bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
ธงพระจักรพรรดิ ตราแผ่นดินของจักรวรรดิรัสเซีย ราชวงศ์โรมานอฟ ตามสำเนียงอังกฤษ หรือ รามานาฟ ตามสำเนียงรัสเซีย (Romanov) เป็นราชวงศ์ที่สองและราชวงศ์สุดท้ายของรัสเซีย โดยราชวงศ์นี้ปกครองจักรวรรดิรัสเซียตั้งแต่ ค.ศ. 1613 ถึง ค.ศ. 1917 กษัตริย์โรมานอฟพระองค์แรก คือซาร์มีไฮล์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ได้รับแต่งตั้งใน ค.ศ. 1613 ภายหลังสมัยแห่งความวุ่นวาย (Time of Troubles) ราชวงศ์นี้ปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เกือบตลอดเวลา โดยได้มีความพยายามร่างรัฐธรรมนูญ โดยจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย แต่พระองค์ก็ถูกลอบปลงพระชนม์เสียก่อน แม้ว่าจักรพรรดินีโคไลที่ 2 แห่งรัสเซีย จะทรงตั้งสภาดูมาใน ค.ศ. 1905 ก็มิได้มีสิทธิในการออกกฎหมายอย่างเต็มที่ จนเกิดการปฏิวัติใหญ่ในรัสเซีย จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 ต้องทรงสละราชสมบัติในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 และถูกปลงพระชนม์โดยกำลังของฝ่ายบอลเชวิคในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1918 ซึ่งสาเหตุของการปลงพระชนม์เนื่องด้วยจักรพรรดินีโคไลที่ 2 แห่งรัสเซีย เข้าร่วมสงครามและทุ่มงบประมาณไปกับสงครามมาก ทำให้เศรษฐกิจตกต่ำ ส่งผลให้ประชาชนก่อการปฏิวัติ และทางราชวงศ์ได้พยายามหลบหนีแต่ไม่สำเร็จ ได้ถูกนำมากักตัวและถูกลอบปลงพระชนม์ ราชวงศ์ฮ็อลชไตน์-ก็อทตาร์ฟ-โรมานอฟ ตราอาร์มของราชวงศ์ฮ็อลชไตน์-ก็อทตาร์ฟ-โรมานอฟ รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิ ราชวงศ์โรมานอฟ รายพระนามซาร์แห่งรัสเซีย รูป พระเจ้าซาร์ รัชกาล พระเจ้าไมเคิลที่ 1 21 กรกฎาคม - 23 กรกฎาคมค.ศ. 1613 - ค.ศ. 1645 พระเจ้าซาร์อเล็กซีที่ 1 23 กรกฎาคม - 7 กุมภาพันธ์ค.ศ. 1645 - ค.ศ. 1676 พระเจ้าซาร์ฟิโอดอร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย 7 กุมภาพันธ์ - 7 พฤษภาคมค.ศ. 1676 - ค.ศ. 1682 สมเด็จพระเจ้าซาร์ปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย 7 พฤษภาคม – 2 พฤศจิกายนค.ศ. 1682 – ค.ศ. 1721 พระเจ้าซาร์อีวานที่ 5 2 มิถุนายน - 8 กุมภาพันธ์ค.ศ. 1682 - ค.ศ. 1696 (ดำรงตำแหน่งผู้ปกครองร่วมกับสมเด็จพระเจ้าซาร์ปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย) จักรพรรดิแห่งรัสเซีย รูป จักรพรรดิ รัชกาล จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย 2 พฤศจิกายน – 8 กุมภาพันธ์ค.ศ. 1721 – ค.ศ. 1725 สมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 1 แห่งรัสเซีย (ผู้ปราณี) 8 กุมภาพันธ์ – 17 พฤษภาคมค.ศ. 1725 – ค.ศ. 1727 ซาร์ปีเตอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย 18 พฤษภาคม – 30 มกราคมค.ศ. 1727 – ค.ศ. 1730 จักรพรรดินีนาถแอนนา 13 กุมภาพันธ์ – 28 ตุลาคมค.ศ. 1730 – ค.ศ. 1740 จักรพรรดิอีวานที่ 6 28 ตุลาคม – 6 ธันวาคมค.ศ. 1740 – ค.ศ. 1741 จักรพรรดินีนาถเอลิซาเบธ 6 ธันวาคม – 5 มกราคมค.ศ. 1741 – ค.ศ. 1762 จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 3 5 มกราคม – 9 กรกฎาคมค.ศ. 1761 (ถูกปลงพระชนม์) สมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย (ผู้ทรงธรรม) 9 กรกฎาคม – 17 พฤศจิกายนค.ศ. 1762 – ค.ศ. 1796 ซาร์พอลล์ที่ 1 แห่งรัสเซีย 17 พฤศจิกายน – 24 มีนาคมค.ศ. 1796 – ค.ศ. 1801 (ถูกปลงพระชนม์) ซาร์อะเลคซันดร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย (ผู้เมตตา) 24 มีนาคม – 1 ธันวาคมค.ศ. 1801 – ค.ศ. 1825 แกรนด์ดยุกคอนสแตนติน ปาฟโลวิชแห่งรัสเซีย 1 ธันวาคม – 26 ธันวาคมค.ศ. 1825 – ค.ศ. 1825 (สละราชสมบัติ) จักรพรรดินีโคไลที่ 1 แห่งรัสเซีย 26 ธันวาคม – 2 มีนาคมค.ศ. 1825 – ค.ศ. 1855 ซาร์อะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย (ผู้ปลดปล่อย) 2 มีนาคม – 13 มีนาคมค.ศ. 1855 – ค.ศ. 1881 (ถูกปลงพระชนม์) ซาร์อะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย (ผู้สร้างสันติสุข) 13 มีนาคม – 1 พฤศจิกายนค.ศ. 1881 – ค.ศ. 1894 จักรพรรดินีโคไลที่ 2 แห่งรัสเซีย(ผู้เสียสละ) 1 พฤศจิกายน – 15 มีนาคมค.ศ. 1894 – ค.ศ. 1917 (สละราชสมบัติ) แกรนด์ดยุกไมเคิล อเล็กซานโดรวิชแห่งรัสเซีย 15 มีนาคม – 16 มีนาคมค.ศ. 1917 (ดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารและมิได้เป็นพระจักรพรรดิเนื่องจากการปฏิวัติ) อ้างอิง โรมานอฟ กษัตริย์
พุทธศักราช 1298 ใกล้เคียงกับ เมษายน ค.ศ. 755 - มีนาคม ค.ศ. 756 มหาศักราช 677 เหตุการณ์ ยุโรป เดือนกันยายน – อับดุล ราห์มานที่ 1หนึ่งในราชวงศ์อุมัย ยัด ขึ้น บกที่ เมืองอัลมูเญการ์ ในแคว้นอันดาลุส (ปัจจุบันคือประเทศสเปน ) ซึ่งในช่วงหลายปีต่อมา เขาจะก่อตั้งอาณาจักรกอร์โดบา เตโอดาโต อิปาโต ถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกทำให้ตาบอด หลังจากครองราชย์มาเป็น เวลา13 ปี เขาถูกสืบทอดตำแหน่งโดยกัลลา เกาโลผู้แย่งชิง บัลลังก์ด ยุคแห่งเวนิส อังกฤษ คำอธิบาย ของ Anglo -Saxon Chronicleภายใต้วันที่นี้ (ปัจจุบันลงวันที่757 ) ที่ระบุว่ากษัตริย์Sigeberht แห่ง WessexถูกปลดโดยCynewulfนั้นสมบูรณ์กว่าบันทึกก่อนหน้านี้มาก เอเชีย 16 ธันวาคม – นายพลอัน ลู่ซานเริ่มก่อกบฏอันซือต่อต้านจักรพรรดิซวนจงแห่งราชวงศ์ถัง ( จีน ) กองทัพของเขาเคลื่อนพลลงมาจากฟานหยาง (ใกล้กับกรุงปักกิ่ง ในปัจจุบัน ) และเคลื่อนพลอย่างรวดเร็วไปตามคลองใหญ่ในขณะเดียวกัน ซวนจงส่งเฟิง ชางชิงผู้ว่าการฟานหยาง ไปสร้างแนวป้องกันที่เมืองหลวงทางตะวันออกของลั่วหยาง ทริซอง เดตเซนขึ้นเป็นจักรพรรดิของทิเบตในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์ทรงมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่ศาสนาพุทธและก่อตั้งนิกายนิงมาหรือนิกายโบราณของศาสนาพุทธแบบทิเบต จักรพรรดินีโคเค็นทรงแนะนำ เทศกาล ทานาบาตะให้กับญี่ปุ่น อเมริกากลาง 8 พฤศจิกายน – K'ahk' Ukalaw Chan Chaak ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ปกครองคนใหม่ของเมืองรัฐ มายัน แห่งนารันโฮในกัวเตมาลาและครองราชย์จนกระทั่งสวรรคตใน ปี ค.ศ. 780 พันธมิตรและการค้าระหว่างนครรัฐของชาวมายัน เริ่มแตกสลาย ภาวะทุพโภชนาการเพิ่มมากขึ้น อุปทาน อาหาร ที่ลดลง ทำให้เกิดความวุ่นวายทางสังคมและสงคราม (ประมาณวันที่) วันเกิด เบลโลแห่งคาร์กัสซอนน์ ขุนนางแห่งแฟรงค์ (ประมาณอายุ) วาลาแห่งคอร์บี้ขุนนางแห่งแฟรงค์ (ประมาณปี) วิลเลียมแห่งเกลโลเน ขุนนางแห่งแฟรงค์ (ประมาณปี) วันถึงแก่กรรม อับดุลเราะห์มาน บิน ฮาบิบ อัล-ฟิห์รีขุนนางชาวอาหรับ อบู มุสลิม โคราซานีนายพลชาวเปอร์เซีย เอลิเซด เอพ กวีล็อกกษัตริย์แห่งเพาวิส ( เวลส์ ) ซุนปาดห์ผู้นำกบฏชาวเปอร์เซีย จาง ซวนจิตรกรชาวจีน(เกิด ค.ศ. 713 )
พุทธศักราช 1368 ใกล้เคียงกับ เมษายน ค.ศ. 825 - มีนาคม ค.ศ. 826 มหาศักราช 747 เหตุการณ์ ตามสถานที่ อินเดีย กลุ่มชาวเปอร์เซีย-อัสซีเรียผู้นับถือคริสตจักรตะวันออก ภายใต้การนำของบิชอปเปอร์เซียสองรูป นาม Prod (หรือ Proth หรือรู้จักกันในนาม Aphroth) และ Sappor (มีอีกนามว่า Sabrisho) เดินทางถึงรัฐเกรละ ประเทศอินเดีย และอาศัยอยู่ที่โกลลัม สิงหาคม - ในวันแรกของเดือน Chingam ในปีนี้ เป็นจุดเริ่มต้นของสมัย Kollam ของเกรละ (ปฏิทิน/สมัยมลยาฬัม มีอีกชื่อว่า Kollavarsham) ยุโรป จักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาทรงเริ่มการทัพต่อชาวเวนด์และชาวซอร์บ ดยุก Tunglo ยอมส่งบุตรชายของตนเป็นตัวประกันและยอมจำนนต่อการปกครองของแฟรงก์ (ปีโดยประมาณ) Grímur Kamban กลายเป็นบุคคลแรกที่เดินขึ้นหมู่เกาะแฟโร และตั้งถิ่นฐานที่ Funningur ตรงชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของ Eysturoy (จุดเริ่มต้นยุคไวกิงของชาวนอร์เวย์บนหมู่เกาะ) มูร์เซียได้รับการสถาปนาโดยอับดุรเราะห์มานที่ 2 เอมีร์แห่งกอร์โดบา บริเตน ยุทธการที่เอลลันดุน: พระเจ้าเอ็กเบิร์ตแแห่งเวสเซกซ์เอาชนะเบออร์นวุล์ฟแห่งเมอร์เซียใกล้สวินดัน สงครามนี้ทำให้ความเป็นใหญ่ของเมอร์เซียในประเทศอังกฤษตอนใต้สิ้นสุดลง เคนต์ เซอร์รีย์ ซัสเซกซ์ และเอสเซกซ์ยอมจำนนต่อเวสเซกซ์ และอัสต์แองเกลียยอมรับเอ็กเบิร์ตเป็นเจ้าเหนือหัว (bretwalda) ตามเนื้อหา ศาสนา โบโรบูดูร์ วัดพุทธนิกายมหายาน สร้างแล้วเสร็จในจังหวัดชวากลาง (ปัจจุบันอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย) วันเกิด จักรพรรดิลุดวิกที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ - จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์คาโรแล็งเชียง (สวรรคต 12 สิงหาคม พ.ศ. 1418) วันถึงแก่กรรม อ้างอิง
พุทธศักราช 1630 ใกล้เคียงกับ เมษายน ค.ศ. 1087 - มีนาคม ค.ศ. 1088 มหาศักราช 1009 เหตุการณ์ ตามสถานที่ อังกฤษ 9 กันยายน - พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ (ผู้พิชิต) เสด็จสวรรคตใน รูอ็อง หลังจากพลัดตกจากม้า พระองค์ถูกสืบทอดราชบัลลังก์โดยพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของพระองค์ พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ ไฟไหม้ในลอนดอนเผาทำลายทั้งเมือง รวมทั้งมหาวิหารเซนต์ปอล บิช็อป เมารีซ เริ่มสร้างโบสถ์หลังใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่ามาก แอฟริกา การรบที่มะห์เดีย: กองทัพเรือของเจนัวและปิซาเข้ายึดเมืองหลวงของแคว้นซีริดและยึดครองมะห์เดียเป็นเวลาหนึ่งปี ต่อมาสาธารณรัฐทั้งสองได้รับสิทธิพิเศษทางการค้า ญี่ปุ่น 3 มกราคม - จักรพรรดิชิรากาวะ สละราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสพระชนมายุ 7 พรรษาของพระองค์ จักรพรรดิโฮริกาวะ หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 14 ปี พระองค์ใช้พระราชอำนาจส่วนพระองค์ในการจัดตั้ง การว่าราชการในวัด ให้เคลื่อนไหวต่อไป ตามหัวข้อ ศาสนา 16 กันยายน - สมเด็จพระสันตะปาปาวิคเตอร์ที่ 3 สิ้นพระชนม์หลังจากดำรงพระยศได้เพียง 1 ปีที่ มอนติ คาสิโน พระองค์ถูกฝังที่ หอประชุมนักบวช ของมหาวิหาร วันเกิด วันถึงแก่กรรม
พุทธศักราช 40 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 504 เหตุการณ์ ภายหลังสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว พระอานนท์ได้เที่ยวจาริกสั่งสอนเวไนยสัตว์แทนองค์พระศาสดา จนชนมายุของท่านล่วงเข้า 120 ปี (พ.ศ. 40) ท่านจึงได้พิจารณาอายุสังขารของท่านพบว่า อายุสังขารของท่านนั้นยังอีก 7 วันก็จะสูญสิ้นเข้าสู่พระนิพพาน ท่านจึงพิจารณาว่าท่านจะเข้านิพพาน ณ ที่ใด ก็เห็นว่าท่านจะเข้านิพพานที่ปลายแม่น้ำโรหิณี ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเมืองกบิลพัสดุ์ กับเมืองเทวทหะ ซึ่งมีพระประยูรญาติอยู่ทั้ง 2 ฝ่าย จากนั้นท่านจึงได้ลาภิกษุสงฆ์ และชนทั้งหลาย จนครบ 7 วันแล้ว ท่านจึงได้แสดงอิทธิปาฏิหาริย์นานาประการ แล้วตั้งจิตอธิษฐานให้กายของท่านแตกออกเป็น 2 ภาค ภาคหนึ่งให้ตกที่ฝั่งกรุงกบิลพัสดุ์ อีกภาคหนึ่งตกที่เทวทหะ แล้วท่านได้เจริญเตโชกสิณ ทำให้เปลวเพลิงบังเกิดในร่างกาย เผาผลาญมังสะและโลหิตให้สูญสิ้น ยังเหลือแต่พระอัฐิธาตุสีขาวดังสีเงิน พระอัฐิธาตุที่เหลือจึงแตกออกป็น 2 ภาค ด้วยกำลังอธิษฐานของท่าน บรรดาพระประยูรญาติและชนที่มาชุมนุมกัน ณ ที่นั้นต่างก็รองรับพระธาตุไว้ แล้วสร้างพระเจดีย์บรรจุไว้ทั้ง 2 ฟากของแม่น้ำโรหิณี วันเกิด วันถึงแก่กรรม พระอานนท์ (ประสูติพร้อมกันกับพระพุทธเจ้าและสหชาติอีก 6)
พร้าว เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ เดิมชื่อ 'อำเภอเมืองพร้าว' และเป็นที่ตั้งของวัดดอยแม่ปั๋ง วัดที่หลวงปู่แหวน สุจินโณ จำพรรษาจนกระทั่งมรณภาพ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอพร้าวมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอไชยปราการ และอำเภอแม่สรวย (จังหวัดเชียงราย) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเวียงป่าเป้า (จังหวัดเชียงราย) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดอยสะเก็ด ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแม่แตงและอำเภอเชียงดาว ทุ่งนาในเขตอำเภอพร้าว การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอพร้าวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 109 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2566) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2566) 1. เวียง Wiang 6 3,030 3,030 (ทต. เวียงพร้าว) 2. ทุ่งหลวง Thung Luang 6 1,505 1,505 (ทต. เวียงพร้าว) 3. ป่าตุ้ม Pa Tum 12 5,215 5,215 (ทต. ป่าตุ้ม) 4. ป่าไหน่ Pa Nai 10 4,289 4,289 (ทต. ป่าไหน่) 5. สันทราย San Sai 15 6,139 6,139 (อบต. สันทราย) 6. บ้านโป่ง Ban Pong 8 3,487 3,487 (ทต. บ้านโป่ง) 7. น้ำแพร่ Nam Phrae 8 3,245 3,245 (ทต. น้ำแพร่) 8. เขื่อนผาก Khuean Phak 10 4,524 4,524 (ทต. เขื่อนผาก) 9. แม่แวน Mae Wan 11 5,095 5,095 (อบต. แม่แวน) 10. แม่ปั๋ง Mae Pang 14 6,016 6,016 (ทต. แม่ปั๋ง) 11. โหล่งขอด Long Khot 9 4,375 4,375 (อบต. โหล่งขอด) รวม 109 46,920 26,787 (เทศบาล)20,133 (อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอพร้าวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเวียงพร้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงและตำบลทุ่งหลวงทั้งตำบล เทศบาลตำบลแม่ปั๋ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ปั๋งทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ้านโป่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโป่งทั้งตำบล เทศบาลตำบลป่าตุ้ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าตุ้มทั้งตำบล เทศบาลตำบลน้ำแพร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำแพร่ทั้งตำบล เทศบาลตำบลป่าไหน่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าไหน่ทั้งตำบล เทศบาลตำบลเขื่อนผาก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขื่อนผากทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสันทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันทรายทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแม่แวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่แวนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโหล่งขอด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโหล่งขอดทั้งตำบล อ้างอิง พร้าว
หนองเสือ เป็นอำเภอหนึ่งในเจ็ดอำเภอของจังหวัดปทุมธานี สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นท้องทุ่ง มีลำคลองไหลผ่านหลายสาย ประวัติความเป็นมา เดิมพื้นที่เป็นป่าดง มีเสือช้างที่ดุร้ายลงมาจากภูเขาทางจังหวัดสระบุรีบ้าง จังหวัดนครนายกบ้าง มาอาศัยกินในหนองน้ำเป็นที่หวาดกลัวของคนทั่วไป หนองน้ำแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า 'หนองเสือ' ตามชื่อสัตว์ดุร้าย ครั้นตั้งเป็นอำเภอจึงได้นามว่า 'อำเภอหนองเสือ' วันที่ 19 กันยายน 2458 ย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอเมือง ตำบลหนองเสือ เมืองธัญบุรี จากตำบลคลองซอยที่ 10 สกัดหกวาสายบน ไปตั้งที่ตำบลกลางคลองซอยที่ 10 ฝั่งเหนือคลองรังสิต วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2474 ยุบจังหวัดธัญบุรี รวมเข้ากับจังหวัดปทุมธานี ทำให้ท้องที่อำเภอหนองเสือ โอนมาขึ้นกับจังหวัดปทุมธานี วันที่ 30 สิงหาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลหนองเสือในท้องที่บางส่วนของตำบลบึงบา วันที่ 7 พฤศจิกายน 2533 ตั้งตำบลนพรัตน์ แยกออกจากตำบลศาลาครุ วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลหนองเสือ เป็นเทศบาลตำบลหนองเสือ ด้วยผลของกฎหมาย วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสามวัง เป็นเทศบาลตำบลหนองสามวัง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหนองเสือตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดปทุมธานี มีอาณาเขตติดต่อดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังน้อย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) อำเภอหนองแค และอำเภอวิหารแดง (จังหวัดสระบุรี) มีคลองระพีพัฒน์แยกตก คลองหกวาสายบน (สกัดห้า) คลองสิบสาม คลองสามสิบสาม คลองแม่น้ำใน และคลองสามสิบสองเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านนาและอำเภอองครักษ์ (จังหวัดนครนายก) มีคลองสิบสี่เป็นเส้นแบ่งเขต ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอธัญบุรี มีแนวลำรางสาธารณะห่างจากคลองรังสิตประยูรศักดิ์ไปทางทิศเหนือ 1.6 กิโลเมตรเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองหลวง มีคลองเจ็ดเป็นเส้นแบ่งเขต การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหนองเสือแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 ตำบล 69 หมู่บ้าน ดังนี้ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) สี แผนที่ 1. บึงบา Bueng Ba 2. บึงบอน Bueng Bon 3. บึงกาสาม Bueng Ka Sam 4. บึงชำอ้อ Bueng Cham O 5. หนองสามวัง Nong Sam Wang 6. ศาลาครุ Sala Khru 7. นพรัตน์ Noppharat การปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอหนองเสือประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหนองเสือ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบึงบา เทศบาลตำบลหนองสามวัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองสามวังทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงบา (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองเสือ) องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงบอนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงกาสาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงกาสามทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงชำอ้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงชำอ้อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศาลาครุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศาลาครุทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนพรัตน์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนพรัตน์ทั้งตำบล การคมนาคม ถนนสายหลัก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3261 (ถนนเลียบคลองสิบ,ถนนคลองสิบ-หนองแค,ถนนปทุมธานี-สระบุรี) ถนนสายรอง ถนน รพช.ปท.3221 (ถนนเลียบคลองแปด) ถนนคลองชลประทานที่เก้าฝั่งตะวันออก (ถนนเลียบคลองเก้า) ทางหลวงชนบท ปท.5023 (ถนนเลียบคลองสิบเอ็ด) ถนนเลียบคลองสิบสอง ถนนเลียบคลองสิบสาม ถนนเลียบคลองสิบสี่ รถประจำทาง รถประจำทางสาย 1008 รังสิต - หนองเสือคลองสิบสาม (รถธรรมดาสีเขียว) อ้างอิง หนองเสือ
เมืองสมุทรสงคราม เป็นอำเภอเมืองของจังหวัดสมุทรสงคราม เป็นอำเภอที่ขึ้นชื่อเรื่องปลาทูและมีนิทรรศการงานปลาทูแม่กลองทุกปี อำเภอเมืองสมุทรสงครามโยกย้ายสถานที่และเปลี่ยนชื่อหลายครั้ง เริ่มจากชื่ออำเภอลมทวน ตั้งอยู่ที่ปากคลองลัดจวนและเปลี่ยนชื่อมาเป็นอำเภอเมืองสมุทรสงครามดังเดิมในปี พ.ศ. 2452 ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2460 เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอบ้านปรก ต่อมาได้สร้างที่ว่าการอำเภอใหม่เป็นครั้งแรกที่ริมแม่น้ำแม่กลอง (ระหว่างปากคอลงแม่กลอง-คลองลัดจวน) จึงเปลี่ยนชื่ออีกครั้งในปี พ.ศ. 2468 เป็นอำเภอแม่กลอง และในปี พ.ศ. 2481 เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเมืองสมุทรสงคราม จนปัจจุบัน ที่ตั้งและอาณาเขต ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองสมุทรสาคร อำเภอบ้านแพ้ว (จังหวัดสมุทรสาคร) และอำเภอดำเนินสะดวก (จังหวัดราชบุรี) ทิศตะวันออก จรดอ่าวแม่กลอง (อ่าวไทย) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านแหลม (จังหวัดเพชรบุรี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบางคนทีและอำเภออัมพวา การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเมืองสมุทรสงครามแบ่งเขตการปกครองย่อย เป็น 11 ตำบล 87 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. แม่กลอง Mae Klong ยกเลิกระบบหมู่ แผนที่ 2. บางขันแตก Bang Khan Taek 3. ลาดใหญ่ Lat Yai 4. บ้านปรก Ban Prok 5. บางแก้ว Bang Kaeo 6. ท้ายหาด Thai Hat 7. แหลมใหญ่ Laem Yai 8. คลองเขิน Khlong Khoen 9. คลองโคน Khlong Khon 10. นางตะเคียน Nang Takhian 11. บางจะเกร็ง Bang Chakreng การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเมืองสมุทรสงครามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมือง 1 แห่ง เทศบาลเมืองสมุทรสงคราม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่กลองทั้งตำบล เทศบาลตำบล 4 แห่ง เทศบาลตำบลบางจะเกร็ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางจะเกร็งทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ้านปรก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านปรกทั้งตำบล เทศบาลตำบลแหลมใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมใหญ่ทั้งตำบล เทศบาลตำบลคลองโคน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองโคนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบล 6 แห่ง องค์การบริหารส่วนตำบลบางขันแตก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางขันแตกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลลาดใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลาดใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบางแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางแก้วทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลท้ายหาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท้ายหาดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคลองเขิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองเขินทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนางตะเคียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนางตะเคียนทั้งตำบล อ้างอิง เมืองสมุทรสงคราม
หัวพัน เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ติดกับประเทศเวียดนาม เดิมแขวงนี้รู้จักในชื่อ 'หัวพันห้าทั้งหก' (มักเรียกผิดเป็น หัวพันทั้งห้าทั้งหก) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในเหตุการณ์สงครามปราบฮ่อ แขวงหัวพันตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของแขวงเชียงขวาง ประวัติศาสตร์ของสองแขวงนี้มีความคล้ายคลึงกัน ในอดีตหัวพันเคยตกเป็นเมืองขึ้นของเวียดนามสลับกับการดำรงอยู่ในฐานะรัฐเอกราช และเพิ่งถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของลาวในสมัยที่ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ปัจจุบันมีประชากรราว 322,200 คน ภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อน พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าไม้ อากาศค่อนข้างหนาว ประกอบด้วยชนกลุ่มน้อยกว่า 20 เผ่า เช่น ไทขาว ไทแดง ไทดำ ไทเหนือ ไทน้อย ไทพวน ม้ง ขมุ ยูนนาน ส่วนใหญ่ใช้ภาษาในกลุ่มภาษาไท การปกครอง แขวงหัวพันประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ แผนที่ รหัส ชื่อ ลาว อังกฤษ 7-01 เมืองซำเหนือ Xamneua 7-02 เมืองเซียงค้อ Xiengkhor 7-03 เมืองเวียงทอง Viengthong 7-04 เมืองเวียงไซ Viengxay 7-05 เมืองหัวเมือง Huameuang 7-06 เมืองซำใต้ Xamtay 7-07 เมืองสบเบา Sop Bao 7-08 เมืองแอด Et สถานที่ท่องเที่ยว เมืองซำเหนือ เมืองเวียงชัย วัดโพธิ์นาราม ถ้ำท่านผู้นำ เมืองเวียงไชย หินผาตั้ง การเดินทาง จากแขวงเชียงขวางมาแขวงหัวพัน โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 7 เดินทางไปยังเมืองคำทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข 6 ตรงมายังน้ำเนิน ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง จากนั้นจะเป็นถนนลูกรังตัดเข้าไปในเขตภูเขาสูง ระหว่างทางจะพบหมู่บ้านชาวเขาหลายแห่ง หัวพัน
สาละวัน เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงทางตอนใต้ของประเทศ เป็นแขวงหนึ่ง​ที่มีวัฒนธรรม​หลากหลาย ชื่อของแขวงสาละวันมาจากบริเวณที่ตั้งเมืองสาละวันมีต้นรังเป็นจำนวนมาก ต้นรังในภาษาบาลีเรียกว่า สาละ ส่วนคำว่า วัน แปลว่าป่าไม้ ดังนั้นคำว่า สาละวัน จึงหมายความว่า 'ดินแดนแห่งป่าไม้รัง' อาณาเขตติดต่อ ทิศเหนือ​ ติดต่อกับ​แขวงสุวรรณเขต ทิศตะวันออก​ ติดต่อกับประเทศ​เวียดนาม ทิศใต้​ ติดต่อกับแขวงเซกอง​​และแขวงจำปาศักดิ์ ทิศตะวันตก​ ติดต่อกับ​ประเทศ​ไทย การแบ่งเขตการปกครอง แผนที่ รหัสเมือง เมือง (ไทย) เมือง (ลาว) เมือง (อังกฤษ) 14-01 สาละวัน Salavan 14-02 ตะโอ้ย Ta Oi 14-03 ตุ้มลาน Toomlarn 14-04 นครเพ็ง Lakhonepheng 14-05 วาปี Vapy 14-06 คงเซโดน Khongxedon 14-07 เล่างาม Lao Ngam 14-08 สะม้วย Sa Moay ภูมิประเทศ แขวงสาละวันมีพื้นที่ทั้งหมด 10,691 ตร.กม. ภูมิประเทศแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ เขตภูเขา (เมืองตะโอ้ยและสะม้วย) คิดเป็นร้อยละ 40 ของเนื้อที่แขวง พื้นที่ค่อย ๆ ลาดชัน จึงเหมาะสมแก่การปลูกไม้อุตสาหกรรม ไม้ผล กาแฟ และเลี้ยงสัตว์ใหญ่ เขตที่สูง (เมืองเหล่างาม) คิดเป็นร้อยละ 20 ของพื้นที่แขวง เหมาะสำหรับการปลูกกาแฟ เร่ว (หมากแหน่ง) กล้วย ถั่วดิน ถั่วเหลือง มะเดื่อ ผักเมืองหนาว ฝ้าย และไม้ผล เขตที่ราบ (เมืองสาละวัน เมืองวาปี เมืองตุ้มลาน เมืองคงเซโดน และเมืองละคอนเพ็ง) คิดเป็นร้อยละ 40 ของพื้นที่แขวง เป็นทุ่งกว้าง อุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การปลูกข้าว พืชตระกูลถั่ว ประมง สถานที่ท่องเที่ยว สวนอุทยานแห่งชาติเชียงทอง หมู่บ้านกะตัง หมู่บ้านตะโอย บึงจระเข้ น้ำตกตาดเลาะเบี่ง น้ำตกตาดเทวดา น้ำตกเซเซด อุทยานภูผาสุข สาละวัน
บ้านตาขุน เป็นอำเภอแห่งหนึ่งในจังหวัดสุราษฎร์ธานี และเป็นอำเภอที่ตั้งของเขื่อนรัชชประภา หรือเขื่อนเชี่ยวหลาน และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากที่สุดของจังหวัด ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบ้านตาขุนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสุขสำราญ (จังหวัดระนอง) และอำเภอวิภาวดี ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวิภาวดีและอำเภอคีรีรัฐนิคม ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพนม ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคุระบุรี (จังหวัดพังงา) ประวัติ ท้องที่อำเภอบ้านตาขุนเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคีรีรัฐนิคม ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านตาขุน ประกอบด้วยตำบลไกรสร ตำบลเขาวง ตำบลเขาพัง ตำบลพะแสง ตำบลพรุไทย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และยกเป็นอำเภอบ้านตาขุน ตามประกาศประกาศกระทรวงมหาดไทย วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2519 โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบ้านตาขุนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. เขาวง| 6 หมู่บ้าน 2. พะแสง 9 หมู่บ้าน 3. พรุไทย| 9 หมู่บ้าน 4. เขาพัง| 5 หมู่บ้าน แผนที่ การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบ้านตาขุนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบ้านตาขุน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเขาวง เทศบาลตำบลบ้านเชี่ยวหลาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาพังทั้งตำบล (สุขาภิบาลเขาพังเดิม) องค์การบริหารส่วนตำบลเขาวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาวง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลบ้านตาขุน) องค์การบริหารส่วนตำบลพะแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพะแสงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพรุไทย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรุไทยทั้งตำบล โรงเรียน โรงเรียนในอำเภอบ้านตาขุน โรงเรียนบ้านตาขุนวิทยา โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม โรงเรียนตาขุน โรงเรียนเทศบาลบ้านตาขุน โรงเรียนบ้านพัฒนา โรงเรียนบ้านพัฒนา 2 โรงเรียนวัดพรุศรี โรงเรียนบ้านเชี่ยวขวาน โรงเรียนบ้านตาขุน โรงเรียนบ้านปากน้ำ โรงเรียนบ้านช่องไม้งาม โรงเรียนบ้านวังขุม โรงเรียนบ้านเขาเทพพิทักษ์ โรงเรียนวัดพระแสง โรงเรียนอนุบาลเปี่ยมรัก อ้างอิง 2. ' ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องยุบตำบลไกรสร อำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฎร์ธานี' http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2529/D/219/ บ้านตาขุน
พระวิศวกรรม หรือ พระวิสสุกรรม หรือ พระวิษณุกรรม เป็นเทวดาในศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธและเทวดาผู้เป็นนายช่างใหญ่ของพระอินทร์ ตามตำนานกล่าวว่า เป็นผู้สร้างเครื่องมือ สิ่งของต่าง ๆ ให้เกิดขึ้น และเป็นแบบอย่างให้กับมนุษย์สืบมา พระวิศวกรรมรับเทวโองการต่าง ๆ จากพระอินทร์ เพื่อสร้าง อุปกรณ์ สิ่งของ อาคาร ต่าง ๆ มากมาย เป็นผู้นำวิชาช่าง มาสอนแก่มนุษย์ นับแต่นั้นมามนุษย์จึงรู้จักการสร้างและใช้งานสิ่งของต่าง ๆ จนมีการพัฒนารูปแบบมาจนถึงปัจจุบันนี้ ช่างไทยแขนงต่าง ๆ ให้ความเคารพบูชาพระวิศวกรรมในฐานะครูช่าง หรือเทพแห่งวิศวกรรมของไทย โดยเรามักพบเห็นรูปจำลององค์ท่านได้บ่อย ๆ ตามสถานศึกษาทางช่างทุกสถาบัน โดยนิยมสร้างอยู่สองท่า คือ ท่าประทับนั่งห้อยพระบาท พระหัตถ์ข้างหนึ่งถือ ผึ่ง (จอบสำหรับขุดไม้) และอีกข้างถือ ดิ่ง และท่าประทับยืนมือขวาถือไม้เมตรหรือไม้วา มือซ้ายถือลูกดิ่งและไม้ฉาก ที่มาขององค์พระวิษณุกรรมทั้ง 2 ท่านี้ พอขยายความได้ว่า หากสถาบันใดเปิดสอนวิชาชีพช่างก่อสร้าง มักอยู่ในท่ายืนมือถือลูกดิ่งและไม้เมตรหรือไม้วาอันเป็นเครื่องมือของช่างก่อสร้างมาแต่สมัยโบราณซึ่งช่างทั้งหลายทราบดีว่าเป็นเครื่องมือสำหรับวัดระยะ วัดความเที่ยงตรง แต่สิ่งที่นอกเหนือไปจากนั้นยังแฝงไปด้วยปรัชญาในการดำเนินชีวิต คือความแม่นยำ เที่ยงตรง ไม่เอนเอียงในทางปฏิบัติ ซึ่งเป็นที่มาของช่างที่ดี คือความมีคุณธรรมประจำใจ หากสถาบันใดเปิดสอนวิชาชีพสาขาอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ช่างก่อสร้างอยู่ด้วย มักจะใช้ท่านั่ง เข้าใจว่าผู้สร้างคงจะชี้ให้เห็นเด่นชัดถึงสถาบันผู้ผลิตช่างก่อสร้าง อันเป็นช่างเก่าแก่มีมาแต่ก่อนแล้ว ศาสนาพุทธ ในชาตกัฏฐกถา สภชาดก กล่าวว่า ท่านเป็นผู้สร้างอาศรมให้แก่พระโพธิสัตว์หลายพระองค์ (ก่อนที่จะอุบัติเป็นพระพุทธเจ้า) เช่น ในพระเวสสันดรชาดก เป็นผู้สร้างบันไดเงิน บันไดทอง บันไดแก้ว ทอดจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ลงมายังโลกมนุษย์ที่เมืองสังกัสสนคร ซึ่งเป็นเส้นทางที่พระพุทธเจ้าใช้เสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ (หลังจากเสด็จขึ้นไปโปรดพุทธมารดาบนสวรรค์ในช่วงเข้าพรรษา) นอกจากจะเป็นสถาปนิกและเป็นวิศวกรด้านโยธาและสำรวจ ดังจะเห็นได้จากผลงาน 2 ประการที่ว่านี้แล้ว พระวิศวกรรม ยังเป็นวิศวกรเครื่องกลอีกด้วย กล่าวคือ ท่านเป็นผู้สร้างวาฬสังฆาตยนต์ ซึ่งเป็นกงล้อหมุนรอบองค์พระสถูป ปกปักรักษาป้องกันมิให้บุคคลเข้าใกล้พระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า เมื่อครั้งที่พระเจ้าอชาตศัตรูได้รับส่วนแบ่งพระบรมสารีริกธาตุหลังพุทธปรินิพพานและอัญเชิญไปประดิษฐานไว้ในองค์พระสถูปที่ว่านี้ Visvakarman, 13c, Lopburi (34865435730).พระวิษณุกรรม ศิลปะลพบุรี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับพระวิษณุกรรมและพระวิษณุ คนไทยเรียกพระวิศวกรรมว่า 'พระวิษณุกรรม' และในที่สุดได้กร่อนลงเหลือเพียง 'พระวิษณุ' ซึ่งเป็นชื่อของเทพที่คนไทยรู้จักกันในฐานะหนึ่งใน 3 เทพสำคัญของศาสนาฮินดู อันได้แก่ พระพรหม พระวิษณุ และพระศิวะ ทำให้หลายคนเข้าใจว่าพระวิษณุเป็นเทพแห่งวิศวกรรม ซึ่งเป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน 'กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทรฯ มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์' หมายถึง กรุงเทพมหานคร เมืองแห่งเทวดานั้น พระวิษณุกรรม เป็นผู้สร้าง ตามพระบัญชาของพระอินทร์ อ้างอิง วิศวกรรม วิศวกรรม วิศวกรรม
มัดยัน ชื่อเมืองในปาเลสไตน์ อันเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ เคยมีศาสดาทูตชื่อ ชุอัยบฺ อยู่ที่เมืองนี้ในอดีต เรื่องราวของ นบี ชุอัยน์ ชาวมัดยันคือชาวอาหรับที่อาศัยอยู่ในดินแดนมะอาน ซึ่งส่วนหนึ่งของดินแดนแห่งนี้ปัจจุบันคือซีเรีย ชาวมัดยันเป็นคนโลภที่ไม่เชื่อว่าอัลลอฮฺทรงมีอยู่ จึงใช้ชีวิตอยู่อย่างชั่วช้าเลวทราม คนพวกนี้โกงตาชั่ง โฆษณาสินค้าของตัวเองเกินความจริง และปกปิดข้อบกพร่องในสินค้าของตัวเอง นอกจากนี้ยังโกหกลูกค้าของตนเองอีกด้วย อัลลอฮฺได้ส่งนบีชุอัยบฺมาพร้อมกับปาฏิหาริย์หลายอย่าง นบีชุอัยบฺได้สอนพวกเขา และ ขอให้พวกเขานึกถึงความโปรดปรานของอัลลอฮฺ และเตือนพวกเขาให้นึกถึงผลที่จะติดตามมา จากหนทางที่เลวทรามของพวกเขา แต่พวกเขากลับหัวเราะเยาะ ท่านนบีชุอัยบฺยังคงสงบนิ่ง และในขณะที่ท่านเตือนชนเหล่านั้น ท่านก็บอกแก่พวกเขาว่าท่านนั้นเป็นญาติพี่น้องของพวกเขา และสิ่งที่ทำไปนั้นมิใช่ประโยชน์ส่วนบุคคล แต่พวกเขาได้ทำการยึดทรัพย์สินของนบีชุอัยบฺ และ ผู้ที่ปฏิบัติตามท่าน หลังจากนั้นก็ทำการขับไล่ออกจากเมือง นบีชุอัยบฺจึงวอนขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮฺ และคำวิงวอนของท่านก็ได้รับการตอบสนอง กล่าวคือ อัลลอฮฺได้ทรงทำให้อากาศร้อนระอุ ซึ่งทำให้ชาวมัดยันได้รับความเดือดร้อน และเมื่อเห็นเมฆรวมตัวกันบนท้องฟ้า พวกเขาก็คิดว่าเมฆนั้นจะนำความเย็นและฝนที่ชุ่มฉ่ำมา ดังนั้นพวกเขาจึงวิ่งออกไปข้างนอกด้วยความหวังว่าจะได้สนุกสนานกับน้ำฝน แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เมฆได้ระเบิดออกพร้อมกับเกิดฟ้าผ่าและไฟลุกโชนขึ้น พวกเขาได้ยินเสียงกึกก้องกัมปนาทจากข้างบนซึ่งทำให้แผ่นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือน และพวกคนชั่วได้ถูกคร่าชีวิตในสภาพที่กำลังหวาดกลัว อ้างอิงข้อมูล : เรื่องราวของบรรดานบี ( Story of The Prophets ) อิมาม อิบนุกะซีรฺ - เขียน อ.บรรจง บินกาซัน – แปล
ที่ว่าการอำเภอไทยเจริญ ประเพณีบุญคุณลานอำเภอไทยเจริญ 2561 การเล่นดนตรีพื้นเมืองอีสาน (พิณและแคน) ประกอบการฟ้อนรำของประชาชนในอำเภอที่มาร่วมงานบุญในคืนนั้น ไทยเจริญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร จัดตั้งขึ้นเป็นอำเภอลำดับที่ 9 ของจังหวัดยโสธร ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอไทยเจริญตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเลิงนกทา ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเสนางคนิคม (จังหวัดอำนาจเจริญ) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองอำนาจเจริญ (จังหวัดอำนาจเจริญ) และอำเภอป่าติ้ว ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกุดชุม ประวัติ ท้องที่อำเภอไทยเจริญเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเลิงนกทา ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลไทยเจริญ ตำบลน้ำคำ ตำบลคำไผ่ ตำบลคำเตย และตำบลส่มผ่อ ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอไทยเจริญ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2540 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอไทยเจริญ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ปีเดียวกัน กลายเป็นอำเภอลำดับที่ 9 ของจังหวัดยโสธร และเป็นลำดับที่ 774 ของประเทศไทย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอไทยเจริญแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 48 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ไทยเจริญ Thai Charoen 6 หมู่บ้าน 2. น้ำคำ Nam Kham 12 หมู่บ้าน 3. ส้มผ่อ Som Pho 8 หมู่บ้าน 4. คำเตย Kham Toei 13 หมู่บ้าน 5. คำไผ่ Kham Phai 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอไทยเจริญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลคำเตย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำเตยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลไทยเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไทยเจริญทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำคำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลส้มผ่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลส้มผ่อทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำไผ่ทั้งตำบล สถานที่ท่องเที่ยว วัดอัครเทวดามีคาแอล ซ่งแย้ เป็นศาสนสถานที่สามารถบรรจุคนได้มากกว่า 500 คน โบสถ์แห่งนี้ถือเป็นโบสถ์คริสต์นิกายโรมันคาทอลิกที่สร้างขึ้นด้วยไม้ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย วัดไทยเจริญ (ภูกลอย) เป็นสถานที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท ซึ่งเป็นที่เคารพสักการะของชาวอำเภอไทยเจริญ อ้างอิง ไทยเจริญ
พระเจ้าเก้าตื้อ เป็นพระประธานในพระอุโบสถ วัดสวนดอก หรือวัดบุบผาราม ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดสำคัญของนครเชียงใหม่ พระเจ้าเก้าตื้อเป็นพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย ที่สวยงามองค์หนึ่งของล้านนา ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในอุโบสถวัดพระเจ้าเก้าตื้อ ซึ่งรวมเป็นวัดเดียวกับวัดสวนดอกเชียงใหม่ คำว่า ตื้อ เป็นหน่วยวัดน้ำหนักโลหะของล้านนาในสมัยโบราณ ซึ่ง 1 ตื้อ เท่ากับ 1,000 กิโลกรัม (บางตำรากล่าวว่า 1 ตื้อ หนักเท่ากับ 1,200 กิโลกรัม) พระเจ้าเก้าตื้อ หมายถึงพระพุทธรูปที่หล่อด้วยโลหะหนัก 9,000 กิโลกรัม หรือ 9 ตัน ในพงศาวดารโยนกกล่าวว่า พระเจ้าเมืองแก้ว หรือพระเจ้าศิริธรรมจักรพรรดิราช หรืออีกพระนามหนึ่งคือ พญาแก้วกษัตริย์รัชกาลที่ 14 แห่งราชวงศ์มังราย ที่ครองอาณาจักรล้านนา ได้โปรดให้สร้างพระพุทธรูปองค์นี้ขึ้น เพื่อเป็นประธานในวิหารพระสิงห์ โดยได้เริ่มทำการหล่อในวันพฤหัสบดี เดือน 8 ขึ้น 11 ค่ำ ปีชวด ฉอศก จุลศักราช 866 (พ.ศ. 2047) เมื่อหล่อได้ทำการตกแต่ง จนถึงวันพฤหัสบดี เดือน 5 ขึ้น 5 ค่ำ ปีฉลู สัปตศก จุลศักราช 467 (พุทธศักราช 2048) จึงสำเร็จบริบูรณ์ องค์พระมีที่ต่อ 8 แห่ง อย่างไรก็ตามเนื่องจากองค์พระมีน้ำหนักมากเมื่อหล่อเสร็จไม่สามารถชะลอเข้าเมืองได้ พระองค์จึงโปรดฯ ให้สร้างวิหารเป็นที่ประดิษฐาน ณ บริเวณใกล้ ๆ กับพระอารามวัดบุปผารามหรือวัดสวนดอก ครั้นถึงวันพุธเดือน 5 ขึ้น 4 ค่ำ ปีมะเส็ง เอกศก จุลศักราช 870 (พุทธศักราช 2052) จึงได้มีการชักพระพุทธปฏิมากรองค์นี้ เข้าประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถในวัดบุบผาราม พระเจ้าเก้าตื้อในปัจจุบัน ปัจจุบันพระพุทธเจ้าเก้าตื้อ ประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถของวัดสวนดอก ซึ่งเป็นวัดสำคัญของล้านนา เนื่องจากในประวัติศาสตร์กล่าวว่าเป็นที่ตั้งของคณะสงฆ์ฝ่ายลังกาวงศ์ ที่พญากือนาได้ส่งราชทูตไปขอพระราชทานมาจากพระมหาธรรมราชาลิไท แห่งอาณาจักรสุโขทัย โดยพระมหาธรรมราชาที่ 1 ได้โปรดให้พระมหาสุมนเถระ นำตั้งมั่นเผยแพร่พระพุทธศาสนา ลัทธิลังกาวงศ์ยังอาณาจักรล้านนา ตามที่พระเจ้ากือนาทูลขอ พระมหาสุมนเถระได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุมาด้วยหนึ่งองค์ เมื่อพระมหาเถระเดินทางมาถึงล้านนา จึงได้ถวายพระบรมสารีริกธาตุแด่พระเจ้ากือนา ในครั้งนั้นพระบรมสารีริกธาตุได้แสดงปาฏิหาริย์ แบ่งออกเป็น 2 องค์ พระเจ้ากือนาได้มีพระราชศรัทธา โปรดให้สร้างอารามบุบผาราม เป็นที่จำพรรษาของพระมหาสุมนเถระ และสร้างพระสถูปเจดีย์ เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนพระบรมสารีริกธาตุอีกองค์หนึ่งนั้น ได้โปรดให้อัญเชิญขึ้นไว้บนหลังช้าง แล้วอธิษฐานเสี่ยงทายสถานที่สมควรจะประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุดังกล่าว ครั้งนั้นช้างมงคลได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ เดินขึ้นไปบนดอยสุเทพ เมื่อถึงบนยอดดอยแล้ว ช้างได้คุกเข่าลงไม่ยอมเดินต่อ พระเจ้ากือนามหาธรรมิกราชจึงมีพระราชดำรัสให้สร้างพระบรมธาตุขึ้นบนดอยสุเทพ ซึ่งปัจจุบันคือ วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ปัจจุบันวัดสวนดอกยังมีศาสนวัตถุที่สำคัญ อาทิ พระบรมธาตุที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ พระวิหารโถงที่ใหญ่ที่สุดในล้านนา สถูปบรรจุอัฐิธาตุของครูบาศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนา ตลอดจน สุสานราชตระกูล ณ เชียงใหม่ ข้างองค์พระเจดีย์ เก้าตื้อ เก้าตื้อ
ClamTk โปรแกรมป้องกันไวรัสโอเพนซอร์สที่อิงจากเอนจินต่อต้านไวรัส ClamAV เดินพัฒนาโดย Tomasz Kojm ใน ค.ศ. 2001 โปรแกรมป้องกันไวรัส หรือ แอนติไวรัส หรือ แอนติมัลแวร์ เป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ใช้ป้องกัน ตรวจจับ และกำจัดมัลแวร์ ตอนแรกโปรแกรมป้องกันไวรัสได้รับการพัฒนาเพื่อตรวจจับและกำจัดไวรัสคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ อย่างไรก็ตาม การขยายตัวของมัลแวร์ชนิดอื่น ๆ ทำให้โปรแกรมป้องกันไวรัสเริ่มป้องกันภัยคุกคามคอมพิวเตอร์ชนิดอื่น ๆ โปรมแกรมบางชนิดรวมการป้องกันจาก URL ที่เป็นอันตราย, สแปม และฟิชชิง โปรแกรมป้องกันไวรัสจะค้นหาและทำลายไวรัสที่ไฟล์โดยตรง แต่ในทุก ๆ วันจะมีไวรัสชนิดใหม่เกิดขึ้นมาเสมอ ทำให้เราต้องอัปเดตโปรแกรมป้องกันไวรัสตลอดเวลาเพื่อให้คอมพิวเตอร์ของเราปลอดภัย โดยแอนติไวรัสของแต่ละบริษัทอาจมีรูปแบบการทำงานและหน้าตาของโปรแกรมที่แตกต่างกันออกไป รวมถึงอาจจะมีการอัปเดตและการป้องกันที่ไม่เหมือนกัน ซึ่งในคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวไม่ควรมีแอนติไวรัส 2 โปรแกรมหรือมากกว่านั้นเพราะอาจจะทำให้โปรแกรมขัดแย้งกันเองจนไม่สามารถใช้งานได้ การใช้งานและความเสี่ยง ตามแบบสำรวตของ FBI ธุจกิจขนาดใหญ่สูญเสียรายได้จากการต้องรับมือกับเหตุการณ์ไวรัสปีละ 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แบบสำรวจของ Symantec ใน ค.ศ. 2009 พบว่าหนึ่งในสามของธุจกิจขนาดกลางไม่มีโปรแกรมป้องกันไวรัสในขณะนั้น ส่วนผู้ใช้ในบ้านมากกว่าร้อยละ 80 ติดตั้งโปรแกรมป้องกันไวรัสแล้ว จากการสำรวจทางสังคมวิทยาที่ดำเนินการโดย G Data Software ใน ค.ศ. 2010 พบว่าผู้หญิงร้อยละ 49 ไม่เคยใช้โปรแกรมป้องกันไวรัสเลย อ้างอิง บรรณานุกรม
119 นิ้ว (3 เมตร) ที่รองรับภาพจาก HDTV โฮมเธียเตอร์ (home theater หรือ home cinema) เป็นระบบภาพยนตร์สำหรับการใช้งานในบ้าน โดยรวมเอาระบบเครื่องเสียง และอุปกรณ์แสดงภาพเข้าด้วยกัน การใช้งานภาพมักจะระบบฉายภาพ โดยมีเครื่องฉายและจอ หรือโทรทัศน์จอใหญ่ หรือโทรทัศน์ความคมชัดสูง การถ่ายทอดคุณภาพเสียงนั้นอาศัยระบบเสียงรอบทิศทาง ที่มีความน่าเชื่อถือสูง หรือระบบไฮไฟ โฮมเธียเตอร์โดยพื้นฐาน จะประกอบด้วยอุปกรณ์แสดงภาพ แหล่งสัญญาณภาพ และระบบเครื่องเสียง โดยสามารถเลือกใช้อุปกรณ์ต่างๆ ได้อย่างหลากหลาย และอาจจำแนกได้ไม่ง่ายนัก ระหว่าง 'โฮมเธียเตอร์' กับ ชุด'โทรทัศน์และสเตอริโอ' แต่โดยมากผู้ใช้อุปกรณ์เครื่องเสียงส่วนใหญ่จะลงความเห็นพ้องกันว่า โฮมเธียเตอร์นั้น เป็นระบบภาพเสียงที่มีคุณภาพสูง มีระบบเสียงรอบทิศทาง ให้เสียงและภาพที่ใหญ่ และได้อารมณ์ ความเพลิดเพลินจากการชมภาพยนตร์ในระดับใกล้เคียงโรงภาพยนตร์ขนาดย่อม โดยมากแล้วเนื้อหาของโฮมเธียเตอร์มักจะเป็นเรื่องของความเพลิดเพลินความบันเทิง เช่น ภาพยนตร์ ดนตรี กีฬา มากกว่าจะเป็นข่าวหรือสารคดี ฮโมเธียเตอร์ ฮโมเธียเตอร์
คลองบางลำพู เป็นส่วนหนึ่งของคลองรอบกรุงทางตอนเหนือ โดยเป็นคลองขุดขนาดกว้างและลึกพอสมควรที่เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับคลองมหานาค ด้วยเหตุนี้คลองบางลำพูในอดีตจึงมีเรือจำนวนมากล่องมาค้าขายและจอดเรียงรายอยู่ริมคลอง ด้วยความที่ภูมิสถานของคลองมีต้นลำพูอยู่มาก ยามค่ำคืนก็มีหิ่งห้อยมาเกาะตามต้นลำพูส่องแสงระยิบระยับจึงเรียกชื่อบางดังกล่าวว่า 'บางลำพู' ด้วยเหตุนี้เมื่อมีการขุดลอกคลองเพื่อขยายพระนครในปี พ.ศ. 2326 เพื่อเชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยาหน้าวัดสังเวชวิศยารามวรวิหารไปจรดคลองมหานาค จึงเรียกชื่อคลองตามชื่อบางว่า 'คลองบางลำพู' รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คลองบางลำพูเคยเป็นเส้นทางเสด็จพระราชดำเนินโดยกระบวนพยุหยาตราทางชลมารครอบพระนคร เมื่อ พ.ศ. 2394 หลังจากนั้นเป็นต้นมา บางลำพูก็มีความเจริญเพิ่มขึ้นโดยลำดับ มีผู้คนเข้ามาตั้งบ้านเรือนริมคลอง ด้วยอาศัยคลองเป็นเส้นทางคมนาคมและทำการค้าขายเป็นจำนวนมาก ทั้งเป็นแหล่งค้าขายสินค้าจำพวกผลหมากรากไม้และเรือต่าง ๆ เช่น เรือประทุน หรือเรือสำปั้น เป็นต้น เมื่อล่วงเข้ารัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการตัดถนนและสะพานแทนการคมนาคมด้วยคลองบางลำพู ทำให้เกิดความเจริญและมีตลาดร้านรวงมากมาย ในยุคหลังคลองบางลำพูมีปัญหาด้านมลพิษ อนุชนรุ่นหลังจึงได้มีการจัดกิจกรรมเพื่ออนุรักษ์คลองไว้ เช่น การปรับสภาพน้ำ และภูมิทัศน์ริมคลอง จนได้รับการพิจารณาจากผังเมืองกรุงเทพมหานครให้เป็น 'คลองต้นแบบการพัฒนา' คลองรามบุตรี มีคลองขนาดเล็กสายหนึ่งใกล้กับคลองบางลำพูเชื่อมจากแม่น้ำเจ้าพระยาเลาะข้างวัดชนะสงครามออกไปทางวัดบวรนิเวศวิหาร ปัจจุบันคลองดังกล่าวถูกถมเป็นถนนรามบุตรีบางคนจึงเรียกอดีตคลองดังกล่าวว่า 'คลองถม' ส่วนที่เรียกชื่อว่า 'รามบุตรี' ก็เนื่องจากหม่อมเจ้าหญิงเป้า สุริยกุล พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุริยา กรมพระรามอิศเรศ ทรงสร้างสะพานข้ามคลองไว้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้พระราชทานชื่อสะพานนั้นว่า 'สะพานรามบุตรี' และทำพิธีเปิดสะพานเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2453 ครั้นเมื่อมีการถมคลองจึงได้เปลี่ยนเป็นชื่อถนนรามบุตรีแทน อ้างอิง บางลำพู คลองบางลำพู
ภาพร่างของคอลัมน์แรกของจารึกเบอิสตุน ภาษาเปอร์เซียเก่า เป็นภาษาในจารึกซึ่งค้นพบในบริเวณที่ตั้งของประเทศอิหร่านในปัจจุบัน มีอายุราว 600-500 กว่าปีก่อนคริสต์ศักราช ภาษานี้มีอายุไล่เลี่ยกับภาษาบาลีในอินเดีย และมีลักษณะโครงสร้างทางภาษาที่คล้ายกันมาก เปอร์เซียเก่าเป็นภาษาของชาวอิหร่านที่พัฒนาขึ้นในสมัยกลาง วิวัฒนาการมาจากภาษาอเวสตะซึ่งเป็นภาษาที่เก่าแก่ที่สุดของชาวอิหร่านโบราณ การจัดจำแนก ภาษาเปอร์เซียเก่าอยู่ในภาษากลุ่มอิหร่านโบราณ ซึ่งเป็นสมาชิกของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ วิวัฒนาการของภาษา ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 9 ช่วงราชวงศ์อะแคมินิดตอนปลาย จารึกของอาร์ทาเซอร์เซสที่ 2 และที่ 3 มีความแตกต่างจากภาษาที่พบในจารึกของพระเจ้าดาริอุสมหาราชมากพอที่จะเรียกภาษาก่อนเปอร์เซียกลาง หรือภาษาหลังเปอร์เซียเก่า ภาษาเปอร์เซียเก่านี้ ต่อมาจะพัฒนาไปเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง และจะไปเป็นภาษาเปอร์เซียใหม่อีกทอดหนึ่ง ศาสตราจารย์ Gillbert Lazard นักวิชาการที่มีชื่อเสียงทางด้านวิทยาอิหร่านและเป็นผู้เขียนไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซียได้กล่าวไว้ว่า ภาษาที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบันว่าภาษาเปอร์เซียใหม่ซึ่งมักจะเรียกในช่วงแรกของยุคอิสลามว่าภาษาปาร์ซี-ดารีสามารถจำแนกทางภาษาศาสตร์ว่ามีความเชื่อมโยงกับภาษาเปอร์เซียกลาง ซึ่งเป็นภาษาทางราชการและทางศาสนาในอิหร่านยุคซัสซาเนียน ซึ่งมาจากภาษาเปอร์เซียเก่าที่เป็นภาษาในสมัยราชวงศ์อาแคมินิดอีกต่อหนึ่ง ภาษาเปอร์เซียทั้งสามช่วงแสดงความเป็นภาษาเดียวกันอย่างต่อเนื่อง จุดกำเนิดอยู่ที่ฟาร์ และมีความแตกต่างทางด้านลักษณะและสำเนียงที่ชัดเจนจากสำเนียงอื่นๆที่พบทางอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออก ภาษาเปอร์เซียกลางหรือบางครั้งเรียกภาษาปะห์ลาวี มีการพัฒนาโดยตรงมาจากภาษาเปอร์เซียเก่า และใช้ในการเขียนอย่างเป็นทางการของประเทศ การเปรียบเทียบพัฒนาการในแต่ละขั้นตอนของภาษาแสดงคงามเหมือนกันทางด้านไวยากรณ์และประโยค อักษร ภาษาเปอร์เซียเก่าเขียนจากซ้ายไปขวาโดยใช้อักษรรูปลิ่มแทนพยางค์ ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 36 ตัว แสดงสระและพยัญชนะ มีโลโกแกรม 8 ตัว และมีเครื่องหมาย 3 ตัว ปเปอร์เซียเก่า ปเปอร์เซียเก่า
ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียง เป็นเทคโนโลยีที่สามารถสร้างเสียงคำพูดใด ๆ ได้ตามความต้องการ ซึ่งในการใช้งานส่วนใหญ่จะต้องใช้งานร่วมกับเทคโนโลยีด้านการประมวลผลภาษา (language processing technology) ทำให้ได้เทคโนโลยีสังเคราะห์เสียงจากข้อความ (text-to-speech synthesis: TTS) ที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับข้อความภาษาไทย เพื่อหาวิธีอ่านข้อความแล้วแปลงข้อความจากตัวหนังสือภาษาไทยให้เป็นเสียงพูดภาษาไทย ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทยคุณภาพสูงสามารถสังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทยได้ทุกคำ เนื่องจากมีส่วนวิเคราะห์คำอ่านที่สามารถวิเคราะห์ได้แม้แต่คำที่ไม่เคยปรากฏในพจนานุกรม นอกจากนี้ผู้ใช้สามารถเพิ่มคำเฉพาะเช่นชื่อบุคคล พร้อมทั้งกำหนดคำอ่านได้อย่างอิสระ เพื่อให้ซอฟต์แวร์สามารถแปลงข้อความมาเป็นเสียงพูดได้ตรงกับความต้องการของผู้ใช้ นอกจากนี้ยังสามารถสร้างเป็นซอฟต์แวร์ไลบรารี่ที่สะดวกสำหรับผู้นำไปพัฒนาต่อ ประโยชน์ ประโยชน์ของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสังเคราะห์เสียงพูด ได้แก่ สามารถนำเทคโนโลยีสังเคราะห์เสียงพูดมาแปลงข่าวสารอิเล็กทรอนิกส์ที่มีปริมาณมากและมีการปรับเปลี่ยนตลอดเวลา เช่น การส่งข่าวสารผ่านข้อความเสียง (voice message) การรายงานข่าว การวิเคราะห์หุ้น มาเป็นเสียงพูด เพื่อให้ผู้รับข่าวสารได้รับข่าวทันทีโดยสะดวก สามารถเผยแพร่ข่าวสารผ่านเครือข่ายพื้นฐานที่มีอยู่แล้ว เช่น เครือข่ายโทรศัพท์บ้าน โทรศัพท์มือถือ และอินเทอร์เน็ต ซึ่งการเผยแพร่ทางเสียงเป็นวิธีการพื้นฐานที่เข้าถึงได้ทุกเครือข่ายโดยไม่ต้องการอุปกรณ์เพิ่มเติม ผู้รับข่าวสารสามารถรับข่าวสารโดยไม่ต้องละจากกิจกรรมที่ทำอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่ผู้รับอยู่ในภาวะที่ก่อให้เกิดอันตรายได้ เช่น ขณะขับขี่รถยนต์ สามารถประยุกต์ใช้กับอุปกรณ์สื่อสารอื่น ๆ เช่น ผู้ใช้บริการสามารถส่งข้อมูลโดยโทรสาร ในขณะที่ผู้รับปลายทางสามารถรับฟังข้อความบนเอกสารโดยโทรศัพท์ทั่วไป การเพิ่มโอกาสให้คนพิการ เช่น โปรแกรมอ่านข้อมูลเพื่อคนตาบอด หรืออุปกรณ์ช่วยพูดแทนคนใบ้ ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทย ปัจจุบันซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทยคุณภาพสูงได้รับการถ่ายทอดสู่เชิงพาณิชย์แล้ว และยังได้รับการพัฒนาเป็นต้นแบบโปรแกรมประยุกต์เพื่อช่วยในการตรวจสอบอีเมล โดยซอฟต์แวร์จะแปลงข้อมูลในอีเมลเป็นเสียงอ่านส่งผ่านมาทางเครื่องโทรศัพท์เพื่อความสะดวกของผู้ใช้งาน อีกทั้งยังได้พัฒนาเป็นโปรแกรมต้นแบบสำหรับท่องเว็บ (web browser) ที่มีความพิเศษที่สามารถอ่านข้อความที่อยู่บนเว็บนั้นได้และรายงานสถานะการทำงานด้วยเสียง ซึ่งจะเป็นประโยชน์มากกับผู้ที่มีความบกพร่องทางด้านสายตา ในประเทศไทย ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติได้พัฒนาซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูด ชื่อว่า วาจา (Vaja)
ฮอนด้า อินสไปร์ (Honda Inspire) หรือ แอคคอร์ด อินสไปร์ เป็นรถขนาดกลางแบบหรูหราพิเศษ ผลิตและวางตลาดเมื่อปี พ.ศ. 2532 ถึงปัจจุบัน ยกระดับมาจากแอคคอร์ด แต่รองลงมาจากเลเจนด์ แพลทฟอร์มเดียวกันกับแอคิวรา วิกกอร์ เทียบกับ เล็กซัส อีเอส, โตโยต้า วินดอม, นิสสัน เซดริค อินสไปร์มีขายในญี่ปุ่นและยุโรป ส่วนประเทศอื่นมักยังไม่รู้จัก เพราะราคารถที่แพง หลายประเทศจึงไม่นำไปขาย หรือขายเป็นระยะสั้น ๆ แล้วยกเลิกไป อินสไปร์รุ่นปัจจุบันใช้แพลทฟอร์มเดียวกันกับแอคคอร์ดรุ่นปัจจุบัน แต่มีออปชั่นประสิทธิภาพสูงกว่า และมีขายในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น มีวิวัฒนาการแบ่งตามช่วงเวลาได้ 6 Generaion (โฉม) ดังนี้ Generation ที่ 1 (พ.ศ. 2532-2538) ฮอนด้า อินสไปร์ โฉมที่ 1 ฮอนด้า อินสไปร์ เริ่มผลิตขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2532 ในช่วงนี้ใช้แพลตฟอร์ม (การออกแบบพื้นฐาน) เดียวกับ ฮอนด้า เลเจนด์ (ซึ่งแพลตฟอร์มของอินสไปร์โฉมต่าง ๆ ก็ได้ถูกนำไปใช้ใน ฮอนด้า วิกกอร์ (Honda Vigor) ซึ่งเป็นรุ่นพี่น้องของอินสไปร์) ใช้เครื่องยนต์ 5 สูบ 2.5 FF-MIDSHIP STRAIGHT-5 PGM-FI รหัส G25A วางตามยาวแบบขับเคลื่อนล้อหน้า ประตูเปลือยไม่มีครอบหน้าต่าง Hardtop Door อินสไปร์โฉมนี้เป็นโฉมเดียวที่มีเกียร์ธรรมดาขาย ก่อนที่จะถูกยกเลิกในโฉมถัดไป และมีการตั้งสโมสรแฟนคลับของอินสไปร์ (เฉพาะโฉมแรก) ขึ้นในญี่ปุ่น Generation ที่ 2 (พ.ศ. 2538-2541) ฮอนด้า อินสไปร์ โฉมที่ 2 อินสไปร์โฉมนี้ มีขนาดที่ใกล้เคียงกับเลเจนด์โฉมแรก คือ มีขนาดใหญ่กว่า และมีระบบความปลอดภัยที่สูงกว่าด้วยการมีถุงลมนิรภัยคู่ของสองที่นั่งด้านหน้า และระบบแอนตี้ล็อกเบรก อย่างไรก็ตาม โฉมนี้ประสบปัญหาการขายเพราะเป็นช่วงที่ตรงกับวิกฤติเศรษฐกิจต้มยำกุ้งในเอเชีย ทำให้รถที่หรูมาก ๆ (รุ่นนี้หรูกว่าแอคคอร์ด) ขายไม่ออกนัก Generation ที่ 3 (พ.ศ. 2541–2546) ฮอนด้า อินสไปร์ โฉมที่ 3 โฉมนี้มีจุดเด่นตรงที่ระบบเกียร์เป็นเกียร์อัตโนมัติ 4 หรือ 5 สปีด แล้วแต่จะเลือก (ในขณะที่รถรุ่นอื่น ๆ ในฮอนด้า ใช้เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดเพียงอย่างเดียวต่อเนื่องมาอีกเกือบสิบปี และ โตโยต้าแทบทุกรุ่นในไทยในปัจจุบันนี้ ก็ยังเป็นอัตโนมัติ 4 สปีด ไม่ใช่ 5 สปีด) อินสไปร์โฉมถัดนี้ ได้ยกเลิกการใช้แพลตฟอร์มจากเลเจนด์แบบเดิม แล้วเปลี่ยนมาใช้แพลตฟอร์มของ ฮอนด้า แอคคอร์ด Generation ที่ 4 (พ.ศ. 2546–2550) ฮอนด้า อินสไปร์ โฉมที่ 4 อินสไปร์ตั้งแต่โฉมนี้เป็นต้นไป จะมีรูปทรงคล้ายแอคคอร์ด เป็นเหมือนแอคคอร์ดที่มีอุปกรณ์ออปชั่น และการตกแต่งที่ดีกว่า ในโฉมนี้จะเห็นชัดเจนว่ามาจากแอคคอร์ดโฉมที่ 7 (โฉมปลาวาฬ) โฉมนี้ เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดถูกยกเลิกการผลิต เหลือระบบเกียร์แบบเดียวคืออัตโนมัติ 5 สปีด Generation ที่ 5 (พ.ศ. 2550–2555) ฮอนด้า อินสไปร์ โฉมที่ 5 เป็นโฉมที่ 5 มาจากแอคคอร์ดรุ่นล่าสุด โดยรูปทรงนี้ในตลาดโลก จะใช้ชื่อ Accord ส่วนในญี่ปุ่น Accord จะใช้ตัวถังอีกแบบ โฉมนี้ใช้เกียร์อัตโนมัติ 5 สปีดและเครื่องยนต์มีให้เลือกคือ 3.5 V6 อย่างเดียวเท่านั้น โฉมนี้หยุดจำหน่ายที่ญี่ปุ่นเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2555 Generation ที่ 6 (พ.ศ. 2561–ปัจจุบัน; ตลาดจีน) ฮอนด้า อินสไปร์ โฉมที่ 6 เป็นโฉมปัจจุบัน มาจาก Honda Spirior รุ่นล่าสุด โดยรูปทรงนี้ในตลาดจีน จะใช้ชื่อ Accord ส่วนในญี่ปุ่น Accord จะใช้ตัวถังอีกแบบ โฉมนี้ใช้เกียร์อัตโนมัติแปรผันต่อเนื่องและเครื่องยนต์มีให้เลือกคือ 1.5 L L15B7 เทอร์โบ I4 อย่างเดียวเท่านั้น Honda Inspire แค็ตตาล็อก อินสไปร์
สระใคร เป็นอำเภอในจังหวัดหนองคาย มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือและทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 ผ่านพื้นที่ เดิมมีฐานะเป็นกิ่งอำเภอตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 และตั้งเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2550 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอสระใคร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองหนองคาย ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองหนองคาย และอำเภอเพ็ญ (จังหวัดอุดรธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเพ็ญและอำเภอบ้านผือ (จังหวัดอุดรธานี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านผือ (จังหวัดอุดรธานี) และอำเภอท่าบ่อ ประวัติ นายอนันต์ แจ้งกลีบ ผู้ว่าราชการจังหวัดหนองคายได้พิจารณาพื้นที่ตำบลสระใคร เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ เป็นที่ประชุมชนค่อนข้างหนาแน่น แต่อยู่ห่างไกลจากอำเภอเมืองหนองคาย จึงเริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 ณ พื้นที่หมู่ 3 บ้านสระใคร และรวมพื้นที่ 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลคอกช้าง ตำบลสระใคร และตำบลบ้านฝาง แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอสระใคร และวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 ได้ยกฐานะเป็น อำเภอสระใคร การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอสระใครแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 41 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. สระใคร (Sa Khrai) 15 หมู่บ้าน 2. คอกช้าง (Khok Chang) 13 หมู่บ้าน 3. บ้านฝาง (Ban Fang) 13 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอสระใครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลสระใคร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระใครทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคอกช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคอกช้างทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านฝาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านฝางทั้งตำบล การศึกษา ;ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนน้ำสวยวิทยา โรงเรียนฝางพิทยาคม สถานที่สำคัญ วัดมฤคทายวัน (วัดดงแขม) ที่ประดิษฐานหลวงพ่อพระศรีอาริย์ วัดนิเวสคชสาร (บ้านคอกช้าง) โรงพยาบาลสระใคร อ้างอิง สระใคร
นิคมพัฒนา เป็นอำเภอหนึ่งที่อยู่ในจังหวัดระยอง ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพ ทำไร่ ทำสวน และทำโรงงานอุตสาหกรรม ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนิคมพัฒนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปลวกแดง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านค่าย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองระยองและอำเภอบ้านฉาง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบางละมุง (จังหวัดชลบุรี) ประวัติ ท้องที่อำเภอนิคมพัฒนาเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านค่าย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนิคมพัฒนา ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนิคมพัฒนา โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนิคมพัฒนาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 30 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. นิคมพัฒนา (Nikhom Phatthana) 7 หมู่บ้าน 2. มาบข่า (Map Kha) 8 หมู่บ้าน 3. พนานิคม (Phana Nikhom) 8 หมู่บ้าน 4. มะขามคู่ (Makham Khu) 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนิคมพัฒนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลนครมาบตาพุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมาบข่า (เฉพาะพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 6, 7) รวมถึงตำบลห้วยโป่งและตำบลมาบตาพุดทั้งตำบล ตำบลเนินพระ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 4–7) และตำบลทับมา (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 5) ในเขตอำเภอเมืองระยอง เทศบาลเมืองนิคมพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคมพัฒนา (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1–2) และตำบลมาบข่า (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 5, 8) เทศบาลเมืองมะขามคู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมะขามคู่ทั้งตำบล เทศบาลตำบลมาบข่าพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมาบข่า (นอกเขตเทศบาลนครมาบตาพุดและเทศบาลเมืองนิคมพัฒนา) เทศบาลตำบลพนานิคม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพนานิคมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนิคมพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคมพัฒนา (นอกเขตเทศบาลเมืองนิคมพัฒนา) อ้างอิง นิคมพัฒนา
กะเปอร์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระนอง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอกะเปอร์ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองระนอง และอำเภอพะโต๊ะ (จังหวัดชุมพร) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าชนะ อำเภอท่าฉาง และอำเภอวิภาวดี (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสุขสำราญ ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน ประวัติ คำว่า 'กะเปอร์' เป็นคำประสมจากคำสองคำคือ 'กะ' ไม่มีความหมาย ส่วนคำว่า 'เปอร์' เป็นชื่อคน ซึ่งเป็นหญิงหม้ายชาวมลายูผู้ซึ่งอพยพมาตั้งถิ่นฐาน ณ บริเวณที่ตั้งตำบลกะเปอร์ในปัจจุบันเป็นคนแรก ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า 'อำเภอกะเปอร์' ส่วนอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งก็คือ มาจากคำว่า 'กราเปอร์' แปลว่า คลองเปอร์ แล้วจึงกร่อนเป็น 'กะเปอร์' ในปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอกะเปอร์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. ม่วงกลวง Muang Kluang แผนที่ตำบล 2. กะเปอร์ Kapoe 3. เชี่ยวเหลียง Chiao Liang 4. บ้านนา Ban Na 5. บางหิน Bang Hin การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอกะเปอร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลกะเปอร์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกะเปอร์ องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงกลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงกลวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลกะเปอร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะเปอร์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลกะเปอร์) องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชี่ยวเหลียงและตำบลบ้านนาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบางหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางหินทั้งตำบล สถานที่ท่องเที่ยว เขาพ่อตาโชงโดง น้ำตกสายรุ้งละอองดาว บ้านอ่าวเคย บ้านไร่ไออรุณ หาดบางเบน คลองลัดโนด บ้านแหลมนาว คลองบางปรุ อุทยานวังมัจฉา กะเปอร์
ตากฟ้า เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครสวรรค์ ประวัติ คำว่า 'ตากฟ้า' มีที่มาว่า เดิมอำเภอตากฟ้าเป็นป่าดงดิบ มีต้นไม้ปกคลุมโดยทั่วไป มีลานว่างซึ่งมีแสงแดดส่องถึง ไก่ฟ้าชอบมาเล่นแสงแดด พวกพรานป่าเห็นจึงเรียกบริเวณลานว่างนี้ว่า 'ลานไก่ฟ้า' และเมื่อชาวบ้านเข้ามาอาศัยอยู่บริเวณนี้ ได้นำผ้าไปตากที่ลานเพราะมีแสงแดดส่องถึง เลยเรียกติดปากว่า 'ลานตากผ้า' และเมื่อเวลาผ่านไปชื่อเรียกดังกล่าวก็กลายเป็นลานตากฟ้า จนในที่สุดจึงได้ชื่อว่า 'ตากฟ้า' มาจนถึงปัจจุบัน อำเภอตากฟ้า ได้จัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งอำเภอตากฟ้า พ.ศ. 2513 โดยแยกการปกครองของตำบลตากฟ้า ตำบลอุดมธัญญา ตำบลลำพยนต์ ตำบลหนองพิกุล และตำบลสุขสำราญ ออกจากอำเภอตาคลี เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2513 และเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2517 ได้รับโอนพื้นที่หมู่ 11 บ้านซับตะเคียน มาจากตำบลสำโรงชัย อำเภอไพศาลี ให้มาขึ้นกับตำบลสุขสำราญ ต่อมาตำบลตากฟ้ามีพื้นที่กว้างขวาง ไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึง โดยวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ได้แบ่งพื้นที่หมู่ที่ 1-3, หมู่ที่ 7, หมู่ที่ 12-14 และหมู่ที่ 16 ของตำบลตากฟ้าในขณะนั้น ตั้งเป็นตำบลเขาชายธง ทำให้อำเภอตากฟ้ามีทั้งหมด 7 ตำบลในปัจจุบัน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอตากฟ้าตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพยุหะคีรีและอำเภอท่าตะโก ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าตะโกและอำเภอไพศาลี ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหนองม่วง (จังหวัดลพบุรี) และอำเภอตาคลี ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอตาคลี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอตากฟ้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 76 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 8 หมู่บ้าน 2. 10 หมู่บ้าน 3. 12 หมู่บ้าน 4. 11 หมู่บ้าน 5. 10 หมู่บ้าน 6. 16 หมู่บ้าน 7. 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอตากฟ้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลตากฟ้า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลตากฟ้าและตำบลสุขสำราญ เทศบาลตำบลอุดมธัญญา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอุดมธัญญาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตากฟ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตากฟ้า (นอกเขตเทศบาลตำบลตากฟ้า) องค์การบริหารส่วนตำบลลำพยนต์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำพยนต์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสุขสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสุขสำราญ (นอกเขตเทศบาลตำบลตากฟ้า) องค์การบริหารส่วนตำบลหนองพิกุล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองพิกุลทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพุนกยูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพุนกยูงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาชายธง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาชายธงทั้งตำบล การศึกษา โรงเรียนมัธยม โรงเรียนตากฟ้าวิชาประสิทธิ์ โรงเรียนอุดมธัญญาประชานุเคราะห์ วิทยาลัยของรัฐบาล 1. วิทยาลัยการอาชีพการตากฟ้า ตากฟ้า