ พระราหูร่างยักษ์ครึ่งองค์ พระทันใจปางพระพุทธไสยาสน์หรือปางโปรดอสุรินทราหู พระพุทธโสธรจำลองประดิษฐานในศาลาวัด วัดมีศาลาการเปรียญ 1 หลังเป็นศาลา 2 ชั้น กว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร อ้างอิง ไตรสามัคคี
วัดเกษตรพันธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแคราย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน วัดเกษตรพันธาราม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ ชื่อว่า สำนักสงฆ์เกษตรชยาราม โดยมี นายดินและนางเชิญ เกิดนา สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในพื้นที่ของตนและได้ร่วมกับชาวบ้านช่วยกันสร้างกุฏิ และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษา ต่อมาได้ขอตั้งเป็นวัดได้นามว่า 'วัดเกษตรพันธาราม' ตั้งเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ชื่อวัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลหมื่นชาติเกษตรพันธ์ นอกจากนั้นวัดยังโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมที่เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2537 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562 อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถซึ่งภาพยในมีพระประธานมีพระนามว่า หลวงพ่อโพธิ์ พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร หอสวดมนต์ กว้าง 4 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อ้างอิง เกษตรพันธาราม
ปักปัก เป็นศัพท์ภาษาตากาล็อก หมายถึง เศษอาหารที่เหลือทิ้งจากร้านอาหาร (มักจะมาจากร้านอาหารจานด่วน) ที่เก็บมาจากกองขยะและที่ทิ้งขยะต่าง ๆ ปักปักยังอาจเป็นเนื้อสัตว์ เนื้อปลา หรือผักแช่แข็งหมดอายุที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต่าง ๆ ทิ้งไว้ แล้วมีคนมาคุ้ยหาในรถบรรทุกขยะที่มาเก็บอาหารหมดอายุเหล่านั้น คำนี้มีความหมายตามตัวอักษรในภาษาตากาล็อกว่า 'สลัดฝุ่นหรือสิ่งสกปรกออก' และหมายถึงการปัดหรือเขย่าสิ่งสกปรกออกจากส่วนที่กินได้ของเศษอาหารเหลือทิ้ง ปักปักสามารถรับประทานได้ทันทีหลังจากพบในถังขยะหรือนำมาปรุงด้วยวิธีต่าง ๆ หลังจากเก็บรวบรวมมาได้ พฤติกรรมการกินปักปักเกิดขึ้นจากความท้าทายในทางปฏิบัติของความหิวโหยซึ่งเป็นผลมาจากความยากจนอย่างรุนแรงในประเทศฟิลิปปินส์ การขายปักปักเป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้ดีในพื้นที่ที่มีคนยากจนอาศัยอยู่ ปักปักยังมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า บัตโชย ซึ่งได้ชื่อมาจากอาหารฟิลิปปินส์ที่มีชื่อเดียวกัน ในทางเทคนิคแล้ว บัตโชยเป็นอาหารประเภทบะหมี่น้ำ แต่ศัพท์ 'บัตโชย' ที่นำมาใช้เรียกเศษอาหารเหลือทิ้งอาจหมายถึงอาหารที่ปรุงด้วยวิธีที่แตกต่างออกไป เช่น ผัดบัตโชยปักปัก คนที่คุ้ยหาเศษอาหารจากขยะเรียกว่า มัมบาบัตโชย อ้างอิง
วัดพลมานีย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งเหนือ ในแขวงทับยาว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินก่อสร้างเสนาสนะ 9 ไร่ 3 งาน 75 ตารางวา ต่อมาภายหลังเพิ่มมาอีก 2 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา รวมปัจจุบันนี้มีที่ดินก่อสร้างเสนาสนะทั้งหมด 12 ไร่ 1 งาน 91 ตารางวา มีที่ดินธรณีสงฆ์ 100 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา มีโรงเรียนระดับประถมศึกษา ชื่อ โรงเรียนวัดพลมานีย์ (วิมลชินวัตรอุปภัมน์) ตั้งอยู่ในที่ดินวัด วัดพลมานีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2462 โดยที่นายพล แสงหิรัญ เป็นกำนันตำบลลาดกระบัง อำเภอลาดกระบัง จังหวัดพระนคร พร้อมนางบุญมา แสงหิรัญ ภรรยา ได้มีจิตศรัทธาอุทิศที่ดิน เมื่อแรกสร้างประชาชนเรียกวัดนี้ว่า วัดใหม่กำนันพล (สำนักสงฆ์) และได้นิมนต์พระภิกษุจากวัดปลูกศรัทธามาจำพรรษาในระยะเริ่มแรก จำนวน 5 รูป มีพระภิกษุแหยมเป็นประธาน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2466 ได้รับชื่อใหม่จากสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสว่า 'วัดพลมานีย์' เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้สร้างวัด คือใช้นามผู้สร้างทั้งสองมาต่อกันแล้วเติมคำว่า 'นีย์' ข้างท้าย ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2530 ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 มีพระประธานคือ พระพุทธชินราชปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 3 ศอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารแบบครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ 2 หลัง อ้างอิง พลมานีย์
วัดราษฎร์นิยมธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 54 ตารางวา วัดราษฎร์นิยมธรรม เดิมมีชื่อว่า วัดหนองผักชี สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 สาเหตุที่เรียกว่าวัดหนองผักชีเนื่องจากเริ่มแรกที่สร้างวัดบริเวณที่ตั้งมีบึงกว้างและลึก ชาวบ้านเรียกว่า บึงหนองผักชี จึงได้เรียกชื่อตามลักษณะภูมิประเทศดังกล่าว ต่อมาเจ้าประคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดวัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหารขอเปลี่ยนชื่อใหม่ในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ว่า 'วัดราษฎร์นิยมธรรม' จวบจนถึงปัจจุบัน อดีตเจ้าอาวาสรูปหนึ่ง คือ พระครูเวทวิศิษฏ์ (ประสิทธิ์ ปสิทฺธิโก/กลิ่นจันทร์) หรือหลวงพ่อสูง มรณภาพด้วยอายุ 67 ปี ท่านสูง 2.32 เมตร นับเป็นบุคคลสูงที่สุดในเอเชีย เป็นนักบวชสูงที่สุดในโลก อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.36 เมตร ยาว 22.06 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นแบบทรงไทยประยุกต์ หอสวดมนต์กว้าง 4.60 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญกว้าง 25 เมตร ยาว 40.50 เมตร ปูชนียวัตถที่สำคัญ คือ หลวงพ่อดำ เล่ากันว่าลอยน้ำมาเกยที่คลองหน้าวัด เมื่อ พ.ศ. 2485 ชาวบ้านช่วยกันยกเท่าไหร่ก็ไม่ขึ้น เจ้าอาวาสจึงจุดธูปอาราธนา จึงสามารถยกขึ้นจากน้ำได้ และอัญเชิญไปประดิษฐานในพระอุโบสถ องค์พระมีรูปพรรณสัณฐานเนื้อสัมฤทธิ์สีดำเป็นศิลปะเชียงแสน นั่งขัดสมาธิปางสะดุ้งมาร จะมีมหรสพเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เจ็ดวันเจ็ดคืนในช่วงเดือน กุมภาพันธ์ของทุก ๆ ปี อ้างอิง ราษฎร์นิยมธรรม
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 10 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับคลองสองหลวงแพ่ง ปัจจุบันพระครูสถิตปัญญาภรณ์ (ลำใย ฐิตปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยกำนันยกที่ถวาย หลวงปู่เต๊ะท่านเดินทางมาจากวัดลำต้อยติ่งได้มาเป็นประธานสร้างวัด แต่เดิมหมู่บ้านประชาชนมีไม่ถึง 30 หลังคาเรือน ชาวบ้านนิยมเรียกวัดนี้ว่า วัดคลองสอง ตามชื่อคลองสองซึ่งเป็นสถานที่ตั้งวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2462 พระครูวิรุฬห์ธรรมาภรณ์ได้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก ได้บูรณะพัฒนาเสนาสนะต่าง ๆ มากมาย หมู่บ้านประชาชนก็ได้บำรุงวัดหนาแน่นขึ้นประมาณ 100 หลังคาเรือน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2445 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2511 นอกจากนั้นยังได้ให้โรงเรียนประถมศึกษาสร้างในที่ดินวัด ต่อมาพลเอกม้วนและคุณนายชวนชื่น คชวงศ์ ได้มอบที่ดิน 2 ไร่ เป็นที่สร้างโรงเรียนซึ่งอยู่ติดต่อกับที่ดินวัด อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล รายนามเจ้าอาวาส พระครูวิรุฬห์ธรรมาภรณ์ พระครูสถิตปัญญาภรณ์ (ลำใย ฐิตปญฺโญ) อ้างอิง ราษฎร์บำรุง ราษฎร์บำรุง
วัดไทรม้าใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านไทรม้าเหนือ ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี เป็นที่ธรณีสงฆ์ พื้นที่จำนวน 3 ไร่ 90 ตารางวา ปัจจุบันพระครูภัทรกิจวิสาล (ประวัติ ปริชาโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดไทรม้าใต้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332 โดยพระยาเสนาและพระยาทรงศรีมหาธรรมราชาสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ต่อมาได้มีการพัฒนาจนเจริญมั่นคงและได้บูรณะอุโบสถหลังเก่าในปี พ.ศ. 2540 วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญ คือ หลวงพ่อใหญ่ มีอายุกว่า 700 ปี ตามตำนานเล่าว่าเป็นพระพุทธรูปที่ลอยทวนน้ำมาและพุทธศาสนิกชนได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐานที่วัดแห่งนี้มาจนถึงปัจจุบัน ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงจัตุรมุขชั้นครึ่ง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ภายในมีพระพุทธรูปเรียกว่า พระศรีเดโชชัย (หลวงพ่อใหญ่) เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ และมีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 ชั้น กุฏิสงฆ์ และศาลาบำเพ็ญกุศล อ้างอิง ไทรม้าใต้
วัดอยู่ดีบำรุงธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงออเงิน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 44 ตารางวา วัดอยู่ดีบำรุงธรรม ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างประมาณ พ.ศ. 2441 เดิมวัดนี้มีชื่อว่า วัดออเงิน ซึ่งคงขนานนามตามภูมิประเทศที่ตั้งวัด ต่อมาได้มีผู้มีจิตศรัทธาได้ถวายที่ดินเพิ่มเติม คือ คุณพ่ออยู่ คุณแม่ดี เพื่อขยายบริเวณวัดให้กว้างขวางกว่าเดิม คณะกรรมการวัดในสมัยนั้น ได้เปลี่ยนชื่อ วัดออเงิน เป็น 'วัดอยู่ดีบำรุงธรรม' ตามชื่อของท่านทั้ง 2 ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8.50 เมตร ยาว 16 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง หอสวดมนต์กว้าง 13.75 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาการเปรียญกว้าง 13.50 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดพระพุทธรูปศักดิสิทธิ์ประจำวัดชื่อว่า หลวงพ่อสัมฤทธิ์ มีขนาดหน้าตัก 29 นิ้ว ประดิษฐานอยู่บนหอสวดมนต์ ซึ่งมีหลักฐานเชื่อกันต่อ ๆ กันมาว่า เป็นพระพุทธรูปที่ได้สร้างในสมัยอยุธยาตอนต้น อ้างอิง อยู่ดีบำรุงธรรม
วัดตะเคียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางคูเวียง ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี บริเวณวัดมีตลาดน้ำวัดตะเคียนซึ่งมีทั้งตลาดบกและตลาดน้ำ เปิดทำการทุกวัน ประวัติ วัดตะเคียนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2335 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 วัดแห่งนี้ในอดีตมีภิกษุมาจำพรรษาบ้างร้างบ้างสลับกันไป จนมาถึงสมัยที่หลวงปู่แย้ม ปิยวณฺโณ มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดให้เจริญเรื่อยมาจนทุกวันนี้ หลวงปู่แย้มศึกษาวิชาแพทย์แผนโบราณจนแตกฉาน รักษาชาวบ้านจนมีชื่อเสียงโด่งดัง และได้สร้างวัตถุมงคล เช่น พระขุนแผนยอดขุนพล พระนางพญา พระขุนแผนใบบัว เสือปืนแตก ตะกรุดคลองตะเคียน เป็นต้น โดยท่านได้จารยันต์คาถาพระเจ้า 5 พระองค์ หรือเรียกว่า แม่ธาตุใหญ่ ซึ่งมีพุทธคุณเหนือยันต์ทั้งปวงลงในตะกรุด ยังมียันต์อีกตัวหนึ่งซึ่งอาจเรียกว่าเป็นยันต์เฉพาะตัวของหลวงปู่แย้ม คือ ยันต์มหาเบา ในสมัยที่พระครูสมุห์สงบเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดโดยยกอุโบสถให้พ้นน้ำและบูรณะใหม่ทั้งหลัง ขยายศาลาการเปรียญใหม่โดยใช้ไม้สักทองและยกสองชั้น สร้างเมรุเผาศพใหม่ทันสมัย และสร้างเตาเผาสัตว์เลี้ยง อาคารเสนาสนะและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คาดว่าพระอุโบสถหลังเก่าคงสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา มีพระพุทธรูปเก่าแก่ประดิษฐานอยู่ภายใน ภายในพระอุโบสถหลังใหม่เป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อพุทธโคดม ประชาชนมักมานอนโลงศพเพื่อต่อชะตาและลอดโบสถ์เพื่อสะเดาะเคราะห์ ถือเป็นวัดแห่งแห่งเดียวในประเทศไทยที่มีการลอดโบสถ์ โดยสร้างหัวเสือและหัวมังกรให้เป็นประตูเข้าออก วัดมีมณฑปหลวงปู่แย้ม หลวงพ่อธรรมจักร เป็นพระยืนประดิษฐานอยู่ในวิหารหลวงพ่อธรรมจักร ศาลเจ้าแม่ประกายทองประกายมาศที่ชาวบ้านนิยมมาขอหวยแล้วบนด้วยเครื่องแต่งกายชุดไทย นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระเก่าแก่ ประดิษฐานอยู่หน้าวัด บริเวณนั้นยังมีต้นตะเคียนซึ่งมีความเก่าแก่อายุนับร้อยปีและเหลืออยู่เพียงต้นเดียว อ้างอิง ตะเคียน
วัดโพธิ์บ้านอ้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านลาว (โพธิ์บ้านอ้อย) ตำบลบางพูด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ประวัติ วัดโพธิ์บ้านอ้อยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2137 เดิมชื่อ วัดลาว ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าชาวลาวเป็นผู้สร้างและร้างไปเมื่อครั้งพม่าเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยา เมื่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงขับไล่พม่าและสถาปนากรุงธนบุรีเป็นราชธานีแล้ว วัดนี้จึงมีราษฎรมาบำรุงและมีพระสงฆ์ปกครองเรื่อยมา ต่อมาในสมัยที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ทรงดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก พระองค์ประทานนามวัดให้ใหม่ว่า 'วัดโพธิ์บ้านอ้อย' เนื่องจากบริเวณวัดมีความร่มรื่นด้วยร่มเงาของต้นโพธิ์ที่ขึ้นอยู่ในวัด และโดยที่บริเวณใกล้เคียงมีวัดชื่อวัดโพธิ์หลายวัด จึงต้องเพิ่มสร้อยนามให้ชัดเจนว่าเป็นวัดใด สันนิษฐานกันว่าบริเวณบ้านลาวในสมัยนั้นคงมีการปลูกอ้อยกันมาก จึงใช้สร้อยนามวัดว่า 'บ้านอ้อย' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 อาคารเสนาสนะ วัดโพธิ์บ้านอ้อยเดิมตั้งอยู่ที่บริเวณที่เป็นโรงเรียนโพธินิมิตวิทยาคมในปัจจุบัน อุโบสถหลังเดิมยังคงอยู่ในบริเวณโรงเรียน อาคารเสนาสนะในปัจจุบันได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารครึ่งไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 มีนามว่า หลวงพ่อขาว หรือ หลวงพ่อโพธิ์นิมิตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ อ้างอิง โพธิ์บ้านอ้อย โพธิ์บ้านอ้อย
วัดบางโฉลงนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 41 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือยาว 6 เส้น 38 วา ติดต่อกับคลองบางโฉลง ทิศใต้ยาว 5 เส้น 2 วา ติดต่อกับคลองสำโรง ทิศตะวันออกยาว 7 เส้น 9 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกยาว 4 เส้น 18 วา ติดต่อกับคลองบางโฉลง ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน สันนิษฐานว่าได้สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ต่อมาขาดผู้ทะนุบำรุงจึงกลายเป็นวัดร้าง จนถึงประมาณ พ.ศ. 2478 หลวงพ่อเฉื่อยได้ชักชวนประชาชนร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดจนมีพระสงฆ์ ซึ่งทำให้ชาวบ้านเรียกว่า วัดปากคลอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478 อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 26 เมตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 กุฏิสงฆ์จำนวน 14 หลัง และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการเฉื่อย พระวินัยธรจวง รตฺตนปญฺโญ พระครูพิศาลสมุทรวัฒน์ อ้างอิง บางโฉลงนอก
วัดป่าพิชัยวัฒนมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ในตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันมีพระครูสุทธิญาณโสภณเป็นเจ้าอาวาส วัดป่าพิชัยวัฒนมงคลตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายอธิสันต์ วรพิชัยวัฒน์ โดยพระครูสุทธิญาณโสภณได้รับมอบหมายจากหลวงพ่ออินทร์ถวาย สนฺตุสฺสโก วัดป่านาคำน้อย จังหวัดอุดรธานี ให้ทำหน้าที่กำกับดูแลการสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562 อุโบสถมีรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ออกแบบโดยนิธิ สถาปิตานนท์ เริ่มต้นออกแบบเมื่อ พ.ศ. 2555 จุดเริ่มต้นของการออกแบบเริ่มต้นจากพระสงฆ์รูปหนึ่งเข้ามาที่สำนักงานบริษัทเอ 49 ได้เล่าว่า เห็นงานที่นิธิออกแบบอุโบสถวัดสุนันทวนาราม จังหวัดกาญจนบุรี จึงมีความประสงค์ให้ออกแบบเช่นเดียวกับวัดดังกล่าว เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่เน้นความเรียบง่าย ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา ลวดลายไทย วัสดุเรียบง่าย เป็นธรรมชาติ ใช้เวลาออกแบบเกือบ 1 ปี พระสงฆ์รูปดังกล่าวได้เข้ามาพบและขอเวลาปลีกวิเวกปฏิบัติธรรม หลังจากนั้นอีกหลายเดือนไม่มีใครติดต่อเข้ามา ท่านหายไปไม่มีใครสามารถติดต่อได้ ญาติโยมที่เข้ามาติดต่อด้วยก็ไม่ทราบว่าท่านหายไปไหน ทราบแต่ว่าคงเข้าไปในป่าลึก จากนั้นได้ทำการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ อุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาด 69 นิ้ว อ้างอิง ป่าพิชัยวัฒนมงคล
วัดใหม่ช่องลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 5 ตารางวา ทิศเหนือติดต่อกับถนนเพชรบุรี ทิศใต้ติดต่อกับคลองแสนแสบ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 84 ตารางวา วัดใหม่ช่องลมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2411 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2497 นอกจากนั้นยังมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาสังกัดกรมสามัญศึกษา ซึ่งเจ้าจอมสมบูรณ์สร้างถวายวัดประมาณ พ.ศ. 2452 ต่อมา พ.ศ. 2502 ได้สร้างอาคารเรียนไม้ทรงไทย 2 ชั้น และ พ.ศ. 2504 กรมสามัญศึกษาได้มาสร้างอาคารเรียนเป็นตึกคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น โดยเปิดสอนถึงระดับประถมปีที่ 6 ภายในวัดประกอบด้วยอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ก่ออิฐถือปูนโดยไม่ได้เสริมเหล็กมีเพิงทางด้านหน้าและหลัง ภายในประดิษฐานพระสยัมภูสุวัณโณภาส เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างด้วยทองเหลืองขัดมันหน้าตักกว้าง 42 นิ้ว กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต ทรงไทยประยุกต์ ศาลาการเปรียญคอนกรีต 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 วัดใหม่ช่องลม เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร Wat Mai Chonglom,Bangkok (70).พระสยัมภูสุวัณโณภาส พระประธานในอุโบสถ วัดใหม่ช่องลม เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร Wat Mai Chonglom,Bangkok (54).อุโบสถ วัดใหม่ช่องลม เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร Wat Mai Chonglom,Bangkok (62).จิตรกรรมฝาผนังเรื่องพระราชพิธีสิบสองเดือน วัดใหม่ช่องลม เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร Wat Mai Chonglom,Bangkok (2).หลวงพ่อดำ วัดใหม่ช่องลม เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร Wat Mai Chonglom,Bangkok (52).วัดอยู่ติดกับคลองแสนแสบ อ้างอิง ใหม่ช่องลม
วัดสร่างโศก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ทั้งหมด 11 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา วัดสร่างโศกสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2300 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ให้สมบูรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2360 ตามหลักฐานของกรมที่ดิน ระวางที่ 41 ระบุชื่อวัดนี้ว่า วัดปากอ่าว แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดมอญ เพราะอยู่ใกล้คลองมอญและบริเวณนี้มีชาวมอญอาศัยอยู่มาก บ้างว่าวัดนี้มีชื่อ วัดอัฎฐวราราม เพราะมีกุฏิ 8 หลัง บ้างก็เรียกว่า วัดอัศวราราม เพราะวัดนี้เป็นที่ตั้งกองทัพม้าของพระเจ้าตากสินมหาราช ต่อมาภายหลังได้รับการเปลี่ยนแปลงนามวัดใหม่ โดยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ เป็น วัดเตลงรมณ์ หรือ วัดทะเลงลม ในปี พ.ศ. 2482 เปลี่ยนนามใหม่เป็น วัดโพธิ์ทอง จนในที่สุดทางราชการได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่เป็น 'วัดสร่างโศก' เพื่อให้สอดคล้องกับพระนามของพระองค์หญิงโศกสว่าง พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ทางด้านการศึกษา วัดได้สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับพระภิกษุและสามเณร และให้ทางราชการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาในที่ดินวัด ในสมัยที่พระครูวิมลญาณ เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2537 ได้ทำการย้ายวัดจากฝั่งติดคลอง ข้ามมาอยู่อีกฝั่งถนนหนึ่ง เนื่องจากเกิดน้ำท่วมตลอด จนถึงทุกวันนี้ และในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการสร้างอนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชขึ้น อ้างอิง สร่างโศก สร่างโศก
วัดศิริพงษ์ธรรมนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงท่าแร้ง เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่ 2งาน 62 ตารางวา วัดศิริพงษ์ธรรมนิมิตรได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันเสาร์ที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2512 โดยได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 โดยสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร เป็นองค์ประธานเปิดป้ายวัดและประทานนามวัด ซึ่งมีนายสำเนียงและนางทองอ่อน ศิริพงษ์ พร้อมด้วยบุตร ธิดาได้บริจาคที่ดิน เพื่อสร้างวัดในครั้งแรก 12 ไร่ 2 งาน 62 ตาราวา และทางวัดซื้อเพิ่มเติมอีก 17 ไร่ จากนายอาทร สังขะวัฒนะ พร้อมกันนี้นายอาทร สังขะวัฒนะ ได้มีจิตศรัทธาร่วมถวายอีก 2 ไร่ จึงรวมเป็นที่ดินทั้งหมด 31 ไร่ 2 งาน 62 ตารางวา กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัด โดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 ชื่อของวัดนั้น คำว่า 'ศิริพงษ์' เป็นนามสกุลของผู้บริจาคที่ดิน ส่วนคำว่า 'ธรรมนิมิต' เพราะต้องการให้วัดเป็นวัดปฏิบัติธรรมสมถะวิปัสสนาและศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มแวดล้อมด้วยชุมชนหมู่บ้าน อาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระอุโบสถอเนกประสงค์ 2 ชั้น กว้าง 24 เมตร ยาว 34 เมตร 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 29 หลัง ส่วนมากเป็นกุฏิขนาดเล็ก หอระฆัง เมรุ อาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรม 3 ชั้น 1 หลัง ที่พักของแม่ชี 9 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในพระอุโบสถนามว่า หลวงพ่อพุทธนิมิต ขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว อ้างอิง ศิริพงษ์ธรรมนิมิต
วัดมงคลนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง รวม 300 ไร่ วัดมงคลนิมิตรเดิมชาวบ้านเรียก วัดคลองพ่อเฒ่า ระบุปีที่สร้างวัดคือเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยประมาณ พ.ศ. 2475 มีพระธุดงค์รูปหนึ่งชื่อ หลวงพ่อเถว ได้มาปักกลดในที่ดินของโยมมหาชื้นและโยมเฮี๊ยะที่บริเวณนี้ ชาวบ้านและเจ้าของที่จึงได้ช่วยกันสร้างกุฏิให้ท่านหนึ่งหลังพร้อมทั้งนำอาหารมาถวายทุกวันมิได้ขาด ท่านจำพรรษาอยู่ได้ประมาณ 2 ปีเศษ ก็ได้อำลาญาติโยม เพื่อเดินธุดงค์ต่อไป ต่อมาไม่นานมีพระภิกษุอีกรูปชื่อ พระอาจารย์แก้วได้เดินธุดงค์มาจำพรรษาทีสำนักสงฆ์แห่งนี้อีกประมาณ 2 ปีแล้วท่านก็ลาสิกขาไป หลังจากนั้นโยมมหาชื้นจึงได้ไปนิมนต์ พระอาจารย์เฉลา มาเป็นเจ้าสำนักสงฆ์ ชาวบ้านได้ช่วยกันสร้างกุฏิขึ้นมาอีก 5 หลัง และศาลาการเปรียญ 1 หลัง ต่อมาพระอาจารย์เฉลาได้ลาญาติโยมเพื่อเดินธุดงค์ต่อไป ดังนั้นทางสำนักสงฆ์จึงได้ขาดเจ้าสำนักลง ชาวบ้านจึงนิมนต์พระภิกษุสือ สุขทายโก และโยมมหาชื้นกับโยมเฮี๊ยะ ได้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ถวายในปี พ.ศ. 2480 ต่อมาวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 อุโบสถของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 โดยการบริจาคทรัพย์ของโยมมหาชื้นและเฮี๊ยะ มงคล ร่วมกับชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธา อ้างอิง มงคลนิมิตร
เบนจามิน เมานต์ฟอร์ต เบนจามิน เมานต์ฟอร์ต (ในภาพ) (13 มีนาคม ค.ศ. 1825 – 15 มีนาคม ค.ศ. 1898) เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษที่ย้ายถิ่นฐานมายังนิวซีแลนด์ โดยเขาถือเป็นหนึ่งในสถาปนิกผู้มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศนี้ในศตวรรษที่ 19 เขาเป็นผู้มีบทบาท มีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมและอัตลักษณ์อันโดดเด่นทางสถาปัตยกรรมของเมืองไครสต์เชิร์ช และได้รับการแต่งตั้งเป็นสถาปนิกท้องถิ่นคนแรกอย่างเป็นทางการในด้านการพัฒนาให้กับแคว้นแคนเทอร์เบอรี ตัวเขาเองได้รับอิทธิพลหลักปรัชญานิกายแองโกล-คาทอลิกเป็นอย่างมาก รองมาจากสถาปัตยกรรมวิกตอเรียช่วงแรก ผลงานการออกแบบรูปแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกทั้งงานไม้และหินในแคว้นถือว่าได้สร้างเอกลักษณ์แก่นิวซีแลนด์ ปัจจุบันถือได้ว่าเขาเป็นสถาปนิกผู้หล่อหลอมให้กับแคว้นแคนเทอร์เบอรี เมานต์ฟอร์ตเกิดในเบอร์มิงแฮม เมืองอุตสาหกรรมในภาคมิดแลนส์ของอังกฤษ เป็นบุตรของผู้ทำน้ำหอมและพ่อค้าเพชรพลอย นามว่า ทอมัส เมานต์ฟอร์ต มีภรรยาชื่อ ซูซานนา (สกุลเดิม วูลฟีลด์) ในวัยหนุ่มเขาย้ายมายังลอนดอน เป็นศิษย์ของจอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์ในช่วงแรก (ตั้งแต่ปี 1841–46) เขายังศึกษาด้านสถาปัตยกรรมกับสถาปนิกแองโกล-คาทอลิก นามว่า ริชาร์ด ครอมเวลล์ คาร์เพนเตอร์ที่รูปแบบการออกแบบแบบกอทิกยุคกลางได้มีอิทธิพลต่อเมานต์ฟอร์ตมาโดยตลอดชีพ หลังสิ้นสุดการฝึกฝนในปี 1848 เมานต์ฟอร์ตปฏิบัติงานด้านสถาปัตยกรรมที่ลอนดอน เขาสมรสกับเอมิลี เอลิซาเบท นิวแมน เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 1850 หลังจากนั้นอีก 18 วัน ทั้งคู่ได้ย้ายถิ่นฐานมายังนิวซีแลนด์ ทั้งคู่เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานคนแรก ๆ ในแคนเทอร์เบอรี มาถึงโดยเรือสี่ลำแรกที่ชื่อ ชาร์ลอตต์เจน เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 1850 ผู้ตั้งถิ่นฐานคนแรก ๆ นี้ เรียกว่า 'เดอะพิลกริมส์' (The Pilgrims; นักเดินทาง) ชื่อของพวกเขาเหล่านี้ถูกสลักลงบนหินสลักทำจากหินอ่อนที่คาทีดรอลสแควร์ในไครสต์เชิร์ช ที่เมานต์ฟอร์ตช่วยออกแบบ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: พระคเณศ – เอจออฟเอ็มไพร์ส – บูโพรพิออนที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
วัดนาคราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพลีน้อย อำเภอบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน วัดนาคราชได้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2430 โดยมีขุนสำแดง เดชา และภรรยาชื่อนุ่ม ได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดและเป็นที่ที่ธรณีสงฆ์เก็บผลประโยชน์บำรุงวัด รวม 40 ไร่เศษ เดิมชาวบ้านนิยมเรียกนามวัดว่า วัดสังกะสี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 ได้รับครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 มีโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ได้ให้ทางราชการเปิดโรงเรียน คือ โรงเรียนวัดนาคราชสอนระดับประถมศึกษา ในที่ดินวัดเนื้อที่ 6 ไร่เศษ ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2444 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต รายนามเจ้าอาวาส หลวงพ่อนก ธมฺมโชติ หลวงพ่อแก้ว หลวงพ่อสุข พระครูพิพิธวิริยา (หลวงพ่อเพล่) อ้างอิง นาคราช
วัดบางนางเพ็ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านระกาศ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 45 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา เป็นพื้นที่ราบลุ่ม ริมฝั่งคลองบางนางเพ็ง วัดบางนางเพ็ง เดิมชื่อว่า วัดดอน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ผู้บริจาคที่ดินกลุ่มแรก คือ นางจี่ ภู่ซ้อน, นายแป๊ะ สายทอง, นายเนตร ฉิมวิเชียร, นายเลือน สีเขียว และนายบุตร มาลัยเรือง บริจาคที่ดิน 4 ไร่ 1 งาน ประชาชนในท้องที่ช่วยกันสร้างวัด ให้ชื่อว่า วัดบางอีเพ็ง ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดบางนางเพ็ง' โดยมีหลวงพ่อพลีเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมามหาชื้นและโยมกิมเฮี๊ยะ มงคล ได้บริจาคที่ดินเพิ่มอีก 70 ไร่ ก่อตั้งโรงเรียนวัดบางนางเพ็ง ปัจจุบันทางวัดได้บริจาคที่ดินให้กับชาวบ้านที่ถูกไล่ที่มาจากสนามกอล์ฟ จำนวน 42 ไร่ ให้อยู่อาศัย จำนวน 200 ครัวเรือน ชาวบ้านดั้งเดิมที่อาศัยอยู่บริเวณวัดนี้ย้ายถิ่นฐานมาจากที่ต่าง ๆ เช่น ลาดกระบัง บางพลีใหญ่ ตำบลกิ่งแก้ว จังหวัดปทุมธานี ส่วนมากเป็นชาวมอญ วัดนี้จึงเป็นวัดมอญ โดยสังเกตได้จากมีรูปหงส์รอบอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 อ้างอิง บางนางเพ็ง บางนางเพ็ง
วัดลากค้อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านลากค้อน ตำบลราษฎร์นิยม อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูประสิทธิ์นันทธรรม (พีรศีล ฐานวีโร) เป็นเจ้าอาวาส วัดลากค้อนตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2480 โดยนายป๋อและนางต่วน หรั่งช้าง อุทิศที่นาให้สร้างวัด 9 ไร่ พร้อมกับนายทองใบ สุขเทียบ อุทิศให้ 3 ไร่ นางแป้น น้อยนิตย์ อุทิศให้ 1 ไร่ และต่อมานายบุญชู สุขเทียบ อุทิศให้อีก 2 ไร่ 2 งาน รวมเป็น 15 ไร่ สร้างวัดตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2480 ต่อมานางเนียมได้อุทิศเรือนทำเป็นกุฏิเพื่อสร้างที่พักพระสงฆ์เป็นหลังแรก ในช่วงแรกมีผู้เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดอ่างแตก ตามชื่อหมู่บ้านอ่างแตกซึ่งเป็นที่ตั้งวัด ต่อมาเมื่อครั้งที่พระราชปรีชามุนี (เผือก ติสฺสถิโร) เจ้าอาวาสวัดโมลีและเจ้าคณะอำเภอบางบัวทอง (ในสมัยนั้นอำเภอไทรน้อยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางบัวทอง) ได้เดินทางมาที่วัดนี้ ท่านเห็นว่าวัดตั้งอยู่ริมคลองลากค้อน จึงให้ชื่อวัดว่า 'วัดลากค้อน' แทน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 อาคารสำคัญของวัดประกอบด้วยอุโบสถ ลักษณะทรงไทย โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 และศาลาการเปรียญ ลักษณะทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 ทางวัดยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนวัดลากค้อน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 บนเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ในสมัยที่พระอาจารย์สนุ่น ยุติโก เป็นเจ้าอาวาส อ้างอิง ลากค้อน
วัดแสมดำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 26 ตารางวา ด้านทิศใต้ติดกับคลองสนามชัย ปัจจุบันพระครูอดุลนวการ (สำราญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดแสมดำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 ซึ่งมีพระอาจารย์เที่ยงเป็นผู้ปกครองดูแลวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่เที่ยงแท้ทรงศรัทธาธรรม ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดแสมดำ' ตามนามท้องที่วัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 มีโรงเรียนระดับประถมศึกษาตั้งอยู่ในพื้นที่วัด ที่ดินวัดมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า อาคารเสนาสนะมี อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 32.30 เมตร เป็นอุโบสถสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และมีพระพุทธรูปองค์เล็กอยู่รอบองค์พระประธานหลายองค์ กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว หอสวดมนต์คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญบุญและฌาปนสถาน รายนามเจ้าอาวาส หลวงปู่เที่ยง หลวงปู่น่วม พระอาจารย์รอด พระครูวิสุทธิคุณ พระครูอดุลนวการ (สำราญ) อ้างอิง แสมดำ
วัดหอมศีล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพลีน้อย อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ทางทิศใต้จดคลองชวดปรง ทิศตะวันออกจดคลองหอมสิน ทิศตะวันตกจดคลองชวดปรง ปัจจุบันพระครูสุคนธ์กิจจานุยุต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดหอมศีลตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2530 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน ไม่ปรากฏว่าสร้างในสมัยใด ยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2524 โดยการนำของพระครูสังฆรักษ์สำรวย คมฺภีธมฺโม (ยศฐานในขณะนั้น) ได้บูรณะเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งกุฏิ ศาลา อุโบสถ ฌาปนสถานและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ จนได้รับวิสุงคามสีมาและได้ทำการผูกพัทธสีมาอุโบสถที่สร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา ได้มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525 วัดหอมศีลตั้งชื่อจากหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านหอมศีลมีอยู่ 2 จังหวัด คือ ฉะเชิงเทราและสมุทรปราการ มีคลองหอมสินกั้นกลาง วัดหอมศีลในจังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีชื่อว่า วัดสุคันธศีลาราม ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปเนื้อดินปั้น อายุประมาณ 200 ปี มีการบูรณะใหม่ อ้างอิง หอมศีล
วัดวิศิษฏ์บุญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร วัดวิศิษฏ์บุญญาวาสเริ่มก่อร่างสร้างจากผืนที่ดินเปล่าที่ผู้มีจิตศรัทธาถวายแด่ท่านพระครูวิศิษฏ์บุญญาคม (อาจารย์ปู่บุญมา พุ่มมาลี) เจ้าอาวาสวัดเทพพล เขตตลิ่งชัน ณ ขณะนั้น แต่เนื่องด้วยที่ดินผืนนั้นอยู่ห่างไกลจากวัดเทพพล โดยตั้งอยู่ละแวกพุทธมณฑลสาย 2 ท่านพระครูวิศิษฏ์บุญญาคม (พระอาจารย์บุญมา) จึงเริ่มพัฒนาที่ดินผืนนั้นให้เป็นวัดแห่งใหม่ เพื่อเป็นกุศลและสาธารณประโยชน์แก่สาธุชนละแวกนั้น และได้ตั้งชื่อว่า 'วัดวิศิษฏ์บุญญาวาส' ตามสมณศักดิ์ของท่าน ณ เพลานั้น ต่อมาได้รับการพัฒนาจนสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2522 มีหลวงพ่อเวียน เขมโก และคุณแม่หวิง ภู่นาค ได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัดจำนวน 12 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา โดยมี เจ้าประคุณสมเด็จพระธีรญาณมุนี อดีตเจ้าอาวาสวัดปทุมคงคา เจ้าคณะภาค 1 เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ นายสมัคร สุนทรเวช เป็นประธานฝ่ายฆราวาส ในการรับถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการไ้ยกฐานเป็นวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2525 วัดได้พัฒนามาตามลำดับ โดยมีหลวงพ่อเวียน เขมโก และคณะผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันก่อสร้างพัฒนา มีการสร้างศาลาทำบุญขึ้น 1 หลัง กุฏิสงฆ์เรือนไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล เขื่อนคอนกรีตเสริมเหล็กที่ติดกับคลองด้านทิศตะวันตก รวมถึงถมดินปรับปรุงพื้นที่บางส่วนบริเวณวัด หลังจากหลวงพ่อเวียน เขมโก ได้มรณภาพลงด้วยโรคหัวใจล้มเหลว คณะสงฆ์ คณะกรรมการวัดวิศิษฏ์บุญญาวาส ได้อาราธนาพระปลัดวัชรินทร์ อัคควโร สมัยที่ดำรงตำแหน่งเป็นรองเจ้าอาวาสวัดตะล่อม เขตภาษีเจริญ ให้มาปกครองดูแลวัด จนได้แต่งตั้งพระปลัดวัชรินทร์ อัคควโร มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดวิศิษฏ์บุญญาวาส เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2537 เป็นต้นมา บรรยากาศในบริเวณวัด มีความสงบร่มรื่น มีกุฏิสงฆ์ เป็นตึกไม้สร้างไว้เป็นหมู่แถวอย่างมีระเบียบ แม้จะเริ่มจากที่ดินว่างเปล่า และผู้ริเริ่มอยู่ไกลจากละแวกนั้น แต่ก็ได้รับการสร้างสำเร็จจนเป็นวัดที่สวยงาม เป็นที่สำหรับบำเพ็ญกุศลและสาธารณะกุศลแก่ผู้คนละแวกนั้นสืบมาจนทุกวันนี้ อ้างอิง วิศิษฎ์บุญญาวาส
วัดเกริน เกฺริน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านเกริน ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี วัดเกรินตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2468 แต่หากพิจารณาลักษณะอุโบสถสภาพก่อนการปฏิสังขรณ์ซึ่งเป็นแบบมหาอุดและพระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายใน พออนุมานได้ว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย อุโบสถปัจจุบันได้รับการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2547 เนื่องจากชำรุดทรุดโทรมมาก ทางวัดจึงกะเทาะปูนเก่าออก แต่ยังคงโครงสร้างและฐานรากเดิมไว้ ใต้ฐานอุโบสถมีท่อนซุงไม้สักเรียงรายรองรับอยู่ ซึ่งเป็นวิธีการสร้างอาคารบนพื้นที่ลุ่มน้ำท่วมถึง ส่วนพระประธานในอุโบสถเดิมปรากฏรอยคมเลื่อยปาดพระศอไปครึ่งหนึ่ง ทางวัดจึงบูรณะและปิดทองใหม่ทั้งองค์ หลังจากปฏิสังขรณ์อุโบสถแล้วเสร็จ ช่างหนุ่มสาวซึ่งเป็นอดีตนักศึกษาวิทยาลัยเพาะช่างได้เขียนจิตรกรรมเรื่องพุทธประวัติไว้บนผนังภายในโดยรอบ ศาลาการเปรียญซึ่งเดิมตั้งอยู่กลางลานวัด เป็นอาคารไม้โถงยกพื้นสูง แต่ตัวอาคารอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2548 โดยตัดเสาส่วนที่ผุแล้วดีดขึ้นโดยย้ายมาตั้งที่ด้านข้างของลานวัด ยังมีกุฏิซึ่งเดิมสร้างเป็นแบบหมู่เรือนไทยภาคกลางตามประเพณีนิยม กุฏิของท่านพระครูนั้นแยกออกไปต่างหาก เคยพบซากของฐานเจดีย์หลายองค์บรรจุอัฐิเมื่อครั้งปรับพื้นที่ก่อสร้างกุฏิ ต่อมาได้ย้ายอัฐิเหล่านั้นไปบรรจุไว้ใต้ฐานพระประธานในศาลาการเปรียญ อ้างอิง เกริน เกริน
วัดด็อมเร็ยซอ หรือ วัดช้างเผือก เป็นวัดที่เมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 โดยเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม) ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ เจ้าเมืองพระตะบอง กล่าวกันว่าเป็นวัดพี่น้องกับวัดแก้วพิจิตร จังหวัดปราจีนบุรี ประเทศไทย ประวัติ ที่มาการสร้างวัดเนื่องจากคุณหญิงสอิ้ง ภรรยาเอกของเจ้าพระยาอภัยภูเบศรล้มป่วย ได้ไปบนว่าถ้าหายป่วยแล้วจะสร้างวัด เมื่อท่านหายป่วยแล้ว เจ้าพระยาอภัยภูเบศรและคุณหญิงสอิ้งจึงสร้างวัดนี้ขึ้น หลังจากคุณหญิงสะอิ้งเสียชีวิตได้นำอัฐิของท่านมาบรรจุในเจดีย์ที่วัดแห่งนี้ โดยมีช่างผู้ควบคุมการก่อสร้างชื่อ เจียงโตว ในปี พ.ศ. 2563 รัฐบาลไทยส่งเงินสนับสนุนบูรณะกุฏิโบราณของวัดจำนวน 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ อุโบสถ อุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยาว 11 ห้องเสา กว้าง 5 ห้องเสา ตั้งบนฐานยกพื้นสูงสองชั้น โดยมีเสมานั่งแท่นประจำทั้งแปดทิศ ทำหน้าที่กำหนดเขตพัทธสีมา ทั้งหมดนี้ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีซุ้มประตูเข้าออกประจ่าย่านกลางของกำแพงแก้วทั้ง 4 ทิศ พื้นที่ภายในอาคารอุโบสถที่ล้อมรอบด้วยผนังก่ออิฐ มีขนาด 7 ห้องเสา พื้นที่นอกผนังก่ออิฐบนชาลายกพื้นของอุโบสถ อุโบสถประดับด้วยลวดลายปูนปั้นทั้งภายในและภายนอกไม่ว่าจะเป็นที่หน้าบัน หัวเสา ซุ้มประตู และหน้าต่าง เป็นงานปูนปั้นลงสีฝีมือวิจิตรพิสดาร ทั้งงานประติมากรรมในแบบนูนต่ำ นูนสูง และลอยตัว เช่น งานปูนปั้นนูนต่ำลวดลายดอกไม้ที่ประดับอยู่ที่ฐานวางพระพุทธรูป งานปูนปั้นเรื่อง รามเกียรติ์ นูนสูงบริเวณระเบียงทางเดินด้านนอก (ด้านล่าง) งานปูนปั้นครุฑลอยตัวเพรียวลมประดับหัวเสาแต่ละต้นที่เป็นประติมากรรมลอยตัวปั้นได้อย่างละเอียดอ่อนช้อย งานปูนปั้นพระเวสสันดรทรงช้างเผือกปัจจัยนาเคนทร์ (พญาปัจจัยนาค) มีพราหมณ์เมืองคลิงคราชเข้ามากราบขอพญาช้างปัจจัยนาค งานปูนปั้นเรื่องราวการสัประยุทธ์ระหว่างพระรามกับทศกัณฐ์บริเวณด้านหน้าพระอุโบสถ และระหว่างพระลักษณ์กับอินทรชิตบริเวณด้านหลังโบสถ์ ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปประธาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติในแบบมีความลึกสามมิติ ช่างวาดรูประบุว่าชื่อ 'เอ็น เปรย เจีย' ซึ่งเคยมาศึกษาเขียนรูปที่ประเทศไทย นอกจากนั้น บริเวณเหนือกรอบประตูด้านหน้าและหลังอุโบสถยังมีการทำปูนปั้นตราแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวแห่งราชอาณาจักรสยาม ถัดจากพระอุโบสถไปทางตะวันตกเป็นที่ตั้งของศาลาการเปรียญและโรงครัวของวัด อ้างอิง ด็อมเร็ยซอ
วัดแทนวันดีเจริญสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 48 ถนนท่าข้าม 6/1 แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อ ที่ 9 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา วัดแทนวันดีเจริญสุข เป็นวัดที่สร้างใหม่ ซึ่งเริ่มจากเป็นสำนักสงฆ์แทนวันดีเจริญสุข สร้างด้วยทุนทรัพย์ของตาเจริญ แทนวันดี พร้อมด้วยลูกหลาน ญาติมิตร และผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา เริ่มสร้างกุฏิ 2 ชั้น 2 หลัง และห้องน้ำ 8 ห้อง ด้านหลังกุฏิ เมื่อวันเสาร์ ที่ 12 กรกฎาคม 2546 และได้ลงเสาเข็มศาลาการเปรียญ กว้าง 19 เมตร ยาว 45 เมตร สูง 3 ชั้น เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 19 กุมภาพันธ์ 2547 ด้วยเหตุที่ ลูกหลานในสกุลแทนวันดี ศรัทธาหลวงพ่อปัญญานันทะ (พระพรหมมังคลาจารย์) อดีตเจ้าอาวาสวัดชลประทานรังสฤษดิ์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี จึงถวายที่ดิน 9 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวาเพื่อสร้างวัด หลวงพ่อฯ จึงได้มอบหมายให้ พระมหาทวีป กตปุญฺโญ พร้อมพระ 9 รูป มาประจำอยู่เพื่อนำประชาชนปฏิบัติธรรมตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2548 ปัจจุบัน พระมหาทวีป กตปุญฺเโญ ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูภาวนาสิริวัฒน์ วิ.,ดร. (เป็นพระครูชั้นเอกพิเศษ เทียบเท่าเจ้าอาวาสพระอารามหลวง วิ.ย่อมาจากพระวิปัสสนาจารย์ ดร. ย่อมาจาก ด็อกเตอร๊จบการศึกษาปริญญาเอก พระไตรปิฎกศึกษา จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย) เป็นเจ้าอาวาสวัดแทนวันดีเจริญสุข ซึ่งวัดนี้ ได้รับอนุญาต ยกให้เป็นวัดถูกต้องตามกฏหมาย เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 เสนาสนะ มีศาลาการเปรียญ กว้าง 19 เมตร ยาว 45 เมตร สูง 3 ชั้น อาคารชั้น 1 จัดเป็นห้องประชุมเอนกประสงค์ ชั้น 2 เป็นห้องพักผู้ปฏิบัติธรรมและเป็นที่เจริญภาวนา ชั้น 3 เป็นห้องประชุมและที่พัก อุโบสถ เป็นที่ประกอบสังฆกรรมสำคัญทางพระพุทธศาสนา มีการทำวัตร สวดมนต์ เป็นที่ทำพิธีทำสังฆกรรมเช่นอุปสมบทแก่กุลบุตร ผู้มีจิตศรัทธา พิธีกรานกฐิน อุโบสถหลังนี้ ขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร พระประธานปางสมาธิ พื้นอุโบสถเป็นไม้สักทอง หอระฆัง ฐานกว้างและยาวด้านละ 4 เมตร 3 ชั้น ความสูง 16 เมตร เป็นที่ประดิษฐานระฆัง ฆ้อง กลอง เขตสังฆาวาสอยู่ทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของศาลาการเปรียญและเขตนี้มีกุฏิสงฆ์หลายหลัง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธสีหไสยาสน์ เป็นพระพุทธรูปปางบรรทม สร้างด้วยหินทรายสีเขียว องค์พระยาว 5.20 เมตร กว้าง 1.50 เมตร น้ำหนัก 15 ตัน พระพุทธลีลาประชาปีติ เป็นพระปางพุทธลีลา สร้างด้วยหินทรายสีเขียว ความสูง 2.60 เมตร พระมหากัจจายนะ เป็นพระที่สร้างจากหินทรายขาวอมชมภู หน้าตัก 2.30 เมตร สูง 5.90 เมตร อ้างอิง แทนวันดีเจริญสุข
วัดยกกระบัตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยกกระบัตร อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 46 ไร่ วัดยกกระบัตรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2472 ผู้สร้างวัดคือ หมอมราชวงศ์จันทร์ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2470 เดิมชื่อว่า วัดคลองยกบัตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2490 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร จากนั้นพระอธิการคุ้มได้ทำการก่อสร้างอุโบสถด้วยเสาไม้จริง หลังคามุงด้วยจาก และเปลี่ยนชื่อวัดใหม่เป็น 'วัดยกกระบัตร' อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 23 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง และตึก 4 หลัง วิหารกว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 35 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานพรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระพุทธรูปรัตนะ รูปหล่ออดีตเจ้าอาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 และรอยพระพุทธบาทจำลองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 วัดมีการจัดงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อคุ้ม อ้างอิง ยกกระบัตร ยกกระบัตร
วัดปากคาน เป็นวัดตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำคานมาบรรจบกับแม่น้ำโขง ในแขวงหลวงพระบาง หลวงพระบาง ประเทศลาว อยู่ใกล้กับวัดเชียงทอง สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2280 ในสมัยเจ้าอินทโฉม ต่อมาถูกทิ้งร้างไป จนชาวไทลื้อเข้ามาบูรณะ สิม จุดเด่นของวัด คือ สิมที่ถือเป็นตัวอย่างของสิมแบบไทลื้อที่ดีที่สุดในเมืองหลวงพระบาง คือ มีลักษณะอาคารที่มีคอสองกว้าง และมีความสูงของหลังคาทางด้านหน้าและด้านยาวเท่ากัน โดยมากแล้วสิมแบบไทลื้อจะพบมากในแคว้นสิบสองปันนา การปรากฏสิมแบบไทลื้อที่พลวงพระบาง แสดงให้เห็นการอพยพเคลื่อนย้ายของคนไทลื้อจากสิบสองปันนาลงมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองหลวงพระบาง สิมของวัดปากคานมีผังพื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ห้อง ยาว 6 ห้อง หลังคามี 2 ชั้น ชั้นบนเป็นทรงจั่ว ชั้นล่างแยกเป็นหลังคาปีกนก คลุมรอบสิมทั้งสี่ด้าน สันหลังคาปีกนกมีพญานาคทอดตัวลงมาทั้งสี่มุม ตัวอาคารมีทางเข้าทุกทิศทาง ทางขึ้นด้านหน้าเป็นบันไดกว้าง มีประตูหน้า 3 ประตู ตกแต่งด้วยซุ้มโขงแบบเรียบง่าย ภายในซุ้มประดับปูนปั้นรูปหงส์ ด้านทิศใต้มีทางเข้า 1 ประตู มีเจดีย์ทรงบัวเหลี่ยมตั้งชิดกับฐานของสิม หลักสีมามีรูปทรงเตี้ยมาก ทำเป็นรูปดอกบัว ภายในมีฐานชุกชีแบบลอยตัวไม่ติดผนังด้านหลัง ซึ่งสามารถเดินประทักษิณรอบพระประธานได้ ส่วนผนังมีการติดลายพอกคำเป็นรูปต่าง ๆ เช่น ดอกไม้ พระธาตุเจดีย์ และรูปพระพุทธเจ้าปางประทับนั่งสมาธิในซุ้มเรือนแก้ว วัดไม่มีฮูปฝาผนัง อ้างอิง ปากคาน