เหตุฆาตกรรมวราภรณ์ แก้วฉา เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 เมื่อวราภรณ์ แก้วฉา ครูโรงเรียนซานตาครูสศึกษาถูกพบเป็นศพอยู่ใต้สะพานบางจาก วราภรณ์ถูกข่มขืนกระทำเรา และถูกบีบคอจนเสียชีวิต ซึ่งสะพานดังกล่าวเคยเกิดเหตุผู้หญิงถูกฉุดไปข่มขืนหลายคน และยังไม่สามารถจับกุมคนร้ายได้ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้จับกุมผู้ต้องสงสัยหลายคน แต่ก็ถูกปล่อยตัวในภายหลัง ต่อมาในวันที่ 1 มิถุนายนตำรวจได้จับกุมอัศวิน พูลเต่า อดีตคนงานโรงไม้ขื้อเสง หลังจากยามโรงไม้ขื้อเสงยอมรับว่าอัศวินคือผู้ก่อเหตุ และเขาได้ช่วยหลอกตำรวจเพื่อเบี่ยงเบนคดี ในวันที่ 1 กรกฎาคม ธานินทร์ กรัยวิเชียร นายกรัฐมนตรี ได้ใช้อำนาจมาตรา 21 สั่งลงโทษประหารชีวิตอัศวินที่เรือนจำกลางบางขวาง และอัศวินถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าภายในวันเดียวกัน เบื้องหลัง สะพานบางจากเป็นสะพานข้ามคลองบางจาก โดยมีลักษณะเป็นสะพานถนนของถนนจรัญศิริวงศ์ ตั้งอยู่ที่แขวงบางพลัด เขตบางกอกน้อย(ใส่หมายเหตุภายหลัง) กรุงเทพมหานคร สะพานบางจากถูกรื้อในช่วงการก่อสร้างอุโมงค์บางพลัด แล้วเปลี่ยนเป็นถนนทับแนวคลองแทนที่สะพาน สะพานบางจากเป็นจุดที่คนขับรถบรรทุกจะจอดรอเดินทางออกต่างจังหวัดในเวลา 21.00 น. และบริเวณใต้สะพานมักจะมีวัยรุ่นมามั่วสุมหรือแอบเสพกัญชา ชาวบ้านในพื้นที่ทราบกันดีว่าสะพานบางจากเป็นจุดที่อันตรายสำหรับหญิงสาวที่เดินผ่านสะพานในช่วงกลางคืนเพียงลำพัง เนื่องจากบริเวณสะพานเป็นพื้นที่ลับตา และมีพื้นที่โดยรอบเป็นเนินลาด นอกจากนี้น้ำในคลองบางจากจะไม่ท่วมถึงบางส่วนของชายคลอง โดยก่อนหน้าคดีของวราภรณ์ได้มีผู้หญิงถูกฉุดไปข่มขืนจำนวน 2 คน วราภรณ์ แก้วฉา วราภรณ์ แก้วฉา หรือแซ่ฉาน เกิดประมาณปี พ.ศ. 2500 ที่อำเภอเมืองสมุทรสงคราม เป็นบุตรของนางสนม แก้วฉา โดยเป็นบุตรคนที่สามจากพี่น้องทั้งหมด 6 คน เธอหลักสูตรประกาศนียบัตรทางศึกษาชั้นสูงในปี พ.ศ. 2519 จากวิทยาลัยครูสวนสุนันทา โดยทำงานเป็นครูสอนวิชาภาษาไทยอยู่ที่โรงเรียนซางตาครู้สศึกษา เหตุฆาตกรรม ในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 เวลา 16.00 น. ยรรยง แสนสิงห์ สามีของวราภรณ์ ได้มาหาวราภรณ์ที่บ้านของเธอในซอยเลิศบุญ แต่ไม่พบตัวเขาจึงกลับไป ต่อมาในเวลา 19.00 น.วราภรณ์ได้กลับมาบ้าน และถามน้องชายว่ามีใครมาหาหรือไม่ น้องชายของเธอจึงบอกเธอว่ายรรยงมาหา และมีเรื่องจะคุยด้วย แต่ไม่พบวราภรณ์ เขาจึงกลับไป วราภรณ์จึงออกจากบ้านไปหาบรรยงที่ซอยร่วมพัฒนา หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย ในวันที่ 7 พฤษภาคม ได้มีพลเมืองแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีตำรวจนครบาลบางพลัดว่ามีคนนอนอยู่ใต้สะพานข้ามคลองบางจาก บริเวณหน้าธนาคารกรุงศรีอยุธยา แล้ววางสายไป เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงเดินทางไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ เมื่อตำรวจไปถึงพบศพผู้หญิงลอยในสภาพนอนหงายอยู่ในคลอง ตำรวจจึงนำศพขึ้นมาบนฝั่ง โดยการจากตรวจสอบพบร่องรอยการถูกข่มขืน ที่ลำคอมีรอยเขียวช้ำ และพบบาดแผลที่ใบหน้า ส่วนที่นิ้วนางข้างซ้ายสวมแหวนนามสกุล'แก้วฉา' ระหว่างนั้นชาวบ้านที่ไปมุงดูเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ จำหน้าของศพได้ว่าคือวราภรณ์ ตำรวจจึงเชิญตัวสนมมาสอบสวน และยืนยันศพ สนมให้การว่าวราณรณ์หายตัวไปตั้งแต่วันที่ 4 พฤษภาคม หลังจากออกจากบ้านไปหาบรรยงที่บ้าน เนื่องจากเธอทราบว่าบรรยงมาหาเธอในช่วงบ่าย และมีเรื่องอยากจะคุยด้วย แต่บรรยงไม่พบเธอ เขาจึงกลับไป ต่อมาตำรวจได้สอบสวนบรรยง โดยเขาได้ให้การปฎิเสธบอกตำรวจว่าไม่ทราบเรื่องการเสียชีวิตของวราณรณ์ ต่อมาตำรวจได้ปล่อยตัวยรรยงไปเนื่องจากไม่พบพิรุธ และไม่เชื่อว่าจะเป็นคนร้ายเนื่องจากทั้งสองคบหาเป็นเวลา 3 ปี และญาติของทั้งสองฝ่ายทราบเรื่องดี และไม่มีใครไม่พอใจ การสืบสวน เจ้าหน้าที่ตำรวจลงความเห็นว่า คนร้ายก่อเหตุข่มขืน และฆาตกรรมวราภรณ์ที่ใต้สะพานข้ามคลองบางจาก เป็นคนในพื้นที่ และอาจวางแผนก่อเหตุไว้ก่อนหน้านี้ โดยติดตามไปดักรอเธอขณะกลับจากบ้านของบรรยง หรือคนร้ายอาจพบเธอโดยบังเอิญ ตำรวจตัดประเด็นว่าบรรยงจะเป็นคนร้ายเพราะจากการสอบสวนทั้งสองรักกันมาเป็นเวลา 3 ปี และญาติของทั้งสองฝ่ายทราบเรื่อง ซึ่งไม่มีใครไม่พอใจ พ.ต.ท. บุญชอบ พุ่มวิจิตร สารวัตรใหญ่สถานีตำรวจบางพลัดได้ส่งสายสืบหลายคนไปสืบหาคนร้าย วันที่ 8 พฤษภาคม ตำรวจสอบปากคำสุดาวรรณ แสงชัย เพื่อนของวราภรณ์ เธอให้การว่า วันเกิดเหตุวราณรณ์ไปเธอที่บ้านและชวนให้ไปเยี่ยมรังสรรค์ ไฝกิ่ง ซึ่งเป็นครูที่โรงเรียนเทศบาล 4 อำเภอเมืองสมุทรปราการ หลังจากทั้งสองพบรังสรรค์ ทั้งสามจึงไปรับประทานอาหารด้วยกัน เมื่อกินเสร็จวราภรณ์กับสุดาวรรณจึงนั่งรถเมลล์กลับไปยังกรุงเทพมหานคร ในเวลา 20.00 นาฬิกาเศษ ทั้งสองได้ลงรถเมลล์ที่ถนนราชวิถี ข้างวังสวนจิตรดา หลังจากนั้นทั้งสองได้แยกทางกัน ในวันที่ 9 พฤษภาคม ตำรวจได้สอบปากคำนักศึกษาหญิงซึ่งถูกฉุดไปข่มขืนที่ใต้สะพานบางจาก นักศึกษาคนแรกซึ่งถูกฉุดไปเมื่อ 3 เดือนก่อนคดีของวราภรณ์ เธอให้การว่าระหว่างเดินผ่านสะพานบางจากเธอเห็นชายคนหนึ่งยืนหันหน้าออกไปทางถนนจรัญสนิทวงศ์แต่เธอไม่สงสัยเนื่องจากคิดว่าเป็นชาวบ้านมายืนรับลม หลังจากเธอเดินห่างไปประมาณ 2-3 ก้าว ชายคนดังกล่าวได้เดินตามเธอมาแล้วใช้ผ้าตวัดรัดคอ เธอจึงขัดขืนเพื่อไม่ให้ถูกรัดคอแต่สู้แรงไม่ได้จึงถูกกระชากซ้ำไปใต้สะพานบางจาก จากนั้นชายคนดังกล่าวได้ต่อยที่ท้องและคาง พร้อมกับใช้มีดจี้ที่ลำคอ หลังจากนั้นชายคนดังกล่าวได้กระชากกระโปรงและกางเกงในของเธอทิ้งลงคลองแล้วข่มขืนเธอเป็นเวลา 30 นาที ก่อนจะหลบหนีไป เธอถูกญาติของเธอช่วยเหลือระหว่างคลานออกจากสะพาน เธออธิบายลักษณะของคนร้ายว่ามีรูปร่างสันทัด อายุประมาณ 25 ปี ผมไม่ยาวมาก พูดจาสุภาพ และคาดว่าจะก่อเหตุคนเดียว นักศึกษาคนที่สองซึ่งถูกฉุดไปข่มขืนเมื่อ 2-3 วันก่อนคดีของวราภรณ์ได้ให้การกับตำรวจว่าเธอถูกชายคนเดียวกับที่ก่อเหตุข่มขืนนักศึกษารายแรกใช้ผ้าตวัดลงไปใต้สะพาน แล้วต่อยที่ใบหน้า และหน้าจนเธอมึนงงไป หลังจากนั้นคนร้ายได้ข่มขืนเธอ ในช่วงค่ำของวันเดียวกันตำรวจได้ประชุมที่สถานีตำรวจนครบาลบางพลัดโดยสรุปผลการสอบสวนในขั้นแรกว่า 1.คนร้ายไม่ใช่ยรรยงเพราะทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินกว่าที่จะต้องข่มขืน 2.คนร้ายไม่ได้ติดตามวราภรณ์ตั้งแต่ที่บ้าน แต่ได้ยืนดักรอที่สะพานบางจาก และคนร้ายต้องรู้ลาดเลาของใต้สะพานบางจากเป็นอย่างดี 3.คนร้ายเป็นคนเดียวกับที่ก่อเหตุข่มขืน 2 นักศึกษา 4.คนร้ายมีรูปร่างแข็งแรงแบบกรรมกร ใช้สำเนียงภาคกลางแต่เหน่อไปทางภาษาอีสาน ชำนาญการใช้ผ้าตวัดรัดคอ และมีความรุนแรงทางเพศผิดปกติ การจับกุม ผู้ก่อเหตุ อัศวิน หรือ ดำ พูลเต่า อายุ 24 ปี เกิดที่ตำบลลาดพร้าว อำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของแสวง และบุญเรือง พูลเต่า โดยพ่อแม่ของเขาประกอบอาชีพรับจ้างทำนา เขาเป็นลูกคนที่สามจากพี่น้องทั้งหมดสี่คน แสวงได้เสียชีวิตตั้งแต่อัศวินอายุ 8 ขวบ หลังจากนั้นบุญเรืองได้นำอัศวินไปฝากกับย่าที่ประตูน้ำโสภาซึ่งขณะนั้นอัศวินกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ส่งผลให้อัศวินต้องออกจากโรงเรียนเพื่อทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว ย่าของเขาได้ใช้งานเขาอย่างหนักและบุญเรืองก็ไม่เคยมาเยี่ยมเขาเลย ทำให้เขาหนีออกจากบ้านเพื่อไปรับจ้างทำงาน ต่อมาเขาทำงานเป็นคนงานที่โรงเลื่อยสิ่งเฮ็งเส็ง บางขุนเทียนแต่ก็ถูกไล่ออกเพราะมีนิสัยชอบลักเล็กขโมยน้อย ในเวลา 06.00 น. ของวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ระหว่างที่อัศวินไม่มีงานทำ เขาได้ผลักสุคนธ์ รักอักษร อายุ 25 ปี ตกร่องสวน จากนั้นเขาได้ตามลงไปเพื่อที่จะข่มขืน สุคนธ์จึงส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ญาติของเธอจึงตามมาช่วยเธอได้ทัน ขณะอัศวินกำลังถอดกระโปรงของเธอ หลังจากนั้นอัศวินได้ถูกญาติของสุคนธ์รุมประขาฑัณฑ์แล้วส่งตัวให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ โดยศาลตัดสินจำคุกอัศวินเป็นเวลา 9 เดือนเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 หลังจากพ้นโทษอัศวินได้บวชและสึกในเวลาต่อมา หลังจากนั้นเขาทำงานเป็นคนงานของโรงไม้ขื้อเส็ง เขามักจะทะเลาะวิวาทกับคนงานในโรงไม้เป็นประจำ อ้างอิง กำหนดเวลาแก้ ภายใน 6 เดือน(ภายในธันวาคม) นัดต่อไปกุมพาพันธ์ รอบใหญ่ ลิงก์ภายนอก