bombman/thwiki-2026-super-clean-1k huggingface dataset:
เมืองภูเก็ต เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเมืองภูเก็ตมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอถลางและอำเภอกะทู้ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวพังงา ทิศใต้ ติดต่อกับทะเลอันดามัน ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน ประวัติ อำเภอเมืองภูเก็ตเดิมใช้ชื่อว่า เมืองภูเก็จ เป็นเมือง 1 ใน 8 หัวเมืองภาคใต้ฝั่งทะเลตะวันตก ปรากฏชื่อเมืองภูเก็จในปลายกรุงศรีอยุธยา และเมื่อพบจดหมายเหตุเมืองถลางที่เก็บรักษาอยู่ที่ประเทศอังกฤษ จึงปรากฏชื่อเจ้าเมืองภูเก็จ เรียกว่า เมืองภูเก็จ คือบุตรชายของท่านผู้หญิงจัน(ท้าวเทพกระษัตรี) ชื่อพญาเทียน (ต้นนามสกุลประทีป ณ ถลาง) มีบริเวณเมืองอยู่ที่บ้านเกาะแก้ว บ้านบางคู บ้านสะปำ เมื่อเมืองถลางถูกศัตรูเข้าโจมตีแตกในปี พ.ศ. 2352 บุตรชายพญาถลางเจ๊ะมะเจิมคือ พญาวิชิตสงคราม(แก้ว) เป็นเจ้าเมืองภูเก็จอยู่ที่บ้านเก็ตโฮ่ (ตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้) พระยาวิชิตสงคราม(ทัด) ย้ายเมืองภูเก็จมาที่บ้านทุ่งคาปากคลองบางใหญ่ เมืองภูเก็จเจริญพัฒนาอย่างรวดเร็วเพราะโลกต้องการแร่ดีบุก เมืองภูเก็จต้องการกุลีในเหมืองแร่ กุลีส่วนใหญ่มาจากมณฑลฮกเกี้ยน(ฟูเจี้ยน) ที่ผ่านมาจากสิงคโปร์ มะละกา ปีนัง และมาจากมณฑลฮกเกี้ยนโดยตรงในสมัยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี(คอซิมบี้ ณ ระนอง)เป็นสมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็จ ชื่อภูเก็จเริ่มหายไปมีภูเก็ตเข้ามาแทนกลายชื่อเป็นเมืองภูเก็ตในเวลาต่อมา แต่เดิมอำเภอเมืองภูเก็ตนั้นมีชื่อว่า อำเภอทุ่งคา แต่ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น อำเภอเมืองภูเก็ต เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเมืองภูเก็ตแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) แผนที่ 1. ตลาดใหญ่ Talat Yai แผนที่ตำบล 2. ตลาดเหนือ Talat Nuea 3. เกาะแก้ว Ko Kaeo 4. รัษฎา Ratsada 5. วิชิต Wichit 6. ฉลอง Chalong 7. ราไวย์ Rawai 8. กะรน Karon การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเมืองภูเก็ตประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่ เทศบาลนครภูเก็ต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตลาดใหญ่และตลาดเหนือทั้งตำบล เทศบาลตำบลกะรน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะรนทั้งตำบล เทศบาลตำบลรัษฎา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรัษฎาทั้งตำบล เทศบาลตำบลราไวย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลราไวย์ทั้งตำบล เทศบาลตำบลวิชิต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวิชิตทั้งตำบล เทศบาลตำบลฉลอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลฉลองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะแก้วทั้งตำบล อ้างอิง เมืองภูเก็ต
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ เป็นราชทินนามของสมเด็จพระราชาคณะ ที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาขึ้นโดยปรับจากราชทินนาม 'สมเด็จพระอริยวงษญาณ' ซึ่งใช้มาแต่เดิม และพระราชทานแก่สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อู่) เป็นรูปแรก ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว) เจ้าคณะใหญ่คณะเหนือ เป็นสมเด็จพระสังฆราชในราชทินนามเดิม 'สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ' จึงใช้เป็นราชทินนามของสมเด็จพระสังฆราชไทยที่เป็นสามัญชนมานับแต่นั้น รายนาม ในปัจจุบันมีพระภิกษุได้รับสถาปนาเป็น 'สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ' รวมทั้งสิ้น 9 รูป/พระองค์ ดังนี้ ลำดับที่ รายนาม วัด ดำรงสมณศักดิ์ 1 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อู่) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2394 - 2401 2 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว) วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2434-2442 3 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (แพ ติสฺสเทโว) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2481-2487 4 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปลด กิตฺติโสภโณ) วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2503-2505 5 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อยู่ ญาโณทโย) วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2506-2508 6 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (จวน อุฏฺฐายี) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2508-2514 7 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ. 2515-2517 8 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาสน์ วาสโน) วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2517-2531 9 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อัมพร อมฺพโร) วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร พ.ศ. 2560-ปัจจุบัน
อำเภอจังหาร เป็นพื้นที่ทางทิศเหนือของจังหวัดร้อยเอ็ด แยกออกมาจากอำเภอเมืองร้อยเอ็ด เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2532 มีแม่น้ำชีเป็นเส้นแบ่งเขตจังหวัด ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอจังหารตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอฆ้องชัย อำเภอกมลาไสย และอำเภอร่องคำ (จังหวัดกาฬสินธุ์) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเชียงขวัญ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองร้อยเอ็ด ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองมหาสารคาม (จังหวัดมหาสารคาม) ประวัติ ที่ตั้งเดิมอยู่บริเวณบ้านเขื่อน (ตรงข้ามบ้านเหล่างิ้วโนนหนองแวง) ต่อมาเคลื่อนย้ายมาอยู่ในดงป่าม่วง ซึ่งเป็นแหล่งอุดมสมบูรณ์ เป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยหมากฝั่งไก่ (พืชชนิดหนึ่ง) ต่อมาเกิดโรคระบาด โรคห่า (อหิวาต์) โรคบักห่าง (โรคฝีดาษ) (บางคนเล่าว่ามีต้นบักบ้าจริง คือคนที่กินต้นไม้นี้เข้าไปจะวิ่งรอบบ้าน) จึงทำให้เกิดโรคระบาดในหมู่บ้าน ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก จึงอพยพแตกบ้านจากโนนบ้านเก่า (ป่าม่วง ที่ตั้งของวัดฐิตวิริยาวนารามปัจจุบัน) ได้กระจัดกระจายกันอยู่ตามหมู่บ้านต่าง ๆ คือ บ้านจังหาร บ้านเหล่างิ้ว บ้านหนองเข็ง บ้านลอมคอม กลุ่มที่อพยพไปอยู่ที่บ้านจังหารนำโดยพ่อปู่ไก่แก้ว ได้มาตั้งบ้านเรือนอยู่อาศัยทางด้านตะวันออกของบ้านจังหารปัจจุบัน ประชากรได้ร่วมก่อตั้งและพัฒนามาตลอด จนถึงสมัยกำนันสิงห์และผู้ใหญ่ทำมาสิงห์เป็นผู้นำ ต่อมามีกำนันมูกแกส กำนันขุนบุญธรรมพิทักษ์ (บ้านเหล่างิ้ว) ต่อมากำนันพรหม บ้านจังหาร กำนันชาย กะณิโก (บ้านจ่าเหล่า) กำนันบุญวรรณ แย้มโกสุมภ์ (บ้านเหล่างิ้ว) กำนันเธียร วัลภูมิ (บ้านจังหาร) กำนันสนิท ไชยฮะนิจ (บ้านจังหาร) จนกระทั่งปัจจุบัน กำนันบรรจง ยุคะลัง (บ้านเหล่างิ้ว) เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2532 กระทรวงมหาดไทยได้แบ่งพื้นที่อำเภอเมืองร้อยเอ็ด ตั้งเป็น กิ่งอำเภอจังหาร เนื่องด้วยพื้นที่อำเภอเมืองร้อยเอ็ดมีอาณาเขตกว้างขวางและมีพลเมืองมาก ท้องที่บางตำบลอยู่ห่างไกลจากอำเภอ เจ้าหน้าที่ออกตรวจตาดูแลทุกข์สุขของราษฎรไม่ทั่วถึง โดยที่กิ่งอำเภอจังหารมีเขตการปกครอง 5 ตำบล คือ ตำบลจังหาร ตำบลดินดำ ตำบลดงสิงห์ ตำบลปาฝา และตำบลม่วงลาด ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอที่ตำบลจังหาร เพื่อประโยขน์ในด้านการปกครองและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในพื้นที่ ในปี พ.ศ. 2538 มีพระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภอจังหาร โดยยก กิ่งอำเภอจังหาร ขึ้นเป็น อำเภอจังหาร ปัจจุบันอำเภอจังหารมีเขตการปกครองทั้งหมด 8 ตำบล 110 หมู่บ้าน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอจังหารแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 110 หมู่บ้าน ตำบลของอำเภอจังหาร ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน หมู่บ้าน ประชากร 1 ดินดำ Din Dam 17 6,949 2 ปาฝา Pa Fa 12 5,265 3 ม่วงลาด Muang Lat 12 5,459 4 จังหาร Changhan 19 6,858 5 ดงสิงห์ Dong Sing 18 9,171 6 ยางใหญ่ Yang Yai 10 4,103 7 ผักแว่น Phak Waen 13 4,836 8 แสนชาติ Saen Chat 9 3,124 รวม 110 45,765 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอจังหารประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลจังหาร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจังหารทั้งตำบล เทศบาลตำบลดงสิงห์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงสิงห์ทั้งตำบล เทศบาลตำบลดินดำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดินดำทั้งตำบล เทศบาลตำบลผักแว่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผักแว่นทั้งตำบล เทศบาลตำบลปาฝา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปาฝาทั้งตำบล เทศบาลตำบลม่วงลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงลาดทั้งตำบล เทศบาลตำบลแสนชาติ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสนชาติทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลยางใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางใหญ่ทั้งตำบล อ้างอิง จังหาร
วัดมหาพุทธาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ถนนขุขันธ์ ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ประวัติ พระพุทธมหามุนี หรือ หลวงพ่อโต พระประธานในพระวิหาร วัดมหาพุทธาราม (วัดพระโต) ได้ชื่อว่าเป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองศรีสะเกษ ปี พ.ศ. 2328 พระวิเศษภักดี (ท้าวชม) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนที่ 2 ได้ย้ายเมืองศรีสะเกษจากที่ตั้งเดิม คือ บ้านโนนสามขาสระกำแพง มาตั้งที่บริเวณที่เป็นศาลหลักเมืองในปัจจุบัน ในขณะที่สร้างเมืองนั้น มีคนไปพบ 'หลวงพ่อโต' ประดิษฐานอยู่ใจกลางป่าแดงโดยบังเอิญ จึงได้สร้างวัดขึ้นบริเวณที่พบองค์พระพุทธรูป และตั้งชื่อว่า 'วัดพระโต' หรือ 'วัดป่าแดง' ได้จัดหาพระสงฆ์ผู้ทรงคุณวุฒิมาปกครอง ก่อสร้างเสนาสนะที่จำเป็นต่าง ๆ และเจ้าเมืองศรีสะเกษคนต่อ ๆ มาไม่ว่าจะเป็นพระวิเศษภักดี (ท้าวบุญจันทร์) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนที่ 3, พระวิเศษภักดี (โท) เจ้าเมืองศรีสะเกษ คนที่ 4 เป็นต้น กระทั่งมีการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น 'วัดมหาพุทธาราม' ในปี พ.ศ. 2494 ต่อมาในปีพ.ศ. 2491 คณะสงฆ์ศรีสะเกษซึ่งมีพระชินวงศาจารย์ (อิ่ม องฺกุโร) ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษในขณะนั้น ดำริจะเปลี่ยนชื่อ 'วัดพระโต' หรือ 'วัดป่าแดง' เป็น 'วัดมหาพุทธวิสุทธาราม' แต่คณะกรรมการสงฆ์จังหวัดได้พิจารณาเห็นควรเพียง ชื่อว่า 'วัดมหาพุทธาราม' จึงได้ชื่อ 'วัดมหาพุทธาราม' มาตั้งแต่บัดนั้น พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พระอุโบสถ และพระวิหาร วัดมหาพุทธาราม พ.ศ. 2555 โปรดเกล้า ฯ ให้ยกวัดมหาพุทธาราม ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ วัดมหาพุทธาราม ถือเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธทั้งหลาย เป็นศูนย์กลางการปกครอง การศึกษา การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ตลอดจนเป็นสถานที่ประกอบพิธีสำคัญของคณะสงฆ์ ปัจจุบันวัดมหาพุทธาราม ได้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดศรีสะเกษ และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ ลำดับเจ้าอาวาส วัดมหาพุทธาราม มีจ้าอาวาสปกครองตั้งแต่อดีต ดังนี้ + ลำดับ รายนาม ปีที่ดำรงตำแหน่ง 1 พระเทพวรมุนี (เสน ปญฺญาวชิโร ป.ธ.7) พ.ศ. 2497 - 2535 2 พระครูวีรเขตคณารักษ์ (มานิต วรญาโณ ป.ธ.6) พ.ศ. 2535 - 2537 3 พระเทพวรมุนี (วิบูลย์ กลฺยาโณ ป.ธ.3) รักษาการ พ.ศ. 2537 - 2538 4 พระครูศาสนกิจวิธาน (เนียม มหาปญฺโญ) พ.ศ. 2540 - 2541 5 พระราชธรรมสารสุธี (ธีรังกูร ธีรงฺกุโร ป.ธ.9) พ.ศ. 2540 - 2562 6 พระราชกิตติรังษี (บุญทัน สนฺตจิตฺโต) รักษาการ พ.ศ. 2562 - 2565 7 พระวชิรสิทธิธาดา (สิทธานต์ สิทฺธิวโร ป.ธ.6) พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน อ้างอิง มหาพุทธาราม มหาพุทธาราม
พระพุทธรูปปางอุ้มบาตร ที่เป็นพระพุทธรูปประจำพระชนมวารรัชกาลที่ 2 ปางอุ้มบาตร เป็นชื่อเรียกของพุทธลักษณะของพระพุทธรูป ทำนั่งขัดสมาธิอย่างปางสมาธิ หรือยืน แต่พระหัตถ์ทั้งสองประคองถือบาตร ประวัติ เมื่อพระพุทธเจ้าได้แสดงเวสสันดรชาดกโปรดพระประยูรญาติแล้ว พระประยูรญาติต่างถวายนมัสการทูลลากลับสู่พระราชสถานที่พักของตน แต่ไม่มีใครทูลนิมนต์พระพุทธองค์ให้รับภัตตาหารเช้าเลย โดยเข้าใจเอาเองว่า คงเสด็จไปเสวยภัตตาหารในพระราชนิเวศน์ ในวันรุ่งขึ้นพระพุทธองค์ทรงทราบด้วยพระญาณว่าพระพุทธเจ้าในอดีตเมื่อเสด็จมาประทับ ณ พระนครของพุทธบิดา ตามพุทธประเพณีได้เสด็จบิณฑบาตเพื่อโปรดมหาชน พระพุทธองค์จึงเสด็จออกบิณฑบาตตามพุทธประเพณี และมีความปีตียินดีประณมหัตถ์นมัสการ นับเป็นครั้งแรกที่ชาวเมืองกบิลพัสดุ์ได้เห็น พระบรมศาสดาทรงอุ้มบาตร เสด็จพระพุทธลีลาโปรดประชาสัตว์ เป็นการเพิ่มพูนความปีติ โสมนัส พระพุทธจริยาตอนนี้เป็นเหตุให้พุทธบริษัทสร้างพระพุทธรูป เรียกว่า ปางอุ้มบาตร ความเชื่อและคตินิยม เป็นพระพุทธรูปประจำวันเกิดของคนที่เกิดวันพุธกลางวัน เป็นพระพุทธรูปประจำรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ คาถาสวดมนต์บูชา สวด 17 จบ ดังนี้ สัพพาสีวิสะชาตีนัง ทิพพะมันตาคะทัง วิยะ ยันนาเสติ วิสังโฆรัง เสสัญจาปิ ปะริสสะยัง อาณักเขตตัมหิ สัพพัตถะ สัพพะทา สัพพะปาณินัง สัพพะโสปิ นิวาเรติ ปะริตตันตัมภะณามะเห อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ. หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษม บุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย. อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย. ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล อุ้มบาตร
Reclining Buddha of Wat |พระพุทธไสยา วัดบวรนิเวศวิหาร ปางปรินิพพาน แบบหลับพระเนตร ในเมืองพะโค พม่า ปางปรินิพพาน แบบลืมพระเนตร ปางปรินิพพาน เป็นชื่อเรียกของพระพุทธรูปลักษณะบรรทม (นอน) ตะแคงเบื้องขวา หลับพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย (หมอน) พระหัตถ์ซ้ายทอดทาบไปตามพระวรกาย พระหัตถ์ขวาวางหงายอยู่ข้างพระเขนย พระบาทซ้ายทับซ้อนพระบาทขวา (เรียกโดยทั่วไปว่าพระนอน หรือพระไสยาสน์) เช่นเดียวกับปางโปรดอสุรินทราหู และปางทรงพระสุบินหรือเรียกโดยทั่วไปว่า พระปางไสยาสน์ ประวัติ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ (เดือน​ 6) ก่อนพุทธศักราช 1 ปี (สำหรับประเทศไทย) ณ สาลวโนทยาน ของมัลลกษัตริย์กุสินารา การถวายพระเพลิงได้จัดขึ้น ณ มกุฏพันธนเจดีย์ กรุงกุสินารา แคว้นมัลละ ในวันแรม 8 ค่ำ เดือน 6 (วันอัฏฐมีบูชา) ความแตกต่างระหว่างปางปรินิพพานกับปางไสยาสน์ เจียหยาง Reclining Bangkok Thailand by D Ramey |พระพุทธไสยาส วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หลายตำราบอกว่าปางปรินิพพาน ต่างจากปางไสยาสน์ตรงที่พระหัตถ์ขวาของพระพุทธองค์จะไม่ทรงชันพระเศียรตั้งขึ้น แต่จะแผ่ราบลงกับพื้น ซึ่งเป็นลักษณะทอดร่างวางขันธ์ดับ มุ่งสู่มหาปรินิพพาน ความเชื่อและคตินิยม สร้างเพื่อเป็นที่ระลึกถึงการปรินิพพานของพระพุทธเจ้า เป็นพระพุทธรูปประจำวันเกิดของคนที่เกิดวันอังคาร อ้างอิง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ตำนานพุทธเจดีย์. ธนบุรี : โรงพิมพ์รุ่งวัฒนา, 2513. เรื่องพระพุทธรูปปางต่างๆ หลวงบริบาลบุรีรัตน์ และนายเกษม บุญศรี (พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์ขึ้นเพื่อพระราชทานในงานพระราชกุศลราชคฤหมงคลขึ้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2500) สกุลศิลปพระพุทธรูปในประเทศไทย อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ศิลปในประเทศไทย ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิสกุล ปรินิพพาน
ขนาดสนามฟุตบอลมาตรฐาน แต่ละสนามอาจมีขนาดไม่เหมือนกัน แต่ขนาด 105ม. (115หลา) ต่อ 68ม. (74หลา) เป็นขนาดที่นิยมใช้กันมากที่สุดสำหรับสนามทีมฟุตบอลอาชีพ (ตัวอย่าง เช่น กัมนอว์, ซานซีโร, โอลด์แทรฟฟอร์ด, อัลลีอันทซ์อาเรนา) กับสนามอื่นที่มีขนาดเล็กกว่า (สนามกีฬาสแตมฟอร์ดบริดจ์, ซานเตียโก เบร์นาเบว, La Bombonera) สนามฟุตบอล คือบริเวณที่ใช้การเล่นฟุตบอลซึ่งเป็นสนามรูปสี่เหลี่ยมมุมฉากและมีพื้นสนามเป็นหญ้า โดยบนสนามจะมีเส้นสีขาวแสดงถึงขอบเขตของสนาม โดยเส้นสี่เหลี่ยมรอบนอกจะเป็นเส้นขอบสนาม ซึ่งเมื่อลูกฟุตบอลยังอยู่บนเส้นหรือลอยเหนือเส้น ยังถือว่าลูกฟุตบอลอยู่ในสนาม ยกเว้นแต่ว่าลูกฟุตบอลทั้งลูกออกภายนอกเส้น เช่นเดียวกับการทำประตู ถ้าลูกฟุตบอลยังคงอยู่เหนือเส้นยังไม่ถือว่าเป็นประตู วงกลมตรงกลางสนามจะเป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขัน โดยลูกฟุตบอลจะถูกวางไว้ตรงจุดศูนย์กลางของวงกลม สำหรับกรอบสี่เหลี่ยมที่อยู่ปลายทั้งสองข้างของสนามคือ กรอบเขตโทษ และจะมีจุดโทษอยู่ภายในสำหรับวางตำแหน่งของลูกฟุตบอลใน การยิงลูกโทษ เกร็ดข้อมูล ยูฟ่า ได้มีการให้คะแนนสนามฟุตบอลเป็นคะแนนดาว โดยสนามฟุตบอล 5 ดาว จะหมายถึงสนามที่มีคุณภาพพอที่สามารถจัดการแข่งขัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และยูฟ่ายูโรปาลีกได้ โดยสนามต้องสามารถจุผู้ชมได้มากกว่า 50,000 คน สำหรับสนามฟุตบอล 4 ดาว จะสามารถจัดการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีกได้ โดยต้องมีความจุมากกว่า 30,000 คน รายชื่อสนามฟุตบอล สนามที่มีความจุ มากกว่า 80,000 คน ชื่อ ความจุ สถานที่ ทีม สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม 114,000 เปียงยาง เกาหลีเหนือ ทีมชาติเกาหลีเหนือ มิชิแกนสเตเดียม 107,601 แอนน์ อาเบอร์ สหรัฐอเมริกา สนามคริกเก็ตเมลเบิร์น 100,024 เมลเบิร์น ออสเตรเลีย กัมนอว์ 99,354 บาร์เซโลนา สเปน บาร์เซโลนา, ทีมชาติกาตาลุญญา (บางนัด) ซอกเกอร์ซิตี 94,736 โจฮันเนสเบิร์ก แอฟริกาใต้ ทีมชาติแอฟริกาใต้ , ไกเซอร์ชีฟส์ โรสโบว์ 92,542
แม่น้ำวอลกา เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดของทวีปยุโรป มีความยาวทั้งสิ้น 3,690 กิโลเมตร และถือกันโดยทั่วไปว่าเป็นแม่น้ำประจำชาติรัสเซีย ไหลผ่านทางด้านตะวันตกของประเทศ และเป็นแกนหลักของระบบแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดของยุโรป แหล่งเก็บกักน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลกบางแห่ง ก็อยู่ตามแนวลำน้ำสายนี้ หากรวมความยาวของแม่น้ำสายย่อย และคูคลองต่าง ๆ ทั้งหมดที่มีทั้งสิ้น 151,000 สาย แม่น้ำจะยาวถึง 574,000 กิโลเมตร และหากรวมพื้นที่ของลำน้ำทั้งหมด จะเทียบเท่ากับ 1 ใน 3 ของอาณาเขตฝั่งยุโรปของรัสเซีย วอลกาแบ่งออกเป็น 3 ส่วนใหญ่ ๆ คือวอลกาตอนบน วอลกาตอนกลาง และวอลกาตอนล่าง เรื่องที่มาของชื่อวอลกายังเป็นที่ถกเถียงกัน บางฝ่ายเชื่อว่าชื่อแม่น้ำน่าจะมีรากมาจากภาษาฟินแลนด์ ขณะที่บางคนก็บอกว่า ชื่อนี้คล้ายกับคำในภาษาสลาฟ ที่แปลว่า เปียกหรือชื้น นอกจากชื่อวอลกาแล้ว คนหลายเชื้อชาติยังเรียกชื่อแม่น้ำนี้แตกต่างกันไป ทอเลมีเรียกว่า 'รา' ขณะที่ในยุคกลางเรียกว่า 'อิทิล' หรือ 'เอเทล' การเดินทาง ต้นน้ำของแม่น้ำอยู่ที่เนินเขาวัลได ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 225 เมตร ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมอสโก และห่างจากเซนต์ปีเตอส์เบิร์กไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 320 กิโลเมตร แม่น้ำไหลมาทางตะวันออกจนมาถึงเมืองคาซัน จากที่นี่มันได้วกลงใต้ และออกสู่ทะเลแคสเปียนที่เมืองอัสตราคัน ซึ่งต่ำกว่าระดับน้ำทะเล 28 เมตร แม่น้ำสายย่อย วอลกามีระบบแม่น้ำสายย่อยมากมาย ที่สำคัญก็อย่างเช่นแม่น้ำกามา โอกา เว็ตลูกา และซูรา แม่น้ำวอลกา และแม่น้ำสายย่อยของมันถูกเรียกรวมกันว่า ระบบแม่น้ำวอลกา ที่ให้ความชุ่มชื้นกับพื้นที่ 1.35 ล้านตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นพื้นที่มีประชากรอยู่อาศัยหนาแน่นที่สุดของรัสเซีย บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำวอลกามีความยาวราว 160 กิโลเมตร โดยประกอบด้วยแม่น้ำสายเล็ก ๆ และคลองมากถึง 500 สาย และเป็นบริเวณเดียวในรัสเซียที่เราสามารถพบดอกบัว นกกระทุง และนกฟลามิงโกได้ ในช่วง 3 เดือนของฤดูหนาว แม่น้ำจะถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งเกือบตลอดความยาวลำน้ำ แหล่งความมั่งคั่ง ตามแนวลำน้ำ มีโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ถึง 9 แห่ง และเขื่อนใหญ่อีกหลายแห่ง ก่อให้เกิดเป็นแหล่งเก็บกักน้ำหลังเขื่อนขนาดใหญ่มากมาย วอลกามีความสำคัญต่อระบบการขนส่งและการเดินเรือภายในประเทศอย่างมาก เขื่อนทุกแห่งตามแนวลำน้ำมีระบบชิปล็อกขนาดใหญ่ ที่จะทำให้เรือขนาดใหญ่ สามารถเดินทางจากปลายสุดของแม่น้ำขึ้นไปจนเกือบถึงบริเวณต้นน้ำได้ ระบบคลองมอสโก ทำหน้าที่เชื่อมต่อแม่น้ำวอลกากับแม่น้ำมัสควา คลองวอลกา-ดอน เชื่อมต่อระหว่างแม่น้ำดอนกับทะเลดำ ส่วนเส้นทางน้ำวอลกา-บอลติก เชื่อมต่อทะเลสาบทางเหนือ เมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก และทะเลบอลติก ระบบสาธารณูปโภคทางน้ำเหล่านี้ ถูกออกแบบมาให้รองรับเรือขนาดใหญ่ได้ อย่างระบบชิพล็อกในแม่น้ำวอลกามีขนาดถึง 290 x 30 เมตร ส่วนในแม่น้ำ หรือคลองสายอื่นๆของวอลกา อาจจะเล็กลงกว่านี้เล็กน้อย มีเรือต่างชาติจำนวนจำกัดที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาวิ่งในเส้นทางสัญจรเหล่านี้ได้ แต่หลังจากที่รัสเซียมีการคบค้าสมาคมกับโลกภายนอกมากขึ้น คาดว่าในเร็ว ๆ นี้นโยบายดังกล่าวอาจจะมีการเปลี่ยนแปลง วอลกาให้ความชุ่มชื้นกับเขตตะวันตกของรัสเซียส่วนใหญ่ ดินที่อุดมสมบูรณ์ตามแนวชายฝั่งแม่น้ำ ทำให้ดินแดนแถบนี้เป็นแหล่งผลิตพืชธัญญาหารสำคัญ นอกจากนั้นแถวนี้ยังมีแร่ธาตุสำคัญมากมาย อุตสาหกรรมปิโตรเลียมจำนวนไม่น้อยมีศูนย์กลางอยู่ในเขตลำน้ำนี้ นอกจากนั้น แถบนี้ก็ยังพบก๊าซธรรมชาติ เกลือ และโพแทช บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำวอลกา และ ทะเลแคสเปียนที่อยู่ใกล้ๆกัน เป็นแหล่งสัตว์น้ำที่ชุกชม โดยเมืองอัสตราคาน ถือเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมไข่ปลาคาเวียร์ การที่อุตสาหกรรม และการเกษตรที่มีการใช้สารเคมีจำนวนมากไปกระจุกอยู่ตามแนวลำน้ำ ปัจจุบันจึงมีความวิตกเรื่องปัญหาสภาวะแวดล้อมของแม่น้ำ อ้างอิง วอลกา
แม่เมาะ คืออำเภอหนึ่งในจังหวัดลำปาง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอแม่เมาะตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด ห่างจากตัวเมืองลำปางประมาณ 25 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแจ้ห่มและอำเภองาว ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสองและอำเภอลอง (จังหวัดแพร่) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอลอง (จังหวัดแพร่) และอำเภอแม่ทะ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองลำปาง ประวัติ อำเภอแม่เมาะ เดิมเคยมีฐานะเป็น 'กิ่งอำเภอแม่เมาะ' ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2450 ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองลำปาง ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2456 ทางราชการเห็นว่ากิ่งอำเภอแม่เมาะ อำเภอเมืองลำปาง เป็นกิ่งอำเภอเล็ก มีปริมาณการงานไม่มากและจำนวนพลเมืองมีน้อย จึงยุบกิ่งอำเภอแม่เมาะเข้ากับอำเภอเมืองลำปางดังเดิม ในปี พ.ศ. 2515 อำเภอเมืองลำปาง กรมการจังหวัดลำปาง และสภาจังหวัดลำปางได้พิจารณาเห็นว่า พื้นที่ของตำบลบ้านดง ตำบลนาสัก และตำบลจางเหนือเป็นท้องที่ทุรกันดาร เห็นสมควรจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ จึงนำเรื่องเสนอต่อกระทรวงมหาดไทยพิจารณาและยกฐานะเป็น กิ่งอำเภอแม่เมาะ ขึ้นกับอำเภอเมืองลำปางเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2519 ที่ว่าการกิ่งอำเภอแม่เมาะก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2521 และในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2524 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลบ้านดง รวมตั้งเป็นตำบลแม่เมาะ เมื่อสภาพเศรษฐกิจ สังคม และจำนวนราษฎรของกิ่งอำเภอแม่เมาะเพิ่มมากขึ้นจนสามารถยกฐานะเป็นอำเภอได้ กระทรวงมหาดไทยจึงได้เสนอคณะรัฐมนตรีพิจารณาอนุมัติให้ยกฐานะกิ่งอำเภอแม่เมาะเป็นอำเภอ โดยได้ตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งและประกาศในราชกิจจานุเบกษาลงวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 กิ่งอำเภอแม่เมาะจึงเป็น อำเภอแม่เมาะ ตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 เป็นต้นมา และในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2532 ทางกระทรวงมหาดไทยให้โอนพื้นที่ตำบลสบป้าด อำเภอแม่ทะ มาขึ้นกับพื้นที่อำเภอแม่เมาะ ทำให้อำเภอแม่เมาะมีพื้นที่การปกครองจำนวน 5 ตำบลจนถึงปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอแม่เมาะแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่ ที่ ชื่อตำบล ตัวเมือง อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนครัวเรือน จำนวนประชากร 1. บ้านดง Ban Dong 8 2,030 4,945 2. นาสัก Na Sak 9 1,898 6,187 3. จางเหนือ Chang Nuea 8 1,542 5,390 4. แม่เมาะ Mae Mo 12 7,554 16,034 5. สบป้าด Sop Pat 8 2,528 6,978 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอแม่เมาะประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลแม่เมาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เมาะทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านดงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาสัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาสักทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลจางเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจางเหนือทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสบป้าด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสบป้าดทั้งตำบล ธนาคาร ธนาคารกรุงไทย สาขาแม่เมาะ ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาแม่เมาะ ธนาคารออมสิน สาขาแม่เมาะ อ้างอิง ม่แมเ
อักษรมองโกเลีย เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษามองโกเลีย เมื่อพ.ศ. 1751 เจงกิสข่านรบชนะไนมันและนำอักษรอุยกูร์ ตาตาร์-ตอนกา ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็นอักษรอุยกูร์ มาเขียนภาษามองโกเลีย อักษรอุยกูร์เหล่านี้มาจากอักษรซอกเดีย ที่มาจากอักษรอราเมอิกอีกต่อหนึ่ง ระหว่างพ.ศ. 1800 – 2000 ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรจีน อักษรอาหรับและอักษรพักปา ในช่วงที่ได้รับอิทธิพลจากสหภาพโซเวียต ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2474 และใช้อักษรซีริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2480 ใน พ.ศ. 2484 รัฐบาลออกกฎหมายล้มเลิกอักษรมองโกเลีย แต่ได้มีการฟื้นฟูอักษรดังกล่าวอีกเมื่อ พ.ศ. 2537 ปัจจุบันมีการสอนการใช้อักษรนี้ในโรงเรียน ประชาชนราวครึ่งหนึ่งในมองโกเลียรู้อักษรนี้นิดหน่อยหรือไม่รู้เลย ส่วนใหญ่จะอ่านได้เฉพาะอักษรซีริลลิก อักษรมองโกเลียนี้ยังใช้อยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ในประเทศจีน อักษรนี้แยกสระและพยัญชนะออกจากกัน เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง บรรทัดจากซ้ายไปขวา ซึ่งต่างจากอักษรที่เขียนในแนวตั้งอื่นๆที่มักจะเขียนจากขวาไปซ้าย อักษรมีรูปร่างต่างกันขึ้นกับตำแหน่งภายในคำ ยูนิโคด อักษรมองโกเลียได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดใน ช่วงรหัส U+1800–U+18AF อ้างอิง อักษรมองโกเลีย มองโกเลีย
สมเด็จพระพุฒาจารย์ เป็นราชทินนามของพระเถระรูปหนึ่งที่มีสมณศักดิ์เป็นสมเด็จพระราชาคณะ ในสมัยหลังได้พระราชทานเฉพาะแก่พระเถระฝ่ายมหานิกาย ปัจจุบันคือ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สนิท ชวนปญฺโญ) วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร ประวัติ ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระพุทธาจารย์ เป็นราชทินนามพระราชาคณะเจ้าคณะอรัญวาสี มีผู้ได้รับพระราชทานราชทินนามสมณศักดิ์นี้สืบมา จนถึง พ.ศ. 2394 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลื่อนสมณศักดิ์พระพุทธาจารย์ (สน) เป็นสมเด็จพระราชาคณะชั้นหิรัณยบัฏที่สมเด็จพระพุฒาจารย์เป็นรูปแรก ฐานานุกรม สมเด็จพระพุฒาจารย์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 10 รูป ดังนี้ พระครูปลัดสัมพิพัฒนธุตาจารย์ ปรีชาญาณประยุทธ วิสุทธิจริยาธิการนายก พระครูศัพทสุนทร พระครูคู่สวด พระครูอมรโฆสิต พระครูคู่สวด พระครูวิจิตรสังฆการ พระครูรองคู่สวด พระครูวิจารณ์โกศล พระครูรองคู่สวด พระครูธรรมรักขิต พระครูวินัยธร พระครูธรรมธร พระครูสมุห์ พระครูใบฎีกา รายนาม (สมเด็จ) พระพุฒาจารย์ ในสมัยรัตนโกสินทร์ มีพระราชาคณะได้พระราชทานสมณศักดิ์ที่ (สมเด็จ) พระพุฒาจารย์ ดังนี้ ลำดับ รายนาม วัด จังหวัด ดำรงสมณศักดิ์ 1 พระพุฒาจารย์ วัดอมรินทรารามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ? 2 พระพุฒาจารย์ (อยู่) วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร ? 3 พระพุฒาจารย์ (เป้า)สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เป้า) วัดอินทารามวรวิหารวัดธรรมาวาส กรุงเทพมหานครจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ?พ.ศ. 2363– ? 4 พระพุฒาจารย์ (สน)สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สน) วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2386พ.ศ. 2394– ? 5 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2407–2415 6 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (พุก) วัดศาลาปูนวรวิหาร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พ.ศ. 2422–2427 7 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (ศรี อโนมสิริ) วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2430–2437 8 หม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์ (ทัด เสนีวงศ์) วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2437–2443 9 พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร ที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2443–2444 10 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (ฤทธิ์ ธมฺมสิริ) วัดบพิตรพิมุขวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2444–2448 11 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เขียว จนฺทสิริ) วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2448–2456 12 พระพุฒาจารย์ (มา อินฺทสโร) วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2456–2457 13 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (จ่าย ปุณฺณทตฺโต) วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2465–2466 14 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (แพ ติสฺสเทโว) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2466–2472 15 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เข้ม ธมฺมสโร) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2472–2484 16 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (นวม พุทฺธสโร) วัดอนงคารามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2488–2499 17 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โสม ฉนฺโน) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2500–2505 18 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (วน ฐิติญาโณ) วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2506–2520 19 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เสงี่ยม จนฺทสิริ) วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2520–2526 20 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2528–2532 21 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2533–2556 22 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สนิท ชวนปญฺโญ) วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2557–ปัจจุบัน อ้างอิง
พระทองคำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอพระทองคำตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอจัตุรัสและอำเภอเนินสง่า (จังหวัดชัยภูมิ) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคงและอำเภอขามสะแกแสง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนไทย ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอด่านขุนทด ประวัติ วันที่ 15 กรกฎาคม 2539 ได้แยกพื้นที่ตำบลสระพระ ตำบลมาบกราด ตำบลพังเทียม ตำบลทัพรั้ง และตำบลหนองหอย มาตั้งเป็นกิ่งอำเภอพระทองคำ ขึ้นกับอำเภอโนนไทย พร้อมกับโอนสุขาภิบาลปะคำ มาขึ้นกับกิ่งอำเภอพระทองคำ อีกด้วย วันที่ 20 มกราคม 2542 เปลี่ยนชื่อสุขาภิบาลปะคำ เป็น สุขาภิบาลพระทองคำ วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลพระทองคำ เป็น เทศบาลตำบลพระทองคำ วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะเป็นอำเภอพระทองคำ วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556 ยกฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลสระพระ เป็น เทศบาลตำบลสระพระ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอพระทองคำแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. สระพระ| 11 หมู่บ้าน 2. มาบกราด| 8 หมู่บ้าน 3. พังเทียม| 20 หมู่บ้าน 4. ทัพรั้ง| 21 หมู่บ้าน 5. หนองหอย| 15 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอพระทองคำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลพระทองคำ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสระพระ เทศบาลตำบลสระพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระพระ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพระทองคำ) องค์การบริหารส่วนตำบลมาบกราด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมาบกราดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลพังเทียม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพังเทียมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทัพรั้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทัพรั้งทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหอยทั้งตำบล ชาวอำเภอพระทองคำที่มีชื่อเสียง สุนารี ราชสีมา นักร้องลูกทุ่ง ตั๊กแตน ชลดา นักร้องลูกทุ่ง แอนโทเนีย โพซิ้ว รองอันดับหนึ่ง นางงามจักรวาล 2023 อ้างอิง พระทองคำ
ทุ่งเขาหลวง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ด ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอทุ่งเขาหลวงตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอธวัชบุรี ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเสลภูมิ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภออาจสามารถ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอธวัชบุรี ประวัติ ท้องที่อำเภอทุ่งเขาหลวงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอธวัชบุรี ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งเขาหลวง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอทุ่งเขาหลวงขึ้นเป็น อำเภอทุ่งเขาหลวง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอทุ่งเขาหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่ ตำบลของอำเภอทุ่งเขาหลวง ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน หมู่บ้าน ประชากร 1 ทุ่งเขาหลวง Thung Khao Luang 7 4,567 2 เทอดไทย Thoet Thai 10 4,542 3 บึงงาม Bueng Ngam 13 4,504 4 มะบ้า Maba 10 4,488 5 เหล่า Lao 11 5,346 รวม 51 23,447 การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอทุ่งเขาหลวงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเหล่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งเขาหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งเขาหลวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเทอดไทย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเทอดไทยทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบึงงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงงามทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลมะบ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมะบ้าทั้งตำบล อ้างอิง ทุ่งเขาหลวง
โพธิ์ตาก เป็นอำเภอในจังหวัดหนองคาย ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโพธิ์ตากตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอศรีเชียงใหม่ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีเชียงใหม่ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าบ่อ และอำเภอบ้านผือ (จังหวัดอุดรธานี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านผือ (จังหวัดอุดรธานี) และอำเภอสังคม ประวัติ ท้องที่อำเภอโพธิ์ตากเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอศรีเชียงใหม่ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ตาก ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโพธิ์ตาก โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน วันที่ 22 กรกฎาคม 2501 แยกพื้นที่ตำบลพานพร้าว ตำบลแก้งไก่ ตำบลบ้านม่วง และตำบลโพธิ์ตาก จากอำเภอท่าบ่อ มาตั้งเป็น อำเภอศรีเชียงใหม่ เป็นอำเภอพิเศษที่จัดตั้งโดยไม่ต้องผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ วันที่ 23 ตุลาคม 2522 ตั้งตำบลโพนทอง แยกออกจากตำบลโพธิ์ตาก วันที่ 15 กันยายน 2532 ตั้งตำบลด่านศรีสุข แยกออกจากตำบลโพนทอง วันที่ 25 มิถุนายน 2540 แยกพื้นที่ตำบลโพธิ์ตาก ตำบลโพนทอง และตำบลด่านศรีสุข จากอำเภอศรีเชียงใหม่ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ตาก และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอศรีเชียงใหม่ วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอโพธิ์ตาก อำเภอศรีเชียงใหม่ เป็น อำเภอโพธิ์ตาก การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโพธิ์ตากแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. โพธิ์ตาก 7 หมู่บ้าน 2. โพนทอง 11 หมู่บ้าน 3. ด่านศรีสุข 9 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโพธิ์ตากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ตาก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ตากทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโพนทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนทองทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลด่านศรีสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลด่านศรีสุขทั้งตำบล อ้างอิง พโธิ์ตาก
โนนนารายณ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโนนนารายณ์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอรัตนบุรี ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองจันทร์ (จังหวัดศรีสะเกษ) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสำโรงทาบ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสนมและอำเภอรัตนบุรี ประวัติ ท้องที่อำเภอโนนนารายณ์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลโนน และตำบลเบิด อำเภอรัตนบุรี ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่ทางด้านทิศใต้ของอำเภอรัตนบุรีมีพื้นที่กว้างขวาง จึงเริ่มแบ่งเขตการปกครองโดยตั้งตำบลหนองหลวง แยกออกจากบางส่วนของตำบลโนนและตำบลเบิด ในปี พ.ศ. 2492 และในปี พ.ศ. 2496 ได้แยกพื้นที่ 11 หมู่บ้านของตำบลโนน ตั้งเป็นตำบลหนองเทพ ในปี พ.ศ. 2510 ได้แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลเบิด ตั้งเป็นตำบลระเวียง และมีการแบ่งพื้นที่หมู่ 7–12 และหมู่ 15–16 รวม 8 หมู่บ้านของตำบลหนองหลวง ตั้งเป็นตำบลคำผง ในปี พ.ศ. 2538 เมื่อปี พ.ศ. 2539 นายอำเภอรัตนบุรี ร่วมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และราษฎรพื้นที่ 5 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กระทรวงมหาดไทย จึงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอรัตนบุรีแยกพื้นที่ตำบลโนน ตำบลหนองหลวง ตำบลหนองเทพ ตำบลระเวียง และตำบลคำผง ตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอโนนนารายณ์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโนนนารายณ์ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค ถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และกลายเป็นอำเภอลำดับที่ 17 ของจังหวัดสุรินทร์ ทั้งนี้ บริเวณที่ว่าการอำเภอโนนนารายณ์ในปัจจุบันนี้ ได้รับการเล่าขานมาว่า ราวปี พ.ศ. 2310 ย่าสอน น้องสาวพระศรีนครเตาท้าวเธอ เจ้าเมืองรัตนบุรี ได้ตั้งชุมชนหมู่บ้านหนึ่งขึ้นในสถานที่ดังกล่าว ดังที่ปรากฏหลักฐานของความเชื่อเป็น “ศาลเจ้าแม่โนนนารายณ์” ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเยื้องที่ว่าการอำเภอโนนนารายณ์ จนเวลาผ่านมาถึงราวปี พ.ศ. 2420-2430 เกิดโรคห่าหรือโรคหน้าลาย ซึ่งเรียกตามชื่อในสมัยก่อน ทำให้คนเสียชีวิตจำนวนมาก (บ้างก็ว่า มีกลุ่มอันธพาลที่เรียกกันว่า “ไทยบี” สร้างความเดือดร้อนในหมู่บ้าน) จึงมีการอพยพผู้คนออกจากบริเวณดังกล่าว ไปตั้งชุมชนหมู่บ้านอยู่ในที่ต่างๆ โดยรอบหลายแห่ง ทั้งนี้ ภูมิประเทศบริเวณนั้นมีลักษณะเป็นโนน จึงเรียกบริเวณดังกล่าวว่า โนนหน้าลาย บางส่วนเรียกออกเสียงว่า บ้านเก่านาลาย จึงอาจเป็นสาเหตุหนึ่งของการตั้งชื่ออำเภอเลียนเสียงดังกล่าว และปรับใหม่จาก “หน้าลาย” หรือ “นาลาย” เป็น “นารายณ์” ซึ่งเป็นนามที่เรียก “พระนารายณ์” เพื่อความเป็นสิริมงคล จึงได้ชื่อ “โนนนารายณ์” เป็นนามของอำเภอจนถึงทุกวันนี้ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโนนนารายณ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่ 8 หมู่บ้าน 12 หมู่บ้าน 15 หมู่บ้าน 13 หมู่บ้าน 20 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโนนนารายณ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลวงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำผง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำผงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลระเวียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลระเวียงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองเทพ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองเทพทั้งตำบล อ้างอิง นโนนารายณ์
หว้านใหญ่ เป็นอำเภอในจังหวัดมุกดาหาร เป็นอำเภอสำคัญด้านแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัด ทั้งแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมอย่างวัดมโนภิรมย์ วัดพระศรีมหาโพธิ์ วัดลัฎฐิกวัน สักการสถานพระมารดาแห่งมรณสักขี พิพิธภัณฑ์ท่านหนูฮัก พูมสะหวัน วัดป่าวิเวก แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติอย่างหาดมโนภิรมย์ แก่งกะเบา ปัจจุบันพื้นที่ตั้งอยู่ในเส้นทางรถไฟสายบ้านไผ่ - นครพนม ซึ่งเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟหว้านใหญ่ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอหว้านใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอธาตุพนม (จังหวัดนครพนม) ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงสุวรรณเขต (ประเทศลาว) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองมุกดาหาร ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองมุกดาหาร ประวัติ พื้นที่เดิมมีฐานะเป็นเมืองนาม 'พาลุกากรภูมิ' ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2409 ขึ้นกับเมืองมุกดาหาร คำว่า 'พาลุกา' แปลว่า 'ทรายชายโขง' มีเขตเมืองทิศเหนือตั้งแต่ลำน้ำก่ำและทิศใต้ถึงห้วยบางทราย ก่อนจะยุบเป็นหมู่บ้านขึ้นกับตำบลบ้านหว้าน อำเภอมุกดาหาร จังหวัดนครพนม ส่วนพื้นที่ปัจจุบันท้าวสีหานามและท้าวมหาคำ ได้นำราษฏรจากเมืองมหาชัย ประเทศลาวอพยพตั้งถิ่นฐานในพื้นที่สวนว่าน และเรียกกันว่า บ้าน'ว่านใหญ่' ก่อนที่สำนักนายกรัฐมนตรีได้กำหนดการเขียนชื่อตำบลและหมู่บ้านโดยปรับเป็น 'หว้านใหญ่' ตามหลักสำนักงานราชบัณฑิตยสภา นายสวัสดิ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนมได้พิจารณาพื้นที่ตำบลหว้านใหญ่มีการพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง อยู่ไกลจากอำเภอต้นสังกัด จึงมีโครงการจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น ประชาชนบางส่วนยังสะดวกไปติดต่อราชการกับอำเภอมุกดาหาร จึงแยกพื้นที่ตำบลหว้านใหญ่ ตั้งเป็นตำบลคำป่าหลาย แยกตำบลหว้านใหญ่ ตั้งเป็นตำบลป่งขาม โดยปี พ.ศ. 2520 ได้ประกาศเขตท้องที่ตำบลหว้านใหญ่ ตำบลป่งขาม ตำบลบางทรายน้อย ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ และย้ายขึ้นการปกครองกับทางจังหวัดมุกดาหาร ปี พ.ศ. 2526 ได้แยกตำบลหว้านใหญ่ ตั้งเป็นตำบลชะโนด แยกตำบลป่งขาม ตั้งเป็นตำบลดงหมู นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2532 ได้โอนพื้นที่หมู่ 9 บ้านนาแพง ของตำบลคำป่าหลาย มาขึ้นกับตำบลหว้านใหญ่ เนื่องจากมีระยะทางที่ใกล้กับทางกิ่งอำเภอ ก่อนที่ต่อมาในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้ยกฐานะเป็น อำเภอหว้านใหญ่ รวมระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอทั้งหมด 14 ปี การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอหว้านใหญ่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. หว้านใหญ่ (Wan Yai) 11 หมู่บ้าน 2. ป่งขาม (Pong Kham) 11 หมู่บ้าน 3. บางทรายน้อย (Bang Sai Noi) 11 หมู่บ้าน 4. ชะโนด (Chanot) 5 หมู่บ้าน 5. ดงหมู (Dong Mu) 5 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอหว้านใหญ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลหว้านใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหว้านใหญ่ทั้งตำบล เทศบาลตำบลชะโนด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชะโนดทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลป่งขามดงหมู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่งขามและตำบลดงหมูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบางทรายน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางทรายน้อยทั้งตำบล อ้างอิง หว้านใหญ่
เขาชัยสน เป็นอำเภอในจังหวัดพัทลุง เดิมเป็นตำบลในเขตการปกครองของอำเภอปากพะยูน ภายหลังย้ายมาขึ้นกับกิ่งอำเภอลำปำ ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น 'เขาชัยสน' และย้ายขึ้นอำเภอเมืองพัทลุงในปี พ.ศ. 2490 ได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2496 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเขาชัยสน มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองพัทลุง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกระแสสินธุ์ (จังหวัดสงขลา) และอำเภอปากพะยูน ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบางแก้วและอำเภอตะโหมด ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกงหรา การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเขาชัยสนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. เขาชัยสน (Khao Chaison) 14 หมู่บ้าน 2. ควนขนุน (Khuan Khanun) 10 หมู่บ้าน 3. จองถนน (Chong Thanon) 7 หมู่บ้าน 4. หานโพธิ์ (Han Pho) 12 หมู่บ้าน 5. โคกม่วง (Khok Muang) 15 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเขาชัยสนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเขาชัยสน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเขาชัยสน เทศบาลตำบลโคกม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกม่วงทั้งตำบล เทศบาลตำบลจองถนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจองถนนทั้งตำบล เทศบาลตำบลควนขนุน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนขนุนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเขาชัยสน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาชัยสน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเขาชัยสน) องค์การบริหารส่วนตำบลหานโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหานโพธิ์ทั้งตำบล อ้างอิง ขเชัยสน
วังน้ำเขียว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา รู้จักกันอย่างดีในฐานะเป็นสถานที่ที่มีโอโซนติดอันดับ 1 ใน 7 ของโลก จนมีสมญานามว่า 'สวิตเซอร์แลนด์แดนอีสาน' ประวัติศาสตร์ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้มีการยกพื้นที่ตำบลวังน้ำเขียว ตำบลวังหมี ตำบลอุดมทรัพย์ และตำบลระเริง แยกออกจาก อำเภอปักธงชัย มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังน้ำเขียว และเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ตั้งตำบลไทยสามัคคี แยกออกจากตำบลวังน้ำเขียว เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลศาลเจ้าพ่อ ในพื้นที่บางส่วนของตำบลวังน้ำเขียว และบางส่วนตำบลไทยสามัคคี กระทั่งวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ยกฐานะเป็น อำเภอวังน้ำเขียว ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอวังน้ำเขียวตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสูงเนินและอำเภอปักธงชัย ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอครบุรี ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนาดีและอำเภอประจันตคาม (จังหวัดปราจีนบุรี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปากช่อง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอวังน้ำเขียวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 83 หมู่บ้าน วังน้ำเขียว (Wang Nam Khiao) 19 หมู่บ้าน วังหมี (Wang Mi) 22 หมู่บ้าน ระเริง (Raroeng) 14 หมู่บ้าน อุดมทรัพย์ (Udom Sap) 17 หมู่บ้าน ไทยสามัคคี (Thai Samakkhi) 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอวังน้ำเขียวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังน้ำเขียวและตำบลไทยสามัคคี เทศบาลตำบลวังน้ำเขียว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังน้ำเขียว (นอกเขตเทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อ) องค์การบริหารส่วนตำบลวังหมี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังหมีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลระเริง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลระเริงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลอุดมทรัพย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอุดมทรัพย์ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลไทยสามัคคี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไทยสามัคคี (นอกเขตเทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อ) ประชากร ชื่อ ปีที่จัดตั้ง พื้นที่(ตร.กม.) จำนวนประชากร(ธันวาคม 2555) ความหนาแน่น(คน/ตร.กม.) จำนวนบ้าน(ธันวาคม 2555) เทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อ 2542 2.369 1,940 818.91 741 เทศบาลตำบลวังน้ำเขียว 2568 202.6 8,120 40.07 3,900 องค์การบริหารส่วนตำบลวังหมี 2538 202 9,323 46.15 3,419 องค์การบริหารส่วนตำบลระเริง 2538 99 5,874 59.33 1,994 องค์การบริหารส่วนตำบลอุดมทรัพย์ 2539 257 11,314 44.02 3,482 องค์การบริหารส่วนตำบลไทยสามัคคี 2538 315 6,518 25.86 2,984 ทั้งหมด 1,129.996 43,089 38.13 16,520 อ้างอิง วังน้ำเขียว
โนนแดง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา ประวัติศาสตร์ อำเภอโนนแดง แต่เดิมเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2480 เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ตั้งขึ้นโดยเรียกชื่อตามชื่อของไม้แดง ซึ่งมีอยู่มากในขณะนั้น อยู่ในเขตการปกครองของตำบลโนนตาเถร อำเภอประทาย จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาชุมชนโนนแดงได้ขยายใหญ่ขึ้น จึงได้จัดตั้งขึ้นเป็น ตำบลโนนแดง เมื่อปี พ.ศ. 2508 และ เมื่อชุมชนมีความเจริญเติบโต เข้าหลักเกณฑ์ที่จะจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอได้แล้ว จังหวัดนครราชสีมา จึงได้เสนอกระทรวงมหาดไทย เพื่อประกาศจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโนนแดง เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2532 วันที่ 1 เมษายน 2532 ได้แยกพื้นที่ตำบลโนนแดง ตำบลโนนตาเถร ตำบลสำพะเนียง และตำบลวังหิน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโนนแดง ขึ้นกับอำเภอประทาย พร้อมกับโอนสุขาภิบาลโนนแดง มาขึ้นกับ กิ่งอำเภอโนนแดง วันที่ 1 สิงหาคม 2532 โอนพื้นที่ตำบลดอนยาวใหญ่ จากอำเภอประทาย มาขึ้นกับ กิ่งอำเภอโนนแดง วันที่ 4 พฤศจิกายน 2536 ยกฐานะเป็น อำเภอโนนแดง วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลโนนแดง เป็นเทศบาลตำบลโนนแดง วันที่ 31 กรกฎาคม 2552 ยกฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน เป็นเทศบาลตำบลวังหิน ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโนนแดงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสีดา ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอประทายและอำเภอพิมาย ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพิมายและอำเภอคง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคง อำเภอบัวใหญ่ และอำเภอสีดา การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโนนแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2560) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2560) 1. โนนแดง Non Daeng 17 8,745 4,456 4,289 (ทต. โนนแดง)(อบต. โนนแดง) 2. โนนตาเถร Non Ta Then 12 3,917 3,917 (อบต. โนนตาเถร) 3. สำพะเนียง Sam Phaniang 12 4,912 4,912 (อบต. สำพะเนียง) 4. วังหิน Wang Hin 13 4,548 4,548 (ทต. วังหิน) 5. ดอนยาวใหญ่ Don Yao Yai 11 3,508 3,508 (อบต. ดอนยาวใหญ่) รวม 65 25,630 9,004 (เทศบาล)16,626 (อบต.) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโนนแดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลโนนแดง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนแดง เทศบาลตำบลวังหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังหินทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลโนนแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนแดง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลโนนแดง) องค์การบริหารส่วนตำบลโนนตาเถร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนตาเถรทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสำพะเนียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำพะเนียงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดอนยาวใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนยาวใหญ่ทั้งตำบล อ้างอิง โนนแดง
นายูง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านผือและอำเภอน้ำโสม เป็นที่ตั้งของวัดป่าภูก้อน มีพื้นที่ติดต่อจังหวัดหนองคายและจังหวัดเลย อำเภอนายูง อยู่ห่างจากอำเภอเมืองอุดรธานี 122กิโลเมตร อำเภอนายูง เป็นอำเภอที่อยู่ห่างไกลที่สุดของจังหวัดอุดรธานี ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนายูงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสังคม (จังหวัดหนองคาย) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านผือ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอน้ำโสม ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปากชม (จังหวัดเลย) ประวัติ ท้องที่อำเภอนายูง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอน้ำโสม กระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ตำบลนายูง ตำบลบ้านก้อง ตำบลนาแค และตำบลโนนทอง ของอำเภอน้ำโสม ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนายูง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2530 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2531 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนายูง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 สิงหาคม ปีเดียวกัน รวมระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอ 8 ปี วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2496 ตั้งตำบลนายูง แยกออกจากตำบลน้ำโสม (อำเภอบ้านผือ) วันที่ 12 พฤษภาคม 2512 แยกพื้นที่ตำบลน้ำโสม ตำบลหนองแวง และตำบลนายูง อำเภอบ้านผือ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอน้ำโสม และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านผือ วันที่ 9 พฤศจิกายน 2514 ตั้งตำบลนาแค แยกออกจากตำบลนายูง วันที่ 28 มีนาคม 2517 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอน้ำโสม อำเภอบ้านผือ เป็น อำเภอน้ำโสม วันที่ 23 ตุลาคม 2527 ตั้งตำบลโนนทอง แยกออกจากตำบลนายูง วันที่ 10 ตุลาคม 2529 ตั้งตำบลบ้านก้อง แยกออกจากตำบลน้ำโสม และตำบลนาแค วันที่ 7 มกราคม 2531 แยกพื้นที่ตำบลนายูง ตำบลบ้านก้อง ตำบลนาแค และตำบลโนนทอง อำเภอน้ำโสม มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนายูง และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอน้ำโสม วันที่ 8 สิงหาคม 2538 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอนายูง อำเภอน้ำโสม เป็น อำเภอนายูง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนายูงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 42 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. นายูง 10 หมู่บ้าน 2. บ้านก้อง 13 หมู่บ้าน 3. นาแค 8 หมู่บ้าน 4. โนนทอง 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนายูงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลโนนทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนทองทั้งตำบล เทศบาลตำบลนายูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนายูงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านก้อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านก้องทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนาแค ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแคทั้งตำบล อ้างอิง นายูง
ภาพยนตร์ไทย ภาพยนตร์ไทย มีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน ภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกถ่ายทำในเมืองไทย คือ เรื่อง นางสาวสุวรรณ ผู้สร้าง คือ บริษัทภาพยนตร์ ยูนิเวอร์ซัล ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ผู้แสดงทั้งหมดเป็นคนไทย พ.ศ. 2470 ภาพยนตร์เรื่อง โชคสองชั้น เป็นภาพยนตร์ขนาด 35 มิลลิเมตร ขาว-ดำ ไม่มีเสียง ได้รับการยอมรับให้เป็นภาพยนตร์ประเภทเรื่องแสดงเพื่อการค้าเรื่องแรกที่สร้างโดยคนไทย ในช่วงหลัง พ.ศ. 2490 ถือเป็นช่วงยุคเฟื่องฟูของภาพยนตร์ไทย สตูดิโอถ่ายทำและภาพยนตร์มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น หลังจากนั้นประเทศไทยเข้าสู่ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ถือเป็นช่วงซบเซาของภาพยนตร์ไทย เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลง กิจการภาพยนตร์ในประเทศไทยค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมา ได้เปลี่ยนไปสร้างเป็นภาพยนตร์ขนาด 16 มิลลิเมตรแทน และเมื่อบ้านเมืองเข้าสู่ภาวะคับขัน ภาพยนตร์ไทยหลายเรื่องได้แสดงบทบาทของตนในฐานะกระจกสะท้อนปัญหาการเมือง และสังคม ในช่วงเวลาระหว่างปี พ.ศ. 2516-2529 ต่อมาภาพยนตร์ไทยในช่วงปี พ.ศ. 2530-2539 โดยในตอนต้นทศวรรษวัยรุ่นเป็นกลุ่มเป้าหมายใหม่ นอกจากภาพยนตร์ประเภทวัยรุ่นแล้ว หนังผี และหนังบู๊ รวมทั้งหนังโป๊ และหนังเกรดบี ก็มีการผลิตมามากขึ้น อ่านต่อ... บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: สมเด็จพระนางเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี - งูจงอาง - รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
เทศบาลตำบลบ้านแหลม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในเขตอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี โดยกระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งเป็นสุขาภิบาลบ้านแหลม เมื่อ พ.ศ. 2499 และยกฐานเป็นเทศบาลตำบลบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี เมื่อพ.ศ. 2542 ประวัติ ชื่อ 'บ้านแหลม' เป็นชื่อเรียกตามสภาพภูมิประเทศที่เป็นแหลมยื่นลงไปในทะเล เดิมท้องที่อำเภอบ้านแหลมมีฐานะในทางปกครองเป็นส่วนหนึ่งของแขวง 2 แขวง คือ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเพชรบุรีขึ้นอยู่กับ แขวงขุนชำนาญ ทางฝั่งตะวันตกขึ้นอยู่กับ แขวงหลวงพรหมสาร เรียกชื่อตามทินนามของผู้เป็นนายแขวงปกครองอยู่ขณะนั้น ครั้นต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2443 ต่อมาทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ยุบรวมอำเภอเมืองเพชรบุรี เมื่อ ร.ศ. 120 (พ.ศ. 2444) ต่อมากรมการอำเภอเมือง ได้แจ้งมณฑลเทศาภิบาลราชบุรี ว่าท้องที่อำเภอเมือง เมืองเพ็ชรบุรี มีพื้นที่กว้างขวาง มีพลเมือง 60,000 เศษ เหลือกำลังเกินที่กรมการอำเภอเมืองจะตรวตรารักษาความสงบเรียบร้อยให้ตลอดทั่วถึงได้ จึงขอแยกอำเภอใหม่ ซึ่งพระยาอมรินทร์ฤๅไชย ข้าหลวงมณฑลเทศาภิบาลราชบุรีได้มีใบบอกไปยังกระทรวงมหาดไทยเพื่อนำความกราบบังคบทูลต่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามอำเภอใหม่ว่า 'อำเภอบ้านแหลม' เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 (ร.ศ.123) ต่อมาปี พ.ศ. 2499 กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้ง สุขาภิบาลบ้านแหลม อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2499 ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ภูมิประเทศ เทศบาลตำบลบ้านแหลมตั้งอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดเพชรบุรีประมาณ 12 กิโลเมตร เทศบาลตำบลบ้านแหลมมีพื้นที่ 5.23 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 3,268 ไร่ มีสภาพเป็นที่ราบลุ่มและที่ราบชายฝั่งทะเล มีแม่น้ำเพชรบุรีไหลผ่านพื้นที่ อาณาเขต ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลบางครก อำเภอบ้านแหลม ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย อำเภอบ้านแหลม ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบางครก อำเภอบ้านแหลม ประชากร จำนวนประชากรรวม 13,754 คน แบ่งเป็น ชาย 6,704 คน หญิง 7,050 คน จำนวนครัวเรือน 3,587 ครัวเรือน อ้างอิง บ้านแหลม บ้านแหลม
เอมีเลีย-โรมัญญา เป็นแคว้นหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี มีเนื้อที่ทั้งหมด 22,446 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 4.4 ล้านคน เมืองหลักของแคว้นคือโบโลญญา เอมีเลีย-โรมัญญาเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มั่งคั่งที่สุดและได้รับการพัฒนามากที่สุดในยุโรป โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวประชากรสูงเป็นอันดับที่ 3 ในอิตาลี โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีบริการทางสังคมขั้นสูงและดัชนีคุณภาพชีวิตสูงที่สุดในประเทศ แคว้นนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว โดยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโบโลญญาซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นที่ตั้งของเมืองสมัยโรมาเนสก์และสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เช่น โมเดนา, ปาร์มา, แฟร์รารา) เป็นศูนย์รวมอาหารและการผลิตรถยนต์ (ที่ตั้งของบริษัทรถยนต์ต่าง ๆ เช่น เฟอร์รารี่, ลัมโบร์กีนี, มาเซราตี, ปากานี, ดูคาติ) และมีสถานพักตากอากาศชายฝั่งยอดนิยม เช่น แชร์เวีย, เชเซนาตีโค, รีมีนี, ริชโชเน เป็นต้น ที่ตั้ง แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาประกอบด้วยภูมิภาคทางประวัติศาสตร์สองภูมิภาค ได้แก่ เอมีเลียและโรมัญญา เนื้อที่เป็นรูปสามเหลี่ยม ด้านตะวันออกเป็นทะเลเอเดรียติก ทางด้านเหนือแม่น้ำโป และทางด้านใต้เป็นเทือกเขาแอเพนไนน์ ตรงกลางเป็นถนนเอมีเลียซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยโรมันที่เริ่มตั้งแต่เมืองรีมีนีไปจนถึงเมืองเปียเชนซาที่สร้างเสร็จเมื่อ 187 ปึก่อนคริสต์ศักราช ตอนกลางของแคว้นเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำโป ด้านอื่นเป็นเนินและภูเขาที่กั้นระหว่างตอสคานาและเอมีเลีย อ้างอิง เอมีเลีย-โรมัญญา
ด้านล่างนี้คือ รายชื่อตัวละครในเซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส ตัวละคร ตัวละครหลัก เพกาซัส เทมมะ เพกาซัส เทมมะ เพกาซัส เท็มมะ เป็นเด็กกำพร้าในอิตาลีโดยเติบโตมากับอาโรนและซาชาโดยที่เท็มมะมีพลังคอสโมอ่อนๆจึงมีแรงมากกว่าคนทั่วไปและชอบทะเลาะวิวาทเพื่อปกป้องอาโรนเพื่อนของเขา แต่วันหนึ่งเกิดฝนตกหนักและหินถล่มปิดทางน้ำและน้ำจะมาท่วมบ้าเด็กกำพร้า เท็มมะจึงอาสาไปทำลายหินเพื่อเปิดทางน้ำ แต่เท็มมะก็ไม่สามารถทำลายหินได้และยังแขนหักอีกด้วย แต่เพราะความรู้สึกที่อยากจะช่วยเพื่อนจึงปลุกพลังคอสโมและทำลายหินได้แต่ก็เกือบถูกน้ำซัด และแล้วไลบร้า โดโกก็มาพบเข้าและนำไปฝึกที่แซงค์ทัวรี่ อาเธน่า ซาช่า อาเธน่า ซาช่า เป็นร่างจุติของอาเธน่าและเป็นน้องสาวของอาโรนถูกซาจิทาเรียส ชิจิฟอสรับไปแซงทัวรี่ตั้งแต่ยังเด็ก ฮาเดส ฮาเดสในเซนต์เซย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส ฮาเดส ในที่ชาวโรมันเรียกว่า พลูโต (Pluto) เทพเจ้าแห่งยมโลก เป็นเทพผู้ที่ทำสงครามกับอาธีนามาแต่ครั้งสมัยเทพนิยาย สงครามระหว่างเทพทั้งสองนี้ ถูกเรียกว่า 'สงครามศักดิ์สิทธิ์' และการที่อาธีนาต้องมาจุติบนโลกในยุคนี้ ก็เพื่อทำสงครามศักดิ์สิทธิ์เป็นครั้งสุดท้ายกับฮาเดส หลังจากสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งก่อนเกิดขึ้นเมื่อ 243 ปีก่อน ซ