bombman/thwiki-2026-super-clean-1k huggingface dataset:
ป้ายถนนลาดหญ้า ถนนลาดหญ้า เป็นถนนสำคัญสายหนึ่งในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร มีลักษณะเป็นถนนขนาด 6 ช่องทางจราจร มีเกาะกลาง เขตถนนกว้าง 28 เมตร ระยะทางยาว 1,650 เมตร มีจุดเริ่มต้นจากวงเวียนใหญ่ซึ่งเป็นที่ตั้งพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านสามเหลี่ยมลาดหญ้า (จุดตัดกับถนนอิสรภาพและถนนท่าดินแดง) ข้ามคลองสมเด็จเจ้าพระยา ผ่านทางแยกคลองสาน (จุดตัดกับถนนสมเด็จเจ้าพระยาและถนนเจริญนคร) ไปสิ้นสุดที่หน้าสำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร บริเวณปากคลองสาน ถนนลาดหญ้า มองไปยังแยกลาดหญ้า ถนนลาดหญ้า มองไปยังวงเวียนใหญ่ ถนนลาดหญ้าเป็น 'ถนนสายที่ 4' ในโครงการตัดและขยายถนน 11 สายในจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนครเพื่อรองรับการก่อสร้างสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ (สะพานพระพุทธยอดฟ้า) เมื่อปี พ.ศ. 2472 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่น เพื่อตัดและขยายถนนฝั่งจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนคร พ.ศ. 2473 ได้กำหนดแนวเส้นทางถนนสายที่ 4 ไว้ตั้งแต่ท่าสินค้าริมแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านถนนสายที่ 2 (ปัจจุบันคือถนนสมเด็จเจ้าพระยา) ถนนสายที่ 3 (ปัจจุบันคือถนนอิสรภาพ) และผ่านถนนสายที่ 1 (ปัจจุบันคือถนนประชาธิปกและถนนสมเด็จพระเจ้าตากสิน) ที่วงเวียน ไปสิ้นสุดที่ท่าสินค้าริมคลองบางกอกใหญ่ ถนนลาดหญ้าบริเวณแยกลาดหญ้า สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงตั้งชื่อถนนสายต่าง ๆ ในโครงการดังกล่าวถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโดยใช้เกณฑ์ 'มหาชัย' ที่ไทยรบชนะพม่าในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช สำหรับถนนสายที่ 4 ทรงตั้งชื่อว่า ถนนลาดหญ้า เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงคราวสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาททรงยกทัพรบชนะกองทัพพม่าที่ทุ่งลาดหญ้า แขวงเมืองกาญจนบุรี ในปี พ.ศ. 2328 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนสายนี้ตามที่สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเสนอ ภายหลังทางการได้เปลี่ยนชื่อถนนลาดหญ้าช่วงวงเวียนใหญ่ถึงคลองบางกอกใหญ่เป็นถนนอินทรพิทักษ์ เชิงอรรถและอ้างอิง ลาดหญ้า ลาดหญ้า
กลุ่มภาษาวิซายัน เป็นกลุ่มของภาษาในฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาฟิลิปปินส์กลาง กลุ่มภาษานี้ส่วนใหญ่ใช้พูดในบริเวณวิซายา แต่ก็มีผู้ใช้ในบริเวณบิกอล (โดยเฉพาะซอร์ซอกอนและมัสบาเต) หมู่เกาะทางใต้ของลูซอน ทางเหนือและทางตะวันตกของมินดาเนา และในจังหวัดซูลูที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมินดาเนา ผู้อยู่ในเมโทรมะนิลาบางส่วนพูดภาษาในกลุ่มนี้ด้วย สมาชิกของภาษาในกลุ่มนี้มีมากกว่า 30 ภาษา ภาษาทีมีผู้พูดเป็นภาษาแม่มากที่สุดคือภาษาเซบัวโนมี 20 ล้านคน ในบริเวณวิซายากลาง ทางตะวันตกและทางเหนือของมินดาเนา อีก 2 ภาษาในกลุ่มนี้ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือภาษาฮิลิไกนอน มีผู้พูด 7 ล้านคนในวิซายาตะวันตก และภาษาวาไร-วาไร มีผู้พูด 3 ล้านคนในวิซายาตะวันออก ระบบการเรียกชื่อ ผู้พูดกลุ่มภาษาวิซายันเป็นภาษาแม่ทั้งภาษาเซบัวโน ภาษาฮิลิไกนอน และภาษาวาไร-วาไรจะเรียกภาษาของตนว่าบีซายาหรือบินซายา แม้ว่าภาษาที่ต่างกันเหล่านี้จะฟังกันไม่เข้าใจก็ตาม สำหรับผู้พูดกลุ่มภาษานี้นอกวิซายาจะไม่ใช้คำว่าบีซายาอ้างถึงภาษาของตนเอง เช่นผู้พูดภาษาบูตัวนอน ภาษาซูริกานอน และภาษามัสบาเตญโญ คำว่าวิซายาหมายถึงหมายถึงภาษาเซบัวโน ในขณะที่ชาวเตาซุกที่เป็นมุสลิม คำว่าวิซายาหมายถึงชาวฟิลิปปินส์ที่นับถือศาสนาคริสต์ การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ ภาษาในกลุ่มนี้แบ่งได้เป็น 5 กลุ่มย่อย ดังนี้ ภาษาอาซี ใช้พูดบนเกาะตาบลัส เกาะบันตอน เกาะซีมารา และมาเอลโตรเด กัมโปในจังหวัดรอมบลอน ภาษาเซบัวโนรวมภาษาโบโฮลาโน กลุ่มวิซายาใต้ ได้แก่ ภาษาเตาซุก ภาษาบูตัวนอน ภาษาซูริกานอน กลุ่มวิซายากลาง ได้แก่ ภาษาฮิลิไกนอน ภาษาวาไร-วาไร ภาษารอมบลอน ภาษาอาตี ภาษากาปิซนอน ภาษามัสบาเตญโญ ภาษาโปโรฮานอน ภาษาบิโกล และอื่น ๆ กลุ่มวิซายาเหนือ ได้แก่ ภาษากินารายอา ภาษาอากลานอน ภาษาอีบายยานอน ภาษาออนฮัน ภาษากาลูยานอน ภาษากูโยนอน ภาษาราตักนอน และอื่น ๆ จำนวนผู้พูด ภาษา ISO 639Lang Code จำนวนผุ้พูด ภาษาอากลานอน akl 394,545 (1990 census) ภาษาอาตี ati 1,500 (1980 SIL) ภาษาอาซี bno 200,000 (2002 SIL) ภาษาบูตัวนอน btw 34,547 (1990 census) ภาษากาลูยานอน clu 30,000 (1994 SIL) ภาษากาปิซนอน cps 638,653 (2000) ภาษาเซบัวโน ceb 20,043,502 ในฟิลิปปินส์ (1995 census) ภาษากูโยนอน cyo 123,384 (1990 census) ภาษาฮิลิไกนอน hil 7,000,000 ในฟิลิปปินส์ (1995) ภาษาออนฮัน loc 85,829 (2000 WCD) ภาษากินารายอา krj 377,529 (1994 SIL) ภาษามาลายนอน mlz 8,500 (1973 SIL) ภาษามัสบาเตญโญ msb 350,000 (2002 SIL) ภาษาโปโรฮานอน prh 23,000 ภาษาราตักนอน btn 2 to 3 (2000 Wurm) (ใกล้ตาย) ภาษารอมโบลมานอน rol 200,000 (1987 SIL) Sorsogon, Masbate bks 85,000 (1975 census) Sorsogon, Waray srv 185,000 (1975 census) ภาษาซูริเกานอน sul 344,974 (1990 census) ภาษาเตาซุก tsg 900,000 ในฟิลิปปินส์ (2000 SIL) (ทุกประเทศ: 1,022,000) ภาษาวาไร-วาไร war 2,437,688 (1990 census) ทั้งหมด 33,463,654 วิซายัน วิซายัน
วัดเก่าแก่สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ สมัย ร.5 ได้มีการบูรณะโดยสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา วัดสุคันธศีลาราม ( วัดหอมศีล )เป็นวัดที่สำคัญวัดหนึ่งของฉะเชิงเทรา แต่หมู่บ้านหอมศีลเป็นหมู่บ้าน 2 จังหวัด คืออยู่สมุทรปราการด้วยเช่นกัน มีคลองหอมศิลกั้นกลางระหว่างฉะเชิงเทรา และ สมุทรปราการ จึงเป็นวัดสำคัญของชาวสมุทรปราการด้วยเช่นกัน และ เป็นวัดที่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอัษฏางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา พระโอรสรัชกาลที่ ๕ ทรงบูรณปฏิสังขรณ์พระอาราม และ ทรงสร้าง ศาสนสถานวัดหลายแห่ง ซึ่งล้วน แต่มีคุณค่าทางศิลปกรรม กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนพระอุโบสถเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๒ ต่อมาทางวัด และ บริษัท มรดกโลก จำกัด จึงได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์พระอารามให้อยู่ในสภาพดีดังเดิม เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๕ -๒๕๓๐ ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดมาจนปัจจุบัน มีเจ้าอาวาสปกครอง 6 รูป 1. พระอธิการ อิ่ม 2.อาจารย์ จ้อย 3.อาจาร์ย บุญ ( พระอุปัชฌาบุญญาโชติ ตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอบางประกง ) ท่านอาจาร์ย บุญเป็นพระที่ชาวบ้านนับถือมาก รวมทั้ง สมเด็จ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอัษฏางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา ด้วยทรงนับถือและเลื่อมใสท่านอาจาร์ย บุญมาก จึงทรงศรัทธาบูรณปฏิสังขรณ์ วัดหอมศิลซึ่งศาสนสถานต่างๆ ในช่วงนี้ส่วนใหญ่พระองค์ทรงสร้างถวายวัด เป็นจำนวนมาก ในช่วงระหว่าง พ.ศ. ๒๔๕๕ - ๒๔๖๕ ทรงสร้างศาสนสถาน ๑๑ แห่ง 4.อาจารย์ลี ( พระครูลี ) 5.อาจารย์ น้อม ( พระอธิการน้อม สีลวัณโณ ) 6.อาจารย์หนู ( พระครูสุคนธสีลากร )เจ้าอาวาส องค์ปัจจุบัน ภาพประกอบของวัดสุคันธศีลาราม แสดงภาพภายในบริเวณวัดด้านที่ติดกับคลองหอมศีล แสดงภาพภายในบริเวณวัดด้านที่ติดกับเขตพุทธาวาส อ้างอิง สุคันธศีลาราม
เทศบาลเมืองสามพราน เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสามพราน ตำบลท่าตลาด ตำบลคลองใหม่ และตำบลยายชา มีประชากรจำนวน 17,038 คน ในปี พ.ศ. 2563 ประวัติ เทศบาลเมืองสามพรานเป็นหน่วยงานการปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบหนึ่ง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลซึ่งได้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2498 และลงประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 72 ตอนที่ 74 ลงวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2498 และแก้ไขเปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลสามพรานใหม่ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2519 ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลสามพราน โดยพระราชบัญญัติเปลี่ยนฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ซึ่งมีผลบังคับใช้ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 และได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลสามพรานมาเป็นเทศบาลเมืองสามพรานตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ที่ตั้งและอาณาเขต เทศบาลเมืองสามพรานตั้งอยู่ที่อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ห่างจากกรุงเทพมหานครไปตามเส้นทางถนนเพชรเกษมประมาณ 35 กิโลเมตร หรือเส้นทางถนนบรมราชชนนีประมาณ 50 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลสามพราน เฉพาะหมู่ที่ 7–8 ตำบลคลองใหม่ เฉพาะหมู่ที่ 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 6 ตำบลท่าตลาด เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1–2 ตำบลยายชา เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 5 มีอาณาเขตจรดเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังนี้ ทิศเหนือ จรดเขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองใหม่และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าตลาด (อำเภอสามพราน) ทิศตะวันออก จรดเขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าตลาด เขตองค์การบริหารส่วนตำบลยายชา และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามพราน (อำเภอสามพราน) ทิศใต้ จรดเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามพราน (อำเภอสามพราน) ทิศตะวันตก จรดเขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองใหม่ (อำเภอสามพราน) อ้างอิง สามพราน สามพราน
borealis over Eielson Air Force Base, |ภาพ แสงเหนือแสงใต้ (Aurora Borealis) เหนือทะเลสาบแบร์ ใน อะแลสกา สหรัฐอเมริกา แสดงการแผ่รังสีของอนุภาคที่มีประจุ และ เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ขณะเดินทางผ่านสนามแม่เหล็กโลก ฟิสิกส์ (กรีก: φυσικός phusikos, 'เป็นธรรมชาติ' และ φύσις phusis, 'ธรรมชาติ') เป็นวิทยาศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับ สสาร และ พลังงาน ศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ และ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสสารกับพลังงาน รวมทั้งเป็นความรู้พื้นฐานที่นำไปใช้ในการพัฒนาเทคโนโลยีเกี่ยวกับการผลิต และ เครื่องใช้ต่าง ๆ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่มนุษย์ ตัวอย่างเช่น การนำความรู้พื้นฐานทางด้าน แม่เหล็กไฟฟ้า ไปใช้ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ (โทรทัศน์ วิทยุ คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์มือถือ ฯลฯ) อย่างแพร่หลาย หรือ การนำความรู้ทาง อุณหพลศาสตร์ไปใช้ในการพัฒนาเครื่องจักรกล และ ยานพาหนะ ยิ่งไปกว่านั้นความรู้ทางฟิสิกส์บางอย่างอาจนำไปสู่การสร้างเครื่องมือใหม่ที่ใช้ในวิทยาศาสตร์สาขาอื่น เช่น การนำความรู้เรื่อง กลศาสตร์ควอนตัม ไปใช้ในการพัฒนากล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ที่ใช้ใน ชีววิทยา เป็นต้น นักฟิสิกส์ศึกษาธรรมชาติ ตั้งแต่สิ่งที่เล็กมาก เช่น อะตอม และ อนุภาคย่อย ไปจนถึงสิ่งที่มีขนาดใหญ่มหาศาล เช่น จักรวาลจึงกล่าวได้ว่า ฟิสิกส์ คือ ปรัชญาธรรมชาติเลยทีเดียว ในบางครั้ง ฟิสิกส์ ถูกกล่าวว่าเป็น แก่นแท้ของวิทยาศาสตร์ (fundamental science) เนื่องจากสาขาอื่น ๆ ของวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ เช่น ชีววิทยา หรือ เคมี ต่างก็มองได้ว่าเป็น ระบบของวัตถุต่าง ๆ หลายชนิดที่เชื่อมโยงกัน โดยที่เราสามารถสามารถอธิบายและทำนายพฤติกรรมของระบบดังกล่าวได้ด้วยกฎต่าง ๆ ทางฟิสิกส์ ยกตัวอย่างเช่น คุณสมบัติของสารเคมีต่าง ๆ สามารถพิจารณาได้จากคุณสมบัติของโมเลกุลที่ประกอบเป็นสารเคมีนั้น ๆ โดยคุณสมบัติของโมเลกุลดังกล่าว สามารถอธิบายและทำนายได้อย่างแม่นยำ โดยใช้ความรู้ฟิสิกส์สาขาต่าง ๆ เช่น กลศาสตร์ควอนตัม, อุณหพลศาสตร์ หรือ ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า เป็นต้น ดููเพิ่ม...
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152 (แยกทางหลวงหมายเลข 1020 (หัวดอย) - บรรจบทางหลวงหมายเลข 1020 (ต้าตลาด) เป็นถนนที่แยกมาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1020 (เชียงราย-เชียงของ) เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายเอเชียหมายเลข 3 (AH3) สร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1152 พ.ศ.2528 ในสมัยที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์เป็นนายกรัฐมนตรี นอกจากนี้แล้ว ทางหลวงสายนี้ยังถูกประกาศให้เป็นทางหลวงที่จำเป็นต้องก่อสร้างโดยเร่งด่วน ในสมัยที่นายสมัคร สุนทรเวช เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม เขตการควบคุม แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่ ตอน ชื่อตอน หลัก กม. ระยะทาง (กม.) หมวดทางหลวง แขวงทางหลวง 0100 หัวดอย - บ้านดอน 0+000 - 19+000 19.000 ห้วยสัก เชียงรายที่ 1 0201 บ้านดอน - พญาเม็งราย 19+000 - 39+500 20.500 เวียงเชียงรุ้ง เชียงรายที่ 2 0202 พญาเม็งราย - ต้าตลาด 39+500 - 49+427 9.927 เทิง เชียงรายที่ 2 ทางแยกที่สำคัญ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152 เป็นถนนสายหลักที่ใช้ในการเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองเชียงรายของประชาชนในอำเภอขุนตาล อำเภอพญาเม็งราย และอำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย ในบางช่วงจะมีการใช้แนวเส้นทางร่วมกับ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1421 ด้วย อ้างอิง 1152 4-1152 1152
สุนทรภู่ พระสุนทรโวหาร นามเดิม ภู่ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า สุนทรภู่ (26 มิถุนายน พ.ศ. 2329 - พ.ศ. 2398) เป็นกวีชาวไทยที่มีชื่อเสียง ได้รับยกย่องเป็น มหากวีแห่งรัตนโกสินทร์ หรือ เชกสเปียร์แห่งประเทศไทย เกิดหลังจากตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ได้ 4 ปี และได้เข้ารับราชการเป็นกวีราชสำนักในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อสิ้นรัชกาลได้ออกบวชเป็นเวลาร่วม 20 ปี ก่อนจะกลับเข้ารับราชการอีกครั้งในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเป็นอาลักษณ์ในสมเด็จเจ้าฟ้าจุฑามณี กรมขุนอิศเรศรังสรรค์ ในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น พระสุนทรโวหาร เจ้ากรมอาลักษณ์ฝ่ายพระราชวังบวร ซึ่งเป็นตำแหน่งราชการสุดท้ายก่อนสิ้นชีวิต สุนทรภู่เป็นกวีที่มีความชำนาญทางด้านกลอน ได้สร้างขนบการประพันธ์กลอนนิทานและกลอนนิราศขึ้นใหม่จนกลายเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางสืบเนื่องมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ผลงานที่มีชื่อเสียงของสุนทรภู่มีมากมายหลายเรื่อง เช่น นิราศภูเขาทอง นิราศสุพรรณ เพลงยาวถวายโอวาท กาพย์พระไชยสุริยา และ พระอภัยมณี เป็นต้น โดยเฉพาะเรื่อง พระอภัยมณี ได้รับยกย่องจากวรรณคดีสโมสรว่าเป็นยอดของวรรณคดีประเภทกลอนนิทาน และเป็นผลงานที่แสดงถึงทักษะ ความรู้ และทัศนะของสุนทรภู่อย่างมากที่สุด งานประพันธ์หลายชิ้นของสุนทรภู่ได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งในหลักสูตรการเรียนการสอนนับแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน เช่น กาพย์พระไชยสุริยา นิราศพระบาท และอีกหลายๆ ส่วนในเรื่อง พระอภัยมณี อ่านต่อ... บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: เซนต์เซย์ย่า - สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี - สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี หรือซึ่งมักรู้จักกันโดยทั่วไปว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์เดียวของอาณาจักรธนบุรี มีพระนามเดิมว่า 'สิน' ทรงปราบดาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา เมื่อวันพุธ เดือนอ้าย แรม ๔ ค่ำ จุลศักราช ๑๑๓๐ ปีชวด สัมฤทธิศก ตรงกับวันที่ ๒๘ ธันวาคม พ.ศ. ๒๓๑๑ รวมสิริดำรงราชสมบัติ ๑๕ ปี เสด็จสวรรคตในวันพุธ แรม ๑๓ ค่ำเดือน ๕ จ.ศ. ๑๑๔๔ ปีขาล ตรงกับวันที่ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๓๒๕ รวมสิริพระชนมมายุ ๔๘ พรรษา พระราชกรณียกิจที่สำคัญในรัชสมัยของพระองค์ ได้แก่ การกอบกู้เอกราชจากพม่า และการทำสงครามตลอดรัชสมัยเพื่อรวบรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่น และขับไล่พม่าออกจากราชอาณาจักร นอกจากนั้น พระองค์ยังทรงมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูความเจริญประเทศในด้านต่าง ๆ เช่น ด้านการเมือง การปกครอง เศรษฐกิจและสังคม ได้มีการติดต่อค้าขายกับประเทศต่าง ๆ เช่น จีน อังกฤษ เนเธอร์แลนด์ ฯลฯ โปรดฯ ให้มีการสร้างถนนและขุดคลอง เพื่ออำนวยความสะดวกในการคมนาคม นอกจากนั้นยังทรงส่งเสริมทางด้านการศาสนา ศิลปวัฒนธรรมและวรรณกรรม อ่านต่อ... บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ส้วมในประเทศไทย - มิตร ชัยบัญชา - การบุกครองโปแลนด์ ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ราชรัฐอันดอร์รา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 12 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 จนถึงครั้งนี้ อันดอร์รายังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก แม้ว่าจะเข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกทั้งฤดูร้อนและฤดูหนาวทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ในส่วนของประเทศอันดอร์รา สกีลงเขา นักกีฬา ประเภท เวลา อันดับ มิเรเอีย กูเทียเรซ ดาวน์ฮิลล์ หญิง 1:52.87 28 ผสม หญิง 1:29.16 25 ซุปเปอร์จี หญิง ตกรอบ ไจแอนท์สลาลม หญิง ตกรอบ โซฟี ยัวเรซ สลาลม หญิง ตกรอบ ไจแอนท์สลาลม หญิง ตกรอบ เควิน เอสเทเว ริกาล ดาวน์ฮิลล์ ชาย 1:59.61 47 ผสม ชาย ตกรอบ ซุปเปอร์จี ชาย 1:35.67 39 โรเจอร์ วิโดซ่า ดาวน์ฮิลล์ ชาย 1:59.65 48 ผสม ชาย 2:50.33 25 ซุปเปอร์จี ชาย 1:33.65 33 ไจแอนท์สลาลม ชาย ตกรอบ มาราธอนสกี นักกีฬา ประเภท รอบตัดตัว รอบก่อนรองชนะเลิศ รองชนะเลิศ ชิงชนะเลิศ รวม อันดับ รวม อันดับ รวม อันดับ รวม อันดับ Francesc Soulie ฟรีสไตล์ 15 กิโลเมตร ชาย 38:36.0 73 วิ่งแข่ง ชาย 3:55.22 56 ตกรอบ 50 กิโลเมตรคลาสสิก 2:25:00.8 47 สโนว์บอร์ด นักกีฬา ประเภท รอบตัดตัว ก่อนก่อนรองชนะเลิศ ก่อนรองชนะเลิศ ก่อนชิงชนะเลิศ ชิงชนะเลิศ เวลา อันดับ อันดับ อันดับ อันดับ อันดับ Lluis Marin Tarroch สโนว์บอร์ดข้ามสิ่งกีดขวาง ชาย 1:47.36 34 ตกรอบ อ้างอิง อันดอร์รา
เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางหญ้าแพรก ตำบลบางหัวเสือ ตำบลสำโรงใต้ ตำบลสำโรง และตำบลสำโรงกลางทั้งตำบล เดิมชื่อเทศบาลเมืองสำโรงใต้ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพรายเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2553 ประวัติ เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพรายมีประวัติความเป็นมากล่าวคือ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ในปี พ.ศ. 2358 มีความสำคัญเป็นเมืองหน้าด่านในการป้องกันข้าศึกทางทะเล ดังปรากฏในพระราชพงศาวดาร รัชกาลที่ 2 ในพระราชนิพนธ์สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพตอนหนึ่งว่า 'เพื่อให้เมืองนครเขื่อนขันธ์ มีความแข็งแรงมั่นคง เพื่อป้องกันข้าศึกทางทะเล จึงได้สร้างป้อมทางฝั่งตะวันออก 3 ป้อม คือ ป้อมปู่เจ้าสมิงพราย ป้อมปีศาจสิง ป้อมราหูจร เมื่อรวมทั้งป้อมวิทยาคม ซึ่งสร้างในรัชกาลที่ 1 ด้วยกันเป็น 4 ป้อม' เมื่อทรงสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์เสร็จ ได้พระราชทานพระพุทธรูปไว้คู่เมืององค์หนึ่ง ซึ่งชาวนครเขื่อนขันธ์เรียกว่า 'พระใหญ่' ต่อมาในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเปลี่ยนฐานะนครเขื่อนขันธ์เป็นจังหวัดพระประแดง และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเปลี่ยนฐานะจากจังหวัดพระประแดงเป็นอำเภอพระประแดง ในปี พ.ศ. 2535 กระทรวงมหาดไทยได้แบ่งท้องที่สุขาภิบาลพระประแดงทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาออกมาจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลสำโรงใต้ และได้อัญเชิญพระใหญ่เป็นดวงตราประจำสุขาภิบาลสำโรงใต้ สุขาภิบาลได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลสำโรงใต้ ในปี พ.ศ. 2540 ได้รับการจัดระดับเป็นเทศบาลชั้น 2 ข ในปี พ.ศ. 2543 และได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลขนาดใหญ่เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ต่อมาได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบลสำโรงใต้เป็น เทศบาลเมืองสำโรงใต้ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2552 และได้เปลี่ยนชื่อเป็น เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2553 ที่ตั้งและอาณาเขต เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพรายมีพื้นที่ประมาณ 25.5 ตารางกิโลเมตร แบ่งการปกครองออกเป็นชุมชนทั้งหมด 62 ชุมชน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลทรงคนอง องค์การบริหารส่วนตำบลบางกระสอบ องค์การบริหารส่วนตำบลบางน้ำผึ้ง (อำเภอพระประแดง) และ แขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยา และแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่าง จังหวัดสมุทรปราการกับกรุงเทพมหานคร เป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลสำโรงเหนือ (อำเภอเมืองสมุทรปราการ) มีถนนทางรถไฟสายเก่าเป็นเส้นแบ่งเขต ทิศใต้ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางด้วนและเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางโปรง (อำเภอเมืองสมุทรปราการ) มีคลองบางนางเกรง เป็นเส้นแบ่งเขต ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองลัดหลวงและเขตเทศบาลเมืองพระประแดง (อำเภอพระประแดง) มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นเส้นแบ่งเขต อ้างอิง ปู่เจ้าสมิงพราย ปู่เจ้าสมิงพราย
สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร เป็นส่วนราชการ ระดับสำนัก สังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตั้งอยู่ที่หมู่ 11 ตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง (ด้านหลังมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ลำปาง) มีหน้าที่ในการค้นคว้าวิจัยและให้บริการวิชาการด้านการเกษตร อุตสาหกรรมเกษตร การสร้างสิ่งประดิษฐ์ ฝึกทักษะวิชาชีพ ผลิตพันธุ์พืชที่ดีให้กับเกษตรกร รวมถึงการให้บริการตรวจวิเคราะห์ทางการเกษตร วิวัฒนาการ สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2518 โดยใช้ชื่อว่า 'สถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตร' สังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล เพื่อเป็นแหล่งค้นคว้าทางวิชาการเกษตรและฝึกอบรมครู อาจารย์ นักศึกษา ตลอดจนประชาชนทั่วไป มีฐานะเทียบเท่ากอง หรือคณะ ต่อมาเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2532 กระทรวงศึกษาธิการได้มีประกาศแบ่งส่วนราชการสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล มีการจัดตั้งสถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรเพิ่มขึ้นอีก 1 แห่งที่จังหวัดสกลนคร ทำให้สถาบันฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น 'สถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรลำปาง' ในปี พ.ศ. 2548 พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2548 ได้ยุบรวมเอา 6 วิทยาเขตภาคเหนือ และสถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรลำปาง เข้าด้วยกันเป็น 'มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา' โดยสถาบันฯ มีฐานะเป็นหน่วยงานในสังกัด สถาบันวิจัยและพัฒนา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 จึงได้มีการยกฐานะสถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรลำปางขึ้นเป็น 'สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร' ปัจจุบันสถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร ได้มีการจัดการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษา ในสาขาวิชาพืชศาสตร์ และสาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร ด้วย ในปีแรกมีนักศึกษาจำนวน 9 คน อ้างอิง วิจัยเทคโนโลยีการเกษตร ราชมงคลล้านนา
คลองเจดีย์บูชา คลองเจดีย์บูชา เป็นคลองที่ถูกขุดขึ้นตั้งแต่ สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 เมื่อครั้งโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยุรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) เป็นแม่กองปฏิสังขรณ์พระปฐมเจดีย์ ได้โปรดฯ ให้ขุดคลองจากแม่น้ำเมืองนครชัยศรี เข้าไปจนถึงบริเวณพระปฐมเจดีย์เพื่อความสะดวกในการคมนาคมและการไปนมัสการพระปฐมเจดีย์ โดยเริ่มขุด ในปี พ.ศ. 2401 ปากคลองอยู่ท้ายบ้านท่านา ปลายคลองจดพระปฐมเจดีย์นั้น พระราชทานนามว่า คลองเจดีย์บูชา เมื่อวันศุกร์ เดือน 5 ขึ้น 12 ค่ำ ปีมะเมีย นพศก ตรงกับ พ.ศ. 2401 เหตุที่พระราชทานชื่อนี้ เพราะได้ทรงบริจาคพระราชทรัพย์ 600 ชั่ง จ้างชาวจีนให้ขุดคลองขึ้น ต่อมาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยุรวงศ์ถึงแก่พิราลัย ขณะที่การยังค้างอยู่ จึงโปรดให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) ดำเนินการต่อจนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2405 ลำคลองเจดีย์บูชา กว้างราว ๆ 15-20 เมตร ยาว 12 กิโลเมตร ปลายคลองด้านตะวันตกไหลจากตัวเมืองไปออกคลองวังตะกู และคลองทัพหลวง ซึ่งใช้เป็นเส้นทางต่อไปยังแม่น้ำแม่กลองที่จังหวัดราชบุรี และกาญจนบุรีได้ ส่วนด้านตะวันออก ลำคลองไหลผ่านตามความยาวของพื้นที่เทศบาลนครนครปฐม โดยผ่านเข้ามาทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านหน้าวัดพระงาม ตลาดนครปฐม ลอดกำแพงองค์พระปฐมเจดีย์ หักออกนอกเขตเทศบาล ต่อกับห้วยจระเข้ และตัดตรงไปจดแม่น้ำท่าจีนที่บ้านตลาดต้นสน ตำบลท่านา อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม คลองเจดีย์บูชาได้ถูกใช้เป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญมากตลอดรัชสมัยรัชกาลที่ 4 ถึงกับให้สร้างพระราชวังปฐมนครขึ้นเพื่อประทับแรม นอกจากนี้ในสมัยรัชกาลที่ 5 ก็ได้เสด็จประพาสพระปฐมเจดีย์ผ่านทางคลองนี้อีกด้วย ในปัจจุบันคลองเจดีย์บูชาไม่ได้ถูกใช้งานเป็นเส้นทางสัญจรแล้ว อ้างอิง เจดีย์บูชา เจดีย์บูชา
สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอริโนโก ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอริโนโก เป็นลักษณะโมเสกของแม่น้ำย่อย ๆ และบึง หนองต่าง ๆ กระจายตามตาข่ายแม่น้ำ และ บริเวณน้ำขึ้นน้ำลง จะสามารถแบ่งดินดอนสามเหลี่ยมอันมีลักษณะ รูปพัดเป็น 2 ส่วนที่มีความแตกต่างกัน คือ ส่วนทางใต้/ตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งประกอบด้วย ทางน้ำแบบอนาสโตมอสซิ่ง (Anastomosing river) ที่ซับซ้อน ส่วนตอนกลาง/ตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีช่องว่างที่กว้าง เป็นทางน้ำสายตรง และสามารถแบ่งเป็น ลุ่มน้ำย่อย ๆ ได้ โดยทั้งสองส่วนจะแตกต่างในส่วนสัณฐานวิทยาและกระบวนการเกิด รวมทั้งโครงสร้างในระบบนิเวศและส่วนประกอบต่าง ๆ เช่น น้ำ และตะกอน ซึ่งส่วนตะวันออกเฉียงใต้ (Rio Grande) จะควบคุมโดยกระบวนการจากแม่น้ำและน้ำขึ้นน้ำลง จะเห็นเป็นแม่น้ำบริเวณยอด ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ และเป็นชวากทะเลบริเวณใกล้ทะเล ซึ่งตรงข้ามกับส่วนตอนกลาง/ตะวันตกเฉียงเหนือ ที่จะควบคุมโดยน้ำขึ้นน้ำลง และฝน ทำให้เห็นเป็นที่ลุ่มชายฝั่ง หนอง บึง ลักษณะทั่วไป ที่ราบดินดอนสามเหลี่ยม ยังสามารถแบ่งเป็น 3 ส่วนที่ขนานไปกับชายฝั่ง ส่วนบน (upper): โครงสร้างและลักษณะของน้ำควบคุมโดยแม่น้ำ มีความสูงประมาณ 1-2.5 เมตร ปกคลุมด้วยป่าเต็งรัง ตะกอนเป็นพวกดินเหนียว, โคลน และ ทรายรวมทั้งถ่านหินชนิดพีท (peat) เล็กน้อย ส่วนกลาง (middle): ผสมผสานระหว่างตะกอนแม่น้ำ น้ำขึ้นน้ำลง และฝน มีความสูงประมาณ 1-2.5 เมตร น้ำท่วมเป็นส่วนใหญ่ ที่ผิวปกคลุมด้วยป่าปาล์มและพืชล้มลุก ตะกอนเป็นพวกดินเหนียวและพีท ส่วนล่าง (lower): โครงสร้างและลักษณะทั่วไปควบคุมโดยน้ำขึ้นน้ำลงเป็นหลัก อาจมีผลจากแม่น้ำและฝนบ้างเล็กน้อย มีความสูงประมาณ 1 เมตร ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล พื้นที่ส่วนใหญ่น้ำจะท่วมขัง ผิวปกคลุมด้วยป่าชายเลน มีตะกอนเป็นพีท และโคลน แต่ก็มี ทรายละเอียดในบางพื้นที่ ดินดอนสามเหลี่ยมแม่น้ำโอริโนโก ดูคล้าย ๆ เป็น ดินดอนสามเหลี่ยมยุคใหม่ แต่ส่วนบนสุดเป็นตะกอนในยุคเทอร์เชียรี (Tertiary) และตั้งอยู่ทางตะวันออกของแอ่งเวเนซุเอลาตะวันออก (Venezuelan Basin (EVB) ซึ่งเป็นร่องลึกผ่าน เขตติดต่อของแผ่นทวีปแคริบเบียนตอนใต้ (South Caribbean Plate Boundary Zone (SCPBZ) แม้ว่าจะไม่มีการสั่นสะเทือนหรือแผ่นดินไหวบันทึกไว้ แต่มี ธรณีแปรสัณฐาน ยุคใหม่ปรากฏขึ้น เช่น ภูเขาโคลน (mud volcanoes), หินโค้งประทุนหงาย (Syncline) และหินโค้งประทุนคว่ำ (anticlines) ถูกบันทึกไว้ตาม SCPBZ ซึ่งเป็นตัวแปรหลักที่จะพัฒนาในส่วน ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอริโนโก ทั้งนี้ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอริโนโกเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ในที่ราบชายฝั่ง ที่มีการทรุดตัวมากกว่าบริเวณใกล้เคียง ซึ่งสัมพันธ์กับการพัฒนาของ EVB ซึ่งทำให้เกิดช่องว่างสะสมตะกอน (accommodation space) มากกว่า 30 เมตร ในตอนกลาง ซึ่งเป็นตะกอนยุคโฮโลซีน และ 70 เมตรในบริเวณที่ราบตอนล่างมี การประมาณอัตราการทรุดตัว ได้ว่า ตอนบนทรุดตัวประมาณ 1.8-1.0 มิลลิเมตรต่อปี ตอนกลาง 1.8-2.0 มิลลิเมตรต่อปี และตอนล่างทรุดตัวประมาณ 0-3.3 มิลลิเมตรต่อปี ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำตอนบนจะมีตะกอนมาสะสมตัวในช่องว่างสะสมตะกอนและมีการกัดเซาะและสะสมตัวด้านข้างเด่น สวนทางตอนกลางและตอนล่าง ซึ่งมีอัตราการทรุดตัวสูงกว่า มีการพอกตัวในแนวดิ่งเด่น และมีแอ่งตะกอนพัฒนาขึ้นมา ซึ่งแอ่งนี้จะยกตัวขึ้นตามขอบและตรงกลางจะราบ มีความสูงต่างกันไม่เกิน 1.5 m สภาพพื้นที่มีน้ำท่วมตลอด ส่วนตอนบนและตะวันออกเฉียงใต้ของแอ่งคลุมด้วยตะกอนดินเหนี่ยวและตอนกลางและฝั่งตะวันตก เป็น พีท อ้างอิง โอริโนโก
= คำถาม มกราคม 2554 = ครัวเรือน ครัวเรือน มีความหมายเหมือน ครอบครัว หรือไม่ --octahedron80 18:43, 4 มกราคม 2554 (ICT) จากกูเกิล เช่นใน http://mkpayap.payap.ac.th/course/mk210/f9.1.htm มีการตอบคำถามนี้ และนิยามทั้งสองคำนี้ไว้ ซึ่งอาจจะถูกต้องครับ --61.19.144.194 17:35, 10 มกราคม 2554 (ICT) การจัดสภาพแวดล้อมของโรงเรียนคืออะไร ความพึ่งพอใจของผู้ปกครองที่มีต่อการจัดสภาพแวดล้อมของโรงเรียนในระดับปฐมวัย ควรเป็นอย่างไร --223.207.46.128 14:43, 9 มกราคม 2554 (ICT) เผด็จการอำนาจนิยม เผด็จการอำนาจนิยม คืออะไร มีลักษณะข้อดีข้อเสียอย่างไร ใครเป็นผู้ก่อตั้ง ประเทศใดใช้บ้าง เผด็จการในประเทศไทย ข้อมูลทุกด้านเกี่ยวกับ เผด็จการอำนาจนิยม --202.29.4.251 14:39, 17 มกราคม 2554 (ICT) ทักษิณ ชินวัตร ปัจจุบัน ทักษิณ ชินวัตร ยังเป็นดอกเตอร์อยู่หรือไม่ครับ ผมหาในวิกิพีเดีย เขียนแค่ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร --124.122.200.249 21:39, 24 มกราคม 2554 (ICT) คุณทักษิณไม่ได้ทำผิดทางวิชาการ ดังนั้น จึงไม่ถูกถอดถอนวุฒิครับผม ส่วนในวิกิพีเดียนั้น เป็นเพราะหลักการตั้งชื่อบทความ และการสร้างหน้าเปลี่ยนทางครับ คุณจึงเห็นเป็นเช่นนั้น ลองเข้าไปอ่านที่ตัวบทความก่อนสิครับ --ไอ้ขี้เมา (หว่อบู้ต่ง-จงเหวิน) : ผู้ดูแลหน้าตาดีแห่งไร้สาระนุกรม : ก๊งเหล้ากันได้ 22:27, 27 มกราคม 2554 (ICT)
พรรคประชาสันติ ( ตัวย่อ : CPP. ปส.) เป็นพรรคการเมืองไทยที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2552 โดยมีแกนนำคือเสรี สุวรรณภานนท์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา กรุงเทพมหานคร และอดีตรองประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 ประวัติ พรรคประชาสันติ เดิมก่อตั้งขึ้นโดยมีชื่อว่า 'พรรคธรรมาธิปัตย์' โดยมี นายธันวา ไกรฤกษ์ เป็นหัวหน้าพรรค ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อพรรคเป็น 'ประชาสันติ' เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2554 ต่อมาในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 พรรคประชาสันติ ได้ประกาศร่วมงานทางการเมืองกับ ศ.ดร.ร.ต.อ.ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์, นายพันธุ์เลิศ ใบหยก, พล.ต.อ.พัชรวาท วงษ์สุวรรณ, ผศ.ดร.นพดล อินนา และ พล.ต.อ.พิชิต ควรเดชะคุปต์ เพื่อเป็นทางเลือกให้กับประชาชน โดยมีเป้าหมายในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล แต่ต่อมา ดร.ปุระชัย และสมาชิกอีกจำนวนหนึ่งได้ออกไปจัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นใหม่ คือ พรรครักษ์สันติ ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 นายเสรี ได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรค จึงทำให้นายดนสวัสดิ์ ชาติเมธี รองหัวหน้าพรรค ต้องทำหน้าที่รักษาการหัวหน้าพรรคต่อมา ในวันพฤหัสบดีที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ได้มีการเผยแพร่ประกาศนายทะเบียนพรรคการเมือง เรื่อง พรรคประชาสันติสิ้นสภาพความเป็นพรรคการเมือง ตามมติในที่ประชุม กกต. ครั้งที่ ๔๗/๒๕๖๑ (๑๑) เมื่อวันศุกร์ที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2561 ซึ่งได้มีการประกาศตั้งแต่วันพฤหัสบดีที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2561 สืบเนื่องจากนายสมชัยซึ่งเป็นรักษาการหัวหน้าพรรคได้มีหนังสือแจ้งเลิกพรรคประชาสันติ ลงวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2561 มายัง กกต. การส่งผู้สมัครรับเลือกตั้ง พรรคประชาสันติ ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 โดยมีหมายเลขประจำพรรค คือ หมายเลข 33 ซึ่งผลการเลือกตั้ง ปรากฏว่าพรรคประชาสันติไม่มีผู้ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร อ้างอิง ประชาสันติ ประชาสันติ ประชาสันติ
ท่าช้าง เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา ข้อมูลพื้นฐาน เทศบาลตำบลท่าช้างห่างจากเมืองนครราชสีมาประมาณ 18 กิโลเมตร มีพื้นที่ 8 ตารางกิโลเมตร ประกอบไปด้วยหมู่บ้านจำนวน 10 หมู่บ้าน และมีประชากรทั้งสิ้น 5,028 คน โดยแบ่งพื้นที่ เป็น 2 ส่วนดังนี้ ส่วนที่ 1 ประกอบด้วยหมู่ 1 ถึงหมู่ 10 สภาพภูมิประเทศมีลักษณะเป็นที่ราบลุ่มมีแหล่งน้ำตามธรรมชาติไหลผ่านคือ แม่น้ำมูล ลำบริบูรณ์ และลำห้วยอีก 2 สาย และเป็นแหล่งน้ำที่สำคัญต่อการดำรงชีพของราษฎร ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม โดยมีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ทิศตะวันออก ทิศใต้ ทิศตะวันตก ประวัติ เทศบาลตำบลท่าช้าง เดิมเป็นสุขาภิบาลท่าช้างซึ่งจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกา เล่ม 108 ตอนที่ 177 ลงวันที่ 7 ตุลาคม 2534 ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลท่าช้าง ตามพระราชบัญญัติการเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 โดยยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 เป็นต้นมา อ้างอิง ข้อมูลเพิ่มเติม เทศบาลตำบลท่าช้าง อำเภอเฉลิมพระเกรียรติ จังหวัดนครราชสีมา ท่าช้าง ท่าช้าง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1126 สายพาน - ห้วยงิ้ว เป็นทางหลวงที่สร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1126 สายแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (อำเภอพาน) - อำเภอป่าแดด - บรรจบทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1021 (บ้านห้วยงิ้ว) ในสมัยที่ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี โดยมีการออกประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีพระราชกฤษฎีกาให้มีการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อขยายในปี พ.ศ. 2530 และ พ.ศ. 2533 ทั้งนี้ ทางหลวงสายนี้ได้รับการประกาศให้เป็นเส้นทางที่ต้องดำเนินการสร้างโดยเร่งด่วน ในสมัยที่ นายสมัคร สุนทรเวช ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมอีกด้วย เขตการควบคุม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1126 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ดังนี้ ตอน 0100 แยกทางหลวงหมายเลข 1 (พาน) - ป่าแดด ระยะทาง 30.000 กิโลเมตร อยู่ภายใต้การดูแลควบคุมของหมวดทางหลวงป่าแดด แขวงทางหลวงเชียงรายที่ 2 ตอน 0200 ป่าแดด - กม.62+554 ระยะทาง 62.554 กิโลเมตร อยู่ภายใต้การดูแลควบคุมของหมวดทางหลวงป่าแดด แขวงทางหลวงเชียงรายที่ 2 และหมวดทางหลวงจุน แขวงทางหลวงพะเยา ความสำคัญ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1126 เป็นทางหลวงสายสำคัญที่ใช้ในการเดินทางของประชาชนในเขตอำเภอป่าแดด อำเภอพาน และอำเภอจุน จังหวัดพะเยา อ้างอิง 1126 4-1126 1126 1126
เบิงกูลู หรือที่ในอดีตเรียกว่า เบงคูเลน เป็นชื่อจังหวัดและเมืองท่าทางตอนใต้ของสุมาตราฝั่งตะวันตก เป็นที่ตั้งสถานีการค้าและป้อมปราการของบริษัทอินเดียตะวันออกแห่งอังกฤษ ประวัติศาสตร์ ก่อนที่อังกฤษจะเข้ามานั้น เบิงกูลูเป็นเมืองเล็ก ๆ อยู่บนเส้นทางเดินเรือผ่านช่องแคบซุนดา ชนส่วนใหญ่เป็นชาวมีนังกาเบา ชาวมลายู และชาวชวา เบิงกูลูเคบเป็นส่วนหนึ่งของศรีวิชัย เมื่อศรีวิชัยเสื่อมลงก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมีนังกาเบาในสุมาตราตะวันตกต่อมาอยู่ภายใต้อิทธิพลของอาณาจักรมัชปาหิต และเมื่อศาสนาอิสลามแพร่มาถึงบริเวณนี้ ชาวเบิงกูลูส่วนใหญ่ก็หันมานับถือศาสนาอิสลาม จนถึง พ.ศ. 2225 เมื่อเนเธอร์แลนด์ได้ครองอำนาจในบันเติน และขับไล่ชาวอังกฤษออกมา บริษัทอินเดียตะวันออกแห่งอังกฤษได้เสาะหาทำเลใหม่ ก่อนจะเลือกเบิงกูลูเป็นที่ตั้งสถานีการค้าแห่งใหม่ และได้แผ่ขยายอิทธิพลออกไปยังบริเวณใกล้เคียง เช่น นาตัล ตับปานูลี ปาดัง เนเธอร์แลนด์พยายามคัดค้านแต่ไม่มาสามารถต่อต้านอังกฤษได้ เบิงกูลูได้กลายเป็นคู่แข่งของเมืองจาการ์ตาที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเนเธอร์แลนด์ในที่สุด หลังจากสงครามในยุโรปสิ้นสุดลงใน พ.ศ. 2358 อังกฤษได้ประนีประนอมกับเนเธอร์แลนด์ และนำไปสู่การทำสนธิสัญญาใน พ.ศ. 2367 อังกฤษยกเบิงกูลูให้เนเธอร์แลนด์ และเนเธอร์แลนด์จะยกดินแดนของเนเธอร์แลนด์ในคาบสมุทรมลายูให้อังกฤษ หลังจากเบิงกูลูมาอยู่ภายใต้การปกครองของเนเธอร์แลนด์แล้ว กลับหมดความสำคัญทางการค้า กลายเป็นสถานที่ใช้กักขังนักโทษ เมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช เบิงกูลูได้เป็นจังหวัดหนึ่งของอินโดนีเซีย หน่วยการบริหาร พื้นที่จังหวัดเบิงกูลูแบ่งออกเป็น 9 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 129 ตำบลหรือเกอจามาตัน ;อำเภอ ;นคร เบิงกูลู (เมืองหลัก) อ้างอิง สุพรรณี กาญจนัษฐิติ. เบงกูลู ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 427 – 430 เบิงกูลู
แดวู เลแมนส์ เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ผลิตโดย แดวู โดยใช้แพลตฟอร์มของรถร่วมกับ โอเปิล คาเด็ท เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2529 และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2540 โดยมีแดวู ลาโนสมาทดแทน มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) โดยในแต่ละรุ่นจะมีชื่อหลักๆ ในการทำตลาดในเกาหลีแตกต่างกัน รวมถึงชื่อที่ใช้ในตลาดโลกด้วย เช่น Lemans,Fantasy,Cielo,Nexia,Racer เป็นต้น และในรุ่นแรกได้มีการส่งออกไปในยื่ห้ออื่นๆด้วย เช่น พอนทิแอค,เชฟโรเลต ด้วย รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2529-2537) แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 1 แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2529 มีชื่อในการทำตลาดในเกาหลีใต้ว่า แดวู เลแมนส์ ใช้แพลตฟอร์มของรถร่วมกับ โอเปิล คาเด็ท โดยในช่วงแรก มีเฉพาะตัวถังซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 3 ประตู แต่ในภายหลัง ได้เพิ่มตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตู โดยเพิ่มชื่อ Penta5 ตามหลังคำว่า Lemans ด้วย และรุ่นแฮทช์แบค 3 ประตูถูกเรียกว่า Racer มีเครื่องยนต์ให้เลือก 3 ขนาดคือ 1.5 ,1.6 และ 2.0 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด ทำตลาดมาเรื่อยๆ จนถึงปี พ.ศ. 2537 ในประเทศไทย แดวู เลแมนส์ ถูกนำเข้ามาขายโดย บริษัท มอเตอร์แอนด์ลีเซ้ง (ประเทศไทย) จำกัด มีชื่อในการทำตลาดว่า แดวู เรเซอร์ และ บริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2537 มีชื่อในการทำตลาดว่า แดวู แฟนตาซี ขายในระยะสั้นๆ ก่อนจะนำ แดวู เซียโล ซึ่งก็คือรุ่นต่อไปเข้ามาขายนั่นเอง รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2537-2540) แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 2 แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2537 ใช้แพลตฟอร์มของรถร่วมกับ โอเปิล คาเด็ท มีชื่อในการทำตลาดว่า แดวู เซียโล มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ ,อียิปต์ ,อุซเบกิสถาน ,โรมาเนีย ,โปแลนด์ ,เวียดนามและอิหร่าน ซึ่งรุ่นนี้ มีเครื่องยนต์แบบเดียวคือ 1.5 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด ทำตลาดมาเรื่อยๆ ก่อนยุติการผลิตในปี พ.ศ. 2540 ในประเทศไทย แดวู เซียโล ถูกนำเข้ามาขายโดยบริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2537 ทั้งตัวถังซีดานและแฮทช์แบค มี 2 ชื่อในการทำตลาด คือ แดวู เซียโล และ แดวู เน็กเซีย และทำยอดขายได้เรื่อยๆ แต่ไม่หวือหวานัก เนื่องจากในสมัยนั้น รถเกาหลีใต้ที่เข้ามาขายในไทย ถึงแม้บางรุ่นจะขายดี แต่ในสมัยนั้น คนไทยยังมองรถเกาหลีเมื่อ 20 ปีก่อน แบบเดียวกับที่มองรถมาเลเซียและจีนในปัจจุบันนั่นเอง ปัจจุบัน เซียโลยังสามารถพบเห็นได้เรื่อยๆ แม้ไม่มากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับหายากนัก ลเลแมนส์
เทศบาลตำบลโนนไทย เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา ประวัติ เทศบาลตำบลโนนไทย อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาล มีพื้นที่ประมาณ 1.75 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 3 หมู่บ้าน ของตำบลโนนไทย คือ หมู่ที่ 1 บ้านสันเทียะ หมู่ที่ 2 บ้านโนนไทย และหมู่ที่ 10 บ้านโนนพริก ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นเทศบาลตำบลตามพระราชบัญญัติการเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาฉบับกฤษฎีกา เล่ม 166 ตอนที่ 9 ก เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 โดยมีนางอนงค์ ธนกิจกำจร เป็นนายกเทศมนตรีคนแรก และมี เกียรติชัย สารีภาวงษ์ เป็นนายกเทศมนตรีคนปัจจุบันที่มีการเลือกตั้งมาจากประชาชน ที่ตั้ง เทศบาลตำบลโนนไทย ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดนครราชสีมา ห่างจากจังหวัดประมาณ 30 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานคร 280 กิโลเมตร ถนนเส้นสำคัญ คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 205 ทิศเหนือ จรดองค์การบริหารส่วนตำบลโนนไทย อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา ทิศใต้ จรดองค์การบริหารส่วนตำบลโนนไทย อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา ทิศตะวันออก จรดองค์การบริหารส่วนตำบลโนนไทย อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา ทิศตะวันตก จรดองค์การบริหารส่วนตำบลโนนไทย อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา ข้อมูลเพิ่มเติม อำเภอโนนไทย อ้างอิง โนนไทย โนนไทย
บทนำ ปูเยติ (Kiwa hirsuta) ปูชนิดนี้ถูกค้นพบในทะเลลึกแถบมหาสมุทรแปซิฟิก ห่างออกไปทางใต้จากเกาะอิสเตอร์ราว 1,500 กิโลเมตรในเขตน่านน้ำของประเทศชิลี การค้นพบนี้เป็นการค้นพบโดยบังเอิญจากการที่มีเรือดำน้ำลงไปสำรวจทะเลที่ความลึก 2,200 เมตร (7,200 ft) และพบว่ามีตัวแปลกๆ เกาะอยู่ที่รอยแยกตรงพื้นทะเล ด้วยลักษณะที่มีขนปกคลุมจึงถูกเรียกว่า เยติ มาเรื่อย ปูเยติ มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Kiwa hirsuta ลักษณะ ปูเยติ จัดอยู่ในไฟลัม Arthropoda ไฟลัมย่อย Crustacea ชั้น Malacostraca วงศ์: Kiwaidae สกุล: Kiwa ชนิด: K. hirsuta โดยมีที่มาของชื่อจากลักษณะของขนสีขาวบนตัวและก้ามที่มีความคล้ายคลึงกับขนของเยติ(Yeti) มนุษย์หิมะ แห่งเทือกเขาหิมาลัยตามความเชื่อของชาวเชอร์ปา นักวิทยาศาสตร์และนักวิจัยแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับหน้าที่ขนบนลำตัวของปูเยติออกเป็นสองแนวความคิด คือ ฝ่ายแรกเห็นว่าขนเหล่านี้น่าจะมีเพื่อเป็นกับดักแบตทีเรีย ที่ปูเยติใช้เป็นอาหาร แต่อีกฝ่ายแย้งว่าขนมากมายเหล่านั้นน่าจะมีหน้าที่ในการกรองธาตุที่มีพิษ ที่พ่นออกมาจากช่องใต้ทะเลมากกว่า นอกจากนี้ปูเยติ ยังมีก้ามที่มีลักษณะสีสันสวยงามโดยมักจะยื่นก้ามเข้าไปในน้ำแร่ร้อนที่พ่นออกตามรอบแยกของพื้นทะเล ทั้งนี้ก็ยังปริศนาอีกประการว่าการกระทำเช่นนี้ทำไปเพื่ออะไร ถิ่นที่อยู่และการค้นพบปูเยติ ปูเยติเริ่มเป็นที่รู้จักโดยบุคคลภายนอกจากนักบุกเบิก ในปลายยุค 1950 และ 1960 การค้นพบนี้เกิดขึ้นขณะที่กำลังทำการสำรวจโดยใช้เรือดำน้ำ ( submersible vehicles ) ที่ความลึกกว่า 1250 กิโลเมตร ขณะนั้นกับพบว่ามีอะไรบางอย่างเกาะอยู่บริเวณใกล้รอยแยกที่พื้นทะเล ที่มีน้ำแร่ร้อน เรียกว่า hydrothermal vents มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยพบมาก่อน และจากรูปลักษณ์ที่มีขนสีขาวปกคลุม คล้ายกับตัว เยติ ทำให้มันได้รับชื่อว่า ปูเยติ และมีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า ” Kiwa hirsuta “ หลังจากการค้นพบหนึ่งปีนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษา ปูเยติ ต่างลงความเห็นว่า “มีอีกหลายอย่างเกี่ยวกับ ปูเยติ ที่พวกเรายังไม่เข้าใจมัน” โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าที่ของขนบนลำตัวของมันนั้นเอง ปริศนาที่ยังรอการพิสูจน์ค้นคว้า เนื่องจากปูเยติถูกค้นพบได้ไม่นานนักข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับปูชนิดนี้จึงมีอยู่อย่างจำกัด โดยนักวิทยาศาสตร์ นักสำรวจ นักวิจัย ล้วนแล้วแต่ตั้งคำถามเกี่ยวกับปูชนิดนี้ค่อนข้างมากไม่ว่าจะเป็น ปูเยติมีการวิวัฒนาการตัวเองให้มีขนตามตัวเพื่อสาเหตุใด อาหารและการดำรงชีวิตของปูเยติเป็นไปในลักษณะใด แหล่งที่อยู่อื่นที่ปูชนิดนี้อาศัยอยู่ สภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการดำรงชีวิตของปูชนิดนี้ หน้าที่ของอวัยวะและพฤติกรรมของปูเยติ อย่างไรก็ดีในปัจจุบันได้มีการสำรวจเพิ่มเติมมากขึ้น และมีแนวโน้มว่าในอนาคต ประเด็นปัญหาในช้างต้นจะได้รับการหาคำตอบอย่างแน่นอน อ้างอิง
สัตว์ตีนครีบ (Pinnipedia) เป็นเคลดที่มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลที่มีเท้าครีบ มีวงศ์อื่น ๆ รองลงมาได้แก่ วงศ์วอลรัส วงศ์แมวน้ำมีหู และ วงศ์แมวน้ำ สัตว์ตีนครีบมี 33 สปีชีส์ และมีมากกว่า 50 สปีชีส์ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว โดยมีการค้นพบจากหลักฐานของซากดึกดำบรรพ์ สัตว์ตีนครีบจัดอยู่ในอันดับสัตว์กินเนื้อ และสัตว์ในวงศ์อื่นที่มีเชื้อสายใกล้เคียงมากที่สุดคือสัตว์ในวงศ์หมีและวงศ์เพียงพอน (เพียงพอน แรคคูน และสกังก์) กายวิภาคศาสตร์และสรีรวิทยา การควบคุมอุณหภูมิ แมวน้ำช้างถิ่นเหนือนอนพักผ่อนในน้ำ การหลับนอน สัตว์ตีนครีบสามารถใช้ชีวิตในใต้น้ำทะเลได้เป็นเวลาหลายเดือน จึงสามารถนอนหลับในน้ำได้ นักวิทยาศาสตร์พบว่าสัตว์ตีนครีบมักนอนหลับครั้งละภายในไม่กี่นาทีในระหว่างที่นอนหงายท้อง เมื่อสัตว์ตีนครีบนอนหลับในน้ำทะเล ครึ่งหนึ่งของสมองจะหลับแต่อีกครึ่งของสมองจะตื่น สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลชนิดอื่น ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้สัตว์ตีนครีบสามารถหลบหลีกสัตว์ร้ายได้ทัน ยามเมื่อสัตว์ตีนครีบนอนบนบก สมองทั้งสองข้างมักหลับสนิท อ้างอิง บรรณานุกรม
วัดโพธิ์งาม เป็นโบราณที่สร้างมานานแล้ววัดหนึ่ง สร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่มีหลักฐานปรากฏชัด เพียงแค่ทราบว่า วัดโพธิ์งามได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2450 ประวัติวัด วัดโพธิ์งามสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่มีผู้ใดสามารถให้ความกระจ่างได้ เพราะไม่มีอะไรเป็นหลักฐานให้ปรากฏเลย เพียงแค่ทราบว่า เป็นโบราณที่สร้างมานานแล้ววัดหนึ่ง วัดโพธิ์งามได้รับวิสุงคามสีมา ปี พ.ศ. 2450 ส่วนผู้ที่ปฏิสังขรณ์กันสืบมา ๆ มานั้นก็คงเป็นเจ้าอาวาส และประชาชนในตำบลนี้และได้ทำนุบำรุงสืบมาจนถึงปัจจุบันนี้ สิ่งสำคัญภายในวัด หลวงพ่อย้อย พระประธานประจำอุโบสถหลังเก่า หลวงพ่อย้อย เป็นพระปางมารวิชัย ทำด้วยศิลาแดง หน้าตัก 145 ซ.ม. สูงจากพื้นฐานที่รองประทับนั่งถึงพระเกตุจุฬา 200 ซ.ม. พระที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อประมาณ 50 ปีเศษ เพื่อประจำอุโบสถหลังใหม่อีกรูปหนึ่ง เป็นพระหล่อด้วยโลหะต่างๆ เป็นพระปางมารวิชัย ลำดับเจ้าอาวาส วัดโพธิ์งาม เท่าที่สอบถามสืบค้นได้ มีเจ้าอาวาส ดังนี้ ลำดับที่ รายนาม เริ่มวาระ สิ้นสุดวาระ 1 พระอธิการเงิน พ.ศ. 2426 พ.ศ. 2475 2 พระครูธรรมรัตนาภิรักษ์ ( ไฮ้ รตฺนลาโภ ) พ.ศ. 2478 พ.ศ. 2485 3 พระอธิการจุ้ย พ.ศ. 2486 พ.ศ. 2491 4 พระครูวัตตโกศล พ.ศ. 2492 พ.ศ. 2555 5 พระใบฎีกานครชัย ธมฺมวโร พ.ศ. 2555 ปัจจุบัน โพธิ์งาม โพธิ์งาม
ประเทศกรีซ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการโอลิมปิกเฮลเลนิกส่งนักกีฬาไป 103 คน แบ่งเป็นชาย 65 คนและหญิง 38 คน เพื่อเข้าแข่งขันในกีฬา 19 ประเภท เนื่องจากเป็นชาติต้นกำเนิดของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และตามธรรมเนียม กรีซจึงเข้าร่วมเป็นชาติแรกในพิธีเปิด กรีซไม่ได้เหรียญทองหรือเหรียญเงินครั้งแรกนับตั้งแต่โอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ที่โซล โดยได้เหรียญทองแดงเพียงสองเหรียญ คือ ยูโดโดย Ilias Iliadis ผู้ได้เหรียญทองโอลิมปิกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่เอเธนส์ และเรือพายโดย Alexandra Tsiavou (ที่ 6 ในปักกิ่ง) และ Christina Giazitzidou ผู้ได้รับเหรียญรางวัล เหรียญ นักกีฬา ชนิดกีฬา รายการ วันที่ ยูโด 90 กก. ชาย 1 สิงหาคม เรือพาย Women's lightweight double sculls 4 สิงหาคม จำนวนเหรียญตามชนิดกีฬา ชนิดกีฬา รวม ยูโด 0 0 1 1 เรือพาย 0 0 1 1 รวม 0 0 2 2 อ้างอิง กรีซ
ประเทศอิหร่าน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 เหรียญรางวัล เหรียญ ชื่อ กีฬา รายการ วันที่ ยกน้ำหนัก 85 กิโลกรัม ชาย 12 สิงหาคม ยกน้ำหนัก 94 กิโลกรัม ชาย 13 สิงหาคม มวยปล้ำ ฟรีสไตล์ชาย 74 กิโลกรัม 19 สิงหาคม มวยปล้ำ ฟรีสไตล์ชาย 125 กิโลกรัม 20 สิงหาคม มวยปล้ำ เกรกโก-โรมันชาย 75 กิโลกรัม 14 สิงหาคม มวยปล้ำ เกรกโก-โรมันชาย 98 กิโลกรัม 16 สิงหาคม เทควันโด 75 กิโลกรัม หญิง 18 สิงหาคม มวยปล้ำ ฟรีสไตล์ชาย 57 กิโลกรัม 19 สิงหาคม มวยสากลสมัครเล่น นักกีฬามวยสากลสมัครเล่นของอิหร่านมีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการต่อไปนี้ นักกีฬา รุ่น รอบ 32 คน รอบ 16 คน รอบก่อนรองฯ รอบรองชนะเลิศ ชิงชนะเลิศ ผลการแข่งขัน ผลการแข่งขัน ผลการแข่งขัน ผลการแข่งขัน ผลการแข่งขัน ลำดับ แอฮ์ซอน รูซบอฮอนี ไลท์เฮฟวีเวท แพ้ 0–3 ไม่ผ่านเข้ารอบ จักรยาน ถนน Men's road race – 1 โควตา นักกีฬา รายการ เวลา อันดับ แกเดร์ มีซบอนี จักรยานทางไกล ชาย แข่งไม่จบ ไทม์ไทรอัล ชาย 1:21:39.45 31 แอร์วีน โมแอซอมี จักรยานทางไกล ชาย แข่งไม่จบ แซมอด ปูร์เซเยดี แข่งไม่จบ อ้างอิง อิหร่าน