bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
ท่าเดื่อ-มืดกา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบลในอำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอดอยเต่า พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตนิคมสร้างตนเองเขื่อนภูมิพล ที่ตั้งและอาณาเขต เทศบาลตำบลท่าเดื่อ–มืดกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลท่าเดื่อ ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลดอยเต่า ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลท่าเดื่อ ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลท่าเดื่อ ประวัติ พื้นที่ตำบลท่าเดื่อ เป็นเขตน้ำท่วมของเขื่อนภูมิพล พ.ต.อ.นิรันดร ชัยนาม ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ และพลเอก ป. จารุเสถียร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยขณะนั้น และกรมประชาสงเคราะห์จะจัดตั้งนิคมสร้างตนเองเขื่อนภูมิพลขึ้นในปี พ.ศ. 2506 เพื่อจัดสรรพื้นที่รองรับที่อยู่อาศัยและทำกินของประชาชน 2,400 ครอบครัว โดยให้ครอบครัวละ 5 ไร่ ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2515 ทางราชการประกาศแยกพื้นที่ขึ้นเป็น กิ่งอำเภอดอยเต่า โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอที่ตำบลท่าเดื่อ และยกฐานะเป็น อำเภอดอยเต่า เมื่อปี พ.ศ. 2522 ปี พ.ศ. 2526 เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ ไปรษณีย์โทรเลข รวมทั้งศูนย์ราชการของอำเภอ เป็นที่ประชุมชนมากขึ้น จึงกำหนดเขตพื้นที่หมู่ 1 บ้านแปลง 2, หมู่ 2 บ้านแปลง 1, หมู่ 3 บ้านแปลง 4 ของตำบลมืดกา กับหมู่ 5 บ้านแปลง 3, หมู่ 6 บ้านแปลง 8, หมู่ 7 บ้านแปลง 5 ของตำบลท่าเดื่อ (ในขณะนั้น) ตั้งเป็น สุขาภิบาลท่าเดื่อ ในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลท่าเดื่อได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย ปี พ.ศ. 2554 ได้เปลี่ยนแปลงเขตปกครอง โดยรับพื้นที่บางส่วนขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าเดื่อ คือ พื้นที่บางส่วนของหมู่ 2 บ้านแปลง 8 เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพข้อเท็จจริงของพื้นที่ กับเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาล ต่อมาประชาชนในพื้นที่ยื่นเรื่องขอเปลี่ยนชื่อเทศบาลจากชื่อ ท่าเดื่อ เป็น 'ท่าเดื่อ–มืดกา' เนื่องจากเทศบาลครอบคลุมพื้นที่ 2 ตำบล คือ ตำบลท่าเดื่อ และตำบลมืดกา เพื่ออนุรักษ์ชื่อตำบลมืดกา อันเป็นตำบลเก่าแก่ตั้งแต่ครั้งยังขึ้นอยู่กับอำเภอฮอดเอาไว้ และเพื่อยกย่องเชิดชูเกียรติของบรรพบุรุษที่ก่อบ้านสร้างเมือง โดยผ่านความเห็นชอบจากนายอำเภอดอยเต่า และหม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ประชากร จากการสำรวจ เทศบาลตำบลท่าเดื่อ–มืดกามีประชากรตามทะเบียนราษฎร์ทั้งสิ้น 4,185 คน รายละเอียดจำแนกตามเพศและเขตการปกครองตามตารางด้านล่าง แบ่งเป็นชาย 2,019 คน หญิง 2,166 คน ส่วน ชาย หญิง รวม ตำบลท่าเดื่อในเขตเทศบาลตำบลท่าเดื่อ–มืดกา 921 1,004 1,925 ตำบลมืดกาในเขตเทศบาลตำบลท่าเดื่อ–มืดกา 1,098 1,162 2,260 รวม 2,019 2,166 4,185 ข้อมูล: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 อ้างอิง ท่าเดื่อ-มืดกา
แคซซี ลอเรล เดวิด หรือรู้จักในชื่อ แจซซี เดวิด (เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 1994) เป็นนักเขียนบทและนักแสดงชาวอเมริกัน เดวิดเป็นผู้ร่วมสร้างและร่วมแสดงในเว็บซีรีส์เรื่อง Eighty-Sixed (2017) หนังสือรวมบทความเล่มแรกของเธอชื่อ No One Asked For This ถูกตีพิมพ์ในปี 2020 นอกจากนี้ เธอยังปรากฏตัวในซีซั่นที่สามของซีรีส์ The Umbrella Academy ทาง เน็ตฟลิกซ์ อีกด้วย ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา แคซซี เดวิด เกิดในปี 1994 เป็นลูกสาวของนักแสดงตลกและผู้ร่วมสร้างซีรีส์ Seinfeld แลร์รี เดวิด และนักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมและผู้ผลิตภาพยนตร์ ลอรี เดวิด ครอบครัวของเธอนับถือศาสนายูดาย เธอมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อ โรมี่ เดวิด เดวิดจบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านการเขียนบทภาพยนตร์และโทรทัศน์จาก วิทยาลัยเอเมอร์สัน ในปี 2016 อาชีพ เดวิดและนักเขียนร่วม เอลิซา คาลานี สร้างเว็บซีรีส์ Eighty-Sixed ซึ่งมีทั้งหมดแปดตอน หลังจากนั้นเดวิดและคาลานีก็ได้พัฒนาเรื่อง Half-Empty สำหรับ แอมะซอนไพรม์วิดีโอ รายการนี้ได้รับการอนุมัติให้นำร่องตอนหนึ่งในปี 2019 แต่สุดท้ายไม่ได้รับการพัฒนาเป็นซีรีส์เต็ม ในปี 2020 เดวิดได้เปิดตัวหนังสือรวมบทความของเธอชื่อ No One Asked For This ซึ่งขึ้นอันดับที่ 2 ในรายชื่อหนังสือขายดีประเภทสารคดีฉบับปกอ่อนของ เดอะนิวยอร์กไทมส์
วัดอู่ถ่า (วัดห้าเจดีย์) หรือ วัดเจิงเจว๋ เป็นวัดพุทธสมัยราชวงศ์หมิงที่ตั้งอยู่ในปักกิ่ง ประเทศจีน ภายในวัดเป็นที่ตั้งของเจดีย์วัชราสน์ (Diamond Throne Pagoda) ที่มีฐานสี่เหลี่ยมความสูง บนฐานนั้นมีเจดีย์สี่เหลี่ยมอีกห้าองค์และมีศาลากระเบื้องเคลือบตั้งอยู่ด้านบน จัดเรียงกันในลักษณะที่มีเจดีย์ตามมุมทั้งสี่ และเจดีย์หลักตรงกลาง ลักษณะการสร้างห้าเจดีย์นี้สัมพันธ์กับคติปัญจตถาคต เจดีย์รายมีความสูงแบ่งเป็น 11 ชั้น ส่วนองค์กลางมีความสูงแบ่งเป็ย 13 ชั้น ความสูงขากฐานถึงยอดเจดีย์องค์กลางอยู่ที่ องค์เจดีย์ทั้งหมดสร้างขึ้นจากอิฐ กับหินอ่อนขาว ก่อนจะมีสีออกน้ำตาลเช่นในปัจจุบันเนื่องจากการออกซิเดชันของเหล็กจำนวนน้อยในเนื้อหิน บนผนังทั้งสี่ของฐานสี่เหลี่ยมประดับด้วยประติมากรรมสลักรูปพุทธะพันรูปเป็นแถว พระสูตร และสัญลักษณ์อื่น ๆ เช่น ช้าง ม้า ดอกบัว และต้นโพธิ์ เป็นต้น) รูปแบบทางสถาปัตยกรรมขององค์เจดีย์วัชราสน์มีที่มาจากเจดีย์มหาโพธิ์ในพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย ซึ่งสร้างขึ้นตรงจุดที่พระโคตมพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ กระนั้นมีการปรับสัดส่วน ให้ฐานสูงกว่าและเจดีย์รายขนาดใกล้เคียงกับเจดีย์องค์กลาง นอกจากนี้ยังมีการใช้กระเบื้องเคลือบแบบจีนมาประดับองค์เจดีย์ กระนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าแนวคิดคติการสร้างเลียนแบบเจดีย์มหาโพธิ์เข้ามาสู่จีนได้อย่างไร ในธรรมเนียมมุขปาฐะหนึ่งเล่าว่ามีที่มาจากพระสารีบุตรผู้เดินทางมาเผยแผ่ศาสนาพุทธในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ ในต้นศตวรรษที่ 15 อ้างอิง
วัดภูผาเบิก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา เป็นวัดลำดับสุดท้ายในกลุ่มจตุอารามที่สร้างเรียงรายอยู่บริเวณเชิงเขาฝั่งแหลมสน (ประกอบด้วย วัดสุวรรณคีรี ที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกสุด ถัดมาทางทิศตะวันตกเป็นวัดบ่อทรัพย์ วัดศิริวรรณาวาส (ร้าง) และวัดภูผาเบิกตามลำดับ) กรมศิลปากรประกาศเป็นส่วนหนึ่งของโบราณสถานบริเวณเมืองสงขลาเก่า ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดภูผาเบิก ในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 109 ตอนที่ 115 วันที่ 17 กันยายน 2535 หน้า 10190 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 2,460 ไร่ วัดภูผาเบิก หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดตก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2370 ในสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 สิ่งก่อสร้างสำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานศิลปะพื้นถิ่นภาคใต้และศิลปะชิโนโปรตุกีส มีขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร มีบันไดทางขึ้นด้านหน้า 2 ทาง ด้านหลัง 2 ทาง จากรูปแบบศิลปกรรมน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น รอบ ๆ อุโบสถเหลือใบเสมาโบราณอยู่อันเดียว ศาลาการเปรียญพื้นถิ่นภาคใต้ มีปูนปั้นประดับหน้าบัน เขียนสีสดใส และภายในมีการตกแต่งเพดานเป็นภาพพระพุทธเจ้า และเขียนลวดลายด้วยสีสดใสแบบพื้นบ้าน พนักรอบศาลาเป็นปูนปั้น ตกแต่งด้วยกระเบื้องปรุแบบจีน และมีพาไลรอบ มุงสังกะสี รับด้วยเสาไม้ต้นเล็ก ๆ อ้างอิง ภูผาเบิก
วัดปางหมอปวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 6 ในตำบลป่าสัก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 3 ตารางวา วัดปางหมอปวง ตั้งชื่อตามหมู่บ้านปางหมอปวง ตามประวัติผู้เฒ่าผู้แก่บอกเล้าว่า แต่เดิมเป็นบ้านพักหมอปวง ผู้เชียวชาญ ในการคล้องช้างป่ามาฝึกใช้งาน โดยอาศัยนามของหมอปวงที่ได้มาทำปางมาพักชั่วคราวเพื่อทำการคล้องช้าง เลยถือเอาคำว่า ปาง มาทำเป็นชื่อนำหน้าหมอปวง รวมเป็น 'ปางหมอปวง' วัดปางหมอปวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 ชาวบ้านเรียกว่า วัดปางปวง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 5 เมตร ยาว 42 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2483 นอกจากนี้มีโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2522 โรงเรียนผู้ใหญ่วัดปางหมอปวง ศูนย์โภชนาการเด็กเล็ก และห้องสมุด วัดมีพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย สร้างขึ้นในระหว่างที่พม่าปกครองเมืองเชียงใหม่และบรรดาบ้านเมืองทั้งหลายในล้านนาแล้ว เมื่อ พ.ศ. 2155 รายนามเจ้าอาวาส พระโพธิ ฐานธมฺโมพ.ศ. 2444–2464 พระหนู อคุคจิตโต พ.ศ. 2464–2474 พระอธิการอินสอน สุทธจิตโต พ.ศ. 2474–2483 เจ้าอธิการคำแปง จนโท พ.ศ. 2483–2508 พระครูบัญญาวรกิตต์ พ.ศ. 2508– อ้างอิง ปางหมอปวง
วังบริหาร เป็นอาคารสูง 97 เมตรในซาตูมาเร ประเทศโรมาเนีย ถือเป็นอาคารที่สูงที่สุดในทรานซิลวาเนียและสูงที่สุดอาคารหนึ่งในประเทศ ใช้งานเป็นอาคารที่ทำการของสภานครซาตูมาเร และสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ ประวัติศาสตร์ ในทศวรรษ 1960 นครซาตูมาเรมีการพัฒนาสาธารณูปโภคครั้งใหญ่ภายใต้รัฐบาลคอมมิวนิสต์ โดยพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียประสงค์จะก่อสร้างศูนย์กลางใหม่ให้กับนครซาตูมาเร โดยที่ตรงกลางเป็นอาคารที่จะมาเป็นจุดหมายตาใหม่ของเมือง อาคารเริ่มก่อสร้างในปี 1972 โดยมีสถาปนิกหลักคือนิโกไล โปรุมเบสกู จากยัช และลูโดวิก แกย์ ชาวเมืองซาตูมาเร เป็นผู้ช่วยสถาปนิก อาคารก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1984 โดยใช้แรงงานมากกว่า 1,000 คน อาคารประกอบด้วยอาคารย่อยสามอาคารและอาคารสูงตรงกลางหนึ่งอาคาร ซึ่งมีความหมายแทนกลุ่มชาติพันธุ์ของเทศมณฑลซาตูมาเร อาคารขนาดเล็กกว่าทั้งสามแทนชาวโรมาเนีย, ชาวเยอรมัน และ ชาวฮังการี โดยมีอาคารใหญ่ตรงกลางเป็นสัญลักษณ์แทนการรวมกันเป็นหนึ่งของทั้งสามกลุ่มชาติพันธุ์ ปัจจุบันอาคารเป็นที่ทำการขององค์การรัฐบาลระดับท้องถิ่น ตั้งแต่สภานครซาตูมาเร สภาจังหวัด และสำนักงานวัฒนธรรม อ้างอิง A formal description (Romanian)
การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5 เป็นการทดสอบการบินครั้งที่ห้าของพาหนะส่งสเปซเอ็กซ์สตาร์ชิป โดยพาหนะต้นแบบสำหรับการบินในครั้งนี้ประกอบไปด้วยท่อนบน ชิป 30 และท่อนขับดัน บูสเตอร์ 12 การทดสอบครั้งนี้ประกอบไปด้วยองค์ประกอบสำคัญคือการ 'จับ' ท่อนขับดันซูเปอร์เฮฟวีโดยใช้หอส่งของแท่นวางการส่งขึ้นส่งวงโคจร เอ ณ ฐานส่งสตาร์เบส. ในช่วงสัปดาห์ก่อนการทดสอบมีข้อพิพาทสาธารณะระหว่างสเปซเอ็กซ์กับองค์การบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐ (FAA) ซึ่งหน่วยงานกำกับดูแลหลัก โดยเดิมคาดว่า FAA จะออกใบอนุญาตให้ทำการส่งขึ้นยานในเดือนกันยายน แต่ต่อมาได้มีประกาศต่อสาธารณะว่าการออกใบอนุญาตจะล่าช้าไปจนถึงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2024 เนื่องจากข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและการที่สเปซเอ็กซ์ตัดสินใจพยายาม 'จับ' ส่วนขับดันซุปเปอร์เฮฟวี สเปซเอ็กซ์ได้ปฏิเสธข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและกล่าวหาว่า FAA ใช้อำนาจเกินขอบเขต ในช่วงต้นเดือนตุลาคม FAA ได้ยืนยันอีกครั้งว่าจะไม่ออกใบอนุญาตจนกว่าจะถึงช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน อย่างไรก็ตาม FAA ได้อนุมัติใบอนุญาตอย่างไม่คาดคิดในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เพื่ออนุญาตให้ทำการทดสอบการบินได้ในวันที่ 13 ตุลาคม ประวัติการบิน ลักษณะภารกิจการบินของการทดสอบครั้งที่ 5 มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากการทดสอบการบินครั้งก่อน แม้ว่าชิป 30 จะลงจอดในมหาสมุทรอินเดียเช่นเดียวกันกันชิป 29 บูสเตอร์ 12 ตัดกำลังเครื่องยนต์เร็วกว่าการทดสอบครั้งที่ 4 ถึง 13 วินาที และได้กลับมายังฐานส่งเพื่อทำการจับ +ลำดับเหตุการณ์การบิน เวลา เหตุการณ์ −01:15:00 ผู้อำนวยการการบินหยั่งเสียงและยืนยันความพร้อมสำหรับการบรรจุเชื้อเพลิง −00:49:50 เริ่มบรรจุเชื้อเพลิง (มีเทนเหลว) แก่สตาร์ชิป −00:48:40 เริ่มบรรจุตัวออกซิไดซ์ (ออกซิเจนเหลว) แก่สตาร์ชิป −00:40:40 เริ่มบรรจุเชื้อเพลิง (มีเทนเหลว) แก่ซุปเปอร์เฮฟวี −00:34:03 เริ่มบรรจุตัวออกซิไดซ์ (ออกซิเจนเหลว) แก่ซุปเปอร์เฮฟวี −00:19:40 เครื่องยนต์ของสตาร์ชิปและซุปเปอร์เฮฟวีเย็นตัว −00:03:20 สตาร์ชิปบรรจุเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น −00:02:50 ซุปเปอร์เฮฟวีบรรจุเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น −00:00:30 ผู้อำนวยการการบินให้สัญญาณอนุญาตเริ่มการส่งขึ้น −00:00:10 เปิดใช้งานตัวเบี่ยงเปลวไฟ −00:00:03 ซุปเปอร์เฮฟวีจุดเครื่องยนต์ +00:00:04 ปล่อยตัว +00:01:02 แรงดันไดนามิกสูงสุดในช่วงส่งขึ้น (ช่วงเวลาที่จรวดได้รับความเครียดทางกลสูงสุด) +00:02:33 ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์หลัก (MECO) +00:02:41 สตาร์ชิปจุดเครื่องยนต์และแยกท่อน (hot-staging) +00:02:48 ซุปเปอร์เฮฟวีเริ่มจุดเครื่องยนต์เพื่อเดินทางกลับ +00:03:41 ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์เพื่อเดินทางกลับ +00:03:43 สลัดทิ้งท่อนระหว่างท่อน +00:06:08 ซุปเปอร์เฮฟวีเคลื่อนที่เร็วเหนือเสียง +00:06:33 ซุปเปอร์เฮฟวีเริ่มจุดเครื่องยนต์เพื่อลงจอด +00:06:56 ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์เพื่อลงจอดและถูกจับ +00:08:27 สตาร์ชิปตัดกำลังเครื่องยนต์ (SECO) +00:48:03 สตาร์ชิปเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ +01:00:50 ช่วงเวลาคาดการณ์แรงดันไดนามิกสูงสุดระหว่างการลดระดับของสตาร์ชิป +01:02:34 สตาร์ชิปเคลื่อนที่ในย่านความเร็วเสียง +01:03:43 สตาร์ชิปเคลื่อนที่ช้ากว่าเสียง +01:05:15 สตาร์ชิปพลิกตัวเพื่อลงจอด +01:05:20 สตาร์ชิปจุดเครื่องยนต์เพื่อลงจอด +01:05:34 สตาร์ชิปลงจอดในมหาสมุทรอินเดีย อ้างอิง
ในเทวตำนานนอร์ส นิเวิลเฮย์เมอร์ (Niflheimr) ซึ่งมีความหมายว่า ถิ่นหมอกเหมย ถูกกำหนดเป็นขั้วทิศเหนือของจักรวาล เป็นหนึ่งในสองภพในยุคกำเนิดจักรวาล อีกภพหนึ่งคือมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ (Múspellsheimr) ซึ่งถูกกำหนดเป็นขั้วทิศใต้ของจักรวาล ตรงกลางระหว่างสองภพเป็นที่ตั้งของห้วงสุญตา กินนุงกากัป (Ginnungagap) กลุ่มแม่น้ำเอลิวอการ์ (Élivágar) ซึ่งไหลมาจากตาน้ำคแวร์เก็ลเมียร์ (Hvergelmir) ได้พัดพามวลน้ำและน้ำแข็งที่มีสารแห่งชีวิตเจือปน ไหลไปสู่ห้วงสุญตาแห่งนี้ เมื่อไหลมาจนได้รับความร้อนจากมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ (Múspellsheimr) น้ำแข็งก็ละลายและปลดปล่อยหยาดน้ำแห่งชีวิตออกมา เมื่อสะสมถึงจุดหนึ่งก็เกิดเป็นสิ่งมีชีวิตสองตนได้แก่ แม่โคเอาด์อุมบลา (Auðumbla) และปฐมยักษ์อีเมียร์ (Ymir) ซึ่งจะกลายเป็นบรรพบุรุษของวงศ์ยักษ์และวงศ์อาศิรเทพในเวลาต่อมา นิเวิลเฮย์เมอร์และมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์อาจจะเป็นดาวเคราะห์สองดวง ตรงกลางคือห้วงอวกาศ ต่อมาภายหลังจากที่โอดินน์ทรงสร้างโลกไว้ในกินนุงกากัป ความเย็นจากนิเวิลเฮย์เมอร์ก็แผ่ไปถึงโลก จนทำให้ขั้วเหนือของโลกหลักกลายเป็นทวีปน้ำแข็งที่มีสภาพแวดล้อมคล้ายกับนิเวิลเฮย์เมอร์ แผ่นดินตรงขั้วโลกเหนือดังกล่าวจึงอาจถูกรวบรัดหรือเข้าใจผิดว่าเป็นนิเวิลเฮย์เมอร์ด้วยนั่นเอง อ้างอิง Nifl
สาลี เป็นตำบลในอำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลสาลี มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลตะค่า ตำบลองครักษ์ และตำบลไผ่กองดิน ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางซ้าย ตำบลวังพัฒนา และตำบลเทพมงคล (อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบ้านช้าง (อำเภอสองพี่น้อง) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลกฤษณา ประวัติ ตำบลสาลี ในสมัยก่อนมีชาวบ้านได้มาตั้งรกรากจับจองที่ดินทำกิน และสร้างบ้านเรือนอยู่กันเป็นกลุ่ม และเริ่มขยายใหญ่ขึ้น พื้นที่โดยส่วนใหญ่ในตำบลสาลีเป็นที่ราบลุ่มเหมาะกับการเพาะปลูก มีคลองสาลีเป็นแหล่งส่งน้ำ แยกมาจากคลองเจ้าเจ็ด-บางยี่หน เป็นแหล่งหล่อเลี้ยงในการเพาะปลูก บริเวณบ้านสาลีนี้เป็นที่ราบลุ่ม ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำนาปลูกข้าวเป็นบริเวณกว้าง คลองสาลีนั้นแต่เดิมเป็นเพียงลำรางสาลี เป็นแหล่งน้ำที่นายควาญช้างนำช้างที่ใช้แรงงานจากการลากซุงมากินน้ำและพักบริเวณนี้ และมีพันธุ์ข้าวปลูกชนิดหนึ่ง ที่มีลักษณะเหมือนข้าวสาลี เป็นแหล่งปลูกข้าวทั้งตำบล จึงเรียกว่า สาลี และมีต้นตระกูลนามสกุลสาลีผล เป็นเครื่องแสดงว่าเป็นอู่ข้าวอู่น้ำ ซึ่งประกอบด้วย 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1,2 บ้านสาลี, หมู่ที่ 3 บ้านลาดน้ำขาว, หมู่ที่ 4 บ้านทรงกระเทียม และหมู่ 5 บ้านบึงคา ต่อมาประชากรของหมู่ที่ 5 บ้านบึงคาเพิ่มมากขึ้นจึงได้แยกพื้นที่หมู่บ้านออกเป็น หมู่ที 6 บ้านเสาธงทอง และหมู่ที่ 7 บ้านทรงกระเทียม ได้แยกพื้นที่ออกจากหมู่ที่ 4 บ้านทรงกระเทียม และหมู่ 8 บ้านสาลี ได้แยกพื้นที่ออกจากหมู่ที่ 2 บ้านสาลี การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลสาลีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านสาลี หมู่ที่ 2 บ้านสาลี หมู่ที่ 3 บ้านลาดน้ำขาว หมู่ที่ 4 บ้านทรงกระเทียม หมู่ที่ 5 บ้านบึงคา หมู่ที่ 6 บ้านเสาธงทอง หมู่ที่ 7 บ้านทรงกระเทียม หมู่ที่ 8 บ้านสาลี การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลสาลีเดิมมีฐานะสภาตำบลสาลี ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลสาลีมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 48.74 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,254 คน และ 1,580 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลสาลีอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสาลี อ้างอิง สาลี สาลี
ทีที ซีไวส์ไจแอนต์ ซึ่งเดิมมีชื่อว่า ออปปามะ (Oppama) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น แฮปปีไจแอนต์ (Happy Giant) ยาห์เรไวกิง (Jahre Viking) น็อกเนวิส (Knock Nevis) และมอนต์ (Mont) เป็นเรือบรรทุกน้ำมันดิบขนาดใหญ่พิเศษ (ULCC) และเป็นเรือขับเคลื่อนด้วยตนเองที่ยาวที่สุดในประวัติศาสตร์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1974–1979 โดยบริษัท ซูมิโตโมะ เฮฟวี อินดัสตรีส์ จำกัด ที่เมืองโยโกซูกะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น เรือลำนี้มีระวางบรรทุกสูงสุดที่มากที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกมา เมื่อบรรทุกพิกัดแล้วจะมีระวางขับน้ำ 657,019 ตัน ในช่วงเวลาที่ถูกสร้างขึ้น เรือลำนี้ถือเป็นเรือที่เคลื่อนที่ด้วยกำลังของตนเองที่มีน้ำหนักมากที่สุดในบรรดาเรือทุกประเภท ด้วยความลึกของตัวเรือเมื่อบรรทุกเต็มที่ 24.6 เมตร (81 ฟุต) และมีความยาว 458.45 เมตร (1,504.10 ฟุต) เรือลำนี้จึงไม่สามารถผ่านช่องแคบอังกฤษ คลองสุเอซ หรือคลองปานามาได้ โดยรวมแล้ว เรือลำนี้ถือเป็นเรือขับเคลื่อนด้วยกำลังของตนเองที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ในปี ค.ศ. 2013 ความยาวรวมของเรือลำนี้ถูกแซงหน้าไป 30 เมตรโดยสถานีผลิตก๊าซธรรมชาติเหลวลอยน้ำ เชลล์ พรีลูด (Shell Prelude FLNG) ซึ่งเป็นเรือบรรทุกสินค้าชนิดโมโนฮัลล์ มีความยาว 488 เมตร (1,601 ฟุต) และมีระวางขับน้ำ 600,000 ตัน เครื่องยนต์ของซีไวส์ไจแอนต์ใช้กำลังจากกังหันแบบยุงสตรอม เรือได้รับความเสียหายจากการโจมตีทางอากาศในปี ค.ศ. 1988 ระหว่างสงครามอิรัก–อิหร่าน แต่ต่อมาได้รับการซ่อมแซมให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง เรือลำลี้ได้รับการดัดแปลงให้เป็นหน่วยเก็บและขนถ่ายน้ำมันลอยน้ำ (Floating Storage and Offloading Unit: FSO) ในปี ค.ศ. 2004 และถูกจอดเทียบท่าอยู่ห่างจากชายฝั่งของประเทศกาตาร์ ในอ่าวเปอร์เซีย บริเวณแหล่งน้ำมันอัลชาฮีน เรือได้ถูกขายให้แก่บริษัทรับซื้อเรือเก่าเพื่อนำไปรื้อถอนในประเทศอินเดีย และได้มีการเปลี่ยนชื่อเรือเป็น มอนต์ สำหรับการเดินทางครั้งสุดท้ายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 เมื่อผ่านพิธีการศุลกากรของอินเดียเรียบร้อยแล้ว เรือได้แล่นไปยังอู่ตัดเรืออลัง เมืองอลัง รัฐคุชราต เพื่อทำการปลดระวางโดยการนำเรือไปเกยตื้นบนชายหาดเพื่อรื้อถอน ซึ่งกระบวนการดังกล่าวเสร็จสิ้นลงในปี ค.ศ. 2010 อ้างอิง
ดอนมะนาว เป็นตำบลในอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นตำบลที่มีทางรถไฟสายสุพรรณบุรีผ่าน เป็นที่ตั้งของอดีตสถานีรถไฟสะพังเขิน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลดอนมะนาว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลเนินพระปรางค์ ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางเลน ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลห้วยม่วง และตำบลกระตีบ (อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลทุ่งคอก ประวัติ ดอนมะนาว เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 3 และหมู่ 16 ของตำบลทุ่งคอก อำเภอสองพี่น้อง ปี พ.ศ. 2527 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 7 หมู่บ้าน คือ หมู่ 1 บ้านหัวทราย, หมู่ 2 บ้านไผ่วัดชี, หมู่ 3,16 บ้านดอนมะนาว, หมู่ 4 บ้านศรีเฉลิมเขต, หมู่ 17 บ้านหนองนา และหมู่ 19 (บางส่วน) บ้านสระพังเขิน ของตำบลทุ่งคอก ออกมาตั้งเป็นตำบลดอนมะนาว โดยอนุมัติจากนายพิศาล มูลศาสตรสาทร ปลัดกระทรวงมหาดไทย การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลดอนมะนาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านหัวทราย หมู่ที่ 2 บ้านดอนมะนาว หมู่ที่ 3 บ้านไผ่วัดชี หมู่ที่ 4 บ้านดอนมะนาว หมู่ที่ 5 บ้านหนองนา หมู่ที่ 6 บ้านบัวแดง หมู่ที่ 7 บ้านสระพังเขิน การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลดอนมะนาวเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนมะนาวหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนมะนาวมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.60 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,401 คน และ 903 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนมะนาวอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะนาว อ้างอิง ดอนมะนาว ดอนมะนาว
เนินพระปรางค์ เป็นตำบลในอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลเนินพระปรางค์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสองพี่น้อง ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางเลน ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลดอนมะนาว และตำบลทุ่งคอก ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลศรีสำราญ ประวัติ เนินพระปรางค์ เดิมชื่อ 'ตำบลหวายสอ' เมื่อปี พ.ศ. 2450 วัดอัมพวันเดิมชื่อว่า วัดคลองมะดัน เจ้าอาวาสที่มาปกครองวัดมีจิตศรัทธาที่จะมุ่งมั่นเชิดชูพระศาสนา จึงได้สร้างพระปรางค์ประดิษฐานที่มีพระพุทธบาทจำลองขึ้นที่พระนอนไสยาสน์ บริเวณที่สร้างพระปรางค์นั้น ได้ทำการมูลดินก่ออิฐกำแพงกั้นเป็นเนินดิน ต่อมาเมื่อเปลี่ยนชื่อตำบลหวายสอใหม่ จึงใช้ชื่อเป็น เนินพระปรางค์ มาจนถึงทุกวันนี้ เพื่อระลึกถึงสภาบันศาสนาที่นำมาให้ร่มเย็นเป็นสุขแก่ราษฎรในปัจจุบันนี้ ปี พ.ศ. 2512 เทศบาลตำบลสองพี่น้องได้ขยายเขตเทศบาล ซึ่งเขตหมู่ 3 (ในขณะนั้น) ของตำบลเนินพระปรางค์ เข้าไปอยู่ในเขตของเทศบาลตำบลสองพี่น้องด้วย จึงมีการโอนท้องที่หมู่ 3 ที่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลสองพี่น้อง ของตำบลเนินพระปรางค์ ไปรวมขึ้นกับตำบลสองพี่น้อง โดยยึดเขตตำบลตามหลักเขตเทศบาล การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลเนินพระปรางค์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านดอนกลาง หมู่ที่ 2 บ้านหวายสอ หมู่ที่ 3 บ้านสะพานเจ็ก หมู่ที่ 4 บ้านไผ่โรงโขน หมู่ที่ 5 บ้านหัวสะแก การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลเนินพระปรางค์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเนินพระปรางค์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลเนินพระปรางค์มี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 27.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,007 คน และ 840 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลเนินพระปรางค์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเนินพระปรางค์ อ้างอิง เนินพระปรางค์ เนินพระปรางค์
หนองราชวัตร เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร ค้นพบในปี พ.ศ. 2546 ถือเป็นแหล่งโบราณคดียุคหินใหม่ที่เก่าแก่และสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย ซึ่งพบหลักฐานหลุมฝังมนุษย์ยุคหินใหม่ (กำหนดอายุราว 3,500–4,000 ปีมาเเล้ว) จำนวนมากถึง 250 หลุม ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลหนองราชวัตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองหญ้าไซ ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหนองผักนาก และตำบลบ้านสระ (อำเภอสามชุก) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองสาหร่าย และตำบลทะเลบก (อำเภอดอนเจดีย์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลทัพหลวง ประวัติ หนองราชวัตร เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 6 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2519 ด้านใต้ของตำบลหนองหญ้าไซมีพื้นที่กว้างขวาง และมีพื้นที่กว่า 5 หมู่บ้าน ดังนั้นนายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี จึงได้ประกาศแยกหมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านหนองทราย, หมู่ 6 บ้านหนองราชวัตร, หมู่ 10 บ้านหนองคาง, หมู่ 12 บ้านมาบพะยอม และหมู่ 13 บ้านหนองเต่าทอง ออกมาตั้งเป็นตำบลหนองราชวัตร โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 ตำบลหนองราชวัตรจึงมีฐานะเป็นตำบลของอำเภอหนองหญ้าไซจนถึงปัจจุบัน ปี พ.ศ. 2550 นายสมศักย์ ภูรีศรีศักดิ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้แบ่งพื้นที่หมู่ 5 บ้านมาบพะยอม แยกตั้งเป็นหมู่บ้านใหม่ เป็น หมู่ 8 บ้านหนองเสือทับหมี การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลหนองราชวัตรแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านหนองเต่าทอง หมู่ที่ 2 บ้านหนองคาง หมู่ที่ 3 บ้านหนองทราย หมู่ที่ 4 บ้านหนองราชวัตร หมู่ที่ 5 บ้านมาบพะยอม หมู่ที่ 6 บ้านทับมะเขือ หมู่ที่ 7 บ้านหนองกระทุ่ม หมู่ที่ 8 บ้านหนองเสือทับหมี การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลหนองราชวัตรเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองราชวัตรหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองราชวัตรมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 69.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,482 คน และ 1,169 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองราชวัตรอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองราชวัตร อ้างอิง หนองราชวัตร หนองราชวัตร
...กล่าวกันว่าแมวประจำเรือในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองชื่อออสการ์ รอดชีวิตจากเหตุเรือจมถึง 3 ครั้ง จึงมีชื่อเล่นว่าแซมผู้ไม่มีวันจม (ในภาพ) ...แม้ว่าพระเจ้าซงแจ็นกัมโปได้รับการเรียกขานเป็นหนึ่งในสามกษัตริย์ธรรมะแห่งทิเบต และให้การสนับสนุนสร้างวัดสองแห่งเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปที่พระมเหสีชาวเนปาลและจีนพระราชทานให้ อย่างไรก็ตาม พระองค์กลับไม่สนพระทัยในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในทางอื่นเลย และเมื่อพระองค์สวรรคต พระองค์จึงถูกฝังตามรูปแบบและพิธีกรรมก่อนพุทธศาสนา ...ก่อนหน้า ค.ศ. 1982 ชาวฮั่นสามารถ 'กลายเป็น' หุยได้โดยการเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม หลังจากนั้น ชาวฮั่นที่เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามจะถือเป็น 'มุสลิมชาวฮั่น' แทน ชาวหุยถือว่าชาวหุยคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้ปฏิบัติตามหลักศาสนาอิสลามยังคงเป็นชาวหุย และสัญชาติหุยของพวกเขาจะไม่สูญหายไป ...แม้อาการทางจิตที่เกี่ยวกับเหตุการณ์กระทบกระเทือนจิตใจ จะมีการบันทึกไว้อย่างน้อยตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ แต่คำว่า 'ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ' (พีทีเอสดี) เพิ่งได้นำมาใช้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยส่วนใหญ่เป็นผลจากการวินิจฉัยโรคกับทหารผ่านศึกสหรัฐในสงครามเวียดนาม
หมู่สิ่งปลูกสร้างบนจัตุรัสแอมีร์ แชฆมอฆ เป็นสิ่งปลูกสร้างในแยซด์ ประเทศอิหร่าน มีความโดดเด่นที่ส่วนโค้งย่อมุมรูปสมมาตร ประกอบไปด้วยมัสยิด, ที่พักคาราวาน, เทคเยฮ์, โรงอาบน้ำ, บ่อน้ำเย็น และโรงผลิตของหวาน ในสมัยสงครามระหว่างอิรักกับอิหร่าน ชาวอิรักและอิหร่านจำนวนมากเข้ามาพักพิงในแอมีร์ แชฆมอฆ สิ่งปลูกสร้างหลักของหมู่สิ่งปลูกสร้างนี้เป็นอาคารสูงสามชั้นที่มีฟาซาดทรงโค้งย่อมุมยุบ (sunken arched alcoves) รูปสมมาตร ถือเป็นหนึ่งในโฮเซย์นีเยที่ใหญ่ที่สุดในอิหร่าน และมี เตกเยฮ์ สูงสามชั้นที่สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงฮุซัยน์ อิบน์ อะลี จัตุรัสนี้ตั้งชื่อตามแอมีร์ แจลอเลดดีน แชฆมอฆ (Amir Jalaleddin Chakhmaq) ผู้ปกครองแคว้นแยซด์ในสมัยจักรวรรดิตีมูริด ปัจจุบันตั้งอยู่ตรงข้ามกับพิพิธภัณฑ์น้ำแยซด์ มัสยิดในหมู่สิ่งปลูกสร้างนี้คือ มัสยิดแอมีร์ แชฆมอฆ สร้างขึ้นในสมัยตีมูริดตามคำสั่งของชอฆมอฆ ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1438 จัตุรัสแอมีร์ แชฆมอฆ ได้รับการปรับปรุงใหญ่ในสมัยของเรซอ ชอฮ์ ซึ่งดำรัสให้ตัดถนนปะฮ์ลาวี (Pahlavi Street) ในปี 1935 รวมถึงมีการกำลายทางเชื่อมต่อกับปสานทางเหนือของจัตุรัส และเชื่อว่าศาลาคาราวานเดิมน่าจะถูกรื้อถอนในยุคเดียวกันนี้เพื่อให้จัตุรัสมีแปลนรูปสี่เหลี่ยมมากขึ้น อ้างอิง บรรณานุกรม
รูปปั้นแห่งศรัทธา หรือ วิศวาสสวรูปัม (อักษรโรมัน: Vishwas Swaroopam; วิศฺวาส สฺวรูปม) เป็นประติมากรรมรูปพระศิวะในนาถทวารา รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย มีความสูง ผลงานออกแบบโดยมูรติกร นเรศ กุมวัต (Murtikar Naresh Kumawat) เปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 ตุลาคม 2022 ถือเป็นรูปปั้นพระศิวะที่สูงที่สุดในโลก และรูปปั้นที่สูงที่สุดในโลกอันดับสี่ รูปปั้นนี้แสดงรูปพระศิวะประทับนั่งทรงไขว่ห้างบาทซ้านขนทับเพลาขวา และทรงตรีศูลในหัตถ์ซ้าย สีพระพักตร์เปี่ยมสุขในสมาธิ การออกแบบเริ่มต้นในปี 2011 และเริ่มก่อสร้างในปี 2016 จนก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2020 ด้วยความสูงรวม ส่วนฐานสูง และสามารถมองเห็นได้ไกลถึง ภายในยังมีโถงจัดแสดงและมีลิฟต์โดยสารขึ้นไปยังจุดชมวิวที่ความสูง , และ นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นโคนนทิสูง ยาว พื้นที่ทั้งหมดรวมที่จอดรถ สวนสมุนไพรสามสวน ศูนย์อาหาร น้ำพุไฟ ร้านของฝาก น้ำพุดนตรี สระน้ำ และร้านของฝากมีขนาดรวม 16 เอเคอร์ มีรถรางขนาดเล็กให้บริการในพื้นที่ เพื่อความรวดเร็วในการเที่ยวชม รูปปั้นนี้สร้างโดยนักธุรกิจชาวอินเดีย มาทัน ปฬิวาล โดยมีบริษัทศาปูรจี ปัลโลนจี กรุ๊ป เป็นผู้ก่อสร้าง อ้างอิง
ระหว่างวันที่ 19 ถึง 20 กันยายน 2566 อาเซอร์ไบจานได้เปิดฉากโจมตีทางทหารครั้งใหญ่ต่อสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคที่ประกาศแยกตัวออกไป ซึ่งถือเป็นการละเมิดข้อตกลงหยุดยิงที่ลงนามภายหลังสงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่สองในปี 2563 การรุกเกิดขึ้นในภูมิภาคนากอร์โน-คาราบัคซึ่งเป็นพื้นที่พิพาทซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอาเซอร์ไบจานโดยนิตินัย และเป็นสาธารณรัฐอิสระโดยพฤตินัย เป้าหมายที่ระบุไว้ของการโจมตีคือการปลดอาวุธทั้งหมดและสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข รวมถึงการถอนทหารอาร์มีเนียทั้งหมดที่อยู่ในภูมิภาค การรุกดังกล่าวเกิดขึ้นท่ามกลางวิกฤตที่ทวีความรุนแรงขึ้นอันเกิดจากการที่อาเซอร์ไบจานปิดล้อมสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค ซึ่งส่งผลให้ขาดแคลนสิ่งของจำเป็น เช่น อาหาร ยา และสินค้าอื่น ๆ อย่างมากในภูมิภาคที่ได้รับผลกระทบ หนึ่งวันหลังจากการรุกเริ่มขึ้นในวันที่ 20 กันยายน ข้อตกลงหยุดยิงซึ่งเรียกว่าข้อตกลงเป็นลายลักษณ์อักษรสำหรับการยอมจำนนของสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคก็ได้บรรลุผลโดยการไกล่เกลี่ยของกองกำลังรักษาสันติภาพของรัสเซียซึ่งมีการตกลงร่วมกันว่ากองกำลังป้องกันอาร์ทซัคและกองกำลังติดอาวุธของนากอร์โน-คาราบัคจะถูกปลดอาวุธ อย่างไรก็ตาม ทั้งชาวอาร์ตซัคและเจ้าหน้าที่รายงานว่าอาเซอร์ไบจานละเมิดข้อตกลงหยุดยิงจนถึงต้นเดือนตุลาคม ในวันที่ 28 กันยายน ซามเวล ชาห์รามันยัน ประธานาธิบดีสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคลงนามในพกฤษฎีกายุบสถาบันของรัฐทั้งหมดภายในวันที่ 1 มกราคม 2024 ส่งผลให้การดำรงอยู่ของรัฐที่แยกตัวออกไปสิ้นสุดลง การรุกและการยอมจำนนในเวลาต่อมาส่งผลให้ชาวอาร์มีเนียเชื้อสายนากอร์โน-คาราบัคต้องหลบหนี ซึ่งประชากรของนากอร์โน-คาราบัคเกือบทั้งหมดหนีออกจากภูมิภาคนี้ไปยังประเทศเพื่อนบ้าน โดยหลัก ๆ คืออาร์มีเนีย องค์กรสิทธิมนุษยชนและผู้เชี่ยวชาญด้านการป้องกันการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ออกประกาศเตือนหลายครั้ง ว่าประชากรอาร์มีเนียในภูมิภาคนี้ตกอยู่ในความเสี่ยงหรือตกเป็นเป้าของการล้างชาติพันธุ์และการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ รวมถึงอาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ หลุยส์ โมเรโน โอคัมโป อัยการสูงสุดของศาลอาญาระหว่างประเทศ ได้จัดประเภทการล้างชาติพันธุ์ชาวอาร์มีเนียในนากอร์โน-คาราบัคเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนียครั้งที่สอง และมีความเห็นว่าการเพิกเฉยของประชาคมระหว่างประเทศสนับสนุนให้อาเซอร์ไบจานกระทำการโดยไม่ต้องรับโทษ หมายเหตุ อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์อังกอร์พาโนรามา หรือ พิพิธภัณฑ์สัพวะทัสสะนะอังคะระ เป็นพิพิธภัณฑ์ในเสียมเรียบ ประเทศกัมพูชา ประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑ์นี้สร้างโดยบริษัทสัญชาติเกาหลีเหนือ มันซูแดอาร์ตสตูดิโอ ร่วมกับ องค์การอัปซารา พิพิธภัณฑ์เริ่มก่อสร้างในปี 2011 โดยบริษัทมันซูแดจากเกาหลีเหนือเป็นผู้ออกแบบโครงสร้างร่วมกับคณะกรรมการจากรัฐบาลกัมพูชา รัฐบาลของประเทศเกาหลีเหนือลงทุนในโครงการนี้ถึง 24 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ พิพิธภัณฑ์เปิดในเดือนธันวาคม 2015 หนึ่งในศิลปินที่ทำงานออกแบบสร้างพิพิธภัณฑ์คือชาวเกาหลีเหนือ คิม เช ชึง (Kim Je Jung) ผู้สร้างประติมากรรมให้กับศูนย์วัฒนธรรม António Agostinho Neto Cultural Center ในประเทศแองโกลา ในปี 2020 รัฐบาลกัมพูชาปิดธุรกิจจำนวนมากที่เป็นของเกาหลีเหนือในกัมพูชาหลังสหประชาชาติประกาศคว่ำบาตร ซึ่งรวมถึงการปิดพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย ของสะสม ภายในพิพิธภัณฑ์มีภาพเขียนฝาผนังทุกทิศทางที่แสดงภาพสมัยอาณาจักรพระนครในศตวรรษที่ 12 ขนาดยาว 123 เมตร สูง 13 เมตร สร้างสรรค์โดยศิลปิน 63 คน ในเวลาหนึ่งปีครึ่ง ภาพเขียนอื่น ๆ ของพิพิธภัณฑ์เช่น ภาพเขียนกษัตริย์ชัยวรมันที่เจ็ดบนช้างนำทัพ รายละเอียดทางประวัติศาสตร์ของภาพเขียนต่าง ๆ ในพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลและตรวจสอบโดยกระทรวงวัฒนธรรมของกัมพูชา นอกจากนี้แล้วยังมีแบบจำลองต่าง ๆ แสดงโบราณสถานในกัมพูชา ภาพเขียนพระพุทธเจ้าแย้มสรวลแบบบายน นิทรรศการเกี่ยวกับสงครามจาม-เวียดนามในปี 1471 และการก่อสร้างของปราสาทบายน ภาพถ่ายแสดงศิลปินชาวเกาหลีเหนือสร้างสรรค์ภาพเขียนของพิพิธภัณฑ์ และชุดภาพยนตร์สามมิติเกี่ยวกับวิวัฒนาการของอาณาจักรพระนคร อ้างอิง
วัดบู๊ตท้าป วัดบู๊ตท้าป (จื่อหาน: 寧福寺, Ninh Phúc tự) เป็นวัดพุทธใกล้กับพะนังแม่น้ำโดว๊ก ในอำเภอถ่วนท้าญ จังหวัดบั๊กนิญ ประเทศเวียดนาม สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 และเป็นหนึ่งในวัดพุทธที่สำคัญและมีชื่อเสียงของประเทศเวียดนาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปและรูปเคารพพุทธศาสนบุคคล เช่น เจ้าแม่กวนอิม ซึ่งถือเป็นผลงานชิ้นเอกศิลปะเวียดนามในศตวรรษที่ 17 และเป็นที่รู้จักจากปรมาจารย์เซ็น ทิก เชวี้ยน เชวี้ยน (Chuyết Chuyết; 1590 - 1644) ผู้เคยเป็นเจ้าอาวาสวัด วัดประกอบไปด้วยอาคาร 10 หลัง มีขนาดมากกว่า 100 เมตรจากตามกวานไปจนถึงหอระฆังและกุฏิสงฆ์ ภายในประดิษฐานรูปเคารพมากกว่า 50 องค์ ทั้งพระพุทธเจ้าสามพระองค์, พระมัญชุศรี (วันทู้; Văn Thù) ประทับบนสิงโตสีน้ำเงิน และพระสมันตภัทร (โฝเหี่ยน; Phổ Hiền) ประทับบนช้างเผือก รูปเคารพที่สำคัญที่สุดคือกวนอิมพันมือพันตา ซึ่งได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในประติมากรรมชั้นครูของช่างศิลป์เวียดนาม ลักษณะสถาปัตยกรรม ประติมากรรม และการประดับภายในของวัด มีลักษณะแบบที่สามารถพบได้จำเพาะต่อศตวรรษที่ 17 วัดนี้จึงถือเป็นตัวอย่างสำคัญและคงสภาพดีที่สุดแห่งหนึ่งของศิลปกรรมเวียดนามจากยุคสมัยดังกล่าว ระเบียงภาพ Bút Thá|วัดบู๊ตท้าป Thap Temple - |ประติมากรรมไม้สมัยศตวรรษที่ 17 Thap Temple - |เจ้าแม่กวนอิมพันมือพันตา âm chùa Bút Tháp |เจ้าแม่กวนอิมพันมือพันตา âm chùa Bút Tháp อ้างอิง
...ร่างของเจียง ไคเชก ไม่ได้ประกอบพิธีศพตามธรรมเนียมจีน แต่ได้ตั้งไว้ในโลงศพในบ้านฉือหู (ในภาพ) บนเกาะไต้หวัน เพราะเขาตั้งใจให้ร่างของเขานำไปฝังที่บ้านเกิดในมณฑลเจ้อเจียงในจีนแผ่นดินใหญ่ ก็ต่อเมื่อจีนและไต้หวันกลับรวมเป็นแผ่นดินเดียวเท่านั้น ...แม้ว่าหลักฐานทางภาษา โบราณคดี และพันธุกรรมพบว่าต้นกำเนิดของชาวเกาหลีอยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งที่เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ แต่รูปแบบการขยายตัวและการเข้ามายังคาบสมุทรเกาหลีที่แน่นอนยังคงไม่ชัดเจน ...ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3446 ในจังหวัดสระแก้ว ซึ่งเลียบขนานไปกับชายแดนกัมพูชา เป็นถนนที่ยังคงมีทุ่นระเบิดจากสงครามกลางเมืองกัมพูชาหลงเหลืออยู่ ปกติแล้วไม่เปิดให้รถสัญจร แต่จะมีการเปิดใช้งานบางส่วนเพื่อใช้เป็นทางเลี่ยงรถติดในช่วงเทศกาลสำหรับผู้ที่เดินทางจากอำเภออรัญประเทศไปยังจังหวัดบุรีรัมย์ ...ประธานคณะกรรมการด้านชื่อภูมิศาสตร์ของสหรัฐอเมริกาที่ดำรงตำแหน่งระหว่าง ค.ศ. 1999–2012 ได้รับข้อเสนอจากบุคคลหนึ่งให้เปลี่ยนชื่อน่านน้ำอ่าวเม็กซิโกเป็น 'อ่าวอเมริกา' ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งใน ค.ศ. 2025 ดอนัลด์ ทรัมป์ ลงนามคำสั่งให้หน่วยงานรัฐบาลกลางใช้ชื่อ 'อ่าวอเมริกา'
ภายในหมู่บ้านรุ้ง หมู่บ้านรุ้ง (Rainbow Village) เป็นอดีตหมู่บ้านเครือญาติทหารที่แปรสภาพมาเป็นศิลปะริมทางในอำเภอหนานตุน นครไถจง ประเทศไต้หวัน ประวัติศาสตร์ ผลงานศิลปะในหมู่บ้านเป็นผลงานโดยอดีตนายทหาร หวาง หย่ง-ฟู่ ซึ่งเกิดที่เมืองไท่ชาน มณฑลกว่างตง ในปี 1924, เป็นบุตรคนโตสุดจาก 6 คนของครอบครัว (ชายสี่ หญิงสอง) เขามีความสามารถทางซิลปะมาตั้งแต่เด็ก หวางเข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ (NRA) ในหี 1946 เพื่อสู้กับกองทัพปลดแอกแห่งชาติในจีนแผ่นดินใหญ่ระหว่างสงครามกลางเมืองจีน ในปี 1949 ทหารของ NRA จำนวนมากที่ปราชัยในสมรภูมิได้ติดตามผู้นำเจียง ไคเชก หนีมายังไต้หวัน ซึ่งต่อมามีการสร้างหมู่บ้านสำหรับทหารและครอบครัวอยู่อาศัยมากมายทั่วประเทศ หมู่บ้านเช่นนี้เรียกว่าหมู่บ้านเครือญาติทหาร บ้านหลายหลังในหมู่บ้านนี้ถูกทิ้งร้างในสภาพทรุดโทรม และนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เริ่มทำการซื้อที่ดินเพื่อพัฒนาโครงการต่าง ๆ โดยผู้อยู่อาศัยได้รับเงินชดเชยและย้ายออก กระนั้น หวางยังคงอยู่แม้ว่าเพื่อนบ้านจะย้ายออกไปหมดแล้ว และเหลือบ้านเพียง 11 หลังเท่านั้น ในฐานะคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ในหมู่บ้าน เขาเบื่อและเริ่มใช้เวลาไปกับการวาดระบายสีรูปนกในบ้าน ก่อนจะกินพื้นที่ขยายออกมาจนถึงหมู่บ้าน และในขณะเดียวกัน การวาดรูประบายสีตามบ้านเรือนและท้องถนนในหมู่บ้านเขา ยังทำไปเพื่อป้องกันไม่ให้ที่ดินที่เหลือเหล่านี้ถูกรื้อถอนหรือทำลาย ต่อมานักศึกษาจากมหาวิทยาลัยในพื้นที่มาค้นพบงานของหวางและเริ่มรณรงค์ให้มีการอนุรักษ์หมู่บ้านไว้ ต่อมารัฐบาลตอบรับและประกาศให้พื้นที่เป็นเขตวัฒนธรรมที่มีการดูแล และกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เดินทางมาเยี่ยมชมประมาณหนึ่งล้านคนทุกปี หวางเสียชีวิตในวันที่ 23 มกราคม 2024 สิริอายุ 100 เขาได้รับการเรียกขานว่าเป็น 'คุณปู่สีรุ้ง' อ้างอิง
สามชุก เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของตลาดสามชุก 100 ปี และที่ว่าการอำเภอสามชุก และเป็นแหล่งชุมชนของชาวไทยเชื้อสายจีน พื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุก ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลสามชุกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลกระเสียว และตำบลนางบวช (อำเภอเดิมบางนางบวช) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลวังลึก ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลย่านยาว ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ้านสระ และตำบลหนองผักนาก ประวัติ ปี พ.ศ. 2499 นายพินิต โพธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ร่วมกับกำนันตำบลสามชุก ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลสามชุก เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอสามชุก เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลสามชุก ในปี พ.ศ. 2499 ปี พ.ศ. 2508 สุขาภิบาลสามชุกมีชุมชนค่อนข้างหนาแน่นกระจายเต็มพื้นที่ และมีพื้นที่ใกล้เคียงเป็นพื้นที่ตลาดและมีแนวขตติดต่อกัน นายพัฒน์ บุญยรัตพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี และนายทวี แรงขำ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาขยายเขตสุขาภิบาล โดยมีพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1–6 ของตำบลสามชุก บางส่วนของหมู่ 1,4,6,9 ของตำบลย่านยาว และบางส่วนของหมู่ 8 ของตำบลกระเสียว และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลสามชุกได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย ปี พ.ศ. 2546 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกมีพื้นที่ 6 หมู่บ้าน ประชากร 2,831 คน และมี 438 ครัวเรือน บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุก โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกเข้ากับเทศบาลตำบลสามชุก ในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลสามชุกอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุกทั้งหมด อ้างอิง สามชุก
แจงงาม เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลแจงงาม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลด่านช้าง ตำบลหนองมะค่าโมง (อำเภอด่านช้าง) และตำบลหนองกระทุ่ม (อำเภอเดิมบางนางบวช) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหนองโพธิ์ ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองหญ้าไซ และตำบลทัพหลวง ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองขาม ประวัติ แจงงาม เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 13 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2516 ด้านเหนือของตำบลหนองหญ้าไซมีพื้นที่กว้างขวาง และมีพื้นที่กว่า 5 หมู่บ้าน ดังนั้นนายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี จึงได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน ออกมาตั้งเป็นตำบลแจงงาม โดยอนุมัติจากนายวิทูร จักกะพาก ปลัดกระทรวงมหาดไทย ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 ปี พ.ศ. 2535 ร.อ. ศรีรัตน์ หริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ 10 หมู่บ้านของตำบลแจงงาม ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหนองขาม, หมู่ 2 บ้านคัตฑูต, หมู่ 6 บ้านทุ่งแสม, หมู่ 8 บ้านห้วยน้ำจันทร์, หมู่ 12 บ้านหนองห้าง, หมู่ 13 บ้านทะเลเพลาะ, หมู่ 14 บ้านตรอกสะเดา, หมู่ 16 บ้านหนองแหน, หมู่ 17 บ้านหนองเสือเต้น และหมู่ 18 บ้านหนองกระทิง ออกมาตั้งเป็น ตำบลหนองขาม ซึ่งจัดตั้งพร้อมกับตำบลทัพหลวง การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลแจงงามแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านสระเตย หมู่ที่ 2 บ้านโคกพระ หมู่ที่ 3 บ้านวังน้ำโจน หมู่ที่ 4 บ้านแจงงาม หมู่ที่ 5 บ้านโป่งกระมั่ง หมู่ที่ 6 บ้านก้อนแก้ว หมู่ที่ 7 บ้านดงเชือก หมู่ที่ 8 บ้านหนองหญ้าขาว การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลแจงงามเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแจงงาม ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลแจงงามมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 66.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,246 คน และ 1,720 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลแจงงามอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแจงงาม อ้างอิง แจงงาม แจงงาม
โคกโคเฒ่า เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลโคกโคเฒ่า มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลดอนตาล และตำบลไผ่วง (อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนาคู (อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลจรเข้ใหญ่ และตำบลโคกคราม (อำเภอบางปลาม้า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลท่าระหัด และตำบลไผ่ขวาง การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลโคกโคเฒ่าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านโคกโคเฒ่า หมู่ที่ 2 บ้านลำยาง หมู่ที่ 3 บ้านสามหน่อ หมู่ที่ 4 บ้านสามหน่อ-ลาดบัว การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลโคกโคเฒ่าเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลโคกโคเฒ่า ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลโคกโคเฒ่ามี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 26.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,551 คน และ 806 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลโคกโคเฒ่าอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลโคกโคเฒ่า อ้างอิง โคกโคเฒ่า โคกโคเฒ่า
ทับตีเหล็ก เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลทับตีเหล็ก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลรั้วใหญ่ ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลท่าระหัด ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางปลาม้า และตำบลมะขามล้ม (อำเภอบางปลาม้า) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดอนกำยาน ประวัติ เดิมพื้นที่เป็นหมู่ที่ 7 ของตำบลท่าระหัด อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่ด้านทิศตะวันตกของตำบลท่าระหัด 3 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 5 บ้านท่าดินเหนียว, หมู่ 6 บ้านประสพสุข และหมู่ 7 บ้านทับตีเหล็ก ออกมาตั้งเป็น ตำบลทับตีเหล็ก โดยมีชื่อตำบลมาจากในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมืองสุพรรณบุรีซึ่งเป็นเมืองหน้าด่าน และเป็นเส้นทางเดินทัพ สมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงยกทัพเพื่อมารับศึกบริเวณชายแดนเมืองกาญจนบุรี แต่เนื่องจากบ้านเมืองมีศึกสงครามอย่างต่อเนื่อง ทำให้อาวุธยุทโธปกรณ์ไม่เพียงพอที่จะใช้ในศึกสงคราม พระองค์ทรงทราบว่าเหนือวัดมะนาวมีครอบครัวชาวจีนที่อพยพมาจากกรุงศรีอยุธยา ประกอบอาชีพเป็นช่างตีเหล็ก ซึ่งสืบทอดวิชามาจากเมืองจีน สามารถตีเหล็กได้แกร่งและคม จึงดำริให้ครอบครัวนี้พร้อมชาวบ้านที่อยู่บริเวณนี้มาช่วยราชการ เพื่อผลิตอาวุธและใช้บริเวณนี้เป็นแหล่งผลิตอาวุธเพื่อใช้ในราชการศึกสงครามตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวบ้านจึงได้กล่าวขานนามว่า ทับตีเหล็ก การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลทับตีเหล็กแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านทับตีเหล็ก หมู่ที่ 2 บ้านประสพสุข หมู่ที่ 3 บ้านท่าดินเหนียว หมู่ที่ 4 บ้านโพธิ์เขียว หมู่ที่ 5 บ้านดอนบ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลทับตีเหล็กเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทับตีเหล็ก ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลทับตีเหล็กมี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 21.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,169 คน และ 682 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลทับตีเหล็กอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทับตีเหล็ก อ้างอิง ทับตีเหล็ก ทับตีเหล็ก
ไผ่ขวาง เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลไผ่ขวาง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสนามชัย ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดอนตาล ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโคกโคเฒ่า ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลท่าระหัด การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลไผ่ขวางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านดอนกลาง หมู่ที่ 2 บ้านไผ่ขวาง หมู่ที่ 3 บ้านคันทด หมู่ที่ 4 บ้านหนองตาลกบ หมู่ที่ 5 บ้านรางกระทุ่ม หมู่ที่ 6 บ้านไผ่นกแขวง การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลไผ่ขวางเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลไผ่ขวาง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลไผ่ขวางมี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 25.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,157 คน และ 1,467 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลไผ่ขวางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลไผ่ขวาง อ้างอิง ไผ่ขวาง ไผ่ขวาง
บางกุ้ง เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลบางกุ้ง ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลบางกุ้ง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสระแก้ว ทิศตะวันออก ติดต่อกับดอนโพธิ์ทอง ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสวนแตง ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลศาลาขาว ประวัติ บางกุ้ง เดิมเป็นพื้นที่เป็นหมู่ที่ 6 ของตำบลศาลาขาว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 6 บ้านมะขามเรียง ของตำบลสวนแตง และหมู่ 6 บ้านบางกุ้ง ของตำบลศาลาขาว รวมทั้งหมด 2 หมู่บ้าน ออกมาตั้งเป็น ตำบลบางกุ้ง การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลบางกุ้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านมะขามเรียง หมู่ที่ 2 บ้านบางกุ้ง หมู่ที่ 3 บ้านวังวน หมู่ที่ 4 บ้านบางหมัน การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลบางกุ้งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบางกุ้ง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบางกุ้งมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.30 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,751 คน และ 361 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบางกุ้งอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้ง ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้งมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.30 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,011 คน และ 480 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้งอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบางกุ้ง อ้างอิง บางกุ้ง บางกุ้ง
บาร์สฮ็อท (อักษรโรมัน: Bars-Hot) หรือ เฮร์เล็นบาร์ส (Kherlen Bars) เป็นอดีตนครโบราณที่สร้างขึ้นโดยชาวฮีทันในที่ลุ่มแม่น้ำเฮร์เล็นทางตะวันออกของมองโกเลีย ในสมัยราชวงศ์เหลียว เมืองมีชื่อว่าเหอตง มีพื้นที่กว้าง 1.6 ยาว 1.8 กิโลเมตร รายล้อมด้วยกำแพงดินเหนียวที่ความหนาในปัจจุบันอยู่ที่ 4 เมตร และสูง 1.5–2 เมตร สถูปบาร์สฮ็อท ซากของสถูปบาร์สฮ็อทเป็นสถูปอิฐทรงแปดเหลี่ยม บ้างเรียกว่าเป็นเจดีย์หรือหอตรวจการณ์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่ใกล้กับกำแพงเมือง เดิมทีมีความสูงเจ็ดชั้น ปัจจุบันส่วนยอดสูญหายไปแล้ว และเดิมทีเป็นเจดีย์คู่ กระทั่งในทศวรรษ 1940 โซเวียตใช้ปืนใหญ่ยิงใส่สถูปองค์เล็กกว่าจนพังทลายลงมา ด้วยความสูงปัจจุบันที่ ทำให้เป็นโครงสร้างที่สูงที่สุดในมองโกเลียยุคก่อนสมัยใหม่ แม้จะเป็นความสูงที่ขาดส่วนยอดไปแล้วก็ตาม ในปี 2014 คณะนักวิทยาศาสตร์จากมองโกเลียและญี่ปุ่นร่วมกันสำรวจซากสถูปและทำสแกนสามมิติ พบว่าผนังดินเหนียวด้านนอกมีความหนา และมีเส้นผ่านศูนย์กลางรอบนอกที่ เและด้านใน ณ ฐาน รวมถึงค้นพบร่องรอยของสีพลาสเตอร์บนพื้นผิวผนังภายใน บ่งบอกว่าในอดีตเคยมีจิตรกรรมฝาผนังอยู่ การบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในระหว่างปี 2014 ถึง 2016 และปัจจุบันเปิดให้เข้าชมเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่เกี่ยวเนื่องกับชาวฮีทันในมองโกเลีย อ้างอิง
'ซีติ่ญ' (จาก) เป็นเพลงโดย ฮหว่าง ถวี่ ลิญ นักร้องชาวเวียดนามที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 2022 เป็นซิงเกิลที่สองในอัลบั้มสตูดิโอที่ 4 ชื่อ Link ส่วน 'ซีติ่ญ' ฉบับรีมิกซ์ของ Cukak กลายเป็นกระแสในติ๊กต็อกผ่านการเต้นคัฟเวอร์ การประพันธ์ เพลงนี้ได้รับการประพันธ์และเรียบเรียงโดยวง DTAP และได้รับแรงบันดาลใจจากวัฒนธรรมสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงในเวียดนามตอนใต้ ถวี่ ลิญระบุว่าเพลงนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการตกหลุมรักครั้งแรกของเธอตอนยังวัยรุ่น เพลงนี้แต่งขึ้นในเวลาสองชั่วโมงและบันทึกเสียงเพียงสองวัน 'ซีติ่ญ' เป็นการเล่นคำจากคำศัพท์ภาษาเวียดนามว่า 'si tình' หมายถึง 'ตกหลุมรัก' หรือ 'รักอย่างบ้าคลั่ง' มิวสิกวิดีโอ ตลาดน้ำก๊ายซัง มิวสิกวิดีโอสำหรับ 'ซีติ่ญ' กำกับโดยคาวาอี ต๊วน อัญ และเขียนเนื้อร้องโดยมิญ เจิว ผู้ออกแบบแฟชั่นในวิดีโอคือฮหว่าง กู วิดีโอนี้เล่าเรื่องต่อจากวิดีโอ 'แซวเกว๋' ซิงเกิลแรกจากอัลบั้ม 'ลิงก์' ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 ในวัฒนธรรมร่วมสมัย 'ซีติ่ญ'กลายเป็นเพลงที่เป็นที่นิยมทั่วโลกผ่านรีมิกซ์โดย Cukak ในติ๊กต็อกที่ผู้ใช้โพสต์ตนเองเต้นกับเพลงนี้ ชาร์ต ชาร์ตรายสัปดาห์ ชาร์ต (2022) อันดับสูงสุด เวียดนาม (Vietnam Hot 100) 2 เวียดนาม (Top Vietnamese Songs) 1 ชาร์ตปลายปี ชาร์ต (2022) อันดับ เวียดนาม (Vietnam Hot 100) 6 อ้างอิง
วัดพระคงฤๅษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 2.5 ตารางวา ประวัติ วัดพระคงฤๅษีสร้างเมื่อ พ.ศ. 1200 ในสมัยพระนางจามเทวี ครองเมืองหริภุญชัย มีระบุใน จามเทวีวงศ์ ว่าหลังที่พระนางได้เสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แล้ว ได้ทรงโปรดและชักชวนเหล่าอาณาราษฎร์ให้สร้างพระอารามน้อยใหญ่ ไว้ถึง 2000 วัด และได้สร้างมหาวิหารประจำทิศต่าง ๆ ของเมืองมี 5 วัดด้วยกันคือ วัดอาพัทธาราม (วัดพระคงฤาษี), วัดมหาลดาราม (วัดสังฆาราม) ,วัดมหาวราราม (วัดมหาวัน), วัดอรัญญิกรัมมาราม (วัดดอนแก้ว), วัดมูลการาม (วัดรมณียาราม) โดยพระนางจามเทวีโปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นเพื่อถวายพระภิกษุที่มาจากลังกา ใช้เป็นที่พำนักและบำเพ็ญสมณะธรรมเป็นที่บรรจุ 'พระคง' ในตำนานระบุว่า ฤๅษีวาสุเทพได้ใช้ไม้เท้ากรีดพื้นเพื่อเขียนแผนผังเมืองลำพูนตรงพระเจีดย์นี้ พระนางจามเทวีจึงทรงสร้างพระเจดีย์ขึ้นเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยม แล้วให้นายช่างแกะสลักเป็นรูปพระฤาษีทั้ง 4 ตนไว้ แต่ละตนถือไม้เท้าในมือ รูปปั้นแกะสลักฤาษีสร้างด้วยศิลาแดงเมื่อทำเสร็จแล้วได้นำไปบรรจุไว้ภายในซุ้มประตูทั้ง 4 ด้านของพระเจดีย์ โดยทางทิศเหนือเป็นรูปวาสุเทพฤาษี ทิศตะวันออกเป็นรูปพระพรหมฤาษี ทิศตะวันตกเป็นรูปของพระสมณนารคฤาษี ทิศใต้เป็นรูปของสุกกทันตฤาษี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญและกุฏิสงฆ์ ปูชนีย์วัตถุเจดีย์ 2 องค์ บรรจุพระคง (ดำ-แดง) สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้ถูกบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ไปหมดแล้ว แม้แต่เจดีย์ที่มีลักษณะแปลกกว่าเจดีย์องค์อื่นในเมืองลำพูน เมื่อมีการบูรณะมีการเปิดกรุเจดีย์และขุดพบพระพิมพ์ดินเผาศิลปะหริภุญไชยคือ พระคงและพระบางเป็นจำนวนมาก พระคงเป็นพระเครื่องที่มีความศักดิ์สิทธิ์ และเป็นที่นับถืออีกองค์หนึ่งของเมืองลำพูน อ้างอิง พระคงฤๅษี
ยางนอน เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลยางนอน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลโคกช้าง ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลทุ่งคลี ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลเขาดิน และตำบลนางบวช ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเขาพระ ประวัติ ยางนอน เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 8 ของตำบลนางบวชและตำบลเขาดิน ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านคลองละออม ของตำบลทุ่งคลี กับหมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลนางบวช กับหมู่ 2 บ้านห้วยปลาช่อน, หมู่ 7 บ้านท่ามะนาว, หมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลเขาดิน ออกมาตั้งเป็นตำบลยางนอน โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลยางนอนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านคลองละออม หมู่ที่ 2 บ้านยางนอน หมู่ที่ 3 บ้านยางนอน หมู่ที่ 4 บ้านห้วยปลาช่อน หมู่ที่ 5 บ้านท่ามะนาว หมู่ที่ 6 บ้านกร่างด้วน หมู่ที่ 7 บ้านดงพิกุล การปกครองส่วนท้องถิ่น ตำบลยางนอนเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลยางนอนหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลยางนอนมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 35.83 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,489 คน และ 1,095 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลยางนอนอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลยางนอน อ้างอิง ยางนอน ยางนอน
...ละฏีฟะฮ์ อาล มักตูม (ในภาพ) พระราชธิดาของมุฮัมมัด อาล มักตูม นายกรัฐมนตรีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ หลบหนีออกจากนครดูไบไปได้เพียงหนึ่งเดือนก็ถูกบีบบังคับให้เดินทางกลับมายังบ้านเกิดจากน่านน้ำนานาชาติใกล้กับชายฝั่งอินเดียในปฏิบัติการร่วมระหว่างสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์กับอินเดีย ...แป็นเช็นลามะที่ 10 แห่งทิเบต ถูกประณามและจับกุมหลังเขียนข้อวิจารณ์นโยบายของจีนในทิเบต แม้ว่าก่อนหน้านี้จะแสดงท่าทีสนับสนุนพรรคคอมมิวนิสต์จีน ...เมื่อวัล คิลเมอร์ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งกล่องเสียง เขาอ้างถึงเรื่องนี้ในหนังสือพิมพ์เป็น 'ข้อเสนอแนะว่าเป็นมะเร็งลำคอ' โดยเลือกที่จะไม่เชื่อมโยงตัวเองกับการวินิจฉัยดังกล่าวอย่างชัดเจน กระนั้นเขาก็รับการบำบัดด้วยเคมีบำบัดตามที่แนะนำไว้ แม้ว่าจะขัดหลักความเชื่อทางศาสนาของ Christian Science ก็ตาม ...เมื่อ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนออสเตรเลีย (AHRC) ได้สูญเสียสถานะการรับรอง 'A-list' ของ GANHRI เนื่องจากปัญหาธรรมาภิบาลการแต่งตั้งคณะกรรมการและงบประมาณที่ขาดแคลน ซึ่งรัฐบาลออสเตรเลียได้แก้ไขทั้งสองประเด็นภายในเวลา 18 เดือนจึงทำให้ได้รับสถานะ 'A-list' กลับคืนมา
ป่าสะแก เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลป่าสะแก ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลป่าสะแก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหัวนา ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลวังศรีราช ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองโพธิ์ (อำเภอหนองหญ้าไซ) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ่อกรุ ประวัติ ตำบลป่าสะแกมีชื่อเดิมว่า 'ดอนมะเกลือ' มีวัดประจำตำบลชื่อ วัดโบสถ์ (ซึ่งเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดป่าสะแกในปัจจุบัน) นายผา สะราคำ เป็นกำนันคนแรก สมัยนั้นมีเขตการปกครองจำนวน 5 หมู่บ้าน ในสมัยต่อมาประมาณ ปี พ.ศ.2486 กำนันคนต่อมาได้ขยายเขตการปกครองออกจากหมู่ที่ 2 เป็น หมู่ที่ 6 โดยมีชื่อมาจากต้นหมาก และต้นสะแกขึ้นเป็นป่ารกทึบ และเป็นที่หลบซ่อนตัวของเสือร้าย จึงเปลี่ยนชื่อเป็น ป่าสะแก ตั้งแต่นั้นมา ปี พ.ศ. 2485 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลวังศรีราชเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ โดยโอน 4 หมู่บ้านของตำบลวังศรีราชมาขึ้นกับตำบลป่าสะแก ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 4 หมู่บ้านทางทิศตะวันออกของตำบลป่าสะแก ได้แก่ หมู่ 2,9 บ้านคันคลอง, หมู่ 8 บ้านวังศรีราช และหมู่ 10 บ้านโพธิ์ทอง ไปตั้งเป็น ตำบลวังศรีราช ดังเดิม การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลป่าสะแกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านป่าสะแก หมู่ที่ 2 บ้านป่าสะแก หมู่ที่ 3 บ้านดอนมะเกลือ หมู่ที่ 4 บ้านดอนมะเกลือ หมู่ที่ 5 บ้านทุ่งก้านเหลือง หมู่ที่ 6 บ้านดงตาล อ้างอิง ป่าสะแก ป่าสะแก
ป่าสะแก เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบล ที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลวังศรีราช และตำบลป่าสะแก ในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต องค์การบริหารส่วนตำบลป่าสะแก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลหัวนา ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลหัวเขา ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสะเดา (อำเภอสามชุก) และองค์การบริหารส่วนตำบลหนองโพธิ์ (อำเภอหนองหญ้าไซ) ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ่อกรุ ประวัติ ป่าสะแกเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลป่าสะแก ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลวังศรีราชมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.32 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,168 คน และ 744 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลป่าสะแกอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลป่าสะแก ปี พ.ศ. 2546 กระทรวงมหาดไทยพิจารณาให้สภาตำบลวังศรีราชที่มีประชากรเพียง 629 คน ไม่สามารถจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้และต้องรวมเข้ากับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่อยู่ใกล้เคียง ปี พ.ศ. 2547 สภาตำบลวังศรีราชจึงได้รวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลป่าสะแก อ้างอิง ป่าสะแก