bombman/thwiki-2026-super-clean-10k huggingface dataset:
คอสเพลย์ไลท์นิง ไลท์นิง เป็นตัวละครในเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี สร้างโดยสแควร์เอนิกซ์ ปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะตัวละครหลักของวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทชื่อ ไฟนอลแฟนตาซี XIII โดยรับบทเป็นประชาชนในคูคูน (Cocoon) ซึ่งเป็นโลกจำลองที่ลอยอยู่เหนือดาวเคราะห์ชื่อแกรนพัลซ์ (Gran Pulse) หลังจากที่เซราห์น้องสาวของเธอถูกตราหน้าว่าเป็นศัตรูกับคูคูนแล้ว ไลท์นิงพยายามที่จะช่วยเหลือเธอ โดยภายหลังเธอได้รับภารกิจจากฟาลซี (fal'Cie) หรือชนเผ่าครึ่งมนุษย์ครึ่งเทพที่ปกครองทั้งโลกคูคูนและแกรนพัลซ์ ให้ทำลายคูคูนทิ้ง ไลท์นิงปรากฏตัวอีกครั้งกับบทตัวละครรองใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII-2 ด้วยภารกิจปกป้องเทพธิดาเอโทร (Etro) ต่อมาเธอรับบทตัวละครหลักอีกครั้งกับ ไลท์นิงรีเทิร์น ที่เธอได้รับมอบหมายให้กอบกู้โลกที่กำลังจะถึงกาลอวสานในอีก 13 วัน นอกจากเกมไฟนอลแฟนตาซี XIII แล้ว เธอยังปรากฏตัวในเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี ภาคอื่น รวมถึงวีดีโอเกมนอกเกมชุดนี้เช่นกัน ไลท์นิงเป็นตัวละครที่สร้างโดย โมโทมุ โทริยามะ ผู้ผลิตเกมและนักเขียนบทของ ไฟนอลแฟนตาซี XIII และเขียนแบบโดย เท็ตสึยะ โนมูระ นักออกแบบตัวละครประจำให้กับเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี เดิมทีความคิดแรกในการพัฒนาไลท์นิงนั้นคือจะให้เธอเป็นผู้หญิงที่เชี่ยวชาญในการต่อสู้และมีนิสัยเด็ดขาดดั่งผู้ชายเมื่อเปรียบเทียบกับตัวละครหญิงจาก ไฟนอลแฟนตาซี ภาคก่อน ๆ แต่ภายหลังมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบและบุคลิกของเธอให้เข้ากับเรื่องราวมากขึ้น เช่น ในภาคเสริมของภาค XIII นั้น โดยเฉพาะในภาค ไลท์นิงรีเทิร์น ไลท์นิงได้รับการพัฒนาเพื่อให้ผู้เล่นรู้สึกว่าตัวเธอก็มีบุคลิกราวกับคนธรรมดาที่สามารถเติบโตไปตามวัยได้เช่นกัน ชื่อเต็มของเธอในภาษาญี่ปุ่นคือ เอแคลร์ ฟาร์รอน (Éclair Farron) แต่ภายหลังในฉบับภาษาอังกฤษมีการเปลี่ยนแปลงชื่อเป็น แคลร์ ฟาร์รอน (Claire Farron) เนื่องจากชื่อเดิมมีความหมายคล้ายคลึงกับขนมประเภทหนึ่ง (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: ดาวอังคาร – กาย ฟอกส์ – พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
หน้านี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อใช้เป็นบทนำเกี่ยวกับวิกิพีเดียที่มุ่งเน้นเฉพาะต่อบรรณารักษ์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการวิกิห้องสมุด บทนำสำหรับบรรณารักษ์ที่ต้องการใช้วิกิพีเดีย วิกิพีเดียอาจเป็นเครื่องมือที่ยอดเยี่ยมสำหรับการเรียนรู้และค้นคว้าข้อมูล อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับงานอ้างอิงทั้งหมด ไม่ใช่ทุกอย่างในวิกิพีเดียจะถูกต้อง, ครอบคลุม หรือเป็นกลาง หลายกฎทั่วไปสำหรับการทำวิจัยใช้กับวิกิพีเดีย ประกอบด้วย : ระมัดระวังแหล่งที่มาเพียงแหล่งเดียว (ในสื่ออย่างเว็บ, สิ่งพิมพ์, โทรทัศน์ หรือวิทยุ) หรือหลายผลงานที่ได้มาจากแหล่งที่มาเพียงแหล่งเดียวทุกครั้ง บทความที่มีการอ้างอิงถึงแหล่งข้อมูลภายนอก (ไม่ว่าออนไลน์หรือไม่) อ่านข้อมูลอ้างอิงและตรวจสอบว่าแหล่งข้อมูลเหล่านั้นเป็นส่วนช่วยบทความที่กล่าวถึงจริง ๆ หรือไม่ ในสถาบันการศึกษาส่วนใหญ่, การอ้างอิงที่สำคัญในวิกิพีเดีย พร้อมกับสารานุกรมส่วนใหญ่ เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้สำหรับงานวิจัย ส่วนสารานุกรมอื่น ๆ เช่น สารานุกรมบริตานิกา มีผู้เขียนที่มีชื่อเสียงทำงานให้แก่แหล่งข้อมูล และอาจได้รับการอ้างถึงในฐานะแหล่งข้อมูลทุติยภูมิในกรณีส่วนใหญ่ ตัวอย่างเช่น มหาวิทยาลัยคอร์เนลมี คู่มือเกี่ยวกับการอ้างอิงสารานุกรม อย่างไรก็ตาม เนื่องจากลักษณะเฉพาะของวิกิพีเดีย ยังมีกฎสำหรับการวิจัยที่พิเศษสำหรับวิกิพีเดีย และกฎทั่วไปบางอย่างที่ใช้ไม่ได้กับวิกิพีเดีย
โรเต หรือ โรตี เป็นเกาะหนึ่งในหมู่เกาะซุนดาน้อยและเป็นท้องที่หนึ่งของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย มีตำนานเล่าว่า เกาะนี้ได้ชื่อว่า 'โรเต' โดยบังเอิญเมื่อกะลาสีชาวโปรตุเกสคนหนึ่งซึ่งหลงทางได้มาถึงเกาะนี้ เขาถามชาวนาคนหนึ่งว่าที่นี่คือที่ไหน ชาวนาซึ่งพูดภาษาโปรตุเกสไม่ได้และประหลาดใจจึงแนะนำตัวเองว่าชื่อ 'โรเต' ภูมิประเทศ เกาะโรเต มีเนื้อที่ประมาณ 1,200 ตารางกิโลเมตร (463 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งออสเตรเลียไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 500 กิโลเมตร (311 ไมล์) และห่างจากหมู่เกาะแอชมอร์และคาร์เทียร์ไปทางทิศเหนือประมาณ 170 กิโลเมตร (106 ไมล์) เกาะนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะติมอร์ ทางทิศเหนือจรดทะเลซาวู ทางทิศตะวันออกและทิศใต้จรดทะเลติมอร์ ทางทิศตะวันตกเป็นที่ตั้งของเกาะซาวูและเกาะซุมบา เกาะปามานา (อึนดานา) ทางทิศใต้เป็นเกาะที่อยู่ทางใต้สุดของอินโดนีเซียและเอเชีย เกาะโรเตและเกาะเล็ก ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง เช่น เกาะปามานา เกาะอึนดาโอ มีฐานะเป็นอำเภอโรเตอึนดาโอซึ่งมีประชากรจำนวน 119,711 คน ตามข้อมูลสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 เกาะโรเตมีชายฝั่งที่เหมาะกับการโต้คลื่นอยู่บริเวณหมู่บ้านเน็มบราลา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ ส่วนเมืองหลักของเกาะคือ บาอา ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งด้านเหนือ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะปกคลุมด้วยทุ่งหญ้าและต้นปาล์ม เกาะแห่งนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (Aw) ที่มีเดือนที่แห้งแล้งหลายเดือนจากลมที่พัดพาความแห้งแล้งมาจากเกาะออสเตรเลีย ปริมาณน้ำฝนหลัก ๆ มักมีในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม 80-95% ของปริมาณน้ำฝนทั้งหมดเกิดในช่วงมรสุมตะวันตกที่มีความชื้น ในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงตุลาคมมีปริมาณน้ำฝนน้อยมากถึงไม่มีเลย ปริมาณน้ำฝนของเกาะโรเตโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 1,200 ถึง 1,300 มิลลิเมตรต่อปี ในช่วงฤดูแล้ง แม่น้ำและลำธารจะแห้งลง ผู้อยู่อาศันยในบริเวณใกล้เคียงจะต้องใช้น้ำจากการเก็บกักน้ำของตนเอง เกาะโรเตประกอบด้วยเนินเขาสลับซับซ้อน การปลูกพืชแบบขั้นบันได ต้นอาเคเชีย ทุ่งหญ้าสะวันนา และป่าไม้ การขนส่งและการเดินทาง มีเรือข้ามฟากทุกวันจากเกาะนี้ไปยังกูปัง (เมืองหลักของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก) ในติมอร์ตะวันตก โดยให้บริการแก่ทั้งผู้โดยสารในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยว การเดินทางระหว่างบาอากับกูปังใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง เรือจะออกจากท่าตอน 8.30 นาฬิกา และมีค่าใช้จ่าย 80,000 รูปียะฮ์ อีกทั้งยังสามารถเดินทางด้วยสายการบิน wings air ที่มีเที่ยวบินทุกวันระหว่างเกาะโรเตและกูปัง เวลาในการบินอยู่ที่ประมาณ 30 นาที เศรษฐกิจ ชาวเกาะโรเตพึ่งพาตาลโตนดเพื่อเป็นอุปกรณ์ในการดำรงชีพพื้นฐาน และเป็นรายได้เสริมที่มาจากการตกปลา และการทำเครื่องประดับ เกษตรกรรมเป็นช่องทางหลักในการทำงาน เช่นเดียวกับการตกปลา ตลาดในเมืองบาอา อ้างอิง โรเต
รูบีช็อกโกแลต รูบีช็อกโกแลต หรือ ช็อกโกแลตทับทิม เป็นช็อกโกแลตประเภทหนึ่งซึ่ง เบร์รีคอลเลอบอต (Barry Callebaut) บริษัทโกโก้สัญชาติเบลเยียม–สวิตเซอร์แลนด์ นำเสนอขึ้นใน ค.ศ. 2017 แต่ได้พัฒนามาตั้งแต่ ค.ศ. 2004 แล้ว รูบีช็อกโกแลตได้รับการนำเสนอเป็นครั้งแรกในงานที่ไม่เปิดต่อสาธารณะ จัดขึ้นในช่างไห่ ประเทศจีน เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2017 ช็อกโกแลตประเภทนี้ทำจาก 'เมล็ดโกโก้ทับทิม' (ruby cocoa bean) ซึ่งเกิดจากต้นโกโก้ชนิดหนึ่ง ได้รับการพรรณนาว่า มีรสชาติ 'หวานอมเปรี้ยว' โดย 'แทบจะไม่มี' รสโกโก้ปรกติอย่างช็อกโกแลตประเภทอื่นเลย กระบวนการผลิตยังไม่เป็นที่เปิดเผย เพราะเป็นความลับทางการค้า และบริษัทเบร์รีคอลเลอบอตก็ปฏิเสธว่า ไม่ได้ใช้การดัดแปลงพันธุกรรมเลย ส่วนรายงานต่าง ๆ คาดเดาว่า ผลิตโดยใช้เมล็ดโกโก้ที่ไม่ผ่านการหมักบ่ม จึงอาจมีสีออกแดงชมพูได้โดยธรรมชาติ บริษัทเบร์รีคอลเลอบอตจดสิทธิบัตรรูบีช็อกโกแลตเมื่อ ค.ศ. 2009 โดยบรรยายว่า เป็นสิ่งต่อยอดจากโกโก้ (cocoa-derived material) ทำจากเมล็ดโกโก้ที่ไม่ได้หมัก หรือจากเมล็ดโกโก้ที่หมักไม่เกินสามวัน ผลิตภัณฑ์จะมีสีแดงหรือม่วงเมื่อใส่กรดบางชนิดแล้วใช้ปิโตรเลียมอีเทอร์ (petroleum ether) ดึงไขมันออกไป ช็อกโกแลตประเภทนี้เริ่มขายตั้งแต่วันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2018 โดยวางจำหน่ายเป็นรสใหม่ของขนมคิทแคท (Kit Kat) สถานที่เริ่มขาย คือ ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, และออนไลน์ ในญี่ปุ่นมีราคาแท่งละ 400 เยน ต่อมา คิทแคทประกาศจะจำหน่ายรูบีช็อกโกแลตในสหราชอาณาจักรช่วงเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 แต่ฟอร์ตนัมแอนด์เมสัน (Fortnum & Mason) ชิงตัดหน้าด้วยการวางขายรูบีช็อกโกแลตเป็นครั้งแรกในยุโรปเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2018 คิทแคทจึงวางจำหน่ายตามมาในวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2018 อ้างอิง
รานีสตี (อักษรโรมัน: Rani Sati) หรือบางทีเรียก นารายณีเทวี และ ดาดีจี ว่ากันว่าเป็นสตรีชาวราชสถานที่ประกอบพิธีสตีในสมัยศตวรรษที่ 13-17 เมื่อครั้นสามีเสียชีวิต มีการบูชาในฐานะเทวีอยู่ทั่วไปในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย บันทึกเกี่ยวกับช่วงชีวิตของนางและเหตุการณ์ที่นำไปสู่การเสียชีวิตมีแตกต่างกันไปมาก มีการระบุวันที่นางเสียชีวิตอยู่ที่ปี 1295 จนถึง 1595, ในศตวรรษที่ 14 หรือศตวรรษที่ 17 มีมนเทียรอยู่จำนวนหนึ่งที่บูชาพระนางอยู่ในอินเดียโดยเฉพาะในแถบราชสถาน เช่นที่อัลวาร์, รายปุระ และ รานีภติยานีในชโสล ในอดีต พิธีสตีเป็นที่นิยมปฏิบัติในแถบนี้ พนารสิทาสระบุไว้ในอรธกฐานกะ (Ardhakathanaka, 1643) ว่าครอบครัวของเขาได้เดินทางไปยังศาลเจ้าสตีที่มีความสัมพันธ์กับวงศ์ตระกูลของเขา แม้จะมีการบูชารานีสตีอยู่ในทุกชนชั้นและกลุ่มคน ในต่างภูมิภาคและต่างศาสนา แต่มีการบูชามากเป็นพิเศษในกลุ่มชาวมาร์วารีซึ่งเป็นพ่อค้า และในวรรณะย่อยอัคราวัล ชุมชนเหล่านี้มีสมาชิกที่สนับสนุนทุนการก่อสร้างเทวาลัยรานีสตี และแปรสถานะของเทวีจากกุลเทวี (เทพเจ้าประจำครอบครัว) สู่เทวีที่บูากันทั่วไปในสาธารณชน อ้างอิง รารีสตี
ชาร์ลผู้ศีรษะล้าน กษัตริย์ของชาวแฟรงก์ แต่งตั้งบาลด์วินที่ 1 เป็นมาร์เกรฟแห่งฟลานเดอส์คนแรก บาลด์วินที่ 1 หรือ บาลด์วินแขนเหล็ก เป็นขุนนางฝรั่งเศสและเป็นเคานต์แห่งฟลานเดอส์คนแรกในปี ค.ศ. 863 หน้าที่การงาน บิดาของบาลด์วินมีชื่อว่าออดาเซอร์ แต่ไม่มีใครรู้ข้อมูลของเขา ครอบครัวของเขามีความเกี่ยวข้องกับเคานต์แห่งล็อง ก่อนจะครองฟลานเดอส์ บาลด์วินเป็นเคานต์อยู่แล้ว อาจจะที่เกนต์ บาลด์วินอยู่ในซ็องลีส์ในปี ค.ศ. 862 ที่เขาตัดสินใจรับจูดิธ พระธิดาของชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน เป็นภรรยา จูดิธเคยเป็นพระมเหสีของกษัตริย์อังกฤษสองคน เอเธลวูล์ฟกับเอเธลบาลด์ ตอนที่กลับมาฝรั่งเศสและยังคงอยู่ในช่วงวัยรุ่น พระองค์ถูกพระบิดากักบริเวณไว้ที่ปราสาทซ็องลีส์ บาลด์วินพาจูดิธหนีไปอยู่ที่ราชสำนักของโลแธร์ที่ 2 กษัตริย์แห่งโลร์แรน ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของจูดิธ เมื่อทั้งคู่ปลอดภัยจากเงื้อมมือของพระบิดาของจูดิธ บาลด์วินแต่งงานกับพระองค์ในราวปี ค.ศ. 863 พระเจ้าชาร์ลส์ให้บิชอปของพระองค์ตัดขาดสองสามีภรรยาออกจากศาสนา พระองค์ยังเรียกร้องให้พระนัดดา (ลูกของพี่น้อง) คืนตัวบาลด์วินกับพระธิดา จูดิธ มาให้พระองค์ บาลด์วินกับจูดิธจึงหนีไปโรม เพื่อขอร้องพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 1 ให้ช่วยเกลี่ยกล่อมชาร์ลส์และทำให้การแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย บาลด์วินตั้งใจจะไปเข้าร่วมกับชาวไวกิงหากการแต่งงานไม่ได้รับอนุญาต ในขณะนั้นชาวไวกิงเป็นภัยคุกคามในฝรั่งเศสเหนือ พระสันตะปาปาจึงตัดสินให้การแต่งงานของทั้งคู่ถูกต้องตามกฎหมายและให้บิชอปถอนการตัดขาดทั้งคู่ออกจากศาสนา ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านถูกบีบบังคับให้ยอมรับบาลด์วินเป็นราชบุตรเขย สองสามีภรรยาแต่งงานกันครั้งที่สองต่อหน้าสาธารณชน พระบิดาของจูดิธไม่ได้เข้าร่วมแต่ส่งคนของพระองค์ไปเป็นสักขีพยานในการแต่งงาน พระองค์ให้เกียรติบาลด์วินตามที่พระสันตะปาปาแนะนำ บาลด์วินได้ปกครองฟลานเดอส์ในตำแหน่งมาร์เกรฟ (เคานต์ของพื้นที่ชายแดน) แห่งฟลานเดอส์ เขาปกป้องฟลานเดอส์จากชาวไวกิงตลอดสิบห้าปีต่อมา และเป็นที่รู้จักจากการปฏิบัติอย่างรุนแรงต่อใครก็ตามก็โจมตีฟลานเดอส์จนทำให้ได้รับฉายาว่า 'บาลด์วินแขนเหล็ก' ในปี ค.ศ. 867 บาลด์วินสร้างปราสาทที่เกนต์เพื่อป้องกันการรุกรานของชาวไวกิง เมืองถูกสร้างขึ้นรอบๆ ปราสาท เกนต์กลายเป็นที่อยู่ของเคานต์ บาลด์วินยังสร้างปราสาทที่บรูช เมืองท่าติดทะเลเหนือ เพื่อหยุดการปล้นชิงทรัพย์ของชาวไวกิง เมื่อชาร์ลส์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 877 บาลด์วินสนับสนุนพระโอรสของพระองค์ หลุยส์ผู้ติดอ่าง ด้วยความซื่อสัตย์ ช่วยให้พระองค์ได้เป็นกษัตริย์ของชาวแฟรงก์ บาลด์วินตายในปี ค.ศ. 879 ครอบครัว บาลด์วินแต่งงานกับจูดิธ พระธิดาของชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน กษัตริย์ของชาวแฟรงก์และจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน คือ บาลด์วินที่ 2 (ค.ศ. 865 – 918) สืบทอดตำแหน่งเคานต์ต่อจากบิดา ราอูล (หรือรูดอล์ฟ) (ตาย ค.ศ. 896) เคานต์แห่งค็อมเบร กีนิดิลดา แต่งงานกับวิเฟรโดที่ 1 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา อ้างอิง
ตราประจำตัวของชิลแบต์ เดอ แคลร์กับตระกูลเดอ แคลร์ ตระกูลเดอ แคลร์ เป็นตระกูลขุนนางที่ทรงอำนาจของอังกฤษที่ครองตำแหน่งเอิร์ลแห่งเพมโบรก, ฮาร์ตฟอร์ด และกลอสเตอร์หลายครั้งด้วยกัน พวกเขาสืบเชื้อสายมาจากริชาร์ด ฟิตซ์ชิลแบต์ ลอร์ดแห่งแคลร์ เครือญาติของพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตที่ติดตามพระองค์มาอังกฤษในช่วงการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน เพื่อเป็นรางวัลตอบแทนการรับใช้ ริชาร์ดได้รับดินแดนในซัฟโฟล์กที่มีศูนย์กลางอยู่ที่หมู่บ้านแคลร์ เป็นผลให้ริชาร์ดกับลูกหลานมีชื่อว่า 'เดอ แคลร์' หรือ 'แห่งแคลร์' จุดกำเนิด ตระกูลเดอ แคลร์ในสายเพศชายสืบเชื้อสายมาจากชิลแบต์ เคานต์แห่งบริโยนน์ ที่มีพ่อคือชูฟเฟรย์ เคานต์แห่งยู ซึ่งเป็นบุตรชายนอกสมรสของริชาร์ดที่ 1 ดยุคแห่งนอร์ม็องดีที่มีกับภรรยาลับไม่ทราบชื่อ ชิลแบต์ เดอ บริโยนน์เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ของวิลเลียมที่ 2 ที่กลายเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดีในวัยเด็กในปี ค.ศ. 1035 เมื่อชิลแบต์ถูกสังหารในปี ค.ศ. 1039 หรือไม่ก็ 1040 บุตรชายน้อยของเขา บาลด์วินกับริชาร์ด ฟิตซ์ชิลแบต์ หนีไปหาบาลด์วินที่ 5 เคานต์แห่งฟลานเดอส์พร้อมกับผู้พิทักษ์ของพวกตน ทั้งคู่กลับมานอร์ม็องดีเมื่อวิลเลียมแต่งงานกับบุตรสาวของบาลด์วินในปี ค.ศ. 1053 และวิลเลียมรับพวกเขากลับมาด้วยความยินดีอย่างยิ่ง หลังการพิชิตอังกฤษ ริชาร์ด ฟิตซ์ชิลแบต์ได้ทรัพย์ทรัพย์สินที่ดินมากมาย ที่เด่นๆ ก็คือแคลร์กับทอนบริดจ์ ทำให้ตระกูลที่เขาตั้งขึ้นมามักถูกนักประวัติศาสตร์เรียกว่า 'เดอ แคลร์ (แห่งแคลร์)' อ้างอิง
ซูลาเวซีเหนือ หรือ ซูลาเวซีอูตารา เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนคาบสมุทรมีนาฮาซาทางตอนเหนือของเกาะซูลาเวซี ทางทิศใต้ของประเทศฟิลิปปินส์และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศมาเลเซีย โดยอยู่ติดกับประเทศฟิลิปปินส์ทางทิศเหนือ ติดกับทะเลโมลุกกะทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดโก-รนตาโลทางทิศตะวันตก และติดกับอ่าวโตมีนีทางทิศใต้ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองมานาโด โดยจังหวัดมีประชากร 4,135,526 คน จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 และจากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,353,540 คน เมืองมานาโดยังเป็นประตูหลักและศูนย์กลางเศรษฐกิจของจังหวัด เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น โตโมฮนและบีตุง จังหวัดมีภูเขา 41 ลูกที่มีความสูงตั้งแต่ ,112–1,995 เมตร (3,648–6,545 ฟุต) ทางด้านธรณีวิทยาภูมิภาคนี้ยังเป็นภูเขาไฟใหม่โดยส่วนใหญ่ มีการระเบิดหลายครั้งและเป็นภูเขาไฟทรงกรวยที่ยังครุกรุ่นอยู่ ที่พบได้ตอนกลางของมีนาฮาซา โบลาอังโมงนโดว และหมู่เกาะซางีเฮอ หน่วยการบริหาร แผนที่การปกครองของจังหวัดสุลาเวสีเหนือ พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีเหนือแบ่งออกเป็น 11 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 4 นครหรือโกตา และ 171 ตำบลหรือเกอจามาตัน ;อำเภอ ;นคร อ้างอิง ซูลาเวซีเหนือ
คาร์ล เอากุสท์ แห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในคาร์ล อเล็คซันเดอร์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค กับ เจ้าหญิงโซฟีแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค และ ดยุกแห่งซัคเซิน ถึงแม้ว่าพระองค์จะไร้สิทธิในการสืบราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ เพราะเป็นพระโอรสในพระราชธิดาของพระมหากษัตริย์ ไม่ใช่พระโอรสในพระราชโอรส แต่พระองค์ก็เป็นที่โปรดปรานของ พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระอัยกา ไม่แพ้พระราชนัดดาพระองค์อื่นๆ พระองค์ทรงเขียนและเรียนรู้ ภาษาดัตช์ ได้ดี โดยยามว่างของพระองค์ทรงโปรดการอ่านหนังสือเป็นอย่างมาก เสกสมรส พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงเพาลีนแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระญาติ เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1873 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศ แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระชายา มีพระโอรส 2 พระองค์คือ วิลเฮล็ม แอนสท์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (ค.ศ. 1878-1900) พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 โดยที่ยังไม่ได้สิบพระอิสริยยศ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระอิสริยยศดังกล่าวจึงตกไปเป็นของพระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์คือ วิลเฮ็ล์ม แอนสท์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค ก
เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ หรือเรียก นาวิกโยธินสหรัฐ เป็นเหล่าทัพหนึ่งของกองทัพสหรัฐซึ่งรับผิดชอบต่อการดำเนินปฏิบัติการรบนอกประเทศ (expeditionary) และสะเทินน้ำสะเทินบก เช่นเดียวกับกองทัพเรือ กองทัพบกและกองทัพอากาศ เหล่านาวิกโยธินเป็นหนึ่งในสี่เหล่าทัพในกระทรวงกลาโหมสหรัฐ และหนึ่งในเจ็ดหน่วยที่แต่งเครื่องแบบของสหรัฐ เหล่านาวิกโยธินเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงทหารเรือสหรัฐตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1834 โดยปฏิบัติหน้าที่ใกล้ชิดกับกองทัพเรือ นาวิกโยธินดำเนินการสถานที่ทั้งบนบกและเรือการสงครามสะเทินน้ำสะเทินบกที่ล่องทะเลในต่างประเทศรอบโลก นอกจากนี้ ฝูงบินการบินยุทธวิธีของนาวิกโยธินหลายฝูง ซึ่งได้แก่ ฝูงบินเข้าตีเครื่องบินขับไล่ของนาวิกโยธิน เป็นหลัก ยังประจำอยู่ในฝูงบินเรือบรรทุกเครื่องบินของกองทัพเรือและปฏิบัติการจากเรือบรรทุกเครื่องบินด้วย ประวัติศาสตร์ของเหล่านาวิกโยธินเริ่มต้นเมื่อมีการตั้งนาวิกโยธินภาคพื้นทวีป (Continental Marines) สองกองพันเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1775 ในฟิลาเดลเฟีย ให้เป็นเหล่าทัพกำลังทหารราบที่สามารถสู้รบทั้งในทะเลและบนฝั่ง ในยุทธบริเวณแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เหล่านาวิกโยธินรับบทบาทนำในการทัพสงครามสะเทินน้ำสะเทินบกขนาดใหญ่ โดยรุกจากเกาะหนึ่งไปอีกเกาะหนึ่ง ใน ค.ศ. 2017 เหล่านาวิกโยธินมีกำลังพลประจำการ 186,000 นาย และกำลังพลสำรอง 38,500 นาย เป็นราชการทหารสหรัฐที่เล็กที่สุดในกระทรวงกลาโหมและใช้ระบบยศแบบทหารบกสหรัฐ อ้างอิง สหรัฐ
ในวัฒนธรรมประชานิยม เฟรนด์โซน เป็นสถานการณ์ที่บุคคลอยากมีความสัมพันธ์เชิงรักใคร่หรือความสัมพันธ์ทางเพศกับเพื่อนของตน แต่เพื่อนไม่เอาด้วย หรือจากเนื้อเพลงที่ว่า “เพื่อนที่เธอไม่รักรักเธอรักเธอ” โดยทั่วไปถือเป็นสถานการณ์ที่ไม่พึงปรารถนาสำหรับบุคคลที่ไม่สมหวังนั้น แนวคิดเรื่องเฟรนด์โซนถูกวิจารณ์ว่า เป็นความเกลียดชังผู้หญิง เพราะเชื่อกันว่า คาดหมายอยู่เป็นนัย ๆ ว่า หญิงจะยอมมีสัมพันธ์กับชายที่ตนไม่ได้สนใจ เพียงเพราะชายนั้นทำดีกับตน เรื่องนี้สัมพันธ์ใกล้เคียงกับสถานการณ์ที่เรียกว่า 'ไนซ์กายซินโดรม' (nice guy syndrome) คำศัพท์ ในภาษาอังกฤษ บุคคลที่อยากเป็นมากกว่าเพื่อนแต่เป็นไม่ได้ เรียกว่า 'เฟรนด์โซนี' (friend-zonee) ส่วนเพื่อนคนนั้นเรียกว่า 'เฟรนด์โซเนอร์' (friendzoner) นอกจากนี้ 'friendzone' ยังเป็นคำกริยาของ 'friend zone' เช่น ในประโยคว่า 'she friendzones you' แม้คำนี้จะไม่เกี่ยวกับเพศ แต่ก็มักใช้เอ่ยถึงสถานการณ์ที่ชายเป็นเพื่อนกับหญิง แล้วอยากเป็นมากกว่าเพื่อน แต่หญิงไม่เอาด้วย ชายจึงตกอยู่ในเฟรนด์โซน คำวิจารณ์ นักเขียนที่หนุนแนวคิดสตรีนิยมเห็นว่า แนวคิดเรื่องเฟรนด์โซนเป็นความเกลียดชังผู้หญิง และมีรากเหง้ามาจากความหลงตนเองของผู้ชาย ทั้งวิจารณ์แนวคิดเรื่องไนซ์กาย (nice guy) ว่า เป็นการเปรียบเทียบทางเพศโดยมีนัยแอบแฝงว่า ทำดีแล้วต้องได้รับผลตอบแทนเป็นความสัมพันธ์เชิงรักใคร่หรือทางเพศ ทั้งมีนัยว่า ถ้าหญิงกับชายมีความสัมพันธ์ฉันเพื่อน แล้วชายเกิดหลงรักหญิงขึ้นมา หญิงก็มีหน้าที่ตอบแทนด้วยความรัก โดยเฉพาะเมื่อเพื่อนชายนั้นเป็นบุคคลแบบไนซ์กาย มิฉะนั้น หญิงจะถูกมองเชิงลบหรือมองว่า มีความผิด แอลลี ฟ็อกก์ (Ally Fogg) นักเขียนใน เดอะการ์เดียนดอตคอม (TheGuardian.com) โต้แย้งว่า ไม่ใช่ว่าผู้ชายทุกคนที่ใช้คำ 'เฟรนด์โซน' จะเกลียดชังผู้หญิงหรือมองว่า ตนเองมีสิทธิได้รับความสัมพันธ์ทางเพศกับหญิง ฟ็อกก์มองว่า การใช้คำนี้สะท้อนประสบการณ์ทางอารมณ์ของผู้ชายที่รักผู้หญิงโดยที่ให้ความรักหรือความภูมิใจแก่ตนเองน้อยกว่าที่ให้ผู้หญิง วัฒนธรรมประชานิยม คำนี้เป็นที่นิยมขึ้นเพราะซิตคอมอเมริกันเรื่อง เฟรนส์ (Friends) ตอน 'เดอะวันวิตเดอะแบล็กเอาต์' (The One with the Blackout) ซึ่งฉายเมื่อ ค.ศ. 1994 ในตอนดังกล่าว ตัวละครที่ชื่อ รอสส์ เกลเลอร์ (Ross Geller) ตรอมใจเพราะแอบรักเรเชิล กรีน (Rachel Green) ซึ่งเป็นเพื่อน โจอีย์ ทริบเบียนี (Joey Tribbiani) จึงพรรณนาว่า รอสส์เป็น 'เจ้าแห่งเฟรนด์โซน' (mayor of the friend zone) ในภาพยนตร์ ค.ศ. 2005 เรื่อง จัสต์เฟรนส์ (Just Friends) ตัวละครหลักที่ไรอัน เรย์โนลส์ (Ryan Reynolds) เล่นนั้นได้พบกับเพื่อนที่เอมี สมาร์ต (Amy Smart) เล่น อีกครั้งหลังหายหน้าไปหลายสิบปี และตัวละครของเอมีบอกเขาว่า คิดกับเขาแบบพี่น้อง เป็นอันทำลายความฝันของเขาที่อยากได้เธอเป็นคนรัก ช่วง ค.ศ. 2011–2013 เอ็มทีวี (MTV) ออกรีแอลลิทีโชว์ (reality show) ชื่อ เฟรนด์โซน (FriendZone) เนื้อหาแต่ละตอนว่าด้วยคนที่แอบหลงรักเพื่อน โดยเรียกผู้ที่อยากเป็นมากกว่าเพื่อนว่า 'ครัชเชอร์' (crusher) และเรียกเพื่อนว่า 'ครัชชี' (crushee) นอกจากนี้ ซีรีส์ เรกิวเลอร์โชว์ (Regular Show) ของการ์ตูนเน็ตเวิร์ก (Cartoon Network) ยังมักเอาเรื่องแนวเฟรนด์โซนมาออกเป็นประจำ เพราะตัวละครหลักที่ชื่อ มอร์เดไค (Mordecai) กับเพื่อนที่ชื่อ มาร์กาเร็ต (Margaret) มักรู้สึกกลับไปกลับมาระหว่างเพื่อนและคนรัก อ้างอิง
ตัวอย่างบัตรลงคะแนนในเขตเลือกตั้งเขต 252 (วูร์ซบวร์ก) ในการเลือกตั้งระดับสหพันธ์ของเยอรมนีในปี ค.ศ. 2005 โดยมีแบบแบ่งเขตด้านซ้ายมือ และแบบพรรคการเมืองฝั่งขวามือ ปัจจุบัน นิวซีแลนด์ ใช้ระบบการลงคะแนนนี้สำหรับการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรในปี ค.ศ. 1994 ภายหลังจากการปฏิรูประบบเลือกตั้งอันยืดเยื้อ โดยเริ่มจากการเสนอแนะโดยคณะกรรมการหลวงเพื่อระบบการลงคะแนนในปี ค.ศ. 1985 และจบลงด้วยการลงประชามติในปี ค.ศ. 1996 และภายหลังต่อมาได้รับการลงประชามติอีกครั้งในปี ค.ศ. 2011 โดยได้รับเสียงข้างมากเด็ดขาดรับรองระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วนผสมถึงร้อยละ 56.17 ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2020 พรรคแรงงานได้ถึง 65 ที่นั่ง จากทั้งหมด 120 ที่นั่ง ซึ่งเป็นเพียงพรรคการเมืองพรรคที่สองของโลกที่สามารถเป็นพรรคการเมืองเสียงข้างมากในสภาโดยเป็นพรรครัฐบาลเพียงพรรคเดียวในระบบการเลือกตั้งนี้ เยอรมนี บุนเดิสทาค (รัฐสภากลาง) ตั้งแต่ ค.ศ. 1953 สภารัฐส่วนใหญ่เกือบทั้งหมด ยกเว้นรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค (ใช้ระบบสัดส่วนผสมแบบไม่มีบัญชีรายชื่อ) รัฐเบรเมิน รัฐฮัมบวร์ค และรัฐซาร์ลันท์ ส่วนรัฐไบเอิร์นใช้ระบบบัญชีเปิดสำหรับบัญชีรายชื่อ สหราชอาณาจักร ถึงแม้ว่ารัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรจะไม่ได้มีที่มาจากการเลือกตั้งแบบสัดส่วนผสม แต่ใช้ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของสองประเทศและภูมิภาคหนึ่ง (โดยเรียกว่า 'ระบบสมาชิกเพิ่มเติม') สกอตแลนด์ โดยรัฐสภาสกอตใช้ระบบสัดส่วนผสมในเขตเลือกตั้งตามภูมิภาคอันประกอบด้วยสมาชิกระดับท้องถิ่นจำนวน 9 คน (ยกเว้น 3 ภูมิภาค) และสมาชิกระดับภูมิภาคจำนวน 9 คน เวลส์ โดยรัฐสภาเวลส์ใช้ระบบสัดส่วนผสมในเขตเลือกตั้งตามภูมิภาคอันประกอบด้วยสมาชิกระดับท้องถิ่นจำนวน 8 คน (ยกเว้น 2 ภูมิภาค) และสมาชิกระดับภูมิภาคจำนวน 4 คน ลอนดอน โดยสภาลอนดอนใช้ระบบสัดส่วนผสมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาจำนวน 14 คนจากแบบแบ่งเขต และ 11 คนจากแบบบัญชีรายชื่อ โดยมีเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำที่ร้อยละ 5 ถึงจะได้ที่นั่งในระบบบัญชีรายชื่อ เกาหลีใต้ ตั้งแต่ ค.ศ. 2019 สภาแห่งชาติ ใช้ระบบสัดส่วนผสมแบบปรับแต่ง โดยมีสมาชิกจากเขตเลือกตั้งละคนจำนวน 253 คน อีก 17 คนเป็นที่นั่งเสริม (คล้ายกับในระบบคู่ขนาน) และที่นั่งชดเชยอีก 30 ที่นั่ง โบลิเวีย ใช้ระบบสัดส่วนผสมในปี ค.ศ. 1994 โดยการจัดสรรปันส่วนที่นั่งในสภามาจากคะแนนเสียงเลือกประธานาธิบดี อดีต อัลบาเนีย ใช้ระบบสัดส่วนผสมตั้งแต่ ค.ศ. 2001 ถึง ค.ศ. 2005 (ก่อนหน้าในปี ค.ศ. 1996 และ ค.ศ. 1997 ใช้ระบบคู่ขนาน) ฮังการี ใช้ระบบสัดส่วนผสมรูปแบบหนึ่งแต่มีสองรอบในระบบบัญชีรายชื่อ และบัญชีรายชื่อส่วนภูมิภาคส่วนหนึ่งซึ่งใช้ในปี ค.ศ. 2010 และสมัยก่อนหน้า ต่อมาในปีค.ศ. 2014 เป็นต้นมาเปลี่ยนไปใช้ระบบคู่ขนาน โรมาเนีย ใช้ระบบสัดส่วนผสมในการเลือกตั้งปี ค.ศ. 2008 และ ค.ศ. 2012 สำหรับการเลือกตั้งปี ค.ศ. 2016 เปลี่ยนมาใช้การเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีปิดแทน ไทย ใช้ระบบสัดส่วนผสมในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562 สำหรับการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2566 ได้กลับมาใช้ระบบระบบคู่ขนานหลังรัฐสภาลงมติแก้รัฐธรรมนูญเมื่อปี พ.ศ. 2564
แม่น้ำเกอเริช หรือ แม่น้ำกริช เป็นแม่น้ำในฮังการีตะวันออกและโรมาเนียตะวันตก มีความยาว 128.6 กม. (79.9 ไมล์) เริ่มจากจุดบรรจบของแม่น้ำสองสาย คือ แม่น้ำแฟเฮร์-เกอเริช (แม่น้ำกรีชุลอัลบ์) และแม่น้ำแฟแกแต-เกอเริช (แม่น้ำกรีชุลเนกรู) ไหลออกสู่แม่น้ำติซอ พื้นที่ลุ่มน้ำของแม่น้ำนี้คือ 27,537 ตารางกิโลเมตร (10,632 ตารางไมล์) แม่น้ำเกอเริชมีแม่น้ำที่เป็นต้นน้ำอยู่สามสาย ได้แก่ แม่น้ำเฟเฮร์-เกอเริช แม่น้ำแฟแกแต-เกอเริช และแม่น้ำแชแบ็ช-เกอเริช (แม่น้ำกรีชุลเรเปเด) ทั้งหมดกำเนิดในเขตภูเขาอาปูเซน ที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติอาปูเซนในเขตทรานซิลเวเนีย ประเทศโรมาเนีย สถานที่ที่แม่น้ำแฟเฮร์-เกอเริชและแม่น้ำแฟแกแต-เกอเริชมาบรรจบกัน อยู่ใกล้กับเมืองจูลอ เทศมณฑลเบเกช ประเทศฮังการี สายน้ำที่ไหลมาจากเมืองจูลอ เรียกกันว่า แม่น้ำแก็ตเติช-เกอเริช (แปลว่า 'เกอเริชคู่' ในภาษาฮังการี) และสถานที่แม่น้ำแชแบ็ช-เกอเริชมาบรรจบกันอยู่ใกล้เมืองโจมอแอ็นเดริด ห่างจากจุดที่แม่น้ำสองสายแรกบรรจบกันออกไป 37.7 กม. ใต้ลงไปจากจุดที่แม่น้ำสามสายมารวมกัน เรียกกันว่า แม่น้ำฮาร์ม็อช-เกอเริช (แปลว่า 'เกอเริชสาม' ในภาษาฮังการี) แม่น้ำเกอเริชไหลรวมเข้ากับแม่น้ำติซอ หนึ่งในแม่น้ำสายหลักของประเทศฮังการี ใกล้กับเมืองโชงกราด เทศมณฑลโชงกราด-ชอนาด ประเทศฮังการี อ้างอิง เกอเริช เกอเริช