bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
คำแปลของคำว่า'ยินดีต้อนรับ'ปรากฏอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ ที่ชาวต่างชาติหรือนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาเพื่อต้อนรับผู้คนจากหลากหลายชาติ การทักทาย เป็นวิธีการสื่อสารที่มนุษย์จงใจแสดงตนให้ผู้อื่นรู้จัก เพื่อแสดงความใส่ใจ และสื่อถึงความสัมพันธ์ (โดยปกติคือความเป็นมิตร) หรือสถานะทางสังคม (อย่างเป็นทางการหรือไม่เป็นทางการ) ระหว่างบุคคลหรือกลุ่มคนที่พบปะกัน บางครั้งการทักทายจะใช้ก่อนการสนทนา หรือเพื่อทักทายเมื่อผ่านไปมา เช่น บนทางเท้าหรือทางเดิน แม้ว่าประเพณีการทักทายจะมีความเฉพาะเจาะจงทางวัฒนธรรมและสถานการณ์อย่างมาก และอาจเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละวัฒนธรรม ขึ้นอยู่กับสถานะทางสังคมและความสัมพันธ์ แต่ธรรมเนียมการทักทายเหล่านี้มีอยู่ในทุกวัฒนธรรมมนุษย์เท่าที่รู้จัก การทักทายสามารถแสดงออกได้ทั้งทางการได้ยินและทางกายภาพ และมักจะใช้ทั้งสองอย่างรวมกัน หัวข้อนี้ไม่รวมการวันทยหัตถ์ทางทหารและพิธีการ แต่รวมถึงพิธีกรรมอื่น ๆ นอกเหนือจากท่าทาง การทักทายหรือคำทักทายสามารถแสดงออกในการสื่อสารด้วยลายลักษณ์อักษร เช่น จดหมายและอีเมล ในบางยุคสมัยและบางวัฒนธรรมมีพิธีกรรมการทักทายที่ซับซ้อนมาก เช่น การทำความเคารพกษัตริย์ ในทางกลับกัน สมาคมลับมักมีท่าทางและพิธีกรรมทักทายที่ซ่อนเร้นหรือลึกลับ เช่น การจับมือแบบลับ ซึ่งทำให้สมาชิกจำกันได้ ในบางภาษาและวัฒนธรรม คำหรือการทักทายใช้ได้ทั้งในการต้อนรับและบอกลา ท่าทักทาย สตีเวน เจอร์ราร์ดทำการไหว้ การทักทายอาจประกอบด้วยการแสดงออกที่เป็นทางการ เช่น การจูบ การจับมือ การกอด และท่าทางต่าง ๆ รูปแบบการทักทายขึ้นอยู่กับมารยาททางสังคมและความสัมพันธ์ของบุคคล การทักทายอย่างเป็นทางการอาจประกอบด้วยการตอบรับด้วยวาจา และบางครั้งอาจรวมถึงการจับมือ แต่นอกเหนือจากนี้ การแสดงออกทางสีหน้า ท่าทาง ภาษากาย และการสบตา ล้วนเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงประเภทการทักทายที่คาดหวัง ท่าทางเป็นสัญญาณที่ชัดเจนที่สุด เช่น การทักทายใครสักคนด้วยการอ้าแขนเปิดกว้างโดยทั่วไป เป็นสัญญาณว่าควรกอด อย่างไรก็ตาม การกอดอกสามารถตีความเป็นการแสดงความเป็นศัตรู การแสดงออกทางสีหน้า ภาษากาย และการสบตาสะท้อนถึงอารมณ์และระดับความสนใจ การขมวดคิ้ว ก้มตัวลง และการสบตาต่ำแสดงถึงความไม่สนใจ ในขณะที่การยิ้มแย้มแจ่มใสและท่าทีร่าเริงเป็นสัญญาณการต้อนรับ การทักทายแบบง่าย ๆ มีการใช้งานท่าทางต่าง ๆ มากมายทั่วโลก ในวัฒนธรรมตะวันตก การจับมือถือเป็นเรื่องปกติมาก แม้ว่าจะมีความแตกต่างกันในด้านแรงจับ ความแรงของการจับมือ ตำแหน่งที่ถนัดของมือข้างหนึ่งเหนืออีกข้างหนึ่ง และการใช้มือซ้ายหรือไม่ ซึ่งเป็นสิ่งละเอียดอ่อนมากมาย อ้างอิง
จุน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพะเยา ประวัติ อำเภอจุน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของ อำเภอเชียงคำ จังหวัดเชียงราย แยก ตำบลจุน และตำบลลอ อำเภอเชียงคำ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง แบ่งท้องที่ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ พ.ศ. 2506 และตั้งเป็นอำเภอเมื่อปี 2508 อำเภอจุนเป็นที่ตั้งของเมืองโบราณเวียงลอ ซึ่งอยู่ในยุคเดียวกับเมืองพะเยา ที่ตั้งและอาณาเขต ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเทิง (จังหวัดเชียงราย) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเชียงคำ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอดอกคำใต้และอำเภอป่าแดด (จังหวัดเชียงราย) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอจุนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 86 หมู่บ้าน ได้แก่ ที่ ชื่อตำบล ตัวเมือง อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนครัวเรือน จำนวนประชากร 1. ห้วยข้าวก่ำ Huai Khao Kam 12 3,507 9,159 2. จุน Chun 17 3,376 9,463 3. ลอ Lo 11 2,332 6,447 4. หงส์หิน Hong Hin 13 2,430 7,007 5. ทุ่งรวงทอง Thung Ruang Thong 13 2,528 7,957 6. ห้วยยางขาม Huai Yang Kham 11 2,124 5,835 7. พระธาตุขิงแกง Phra That Khing Kaeng 9 1,721 5,116 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอจุนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลห้วยข้าวก่ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยข้าวก่ำทั้งตำบล เทศบาลตำบลเวียงลอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลอทั้งตำบล เทศบาลตำบลหงส์หิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหงส์หินทั้งตำบล เทศบาลตำบลจุน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจุนทั้งตำบล เทศบาลตำบลทุ่งรวงทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งรวงทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยยางขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยยางขามทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพระธาตุขิงแกง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระธาตุขิงแกงทั้งตำบล สถานศึกษา โรงเรียนมัธยมศึกษา โรงเรียนจุนวิทยาคม เป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ โรงเรียนพญาลอวิทยาคม โรงเรียนประถมศึกษา โรงเรียนจุนวิทยา เป็นโรงเรียนที่สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน โรงเรียนอนุบาลจุน สถานที่ท่องเที่ยว เวียงโบราณเวียงลอ วัดพระธาตุขิงแกง วัดกู่ผางลาง วัดกู่ไก่แก้ว เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเวียงลอ อ่างเก็บน้ำห้วยข้าวก่ำ อ่างเก็บน้ำวัดกู่ผางลาง พระธาตุห้าองค์ม่อนหินขาว วัดห้วยไคร้ ตำบลทุ่งรวงทอง วัดพระธาตุสามดวงตำบลห้วยยางขาม วัดธาตุตำหนักธรรมตำบลห้วยยางขาม สินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ ข้าวหอมมะลิอินทรีย์ กล้วยหอมทองยัดเยียด น้ำพริกข่า แจกันไม้มะม่วง ข้าวแตน โคมล้านนา กลุ่มหัตถกรรมล้านนาชุมชนวัดสันป่าสัก อ้างอิง จุน
ขามสะแกแสง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอขามสะแกแสงอยู่ห่างจากตัวจังหวัดไปทางทิศเหนือ 50 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคงและอำเภอโนนสูง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนสูงและอำเภอโนนไทย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพระทองคำ ประวัติ วันที่ 25 พฤศจิกายน 2511 แยกพื้นที่ตำบลขามสะแกแสง และตำบลเมืองนาท อำเภอโนนสูง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอขามสะแกแสง ขึ้นกับอำเภอโนนสูง วันที่ 1 กันยายน 2513 ตั้งตำบลโนนเมือง แยกออกจากตำบลขามสะแกแสง วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2515 จัดตั้งสุขาภิบาลขามสะแกแสง ในท้องที่บางส่วนของตำบลขามสะแกแสง วันที่ 29 มิถุนายน 2516 ยกฐานะเป็น อำเภอขามสะแกแสง วันที่ 1 กันยายน 2521 ตั้งตำบลชึวึก แยกออกจากตำบลโนนเมือง วันที่ 19 ธันวาคม 2524 ได้โอนหมู่ 1 (บ้านหนุก) และ หมู่ 16 (บ้านนามาบ) (ในขณะนั้น) จากตำบลขามเฒ่า อำเภอโนนสูง มาขึ้นกับตำบลขามสะแกแสง อำเภอขามสะแกแสง วันที่ 30 กันยายน 2535 ตั้งตำบลพะงาด แยกออกจากตำบลขามสะแกแสง และ ตั้งตำบลหนองหัวฟาน แยกออกจากตำบลเมืองนาท วันที่ 1 กันยายน 2536 ตั้งตำบลเมืองเกษตร แยกออกจากตำบลโนนเมือง วันที่ 24 กันยายน 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลหนองหัวฟาน ในท้องที่บางส่วนของตำบลเมืองนาท และ ตำบลหนองหัวฟาน วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลขามสะแกแสง และ สุขาภิบาลหนองหัวฟาน เป็น เทศบาลตำบลขามสะแกแสง และ เทศบาลตำบลหนองหัวฟาน ภูมิอากาศ สภาพภูมิอากาศโดยทั่วไป มี 3 ฤดู อากาศร้อนมากในฤดูร้อน ปริมาณน้ำฝนน้อย ไม่มีแหล่งน้ำสำคัญ ทำให้เกิดภาวะขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภคทุกปี ขาดแคลนน้ำทำการเกษตร (โดยเฉพาะทางด้านทิศตะวันออกของตัวอำเภอขามสะแกแสงติดหมู่บ้านสะแกราษฎร์) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอขามสะแกแสงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 72 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ขามสะแกแสง| (Kham Sakaesaeng) 15 หมู่บ้าน 2. โนนเมือง| (Non Mueang) 9 หมู่บ้าน 3. เมืองนาท| (Mueang Nat) 10 หมู่บ้าน 4. ชีวึก| (Chiwuek) 12 หมู่บ้าน 5. พะงาด| (Pha-ngat) 10 หมู่บ้าน 6. หนองหัวฟาน| (Nong Hua Fan) 9 หมู่บ้าน 7. เมืองเกษตร| (Mueang Kaset) 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอขามสะแกแสงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลขามสะแกแสง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลขามสะแกแสง เทศบาลตำบลหนองหัวฟาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองนาทและตำบลหนองหัวฟาน เทศบาลตำบลโนนเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนเมืองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลขามสะแกแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขามสะแกแสง (นอกเขตเทศบาลตำบลขามสะแกแสง) องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองนาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองนาท (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองหัวฟาน) องค์การบริหารส่วนตำบลชีวึก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชีวึกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพะงาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพะงาดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัวฟาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหัวฟาน (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองหัวฟาน) องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเกษตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองเกษตรทั้งตำบล อ้างอิง ขามสะแกแสง
ใบปิดภาพยนตร์จากเรื่อง อาลัม อารา ภาพยนตร์เรื่องแรกของอินเดียที่มีเสียง ภาพยนตร์อินเดีย ประกอบด้วยภาพยนตร์ที่สร้างโดยอุตสาหกรรมภาพยนตร์อินเดีย มีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการภาพยนตร์โลกตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 ภาพยนตร์อินเดียประกอบด้วยอุตสาหกรรมภาพยนตร์หลายประเภท โดยแต่ละประเภทมุ่งเน้นที่การผลิตภาพยนตร์ในภาษาใดภาษาหนึ่งโดยเฉพาะ เช่น ภาษาฮินดี, ภาษาเบงกอล, ภาษาเตลูกู, ภาษาทมิฬ, ภาษามลยาฬัม, ภาษากันนาดา, ภาษามราฐี, ภาษาคุชราต, ภาษาปัญจาบ, ภาษาโภชปุระ, ภาษาอัสสัม, ภาษาโอริยา และอื่น ๆ ศูนย์กลางการผลิตภาพยนตร์หลักทั่วประเทศ ได้แก่ มุมไบ, ไฮเดอราบาด, เจนไน, โกลกาตา, โกจจิ, เบงคลูรู, ภุพเนศวร-กฏกะ และคุวาหาฏี อุตสาหกรรมภาพยนตร์อินเดียครองอันดับหนึ่งของโลกในด้านจำนวนการผลิตภาพยนตร์ต่อปีมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ในปี ค.ศ. 2024 ภาพยนตร์อินเดียทำรายได้ 11,833 โกรร์รูปี (1.36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) จากบ็อกซ์ออฟฟิศของอินเดีย ราโมจีฟิล์มซิตี้ ตั้งอยู่ในเมืองไฮเดอราบาด และได้รับการรับรองจากกินเนสส์ให้เป็นสตูดิโอภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีพื้นที่มากกว่า 1,666 เอเคอร์ (674 เฮกตาร์) ภาพยนตร์อินเดียประกอบด้วยศิลปะภาพยนตร์แบบพหุภาษาและพหุวัฒนธรรม คำว่า 'บอลลีวูด' ซึ่งมักถูกใช้อย่างผิด ๆ เพื่อหมายถึงภาพยนตร์อินเดียโดยรวม แท้จริงหมายถึงอุตสาหกรรมภาพยนตร์ภาษาฮินดี โดยภาพยนตร์อินเดียเป็นคำรวมที่ครอบคลุมอุตสาหกรรมภาพยนตร์หลายประเภท ซึ่งแต่ละอุตสาหกรรมผลิตภาพยนตร์ในภาษาของตนเอง และนำเสนอองค์ประกอบทางวัฒนธรรมและรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์ ในปี ค.ศ. 2021 ภาพยนตร์ภาษาเตลูกูได้กลายเป็นอุตสาหกรรมภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในอินเดียเมื่อพิจารณาจากรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศ ในปี ค.ศ. 2022 ภาพยนตร์ภาษาฮินดีสร้างรายได้จากบ็อกซ์ออฟฟิศคิดเป็น 33% รองลงมาคือภาพยนตร์ภาษาเตลูกูสร้างรายได้ 20% ภาพยนตร์ภาษาทมิฬสร้างรายได้ 16% ภาพยนตร์ภาษาเบงกอลและกันนาดาสร้างรายได้ 8% และภาพยนตร์มาลายาลัมสร้างรายได้ 6% โดยอุตสาหกรรมภาพยนตร์อื่น ๆ ที่โดดเด่นเมื่อพิจารณาจากรายได้ ได้แก่ ภาพยนตร์ภาษามราฐี ปัญจาบ และคุชราต ณ ปี ค.ศ. 2022 รายได้รวมของอุตสาหกรรมภาพยนตร์อินเดียใต้แซงหน้ารายได้ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ภาษาฮินดีในเมืองมุมไบ (บอลลีวูด) ภาพยนตร์อินเดียเป็นอุตสาหกรรมระดับโลก และก็ได้รับความสนใจและคำชื่นชมจากนานาชาติทั่วทั้งเอเชียใต้ นับตั้งแต่ภาพยนตร์พูดเริ่มฉายในปี ค.ศ. 1931 ภาพยนตร์ฮินดีก็เป็นผู้นำในด้านรายได้ แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ภาพยนตร์ภาษาฮินดีต้องเผชิญกับการแข่งขันที่รุนแรงจากภาพยนตร์ภาษาเตลูกู ชาวอินเดียในต่างประเทศคิดเป็น 12 เปอร์เซ็นต์ของรายได้ของอุตสาหกรรม หมายเหตุประกอบ แหล่งอ้างอิง
นาเยีย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนาเยียตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสว่างวีระวงศ์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพิบูลมังสาหาร ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเดชอุดมและอำเภอวารินชำราบ ประวัติ ท้องที่อำเภอนาเยียเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเดชอุดม ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาเยีย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาเยีย โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนาเยียแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 21 หมู่บ้าน 2. 13 หมู่บ้าน 3. 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนาเยียประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลนาเยีย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาเยีย เทศบาลตำบลนาจาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเยีย (นอกเขตเทศบาลตำบลนาเยีย) เทศบาลตำบลนาเรือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเรืองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาดี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาดีทั้งตำบล อ้างอิง นาเยีย
เนินมะปราง เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลบ้านมุง เขตอำเภอวังทอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้ประกาศจัดตั้งเขตการปกครองโดยแยกพื้นที่บางส่วนของอำเภอวังทองออกเป็นกิ่งอำเภอ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2526 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเนินมะปรางมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังทอง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเขาค้อ อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ และอำเภอวังโป่ง (จังหวัดเพชรบูรณ์) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังโป่ง (จังหวัดเพชรบูรณ์) อำเภอทับคล้อ และอำเภอวังทรายพูน (จังหวัดพิจิตร) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวังทรายพูน อำเภอสากเหล็ก (จังหวัดพิจิตร) และอำเภอวังทอง ประวัติ พื้นที่อำเภอเนินมะปรางเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลชมพู และตำบลบ้านมุง อำเภอวังทอง ต่อมาในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2519 ทางกระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่บางส่วนของอำเภอวังทองตั้งเป็น กิ่งอำเภอเนินมะปราง มีปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่งอำเภอคนแรกชื่อ นายประยูร อินทรทัศน์ และได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอเนินมะปราง เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2526 มีร้อยตรี สมชาย นวาวัฒน์ ดำรงตำแหน่งนายอำเภอคนแรก จัดเป็นอำเภอชั้น 3 และนับเป็นอำเภอที่ 9 ของจังหวัดพิษณุโลก วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลท่าหมื่นราม แยกออกจากตำบลชมพู วันที่ 21 กันยายน 2514 ตั้งตำบลไทรย้อย แยกออกจากตำบลบ้านมุง วันที่ 27 สิงหาคม 2519 แยกพื้นที่ตำบลชมพู ตำบลบ้านมุง และตำบลไทรย้อย จากอำเภอวังทอง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเนินมะปราง และกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอวังทอง วันที่ 5 กันยายน 2521 ตั้งตำบลวังโพรง แยกออกจากตำบลไทรย้อย วันที่ 23 กันยายน 2523 ตั้งตำบลบ้านน้อยซุ้มขี้เหล็ก แยกออกจากตำบลบ้านมุง วันที่ 31 มีนาคม 2526 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอเนินมะปราง อำเภอวังทอง เป็น อำเภอเนินมะปราง วันที่ 5 เมษายน 2526 จัดตั้งสุขาภิบาลเนินมะปราง ในท้องที่บางส่วนของหมู่ที่ 2,4,11 (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านมุง วันที่ 27 กันยายน 2526 โอนพื้นที่หมู่ 7 บ้านหัวเขา (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านน้อยซุ้มขี้เหล็ก ไปตั้งเป็นหมู่ 6 ของตำบลบ้านมุง และตั้งตำบลเนินมะปราง แยกออกจากตำบลบ้านมุง วันที่ 28 สิงหาคม 2527 ตั้งตำบลวังยาง แยกออกจากตำบลวังโพรง วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลเนินมะปราง เป็นเทศบาลตำบลเนินมะปราง ด้วยผลของกฎหมาย วันที่ 30 สิงหาคม 2550 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลไทรย้อย ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลไทรย้อย วันที่ 18 กรกฎาคม 2551 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านมุง ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลบ้านมุง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเนินมะปรางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 77 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ชมพู (Chomphu) 15 หมู่บ้าน 5. บ้านน้อยซุ้มขี้เหล็ก (Ban Noi Sum Khilek) 11 หมู่บ้าน 2. บ้านมุง (Ban Mung) 8 หมู่บ้าน 6. เนินมะปราง (Noen Maprang) 9 หมู่บ้าน 3. ไทรย้อย (Sai Yoi) 17 หมู่บ้าน 7. วังยาง (Wang Yang) 7 หมู่บ้าน 4. วังโพรง (Wang Phrong) 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเนินมะปรางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเนินมะปราง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเนินมะปราง เทศบาลตำบลไทรย้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไทรย้อยทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ้านมุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านมุงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลชมพู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชมพูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังโพรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังโพรงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านน้อยซุ้มขี้เหล็ก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านน้อยซุ้มขี้เหล็กทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเนินมะปราง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเนินมะปราง (นอกเขตเทศบาลตำบลเนินมะปราง) องค์การบริหารส่วนตำบลวังยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังยางทั้งตำบล อ้างอิง เนินมะปราง
โกสัมพีนคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโกสัมพีนครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังเจ้า อำเภอเมืองตาก (จังหวัดตาก) และอำเภอพรานกระต่าย ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองกำแพงเพชร ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองกำแพงเพชรและอำเภอคลองลาน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพบพระและอำเภอวังเจ้า (จังหวัดตาก) ประวัติ ท้องที่อำเภอโกสัมพีนครเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองกำแพงเพชร ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลโกสัมพี ตำบลเพชรชมภู และตำบลลานดอกไม้ตก ออกมาโดยตั้งเป็น กิ่งอำเภอโกสัมพีนคร ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโกสัมพีนคร ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโกสัมพีนครแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. โกสัมพี| 26 หมู่บ้าน 2. 9 หมู่บ้าน 3. 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโกสัมพีนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลโกสัมพี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโกสัมพีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเพชรชมภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเพชรชมภูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลลานดอกไม้ตก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลานดอกไม้ตกทั้งตำบล อ้างอิง กโสัมพีนคร
บึงสามัคคี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอคลองขลุงทั้งหมด ก่อนที่จะย้ายมาขึ้นกับกิ่งอำเภอขาณุวรลักษบุรีในปี พ.ศ. 2450 และขึ้นกับอำเภอขาณุวรลักษบุรีในปี พ.ศ. 2491 ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอขาณุวรลักษบุรี และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน 2550 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบึงสามัคคีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทรายทองวัฒนาและอำเภอไทรงาม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสามง่าม อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และอำเภอบึงนาราง (จังหวัดพิจิตร) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบรรพตพิสัย (จังหวัดนครสวรรค์) และอำเภอขาณุวรลักษบุรี ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองขลุงและอำเภอทรายทองวัฒนา ประวัติ ท้องที่อำเภอบึงสามัคคีเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอขาณุวรลักษบุรี ทางราชการได้แบ่งพื้นที่ตำบลระหาน ตำบลวังชะโอน และตำบลบึงสามัคคีออกมาโดยตั้งเป็น กิ่งอำเภอบึงสามัคคี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 ซึ่งต่อมาตำบลระหานได้แยกการปกครองออกมาเป็นตำบลเทพนิมิต เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2538 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบึงสามัคคี ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับในวันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบึงสามัคคีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. (Bueng Samakkhi) 12 หมู่บ้าน 2. (Wang Cha-on) 14 หมู่บ้าน 3. (Rahan) 10 หมู่บ้าน 4. (Thep Nimit) 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบึงสามัคคีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลระหาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลระหานทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงสามัคคี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงสามัคคีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังชะโอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังชะโอนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเทพนิมิต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเทพนิมิตทั้งตำบล อ้างอิง บึงสามัคคี
ทรายทองวัฒนา เป็นอำเภอในจังหวัดกำแพงเพชร เดิมท้องที่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคลองขลุง แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 8 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2540 Rama V Monument at Sai Thong |พระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ณ หน้าที่ว่าการอำเภอทรายทองวัฒนา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอทรายทองวัฒนา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอไทรงาม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบึงสามัคคี ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบึงสามัคคีและอำเภอคลองขลุง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองขลุงและอำเภอเมืองกำแพงเพชร การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอทรายทองวัฒนาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 38 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ทุ่งทราย| (Thung Sai) 17 หมู่บ้าน 2. ทุ่งทอง| (Thung Thong) 11 หมู่บ้าน 3. ถาวรวัฒนา (Thawon Watthana) 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอทรายทองวัฒนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลทุ่งทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งทรายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลถาวรวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถาวรวัฒนาทั้งตำบล อ้างอิง ทรายทองวัฒนา
ปางศิลาทอง เป็นอำเภอในจังหวัดกำแพงเพชร เดิมเป็นเขตท้องที่ของตำบลวังไทร อำเภอคลองขลุงทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอคลองขลุงในวันที่ 8 มิถุนายน 2536 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 26 กันยายน 2540 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอปางศิลาทองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองลาน อำเภอเมืองกำแพงเพชร และอำเภอคลองขลุง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอขาณุวรลักษบุรี ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแม่วงก์ (จังหวัดนครสวรรค์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภออุ้มผาง (จังหวัดตาก) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอปางศิลาทองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 42 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. (Pho Thong) 2. (Hin Dat) 3. (Pang Ta Wai) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอปางศิลาทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหินดาต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหินดาตทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลปางตาไว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปางตาไวทั้งตำบล สถานที่ท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติแม่วงก์ ช่องเย็น จุดชมวิวกิ่วกระทิง ขุนน้ำเย็น วัดป่าธรรมธารา บ้านเขาน้ำอุ่น บ้านเล็กในป่าใหญ่ บ้านอุดมทรัพย์ อ้างอิง ปางศิลาทอง
ฆ้องชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสยทั้งหมด ตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2540 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2550 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอฆ้องชัยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอยางตลาดและอำเภอเมืองกาฬสินธุ์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกมลาไสย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอจังหาร (จังหวัดร้อยเอ็ด) และอำเภอเมืองมหาสารคาม (จังหวัดมหาสารคาม) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองมหาสารคามและอำเภอกันทรวิชัย (จังหวัดมหาสารคาม) ประวัติ ท้องที่อำเภอฆ้องชัยเดิมเป็นพื้นที่ทั้งหมดของตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย ในปี พ.ศ. 2493 ได้แยกหมู่บ้านในตำบลหนองแปนออกมาตั้งเป็นตำบลกุดฆ้องชัย ตั้งตำบลลำชีออกจากตำบลกุดฆ้องชัย ในปี พ.ศ. 2514 พ.ศ. 2518 แยกบางส่วนของตำบลหนองแปน ตั้งเป็นตำบลโคกสะอาด แยกพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองแปนออกมาเป็นตำบลโนนศิลาเลิงเมื่อปี พ.ศ. 2533 ก่อนที่ พ.ศ. 2538 จะมีการแบ่งพื้นที่บางส่วนของ 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองแปน ตำบลลำชี และตำบลกุดฆ้องชัย ตั้งขึ้นเป็นตำบลฆ้องชัยพัฒนา ก่อนที่อีก 2 ปี ต่อมาทางทางราชการได้ประกาศแยกท้องที่ 5 ตำบลของอำเภอกมลาไสย ได้แก่ ตำบลกุดฆ้องชัย ตำบลลำชี ตำบลโคกสะอาด ตำบลโนนศิลาเลิง และตำบลฆ้องชัยพัฒนา ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอฆ้องชัย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ชื่อ 'ฆ้องชัย' มาจากที่ตั้งอยู่ตำบลฆ้องชัยพัฒนา ตามประวัติบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่เมื่อประมาณ 285 ปีมาแล้วบ้านกุดฆ้องตอนใกล้สว่าง ตี 3 ถึง ตี 4 จะมีเสียงฆ้องใหญ่ดังกังวาลมาจากแหล่งน้ำกุดฆ้องบึงขยองคล้ายกับพระตีระฆังเพื่อเป็นสิริมงคลจึงได้เอานาม 'ฆ้องชัย' เป็นชื่ออำเภอโดยมีตำนานเมืองดังนี้ 'สองร้อยปีที่เล่าขาน เป็นตำนานเรื่องราวไว้ ใกล้สว่าง ณ บึงใหญ่ เสียงฆ้องชัยกังวาลดัง สำเนียงเสียงสดใส แว่วๆไกลดังมนต์ขลัง ชาวบ้านต่างได้ฟัง จึงตั้งชื่อเมืองฆ้องชัย' หลังจากตั้งกิ่งอำเภอได้ 4 ปี ทางราชการได้เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลกุดฆ้องชัย กิ่งอำเภอฆ้องชัย อำเภอกมลาไสย เป็น 'ตำบลเหล่ากลาง' เนื่องจากบ้านกุดฆ้องชัยได้ย้ายไปขึ้นกับตำบลฆ้องชัยพัฒนา เพื่อป้องกันความสับสนของประชาชนและทำให้การติดต่อราชการมีความสะดวกมากขึ้น และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอฆ้องชัย โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอฆ้องชัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 48 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 11 หมู่บ้าน 2. เหล่ากลาง 8 หมู่บ้าน 3. 12 หมู่บ้าน 4. 9 หมู่บ้าน 5. 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอฆ้องชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลฆ้องชัยพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลฆ้องชัยพัฒนาทั้งตำบล เทศบาลตำบลโนนศิลาเลิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนศิลาเลิงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่ากลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่ากลางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสะอาดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลลำชี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำชีทั้งตำบล อ้างอิง ฆ้องชัย
ลำทะเมนชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอลำทะเมนชัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองยาง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคูเมือง (จังหวัดบุรีรัมย์) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอลำปลายมาศ (จังหวัดบุรีรัมย์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชุมพวง ประวัติ วันที่ 15 กรกฎาคม 2539 ได้แยกพื้นที่ตำบลขุย ตำบลบ้านยาง ตำบลช่องแมว และตำบลไพล มาตั้งเป็นกิ่งอำเภอลำทะเมนชัย ขึ้นกับอำเภอชุมพวง วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะเป็นอำเภอลำทะเมนชัย วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556 ยกฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลขุย องค์การบริหารส่วนตำบลช่องแมว องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง และองค์การบริหารส่วนตำบลไพล เป็นเทศบาลตำบลทั้งหมด ทำให้อำเภอลำทะเมนชัย มีเทศบาลตำบล 5 แห่ง และไม่มีองค์การบริหารส่วนตำบล การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอลำทะเมนชัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ขุย| 10 หมู่บ้าน 2. บ้านยาง| 17 หมู่บ้าน 3. ช่องแมว| 22 หมู่บ้าน 4. ไพล| 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอลำทะเมนชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหนองบัววง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลขุยและบางส่วนของตำบลไพล เทศบาลตำบลขุย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขุย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองบัววง) เทศบาลตำบลบ้านยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านยางทั้งตำบล เทศบาลตำบลช่องแมว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่องแมวทั้งตำบล เทศบาลตำบลไพล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไพล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองบัววง) สถานที่ราชการสำคัญ ที่ว่าการอำเภอลำทะเมนชัย โรงพยาบาลลำทะเมนชัย สถานีตำรวจภูธรลำทะเมนชัย โรงเรียนบ้านอ้อประชาสามัคคี โรงเรียนช่องแมววิทยาคม อ้างอิง ลำทะเมนชัย
เมืองยาง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเมืองยางตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์และอำเภอพุทไธสง (จังหวัดบุรีรัมย์) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคูเมือง (จังหวัดบุรีรัมย์) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอลำทะเมนชัย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชุมพวงและอำเภอประทาย ประวัติ ก่อนประวัติศาสตร์ ในอดีต อำเภอเมืองยาง เคยเป็นแหล่งที่ตั้งถิ่นฐานชุมชนโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ เช่น ตามโคกเนิน จะปรากฏหลักฐานทางโบราณคดี เช่น การพบเครื่องปั้นดินเผาที่ขุดพบในใจกลางเมืองบ้านเมืองยาง และบ้านกระเบื้องนอก พบเศษกระเบื้องเครื่องปั้นดินเผาจำนวนมากในเขตชั้นดินลึกเพียงแค่ 1 เมตร ซึ่งตามรายงานการขุดค้นพบของกรมศิลปากร พบว่าเป็นหลักฐานในยุคหินเก่า อายุประมาณ 3,500 ปี ก่อนประวัติศาสตร์ และในยุคต่อมายังพบเศษซากกู่ปราสาทขนาดเล็กตามเนินเล็ก ๆ ที่บ้านเมืองยาง บ้านนางออ นอกจากนี้ที่ตั้งหมู่บ้านเมืองยาง บ้านเมืองเก่า ในปัจจุบันยังมีลักษณะเป็นคูน้ำวงล้อมรอบชุมชน ซึ่งแสดงให้เห็นร่องรอยการตั้งถิ่นฐานของชุมชนที่มาแต่อดีต ประวัติศาสตร์ วันที่ 1 เมษายน 2538 ได้แยกพื้นที่ตำบลเมืองยาง ตำบลกระเบื้องนอก ตำบลละหานปลาค้าว และตำบลโนนอุดม มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเมืองยาง ขึ้นกับอำเภอชุมพวง วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะเป็น อำเภอเมืองยาง พื้นฐานทางสังคม อำเภอเมืองยาง มีพื้นฐานทางสังคมประกอบด้วยชนพื้นเมือง ผสมผสานกันระหว่างชาวอีสานและชาวโคราช เป็นเขตพื้นที่เชื่อมติดต่อกันระหว่างกลุ่มชนชาวอีสานและชาวโคราชของพื้นที่ภาคอีสาน และมีภาษาถิ่นที่ใช้กันอยู่ทั้งสองภาษา โดยดั้งเดิมกลุ่มชนชาวโคราช ส่วนใหญ่จะมีการอพยพบุกเบิกตั้งถิ่นฐาน มาจากเขตพื้นที่อำเภอพิมาย ในขณะกลุ่มชนชาวอีสานจะเป็นการย้ายมาจากจังหวัดละแวกใกล้เคียง เช่น จ.ร้อยเอ็ด จ.มหาสารคาม จ.ขอนแก่น จ.บุรีรัมย์ โดยชาวโคราชส่วนใหญ่ ซึ่งมักจะเป็นการอพยพบุกเบิกเข้ามาก่อนหรือเป็นกลุ่มชนดั้งเดิม จึงได้เลือกทำเลที่สำคัญ เหมาะสมสำหรับการตั้งชุมชน คือ แม่น้ำมูล ลำสะแทด ทำให้หมู่บ้านที่อยู่ในละแวกพื้นที่ดังกล่าวมักเป็นชุมชนหมู่บ้านชาวโคราช เช่น บ้านครบุรี บ้านกระเบื้องนอก ในขณะที่ชาวอีสานซึ่งเป็นการอพยพ ขยายการตั้งถิ่นฐานมาทีหลัง จึงได้ยึดพื้นที่ตามทำเลที่เหมาะสมอื่น เช่น หนองน้ำ สระน้ำ โคกเนิน เช่น บ้านเมืองยาง บ้านเมืองเก่า ในช่วงต่อๆมาก็มีการขยายการตั้งถิ่นฐานไปเรื่อยๆ กระจัดกระจายกันไป และมีการผสมผสานกันทางเครือญาติ ทั้งภายในชุมชนและระหว่างชุมชน ทำให้พื้นฐานทางสังคมในด้านชุมชนพื้นเมืองเป็นแบบผสม การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเมืองยางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. เมืองยาง| 12 หมู่บ้าน (Mueang Yang) 2. กระเบื้องนอก| 13 หมู่บ้าน (Krabueang Nok) 3. ละหานปลาค้าว| 12 หมู่บ้าน (Lahan Pla Khao) 4. โนนอุดม| 9 หมู่บ้าน (Non Udom) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเมืองยางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเมืองยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองยางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกระเบื้องนอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระเบื้องนอกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลละหานปลาค้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละหานปลาค้าวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนนอุดม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนอุดมทั้งตำบล อ้างอิง มืเองยาง
เทพารักษ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา และเป็นอำเภอเดียวในจังหวัดนครราชสีมาที่ยังไม่มีเทศบาล ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเทพารักษ์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเทพสถิตและอำเภอบำเหน็จณรงค์ (จังหวัดชัยภูมิ) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอด่านขุนทด ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอด่านขุนทด ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอลำสนธิ (จังหวัดลพบุรี) ประวัติศาสตร์ อำเภอเทพารักษ์เดิมชื่อ 'กิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ' ซึ่งนาม 'สำนักตะคร้อ' นั้นได้มีการเล่าต่อๆ กันมาว่าเป็น'สำนัก'หรือ'ที่พักแรม'ของผู้ที่สัญจรผ่านไปมา มีทั้งคนเดินทางพวกพรานป่าและขบวนเกวียนหาเก็บของป่า และใช้สถานที่แห่งนี้เป็นที่พักแรม ซึ่งมีต้นตะคร้อใหญ่ขึ้นอยู่ริมห้วยมีบรรยากาศ ร่มรื่น ต่อมา มีผู้อพยพมาตั้งถิ่นฐานบ้านเรือน เพื่อจับจองพื้นที่ทำไร่ และทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ จนตั้งเป็นหมู่บ้านเรียกว่า 'บ้านสำนักตะคร้อ'ขึ้นต่อตำบลพันชนะ อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาทางราชการพิจารณาเห็นว่าพื้นที่ตำบลสำนักตะคร้อ ตำบลหนองแวงและตำบลบึงปรือ อยู่ห่างไกลจากอำเภอด่านขุนทด จึงเห็นควรจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น เพื่อให้บริการและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน ดังนั้นกระทรวงมหาดไทย จึงได้แยกพื้นที่ตำบลสำนักตะคร้อ ตำบลหนองแวง และตำบลบึงปรือ ของอำเภอด่านขุนทด จัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ ขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ต่อมาพระราชวิทยาคม (หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ) เจ้าอาวาสวัดบ้านไร่ อำเภอด่านขุนทด ได้เสนอแนะว่า เนื่องจากที่ตั้งของกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ อยู่ใกล้กับอำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ และ อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ และ เชื่อว่าบริเวณที่ตั้งกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ มีเทพารักษ์ปกปักษ์รักษาอยู่ จึงควรจะมีการขอเปลี่ยนชื่อ 'กิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ'เป็น 'กิ่งอำเภอเทพารักษ์' (ท้องที่กิ่งอำเภอเทพารักษ์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอด่านขุนทด) นายถาวร กุลโชติ ปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ ในขณะนั้น จึงได้เสนอเรื่องการขอเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ ไปยังกระทรวงมหาดไทย ต่อมากระทรวงมหาดไทยจึงได้อนุมัติให้ เปลี่ยนชื่อ 'กิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ' เป็น 'กิ่งอำเภอเทพารักษ์' วันที่ 1 เมษายน 2538 ได้แยกพื้นที่ตำบลสำนักตะคร้อ ตำบลหนองแวง และตำบลบึงปรือ มาตั้งเป็นกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ ขึ้นกับอำเภอด่านขุนทด วันที่ 1 สิงหาคม 2538 ตั้งตำบลวังยายทอง โดยแยกออกจากตำบลสำนักตะคร้อ วันที่ 31 สิงหาคม 2539 นายถาวร กุลโชติ ปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ ในขณะนั้น จึงได้เสนอเรื่องการขอเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ ไปยังกระทรวงมหาดไทย ต่อมากระทรวงมหาดไทยจึงได้อนุมัติให้ เปลี่ยนชื่อ 'กิ่งอำเภอสำนักตะคร้อ' เป็น 'กิ่งอำเภอเทพารักษ์' วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะเป็นอำเภอเทพารักษ์ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเทพารักษ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. สำนักตะคร้อ| (Samnak Takhro) 16 หมู่บ้าน 2. หนองแวง| (Nong Waeng) 22 หมู่บ้าน 3. บึงปรือ| (Bueng Prue) 11 หมู่บ้าน 4. วังยายทอง| (Wang Yai Thong) 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเทพารักษ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลสำนักตะคร้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักตะคร้อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงปรือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงปรือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังยายทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังยายทองทั้งตำบล อ้างอิง ทเพารักษ์
แคนดง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอแคนดงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอชุมพลบุรี (จังหวัดสุรินทร์) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชุมพลบุรี (จังหวัดสุรินทร์) และอำเภอสตึก ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสตึก อำเภอบ้านด่าน และอำเภอคูเมือง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคูเมือง ประวัติ ท้องที่อำเภอแคนดงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสตึก ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอแคนดง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะกิ่งอำเภอแห่งนี้ขึ้นเป็น อำเภอแคนดง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอแคนดงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 54 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 18 หมู่บ้าน 2. 13 หมู่บ้าน 3. 12 หมู่บ้าน 4. 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอแคนดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลแคนดง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแคนดง (7 หมู่บ้าน) เทศบาลตำบลหัวฝาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวฝายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแคนดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแคนดง (นอกเขตเทศบาลตำบลแคนดง) องค์การบริหารส่วนตำบลดงพลอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงพลองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสระบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระบัวทั้งตำบล อ้างอิง คแนดง
บ้านด่าน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่น้อยที่สุดของจังหวัด ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบ้านด่านตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแคนดงและอำเภอสตึก ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสตึกและอำเภอห้วยราช ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอห้วยราชและอำเภอเมืองบุรีรัมย์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์และอำเภอคูเมือง ประวัติ ท้องที่อำเภอบ้านด่านเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองบุรีรัมย์ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านด่าน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะกิ่งอำเภอแห่งนี้ขึ้นเป็น อำเภอบ้านด่าน โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบ้านด่านแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. บ้านด่าน| 20 หมู่บ้าน 2. ปราสาท| 18 หมู่บ้าน 3. วังเหนือ| 12 หมู่บ้าน 4. โนนขวาง| 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบ้านด่านประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบ้านด่าน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านด่านทั้งตำบล เทศบาลตำบลปราสาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปราสาททั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังเหนือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนนขวาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนขวางทั้งตำบล อ้างอิง บ้านด่าน
ยางผง (Powder Rubber) เป็นยางที่ผลิตออกมาในลักษณะที่เป็นเม็ด เพื่อให้สะดวกในการใช้งานกล่าวคือ สามารถใช้งานในลักษณะการผลิตแบบต่อเนื่องได้และสามารถใช้ได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านการบดหรือตัดยาง การเตรียมยางผง สามารถเตรียมได้จากน้ำยางและยางแห้งได้ดังนี้ เตรียมจากน้ำยาง เตรียมโดย นำน้ำยางข้นชนิดครีมมาพ่นเป็นฝอย เข้าไปในห้องร้อนมีอุณหภูมิประมาณ 93 องศาเซลเซียส และมีการพ่นสารป้องกันการติดเข้ามาในห้องนี้ด้วย ส่วนที่เป็นน้ำในเม็ดยางก็จะระเหยออก จะได้ส่วนที่เป็นเม็ดยางตกลงมา และเข้าสู่กระบวนการทำให้เม็ดยางมีขนาดเล็กลงด้วยเครื่องแฮมเมอร์มิล จากนั้นก็แยกขนาดเม็ดยางโดยผ่านตะแกรงและมีการเคลือบสารป้องกันการติดบนเม็ดยางอีกครั้งก่อนจะบรรจุถุงจำหน่าย เตรียมจากยางแห้ง นำยางมาตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วทำให้ยางมีสภาพที่แข็งกรอบโดยใช้ก๊าซไนโตรเจน จากนั้นใช้ลูกกลิ้งบดยางให้เป็นผงและเคลือบผิวเม็ดยางด้วยสารป้องกันการติด การใช้งาน ใช้งานในลักษณะเดียวกันกับยางสังเคราะห์ทั่วไปโดยใช้ทำผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ซึ่งข้อดีของยางผงคือสามารถลดพลังงานและเวลาในการแปรรูปได้ อ้างอิง หมวดหมู่ : ยาง
สว่างวีระวงศ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอสว่างวีระวงศ์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองอุบลราชธานี อำเภอดอนมดแดง และอำเภอตาลสุม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพิบูลมังสาหาร ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพิบูลมังสาหารและอำเภอนาเยีย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวารินชำราบ ประวัติ ท้องที่อำเภอสว่างวีระวงศ์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวารินชำราบ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสว่างวีระวงศ์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอสว่างวีระวงศ์ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ชื่อของอำเภอนี้ได้ตั้งขึ้นตามนามของพระมหาเถระชาวอุบลราชธานีผู้มีสมณศักดิ์เดียวกัน 2 รูป คือ สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) และสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร) ซึ่งเป็นพระเถระฝ่ายคันถธุระที่ชาวอุบลราชธานีให้ความนับถือเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร) ท่านมีชาติกำเนิดที่บ้านสว่าง ในเขตอำเภอสว่างวีระวงศ์ปัจจุบัน อนึ่ง สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ทั้งสองรูปยังมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติเป็นอา-หลาน ในสกุลเดียวกัน (คือ สกุลแสนทวีสุข) และในทางศาสนา ยังเป็นพระอุปัชฌาย์-อันเตวาสิกในสำนักเดียวกันอีกด้วย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอสว่างวีระวงศ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 57 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 13 หมู่บ้าน 2. 20 หมู่บ้าน 3. 13 หมู่บ้าน 4. 13 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอสว่างวีระวงศ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าช้างทั้งตำบล เทศบาลตำบลสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสว่างทั้งตำบล เทศบาลตำบลบุ่งมะแลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุ่งมะแลงทั้งตำบล เทศบาลตำบลแก่งโดม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแก่งโดมทั้งตำบล สถานศึกษา โรงเรียนมัธยมศึกษา 1 แห่ง โรงเรียนขยายโอกาส 3 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 20 แห่ง อ้างอิง สว่างวีระวงศ์
เขวาสินรินทร์ เขฺวา-สิน-ริน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเขวาสินรินทร์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอจอมพระ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศีขรภูมิ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองสุรินทร์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองสุรินทร์ ประวัติ ท้องที่อำเภอเขวาสินรินทร์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบึง ตำบลตากูก อำเภอท่าตูม และตำบลเขวาสินรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์ ในปี พ.ศ. 2482 ทางราชการได้โอนพื้นที่ตำบลบึง (ยกเว้นพื้นที่หมู่ที่ 16) ตำบลตากูก ของอำเภอท่าตูม มาขึ้นกับอำเภอเมืองสุรินทร์ เนื่องจากประชาชนได้แจ้งแก่ทางราชการว่าพื้นที่ตำบลบึง และตำบลตากูก ไปติดต่อราชการกับอำเภอเมืองสุรินทร์ สะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอท่าตูม ยกเว้นพื้นที่หมู่ 16 (ในขณะนั้น) ของตำบลบึง ที่ยังสะดวกในการติดต่อราชการกับอำเภอท่าตูม ปี พ.ศ. 2530 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ เยือนชุมชนเขวาสินรินทร์เพื่อทอดพระเนตรผ้าไหม ถือเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่ทำให้ผ้าไหมของชุมชนเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย มีนักท่องเที่ยวไทยและต่างชาติเข้ามาท่องเที่ยวเพื่อดูวิธีการและซื้อผ้าไหม ต่อมาชุมชนได้เข้าร่วมโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP) ทำให้คนในชุมชนมีรายได้จากการขายผ้าทอมากขึ้น เนื่องจากสภาพพื้นที่ห่างไกลคมนาคม เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง จึงมีโครงการที่จัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นในพื้นที่ จึงตั้งตำบลเพิ่มเพื่อให้เข้าเงื่อนไข โดยแยกพื้นที่หมู่ 4 บ้านแร่ รวมกับอีก 7 หมู่บ้านในเขตตำบลเขวาสินรินทร์ ตั้งเป็น ตำบลบ้านแร่ ในปีพ.ศ. 2532 และแยก 13 หมู่บ้านในเขตตำบลตากูก ตั้งเป็น ตำบลปราสาททองในปี พ.ศ. 2533 ปี พ.ศ. 2539 ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่ทั้ง 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลบึง ตำบลตากูก ตำบลเขวาสินรินทร์ ตำบลบ้านแร่ และตำบลปราสาททอง ของอำเภอเมืองสุรินทร์ มี 52 หมู่บ้านและมีประชากรถึง 35,480 คน สามารถแบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอได้ จึงตั้งเป็น กิ่งอำเภอเขวาสินรินทร์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน โดยมีชื่อกิ่งอำเภอมาจากท่านขุนสินรินทร์บำรุง หรือ ดิน สุทธิกลับ ผู้ซึ่งมีชื่อต่อท้ายชื่ออำเภอเขวาสินรินทร์ ที่เป็นการรวมชื่อระหว่าง 'เขวา' ที่เป็นชื่อต้นไม้ และ 'สินรินทร์' ที่เป็นชื่อของขุนสินรินทร์บำรุง ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเขวาสินรินทร์ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เป็นอำเภอลำดับที่ 16 ของจังหวัดสุรินทร์ พร้อมกับอีก 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอศรีณรงค์ อำเภอพนมดงรัก และอำเภอโนนนารายณ์ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเขวาสินรินทร์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่ (Khwao Sin Narin) 11 หมู่บ้าน 11 หมู่บ้าน ตากูก| 10 หมู่บ้าน 13 หมู่บ้าน 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเขวาสินรินทร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเขวาสินรินทร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขวาสินรินทร์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตากูก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตากูกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลปราสาททอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปราสาททองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแร่ทั้งตำบล อ้างอิง ขเวาสินรินทร์
กู่แก้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี ในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองหาน อำเภอกู่แก้วมีประวัติศาสตร์ยาวนานใกล้เคียงกับอำเภอหนองหาน โดยที่มาของชื่ออำเภอได้มาจากปราสาทในสมัยขอม กู่แก้ว เป็นอำเภอที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดอุดรธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอกู่แก้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอประจักษ์ศิลปาคมและอำเภอหนองหาน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอไชยวาน ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอศรีธาตุ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกุมภวาปี ประวัติ กู่แก้ว ในอดีตพื้นที่บริเวณนี้เป็นจุดกึ่งกลางระหว่าง 3เมืองใหญ่สมัยทวารวดี คือเมืองหนองหาน เมืองกุมภวาปี และจังหวัดสกลนครในปัจจุบัน ต่อมาในยุคขอมเรืองอำนาจ พ.ศ. 1700 -1800 อาณาจักรขอมได้มีอำนาจเหนือบริเวณอีสานตอนบน และได้สร้างปราสาทหินแบบขอมให้กับเมืองประเทศราชสร้างอโรคยาศาล สถานรักษาพยาบาลขนาดใหญ่นอกเขตเมือง รวมทั้งสร้างศาลาไฟ จุดพักค้างคืนระหว่างเดินทาง ซึ่งเป็นปราสาทหินขนาดเล็กมากมาย ต่อมาอาณาจักรขอมเสื่อมอำนาจลง บริเวณแห่งนี้ได้ถูกทิ้งร้าง จนกระทั่งปี พ.ศ 2450 ชาวอำเภอหนองหานและชาวอำเภอกุมภวาปี ได้ย้ายถิ่นฐานมาจับจองพื้นที่ทำกินในบริเวณนี้ โดยส่วนใหญ่เลือกตั้งบ้านเรือนอยู่หมู่บ้านใหญ่ในเวลานั้นคือบ้านจีต และบ้านคอนสาย ต่อมาหมู่บ้านในแถบนี้ก็ได้ขยายใหญ่และเจริญขึ้นตามลำดับ วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2506 ตำบลพังงู แยกออกจากตำบลบ้านจีด วันที่ 6 ตุลาคม 2513 ตั้งตำบลคอนสาย แยกออกจากตำบลบ้านจีด วันที่ 12 ธันวาคม 2529 ตั้งตำบลค้อใหญ่ แยกออกจากตำบลพังงู วันที่ 4 ธันวาคม 2533 ตั้งตำบลโนนทองอินทร์ แยกออกจากตำบลบ้านจีต วันที่ 26 พฤษภาคม 2537 แยกพื้นที่ตำบลบ้านจีต ตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลค้อใหญ่ และตำบลคอนสาย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอกู่แก้ว ขึ้นกับอำเภอหนองหาน วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอกู่แก้ว อำเภอหนองหาน เป็น อำเภอกู่แก้ว ที่มาของชื่ออำเภอ ในครั้งแรกนั้นทางจังหวัดอุดรธานีจะใช้ชื่อว่า อำเภอเฉลิมพระเกียรติ เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ60ปี โดยได้ทำการประชาพิจารณ์ต่อคนในพื้นที่ ซึ่งคนในพื้นที่ได้เสนอให้ใช้ชื่ออำเภอกู่แก้ว เนื่องจากว่าเป็นชื่อเดียวกันกับปรางค์กู่แก้วซึ่งเป็นโบราณสถานสำคัญของอำเภอและของจังหวัดอุดรธานี โดยทางจังหวัดเห็นว่าเป็นสถานที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของคนในพื้นที่จึงได้ใช้ชื่อตามที่ประชาชนเสนอมาคือ อำเภอกู่แก้ว จังหวัดอุดรธานีเป็นชื่ออย่างเป็นทางการของอำเภอกู่แก้ว การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอกู่แก้วแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. บ้านจีต| 8 หมู่บ้าน 2. โนนทองอินทร์| 8 หมู่บ้าน 3. ค้อใหญ่| 6 หมู่บ้าน 4. คอนสาย| 15 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอกู่แก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลกู่แก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านจีตทั้งตำบล เทศบาลตำบลคอนสาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคอนสายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนนทองอินทร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนทองอินทร์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลค้อใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อใหญ่ทั้งตำบล อ้างอิง กู่แก้ว
ยางไซไคลซ์ เป็นยางที่มีโครงสร้างทางเคมีเป็นวง ซึ่งสามารถเตรียมได้จากทั้งน้ำยางสดและยางแห้ง ในกรณีของการใช้น้ำยางทำได้โดยการนำน้ำยางมาปรับสภาพให้มีความเสถียรต่อกรดโดยการใส่สารประเภทพอลิเอทธิลีนออกไซด์ ที่ช่วยเพิ่มความเสถียรต่อประจุบวก แล้วจึงเติมกรดอ่อนลงไป หลังจากนั้นเติมกรดเข้มข้นลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อปรับสภาพโครงสร้างของยางแล้วให้ความร้อนเพื่อทำให้ปฏิกิริยาเกิดสมบูรณ์ สุดท้ายจึงแยกยางออกมาโดยการเทลงในน้ำเดือด จะได้ยางที่มีลักษณะเป็นผงสีน้ำตาลอ่อน ส่วนในกรณีที่ใช้ยางแห้งมาเตรียมยางไซไคลซ์ สามารถทำได้โดยการนำยางธรรมชาติมาบดด้วยเครื่องบดยางสองลูกกลิ้ง ผสมสารตัวเติมและสารอินทรีย์อื่น ๆ ที่ให้ประจุบวก 10 phr แล้วนำยางที่ผสมเสร็จมาทำให้ร้อนที่อุณหภูมิ 125-145°C เป็นเวลา 1-4 ชั่วโมง ได้ยางไซไคลซ์ที่มีลักษณะแข็ง หรือ อาจใส่สารจำพวกเกลือแฮไลด์แอมโฟเตอริก (SnCl2) เติมลงไปที่อุณหภูมิห้อง จะได้สารประกอบที่ไม่มีสี ทำให้เป็นผงโดยการเติมน้ำหรือแอลกอฮอลล์ ด้วยการเตรียมยางทั้งสองวิธีนี้ทำให้ได้ยางที่มีการปรับโครงสร้างโมเลกุล โดยโมเลกุลของยางธรรมชาติเกิดการเชื่อมโยงกันเอง ซึ่งทำให้สัดส่วนพันธะที่ไม่อิ่มตัวในโครงสร้างของยางลดลง ทำให้สมบัติยางเปลี่ยนไปและยางมีความแข็งแรงขึ้น ซึ่งการใช้งานโดยทั่วไปของยางไซไคลซ์ส่วนใหญ่จะนำไปผสมกับยางอื่น เนื่องจากมีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ มีความแข็งแรงมากกว่ายางธรรมชาติ เมื่อผสมกับยางชนิดอื่นทำให้ยางมีความแข็งแรง การใช้งานด้านอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ใช้ในอุตสาหกรรมยางพื้นรองเท้า อ้างอิง ซ
ระวังสับสนกับ ภาษาดารี ซึ่งพูดในประเทศอัฟกานิสถาน ภาษาดารีโซโรอัสเตอร์ ( แปลตรงตัว: สำเนียงเบะฮ์ดีนาน) มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราว 2,000 - 3,000 คนในเมืองยัซด์และเกอร์มานในอิหร่าน เป็นภาษาที่ใช้ในบริเวณที่เคยเป็นเขตของผู้นับถือศาสนาโซโรอัสเตอร์ ผู้พูดภาษาดารีโซโรอัสเตอร์นิยมใช้ชื่อของภาษานี้ว่าดารี แต่ชาวมุสลิมอิหร่านเรียกภาษานี้ว่า ฆาบรี ภาษานี้ไม่อาจเข้าใจกันได้กับผู้พูดภาษาเปอร์เซีย { Farudi Toosarvandani,2004 p=ii. การจัดจำแนก ภาษาดารีโซโรอัสเตอร์เป็นสมาชิกของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีภาษาใกล้เคียงได้แก่ ภาษาเคิร์ด ภาษาคิเลกิ ภาษาบาโลชิ สำเนียง ภาษาดารีมีหลายสำเนียง แบ่งเป็นสำเนียงหลัก 2 สำเนียงคือสำเนียงที่ใช้พูดในยาซด์และเกอร์มัน ความเสี่ยงต่อการกลายเป็นภาษาตาย ภาษาดารีโซโรอัสเตอร์ได้รับแรงกดดัน 2 ประการคือ แรงกดดันทางเศรษฐกิจและการเมือง แรงกดดันหลักทุกวันนี้เป็นแรงกดดันทางเศรษฐกิจ ผู้พูดภาษานี้จำเป็นต้องใช้ภาษาเปอร์เซียในการติดต่อทางการค้า ผู้ปกครองไม่ได้สอนภาษาดารีโซโรอัสเตอร์ให้ลูกหลาน เพราะไม่เป็นประโยชน์ต่อการดำรงชีวิต การลดลงของการใช้ภาษานี้พบมากในเขตเมืองในอดีต ผู้พูดภาษาดารีโซโรอัสเตอร์ได้รับแรงกดดันทางการเมือง ในยุคที่มุสลิมเข้ามาในอิหร่าน แม้การบีบบังคับต่อผู้นับถือศาสนาโซโรอัสเตอร์ ทำให้การใช้ภาษานี้น้อยลงด้วย ปัจจุบัน ภาษาดารีโซโรอัสเตอร์ถือว่ามีความเสี่ยงที่จะกลายเป็นภาษาตาย บางสำเนียงเช่น สำเนียงโมฮัมมาดาบาดมีผู้พูดเหลือในเตหะรานไม่กี่คน สำเนียงเกอร์มันก็มีผู้พูดเหลือน้อย ใกล้จะเป็นภาษาตายเช่นกัน อ้างอิง For further reading, see ดารี
ยางรีเคลม (Reclaim Rubber) หมายถึง การนำผลิตภัณฑ์ยางที่วัลคาไนซ์แล้วมาผ่านกระบวนการนำกลับมาใช้ใหม่อีกครั้งโดยการที่ทำให้โมเลกุลของยางที่มีการเชื่อมโยง แตกออกเป็นโมเลกุลเล็ก ๆ ซึ่งสามารถนำไปผสมสารเคมีแล้วนำกลับมาวัลคาไนซ์ใหม่ได้อีกครั้งหนึ่ง การทำยางรีเคลม มีกระบวนการต่าง ๆ ดังนี้ Digester Process Heater Process หรือ Pan Process Reclaimtor Process กระบวนการการทำยางรีเคลมที่มาจากยางธรรมชาติ ไม่ต้องใช้สารเคมี ใช้เพียงความร้อนเท่านั้น แต่ยางรีเคลมที่ทำมาจากยางสังเคราะห์จะต้องใช้ทั้งความร้อนและสารเคมีชนิดอื่น ๆ เช่น พลาสติไซเซอร์ ซึ่งจะช่วยให้โมเลกุลยางแยกออกจากกันได้ง่ายขึ้น, แทคคิไฟเออร์ (Tackifier) ช่วยในการแปรรูปหลังให้ความร้อนซึ่งทำให้ยางเหนียวและนุ่มขึ้น, และ reclaiming agent ช่วยในการดำเนินกระบวนการรีเคลมเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว กระบวนการทำยางรีเคลมจะต้องผ่านการออกซิเดช้น ความร้อน และการล้าง ทำให้ยางปกติที่ผ่านการวัลคาไนซ์แล้วนำมาทำยางรีเคลมจะทนทานต่อการออกซิไดซ์ได้ดีขึ้น แต่สมบัติด้านความทนทานต่อการสึกหรอ, ความทนทานต่อแรงดึง, ระยะยืดเมื่อขาด และความกระเด้งตัวของยางไม่ดี ยางที่ผ่านกระบวนการรีเคลมจะนำไปใช้งานในด้านอุตสาหกรรมต่าง ๆ เช่น อุตสาหกรรมรถยนต์, อุตสาหกรรมรองเท้า, อุตสาหกรรมเครื่องกลต่าง ๆ เป็นต้น อ้างอิง หมวดหมู่ : ยาง
ยางสไตรีนบิวตาไดอีน (Styrene-Butadiene Rubber, SBR) หรือ ยางเอสบีอาร์ เกิดจากการโคพอลิเมอไรเซชันระหว่างมอนอเมอร์สองชนิด คือ สไตรีนและบิวตาไดอีนแบบอิมัลชัน (emulsion polymerization) ยางเอสบีอาร์ถือว่าเป็นยางสังเคราะห์ที่สำคัญและใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในวงการอุตสาหกรรมยางเนื่องจากยางชนิดนี้มีราคาไม่แพงอีกทั้งสามารถแปรรูปได้ง่ายจึงทำให้ประหยัดทั้งต้นทุนวัตถุดิบและแรงงานการผลิต ยางเอสบีอาร์จะมีสมบัติด้อยในด้านการเหนียวติด จึงจำเป็นต้องใช้สารเพิ่มความเหนียวติดในการผลิตผลิตภัณฑ์บางชนิด เช่น ยางรถยนต์ ความยืดหยุ่นจะขึ้นอยู่กับปริมาณสไตรีนในโครงสร้างโดยถ้าปริมาณสไตรีนสูงขึ้น ความยืดหยุ่นก็จะลดลง ความทนต่อแรงดึงและความทนต่อการฉีกขาดต่ำกว่ายางธรรมชาติ แต่หากเติมสารตัวเติมเสริมแรงก็จะทำให้ได้สมบัติดีเทียบเท่ากับยางธรรมชาติได้ และยางชนิดนี้มีความเป็นฉนวนสูง มีการกระเด้งตัวต่ำกว่ายางธรรมชาติ อุณหภูมิที่เหมาะสมในการใช้งานตั้งแต่ -50°C ถึง 100°C ตัวอย่างการใช้งานของยางเอสบีอาร์ เช่น สายพานลำเลียง ท่อยาง พื้นรองเท้า ฉนวนหุ้มสายไฟ ผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์ เป็นต้น อ้างอิง หมวดหมู่ : ยาง
น้ำขุ่น เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานี อยู่ในเขตชายแดนไทย-กัมพูชา ประชาชนในพื้นที่มีการใช้ภาษาท้องถิ่นที่มีทั้งภาษาไทย ภาษาอีสาน และภาษาเขมร อำเภอน้ำขุ่นเป็นพื้นที่สำคัญเนื่องจากอยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหารจากฝั่งจังหวัดอุบลราชธานีมากที่สุด โดยอุทยานแห่งชาติเขาพระวิหารมีบริเวณรอยต่อที่อยู่ในพื้นที่อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ อำเภอน้ำขุ่นและอำเภอน้ำยืนที่เชื่อมต่อกันตามแนวเทือกเขาพนมดงรัก โดยพื้นที่ป่าของเขตอุทยานแห่งชาติฝั่งจังหวัดอุบลราชธานีมีพื้นที่ป่ามากถึง 40,000 ไร่ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอน้ำขุ่นตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์ (จังหวัดศรีสะเกษ) อำเภอทุ่งศรีอุดม และอำเภอเดชอุดม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอน้ำยืน ทิศใต้ ติดต่อกับจังหวัดพระวิหาร ประเทศกัมพูชา ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์ (จังหวัดศรีสะเกษ) ประวัติ ท้องที่อำเภอน้ำขุ่นเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอน้ำยืน ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอน้ำขุ่น ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอน้ำขุ่น โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอน้ำขุ่นแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 15 หมู่บ้าน 2. 15 หมู่บ้าน 3. 13 หมู่บ้าน 4. 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอน้ำขุ่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลขี้เหล็ก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขี้เหล็กทั้งตำบล เทศบาลตำบลตาเกา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาเกาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลไพบูลย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไพบูลย์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสะอาดทั้งตำบล อ้างอิง น้ำขุ่น