bombman/thwiki-2026-super-clean-2k huggingface dataset:
วัดเจ็ดริ้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นคลองเจ็ดริ้ว ตำบลเจ็ดริ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ จำนวน 97 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา ประวัติ วัดเจ็ดริ้วตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยชาวตำบลเจ็ดริ้วเชื้อสายรามัญ ช่วงแรกใช้วัสดุพื้นบ้าน หลังคามุงจาก โครงสร้างทำด้วยไม้รวก ไม้ไผ่ ตั้งชื่อวัดว่า วัดรามัญวงศ์วราราม ต่อมาเปลี่ยนมาเป็น วัดเจ็ดริ้วรามัญวงศ์ และเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันว่า 'วัดเจ็ดริ้ว' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 ด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2479 แต่เดิมตั้งอยู่บนที่ดอน ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2480 ชาวเจ็ดริ้วได้ร่วมมือกับทางราชการขุดคลองยาว 8 กิโลเมตรเศษ ขึ้นตามแนวร่องน้ำซึ่งมีอยู่เดิมเพื่อสะดวกในการสัญจรไปมาและขุดผ่านหน้าวัดพอดี โดยขุดตัดกับคลองดำเนินสะดวกไปทะลุคลองจินดา จึงทำให้วัดตั้งอยู่ริมคลองทางฝั่งตะวันตก อาคารเสนาสนะ อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.20 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เจดีย์ 2 องค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 5 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 22 เมตร ยาว 42.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 18 เมตร ยาว 45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง และหอฉันทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สำหรับอุโบสถเก่ามีสภาพร้าง ทรุดโทรมมาก งานประเพณี ด้านงานประเพณี มีงานประเพณีล้างเท้าพระและตักบาตรดอกไม้ในช่วงวันออกพรรษา เทศกาลงานสงกรานต์มอญที่วัดเจ็ดริ้ว จัดงานระหว่างวันที่ 13–16 เมษายน มีการแห่หลวงพ่อดำ ซึ่งเป็นพระประธานของวัดเจ็ดริ้ว พร้อมทั้งอัญเชิญรูปเหมือนหลวงปู่จ้อน อดีตเจ้าอาวาส ร่วมขบวนแห่เพื่อให้ชาวเจ็ดริ้วได้สรงน้ำและทำบุญ และในวันที่ 14 เมษายน มีประเพณีแห่ธงตะขาบ รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการเกศ สุเมโธ พ.ศ. 2436–2453 พระอธิการหงส์ จิตธัมโม พ.ศ. 2456–2486 พระครูสาครกิจโกศล (จ้อน วรุโน) พ.ศ. 2488–2528 พระครูโกศลสาครกิจ (ทองเสริม สุเมโธ) พ.ศ. 2529–2539 พระครูปริยัติสาครกิจ (พระมหาสมยา ฐานฑตโต) พ.ศ. 2540–2562 พระครูสังฆรักษ์ (ก้องไพร สุวัฒโณ) พ.ศ. 2562-ปัจจุบัน อ้างอิง เจ็ดริ้ว เจ็ดริ้ว
วัดโพธิทอง โพ-ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณที่คลองลัดขี้เหล็กตัดกับคลองเจ้าคุณ ในแขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร วัดโพธิทองตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2450 เดิมชื่อ วัดทุ่ง ไม่ทราบผู้สร้างว่าเป็นใคร แต่สันนิษฐานว่าตระกูลบุนนาคเป็นผู้สร้าง เพราะตระกูลนี้มีสวนและที่นาอยู่บริเวณนี้ และให้ชาวเขมรที่อพยพมาทำไร่ทำนาบริเวณคลองเจ้าคุณ ต่อมาคลองนี้เรียกว่า คลองเขมร ที่ตั้งวัดอยู่ปลายสุดของสวนและนาที่เขมรทำอยู่ เดิมอุโบสถทำด้วยไม้ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของวัด แต่ไม่ปรากฏว่าสร้างอุโบสถเมื่อใด คาดว่าอุโบสถหลังนี้ได้ถูกยกเลิกไปหลังผูกพัทธสีมาอุโบสถหลังใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2450 ต่อมาในปี พ.ศ. 2507 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดโพธิทอง' ด้วยเหตุผลที่ว่าบริเวณคลองบางปะแก้วมีวัดโพธิ์แก้วอยู่ทางต้นคลอง จึงตั้งชื่อ 'วัดโพธิทอง' ควบคู่กันไป วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 อุโบสถหลังใหม่สร้างแทนหลังเดิมเมื่อ พ.ศ. 2515 บูรณะซ่อมแซมเมื่อ พ.ศ. 2543 เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติโอกาสมหามงคลที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2555 ได้บูรณะอีกครั้ง ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตัก 60 นิ้ว มีภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างสถาบันเพาะช่าง ยังมีภาพเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เช่น ภาพพระราชกรณียกิจ หอฉันของวัดมี 2 ชั้น และมีศาลาไม้เก่าแก่ อ้างอิง โพธิทอง
วัดทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีโรงเรียนในเขตที่ดินวัดได้แก่ โรงเรียนวัดทอง (อุดมศิลปวิทยาคาร) วัดทองมีการจัดงานเนื่องในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ รวมทั้งงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำในช่วงเดือนพฤษภาคม (3 วัน) วัดทองตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2302 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2330 บางครั้งเรียก วัดทองฉิมพลี หรือ วัดทองบางระมาด เพื่อให้ต่างจากวัดทองบางเชือกหนัง อาคารเสนาสนะ อุโบสถเป็นอุโบสถดั้งเดิม มีหลังคา 2 ชั้น 3 ลด หน้าบันของมุขประดับลวดลายปูนปั้นรูปเทพนมและเครือเถา ซึ่งคงปั้นขึ้นใหม่ในช่วง พ.ศ. 2547–2548 เมื่อมีการปฏิสังขรณ์โดยยกระดับขึ้นอีก 2 เมตรทั้งหลัง เพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วม อุโบสถเก่ามี 5 ห้อง คาดว่าได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีพระพักตร์แบบรัตนโกสินทร์ อาจจะเป็นพระพุทธรูปที่สร้างมาเก่าแก่กว่านั้น แต่ถูกปฏิสังขรณ์จนไม่เหลือร่องรอยเดิม พระปรางค์ประดิษฐานอยู่ด้านหน้าอุโบสถ มีขนาดเล็กทรงเพรียว ฐานเป็นฐานสิงห์ ทาสีทองทั้งองค์ วิหารหลวงพ่อดำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ พระพุทธรูปปูนปั้นองค์ใหญ่ ปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญหลังเดิมอยู่ริมน้ำ เป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นบนเป็นไม้ ทรงไทย ชั้นล่างเป็นคอนกรีต เดิมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นทรงไทยชั้นเดียว ยกพื้นสูง มีใต้ถุน แต่เดิมไม่ได้อยู่ริมคลอง ศาลาการเปรียญหลังใหม่เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น สร้างด้วยคอนกรีตเมื่อ พ.ศ. 2536 ใช้ในงานมงคลต่าง ๆ รายนามเจ้าอาวาส สมการฉิ่ง พระอธิการผาด พระครูสาย พระครูศุภกิจจานุยุต (กินดิน ผาสุกาโม) อ้างอิง ทอง
วัดนาขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านนาขวาง ตำบลกาหลง อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา ประวัติ ไม่ทราบประวัติและผู้สร้างวัดนาขวางอย่างชัดเจน หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร ระบุว่าตั้งเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 9 เมตร ยาว 18.5 เมตร ขณะที่ ประวัติวัดในจังหวัดสมุทรสาคร สังกัดมหานิกาย จำนวน 96 วัด ระบุว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย สมัยพระเจ้าเสือ โดยมีเรื่องเล่าว่า พระเจ้าเสือเสด็จประพาสทางชลมารคผ่านทางหมู่บ้านนาขวาง พบต้นไม้ใหญ่ขึ้นตามริมคลองกิ่งทอดก่ายกันเกะกะมองดูเหมือนถ้ำ จึงทรงตั้งชื่อว่า วัดคูหาสวรรค์ ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น 'วัดนาขวาง' ตามชื่อหมู่บ้านสมัยที่สุนทรภู่ได้เดินทางไปเมืองเพชรบุรีและแต่งนิราศเมืองเพชร นอกจากนี้ยังได้ขุดพบพระพุทธรูปสมัยอู่ทองในราว พ.ศ. 2467 อาคารเสนาสนะ พระอุโบสถนี้สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น และได้รับการบูรณะซ่อมแซมในสมัยรัตนโกสินทร์ มีหลังคาเครื่องไม้ลดชั้น 3 ชั้น มุงกระเบื้องสีชั้นละ 3 ตับ มีช่อฟ้าใบระกาไม้แกะสลัก ด้านหน้าพระอุโบสถซ่อมแซมต่อเติมขึ้นในภายหลัง ทำเป็นชายคายื่นลาดต่ำออกมา มีเสาปูนสี่เหลี่ยม 2 ต้น กลม 2 ต้น รองรับโครงหลังคา หน้าบันด้านหน้าเป็นไม้แกะสลักรูปเทพนม และกนกเป็นลำตัวนาคและเศียรนาค ประตูไม้ทาสีแดงไม่มีลวดลายแกะสลัก บานประตูหน้าต่างทาสีแดง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย พระพุทธรูปประทับยืนและนั่ง แสดงปางต่าง ๆ ศิลปะอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ด้านหน้าพระอุโบสถมีเจดีย์ทรงระฆังกลม 2 องค์ สภาพชำรุดยอดหักหาย เสมาโบราณด้านหน้าพระอุโบสถ ประชาชนสามารถปิดทองพระที่ประดิษฐานใต้พระอุโบสถ ปิดทองเสมา ลูกนิมิต ลอดใต้พระอุโบสถเพื่อสะเดาะเคราะห์ ศาลาการเปรียญกว้าง 12.80 เมตร ยาว 24.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง วิหารกว้าง 6.20 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 23.20 เมตร ยาว 35.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง นอกจากนี้มีหอกลองและหอระฆัง ปากทางวัดยังมีศาลสมเด็จกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ รายนามเจ้าอาวาส พระกลัด พระก้อน พระต่วน พระสุด พระเติม เตมิโย พระยนต์ ยนตสีโล พระครูสุนทรพัฒนาภรณ์ อ้างอิง นาขวาง
ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป หรือที่เรียกว่า ภาษาโปรตุเกสแบบโปรตุเกส , ภาษาโปรตุเกสคาบสมุทร และ ภาษาโปรตุเกสแบบไอบีเรีย เป็นชื่อเรียกโดยรวมของวิธภาษาต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสที่ใช้ในประเทศโปรตุเกส ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป ตามกฎหมายของสหภาพยุโรป ภาษาโปรตุเกสเป็นหนึ่งในภาษาทางการของสหภาพ (เป็นภาษาทำงานของรัฐสภายุโรป แต่ไม่ใช่ภาษาทำงานของคณะกรรมาธิการยุโรป) ดังนั้นในเอกสารระหว่างประเทศรวมทั้งในเว็บไซต์ทางการต่าง ๆ ของสหภาพจึงใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป นอกจากนี้ยังมีการสอนภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปในประเทศสเปน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแคว้นเอซเตรมาดูรา) และทั่วโลกผ่านทางสถาบันกามอยช์ ประเทศและดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาหลัก (ยกเว้นประเทศบราซิล) ยังรับมาตรฐานภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปไปใช้ด้วยเนื่องจากยังไม่มีมาตรฐานทางภาษาเป็นของตนเอง สิ่งที่เรียกว่า 'วิธภาษามาตรฐาน' ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปนั้นแตกต่างกันไปตามความเห็นของนักวิชาการ บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้คือวิธภาษาภาคกลาง-ใต้ของผู้พูดที่มีการศึกษาในลิสบอน ในขณะที่บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้มาจาก 'กลุ่มวิธภาษาของผู้มีการศึกษาในภูมิภาคลิสบอน–กูอิงบรา' อย่างไรก็ตาม 'ภูมิภาคลิสบอน-กูอิงบรา' ไม่เคยมีปรากฏไม่ว่าจะเป็นในแง่ภูมิศาสตร์ ประชากรศาสตร์ สังคมวิทยา ภาษาศาสตร์ หรืออื่น ๆ บางคนจึงเห็นว่าการให้สถานะพิเศษแก่กูอิงบราในการเผยแพร่มาตรฐานทางภาษามาจากการที่เมืองดังกล่าวเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสำคัญเท่านั้น ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อานีแซตู ดุช ไรช์ กงซัลวึช วียานา นักภาษาศาสตร์และผู้บุกเบิกวงการสัทศาสตร์โปรตุเกส แม้จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของ 'มาตรฐานกลาง' ใน 'ภาคกลางของราชอาณาจักร ระหว่างกูอิงบรากับลิสบอน' แต่ก็เขียนตำราอธิบาย 'การออกเสียงเชิงบรรทัดฐาน' ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปโดยอิงจากวิธภาษาที่ใช้ในลิสบอน ปัจจุบัน หน่วยงานที่มีหน้าที่วางกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับการใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปคือ แผนกอักษรศาสตร์แห่งบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์ลิสบอน อ้างอิง ยุโรป โปรตุเกสแบบยุโรป
วัดวิสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในหมู่ที่ 4 บ้านบางสีคต ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่จำนวน 18 ไร่ 55 ตารางวา วัดวิสุทธารามสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2320 มีมะปากำนันสามีเม้ยโหนดเป็นผู้มอบที่ดินและริเริ่มสร้างวัด ที่ตั้งเดิมติดกับคลองสุนัขหอนตรงคุ้งน้ำ ทำให้น้ำเซาะตลิ่งพังลง ไม่สามารถตั้งวัดอยู่ได้ สมัยกรุงธนบุรี นางแพ ไม่ทราบนามสกุล ได้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ ใช้ชื่อวัดว่า วัดบางสีคต และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น 'วัดวิสุทธาราม' ในปี พ.ศ. 2410 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2480 มีพระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธรูปในอุโบสถและพระพุทธรูปโสธรจำลองมาจากวัดโสธรวรารามวรวิหาร ประดิษฐานอยู่ที่วิหาร ต่อมาได้สร้างพระสีวลีขึ้น โดยมีความสูง 1.99 เมตร และได้รับความเมตตาจากหลวงปู่ทิม อตฺตสนฺโต วัดพระขาว จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อธิษฐานจิตพุทธาภิเษก วัดจึงได้นำพระสีวลีมาประดิษฐานหน้าวัดเพื่อให้สาธุชนได้สักการะบูชา กระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2550 พระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว ได้ดำเนินการสร้างพระสีวลีองค์ใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมขึ้นมาโดยมีความสูง 9 ศอก องค์พระทองเหลืองทั้งองค์ แทนองค์เดิมที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม อ้างอิง วิสุทธาราม วิสุทธาราม
วัดใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูญาณกิจจาทร (เกษม) เป็นเจ้าอาวาส วัดใต้สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2346 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง วัดตั้งอยู่ทางทิศใต้จึงชื่อว่า 'วัดใต้' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2346 เจดีย์เก่าของวัดน่าจะสร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น อุโบสถศิลปะสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในวัดมีสวนต้นข่อยดัดที่อยู่ริมคลองและบริเวณรอบ ๆ วัด ซึ่งเป็นต้นข่อยเก่าแก่อายุกว่าร้อยปี ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธมงคลประทานพร หลวงพ่อทวารวดี หลวงพ่ออู่ทอง มีศาลาไหว้พระ กุฏิทรงไทย บาตรพระโบราณที่ทำด้วยดินเผา พระไตรปิฎกใบลานที่มีอายุเก่าแก่ สมุดสะสมภาพกล่องไม้ขีดที่มีอายุเก่าแก่กว่าร้อยปี วัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร เขตสวนหลวง เป็นศาลาไม้สักเรือนไทย บริเวณกุฏิของพระสงฆ์ ชุมชนวัดใต้อาศัยอยู่บนที่ดินของวัดใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 เริ่มมีการไล่รื้อชุมชนเพราะต้องการนำที่ดินมาใช้สำหรับจอดรถ เนื่องจากมีผู้มีจิตศรัทธาหลั่งไหลกันเข้ามามากมาย อ้างอิง ใต้
วัดบุญศรีมุนีกรณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนพื้นที่ 26 ไร่ 99 ตารางวา อยู่ใน 2 เขตการปกครอง คือ ครึ่งหน้าตั้งอยู่ในพื้นที่เขตคันนายาว ส่วนครึ่งหลังอยู่เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร และที่ดินด้านหน้าจำนวน 13 ไร่ 1 งาน 78 ตารางวา คุณเสถียรและคุณสายหยุด บุญศรี ได้ถวายให้สร้างวัดสำหรับเป็นที่ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2516 ที่ดินส่วนที่เหลือ พระครูภาวนานุสิฐ (ขาว ฐิตวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาส ได้จัดซื้อเพิ่มเติมในเวลาต่อมา วัดบุญศรีมุนีกรณ์ได้รับการประกาศตั้งให้เป็นวัดในพระพุทธศาสนาจากกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2529 มหาเถรสมาคมได้ประกาศให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำกรุงเทพมหานคร แห่งที่ 24 เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ชื่อของวัดบุญศรีมุนีกรณ์มาจากคำว่า บุญศรี ซึ่งเป็นนามสกุลของผู้ถวายที่ดินสร้างวัด กับคำว่า มุนีกรณ์ แปลว่า 'เป็นที่สร้างพระมุนี' เมื่อนำคำทั้งสองมารวมกันจึงได้ความว่า 'วัดอันเป็นสถานที่สร้างพระมุนีของตระกูลบุญศรี' ชื่อนี้ตั้งโดยพระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ภายในวัดมีพระพุทธรูปสำคัญแสดงพุทธประวัติ ปางบำเพ็ญทุกรกิริยา อุโบสถประดิษฐานพระประธานชื่อ พระพุทธมหามณีนพรัตน์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างด้วยทองเหลือง ประดับอัญมณีแท้ทั้งหมดที่ได้รับการร่วมใจสร้างจากประชาชนในท้องที่เมื่อปี พ.ศ. 2558 ขนาดหน้าตัก 3 เมตร สูง 4 เมตร แต่วัดแห่งนี้มักถูกโจรกรรมอยู่บ่อยครั้ง บรรยากาศในวัดเป็นธรรมชาติเหมาะแก่การนั่งวิปัสสนา เปิดให้ประชาชนได้ทำบุญตักบาตรและถวายสังฆทานเป็นประจำทุกวัน รายนามเจ้าอาวาส พระครูภาวนานุสิฐ (ขาว บัวเพ็ชร ฐิตวณฺโณ) พระมหาชานนท์ กุสลจิตฺโต พระครูสมุห์ฉลาด ฉนฺทธมฺโม (ดิษจำรัส) อ้างอิง บุญศรีมุนีกรณ์ บุญศรีมุนีกรณ์
วัดพรหมรังษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร วัดมีพื้นที่ 24 ไร่ วัดยังเป็นศูนย์สมุนไพรครบวงจรและเป็นที่ตั้งของสภาวัฒนธรรมเขตดอนเมือง ประวัติ วัดพรหมรังษีสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2520 โดยคณะศิษยานุศิษย์ที่มีความเคารพศรัทธาในสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 สังเวชนียสถานและปูชนียวัตถุ จุดเด่นของวัด คือ สังเวชนียสถาน 4 ที่จำลองแบบมาจากสถานที่จริงในชมพูทวีป วัดได้เริ่มจากการสร้าง ปราสาทพุทธมารดา ซึ่งเป็นสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า ภายนอกเป็นสถาปัตยกรรมแบบไทย ส่วนด้านในมีรูปหล่อองค์พุทธมารดาและพระรูปของพระพุทธเจ้าปางประสูติประดิษฐานไว้ สถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า คือ เจดีย์พุทธคยา อีกทั้งด้านหลังองค์เจดีย์ยังมีต้นพระศรีมหาโพธิ์ ด้านบนเจดีย์ก็ยังใช้เป็นอุโบสถของวัด มีพระประธานประดิษฐานอยู่ถึง 28 องค์ด้วยกัน ซึ่งก็เป็นตัวแทนพระพุทธเจ้าในอดีตทั้ง 28 พระองค์ วัดได้จำลองสถานที่แสดงปฐมธรรมเทศนา คือ พระสถูปเจดีย์ สถานที่แสดงปฐมธรรมเทศนา ภายในสถูปเจดีย์ก็มีรูปหล่อพระพุทธเจ้าทรงกำลังแสดงพระธรรมเทศนาโปรดปัญจวัคคีย์ซึ่งกำลังนั่งพนมมือฟังธรรมจากพระพุทธองค์อยู่ ไม่ไกลกันนั้นก็คือ พระสถูปเจดีย์ สถานที่ปรินิพพาน ภายในมีรูปหล่อพระพุทธเจ้าในปางปรินิพพานประดิษฐานอยู่บนแท่นรูปร่างคล้ายภูเขาย่อม ๆ นอกจากวัดยังมี วิหารสมเด็จฯ โต ภายในวิหารนั้นนอกจากจะเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปต่าง ๆ แล้ว ยังมีรูปเหมือนสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) อยู่หลายองค์ในหลายอิริยาบถด้วยกัน และมี พระสมเด็จชินปัญชรสมณโคดมเจ้า พระพุทธรูปองค์ใหญ่ตั้งอยู่กลางแจ้ง อ้างอิง พรหมรังษี
วัดประโชติการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดประโชติ ตำบลบางกระบือ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูเกษมธรรมโชติ (เกษม เขมรโต) วัดประโชติการามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมชื่อ วัดประชด หรือ วัดประโชติ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 หลักฐานการสร้างไม่ปรากฏแน่ชัด มีเพียงตำนานที่เกี่ยวกับสิงหพาหุ ผู้มีพ่อเป็นสิงห์แล้วเกิดความอับอายที่มีพ่อเป็นสัตว์เดรัจฉาน จึงฆ่าพ่อตัวเองเสีย ภายหลังสำนึกในความผิดจึงไปสร้างพระนอนจักรสีห์และวัดสละบาปเพื่อเป็นการไถ่บาป แต่ก็ยังกลัวว่าบาปนั้นไม่ได้เบาบางลง จึงได้มาสร้างวัดประชดขึ้นอีกแห่ง โดยสร้างพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติศิลปะสมัยสุโขทัยขึ้น 2 องค์ ขนานนามว่า หลวงพ่อทรัพย์ และ หลวงพ่อสิน หลวงพ่อทรัพย์ สูง 6 วา 7 นิ้ว และหลวงพ่อสิน สูง 3 วา 3 ศอก 5 นิ้ว ในอดีตหลวงพ่อสินอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ครั้นเมื่อมีเณรรูปหนึ่งผ่านมาเห็น และได้ชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันหาไม้ค้ำหลวงพ่อพร้อมอธิษฐานว่า หากภายภาคหน้าทำการค้าเจริญรุ่งเรืองจะนำเงินกลับมาบูรณะ ปรากฏว่าเป็นจริงดังคำขอ เณรรูปนั้นคือท่านมหาสม พ่วงภักดี หรือ ส.ธรรมภักดี ซึ่งเป็นเจ้าของโรงพิมพ์ อ้างอิง ประโชติการาม ประโชติการาม
นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาล หรือ buff-breasted babbler (Pellorneum tickelli) เป็นสายพันธุ์ของ นก ในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) พบใน บังกลาเทศ กัมพูชา จีน อินเดีย ลาว มาเลเซีย พม่า ไทย และ เวียดนาม แหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติคือป่าชื้นที่ราบ กึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อนและป่าดิบเขา ลักษณะทางกายภาพ ปากบางแหลม หางและขาค่อนข้างยาว รอบตาและหน้าสีเทา ลำตัวด้านบนและลำตัวด้านล่างน้ำตาลเรียบไม่มีลาย คอและท้องขาวหรือแกมน้ำตาลอ่อนกว่าส่วนอื่น อกมีลายขีดจาง ๆ แข้งและตีนสีเนื้อหรือชมพูเข้ม พฤติกรรม มักมีเสียงร้องที่ไพเราะแหลม 1 จังหวะยาว 'วี้ว' และ 2 จังหวะค่อนข้างลากเสียง 'วิ-ทวี วิ-ทวี' หรือ 3 จังหวะ 'วิ-ชูวิดวี่ วิดวี่ วิดวี่' แบบเร็ว นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาลออกหาอาหารใกล้หรือบนพื้นดิน การกระจายพันธุ์และที่อยู่อาศัย กระจายพันธุ์ในบังคลาเทศ อินเดีย จีน พม่า ประเทศไทย เวียดนาม กัมพูชา ลาว และมาเลเซีย ในประเทศไทยพบในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่างและล้านนาตะวันออก ในป่าดิบ ชายป่า ป่าเชิงเขาที่มีพงหนาแน่น ที่ราบถึงความสูง 1,550 เมตร อนุกรมวิธาน มี 5 ชนิดย่อย ได้แก่ Pellorneum tickelli tickelli ― ชนิดย่อยหลัก พบในคาบสมุทรมลายูตอนกลาง และพื้นที่ที่ติดกับประเทศไทย Pellorneum tickelli garoense ― กระจายพันธุ์ในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ (อรุณาจัลประเทศไปบังกลาเทศและมณีปุระ) Pellorneum tickelli grisescens ― ในพม่า (แถบเทือกเขาอาระกันโยมา) Pellorneum tickelli fulvum ― พบในจีนตอนใต้ (ยูนนานด้านตะวันตกเฉียงใต้) ต่อกับพม่า ประเทศไทย และอินโดจีน Pellorneum tickelli annamense ― อาศัยในตอนกลางและใต้ของเวียดนาม จนถึงลาวใต้ (ที่ราบสูงโบลาเวน) อ้างอิง กินแมลงป่าอกสีน้ำตาล
วัดมะพร้าวเตี้ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองขวาง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 31 ไร่ 36 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 80 วา ติดต่อกับคลองบางเชือกหนัง ทิศตะวันออกยาว 55 วา ติดต่อกับคลอง ทิศใต้ยาว 78 วา ติดต่อกับซอยบางแวก 104 แยก 2 และทิศตะวันตกยาว 102 วา ติดต่อกับคลอง วัดมะพร้าวเตี้ยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2385 เป็นวัดเก่าแก่สร้างมานานและมิใช่วัดใหญ่โตจึงไม่มีประวัติเกี่ยวกับผู้สร้าง บริเวณที่ตั้งวัดแต่เดิมคงเต็มไปด้วยสวนไม้ผลซึ่งเป็นมะพร้าวเตี้ยเป็นส่วนมาก จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อวัด อุโบสถหลังเดิมชำรุด จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่มาแทน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม เมื่อ พ.ศ. 2520 และได้ให้ที่ดินแก่ราชการสร้างโรงเรียนประถมศึกษา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระอธิการสมคิด สิริจนฺโท อาคารเสนาสนะสำคัญในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สูงประมาณ 3 ศอก กุฏิสงฆ์ มีจำนวน 10 หลัง และศาลาการเปรียญ สร้างด้วยไม้เป็นแบบกึ่งโปร่ง รายนามเจ้าอาวาส พระครูพิพิธพัฒนพิมล (สิทธิทัต สิทฺธิทตฺโต) พระอธิการสมคิด สิริจนฺโท อ้างอิง มะพร้าวเตี้ย
วัดลาดปลาดุก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางไผ่และคลองลาดปลาดุก ในหมู่ที่ 7 บ้านลาดปลาดุก ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ประวัติ ราว พ.ศ. 2450 มีราษฎรเข้ามาบุกเบิกจับจองที่ดินบริเวณป่าที่ลุ่มคลองบางไผ่ถึงหนองเพรางายจนเกิดเป็นชุมชนขึ้น มีการขุดทางน้ำเพื่อการเกษตรและการคมนาคมทางเรือ บริเวณที่ลุ่มแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยปลานานาพันธุ์โดยเฉพาะปลาดุก แม้ในฤดูแล้งบริเวณนี้ก็ยังมีหนองน้ำและปลาอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกว่า ลาดปลาดุก ต่อมาชาวบ้านร่วมกันสร้างวัด เป็นวัดเล็ก ๆ อยู่กลางทุ่งนา ใช้ชื่อว่า 'วัดลาดปลาดุก' เนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมคลองลาดปลาดุก ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2465 เดิมมีเนื้อที่ 10 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2473 และต่อมาเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันได้ซื้อที่ดินด้านทิศตะวันออกเพิ่มอีก 12 ไร่ เพื่อใช้เป็นที่อเนกประสงค์และปลูกป่าไม้สักไม้ตะเคียน อาคารเสนาสนะ อุโบสถหลังเดิมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2473 วัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2512 มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบัน ซุ้มประตู บัวปลายเสาประดับด้วยกระจกสี ลงรักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลอง มีพระอัครสาวกยืนถวายอภิวาทอยู่ 2 องค์ จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถแสดงภาพพระพุทธประวัติและภาพเทพชุมนุม ศาลาการเปรียญหลังเก่าเป็นศาลาไม้ทรงไทย ปัจจุบันวัดได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว ขนาด 9 ห้อง เป็นอาคารทรงโรง ไม่มีหลังคาลดชั้น มีรูปแบบคล้ายศาลาการเปรียญหลังเก่าที่ทำด้วยไม้ มีฝาทึบทั้ง 4 ด้าน ทำพาไลคลุมโดยรอบ ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์เป็นปูนประดับ กระจกสีทอง มุงกระเบื้องเกล็ดเต่าสีส้มออกแดง หอระฆังเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หลังคาเรือนยอดจัตุรมุข วิหารหลวงพ่อโตตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัยลงรักปิดทอง รายนามเจ้าอาวาส พระอธิการบาง สุทธสีโล พระอธิการทวี พระพิมลศีลาจาร (แสวง ปภงฺกโร จันทร์อ้น) พระปลัดนพรัตน์ กุสลจิตฺโต (นพรัตน์ มีกระจิต) อ้างอิง ลาดปลาดุก
วัดตะกล่ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหนองบอน เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ ปัจจุบันพระครูสุวัชรธีรคุณ (สิทธิศักดิ์ ฐิตสกฺโข) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดตะกล่ำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2395 โดยคุณยายบุญรอดและคุณยายสว่าง สองแม่ลูก เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดบนที่นาที่ได้รับมรดกตกทอดมาจากคุณตากล่ำ (สามีของคุณยายบุญรอด) และได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดตากล่ำ เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่เจ้าของที่ดินเดิม แต่ต่อมาทางการได้ออกโฉนดที่ดินโดยสะกดชื่อว่า 'วัดตะกล่ำ' จึงใช้ชื่อนี้มาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530 ต่อมาได้มีการซ่อมแซมอุโบสถหลังใหม่และได้เชิญจอมพล ป. พิบูลสงคราม มาทำพิธียกช่อฟ้าอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดตะกล่ำ มีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน ภายในวัดตะกล่ำมีอาคารเสนาสนะดังนี้ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 27.4 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 44 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 31 หลัง เป็นอาคารไม้ 27 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และอาคารตึก 2 หลัง และยังมีหอระฆัง หอไตร ฌาปนสถาน และสุสาน รายนามเจ้าอาวาส หลวงพ่อเพ็ง พระครูสุวรรณสุนทร (ทอง อิทโก) พระครูญาณวิรัช (มานพ สญาโณ) พระครูสุวัชรธีรคุณ (สิทธิศักดิ์ ฐิตสกฺโข) อ้างอิง ตะกล่ำ
วัดพรหมรังษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 14 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือยาวประมาณ 5 เส้น ทิศตะวันออกยาว 3 เส้น ทิศใต้ยาว 1 เส้น 15 วา และทิศตะวันตกยาว 3 เส้น วัดพรหมรังษีได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยนายเชื่อมและนางหุ่น เหมือนวัดไทร เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2520 เนื่องจากวัดตั้งอยู่ที่บ้านพรมแดนซึ่งเป็นเขตติดต่อระหว่างกรุงเทพมหานครกับจังหวัดสมุทรสาครจึงได้นำส่วนหนึ่งของชื่อหมู่บ้านดังกล่าวมารวมในชื่อวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะมีกุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหารกว้าง 16 เมตร ยาว 36 เมตร เป็นอาคารไม้ ทางวัดยังได้จัดสร้างองค์ท้าวเวสสุวรรณโณ (เทพเจ้าไฉ่ซิงเอี๊ย) ปางท้าวจตุโลกบาล สูง 5.70 เมตร 1 องค์ (รวมฐาน) 4 เศียร พร้อมกับองค์ทวารบาล (ยักษ์รักษาประตูวัด) 2 องค์ สูง 2.90 เมตร (รวมฐาน) ประดิษฐานหน้าซุ้มประตู อ้างอิง พรหมรังษี
วัดคลองบ้านใหม่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ ณ ถนนเทิดราชัน แขวงสีกัน เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ประวัติ วัดคลองบ้านใหม่ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2527 เดิมมีชื่อว่า วัดสันติบุญมาราม สร้างขึ้นด้วยจิตศรัทธาของ นางบุญมา สุลักขณะ ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัดจำนวน 20 ไร่ โดยมี พระครูสันตินนทคุณ (หลวงพ่อสันติ) วัดแหลมสุวรรณาราม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดรูปแรก ซึ่งท่านได้บุกเบิกวัดโดยสร้างถาวรวัตถุ อาทิ พระพุทธชินราชจำลอง และศาลาการเปรียญหลังเดิม ที่ปัจจุบันได้ปรับปรุงเป็นศาลาเพิ่มบุญ ระหว่างปี พ.ศ. 2540 - 2548 พระครูสังฆรักษ์สิทธิ ถาวรธมฺโม เจ้าอาวาสวัดคลองบ้านใหม่รูปที่สอง เป็นพระนักเทศน์ที่มีชื่อเสียงในรายการวิทยุธรรมเพื่อนใจทาง สถานีวิทยุกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ และ สถานีวิทยุข่าวจราจรและความปลอดภัย สวพ.91 ต่อมาเมื่อ พระครูปริยัติคุณาทร (องอาจ อคฺคปญฺโญ ป.ธ.4) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดในปี พ.ศ. 2549 ท่านได้ริเริ่มพัฒนาวัด ด้วยการสร้างถาวรวัตถุ เพื่อประโยชน์ในพระพุทธศาสนา อาทิ อุโบสถจัตุรมุข หลวงพ่อทองสมหวัง พระประธานภายในอุโบสถ กุฏิสงฆ์ วิหารล้านนา หอระฆัง รวมถึงศาลาปฏิบัติธรรม เพื่อให้ฆราวาสใช้ปฏิบัติกรรมฐาน และศาสนกิจในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา รูปภาพ Klong Ban Mai |อุโบสถและศาลาเพิ่มบุญ วัดคลองบ้านใหม่ Klong Ban Mai |วิหารล้านนา วัดคลองบ้านใหม่ Klong Ban Mai |วิหารล้านนา วัดคลองบ้านใหม่ Klong Ban Mai |อุโบสถ วัดคลองบ้านใหม่ Klong Ban Mai |หลวงพ่อทองสมหวัง วัดคลองบ้านใหม่ Klong Ban Mai |ภายในอุโบสถ วัดคลองบ้านใหม่ Klong Ban Mai |วิหารล้านนา วัดคลองบ้านใหม่ Klong Ban Mai |วิหารล้านนา วัดคลองบ้านใหม่ รายนามเจ้าอาวาส ลำดับที่ รายนาม เริ่มวาระ สิ้นสุดวาระ หมายเหตุ 1 พระครูสันตินนทคุณ (หลวงพ่อสันติ) พ.ศ. 2527 พ.ศ. 2533 กลับไปจำพรรษา ณ วัดแหลมสุวรรณาราม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) 2 พระครูสังฆรักษ์สิทธิ ถาวรธมฺโม พ.ศ. 2533 พ.ศ. 2549 มรณภาพขณะดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส 3 พระครูปริยัติคุณาทร (องอาจ อคฺคปญฺโญ ป.ธ.4) พ.ศ. 2549 ปัจจุบัน เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน พระครูเทียบเจ้าคณะเขต ชั้นพิเศษ อ้างอิง
วัดธรรมคุณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 50 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือยาว 196 เมตร ติดกับคูและที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกยาว 362 เมตร ติดต่อกับคลองขุนราชพินิจใจ ทิศใต้ยาว 196 เมตร ติดต่อกับถนนเลียบคลองพิทยาลงกรณ์ และทิศตะวันตกยาว 362 เมตร ติดต่อกับที่ดินเอกชน วัดธรรมคุณารามได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 โดยมีนาวาเอก ช่วง สุขชัย อรุณรังษี เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดในที่ดินซึ่งนายณรงค์และนางอำไพ รักธงไทย ซื้อถวาย กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 โดยได้ขนานนามวัดเพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่พระครูธรรมพิริยคุณ (หลวงพ่อเต่า) ซึ่งคณะผู้สร้างวัดเลื่อมใสศรัทธา โดยมหาเถรสมาคมได้พิจารณานำคำแรกและคำสุดท้ายของนามสมณศักดิ์ ต่อเข้ากับคำว่า อาราม มาใช้เป็นนามของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ 4 มุข ใต้ถุนโปร่ง อ้างอิง ธรรมคุณาราม
วัดหงษ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 3 บ้านหงษ์ทอง ตำบลบางพูด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระครูกิตติเขมาภิรม (ประจวบ ตินตะโมระ) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส วัดหงษ์ทองเป็นวัดโบราณ สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย และปล่อยทิ้งร้างไปเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยา เมื่อชาวมอญเข้ามาอยู่ในบริเวณนี้อีกครั้งใน พ.ศ. 2377 ก็ปรับปรุงฟื้นฟูวัดขึ้นมาอีกครั้งและสร้างเจดีย์มอญองค์ใหญ่ไว้หลังวัด ชื่อของวัดเกี่ยวข้องกับตำนานมอญที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้าและหงส์ซึ่งมีมานานกว่า 2,500 ปี ชาวมอญจึงนิยมนำคำที่เกี่ยวข้องกับหงส์มาใช้ในชื่อบ้านเมืองและสถานที่สำคัญเพื่อความเป็นสิริมงคล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2518 อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และมีพระพุทธบาทจำลอง ขุดพบเมื่อ พ.ศ. 2526 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อ้างอิง หงษ์ทอง หงษ์ทอง
วัดช่องลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านช่องลม ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เบอร์โทรศัพท์ 086-343-9718 วัดช่องลมสร้างชึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2312 ในสมัยกรุงธนบุรี เล่ากันว่าเดิมได้ตั้งชื่อว่า วัดช้างล้ม ตามชื่อคลองสายหนึ่ง ด้วยในสมัยต้นกรุงศรีอยุธยา พระเจ้าอู่ทองได้ทรงยกพลมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา ช้างศึกตัวหนึ่งเกิดล้ม (ตาย) ขณะกำลังว่ายข้ามน้ำบริเวณคลองสายนั้น (ปัจจุบันคลองสายนั้นมีชื่อว่า 'คลองวัดช่องลม' มีสภาพตื้นเขิน แต่ยังเหลือสภาพคลองให้เห็น) เมื่อเวลาผ่านไปชื่อจึงเพี้ยนมาเป็น 'วัดช่องลม' ส่วนวัดก็ทรุดโทรมลงไป เพิ่งจะฟื้นคืนกลับได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2472 โดยมีเจ้าอาวาสติดต่อกันมาคือ หลวงปู่เวิ่น หลวงปู่แจ่ม พระครูนนทโสภิตหรือหลวงพ่อเงิน (พ.ศ. 2482–2529) พระครูประโชติจันทวิมล (พ.ศ. 2530–2545) พระครูสังฆรักษ์บุญญาวัตน์ (พ.ศ.2545-2563)พระครูปลัดสมพร (พ.ศ.2563-2565) พระครูสมุห์พรศักดิ์ ติสฺสวํโส (เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน) สิ่งโดดเด่นในวัด ได้แก่ พระพุทธรูปประทับยืนปูนปั้นสีทองปางประทานพร ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา วัดมีเสาหงส์อันเป็นสัญลักษณ์ของวัดมอญ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน ปางมารวิชัยซึ่งสร้างเลียนแบบศิลปะอยุธยา โดยมีพระอัครสาวก 2 องค์ นั่งคุกเข่าประนมหัตถ์อยู่ด้านหน้า มณฑปจัตุรมุขเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยและรูปหล่อเกจิอาจารย์ต่าง ๆ อ้างอิง ช่องลม ช่องลม
วัดลำกะดาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสามวาตะวันออก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 97 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน อยู่ติดริมคลองลำกะดานด้านทิศตะวันตก ส่วนทิศเหนือติดต่อกับเขตจังหวัดปทุมธานี วัดลำกะดานสร้างประมาณ พ.ศ. 2426 โดยสามีภรรยาคู่หนึ่ง ชื่อว่า ดีและจีน ได้บริจาคที่ดินพร้อมสร้างวัดตามกำลังทรัพย์ของตนในสมัยนั้น วัดจึงมีนามตามผู้สร้างว่า วัดทองดีลำจีน แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า 'วัดลำกะดานสร้าง' เพราะสมัยนั้นการคมนาคมไม่สะดวก ไม่มีถนนหนทางเหมือนปัจจุบัน น้ำแห้งขอดนานอยู่หลายเดือน ได้รับความลำบาก จึงได้นามวัดเช่นนั้น ต่อมามีการบูรณะวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ทำให้คนรู้จักวัดมากขึ้น การคมนาคมตามถนนและลำคลองเริ่มสะดวก วัดจึงเจริญรุ่งเรืองตามลำดับ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถหลังเก่าเป็นทรงโบราณ กำแพงก่ออิฐถือปูนเสาไม้ หลังคามุงกระเบื้อง อุโบสถหลังใหม่กว้าง 9 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ใต้ถุนโปร่ง มีอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อคำ หล่อด้วยสัมฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และมีพระปางปฐมเทศนาหน้าตัก 90 นิ้ว 1 องค์และพระสีวลี 7 องค์ อ้างอิง ลำกะดาน
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านเสาธงทอง ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ประวัติ วัดไผ่ล้อมเป็นวัดโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา อาจเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดวัดหนึ่งบนเกาะเกร็ด แต่ได้เป็นวัดร้างไปตั้งแต่ พ.ศ. 2308 เนื่องจากพม่าเข้าตีและยึดเมืองนนทบุรี จากนั้นเข้าตีกรุงศรีอยุธยาได้เมื่อ พ.ศ. 2310 จึงไม่มีพระสงฆ์และชาวบ้านดูแลวัด จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2317 ได้มีชาวมอญมาบูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นใหม่ (อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313) จนเมื่อวัดมีสภาพทรุดโทรมมากเพราะมีชาวบ้านไม่มาก ประกอบกับวัดถูกทิ้งร้างมานาน อำแดงแตนได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ อุโบสถ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2446 เนื่องจากที่ตั้งวัดอยู่กลางระหว่างวัดมอญอีก 2 วัด คือวัดปรมัยยิกาวาสและวัดเสาธงทอง คนมอญจึงเรียกวัดไผ่ล้อมในภาษามอญว่า เภี่ยะโต้ แปลว่า 'วัดกลาง' อาคารเสนาสนะ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายนอกมีกำแพงแก้ว ของเดิมก่ออิฐถือปูนเป็นกำแพงเตี้ยแบบกำแพงบัวหลังเจียด แต่ชำรุดมาก ได้สร้างกำแพงคอนกรีตสูง และมีซุ้มประตูกำแพงแก้วทั้งด้านหน้าและด้านหลังอุโบสถ ด้านหลังอุโบสถเดิมมีพระธาตุรามัญเจดีย์ขนาดใหญ่แต่ชำรุดปรักหักพัง ทางวัดได้สร้างพระเจดีย์องค์ใหม่ครอบองค์เจดีย์เดิม องค์พระเจดีย์ประดิษฐานอยู่บนฐานใหญ่ รอบฐานในทิศทั้งแปดมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวัดแบบมอญ มีกำแพงแก้วล้อมรอบพระธาตุรามัญเจดีย์ ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีซุ้มประตูแบบมอญทั้งสองด้าน ด้านหน้าอุโบสถยังมีเจดีย์มอญขนาดย่อม 2 องค์ องค์ระฆังมีรูปทรงกลมคล้ายบาตรคว่ำ มีลายปูนปั้นปิดลายใบเทศประดับรอบองค์ระฆัง อยู่บนฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม มีปลียอดแบบเจดีย์มอญทั่วไป มีการบูรณะในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว หอระฆังเป็นเครื่องไม้ทั้งหมด หลังคาจัตุรมุขหน้าบันจำหลักลายก้านขด และรูปเสมากลางหน้าบันมีความสวยงาม ทั้งหอสวดมนต์ หมู่กุฏิ และหอระฆังอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก อ้างอิง ไผ่ล้อม ไผ่ล้อม
วัดคลองตาคล้าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองตาคล้าย ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 23 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 52 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา วัดคลองตาคล้ายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2450 ชาวบ้านที่ได้มาบุกเบิกถางป่ากระทุ่มมืดและมาจับจองที่ดินทำนาในบริเวณบ้านคลองตาคล้ายได้ช่วยกันสร้างวัด โดยนายวิง วิงประวัติ เป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด และเนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมคลองตาคล้าย จึงเรียกชื่อวัดตามที่ตั้งว่า 'วัดคลองตาคล้าย' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2459 นับเป็นการสร้างอุโบสถหลังแรกของวัดนี้ ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม อุโบสถหลังใหม่ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้า ใบระกา บัวปลายเสา คันทวย หน้าบันประดับด้วยกระจกและปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อบัวขาว กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2510 เป็นต้นมา และศาลาการเปรียญ กว้าง 18.50 เมตร ยาว 50.50 เมตร อ้างอิง คลองตาคล้าย
แย้สงขลา เป็นสัตว์เลี้อยคลานเฉพาะถิ่นของประเทศไทย จัดอยู่ในวงศ์กิ้งก่า มีถิ่นอาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลของจังหวัดนครศรีธรรมราช สงขลา และไปทางใต้สุดถึงจังหวัดปัตตานี มีลักษณะเฉพาะคือ มีเพียงเพศเมียล้วน ซึ่งสันนิษฐานว่าเกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ของแย้สองชนิด และแย้สงขลาเป็นแย้ชนิดเดียวในประเทศไทยที่สืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์ ลักษณะโดยทั่วไปของแย้สงขลาคือ ผิวสีน้ำตาลอ่อน ลายจุด กลางหลังมีแถบสีเหลืองอ่อน 2 แถบ และที่สีข้างอีกข้างละ 1-2 แถบ สีข้างที่แบนออกและมีสีิค่อนข้างสด อนุกรมวิธาน แย้สงขลา (Leiolepis boehmei) ได้รับการขึ้นทะเบียนในปี พ.ศ. 2536 โดยนักสัตววิทยาชาวรัสเซียอิลยา เซอกีวิช ดาเรฟสกี (Ilya Sergeevich Darevsky) และละริสา อันดรีฟนา คูปริยาโนวา (Larisa Andreevna Kupriyanova) จากมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เพื่อเป็นเกียรติแก่ Wolfgang Böhme นักสัตววิทยาชาวเยอรมัน สกุลแย้ (Leiolepis) 4 ชนิดที่พบในประเทศไทย คือ แย้ใต้ (L. belliana), แย้มลายู (L. triploida), แย้อีสาน (L. rubritaeniata) และ แย้สงขลา (L. boehmei) จากทั้งหมดอย่างน้อย 9 ชนิดทั่วโลก จากข้อมูลในปัจจุบันแย้สงขลาเป็นแย้ชนิดเดียวในประเทศไทยที่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นและมีการสืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์ (asexual spicies - การสืบพันธุ์ภายในตัวเอง) จากการวิเคราะห์ mtDNA พบว่าแย้สงขลา น่าจะเป็นแย้ที่เกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ (Hybridization) ของ 2 สายพันธุ์ที่เป็นญาติใกล้ชิดกัน คือ Leiolepis guttata (ต้วเมีย) กับ Leiolepis reevesii (ต้วผู้) และมีไมโครโครโมโซมเพียง 11 คู่ (แย้ทั่วไปมี 12 คู่) แย้สงขลาอาจสนับสนุนสมมติฐานของการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางภูมิศาสตร์ของภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง เมื่อ 10,500 ปีก่อน ที่สันนิษฐานว่าอ่าวไทยเคยมีขนาดแคบกว่าในปัจจุบัน และสันนิษฐานว่าเกาะไหหลำมีแผ่นดินเชื่อมต่อกับตอนกลางของเวียดนามเมื่อ 18,000 ปีก่อน การเชื่อมต่อของแผ่นดินเหล่านี้อาจทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายถิ่นที่อยู่ของแย้ 2 สายพันธุ์ข้างต้นและเกิดการผสมข้ามสายพันธุ์เป็น Leiolepis boehmei ซึ่งอพยพข้ามฝั่งอ่าวไทยไปถึงบริเวณที่เป็นสงขลาในปัจจุบัน และเป็น Leiolepis guentherpetersi ที่พบในชายฝั่งทะเลของเวียดนามตอนกลาง ผลของการผสมข้ามสายพันธุ์เกิดเป็น 2 สายพันธุ์หลังซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับโดยเฉพาะการเป็นสัตว์ที่สืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์ การแพร่กระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่ พบได้ในประเทศไทยเท่านั้น แพร่กระจายพันธุ์ในช่วงบริเวณภาคใต้ตั้งแต่ นครศรีธรรมราช สงขลา และเขตรอยต่อกับปัตตานี อาศัยตามพื้นที่ชายฝั่งทะเล หรือพื้นที่ราบที่มีดินปนทราย โดยเฉพาะตามพื้นทรายที่ดอนในป่าเสม็ดใกล้ทะเล ลักษณะทางชีววิทยาและพฤติกรรม แย้สงขลา มีลำตัวแบน หางราบ สีข้างที่แบนออกและมีสีิค่อนข้างสด แต่เนื่องจากเป็นเพศเมียล้วน ทำให้ดูทึม ๆ เมื่อเทียบกับแย้ชนิดอื่น ผิวสีน้ำตาลอ่อน ลายจุดสีเหลืองขอบดำ กลางหลังมีแถบสีเหลืองอ่อน 2 แถบ และที่สีข้างอีกข้างละ 1-2 แถบ ความยาวลำตัวประมาณ หางยาวกว่าลำตัวเกินกว่า 2 เท่า โคนหางแบนและแผ่บานออก สีข้างแผ่ขยาย ไม่มีแผงหนามที่สันหลัง แย้สงขลา เป็นแย้ที่มีเพศเดียว คือ ตัวเมีย เท่านั้น (unisexual) ทำให้ไม่มีพังผืดด้านข้างที่กางออกได้ แบบในแย้ตัวผู้ชนิดอื่น นิเวศวิทยาและการอนุรักษ์ มีช่วงการแพร่กระจายพันธุ์ที่แคบ (ประมาณ 17447 ตร.กม.) และเฉพาะถิ่น อีกทั้งจำนวนที่ลดลงจากการสูญเสียถิ่นอาศัยโดยการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว และการถูกนำไปบริโภคในท้องถิ่น ทำให้ถูกจัดสถานะสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ (VU) อ้างอิง
วัดตำหนักเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเตย (ตำหนัก) ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี วัดตำหนักเหนือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า วัดโพธิ์ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนกระทั่งสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น บริเวณวัดได้เป็นที่ตั้งตำหนักที่ประทับของพระราชวงศ์ชั้นผู้ใหญ่เพื่อมารับเครื่องบรรณาการจากหัวเมืองฝ่ายเหนือ วัดโพธิ์จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า วัดตำหนัก จากนั้นได้มีชาวมอญกลุ่มหนึ่งเข้ามาตั้งถิ่นฐานใกล้วัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2370 แล้วเริ่มบูรณะให้เป็นวัดมีพระภิกษุสงฆ์อยู่จำพรรษาเมื่อ พ.ศ. 2371 โดยใช้ชื่อว่า 'วัดตำหนัก' แต่เพื่อให้ชื่อไม่ซ้ำกับวัดตำหนักอีกแห่ง (วัดตำหนักใต้) จึงเพิ่มคำระบุทิศต่อท้ายชื่อเป็น 'วัดตำหนักเหนือ' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514 อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2314 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย อัญเชิญมาจากจังหวัดตาก โดยล่องแพมาเมื่อ พ.ศ. 2375 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางนาคปรก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และเจดีย์ทรงรามัญ 1 องค์ อ้างอิง ตำหนักเหนือ ตำหนักเหนือ
วัดหงษ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคลอง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 80 ตารางวา วัดหงษ์ทอง หรือชาวบ้านเรียก วัดกลางน้ำ ตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 32 เมตร ภายในวัดได้ก่อสร้างศูนย์พัฒนาจิต ศาลาปฏิบัติธรรมกรรมฐาน ศรนิลอนุสรณ์ ตั้งยื่นไปในทะเล มีการสร้างเจดีย์ที่บรรจุพระธาตุในทะเลใช้ชื่อว่า พระธาตุคงคามหาเจดีย์ปรีชาประภากรณ์ปราชญ์ศรนิลอนุสรณ์ ซึ่งบรรจุพระธาตุอรหันต์ในทะเลเป็นแห่งแรกของโลก ภายในองค์พระเจดีย์ ชั้นล่างประดิษฐานหลวงพ่อโสธร ส่วนชั้นที่สองประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนจริงของพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) แห่งวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ชั้นนี้ยังประดิษฐาน พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือ พระแก้วมรกตองค์จำลอง ชั้นบนสุดนั้นเป็นที่บรรจุพระอรหันต์ธาตุไว้ในเจดีย์สีทอง ทุกชั้นมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราว พุทธประวัติ ภาพวาดของพระมหากษัตริย์ตั้งแต่อดีตจนถึงรัชกาลปัจจุบัน รวมทั้งพระบรมวงศานุวงศ์ วัดมีกุฏิหลวงปู่ ด้านบนมีเจดีย์สีทองขนาดย่อมอยู่ จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถกลางทะเล ภายในมีพระประธานสีทองและมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ ด้านหลังอุโบสถมีรูปหล่อเสด็จเตี่ยหรือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ นอกจากนี้แล้วที่วัดหงษ์ทองแห่งนี้ ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น ไอ้ไข่ เด็กวัดเจดีย์, หลวงพ่อโต, ศาลพ่อปู่ชีวกโกมารภัจจ์, พระแม่คงคา เป็นอาทิ ในช่วงต้นเดือนเมษายนของทุกปีจะเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนมาบวชเนกขัมมะ (ชีพราหมณ์) อ้างอิง หงษ์ทอง
จังหวัดชัยภูมิในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2555 เป็นการเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นในประเทศไทย เนื่องจากนายสุริยน ภูมิรัตนประภิณ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด หมดวาระลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการการเลือกตั้ง เปิดรับสมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ ระหว่างวันที่ 23 – 27 มกราคม พ.ศ. 2555 และกำหนดให้เลือกตั้งในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 โดยมีผู้สมัคร 3 คน ผู้สมัคร หมายเลข 1 ปัญญา กล้าแท้ อดีตรองประธานสภาองค์กรบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ ได้รับการสนับสนุนจาก ส.อบจ.บางส่วน นำโดยนายจารุเดช คนสมบูรณ์ บุตรชายสุรวิทย์ คนสมบูรณ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 7 พรรคเพื่อไทย หมายเลข 2 สุริยน ภูมิรัตนประภิณ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ (พ.ศ. 2551) ได้รับการสนับสนุนจากสกุลสงวนวงศ์ชัย ซึงปัจจุบันสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ หมายเลข 3 มนตรี ชาลีเครือ อดีตสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิเขตอำเภอจัตุรัส น้องชายนายสุชน ชาลีเครือ ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร) อดีตประธานวุฒิสภา (พ.ศ. 2543) และนางสาวปาริชาติ ชาลีเครือ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 พรรคเพื่อไทย และมีการปราศัยสนับสนุนโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อพรรคเพื่อไทย อาทิ นายจตุพร พรหมพันธุ์ นายยุรนันท์ ภมรมนตรี รวมทั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยภูมิอีก 5 เขต (ยกเว้น เขต 1 และ เขต 7) ผลการเลือกตั้ง อ้างอิง ชัยภูมิ
วัดศีรษะทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะทอง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม วัดศีรษะทองสร้างขึ้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อ พ.ศ. 2358 แต่เดิมบริเวณวัดเป็นป่ารกร้างไร้ผู้คนอาศัยเพราะอยู่ห่างจากแหล่งน้ำ จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้มีชาวลาวจากเวียงจันทน์อพยพมาตั้งถิ่นฐาน มีการถางป่าสร้างชุมชนขึ้น แล้วจึงสร้างวัดและได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปทองจมดินอยู่ จึงตั้งชื่อว่า วัดหัวทอง มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ หลวงปู่ไต เป็นชาวลาวที่มาจากเวียงจันทน์ จากวัดเล็ก ๆ กลายมาเป็นวัดใหญ่ สืบทอดเจ้าอาวาสมาอีก 6 รุ่นจนมาถึง สมัยหลวงปู่น้อย นาวารัตน์ ซึ่งได้สร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่วัดและหมู่บ้านเป็นอย่างมาก ต่อมาทางการได้ขุดคลองเจดีย์บูชา แยกจากแม่น้ำนครชัยศรี ไปยังองค์พระปฐมเจดีย์เพื่อสะดวกในการเสด็จพระราชดำเนินไปนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ คลองนี้ผ่านพื้นที่ทางตอนใต้ของวัดหัวทองและหมู่บ้าน ชาวบ้านจึงอพยพมาอยู่ใกล้คลองเจดีย์​บูชาเพราะสะดวกในการคมนาคม วัดนี้จึงย้ายจากที่เดิมมาอยู่ใกล้คลองเจดีย์บูชาและเปลี่ยนชื่อเป็น 'วัดศีรษะทอง' วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503 วัดนี้มีการศึกษาเกี่ยวกับเรื่องราวของดาราศาสตร์ โหราศาสตร์ และสมุนไพรมาตั้งแต่อดีต และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่โด่งดัง คือ พระราหู ซึ่งทางเจ้าอาวาส หลวงปู่น้อย นาวารัตน์ ท่านเป็นพระที่ฟื้นฟูเรื่องพระราหูขึ้นมา โดยวัดศีรษะทองได้จัดสร้างพระราหูขนาดใหญ่ไว้ให้ประชาชนได้มาสักการบูชาตามความเชื่อ อ้างอิง ศีรษะทอง
ห้วยรอบ เป็นตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี และเป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในประเทศไทย โดยมีประชากรทั้งตำบลในขณะนี้เพียง 424 คน ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลห้วยรอบ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลดอนกลอย ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลหนองไผ่ ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองไผ่ ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองฉาง และตำบลบ้านเก่า (อำเภอหนองฉาง) ประวัติ ห้วยรอบเป็นตำบลในอำเภอหนองพลวง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2443 ต่อมาปี พ.ศ. 2485 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลห้วยรอบเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ โดยโอน 3 หมู่บ้านของตำบลห้วยรอบไปขึ้นกับตำบลดอนกลอย จนกระทั่งตำบลห้วยรอบได้รับการยกฐานะเป็นตำบลขึ้นอีกครั้ง โดยแยกหมู่ 7 บ้านหนองโสน และหมู่ 8–9 บ้านห้วยรอบ ตั้งเป็นตำบล ห้วยรอบเป็นตำบลที่มีความอุดมสมบูรณ์ในอดีตจนถึงปัจจุบัน มีตระกูลใหญ่ 3 ตระกูล ได้แก่ ตระกูลพันธ์เขียน ตระกูลคงห้วยรอบ และตระกูลจีรดิษฐ มาตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ พื้นที่แห่งนี้ พื้นที่ดินมีลำห้วยล้อมรอบจึงเรียกว่า บ้านห้วยรอบ ปัจจุบันลำห้วยตื้นเขินลงไปมากคงเห็นสภาพเป็นเพียงลำคลองตื้นเขินเท่านั้น การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลห้วยรอบประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 3 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 427 คน แบ่งเป็นชาย 206 คน หญิง 221 คน (เดือนมีนาคม 2567) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในอำเภอหนองขาหย่าง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 พ.ศ. 2559 พ.ศ. 2558 ห้วยรอบ (ม.3) 197 198 199 199 203 207 216 217 220 ห้วยรอบ (ม.2) 139 142 146 150 152 155 157 159 160 หนองโสน 91 95 95 95 97 99 97 99 99 รวม 427 435 440 444 452 461 470 475 479 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลห้วยรอบทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง เดิมอยู่ในเขตสภาตำบลห้วยรอบ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 เขตสภาตำบลห้วยรอบมีพื้นที่ 3 หมู่บ้านและประชากรเพียง 513 คน จึงไม่ผ่านเงื่อนไขในการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล กระทรวงมหาดไทยจึงดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลห้วยรอบที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง อ้างอิง ห้วยรอบ
หมกแถว เป็นตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ปัจจุบันเป็นพื้นที่ที่อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรมากที่สุดของอำเภอ เนื่องจากรองรับประชากรและมีการขยายตัวของชุมชนเมืองที่รองรับความเจริญเติบโตของเทศบาลเมืองอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลหมกแถว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลท่าโพ (อำเภอหนองขาหย่าง) ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลน้ำซึม (อำเภอเมืองอุทัยธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหลุมเข้า (อำเภอหนองขาหย่าง) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองขาหย่าง (อำเภอหนองขาหย่าง) ประวัติ หมกแถวเป็นตำบลในอำเภอหนองพลวง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2443 ต่อมาปี พ.ศ. 2485 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลหมกแถวเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ โดยโอน 3 หมู่บ้านของตำบลหมกแถวไปขึ้นกับตำบลท่าโพ จนกระทั่งตำบลหมกแถวได้รับการยกฐานะเป็นตำบลขึ้นอีกครั้ง โดยแยกหมู่ 5 บ้านหมกแถว, หมู่ 6 บ้านหนองเขาขัน และหมู่ 7 บ้านทุ่งใหญ่ ตั้งเป็นตำบล ชื่อของ 'หมกแถว' มาจากประชาชนอพยพมาตั้งถิ่นฐานทำมาหากินบริเวณบ้านหมกแถว หมู่ที่ 1 ซึ่งบริเวณดังกล่าวจะมีต้นมะหมกหรือกระบกขึ้นมากมาย ประชาชนได้โค่นต้นมะหมกนำมาปลูกบ้านเรือนกันมาก อยู่เรียงรายเป็นแถวดูเป็นระเบียบ จึงเรียกชื่อตำบลว่าตำบลหมกแถวตามชื่อต้นมะหมกจนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลหมกแถวประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 3 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 820 คน แบ่งเป็นชาย 393 คน หญิง 427 คน (เดือนมีนาคม 2567) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดอันดับ 8 จาก 9 ตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 พ.ศ. 2559 พ.ศ. 2558 หมกแถว 390 381 365 341 332 326 321 314 301 หนองเขาขัน 220 224 218 218 220 211 208 212 218 ทุ่งใหญ่ 199 194 191 197 196 189 195 192 192 รวม 809 799 774 756 748 726 724 718 711 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลหมกแถวทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพ เดิมอยู่ในเขตสภาตำบลหมกแถว ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 เขตสภาตำบลหมกแถวมีพื้นที่ 3 หมู่บ้านและประชากรเพียง 595 คน จึงไม่ผ่านเงื่อนไขในการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล กระทรวงมหาดไทยจึงดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลหมกแถวที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพ อ้างอิง หมกแถว
วัดสี่แยกเจริญพร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองกระทุ่ม อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีพระครูปฐมสาธุวัฒน์ หรือพระอาจารย์เทพ คณิศร ฐิตสาโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสเป็นลำดับที่ 8 ของวัด วัดสี่แยกเจริญพรเริ่มก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อปี พ.ศ. 2518 โดยมีชื่อว่า สำนักสงฆ์หนองขโมย ซึ่งตั้งชื่อตามชื่อหมู่บ้านในสมัยนั้นที่มีชื่อหมู่บ้านว่าบ้านหนองขโมย มีหลวงพ่อสิงหล ฐิตธมฺโม เป็นเจ้าสำนักสงฆ์ สำนักสงฆ์หนองขโมยในสมัยนั้น ตั้งอยู่บนที่ดินประมาน 11 ไร่เศษ โดยได้รับบริจาคจาคผู้มีจิตศรัทธาหลายรายด้วยกัน ได้แก่ คุณมิ คุณกวี คงมาและครอบครัว บริจาคที่ดินจำนอน 2 ไร 2 งาน 84 ตารางวา คุณสุชาติ บัวแสงจันทร์และครอบครัวบริจาคที่ดิน 6 ไร่ 1 งาน 74 ตารางวาและคุณตริตรอง คุณทองม้วน น้อยศรีและครอบครัว บริจาค 2 ไร 3 งาน 15 ตารางวา ในพื้นที่ดินของสำนักสงฆ์มีกุฏิไม้หลังเล็ก ๆ ที่สร้างโดยการนำของหลวงพ่อสิงหล ฐิตธมฺโม พร้อมด้วยชาวบ้านของหมู่บ้านหนองขโมย สมัยนั้นสำนักสงฆ์ตั้งอยู่ที่หมู่ 5 ตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ต่อมาได้มีการแยกตำบลออกมาเป็นตำบลหนองกระทุ่ม ต่อมานายเล็ก คงแจ่มและชาวบ้าน ได้ยื่นขอจัดตั้งสำนักสงฆ์หนองขโมยขึ้นเป็นวัด จนเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2528 ได้มีประกาศจากกระทรวงศึกษาธิการจัดตั้งให้เป็นวัด โดยใช้ชื่อว่า 'วัดสี่แยกเจริญพร' (ตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 102 ตอนที่ 176 วันที่ 26 พฤศจิกายน 2528 หน้า 5771) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2556 อุโบสถหลังแรกไม่มีการควบคุม รวมทั้งมีการเปลี่ยนช่างก่อสร้างหลายชุดทำให้โบสถ์ไม่ได้สัดส่วน โดยเฉพาะส่วนที่เป็นหลังคาไม่สมส่วน เมื่อปรับปรุงแบบครั้งแรกก็ไม่สามารถสร้างต่อได้ โดยเฉพาะปัญหาเรื่องน้ำรั่ว จึงต้องรื้อส่วนที่เป็นหลังคาโบสถ์ออกทั้งหมด พร้อมกับเปลี่ยนรูปแบบช่อฟ้า หางหงส์ รวมทั้งใบระกาเป็นสเตนเลสทั้งหมด ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ หลวงปู่หลิวนั่งพญาเต่าเผือกพระสมเด็จองค์ปฐม ทรงเครื่องจักรพรรดิ มี 2 องค์ พระสังกัจจายน์นั่งพญาเต่าเรือน และกันหาชาลี อ้างอิง สี่แยกเจริญพร
วัดอ้อน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม วัดอ้อน้อยเป็นวัดในโครงการเฉลิมพระเกียรติในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ ทรงเจริญพระชนมพรรษา 72 พรรษา เดิมเป็น สำนักสงฆ์ธรรมอิสระ เริ่มก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 และสำนักสงฆ์ธรรมอิสระได้รับพระราชทานวิสุงคามวามสีมา ยกฐานะขึ้นเป็นวัดอ้อน้อย (ธรรมอิสระ) ในปี พ.ศ. 2535 โดยคุณ โยมทองห่อ วิสุทธิผล ได้บริจาคเงินซื้อที่ดินเริ่มแรก จำนวน 9 ไร่ พร้อมได้จัดการขออนุญาตสร้างวัด ต่อกรมการศาสนาให้อีกด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ที่ดินเดิมเป็นที่ลุ่มมีน้ำท่วมขังสูงท่วมศีรษะและมีที่ดินดอนอยู่เพียง 1 ไร่เศษ ซึ่งได้เริ่มทำการก่อสร้างเมื่อต้นปี พ.ศ. 2533 โดยพุทธะอิสระได้เป็นผู้นำ พัฒนาบุกเบิกสร้างวัดขึ้น โดยวางรูปแบบตามตำราโบราณแล ตามหลักพิชัยณรงค์สงคราม การพัฒนาและจัดสร้างทุกขั้นตอน ในระยะเริ่มแรกมีพระภิกษุสองรูปและสามเณรสามรูป ทั้งได้ช่วยกันปลูกสร้างกุฏิ ปลูกต้นไม้ อาคารเสนาสนะและสิ่งน่าสนใจในวัด ได้แก่ อุโบสถรูปทรงจัตุรมุข มีคูน้ำล้อมรอบ ศาลาอเนกประสงค์ หอพระกรรมฐาน ต้นศรีมหาโพธิ์ซึ่งได้ปลูกขึ้นที่หน้าหอพระกรรมฐาน โดยพุทธะอิสระได้บรรจุอัฐิฐาตุของหลวงปู่ทวดไว้ที่โคนต้น กุฏิสงฆ์ และสวนเกษตรเพื่อชีวิต อ้างอิง อ้อน้อย
ดงขวาง เป็นตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลดงขวางมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองไผ่และตำบลหนองขาหย่าง ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลหลุมเข้า ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบ่อแร่ (อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท) และตำบลกุดจอก (อำเภอหนองมะโมง จังหวัดชัยนาท) ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองนางนวล (อำเภอหนองฉาง) ประวัติ ดงขวางเป็นตำบลในอำเภอหนองพลวง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2443 ชื่อของ 'ดงขวาง' ที่ใช้ชื่อนี้เพราะสมัยก่อนเป็นพื้นที่ติดกับป่าดงดิบ และพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มที่อุดมสมบูรณ์ ซึ่งสันนิษฐานว่า ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ดั้งเดิมย้ายมาจากบ้านเก่าเขากระจิว เขตจังหวัดกาญจนบุรี โดยการนำของแม่เฒ่าจีน คำจีนศรี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค พื้นที่ตำบลดงขวางประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,208 คน แบ่งเป็นชาย 1,024 คน หญิง 1,184 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดอันดับ 5 จาก 9 ตำบลในอำเภอหนองขาหย่าง ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก หมู่บ้าน พ.ศ. 2566 พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2564 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2562 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2560 ดงขวาง 563 566 571 585 591 597 596 ขุนแก้ว 539 540 547 563 570 556 552 ทุ่งปาจาน 405 412 414 421 420 428 431 ลานคา 285 284 284 284 283 293 300 ใหม่ 227 230 231 225 234 238 237 คูเมือง 189 190 190 196 202 199 197 รวม 2,208 2,222 2,237 2,274 2,300 2,311 2,313 การปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันตำบลดงขวางทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลดงขวาง ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดงขวาง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2541 สภาตำบลดงขวางมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 23.87 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,587 คน และ 624 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2542 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดงขวางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดงขวาง สถานที่สำคัญ เมืองโบราณบ้านคูเมือง หรือเมืองโบราณทับตาอู่ ตัวเมืองเป็นรูปวงกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 800 เมตร มีคูน้ำคันดินสองชั้น คันดินครึ่งวงกลม กว้างประมาณ 20 เมตร ขอบคันดินลาดเอียงเป็นท้องกระทะ คูน้ำตื้นเขิน อ้างอิง ดงขวาง ดงขวาง