bombman/thwiki-2026-super-clean-3k huggingface dataset:
โบสถ์นักบุญโปร์ฟีริออส (Church of Saint Porphyrius) เป็นโบสถ์คริสต์กรีกออร์ทอดอกซ์ในนครกาซา ปาเลสไตน์ โบสถ์นี้สังกัดอัครบิดรแห่งเยรูซาเลม และเป็นโบสถ์ที่เก่าแก่ที่สุดในกาซาที่ยังเปิดประกอบศาสนกิจอยู่จนปัจจุบัน และว่ากันว่าเป็นโบสถ์ที่เก่าที่สุดเป็นอันดับสามของโลก โบสถ์ตั้งอยู่ในย่านเมืองเก่าของกาซา และตั้งชื่อตามบิชอปแห่งกาซาในสมัยศตวรรษที่ 5 นักบุญโปร์ฟีริออส ผู้ซึ่งฝังร่างไว้อยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของโบสถ์ ประวัติศาสตร์ ภูมิหลัง มีโบสถ์คริสต์สร้างขึ้นที่จุดนี้เก่าแก่ถึงปี 425 แต่อาคารโบสถ์หลังปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นโดยทัพครูเสดในทศวรรษ 1150s หรือ 1160s และอุทิศแด่นักบุญโปร์ฟีริออส มีหลักฐานจากศตวรรษที่ 15 ที่แสดงให้เห็นว่าโบสถ์นี้ยังอุทิศแด่พระนางพรหมจารีย์มารีอา มีการบูรณะโบสถ์ในปี 1856 ยังคงมีบางโครงสร้างของโบสถ์ที่มาจากสมัยครูเสด กระนั้นส่วนใหญ่เป็นการต่อเติมสร้างเพิ่มในภายหลัง สงครามระหว่างฮะมาสกับอิสราเอล ในระหว่างสงครามกาซาปี 2014 ชาวปาเลสไตน์ราว 2,000 คนได้หลบหนีการทิ้งระเบิดของอิสราเอลที่ทำให้มีชาวปาเลสไตน์เสียชีวิตไปแล้ว 70 รายก่อนหน้า มาลี้ภัยอยู่ที่โบสถ์นี้ ระหว่างการทิ้งระเบิด ครอบครัวต่าง ๆ นอนหลับตามโถงทางเดินและห้องของโบสถ์รวมถึงอาคารที่ติดกัน รวมทั้งมีมื้ออาหารและบริการการแพทย์แก่ผู้ลี้ภัยภายในโบสถ์ โบสถ์นี้เป็นพื้นที่ลี้ภัยการทิ้งระเบิดของอิสราเอลอีกครั้งในระหว่างสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566 กระทั่งวันที่ 19 ตุลาคม 2023 กองกำลังของอิสราเอลยิงระเบิดมิสไซล์รวมสี่ลูกที่ระเบิดในบริเวณโดยรอบซึ่งมีชาวปาเลสไตน์ลี้ภัยอยู่ราว 400-500 คน ตัวแทนของโบสถ์ได้ยืนยันว่าในบรรดาระเบิดของอิสราเอลนี้ มีโถงของโบสถ์ที่ถูกระเบิดเสียหายสองโถงซึ่งเป็นที่พักพิงของพลเมืองปาเลสไตน์ที่ลี้ภัยอยู่ และเป็นผลให้สีอาคารถล่มหนึ่งหลังของโบสถ์ มีผู้เสียชีวิตชาวปาเลสไตน์ในพื้นที่โบสถ์อย่างน้อย 16-18 ราย และอีกไม่ทราบจำนวนที่ติดภายใต้ซากอาคาร ทางการอิสราเอลออกมาแสดงความรับผิดชอบต่อการโจมตีทางอากาศนี้ซึ่งอ้างว่ามีเป้าหมายคือศูนย์บัญชาการของฮะมาสที่ตั้งอยู่ใกล้กัน รวมถึงระบุว่าเหตุการณ์นี้ที่โบสถ์ได้รับผลกระทบตลอดจนผู้ลี้ภัยเสียชีวิตยังอยู่ภายใต้การทบทวน สถาปัตยกรรม โบสถ์นักบุญโปร์ฟีริออสมีแปลนรูปสี่เหลี่ยม ปลายเป็นหลังคาครึ่งโดม มีทางเท้าขนาด ใต้ระดับพื้นทางใต้ของโบสถ์ และอีก ใต้ระดับพื้นทางเหนือของโบสถ์ ทำให้มีข้อเสนอว่าโบสถ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นทับโบสถ์หลังเดิมที่มีอยู่มาก่อนหน้า โบสถ์ประกอบด้วยทางเดินทางเดียว ขนาดภายในของโสถ์อยู่ที่ ยาว กว้าง ลักษณะทางสถาปัตยกรรมและการก่อสร้างมีความคล้ายกันกับอาสนวิหารนักบุญยอห์นผู้ให้บัปติศมา (คือมัสยิดใหญ่กาซาในปัจจุบัน) โบสถ์มีสามทางเข้า ทางแรกเป็นพอร์ทีโค ที่มีเสาหินอ่อนสามเสารองรับส่วนโค้งสองยอด ฐานของเสาหินอ่อนมีอายุมาจากสมัยครูเสด ส่วนอีกทางเชื่อมกับส่วนของอาคารที่ใหม่กว่า มีบันไดติดอยู่สำหรับเดินไประดับทางเท้า อ้างอิง บรรณานุกรม (pp. 381-3
ฮัมมาม อัลลูห์ (ประมาณ ค.ศ. 1987 – 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023) เป็นแพทย์โรคไตชาวปาเลสไตน์ประจำโรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ในฉนวนกาซา ฮัมมาม อัลลูห์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในฉนวนกาซา จากนั้นจบการศึกษาด้านแพทยศาสตร์และศึกษาเฉพาะทางเป็นแพทย์โรคไตจากสถาบันนอกกาซา ซึ่งรวมถึงมหาวิทยาลัยซานาในประเทศเยเมน ก่อนจะเดินทางกลับมายังกาซาใน 14 ปีให้หลัง เมื่อเดินทางกลับมา เขาเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านโรคไตคนเดียวในกาซา นับตั้งแต่ที่อิสราเอลโจมตีทางอากาศใส่กาซาในเดือนตุลาคม 2023 อัลลูห์ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อตะวันตกหลายครั้งเกี่ยวกับสถานการณ์การให้บริการทางการแพทย์ในกาซา ในบทสัมภาษณ์ยาวจากวันที่ 26 ตุลาคม ที่เขาให้สัมภาษณ์กับ จูวิชเคอร์เรินตส์ เขาได้กล่าวแสดงความผิดหวังเกี่ยวกับสถานการณ์ในกาซาว่า 'นี่ไม่ใช่การแพทย์ที่เขาคิดว่าเข้าจะได้ให้บริการ' ตลอดจนความเจ็บปวดที่เขา ครอบครัว และโดยเฉพาะลูก ๆ ของเขาต้องเผชิญกับความหวาดกลัวจากการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลในทุก ๆ วัน ที่เขาต้อง 'เห็นความหวาดกลัวในแววตาของพวกเขา ลูก ๆ ที่ผมทำอะไรกับมันไม่ได้ มันเจ็บปวดมากนะ' ในบทสัมภาษณ์หนึ่งจากวันที่ 31 ตุลาคม ที่เขาให้สัมภาษณ์กับ ดิมอคราซีนาว! เกี่ยวกับสถานการณ์ภายในโรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ พร้อมทั้งยืนยันว่าเขาตัดสินใจจะทำงานอยู่ที่นี่ต่อไป อัลลูห์เสียชีวิตในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2023 สิริอายุ 36 ปี ขณะอยู่ที่บ้านของภรรยาตอนที่อิสราเอลโจมตีทางอากาศ เป็นผลให้เขาพร้อมทั้งบิดา พ่อตา และน้องภรรยาเสียชีวิต ในขณะที่ภรรยาและลูกของเขาทั้งสองคนซึ่งมีอายุ 4 ปี และ 5 ปี รอดชีวิต กรณีการเสียชีวิตของอัลลูห์เป็นประเด็นในสื่อทั่วโลก ฮอลลี แคนส์ หัวหน้าพรรคประชาธิปไตยสังคมของประเทศไอร์แลนด์ยกบทสัมภาษณ์สุดท้ายของอัลลูห์มาประกอบระหว่างการอภิปรายในรัฐสภาไอร์แลนด์ อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์เปศวาร์ เป็นพิพิธภัณฑ์ในเปศวาร์ ประเทศปากีสถาน เป็นที่รู้จักจากของสะสมจำพวกงานศิลปะพุทธที่มาจากภูมิภาคคันธาระ พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1907 ในชื่อ 'วิกตอเรียฮอลล์' เพื่อระลึกถึงราชินีวิกตอเรีย อาคารมีความสูงสองชั้น สร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานรูปแบบของอังกฤษ ฮินดู พุทธ และโมกุล พิพิธภัณฑ์เริ่มแรกมีโถงจัดแสดงเดียว ต่อมามีการเพิ่มเติมอีกสองโถงในปี 1969–70 และมีการขยายอีกครั้งในปี 2004–05 ซึ่งเพิ่มอาคารอีกส่วนที่มีหอจัดแสดงสองหอ, ห้องจัดเก็บวัตถุโบราณ, พื้นที่ทำงานสำหรับเจ้าหน้าที่ของพิพิธภัณฑ์ ตลอดจนห้องทดลองของพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑ์เปศวาร์มีของสะสมจำพวกงานศิลปะพุทธยุคคันธาระมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ของสะสมที่สำคัญเช่น พระพุทธรูปขนาบด้วยศาสนบุคคลอีกสองคน (Buddhist Triad) ซึ่งมีลักษณะคล้ายกันกับ พระพุทธรูปบรัสเซลส์ พระพุทธรูปจากซะฮ์รีบะฮ์โลล ซึ่งค้นพบในปี 1909 และมีน้ำหนักราว 1.5 ตัน สูง 3 เมตร นอกจากนี้ยังมีของสะสมจำพวกเงินตรา ประกอบด้วยเหรียญกษาปณ์ 8,625 เหรียญ ในจำนวนนี้ 4,510 ชิ้นมาจากสมัยก่อนอิสลาม เหรียญกษาปณ์ของพิพิธภัณฑ์ยังมีที่มาจากกรีกบักเตรีย, อินโดกรีก และกุษาณ เป็นต้น อ้างอิง บรรณานุกรม Frontier Archaeology Vol.II, 2004, Catalogue of Coins in the Peshawar Museum No.1 Kushan Period (ed. Ali, I), Directorate of Archaeology & Museums Frontier Archaeology Vol.IV, 2006, Catalogue of Coins No.2 Indo-Greek and Scytho-Parthian Period (ed. Ali, I), Directorate of Archaeology & Museums
ซะรีบะฮ์ลุล (อักษรโรมัน: Seri Bahlol, Sahr-i Bahlol หรือ Sahri Bahlol) เป็นแหล่งโบราณคดีและเมือง ตั้งอยู่ใกล้กับแหล่งโบราณคดีทัขทีบะฮี อำเภอมารตัณฑ์ ประเทศปากีสถาน ห่างไป 70 กิโลเมตรจากเปศวาร์ เมืองหลวงของแคว้น ประวัติศาสตร์ ซะรีบะฮ์ลุลเป็นเมืองโบราณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 1980 ซากในซะรีบะฮ์ลุลเป็นซากของเมืองในป้อมปราการขนาดเล็กที่สร้างขึ้นในยุคกุษาณ การอนุรักษ์แหล่งโบราณคดีที่นี่เริ่มต้นโดยจอห์น มาร์แชล โบราณวัตถุที่พบในซะรีบะฮ์ลุล เช่น พระพุทธรูป ตลอดจนโบราณวัตถุอื่น ๆ เช่น รูปสลัก เหรียญกษาปณ์ เครื่องมือเครื่องใข้ และอัญมณี สามารถพบๆด้ทั่วไป คนในพื้นที่ได้ทำการลักลอบขุดค้นโบราณวัตถุต่าง ๆ และสร้างความเสียหายให้กับแหล่งโบราณสถานในเมือง รวมถึงยังมีพ่อค้าโบราณวัตถุคนท้องถิ่นที่หลอกลวงให้ชาวบ้านมีส่วนร่วมในการขุดค้นอย่างผิดกฏหมาย การอนุรักษ์ต่าง ๆ จึงต้องอาศัยความร่วมมือจากรัฐบาลทั้งระดับประเทศและจากนานาชาติ ชื่อ 'Seri Bahlol' มีผู้บรรยายไว้อยู่หลายรูปแบบ คนท้องถิ่นระบุว่สมาจากคำภาษาฮินดีสองคำ คือ 'Sheri' (ศรี) ซึ่งเป็นคำนำหน้านามบุคคลที่ให้ความเคารพ และ 'Bahlol' เป็นชื่อของผู้นำการเมืองและศาสนาในพื้นที่นี้ในอดีต หมู่บ้านซะรีบะฮ์ลุลล้อมรอบด้วยซากของกำแพงที่สร้างขึ้นในสมัยปกครองของกุษาณ กำแพงดังกล่าวถูกทำลายไปหลายจุด กระนั้นยังคงสามารถเห็นได้ในหลายจุดเช่นกัน คนท้องถิ่นส่วนมากในหมู่บ้านประกอบอาชีพเกษตรกรรมและปศุสัตว์ ระเบียงภาพ Bahlol-Agriculture |เกษตรกรในหมู่บ้านซะรีบะฮ์ลุลในปัจจุบัน |หมู่บ้านซะรีบะฮ์ลุลในปัจจุบัน Bodhisattva Meditating, 1c Sahr-i-Bahlol (9218660777).พระโพธิสัตว์ปางสมาธิ สลักจากหิน ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปัฏณะ 39. Ordination of Nanda-2nd century CE-Sahri Bahlol-Gandhara Gallery- Indian Museum- Kolkata.|หินแกะสลักแสดงภาพพิธีอุปสมบทของพระนันทเถระ ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อินเดีย โกลกาตา 8. Preaching Buddha, 4th century CE, Sahri Bahlol, Gandhara Gallery, Indian Museum, Kolkata.|พระพุทธรูปปางแสดงเทศนา ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อินเดีย โกลกาตา Head of a bodhisattva, Gandhara, Pakistan, Sahri Bahlol, c. 100 AD, schist - San Diego Museum of Art - |เศียรพระโพธิสัตว์ ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะแซนดีเอโก MET |ประติมากรรมรูปพระโพธิสัตว์ ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เดอะเม็ต นครนิวยอร์ก Standing Bodhisattva. Gandharan (undated), from Sahribahlol. Indian Museum, Calcutta |พระโพธิสัตว์ประทับยืน ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อินเดีย โกลกาตา Sahri-Bahlol |พระพุทธรูปที่ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล Triad Peshawar |พระพุทธรูปประทับนั่ง ขนาบด้วยศาสนบุคคลสองคน (Buddha Triads) ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เปศวาร์ Buddha triad Sahri Bahlol excavations ASI |พระพุทธรูปปางประทับนั่ง ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุลในการขุดค้นปี 1911-1912 Buddha of Sahri Bahlol 1909 excavation (upright).“พระใหญ่” ที่ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ในการขุดค้นปี 1909 Museum Sahri Bahlol Buddha, excavated |พระพุทธรูปที่ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เปศวาร์ Buddha image Gandhara Sahr-i Bahlol |พระพุทธรูปโลหะสัมฤทธิ์ ค้นพบที่ซะรีบะฮ์ลุล ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติช ลอนดอน อ้างอิง
ศานติสถูป (อักษรโรมัน: Shanti Stupa) เป็นสถูปในศาสนาพุทธตั้งอยู่บนยอดเขาในจันสปา (Chanspa) อำเภอเลห์ ลาดัก ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1991 โดยภิกษุชาวญี่ปุ่น เคียวเมียว นาคามูระ ภายในพระสถูปประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าซึ่งอัญเชิญมาประดิษฐานโดยองค์ทะไลลามะที่สิบสี่ ศานติสถูปเป็นแนวคิดของนิชิดัตซุ ฟูจิอิ เพื่อแสดงเป็นสัญลักษณ์แทนสันติภาพในสมัยปัจจุบัน การก่อสร้างสถูปเริ่มต้นในปี 1983 ภายใต้การดูแลของภิกษุเคียวเมียว นาคามูระ โดยความช่วยเหลือของ กุโศก พกุละ หัวหน้าลามะประจำลาดักผ่านทางคณะกรรมการชนกลุ่มน้อยของรัฐบาลอินเดียที่นิวเดลี รวมถึงยังได้ความช่วยเหลือจากพุทธศาสนิกชนชาวลาดักซึ่งบริจาคทุนทรัพย์ และบางส่วนอาสาเป็นแรงงานในการก่อสร้าง เช่นเดียวกับพุทธศาสนิกชนจากญี่ปุ่นและอินเดียส่วนอื่น ๆ นายกรัฐมนตรีอินเดียในขณะนั้นสั่งยกเลิกโครงการสร้างถนนสำหรับยานพาหนะที่จะทอดไปยังสถูปในปี 1984 ทะไลลามะที่สิบสี่เสด็จวางศิลาฤกษ์สถูปในเดือนสิงหาคม 1985 สถูปมีตั้งภาพถ่ายของทะไลลามะ และที่ฐานประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ องค์สถูปมีความสูงสองชั้น ชั้นแรกประดับด้วยรูปธรรมจักรกับกวางหมอบ และมีพระพุทธรูปทองคำประทับบนอาสนะแทนช่วงเวลาของ “การหมุนกงล้อธรรมจักร” ชั้นที่สองมีภาพแกะสลักนูนต่ำที่แสดงพระพุทธเจ้าในปางต่าง ๆ ได้แก่ ประสูติ, มารวิชัย และปรินิพพาน ศานติสถูปนี้สร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนสันติภาพในโลก รวมถึงฉลองการครบรอบ 2500 ปีของพระพุทธศาสนา ตลอดจนเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์อันดีระหว่างอินเดียกับญี่ปุ่น ศานติสถูปเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในพื้นที่นับแต่แรก เดอะฮินดู บรรยายว่าสถูปนี้เป็น “สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุด” ในแถบเลห์ แม้ว่าจะไม่ได้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบเลห์ จากศานติสถูปยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของหมู่บ้านโดยรอบ และนัมคยังเจโม ตลอดจนเทือกเขาโดยรอบ รวมถึงยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นและลงแห่งหนึ่งในเลห์ที่สำคัญ เวลาเปิดปิดเข้าชมของสถูปคือ 8:00 น. ถึง 20 น. ศานติสถูปตั้งอยู่ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล ห่างไป จากนครเลห์ บนเชิงเขาฝั่งที่หันหน้าออกสู่พระราชวังเลห์ อ้างอิง
เภลปุรี, เภฬปุรี หรือ เบลปูรี (อักษรโรมัน: Bhelpuri หรือ Bhel Puri) เป็นขนมขบเคี้ยวที่มีที่มาจากประเทศอินเดีย จัดเป็นจาตประเภทหนึ่ง ทำมาจากข้าวพอง, ผัก และน้ำจิ้มมะขามเปรี้ยว เภลปุรีมีลักษณะรสสัมผัสกรอบ บ่อยครั้งมักเรียกเภลปุรีว่าเป็น “ขนมริมหาด” ('beach snack') เนื่องมาด้วยอาหารจานนี้มีความสัมพันธ์อย่างมากกับชายหาดของนครมุมไบ เช่น หาดจาวปตี หรือ จูฮู มีทฤษฎีหนึ่งเสนอว่าที่มาของเภลปุรีมาจากภัตตาคาร วิถัล (Vithal) ตั้งอยู่ในละแวกของสถานีปลายทางวิกตอเรียในมุมไบ ส่วนอีกทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่ามีที่มาจากชุมชนชาวคุชราตในมุมไบ ซึ่งสร้างสรรค์อาหาาจานนี้ขึ้นมาด้วยการเพิ่มรสชาติให้กับจาตที่มีรสธรรมดาของอินเดียเหนือ ก่อนที่จะแพร่กระจายจากชุมชนชาวคุชราตไปทั่วประเทศจนเกิดรูปแบบพื้นถิ่นขึ้นมากมาย เภลปุรีตำรับมุมไบแพร่หลายไปทั่วประเทศอินเดีย ตลอดจนมีการปรับรสให้เข้ากับท้องถิ่น เภลแห้งทำมาจากภทัง (bhadang) ซึ่งเป็นนัมกีนรสเผ็ดของมหาราษฏระ โรยหน้าด้วยหอมใหญ่ ผักชี และน้ำมะนาว ส่วนในตำรับอาหารเบงกอลมีรูปแบบที่เรียกว่า ฌาฬมุรี (แปลว่า “ข้าวพองเผ็ด”) รูปแบบท้องถิ่นในรัฐกรณาฏกะ เรียกว่า จูรูมูรี (churumuri หรือ churmuri) เภลปุรีทำมาจากข้าวพองและเสวะ (ซึ่งคิอขนมขบเคี้ยวทอด รูปลักษณะเหมือนเส้นบะหมี่เส้นเล็ก ทำมาจากแป้งเบซาน) ผสมกับมันฝรั่ง หอมใหญ่ จาตมสาลา และ ชัตนี ตลอดจนขนมทอดอื่น ๆ เภลปุรีให้รสที่สมดุลระหว่างรสหวาน เค็ม เปรี้ยว และเผ็ด รวมถึงมีรสสัมผัสหลากหลายโดยเฉพาะรสสัมผัสกรอบ ส่วนผสมอื่น ๆ ที่พบได้ทั่วไป เช่น มะเขือเทศ และพริก ส่วนในอินเดียเหรือยังนิยมใส่มันฝรั่งต้มหั่นเต๋า อ้างอิง
กล้ามเนื้อลายสลายตัว เป็นภาวะที่กล้ามเนื้อลายที่บาดเจ็บเกิดการสลายตัวอย่างรวดเร็ว อาการอาจประกอบด้วยปวดกล้ามเนื้อ, อ่อนแรง, อาเจียน และ ความสับสน นอกจากนี้อาจพบภาวะปัสสาวะเป็นสีชา หรือหัวใจเต้นผิดจังหวะได้ ผลิตภัณฑ์จากการสลายตัวของกล้ามเนื้อ เช่น โปรตีนไมโยโกลบิน เป็นอันตรายต่อไตและสามารถก่อภาวะไตเสียหายเฉียบพลันได้ การบาดเจ็บของกล้ามเนื้อมักเกิดจากกลุ่มอาการถูกบดอัด, การออกกำลังกายหนักติดต่อกันนาน, ยาบางชนิด หรือการใช้สาร สาเหตุอื่น ๆ ยังอาจรวมถึงการติดเชื้อ, การบาดเจ็บจากไฟฟ้า, ฮีตสโตรก, การไม่ได้ขยับร่างกายเป็นเวลานาน, แขนขาขาดเลือด หรือ การถูกงูกัด การออกกำลังกายเป็นเวลานานสามารถเกิดการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อและแรบโดมัยโอลัยสิสได้ โดยเฉพาะในกรณีที่ออกกำลังกายในสภาพอากาศร้อน สตาติน ซึ่งเป็นยาสั่งสำหรับลดระดับคอเลสเตอรอล อาจมีความเสี่ยงเกิดภาวะนี้ได้ แต่ถือว่าความเสี่ยงต่ำ ผู้ป่วยบางรายอาจมีภาวะทางพันธุกรรมที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกล้ามเนื้อลายสลายได้ การวินิจฉัยสามารถสนับสนุนได้ด้วยการทำสตริปตรวจปัสสาวะ ซึ่งจะให้ผลบวกสำหรับเม็ดเลือด แต่เมื่อส่องด้วยกล้องจุลทรรศน์ไม่พบตัวเม็ดเลือดแดง การตรวจเลือดจะพบครีเอทีนคิเนสที่สูงกว่า 1,000 U/L หรือในกรณีที่เป็นรุนแรงอาจพบได้สูงถึง 5,000-15,000 U/L (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: แก๊สมีสกุล – เจตนา นาควัชระ – การบรรเลงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชรอบปฐมทัศน์ที่เลนินกราดที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ซุมดาชุน (อักษรโรมัน: Sumda Chun) เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบตตั้งอยู่ในหมู่บ้านซุมดาชุน ทางตอนเหนือของเลห์ ในเทือกเขาหิมาลัยในลาดัก ประเทศอินเดีย ซุมดาชุนอยู่ภายใต้การดูแลของอารามเฮมิส (Hemis Monastery) ซึ่งมอบหมายภิกษุให้ประกอบศาสนพิธีปนะจำวันและดูแลอารามซุมดาชุน ซุมดาชุนในอดีจเป็นส่วนหนึ่งของเกิมปาซึ่งสร้างขึ้นในสมัยของลตซาวา ริมเชน ซังโป (Lotsawa Rinchen Zangpo, 957-1055) และเชื่อกันว่าเป็นหนึ่งในสามวัดที่ท่านสร้างขึ้นภายในคืนเดียว อีกสองแห่งคืออารามอาจี และ มังยู ทั้งสามวัดยังคงเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญของพุทธศาสนิกชนซึ่งจะเดินทางสักการะทั้งสามวัดในวันเดียว หมู่บ้านซุมดาชุนตั้งอยู่ที่ความสูง 3500 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีการสร้างถนนเข้าสู่หมู่บ้านครั้งแรกในปี 2019 ส่วนไฟฟ้าเข้าถึงครั้งแรกในปี 2017 ซึ่งไฟฟ้านี้ติดตั้งโดยโครงการสำรวจหิมาลัยโลก หมู่บ้านมีประชากรราง 120 คน ซึ่งล้วนมีส่วนร่วมในการดูแลและถวายเครื่องสักการะในวัด ในปี 2010 ได้มีการเริ่มต้นโครงการอยุรักษ์ทางสถาปัตยกรรมและโครงการอนุรักษ์ศิลปกรรมของอาราม ระยะเวลา 5 ปี โดยสถาบันวิจัยศิลปะวัฒนธรรมลาดัก นัมคยัล (Namgyal Institute for Research on Ladakhi Art and Culture) ภายใต้ทุนสนับสนุนโดยกองทุนอนุสรณ์โลก สถูป (chorten) ซึ่งมีการทาสีอันมีลักษณะโดดเด่นเฉพาะตัวของวัด อายุราวศตวรรษที่ 13 ได้รับการอนุรักษ์โดย เอ็มเอส อาร์ตคอนเซอร์เวชั่นโซลูชั่นส์ (M/s. Art Conservation Solutions) ร่วมกับมูลนิธิมรดกวัฒนธรรมหิมาลัย (Himalayan Cultural Heritage Foundation) และได้รับทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์โลกอีกครั้งในปี 2013 อ้างอิง บรรณานุกรม
เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2023 เขามาราปี ซึ่งเป็นภูเขาไฟชนิดคอมเพล็กซ์บนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย เกิดการปะทุ โดยมีเถ้าตะกอนปะทุขึ้นไปในอากาศสูงถึง และมีเถ้าตะกอนภูเขาไฟจำนวนมหาศาลปกคลุมพื้นที่อำเภอโดยรอบ มีนักไต่เขารวม 23 รายถูกพบเสียชีวิตใกล้กับหลุมภูเขาไฟ มีการปะทุรวมทั้งหมด 46 ครั้ง และการระเบิด (blasts) 66 ครั้ง บันทึกจากการสังเกตจากจุดสังเกตการณ์ภูเขาไฟในระหว่างวันที่ 3–4 ธันวาคม เถ้าตะกอนจากการปะทุแพร่กระจายไปถึงเมืองหลายเมืองในพื้นที่โดยรอบ เช่น ปาดังปันจัง และ บูกิตติงงี รวมถึงอำเภอปาซามัน และ เวสต์ปาซามัน การปะทุเกิดขึ้นนาน 4 นาที และมีแอมพลิจูดสูงสุดที่บันทึกได้อยู่ที่ 30 มิลลิเมตรบนไซส์โมกราฟ (seismograph) ผู้เสียชีวิต การปะทุเกิดขึ้นระหว่างที่นักไต่เขาจำนวนมากยังอยู่บนชั้นต่าง ๆ ของเขา จากนักไต่เขารวม 75 คนที่กำลังไต่เขาในวันที่ 2 ธันวาคม มี 49 คนที่ได้รับการอพยพลงจากเขา มีการกู้ภัยได้อีกสามคนที่ค้นพบว่ายังมีชีวิตอยู่ และอีก 23 คนถูกพบเสียชีวิต ส่วนผู้รอดชีวิตมีบาดเจ็บรวมสิบสองคน ผู้เสียชีวิตถูกพบใกล้กับหลุมของภูเขาไฟ ในขณะที่การกู้ภัยและตามหาผู้สูญหายถูกรบกวนจากการปะทุเป็นครั้งคราว ผู้เสียชีวิตรายสุดท้ายสามารถกู้ร่างมาได้ในวันที่ 6 ธันวาคม ผู้เสียชีวิตพบว่ามีร่องรอยแผลไหม้ซึ่งทำให้ยากต่อการระบุตัวด้วยใบหน้า ส่วนผู้ที่รอดชีวิตบางส่วนมีแผลไหม้ และมีการบาดเจ็บของกระดูก อ้างอิง
อัลเทอเฟ็สเทอ (ป้อมเก่า, ป้อมเดิม) เป็นป้อมปราการและพิพิธภัณฑ์ในใจกลางเมืองวินด์ฮุก เมืองหลวงของประเทศนามิเบีย ตั้งอยู่บนถนนรอเบิร์ต มูกาเบ ข้างกันกับพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานเอกราช สิ่งปลูกสร้างนี้ออกแบบโดยกัปตันคูร์ท ฟอน ฟรังซัว เพื่อใช้งายเป็นศูนบ์บัญชาการใหญ่ของกองกำลังชุทซ์ทรุพเพอของจักรวรรดิเยอรมนีในระหว่างการยึดครองอาณานิคมแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี ศิลาฤกษ์วางในปี 1890 โดยนายพลฌุสตัฟ ทึนเชล ในช่วงปีแรกมีการปรับแบบของอาคารหลายครั้ง และแปลนสุดท้ายแล้วเสร็จในปี 1915 ป้อมปราการประกอบด้วยลานภายใน กำแพงล้อมสูง และหอคอยสี่หอ หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เยอรมนียอมทิ้งอาณานิคมและวินด์ฮุกถูกปกครองโดยกองทัพแอฟริกาใต้ และใบ้งานเป็นกองบัญชาการของกองทัพแอฟริกาใต้ในวินด์ฮุก ในปี 1935 ป้อมปราการแปรสภาพมาเป็นหอพักนักเรียนสำหรับโรงเรียนมัธยมวินด์ฮุกที่ตั้งอยู่ติดกัน ต่อมาได้รับการประกาศเป็นอนุสรณ์แห่งชาติในปี 1957 และได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในปี 1963 ต่อมาป้อมปราการเป็นส่วนจัดแสดงโบราณวัตถุของพิพิธภัณฑ์แห่งชาตินามิเบีย และในปี 2023 ได้ปิดเพื่อทำการปรับปรุงครั้งใหญ่ โดยตั้งเป้าจะแปรสภาพพื้นที่เป็นศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรม อ้างอิง
วลาดีมีร์ อิลลิช อุลยานอฟ เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อเล่นของเขาว่า เลนิน (22 เมษายน ตามปฎิทินเก่า: 10 เมษายน ค.ศ. 1870 – 21 มกราคม ค.ศ. 1924) เป็นนักปฏิวัติ นักการเมือง และนักทฤษฎีชาวรัสเซีย เลนินดำรงตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาล ในฐานะเป็นผู้ก่อตั้งและประมุขคนแรกของรัสเซียโซเวียต ตั้งแต่ ค.ศ. 1917 ถึง ค.ศ. 1924 และสหภาพโซเวียต ตั้งแต่ ค.ศ. 1922 ถึง ค.ศ. 1924 ภายใต้การบริหารของเลนิน ประเทศรัสเซียซึ่งในเวลาต่อมาคือสหภาพโซเวียต ได้กลายเป็นรัฐสังคมนิยมแบบพรรคเดียวที่ถูกปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต เขาได้พัฒนาแนวคิดของลัทธิคอมมิวนิสต์ในรูปแบบต่าง ๆ ที่รู้จักกันดีในชื่อของลัทธิเลนิน เลนินเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางระดับสูงในเมืองซิมบีร์สค์ เลนินยอมรับการเมืองสังคมนิยมปฏิวัติหลังจากที่พี่ชายของเลนินถูกประหารชีวิตใน ค.ศ. 1887 หลังถูกไล่ออกจากราชวิทยาลัยคาซัน เนื่องจากมีส่วนร่วมในการประท้วงต่อต้านรัฐบาลซาร์ของจักรวรรดิรัสเซีย เลนินย้ายไปกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์กใน ค.ศ. 1893 และกลายเป็นนักเคลื่อนไหวลัทธิมากซ์ ใน ค.ศ. 1893 เขาถูกจับในข้อหายุยงปลุกปั่นและถูกเนรเทศไปยังชูเชียนสโคเยในไซบีเรียเป็นเวลาสามปี ซึ่งเขาได้แต่งงานกับนาเดจดา ครุปสกายา หลังจากการเนรเทศ เลนินย้ายไปยุโรปตะวันตก ซึ่งเขาได้กลายเป็นนักทฤษฎีลัทธิมากซ์ที่โดดเด่นในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย ใน ค.ศ. 1903 เขามีบทบาทสำคัญในการแตกแยกทางอุดมการณ์ของพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตย ซึ่งเลนินกลายเป็นผู้นำฝ่ายบอลเชวิคเพื่อต่อต้านฝ่ายเมนเชวิคที่นำโดยยูลี มาร์ตอฟ หลังการปฏิวัติที่ล้มเหลวของรัสเซียใน ค.ศ. 1905 เลนินได้รณรงค์เพื่อให้สงครามโลกครั้งที่หนึ่งเปลี่ยนเป็นการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพทั่วทั้งยุโรป ซึ่งในฐานะนักลัทธิมากซ์ เขาเชื่อว่าจะทำให้เกิดการล้มล้างทุนนิยมและแทนที่ด้วยลัทธิสังคมนิยม หลังจากการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ใน ค.ศ. 1917 ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ซาร์สละราชสมบัติและจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราว เขากลับไปรัสเซียเพื่อมีบทบาทสำคัญในการปฏิวัติเดือนตุลาคมที่ฝ่ายบอลเชวิคโค่นล้มระบอบการปกครองใหม่ (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: กล้ามเนื้อลายสลายตัว – แก๊สมีสกุล – เจตนา นาควัชระที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
อะเลคซันดร์ คอลชัค เสนอชื่อโดย Supakit prem (คุย) รายการตรวจ เกณฑ์บทความคัดสรร ผลการประเมิน 1ก) เขียนอย่างดี 1ข) ครอบคลุม 1ค) ค้นคว้าเป็นอย่างดี 1ง) เป็นกลาง 1จ) มีเสถียรภาพ 2ก) ส่วนนำ 2ข) โครงสร้างเหมาะสม 2ค) การอ้างอิงอย่างเหมาะสม 3) สื่อ 4) ความยาว ผู้ทบทวนหลัก: (ลงชื่อผู้ทบทวนหลักที่นี่) เสนอแนะการปรับปรุง สอบถามเป็นข้อมูลประกอบการพิจารณานะครับ บทความนี้ไม่ใช่บทความคัดสรรในภาษาอังกฤษ แต่เป็นบทความคัดสรรในภาษาอื่นอีกหลายภาษา จากหน้าพูดคุยของบทความภาษาอังกฤษมีประเด็นบางประการเกี่ยวกับบทความที่ดูเหมือนว่ายังไม่ได้แก้ไข/จัดคุณภาพอยู่ใน B-class ผู้เสนอบทความคัดสรรได้คำนึงถึงสองประเด็นนี้แล้วบ้างหรือไม่/อย่างไรครับ --Taweethaも (คุย) 10:52, 13 มกราคม 2567 (+07) ในประเด็นที่มีการถกเถียงกันในหน้าพูดคุยภาษาอังกฤษ ผมได้ตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นเพียงการอภิปรายเกี่ยวกับอ้างอิงและเนื้อหาบางส่วนของบทความในภาษาอังกฤษเท่านั้น และผมได้นำบทความดังกล่าวมาเปรียบเทียบกับในภาษาไทยและในภาษาสเปน (ซึ่งนำมาใช้แปลเป็นหลัก) แล้ว ไม่พบถึงปัญหาต่าง ๆ ดังกล่าว (ทั้งเรื่องเนื้อหาและความน่าเชื่อถือของอ้างอิง) จึงมองว่าปัญหาที่มีการอภิปรายกันไม่กระทบต่อบทความในภาษาไทยแน่นอนครับ ส่วนเรื่องที่บทความในภาษาอังกฤษได้รับการจัดระดับ B-class นั้น ผมมองว่ามันเกี่ยวกับเนื้อหาในบทความนั้น ในภาษาอังกฤษ เองครับ เพราะขาดอ้างอิงท้ายประโยคเป็นจำนวนมาก มีป้าย หลายจุด และไม่ค่อยเจาะเนื้อหาของคอลชัคได้ละเอียดเท่าใดนัก (เช่นว่าคอลชัคเข้าร่วมคณะสำรวจขั้วโลก แต่ ในภาษาอังกฤษ ไม่ได้บอกว่าทำไมคอลชัคจึงตัดสินใจเข้าร่วมคณะสำรวจขั้วโลก หรือจะเป็นในเรื่องการประหารชีวิตของคอลชัค ที่ ในภาษาอังกฤษ บอกเพียงว่าเขาถูกประหารชีวิตที่ไหน วันไหน แต่ไม่ได้บอกสาเหตุถึงการประหารชีวิตครับ) --Supakit prem (คุย) 15:38, 13 มกราคม 2567 (+07) ขอบคุณครับ คิดว่าได้ตอบมาชัดเจนแล้ว ถ้าได้เป็นบทความคัดสรรขึ้นหน้าแรกในเดือนกุมภาพันธ์นี้เลยก็จะดีกมาก ลองไปทักในหน้าพูดคุยของผู้ดูแลที่เคยพิจารณาบทความดูนะครับ --Taweethaも (คุย) 14:48, 18 มกราคม 2567 (+07)
ประเทศออสเตรเลีย จะเข้าร่วมแข่งขันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024 ที่คังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่วันที่ 19 มกราคม ถึง 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 ครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่สี่ของออสเตรเลียในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว โดยเคยเข้าร่วมการแข่งขันทุกครั้งนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 ทีมออสเตรเลียประกอบด้วยนักกีฬา 47 คน (ชาย 16 คนและหญิง 31 คน) แข่งขันกันในกีฬา 8 ประเภท ครั้งนี้เป้นการส่งนักกีฬามากที่สุดเท่าที่ประเทศเคยส่งไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ผู้เข้าร่วมแข่งขัน รายการแสดงจำนวนผู้เข้าแข่งขันที่เข้าร่วมการแข่งขันต่อกีฬา/สาขา มีดังต่อไปนี้ ชนิดกีฬา ชาย หญิง รวม สกีลงเขา 1 1 2 ไบแอธลอน 3 3 6 สกีครอสคันทรี 2 2 4 สเก็ตลีลา 1 2 3 สกีฟรีสไตล์ 4 4 8 ฮ็อกกี้น้ำแข็ง 0 13 13 กีฬาสเก็ตความเร็วระยะสั้น 1 0 1 สโนว์บอร์ด 4 6 10 ทั้งหมด 16 31 47 สกีลงเขา ผลการแข่งขันดังนี้ : นักกีฬา รายการ Run 1 Run 2 รวม เวลา อันดับ เวลา อันดับ เวลา อันดับ โมโนบอบหญิง อ้างอิง ออสเตรเลีย 2024
ตามกฤษฎีกาที่ออกโดยรัฐบาลสวีเดน มีวันที่จัดให้เป็นวันประดับธงอย่างเป็นทางการ ซึ่งหมายความว่าจะมีการชูธงชาติสวีเดนบนเสาธงในที่สาธารณะและบนอาคารราชการทุกแห่ง ส่วนการชักธงบนเสาธงส่วนบุคคลในช่วงวันนั้ได้รับการสนับสนุนอย่างมาก แต่ไม่ได้เป็นข้อบังคับ ธงชาติสวีเดน ธงชาติสวีเดนบนเสาธง การชูธงโดยทั่วไปมักไปตามดวงอาทิตย์ ตามระเบียบที่ระบุไว้ ธงจะชักขึ้นตอน 8 นาฬิกา ในฤดุร้อน และ 9 นาฬิกา ในฤดูหนาว แล้วจะชักธงลงตอนดวงอาทิตย์ตก แต่ไม่ล่าช้ากว่าเวลา 21 นาฬิกา รายการวันที่ วันที่ ชื่อภาษาไทย ภาษาสวีเดน วันสำคัญ 1 มกราคม วันปีใหม่ 28 มกราคม วับบรมราชาภิเษก สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ 12 มีนาคม วันสถาปนาสมเด็จพระราชกุมารี มกุฎราชกุมารี วิกตอเรีย วันอาทิตย์แรกหลังเกิดพระจันทร์เต็มดวง หรือ หลังวันที่ 21 มีนาคม วันอาทิตย์อีสเตอร์ 30 เมษายน วันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ 1 พฤษภาคม เมย์เดย์ 29 พฤษภาคม วันทหารผ่านศึก วันอาทิตย์ที่ 7 หลังวันอาทิตย์อีสเตอร์ เทศกาลเพนเทคอสต์ 50 วันหลังวันอีสเตอร์ 6 มิถุนายน วันชาติสวีเดนและวันธง , วันธงจัดตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1900, จัดให้เป็นวันสำคัญของชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1983, เป็นวันหยุดตั้งแต่ ค.ศ. 2005 วันเสาร์ระหว่างวันที่ 20 ถึง 26 มิถุนายน Midsummer 14 กรกฎาคม วันวิกตอเรีย มกุฎราชกุมารี วิกตอเรีย 8 สิงหาคม วันสถาปนาสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน สมเด็จพระราชินีซิลเวีย วันอาทิตย์ที่สองของเดือนกันยายนในปีเลือกตั้ง วันเลือกตั้ง การเลือกตั้งจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี 24 ตุลาคม วันสหประชาชาติ 6 พฤศจิกายน วันกุสตาวุส อาดอลฟุส Battle of Lützen (1632) 10 ธันวาคม วันอัลเฟรด โนเบล พิธีมอบรางวัลโนเบล 23 ธันวาคม วันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระราชินี สมเด็จพระราชินีซิลเวีย 25 ธันวาคม วันคริสต์มาส อ้างอิง
พงศ์พล ยอดเมืองเจริญ (เกิด 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2527) เป็นนักการเมืองและผู้ประกอบการสตาร์ทอัพชาวไทย อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม อดีตรองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ และอดีตโฆษกรัฐมนตรีกระทรวงพลังงาน ประวัติ พงศ์พลเกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2527 ชื่อเล่น 'ลอรี่' เป็นบุตรนายศิริพล ยอดเมืองเจริญ อดีตปลัดกระทรวงพาณิชย์ และอดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ มีพี่ชาย คือ พงศ์พันธ์ ยอดเมืองเจริญ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พรรคประชาชน ในปี พ.ศ. 2563 พงศ์พลเข้าร่วมงานกับพรรคกล้า ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2565 จะเข้าร่วมงานกับ พรรครวมไทยสร้างชาติ ในฐานะผู้สมัครสส. กรุงเทพ เขตสวนหลวง-ประเวศ ได้รับคะแนนมาเป็นอันดับ 2 หลังการเลือกตั้ง สส. ปี 2566 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี สถาปัตยกรรมศาสตร์ ออกแบบอุตสาหกรรม จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโท M.P.S. Design Strategic & Management จากมหาวิทยาลัย Pratt Institute เมืองนิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา การทำงาน ผู้ร่วมก่อตั้งสตาร์ทอัพด้านด้านเวชภัณฑ์ และอาหาร 2 แห่ง ผู้เชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ McKinsey & Company นิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา Art Director of Nickelodeon (Viacom New York) อาจารย์พิเศษ คณะสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ด้านการเมือง ขับเคลื่อนภาคประชาชน ประเด็น'สภาล่ม' เสนอมีบทลงโทษ สส.โดดประชุมแก่สส.ที่ขาดการแสดงตน จนสภาล่ม 14 ครั้ง สูญงบ 58 ล้าน เป็นแกนนำรวบรวมรายชื่อประชาชน 8 พันรายชื่อ (ภายหลังได้ 1 หมื่นรายชื่อ) ยื่นต่อประธานสภาผู้แทนราษฎร เพื่อแก้ไขข้อบังคับการประชุม เพิ่มโทษทางวินัย ใบแดง-ใบเหลือง แก่สส.ที่ขาดการแสดงตนจนสภาล่ม เคลื่อนไหวต่อต้านการโหวตร่างกฏหมายในสภาฯ วอนพรรคการเมืองอย่าใช้พื้นที่เล่นเกมเอาคืนกัน ชี้ร่างยกเลิกดอกเบี้ย-ค่าปรับ 'กยศ.' ชี้ให้สังคมเห็นว่ามีความเสี่ยง ทำให้กองทุนหมุนเวียนกู้ยืมเพื่อการศึกษาล่ม-ขาดทุน ไม่เป็นธรรมแก่ผู้กู้ก่อนหน้า และอาจทำให้เด็กรุ่นถัดไปเสียโอกาสทางการศึกษา เป็นตัวแทนพรรครวมไทยสร้างชาติ ดีเบตบนเวทีหลายสื่อในช่วงเลือกตั้ง ปี 2566 ตอบโต้ พรรคก้าวไกล ในประเด็น 'นิติเดียงสา' วาทกรรมของพรรคการเมือง ที่แกล้งอ่อนกฎหมายจนโดนลงโทษ เพื่อเรียกคะแนนความเห็นใจจากมวลชน ทักท้วงวิโรจน์ ลักขณาอดิศร ประเด็นสภาล่ม เพราะสว.มาแสดงตนกันน้อย โดยคุณวิโรจน์แซวว่า 'ว้ายมา 49คน' ต่อมานายพงศ์พล ยอดเมืองเจริญ เปิดสถิติของพรรคก้าวไกล ในการแสดงตนตลอดสมัยประชุมที่แล้ว พบว่าพรรคก้าวไกลมีสส.มาแสดงตน น้อยเกือบที่สุด บางครั้งมีเพียง 5 คน จนต้องอุทานว่า 'ว้ายมา 5 คน' ช่วยกระทรวงพลังงานสื่อสารกับประชาชน กรณีปั๊มน้ำมันพากันน้ำมันหมด หลังรัฐบาลมีการประกาศลดภาษีสรรพสามิต ขู่ปั๊มน้ำมันที่กักตุน เมื่อยังมีสต๊อคเหลือ เข้าข่ายผิดอาจต้องโทษจำคุกไม่เกิน 7 ปี อ้างอิง
กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024 – ทีมผสม เป็นการแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงหนึ่งในสองรายการที่จัดแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024ที่คังนึง ประเทศเกาหลีใต้ การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่ระหว่างวันที่ 20-25 มกราคม ค.ศ. 2024 ที่สนามคังนึงเคอร์ลิงเซ็นเตอร์ ทีม ทีมที่เข้าร่วมมีรายชื่อดังต่อไปนี้: ลำดับ 4: กิลเยร์เม เมโล ลำดับ 3: จูเลีย เจนไทล์ สกิบ: เปโดร ริเบโร หัวหน้า: เปโดร ริเบโร สกิบ: นาธาน เกรย์ ลำดับ 3: โคลอี เฟดิอุค ลำดับ 2: โอเวน ฟิชเชอร์ หัวหน้า: อัลลี อิสกิว สกิบ: หลี่ เจ๋อไถ ลำดับ 3: หลี่ เจ๋อไถ ลำดับ 2: จาง หมิงฮัง หัวหน้า: เกา หยา สกิบ: จาค็อบ ชมิดต์ ลำดับ 3: แคทรีน ชมิดต์ ลำดับ 2: นิกกี้ เจนเซ่น หัวหน้า: เอมิลี โฮลเทอร์มันน์ สกิบ: ลูคัส เยเกอร์ ลำดับ 3: เอ็มมา วอลเทนเบอร์เกอร์ ลำดับ 2: เดวิด ฟุส หัวหน้า: แอนเนลี อับเดล ฮาลิม สกิบ: โลแกน คาร์สัน ลำดับ 3: เทีย ลอรี ลำดับ 2: อาร์ชี่ ไฮสลอป หัวหน้า: ฮอลลี่ เบิร์ค สกิบ: แอนเดรีย กิลลี ลำดับ 3: จอร์จีย เมาริโน ลำดับ 2: อัลแบร์โต กาวัลเลโร หัวหน้า: รีเบคก้า มาริอานี สกิบ: คาอิโตะ ฟูจิอิ ลำดับ 3: ซัตสึกิ มารุเซนิ ลำดับ 2: โคเออิ ซาโตะ หัวหน้า: ฮิมาริ อิจิยามะ สกิบ: เจด เนวิลล์ ลำดับ 3: โอลิเวีย รัสเซลล์ ลำดับ 2: แจ็ค สตีล หัวหน้า: เอลลี่ แม็คเคนซี่ สกิบ: ชาร์ลส กูดนิวส์ ลำดับ 3: โอลูวานิมิฟิส วาเล-อดิโอกุน ลำดับ 2: ไฟตู ดันโมลา หัวหน้า: เอ็นโคโย โอคุ ลำดับ 4: ทอร์ชไตน์ เฮอโฮลท์ วอกส์เนส ลำดับ 3: ลิเดีย ฮาเกนเซน สกิบ: อเล็กซานเดอร์ โยฮันเซน หัวหน้า: เมลินา โทรเรียน สกิบ: คิม แด-ฮยอน ลำดับ 3: อี โซ-วอน ลำดับ 2: ควอน จูนี หัวหน้า: ชัง ยู-บิน สกิบ: วิลเมอร์ ไนเกรน ลำดับ 3: แอสตริด ลินเดอร์ ลำดับ 2: อีวาน อัลเมลลิง หัวหน้า: มาทิลด้า ลินด์เบิร์ก สกิบ: นาธาน ดรายเบิร์ก ลำดับ 3: อลิสซา รูดอล์ฟ ลำดับ 2: ลิวิโอ เอิร์นส์ หัวหน้า: จาน่า โซลเทอร์มันน์ สกิบ: มูฮัมเหม็ด ทาฮา เซนิต ลำดับ 3: บูร์คู ฮาซิล ลำดับ 2: มูฮัมเม็ต เบรัต เอเตส หัวหน้า: ซูเฮดา คารากาลี ลำดับ 4: แซคารี เบรนเดน สกิบ: เคนนา ปอนซิโอ ลำดับ 2: โอเว่น เนลสัน หัวหน้า: ทีแกน เธอร์สตัน อ้างอิง 2024 เคอร์ลิง
ความสัมพันธ์บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา–ปาเลสไตน์ เป็นความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนากับรัฐปาเลสไตน์ ทั้งสองประเทศให้การรับรองในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 ปาเลสไตน์มีสถานทูตที่ซาราเยโว ส่วนบอสเนียไม่มีผู้แทนทางการทูตในปาเลสไตน์ แต่สถานทูตของตนในไคโรได้รับการรับรองจากฝั่งปาเลสไตน์ ในอดีต ทั้งสองประเทศเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน ประวัติ ในช่วงสงครามปาเลสไตน์ ค.ศ. 1948 อาสาสมัครบอสเนียสู้รบในฝั่งอาหรับ ใน ค.ศ. 1999 หลังมีรายงานเจตนารมณ์ของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาในการเปิดสถานทูตในเยรูซาเลม ประเทศอิสราเอล ประธานาธิบดีบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาปฏิเสธสิ่งนี้และยืนยันว่าสถานทูตของตนจะอยู่ที่เทลอาวีฟ ประธานาธิบดียังเน้นย้ำว่าการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการฑูตกับอิสราเอลจะไม่ขัดกับกระบวนการสันติภาพอาหรับ–อิสราเอล และจะส่งเสริมความพยายามในการบรรลุข้อตกลงโดยสันติในตะวันออกกลาง ณ วันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2023 บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาเป็นหนึ่งใน 121 ประเทศที่ลงคะแนนยอมรับมติสมัชชาสหประชาชาติเรียกร้องให้หยุดยิงทันทีในการสู้รบระหว่างอิสราเอลกับฉนวนกาซา อ้างอิง บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา รัฐปาเลสไตน์
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ ค.ศ. 2022 เป็นอาฟเตอร์ช็อกของแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุที่เกิดขึ้นห่างกันกว่า 11 ปี แผ่นดินไหวครั้งนี้เกิดขึ้นนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2022 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น) แผ่นดินไหวมีขนาด 7.4 ตามรายงานของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) แผ่นดินไหวในครั้งนี้มีความแตกต่างจากแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 2011 อยู่มากเพราะมีกลไกการเกิดแผ่นดินไหวที่ต่างกัน แผ่นดินไหวในครั้งนี้เกิดจากรอยเลื่อนที่ปริออกในแผ่นแปซิฟิกเอง ในขณะที่เหตุการณ์เมื่อปี 2011 เกิดขึ้นที่บริเวณร่องลึกก้นสมุทรที่ซึ่งเป็นรอยต่อระหว่างแผ่นแปซิฟิกและแผ่นโอค็อตสค์ ในด้านความเสียหายภัยพิบัติจากแผ่นดินไหวทำให้มีผู้เสียชีวิต 4 ราย และบาดเจ็บ 225 คน และก่อให้เกิดความเสียหายทางจิตใจแก่ผู้คนในพื้นที่ แผ่นดินไหวครั้งนี้มีความคล้ายคลึงกันกับแผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ ค.ศ. 2021 มาก ทั้งสองเหตุการณ์มีจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวแทบจะในบริเวณเดียวกัน นักวิทยาแผ่นดินไหวของญี่ปุ่นมองว่าแผ่นดินไหวทั้งสองครั้งมีลักษณะคล้ายกับจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นแฝดของกันและกัน (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: อะเลคซันดร์ คอลชัค – วลาดีมีร์ เลนิน – กล้ามเนื้อลายสลายตัวที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
เลขาธิการคณะกรรมการพรรค หมายถึง ผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในมณฑล เมือง หมู่บ้าน รวมถึงหน่วยงานอื่น ๆ ในกรณีส่วนใหญ่ ตำแหน่งนี้จะถือเป็นตำแหน่งทางการเมืองที่สูงที่สุดในพื้นที่นั้นโดยพฤตินัย คำนี้ยังใช้เรียกตำแหน่งผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ในองค์กรต่าง ๆ เช่น รัฐวิสาหกิจ บริษัทเอกชน บริษัทต่างชาติ มหาวิทยาลัย สถาบันวิจัย โรงพยาบาล และสถาบันอื่น ๆ ของรัฐ หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรม พรรคคอมมิวนิสต์จีนมีหน้าที่รับผิดชอบในการกำหนดนโยบาย และรัฐบาลมีหน้าที่รับผิดชอบดำเนินการตามนโยบายนั้น ในทุกระดับการปกครอง จะมีผู้นำรัฐบาลทำงานร่วมกับเลขาธิการคณะกรรมการพรรค ตัวอย่างเช่น ในระดับมณฑล เลขาธิการพรรคประจำมณฑล คือผู้นำสูงสุดโดยพฤตินัย แต่จะบริหารงานโดย 'ผู้ว่าการมณฑล' (省長) ซึ่งโดยทั่วไปถือเป็นข้าราชการที่มีอำนาจรองลงมาในคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล และจะดำรงตำแหน่ง 'รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล' (省委副书记) ควบคู่กันไปด้วย กรณีอื่น ๆ ที่เปรียบเทียบได้ เช่น ตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำเมือง (市委书记) กับนายกเทศมนตรี (市长) หรือแม้กระทั่ง ตำแหน่งเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน (总书记) กับนายกรัฐมนตรี (国务院总理) แม้จะมีกรณีพิเศษบางกรณีที่บุคคลคนเดียวจะดำรงตำแหน่งทั้งเลขาธิการพรรคและผู้ว่าการมณฑล (หรือ นายกเทศมนตรี) แต่ก็ถือว่าเป็นแนวทางที่ไม่นิยมนับตั้งแต่หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ต้องการอ้างอิง โดยทั่วไป เลขาธิการพรรคจะได้รับความช่วยเหลือจากรองเลขาธิการพรรคหลายคน จนกระทั่งถึงช่วงทศวรรษที่ 1980 ตำแหน่งผู้นำขององค์กรพรรคคอมมิวนิสต์จีนในระดับท้องถิ่นจะเรียกว่า 'เลขาธิการลำดับที่หนึ่ง' (第一书记) รองลงมาคือ 'เลขาธิการลำดับที่สอง' (第二书记) ต้องการอ้างอิง องค์กรพรรคคอมมิวนิสต์จีนระดับท้องถิ่นแต่ละแห่งจะมี 'สำนักเลขาธิการ' ประจำอยู่ ซึ่งประกอบด้วยเลขาธิการหลายคน อ้างอิง เลขาธิการคณะกรรมการ เลขาธิการคณะกรรมการ เลขาธิการคณะกรรมการ
มหาวิทยาลัยบุนเดิสแวร์นครมิวนิก เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐบาลเยอรมนี และอยู่ในกำกับของกองทัพเยอรมัน (บุนเดิสแวร์) ตั้งอยู่ในเทศบาลน็อยบีแบร์ค ทางใต้ของมิวนิก มหาวิทยาลัยบุนเดิสแวร์ก่อตั้งในปี 1973 ตามดำริของเฮ็ลมูท ชมิท รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเพื่อให้การศึกษาแก่พลเรือนที่ต้องการบรรจุเป็นนายร้อย ตลอดจนให้การศึกษาเพิ่มเติมแก่นายทหาร อย่างไรก็ตาม แม้ขึ้นชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยของกองทัพ แต่การเรียนการสอนที่นี่ไม่มีการสอนวิชาทางทหาร และมีเฉพาะวิชาของพลเรือนเหมือนกับมหาวิทยาลัยทั่วไปในเยอรมนี เช่น วิศวกรรมโยธา, จิตวิทยา, วิทยาการคอมพิวเตอร์, รัฐศาสตร์และสังคมศาสตร์, เศรษฐศาสตร์และการพัฒนาองค์การ, ศึกษาศาสตร์, วิทยาศาสตร์การกีฬา ฯลฯ หนึ่งปีการศึกษาประกอบด้วยสามภาคเรียน ดังนั้นนักศึกษาที่เก่งและขยันจะสามารถจบการศึกษาระดับปริญญาตรีและโทในเวลาไม่เกินสี่ปี ต่างจากมหาวิทยาลัยทั่วไปที่ใช้เวลาห้าปี ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยบุนเดิสแวร์มีนักศึกษาประมาณ 3,400 คนและอาจารย์ประจำ 163 คน นักศึกษาส่วนใหญ่เป็นนายร้อยและว่าที่นายร้อย นักศึกษาสามารถจัดตารางเรียนและกิจกรรมตามสมัครใจ นักศึกษาส่วนใหญ่ทั้งพลเรือนและทหารจะสวมชุดพลเรือน มีเพียงวันพุธที่นักศึกษาที่เป็นทหารประจำการจะสวมเครื่องแบบสนาม เนื่องจากมีตารางการฝึกประจำ อ้างอิง มิว
วาจก เป็นประเภททางไวยากรณ์ที่บ่งชี้ความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำหรือสภาพที่แสดงโดยกริยาหนึ่ง ๆ กับอาร์กิวเมนต์ของกริยานั้น (เช่นประธานหรือกรรม) เมื่อประธานเป็นผู้กระทำ กริยานั้นจะอยู่ในรูปกรรตุวาจก เมื่อประธานเป็นผู้รับการกระทำ เป้าหมาย หรือผู้ทรงสภาพ กริยานั้นจะอยู่ในรูปกรรมวาจก และเมื่อประธานเป็นทั้งผู้กระทำและผู้รับการกระทำ กริยาดังกล่าวจะอยู่ในรูปวาจกกลาง คู่ตัวอย่างต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงการเปรียบต่างระหว่างกรรตุวาจกกับกรรมวาจกในภาษาไทย ผู้รุกรานโจมตีพลเรือน พลเรือนถูกโจมตีโดยผู้รุกราน ในประโยค (1) รูปกริยา โจมตี อยู่ในรูปกรรตุวาจก แต่ในประโยค (2) รูปกริยา ถูกโจมตี อยู่ในรูปกรรมวาจก แต่ไม่ว่าจะเป็นวาจกใดก็ตาม ผู้รุกราน ก็ยังคงเป็นผู้กระทำกริยาโจมตีในทั้งสองประโยค ในการแปลงหน่วยสร้างกรรตุวาจกให้เป็นหน่วยสร้างกรรมวาจกที่มีความหมายเทียบเท่ากันนั้น บทบาททางไวยากรณ์ของประธานและกรรมจะสลับกัน โดยกรรมตรงจะ 'เลื่อนขั้น' ขึ้นมาเป็นประธาน ส่วนประธานจะ 'ลดขั้น' ลงเป็นส่วนเติมต่อ (ซึ่งอาจละออกไปได้) ในตัวอย่างข้างต้น พลเรือน ทำหน้าที่เป็นกรรมตรงในประโยคกรรตุวาจก แต่กลายเป็นประธานในประโยคกรรมวาจก ในขณะที่ ผู้รุกราน ซึ่งเป็นประธานของประโยคกรรตุวาจกกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของบุพบทวลี โดยผู้รุกราน ในประโยคกรรมวาจก เราสามารถละวลีดังกล่าวออกไปได้โดยไม่เสียแก่นความที่ต้องการจะสื่อ (ในทางไวยากรณ์) นั่นคือ พลเรือนถูกโจมตี อ้างอิง บรรณานุกรม
อะษะรียะฮ์ หรือ อะฮ์ลุลอะษาร เป็นหนึ่งใน สำนักเทววิทยาอิสลามหลักของซุนนี ซึ่งเข้มงวดมากในการปฏิบัติตามอัลกุรอาน และ ซุนนะฮ์ได้กลายเป็นสำนักเทววิทยาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จากแวดวงวิชาการของอะฮ์ลุลหะดีษ ซึ่งเป็นขบวนการศาสนาอิสลามยุคแรกๆ ที่ปฏิเสธการกำหนดแนวทางของอิสลามที่ได้มาจากอิลมุลกะลาม เพื่อสนับสนุนการใช้หลักฐานต้นฉบับที่เข้มงวดในการอธิบายอัลกุรอานและหะดีษ ชื่อนี้ได้มาจาก 'รายงาน' ในความหมายทางเทคนิค โดยเป็นคำแปลจากภาษาอาหรับ อะษัร สาวกของสำนักถูกเรียกหลายชื่อ เช่น ' อะฮ์ลุลอะษาร ', ' อะฮ์ลุลหะดีษ ' เป็นต้น ผู้นับถือเทววิทยาอะษะรียะฮ์ เชื่อว่าความหมาย ซอฮิร (ตามตัวอักษร) ของอัลกุรอานและ หะดีษ เป็นสิ่งมีอำนาจแต่เพียงผู้เดียวในเรื่องของความเชื่อ (อะกีดะฮ์ ) และนิติศาสคร์ (ฟิกฮ์); และห้ามใช้การอิลมุลกะลาม แม้ว่าจะยืนยันความจริงก็ตาม ชาวอะษะรียะฮ์คัดค้านการใช้การตีความเชิงเปรียบเกี่ยวกับคำอธิบาย และ ตีความคุณลักษณะของอัลลอฮ์ (ตะอ์วีล) และไม่พยายามสร้างแนวคิดเกี่ยวกับความหมายของอัลกุรอานอย่างมีเหตุผล เนื่องจากพวกเขาเชื่อว่าความเป็นจริงของพวกเขาควรมอบให้กับพระเจ้าเท่านั้น (ตัฟวีฎ) โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขายืนยันว่าความหมายที่แท้จริงของอัลกุรอานและหะดีษ จะต้องได้รับการยอมรับโดยไม่ต้องมี 'วิธีการ' (คือ 'บิลากัยฟ์') เทววิทยาของอะษะรียะฮ์เกิดขึ้นในหมู่นักวิชาการหะดีษ ซึ่งในที่สุดก็รวมตัวกันเป็นขบวนการที่เรียกว่า อะฮ์ลุลหะดีษ ภายใต้การนำของอะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล (ฮ.ศ. 780–855) ในยุคสมัยใหม่ อะษะรียะฮ์มีผลกระทบอย่างมากต่อเทววิทยาอิสลาม โดยได้รับจัดสรรโดย วะฮาบียะฮ์ และ กลุ่มเคลื่อนไหวซะละฟีแบบดั้งเดิมอื่นๆ และแพร่กระจายไปไกลเกินขอบเขตของโรงเรียนนิติศาสตร์ฮัมบะลี อ้างอิง
สุไลมาน ยาโม จิตรกร ชาวบ้านคลองช้าง ตำบลนาเกตุ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี เกิดใน พ.ศ. 2530 ผู้ก่อตั้งแกลลอรี่ ‘สตูดิโอยาโม’ แสดงผลงานของตัวเอง และเปิดสอนให้ความรู้เยาวชนที่มีความสนใจด้านศิลปะ สุไลมาน ยาโม ประวัติวัยเรียน สุไลมาน มีความสนใจด้านศิลปะตั้งแต่เยาว์ วาดอนาคตเป็นจิตรกร โดยมีพ่อให้การสนับสนุน แต่ด้วยสถานะทางบ้านไม่ดี ฉะนั้นเมื่อจบชั้นมัธยมจากโรงเรียนปอเนาะ จึงไม่ได้เรียนต่อด้านศิลปะ เพราะต้องทำงาน ช่วยเหลือครอบครัว ด้วยการเป็นพนักงานส่งน้ำ ที่จังหวัดยะลา ระหว่างทำงาน สุไลมานใช้เวลาว่างฝึกฝนวิธีวาดภาพสม่ำเสมอ เจียดเงินค่าจ้างซื้อสีมาฝึกวาด และปรึกษาศิลปินวาดภาพที่เขาเคยไปส่งน้ำ พ.ศ. 2550 สุไลมาน ได้รับการช่วยเหลือ ติดต่อให้ไปเรียน ณ ศูนย์ศิลปาชีพบางไทร ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์พระบรมราชินีนาถ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งเป็นแหล่งเรียนรู้ที่ให้โอกาสผู้ด้อยโอกาสได้ศึกษาวิชาด้านศิลปาชีพ โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ภาพแรกที่สุไลมานวาด คือ ภาพกล้วยไม้ เทคนิคสีน้ำมัน เขามอบเป็นของขวัญให้กับพ่อ พ.ศ. 2551 พ่อของสุไลมาน ถูกยิงเสียชีวิต เขาหมดกำลังใจ แต่ได้รับกำลังใจจาก อ.สมาน คลั่งจตุรัส อาจารย์ประจำแผนกศิลปกรรม ศูนย์ศิลปาชีพบางไทรฯ ทำให้เขาเรียนจนจบหลักสูตร และได้เป็นผู้ช่วยอาจารย์ ประวัติวัยทำงาน สุไลมาน ฝึกฝนการวาดภาพอย่างต่อเนื่อง ด้วยภาพ พระบรมสาทิสลักษณ์พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9, พระบรมวงศานุวงศ์ และพหุวัฒนธรรมสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ เมื่อเรียนจบ สุไลมาน กลับมาทำงานที่บ้านเกิด พร้อมทั้งตั้ง แกลลอรี่ ‘สตูดิโอยาโม’ เพื่อเป็นที่สร้างผลงาน แสดงผลงาน และให้ความรู้แก่เยาวชนที่สนใจ รายได้จากภาพวาด สุไลมาน บริจาคให้มัสยิด และกิจกรรมเยาวชนอย่างสม่ำเสมอ อีกทั้งร่วมมือกับหน่วยงานราชการ จัดกิจกรรมศิลปะอย่างต่อเนื่อง อ้างอิง
ฮะบีบ อิบน์ มุฮัมมัด อัลอะญะมี อัลบัศรี หรือที่รู้จักกันในนาม ฮะบีบ อัลอะญะมี และ ฮะบีบ อัลฟาริซี เป็นชาวมุสลิม ชาวศูฟี นักสมถะ ผู้ใกล้ชิดอัลลอฮ์ และ อะฮ์ลุลอะษารมีเชื้อสายเปอร์เซีย วันที่ท่านเสียชีวิตของท่านมีการระบุไว้แตกต่างกันในแหล่งข้อมูล เช่น ฮ.ศ. 113 (ฮ.ศ. 731), ฮ.ศ. 120 (ค.ศ. 738), ฮ.ศ. 125 (ค.ศ. 743) และ ฮ.ศ. 130 (ค.ศ. 747-48) ฮะบีบ อัลอะญะมี ตั้งรกรากอาศัยอยู่ในบัศเราะฮ์ ซึ่งเป็นที่ฝังศพของท่าน ท่านเป็นลูกศิษย์ของฮะซัน อัลบัศรี ลูกศิษย์ของท่านคือ ดาวูด อัฏฏออี ตามที่อิบน์ ฮะญัร กล่าวไว้ ฮะบีบเป็นผู้รายงานหะดีษที่มั่นคง ท่านรายงานหะดีษจากฮะซัน อัลบัศรี, อิบน์ ซีรีน, อบูตะมามะฮ์ อัลฮุญัยมี และบะกีร อิบน์ อับดุลลอฮ์ และซุลัยมาน อัตตัยมี, ฮัมมาด อิบน์ ซะละมะฮ์, ญะอ์ฟัร อิบน์ ซุลัยมาน และมุอ์ตะมิร อิบน์ ซุลัยมาน รายงานหะดีษจากท่าน ชีวประวัติ มีข้อมูลไม่เพียงพอเกี่ยวกับครอบครัวและชีวประวัติของท่าน แต่เดิมท่านมาจากเปอร์เซีย อะบูลฟัยฎ์ อัลมะนูฟี บันทึกว่าท่านเป็นโอรสของกษัตริย์องค์หนึ่ง แต่ก็ไม่มีการอ้างอิงแหล่งที่มา มีข่าวลือว่าฮะบีบมีส่วนร่วมในการค้าขายและกินดอกเบี้ย ก่อนที่ท่านจะหันไปหาศูฟี (ตะเศาวุฟ) อ้างอิง
วิวัฒนาการของมนุษย์ เสนอชื่อโดย Teerapit255411 (คุย) รายการตรวจ เกณฑ์บทความคัดสรร ผลการประเมิน 1ก) เขียนอย่างดี 1ข) ครอบคลุม 1ค) ค้นคว้าเป็นอย่างดี 1ง) เป็นกลาง 1จ) มีเสถียรภาพ 2ก) ส่วนนำ 2ข) โครงสร้างเหมาะสม 2ค) การอ้างอิงอย่างเหมาะสม 3) สื่อ 4) ความยาว ผู้ทบทวนหลัก: (ลงชื่อผู้ทบทวนหลักที่นี่) เสนอแนะการปรับปรุง อยากสนับสนุนนะครับ ยังไม่มีเวลาอ่าน ขอถามปัญหาทางเทคนิคก่อนเพื่อเป็นโครงสร้างในการบริหารจัดการ ขนาดบทความ 450,430 ไบต์ ใหญ่เกินไปหรือไม่ ถ้าใหญ่เกินไปสามารถแก้ไขด้วย 1) การตัดออก 2) ตัดแบ่งเป็นส่วนแล้วดึงมาแสดงผล (transclusion) หรือ 3) ทำเป็นบทความย่อยลงไป ได้หรือไม่ครับ --Taweethaも (คุย) 17:15, 15 มีนาคม 2567 (+07) หมวดหมู่ CS1 maint: uses authors parameterCS1 maint: locationบทความที่ขาดแหล่งอ้างอิงเฉพาะส่วนตั้งแต่August 2013บทความที่ขาดแหล่งอ้างอิงเฉพาะส่วนตั้งแต่27 กย 2557 แก้ไขออกได้หรือไม่ครับ --Taweethaも (คุย) 17:15, 15 มีนาคม 2567 (+07) หมวดหมู่ สปีชีส์ช่วงต้นของโฮโม เอียงเพราะเป็นหน้าเปลี่ยนทาง แต่ว่าจะใช้ชื่อหมวดหมู่ที่มีไม้ยมกคือ สปีชีส์ยุคต้น ๆ ในสกุลโฮโม เหมาะสมแล้วใช่ไหมครับ --Taweethaも (คุย) 17:15, 15 มีนาคม 2567 (+07) ขอถือว่าปิดเพราะว่าผู้เสนอ ทอดทิ้งการเสนอชื่อบทความนะครับ --Taweethaも (คุย) 13:12, 29 เมษายน 2567 (+07)
ดวงตราไปรษณียากรเฉลิมฉลองซาร์มีซา บิลเชสกู ของไปรษณีย์โรมาเนียปี 2021 ซาร์มีซา บิลเชสกู ( หรือ Sarmiza หรือ ซาร์มีเซเกตูซา; Sarmisegetuza, หรือสกุลในภายหลังของชีวิต บิลเชสกู-อาลีเมอนิชเตอานู, Bilcescu-Alimănişteanu; 27 เมษายน 1867 – 26 สิงหาคม 1935) เป็นนักฎหมายชาวโรมาเนีย สตรีคนแรกที่ศึกษาวิชานิตศาสตร์ ได้รับปริญญาเอกในสาขานิติศาสตร์จากคณะนิติศาสตร์ปารีส และเป็นสตรีคนแรกของโรมาเนียที่ได้ประกอบอาชีพในสายงานกฎหมาย สามีของเธอคือวิศวกร กอนซตันติน อาลีเมอนิชเตอานู ชีวประวัติ เธอมีภูมิหลังจากครอบครัวที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกับอีโยน เบรอตีอานู เธอเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยปารีสในปี 1884 และได้รับการต้อนรับที่ไม่สู้ดีนัก ตามคำบอกเล่าของ Edmond Louis Armand Colmet De Santerre ศาสตราจารย์ด้านกฎหมายแพ่ง ซึ่งระบุว่า 'เราลังเลที่จะให้คำยินยอมตามที่นางบิลเชสกูเรียกร้อง ไม่ฉะนั้นเราคงต้องให้มีตำรวจประจำการที่โถงสอนหนังสือ' และแม้เธอจะได้รับเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยปารีสแล้วก็ตาม เจ้าหน้าที่หน้าประตูไม่ยอมเปิดประตูให้เธอเข้าไปภายในอาคารของมหาวิทยาลัย เธอเคยเขียนบ่นถึงพฤติกรรมนี้ว่าช่างขัดกันเหลือเกินกับคติพจน์ เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ ที่จารึกไว้เหนือบานประตูนั้น กระนั้นหลังสิ้นสุดปีแรกของการศึกษา Colmet De Santerre ได้รายงานแก่นักศึกษาที่มารวมตัวกัน โดยกล่าวถึงบิลเชสกูว่ามี 'ความมุมานะมากยิ่งไปกว่าคำเชิดชูทั้งปวง และเป็นผู้ปฏิบัติตนเป็นตัวอย่าง' และขอขบคุณนักศึกษาชายที่ได้ 'ต้อนรับเธอประดุจพี่/น้องสาวคนหนึ่ง' สุนทรพจน์นี้ของเขาได้รับการปรบมือกราวในหอประชุมจากผู้ฟัง เธอได้รับใบอนุญาตประกอบอาชีพในปี 1887 ในปี 1890 ซึ่งรายงานจำนวนนักศึกษาสตรีทั้งหมดในฝรั่งเศสมี 71% เป็นชาวต่างชาติ บิลเชสกูถือเป็นหนึ่งในสตรีชาวยุโรปคนแรก ๆ ที่จบการศึกษาปริญญาเอกด้านนิติศาสตร์ เป็นรองจาก Marie Popelin ในปี 1888 วิทยานิพนธ์จบของเธอมีชื่อว่า De la condition légale de la mère ('ว่าด้วยสถานะทางกฎหมายของมารดา') ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันในทศวรรษ 1880s โรมาเนียยังได้รับสตรีโรมาเนียคนแรกที่จบการศึกษาแพทยศาสตร์ ซึ่งคือ คริสตีนา คุตซารีดา ในปี 1891 ภายใต้การสนับสนุนของกอนซตันติน ดิสเศสกู เธอได้การยอมรับเข้าร่วมสถานะเต็มในสมาคมเนติบัณฑิตเทศมณฑลอิลฟอฟซึ่งมีเขตรับผิดชอบครอบคลุมเมืองหลวงบูคาเรสต์ นอกจากจะเป็นสตรีคนแรกในโรมาเนียที่ได้รับตำแหน่งเข้าสู่เนติบัณฑิตยสภาแล้ว ยังถือเป็นครั้งแรก ๆ ที่เกิดก่อนหลายประเทศอื่นในยุโรป นักกฎหมายชาวเบลเยียมและนักการเมืองเสรีนิยม ลุยส์ ฟรังค์ ยินดีกับเหตุการณ์นี้อย่างมาก และเชิดชูว่าเป็น 'นวัตกรรมครั้งใหญ่' อย่างไรก็ตาม เธอไม่เคยได้ประกอบอาชีพว่าความ ในขณะที่สตรีคนต่อมาที่สมัครเข้ายังสมาคมเนติบัณฑิตในปี 1901 (ประจำเขตเทศมณฑลอิลฟอฟเช่นกัน) เอเลนา ปอปอวีชี (Elena Popovici) ถูกปฏิเสธการเข้าร่วม บิลเชสกูสมรสกับวิศวกร กอนซตันติน อาลีเมอนิชเตอานู หกปีหลังเข้าร่วมสมาคมเนติบัณฑิตและเกษียณจากอาชีพการงาน ในขณะนั้นเธอยังคงมีบทบาทในการเรียกร้องสิทธิสตรี และเป็นหนึ่งในสมาชิกชุดแรกของ Societatea Domnişoarelor Române (สมาคมยุวสตรีโรมาเนีย) ในปี 1915 เธอร่วมกับอานา ฮาเรต, ซาบีนา กันตากูซีโน และ มารียา ฟีลีเปสกู จัดตั้งคณะกรรมการภายใต้พระบรมราชินูปถัมภ์ของสมเด็จพระราชินีมารี ทำการเรียกร้องการให้การศึกษาทดแทนสำหรับสตรีที่ถูกปฏิเสธการศึกษาขั้นสูง กระนั้นข้อเรียกร้องนี้ไม่สำเร็จ อ้างอิง
ถนนนางลิ้นจี่ เป็นถนนในกรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนสวนพลู สิ้นสุดที่ถนนพระรามที่ 3 มีระยะทางโดยประมาณ 1,700 เมตร ชื่อของถนนมาจากนามของ นางลิ้นจี่ ชยากร (พ.ศ. 2415–2503) ผู้พัฒนาพื้นที่และตัดถนนสายนี้ เดิมนางลิ้นจี่ มีภูมิลำเนาอยู่ที่ตำบลหีบอ้อย อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ต่อมาย้ายมาอยู่พระนครตามบิดามารดาและสมรสกับนายเชย ชยากร พ่อค้าในตลาดสามเสน ซึ่งประกอบธุรกิจหลายประเภท เมื่อสามีเสียชีวิตจึงดูแลกิจการต่อ รวมถึงได้ลงทุนพัฒนาที่ดินผืนใหญ่ บริเวณทุ่งมหาเมฆยาวไปจนถึงแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีสิทธิเช่าซื้อที่ดินราชพัสดุ ที่ทุ่งมหาเมฆ และตัดถนนจากตำบลวัดสวนพลู จากถนนสาธรไปจรดริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา แต่เดิมนางลิ้นจี่วางแผนตัดถนนสายหลักที่มีคลองคู่ขนานไปเชื่อมต่อกับถนนสาทรต่อเนื่องกับถนนคอนแวนต์ไปถึงถนนสีลม แต่เจ้าของที่ดินบางแปลงไม่ยอมขาย จึงทำให้ตัดถนนนางลิ้นจี่สิ้นสุดแค่ถนนสวนพลู บริเวณถนนนางลิ้นจี่เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ศูนย์เทคนิคกรุงเทพฯ และกองพันทหารสื่อสารที่ 1 อ้างอิง นางลิ้นจี่ นางลิ้นจี่ นางลิ้นจี่
แอกาธา บาร์บารา (, 11 มีนาคม 1923 – 4 กุมภาพันธ์ 2002) เป็นนักการเมืองมอลตาจากพรรคแรงงาน อดีตผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีมอลตา, อดีตสมาชิกรัฐสภามอลตาและอดีตรัฐมนตรี เธอเป็นสตรีคนแรกที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีมอลตา และยังเป็นสตรีที่เป็นสมาชิกรัฐสภายาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์การเมืองมอลตา ก่อนจะเข้าสู่วงการการเมือง เธอเคยเป็นครูมาก่อน และต่อมาจึงเข้าร่วมกับพรรคแรงงานมอลตา โดยมีบทบาทอย่างมากในกิจกรรมของพรรค จนเธอขึ้นมาเป็นคณะกรรมการบริหารของพรรค นำฟากสตรีของพรรค รวมถึงยังสถาปนาขบวนการการเมืองของสตรีในมอลตาขึ้น เธอเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรีของมอลตาคนแรกที่เป็นผู้หญิง และเป็นสตรีคนเดียวในคณะรัฐมนตรีจนถึงปลายทศวรรษ 1990 ที่ซึ่งโจวันนา เดโบโน เข้าสู่ตำแหน่ง เมื่อพรรคแรงงานก้าวเข้าสู่อำนาจในปี 1955 บาร์บาราได้รับมอบหมายเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการศึกษาโดยดอม มินท็อฟ ระหว่างปี 1955 ถึง 1958 ในตำแหน่งนี้ เธอได้ทำการปฏิรูปมากมาย เช่น กำหนดการศึกษาเต็มเวลาขั้นพื้นฐานสำหรับเด็กเป็นภาคบังคับ จัดตั้งสถาบันฝึกสอนครู โรงเรียนสำหรับเด็กพิการ ทำให้การศึกษาระดับมัธยมศึกษาสามารถเข้าถึงได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าใช้จ่าย ตลอดจนจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์แก่เด็ก ๆ เมื่อปี 1958 ที่ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างมอลตากับสหราชอาณาจักรระหองระแหงลง มีการประท้วงเกิดขึ้นไปทั่วที่ซึ่งบาร์บาราก็เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งด้วย ความวุ่นวายจบลงที่การลาออกของมินท็อฟ ส่วนบาร์บาราถูกตัดสินลงโทษใช้แรงงานหนัก 43 วัน ต่อมาหลังรัฐบาลของมินท็อฟกลับสู่อำนาจอีกครั้งในปี 1971 เธอได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีศึกษาอีกครั้ง ในวาระนี้เธอได้ขยายการศึกษาภาคบังคับจากอายุ 14 ไปเป็น 16, มีการสถาปนาโรงเรียนช่าง และมีการกำหนดให้ยกเลิกค่าเล่าเรียนในมหาวิทยาลัย ต่อมาในปี 1974 เธอดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีแรงงาน วัฒยธรรม และสวัสดิการ ในตำแหน่งนี้เธอสามารถลดอัตราการว่างงาน ปรับเพิ่มค่าจ้างและปรับสภาพการทำงานให้ดีขึ้นสำหรับแรงงาน ฟื้นฟูความสัมพันธ์กับภาคอุตสาหกรรม กำหนดกฎหมายบังคับค่าจ้างเท่าเทียมระหว่างชายและหญิง การให้ลาหยุดสำหรับคลอดลูกโดยได้รับค่าจเาง การกำหนดชั่วโมงทำงาน 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ และสวัสดิการสำหรับผู้ว่างงานและเกษียณ รวมถึงยังตั้งพิพิธภัณฑ์แห่งชาติขึ้นจำนวนหนึ่ง บาร์บาราไม่ได้สมรส นักเขียนชาวมอลตา-ออสเตรเลีย ยอเซฟ เชตชูที (Joseph Chetcuti) อ้างว่าบาร์บาราเป็นหญิงรักร่วมเพศในหนังสือปี 2009 ที่เขาเขียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของบุคคลเพศหลากหลายในมอลตา คำกล่าวอ้างนี้วิเคราะห์จากบทสัมภาษณ์ในอดีตของเธอ ส่วนในปี 2014 มีการเปิดเผยจดหมายที่กล่าวอ้างว่ามีเนื้อาห “โรแมนติก” ที่เธอส่งให้เดเร็ก บาร์นนิส (Derek Barnes) คนให้สัญญาณของราชนาวีที่ประจำการในมอลตาระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง จดหมายนี้ถูกนำมาเปิดเผยโดยพี่/น้องสาวของบาร์นนิส อ้างอิง
เจ้าหญิงอิซาเบล พระราชกุมารีแห่งบราซิล (29 กรกฎาคม ค.ศ. 1846 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1921) หรือพระสมัญญา 'พระนางผู้มาไถ่' (the Redemptress) ทรงเป็นพระราชกุมารี (Princess Imperial ; รัชทายาทโดยสันนิษฐาน) แห่งจักรวรรดิบราซิล และทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ถึง 3 ครั้ง เจ้าหญิงอิซาเบลประสูติ ณ เมืองริโอเดจาเนโร เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในจักรพรรดิเปดรูที่ 2 กับ เตเรซา คริสตินาแห่งซิซิลีทั้งสอง จักรพรรดินีแห่งบราซิล เจ้าหญิงทรงเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์บรากังซา สาขาบราซิล ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐาและพระอนุชาของพระองค์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ เจ้าหญิงจึงได้ทรงกลายเป็น รัชทายาทโดยสันนิษฐาน ที่จะสืบราชสมบัติต่อจากพระบิดา ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายแกสตง เคานต์แห่งอูว์ มีพระโอรสด้วยกัน 3 พระองค์ ในระหว่างที่พระบิดาเสด็จพระราชดำเนินไปต่างประเทศ เจ้าหญิงทรงทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในการดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ครั้งที่สามซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย พระองค์ทรงลงพระนามาภิไธยในกฎหมายชื่อ Lei Áurea หรือกฎหมายทองคำ เพื่อปลดปล่อยทาสทั้งหมดในบราซิล แม้ว่าการกระทำดังกล่าวจะทำให้ทรงได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง แต่ก็มีการต่อต้านอย่างรุนแรงต่อการสิทธิในการสืบราชสมบัติของพระองค์ ความเชื่อของคาทอลิกที่เหนียวแน่น และการเสกสมรสกับเจ้าต่างชาติถูกมองว่าเป็นอุปสรรคต่อของพระองค์ในการสืบราชสมบัติ รวมทั้งการปลดปล่อยทาสเองสร้างความไม่ชอบในหมู่ชาวสวนชาวไร่ที่มีอำนาจ กระทั่งในปี 1889 พระราชวงศ์บราซิลถูกรัฐประหาร เจ้าหญิงเสด็จลี้ภัยไปยังฝรั่งเศสและใช้เวลาทั้งพระชนม์ชีพที่เหลืออยู่ประทับอยู่ที่ฝรั่งเศสและไม่ได้เสด็จหวนกลับมาตุภูมิอีกเลย
วัดลาดขาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี วัดลาดขาม แต่เดิมเป็นวัดร้าง จนเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 พระครูปลัดเพลิน เตชธัมโม ต่อมาคือเจ้าอาวาสวัดลาดขาม ได้ธุดงค์มาพบซากวัดปรักหักพังและลงมือบูรณปฏิสังขรณ์วัดแห่งนี้ขึ้นด้วยแรงสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาและชาวบ้าน จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ภายในวัดยังมีการขุดค้นพบวัตถุโบราณสมัยทวารวดี รวมถึงซากปรักหักพังของเจดีย์เก่าแก่สมัยอยุธยา โบราณวัตถุที่พบได้แก่ หินรูปร่างแปลก ๆ อาวุธโบราณทั้งที่เป็นหิน และโลหะ หลายประเภท กำไลโลหะ ต่างหูและ กระดิ่งโลหะสันนิษฐานว่าจากสมัยทวารวดี เงินตราประเภทต่าง ๆ ทั้งเงินทอก เงินแถบ เงินพดด้วง และเหรียญสตางค์รู โบราณวัตถุเหล่านี้จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของวัด พระพุทธรูปที่สำคัญของวัดคือ พระพุทธเบญจนวมงคลกาญจน์ หรือ หลวงพ่อแสนเหรียญ เป็นพระพุทธรูปปางพิชิตมาร ขนาดความสูง 87 นิ้ว หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว องค์ปฏิมากรสร้างด้วยเหรียญสตางค์แดง เหรียญรัชกาลที่ 5 เหรียญรัชกาลที่ 8 และเหรียญรัชกาลที่ 9 ซึ่งได้มาจากการที่ประชาชนมีความศรัทธาร่วมบริจาค อ้างอิง ลาดขาม
วัดบางคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา วัดบางคา หรือมือีกชื่อว่า วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ที่มาของชื่อวัดมาจากแต่เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเป็นป่าหญ้าคา ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันถางและสร้างเป็นวัดขึ้นมาเมื่อ พ.ศ. 2407 โดยตั้งชื่อ 'วัดบางคา' ซึ่งปลัดอ่อนตาได้บริจาคทรัพย์สร้างวัดเป็นเงิน 1,600 บาท จึงสำเร็จและได้ผูกพัทธสีมาในราว พ.ศ. 2417 มีพระอาจารย์ยอดเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในสมัยพระครูพุทธิสารเป็นเจ้าอาวาส ได้จัดการสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาท่าน้ำ หอระฆัง และขยายเขตวัดไปกว้างกว่าเดิม อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 ผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2471 อุโบสถรูปทรงแบบทรงไทยโครงสร้างทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เครื่องบนไม้สัก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีแบบเก่าจากประเทศจีน สีเหลืองขอบเขียวกำแพงผนังโบสถ์ฉาบปูนขาว กำแพงแก้วคอนกรีตเสริมเหล็ก มีขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสำริดปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 24 นิ้ว อายุมากกว่า 100 ปี มีเจดีย์เก่าชายคลอง 1 องค์ และยังมีศิลปกรรมสำคัญคือ ธรรมาสน์ไม้แกะสลักลายไทย อ้างอิง บางคา
จัณฑิสิงหะส่าหรี วิหารซิงฮาซารี หรือ จัณฑิสิงหะส่าหรี เป็นจัณฑิศาสนาพุทธ-ฮินดู สร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่ 13 ตั้งอยู่ในอำเภอซีโญซารี จังหวัดมาลัง ในชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย อยู่ห่างไป 10 กิโลเมตรทางเหนือของเมืองมาลัง ที่ความสูง 512 เมตรจากระดับน้ำทะเล หันหน้าออกสู่เขาอาร์จูโน วิหารมีความสัมพันธ์กับอาณาจักรสิงหะส่าหรีและเชื่อว่าบริเวณวิหารเป็นวังหลวงของสิงหะส่าหรีในอดีต ปรากฏการกล่าวถึงวิหารนี้อยู่ในกวีนิพนธ์ นาการักเรตากามา บท 37:7 และ 38:3 และในจารึกกะจะฮ์มาดาจากปี 1351 ที่ค้นพบในลานของวิหาร แหล่งข้อมูลระบุว่าวิหารนี้เป็นที่ประกอบพิธีศพของกษัตริย์เกร์ตานาการา (ครองราชย์ 1268 — 1292) ปัจฉิมกษัตริย์แห่งสิงหะส่าหรีก่อนจะถูกมัชปาหิตยึดครอง วิหารนี้เชื่อว่าสร้างไม่แล้วเสร็จดังที่สามารถสังเกตได้จากหน้าบันกาลาเหนือทางเข้าส่วนล่าง ชั้นล่างเป็นวิหารลัทธิไศวะ ส่วนชั้นลอยมีลักษณะเป็นพุทธ ประติมากรรมภายในมีทั้งรูปทวารบาลดังที่ปรากฏตามสุสานของสิงหะส่าหรี, หน้าบันกาลา และรูปสลักพระศิวะอวตารเป็นบาราตากูรู หรืออาจจะเป็นฤาษีอคัสตยะ ระเบียงภาพ Singosari, Shiva |รูปสลักพระศิวะอวตารเป็นบาราตากูรู หรืออาจจะเป็นฤาษีอคัสตยะ Singosari, Kala |หน้าบันกาลา Singosari, Dvarapala |ทวารบาล อ้างอิง