bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
วัดบางคณฑีใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม วัดบางคณฑีในได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2472 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ชำรุดทรุดโทรมปรักหักพังลงเป็นส่วนมาก จนแทบจะเป็นวัดร้างในระยะเวลาหนึ่ง ปัจจุบันสภาพของวัดเจริญขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก นับตั้งแต่พระอธิการแต้ม เจ้าอาวาสวัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์ ได้มาช่วยบูรณปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุต่าง ๆ ให้คงอยู่ในสภาพเดิมและก่อสร้างต่อเติมเป็นลำดับมา เพราะท่านเคยอุปสมบทอยู่ที่วัดนี้ อีกทั้งเจ้าอาวาสองค์ต่อมา คือ พระอธิการสิน ก็ได้ดำเนินบูรณะของเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมและสร้างใหม่ขึ้น เช่น อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอเรียน ศาลาท่าน้ำ กุดังเก็บศพ สภาพของวัดจึงเจริญ และมีระเบียบเรียบร้อย จนกระทั่งพระสมุห์กวย เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ปรับปรุงและดัดแปลงแก้ไขศาสนสถานให้มีระเบียบทันสมัยยิ่งขึ้น คงสภาพเก่าอยู่เฉพาะอุโบสถและสุสานเท่านั้น อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัย ของเก่าคู่มากับวัด ขนาดหน้าตักกว้าง 3 เมตร สูง 4 เมตร เจดีย์เก่า ขนาดฐานกว้าง 4.5 เมตร สูง 10 เมตร เป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ได้ถูกรื้อถอนไปหมดแล้ว ภายในเจดีย์พบพระพุทธรูปบูชา 9 องค์ มีพระพุทธรูปยืนปางห้ามสมุทร 1 องค์ ปางมารวิชัย 7 องค์ ปางสมาธิ 1 องค์ พร้อมด้วยไหกระเทียม 7 ใบ พระพุทธโบราณเหล่านี้ นำไปประดิษฐานไว้ที่ศาลเจ้าแม่กวนอิม ส่วนศาลเจ้าแม่กวนอิมพันมือ เป็นศาลสร้างใหม่ ภายในประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นประธานของศาล ส่วนด้านข้างประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณที่ได้จากการรื้อเจดีย์องค์ใหญ่ และพระประธานในอุโบสถเก่า นำมาประดิษฐานไว้ที่ศาลแห่งนี้ อ้างอิง บางคณฑีใน
วัดบางคณฑีนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ฝั่งตรงข้ามเป็นวัดเกตการาม วัดบางคณฑีนอกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2406 โดยสมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ) วัดโสมนัสราชวรวิหาร เป็นผู้สร้าง ซึ่งได้รับการถวายที่ดินจากนายพู่ และคุณหญิงอิ่ม จึงมีบัญชาให้หลวงปู่ปาน โสปาโก ซึ่งขณะนั้นบวชอยู่ที่วัดโสมนัสราชวรวิหาร ออกมาดูแลการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ แล้วให้ชื่อว่า วัดธรรมยุตติการาม แต่ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดปากคลอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2458 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสร็จมาตรวจราชการคณะสงฆ์ในจังหวัดสมุทรสงคราม ทรงเห็นว่าวัดสายธรรมยุตไม่ได้มีแค่วัดเดียวในจังหวัด จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ให้สอดคล้องกับพื้นที่ว่า 'วัดบางคณฑีนอก' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2506 สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย เนื้อทองเหลืองขัดหล่อ ลงรักปิดทอง จีวรลายดอกพิกุล ประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ และหอไตรปัจจุบันทำเป็นหอสวดมนต์ หลวงปู่ปาน ท่านถือเป็นพระเกจิรูปสำคัญของ พระสายธรรมยุตในจังหวัดสมุทรสงคราม มีการสร้างเหรียญหลวงปู่ปาน หลังปี พ.ศ. 2500 ในสมัยที่หลวงพ่อแทน เป็นเจ้าอาวาส ลักษณะเป็นเหรียญรูปไข่แบบมีหูในตัว สร้างขึ้นด้วยเนื้ออัลปาก้า เนิ้อทองแดงรมดำ และเนื้อทองแดงกระไหล่ทอง จำนวนการสร้างไม่ได้มีการจดบันทึกไว้ อ้างอิง บางคณฑีนอก
เอลีซาเบ็ทแห่งฮ็อลชไตน์-เร็นทซ์บวร์ค (ราว ค.ศ. 1300 - ก่อน ค.ศ. 1340) เป็นผู้สำเร็จราชการแห่งดัชชีซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค ในช่วงที่พระโอรสยังอยู่ในวัยเยาว์ในช่วงปี ค.ศ. 1321 จนถึง ค.ศ. 1330 เอลิซาเบธได้รับคำแหน่งจากการสมรสสองครั้ง ครั้งที่หนึ่งคือ ดัชเชสแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค และครั้งที่สองคือสมเด็จพระราชินีพระองค์รองแห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1330 - 1331) โดยเสกสมรสกับอีริค คริสตอฟเฟอร์เซนแห่งเดนมาร์ก พระราชโอรสในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระชนม์ชีพ เอลีซาเบ็ทเป็นสมาชิกตระกูลชอมบวร์ค เป็นธิดาในไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เร็นทซ์บวร์คกับเฮลวิกแห่งโบรงก์ฮอสต์ สวามีคนแรกของพระนางคือโยฮันน์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค ซึ่งสมรสกันราวปี ค.ศ. 1315 เอลีซาเบ็ทมีพระโอรสซึ่งสืบตำแหน่งต่อจากสวามีคือ อัลเบร็คท์ที่ 4 ดยุกแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค แต่พระนางต้องเป็นผู้สำเร็จราชการดัชชีในช่วงที่บุตรชายยังอยู่ในวัยเยาว์ ในปี ค.ศ. 1330 ดัชเชสม่ายเอลีซาเบ็ทได้เสกสมรสกับอีริค คริสตอฟเฟอร์เซน พระมหากษัตริย์พระองค์รองแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ศัตรูของเกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เร็นทซ์บวร์ค ผู้เป็นพระเชษฐาของพระนาง ทั้งสองพระองค์ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน และการเสกสมรสถูกบอกล้างในปีถัดมา อดีตพระสวามีของพระนางสวรรคตในสงครามกับฮ็อลชไตน์ในปี ค.ศ. 1332 อ้างอิง Elisabeth อ
กวางเอย์กซือร์นีร์และแกะเฮย์ดรูนบนยอดวัลฮัลลา จากหนังสือในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในเทวตำนานนอร์ส เอย์กซือร์นีร์ เป็นกวางเพศผู้ซึ่งยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวัลฮัลลา ชื่อของมันมีความหมายตามรากศัพท์ว่า 'ผู้มีเขาดั่งต้นโอ๊ก' ซึ่งสื่อถึงลักษณะของเขากวางที่กว้างใหญ่และแตกกิ่งก้านสาขาอย่างวิจิตร ตามที่ปรากฏในบท Grímnismál ของหนังสือร้อยกรองเอ็ดดา (Poetic Edda) เอย์กซือร์นีร์คือกลไกสำคัญในวัฏจักรแห่งน้ำของโลก ขณะที่มันกัดกินกิ่งก้านจากต้นแลราเดอร์ (ซึ่งนักวิชาการมักตีความว่าเป็นอีกรูปนามหนึ่งของอึกก์ดราซิลล์) หยาดน้ำค้างจะไหลมารวมกันและหยดลงจากปลายเขาของมัน ร่วงหล่นลงสู่ตาน้ำคแวร์เก็ลเมียร์ (Hvergelmir) เบื้องล่าง หยาดน้ำนี้กลายเป็นปฐมธารศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อให้เกิดแม่น้ำมากกว่าสี่สิบสาย แผ่สาขาหล่อเลี้ยงทั้งดินแดนทวยเทพ โลกมนุษย์ และบาดาล ในหนังสือร้อยแก้วเอ็ดดา (Prose Edda) โดยสนอร์รี สเตืร์ตลือซอน บรรยายว่าเอย์กซือร์นีร์เป็นกวางตัวผู้ที่ยืนตระหง่านอยู่บนยอดหลังคาของโถง วัลฮัลลา (Valhöll) เคียงคู่กับแพะเฮย์ดรูน (Heiðrún) สัตว์วิเศษทั้งสองนี้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยการกัดกินใบจากพฤกษาสวรรค์ที่มีนามว่าแลราเดอร์ (Læraðr) ซึ่งแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมโถงของจอมเทพโอดินน์ ในขณะที่มันกัดกินใบไม้นั้น หยาดน้ำจำนวนมหาศาลเหลือคณานับได้กลั่นตัวและร่วงหล่นลงมาจากปลายเขาของมัน หยาดน้ำเหล่านี้หยดทะลุลงไปเบื้องล่างจนถึงตาน้ำคแวร์เก็ลเมียร์ และกลายเป็นปฐมธารที่ให้กำเนิดแม่น้ำสายสำคัญมากมาย จะเห็นได้ว่า เนื้อหาในส่วนนี้ในร้อยแก้วเอ็ดดา เป็นการที่สนอร์รีหยิบยกเอาความเชื่อและโคลงกลอนโบราณจากร้อยกรองเอ็ดดามาถอดความและเรียบเรียงใหม่ในรูปแบบความเรียงร้อยแก้ว อ้างอิง The Prose Edda by Snorri Sturluson Eik
ในวิชาเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์ นโยบายการคลัง เป็นการใช้การเก็บรายได้ภาครัฐ (ภาษี) และรายจ่ายภาครัฐเพื่อส่งอิทธิพลต่อเศรษฐกิจของประเทศ การใช้รายได้และรายจ่ายภาครัฐเพื่อให้มีผลต่อตัวแปรเศรษฐกิจมหภาคนั้นพัฒนาขึ้นในช่วงหลังภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เมื่อแนวทางจัดการเศรษฐกิจแบบปล่อยให้ทำไปแต่เดิมเสื่อมความนิยม นโยบายการคลังตั้งอยู่บนทฤษฎีของจอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ นักเศรษฐศาสตร์ชาวบริติช ซึ่งมีทฤษฎีว่าการเปลี่ยนแปลงระดับการจัดเก็บภาษีและรายจ่ายของรัฐบาลมีอิทธิพลต่ออุปสงค์มวลรวมและระดับกิจกรรมทางเศรษฐกิจ นโยบายการเงินและการคลังเป็นยุทธศาสตร์สำคัญที่รัฐบาลและธนาคารกลางใช้เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ทางเศรษฐกิจ การใช้นโยบายทั้งสองร่วมกันทำให้องค์การดังกล่าวตั้งเป้าเงินเฟ้อและเพิ่มการจ้างงาน นอกจากนี้ ยังออกแบบมาเพื่อให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศเติบโตอย่างต่อเนื่องและอัตราว่างงานอยู่ใกล้กับอัตราธรรมชาติร้อยละ 4–5 จึงเป็นการส่อความว่านโยบายการคลังใช้เพื่อรกษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจในห้วงวัฏจักรธุรกิจ การเปลี่ยนแปลงระดับและองค์ประกอบของการเก็บภาษีอากรและรายจ่ายภาครัฐมีผลต่อตัวแปรเศรษฐกิจมหภาค อุปสงค์มวลรวมและระดับกิจกรรมทางเศรษฐกิจ การออมและการลงทุน การกระจายรายได้ การจัดสรรทรัพยากร อ้างอิง
วัดคลองชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 14 ไร่ 1 งาน 12 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองหกวาสายล่าง มีถนนสายลำลูกกาผ่านทางทิศเหนือ วัดคลองชันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ไม่พบหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดสาลีราษฏร์บำรุง ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดปากคลองชัน ตามสภาพที่ตั้งของวัดในขณะนั้น ต่อมาคำว่า 'ปาก' หายไปเมื่อใดไม่ทราบ ได้เรียกสั้น ๆ ว่า 'วัดคลองชัน' และได้ใช้นามนี้มาจนปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ทางวัดยังเปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2452 รวมถึงให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาในที่ดินของวัดอีกด้วย อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2453 กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอสวดมนต์ หอระฆัง หอกลาง ด้านปูชนียวัตถุสำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว เป็นพระพุทธสิหิงค์จำลอง รูปหล่อหมอชีวกโกมารภัจจ์ 1 องค์ รูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส เจดีย์ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง มีพระสงฆ์ที่มรณภาพแล้วร่างไม่สลายไปตามธรรมชาติ 1 รูป และวิหารหลวงพ่อโสธรจำลอง อ้างอิง คลองชัน
คัตสึโดชาชิง เสนอชื่อโดย Timekeepertmk (คุย) รายการตรวจ เกณฑ์บทความคัดสรร ผลการประเมิน 1ก) เขียนอย่างดี 1ข) ครอบคลุม 1ค) ค้นคว้าเป็นอย่างดี 1ง) เป็นกลาง 1จ) มีเสถียรภาพ 2ก) ส่วนนำ 2ข) โครงสร้างเหมาะสม 2ค) การอ้างอิงอย่างเหมาะสม 3) สื่อ 4) ความยาว (หมายเหตุ: ตามวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ แต่ถ้ามีข้อมูลเพิ่มเติมจะต้องรีบมาใส่) ผู้ทบทวนหลัก: --Horus (พูดคุย) 16:23, 19 พฤษภาคม 2564 (+07) เสนอแนะการปรับปรุง caption ภาพแรก ควรจะแปลว่า เฟรมหนึ่งจากคลิปนี้ คำแปลบางจุด เช่น 'The frames were stencilled in red and black using a device for making magic lantern slides' เป็นการพิมพ์ฉลุฟิล์ม ไม่ใช่ลงในฟิล์ม ... แก้การเรียบเรียงบางจุด เช่น 'ความต่างของงานชิ้นนี้กับแอนิเมชันดั้งเดิมคือเฟรมไม่ได้ผลิตด้วยวิธีการบันทึกภาพ แต่ใช้การพิมพ์ฉลุลงไปในฟิล์ม' → งานชิ้นนี้ต่างจากงาน x ซึ่งมีลักษณะ y ตรงที่ z ดำเนินการแก้ไขแล้วทั้งสามข้อครับ --Timekeepertmk (คุย) 00:33, 21 พฤษภาคม 2564 (+07) (ต่อจาก 3) 'ภาพยนตร์ที่ใช้คนแสดงจริงสำหรับเครื่องมือเหล่านี้มีราคาแพงที่จะสร้าง', 'อาจเป็นไปได้ว่าอย่างเร็วที่สุดใน ค.ศ. 1898 ภาพยนตร์แอนิเมชันสำหรับเครื่องมือเหล่านี้มีวางขาย', 'การนำเข้าเครื่องฉายเหล่านี้จากเยอรมนีปรากฏในญี่ปุ่นอย่างเร็วที่สุดใน ค.ศ. 1904' --Horus (พูดคุย) 16:56, 22 พฤษภาคม 2564 (+07) พวกโค้ดอ้างอิง-เชิงอรรถต่าง ๆ ให้เขียนติดกับข้อความก่อนหน้าโดยไม่เว้นช่องไฟด้วยครับ ดำเนินการแก้ไขแล้วทั้งสองข้อครับ --Timekeepertmk (คุย) 21:24, 22 พฤษภาคม 2564 (+07) ส่วนนำ: 'oldest known work of animation from Japan.' --> เก่าสุดเท่าที่ทราบ, 'ชื่อผู้สร้างผลงานชิ้นนี้ไม่ปรากฏ' ควรเรียงประโยคใหม่, 'ลงในฟิล์ม' ตรงนี้ยังไม่ได้แก้นะครับ --Horus (พูดคุย) 21:20, 26 พฤษภาคม 2564 (+07) ส่วน การค้นพบอีกครั้ง ย่อหน้า 2 ลองแก้ passive-->active ครับ เชิงอรรถ h น่าจะบอกว่ายุคเมจิกินเวลาตั้งแต่ ... มากกว่าครับ --Horus (พูดคุย) 21:22, 26 พฤษภาคม 2564 (+07) ได้เรียบเรียงประโยคใหม่ ปรับข้อความ และแก้ไขตามข้อเสนอแนะเรียบร้อยแล้วครับ ( ประวัติ) --Timekeepertmk (คุย) 22:23, 27 พฤษภาคม 2564 (+07) เรียบเรียงประโยค 'รายชื่อผู้สร้าง คัตสึโดชาชิง ยังคงไม่มีข้อมูล' ใหม่ครับ --Horus (พูดคุย) 16:34, 29 พฤษภาคม 2564 (+07) เปลี่ยนเป็น 'ขณะนี้ยังไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง' ครับ --Timekeepertmk (คุย) 23:12, 29 พฤษภาคม 2564 (+07) ผลการพิจารณา: ผ่าน (รอผู้เสนอแนะเพิ่มเติม) --Horus (พูดคุย) 23:14, 29 พฤษภาคม 2564 (+07)
วัดห้วยผักชี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 12 ไร่ วัดห้วยผักชีประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481 โดยมีนายมาก อุไกรหงษา และนายเงิน ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้มอบที่ดินให้พื้นที่แต่เดิมเป็นป่าไผ่ และมีนายอินทร์ มหาดเล็ก เป็นผู้ริเริ่มชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันแผ้วถางป่าปรับพื้นที่ และร่วมแรงร่วมใจกันปลูกสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ขึ้นมา สาเหตุที่ตั้งชื่อวัดว่าวัดห้วยผักชีชีเพราะว่าวัดตั้งอยู่ริมห้วยซึ่งมีผักชีล้อมขึ้นอยู่เต็มห้วยจำนวนมาก จากนั้นได้อาราธนานิมนต์พระสงฆ์จากที่อื่นมาจำพรรษาอยู่ตลอด และมีผู้บริจาคที่ดินเพิ่ม คือ นายเทิง นายมาก นางดอย อุไกรหงษา ต่อมามี นายกำจัด กลั่นสุนทร และข้าราชการต่างประเทศซื้อที่ดินถวายวัดเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ นายงาม นางสิงห์ สาโรจน์ บริจาคเพิ่มอีก 200 ตารางวา ได้นิมนต์พระอาจารย์เกาะมาจำพรรษาที่พักสงฆ์ห้วยผักชี จากนั้นชาวบ้านก็พากันเดินทางไปนิมนต์หลวงพ่อบ้อง อธิปัญโญ ที่วัดมะขาม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ในราวปี พ.ศ. 2506 ให้มาจำพรรษาที่วัดห้วยผักชีและเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดห้วยผักชีเป็นรูปแรก ท่านริเริ่มสร้างบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะและเริ่มสร้างอุโบสถวัดห้วยผักชี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 และทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการบ้อง อธิปญฺโญ พระอธิการวินิจ วินิจฺจาโร พระอธิการชัยวัฒน์ ปวฒฺฑโน พระอธิการทองคำ ทตฺตมโน พระครูสุนทรวิทยคุณ (โสภณวิชญ์ มหาวีโร) อ้างอิง ห้วยผักชี
ไข่นกปากซ่อมเล็ก พฤติกรรมการเคลื่อนไหวแบบกระเด้งตัวขึ้นลง ของนกปากซ่อมเล็ก นกปากซ่อมเล็ก ในเขตหนาว นกปากซ่อมเล็ก เป็นนกลุยน้ำขนาดเล็ก จัดในจำพวกนกปากซ่อมที่เล็กที่สุดและเป็นเพียงชนิดเดียวของสกุลนกปากซ่อมเล็ก (Lymnocryptes) ลักษณะเด่นที่กระดูกสันอกทำให้แตกต่างจากนกปากซ่อม (snipe) หรือนกปากซ่อมดง (woodcock) อื่น ๆ ศัพทมูลวิทยา ชื่อสกุล Lymnocryptes มาจากภาษากรีก limne หมายถึง 'บึง' และ kruptos หมายถึง 'ซ่อน' ชื่อชนิด minimus หมายถึง 'เล็กที่สุด' ลักษณะทางสรีรวิทยา ตัวเต็มวัยมีขนาดเล็กกว่าและมีจะงอยปากค่อนข้างสั้นกว่านกปากซ่อมทั่วไป ความยาวลำตัว (ปลายปาก–โคนหาง) 18–25 เซนติเมตร (7.1–9.8 นิ้ว) ปีกกว้าง 30–41 เซนติเมตร (12–16 นิ้ว) และน้ำหนัก 33–73 กรัม (1.2–2.6 ออนซ์) ลำตัวด้านบนมีลายพร้อยสีน้ำตาล ดำ และด้านล่างซีดกว่า มีแถบสีเข้มผ่านตา ปีกแหลมและแคบ แถบหลังสีเหลืองบนหลังมองเห็นได้ขณะบิน ไหล่สีเข้มเหลือบม่วงแกมเขียวเล็กน้อย อกมีลายขีดสีน้ำตาลลงมาถึงสีข้าง ท้องขาว ขนคลุมใต้หางมีลายขีดเล็ก ๆ นกปากซ่อมเล็กมีแถบดำและแถบเหลืองสลับหลายแถบบนหัว ซึ่งแตกต่างจากนกปากซ่อมทั่วไปและชนิดอื่น ๆ ในสกุล Gallinago ตรงที่ไม่มีแถบสีเหลืองกลางกระหม่อม แต่แทนที่ด้วยแถบสีเหลืองด้านข้างสองแถบ ซึ่งแยกต่างหากออกจากแถบคิ้วสีดำ แถบน้ำตาลอ่อนเหนือตามีแถบดำคั่นทำให้คล้ายมีคิ้ว 2 ชั้น มองจากด้านคล้ายรางยาวจากหัวจรดหาง การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่ นกปากซ่อมเล็ก (L. minimus) เป็นนกอพยพ โดยใช้ช่วงเวลานอกฤดูผสมพันธุ์ในบริเตนใหญ่ ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา ในอินเดียและบางส่วนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นกปากซ่อมเล็กเป็นหนึ่งในชนิดพันธุ์ที่มีการใช้ข้อตกลงว่าด้วยการอนุรักษ์นกน้ำอพยพแอฟริกัน-ยูเรเชีย (AEWA) พื้นที่ผสมพันธุ์ในหนอง บึง ทุ่งทุนดรา และทุ่งหญ้าที่ลุ่มน้ำที่มีพืชใบสั้น ในยุโรปเหนือและตอนเหนือของรัสเซีย ประเทศไทย เป็นนกที่อพยพเข้ามาช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ (ฤดูหนาว) อาจพบได้ในภาคเหนือเช่น เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน และมีรายงานการพบเพียงครั้งเดียวในภาคเหนือตอนล่างที่สนามบินสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย พฤติกรรม นกปากซ่อมเล็กสามารถหลบซ่อนตัวได้ดีในพื้นที่นอกฤดูผสมพันธุ์ (ในฤดูหนาว) สังเกตได้ยากจากลายขนที่ช่วยในการพรางตัวได้ดี เมื่ออยู่ในที่โล่งนกปากซ่อมมักมีพฤติกรรมการเคลื่อนไหวโยกตัวแบบขึ้นลง ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ราวกับอยู่บนสปริง ด้วยเหตุนี้นักดูนกจึงได้พัฒนาเทคนิคพิเศษในการค้นหานกปากซ่อมเล็กโดยการรบกวนการเดินในพื้นที่อาศัยและจำเป็นต้องบินขึ้น โดยปกตินกปากซ่อมเล็กจะหมอบตัว และไม่พุ่งออกจากที่กำบังจนกว่าจะจวนตัวเมื่อผู้บุกรุกเข้ามาใกล้ ซึ่งจะบินออกไปในระยะทางสั้น ๆ อย่างเงียบ ๆ และร่อนลง (ทิ้งตัว) ในกลุ่มพืช การหาอาหาร มักหาอาหารในดินอ่อน โคลนนุ่ม แหย่หรือจกอาหารด้วยสายตา กินแมลงและไส้เดือนเป็นหลัก รวมถึงส่วนของพืช การผสมพันธุ์ ตัวผู้แสดงเกี้ยวพาราสีประกอบการบิน และส่งเสียงที่โดดเด่นคล้ายเสียงม้าควบ ทำรังในตำแหน่งที่ซ่อนไว้อย่างดีบนพื้น วางไข่ครอกละ 3-4 ฟอง อ้างอิง ปากซ่อมเล็ก ปากซ่อมเล็ก ปากซ่อมเล็ก ปากซ่อมเล็ก
วัดบางนางลี่ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระมหาวิรัช มหาวีโร เป็นเจ้าอาวาส วัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 1823 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2508 เดิมมีอยู่ 2 วัดมีชื่อเรียกตามตำบลบางนางลี่ที่ตั้งอยู่ คือ วัดบางนางลี่ใหญ่และวัดบางนางลี่น้อย ตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก วัดบางนางลี่น้อยอยู่ปากคลองบางนางลี่ด้านบนหรือด้านเหนือ ส่วนวัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งอยู่ปากคลองบางนางลี่ล่างหรือด้านใต้ หลังวัดบางนางลี่น้อย ต่อมาวัดบางนางลี่น้อยได้พังลงน้ำหมดไปแล้ว และได้ย้ายสิ่งสำคัญของวัดบางนางลี่น้อยไปรวมกับวัดภุมรินทร์กุฎีทอง เช่น กุฏีทอง เป็นต้น อุโบสถสร้างมาแต่ครั้งสุโขทัย อุโบสถสร้างแบบสำเภา ซึ่งต่อมาสมัยอยุธยานิยมสร้างเลียนแบบสุโขทัย เป็นโบสถ์มหาอุด บานหน้าต่างทำเป็นช่องเล็ก ๆ ด้านละ 3 ช่อง พัทธสีมา 2 ใบซ้อนแสดงว่าได้ผูกอีกครั้งหนึ่ง สมัยลังกาวงศ์ ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถใหม่แล้ว โบราณวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปยืนอุ้มบาตร แกะสลักด้วยไม้ตะเคียน สูงประมาณ 193 เซนติเมตร นามว่า หลวงพ่อตะเคียน หลวงพ่อตะเคียน” ลงรักปิดทอง เล่ากันว่าเป็นพระพุทธรูปลอยน้ำมา มีงานสมโภชปิดทองในแรม 3 ค่ำ เดือน 12 ทุกปีมาแต่โบราณ พระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าอยู่ในอุโบสถเดิม พระพุทธรูปสานสานด้วยหวายลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้างประมาณ 2 ศอกเศษ นามว่า หลวงพ่อสาน เป็นพระเก่า ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และดินสังเวชนียสถาน และธรรมาสน์ สวดพระอภิธรรมของหลวง พระนั่งสวด 4 รูป และบุษบกสำหรับสวดพระอภิธรรมของเก่า ปัจจุบันฝากไว้ที่วัดเพชรสมุทรวรวิหาร อ้างอิง บางนางลี่ใหญ่
วัดเดชานุสรณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยายชา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม วัดเดชานุสรณ์สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2349 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยชาวจีนเจ้าของโรงหีบอ้อยเก่าชื่อ หลงจู๊เน่า แต่บางท่านก็เล่าว่าสร้างขึ้นในระยะใกล้เคียงกับวัดสรรเพชญ ซึ่งสร้างโดยตาเพชร โดยยายชาได้สร้างวัดนี้หลังตาเพชรไม่นาน วัดจึงได้ชื่อว่า วัดยายชา ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เปลี่ยนชื่อของวัดมาเป็น 'วัดเดชานุสรณ์' วัดเดชานุสรณ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2471 สิ่งที่สำคัญของวัดได้แก่ พระประธานภายในอุโบสถสร้างด้วยศิลา สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง นอกจากนี้วัดยังมี เรือนราชฤดี ซึ่งแต่เดิมเป็นพระตำหนักราชฤดี ในสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หลักฐานเหล่านี้ได้บันทึกไว้ในหนังสือทางประวัติศาสตร์ชื่อ วัฒนธรรมสามพราน ในอดีตวัดเดชานุสรณ์มีพระเถระที่มีชื่อเสียงได้แก่ พระครูสาครคุณาธาร (หมุด ติสฺสวงฺโส) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ปัจจุบันมีพระครูอดุลพัฒนาภรณ์ (ประเทือง จารุมโย) เป็นเจ้าอาวาส อ้างอิง เดชานุสรณ์
วัดโคกเกตุบุญญศิริ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม วัดโคกเกตุบุญญศิริเริ่มก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2440 ภายในวัดมีต้นเกดใหญ่อยู่บนโคกจึงชื่อว่า วัดโคกเกตุ โดยพระอธิการบุญมี สายทอง เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างและได้รับอนุญาตจัดตั้งเป็นวัดในปีเดียวกัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและผูกพัทธสีมาอุโบสถ เมื่อ พ.ศ. 2445 อุโบสถได้มีการสร้างมาแล้ว 3 หลัง ตั้งแต่สมัยเริ่มสร้างวัดต่อมาได้ทรุดโทรมไป จึงสร้างใหม่ในสมัยพระอธิการวงศ์ นวลจันทร์ เป็นเจ้าอาวาส และขอวิสุงคามสีมา ผูกพัทธสีมาใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2478 หลังที่ 3 สมัยหลวงพ่อช่อ เมื่อ พ.ศ. 2519 วัดนี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมา โดยเฉพาะในสมัยพระครูใบฎีกาช่อ บุสสระ หรือครูสังวรานุโยค ท่านเป็นพระนักพัฒนา สิ่งสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัยคู่มากับวัด กุฏิสงฆ์ทรงไทย สำนักชีเกตุสันตินารี ซึ่งหลวงพ่อช่อ เป็นผู้บริจาคปัจจัยส่วนตัว ซื้อที่ดินให้ วัดนี้พระยังพายเรือบิณฑบาตอยู่ เพราะหน้าวัดติดกับคลองขุดตากล่อม จึงมีพระบิณฑบาตทั้งทางบกและทางน้ำ อ้างอิง โคกเกตุบุญญศิริ
วัดสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสำโรง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม วัดสำโรงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2343 เดิมชื่อว่า วัดสามโรง เพราะที่ตั้งวัดนี้มีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณที่ตั้งวัด จวบกับชาวบ้านแถบนั้นได้ช่วยกันสร้างโรงขึ้นมา 3 หลัง เพราะสถานที่นี้ได้มีพระภิกษุปักกลดอาศัยปฏิบัติธรรมอยู่บ่อยครั้ง ต่อมาชาวบ้านแถบนี้เห็นว่าสถานที่ตั้งนี้สมควรเป็นที่ตั้งวัด ปู่ดำซึ่งเป็นเจ้าของที่จึงได้ถวายที่ตรงนี้ให้เป็นที่ตั้งวัดและชาวสำโรงจึงได้ไปอาราชธนาพระภิกษุนุช มาเป็นเจ้าอาวาส และปู่ดำ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินก็ได้อุปสมบทเป็นภิกษุและได้ช่วยพระภิกษุนุช พัฒนาสิ่งก่อสร้างจนมี กุฏิสงฆ์ ศาลาดิน และโบสถ์หลังเล็ก ๆ เป็นที่พอจะอุปสมบทได้ ชาวบ้านเรียกว่า 'วัดสามโรง' ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดสำโรง' ตามพื้นที่ซึ่งมีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดสำโรงเริ่มดำเนินโครงการจัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยมีเจ้าอาวาสวัดสำโรงคือ พระครูสิริปุญญาภิวัตน์เป็นประธาน จัดแสดงมรดกพื้นบ้านต่าง ๆ เช่น อุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบอาหาร เครื่องมือหัตถกรรมต่าง ๆ อุปกรณ์ตวงข้าว เครื่องมือจับสัตว์น้ำและเครื่องใช้อื่น ๆ อีกเป็นจำนวนมาก วัดสำโรงมีเกจิดัง ชื่อว่าหลวงปู่นุช และหลวงพ่อหลิ่ม ผู้สร้างเหรียญหล่อพระพุทธชินราชอันเข้มขลังแต่อดีตและสร้างตั๊กแตนแสนล้าน อ้างอิง สำโรง
วัดอมรเทพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม วัดอมรเทพสร้างเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2435 เดิมชื่อว่า วัดอมรเทพเทวันคณาราม ซึ่งเป็นชื่อที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ทรงประทานให้ พระประสงค์เพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงเจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ในรัชกาลที่ 3 ผู้เป็นย่า สถานที่ตั้งวัด แต่เดิมเป็นนิวาสสถานของบรรพบุรุษของขุนนราบริรักษ์ (คล้าย) และนางทิมนรารักษ์ ซึ่งเป็นบิดามารดาของหลวงวารีรัฐการ (ชื่น ชาติกานนท์) และเป็นญาติเจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ซึ่งเป็นพระมารดาของพระเจ้าวรวงศ์เธอ ชั้น 3 กรมขุนเจริญผลพูลสวัสดิ์ พระราชบิดาของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ โดยหลวงวารีรัฐการ เมื่อครั้งเป็นที่ขุนเทพภักดีได้มีศรัทธาอุทิศที่ดินจำนวน 6 ไร่ กับบ้านให้สร้างวัดอมรเทพ เมื่อขุนนราบริรักษ์บิดา และมารดาถึงแก่กรรรมแล้ว ต่อมา พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงตรวจเยี่ยมกิจการคณะสงฆ์ในจังหวัดสมุทรสงคราม ทรงบัญชาว่าชื่อวัดนี้ยาวและเรียกยาก ทรงโปรดให้คงไว้เพียง 'วัดอมรเทพ' มาจนทุกวันนี้ และได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2479 เสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถซึ่งมีพระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าคู่มากับวัด ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง และกุฏิสงฆ์ทรงไทยเก่าแก่ อ้างอิง อมรเทพ
วัดสระน้ำส้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม วัดนี้เป็นสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งผู้ศรัทธา เชื่อว่ามีความผูกพันข้องเกี่ยวกับพญานาค วัดสระน้ำส้มเป็นวัดโบราณเก่าแก่ ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้สร้างเอาไว้ จนเมื่อปี พ.ศ. 2532 นายสุทธิ นาคสมภพ คหบดีใจบุญ บุตร ธิดาและญาติพี่น้อง ร่วมกันถวายที่ดินให้บูรณะวัดและรับอุปถัมภ์วัด โดยนิมนต์ หลวงพ่อสมชาย ฐิตธัมโม จากวัดอุดมคงคาคีรีเขต อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น มาจำพรรษา ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 หลวงพ่อสมชาย ได้ปลีกวิเวกปฏิบัติธรรมในป่าเขาแถบจังหวัดเพชรบูรณ์ พระปฐมคณาจารย์ เจ้าคณะจังหวัดนครปฐม-สุพรรณบุรี (ธรรมยุติ) ได้มีคำสั่งให้ พระครูปุญญาภินันท์ (หลวงพ่อบุญมี เตชปุญโญ) ไปเป็นเจ้าอาวาสแทน กระทั่งปี พ.ศ. 2543 คณะกรรมการวัดและชาวบ้านขออนุญาตปฏิสังขรณ์วัดและก่อสร้างถาวรวัตถุเพิ่มเติม เมื่อพระครูปุญญาภินันท์ มรณภาพเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2553 คณะสงฆ์จึงแต่งตั้ง พระอธิการวันชัย ปภัสสโร เป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมาจนปัจจุบัน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 อ้างอิง สระน้ำส้ม
วัดธรรมราษฎร์เจริญผล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 21 ไร่ 1 งาน 26 ตารางวา มีอาณาเชตด้านทิศเหนือยาว ติดต่อกับโรงเรียนวัดธรรมราษฎร์เจริญผล ด้านทิศตะวันตกติดต่อกับคลองระพีพัฒน์ เลขที่ 47 หมู่ 6 ถนน ทางหลวงชนบท ปท. 3034 ตำบล หนองสามวัง อำเภอ หนองเสือ จังหวัด ปทุมธานี 12170. วัดธรรมราษฎร์เจริญผลสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยมีนายผล โพธินิมิต บริจาคที่ดินให้สร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า 'วัดธรรมราษฎร์เจริญผล' เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่ผู้ถวายที่ดิน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2491 และผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2521 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.50 เมตร ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ก่อสร้าง 6 หลัง รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการวัน โฆสโก (พ.ศ. 2479–2488) พระครูพิศาลธัญกิจ (พ.ศ. 2488–2520) พระครูพิศาลสิริธรรม (ประสาน ติกฺขปญฺโญ) (พ.ศ. 2521– 2566) พระอธิการบุญรอด โชติญาโณ (2567 - ปัจจุบัน) อ้างอิง ธรรมราษฎร์เจริญผล
ดอนกลอย เป็นตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลดอนกลอยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลทุ่งพึ่ง (อำเภอหนองขาหย่าง) ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลหนองพังค่า (อำเภอเมืองอุทัยธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองขาหย่าง ตำบลหนองไผ่ และตำบลห้วยรอบ (อำเภอหนองขาหย่าง) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองฉาง (อำเภอหนองฉาง) ประวัติ ดอนกลอยเป็นตำบลในอำเภอหนองพลวง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2443 มีหมู่บ้านมากถึง 9 หมู่บ้าน ต่อมาปี พ.ศ. 2485 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลห้วยรอบเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ ได้โอน 3 หมู่บ้านของตำบลห้วยรอบมาขึ้นกับตำบลดอนกลอย จนกระทั่งปี พ.ศ. 2490 ได้แยกหมู่ 7 บ้านหนองโสน และหมู่ 8–9 บ้านห้วยรอบ ของตำบลดอนกลอย ไปตั้งเป็น ตำบลห้วยรอบ ทำให้ตำบลดอนกลอยเหลือพื้นที่ 6 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลดอนกลอยประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 1,153 คน แบ่งเป็นชาย 550 คน หญิง 603 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับ 7 จาก 9 ในอำเภอหนองขาหย่าง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ขุนจัด 254 250 253 256 259 256 265 เก้านิ้ว 199 204 206 203 201 194 199 ดอนกลอย (ม.5) 198 198 198 206 207 206 205 ดอนกลอย (ม.6) 195 206 208 210 209 206 208 ใหม่ 181 189 193 192 186 186 186 หนองโรง 126 126 129 127 124 129 124 รวม 1,153 1,173 1,187 1,194 1,186 1,177 1,187 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลดอนกลอยทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง เดิมอยู่ในเขตสภาตำบลดอนกลอย ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 เขตสภาตำบลดอนกลอยมีพื้นที่ 6 หมู่บ้านและประชากรเพียง 1,252 คน จึงไม่ผ่านเงื่อนไขในการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล กระทรวงมหาดไทยจึงดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลดอนกลอยที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง อ้างอิง ดอนกลอย
วัดหนองเจริญธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองกระทุ่ม อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา โดยมีพระครูสมุห์ไพทูรย์ สิริภฺทโท ดร.เป็นเจ้าอาวาส จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธโคดมองค์ใหญ่เป็นที่กราบไหว้ของชาวบ้านในปัจจุบัน วัดหนองเจริญธรรม เดิมพื้นที่นี้เป็นป่าไม้เบญจพรรณและมีหนองน้ำ ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำไร่ยาสูบ ปลูกฝ้าย ต่อมากำนันเพิ่ม วิริยะช่วงโชติ ได้พิจารณาเห็นว่าที่บริเวณนี้เหมาะสมแก่การสร้างวัด จึงสอบถามชาวบ้านและได้รับการสนับสนุนด้วยดี จึงช่วงกันสละทรัพย์สร้างที่พักสงฆ์ก่อน และคณะได้เดินทางไปหาหลวงพ่อเปิ่น วัดบางพระ เพื่อขอให้ส่งพระสงฆ์มาอยู่และหลวงพ่อได้ส่งพระฉลอง ปภสฺญโร มาอยู่และได้ดำเนินก่อสร้างที่พักสงฆ์ จนขอตั้ง สำนักสงฆ์บ้านหนองเขมร เพื่อให้ตรงกับชื่อหมู่บ้าน แต่พระฉลอง ปภสฺญโร อยู่เป็นเจ้าสำนักได้ 3 ปี ก็มรณภาพ จนกระทั่ง พ.ศ. 2551 กำนันบุญสิทธิ์ สุวรรณชีพ และชาวบ้านได้พบกับพระครูสมุห์ไพทูรย์ สิริภฺทโท ดร.ซึ่งเป็นพระธุดงค์ จึงนิมนต์มาอยู่ที่สำนักสงฆ์บ้านหนองเขมร และได้ซื้อที่ดินเพิ่ม 6 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา และได้ดำเนินการสร้างกุฏิ หอฉัน ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาธรรมสังเวช เมรุ และอุโบสถ จนได้รับการยกฐานะเป็น 'วัดหนองเจริญธรรม' เมื่อ พ.ศ. 2552 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 อ้างอิง หนองเจริญธรรม
วัดโสภณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคอไห อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินเนื้อที่ 30 ไร่ 3 งาน 59 ตารางวา วัดโสภณารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2442 เริ่มสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2449 เดิมชื่อ วัดสามเกลอ เพราะมีผู้เริ่มเป็นบุคคล 3 ท่านคือ นายก๋อย พวงผล นายมั่น สุขมั่น และนายเสงี่ยม คุ้มแก้ว ภรรยาของบุคคลทั้งสามมีส่วนช่วยในการเรี่ยไรเงินบริจาคซื้อที่ดิน คือ นายก๋อย นางพริ้ง พวงผล นายมั่น นางพอน สุขมั่น นายเสงี่ยม นางปล้อง คุ้มแก้ว ทั้งสามท่าน เป็นผู้ต้นคิดเรี่ยไร ขั้นแรกบอกบุญชื้อที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดราษฎร์ศรัทธารามลำสลิด ต่อมาไม่นานนัก กำนันก๋อย พวงผล ได้ถวายฎีกาขึ้นทูลเกล้าขออนุญาตผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิตอุโบสถ ทรงอนุญาตและมีดำรัสให้เปลี่ยนชื่อวัดราษฎร์ศรัทธารามลำสลิด ให้นามใหม่ชื่อว่า 'วัดโสภณาราม' ในปี พ.ศ. 2543 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2446 พระครูอาทรธัญญานุรักษ์ เจ้าอาวาสวัดโสภณาราม ได้ริเริ่มร่วมกับพุทธศาสนิกชนดำเนินการปฏิสังขรณ์ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร ลักษณะทรงไทยคอนกรีตเสริมเหล็ก แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2557 และยังมีการพัฒนาปฏิสังขรณ์ และก่อสร้างอาคารเสนาสนะดังนี้ กุฏิสงฆ์ 4 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง วิหาร 2 หลัง เมรุ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง โรงครัว 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลังศาลาเก็บของต่าง ๆ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และกุฏิรับรอง 1 หลัง รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการปั่น พระครูธัญญสารโสภิต พระอธิการเศวต ปสนฺโน พระครูอาทรธัญญานุรักษ์ (มนตรี ฐิตสีโล ,ดร.) อ้างอิง โสภณาราม
วัดบางนางบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีคลองบางกระจีนผ่านทางด้านตะวันตก มีพระอธิการธานี จารุธัมโม เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดบางนางบุญ สร้างเมื่อไรไม่ปรากฏ พื้นที่ที่เป็นที่ตั้งวัดบางนางบุญปัจจุบันนี้ เป็นป่ารกชัด ไม่มีวัด สันนิษฐานว่าเมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้งกรุงศรีอยุธยาเสียกรุงให้กับพม่า คนไทยที่เหลืออยู่ได้พยายามหลบซ่อน นำทรัพย์สินพากันลงเรือหามาทางใต้ มีหัวหน้าซึ่งมีเชื้อสายคนจีนพาครอบครัวหนีพม่ามาทางสามโคกหรือปทุมธานี โดยนำเอาของมีค่าฝังดินไว้หน้าวัดบ้านบางนางบุญ และพาครอบครัวไปอยู่ที่จังหวัดสมุทรสาคร รอจนสงครามสงบจึงได้พาครอบครัวกลับมาเอาทรัพย์สมบัติคืน และปลูกบ้านสร้างบ้านอยู่ที่บ้านบางนางบุญ จากนั้นได้รวบรวมเงินทองจากญาติพี่น้องสร้างวัดขึ้น เรียกว่า วัดบางนางจีน บางคนเรียกเพี้ยนเป็น วัดบางกะจีน ในปี พ.ศ. 2483 จึงได้เปลี่ยนนามใหม่เป็น 'วัดบางนางบุญ' ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 ในปี พ.ศ. 2475 วัดบางนางบุญได้เปิดให้มีการเรียนการสอนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนในระดับประถมศึกษาด้วย ชื่อโรงเรียนวัดบางนางบุญ ปัจจุบันโรงเรียนวัดบางนางบุญเปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษา ในปี พ.ศ. 2556 เกิดเพลิงไหม้กุฏิ และศาลาวัดบางนางบุญ อ้างอิง บางนางบุญ
กองกำลังฝ่ายผู้รักชาติ เมื่อ 18 มกราคม ค.ศ. 1795 การปฏิวัติบาตาเวีย เป็นเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง สังคม และวัฒนธรรมในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่เป็นจุดจบของสาธารณรัฐดัตช์ และการก่อตั้งของสาธารณรัฐบาตาเวีย ในประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์ได้เรียกยุคสมัยภายหลังการปฏิวัติในครั้งนี้ว่า 'ยุคบาตาเวีย-ฝรั่งเศส' (ค.ศ. 1795-1813) ซึ่งกินเวลายาวนานเพียง 20 ปี รวมระยะเวลาสามปีภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสในยุคของจักรพรรดินโปเลียน การปฏิวัติบาตาเวียยุติลงภายหลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐบาตาเวียในปีค.ศ. 1795 เจ้าชายวิลเลิมที่ 5 แห่งออเรนจ์ ได้เสด็จลี้ภัยไปอังกฤษ และได้เขียนเอกสารให้ดินแดนในอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ทั้งหมดตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ ซึ่งได้ประกาศสงครามต่อสาธารณรัฐบาตาเวียในที่สุด ต่อมาได้มีการปฏิวัติตามมาในปีค.ศ. 1798, 1801 และ 1805 ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงศูนย์อำนาจในกลุ่มผู้รักชาติ ถึงแม้ว่าฝั่งฝรั่งเศสนั้นมีท่าทีเหมือนผู้ช่วยปลดปล่อย แต่หลายฝ่ายก็มิได้เชื่อตามนั้น สาธารณรัฐบาตาเวียสิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1806 ภายหลังจากการก่อตั้งราชอาณาจักรฮอลแลนด์โดยมีพระอนุชาของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 หลุยส์ โบนาปาร์ตเสวยราชสมบัติเป็นปฐมกษัตริย์แห่งฮอลแลนด์ ต่อมาในปีค.ศ. 1810 ได้ถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 ในปีค.ศ. 1813 เนเธอร์แลนด์ก็ได้รับเอกราชอีกครั้งหนึ่ง โดยเจ้าชายวิลเลิม เฟรเดอริกโอรสในเจ้าชายวิลเลิมที่ 5 แห่งออเรนจ์ ขึ้นครองราชสมบัติ อ้างอิง อ่านเพิ่มเติม Klein, S.R.E. (1995) Patriots Republikanisme. Politieke cultuur in Nederland (1766-1787). Leeb, I.L. (1973) The Ideological Origins of the Batavian Revolution. Verweij, G. (1996) Geschiedenis van Nederland. Levensverhaal van zijn bevolking.
ท่าโพ เป็นตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลท่าโพมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองพังค่า ตำบลหนองแก และตำบลดอนขวาง (อำเภอเมืองอุทัยธานี) ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลน้ำซึม (อำเภอเมืองอุทัยธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหมกแถว ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองขาหย่าง ประวัติ ท่าโพเป็นตำบลในอำเภอหนองพลวง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2443 มีหมู่บ้านมากถึง 7 หมู่บ้าน ต่อมาปี พ.ศ. 2485 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลห้วยรอบเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ ได้โอน 3 หมู่บ้านของตำบลหมกแถวมาขึ้นกับตำบลท่าโพ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2490 ได้แยกหมู่ 5 บ้านหมกแถว หมู่ 6 บ้านหนองเขาขัน และหมู่ 7 บ้านทุ่งใหญ่ ไปตั้งเป็น ตำบลหมกแถว ทำให้ตำบลท่าโพเหลือพื้นที่ 4 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน บ้านท่าโพเป็นหมู่บ้านคนไทยที่เก่าแก่ราว พ.ศ. 2304 สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมเป็นพื้นที่ป่าดงดิบ มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ชุกชุมและมีหนองน้ำให้สัตว์อาศัยอยู่กินโดยเฉพาะวัวแดง จึงเรียกหนองน้ำนี้ว่า หนองวัวแดง ปัจจุบันนี้คือหนองประแดง ต่อมาได้มีผู้คนเข้ามาอาศัยเรียกบ้านนี้ว่า 'ท่าโค' (ท่าวัวแดงลงกินน้ำ) ภายหลังได้เรียกเป็น บ้านท่าโพ หรืออีกนัยหนึ่ง เนื่องจากบริเวณกลางหมู่บ้านมีต้นโพใหญ่มีสายพันธุ์ของพระศรีมหาโพธิ์พุทธคยา 'โพธิ์พันธุ์ศรี' และบริเวณนี้เดิมเป็นด่านชุมทางข้ามระหว่างอยุธยากับเชียงใหม่ จึงได้ชื่อบ้านนี้ว่า 'บ้านท่าโพธิ์พันธุ์ศรี' ต่อมาเรียกกร่อนว่า บ้านท่าโพ จนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลท่าโพประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,261 คน แบ่งเป็นชาย 1,035 คน หญิง 1,226 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดอันดับ 4 จาก 9 ตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ท่าโพ (ม.3) 757 754 746 754 767 758 775 ท่าโพ (ม.4) 532 528 531 540 546 557 565 พันสี (ม.1) 501 505 509 520 522 523 517 พันสี (ม.2) 471 463 455 449 442 436 433 รวม 2,261 2,250 2,241 2,263 2,277 2,274 2,290 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลท่าโพทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพ ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลท่าโพ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2541 สภาตำบลท่าโพมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 14.53 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,174 คน และ 583 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2542 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลท่าโพอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพ อ้างอิง ท่าโพ
วัดบึงบาประภาสะวัต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสุจิตรัตนากร ดร. เจ้าคณะอำเภอหนองเสือ วัดบึงบาประภาสะวัต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยมี ขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) นายอำเภอหนองเสือ ร่วมกับประชาชนชาวหนองเสือ เป็นผู้ถวายที่ดิน และดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า 'วัดบึงบาประภาสะวัต' หรือ วัดบึงบา ประวัติ คำว่า 'บึงบา' เป็นชื่อของตำบลที่ตั้ง และคำว่า 'ประภาสะวัต' เป็นนามสกุลพระราชทานของขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) จึงได้นำมารวมกันตั้งเป็นชื่อวัดดังกล่าว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 และก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2531 มีพระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อเพชร เป็นหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง หลวงพ่อเมตตาประชานิมิต ในอุโบสถหลังใหม่ มีหอระฆัง หอฉัน ศาลาการเปรียญหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 วิหารมีลักษณะเป็นทรงไทยแบบจัตุรมุข ใช้เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อจำลองพระพุทธปฏิมากรพระพุทธชินราช และหลวงพ่อโสธร ในบริเวณวัดมีโรงเรียนมัธยมศึกษา 60 ไร่ รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการเทียบ พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2482 พระครูวิบูลย์ธัญญสาร พ.ศ. 2483 - พ.ศ. 2489 พระอาจารย์ให้ พระอาจารย์เชย พระเมตตาวิหารี (ทองคำ เมตตาวิหาโร) พ.ศ. 2490 - 2564 พระครูสุจิตรัตนากร ดร. พ.ศ.2564 - ปัจจุบัน อ้างอิง บึงบาประภาสะวัต (รายนามเจ้าอาวาส อ้างใน https://www.sangkhatikan.com/wat_view.php?ID=%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%9A%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%20(%E0%B8%9B%E0%B8%97.)
หลุมเข้า เป็นตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลหลุมเข้ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลน้ำซึม (อำเภอเมืองอุทัยธานี) ตำบลหมกแถว และตำบลหนองขาหย่าง ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลท่าซุง (อำเภอเมืองอุทัยธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองบัวและตำบลบ่อแร่ (อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดงขวาง ประวัติ หลุมเข้าเป็นตำบลในอำเภอหนองพลวง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2443 เล่ากันว่าเมื่อปลายปี พ.ศ. 2110 พม่าได้ยกทัพผ่านเข้ามาในเขตจังหวัดอุทัยธานี ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตามช่องทางที่พม่ายกทัพผ่าน จะทิ้งข้าวของเพื่อหนีเอาชีวิตรอด และชุดหลุมฝังไว้ รวมทั้งข้าวเปลือก ข้าวสาร เพื่อจะกลับมาเอาหลังบ้านเมืองสงบ เนื่องจากมีการขุดหลุมฝังข้าวไว้มาก ชาวบ้านจึงเรียกบริเวณดังกล่าวว่า 'หลุมเข้า' คำว่า เข้า ในยุคนั้นหมายความถึงคำว่า ข้าว ด้วย การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลหลุมเข้าประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 7 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,469 คน แบ่งเป็นชาย 1,177 คน หญิง 1,292 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดอันดับ 2 จาก 9 ตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ดอนเชียงราย 893 898 908 928 935 944 950 หนองกาหลง 323 329 330 325 327 331 330 เนินพยอม 308 308 308 313 315 324 319 ปากดง 267 273 277 278 278 274 271 บึงทับแต้ 233 236 233 226 231 231 223 เนินคล้อ 233 236 228 228 224 220 218 หลุมเข้า 212 221 235 226 225 224 228 รวม 2,469 2,501 2,519 2,524 2,535 2,548 2,539 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลหลุมเข้าทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหลุมเข้า ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหลุมเข้า ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2541 สภาตำบลหลุมเข้ามี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 46.43 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,544 คน และ 624 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2542 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหลุมเข้าอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหลุมเข้า อ้างอิง หลุมเข้า หลุมเข้า
หนองไผ่ เป็นตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลหนองไผ่มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลห้วยรอบและตำบลดอนกลอย (อำเภอหนองขาหย่าง) ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลหนองขาหย่าง (อำเภอหนองขาหย่าง) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลดงขวาง (อำเภอหนองขาหย่าง) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองนางนวล (อำเภอหนองฉาง) ประวัติ หนองไผ่เป็นตำบลในอำเภอหนองพลวง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2443 เป็นตำบลหนึ่งที่ได้จัดตั้งมาเป็นเวลานาน ซึ่งแต่โบราณมีเจดีย์สมัยทวารวดี สร้างอยู่กลางสระน้ำ 50 ไร่ ปัจจุบันมีนกเป็ดน้ำอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมามีผู้คนอพยพมาตั้งบ้านเรือนเพิ่มมากขึ้นจนถึงทุกวันนี้ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลหนองไผ่ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 9 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,410 คน แบ่งเป็นชาย 1,141 คน หญิง 1,269 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดอันดับ 3 จาก 9 ตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 หนองปลาไหล 354 357 350 351 354 355 349 หนองโสน 353 362 362 367 375 369 372 ทุ่งน้ำเค็ม 343 351 357 353 361 361 355 หนองสะแก 334 337 335 328 333 331 331 หนองระแหงเหนือ (ม.5) 260 258 259 260 259 268 269 หนองระแหงเหนือ (ม.6) 258 256 257 257 258 259 271 หนองระแหงใต้ 218 217 221 225 225 219 225 หนองไผ่ (ม.2) 169 168 166 164 162 164 163 หนองไผ่ (ม.1) 121 124 123 124 126 124 124 รวม 2,410 2,430 2,430 2,429 2,453 2,450 2,459 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลหนองไผ่ทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่ ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองไผ่ ในปี พ.ศ. 2517 ในปี พ.ศ. 2538–2540 สภาตำบลหนองไผ่มีประชากร 2,476 คน ในปี พ.ศ. 2541 สภาตำบลหนองไผ่มี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 48.18 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,480 คน และ 611 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2542 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองไผ่อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่ อ้างอิง หนองไผ่ หนองไผ่
วัดอัมพุวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี โดย พระครูวิสุทธิกิตติคุณ (หลวงพ่อสมชาย กิตติสาโร) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดอัมพุวราราม เดิมวัดชื่อ วัดอำภรำ สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โดยชาวรามัญที่มาช่วยรบในสมัยสงคราม 9 ทัพ ชาวรามัญได้สร้างวัดนี้ขึ้นพร้อมกับอีกหลายวัดทั้งในเขตจังหวัดนนทบุรีและปทุมธานี อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2418 ในปี พ.ศ. 2538 นับว่าเป็นการปรับปรุงและพัฒนาวัดครั้งใหญ่ ในสมัยหลวงพ่อเสริม ด้วยการบูรณะซ่อมแซมของเก่า ก่อสร้างของใหม่ โดยเฉพาะ อุโบสถเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เป็นรูปแบบทรงไทยจัตุรมุข 2 ชั้น ภายในมีองค์พระพุทธชินราชจำลองประดิษฐานอยู่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด คือ 'พระพุทธรูปหลวงพ่อโต' ขนาดหน้าตัก 49 นิ้ว ปางมารวิชัย ประดิษฐานภายในวิหารหลังเล็ก ภายในวัดยังมีรูปปั้นพญาเจ่ง พื้นที่ของวัดไผ่ล้อมและวัดอัมพุวรารามยังเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่า เนื่องจากมีสัตว์ป่ามาอาศัยอยู่จำนวนมาก โดยเฉพาะนกปากห่างซึ่งมีจำนวนนับหมื่นตัว อ้างอิง อัมพุวราราม อัมพุวราราม
วัดเทพประสิทธิ์คณาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าคา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม วัดเทพประสิทธิ์คณาวาสจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2499 กำเนิดได้ด้วยมีผู้ทรงเจ้าชื่อ หลวงพ่อบ้านแหลม ซึ่งมีคนเลื่อมใสในการรักษาพยาบาลเรื่องโรคภัยต่าง ๆ โดยมิได้คิดค่ารักษาพยาบาล โดยมีการสร้างศาลาขึ้นเป็นวิหาร 1 หลัง แล้วมีพระมาจำพรรษาเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อพระมาจำพรรษามากขึ้น จึงจัดสร้างเป็นวัดเรียกว่า วัดวิหาร ฐานะของวัดวิหารเจริญ และเสื่อมลงหลายครั้ง แต่ได้อาศัยประชาชนในท้องถิ่นช่วยกันบำรุงวัด โดยการถวายบ้านเรือนเก่า ๆ มาก่อสร้างให้พระภิกษุสามเณรได้เป็นที่อยู่จำพรรษา อุโบสถเป็นไม้ฝากระดานยกพื้นพอสำหรับเป็นที่พระลงทำอุโบสถสังฆกรรมได้ จนวัดมีความเจริญ มีอาคารถาวรมั่นคง ในสมัยเจ้าอาวาสชื่อพระอาจารย์ชื่นได้ขอเปลี่ยนชื่อจากวัดวิหารเป็น 'วัดเทพประสิทธิ์คณาวาส'ด้วยความเชื่อว่า มีเทวดาคุ้มครองหลวงพ่อบ้านแหลมอยู่ ส่วนสำนักทรงหลวงพ่อบ้านแหลมย้ายไปอยู่นอกวัด ไม่ไกลจากวัดเท่าใด มี 2 สำนัก คือ สำนักของคุณเซ็ง ธรรมสวัสดิ์ และสำนักของคุณสุทัศน์ ลิ้มชื่น สิ่งสำคัญได้แก่ พระพุทธรูปหล่อปางอุ้มบาตร ชื่อว่า หลวงพ่อบ้านแหลม อ้างอิง เทพประสิทธิ์คณาวาส
วัดบางขันแตก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม วัดบางขันแตกตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2200 วัดมีจารึกชื่อของผู้สร้างไว้ คือ ธรรมาสน์หอสวดในวิหารเก่า ธรรมาสน์มีเสาตั้ง มีพื้นนั่ง ที่จั่วเขียนลายรดน้ำงดงามมากกว้างยาวขนาดพระนั่งสวดได้ 3 รูป มีข้อความจารึกไว้ว่า 'ธรรมาสน์สวดนี้ประสกทับกับสีกาทองอิน สร้างไว้ในพระพุทธศาสนา..' และมีธรรมาสน์อีกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่บนศาลาการเปรียญ มีข้อความจารึกไว้ว่า 'ธรรมาสน์สีกาทองอินสร้างไว้ในพระพุทธศาสนา ข้าปรารถนาเป็นบุรุษชายทุกชาติไป กว่าจะถึงพระนิพานโน้นเถิด ข้าได้สร้างพระเงิน พระทอง พระทองเหลือง หนังสือเจ็ดคัมภีร์ อัฒจันทร์กฐิน รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินทั้งสิ้น 9 ชั่ง 2 ตำลึง 2 บาท' จารึกดังกล่าวมิได้ระบุศักราช แม้ว่าสีกาทองอิน จะไม่ได้สร้างทั้งหมด แต่ก็บริจาคทรัพย์บูรณะมากที่สุด จึงได้ชื่อว่า วัดอินประเสริฐ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จมาที่วัดนี้เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 ท่านเปลี่ยนชื่อวัดตามนามตำบลว่า 'วัดบางขันแตก' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2412 การเสด็จมาครั้งนี้โปรดให้รวม 'วัดหลวงญวณ' ซึ่งเป็นวัดร้างเข้าไว้ในวัดบางขันแตกด้วย สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ หลวงพ่อหิน หรือ หลวงพ่อศิลา เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ นาคปรก สมัยลพพบุรี แกะสลักด้วยหินทรายแดง อัญเชิญมาจากสุพรรณบุรี ธรรมาสน์เก่าที่สีกาอินสร้างไว้ธรรมมาสน์หอสวดที่ประสกทับ และสีกาอินสร้างไว้ และกลองใหญ่ขุดจากต้นซุงใหญ่ ขึงด้วยหนังวัวกระทิงจากป่าเมืองกาญจนบุรี อ้างอิง บางขันแตก
วัดบางน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจอมปลวก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม วัดบางน้อยตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สิ่งที่ปรากฏหลักฐาน คือ อิฐก้อนใหญ่สมัยกรุงศรีอยุธยา และกระเบื้องรางสำหรับมุงหลังคา เป็นต้น เดิมชื่อว่า วัดโคกมะนาว ต่อมาเรียกว่า วัดต้นมะนาว เข้าใจว่ามีต้นมะนาวใหญ่อยู่หน้าวัด ต่อมาเรียกว่า วัดน้อย และ 'วัดบางน้อย' เพราะตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ซึ่งแต่เดิมขึ้นอยู่กับตำบลบางน้อย กำนันตำบลนี้มีนามว่า ขุนพิบูรณ์บางน้อย (ยู้ พุกพิบูลย์) ต่อมารวมกับตำบลจอมปลวก วัดบางน้อยจึงขึ้นอยู่กับตำบลจอมปลวก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2516 ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปหล่อ ลงรักปิดทอง ปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 4 ศอก สูง 4 ศอก 1 คืบ หลวงพ่อรอด หน้าอุโบสถ ปางป่าเลไลยก์ ศิลาแลง พระพุทธไสยาสน์ หรือหลวงพ่อพระนอน ความยาว 19 เมตร สูง 3 เมตรเศษ องค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสมุทรสงคราม และปิดด้วยเหรียญชนิดต่างๆ รวมกว่า 5 แสนเหรียญ รอยพระพุทธบาทในวิหาร วิหารเจ้าอาวาสของวัดมีรูปหล่อเท่าองค์จริง (ครึ่งตัว) ของพระอธิการสุข พระอธิการนวน พระอธิการอยู่ และพระครูทรัพย์ ในวิหารยังประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญ ๆ อาทิ หลวงพ่อบ้านแหลม เป็นต้น หินลูกนิมิตรโบราณ และใบเสมาเก่าหินทรายแดง ขุดได้จากการสร้างอุโบสถใหม่ เป็นก้อนหินรูปร่างแปลก มิได้เป็นทรงกลม อ้างอิง บางน้อย
วัดแสวงสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี หน้าวัดทางทิศตะวันออกติดกับคลองระบายน้ำ วัดแสวงสามัคคีธรรมได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 นายแสวง สวนสวย และนางสวิง ยินดี ผู้เป็นน้องสาวเป็นผู้ถวายที่ดินและเป็นผู้ทำการสร้างวัด ในด้านการเงินได้รับการช่วยเหลือ บริจาคผู้ใหญ่เสงียม เพ็ชรน้อย และนายพะยอม เพ็ชรน้อย กระทรวงศีกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ชาวบ้านเรียกอีกชื่อว่า วัดใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร ได้รับพัทธสีมาเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2509 ทำพิธีฝังลูกนิมิตเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2549 วัดแสวงสามัคคีธรรมเป็นวัดที่มีอุโบสถใหญ่ และทางด้านหลังวัดมีบรรยากาศร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ รายนามเจ้าอาวาส พระใบฎีกา ผล พระอธิการล้วน พระครูพิพัฒน์ปัญญาธร (สมบุญ ปญฺญาธโร) พระสมุห์ สมนึก กนฺตปญฺโญ พระครูวิจิตรธรรมวิธาน (ชาตรี อินฺทธมฺโม) อ้างอิง แสวงสามัคคีธรรม แสวงสามัคคีธรรม
วัดบางช้างใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครชัยศรี ในตำบลบางช้าง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม วัดบางช้างใต้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2335 ในแผ่นดินรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ต่อมา พ.ศ. 2400 ทางวัดได้สร้างอุโบสถหลังที่ 2 ขึ้นมาใหม่แทนหลังแรกซึ่งถูกไฟไหม้ และได้มีการอัญเชิญพระพุทธรูปนามว่า หลวงพ่อเพชร จากจังหวัดพระนครศรีอยุธยามาด้วยเรือพายม้า เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน ประทับนั่งอยู่ในปางสมาธิ ปัจจุบันประดิษฐานอยู่บนบุษบกภายในอุโบสถหลังที่ 3 ซึ่งสร้างขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดบางช้างใต้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2479 ปัจจุบันมีพระครูอรุณธรรมวิสุทธิ์ เป็นเจ้าอาวาส เดิมวัดชื่อว่า วัดบางช้าง มีตำนานกล่าวไว้ว่าบริเวณลุ่มน้ำนครชัยศรี มีสัตว์ป่านานาชนิดและโขลงช้างอาศัยอยู่และเดินไปกินน้ำที่นี่ทุกวัน นานวันทางเดินของช้างจึงกลายเป็นคลอง จึงเรียกคลองนี้ว่าคลองบางช้าง มีวัดที่ตั้งอยู่ทางเหนือ เรียกว่า วัดบางช้างเหนือ และวัดที่ตั้งอยู่ทางใต้เรียกว่า วัดบางช้างใต้ ภายในวัดบางช้างใต้มีพิพิธภัณฑ์อยู่ภายในวัด ที่อาคารพิพิธภัณฑ์จะเป็นอาคารทรงไทยใต้ถุนสูง เดิมเป็นหอฉัน ชั้นบนจัดแสดงข้าวของสะสมของทางวัด วัตถุที่จัดแสดง ได้แก่ พระพุทธรูปโบราณ พระบุเงิน ตาลปัตร รอยพระพุทธบาทจำลอง คัมภีร์ใบลาน หีบพระธรรม ตู้พระธรรม ภาพถ่ายเก่าของวัด เครื่องลายคราม เครื่องปั้นดินเผา และตู้ไม้แกะสลัก เป็นต้น อ้างอิง บางช้างใต้
วัดสระสี่มุม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม หลวงพ่ออินทร์ อินฺทปญฺโญ ได้เดินออกธุดงค์จากวัดสว่างอารมณ์ จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเป็นวัดต้นสังกัด ดำเนินธรรมยาตรามาเป็นลำดับ จนถึงพื้นที่หมู่บ้านสระ จังหวัดนครปฐม ประชาชนในละแวกนั้นได้นิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษาที่บ้านสระ ซึ่งบริเวณนั้นมีสระน้ำอยู่ จากนั้นได้ขออนุญาตตั้งวัดชื่อ 'วัดสระสี่มุม' เมื่อ พ.ศ. 2492 หลวงพ่ออินทร์ได้สร้างอุโบสถขึ้น 1 หลัง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2498 สร้างกุฏิ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง โรงเรียนประชาบาลชื่อว่า โรงเรียนวัดสระสี่มุม ในสมัยพระอาจารย์ลอยเป็นเจ้าอาวาส ได้จัดสร้างกุฏิ 8 หลัง เป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ เมื่อ พ.ศ. 2511 ได้สร้างสถานีอนามัยขึ้น 1 หลัง อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร มีเสาหาญล้อมรอบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2490 ศาลาการเปรียญลักษณะทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 มีขนาดกว้าง 18 เมตร ยาว 44 เมตร วัดมีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างด้วยโลหะ สูง 1 เมตร หน้าตักกว้าง 70 เซนติเมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 รายนามเจ้าอาวาส หลวงพ่ออินทร์ อินฺทปญฺโญ พระครูวิบูลคุณวัฒน์ ถามพโล พระอธิการประจวบ จารุธมฺโม พระมหาบุญเผื่อน สุจิตฺโต อ้างอิง สระสี่มุม
วัดป้อมแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านหน้าวัด คือตลาดแม่กลอง ด้านขวาของวัด มีทางรถไฟ สายแม่กลอง–ท่าฉลอม (มหาชัย) ผ่าน ด้านซ้ายของวัดติดกับคลองบางแก้ว วัดป้อมแก้วเป็นวัดโบราณในคลองบางแก้ว เดิมชื่อ วัดบางแก้ว ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้ยุบวัดหลังป้อมซึ่งเป็นวัดร้าง แล้วใช้นามว่า 'วัดป้อมแก้ว' ผู้สร้าง ผู้ทำการปฏิสังขรณ์จากวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้ดีขึ้น คือ อำแดงนิล ตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองบางแก้ว และอำแดงอูตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองแม่กลองกับพระอธิการเมฆบุตรของอำแดงนิล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 วัดมี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ซึ่งเดิมเป็นพระประธานในอุโบสถวัดหลังป้อม ต่อมาวัดป้อมแก้วมีความประสงค์จะสร้างวิหารและปฏิสังขรณ์พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ในโอกาสฉลองสมุทรสงคราม อายุครบ 500 ปี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพรสันนิษฐานว่ามีอายุกว่า 400 ปี นอกจากนั้นยังมี หลวงพ่อแก่นจันทร์ ในอุโบสถ เป็นพระทรงเครื่องปางห้ามสมุทรเป็นของเก่าคู่มากับวัด อ้างอิง ป้อมแก้ว