bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
ซูซูกิ คิซาชิ เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) ที่ผลิตโดยซูซูกิ เมื่อปี พ.ศ. 2552 ซูซูกิ คิซาชิ เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลางรุ่นแรกของซูซูกิที่ซูซูกิพัฒนาด้วยตนเอง เนื่องจากในช่วงก่อนหน้านั้น ซูซูกิ มีรถขนาดกลางอยู่แล้วรุ่นหนึ่ง คือ ซูซูกิ เวโรน่า ซึ่งเป็นรถที่แลกเปลี่ยนกับแดวู มอเตอร์สผลิตในช่วงปี พ.ศ. 2547-2549 ในตลาดอเมริกา ซึ่งไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร แต่เนื่องจากในขณะนั้นซูซูกิต้องการขยายไลน์รถยนต์เพิ่มให้ครบทุกความต้องการ ซึ่งเป็นความหวังของซูซูกิ มอเตอร์เช่นกัน ซูซูกิ คิซาชิ เป็นรถยนต์ที่มีชื่อแปลเป็นภาษาไทยได้ว่า โหมโรง เช่นเดียวกับคำว่า Prelude ซึ่งเป็นชื่อรถสปอร์ตรุ่นหนึ่งของฮอนด้า มีฐานการประกอบอยู่ที่ชิซุโอะกะ ประเทศญี่ปุ่น เริ่มจำหน่ายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 และหยุดการจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 เริ่มจำหน่ายในญี่ปุ่นวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เริ่มจำหน่ายในอเมริกาเหนือวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2552 เริ่มจำหน่ายในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์วันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และครั้งล่าสุดมีจำหน่ายที่อินเดีย วันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 โดยเป้าหมายคือการเป็นรถส่งสารแบรนด์ Suzuki DNA ให้แข็งแกร่งมากขึ้นพร้อมแข่งขันกับคู่แข่งซึ่งเป็นรถที่มีคุณภาพ มีรางวัลรับประกันได้ และขยายไลน์สินค้าให้ครอบคลุมทุกความต้องการนอกเหนือจากรถยนต์นั่งขนาดเล็ก รถจักรยานยนต์ และรถเอนกประสงค์ ซูซูกิ คิซาชิมีตัวถัง 1 แบบคือ ซีดาน 4 ประตู วางเครื่องยนต์อยู่ด้านหน้า มีระบบขับเคลื่อนล้อหน้าและระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ใช้เครื่องยนต์เบนซิน 2.4 ลิตร พร้อมกับเกียร์ธรรมดา 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติแบบ CVT มีระยะฐานล้อ 2,700 มม. ความยาว 4,650 มม. ความกว้าง 1,820 มม. และความสูง 1,480 มม. อ้างอิง Suzuki Kizashi ตะลุย D-segment ด้วยตนเอง คิซาชิ
ซูซูกิ เอริโอ เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ที่ผลิตโดย ซูซูกิ ในปี พ.ศ. 2544 หรืออีกชื่อหนึ่งว่า ซูซูกิ เลียนา ซึ่งมาจากวลีที่ว่า Life In A New Age ใช้ชื่อนี้ในประเทศจีน ,ยุโรป ,เอเชียใต้ ,ไต้หวันและออสเตรเลีย โดยซูซูกิ เอริโอเปิดตัวเพื่อมาทดแทนรุ่นเก่าอย่าง ซูซูกิ เอสทีม ตัวรถถูกออกแบบมาให้ห้องโดยสารโปร่งโล่งมากที่สุด แต่มีตัวถังที่กะทัดรัด ทำให้รถดูสูงกว่าซูซูกิ เอสทีม มาก มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู โดยมีระยะฐานล้ออยู่ที่ 2,480 มม. ความยาวรุ่นแฮทช์แบคอยู่ที่ 4,230 มม. รุ่นซีดานอยู่ที่ 4,350 มม. ความกว้างอยู่ที่ 1,690 มม. และความสูงรุ่นแฮทช์แบคอยู่ที่ 1,550 มม. รุ่นซีดานอยู่ที่ 1,535 มม. ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีรุ่นเครื่องยนต์เบนซิน 1.3 ,1.5 ,1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.3 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.4 ลิตร ฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นและปากีสถาน วางเครื่องยนต์ด้านหน้า ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า และระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ถือเป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กของซูซูกิรุ่นแรกที่ใช้ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ซูซูกิ เอริโอ เป็นรถที่ไม่ประสบความสำเร็จในด้านชื่อเสียงและยอดขาย แต่ซูซูกิเองก็คิดว่าแนวทางการทำตลาดน่าจะโดนใจลูกค้าจึงนำแนวคิดนี้ไปพัฒนารถรุ่นใหม่ คือ ซูซูกิ SX4 ทั้งแบบแฮทช์แบคและซีดานในสไตล์ครอสโอเวอร์แทน ปัจจุบันยังคงมีการทำตลาดที่ประเทศจีนและปากีสถาน และเตรียม Minorchange ให้ดูเป็นรถยุค 2013 เร็วๆนี้ ในประเทศไทย ซูซูกิ เอริโอ ไม่เคยมีการทำตลาดที่ประเทศไทย แต่ GM Thailand เคยมีแผนที่จะนำเอริโอเข้ามาประกอบในไทย เนื่องจากติด 1 ในโผของรถยนต์นั่งขนาดเล็กที่เตรียมประกอบและจัดจำหน่ายในประเทศไทย แต่สุดท้ายแล้ว GM Thailand ก็เปลี่ยนแผน นำแดวู ลาเซ็ตติ ซึ่งเป็นแบรนด์ในเครือ GM มาผลิตในชื่อ เชฟโรเลต ออพตร้า แทน อ้างอิง แซยิดไม่เลิก! Suzuki Liana Minorchange อเอริโอ
แดวู ลาโนส เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ที่ผลิตโดย แดวู ผู้ผลิตรถยนต์จากประเทศเกาหลีใต้ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2540 โดยออกมาเพื่อทดแทนรุ่นเก่าอย่าง แดวู เซียโล ออกแบบโดย จอร์เจ็ตโต้ จูจาโร่ มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,รัสเซีย ,อียิปต์ ,ยูเครน ,โปแลนด์และเวียดนาม มีตัวถังคอนเวอร์เทเบิล 2 ประตู แฮทช์แบค 3 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตู ซีดาน 4 ประตูและรถตู้ 2 ประตู มีเครื่องยนต์ 1.3 ,1.4 ,1.5 และ 1.6 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ระยะฐานล้อ 2,520 มม. ความยาวรุ่นแฮทช์แบค 4,074 มม. ซีดาน 4,235 มม. รถตู้ 4,247 มม. ความกว้าง 1,678 มม. ความสูง 1,432 มม. รุ่นรถตู้ 1,908 มม. ที่มาของการพัฒนาแดวู ลาโนส มีดังนี้ แดวู มอเตอร์ส เคยร่วมเป็นพันธมิตรกับเจนเนอรัล มอเตอร์สตั้งแต่ในยุค 1970 จนถึงปี พ.ศ. 2535 แดวู มอเตอร์ส ก็ได้ประกาศยุติความร่วมมือกับ GM ดังนั้นแดวู มอเตอร์สจึงต้องเริ่มต้นพัฒนารถยนต์ด้วยตนเอง โดยพัฒนาออกมาทั้งหมด 3 รุ่นคือ แดวู ลาโนส สำหรับตลาดรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) แดวู นิวบีรา สำหรับตลาดรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) และ แดวู เลกันซา สำหรับตลาดรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) สำหรับโครงการพัฒนาลาโนสเริ่มขึ้นเมื่อฤดูใบไม้ร่วง ปี พ.ศ. 2536 เพื่อทำตลาดแทน แดวู เซียโล และแข่งขันกับรถยนต์ในตลาด B-Segment กว่า 20 รุ่น โดยเฉพาะคู่แข่งจากยุโรปและญี่ปุ่น เช่น โฟล์กสวาเกน กอล์ฟ ,โอเปิล แอสตร้าและโตโยต้า เทอร์เซล เป็นต้น โดยการออกแบบมีการแข่งขันระหว่าง Studio 4 แห่ง ปรากฏว่าผลงานของสตูดิโอ ITal Design ซึ่งเป็นผลงานของจิโอเจตโต จิวเจียโรได้ถูกนำมาผลิตออกขายจริง ในที่สุด ผ่านไป 30 เดือน หรือ 2 ปีครึ่งหลังจากการทดสอบในสภาพถนนและอากาศทั่วโลก ลาโนสภายใต้รหัสโครงการ T100 ก็ออกสู่ตลาดในปี พ.ศ. 2540 และลูกค้าทั่วโลกโดยเฉพาะแถบยุโรปที่มองหารถยนต์ราคาถูกแต่คุ้มค่า ให้การต้อนรับอย่างดีจนประสบความสำเร็จ จนบริษัท FSO และ AutoVAZ ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปผลิตในโปแลนด์ ภายใต้แบรนด์ของเขาในช่วงปีเดียวกันกับที่ลาโนสออกจำหน่าย มีเครื่องยนต์ให้เลือก 4 ขนาด ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเครื่องยนต์ 1.4 และ 1.6 ลิตร (GM Family 1 E-TEC) ในประเทศไทย ทางบริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด (ที่ตั้งเดียวกับสำนักงานเก่าของ Renault Thailand บนถนนพระราม 9) เคยนำเข้าแดวู ลาโนสเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2540 ซึ่งแดวู ลาโนส เป็น 1 ใน 3 ของรถยนต์ที่ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์มีแผนจะนำเข้ามาจำหน่าย ซึ่งอีก 2 รุ่นก็คือ แดวู นิวบีรา และแดวู เลกันซา แต่ด้วยสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น ยังไม่ทันได้เปิดตัวก็ต้องพับแผนไปก่อน ทำให้ไม่ได้นำมาขาย และทำให้แดวู ลาโนสเป็นรถยนต์รุ่นสุดท้ายของแดวูในไทย โดยลาโนสเวอร์ชันไทยมีทั้งตัวถังซีดานและแฮทช์แบค ชูจุดขายที่การเป็นรถเกาหลีสไตล์ยุโรป เลิกจำหน่ายไปในปี พ.ศ. 2542 เนื่องจากการปิดกิจการรถยนต์แดวูในประเทศไทยทำให้ลาโนสต้องเลิกขายไปด้วย สาเหตุเนื่องจากสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น ทำให้รถจากเกาหลีที่เข้ามาขายในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2540-2545 โดยเฉพาะฮุนไดและแดวูต้องปิดกิจการ (ฮุนไดกลับมาขายอีกครั้งปี พ.ศ. 2550) ส่วนเกียถึงแม้ว่าจะขาดทุนหนักเนื่องจากสภาพเศรษฐกิจเช่นเดียวกันแต่ยนตรกิจ คอร์เปอเรชั่นได้เข้ามาสานต่อในปี พ.ศ. 2542 ในตลาดต่างประเทศสถานการณ์ก็ไม่ต่างจากในเมืองไทยมากนัก ถึงแม้จะประสบความสำเร็จในยุโรป เนื่องจากเป็นรถสไตล์ยุโรปที่คุ้มค่าคุ้มราคา แต่ในสหรัฐอเมริกา กลับไม่ประสบความสำเร็จ แถมยังผีซ้ำด้ำพลอยตรงที่ว่าในช่วงที่รถเปิดตัว เกาหลีใต้ ไทยและเอเชียกำลังประสบกับวิกฤติเศรษฐกิจต้มยำกุ้ง ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา ลาโนส
วิกิพีเดียเป็นบริการจากอาสาสมัครหรือจิตอาสา ซึ่งหมายความว่า การแก้ไขทั้งหมดมาจากการแก้ไขในเวลาว่างของผู้มีส่วนร่วมในการแก้ไข เราไม่มีชุดคณะทำวาน ผู้ตรวจตรา หรือทีมที่ทำงานบนบทความใดบทความหนึ่ง หรือหัวข้อใดหัวข้อหนึ่ง มีก็แต่ผู้ที่ผ่านมาและมีส่วนร่วมแก้ไขตามที่ตนต้องการ ทุกคนสามารถพักจากการแก้ไขวิกิพีเดียได้ทุกเมื่อ และยาวนานได้ตามที่ต้องการ คุณสามารถหยุดแก้ไขชุดบทความใด ๆ แล้วไปแก้ไขอีกชุด แล้วค่อยกลับมาที่ชุดเดิม โดยปราศจากความคาดหวังใด ๆ จากผู้อื่น คุณมีสิทธิ์ที่จะจากไปและไม่กลับมาอีก เราจะไม่ถามคำถามอะไรคุณ และคุณก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรแก่เรา เราไม่มีขั้นต่ำหรือขั้นสูงว่าบุคคลหนึ่งสามารถแก้ไขได้มากเท่าไร วิกิพีเดียไม่มีเดดไลน์ สาเหตุที่บุคคลหนึ่งอาจว่างเว้นจากการแก้ไข มีเหตุผลเป็นพันล้านอย่างว่าทำไมบุคคลหนึ่งถึงไท่สามารถเข้าแก้ไขบทความให้เป็นไปตามมาตรญานอย่างทันท่วงที หากอาสาสมัครท่านใดระบุว่าต้องการใช้เวลาในการพัฒนาเนื้อหาให้มีคุณภาพ ลักษณะเช่นนั้นเป็นสิ่งที่เราต้องเคาระ ค้นคว้าเนื้อหาเพิ่มเติม บางครั้ง การพัฒนาเนื้อหาก็ต้องใช้เวลาในการค้นคว้าข้อมูลที่มีอยู่ ทั้งผ่านการศึกษาหนังสือ หนังสือพิมพ์ วารสาร และเว็บไซต์, หาเนื้อหาที่มาจากแหล่งข้อมูที่เหมาะสมและน่าเชื่อถือ หรือการสรุปเนื้อหาที่มีให้อยู่ในรูปสารานุกรม 'กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว' วิกิพีเดียก็เช่นกัน กิจกรรมบนวิกิพีเดีนอื่น ๆ อาสาสมัครหลายท่านกำลังวุ่นอยู่กับการเขียนหรือแก้ไขบทความ เนื้อหา หรือทำการปรับปรุงระบบของวิกิพีเดียให้ดีขึ้นอยู่ ในขณะที่บางส่วนก็อาจจะชอบทำงานเบื้องหลัง ชีวิตที่ยุ่งวุ่นวาย อาสาสมัครบางท่านก้มีงานอดิเรกอื่น หรือมีงานสำคัญอื่น ๆ ต้องทำ วิกิพีเดียเป็นงานอสาสมัครโดยแท้จริง ไม่มีผู้ใช้คนไหนที่มีหน้าที่หรือจะต้องถูกคาดหวังให้ทำการแก้ไข, ตอบข้อความ หรือมีส่วนร่วมใด ๆ ไม่ว่าจะในกรณีใดก็ตามเป็นอันขาด กรุณาเชื่อมั่นว่าทุกคนมีจุดมุ่งหมายที่ดี และโปรดจำไว้เสมอว่าชีวิตทุกคนล้วนแล้วแต่ยุ่งวุ่นวายในทางใดทางหนึ่งทั้งนั้น การก่นด่าหรือเหน็บแนมว่าบุคคลหนึ่งมีบทบาทการแก้ไขน้อย อาจส่งผลเสียต่อแรงจูงใจในการแก้ไขของคนนั้นในอนาคตได้ ฉะนั้น โปรดจงใจดีต่อกันและกัน ความเครียด บางครั้งวิกิพีเดียก็เป็นเรื่องเครียด ถ้าสิ่งนี้เกิดขึ้น อาสาสมัครอาจลาพักจากการแก้ไย ถ้าคุณพบว่าตัวเองหมดความสุขในการแก้ไข นี่อาจเป็นเวลาอันดีที่คุณจะพักจากวิกิพีเดียชั่วคราว และโปรดระลึกว่า ถ้าอะไรไม่เป็นไปตามที่คุณคาดหวังไว้ มันไม่ทำให้โลกแตกหรอก
กษัตริย์ผู้ปกครองบาห์เรน (1783–1971) เชคอะห์เหม็ด อิบน์ มุฮัมหมัด อิบน์ อัลเคาะลีฟะฮ์ 1783–1796 เชคซัลมาน อิบน์ อะห์มัด อัลเคาะลีฟะฮ์ 1796–1825 เชคอับดุลเลาะห์ บิน อะห์มัด อัลเคาะลีฟะฮ์ 1796–1843 เชคเคาะลีฟะฮ์ อิบน์ ซูลมาน อัลเคาะลีฟะฮ์ 1825–1834 เชคมุฮัมมัด อิบน์ เคาะลีฟะฮ์ อัลเคาะลีฟะฮ์ 1834-1842,1843–1868,1868–1869 เชคอาลี อิบน์ เคาะลีฟะฮ์ อัลเคาะลีฟะฮ์ 1868–1869 เชคมุฮัมมัด อิบน์ อับดุลเลาะห์ อัลเคาะลีฟะฮ์ 1869 เชคอีซา อิบน์ อาลี อัลเคาะลีฟะฮ์ 1869–1932 เชคฮะมัด อิบน์ อีซา อัลเคาะลีฟะฮ์ 1932–1942 เชคซัลมาน บิน ฮะมัด อัลเคาะลีฟะฮ์ 1942–1961 เชคอีซา บิน ซัลมัด อัลเคาะลีฟะฮ์ 1961–1971 เจ้าผู้ครองรัฐบาห์เรน (1971–2002) พระรูป พระนาม เริ่มรัชกาล สิ้นสุดรัชกาล เชคอีซา บิน ซัลมัด อัลเคาะลีฟะฮ์ 16 สิงหาคม 1971 6 มีนาคม 1999 เชคฮะมัด บิน อีซา อัลเคาะลีฟะฮ์ 6 มีนาคม 1999 14 กุมภาพันธ์ 2002 พระมหากษัตริย์บาห์เรน องค์ปัจจุบัน (2002–ปัจจุบัน) พระบรมฉายาลักษณ์ พระนาม เริ่มรัชกาล สิ้นสุดรัชกาล สมเด็จพระราชาธิบดีฮะมัด บิน อีซา อัลเคาะลีฟะฮ์ 14 กุมภาพันธ์ 2002 ยังอยู่ในราชสมบัติ อ้างอิง บ ร
Rear view of 1989–1997 Daihatsu Applause Xi A Daihatsu Applause with its trunk open ภายใน ไดฮัทสุ อัพพลอส เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ผลิตโดยไดฮัทสุ เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 เพื่อมาทดแทนไดฮัทสุ ชามานท์ และเลิกผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2543 ถือเป็นรถยนต์นั่งที่ใหญ่ที่สุดของไดฮัทสุในขณะนั้น เนื่องจากไดฮัทสุ เป็นหนึ่งในผู้ผลิตรถยนต์ในเครือโตโยต้า จากการที่ไดฮัทสุ เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านการผลิตรถยนต์ขนาดเล็ก เมื่อไดฮัทสุ ชามานท์ รถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในสายการผลิตขณะนั้น ได้เลิกทำตลาดไปในปี พ.ศ. 2530 ทำให้ไดฮัทสุ ต้องออกรถรุ่นใหม่มาเปิดตัว โดยชูจุดเด่นที่ห้องโดยสารที่สะดวกสบาย และอัพพลอสก็ได้เปิดตัวขึ้นในงาน Geneva Motor Show มีตัวถังเพียง 1 แบบคือลิฟท์แบค 5 ประตู และเป็นที่น่าสนใจในขณะนั้น เนื่องจากเป็นรถซีดาน 4 ประตู แต่สามารถเปิดท้ายได้เหมือนรถแฮทช์แบค 5 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์ 1.6 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด ไดฮัทสุ อัพพลอส ในประเทศไทย ไดฮัทสุ อัพพลอส เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2533 โดยบริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ซึ่งเป็นผู้นำเข้า (CBU) ผลิตและจัดจำหน่ายรถยนต์ไดฮัทสุในขณะนั้น วางตำแหน่งทางการตลาดเดียวกับคู่แข่งในขณะนั้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากภาพลักษณ์ของไดฮัทสุเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญในด้านรถยนต์ขนาดเล็ก ทำให้หายไปจากตลาดไทยอย่างรวดเร็ว และเคยเป็นแท็กซี่อยู่ช่วงหนึ่ง จนพระนครยนตรการต้องมีคำสั่งห้ามนำรถไดฮัทสุ อัพพลอสไปใช้เป็นแท็กซี่ แม้ว่าไดฮัทสุ อัพพลอส จะเป็นรถที่ทันสมัยมากเพียงใด แต่หลังจากเปิดตัวมาได้ 7 ปี อัพพลอสก็ถูกมองว่าเล็กกว่าคู่แข่ง ทำให้ยอดขายน้อยลง จนต้องปรับโฉม Minorchange ในปี พ.ศ. 2540 แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ยอดขายเพิ่มขึ้น จนยุติการผลิตอย่างเป็นทางการทั่วโลกในปี พ.ศ. 2543 โดยไม่มีรถรุ่นใหม่สำหรับตลาดโลก มีเฉพาะในญี่ปุ่นที่นำโตโยต้า คัมรี่มาผลิตภายใต้แบรนด์ของตนเองในชื่อ ไดฮัทสุ อัลติส และเป็นรถรุ่นที่ใหญ่ที่สุดของไดฮัทสุในปัจจุบัน 1997–2002 Daihatsu Applause (front) 1997–2002 Daihatsu Applause (rear) อัพพลอส
วิลเลียม เชกสเปียร์ วิลเลียม เชกสเปียร์ (รับศีล 26 เมษายน ค.ศ. 1564 - 23 เมษายน ค.ศ. 1616) เป็นกวีและนักเขียนบทละครชาวอังกฤษ ได้รับยกย่องทั่วไปว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ของอังกฤษและของโลก มักเรียกขานกันว่าเขาเป็นกวีแห่งชาติของอังกฤษ และ 'Bard of Avon' (กวีแห่งเอวอน) งานเขียนของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน ประกอบด้วยบทละคร 38 เรื่อง กวีนิพนธ์แบบซอนเน็ต 154 เรื่อง กวีนิพนธ์อย่างยาว 2 เรื่อง และบทกวีแบบอื่นๆ อีกหลายชุด บทละครของเขาได้รับการแปลออกไปเป็นภาษาต่างๆ มากมาย และเป็นที่นิยมนำมาแสดงมากที่สุดในบรรดาบทละครทั้งหมด เชกสเปียร์เกิดและเติบโตที่เมืองสแตรทฟอร์ด ริมแม่น้ำเอวอน เมื่ออายุ 18 ปี เขาสมรสกับแอนน์ ฮาธาเวย์ มีบุตรด้วยกัน 3 คนคือ ซูซานนา และฝาแฝด แฮมเน็ตกับจูดิธ ระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1585-1592 เขาประสบความสำเร็จในการเป็นนักแสดงในกรุงลอนดอน รวมถึงการเป็นนักเขียน ได้ร่วมเป็นหุ้นส่วนในคณะละครลอร์ดเชมเบอร์เลน (Lord Chamberlain's Men) ซึ่งในภายหลังมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในชื่อ King's Men เชกสเปียร์เกษียณตัวเองกลับไปยังสแตรทฟอร์ดในราวปี ค.ศ. 1613 และเสียชีวิตในอีกสามปีต่อมา ไม่ค่อยมีบันทึกใดเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเชกสเปียร์มากนัก จึงมีทฤษฎีมากมายที่คาดกันไปต่างๆ นานา เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว ความเชื่อทางศาสนา และแรงบันดาลใจในงานเขียนของเขา (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: การบูรณะจิตรกรรมฝาผนังโบสถ์น้อยซิสทีน – สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ – นาซีเยอรมนี ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
มิตซูบิชิ แกรนด์ดิส เป็นรถยนต์เอนกประสงค์ขนาดกลาง (Mid-Size MPV) ผลิตโดยมิตซูบิชิ มอเตอร์ส เพื่อมาแทนมิตซูบิชิ แชเรียท เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2546 และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2554 โดยมีทำตลาดในประเทศญี่ปุ่น ,เอเชีย ,ยุโรป ,โอเชียเนีย ,เม็กซิโก ,ฮอนดูรัส ,จาไมก้าและอเมริกาใต้ มิตซูบิชิ แกรนด์ดิส เริ่มผลิตโดยใช้แพลตฟอร์มร่วมกับมิตซูบิชิ เอาท์แลนเดอร์ มีตัวถังเอ็มพีวี 5 ประตู ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า เครื่องยนต์จะเป็นเครื่องยนต์เบนซิน 2.4 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 2.0 ลิตร ซึ่งเป็นเครื่องยนต์ของโฟล์กสวาเกน ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด โดยเป็นแบบกึ่งอัตโนมัติ (Semi-Automatic) มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น ,ไทย ,ไต้หวันและฟิลิปปินส์ ในประเทศไทย บริษัท มิตซูบิชิ มอเตอร์ส (ประเทศไทย) จำกัด ได้นำแกรนด์ดิสมาเปิดตัวในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2547 โดยใช้ชื่อว่า มิตซูบิชิ สเปซ วากอน เป็นรถประกอบในประเทศ เครื่องยนต์และระบบเกียร์ที่ขายในประเทศไทย จะเป็นเครื่องยนต์เบนซิน 2.4 ลิตร และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด และได้รับรางวัล Best MPV ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ถึงปี พ.ศ. 2553 ยอดขายก็สามารถขายไปได้เรื่อยๆ ไม่หวือหวานัก เนื่องจากตลาดรถ Minivan มักไม่ค่อยประสบความสำเร็จในประเทศไทยเท่าไรนักถ้าเทียบกับอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นตลาดของ Minivan ที่ใหญ่ที่สุดในโลก จนยุติการผลิตไปในปี พ.ศ. 2554 กแกรนด์ดิส
อีซูซุ มิว / วิซาร์ด เป็นรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-Size SUV) ผลิตโดยอีซูซุ เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 และเลิกผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2547 โดยมีอีซูซุ มิว-เซเว่นเข้ามาทดแทน เป็นรถ SUV ขนาดกลางที่ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับอีซูซุ ฟาสเตอร์ รถกระบะอีกรุ่นหนึ่งของอีซูซุ มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้ รุ่นที่ 1 (UCS55/UCS69GW; พ.ศ. 2532-2541) อีซูซุ วิซาร์ด รุ่นที่ 1 อีซูซุ วิซาร์ด รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 มีตัวถัง 2 แบบ คือ เอสยูวี 3 และ 5 ประตู ในรุ่น 3 ประตูใช้ชื่อในการทำตลาดว่า อีซูซุ มิว ระบบขับเคลื่อนจะเป็นระบบขับเคลื่อนล้อหลัง และระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ เครื่องยนต์จะมีหลากหลายขนาด ทั้งจากอีซูซุและจีเอ็ม มีทั้งเครื่องยนต์ 2.3 ,2.4 ,2.5 ,2.6 ,2.8 ,3.0 ,3.1 และ 3.2 ลิตร มีทั้งเครื่องยนต์เบนซินและดีเซล มีฐานการประกอบที่ประเทศญี่ปุ่น ,อียิปต์ ,ไทย ,อังกฤษและสหรัฐอเมริกา ในยุโรปจะใช้ชื่อในการทำตลาดเป็นแบรนด์โอเปิล ในชื่อ โอเปิล ฟรอนเทอรา ซึ่งเป็นแบรนด์ของจีเอ็มที่ทำตลาดในยุโรปขณะนั้น ในประเทศไทย บริษัท ตรีเพชรอีซูซุเซลส์ จำกัด เคยนำอีซูซุ วิซาร์ด รุ่นที่ 1 มาเปิดตัวในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2536 เป็นรถประกอบในประเทศ โดยในครั้งแรกใช้ชื่อในการขายว่า อีซูซุ คาเมโอ เครื่องยนต์ที่ขายในไทยจะเป็นเครื่องยนต์ดีเซล 2.5 ลิตร เกียร์ธรรมดา 5 สปีด ใช้ชิ้นส่วนร่วมกับ Isuzu TFR หรือที่เป็นที่รู้จักในตลาดมือสองว่า โฉมมังกรทอง นั่นเอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ได้มีการ Minorchange ครั้งใหญ่ โดยเปลี่ยนชื่อเป็น อีซูซุ เวก้า มีเครื่องยนต์ดีเซล 2.8 และ 3.0 ลิตร ระบบเกียร์จะเป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด แบบ Technomatics ขายไปได้เรื่อยๆ จนถึงปี พ.ศ. 2547 จึงเลิกผลิตไป รุ่นที่ 2 (UER25FW, UES25FW, UES73FW; พ.ศ. 2541-2547) อีซูซุ วิซาร์ด รุ่นที่ 2 อีซูซุ วิซาร์ด รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2541 เป็นรุ่นแรกที่ใช้ชื่อวิซาร์ดอย่างจริงจัง รวมทั้งในญี่ปุ่นด้วย มีฐานการประกอบที่ประเทศญี่ปุ่น ,สหรัฐอเมริกาและตูนิเซีย มีเครื่องยนต์เพียง 3 ขนาดคือ 2.2 ,3.2 และ 3.5 ลิตร ยังมีการผลิตที่ยุโรปในแบรนด์โอเปิลเหมือนเดิม แต่รุ่นนี้ไม่มีจำหน่ายในประเทศไทย เพราะในช่วงนั้น อีซูซุมี SUV ขนาดกลางสำหรับตลาดไทยอยู่แล้ว คือ อีซูซุ เวก้า ซึ่งก็คือรุ่นที่ 1 นำมาไมเนอร์เชนจ์นั่นเอง เลิกผลิตในปี พ.ศ. 2547 โดยมีอีซูซุ มิว-เซเว่นเข้ามาขายแทน รวมถึงในตลาดไทยด้วย ที่มีมิว-เซเว่นเข้ามาขายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 เมื่อหมดอายุการตลาดของเวก้าแล้ว 1999 Isuzu Amigo (US) วิซาร์ด
ฮุนได เอ็กเซล เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ผลิตโดยฮุนได ผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเกาหลีใต้ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2528 เพื่อมาทดแทนรุ่นเก่า ฮุนได โพนี่ และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2537 เพื่อเปิดทางให้กับ ฮุนได แอคเซนท์ รถยนต์นั่งขนาดเล็กมากรุ่นใหม่ที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2537 มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้ รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2528-2532) ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 1 ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2528 รหัสประจำตัวรถคือ X1 ถือเป็นรถรุ่นเปลี่ยนโฉมของฮุนได โพนี่ รุ่นนี้ มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ และส่งออกไปจำหน่ายในบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร (อังกฤษ) สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย มีตัวถังแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตู และซีดาน 4 ประตู เครื่องยนต์ส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องยนต์ 1.5 ลิตร แต่ในตลาดสหราชอาณาจักร จะเป็นเครื่องยนต์ 1.3 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด นอกจากนี้ ในสหรัฐอเมริกายังเคยถูกโหวตให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ดีที่สุด 10 อันดับ โดยนิตยสารฟอร์จูน แต่ในภายหลังเริ่มไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากคุณภาพในการประกอบรถยนต์ของเกาหลีใต้ในสมัยนั้นยังด้อยกว่ารถญี่ปุ่น รถยุโรปและรถอเมริกา รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2532-2537) ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 2 ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 รหัสประจำตัวรถคือ X2 เป็นรุ่นแรกที่เริ่มส่งออกไปยังหลายๆ ประเทศทั่วโลก รวมถึงประเทศไทย หลังจากที่เคยส่งออกไปยังสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และออสเตรเลีย เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์ 1.3 และ 1.5 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด ส่วนตัวถังยังคงเหมือนเดิม คือ แฮทช์แบค 3 และ 5 ประตูและซีดาน 4 ประตู ในประเทศไทย ฮุนได เอ็กเซล เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2535 เป็นเอ็กเซลรุ่นแรกและรุ่นเดียวที่มีการเปิดตัวในประเทศไทย เปิดตัวพร้อมกับการแนะนำรถยนต์แบรนด์ Hyundai ในประเทศไทยเป็นครั้งแรก พร้อมกับรุ่น Elantra และ Sonata ในงานมหกรรมยานยนต์ปี 2535 โดยบริษัท ยูไนเต็ด โอโตเซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด บริษัทลูกในเครือพระนครยนตรการ โดยรุ่นที่นำมาขาย เป็นรุ่นเครื่องยนต์ 1.3 และ 1.5 ลิตร ตัวถังซีดาน 4 ประตู เป็นรถนำเข้าทั้งคัน เคยสร้างความฮือฮาให้กับตลาดรถยนต์ด้วยราคาที่ถูกกว่ารถยนต์ญี่ปุ่นในยุคที่ญี่ปุ่นยังไม่เปิดตัวรถยนต์ B-Segment โดยลุยตลาดใหม่แบบจริงจังรุ่นแรกในปี พ.ศ. 2539 คือ Honda City และ Toyota Soluna (ในยุคนั้นมีแต่รถยนต์ B-Segment ที่เปิดตลาดแบบลองเชิงเช่น Suzuki Swift (คนละรุ่นกับที่ขายในปัจจุบัน) Daihatsu Charade Mazda 121 เป็นต้น) ก่อนที่จะค่อยๆ หายไปจากตลาดในช่วงปี พ.ศ. 2538 เพื่อเปิดทางให้กับฮุนได แอคเซนท์ รถยนต์ขนาดเล็กรุ่นใหม่ของฮุนได ที่มีรูปทรงโค้งมนกว่า รุ่นที่ 2 (X3; พ.ศ. 2537–2543) ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 3 อเอ็กเซล
อะฮ์มัด (พระนามพระราชสมภพ อาวัง ปาเตะฮ์ เบอร์ไบ ; สวรรคต ) รู้จักกันในพระนาม ปาเตะฮ์ เบอร์ไบ ( เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 3 ผู้ครองราชย์ใน ค.ศ. 1408 ถึง 1425 โดยเป็นพระราชโอรสองค์โตในเดวา อามัซ กายางันกับพระเชษฐา/อนุชาของอาวัง อาลัก เบอตาตาร์ (มีอีกพระนามว่าสุลต่านมูฮัมมัด ชะฮ์แห่งบรูไน) ราชอาณาจักรได้รับชื่อบรูไนในรัชสมัยของพระองค์ ทำให้พระองค์ได้เป็นผู้ก่อตั้งประเทศบรูไนตามที่ปรากฏใน ชาอีร์อาวังเซอเมาน์ (กวีของอาวัง เซอเมาน์) การศึกษาอิสลามคาดว่าเริ่มในประเทศในช่วงที่พระองค์ครองราชย์อยู่และสืบต่อมาภายใต้การปกครองของพระองค์ ภูมิหลัง ในบรรดาพี่น้อง 14 พระองค์นั้น ผู้ทรงพระราชสมภพจากเดวา เออมัซ กายางัน พระราชบิดา กับสตรีชาวมูรุตจากลิมบัง ได้แก่ อาวัง อาลัก เบอตาตาร์, อาวัง ปาเตะฮ์ เบอร์ไบ และอาวัง เซอเมาน์ เพื่อตอบสนองพระมเหสีที่กำลังตั้งครรภ์ เดวา เออมัซ กายางันจึงออกเดินทางเพื่อค้นหาโคประเภทหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ เติมบาเดา พระองค์สมรสกับสตรีใน 4 หมู่บ้านระหว่างทางและมีบุตรด้วยกัน ท้ายที่สุดจึงให้กำเนิดพี่น้อง 14 พระองค์ที่กล่าวไว้ก่อนหน้า หลังพบเติมบาเดาแล้ว เดวา เออมัซ กายางันจึงตัดสินใจขึ้นสวรรค์ แล้วพระองค์ก็เป็นที่รู้จักในพระนาม บาตารากาลาดีกายางัน พระชนม์ชีพช่วงต้น รัชสมัย ปาเตะฮ์ เบอร์ไบทรงขึ้นครองราชสมบัติหลังการสวรรคตของสุลต่านอับดุล มาจิด ฮัซซัน พระราชนัดดา เมื่อ ค.ศ. 1408 สวรรคต สุลต่านอะฮ์มัดเสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1425 ทำให้ชารีฟ อาลี พระชามาดา ขึ้นครองราชย์ต่อ ชีวิตส่วนพระองค์ สุลต่านอะฮ์มัดทรงอภิเษกสมรสกับปูเตอรี กีนาบาตางัน ทั้งคู่ให้กำเนิดพระราชธิดานาม ปูเตอรี รัตนา เกอซูมา ผู้ภายหลังกลายเป็นสมเด็จพระราชินีแก่สุลต่านชารีฟ อาลี อ้างอิง อ
สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์ อิบนู มูฮัมมัด ฮาซัน (สวรรคต ค.ศ. 1659) มีอีกพระนามว่า มาร์ฮุมตูวา เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 11. ผู้ครองราชย์เป็นเวลา 61 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1598 ถึง 1659 ถือเป็นสุลต่านบรูไนที่ครองราชย์นานที่สุดในปัจจุบัน รัชสมัย (ค.ศ. 1598–1659) ชีวิตส่วนพระองค์ สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์ทรงอภิเษกสมรสสามครั้ง โดยพระชายาองค์ที่สองคือราดิน มัซ อายู ซีตี ไอชะฮ์ บินตี เปองีรัน (กีไย) เตอเมิงกง มันจู เนอโกโร เกอรีซิก พระองค์มีพระราชโอรสธิดารวม 8 พระองค์ โดยมีองค์สำคัญได้แก่: สุลต่านอับดุล จาลีลุล จับบาร์ สุลต่านบรูไนองค์ที่ 12 สุลต่านมุฮ์ยิดดิน สุลต่านบรูไนองค์ที่ 15 เบอซาร์ อับดุลละฮ์ พระราชบิดาในสุลต่านนัซรุดดิน สุลต่านบรูไนองค์ที่ 16 ราจา เบินดาฮารา พระชายาในอับดุล จาลิล ชะฮ์ที่ 4 ใน ค.ศ. 1599 สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์ทรงแต่งตั้งเปองีรัน ราจา เตองะฮ์ อิบราฮิม อาลี โอมาร์ ชะฮ์ พระเชษฐา/อนุชา เป็นสุลต่านซาราวักองค์แรก ตามธรรมเนียมระบุว่า หลังสุลต่านอิบราฮิม อาลี โอมาร์ ชะฮ์สวรรคตใน ค.ศ. 1641 ไม่มีการเลือกสุลต่านใหม่ และซาราวักจึงบริหารโดยดาตูท้องถิ่น 4 คนจนกระทั่งรายาผิวขาวคนแรกเดินทางมาถึงใน ค.ศ. 1842 สวรรคต สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์สวรรคตหลังครองราชย์ไป 61 ปีใน ค.ศ. 1659 หลังสวรรคต พระองค์กลายเป็นที่รู้จักในพระนาม มาร์ฮุมตูวา Olivier van Noort did not mention the name of the ruling sultan at that time, but managed to describe that the Brunei sultan was under the guardianship of his uncle who acted as his regent. อ้างอิง อ
ปิซังกะแต หรือ กล้วยม่วง เป็นกล้วยป่าในสกุล Musa มีถิ่นกำเนิดในมาเลเซียตะวันตก แถบรัฐตรังกานู จอร์โฮ และมัลลัคคา ในไทยพบตามชายแดนไทย-มาเลเซีย ปิซังกะแตมีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกคือ ปีซังเวก ปีซังโอนิก และกล้วยศรีนรา ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ปิซังกะแตเป็นไม้ล้มลุก สูง 0.5-2 ม. มีเหง้าแตกหน่อได้ ลำต้นเทียมเส้นผ่านศูนย์กลาง 8-10 ซม. มีปื้นสีม่วงทั่วไป ใบรูปใบหอก กว้าง 25-35 ซม. ยาว 90–150 ซม. ก้านใบยาว 30-70 ซม. ขอบใบเรียบ เส้นแขนงใบขนานกันตามขวาง แผ่นใบด้านล่างมีนวล เส้นกลางใบเป็นร่อง ดอกออกเป็นช่อหรือเรียกว่าหัวปลี ออกที่ปลายลำต้น ช่อตั้งตรง สูงได้ประมาณ 1 ม. มีขนหนาแน่น ใบกระดับรูปขอบขนาน สีม่วงอมชมพู ติดทน ยาวได้ประมาณ 15 ซม. ช่อดอกย่อยมีดอกย่อยเรียงเป็นแถว ดอกแพศเมียออกตามใบประดับที่โคนช่อ เรียงเป็นกระจุก 3-8 แถว แถวละ 2-4 ดอก ดอกเพศผู้ออกที่ใบประดับตอนปลายช่อ กลีบรวมเป็นหลอดติดกัน แยกถึงโคนด้านหนึ่ง ปลายเป็น 5 แฉก ตื้นๆ เกสรเพศผู้ 5 อัน ก้านเกสรสั้น อับเรณูรูปแถบ สีส้ม ผลตรง สีเขียว ยาวได้ประมาณ 10 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลาง 2-2.5 ซม. มี 3-4 เหลี่ยม โคนและปลายมน ก้านผลยาว 1-2 ซม. ผลอ่อนมีขนกระจาย เมล็ดกลมหรือแบนรี อ้างอิง
บทความนี้ผิดจากข้อเท็จจริงทั้งหมด เจ้าอู่เมืองไม่ใช่ลูกเจ้าจายหลวง เจ้าอู่เมือง หรือเจ้าอู่ เมิง ปัจจุบัน เจ้าอู่เมือง ทรงพำนักที่เมืองเชียงตุง เป็นจังหวัดหนึ่งในรัฐฉานของพม่า ความเข้าใจผิดในสถานะของเจ้าอู่เมือง บุคคลที่มีผู้เข้าใจว่าคือเจ้าอู่เมืองนี้ มีชื่อจริงว่า จายอู่เมือง เป็นชาวเมืองแลม ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เคยได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลและถือกุญแจเปิดประตูกู่เจ้าฟ้าเชียงตุง ทำให้คนทั่วไปเข้าใจว่ามีเชื้อสายของเจ้านายเมืองเชียงตุง ในราวพุทธทศวรรษที่ 2550 ได้มีชาวไทยกลุ่มหนึ่งเดินทางเข้าไปทัศนศึกษาที่เมืองเชียงตุง รวมทั้งที่กู่เจ้าฟ้าเชียงตุงด้วย และได้พบปะพูดคุยกับจายอู่เมือง แต่เข้าใจว่าด้วยอุปสรรคทางภาษาทำให้ชาวไทยกลุ่มดังกล่าวเข้าใจผิดว่าจายอยู่เมืองเป็นโอรสของเจ้าฟ้าจายหลวง เจ้าหลวงหอคำองค์สุดท้ายของเมืองเชียงตุง ซึ่งเมื่อได้นำเรื่องราวดังกล่าวมาบอกเล่าต่อในสื่อออนไลน์สาธารณะ ก็ทำให้เกิดการถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง ในปัจจุบันจายอู่เมืองไม่ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลกู่เจ้าฟ้าเชียงตุงแล้ว โดยผู้ถือกุญแจเปิดประตูกู่เจ้าฟ้าเชียงตุงในปัจจุบัน (พ.ศ. 2567) คือเจ้าอุดมเดช มังราย ซึ่งเป็นพระนัดดาของเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง อ้างอิง
ราชวงศ์ล้านช้างหลวงพระบาง พระฉายาลักษณ์ พระนาม ประสูติ เสกสมรส สถาปนาเป็นพระราชินี พ้นจากตำแหน่ง สิ้นพระชนม์ พระราชสวามี สมเด็จพระอัครมเหสีคำอุ่น 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 28 เมษายน พ.ศ. 2447 28 เมษายน พ.ศ. 2447 5 มิถุนายน พ.ศ. 2458 5 มิถุนายน พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ สมเด็จพระอัครมเหสีคำผุย 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 7 สิงหาคม พ.ศ. 2473 29 ตุลาคม พ.ศ. 2502 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518 12 ธันวาคม พ.ศ. 2524 สมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา ผู้อ้างสิทธิ์ในตำแหน่งสมเด็จพระราชินี พระฉายาลักษณ์ พระนาม ประสูติ เสกสมรส เริ่มอ้างสิทธิ์ สิ้นสุด สิ้นพระชนม์ พระราชสวามี สมเด็จพระอัครมเหสีคำผุย 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 7 สิงหาคม พ.ศ. 2473 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2521พระสวามีสวรรคต 12 ธันวาคม พ.ศ. 2524 สมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงมณีไลยองค์มกุฎราชกุมารี 29 ธันวาคม พ.ศ. 2484 4 สิงหาคม พ.ศ. 2505 พ.ศ. 2521 พ.ศ. 2524 ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ สมเด็จเจ้าฟ้าชายวงศ์สว่างองค์มกุฎราชกุมาร เจ้าจันทร์ศุกร์ สุขธารา พ.ศ. 2505 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ยังอยู่ในตำแหน่ง ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ เจ้าสุริวงศ์ สว่าง อ้างอิง ล
ปาเวล เนดเวต สวมชุดกีฬาฟุตบอลในแบบปัจจุบัน ชุดกีฬาฟุตบอล หมายถึง อุปกรณ์มาตรฐานและเครื่องแต่งกายของนักฟุตบอล ในภาษาอังกฤษ สำเนียงบริเตนใช้คำว่า 'kit' หรือ 'strip' และสำเนียงอเมริกันใช้คำว่า 'uniform' ตามกติกานั้นกำหนดให้ใช้ชุดกีฬา และห้ามไม่ให้สวมใส่สิ่งที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อตนเองและผู้เล่นอื่น ในการแข่งขันแต่ละแห่งนั้นอาจระบุเงื่อนไขเฉพาะ เช่น กฎบังคับด้านขนาดของโลโก้ที่แสดงบนเสื้อและกล่าวว่า ในการแข่งขันแต่ละนัดระหว่าง 2 ทีมนั้น หากสีของชุดกีฬาเหมือนหรือคล้ายกัน ทีมเยือนจะต้องเปลี่ยนไปเป็นอีกชุด โดยปกติแล้วนักฟุตบอลจะมีหมายเลขอยู่ด้านหลังของเสื้อ โดยทีมแรกจะสวมเสื้อตั้งแต่หมายเลข 1 ถึง 11 เพื่อให้พอสอดคล้องกับตำแหน่งการเล่น แต่ในระดับอาชีพแล้ว หมายเลขของผู้เล่นเข้าใหม่มักจะถูกกำหนดจากหมายเลขของผู้เล่นคนอื่นในทีม ซึ่งผู้เล่นแต่ละคนในทีมจะถูกกำหนดหมายเลขตายตัวในฤดูกาลนั้น ๆ สโมสรอาชีพมักจะแสดงนามสกุลหรือชื่อเล่นบนเสื้อ อาจจะอยู่เหนือ (มีบางครั้งที่อยู่ต่ำกว่า) หมายเลขเสื้อ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: วิลเลียม เชกสเปียร์ – การบูรณะจิตรกรรมฝาผนังโบสถ์น้อยซิสทีน – สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
โปรตอน เพอร์โซนา เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ที่ผลิตโดยโปรตอน เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2550 เพื่อมาแทนที่รุ่นเก่า คือ โปรตอน วีรา โปรตอน วาจา และโปรตอน เจนทู โดยเฉพาะรุ่น Wira และปัจจุบันมีรุ่นใหม่มาทดแทน คือ โปรตอน อินสไปรา และโปรตอน เพรเว่ โปรตอน เพอร์โซนาเป็นรถที่ใช้ชิ้นส่วนร่วมกับรถรุ่น Gen-2 และ Satria Neo ทำให้ทั้งเจนทูและซาเทรีย นีโอมีเส้นสายที่มาจากเพอร์โซนาอย่างชัดเจน โปรตอน เพอร์โซนามีเครื่องยนต์ 1.6 ลิตร แบบ Campro ของ Lotus ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ปัจจุบันเพอร์โซนายังคงมีจำหน่ายอยู่ แต่โมเดลจะเป็น MY2012 เนื่องจากรถรุ่นใหม่คือ Inspira และ Preve ออกจำหน่ายแล้ว ในประเทศไทย บริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ได้นำเข้าเพอร์โซนาเข้ามาจำหน่ายเมื่อปลายปี พ.ศ. 2551 โดยมีทั้งรุ่นธรรมดาและรุ่นที่มีการติดตั้งก๊าซธรรมชาติ CNG เป็นรุ่นเครื่องยนต์ 1.6 ลิตร ใช้เทคโนโลยีจากรถ Lotus ประเทศอังกฤษ และด้วยความที่เป็นรถมาเลเซีย จึงมีราคาที่ถูกกว่าคู่แข่งในระดับเดียวกัน และได้มีการปรับโฉม Minorchange เป็นแบบเดียวกับเพอร์โซนารุ่น Elegance ที่ขายอยู่ในมาเลเซีย ลำดับเหตุการณ์ 1994 Proton Persona GLSi 1.5 |Proton Persona รุ่นแรก Satria 1468cc registered March Proton Persona Compact Proton Persona Coupe (15092752637).jpg Proton Persona Coupé Persona (front), |Proton Persona รุ่นที่ 2 Persona รุ่นที่ 3 พเพอร์โซนา
วัชระ สงวนสมบัติ นักปักษีวิทยา และนักวิชาการประจำพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช.) และแฟนพันธุ์แท้ดูนก 2 ปีซ้อน วัชระ เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2519 ที่จังหวัดสมุทรสงคราม ในวัยเด็กชื่นชอบธรรมชาติรอบตัว จึงทำให้เริ่มสนใจในธรรมชาติวิทยาและสัตววิทยา โดยชื่นชมและติดตามผลงานของ นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักธรรมชาติวิืทยาและนักอนุรักษ์ธรรมชาติที่มีชื่อเสียง จบการศึกษาจากคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2541 โดยมีผลงานการเขียนบทความเกี่ยวกับสัตว์ป่าลงในนิตยสารต่าง ๆ ขณะที่ยังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 มาก่อนแล้ว รับราชการในตำแหน่งนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญเรื่องนกและวิทยาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ประจำพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา ในสังกัดองค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ โดยมีหน้าที่ดูแลตัวอย่างของนกและสัตว์เลี้ยงด้วยนมต่าง ๆ นอกจากนี้แล้วยังเป็นนักดูนกที่มีชื่อเสียง เคยค้นพบ นกเด้าลมแม่น้ำโขง (Motacilla samveasnae) ซึ่งเป็นนกชนิดใหม่ของโลกในปี พ.ศ. 2544 และได้เขียนหนังสือ 2 เล่ม ร่วมกับ ดร.จารุจินต์ นภีตะภัฏ และ นายสัตวแพทย์กานต์ เลขะกุล ผู้ซึ่งเป็นหลานชายของ นพ.บุญส่ง เกี่ยวกับการดูนกซึ่งเป็นภาษาไทย อันเป็นเจตนารมณ์ของ นพ.บุญส่ง ก่อนเสียชีวิตอีกด้วย นอกจากนี้แล้ว ยังได้เป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ดูนกถึง 2 ปีติดต่อกัน ในรายการเกมโชว์แฟนพันธุ์แท้ ทางช่อง 5 ในปี พ.ศ. 2546 และ ปี พ.ศ. 2550 ซึ่งในการแข่งขันแฟนพันธุ์แท้แห่งปี ยังได้เข้ารอบชิงชนะเลิศอีกด้วย เครื่องราชอิสริยาภรณ์ อ้างอิง
โรงเรียนวัดโปรยฝน ตั้งอยู่คลองสิบเอ็ด ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี ประวัติ โรงเรียนวัดโปรยฝน ตั้งอยู่หมูที่ 11 ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี จัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2477 ใช้ชื่อว่า “ โรงเรียนประชาบาลหนองสามวัง 1 (วัดโปรยฝน) “ โดยการดำเนินงานของนายเฉลียว ทะยานศิลป์ ศึกษาธิการอำเภอหนองเสือ มีครู 3 คนคือ นายห่วง เพาะบุญ (ครูใหญ่) นายไล้ แซ่โง้ว และนายพูน เพาะบุญ ซึ่งอยู่ในความอุปการะของพระอธิการเพชร เจ้าอาวาสวัดโปรยฝน ได้อนุญาตให้ใช้ศาลาการเปรียญเป็นสถานที่เรียน ต่อมาในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2513 คุณสนาน อมาตยกุล ได้มอบที่ดินพร้อมโฉนด จำนวน 6 ไร่ ให้ก่อสร้างอาคารเรียนแบบ ป.1ข จำนวน 4 ห้องเรียน ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ปัจจุบันโรงเรียนวัดโปรยฝน มีครู 9 คน นักการภารโรง 1 คน เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวนนักเรียนทั้งสิ้น 166 คน มีข้าราชการและลูกจ้าง จำนวน 10 คน อัตราจ้าง จำนวน 3 คน สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน สีประจำโรงเรียน ส้ม – ดำ คำขวัญ เรียนดี กีฬาเด่น เน้นคุณธรรม นำสังคมไทย ไกลยาเสพย์ติด รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน ลำดับ ชื่อ ตำแหน่ง วาระการดำรงตำแหน่ง 1. นายห่วง เพาะบุญ ครูใหญ่ 1 เมษายน พ.ศ. 2477 - 2. ชัยวัฒน์ จันทัน ผู้อำนวยการโรงเรียน พ.ศ. 2544 3. นายสมศักดิ์ รอดคง ผู้อำนวยการโรงเรียน 08 สิงหาคม พ.ศ. 2555 - 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 4. นายปิยราช สืบเชื้อวงค์ ผู้อำนวยการโรงเรียน 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน ผู้อำนวยก่อนหน้าไม่ทราบนาม อาคารและสิ่งก่อสร้าง อาคารเรียน 1) อาคารเรียนแบบป.1ข ขนาด 4 ห้องเรียน จำนวน 1 หลัง 2) อาคารเรียนแบบป.1ข ขนาด 5 ห้องเรียน จำนวน 1 หลัง 3) อาคารเรียนแบบสปช.105/2526 ขนาด 3 ห้องเรียน จำนวน 1 หลัง อาคารประกอบ 1) อาคารเอนกประสงค์ แบบ 312 จำนวน 1 หลัง 2) อาคารโรงอาหาร(โรงเรียนจัดสร้างเอง) จำนวน 1 หลัง 3) ส้วมแบบกรมสามัญ 401 ขนาด 5 ที่นั่ง จำนวน 2 หลัง 4) ส้วมแบบสปช.601/26 ขนาด 4 ที่นั่ง จำนวน 1 หลัง บ้านพักครู 1) บ้านพักครูแบบกรมสามัญ จำนวน 2 หลัง 2) บ้านพักครูโรงเรียนจัดสร้างเอง จำนวน 1 หลัง ลานกีฬาเอนกประสงค์ 1) ลานกีฬาเอนกประสงค์แบบกรมพลศึกษา จำนวน 1 สนาม รางวัลและผลงาน สถานที่ไกล้เคียง วัดโปรยฝน โรงเรียนพี่น้อง อ้างอิง
พฤษภาคม พ.ศ. 2556 left ประเทศซูดาน หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐซูดาน เป็นประเทศที่ในอดีตมีพื้นที่มากที่สุดในทวีปแอฟริกา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีป มีเมืองหลวงชื่อคาร์ทูม มีพรมแดนทางทิศเหนือติดกับประเทศอียิปต์ ทิศใต้ติดต่อกับเซาท์ซูดาน ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับทะเลแดง ทิศตะวันออกติดกับเอริเทรียและเอธิโอเปีย ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับเคนยาและยูกันดา ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับคองโกและสาธารณรัฐแอฟริกากลาง ทิศตะวันตกติดกับประเทศชาด และทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับลิเบีย ชื่อของประเทศมาจากภาษาอาหรับว่า Bilad-al-Sudan ซึ่งแปลว่าดินแดนของคนผิวดำ ปัจจุบันซูดานกลายเป็นประเทศที่ขาดความมั่นคงตามดัชนีความเสี่ยงของการเป็นรัฐที่ล้มเหลว เพราะการปกครองแบบเผด็จการทหารและสงครามดาร์ฟูร์ (อ่านต่อ...) มิถุนายน พ.ศ. 2556 left ประเทศไนจีเรีย หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย เป็นประเทศในแอฟริกาตะวันตก เป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในแอฟริกา ไนจีเรียได้ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยเมื่อพ.ศ. 2542 หลังจากที่มีการปกครองโดยเผด็จการทหารหลายคนที่โหดร้ายและคดโกง มานาน 16 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2542 ไนจีเรียปกครองโดยเผด็จการทหารที่ชิงอำนาจด้วยการรัฐประหาร (ยกเว้นสาธารณรัฐที่ 2 ในช่วง พ.ศ. 2522-2526) ไนจีเรียมีอาณาเขตทางตะวันตกติดต่อกับเบนิน ทางตะวันออกติดต่อกับ ชาดและแคเมอรูน ทางเหนือติดต่อกับไนเจอร์ ทางใต้ติดต่อกับอ่าวกินี เมืองใหญ่ ๆ มีเช่นเมืองหลวงอาบูจา เมืองหลวงเดิมเลกอส อีบาดัน แคละบาร์ วาร์รี พอร์ตฮาร์คอร์ต เอนูกู คาโน คาดูนา โอนิตชา เอ็นเนวี จอส อีโลรีน ไมดูกูรี อาบา เบาชี โอเวอร์รี โซโคโต และเบนินซิตี (อ่านต่อ...) กรกฎาคม พ.ศ. 2556 left ประเทศลิเบีย เป็นประเทศในแอฟริกาเหนือ มีชายฝั่งบนทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตั้งอยู่ระหว่างประเทศอียิปต์ไปทางตะวันออก ประเทศซูดานไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศชาดและประเทศไนเจอร์ไปทางใต้ และประเทศแอลจีเรียและตูนิเซียไปทางตะวันตก มีเมืองหลวงชื่อตริโปลี ประเทศลิเบียมีพื้นที่เกือบ 1,800,000 ตารางกิโลเมตร นับเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 4 ในทวีปแอฟริกา และประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลกอันดับที่ 17 เมืองหลวง กรุงตริโปลี มีชาวลิเบียอาศัยอยู่ 1.7 ล้านคน จากทั้งประเทศ 6.4 ล้านคน ตามข้อมูลเมื่อปี พ.ศ. 2552 ลิเบียมีดัชนีการพัฒนามนุษย์ (HDI) สูงที่สุดในแอฟริกา และมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (อำนาจซื้อ) สูงสุดเป็นอันดับ 4 ในแอฟริกา ซึ่งเป็นผลมาจากปริมาณปิโตรเลียมสำรองขนาดใหญ่และจำนวนประชากรที่ค่อนข้างน้อย ลิเบียเป็นหนึ่งในสิบประเทศผลิตน้ำมันที่ร่ำรวยที่สุดในโลก (อ่านต่อ...)
รถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา หรือ โครงการรถไฟฟ้าสายสีเขียว หรือในชื่อที่เรียกกันทั่วไปว่า รถไฟฟ้าบีทีเอส (BTS Skytrain) เป็นระบบรถไฟฟ้ายกระดับแห่งแรกของประเทศไทย ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรปราการ และจังหวัดปทุมธานี ดำเนินการโดยบริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ภายใต้สัมปทานของกรุงเทพมหานคร เริ่มเปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ณ ปี พ.ศ. 2563 เปิดให้บริการ 48 สถานี ระยะทางรวม 54.12 กิโลเมตร โดยแบ่งออกเป็นสองเส้นทาง คือ สายสุขุมวิทหรือสายสีเขียวอ่อน ประกอบด้วย 36 สถานี โดยวิ่งระหว่างคูคตกับเคหะฯ อีกสายคือ สายสีลมหรือสายสีเขียวเข้ม ประกอบด้วย 14 สถานี วิ่งระหว่างสนามกีฬาแห่งชาติไปบางหว้า ทั้งสองสายมีจุดเชื่อมต่อกันที่สถานีสยาม รถไฟฟ้าบีทีเอสเป็นระบบรถไฟฟ้าที่ดำเนินการแยกต่างหากจากรถไฟฟ้ามหานคร โดยเกิดขึ้นจากการอนุมัติของกรุงเทพมหานคร ในสมัยพลตรีจำลอง ศรีเมือง เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เนื่องจากขณะนั้นในกรุงเทพมหานครไม่มีระบบขนส่งมวลชนทางราง มีการศึกษาโครงการก่อสร้างระบบรถไฟฟ้าหลายระบบเช่น รถไฟฟ้าลาวาลิน แต่มีแนวโน้มไม่ได้รับการอนุมัติการก่อสร้างจาก คณะรัฐมนตรี ขณะที่การจราจรในกรุงเทพมหานคร ติดขัดอย่างหนัก เนื่องจากปริมาณรถยนต์ที่สะสมเพิ่มมากขึ้น (อ่านต่อ...) บทความยอดเยี่ยมก่อนหน้านี้: รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม – โตเกียวเมโทรสายกินซะ – รถไฟใต้ดินเดลี – รถไฟใต้ดินลอนดอน
Subaru R-2 มีสายการผลิตอยู่ในช่วงปี 1969 ถึง 1972. R-2 คือรถรุ่นใหม่ที่มาแทน Subaru 360และ R-2 ยังมีพื้นที่ความจุภายในมากกว่า Subaru 360 อีกด้วย R-2 ใช้เครื่องยนต์ที่พัฒนาต่อยอดมาจากSubaru 360. R-2 เปิดตัวก่อนที่ Kei-Car คันอื่นๆอย่าง Honda Life, Daihatsu Fellow Max และ Suzuki Fronte จะเริ่มทำตลาด แต่ยังมี Mitsubishi Minica ที่ออกมาทำตลาดในเวลาที่ใกล้เคียงกันมาก. R-2 ถูกเปิดตัวในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 1969 ภายใน 1 เดือน ซูบารุ มีออเดอร์สั่งจองทั้งหมด 25,000 คัน.ในช่วงต้น 1970S รัฐบาลญี่ปุ่นตรากฎหมายเพื่อลดการปล่อยแก๊สเรือนกระจก จึงส่งผลให้ ซูบารุ ต้องพัฒนาเครื่องยนต์ขึ้นมาใหม่ และในเดือนตุลาคม เครื่องยน 2 จังหวะ ระบายความร้อนด้วยน้ำ รหัส EK34 ก็ถูกเปิดตัวและกลายเป็นเครื่องยนต์รุ่นสุดท้ายที่ถูกใช้ใน R-2 ในประเทศไทย R-2 เคยถูกนำเข้ามาทำตลาดโดยบริษัท สรรหิรัญ จำกัด แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก เนื่องจากในสมัยนั้นคนไทยยังมองรถญี่ปุ่นเมื่อ 40 กว่าปีก่อน เช่นเดียวกับที่มองรถเกาหลีใต้เมื่อ 20 กว่าปีก่อน และแบบเดียวกับที่มองรถจีนและมาเลเซียในปัจจุบัน ชื่อของ R-2 ถูกนำกลับมาใช้ใหม่ใน Subaru R2 รุ่นปี 2003 ซึ่งในประเทศไทย บริษัท มอเตอร์อิมเมจซูบารุ (ประเทศไทย) จำกัด เคยสั่งนำเข้ามาทำตลาดในราคา 1.5 ล้านบาท (รวมภาษีนำเข้าแล้ว) Subaru R2 รุ่นปี 2003 อาร์ทู
พระพุทธไสยาสน์ในวัดสะตือ หรือชาวบ้านเรีกกันว่า หลวงพ่อโต ประดิษฐาน ณ วัดสะตือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2413 องค์พระมีขนาดยาว 52 เมตร กว้าง 9 เมตร และสูง 16 เมตร ประวัติ พระพุทธไสยาสน์ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2413 โดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้มาทำการก่อสร้างพระพุทธรูป ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง (ในปัจจุบันคือวัดสะตือ) โดยสถานที่ก่อสร้างองพระประดิษฐานอยู่กลางแจ้ง ณ ริมคูวัดสะตือ ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก การบูรณะซ่อมแซม หลังจากสร้างพระพุทธไสยาสน์เป็นต้นมา ตัวพระพุทธรูปได้มีการทรุดโทรมในแต่ละปีผ่านมา จึงมีการบูรณะซ่อมแซมทั้งหมด 4 ครั้ง ดังนี้ ครั้งที่ 1 การบูรณะซ่อมแซมพระพุทธไสยาสน์ครั้งแรกเกิดขึ้นนปีจอ พ.ศ. 2465 ตามคำกล่วของ พระอุปัชฌาย์บัตร จนฺทโชติ อดีตเจ้าอาวาสวัดสะตือ ว่า สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้จ้างนายเรือง ไวยฉาย, นางบาง ไวยฉาย และนายเปล่ง แหวนเพชร์ และชาวบ้านผู้มีจิตศรัทรา ได้จัดหาปูนและบูรณะ โดยทำการบูรณปฏิสังขรณ์อยู่ 4 ปี จึงแล้วเสร็จ ในปีฉลู พ.ศ. 2468 เนื่องจากการบุรณะได้ผู้มีจิตศรัทราบริจาคเงิน ท่านจึงได้จัดมีการประชุมนมัสการและปิดทองพระนอน จนเป็นงานเทศกาลประจำปีต่อมาจนถึงปัจจุบัน การบูรณะครั้งที่ ๒ เกิดขึ้นเมื่อ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี และท่านผู้หญิงละเอียด พิบูลสงคราม กับคณะ เดินทางมาปิดทองพระนอนวัดสะตือ เมื่อวันเสาร์ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีวอก พ.ศ. ๒๔๙๙ ตรงกับวันที่ ๑๗ พฤศจิกายน ๒๔๙๙ เวลานั้นพระนอนอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ท่านนายกรัฐมนตรี มีจิตใจประกอบด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า ได้จัดการปฏิสังขรณ์พระนอนใหม่ ทั้งองค์ โดยบัญชาการให้กรมโยธาเทศบาลอำนวยการปฏิสังขรณ์ในครั้งนี้ ปฏิสังขรณ์อยู่ ๓ เดือนจึงแล้วเสร็จ การปฏิสังขรณ์ครั้งนี้ขนาดขององค์พระได้ลดไปจากขนาดเดิมไปมาก พระเกศของเก่าชำรุดและปัจจุบันนำมาเก็บรักษาไว้ในวิหารหน้าองค์หลวงพ่อโต การบูรณะครั้งที่ ๓ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๕๓๑ โดย พระครูพุทธไสยาภิบาล (หมึก อินฺทสโร) น.ธ. เอก เจ้าอาวาส ร่วมกับชาวบ้านบูรณะ ในระยะเวลาประมาณ ๓ เดือน ๒๕ วัน จึงแล้วเสร็จ จากคำบอกเล่าของพระครูพุทธไสยาภิบาลเมื่อเดิมเคยเห็นเสาศาลาครอบองค์พระนอนที่หลวงพ่อโตสร้างไว้ ยังปรากฏให้เห็นอยู่ ๒-๓ ต้น เมื่อคราวบูรณะปฏิสังขรณ์เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๙ โดยท่านจอมพล ป. พิพูลสงคราม พวกช่างกรมโยธาเทศบาลเห็นเสาตั้งอยู่ไม่ใช้ประโยชน์อะไร จึงพากันรื้อถอนทุบทิ้งเสีย ส่วนเตาเผาอิฐของหลวงพ่อโต อยู่ใต้ต้นมะขามใหญ่ท่านได้สั่งให้รื้อทิ้ง เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๓ - ๒๕๐๔ การบูรณะครั้งที่ ๔ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๕๔๐ โดยพระอธิการทองคำ คัมภีร์ปัญโญ (ทองคำ อินทโชติ) น.ธ. เอก อดีตเจ้าอาวาส ไดร่วมกับชาวบ้านทำการบูรณและทาสีน้ำองค์พระ การบูรณะครั้งที่ ๕ เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๖ โดยพระมหาจำรัส คุตตสีโล อดีตเจ้าอาวาส ร่วมกับชาวบ้านทำการบูรณะและพ่นองค์หลวงต่อโตเป็นสีทอง และได้เปลี่ยนเม็ดพระสกจากแก้วใส เป็นนิลอัดก้อน ใช้งบในการบูรณะ ๒,๘๔๕,๐๐๐ บาทโดย หจก.ประเสริฐอรชร การบูรณะครั้งที่ ๖ ปี พ.ศ. ๒๕๕๓ พระครูปริยัตยาธิคุณเจ้าอาวาสวัดสะตือองค์ปัจจุบัน ร่วมกับนายณรงค์ อ่อนสอาด รองผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และผู้อำนวยการศิลปากรที่ ๓ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กำลังดำเนินการประชุมและวางแผนชี้แจงแนวทางการบูรณะเพื่อซ่อมแซมรอยร้าวครั้งใหญ่ โดยลอกสี และจะทำการกระเทาะปูนเก่าที่หมดคุณภาพออกโดยฉาบปูนตำแบบโบราณ อ้างอิง หนังสือ ประวัติวัดสะตือ ประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี). วัดสะตือ พุทธไสยาสน์ พุทธไสยาสน์
ทาทา อินดิโก เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) รุ่นแรกของทาทา มอเตอร์ส ผู้ผลิตรถยนต์จากอินเดีย เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตู และสเตชันวากอน 4 ประตู เป็นรถที่ใช้ชิ้นส่วนร่วมกับทาทา อินดิกา รถ Subcompact Hatchback ของทาทา มอเตอร์ส ทาทา อินดิโก มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้ รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2545-ปัจจุบัน) ทาทา อินดิโก รุ่นที่ 1 ทาทา อินดิโก รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 จนถึงปัจจุบัน ถือเป็นครั้งแรกที่ทาทา มอเตอร์สผลิตรถในรูปแบบ Sedan 4 ประตูออกมา และมีการผลิตตัวถังสเตชันวากอน 4 ประตูด้วย เครื่องยนต์มีทั้งเบนซินและดีเซล โดยเครื่องยนต์เบนซินจะเป็นเครื่องยนต์ 1.4 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.4 ลิตร ทั้งแบบเทอร์โบดีเซล อินเตอร์คูลเลอร์เทอร์โบดีเซล และดีคอร์ คอมมอนเรล ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด โดยไม่มีเกียร์อัตโนมัติให้เลือก อินดิโกจะมีรุ่นย่อยต่างๆ เช่น Indigo Sedan เป็นอินดิโกแบบซีดาน Indigo Marina เป็นรุ่นสเตชันวากอน Indigo XL เป็นรุ่นฐานล้อยาว และ Indigo CS เป็นรุ่นที่มีความยาวไม่เกิน 4 เมตร เพื่อให้ได้เสียภาษีสรรพสามิตที่ถูกกว่า เนื่องจากในอินเดีย หากรถรุ่นใดยาวไม่เกิน 4 เมตร ก็จะเสียภาษีถูกกว่ารถทั่วไป และเป็นซีดานที่สั้นที่สุดในโลก รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2552-ปัจจุบัน) ทาทา อินดิโก รุ่นที่ 2 ทาทา อินดิโก รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2552 ใช้ชื่อว่า Indigo Manza เนื่องจากทาทา มอเตอร์สยังขายอินดิโกรุ่นเดิมอยู่ รุ่นนี้มีเฉพาะตัวถังซีดาน 4 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 1.4 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.3 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด โดยยังไม่มีเกียร์อัตโนมัติให้เลือกแต่อย่างใด และใช้ชิ้นส่วนร่วมกับทาทา อินดิกา เช่นเดิม ออกแบบโดยทาทา มอเตอร์สเอง โดยมีรถต้นแบบที่นำมาใช้ในการออกแบบในชื่อ Tata Elegante อินดิโก
ซูค เป็นหนึ่งใน 26 รัฐของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีเมืองหลวงคือเมืองซูค รัฐมีพื้นที่ 239 กม² เป็นหนึ่งในรัฐที่มีพื้นที่น้อยที่สุด รัฐซูคมีประชากร (ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2016) 29,804 คน ขณะที่ปี 2014, 31.7% ของประชากรคือชาวต่างประเทศ ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมาประชากรที่เติบโตขึ้นในอัตรา 11.4% ส่วนใหญ่ของประชากร พูดภาษาเยอรมัน (81.8%), อิตาลีเป็นอันดับสองร่วมกับ (3.8%) และเซอร์เบีย - โครเอเชียเป็นสาม (3.2%) รัฐซูคมีลักษณะภูมิประเทศเป็นเนินเขาและทะเลสาบ โดยมี ทะเลสาบซูค (Lake Zug) เป็นแหล่งน้ำสำคัญและเป็นจุดท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยม ด้วยทิวทัศน์ที่งดงามของภูเขาและน้ำใสสะอาด รัฐนี้ยังมีระบบคมนาคมที่เชื่อมโยงกับเมืองใหญ่ใกล้เคียงอย่างลูเซิร์นและซูริกอย่างสะดวก ทำให้เป็นที่อยู่อาศัยของผู้ที่ทำงานในเมืองใหญ่แต่ต้องการความสงบของชนบท แม้ว่าซูคจะเป็นรัฐขนาดเล็ก แต่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจสูง โดยเฉพาะในด้านการเงิน เทคโนโลยี และธุรกิจระหว่างประเทศ เนื่องจากมีอัตราภาษีที่ต่ำกว่ารัฐอื่น ๆ ของสวิตเซอร์แลนด์ ทำให้บริษัทข้ามชาติหลายแห่งเลือกตั้งสำนักงานใหญ่ที่นี่ จนได้รับฉายาว่า “Silicon Valley แห่งสวิตเซอร์แลนด์” โดยเฉพาะในด้านบล็อกเชนและฟินเทค นอกจากนี้ ซูคยังรักษาคุณภาพชีวิตของประชาชนได้อย่างดี มีระบบการศึกษาที่มีคุณภาพสูง พื้นที่สีเขียวมากมาย และความปลอดภัยในระดับสูง ทำให้เป็นหนึ่งในรัฐที่น่าอยู่อาศัยที่สุดของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ อ้างอิง ซูค
เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ หรือ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ซุยโฮ เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ญี่ปุ่น ที่จักรพรรดิเมจิ โปรดฯ ให้สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2431 ในนามว่า เครื่องราชอิสริยาภรณ์เมจิ แรกเริ่มนั้นมี 8 ชั้น (ชั้น 8 ขึ้นไปถึงชั้น 1) แต่ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ก็พระราชทานเพียง 6 ชั้น โดยยกเลิกชั้นที่ 7 และ 8 ที่เป็นเหรียญอิสริยาภรณ์ออกไป ลำดับชั้น แพรแถบย่อ 2431–2546 2546–ปัจจุบัน ชั้น center center 瑞宝大綬章 ซูโฮ ไดจูโช (ชั้น 1, สายสะพาย) center center 瑞宝重光章ซูโฮ จูโกโช (ชั้น 2) center center 瑞宝中綬章ซูโฮ ชูจุโช (ชั้น 3) center center 瑞宝小綬章ซูโฮ โชจุโช (ชั้น 4) center center 瑞宝双光章ซูโฮ โซโกโช (ชั้น 5) center center 瑞宝単光章ซูโฮ ตันโกโช (ชั้น 6) center เหรียญทองเมจิ (ชั้น 7) (ยกเลิก) center เหรียญเงินเมจิ (ชั้น 8) (ยกเลิก) ภาพตัวอย่างเหรียญ ชั้นที่5 瑞宝双光章 ซูโฮ โซโกโช (แบบปัจจุบัน).เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ ชั้นที่ 5 (แบบปัจจุบัน) ซูโฮ โซโกโช.ตัวอย่างใบประกาศเครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ ชั้นที่ 2 อ้างอิง ซุยโฮ
วัดพระธาตุผาเงา ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำโขงทางด้านทิศตะวันตก ตรงข้ามกับประเทศลาว อยู่ในหมู่บ้านสบคำ ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีพื้นที่ทั้งหมด 743 ไร่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นเนินเขาเล็กๆ ทอดยาวลงมาตั้งแต่บ้านจำปี ผ่านบ้านดอยจัน และมาสิ้นสุดที่บ้านสบคำ แต่ก่อนชาวบ้านเรียกดอยลูกนี้ว่า 'ดอยคำ' แต่ต่อมาช่วงหลังๆ ชาวบ้านเรียกว่า 'ดอยจัน' ตำนาน จากพงศาวดารโยนกบอกว่า ขุนผาพิงหรือขุนพิง (พระองค์พิง) ผู้ครองนครโยนก องค์ที่ 23 ช่วงปี พ.ศ. 494 - 512 เป็นผู้สร้างเจดีย์ไว้บนหินก้อนใหญ่ที่เชิงเขาดอยจันทร์ ซึ่งเข้าใจว่าหมายถึงพระธาตุผาเงาในวัดนี้ พระธาตุผาเงาได้ชำรุดทรุดโทรมลงมาก คาดว่าน่าจะมีการบูรณะมาบ้าง เพราะพระธาตุองค์นี้ตั้งอยู่ที่ลาดต่ำสุดของภูเขา ซึ่งง่ายต่อการดูแลซ่อมแซม ส่วนผู้สร้างพระธาตุจอมจันและพระธาตุเจ็ดยอด อยู่บน 'ดอยคำ' และ 'ดอยจัน' ตามลำดับ เมื่อขุนลังได้ขึ้นครองเมือง 'เวียงเปิกสา' (เมืองเชียงแสนปัจจุบันนี้) ช่วงปี พ.ศ. 996-1007 พระองค์ได้ชักชวนไพร่บ้านชาวเมืองทั้งหลายให้ช่วยกันสร้างเจดีย์ไว้บนยอดดอยคำ ซึ่งปัจจุบันชาวบ้านเรียกว่า 'ตอดจันทร์' เจดีย์ที่ว่านี้หมายถึงพระธาตุจอมจันและพระธาตุเจ็ดยอด เจดีย์ทั้ง 2 องค์นี้ถูกภัยธรรมชาติทำลาย เช่น ถูกแดด - ฝน และลมพัดทำลายมานับพันปีจนเหลือแต่ซากฐานไว้ประมาณ 5 เมตร ประกอบกับช่วยนั้นภาวะเศรษฐกิจอาจจะฝืดเคืองจนทำให้ชาวบ้านทอดทิ้งศาสนาขาดการดูแลเอาใจใส่และที่ฐานองค์พระเจดีย์ทั้งสองก็มีรอยขุดเจาะ อาจจะเป็นฝีมือของพวกนักสะสมของเก่าเสาะแสวงหาโบราณวัตถุก็เป็นได้ การค้นพบหลวงพ่อผาเงา วันที่ 17 มีนาคม 2519 เวลา 14.00 น. เมื่อคณะศรัทธาได้ปรับพื้นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างตื่นเต้นและปิติยินดี เมื่อได้พบพระพุทธรูปที่มีลักษณะสวยงามมาก ผู้เชี่ยวชาญโบราณวัตถุ วิเคราะห์ว่า พระพุทธรูปองค์นี้มีอายุระหว่าง 700-1,300 ปี คณะทั้งหมดจึงได้พร้อมกันตั้งชื่อพระพุทธรูปองค์นี้ว่า 'หลวงพ่อผาเงา' และเปลี่ยนชื่อวัดใหม่เป็น 'วัดพระธาตุผาเงา' ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา อ้างอิง พระธาตุผาเงา ผาเงา
การขนส่งระบบรางในประเทศลาว ในปัจจุบันประเทศลาวมีทางรถไฟทั้งหมด 2 เส้นทาง ประกอบด้วยทางรถไฟสายลาว–จีนหรือทางรถไฟสายนครหลวงเวียงจันทน์–บ่อเต็น และทางรถไฟเชื่อมโครงข่ายจากประเทศไทยช่วงหนองคาย–คำสะหวาด ประวัติ ในอดีตระหว่าง พ.ศ. 2436–2484 ลาวเคยมีทางรถไฟสายดอนเดด–ดอนคอนขณะที่อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส เป็นทางรถไฟระยะสั้นอยู่ทางตอนใต้ของลาว ระยะทาง 7 กิโลเมตร เป็นรางขนาด 600 มิลลิเมตร ใช้เป็นเส้นทางขนส่งสินค้าผ่านเขตน้ำตกและเกาะแก่งของแม่น้ำโขงที่แยกเป็นจำนวนย่อยหลายสาย ปัจจุบันอยู่บริเวณชายแดนลาว–กัมพูชาในแขวงจำปาศักดิ์ ยังเหลือร่องรอยทางรถไฟ ซากสะพาน และหัวรถจักร นอกจากนี้ฝรั่งเศสยังมีแผนจะสร้างทางรถไฟจากเมืองท่าแขกไปเชื่อมกับทางรถไฟเหนือ–ใต้ของเวียดนามที่สถานีรถไฟเตินเอิ๊ป แต่ได้มีการยกเลิกในเวลาต่อมา ปัจจุบันรัฐบาลลาวได้นำเส้นทางนี้กลับมาในแผนของโครงการทางรถไฟลาว–เวียดนามช่วงเวียงจันทน์–ท่าแขก–ท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง เส้นทาง ทางรถไฟเชื่อมไทย ทางรถไฟเชื่อมไทยเป็นทางรถไฟความกว้างรางขนาด 1 เมตร (มีเตอร์เกจ) เชื่อมต่อจากโครงข่ายทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือช่วงกรุงเทพมหานคร–หนองคาย มีสถานีรถไฟทั้งสิ้น 3 สถานี ในระยะแรกเปิดให้บริการแล้วช่วงหนองคาย–ท่านาแล้ง ในปี พ.ศ. 2552 ระยะทาง 5.48 กิโลเมตร และในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ได้เปิดการเดินรถส่วนต่อขยายเพิ่มอีก 1 สถานีช่วงท่านาแล้ง–คำสะหวาด ระยะทาง 8.48 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งสิ้น 13.96 กิโลเมตร และได้ยกเลิกการจอดขบวนรถไฟโดยสารที่สถานีรถไฟท่านาแล้งหลังการเปิดเดินรถส่วนต่อขยาย นอกจากเป็นเส้นทางในการโดยสารยังใช้ในการขนส่งสินค้าไปยังท่าเรือบกท่านาแล้ง บริเวณย่านสถานีท่านาแล้งด้วย ทางรถไฟเชื่อมจีน ทางรถไฟเชื่อมจีนเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟสายคุนหมิง–สิงคโปร์ อยู่ในแนวเส้นทางของทางรถไฟลาว–จีนช่วงนครหลวงเวียงจันทน์–บ่อเต็น ระยะทาง 414 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564 โดยจุดเริ่มต้นแนวเส้นทางเริ่มจากบริเวณด่านบ่อเต็น ประเทศลาว ผ่านแขวงหลวงน้ำทา แขวงอุดมไซ แขวงหลวงพระบาง แขวงเวียงจันทน์ และสิ้นสุดที่นครหลวงเวียงจันทน์ มีสถานีรถไฟทั้งสิ้น 10 สถานี ทางรถไฟเชื่อมเวียดนาม ทางรถไฟเชื่อมเวียดนามอยู่ในโครงการทางรถไฟลาว–เวียดนาม มีระยะทางทั้งสิ้น 452 กิโลเมตร แบ่งออกเป็น 2 ช่วง คือเวียงจันทน์–ท่าแขก ระยะทาง 312.81 กิโลเมตร และท่าแขก–ท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง ระยะทาง 139.19 กิโลเมตร เส้นทางนี้เป็นความร่วมมือกันระหว่างรัฐบาลลาวกับรัฐบาลเวียดนามเพื่อรองรับเส้นทางการขนส่งสินค้าจากทางรถไฟลาว–จีนไปยังท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง แนวเส้นทางรถไฟเริ่มจากนครหลวงเวียงจันทน์ขนานไปกับทางหลวงหมายเลข 13 (ใต้) ผ่านแขวงบอลิคำไซ ถึงเมืองท่าแขก แขวงคำม่วน จากนั้นเลี้ยวซ้ายไปทางตะวันออกเข้าสู่เวียดนามที่ด่านชายแดนนาเพ้า–จาลอ ขึ้นสู่จังหวัดกว๋างบิ่ญและจังหวัดห่าติ๋ญ มีปลายทางที่ท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง การเชื่อมต่อกับประเทศเพื่อนบ้าน ไทย - มี - เปิดใช้บริการ - ขนาดความกว้างราง จีน - มี - เปิดใช้บริการ - ขนาดความกว้างราง เวียดนาม - ไม่มี - กำลังก่อสร้าง กัมพูชา - ไม่มี พม่า - ไม่มี อ้างอิง
พระยาราชนิกูล (ทองคำ) (พ.ศ. 2223 – 2270) เป็นพระบิดาของสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก พระบรมราชชนกในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ประวัติ พระยาราชนิกูล เดิมมีชื่อว่า ทองคำ เป็นบุตรชายของเจ้าพระยาวรวงษาธิราช (ขุนทอง) เกิดเมื่อตอนปลายแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมาเมื่อท่านโตขึ้น เจ้าพระยาวรวงษาธิราช (ขุนทอง) บิดาของท่าน ได้นำท่านเข้าถวายตัวเข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กใน สมเด็จเจ้าฟ้าเพชร กรมพระราชวังบวรสถานมงคล (ต่อมาคือ สมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ) ดังนั้น สมเด็จเจ้าฟ้าเพชร กรมพระราชวังบวรสถานมงคล จึงได้ให้นายทองคำ ซึ่งได้รับตำแหน่งเป็น จมื่นมหาสนิท หัวหมื่นมหาดเล็ก ไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านสะแกกรัง เพื่อคอยกะเกณฑ์สิ่งของและทำราชการ ด้วยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงโปรดการเสด็จประพาสล้อมช้างป่า และเมืองอุทัยธานีเป็นหัวเมืองด่านที่อุดมสมบูรณ์ด้วย ข้าว ช้างป่า มูลค้างคาว ไม้ ผลกระวาน เป็นต้น สำหรับใช้ในกองทัพ และเป็นยุทธปัจจัยของ สมเด็จเจ้าฟ้าเพชร กรมพระราชวังบวรสถานมงคล ในโอกาสที่ขึ้นครองราชสมบัติเป็นกษัตริย์ต่อไปด้วย ขณะที่จมื่นมหาสนิท (ทองคำ) อยู่ที่บ้านสะแกกรังนั้น ภรรยาได้ให้กำเนิดบุตรชายคนโตคนหนึ่งชื่อ 'ทองดี' (ต่อมาคือ สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก) ครั้งเมื่อ พ.ศ. 2251 สมเด็จเจ้าฟ้าเพชร กรมพระราชวังบวรสถานมงคล ได้ขึ้นครองราชย์เป็น 'สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ' จมื่นมหาสนิท (ทองคำ) มีความดีความชอบ ได้รับแต่งตั้งเป็น พระยาราชนกูล (บางแห่งเขียน พระยาราชนิกูล) ปลัดทูลฉลองกรมมหาดไทย ดังนั้นครอบครัวนี้จึงได้ย้ายครอบครัวไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่กรุงศรีอยุธยา ตรงเหนือป้อมเพชร ส่วนนายทองดี บุตรชายของท่านนั้น เมื่อมีอายุพอที่จะเข้ารับราชการได้แล้ว พระยาราชนิกูลบิดาก็นำไปรับราชการอยู่ที่กรมมหาดไทย คอยช่วยเหลืองานอยู่กับตน ในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ในที่สุดก็ได้รับแต่งตั้งเป็น หลวงพินิจอักษร ครั้นอายุได้ 20 ปี หลวงพินิจอักษรก็อุปสมบทและเมื่อลาสิกขาบทแล้ว พระยาราชนิกูล (ทองคำ) ได้สู่ขอ 'ดาวเรือง' (บางแห่งว่า 'หยก') หลานสาวเจ้าพระยาอภัยราชา (เจ้าคุณประตูจีน) สมุหนายกว่าราชการแผ่นดิน ให้แต่งงานอยู่กินกันตามประเพณี ต่อมาหลวงพินิจอักษร (ทองดี) ก็ได้รับแต่งตั้งเป็น พระอักษรสุนทรศาสตร์ เสมียนตรากรมมหาดไทย มีหน้าที่ร่างพระราชสาสน์ตราต่าง ๆ ของพระมหากษัตริย์ และรักษาพระราชลัญจกรอันเป็นตราประจำแผ่นดิน ในวัฒนธรรมสมัยนิยม มีนักแสดงผู้รับบท พระยาราชนิกูล (ทองคำ) ได้แก่ ฐกฤต ตวันพงค์ จากละครเรื่อง พรหมลิขิต (2566) บรรดาศักดิ์ ทองคำ จมื่นมหาสนิท พระยาราชนิกูล ลำดับสาแหรก อ้างอิง กิตติพงษ์ วิโรจน์ธรรมากูร, ย้อนรอยราชสกุลวงศ์ วังหลวง, ดอกหญ้า, 2549, ISBN 974-941-205-2 กิตติพงษ์ วิโรจน์ธรรมากูร, ย้อนรอยราชสกุลวงศ์ วังหน้า-วังหลัง, ดอกหญ้า, 2549, ISBN 974-941-204-4 ราชนิกูล