bombman/thwiki-2026-super-clean-2k huggingface dataset:
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระมหากษัตริย์สยาม รัชกาลที่ 7 ในราชวงศ์จักรี เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันพุธ แรม 14 ค่ำ เดือน 11 ปีมะเส็ง เวลา 12.25 น. หรือตรงกับวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2436 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 76 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระองค์ที่ 9 ในสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 และทรงสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2477 (นับศักราชแบบเก่า) รวมดำรงสิริราชสมบัติ 9 ปี เสด็จสวรรคต เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 รวมพระชนมพรรษา 47 พรรษา พระองค์ปฏิบัติพระราชกรณียกิจที่สำคัญหลายด้าน เช่น ด้านการปกครอง โปรดให้ตั้งสภากรรมการองคมนตรี ทรงตรากฎหมายเพื่อควบคุมการค้าขายที่เป็นสาธารณูปโภคและการเงิน ระบบเทศบาล ด้านการศาสนา การศึกษา ประเพณีและวัฒนธรรมนั้น พระองค์โปรดให้สร้างหอพระสมุด ทรงปฏิรูปการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ มีการปรับปรุงการศึกษาจนยกระดับมาตรฐานถึงปริญญาตรี ทรงตั้งราชบัณฑิตยสภา โปรดให้จัดพิมพ์พระไตรปิฎกฉบับพิมพ์อักษรไทยสมบูรณ์ ชื่อว่า “พระไตรปิฎกสยามรัฐ” เป็นต้น บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ดาวพลูโต - สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก – ประชาธิปไตย ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ตอม่อสะพานป่าถ่าน เมื่อปี 2560 เจดีย์เจ้าอ้ายพระยา-เจ้ายี่พระยาที่เชิงสะพานป่าถ่าน คลองประตูข้าวเปลือก (ตอนบน) และ คลองประตูจีน (ตอนล่าง) เป็นชื่อคลองโบราณบนเกาะเมืองในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เชื่อมแม่น้ำลพบุรีทางทิศเหนือกับแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศใต้ ถือเป็นเส้นทางหลักในการคมนาคมระหว่างเกาะเมืองไปสู่นอกเกาะเมือง รวมทั้งการค้าขาย คลองแบ่งเป็นสองตอน ตอนบนที่เชื่อมกับแม่น้ำลพบุรีจะเรียกว่าคลองประตูข้าวเปลือก ส่วนคลองตอนใต้ที่เชื่อมกับแม่น้ำเจ้าพระยาจะเรียกว่าคลองประตูจีน ถือเป็นคลองที่มีความสำคัญยิ่งในประวัติศาสตร์ แต่ปัจจุบันคลองสายนี้แทบไม่หลงเหลือคันคูแล้ว ประวัติ คลองประตูข้าวเปลือกและคลองประตูจีนเป็นคลองที่วางตัวในแนวเหนือใต้ ทิศเหนือเชื่อมกับแม่น้ำลพบุรี เรียกคลองตอนบนว่าคลองประตูข้าวเปลือก ส่วนทิศใต้เชื่อมกับแม่น้ำเจ้าพระยา เรียกว่าคลองประตูจีน จากเอกสารของพระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ระบุว่าปากคลองประตูข้าวเปลือกนั้น '...มีป้อมก่อรูปพัดสมุดอยู่สองฟากคลอง แปลกกว่าปากคลองอื่น ๆ' ซึ่งป้อมประตูข้าวเปลือกแห่งนี้ยังเคยเป็นสถานที่สู้รบระหว่างวังหลวงและวังหน้าหลังสิ้นรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ ในอดีตคลองประตูข้าวเปลือกและคลองประตูจีนมีคลองที่เชื่อมกับคลองในไก่สองสายทางทิศตะวันออก และมีคลองเชื่อมกับบึงพระราม และคลองประตูเทพหมีทางทิศตะวันตก ปัจจุบันบริเวณคลองใกล้วัดราชประดิษฐานยังเหลือซากกำแพงเมืองส่วนหนึ่ง แต่ตัวคลองนั้นถูกถมเป็นพื้นที่วัดราชประดิษฐานเพื่อรวมเข้ากับวัดท่าทรายที่เคยอยู่ตรงข้ามคลองดังกล่าว คลองประตูข้าวเปลือกและคลองประตูจีนถือเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญยิ่งในอดีต เพราะคลองดังกล่าวตัดผ่านวัดวาอารามที่สำคัญ เช่น วัดมหาธาตุ วัดราชประดิษฐาน และวัดราชบูรณะ ทั้งมีสะพานข้ามคลองทอดผ่านถึงสี่แห่ง เช่น สะพานช้าง ปรากฏในคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม ว่า ก่อสร้างด้วยศิลาแลง ด้านตะวันตกของเชิงสะพานมีตลาดสดเช้าเย็น พระยาโบราณราชธานินทร์สันนิษฐานว่าสะพานนี้น่าจะตั้งอยู่หน้าวัดพลับพลาไชยกับถนนป่ามะพร้าว สะพานชีกุน ที่ก่อด้วยอิฐและศิลาแลง ในอดีตเป็นย่านตลาดเรียกว่า ตลาดเสาชิงช้าชีกุน สะพานป่าถ่าน มีตลาดสดขายสินค้าสารพัดตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทั้งเป็นสถานที่สู้รบกันระหว่างเจ้าอ้ายพระยาและเจ้ายี่พระยาเพื่อแย่งราชสมบัติจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ทั้งคู่ ภายหลังสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) พระอนุชา จึงได้สร้างเจดีย์คู่เป็นอนุสรณ์ และสร้างวัดราชบูรณะในบริเวณที่พระองค์จู่โจมและล้อมกองกำลังของพระเชษฐาทั้งสองที่กำลังแย่งราชสมบัติกันที่เชิงสะพานป่าถ่าน ปัจจุบันคลองประตูข้าวเปลือกและคลองประตูจีนแทบไม่เหลือแนวคันคลองแล้วเนื่องจากการขยายตัวของชุมชนเมือง เหลือเพียงร่องรอยของคลองบริเวณหลังป้อมประตูข้าวเปลือกบริเวณวัดราชประดิษฐานซึ่งเป็นต้นคลอง โดยมีลักษณะเป็นสระน้ำหลังป้อม ส่วนแนวคลองที่เหลือก็ถูกถมหรือจับจองไปแล้ว และยังไม่มีแนวคิดที่จะบูรณะคลองสายนี้ขึ้นใหม่ อ้างอิง ประตูข้าวเปลือก
ธงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เป็นธงพื้นสีน้ำเงิน ภายในมีสามเหลี่ยมสีเหลืองที่ด้านมุมฉากอยู่ด้านบนธง ด้านตรงข้ามมุมฉากประดับด้วยดาวห้าแฉกสีขาวเต็มดวง 7 ดวง ส่วนปลายของด้านตรงข้ามมุมฉากทั้งสองด้านมีดาวห้าแฉกสีขาวครึ่งดวง 2 ดวง โดยสามเหลี่ยมแทนกลุ่มชนหลักสามกลุ่มในประเทศ ได้แก่ ชาวบอสนีแอก, ชาวโครแอตและชาวเซิร์บ นอกจากนี้ยังใช้แทนดินแดนของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาที่มีรูปร่างคล้ายสามเหลี่ยม ดาวแทนทวีปยุโรปและการเรียงตัวของดาวแทนจำนวนที่ไม่สิ้นสุด สีน้ำเงินและสีเหลืองมาจากธงยุโรปที่ใช้ในสภายุโรปและสหภาพยุโรป สีของธง 3 สีคือขาว, น้ำเงินและเหลืองแทนความเป็นกลางและสันติภาพ ธงในอดีต of Independent Bosnia (1878).ธงวิลายะห์บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและธงรัฐเอกราชบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ของHusein Gradaščević (ค.ศ1867-1908) of Bosnia (1908-1918). ธงบอสเนียสม้ยเป็นรัฐร่วมประมุขกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (ค.ศ. 1908) Herzegovina 1760 |ธงวิลายะห์เฮอร์เซโกวีนาตะวันตก(ค.ศ1760-1908) of Herzegovina (1878-1918). ธงเฮอร์เซโกวีนา (ค.ศ. 1908) of SR Bosnia and ธงสาธารณรัฐสังคมนิยมบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (ค.ศ. 1943–1992) of Bosnia and Herzegovina (1992-1998). ธงสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (ค.ศ. 1992-1998) อ้างอิง บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
เจ้าหญิงเฮเทเฟเรส (หรือ เฮเทเฟเรส เอ) เป็นเจ้าหญิงอียิปต์ที่อาศัยอยู่ในช่วงราชวงศ์ที่สี่เฮเตเฟอร์เรสเป็นลูกสาวของฟาโรห์สเนฟรูและเป็นภรรยาของอัครมหาเสนาบดีอังค์ฮาฟ พระประวัติ เจ้าหญิงเฮเทเฟเรส เอเป็นพระราชธิดาในฟาโรห์สเนฟรูกับราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 เจ้าหญิงเฮเทเฟเรสสมรสกับพระอนุชาต่างพระราชมารดานามอังค์ฮาฟ ผู้เป็นวิเซียร์ เฮเทเฟเรสได้รับการวาดภาพในสุสานของอังค์ฮาฟในกีซา (G 7010) เฮเทเฟเรสมีบรรดาศักดิ์เป็น 'พระราชธิดาองค์โตของฟาโรห์' 'ผู้ที่พระองค์ทรงรัก' และ 'นักบวชหญิงแห่งสเนฟรู' พระนางอาจเป็นบุคคลที่มีความสำคัญระดับหนึ่งในฐานะภริยาของวิเซียร์และพระเชษฐภคินีของฟาโรห์คูฟู อังค์ฮาฟและเฮเทเฟเรสมีพระธิดา ผู้เป็นพระมารดาของอังค์เฮเทฟ ภาพหลานชายปรากฎในสุสานของอังค์ฮาฟกับเฮเทเฟเรส สุสาน อังค์ฮาฟ สามีของเฮเทเฟเรส มีมาสตาบาขนาดใหญ่หมายเลข G 7510 ในกิซาตะวันออก การตกแต่งรวมถึงภาพของหลานชายที่เป็นนัยว่าหลุมฝังศพที่ถูกสร้างและการตกแต่งต่อไปในภายหลังชีวงชีวิตของอังค์ฮาฟ ไม่มีหลุมฝังศพสำหรับเฮเทเฟเรส ในหลุมฝังศพนี้และพระนางอาจสิ้นพระชนม์ก่อนที่จะเสร็จสิ้นการฝังศพและอาจถูกฝังอยู่ที่อื่น อ้างอิง
ชไวน์ฟวร์ท เป็นเมืองในรัฐบาวาเรียของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ชายฝั่งทางขวาของแม่น้ำไมน์ เมืองแห่งนี้เคยมีสถานะเป็นเสรีนครของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนถึง ค.ศ. 1802 และจึงกลายเป็นเมืองในปกครองของบาวาเรีย เมืองชไวน์ฟวร์ทเป็นแหล่งผลิตตลับลูกปืนที่สำคัญในยุคนาซีเยอรมนี เป็นอะไหล่ที่ใช้ในการผลิตรถถังและเครื่องบิน จึงตกเป็นเป้าหมายการทิ้งระเบิดทางอากาศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีการทิ้งระเบิดกว่า 22 เที่ยว เขตที่อยู่อาศัยและเขตอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ในเมืองจึงถูกทำลายไปในช่วงสงคราม หลังสงครามสิ้นสุดก็มีการฟื้นฟูโรงงานอุตสาหกรรมในเมืองแต่กลับเดินสายการผลิตได้ไม่มาก โดยเยอรมนีจำเป็นต้องหันไปนำเข้าตลับลูกปืนจากสวีเดนแทน จนกระทั่งเมื่อรัฐบาลเยอรมนีได้มีนโยบายกระจายการกระจุกตัวทางอุตสาหกรรม ก็สามารถพลิกฟื้นอุตสาหกรรมในชไวน์ฟวร์ทกลับมาได้กว่าร้อยละ 85 ของช่วงก่อนการทิ้งระเบิด หลังสงครามเมืองแห่งนี้ก็กลายเป็นที่ตั้งฐานทัพของสหรัฐอเมริกา สหรัฐอเมริกาได้ถอนกำลังทหารออกจากเมืองแห่งนี้ใน ค.ศ. 2014 ปัจจุบันเมืองแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอุตสาหกรรมการผลิตตลับลูกปืนและการผลิตจักรยาน เมืองแห่งนี้มีรายได้ต่อหัว 78,382 ยูโรต่อปี ถือเป็นเมืองที่มีรายได้ต่อหัวสูงที่สุดเป็นอันดับสามในประเทศ รองจากว็อลฟส์บูร์กและฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ อ้างอิง
ภาพร่างสตรีและเด็ก ซึ่งบรรยายความยากเข็ญของบริจิต โอดอนเนล จากลอนดอนนิวส์ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1849 ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ เป็นสมัยที่เกิดทุพภิกขภัย โรคระบาด และการย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1845 จนถึงปี ค.ศ. 1852 ที่ทำให้จำนวนประชากรลดลงไปถึงราวระหว่าง 20 ถึง 25 เปอร์เซ็นต์ ชาวไอร์แลนด์ในช่วงระยะเวลาดังกล่าวเสียชีวิตไปราวหนึ่งล้านคน และอีกกว่าล้านคนอพยพหนีความยากเข็ญออกนอกประเทศ สาเหตุของวิกฤติการณ์ทุพภิกขภัยมาจากภาวะการขาดแคลนอาหารที่เกิดขึ้นเมื่อเชื้อโรคมันฝรั่งที่รู้จักกันว่ารามันฝรั่ง (Potato blight หรือ Phytophthora infestans) ทำลายผลผลิตมันฝรั่งส่วนใหญ่ของไอร์แลนด์ แม้ว่าเชื้อราเดียวกันนี้จะทำลายผลผลิตของมันฝรั่งไปทั่วยุโรปในระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1840 แต่ผลกระทบกระเทือนที่มีต่อชีวิตของประชากรในไอร์แลนด์—ซึ่งเป็นประเทศที่หนึ่งในสามของประชากรบริโภคมันฝรั่งเป็นอาหารหลัก—รุนแรงมากกว่าที่เกิดขึ้นในภูมิภาคอื่นๆ ในยุโรป แต่สาเหตุที่มาจากปัจจัยหลายอย่าง ที่รวมทั้งสภาวะทางการเมือง สังคม และเศรษฐกิจ ก็ยังคงเป็นหัวข้อทางประวัติศาสตร์ที่แม้ในปัจจุบันยังคงเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ อ่านต่อ...
Bowl LIX (54361965533) (cropped).เคนดริก ลามาร์กำลังแสดงระหว่างการแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 59 เป็นการแสดงช่วงพักครึ่งที่มีผู้ชมมากที่สุดในสหรัฐ โดยมีผู้ชม 133.5 ล้านคน การแสดงช่วงพักครึ่งเป็นประเพณีระหว่างการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลในทุกระดับของการแข่งขัน การแสดงความบันเทิงในช่วงซูเปอร์โบวล์ซึ่งเป็นการแข่งขันชิงแชมป์ประจำปีของเนชันแนลฟุตบอลลีก (NFL) การแสดงเพื่อเชื่อมโยงวัฒนธรรมประชานิยมซึ่งดึงดูดความสนใจของผู้ชมโทรทัศน์และทั่วประเทศได้กว้างขึ้น การแสดงช่วงพักครึ่งของซูเปอร์โบว์ลเป็นการแสดงที่ถูกจับตามองมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา ก่อนช่วงต้นทศวรรษ 1990 การแสดงช่วงพักครึ่งมีวงดนตรีโยธวาทิตของมหาวิทยาลัย (วงโยธวาทิตของมหาวิทยาลัยแห่งรัฐแกรมบลิง ได้แสดงที่งานแสดงช่วงพักครึ่งซูเปอร์โบวล์มากที่สุด โดยมีการแสดงหกรายการ รวมถึงอย่างน้อยหนึ่งรายการต่อทศวรรษ จากทศวรรษที่ 1960 ถึง 1990) ทีมฝึกซ้อม และการแสดงชุดอื่น ๆ เช่น Up with People ในยุค 90 การแสดงช่วงพักครึ่งเริ่มมีนักดนตรีชื่อดังมากมาย เริ่มในปี 1991 โดยมีนิวคิดส์ออนเดอะบล็อก ในความพยายามที่จะเพิ่มความโดดเด่นของการแสดงช่วงพักครึ่งเพื่อเพิ่มความสนใจของผู้ชม และในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 27 ได้นำเสนอการการแสดงช่วงพักครึ่งโดยไมเคิล แจ็กสัน ประวัติ ต่อไปนี้เป็นรายการนักแสดงผู้ผลิตธีมและผู้สนับสนุนสำหรับการแสดงช่วงพักครึ่งของซูเปอร์โบว์ล 1960s ซูเปอร์โบวล์ วันที่ สถานที่ ธีม แสดงโดย โปรดิวเซอร์ รายการเพลง Ref. I 15 มกราคม 1967 โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย) ทอมมี วอล์กเกอร์ II 14 มกราคม 1968 ไมแอมีออเรนจ์โบวล์(ไมแอมี ฟลอริดา) วงโยธวาทิตของมหาวิทยาลัยแห่งรัฐแกรมบลิง III 12 มกราคม 1969 ไมแอมีออเรนจ์โบวล์(ไมแอมี ฟลอริดา) ขอบคุณอเมริกา 1970s ซูเปอร์โบวล์ วันที่ สถานที่ ธีม แสดงโดย โปรดิวเซอร์ ผู้สนับสนุน รายการเพลง Ref. IV 11 มกราคม 1970 สนามกีฬาทูเลน(นิวออร์ลีนส์ ลุยเซียนา) อภินันทนาการแก่ มาร์ดิกรา V 17 มกราคม 1971 ไมแอมีออเรนจ์โบวล์(ไมแอมี ฟลอริดา) วงดนตรีเดินขบวนของรัฐเซาต์อีสต์มิสซูรีตะวันออกเฉียงใต้ VI 16 มกราคม 1972 สนามกีฬาทูเลน(นิวออร์ลีนส์ ลุยเซียนา สดุดี หลุยส์ อาร์มสตรอง จิม สกินเนอร์ VII 14 มกราคม 1973 โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย) ความสุขคือ ทอมมี วอล์กเกอร์ VIII 13 มกราคม 1974 สนามกีฬาไรซ์(ฮิวสตัน เท็กซัส) อะมิวสิคัลอเมริกา จิม สกินเนอร์ IX 12 มกราคม 1975 สนามกีฬาทูเลน(นิวออร์ลีนส์ ลุยเซียนา) สรรเสริญแด่ ดุค เอลลิงตัน Mercer Ellington & Grambling State University Marching Bands จิม สกินเนอร์ X 18 มกราคม 1976 ไมแอมีออเรนจ์โบวล์(ไมแอมี ฟลอริดา) 200 Years and Just a Baby: สองร้อยปีของสหรัฐอเมริกา Up with People XI 9 มกราคม 1977 โรสโบวล์(แพซาดีนา แคลิฟอร์เนีย) อิตส์อะสมอลล์เวิลด์ Los Angeles Unified All-City Band with the New Mouseketeers & Audience card stunt เดอะวอลต์ดิสนีย์ XII 15 มกราคม 1978 ลุยเซียนาซูเปอร์โดม(นิวออร์ลีนส์, ลุยเซียนา) จากปารีสสู่ปารีสแห่งอเมริกา XIII 21 มกราคม 1979 ไมแอมีออเรนจ์โบวล์(ไมแอมี ฟลอริดา) ทักทายคาริบเบียน Bob Jani Carnival 1980s ซูเปอร์โบวล์ วันที่ สถานที่ ธีม แสดงโดย โปรดิวเซอร์ ผู้สนับสนุน รายการเพลง Ref. XIV 20 มกราคม 1980 โรสโบวล์(แพซาดีนา แคลิฟอร์เนีย) รำลึกถึงยุค บิกแบนด์ XV 25 มกราคม 1981 ลุยเซียนาซูเปอร์โดม(นิวออร์ลีนส์, ลุยเซียนา) เทศกาลมาร์ดิกรา Jim Skinner XVI 24 มกราคม 1982 พอนทิแอค ซิลเวอร์โดม(พอนทิแอก มิชิแกน) สดุดียุค 1960s และโมทาวน์ Up with People
ริเวอส์ โควโม ผู้ประพันธ์เพลงส่วนใหญ่ของอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอเมริกัน วงวีเซอร์ ออกขายเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1996 กับค่ายดีจีซีเรเคิดส์ เดิมทีวางแผนว่าจะทำอัลบั้มธีมอวกาศแนวร็อกโอเปรา โดยจะใช้ชื่ออัลบั้มว่า ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล (Songs from the Black Hole) วงบันทึกเสียงอัลบั้มนี้ในขณะที่ นักร้อง/มือกีตาร์ ของวง ริเวอส์ โควโม กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เพลงส่วนใหญ่ประพันธ์โดยโควโม เพื่อให้ได้เสียงแบบสด ๆ วงตัดสินใจไม่จ้างโปรดิวเซอร์ในอัลบั้มชุดนี้ ดนตรีมีโทนมืดลง และกัดกร่อนกว่าเดิม เมื่อเทียบกับอัลบั้มเปิดตัว ชุด วีเซอร์ มีธีมที่เขียนโดยโควโมจากความผิดหวังในการใช้วิถีชีวิตแบบร็อก ชื่ออัลบั้ม พิงเคอร์ตัน ตั้งตามตัวละคร บี.เอฟ. พิงเคอร์ตัน ซึ่งเป็นตัวละครจากอุปรากรเรื่อง มาดามบัตเตอร์ฟลาย ประพันธ์โดย จาโกโม ปุชชีนี และอัลบั้มยังใช้แนวคิดคร่าว ๆ จากเพลงอุปรากร เช่นเดียวกับในอุปรากร เพลงยังมีการอ้างอิงถึงประเทศญี่ปุ่นและวัฒนธรรมญี่ปุ่น (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: MissingNo. – จักรวรรดิบริติช – พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
หัวหนอง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอบ้านไผ่ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่รับผิดชอบพื้นที่ครอบคลุมตำบลหัวหนองทั้งตำบล คือ องค์การบริหารส่วนตำบลหัวหนอง โดยที่ทำการตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านไผ่ประมาณ 3 กิโลเมตร มีระยะทางห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 396 กิโลเมตร ไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 (ถนนมิตรภาพ) ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลหัวหนองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อเทศบาลเมืองบ้านไผ่ ทิศใต้ ติดต่อองค์การบริหารส่วนตำบลโนนแดง (อำเภอโนนศิลา) ทิศตะวันออก ติดต่อองค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส ทิศตะวันตก ติดต่อองค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเพีย ประวัติ ตราองค์การบริหารส่วนตำบลหัวหนอง ในอดีตราวเมื่อปี พ.ศ. 2452 ประมาณเวลาได้ 95 ปี พื้นที่เดิมมีหมู่บ้านเพียง 3 หมู่บ้านชื่อบ้านหัวหนอง บ้านนาวัวและบ้านโนนงิ้ว ได้รวมเป็นหมู่บ้านเดียวกันมีนามในเบื้องต้นว่า โนนงิ้ว ได้ย้ายมาจากตำบลหัวนาคำ ซึ่งหากจากที่นี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ประมาณ 40 กิโลเมตร เหตุที่ย้ายมาเนื่องจากที่เดิมมีสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม ซึ่งทราบจากการบอกเล่ามาว่าสภาพพื้นดินเป็นโคลนเหนียวและอยู่ห่างตัวเมือง เส้นทางการคมนาคมสัญจรไปมาไม่สะดวกเป็นลักษณะหมู่บ้านปิด เพราะสมัยนั้นเป็นป่าดงหนาทึบมาก ฉะนั้นจึงอพยพเข้ามาอยู่ใกล้ตัวเมืองเพื่อให้การไปมาติดต่อกับทางอำเภอสะดวกสบายยิ่งขึ้น ได้พิจารณาเห็นว่าในที่ปัจจุบันนี้มีทำเล ที่เหมาะสมมีหนองน้ำใหญ่ ชื่อว่าหนองนาวัว ได้อาศัยในการครองชีพไม่ขาดแคลนจึงได้เลือกเอาทำเลนี้เป็นที่ตั้งหมู่บ้าน และได้ขนานนามชื่อบ้านตนเองให้สอดคล้องตามสภาพภูมิศาสตร์ว่าบ้านโนนงิ้ว (เพราะมีต้นนุ่นมาก) และตามหลักฐานข้อมูลบ้านโนนงิ้ว ในเวลาต่อมา นายชม มาศรี ได้ขอตั้งตำบลเพิ่มขึ้นโดยแบ่งแยกออกมจากตำบลบ้านไผ่ รวมเขตการปกครอง 6 หมู่บ้าน คือ หัวหนอง หนองนาวัว โนนงิ้ว โนนไผ่ โนนข่า และหนองร้านหญ้า ใช้ชื่อว่า ตำบลหัวหนอง อยู่ในเขตปกครองของอำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น โดยมีสภาตำบลหัวหนองทำการปกครองตำบลหัวหนอง จนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลหัวหนอง มาจนถึงปัจจุบัน หมู่บ้าน ตำบลหัวหนองแบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้าน ดังนี้ หมู่ 1 บ้านหัวหนอง หมู่ 2 บ้านโนนงิ้ว หมู่ 3 บ้านหนองนาวัว หมู่ 4 บ้านโนนข่า หมู่ 5 บ้านหนองร้านหญ้า หมู่ 6 บ้านโนนไผ่ อ้างอิง หัวหนอง หัวหนอง
หนองแซง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านแฮด จังหวัดขอนแก่น ระยะห่างจากอำเภอประมาณ 7 กิโลเมตร ประวัติ เมื่อราว พ.ศ. 2474 บ้านหนองแซง แรกเริ่มก่อตั้งโดยมีกลุ่มคนพากันอพยพมา โดยมีพ่อไสย์ ชุมแสง เป็นคนนำพามาจากบ้านดอนก่อน ตำบลเหล่ายาว อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม และคนกลุ่มนี้ได้มาตั้งบ้านเรือนที่อยู่ที่บ้านขามป้อม ตำบลหนองแซง (ปัจจุบัน) และมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง จำนวน 4 ครอบครัว ได้อพยพต่อมาทางด้านทิศเหนือ ห่างกัน 2 กิโลเมตร ซึ่งเป็นที่มีหนองน้ำ (หนองแซง) คนกลุ่มนี้จึงได้ตั้งบ้านเรือนทำมาหากินในที่แห่งนี้ ในระยะต่อมา ได้มีผู้คนมาจากบ้านโนนบะแต้ บ้านเก่าเขวา (ปัจจุบันหมู่บ้านทั้งสองได้ล่มสลายไปแล้ว) ได้อพยพเข้ามาอยู่เพิ่มเติมมีครอบครัวเพิ่มขึ้นเป็น 20 ครอบครัว จึงได้พร้อมใจกันตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่ให้ชื่อว่า “บ้านหนองแซง” โดยตั้งชื่อตามชื่อหนองน้ำหนองแซง และได้พร้อมใจกันตั้งให้ นายเสน ศรียา เป็นผู้ใหญ่บ้านแยกมาเป็นบ้านหนองแซง หมู่ที่ 25 ตำบลบ้านเป้า (บ้านแฮดปัจจุบัน) อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ต่อมาเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2520 บ้านหนองแซงและหมู่บ้านใกล้เคียงจำนวน 6 หมู่บ้าน คือ บ้านหนองแซง บ้านหนองเต่า บ้านห้วยม่วง บ้านขอนสัก บ้านขามป้อม และบ้านสว่างพัฒนา ได้ขอแยกเขตการปกครองมาเป็นตำบลหนองแซง ขึ้นกับอำเภอบ้านไผ่ในขณะนั้น โดยมีการจัดตั้งสภาตำบลหนองแซง และต่อมาบ้านแฮดได้รับการยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอบ้านแฮด ดังนั้น ตำบลหนองแซงจึงต้องย้ายไปขึ้นกับกิ่งอำเภอบ้านแฮด จังหวัดขอนแก่นโดยปริยาย จนเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งสภาตำบลหนองแซงเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแซง และได้แยกหมู่ที่ 1 บ้านหนองแซง ออกเป็นหมู่บ้านอีก 1 หมู่บ้าน คือ หมู่ที่ 7 บ้านหนองแซง จนถึงปัจจุบัน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลหนองแซงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านแฮด ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลในเมือง (อำเภอบ้านไผ่) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเขวาไร่ (อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลโคกสำราญ การแบ่งเขตการปกครอง ตำบลหนองแซงแบ่งออกเป็น 7 หมู่บ้าน ดังนี้ หมู่ที่ 1 บ้านหนองแซง หมู่ที่ 2 บ้านขามป้อม หมู่ที่ 3 บ้านหนองเต่า หมู่ที่ 4 บ้านสว่างพัฒนา หมู่ที่ 5 บ้านห้วยม่วง หมู่ที่ 6 บ้านขอนสัก หมู่ที่ 7 บ้านหนองแซง อ้างอิง หนองแซง หนองแซง หนองแซง
seu |อาสนวิหารเก่าแยย์ดา| อารามเบ็ลย์ปุตช์ แยย์ดา , แยย์ดอ (อารัน) หรือ เลริดา เป็นหนึ่งในสี่จังหวัดของแคว้นปกครองตนเองกาตาลุญญา ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสเปน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฌิโรนา จังหวัดบาร์เซโลนา จังหวัดซาราโกซา จังหวัดอูเอสกา ประเทศฝรั่งเศส และประเทศอันดอร์รา บ่อยครั้งมีผู้เรียกจังหวัดนี้ว่า ปูเน็น ('ตะวันตก') เนื่องจากตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของแคว้นกาตาลุญญา แยย์ดาเป็นจังหวัดเดียวของแคว้นที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ประมาณร้อยละ 30 ของประชากร 414,015 คนในจังหวัดแยย์ดา (ณ ปี ค.ศ. 2007) อาศัยอยู่ในเมืองแยย์ดาซึ่งเป็นเมืองหลักของจังหวัด เมืองสำคัญบางแห่งของจังหวัด ได้แก่ ลาแซ็วดูร์เฌ็ลย์ (ถิ่นพำนักของอัครมุขนายกซึ่งดำรงตำแหน่งผู้ปกครองร่วมแห่งอันดอร์ราด้วย), มุลยารูซา, ซาร์แบรา, ตาร์รากา และบาลาเก จังหวัดนี้มีเทศบาล 231 เทศบาล ทางด้านเหนือของเทือกเขาพิรินีเป็นที่ตั้งของหุบเขาอารันซึ่งมีฐานะเป็นหน่วยดินแดนพิเศษที่มีอำนาจปกครองตนเองสูงและใช้ภาษาอารัน (ภาษาถิ่นหนึ่งของภาษาอุตซิตา) เป็นภาษาราชการ จังหวัดแยย์ดามีอุตสาหกรรมผลไม้ที่เฟื่องฟู ซึ่งรวมถึงผลไม้สกุลแพร์และท้อ อ้างอิง แยย์ดา
พระบรมสาทิสลักษณ์ของเจ้าหญิงชาร์ลอตต์ วาดโดยจอร์จ ดาวี ใน ค.ศ. 1817 เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ ออกัสตา แห่งเวลส์ (7 มกราคม ค.ศ. 1796 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1817) ทรงเป็นพระราชธิดาและบุตรพระองค์เดียวในเจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ (ต่อมาคือ พระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร) กับเจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งเบราน์ชไวก์ หากว่าเจ้าหญิงทรงมีพระชนม์ชีพยืนยาวกว่าพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร พระอัยกาและเจ้าชายจอร์จ พระราชบิดา พระนางอาจได้เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ แต่พระนางสิ้นพระชนม์เสียก่อนด้วยพระชนมายุ 21 พรรษา พระราชบิดาและพระราชมารดาของเจ้าหญิงชาร์ลอตต์ไม่ชอบพอกันตั้งแต่ก่อนการอภิเษกสมรสและแยกกันประทับในเวลาต่อมา เจ้าชายแห่งเวลส์ทรงให้เจ้าหญิงชาร์ลอตต์อยู่ภายใต้การอภิบาลของพระอภิบาลและข้าบริพาร และทรงได้รับอนุญาตให้ติดต่อเจ้าหญิงแห่งเวลส์อย่างจำกัด ผู้เสด็จออกจากประเทศ เมื่อเจ้าหญิงทรงเจริญพระชันษา พระราชบิดาของเจ้าหญิงทรงกดดันให้พระนางเสกสมรสกับวิลเลิม เจ้าชายรัชทายาทแห่งออเรนจ์ (ต่อมาทรงเป็นพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์) ทีแรกเจ้าหญิงทรงตอบรับการสู่ขอจากเจ้าชาย แต่ต่อมา พระนางทรงยกเลิกการหมั้นนี้ ส่งผลให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเจ้าหญิงกับพระราชบิดา และที่สุดเจ้าชายแห่งเวลส์ทรงอนุญาตให้เจ้าหญิงเสกสมรสกับเจ้าชายเลโอโปลด์แห่งซัคเซิน-โคบูร์ก-ซาลเฟลด์ (ต่อมาทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม) หลังทรงมีชีวิตสมรสที่มีความสุขเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง เจ้าหญิงชาร์ลอตต์สิ้นพระชนม์หลังพระประสูติการพระโอรสตายคลอด (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: โรคซึมเศร้า – พิงเคอร์ตัน – MissingNo. ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ประวัติศาสตร์แบ่งตามภูมิภาค – อียิปต์โบราณ กรีซโบราณ โรมโบราณ ประวัติศาสตร์จีน ประวัติศาสตร์ตะวันออกกลาง ลำดับเวลาเมโซอเมริกา ประวัติศาสตร์อินเดีย ประวัติศาสตร์แบ่งตามทวีป – แอฟริกา อเมริกา แอนตาร์กติกา เอเชีย ออสเตรเลีย ยูเรเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ โอเชียเนีย อเมริกาใต้ รายการยุคเวลา – ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์ สมัยโบราณ สมัยใหม่ ประวัติศาสตร์อนาคต ยุคประวัติศาสตร์ – ยุคหิน ยุคทองแดง ยุคสัมฤทธิ์ ยุคเหล็ก ยุคมืด ยุคกลาง ยุคแห่งการสำรวจ สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ยุคเรืองปัญญา ยุคอุตสาหกรรม สมัยปัจจุบัน ยุคอวกาศ ยุคสารสนเทศ ประวัติศาสตร์แบ่งตามเรื่อง ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม – เงิน ประวัติศาสตร์กีฬา ประวัติศาสตร์ศิลปะ – การเต้นรำ ภาพยนตร์ ดนตรี จิตรกรรม ละคร ประวัติศาสตร์ปรัชญา – โบราณ ยุคกลาง สมัยใหม่ ร่วมสมัย ประวัติศาสตร์ตรรกะ ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ – ทฤษฎี/สังคมวิทยา ประวัติศาสตร์นิพนธ์ คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์เทียม ระเบียบวิธีแบบวิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ – ดาราศาสตร์ ชีววิทยา เคมี นิเวศวิทยา ภูมิศาสตร์ ฟิสิกส์ ธรณีวิทยา ประวัติศาสตร์สังคมศาสตร์ – มานุษยวิทยา เศรษฐศาสตร์ การศึกษา ภูมิศาสตร์ ภาษาศาสตร์ รัฐศาสตร์ จิตวิทยา สังคมวิทยา ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์แบ่งตามยุค – ในวัฒนธรรมช่วงต้น ในสมัยโบราณคลาสสิก ในยุคกลาง ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา การปฏิวัติวิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์เทคโนโลยี – เกษตรกรรมและเกษตรศาสตร์ สถาปัตยกรรม เทคโนโลยีชีวภาพ วิศวกรรมเคมี การสื่อสาร การคำนวณ (วิทยาการคอมพิวเตอร์, วิศวกรรมซอฟต์แวร์) วิศวกรรมไฟฟ้า สิ่งประดิษฐ์ วัสดุศาสตร์ การวัด แพทยศาสตร์ เทคโนโลยีการทหาร การขนส่ง
ชื่อโครงการ : Love Film ครั้งที่ 1 เริ่มเมื่อวันที่ 15 ก.ย. 60 หน่วยงานรับผิดชอบ บริษัท โฮซันนา ครีเอชั่น จำกัด เพจเกิดมาเพื่อดูหนัง สมาคมนักศึกษาคริสตเตียนไทย ---- วัตถุประสงค์ 1 พัฒนาบุคลากรในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทยให้เป็นมืออาชีพ 2 พัฒนาขีดความสามารถของผู้เข้าร่วมโครงการ 3 ให้เป็นสื่อและกิจกรรมในการบ่มเพาะความคิด และพฤติกรรมในการสร้างสรรค์ของ เยาวชนและประชาชน 4 เป็นสื่อกลางในการแบ่งปันความรักกลับไปยังสังคมรอบข้างอย่างเป็นรูปธรรม ---- เลิฟเดอะเทอทีน ภาพยนตร์ Love the Thirteen ประกอบไปด้วยภาพยนตร์สั้น 5 เรื่อง จากทั้ง 5 ผู้กำกับ ที่ได้โอกาสมากำกับภาพยนตร์นี้ภายใต้โครงการ Love Film Project ซึ่งความตั้งใจของโครงการนี้คือถ่ายทอดความรักจากมุมมองคริสเตียนผ่านทางภาพยนตร์ ความยาว 115 นาที ที่ใช้ขอพระคำพระคัมภีร์จาก 1 โครินธ์ 4-7 Part 1 Unfriend -เรื่องย่อ: ฝุ่น และ พลอย เพื่อนสนิทที่ต้องมา unfriend กันในโลก Online เพียงเพราะเรื่องของความอิจฉากัน Part 2 ชิน Love 13:5 -เรื่องย่อ: คู่รักที่ชีวิตคู่กำลังมาถึงจุดเปลี่ยน เมื่อฝ่ายหนึ่งลืมสัญญาที่ให้ต่อกัน ทั้งคู่ต้องเลือกว่าจะคบกันต่อหรือจะเลิกกัน Part 3 MUTE -เรื่องย่อ: เรื่องราวของ ครูแตง ครูในโรงเรียนชนบทแห่งหนึ่งที่อยากให้โอกาสทางการศึกษากับ หมีเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน Part 4 รัก (ไม่) เก่า -เรื่องย่อ: เรื่องราวของพ่อลูก ที่พ่อจมอยู่กับความทรงจำที่ว่าภรรยาของตนเองยังไม่ตาย เพียงเพราะอยากเก็บโกยความสุขและความทรงจำดีๆเอาไว้ แต่ลูกสาวไม่เข้าใจ Part 5 Look For Me At Dusk: ลับขอบฟ้า -เรื่องย่อ: การเดินทางเอาชีวิตรอดของสองพ่อลูก ที่ต้องหนีอุกกาบาตลูกใหญ่ พร้อมกับความสัมพันธ์ที่ไม่ลงรอยกันของทั้งสอง การเดินทางนี้จะกลายเป็นเส้นทางไปสู่ความแตกแยกด้วยความเกลียดชัง หรือ ความรัก
สโมสรกีฬาอัลอะฮ์ลี (อารบิก: النادي الأهلي للألعاب الرياضية) (El Nady El Ahly El Riady, แปล:สโมสรกีฬาแห่งชาติ) เป็นสโมสรกีฬาตั้งอยู่ที่กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ มีชื่อเสียงในด้านทีมฟุตบอลซึ่งกำลังแข่งขันในอียิปเตียนพรีเมียร์ลีก ลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศ อัลอะฮ์ลีก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1907 จากการรวมกลุ่มของนักศึกษาในไคโร อัลอะฮ์ลีชนะเลิศลีกในประเทศ 40 สมัย, ถ้วยในประเทศ 36 สมัย และถ้วยซูเปอร์คัพอีก 10 สมัย จึงเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในอียิปต์ นอกจากนี้ อัลอะฮ์ลียังไม่เคยตกชั้นจากลีกสูงสุดอีกด้วย ส่วนในรายการระหว่างประเทศ อัลอะฮ์ลีชนะเลิศซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก 8 สมัย, ซีเอเอฟคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 1 สมัย, ซีเอเอฟซูเปอร์คัพ 6 สมัย, แอฟริกันคัพวินเนอร์สคัพ 4 สมัย, ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรแอโฟร-เอเชีย 1 สมัย, ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาหรับ 1 สมัย, อาหรับคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย และอาหรับซูเปอร์คัพ 2 สมัย นอกจากนี้ยังได้เหรียญทองแดงในฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2006 คู่ปรับที่สำคัญคือ ซะมาลิก ซึ่งการพบกันของทั้งคู่ถูกเรียกว่าไคโรดาร์บี โดยเกิดจากความขัดแย้งที่ว่าสโมสรไหนประสบความสำเร็จมากที่สุดในอียิปต์และแอฟริกา ทั้งอัลอะฮ์ลี และ ซะมาลิก ถูกสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกากำหนดให้เป็นสโมสรอันดับที่ 1 และ 2 ของแอฟริกาตามลำดับ ทั้งสองสโมสรตั้งอยู่ในเขตมหานครไคโรด้วยกันทั้งคู่ นัดที่ทั้งคู่พบกันจะได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก จนต้องมีการถ่ายทอดสดไปยังประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคแอฟริกาเหนืออีกด้วย อ้างอิง อ อ
จังหวัดปานามา เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศปานามา เมืองหลักของจังหวัดปานามาได้แก่ปานามาซิตี ซึ่งก็เป็นเมืองหลวงของประเทศปานามาด้วยเช่นกัน การปกครอง ปัจจุบันจังหวัดปานามาแบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอหรือดิสตริโต และ 55 เทศบาลหรือกอร์เรฮิมิเอนโต อำเภอ 5 อำเภอที่อยู่ทางทิศตะวันตกของคลองปานามาแยกตัวออกเป็นจังหวัดปานามาตะวันตกเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2014 อำเภอ อำเภอ พื้นที่(ตารางกิโลเมตร) ประชากรโดยประมาณปี 2010 ประชากรโดยประมาณปี 2019 บัลโบอา 333 2,911 3,332 เชโป 4,937 49,385 59,382 ชิมัน 1,046 3,594 3,531 ปานามา 2,031 989,100 1,183,333 ซานมิเกลิโต 50 336,074 375,409 ตาโบกา 12 1,193 1,387 เทศบาล อำเภอ เทศบาล ที่ตั้งตัวอำเภอ บัลโบอา ซานมิเกล ลาเอนเซนาดา ลาเอสเมรัลดา ลากิเนอา เปโดรกอนซาเลซ และซาโบกา ซานมิเกล เชโป เชโป กัญญิตา เชปิโย เอลยาโน ลัสมาร์การิตัส ซานตากรุซเดชินินา มาดุงกันดิ และตอร์ติ เชโป ชิมัน ชิมัน บรูฮัส กอนซาโลบัสเกซ ปาซิกา และอูนิออนซานเตญญา ชิมัน ปานามา เบย์นติกัวร์โตเดดิซิเอมเบร อันกอน เบยาบิสตา เบตาเนีย กาลิโดเนีย ชิลิเบร กูรุนดู เอลชอร์ริโย ฮวนดิอัซ ลัสกุมเบรส ลัสมัญญานิตัส ปาโกรา ปาร์เกเลเฟเบร เปเดรกัล ปูเอโบลนูเอโบ ริโออาบาโฮ ซานเฟลิเป ซานฟรานซิสโก ซานมาร์ติน ซานตาอานา โตกูเมน อัลกัลเดดิอัซ เอร์เนสโตกอร์โดบากัมโปส และไกมิติโย ปานามาซิตี1 ซานมิเกลิโต อาเมเลียเดนิสเดอิกาซา เบลิซาริโอปอร์รัส โฮเซโดมิงโกเอสปินาร์ มาเตโออิตูร์รัลเด บิกตอเรียโนโลเรนโซ อาร์นุลโฟอาเรียส เบลิซาริโอฟริอัส โอมาร์ตอร์ริโฮส และรูฟินาอัลฟาโร ซานมิเกลิโต2 ตาโบกา ตาโบกา โอโตเกออกซิเดนเต และโอโตเกโอริเอนเต ตาโบกา 1 เทศบาลทั้งหมดในอำเภอปานามารวมกันเป็นปานามาซิตี 2 เทศบาลทั้งหมดในอำเภอซานมิเกลิโตรวมกันเป็นซานมิเกลิโต อ้างอิง ปานามา
กาลีมันตันตะวันตก หรือ กาลีมันตันบารัต (; ; แคะ: ; แต้จิ๋ว) เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดในกาลีมันตัน ดินแดนของประเทศอินโดนีเซียบนเกาะบอร์เนียว เมืองหลวงจังหวัดคือ ปนตียานัก จังหวัดมีเนื้อที่ 147,307 ตารางกิโลเมตร จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 4,395,983 คน กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ดายัก, มลายู, จีน, ชวา, บูกิส และมาดูรา จากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,546,439 คน ชายแดนของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตกโดยทั่วไปติดกับเทือกเขาที่รายล้อมไปด้วยลุ่มน้ำของแม่น้ำกาปูวัซที่ไหลผ่านส่วนใหญ่ของจังหวัด จังหวัดยังมีพื้นที่ติดกับจังหวัดกาลีมันตันกลางทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกทางทิศตะวันออก และติดกับรัฐซาราวักของประเทศมาเลเซียทางทิศเหนือ จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกได้รับการขนานนามว่า 'จังหวัดแม่น้ำร้อยสาย' ที่เกิดจากภูมิศาสตร์ของจังหวัดที่มีแม่น้ำน้อยใหญ่นับร้อยที่สามารถใช้ในการเดินเรือได้ มีแม่น้ำหลายสายยังคงแม่น้ำสายหลักในการขนส่งไปยังพื้นที่ห่างไกล เนื่องจากถนนยังไม่สามารถไปถึงได้ แม้จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกจะมีพื้นที่ส่วนน้อยติดกับบริเวณทะเล แต่จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกยังมีเกาะใหญ่น้อยหลายเกาะ (โดยมากไม่มีผู้อยู่อาศัย) อยู่กระจัดกระจายบริเวณช่องแคบการีมาตา และทะเลนาตูนาที่มีเขตติดต่อกับหมู่เกาะรีเยา หน่วยการบริหาร พื้นที่จังหวัดกาลีมันตันตะวันตกแบ่งออกเป็น 12 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 174 ตำบลหรือเกอจามาตัน ;อำเภอ ;นคร อ้างอิง กาลีมันตันตะวันตก
จอมพลเฮนรี เดียร์บอร์น เฮนรี เดียร์บอร์น (23 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1751 - 6 มิถุนายน ค.ศ.1829) เขาเป็นนายพลและรัฐบุรุษชาวอเมริกัน มีบทบาทในสงครามปฏิวัติอเมริกาและสงคราม ค.ศ.1812 เขามีชีวิตอยู่ในช่วงสมัยสงครามนโปเลียน สงครามปฏิวัติอเมริกา เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ในตอนแรกเดียร์บอร์นได้เข้าสังกัดนายพล เบเนดิกต์ อาร์โนลด์ ในการเดินทางไปยังคิวเบก เขาได้บันทึกวารสารที่สำคัญ หลังจากถูกจับกุมและถูกแลกเปลี่ยน เขาก็ตัดสินใจรับใช้ในกองทัพภาคพื้นทวีปของ จอร์จ วอชิงตัน และสามารถทำให้กองทัพอังกฤษยอมจำนนในการโอบล้อมเมืองยอร์กทาวน์ หลังเสร็จสิ้นสงครามปฏิวัติอเมริกา พลเอก อิสเรียล พัทแนม เดียร์บอร์นได้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของนายพลวอชิงตันที่เวอร์จิเนีย ต่อมาในสมัยของประธานาธิบดีโทมัส เจฟเฟอร์สัน เขาได้เป็นเลขานุการแห่งสงคราม ตั้งแต่ ค.ศ.1801 ถึง ค.ศ.1809 และทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติในสงคราม ค.ศ.1812 ในชีวิตของเขายังได้วิจารณ์ผลงานของ อิสเรียล พัทแนม ที่ยุทธการบังเกอร์ ฮิลล์ ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเดียร์บอร์น-พัทแนม ป้อมเดียร์บอร์นที่รัฐอิลลินอยและเมืองเดียร์บอร์นที่รัฐมิชิแกนได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา สงคราม ค.ศ.1812 ค.ศ.1812 กองทัพอังกฤษได้เข้าบุกแผ่นดินสหรัฐอเมริกา ประธานาธิบดีเจมส์ แมดิสันได้แต่งตั้งนายพลเดียร์บอร์นให้เป็นผู้บัญชาการทหารทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่เนื่องด้วยจากที่เดียร์บอร์นในตอนนั้นมีอายุได้ 61 ปี จึงทำให้สุขภาพของเขาไม่สู้ดีนักและบัญชาการรบได้ไม่เต็มที่ of 1812 (11313839734).พลเอก แอนดรูว์ แจ๊กสัน ในยุทธการนิวออร์ลินส์ ค.ศ.1815 แม้ว่าอเมริกาจะเอาชนะอังกฤษได้ในยุทธการนิวออร์ลินส์ แต่เดียร์บอร์นก็ถูกปลดออกจากตำแหน่งทางทหารในวันที่ 15 มิถุนายน บั้นปลายชีวิต ได้เป็น 1 ในสมาชิกสมาคมโบราณวัตถุอเมริกันในปี ค.ศ.1816 ได้เป็นผู้ว่าการรัฐแมสซาซูเซตส์ในปี ค.ศ.1818 ได้เป็นเอกอัครราชทูตอเมริกาประจำโปรตุเกสในปี ค.ศ.1822 ในสมัยประธานาธิบดีเจมส์ มอนโร สุสานฟอเรสต์ฮิลล์ สถานที่ฝังศพของเฮนรี เดียร์บอร์น เขากลับมาบ้านเกิดที่ย่านร็อคซ์บูรีในเมืองบอสตัน และเสียชีวิตในอีก 5 ปีต่อมาด้วยวัย 78 ปี ศพของเขาถูกฝังในสุสานฟอเรสต์ฮิลล์ในทุ่งราบจาเมกา(ในตอนนั้นอยู่นอกเมืองบอสตันและผนวกเข้ากับเมืองในปี ค.ศ.1874)
เสียงเสียดแทรกไม่ก้องที่เกิดบริเวณส่วนหลังของปุ่มเหงือกประกอบด้วยเสียงเสียดแทรก ปุ่มเหงือกเพดานแข็ง ไม่ก้อง , เสียงเสียดแทรก ไม่อุสุม หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง , เสียงเสียดแทรก ลิ้นม้วน ไม่ก้อง และเสียงเสียดแทรก เพดานแข็งปุ่มเหงือก ไม่ก้อง บทความนี้จะกล่าวถึงเฉพาะสองเสียงแรก เสียงเสียดแทรก ปุ่มเหงือกเพดานแข็ง ไม่ก้อง เสียงเสียดแทรก ปุ่มเหงือกเพดานแข็ง ไม่ก้อง เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา เช่น ภาษายอรูบา, ภาษาเยอรมัน, ภาษาฝรั่งเศส, ภาษายูเครน, ภาษาอาหรับ, ภาษาเปอร์เซีย, ภาษาอังกฤษ (มักเขียนแทนด้วยทวิอักษร sh), ภาษาจีนกลางถิ่นไทเป (เขียนแทนด้วยตัวอักษร ㄕ) เป็นต้น สัญลักษณ์ในชุดสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ (คนละตัวกับเครื่องหมายปริพันธ์ ∫) และสัญลักษณ์เอกซ์-แซมปาที่ตรงกันคือ S เสียงเสียดแทรก ไม่อุสุม หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง เสียงเสียดแทรก ไม่อุสุม หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง เป็นเสียงพยัญชนะเสียงหนึ่ง พบเป็นหน่วยเสียงย่อยของหน่วยเสียง /r/ ในภาษาอังกฤษบางสำเนียง เช่น ภาษาอังกฤษแบบไอริช, สำเนียงมาตรฐานแบบอังกฤษ เป็นต้น เนื่องจากชุดสัทอักษรสากลไม่มีสัญลักษณ์แยกต่างหากสำหรับเสียงหลังปุ่มเหงือก (สัญลักษณ์ตัวเดียวกันนั้นใช้แทนเสียงโคโรนัลทุกเสียงที่ไม่มีการยกลิ้นสู่เพดานแข็ง) จึงมักถอดเสียงนี้โดยใช้เครื่องหมายเสริมเป็น (retracted constricted voiceless ) สัญลักษณ์เอกซ์-แซมปาที่ตรงกันคือ r\_-_0_r อ้างอิง เสียดแทรก หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง
โลโกองค์การอนามัยโลก ผู้ประกาศภาวะฉุกเฉินด้านสาธารณสุขระหว่างประเทศ ภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขระหว่างประเทศ คือการประกาศอย่างเป็นทางการโดยองค์การอนามัยโลกซึ่งเหตุการณ์ฉุกเฉินด้านสาธารณสุขที่ก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อนานาประเทศ จากการแพร่ระบาดระหว่างประเทศและต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างประเทศในการรับมือกับเหตุการณ์นั้น ๆ ภายใต้กฎอนามัยระหว่างประเทศ ค.ศ. 2005 (International Health Regulations : IHR) รัฐมีหน้าที่ต้องตอบสนองทันทีต่อภาวะฉุกเฉินดังกล่าว การประกาศภาวะฯ ได้รับการเผยแพร่โดยคณะกรรมการฉุกเฉิน (EC) ซึ่งประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญระหว่างประเทศที่ดำเนินงานภายใต้ IHR ภายหลังการระบาดของโรคซาร์สเมื่อปี 2002 ตั้งแต่ปี 2009 เป็นต้นมา องค์การอนามัยโลกได้ประกาศภาวะฉุกเฉินฯ ทั้งสิ้น 6 ครั้ง ประกอบด้วย การระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009, การระบาดของโรคโปลิโอ 2014, การระบาดของไวรัสอีโบลาในแอฟริกาตะวันตก 2014, การระบาดของไวรัสซิกา 2015–16, การระบาดทั่วของอีโบลาในกีวู และการระบาดทั่วของโควิด-19 การประกาศถือว่าเป็นการชั่วคราวที่ต้องได้รับการทบทวนทุก ๆ สามเดือน สรุปการประกาศ อ้างอิง
ประเทศสิงคโปร์เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ซึ่งเดิมกำหนดให้จัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 นับเป็นการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 17 ของประเทศนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกในปี 1948 นอกจากนี้ สิงคโปร์ยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมมาเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว แต่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก เนื่องจากสนับสนุนการคว่ำบาตรของสหรัฐอเมริกา ผู้เชิญธงพิธีเปิดการแข่งขันของสิงคโปร์คือ นักเทเบิลเทนนิส Yu Mengyu และนักลูกขนไก่ Loh Kean Yew นักกระโดดน้ำ Jonathan Chan เป็นผู้เชิญธงในพิธีปิดการแข่งขัน สิงคโปร์ไม่สามารถคว้าเหรียญรางวัลโอลิมปิกได้เลยเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 โดยครั้งสุดท้ายคือการแข่งขันในปี 2004 จำนวนนักกีฬา จำนวนนักกีฬาในแต่ละชนิดกีฬามีดังต่อไปนี้ กีฬา ชาย หญิง รวม กรีฑา 0 1 1 แบดมินตัน 1 1 2 กระโดดน้ำ 1 1 2 ขี่ม้า 0 1 1 ฟันดาบ 0 2 2 ยิมนาสติก 0 1 1 เรือพาย 0 1 1 เรือใบ 1 3 4 ยิงปืน 0 1 1 ว่ายน้ำ 2 2 4 เทเบิลเทนนิส 1 3 4 รวม 6 17 23 อ้างอิง 2020 สิงคโปร์
เรือยิงตอร์ปิโดยูโกสลาเวีย ที5 เรือยิงตอร์ปิโดยูโกสลาเวีย ที5 เป็นเรือยิงตอร์ปิโดประจำการในราชนาวียูโกสลาเวียระหว่างปี 2464–2484 ชื่อเดิมคือ 87เอฟ เป็นเรือยิงตอร์ปิโดชั้น 250ที (250 ตัน) ของกองทัพเรือออสเตรีย-ฮังการีระหว่างปี 2457–58 มีปืนขนาด 66 มม. (2.6 นิ้ว) สองกระบอก และท่อตอร์ปิโด 4 ท่อขนาด 450 มม. (17.7 นิ้ว) สี่ท่อ และสามารถบรรทุกทุ่นระเบิดเรือ 10-12 ลูก ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มีการใช้เรือในภารกิจขบวนเรือ ลาดตระเวน คุ้มกันและเก็บกวาดทุ่นระเบิด ปฏิบัติการต่อต้านเรือดำน้ำและภารกิจโจมตีชายฝั่ง หลังออสเตรีย-ฮังการีปราชัยในปี 2461 มีการจัดสรร 87เอฟ ให้แก่ราชนาวีราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นราชนาวียูโกสลาเวียและได้เปลี่ยนชื่อเป็น ที5 ขณะนั้น เรือดังกล่าวและเรือชั้น 250ทีอื่นอีกเจ็ดลำเป็นเรือเดินสมุทรสมัยใหม่ไม่กี่ลำของกองทัพเรือนั้น ในสมัยระหว่างสงคราม ที5 และกองทัพเรือที่เหลือเข้าร่วมการฝึกซ้อมและลาดตระเวนไปท่าเรือฝ่ายเดียวกัน แต่กิจกรรมถูกจำกัดด้วยงบประมาณกองทัพเรือที่ลดลง (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: คาโรลที่ 2 แห่งโรมาเนีย – 90377 เซดนา – ธงไชย แมคอินไตย์ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
จินตมณีมนเทียรแห่งเถอูร์ เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่บูชาพระพิฆเนศ ตั้งอยู่ในเถอูร์ (थेऊर; Theur) 25 กิโลเมตรจากเมืองปูเน ที่นี่เป็นหนึ่งในแปดมนเทียรของอัษฏวินายก เทวสถานพระคเณศทั้งแปดแห่งอันโด่งดังของรัฐมหาราษฏระ ตำนานของมนเทียรระบุถึงที่มาของการที่พระพิฆเนศทรงได้รับอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยอำนวยอวยพรได้ที่เรียกว่าจินตมณี (Cintamani) เพื่อใช้อวยพรแด่ผู้ที่สักการะพระองค์ มาจากฤาษีกปิล (Kapila) จากพระเจ้าคณะ หรือ คุณะ (Gana or Guna; गुण) จากกษัตริย์พระองค์หนึ่งซึ่งเป็นผู้โลภ มนเทียรนี้มีความสัมพันธ์กับสันตะแห่งคาณปัตยะนามว่า โมรยา โคสาวี (Morya Gosavi) ถึงแม้จะเชื่อว่ามนเทียรตั้งอยู่โดยไม่มีจุดเริ่มต้น แต่อาคารของมนเทียรในปัจจุบันเชื่อว่าสร้างขึ้นโดยโมรยา โคสาวี หรือโดยลูกหลานของท่าน จินตมณีมนเทียรได้รับการทำนุบำรุงอย่างดีโดยกษัตริย์เปษว (Peshwa) โดยเฉพาะพระเจ้ามธวเราที่หนึ่ง (Madhavrao I; 1745–1772) ผู้ทรงทำนุบำรุงและสร้างโครงสร้างต่าง ๆ ในมนเทียร เถอูร์ (Theur) ตั้งอยู่ใน (ตลุกะ; taluka) หาเวลีตลุกะ (Haveli taluka) ของอำเภอปูเน ใกล้กับจุดที่แม่น้ำภิมา (Bhima) กับแม่น้ำมูลมุถ (Mula-Mutha) มาบรรจบกัน ความสำคัญ เถอูร์นั้นเป็นมนเทียรลำดับที่ห้าจากแปดมนเทียรตามอัษฏวินายกยาตรา (การจาริกแสวงบุญตามอัษฏวินายกทั้งแปดแห่ง) แต่ผู้จาริกแสวงบุญนิยมเดินทางมาสักการะมนเทียรนี้เป็นลำดับที่สองถัดจากที่โมรคาว (Morgaon) เนื่องจากเป็นเส้นทางที่เดินทางได้สะดวกกว่า ในคัมภีร์มุทคลปุราณะ (Mudgala Purana) ระบุว่า พระเจ้าคณะ, คุณะ หรือ คนสุระ (Gana or Guna or Ganasura) เป็นบุตรของพระเจ้าอภิชิต (Abhijit) และพระนางคุณวตี (Gunavati) พระเจ้าคุณะเป็นกษัตริย์ที่แข็งแกร่งแต่หัวร้อน และเป็นกษัตริย์นักรบ พระองค์บูชาพระศิวะ พระบิดาของพระคเณศ พระศิวะจึงเมตตาประทานให้พระเจ้าคุณะได้ปกครองสามโลก สวรรค์ โลกมนุษย์ และโลกบาดาล และได้ให้ประกาศิตว่าพระเจ้าคณะจะไม่สามารถถูกสังหารได้ ครั้งหนึ่งพระคณะและบริวารได้เดินทางไปถึงอาศรมของฤาษีกปิล (Kapila) ผู้ครอบครองอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถประสาทคำขอได้ 'จินตมณี' ฤาษีกปิลต้อนรับพระเจ้าคณะและบริวารด้วยอาหารเลิศรสซึ่งสร้างขึ้นดวยพลังของจินตมณี ด้วยความโลภที่อยากครอบครองจินตมณี แต่ฤาษีกปิลปฏิเสธ พระเจ้าคณะได้ยึดอัญมณีนั้นมาจากฤาษี ฤาษีกปิลผู้ศรัทธาในพระพิฆเนศจึงสวดภาวนาให้พระคเณศทรงช่วยนำอัญมณีนั้นกลับมา พระพิฆเนศและกองทัพองพระองค์ปรากฏในฝันของพระเจ้าคณะ ที่ซึ่งในฝันนั้นมีทหารนายหนึ่งได้ตัดศีรษะของพระเจ้าคณะ พระเจ้าคณะทรงตื่นขึ้นและกรีฑาทัพตรงไปยังอาศรมของฤาษีกปิล โดยมีเป้าหมายเพื่อจะสังหารฤาษีเสีย พระเจ้าอภิชิตผู้เป็นบิดาทรงพยายามห้ามปรามและแนะนำให้คืนจินตมณีกลับไปแก่ฤาษี แต่พระเจ้าคณะทรงไม่เชื่อฟังและเข้าทำลายอาศรมของฤาษีกปิล พระพิฆเนศเสด็จลงมาสังหารพระเจ้าคณะโดยการตัดศีรษะ และพระนางสิทธิ ศักติของพระคเณศเป็นผู้ทรงเนรมิตกองทักกว่าพันคนเข้ากำจัดกองทัพของพระเจ้าคณะ หลังจากนั้นพระคเณศทรงนำจินตมณีคืนให้แก่ฤาษีกปิล แต่ฤาษีเลือกที่จะถวายจินตมณีนั้นให้กับพระคเณศแทน ชื่อ 'เถอูร์' (Theur) นั้นมาจากภาษาสันสกฤต 'สถาวร' (Sthavar; स्थावर) แปลว่ามั่นคง ในอีกตำนานหนึ่งเล่าว่าพระพรหมได้ทรงทำสมาธิที่นี่ และจิตอันไม่ได้พักผ่อนของพระองค์ได้ 'สถาวร' ที่นี่ด้วยพระพรจากพระคเณศ เนื่องจากพระคเณศได้ทรงช่วยให้พระพรหมหลุดพ้นจาก 'จินตะ' (ความกังวล) ของพระองค์ จึงเป็นที่เรียกขานว่า 'จินตมณี' ในอีกตำนานหนึ่งเล่าว่าพระอินทร์ได้บูชาขอพรพระคเณศภายใต้ต้น Kadamba ให้พระองค์หลุดพ้นจากคำสาปของเคาตมะมหาฤษี (Gautama Maharishi) ที่นี่จึงเป็นที่รู้จักในชื่อ Kadamaba นคร แปลว่าเมืองแห่งต้น Kadamba อ้างอิง บรรณานุกรม
วัดสามพราน เป็นวัดในตำบลสามพราน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีสถาปัตยกรรมที่แปลกตา คือผสมผสานศิลปะไทยและจีนไว้ด้วยกัน เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมโดยเฉพาะในช่วงตรุษจีน พุทธศาสนิกชนเดินทางมาทำบุญ กราบสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ถือศีล และปฏิบัติธรรม รวมทั้งเที่ยวชมสิ่งก่อสร้างสำคัญของวัด คือ กุฏิพญามังกรตะกายฟ้า สูง 80 เมตรเปรียมเสมือนพรรษาที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน มี 16 ชั้น เป็นกุฏิทรงกลม ด้านนอกของกุฏิ มีมังกรสีเขียวขนาดใหญ่ พันรอบตัวอาคารจากด้านล่างไปจนถึงยอดตึก บันไดทางเดินเป็นลักษณะอุโมงค์ ด้านบนเป็นจุดชมวิว นอกจากนั้นภายในวัดยังมีพระพุทธรูปหลวงพ่อพุทโธภาวนา มีองค์สีทองปางประทานพร ประดิษฐานอยู่บนอาคารปฏิบัติธรรม ส่วนในพระอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานของพระประธานองค์เล็กที่สุดและมากที่สุดในโลก 1,250 องค์ ปี พ.ศ. 2538 มีข่าวดัง เมื่อพระภาวนาพุทโธ ถูกดำเนินคดีข่มขืนบรรดาเด็กสาวชาวเขา ที่มาพักอาศัยภายในวัด ศาลพิพากษาจำคุกเป็นเวลาถึง 160 ปี แต่ตามกฎหมายสามารถจำคุกจำเลยได้เพียง 50 ปีเท่านั้น โทษจึงคงเหลือจำคุก 50 ปี หลังจากที่ผู้คนทราบข่าวนี้จึงไม่ค่อยมีใครไปเที่ยวนัก แต่ปัจจุบันมีผู้คนไปเที่ยวมากขึ้น อ้างอิง สามพราน
ฟุตบอลเป็นหนึ่งในกีฬาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศอาเซอร์ไบจาน โดยอยู่ภายใต้การบริหารของสมาคมสหพันธ์ฟุตบอลอาเซอร์ไบจาน หรือ AFFA ซึ่งทำหน้าที่ควบคุมการแข่งขันฟุตบอลลีก, ฟุตบอลถ้วย และฟุตบอลทีมชาติอาเซอร์ไบจาน ทีมชาติลงแข่งขันในรายการที่รับรองโดยฟีฟ่าและยูฟ่าทั้งชุดใหญ่และชุดเยาวชน เนฟต์ชีเป็นหนึ่งในสโมสรชั้นนำของประเทศนับตั้งแต่ยุคลีกสูงสุดของสหภาพโซเวียต โดยได้เข้าร่วมรายการระดับทวีปยุโรปเป็นบางครั้ง หนึ่งในผู้เล่นที่มีชื่อเสียงของประเทศ คือ อนาตอลี บานิเชฟสกี ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติโซเวียตชุดที่เข้ารอบรองชนะเลิศฟุตบอลโลก 1966 ทีมชาติ ฟุตบอลทีมชาติอาเซอร์ไบจาน เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศอาเซอร์ไบจาน อยู่ภายใต้การบริหารของสมาคมสหพันธ์ฟุตบอลอาเซอร์ไบจาน ทีมชาติก่อตั้งขึ้นภายหลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต และลงเล่นระดับนานาชาติครั้งแรกในนัดที่พบกับจอร์เจียเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1992 ทีมชาติอาเซอร์ไบจานลงเล่นรอบคัดเลือกของรายการสำคัญนับตั้งแต่ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 แต่ก็ไม่เคยผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปหรือฟุตบอลโลกได้เลย กูร์บัน กูร์บานอฟ เป็นผู้ที่ทำประตูในนามทีมชาติมากที่สุดที่ 14 ประตู จากการลงเล่น 66 นัด ระบบลีก ระดับ ลีก 1 อาเซอร์ไบจานพรีเมียร์ลีก 8 สโมสร ↓↑ 1 สโมสร 2 อาเซอร์ไบจานเฟิสต์ดิวิชัน 16 สโมสร อ้างอิง
ตระกูลภาษาเอสกิโม–อะลิวต์ , ตระกูลภาษาเอสกาลิวต์ หรือ ตระกูลภาษาอินูอิต-ยูปิก-อูนางัค เป็นตระกูลภาษาพื้นเมืองในอะแลสกา, นูนาวุต, นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ตอนเหนือ (ภูมิภาคนิคมอินูวิอาลูอิต), เกแบ็กตอนเหนือ (นูนาวิก), แลบราดอร์ตอนเหนือ (นูนัตซิอาวุต), กรีนแลนด์ และรัสเซียตะวันออกไกล (คาบสมุทรชุกชี) ตระกูลภาษาเอสกิโม–อะลิวต์แบ่งออกเป็นสองสาขา ได้แก่ สาขาเอสกิโมและสาขาอะลิวต์ สาขาอะลิวต์มีเพียงภาษาเดียวคือภาษาอะลิวต์ ใช้พูดในหมู่เกาะอะลูเชียนและหมู่เกาะพริบิลอฟ และแบ่งออกเป็นหลายภาษาถิ่น ส่วนสาขาเอสกิโมแบ่งออกเป็นสองสาขา ได้แก่ สาขายูปิกซึ่งพูดในอะแลสกาตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้และในคาบสมุทรชุกชี และสาขาอินูอิตซึ่งพูดในอะแลสกาเหนือ แคนาดา และกรีนแลนด์ และประกอบด้วยหลายวิธภาษา วิธภาษาที่อยู่ใกล้กันจะมีความคล้ายคลึงกัน ส่วนวิธภาษาในหมู่เกาะไดออมีดและกรีนแลนด์ตะวันออกซึ่งอยู่ในระยะไกลที่สุดจากศูนย์กลางจะมีความแตกต่างกันมาก การพิจารณาตำแหน่งที่เหมาะสมของภาษาซีเรนีกีในสาขาเอสกิโมยังไม่เป็นที่ยุติ นักภาษาศาสตร์บางคนถือว่าภาษานี้เป็นสาขาหนึ่งของสาขายูปิก ในขณะที่นักภาษาศาสตร์คนอื่น ๆ ถือว่าเป็นสาขาต่างหากในสาขาเอสกิโมร่วมกับสาขายูปิกและสาขาอินูอิต อ้างอิง เอสกิโม–อะลิวต์
อูนะโกฏิ (อักษรโรมัน: Unakoti) แปลตรงตัวว่า น้อยกว่าหนึ่งโกฏิอยู่หนึ่ง ในภาษาเบงกอล เป็นเนินเขาที่เป็นที่ตั้งของเทวสถานในนิกายไศวะของศาสนาฮินดู ที่ซึ่งมีจุดเด่นที่งานแกะสลักนูนต่ำบนผนังหินขนาดใหญ่ที่แสดงรูปพระศิวะ อูนะโกฏิเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของอำเภออูนะโกฏิ รัฐตรีปุระทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย พบหลักฐานกิจกรรมทางศาสนาที่นี่ย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 7-9 เป็นอย่างต่ำ เทวรูป ในบรรดาภาพแกะสลักนูนต่ำประกอบด้วยพระศิวะเป็นองค์ประธาน พระนามว่า อูนะโกฏิศวรกาลไภรวะ (Unakotiswara Kal Bhairava) มีความสูง 30 ฟุต ซึ่งประกอบด้วยเครื่องทรงพระเศียรที่สูงราว 10 ฟุต สองข้างของเครื่องทรงพระเศียรนั้นพบพระแม่ทุรคาประทับบนสิงโต และเทวีอีกองค์หนึ่ง นอกจากนี้ยังพบรูปพระคเณศองค์ใหญ่ และมีการพบรูปโคนนทิที่ถูกฝังในดินอยู่ครึ่งหนึ่ง Unakoti |พระศิวะและสายน้ำซึ่งแทนพระคงคา Unakoti |พระศิวะ Unakoti (Scorpian ad).พระทุรคา Ganesha, Unakoti ( ঊনকোটি). พระคเณศ Unakotiswara Kal Bhairava,Unakoti ( ঊনকোটি).ศิวกาลไภรวะ Unakoti |ส่วนอื่น ๆ การอนุรักษ์ พื้นที่นี้ขาดการดูแลอยู่ช่วงหนึ่งอันเป็นผลให้งานแกะสลักหินถูกกร่อนลงมาก ASI (องค์การสำรวจโบราณคดีอินเดีย) จึงได้เข้ามาดูแลและประกาศสถานะแหล่งโบราณสถาน อย่างไรก็ตามยังคงมีการขุดค้นอีกมากในพื้นที่ที่ยังไม่ได้ดำเนินการ รัฐบาลอินเดียเคยมีความพยายามที่จะเสนอต่อยูเนสโกให้อูนาโกฏิเป็นแหล่งมรดกโลก เมื่อปี 2016 หน่วยงานของรัฐได้รับเงิน 12 โกรร์รูปี เพื่อพัฒนาพื้นที่นี้เป็นแหล่งท่องเที่ยว อ้างอิง
วัดดอนเมือง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ประวัติ พื้นที่เดิมของวัดดอนเมือง เป็นที่ราบสูง เดิมเรียกกันว่า ดอนอีเหยี่ยว เพราะมีฝูงเหยี่ยวบินมารวมตัวกัน ต่อมาเมื่อมีกองบินทหารบกมาตั้ง (กองทัพอากาศในปัจจุบัน) จึงเรียกพื้นที่นี้ว่า ดอนเมือง วัดเริ่มสร้างราว พ.ศ. 2438 สมัยนั้นยังไม่มีชื่อ ชาวบ้านเรียกว่า วัดดอนอีเหยี่ยว เป็นที่ดินของเศรษฐีซึ่งมีบรรดาศักดิ์เป็น หมื่นอาจหาญ ประชาชนเรียก เสมียนภู่ ท่านได้ยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่สร้างวัด โดยมีพระอาจารย์จ๊ะ ท่านเป็นชาวรามัญ และเป็นพระที่เดินทางมาด้วยเรือมาจอดพักอาศัยในคลองเปรมประชากร ชาวบ้านได้นำอาหารมาถวาย ต่อมาเมื่อมีจิตศรัทธาเลื่อมใส ได้ปลูกสร้างกุฏิให้เป็นที่อยู่ ได้สร้างเป็นวัดในเวลาต่อมา หลังจากที่รัฐบาลได้สร้างทางรถไฟสายเหนือผ่านที่ดินซึ่งเป็นการแบ่งที่ดินออกเป็น 2 ส่วน ทำให้ลำบากแก่การที่จะข้ามทางรถไฟไปทำมาหากินจึงได้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด เดิมที่ดินของวัดนี้มีมากกว่านี้ ปัจจุบันที่ดินของวัดมีจำนวน 33 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถ มีพระประธานเป็นพระพุทธสิหิงค์หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว พระเจดีย์ ลักษณะระฆังคว่ำแปดเหลี่ยม สูง 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่สมเด็จพระสังฆราชได้ประทานให้เมื่อปี พ.ศ. 2542 และพระวิหารหลวงปู่พร มีลักษณะแบบทรงไทย ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร หลังคามุงกระเบื้องเคลือบกาบกล้วย ก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527 ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชและพระพุทธรูปอีกหลายองค์ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติ วัตถุมงคล วัตถุมงคลที่ขึ้นชื่อของวัดดอนเมือง คือ เหรียญหลวงพ่อพร พุทธสโร และที่นิยมแพร่หลายมากที่สุดก็คือ เหรียญปั๊มรูปเหมือนรุ่นแรก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460–2465 มีพุทธคุณด้านแคล้วคลาดและเมตตามหานิยม ค้าขายร่ำรวย โชคลาภเป็นเยี่ยม ส่วนการจัดสร้างวัตถุมงคลในยุคปัจจุบันนั้น พระราชวิสุทธิมงคลหรือหลวงพ่อแคล้ว สุธัมโม เจ้าอาวาสวัดดอนเมือง ได้จัดสร้างวัตถุมงคลมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515 จนถึงปัจจุบัน รายนามเจ้าอาวาส พระอาจารย์จ๊ะ (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2438 – 2445 พระอาจารย์โปร่ง (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2445 – 2447 พระอาจารย์อยู่ (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2447 – 2451 พระอาจารย์ยวง (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2451 – 2456 พระอาจารย์พร พุทฺธสาโร (เจริญดี) พ.ศ. 2456 – 2484 ได้รับตราตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อ 2460 และเป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดดอนเมือง พระครูปลัดจรูญ โสวณฺณิโก (ดำ พิชิต) พ.ศ. 2484 – 2486 พระครูสมุห์เชื้อ สาสนมนฺโท (มอญกระโทก) พ.ศ. 2486 –2494 พระราชวิสุทธิมงคล (แคล้ว สุธมฺโม) พ.ศ. 2510 – 2560 พระปริยัติโศภณ (อิทธิยาวุธ ธีรวโร ป.ธ.๙) 2560 – ปัจจุบัน อ้างอิง ดอนเมือง ดอนเมือง ดอนเมือง
วัดบุณยประดิษฐ์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางไผ่ เขตบางแค กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดบุณยประดิษฐ์ เดิมชื่อ วัดใหม่บุญน่วม บ้างเรียกว่า วัดใหม่ตาน่วม เมื่อปี พ.ศ. 2478 คุณโยมบุญ คุณโยมน่วม โพธินิมิตร ได้ถวายที่ดินสร้างวัดจำนวน 10 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา และได้กราบอาราธนาพระอาจารย์สวาทจากวัดศาลาแดงมาอยู่จำพรรษาและเป็นผู้ดูแลวัด จนกระทั่งท่านได้ถึงแก่มรณภาพ จากนั้นปี พ.ศ. 2489 ญาติโยมทายกทายิกาได้กราบอาราธนาหลวงพ่อสิน ติสฺโส มาจำพรรษาและดูแลปกครองวัดและได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้สร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์เป็นอาทิ ท่านยังได้เปิด ให้มีการเรียนการสอนแผนกธรรมตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พ.ศ. 2503 เจ้าอาวาสองค์ที่สาม พระอาจารย์สนิท อมโร ได้สร้างกุฏิสงฆ์จำนวน 40 ห้อง ปี พ.ศ. 2510 ท่านได้ซื้อที่ดินเพิ่มขยายอาณาบริเวณวัดอีกจำนวน 5 ไร่เศษ ร่วมกับกรรมการและชาวบ้านตัดถนนมูลดินเพื่อทำทางเข้าวัด ถนนนี้ชื่อว่า ถนนพัฒนกิจ ต่อมาสมัยเจ้าอาวาสองค์ที่สี่ พระวิสุทธาธิบดี มีการก่อสร้างอาคารใหม่ คือสร้างศาลาอเนกประสงค์ สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรม ซื้อที่ดินขยายอาณาบริเวณวัดเพิ่มขึ้น วัดบุณยประดิษฐ์ ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อปี พ.ศ. 2547 อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถสร้างปี พ.ศ. 2531 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นปูด้วยกระเบื้องหินอ่อน หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสุโขทัย หน้าบันและซุ้มลงรักปิดทอง ผนังด้านนอกหินล้าง ผนังด้านในเขียนภาพพุทธประวัติและพระเวสสันดรและพระเจ้าสิบชาติ ภายในประดิษฐาน พระพุทธชินราชจำลอง พระวิหารเป็นอุโบสถหลังเดิม สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2497 มีขนาดความกว้าง 6 เมตร ความยาว 25 เมตร มีการบูรณะจากอุโบสถเดิมโดยได้เปลี่ยนกระเบื้องมุงหลังคาใหม่เป็นกระเบื้องเคลือบสุโขทัย ช่อฟ้า ใบระกา คันทวย บัวปลายเสาประดับกระจกสีทอง หน้าบันไม้สักดังเดิม ซุ้มประตู ซุ้มหน้าต่างเป็นลวดลายปูนปั้นแบบโบราณ พื้นและผนังด้านในปูด้วยหินอ่อน ด้านนอกฉาบด้วยหินล้าน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว อ้างอิง บุณยประดิษฐ์ บุณยประดิษฐ์
วัดพิชัยสงคราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาคือวัดพระสมุทรเจดีย์ วัดพิชัยสงครามสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2253 เดิมเรียกว่า วัดโพธิ์ หรือ วัดนอก คาดว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมประมาณ พ.ศ. 2253 ได้รับการบูรณะในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อพระยาพิชัยสงครามนำกำลังพลมาสร้างป้อมปราการ 4 ป้อมภายในเขตวัด ได้แก่ ป้อมประโคนชัย ป้อมกายสิทธิ์ ป้อมนารายณ์ปราบศึก และป้อมปราการ ต่อมาเมื่อรัชกาลที่ 2 เสด็จพระราขดำเนินทอดผ้าพระกฐินที่วัดแห่งนี้ ทรงพระราชทานนามวัดใหม่ว่า 'วัดพิชัยสงคราม' ขณะที่ป้อมปราการในวัดถูกรื้อถอนออก คงเหลือแต่ชื่อถนนสายต่าง ๆ พระเจดีย์ของวัดเป็นพระเจดีย์ทรงเครื่องก่อสร้างเป็นรูปทรงระฆังประดับถ้วยชามเบญจรงค์ มีสร้อยสังวาลย์คล้องเป็นลายปูนปั้น และบัวกลุ่มปูนปั้นประดับรอบเจดีย์ 3 ชั้น อุโบสถหลังเก่าเป็นศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ อุโบสถใหม่เป็นทรงปราสาทจัตุรมุข ศิลปะและสถาปัตยกรรมแห่งยุครัตนโกสินทร์ มีศาลาการเปรียญทรงไทย จุได้หลายร้อยคน หอประชุมเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2547 สำหรับใช้ประชุมพระสังฆาธิการและจัดกิจกรรมต่าง ๆ อ้างอิง พิชัยสงคราม
วัดยายร่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายในแขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร วัดสร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2365 เดิมมีชื่อว่า วัดจุฬามณี ภายหลังเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2517 เปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดยายร่ม' ตามชื่อผู้สร้างคือยายร่ม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2478 พระครูโสภิตบุญญาทร เจ้าอาวาส อาคารเสนาสนะและพิพิธภัณฑ์ อุโบสถ 2 ชั้น มีการนำเอางานแกะสลักไม้แบบล้านนามาใช้แทนการวาดจิตรกรรมฝาผนัง โดยได้นำช่างจากอำเภอสันกำแพงและอำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ มาเป็นผู้แกะสลัก มีเรื่องราวพระพุทธประวัติชาดกต่าง ๆ หลายเรื่อง เป็นจำนวน 100 ภาพขึ้นไป อุโบสถหลังแรกเป็นอุโบสถไม้ทั้งหลังหลังเล็ก พอประกอบสังฆกรรมของพระสงฆ์ มีพระพุทธรูปทองเหลืองหน้าตักกว้างประมาณ 19 นิ้ว เป็นพระประธานในอุโบสถ ยังมีหลวงพ่อพุ่ม พระพุทธรูปปางสมาธิหน้าตัก 31 นิ้ว สูง 48 นิ้ว เข้าใจว่าขอมาจากบ้านคหบดีย่านถนนตก มีศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปอื่นและสิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ เช่น หลวงพ่อพระพุทธเมตตา หลวงพ่อทันใจ พระบรมสารีริกธาตุจากประเทศศรีลังกา ต้นพระศรีมหาโพธิ รอยพระพุทธบาทจำลอง พระพิฆเนศวรหล่อด้วยทององค์ใหญ่ พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร เขตจอมทอง ตั้งอยู่ภายในวัดยายร่ม นำเสนอเรื่องราวที่พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชกระแสรับสั่งให้ขุดคลองด่านขึ้น และยังเล่าเรื่องราววิถีชีวิตของชาวชุมชนในเขตจอมทอง อย่างการประกอบอาชีพทำสวนส้มเขียวหวาน อ้างอิง ยายร่ม
Comiccon 2015 - Katniss Everdeen (19462705781).ผู้แต่งคอสเพลย์เป็นแคตนิส เอฟเวอร์ดีน ในงานมอนทรีออลคอมิกคอน เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 โลกของผู้หลงใหล เป็นพื้นที่ทางวัฒนธรรมย่อยที่ประกอบด้วยผู้หลงใหลที่มีความร่วมรู้สึกและความเป็นมิตรสหายกับผู้หลงใหลคนอื่น ๆ ซึ่งมีความสนใจร่วมกัน โดยทั่วไปแล้ว บรรดาผู้หลงใหลจะสนใจแม้กระทั่งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสิ่งที่เป็นศูนย์กลางของโลกของกลุ่มตน และใช้เวลาและพลังงานในระดับนัยสำคัญไปกับความสนใจของพวกเขาซึ่งมักเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายสังคมที่มีการปฏิบัติเฉพาะ (โลกของผู้หลงใหล) นี่คือสิ่งที่แยกผู้นิยมชมชอบอย่างหลงใหลออกจากผู้นิยมชมชอบที่มีความสนใจแบบผิวเผิน โลกของผู้หลงใหลสามารถเติบโตขึ้นได้จากด้านใด ๆ ก็ตามของความสนใจหรือกิจกรรมของมนุษย์ หัวข้อความสนใจของผู้หลงใหลอาจจำกัดอยู่ในวงแคบโดยมุ่งเน้นไปที่บางสิ่งบางอย่าง (เช่น ผู้มีชื่อเสียงแต่ละคน) หรือขยายออกไปในวงกว้างโดยครอบคลุมงานอดิเรก ประเภทดนตรี/ภาพยนตร์/วรรณกรรม และแฟชั่นทั้งหมดเป็นต้น แม้ว่าในปัจจุบันเราจะใช้ศัพท์นี้กับกลุ่มบุคคลที่หลงใหลในหัวเรื่องใด ๆ ก็ตาม แต่ศัพท์นี้ก็มีรากมาจากกลุ่มผู้คลั่งไคล้กีฬาต่าง ๆ พจนานุกรมของเมร์เรียม-เว็บสเตอร์สืบร่องรอยการใช้ศัพท์นี้ย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1903 โลกของผู้หลงใหล ในฐานะที่เป็นศัพท์ศัพท์หนึ่งอาจใช้ในความหมายอย่างกว้างเพื่อกล่าวถึงเครือข่ายสังคมของโลกของผู้หลงใหลแต่ละโลกที่เชื่อมต่อระหว่างกัน ซึ่งหลายโลกซ้อนเหลื่อมกัน มีงานชุมนุมขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งที่ตอบสนองความต้องการของโลกของผู้หลงใหลในความหมายอย่างกว้างนี้ โดยรองรับความสนใจภาพยนตร์ การ์ตูน รายการโทรทัศน์ คอสเพลย์ และโอกาสในการซื้อขายสินค้าที่เกี่ยวเนื่อง งานชุมนุมประจำปีอย่างคอมิก-คอนอินเตอร์แนชนัล, วันเดอร์คอน, แดรกันคอน และนิวยอร์กคอมิกคอนเป็นตัวอย่างของงานชุมนุมที่เป็นที่รู้จักกันดีและมีผู้เข้าร่วมจำนวนมากซึ่งรองรับโลกของผู้หลงใหลที่ซ้อนเหลื่อมกัน อ้างอิง