bombman/thwiki-2026-super-clean-2k huggingface dataset:
หน่วยฐานเอสไอ ชื่อหน่วย สัญลักษณ์ ปริมาณ นิยาม กิโลกรัม kg มวล หน่วยของมวลซึ่งเท่ากับมวลต้นแบบระหว่างชาติของกิโลกรัม (ทรงกระบอกแพลทินัม-อิริเดียม) เก็บไว้ที่ Bureau International des Poids et Mesures (BIPM), Sèvres, Paris (1st CGPM (1889), CR 34-38) วินาที s เวลา หน่วยของช่วงเวลา 9 192 631 770 เท่าของคาบการแผ่รังสีที่เกิดจากการเปลี่ยนสถานะระดับไฮเพอร์ไฟน์ของสถานะพื้นของอะตอมซีเซียม-133 ที่อุณหภูมิ 0 เคลวิน (13th CGPM (1967-1968) Resolution 1, CR 103) เมตร m ความยาว หน่วยของความยาวที่แสงเดินทางได้ในสุญญากาศ ในช่วงเวลา 1/299 792 458 วินาที (17th CGPM (1983) Resolution 1, CR 97) แอมแปร์ A กระแสไฟฟ้า หน่วยของกระแสไฟฟ้าคงตัวซึ่งเมื่อให้อยู่ในตัวนำตรงและขนานกัน 2 เส้น ที่มีความยาวไม่จำกัดและมีพื้นที่หน้าตัดน้อยจนไม่ต้องคำนึงถึง และวางห่างกัน 1 เมตรในสุญญากาศแล้ว จะทำให้เกิดแรงระหว่างตัวนำทั้งสองเท่ากับ 2×10 −7 นิวตันต่อความยาว 1 เมตร (9th CGPM (1948) Resolution 7, CR 70) เคลวิน K อุณหภูมิอุณหพลวัต หน่วยของอุณหภูมิอุณหพลวัติ (หรืออุณหภูมิสัมบูรณ์) มีค่าเท่ากับ 1/273.16 ของอุณหภูมิอุณหพลวัติของจุดร่วมสามสถานะของน้ำ (13th CGPM (1967) Resolution 4, CR 104) โมล mol ปริมาณของสาร หน่วยของปริมาณของสารซึ่งประกอบด้วยองค์ประกอบมูลฐานที่มีจำนวนเท่ากับจำนวนของอะตอมคาร์บอน-12 ปริมาณ 0.012 กิโลกรัม (14th CGPM (1971) Resolution 3, CR 78) (องค์ประกอบมูลฐาน ซึ่งอาจเป็นอะตอม, โมเลกุล, ไอออน, อิเล็กตรอน, หรือ อนุภาค) มีค่าประมาณ 6.02214199×1023 หน่วย (เลขอาโวกาโดร) แคนเดลา cd ความเข้มของการส่องสว่าง หน่วยของความเข้มส่องสว่างในทิศที่กำหนดของแหล่งกำเนิดที่แผ่รังสีของแสงความถี่เดียวที่มีความถี่ 540×1012 เฮิรตซ์ และมีความเข้มของการแผ่รังสีในทิศทางนั้นเท่ากับ 1/683 วัตต์ต่อสตีเรเดียน (16th CGPM (1979) Resolution 3, CR 100) }
ไฟ เป็นการออกซิเดชันของวัสดุอย่างรวดเร็วในกระบวนการเผาไหม้ชนิดคายความร้อนซึ่งปล่อยความร้อน แสงสว่าง และผลิตภัณฑ์มากมายจากปฏิกิริยา กระบวนการออกซิเดชันที่ช้ากว่านั้น เช่น การขึ้นสนิม หรือการย่อยอาหาร ไม่นับรวมในนิยามนี้ ไฟร้อนเนื่องจากการแปลงพันธะคู่อ่อนของโมเลกุลของออกซิเจน (O2) ไปเป็นพันธะที่แข็งแกร่งกว่าทำให้เกิดคนเป็นผลิตภัณฑ์เป็นคาร์บอนไดออกไซด์และน้ำ ปล่อยพลังงานออกมา (418 กิโลจูลต่อออกซิเจน 32 กรัม) พลังงานพันธะของเชื้อเพลิงมีส่วนเพียงเล็กน้อย ที่ปฏิกิริยาเผาไหม้ เปลวไฟจะเกิดขึ้น ณ จุดจุดหนึ่งที่เรียกว่า จุดเผาไหม้ (Ignition point) เปลวไฟ คือไฟในส่วนที่มองเห็นได้ เปลวไฟมีส่วนประกอบหลัก ๆ คือ คาร์บอนไดออกไซด์ ไอน้ำ ออกซิเจน และไนโตนเจน เมื่อไฟร้อนเพียงพอ แก๊สชนิดต่าง ๆ อาจเปลี่ยนเป็นไอออนและผลิตเป็นพลาสมาได้ สีและความแรงของไฟอาจแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับสสารที่ทำให้เกิดแสง และมลทินภายนอก ไฟในรูปแบบที่พบมากที่สุดสามารถกลายเป็นมหาอัคคีภัยได้ ซึ่งเป็นทำให้เกิดอันตรายจากการเผาไหม้ ไฟเป็นกระบวนการที่สำคัญที่มีผลต่อระบบนิเวศรอบโลก ผลกระทบในด้านดีคือการกระตุ้นการเจริญเติบโตและบำรุงรักษาระบบนิเวศได้หลากหลาย การควบคุมไฟเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ถือได้ว่าเป็นความสำเร็จก้าวสำคัญหนึ่งในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยชาติ ตั้งแต่ การทำอาหาร การผลิตสิ่งของ การฆ่าเชื้อโรค การแปลงพลังงานเป็นงาน และการดับไฟที่ไม่พึงปรารถนา เป็นต้น อ้างอิง
ลำทับ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกระบี่ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอลำทับมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาพนม และอำเภอทุ่งใหญ่ (จังหวัดนครศรีธรรมราช) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบางขัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบางขัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช) อำเภอวังวิเศษ (จังหวัดตรัง) และอำเภอคลองท่อม ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม ประวัติ ลำทับ เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลลำทับ กิ่งอำเภอท่ายาง (อำเภอทุ่งใหญ่) อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และในปี พ.ศ. 2480 ทางราชการได้โอนพื้นที่ตำบลลำทับ มาขึ้นการปกครองกับทางอำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ ต่อมาประชาชนจากหลายท้องที่มาประกอบอาชีพ ชุมชนเริ่มขยายตัว เจริญเติบโต จึงแยกพื้นที่ 4 หมู่บ้านของตำบลลำทับ ตั้งขึ้นเป็นตำบลดินอุดม ในปี พ.ศ. 2523 ปี พ.ศ. 2527 ทางราชการได้ประกาศแยกท้องที่ฝั่งเหนือของอำเภอคลองท่อมออกเป็น กิ่งอำเภอลำทับ พื้นที่การปกครอง 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลลำทับ ตำบลดินอุดม ในปีเดียวกันเขตตำบลพรุดินนา ของอำเภอคลองท่อม ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชน 2 หมู่บ้านในตำบลพรุดินนา ได้แก่ หมู่ 2 บ้านเกาะไทร, หมู่ 7 บ้านบางบอนใต้ ไปติดต่อราชการที่กิ่งอำเภอลำทับ สะดวกกว่าอำเภอคลองท่อม ทางราชการจึงได้โอนท้องที 2 หมู่บ้านดังกล่าว เข้ามาสมทบในการปกครองของทางกิ่งอำเภอ โดยชื่อ 'ลำทับ' หมายถึง ทับหรือกระท่อมที่พักชั่วคราวของผู้บุกเบิกครั้งแรก ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ในอดีตลำทับอุดมไปด้วยช้างป่า เจ้าพระยานครน้อยแห่งนครศรีธรรมราชเคยส่งคนออกมาตั้งเพนียดคล้องช้างที่เขตตำบลลำทับ และส่งช้างขายไปต่างประเทศ โดยลงเรือที่เกาะลิบง เขตเมืองตรัง ส่วนเส้นทางค้าช้าง เลี้ยงช้าง และส่งช้างไปขาย เรียกกันว่า 'เส้นทางพระยานครค้าช้าง' ในสมัยรัชกาลปัจจุบัน พ.ศ. 2501 มีการพบช้างเผือกเชือกแรกที่คล้องได้จากบ้านหนองเต่า ตำบลลำทับ (ปัจจุบันคือบ้านป่างาม ตำบลดินอุดม) ต่อมาได้ถวายนามช้างเผือกเชือกนี้ว่า 'พระเศวตอดุลยเดชพาหน ภูมิพลนวนาถบารมี ทุติยเศวตกรีกมุทพรรโณภาสฯ' ในปี พ.ศ. 2532 ได้แยก 5 หมู่บ้านในตำบลลำทับตั้งเป็น ตำบลทุ่งไทรทอง แต่ไม่สามารถยกฐานะเป็นอำเภอได้ เนื่องจากเงื่อนไขการตั้งอำเภอต้องมีพื้นที่ไม่น้อยกว่า 4 ตำบล ในปี พ.ศ. 2535 จึงแยกพื้นที่หมู่ 3 บ้านดินแดง ของตำบลดินอุดม รวมกับพื้นที่อีก 4 หมู่บ้านใกล้เคียงตั้งเป็น ตำบลดินแดง หลังจากนั้น 2 ปีจึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 เป็นอำเภอลำดับที่ 7 ของจังหวัดกระบี่ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอลำทับแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 28 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. ลำทับ Lam Thap แผนที่ตำบล 2. ดินอุดม Din Udom 3. ทุ่งไทรทอง Thung Sai Thong 4. ดินแดง Din Daeng การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอลำทับประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลลำทับ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำทับ (เฉพาะหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 10) และตำบลทุ่งไทรทอง (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3) องค์การบริหารส่วนตำบลลำทับ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำทับ (ยกเว้นหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 10) องค์การบริหารส่วนตำบลดินอุดม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดินอุดมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งไทรทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งไทรทอง (ยกเว้นบางส่วนของหมู่ที่ 3) องค์การบริหารส่วนตำบลดินแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดินแดงทั้งตำบล สถานที่ท่องเที่ยว เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม หนองจูด บ้านไร่ตะวันหวาน ทับไม้เหลี่ยม อ้างอิง ลำทับ
พระพุทธรูปปางสรงน้ำฝน ณ วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร ปางสรงน้ำฝน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับยืน ทรงห่มผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) เฉลียงพระอังสา (บ่า) พระหัตถ์ซ้ายห้อยลงข้างพระวรกาย พระหัตถ์ขวายกขึ้นลูบที่พระอุระ (อก) เป็นกิริยาสรงน้ำฝน ประวัติ สมัยหนึ่งนครสาวัตถีเกิดความแห้งแล้ง ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาล พืชผลได้รับความเสียหาย ขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภค มหาชนทั้งหลายต่างพร้อมใจกันมากราบทูลอาราธนาให้พระสัมพุทธเจ้าเสด็จออกสรงน้ำฝน ณ กลางแจ้งด้วยเชื่อในพุทธปาฏิหาริย์และพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ พระพุทธองค์มีพระประสงค์จะอนุเคราะห์มหาชน จึงทรงผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) แล้วเสด็จออกไปยืน ณ กลางแจ้ง แล้วทอดพระเนตรแลดูทิศทั้งหลาย ด้วยพุทธานุภาพ ทันใดนั้นมหาเมฆก็บังเกิดขึ้นเป็นอัศจรรย์ เกิดเสียงฟ้าร้องคำรามสายฟ้าแลบแปลบปลาบ พลันฝนก็ตกลงมาอย่างมากมาย ยังผลให้พระพุทธองค์สรงน้ำฝนกลางแจ้งได้สมพระประสงค์ มหาชนทั้งหลายได้อาบและดื่มกินอย่างสุขสำราญทั่วกัน ความเชื่อและคตินิยม เป็นพระพุทธรูปประจำรัชกาลสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี (พระเจ้าเสือ) อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : ศิลปาบรรณาคาร โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษมบุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ส
ปางขอฝน ประทับนั่ง: พระคันธารราษฎร์ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ประทับยืน: พระพุทธมหาเมตตาประชาไทยไตรโลกนาถคันธารราฐอนุสรณ์ ปางขอฝน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ ทรงผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) พระหัตถ์ขวายกขึ้นเป็นกิริยากวัก แบพระหัตถ์ซ้ายวางอยู่บนพระชานุ (เข่า) บางแบบวางอยู่บนพระเพลา (ตัก) ทรงผ้าวัสสิกสาฎก สำหรับพระอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ขวายกขึ้นเป็นกิริยากวัก แสดงอาการขอฝน พระหัตถ์ซ้ายหงายรองรับน้ำฝน ซึ่งแตกต่างจากปางประทานพรซึ่งพระหัตถ์อีกข้างของพระองค์จะมิได้อยู่ในลักษณะหงายรองรับน้ำฝน แต่จะอยู่ในลักษณะปล่อยข้างกาย ประวัติ ในสมัยหนึ่งนครสาวัตถี แคว้นโกศล เกิดความแห้งแล้ง ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาล พืชผลได้รับความเสียหาย ประชาชนขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภค สระโบกขรณี (สระบัว) ภายในพระเชตวันมหาวิหารก็แห้งขอดติดก้นสระ พระพุทธเจ้า มีพระประสงค์จะอนุเคราะห์แก่มหาชน พระพุทธองค์ทรงผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) แล้วเสด็จไปประทับ ณ บันไดสระ ยกพระหัตถ์ขวาขึ้นกวักเรียกฝน พระหัตถ์ซ้ายรองรับน้ำฝน ทันใดนั้นบังเกิดมหาเมฆตั้งเค้าขึ้นพร้อมกัน ในทุกทิศานุทิศ ด้วยพุทธานุภาพและพระมหากรุณาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย ฝนได้ตกลงมาเป็นอัศจรรย์ ความเชื่อและคตินิยม เป็นพระพุทธรูปประจำเดือนห้า เป็นพระพุทธรูปประจำพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ พระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : ศิลปาบรรณาคาร โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษมบุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ขอฝน
เมืองปาน เป็นอำเภอหนึ่งทางตอนเหนือของจังหวัดลำปาง มีสภาพภูมิศาสตร์เป็นภูเขาและป่าไม้อุดมสมบูรณ์ และเป็นที่ตั้งของที่ทำการอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเมืองปานตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอดอยสะเก็ด (จังหวัดเชียงใหม่) อำเภอเวียงป่าเป้า (จังหวัดเชียงราย) และอำเภอวังเหนือ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอแจ้ห่ม ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองลำปาง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแม่ออนและอำเภอดอยสะเก็ด (จังหวัดเชียงใหม่) ประวัติ เมืองปานเป็นชุมชนทางทิศเหนือของเขลางค์นคร เป็นเมืองที่มีความอุดมสมบูรณ์พืชพันธุ์ธัญญาหาร ที่ทุ่งนาเรียกว่า 'ทุ่งสามหมวก' หรือ 'ทุ่งสามโค้ง' ปัจจุบันโค้งที่หนึ่งตั้งอยู่บริเวณบ้านน้ำจำ หมู่ที่ 3 ตำบลเมืองปาน โค้งที่สองอยู่บริเวณภูเขาดวงตา บ้านแพะ หมู่ที่ 4 ตำบลเมืองปาน และโค้งที่สามอยู่บริเวณพระเจดีย์ม่อนเวียง บ้านทุ่งโป่ง หมู่ที่ 1 ตำบลเมืองปาน ความสมบูรณ์ของทุ่งสามโค้งสามารถใช้เลี้ยงราษฎรได้อย่างเพียงพอ ด้วยเหตุนี้เมืองปานจึงเป็นที่หมายของเมืองอื่น ๆ เช่น พม่าและเงี้ยวที่ต้องการยึดครองเพื่อเป็นแหล่งสะสมเสบียงอาหาร เมืองปานมีนายบ้านคนหนึ่งไม่ปรากฏชื่อ(แก้ไข)ขุนปานเป็นลูกของพระยาอำพอง น้องชาย(อนุชา)ต่างแม่ของพระยาคำลือ มีศักดิ์เป็นหลานของพระยาคำลือ (จากประวัติราชวงค์วิเชตนคร)เป็นผู้มีความกล้าหาญ เข้มแข็ง อดทน เด็ดเดี่ยว และเสียสละ ได้รวบรวมสมัครพรรคพวกต่อต้านพวกข้าศึกที่บุกรุกเข้ามา ได้รับชัยชนะหลายครั้งจนข้าศึกศัตรูไม่กล้ามารบกวนอีกต่อไป นายบ้านผู้นี้ได้สร้างเครื่องส่งสัญญาณในการแจ้งเหตุแก่หมู่บ้านและเป็นสัญญานัดหมายเพื่อร่วมมือกันต่อสู้ข้าศึกศัตรูโดยกันใช้ทองคำมาหลอมทำเป็น 'ปาน' (ลักษณะคล้ายฆ้องใหญ่แต่โหนกที่ตีเล็กกว่า) ชาวบ้านเรียกว่า 'ปานคำ' (= ปานทอง) นายบ้านผู้นี้(ขุนปาน)เป็นผู้ทำปานเป็นสัญญาณแจ้งเหตุต่าง ๆ แก่ชาวบ้าน จนได้รับการขนานนามจากชาวเมืองปานว่า (แก้ไข)เจ้าขุนปานจเร 'เจ้าพ่อขุนจเรปาน' และเมืองแห่งนี้ได้ชื่อว่า เมืองจเรปาน ต่อมาเรียกเพี้ยนไปเหลือเพียง เมืองปาน อำเภอเมืองปานแต่เดิมรวมอยู่ในท้องที่อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง ต่อมาทางกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าท้องที่อำเภอแจ้ห่มมีอาณาเขตกว้างขวาง มีพลเมืองมาก ท้องที่บางตำบลอยู่ห่างไกลจากอำเภอ เจ้าหน้าที่ออกตรวจตราดูแลทุกข์สุขของราษฎรไม่ทั่วถึง เพื่อประโยชน์ในด้านการปกครองและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในท้องที่ จึงได้ประกาศแบ่งท้องที่อำเภอแจ้ห่มตั้งเป็น กิ่งอำเภอเมืองปาน ขึ้นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 และยกฐานะเป็น อำเภอเมืองปาน ตามพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 สัญลักษณ์ of |สัญลักษณ์อำเภอเมืองปาน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเมืองปานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่ ที่ ชื่อตำบล ตัวเมือง อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนครัวเรือน จำนวนประชากร 1. เมืองปาน Mueang Pan 9 1,730 5,534 2. บ้านขอ Ban Kho 13 2,363 8,100 3. ทุ่งกว๋าว Thung Kwao 14 2,675 9,050 4. แจ้ซ้อน Chae Son 12 2,434 7,288 5. หัวเมือง Hua Mueang 8 1,179 4,072 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเมืองปานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเมืองปาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองปานทั้งตำบล เทศบาลตำบลบ้านขอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านขอทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งกว๋าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งกว๋าวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแจ้ซ้อน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแจ้ซ้อนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหัวเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวเมืองทั้งตำบล อ้างอิง เมืองปาน
ไม้ไต่คู้ (◌็) หรือ สัญญะประกาศ มีลักษณะคล้ายเลขไทย (๘) ปกติใช้แทนสระเสียงสั้นลดรูปเมื่อมีพยัญชนะสะกด เช่น เล็ก แม็กซ์ น็อก เป็นต้น อักษรเขมรมีรูปสระที่คล้ายไม้ไต่คู้ (៏) เรียกว่า อสฺฎา (แปลว่า แปด) ใช้แสดงการเพิ่มน้ำเสียงสำหรับคำที่มีพยัญชนะตัวเดียว การประสมรูป การประสมรูป ปรากฏ ใช้เป็นสระ สัทอักษรสากล (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ –็ เอาะ (เฉพาะคำว่า ก็) (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ + ตัวออ + (พยัญชนะสะกด) –็อ– เอาะ (มีตัวสะกด) ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ + (พยัญชนะสะกด) เ–็– เอะ (มีตัวสะกด) สระแอ + (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ + (พยัญชนะสะกด) แ–็– แอะ (มีตัวสะกด) การใช้ ใช้บนคำว่า ก็ (อ่านว่า เก้าะ) เป็นคำพิเศษ (ภาษาเขมรก็มีคำนี้ (ក៏) ใช้กับคำที่ประสมสระเสียงสั้นเมื่อมีตัวสะกด ได้แก่ เ–ะ, แ–ะ, เ–าะ, –ัวะ, เ–ียะ, เ–ือะ, เ–อะ แปลงรูปเป็น เ–็–, แ–็–, –็อ–, –็ว–, เ–ีย–, เ–ือ–, เ–ิ– คำยืมจากภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ไม่ใส่ไม้ไต่คู้ เช่น เบญจ เพชร เพชฌฆาต ยกเว้นวิสามานยนาม เช่น โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช เพ็ชรในนามสกุล คำยืมจากภาษาเขมร ภาษาจีน หรือภาษาอื่น ให้เขียนตามพจนานุกรมภาษาไทย ซึ่งมักจะมีไม้ไต่คู้ปรากฏอยู่ เช่น เพ็ญ เสด็จ เก็ง มะเร็ง คำยืมจากภาษาอังกฤษ บางคำมีไม้ไต่คู้ เช่น เช็ค แร็กเกต ฮาเร็ม เปอร์เซ็นต์ บางคำก็ไม่มี เช่น เบนซิน เมตร แสตมป์ แบตเตอรี่ แบคทีเรีย ให้เขียนตามพจนานุกรมภาษาไทย คำยืมจากภาษาอื่นหากไม่มีกำหนดในพจนานุกรมภาษาไทย ควรเขียนตามหลักเกณฑ์การทับศัพท์ ซึ่งการใส่ไม้ไต่คู้เพื่อให้เห็นแตกต่างจากคำในภาษาไทย หลีกเลี่ยงความหมายแฝง หรือเพื่อช่วยให้ผู้อ่านแยกพยางค์ได้ถูกต้องในกรณีที่อาจสับสน อ้างอิง -็
ภาษากาตาลา ซึ่งในแคว้นบาเลนเซียและเขตเอลการ์เชเรียกว่า ภาษาบาเลนเซีย เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ตะวันตกซึ่งแผลงมาจากภาษาละตินสามัญ เป็นภาษาราชการของประเทศอันดอร์รา และเป็นภาษาราชการร่วมของภูมิภาคทางภาคตะวันออกของประเทศสเปน ได้แก่ กาตาลุญญา บาเลนเซีย และหมู่เกาะแบลีแอริก นอกจากนี้ยังมีสถานะกึ่งทางการในเทศบาลอัลเกโรของประเทศอิตาลี นอกจากนี้ยังมีผู้พูดในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาลของประเทศฝรั่งเศสและในพื้นที่อีกสองแห่งทางภาคตะวันออกของประเทศสเปน ได้แก่ แถบตะวันออกของแคว้นอารากอนและเขตเอลการ์เชในแคว้นภูมิภาคมูร์เซีย มักเรียกดินแดนที่พูดภาษากาตาลา/บาเลนเซียรวมกันว่า 'ประเทศกาตาลา' ภาษากาตาลามีวิวัฒนาการมาจากภาษาละตินสามัญรอบเทือกเขาพิรินีตะวันออกในสมัยกลาง ในสเปนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปรากฏขบวนการฟื้นฟูวรรณกรรมกาตาลา ซึ่งเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 ปัจจุบันหน่วยงานที่มีหน้าที่วางกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับการใช้ภาษากาตาลาคือ สถาบันการศึกษากาตาลา ส่วนหน่วยงานที่มีหน้าที่วางกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับการใช้ภาษาบาเลนเซียคือ บัณฑิตยสถานภาษาแห่งบาเลนเซีย อ้างอิง บรรณานุกรม กาตาลา กาตาลา กาตาลา กาตาลา กาตาลา
ขนม หมายถึง อาหารที่กินระหว่างมื้อ ซึ่งไม่ใช่มื้อหลัก โดยอาจกินเพื่อลดความหิว ความอร่อย หรือ เพิ่มพลังงาน โดยขนมบางอย่างอาจนับว่าเป็นของหวาน หรืออาหารว่างได้ ที่มาของคำ คำว่า ขนม (ภาษาปาก: หนม) เป็นคำกร่อนมาจากคำภาษาไทยถิ่นรวมทั้งไทยลื้อ คือคำว่า ข้าวหนม ข้าวนม หรือ เข้าหนม ข้าวหนมนั้นเข้าใจว่าเป็นข้าวผสมกับ น้ำอ้อย น้ำตาล โดยคำว่า ขนม แปลว่าหวาน อย่างข้าวหนมก็แปลว่า ข้าวหวาน เรียกสั้น ๆ เร็ว ๆ จึงเพี้ยนเป็นขนมไป ส่วนที่มาจากข้าวนม (ข้าวเคล้านม) ออกจะดูเป็นแขกเพราะว่าอาหารของแขกบางชนิดใช้ข้าวมธุปายาสของแขกโบราณ (ดังที่นางสุชาดา ทำถวายพระพุทธเจ้าเมื่อตอนตรัสรู้ก็ว่าเป็นข้าวหุงกับนม) และเช่นเดียวกันเมื่อพูดเร็ว ๆ จึงเพี้ยนกลายเป็นขนมแทน ข้อสันนิษฐานของคำว่า ขนม มาจากคำมอญที่เรียกขนมจีนว่า ขะนอม นั้น ศ.ดร.บรรจบ พันธุเมธา กล่าวว่าเฉพาะเส้นแป้งจำพวกเส้นขนมจีนในภาษามอญเท่านั้นที่เรียกว่า ขะนอม หรือ หะหนอม แต่ขนมจีนไม่ใช่ของหวาน ส่วนขนมในภาษามอญ สมบัติ พลายน้อย กล่าวว่าได้ยินว่าเรียกว่าหวานไม่ใช่เรียกว่าขนม เวลาเขากินขนมเขาเรียกว่า เจี๊ยะหวาน คำว่า ขนม ยังสันนิษฐานว่ามาจากภาษามลายูปัตตานี คือ กานม หรือเรียกตามภาษามลายูมาตรฐานว่า กันดุม ซึ่งคำนี้แปลว่า ข้าวสาลี มีรากมาจากคำภาษาสันสกฤตว่า godhūma บ้างสันนิษฐานว่ามาจากภาษาเขมรว่า นุม หรือ น็วม แปลว่า อาหารที่ทำจากแป้ง ซึ่งข้าวสาลีเป็นวัตถุดิบที่นิยมใช้สำหรับทำอาหารว่างหรืออาหารประเภทแป้ง ไม่ว่าจะเป็นแป้งสาลี ขนมปัง ขนมเค้ก ขนมอบ ซาลาเปา คุ้กกี้ แครกเกอร์ เค้ก โดนัท โรตี พาย ปาท่องโก๋ และอื่น ๆ ก่อนที่ข้าวสาลีจะนำไปประกอบอาหารต้องผ่านกระบวนการบดให้เป็นผงแป้ง โดยในพื้นที่ภาคใต้ของไทยเรียกตามภาษาใต้ว่า ' อันมีความหมายว่า แป้งสาลี ดังนั้น ขนม จึงน่าจะเพี้ยนตามภาษาที่รับมาจากคำว่า กานม นั่นเอง คำว่า ขนม มีใช้มานานหลายร้อยปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคำผสมของอะไรจึงเป็นการยากที่จะสันนิษฐานให้แน่นอนได้ ของที่เรียกว่าขนมในสมัยโบราณ หรือในสมัยที่จะมีคำว่าขนมนั้นจะเป็นของที่เกิดจากข้าวตำป่น (แป้ง) แล้วผสมกับน้ำตาลเท่านั้น ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นขนมรุ่นแรกในหนังสือไตรภูมิพระร่วง สมัยสุโขทัย นับเป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่พบคำที่เกี่ยวข้องกับขนม กล่าวถึงขนมต้มไว้เหมือนกัน เดิมมีแป้งกับน้ำตาล ต่อมามีคนดัดแปลงสอดไส้เข้าไปอีก ถึงตอนนี้ยังมีมะพร้าวปนอยู่ด้วย ขนมไทยจึงมี มะพร้าว แป้ง และน้ำตาล ไม่พ้นของทั้ง 3 ซึ่งเป็นของพื้นเมืองที่หาได้โดยทั่วไป ประเภทของขนม ขนมไทย ขนมขบเคี้ยว (สแน็ก) ขนมหวาน ขนมเค้ก ขนมปัง ขนมญี่ปุ่น (วางาชิ) อ้างอิง
หล่มเก่า เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่เหนือสุดของจังหวัด ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบสลับกับพื้นที่สูง จุดที่สูงที่สุดคือ ภูทับเบิก ซึ่งสูง 1,768 เมตรจากระดับน้ำทะเล ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหล่มเก่าตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอด่านซ้าย (จังหวัดเลย) มีสันภูไม้แดง สันภูแปหนอง สันภูซำบุ่น สันภูกะโร สันภูหินกลอย สันภูผาผึ้ง และสันภูเพียง เป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอภูหลวง (จังหวัดเลย) และอำเภอน้ำหนาว มีสันภูไม้แดง และสันภูอีหม้อ เป็นเส้นแบ่งเขต ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหล่มสักและอำเภอเขาค้อ มีสันภูโคก สันภูขี้ไก่ แนวแปลงที่ดิน ห้วยคำขาด สันเขาน้ำก้อใหญ่ สันภูกกม่วง ในอุทยานแห่งชาติเขาค้อ สันเขาผาตัด สันเขาตั๋วเพ่ง และสันเขาตั๋วกอง เป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอด่านซ้าย (จังหวัดเลย) มีห้วยน้ำหมันเป็นเส้นแบ่งเขต ประวัติ เมืองหล่มเก่าปรากฏขึ้นครั้งแรกในรัชกาลของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชในชื่อว่า 'เมืองหล่ม' ทั้งนี้ ชื่อเดิมของอำเภอหล่มเก่ามีระบุชื่อเดิมของเมืองไว้ ซึ่งมีชื่อ เมืองลุ่ม เมืองลม เมืองลุมบาจาย และเมืองหล่ม เมื่อย่างเข้าสู่สมัยรัตนโกสินทร์ เมืองหล่มเก่านี้เป็นกลายเป็นเมืองของชาวลาวขนาดใหญ่ และเมื่อมีการอพยพจากหลวงพระบางมากยิ่งขึ้น จึงได้มีการตั้งเมืองใหม่บริเวณทางใต้ของเมืองหล่มเก่า ซึ่งก็คือ เมืองหล่มสักในปัจจุบัน อำเภอหล่มเก่าได้มีการแยกการปกครองจัดตั้งตำบลใหม่ ดังนี้ พ.ศ. 2519 ตั้งตำบลตาดกลอย แยกออกจากตำบลศิลา ตำบลหล่มเก่า และตำบลน้ำหนาว พ.ศ. 2521 ตั้งตำบลหลักด่าน แยกออกจากตำบลตาดกลอย ซึ่งต่อมาตำบลน้ำหนาวและตำบลหลักด่าน ได้แยกจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอน้ำหนาว โดยให้อยู่ในการดูแลของอำเภอหล่มเก่า เมื่อ ปี พ.ศ. 2521 ซึ่งต่อมาได้จัดตั้งตำบลวังกวางและตำบลโคกมน ซึ่งแยกออกจากตำบลน้ำหนาว และได้ยกฐานะเป็นอำเภอน้ำหนาวเมื่อปี พ.ศ. 2534 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหล่มเก่าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 99 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. (Lom Kao) 6. (Na Saeng) 7 หมู่บ้าน 2. (Na Sam) 7. (Wang Ban) 17 หมู่บ้าน 3. (Hin Hao) 8. (Na Ko) 6 หมู่บ้าน 4. (Ban Noen) 9. (Tat Kloi) 9 หมู่บ้าน 5. (Sila) 16 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอหล่มเก่าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหล่มเก่า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหล่มเก่า องค์การบริหารส่วนตำบลหล่มเก่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหล่มเก่า (นอกเขตเทศบาลตำบลหล่มเก่า) องค์การบริหารส่วนตำบลนาซำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาซำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหินฮาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหินฮาวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเนิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเนินทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศิลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศิลาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาแซง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแซงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังบาล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังบาลทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาเกาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเกาะทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลตาดกลอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาดกลอยทั้งตำบล สถานที่ท่องเที่ยว ภูทับเบิก จุดที่สูงที่สุดในจังหวัดเพชรบูรณ์ วัดป่าภูทับเบิก วัดศรีมงคล (วัดนาทราย) วัดเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานคู่เมืองเพชรบูรณ์มาช้านาน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2358 หรือสมัยอยุธยาตอนปลาย หล่มเก่า
วัดพระธาตุดอยเวา เป็นวัดอันเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุดอยเวา พระธาตุที่เชื่อกันว่า มีความเก่าแก่เป็นรองพระธาตุดอยตุง พระธาตุดอยเวานั้น ตั้งอยู่บนยอดดอยเวา แต่พระอุโบสถและเขตสังฆาวาสจะอยู่ที่เชิงดอย ผู้ที่จะขึ้นไปนมัสการต้องเดินขึ้นบันไดไปนมัสการ ซึ่งข้างบนเป็นจุดชมทัศนียภาพสองฝั่งแม่น้ำสาย สามารถเห็นทัศนียภาพได้รอบทิศ พระธาตุดอยเวา สร้างใน พ.ศ. 296 ในรัชสมัยพระองค์เวา รัชกาลที่ 10 แห่งราชวงศ์สิงหนวัติ ผู้ครองนครโยนกนาคพันธุ์ โดยชื่อนั้นได้นำมาจากพระนามของพระองค์เวา ต่อมาพระธาตุเจดีย์ได้พังลงตามกาลเวลา นายบุญยืน ศรีสมุทร คฤหบดีอำเภอแม่สาย ได้ร่วมกับ พระภิกษุดวงแสง รัตนมณี พร้อมด้วย ข้าราชการ พ่อค้า ประชาชนผู้มีจิตศรัทธา และ กรมศิลปากร ร่วมกันจัดสร้างขึ้นขึ้นใหม่ ในการขุดแต่งครั้งนี้ พบผอบหินสีดำ ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 5 พระองค์ จึงได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐานในองค์พระธาตุดังเดิม มีการวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2494 และสร้างเสร็จพร้อมฉลองสมโภชพระธาตุในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 โดยมีพุทธบริษัททั้งสองประเทศ ร่วมงานอย่างคับคั่ง ประเพณี ปัจจุบันมีประเพณีนมัสการพระธาตุในทุกๆปี โดยจะจัดขึ้นในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 5 เหนือ (ตรงกับเดือน 3 ใต้ คือ วันมาฆบูชา) และมีประเพณีสรงน้ำพระธาตุ ในวันสงกรานต์ ของทุกปี จุดสนใจภายในวัด บริเวณโดยรอบองค์พระธาตุบนยอดนั้น ยังเป็นที่ตั้งของไพชยนต์ปราสาท ซึ่งเป็นวิหารขนาดเล็ก ประดิษฐานพระแก้วมรกตจำลอง (หรือโดยนัยว่าเป็นพระอินทร์) และมีรูปปั้นแมงป่องยักษ์ เพื่อรำลึกถึงพระองค์เวา (เวา ภาษาล้านนาแปลว่า แมงป่อง) และมีพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ให้สักการบูชา นอกจากนี้ยังมีจุดชมทัศนียภาพสองฝั่งที่เรียกว่า สกายวอล์ควัดพระธาตุดอยเวา ปัจจุบันได้มีถนนขึ้นและลงดอยแล้ว เป็นถนนคอนกรีตอย่างดี สามารถใช้ได้ทุกฤดูกาลแต่เส้นทางค่อนข้างลาดชัน อ้างอิง บมจ. โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น, พระธาตุดอยเวา (ป้ายประชาสัมพันธ์) การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคเหนือ เขต 2, พระธาตุดอยเวา (ป้ายประชาสัมพันธ์) ดอยเวา พระธาตุดอยเวา
เวียงเก่า เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น มีพื้นที่บางส่วนอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติภูเวียง ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์ชนิดใหม่ของโลก ไดแก่ สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส, ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน, สยามโมซอรัส สุธีธรนี และกินรีไมมัส ทำให้อำเภอเวียงเก่าเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญในการขุดหาและค้นคว้าซากบรรพชีวินต่าง ๆ ตลอดมา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเวียงเก่าตั้งอยู่บริเวณที่ราบหุบเขาในทิวเขาภูเวียง ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองนาคำ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอภูเวียง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอชุมแพ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชุมแพและอำเภอสีชมพู ประวัติ ท้องที่อำเภอเวียงเก่าเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูเวียง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอเวียงเก่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2549 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ถือเป็นกิ่งอำเภอล่าสุดเป็นอันดับที่ 81 ของประเทศในขณะนั้น และในปีต่อมาก็ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงเก่า ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเวียงเก่ามีเขตการปกครองรวม 3 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้านรวม 36 หมู่บ้าน ได้แก่ ในเมือง| 15 หมู่บ้าน 8,967 คน เมืองเก่าพัฒนา| 10 หมู่บ้าน 5,897 คน เขาน้อย| 11 หมู่บ้าน 4,940 คน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเวียงเก่าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลในเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในเมืองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเก่าพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองเก่าพัฒนาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาน้อยทั้งตำบล สถานที่ท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติภูเวียง แหล่งขุดค้นไดโนเสาร์ในอุทยานแห่งชาติภูเวียง อุทยานไดโนเสาร์ศรีเวียง น้ำตกตาดฟ้า น้ำตกทับพระยาเสือ น้ำตกวังสักสิ่ว ต้นยางยักษ์ ภูไผ่ฟ้า ลายสลักนูนสูงพระพุทธไสยาสน์ภูเวียง ถ้ำฝ่ามือแดง ร่องน้ำจั้น พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง วัดจันทร์เขมาราม วัดถ้ำผาเกิ้ง วัดถ้ำกวาง อ้างอิง เวียงเก่า
ภูเรือ (1,365 เมตร) อุทยานแห่งชาติ ภูเรือ มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 75,525 ไร่ ประกาศ เป็นเขตอุทยานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2522 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 16 ของประเทศ อาณาเขตทางทิศเหนือติดกับประเทศลาว มีพื้นที่ครอบคลุม 3 อำเภอคือ อำเภอหนองบัว อำเภอภูเรือ และอำเภอท่าลี่ เราจะรู้จักภูเรือดีในนาม 'ที่พักผ่อนยามฤดูหนาวมาเยือน' ที่นี่ อยู่บนเทือกเขาสูง เป็นรอยต่อระหว่างภาคเหนือและภาคอีสาน อุทยานแห่งชาติภูเรืออยู่บนยอดเขาสูงทำให้มีอากาศหนาวเย็นตลอดปี และยังเป็นอุทยานที่มีอากาศหนาวเย็นที่สุดของประเทศโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวจะหนาวเย็นมาก จนกระทั่งน้ำค้างบนยอดหญ้าแข็งตัว ซึ่งภาษาพื้นเมืองเรียกว่า 'แม่คะนิ้ง' รูปพรรณสัณฐานของภูเรือมีรูปร่างลักษณะเหมือนเรือใหญ่บนดอยสูง โดยรอบๆ จะมียอดดอยเป็นขุนเขาน้อยใหญ่ใกล้เคียง และยังมีฝ้าขาวด้วยละอองน้ำ หมอก ปกคลุมป่าอันอุดมสมบูรณ์ หินบางก้อนมีลักษณะเหมือนถูกปั้นแต่งไว้ สีสันสะดุดตา ชาวบ้านเรียกว่า “กว้านสมอ” สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ หมี เก้ง หมาใน ไก่ฟ้าพญาลอ เต่าปูลู ข้อมูลเพิ่มเติม ภูเรือ เส้นทางท่องเที่ยวภูเรือ อำเภอภูเรือ อำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย อุทยานแห่งชาติภูเรือ เป็นอุทยานแห่งชาติตั้งอยู่ที่ ตำบลหนองบัว อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
หลวงน้ำทา เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของประเทศ ทิศเหนือติดกับประเทศจีน ทิศใต้ติดกับแขวงบ่อแก้ว ทิศตะวันออกติดกับแขวงอุดมไซ และทิศตะวันตกติดกับประเทศพม่า ประวัติ พื้นที่แขวงนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแขวงหัวของ ต่อมาแขวงหัวของถูกยุบลงและแยกออกเป็น 2 แขวง บริเวณศูนย์กลางของแขวงหัวของเดิมได้เปลี่ยนชื่อเป็นแขวงบ่อแก้ว ส่วนพื้นที่ทางเหนือของแขวงหัวของเดิมกลายเป็นแขวงใหม่คือแขวงหลวงน้ำทาในปัจจุบัน ประชากรส่วนใหญ่ของแขวงหลวงน้ำทาเป็นชาวไทลื้อ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเชียงแขง (เชียงลาบ) ซึ่งเป็นอาณาจักรของชาวไทลื้อ มีพื้นที่ครอบคลุมสองฝั่งของแม่น้ำโขง คือบริเวณเมืองยอง รัฐฉาน ประเทศพม่า กับเมืองสิงห์ แขวงหลวงน้ำทาของลาวในปัจจุบัน เมื่อฝรั่งเศสขยายอิทธิพลเข้ามาบริเวณนี้ จึงได้ตกลงกับอังกฤษแบ่งเมืองเชียงแขงออกเป็นสองส่วน ฝั่งขวาแม่น้ำโขงเป็นของอังกฤษ ส่วนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงเป็นของฝรั่งเศสและตกเป็นของประเทศลาวในเวลาต่อมา ระหว่าง พ.ศ. 2498–2518 พื้นที่แถบนี้เคยเป็นสมรภูมิรบระหว่างขบวนการปะเทดลาวและกลุ่มกองโจรของพวกชาวเขา ส่วนใหญ่เป็นชาวม้งที่ได้รับการหนุนหลังจากสำนักข่าวกรองกลางของสหรัฐอเมริกา ส่งผลให้ตัวเมืองถูกทำลายจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ ต้องย้ายไปสร้างเมืองใหม่ที่ริมฝั่งแม่น้ำทา ห่างจากที่ตั้งเดิมไปทางเหนือ 7 กิโลเมตร ใกล้กับทางหลวงที่ใช้ไปยังเมืองสิงห์ อุดมไซ และบ่อเต็น การแบ่งเขตการปกครอง แขวงนี้แบ่งออกเป็น 5 เมืองดังนี้: แผนที่ รหัส ชื่อ อักษรลาว ประชากร (2558) 3-01 เมืองหลวงน้ำทา ເມືອງຫຼວງນໍ້າທາ 54,089 3-02 เมืองสีง ເມືອງສີງ 39,287 3-03 เมืองลอง ເມືອງລອງ 34,630 3-04 เมืองเวียงภูคา ເມືອງວຽງພູຄາ 23,928 3-05 เมืองนาแล ເມືອງນາແລ 23,819 ประชากร ประชากรในแขวงตามสำมะโน พ.ศ. 2558 มี 175,753 คน กลุ่มชาติพันธุ์ในอยู่ในบริเวณนี้คือม้ง ขมุ อาข่า ไทเหนือ ไทดำ ไทแดง ไทขาว ไทยวน ไทลื้อ ละวิด ละเมด สีดา อีก้อ มูเซอ กะลอม ไทใหญ่ ฯลฯ การท่องเที่ยว แม้ว่าทางการจะย้ายเมืองหลวงใหม่ไปแล้วก็ตาม แต่สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองเก่า ชาวหลวงน้ำทาเรียกเขตนี้ว่า เมือง และเรียกเขตที่สร้างใหม่ว่า แขวง นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเข้ามาแวะพักเพื่อเดินทางต่อไปยังเมืองสิงห์ แขวงบ่อแก้ว หรือไม่ก็ไปจีน ภายตัวเมืองหลวงน้ำทามีที่พักค่อนข้างมาก ปัจจุบันหลวงน้ำทามีถนนสายกว้าง ถ้าเดินมาทางเชิงสะพานด้านตะวันออกของถนนสายหลักในยามเช้า จะเห็นผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของที่ตลาดซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของสถานีขนส่ง ถัดจากเมืองประมาณ 2 กิโลเมตรไปตามเส้นทางเมืองสิงห์ จะพบศูนย์หัตถกรรมหลวงน้ำทาซึ่งสหภาพยุโรปเป็นผู้ออกเงินสร้างเพื่อให้เป็นที่จำหน่ายสินค้าหัตถกรรมของชาวบ้าน แหล่งท่องเที่ยว วัดหลวงบ้านเชียงใจ วัดพระธาตุเชียงตึง วัดพระธาตุเมืองสิงห์ เรือนพญาเซกอง ตลาดใหญ่ พระธาตุหลวงน้ำทา ตลาดมืด พระธาตุปูมปุก น้ำตกตาด พูเพชร-พูคำ สวนน้ำห้า-ปาคำ ตาดน้ำดี วัดเวียงเหนือ ไชยราม วัดท่าอ้อ วัดน้ำทุ่ง วัดสามักคีไช วัดหลวงขอน การเดินทาง การเดินทางมายังหลวงน้ำทา มีรถประจำทางไว้บริการจากหลวงพระบางและห้วยทรายทุกวัน และจากหลวงน้ำทาก็มีรถประจำทางมายังเมืองสิงห์เช่นกัน ระยะทางประมาณ 59 กิโลเมตร ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 30 นาที อ้างอิง ข้อมูลทั่วไป แหล่งข้อูลอื่น Photos of Luang Namtha Province Ecotourism in Laos Map of Luang Nam Tha Province Wildlife Conservation Society – Nam Ha National Protected Area Project Tourism as a Tool for Development (PDF-file) หลวงน้ำทา
พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (อักษรย่อ ปชก. - PD.) จัดตั้งเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2548 เดิมมีอิสรา ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพรณารินทร์ ยวงประสิทธิ์ เป็นหัวหน้าพรรค แต่ต่อมาตำแหน่งหัวหน้าพรรคว่างลง ดาโอะ โตะแปเราะ เป็นเลขาธิการพรรค สมาชิกพรรคที่แจ้งต่อนายทะเบียนพรรคการเมือง ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2548 มีจำนวน 11,025 คน ยุบพรรค จากคดียุบพรรค ตุลาการรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่าพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้ามีความผิดจริงตามข้อกล่าวหาของอัยการสูงสุด โดยนางสาวอิสรา หรือพรณารินทร์ ยวงประสิทธิ์ หัวหน้าพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าออกหนังสือรับรองอันเป็นเท็จให้แก่นางสาวนิภา จันโพธิ์ นางรัชนู ต่างสี และนายสุวิทย์ อบอุ่น ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคติดต่อกันไม่ครบ 90 วัน นำไปเป็นหลักฐานในการสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เป็นการการกระทำอันอาจเป็นปฏิปักษ์ต่อการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข และเป็นการกระทำที่ขัดต่อกฎหมายหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2541 มาตรา 66 (2) (3) โดยเป็นการกระทำที่ขาดจิตสำนึกที่ดีต่อประชาชน ไม่คำนึงถึงความเสียหายและผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อประเทศชาติ จึงให้ยุบพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าและให้เพิกถอนสิทธิเลือกตั้งของกรรมการบริหารพรรคจำนวน 9 คน ตามประกาศนายทะเบียนพรรคการเมือง ฉบับลงวันที่ 24 มีนาคม 2549 มีกำหนด 5 ปี ตั้งแต่วันมีคำสั่งยุบพรรคตามประกาศ คปค. ฉบับที่ 27 ข้อ 3 อ้างอิง ประชาธิปไตยก้าวหน้า ประชาธิปไตยก้าวหน้า ป
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง เป็นทางหลวงแผ่นดินสายรองไปยังภาคใต้ฝั่งอันดามัน เป็นทางหลวงแผ่นดินเลนถนนตลอด 4 เลน และมีความสำคัญ เนื่องจากเป็นเส้นทางที่ไม่มีทางขึ้น-ลงเขาทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สามารถแบ่งเส้นทางออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่ - ช่วงแรกเริ่มต้นจาก อ.เมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ผ่าน อ.ร่อนพิบูลย์ ข้ามทางรถไฟสายใต้ และบรรจบกับ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก - ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4301 บริเวณสามแยกทุ่งสง แล้ววิ่งไปทางตะวันตก ออกจากตัวเมืองทุ่งสง และเข้าสู่ทางแยกต่างระดับทุ่งสง แล้วมุ่งทางตะวันตก ผ่าน อ.รัษฎา อ.ห้วยยอด จังหวัดตรัง ผ่าน ถนนเพชรเกษมที่สี่แยกอันดามัน แล้วไปบรรจบกับ ถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ที่แยกนาขา อ.เมืองตรัง จังหวัดตรัง - ช่วงที่ 3 แยกจากถนนใน อ.เมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ขนานไปกับแม่นํ้าตรัง สิ้นสุดเส้นทางที่ อ.เมืองตรัง รายละเอียดของเส้นทาง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของ ทล.408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร ช่วงที่ 3 เริ่มจาก อ.เมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ขนานไปกับแม่น้ำตรัง สิ้นสุดที่ อ.กันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง ตัดผ่าน จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน รายชื่อทางแยก ทางหลวงแผ่นดินสายเดิม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทุ่งสง–บ้านจำปา ปัจจุบันเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4305 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงอำเภอรัษฎา-อำเภอห้วยยอด ได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็น ถนนเทศารัษฎา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทางเข้าศาลหลักเมืองตรัง ได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4306 ต่อมาได้โอนเป็นทางหลวงท้องถิ่นมารับผิดชอบดูแล อ้างอิง แผนที่จาก Google 403 3-403 403 403
ภูหลวง เป็นอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดเลย ประชากรมีอาชีพทำนา ทำสวนผลไม้ และพืชไร่ และมีแหล่งท่องเที่ยวในอำเภอ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอภูหลวงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังสะพุง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองหิน ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอภูกระดึงและอำเภอน้ำหนาว (จังหวัดเพชรบูรณ์) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหล่มเก่า (จังหวัดเพชรบูรณ์) และอำเภอด่านซ้าย ประวัติ แต่เดิมท้องที่อำเภอภูหลวงนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวังสะพุง ต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 จึงได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยก 2 ตำบลออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูหลวง ซึ่งในภายหลังกิ่งอำเภอภูหลวงก็ได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูหลวง ตามพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2535 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 9 พฤษภาคม ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอภูหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ภูหอ (Phu Ho) 13 หมู่บ้าน 2. หนองคัน (Nong Khan) 9 หมู่บ้าน 3. ห้วยสีเสียด (Huai Sisiat) 8 หมู่บ้าน 4. เลยวังไสย์ (Loei Wang Sai) 8 หมู่บ้าน 5. แก่งศรีภูมิ (Kaeng Si Phum) 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอภูหลวงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลภูหอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลภูหอทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองคัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองคันทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยสีเสียด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยสีเสียดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเลยวังไสย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเลยวังไสย์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแก่งศรีภูมิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแก่งศรีภูมิทั้งตำบล สถานศึกษา โรงเรียนรัฐบาลในสังกัดมัธยมศึกษา โรงเรียนภูหลวงวิทยา ประจำอำเภอ โรงเรียนรัฐบาลในสังกัดประถมศึกษา โรงเรียนชุมชนบ้านหนองคัน โรงเรียนบ้านหนองบัว โรงเรียนบ้านแก่งศรีภูมิ โรงเรียนเลยตาดโนนพัฒนา โรงเรียนบ้านโคกศรีเจริญ โรงเรียนบ้านสวนปอ โรงเรียนบ้านเลยวังไสย์ โรงเรียนบ้านนามูลตุ่น โรงเรียนบ้านอุ่ม โรงเรียนบ้านไร่สุขสันต์ โรงเรียนบ้านหนองอีเก้ง โรงเรียนบ้านนาดินดำ โรงเรียนบ้านห้วยสีเสียด โรงเรียนบ้านหนองเขียด โรงเรียนบ้านทรัพย์เจริญ โรงเรียนวังนํ้าพุ โรงเรียนบ้านนาฝายนาโพธิ์ หมายเหตุ : เรียงตามจำนวนนักเรียน มีนาคม 2024 โรงเรียนเอกชน โรงเรียนอนุบาลณัฐพันธุ์ภูหลวง การคมนาคม การขนส่งที่อำเภอภูหลวงมีดังนี้ ทางบก ทางหลวงแผ่นดิน: ทางหลวงชนบท: สถานที่ท่องเที่ยว วนอุทยานน้ำตกห้วยเลา อยู่ในเขตวนอุทยานน้ำตกห้วยเลา บ้านน้ำอุ่น หมู่ที่ 6 ตำบลแก่งศรีภูมิ เป็นน้ำตกหินปูนที่มีความสวย แบ่งออกเป็น 9 ชั้น บนชั้นที่ 9 จะมีถ้ำที่เป็นแหล่งที่มาของน้ำที่ตกลงมาตลอดปี มีที่พักสำหรับนักท่องเที่ยว ถ้ำดินลาย อยู่ในเขตวนอุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยเลา บ้านน้ำอุ่น หมู่ที่ 6 ตำบลแก่งศรีภูมิ น้ำตกเลยตาด อยู่ในเขตบ้านเลยตาด ตำบลเลยวังไสย์ น้ำตกเลยหง่า อยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตย์ป่าภูหลวง บ้านเลยวังไสย์ ตำบลเลยวังไสย์ ภูหอ หมู่ที่ 1 ตำบลภูหอ น้ำตกชื่นชีวิน ตั้งอยู่ที่ตำบลเลยวังใสย์ การเดินทางวิ่งไปตามถนนหมายเลข 2016 น้ำตกตาดกกทับ ตั้งอยู่ที่ตำบลเลยวังใสย์ การเดินทางวิ่งไปตามถนนหมายเลข 2016 จุดชมวิวภูหลวง ตั้งอยู่ที่ตำบลเลยวังใสย์ อ่างเก็บนํ้าเลย ตั้งอยู่ที่ตำบลแก่งศรีภูมิ บ้านสวนปอ หมู่ที่ 8 อ้างอิง ภูหลวง
บัวลาย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่น้อยที่สุดของจังหวัด บัวลายเป็นหนึ่งในหลายอำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือผ่าน โดยเมื่อเดินทางจากกรุงเทพฯ แล้ว จะเป็นอำเภอสุดท้ายก่อนเข้าสู่เขตจังหวัดขอนแก่น ประวัติ หมู่บ้านหนองบัวลาย ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2469 เดิมขึ้นกับตำบลบัวใหญ่ แยกมาตั้งเป็นตำบลบัวลาย เมื่อปี พ.ศ. 2486 สาเหตุที่เรียกว่า “หนองบัวลาย” เพราะในบริเวณหมู่บ้านมีหนองน้ำที่มีบัวมากมาย ซึ่งคำว่า “บัวมากมาย” ภาษาท้องถิ่นเรียกว่า “บัวหลาย” ต่อมาเพี้ยนเสียงเป็น “บัวลาย” จึงเรียกว่า “หนองบัวลาย” จนมาปัจจุบันต่อมาได้ตัดคำว่า “หนอง” ออกเหลือเพียง “บัวลาย” จึงเรียกว่า “ตำบลบัวลาย” แต่นั้นมาในส่วนชื่อหมู่บ้านยังคงเรียก “หนองบัวลาย” เช่นเดิม กำนันตำบลบัวลายคนแรกชื่อนายทวง แทบทาม ต่อมาอีก 4 คนคือนายโสม แสงสว่าง, นายคำ ทินราช, นายจิตร์ นาราษฎร์และนายอนุวัฒน์ ทินราช ตามลำดับ สำหรับบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งหมู่บ้านโดยนำครอบครัวและญาติพี่น้องเข้ามาวางรกรากมีดังนี้ ขอด การปลูก ชาลี โพธิ์พล เจ็ก ด่านกลาง เพชร ด่านกลาง เอี่ยม ฮมพิรมย์ ทุย ไพราม เมื่อความอุดมสมบูรณ์ในพื้นที่ที่เหมาะสมแก่การทำนาทำไร่ และด้วยความเจริญของท้องถิ่นเพราะลำห้วยยางและลำห้วยขี้หนูไหลผ่านผู้คนก็หลั่งไหลเข้ามาตั้งถิ่นฐานเพิ่มมากขึ้น เมื่อหมู่บ้านเป็นปึกแผ่น จำนวนประชากรเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ จึงมีการแบ่งแยกการปกครองตำบลออกจากตำบลบัวใหญ่มาเป็นตำบลบัวลาย มีหมู่บ้านเพิ่มขึ้น คือบ้านหนองบัวลาย บ้านหนองแสง บ้านขามป้อม บ้านโนนดู่ บ้านโนนจาน บ้านหนองคอม บ้านหลุบกุง บ้านเหลิงหิน บ้านห้วยม่วง บ้านศาลาดิน บ้านสระน้ำเที่ยง บ้านหนองเรือ บ้านป่าหวาย บ้านเพ็ดน้อย บ้านแดงน้อย บ้านฝาผนัง บ้านหนองแวง บ้านคึมมะอุ บ้านหนองจาน บ้านหนองตาดน้อย การก่อสร้างทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านหมู่บ้านหนองบัวลาย พอดี มีการเปิดการเดินรถครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2477 รถไฟสมัยนั้น เป็นเครื่องจักรไอน้ำ ใช้ไม้ฟืนเป็นเชื้อเพลิง หาได้จากโคกสาธารณะตามเส้นทางจากหนองบัวลายไปบ้านศาลาดิน เป็นโคก ที่มีต้นไม้มาก เนื้อที่ ประมาณ 1,000 ไร่ วันที่ 1 กรกฎาคม 2540 ได้แยกพื้นที่ตำบลเมืองพะไล ตำบลโนนจาน ตำบลบัวลาย และตำบลหนองหว้า มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบัวลาย ขึ้นกับอำเภอบัวใหญ่ พร้อมกับโอนสุขาภิบาลหนองบัวลาย มาขึ้นกับ กิ่งอำเภอบัวลาย วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลหนองบัวลาย เป็น เทศบาลตำบลหนองบัวลาย วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะเป็น อำเภอบัวลาย ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบัวลายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแวงน้อยและอำเภอพล (จังหวัดขอนแก่น) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอประทาย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสีดา ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบัวใหญ่ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบัวลายแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. เมืองพะไล| 9 หมู่บ้าน 2. โนนจาน| 14 หมู่บ้าน 3. บัวลาย| 13 หมู่บ้าน 4. หนองหว้า| 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบัวลายประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหนองบัวลาย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบัวลาย เทศบาลตำบลโนนจาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนจานทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองพะไล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองพะไลทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบัวลาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบัวลาย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองบัวลาย) องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหว้าทั้งตำบล อ้างอิง บัวลาย
เกาะจันทร์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชลบุรี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเกาะจันทร์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพนัสนิคม และอำเภอแปลงยาว (จังหวัดฉะเชิงเทรา) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าตะเกียบ (จังหวัดฉะเชิงเทรา) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ่อทอง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพนัสนิคม ประวัติศาสตร์ พ.ศ. 2371 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชานุญาตให้กลุ่มชาวลาวอาสาปากน้ำ บุกเบิกสร้างเมืองพนัสนิคม เป็นเมืองชั้นจัตวา สังกัดกรมท่า โดยบริเวณท่าบุญมี เป็นท่าน้ำและท่าเกวียน ขนส่งสินค้าป่าสู่เมืองพนัสนิคม ตั้งอยู่อยู่ในอาณาเขตเมืองพนัสนิคม พ.ศ. 2441 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีการปฏิรูปการปกครองประเทศและจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาล ให้เมืองพนัสนิคมเป็นอำเภอพนัสนิคม ยกฐานะเป็นตำบลท่าบุญมี ในอดีตมีสภาพเป็นป่าอุดมสมบูรณ์ ปรากฏหลักฐานบันทึกชื่อดงในตำบลท่าบุญมี เช่น ดงดอกไม้ ดงรากไม้ เป็นต้น โดยอาจมีต้นจันทน์มาก จึงเรียกว่า 'เกาะจันทร์' 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 แบ่งพื้นที่การปกครองจากอำเภอพนัสนิคม จัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอเกาะจันทร์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอเกาะจันทร์ โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเกาะจันทร์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 2 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 15 หมู่บ้าน 2. 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเกาะจันทร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมืองปรกฟ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะจันทร์ เฉพาะหมู่ที่ 2–13, 15 และบางส่วนของหมู่ที่ 14 เทศบาลตำบลเกาะจันทร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะจันทร์ เฉพาะหมู่ที่ 1 และบางส่วนของหมู่ที่ 14 เทศบาลตำบลท่าบุญมี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าบุญมี เฉพาะหมู่ที่ 3, 6–11 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 4–5, 12 องค์การบริหารส่วนตำบลท่าบุญมี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าบุญมี เฉพาะหมู่ที่ 1–2, 4–5, 12 สถานที่สำคัญ หอพระพุทธเชียงแสนมิ่งมงคลเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา วัดพระพุทธบาทเขานางนม กองบัญชาการช่วยรบที่ 1 ค่ายพนัสบดีศรีอุทัย กองทัพบก อ่างเก็บน้ำคลองหลวง รัชชโลทร วัดสายวารี (วัดบ้านคลอง) อ้างอิง กเจันทร์
เหล่าเสือโก้ก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเหล่าเสือโก้กตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพนา (จังหวัดอำนาจเจริญ) และอำเภอตระการพืชผล ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอดอนมดแดง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองอุบลราชธานี ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอม่วงสามสิบ ที่มาของชื่ออำเภอ พื้นที่ที่ชาวบ้านมาตั้งรกรากทำมาหากินครั้งแรกในท้องที่อำเภอเหล่าเสือโก้กนั้นมีสภาพเป็น 'เหล่า' (ไร่ร้าง) มีชื่อเดิมว่า 'บ้านเหล่านาชี' อุดมไปด้วยแหล่งน้ำและป่าไม้ เสือเป็นสัตว์ป่าชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ชุกชุมในพื้นที่และมักจะเข้ามาลักจับสัตว์เลี้ยงกินเป็นอาหารอยู่เสมอ มีเรื่องเล่าขานกันมาว่า เช้ามืดวันหนึ่งมีคนเดินไปเจอเสือโดยบังเอิญ เสือจึงร้อง 'โก้ก' (โฮก) ด้วยความตกใจและวิ่งหนีไป นับเป็นนิมิตหมายที่ดี ชาวบ้านจึงได้พากันตั้งชื่อหมู่บ้านแห่งนี้เสียใหม่ว่า 'บ้านเหล่าเสือโก้ก' ประวัติ ท้องที่อำเภอเหล่าเสือโก้กเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองอุบลราชธานี ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเหล่าเสือโก้ก ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเหล่าเสือโก้ก โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเหล่าเสือโก้กแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 12 หมู่บ้าน 2. 17 หมู่บ้าน 3. 13 หมู่บ้าน 4. 13 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเหล่าเสือโก้กประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเหล่าเสือโก้ก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่าเสือโก้กทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโพนเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนเมืองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแพงใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแพงใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบกทั้งตำบล โรงเรียนในอำเภอ โรงเรียนหกสิบพรรษาวิทยาคม อุบลราชธานี อ้างอิง หเล่าเสือโก้ก
การลงทะเบียนชื่อผู้ใช้นั้นไม่จำเป็น แต่เราแนะนำ คุณไม่จำเป็นต้องให้ชื่อกับรายละเอียดส่วนบุคคลใด ๆ ในการลงทะเบียน ทุกคนสามารถร่วมเขียนวิกิพีเดียได้ ไม่ว่าจะเลือกลงทะเบียนหรือไม่ก็ตาม อย่าไงรก็ดี ประโยชน์ของการลงทะเบียนมีหลายข้อ ตัวอย่างเช่น การมีบัญชีทำให้คุณมีคุณลักษณะเพิ่มเติมหลายประการ รวมถึงตัวเลือกการแก้ไขและการตั้งค่าผู้ใช้ คุณลักษณะหนึ่งที่มีประโยชน์ คือ รายการเฝ้าดู ซึ่งทำให้คุณสามารถติดตามการเปลี่ยนแปลงหน้าที่คุณสนใจได้ง่าย อีกคุณลักษณะหนึ่ง คือ ความสามารถในการย้ายหรือเปลี่ยนชื่อบทความ มิใช่เพียงย้ายหน้าผ่านการคัดลอกและวาง เพราะมิได้เป็นการรักษาประวัติการแก้ไข หากคุณต้องการเปลี่ยนชื่อหน้าแต่ไม่ได้ล็อกอิน ให้ขอความช่วยเหลือจากผู้ใช้ลงทะเบียนในแผนกช่วยเหลือแทน ผู้ใช้ไม่ลงทะเบียนระบุตัวตนโดยที่อยู่ไอพีของคอมพิวเตอร์ที่ใช้แก้ไข ซึ่งถูกใช้เป็นตัวระบุสาธารณะเมื่อร่วมเขียน และลงชื่อความเห็นในหน้าพูดคุย ที่อยู่ไอพีของคอมพิวเตอร์คุณมักถูกใช้หาสารสนเทศเกี่ยวกับคุณ ฉะนั้น การลงทะเบียนเพิ่มความเป็นส่วนตัวของคุณโดยซ่อนที่อยู่ไอพีของคุณมิให้ผู้เขียนอื่นเห็น นอกจากนี้ เพราะที่อยู่ไอพีมักเปลี่ยนแปลง ผู้ใช้ไม่ลงทะเบียนบางครั้งจึงพบว่า ยากที่จะได้รับความนับถือและยอมรับจากผู้เขียนอื่นผ่านประวัติที่ดี และยังเป็นการยากที่จะคอยสนทนากับผู้ใช้ไม่ลงทะเบียนเหล่านี้เพราะไม่มีหน้าพูดคุยเป็นของตนเอง ด้วยเหตุผลข้างต้น ชาววิกิพีเดียหลายคนจึงพิจารณาลงทะเบียนเพื่อบ่งชี้ความตั้งใจที่มากกว่าคุณที่ยืนอยู่เบื้องหลังการแก้ไขของคุณ และความเห็นของคุณในหน้าพูดคุย หมายความว่า การร่วมเขียนบทความและหน้าพูดคุยของคุณโดยทั่วไปจะมีน้ำหนักมากกว่า บางหน้า เช่นหน้านี้ ต้องให้ผู้ใช้ผ่านการยืนยันอัตโนมัติก่อนจึงจะแก้ไขได้ ความสามารถนี้มอบให้ผู้ใช้ลงทะเบียนอัตโนมัติที่สมัครวิกิพีเดียมาแล้วนานกว่าสี่วัน และมีการแก้ไขกว่าสิบครั้ง แต่ไม่มีการอบให้ผู้ใช้ไม่ลงทะเบียน ไม่ว่าจะแก้ไขกี่ครั้งก็ตาม เฉพาะผู้ลงทะเบียนเท่านั้นถึงมีสิทธิในขบวนการต่าง ๆ ของชุมชน เช่น การคัดเลือกบทความคัดสรร หรือแม้แต่การเป็นผู้ดูแลระบบในวิกิพีเดีย หากคุณลงทะเบียน อย่าลืมรหัสผ่านหรือชื่อผู้ใช้ หากคุณมีแนวโน้มจะลืมข้อมูลเหล่านี้ ให้แน่ใจว่าคุณกรอกที่อยู่อีเมลขณะลงทะเบียน เพราะคุณจะมีรหัสผ่านใหม่ส่งถึงคุณหากคุณลืมรหัสผ่านปัจจุบัน ดูสารสนเทศเพิ่มเติมที่ ทำไมจึงควรสร้างบัญชีผู้ใช้? คลิกที่นี่เพื่อลงทะเบียน วิธีการลงทะเบียน ในการลงทะเบียน ให้คลิกลิงก์ข้างบน หรือคลิกลิงก์ ล็อกอิน / สร้างบัญชี ที่อยู่มุมบนขวาของทุกหน้า คุณอาจไม่สามารถเปลี่ยนชื่อผู้ใช้ (ได้ง่าย) เมื่อคุณเลือกไปแล้ว ฉะนั้น จึงแนะนำอย่างยิ่งให้อ่านนโยบายชื่อผู้ใช้ก่อนสร้างบัญชีผู้ใช้ ปิดท้ายด้วยลิงก์สารสนเทศเพิ่มเติม → 8
ห้วยกระเจา เป็นอำเภอในจังหวัดกาญจนบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2537 และตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 13 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2540 พร้อมกับอำเภอหนองปรือ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอห้วยกระเจามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเลาขวัญ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพนมทวน ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภออู่ทอง (จังหวัดสุพรรณบุรี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ่อพลอย ประวัติ ท้องที่อำเภอเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน เมื่อพื้นที่มีความกว้างขวางยากต่อการดูแล หม่อมหลวงภัคศุก กำภู ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี และนายพิศาล มูลศาสตรสาทร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศแยกหมู่ 3 บ้านสระลงเรือ รวมกับ 5 หมู่บ้านของตำบลดอนแสลบ ตั้งเป็น ตำบลสระลงเรือ ปี พ.ศ. 2527 และแยกหมู่ 4 บ้านวังไผ่ รวมกับ 7 หมู่บ้านของตำบลห้วยกระเจา ตั้งเป็น ตำบลวังไผ่ ปี พ.ศ. 2531 ในปี พ.ศ. 2536 นายณัฏฐ์ ศรีวิหค ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี และนายชวลิต ยงใจยุทธ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาท้องที่ด้านเหนือ 4 ตำบลของอำเภอพนมทวนห่างไกลจากอำเภอสังกัดเฉลี่ย 25–26 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของชุมชน สถานีตำรวจ จึงพิจารณาให้ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ปี พ.ศ. 2537 จึงประกาศแยกพื้นที่ คือ ตำบลดอนแสลบ ตำบลห้วยกระเจา ตำบลสระลงเรือ ตำบลวังไผ่ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ โดยมีการใช้ชื่อกิ่งว่า 'ห้วยกระเจา' เดิมเรียกว่า ห้วยกบเจ่า จากการที่บริเวณทิศตะวันออกของหมู่บ้านมีห้วยซึ่งมีกบเป็นจำนวนมากมานั่งจับเจ่าให้ชาวบ้านเห็นเป็นประจำ ชาวบ้านจึงเรียกลำห้วยว่า 'ห้วยกบเจ่า' และเพี้ยนเสียงเป็น ห้วยกระเจา และเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2540 นายขวัญชัย วศวงศ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี และนายชวลิต ยงใจยุทธ นายกรัฐมนตรีพิจารณาและยกฐานะกิ่งอำเภอห้วยกระเจา ขึ้นเป็นอำเภอ โดยมีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอรวม 3 ปี 6 เดือน เป็นอำเภอล่าสุดของทางจังหวัดกาญจนบุรี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอห้วยกระเจาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 73 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. ห้วยกระเจา (Huai Krachao) 21 หมู่บ้าน 2. วังไผ่ (Wang Phai) 11 หมู่บ้าน 3. ดอนแสลบ (Don Salaep) 24 หมู่บ้าน 4. สระลงเรือ (Sa Long Ruea) 17 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอห้วยกระเจาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลห้วยกระเจา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยกระเจาทั้งตำบล เทศบาลตำบลสระลงเรือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระลงเรือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลวังไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังไผ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดอนแสลบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนแสลบทั้งตำบล อ้างอิง ห้วย
บ้านใหม่ไชยพจน์ –ไช-ยะ-พด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ แยกเป็นกิ่งอำเภอออกจากอำเภอพุทไธสงในปี พ.ศ. 2535 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2540 มีชื่อเสียงในเรื่องการทอผ้าไหมมัดหมี่ และมีงานประจำปีที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เป็นประจำทุกปี คือ ประเพณีปรางค์กู่สวนแตง และบุญบั้งไฟบ้านใหม่ไชยพจน์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองสองห้อง (จังหวัดขอนแก่น) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพุทไธสง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองยาง (จังหวัดนครราชสีมา) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอประทาย (จังหวัดนครราชสีมา) ประวัติ เดิมพื้นที่บริเวณ กม.ศูนย์ (ที่ตั้งอำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์) มีลักษณะเป็นป่าทึบ จึงเป็นที่ซ่องสุ่มของโจรผู้ร้าย เมื่อปี พ.ศ. 2497 นายไชยพจน์ ภู่กำชัย นายอำเภอพุทไธสงในขณะนั้น มีแนวความคิดขอจัดตั้งหมู่บ้านในบริเวณดังกล่าวโดยใช้ชื่อว่า บ้าน กม.ศูนย์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2499 และได้รับอนุมัติเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2500 โดยนายไชยพจน์เป็นผู้วางผังหมู่บ้านและเปิดให้จับจองที่ดิน ต่อมามีการปรับปรุงถนนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 202 ขยายช่องทางการจราจร ทำให้การคมนาคมสะดวกขึ้น ประกอบกับท้องที่ของอำเภอพุทไธสงในขณะนั้น มีอาณาเขตกว้างขวาง ประชาชนบางส่วนอยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่ออกตรวจตราดูแลความทุกข์สุขไม่ทั่วถึง ทำให้ในปี พ.ศ. 2521 ชาวบ้าน กม.ศูนย์ และประชาชนราว 10,000 คน ของทั้ง 5 ตำบล จึงได้เสนอขอแบ่งท้องที่อำเภอพุทไธสงตั้งเป็นกิ่งอำเภอ ชื่อว่า กิ่งอำเภอกู่สวนแตง แต่ไม่ได้รับการอนุมัติจากกระทรวงมหาดไทย จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2535 ชุมชนบ้าน กม.ศูนย์ ขยายใหญ่ขึ้น คณะกรรมการหมู่บ้านสภาตำบลหนองแวงจึงได้เสนอขอจัดตั้งกิ่งอำเภอใหม่อีกครั้งในนาม กิ่งอำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ เพื่อเป็นเกียรติแก่นายไชยพจน์ ภู่กำชัย ผู้เสนอจัดตั้งหมู่บ้าน กม.ศูนย์ อันเป็นที่ตั้งของอำเภอใหม่ และกิ่งอำเภอนี้ได้รับการอนุมัติจัดตั้งจากกระทรวงมหาดไทยเมื่อ พ.ศ. 2535 โดยรวมตำบลทองหลาง ตำบลหนองแวง ตำบลกู่สวนแตง ตำบลแดงใหญ่ และตำบลหนองเยือง รวม 46 หมู่บ้าน ประชากร 23,970 คน ตั้งกิ่งอำเภอ ณ บ้าน กม.ศูนย์ ตำบลหนองแวง มีการจัดตั้งสุขาภิบาลบ้านใหม่ไชยพจน์ ตามการขยายตัวของชุมชน มีบ้านเรือนราษฎรตั้งอยู่เป็นปึกแผ่น มีการคมนาคมและการค้าขายเจริญขึ้นมาก และได้ยกฐานะเป็น อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ เมื่อ พ.ศ. 2540 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 55 หมู่บ้าน 1. หนองแวง| 15 หมู่บ้าน 2. ทองหลาง| 10 หมู่บ้าน 3. แดงใหญ่| 9 หมู่บ้าน 4. กู่สวนแตง| 12 หมู่บ้าน 5. หนองเยือง| 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลบ้านใหม่ไชยพจน์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวง (เฉพาะพื้นที่หมู่ที่ 1–6, 8,12) และตำบลทองหลาง (เฉพาะพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 8) องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวง (เฉพาะพื้นที่หมู่ที่ 7, 13-15) องค์การบริหารส่วนตำบลทองหลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทองหลาง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลบ้านใหม่ไชยพจน์) องค์การบริหารส่วนตำบลกู่สวนแตง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกู่สวนแตงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลแดงใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแดงใหญ่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองเยือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองเยืองทั้งตำบล อ้างอิง บ้านใหม่ไชยพจน์