bombman/thwiki-2026-super-clean-10k huggingface dataset:
ประเทศนอร์เวย์ เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 ที่มิลาน และกอร์ตีนาดัมเปซโซ ประเทศอิตาลี ระหว่างวันที่ 6 – 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2026 ผู้เข้าแข่งขัน รายชื่อนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขัน แยกตามชนิดกีฬา / ประเภทการแข่งขัน มีดังนี้ กีฬา ชาย หญิง รวม สกีลงเขา 10 6 16 ทวิกีฬาฤดูหนาว 6 5 11 สกีข้ามทุ่ง 7 8 15 เคอร์ลิง 6 1 7 สกีลีลา 4 1 5 สกีนอร์ดิกผสม 3 0 3 สกีกระโดดไกล 3 4 7 สกีปีนเขา 2 1 3 สโนว์บอร์ด 3 0 3 สเกตความเร็ว 5 5 10 รวม 49 31 80 ผู้ได้รับเหรียญ นักกีฬานอร์เวย์ต่อไปนี้ได้รับเหรียญรางวัลในการแข่งขัน โดยในหัวข้อย่อยตามชนิดกีฬาด้านล่าง ชื่อของผู้ได้รับเหรียญจะถูกแสดงเป็น ตัวหนา เหรียญ ชื่อ กีฬา รายการแข่งขัน วันที่ กีฬากระโดดสกี หญิง เนินปกติเดี่ยว กีฬาสกีข้ามทุ่ง ชาย สกีแอธลอน 20 กิโลเมตร กีฬาสเกตความเร็ว ชาย 5,000 เมตร กีฬาสกีลีลา ชาย สโลปสไตล์ กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาว ชาย เดี่ยว 20 กิโลเมตร นอร์ดิกคอมไบน์ บุคคล เนินปกติ / 10 กิโลเมตร กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาว หญิง สปรินต์ กีฬาสเกตความเร็ว หญิง 3,000 เมตร กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาว ชาย สปรินต์ กีฬาสกีลงเขา หญิง สลาลอมยักษ์ กีฬาสกีข้ามทุ่ง หญิง สกีแอธลอน 20 กิโลเมตร กีฬาสกีข้ามทุ่ง ชาย สกีแอธลอน 20 กิโลเมตร กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาว ชาย เดี่ยว 20 กิโลเมตร อ้างอิง ประเทศนอร์เวย์ 2026
การเลือกตั้งเป็นการทั่วไปจัดขึ้นในโตเกเลาเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2566 การเลือกตั้งครั้งก่อนจัดขึ้นใน พ.ศ. 2563 ระบบการเลือกตั้ง โฟโนสามัญประกอบด้วย ไฟปูเล (ตัวแทน) และ ปูเลนูกู (นายกเทศมนตรีหมู่บ้าน) ที่ได้รับการเลือกตั้งในแต่ละหมู่บ้านทั้งสามแห่ง (อาตาฟู, ฟากาโอโฟ และนูกูโนนู) แต่ละหมู่บ้านยังเลือกผู้แทนหนึ่งคนต่อประชากร 100 คน โดยรวมแล้วมีการเลือกตั้งสมาชิกสภา 6 คนจากนูกูโนนู และ 7 คนจากอาตาฟูกับฟากาโอโฟ การลงคะแนนใช้ระบบเสียงข้างมาก โดยผู้สมัครต้องได้รับคะแนนเสียงมากกว่า 50% หากมีผู้แทนหลายคนที่ได้รับการเลือกตั้งในหมู่บ้าน จะใช้การลงคะแนนแบบเสียงข้างมากโดยรวม สิ่งที่แตกต่างจากการเลือกตั้งครั้งก่อน ๆ ที่นูกูโนนูใช้ระบบการลงคะแนนที่แตกต่างจากอะทอลล์อื่น ๆ นี่เป็นการเลือกตั้งครั้งแรกที่อะทอลล์ทั้งสามแห่งใช้ระบบเดียวกัน ผลลัทธ์ ตำแหน่ง สมาชิกอาตาฟู สมาชิกฟากาโอโฟ สมาชิกนูกูโนนู ไฟปูเล เคลีฮีอาโน คาโลโล เอเซรา โฟโฟ ตูอีซาโน อาลาปาตี ตาวีเต ปูเลนูกู โนโง อีอูปาตี โอตีนีเอลู ตูอูมูลี เปเตโล ปาเตเลซีโอ ตัวแทนเตาปูเลงา(ผู้อาวุโสในหมู่บ้าน) เลไปโอ ลูอา ไคโอ อีซาอาโก ฟาลานีโก อาโลอิซีโอ ตูอี ฟาโอ ตูอูตูอูวาเอ เซโฟ อาเตรี ซาเลซีโอ ลูอี ตูลาโน โตโลอา เตาปาตี เปเลนี ตัวแทนเตาเลเลอา(กลุ่มบุรุษ) เตปาปา ทอม โตมา ปาเลเลอี ฟามาตาลา ซีลี ซาเวลีโอ ตูมูอา ตัวแทนฟาฟีเน(กลุ่มสตรี) ลาตู กูเรซา มาลีอา ซูงาลู ปูเอ ลูเป โจเซฟีน ลูอี ข้อมูล: Radio New Zealand ไม่มีการจัดการเลือกตั้งสำหรับที่นั่งของเตาปูเลงา สำหรับฟากาโอโฟ เนื่องจากมีผู้สมัครเพียงสามคนเท่านั้นที่ได้รับการเสนอชื่อสำหรับที่นั่งว่างสามที่นั่ง สมาชิกโฟโนและรัฐมนตรีเข้าสาบานตนในวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2023 อ้างอิง
ประเทศโมนาโก ส่งคณะนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ณ แวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 12–28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 คณะนักกีฬาโมนาโกประกอบด้วยนักกีฬา 3 คน ได้แก่ นักสกีลงเขา อเล็กซานดรา โคเล็ตติ และทีมนักบอบสเลประเภทสองคน ได้แก่ เซบัสเตียง กัตตูโซ และ ปาทริซ แซร์แวลล์ ทีมนักบอบสเลจบการแข่งขันในอันดับที่ 19 เช่นเดียวกับโคเล็ตติ ซึ่งทำผลงานดีที่สุดในรายการซูเปอร์คอมไบน์หญิง นักกีฬาขณะเดินเข้าสู่สนามในพิธีเปิด สกีลงเขา อเล็กซานดรา โคเล็ตติ มีอายุ 26 ปีในช่วงการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวที่แวนคูเวอร์ เธอเคยเข้าร่วมแข่งขันให้กับประเทศโมนาโกในโอลิมปิกฤดูหนาว 2006 และต่อมายังได้เข้าร่วมแข่งขันให้โมนาโกอีกครั้งในปี 2014 และปี 2018 การแข่งขันดาวน์ฮิลล์หญิงจัดขึ้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ โดยเป็นการแข่งขันแบบวิ่งครั้งเดียว โคเล็ตติทำเวลาได้ 1 นาที 48 วินาที จบอันดับที่ 24 จากนักสกี 37 คนที่เข้าเส้นชัย การแข่งขันซูเปอร์คอมไบน์หญิงประกอบด้วยการแข่งขันดาวน์ฮิลล์ 1 รอบ และซูเปอร์จี 1 รอบ โดยอันดับสุดท้ายคำนวณจากผลรวมเวลาของทั้งสองรอบ โคเล็ตติทำเวลาได้ 47 วินาทีในช่วงสลาลอม และ 1 นาที 26 วินาทีในช่วงดาวน์ฮิลล์ รวมเวลา 2 นาที 13 วินาที จบอันดับที่ 19 จากผู้เข้าแข่งขัน 28 คนที่แข่งขันครบทั้งสองรอบ ในรายการซูเปอร์จีหญิง ซึ่งจัดขึ้นสองวันถัดมา เธอทำเวลาได้ 1 นาที 24 วินาที จบอันดับที่ 25 จากผู้เข้าแข่งขัน 38 คนที่เข้าเส้นชัย การแข่งขันไจแอนต์สลาลอมหญิงเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ได้รับผลกระทบอย่างมากจากสภาพอากาศ และโคเล็ตติเป็นหนึ่งในนักกีฬา 17 คนที่ไม่สามารถแข่งขันจบรอบแรกได้ นักกีฬา รายการแข่งขัน รอบที่ 1 รอบที่ 2 รวมเวลา อันดับ อเล็กซานดรา โคเล็ตติ ดาวน์ฮิลล์หญิง ไม่มี ไม่มี 1:48.92 24 ซูเปอร์จีหญิง ไม่มี ไม่มี 1:24.56 25 ไจแอนต์สลาลอมหญิง DNF ไม่มี ไม่มี ไม่มี ซูเปอร์คอมไบน์หญิง 47.07 1:26.74 2:13.81 19 อ้างอิง ประเทศโมนาโก 2010
วาเนียร์ หรือ วนาเทพ (Vanir) คือหนึ่งในสองวงศ์เทพของเทวตำนานนอร์ส (อีกวงศ์คืออาศิรเทพ) เป็นวงศ์เทพที่เกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติ ปัญญา และความสามารถในการใช้ไสยเวทไซเดอร์ และยังเป็นที่มาของชื่อดินแดนวานาเฮย์เมอร์ (Vanaheimr) ซึ่งภายหลังสงครามระหว่างวงศ์อาศิรเทพและวงศ์วนาเทพ บรรดาวนาเทพได้กลายเป็นส่วนย่อยของวงศ์อาศิรเทพ ส่งผลให้ในเวลาต่อมา สมาชิกบางองค์ของวนาเทพมักถูกกล่าวถึงในฐานะที่เป็นอาศิรเทพด้วยเช่นกัน เรื่องราวของวนาเทพปรากฏใน ร้อยกรองเอ็ดดา (Poetic Edda) ซึ่งรวบรวมขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 จากมุขปาฐะที่เก่าแก่กว่า รวมถึงใน ร้อยแก้วเอ็ดดา และ Heimskringla ซึ่งทั้งสองเล่มเขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยสนอร์รี สเตืร์ตลือซอน (Snorri Sturluson) และยังปรากฏในกวีนิพนธ์ของนักขับลำนำ (skalds) โดยวนาเทพมีหลักฐานปรากฏอยู่เฉพาะในแหล่งข้อมูลภาษานอร์สโบราณเหล่านี้เท่านั้น แหล่งข้อมูลทั้งหมดระบุว่ามหาเทพนยอร์เดอร์ (Njörðr) รวมถึงโอรสธิดาได้แก่ เฟร็วเยอร์ (Freyr) และเฟร็วยา (Freyja) เป็นสมาชิกของวงศ์วนาเทพ นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าในเชิงประวัติศาสตร์กึ่งตำนานใน Heimskringla ที่เสริมว่าขนิษฐาไม่ปรากฎนามของนยอร์เดอร์ และควาซีร์ (Kvasir) ก็เป็นวนาเทพเช่นกัน นอกจากนี้ Heimskringla ยังบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับกษัตริย์สไวก์เดียร์ (Sveigðir) ที่เดินทางไปยังวานาเฮย์เมอร์ จนได้พบกับสตรีชื่อวานา (Vana) และมีบุตรด้วยกันนามว่าวานลันดี (Vanlandi) เทพบางองค์อย่างเฮย์มดัลเลอร์ (Heimdallr) และอุลเลอร์ (Ullr) แม้ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าอยู่ในวงศ์วนาเทพ แต่ก็ถูกตั้งทฤษฎีว่าทั้งสองอาจเป็นสมาชิกของวงศ์นี้ ในขณะที่ในร้อยแก้วเอ็ดดามีการระบุชื่อเรียกอย่างหนึ่งของหมูป่าว่า 'วนาบุตร' (Van-child) นักวิชาการยังตั้งทฤษฎีว่าวนาเทพอาจมีความเชื่อมโยงกับแผ่นทองคำเปลวขนาดเล็กที่พบในสแกนดิเนเวียตามแหล่งก่อสร้างตั้งแต่ยุคอพยพจนถึงยุคไวกิ้ง และบางครั้งพบในหลุมฝังศพ พวกเขายังตั้งข้อสงสัยว่า เดิมทีวนาเทพเป็นตัวแทนของเทพในยุคก่อนอินโด-ยูโรเปียน หรือเป็นเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ในยุคอินโด-ยูโรเปียนกันแน่ รวมถึงมีการตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับรูปแบบของเทพเจ้าเหล่านี้ตามที่ชาวแองโกล-แซกซอนนอกศาสนาคริสต์เคยเคารพนับถือ วนาเทพองค์สำคัญ นยอร์เดอร์ (Njörðr) เทพแห่งท้องทะเล และสายลม เป็นมหาเทพสูงสุดของวงศ์วนาเทพ เนอร์ธุส (Nerþus) เทพีแห่งบรรพธรณี เป็นขนิษฐาของนยอร์เดอร์ และถูกสันนิษฐานว่าเป็นภรรยาคนแรกของนยอร์เดอร์ เฟร็วเยอร์ (Freyr) เทพแห่งแสงแดดและการเก็บเกี่ยว เป็นโอรสของนยอร์เดอร์ เฟร็วยา (Freyja) เทพีแห่งความรัก สงคราม และเวทมนตร์ เป็นธิดาของนยอร์เดอร์ ควาเซียร์ (Kvasir) เทพแห่งปัญญาผู้รอบรู้ที่สุด กุลไวย์ (Gullveig) เทพีหรือแม่มดผู้เชี่ยวชาญเวทมนตร์ทองคำ ผู้เป็นต้นเหตุแห่งสงครามระหว่างอาศิรเทพและวนาเทพ อ้างอิง Va
นาคำ เป็นตำบลในอำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบล ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลนาคำตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลนาคำ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลกู่จาน ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสร้างถ่อน้อย (อำเภอหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลนาแก และตำบลดงแคนใหญ่ ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลแคนน้อย และตำบลลุมพุก ประวัติ พื้นที่เดิมมี 3 หมู่บ้านได้แก่ บ้านชำแรด บ้านนาส่วน และบ้านดอนเหมือดแข่ เมื่อปี พ.ศ. 2470 เกิดโรคระบาดได้มีการอพยพถิ่นฐาน ประชาชนบ้านชำแรดได้มาตั้งหมู่บ้านใหม่ชื่อ 'บ้านนาห่อม' (ปัจจุบันเป็นพื้นที่หมู่ 1,6) และบ้านนาคำ บ้านนาสวนเปลี่ยนชื่อเป็น 'บ้านปักแฮด' และบ้านดอนเหมือดแข่เป็น 'บ้านหัวขัว' ก่อนที่ปี พ.ศ. 2490 ได้แยกพื้นที่หมู่ 1 บ้านนาแก, หมู่ 2 บ้านปลาอีด, หมู่ 3 บ้านนาหลู่, หมู่ 6 บ้านหนองเทา, หมู่ 9 บ้านม่วง, หมู่ 12 บ้านหัวขัว ของตำบลดงแคนใหญ่ และหมู่ 11 บ้านปักแฮด, หมู่ 13 บ้านนาห่อม, หมู่ 14 บ้านนาคำ ของตำบลกู่จาน รวม 9 หมู่บ้าน ออกมาตั้งเป็น ตำบลนาคำ ต่อมามีครอบครัวทำเกษตรกรรมมากขึ้นบางครอบครัวได้อพยพไปตั้งถิ่นฐานริมห้วยเขมร และมีการตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า 'บ้านดอนเสาเรือน' มีการตั้งหมู่บ้านเพิ่มทำให้มีพื้นที่ 13 หมู่บ้าน ต่อมาปี พ.ศ. 2521 ได้แยกพื้นที่หมู่ 1 บ้านนาแก, หมู่ 2,13 บ้านปลาอีด, หมู่ 3 บ้านนาหลู่, หมู่ 6 บ้านหนองเทา, หมู่ 9 บ้านม่วง, หมู่ 10 บ้านเหล่าตอง, หมู่ 12 บ้านหนองตุกหลุก รวม 8 หมู่บ้านของตำบลนาคำ ออกไปตั้งเป็น ตำบลนาแก ทำให้ตำบลนาคำเหลือพื้นที่เพียง 5 หมู่บ้าน และปี พ.ศ. 2547 นายสุธี มากบุญ ผู้ว่าราชการจังหวัดยโสธรได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 1 บ้านนาห่อม ตั้งเป็นหมู่บ้านใหม่ชื่อ หมู่ 6 บ้านนาห่อม ทำให้มีพื้นที่ 6 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลนาคำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านนาห่อม หมู่ที่ 2 บ้านนาคำ หมู่ที่ 3 บ้านหัวขัว หมู่ที่ 4 บ้านปักแฮด หมู่ที่ 5 บ้านดอนเสาเรือน หมู่ที่ 6 บ้านนาห่อม อ้างอิง นาคำ นาคำ
เหล่าไฮ เป็นตำบลในอำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบล ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าไฮตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลเหล่าไฮ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลทุ่งมน และตำบลศรีฐาน ตำบลเชียงเพ็ง (อำเภอป่าติ้ว) ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลคำพระ และตำบลหัวตะพาน (อำเภอหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ) ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลกู่จาน ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลลุมพุก ประวัติ เดิมพื้นที่อยู่ในเขตตำบลกู่จาน โดยบ้านเหล่าไฮ คือ บ้านใฝ่ ตั้งอยู่ทิศใต้ของพื้นที่ปัจจุบัน 3 กิโลเมตร ตามคำบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่บอกเล่ากันมาในปี พ.ศ. 2370 น้ำท่วมที่บ้านใฝ่เพราะบ้านตั้งอยู่ที่ลุ่มทุ่งนา จึงย้ายบ้านมาตั้งอยู่ที่ไร่ฝ้ายของบ้านใฝ่ โดยตั้งชื่อตามภูมิประเทศ คำว่า 'เหล่าไฮ' คือที่ตรงนั้นเป็นที่ทำไร่เก่า คนในพื้นที่เรียกว่า 'เหล่า' ที่ตรงนั้นมีต้นไทรใหญ่ คนในพื้นที่เรียกว่า 'ไฮ' จึงเรียกขานกันว่า เหล่าไฮ ปี พ.ศ. 2523 ได้แบ่งแยกพื้นที่หมู่ 2 บ้านเหล่าไฮ, หมู่ 3 บ้านชาตะ, หมู่ 7 บ้านเหล่าหุ่ง, หมู่ 8 บ้านกุดเป่ง และหมู่ 12 บ้านหนองแวง ของตำบลกู่จาน ออกมาตั้งเป็น ตำบลเหล่าไฮ การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลเหล่าไฮแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านหนองแวง หมู่ที่ 2 บ้านเหล่าไฮ หมู่ที่ 3 บ้านชาตะยานนท์ หมู่ที่ 4 บ้านเหล่าหุ่ง หมู่ที่ 5 บ้านกุดเป่ง หมู่ที่ 6 บ้านกุดเป่ง อ้างอิง เหล่าไฮ เหล่าไฮ
คูนิงามิ หรือ โอกินาวะตอนเหนือ เป็นภาษารีวกีวในเกาะโอกินาวะตอนเหนือที่อำเภอคูนิงามิ และนครนาโงะ หรือรู้จักกันในชื่อภูมิภาคยัมบารุ ในอดีตเคยเป็นดินแดนของราชอาณาจักรโฮกูซัง สำเนียงนากิจิงมักถือเป็นตัวแทยของภาษาคูนิงามิ คล้ายคลึงกับสำเนียงชูริ-นาฮะของภาษาโอกินาวะตอนกลาง จำนวนผู้พูดภาษาคูนิกามิเป็นภาษาแม่ได้อย่างคล่องแคล่วนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด คนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่พูดภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแรก เนื่องจากนโยบายด้านภาษาของญี่ปุ่น ที่ตั้ง นอกจากส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะตอนเหนือแล้ว ยังมีผู้พูดภาษาคูนิงามิที่เกาะเล็กใกล้เคียง อย่างอิเอะ, สึเก็ง และคูดากะ ขอบเขตและการจัดอันดับ Glottolog จัดให้ภาษาคูนิงามะกับโอกินาวะตอนกลางเป็นสองภาษาในภาษากลุ่มโอกินาวะ โดยอ้างจาก Pellard (2009) ในขณะที่ Ethnologue เพิ่มโอกิโนเอราบุและโยรง ภาษาเหล่านี้ (กับภาษาอื่น ๆ ทั้งหมดในหมู่เกาะรีวกีวเหนือ) Glottolog จัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาอามามิ ส่วน แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลก ของยูเนสโกรวมภาษาโอกิโนเอราบุและโยรงเป็นวิธภาษาของคูนิงานิ โดยอ้างจาก Uemura (2003) ข้อมูล Okinawa Nakijin Hōgen Jiten โดยเซเซ็ง นากาโซเนะ. พจนานุกรมสำเนียงโยนามิเนะในหมู่บ้านนากิจิง Okinawa Iejima Hōgen Jiten โดยมุตสึโกะ โอชิโอะ. พจนานุกรมสำเนียงอิเอะ. อ้างอิง
ดงเจริญ เป็นตำบลในอำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบล ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลดงเจริญตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลดงเจริญ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลทุ่งมน ทิศตะวันออกและทิศใต้ ติดต่อกับตำบลลุมพุก ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลโพนทัน ประวัติ พื้นที่เดิมมีฐานะเป็นหมู่บ้าน อยู่ในเขตการปกครองของตำบลโพนทันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2440 ปี พ.ศ. 2484 ทางจังหวัดอุบลราชธานีได้ประกาศยุบพื้นที่ตำบลโพนทัน โดยพื้นที่บ้านดงได้นำไปตั้งเป็นหมู่ 4 ขึ้นกับตำบลลุมพุก ก่อนที่ปี พ.ศ. 2490 ได้แยกพื้นที่หมู่ 5,13 บ้านโพนทัน, หมู่ 9 บ้านคำแหลม, หมู่ 11 บ้านน้ำเกลี้ยง ของตำบลย่อ และหมู่ 1 บ้านแหล่งหนู, หมู่ 4 บ้านดง, หมู่ 6 บ้านสำโรง ของตำบลลุมพุก รวม 7 หมู่บ้านมารวมตั้งเป็น ตำบลโพนทัน บ้านดงจึงมีฐานะเป็นพื้นที่หมู่ 5 ของตำบลโพนทัน ปี พ.ศ. 2536 นายวิชัย ธรรมชอบ ผู้ว่าราชการจังหวัดยโสธร พร้อมด้วยนายอารีย์ วงศ์อารยะ รองปลัดกระทรวง ปฏิบัติราชการแทนปลัดกระทรวงมหาดไทยในขณะนั้นได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 4 บ้านคำแหลม, หมู่ 5,9,11 บ้านดง, หมู่ 6,12 บ้านแหล่งหนู และหมู่ 10 บ้านพรพูลสุข รวม 7 หมู่บ้านของตำบลโพนทัน ออกมาตั้งเป็น ตำบลดงเจริญ การปกครองส่วนภูมิภาค การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลดงเจริญแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านดง หมู่ที่ 2 บ้านดง หมู่ที่ 3 บ้านดง หมู่ที่ 4 บ้านคำแหลม หมู่ที่ 5 บ้านพรพูลสุข หมู่ที่ 6 บ้านแหล่งหนู หมู่ที่ 7 บ้านแหล่งหนู อ้างอิง ดงเจริญ ดงเจริญ
สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 (, ; born Roderic Llançol i de Borja; epithet: Valentinus ('The Valencian'); – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1503) เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาและผู้ปกครองรัฐสันตะปาปา ตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1492 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1503 ประสูติในตระกูลบอร์ฆาที่มีชื่อเสียง ณ เมืองชาติวา ในราชอาณาจักรบาเลนเซีย ภายใต้ราชบัลลังก์อารากอน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศสเปน) โดยมีพระนามว่า โรเดริก เด บอร์ฆา และเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปในพระนามภาษาอิตาลีว่า โรดริโก บอร์เจีย พระองค์ศึกษากฎหมาย ณ มหาวิทยาลัยโบโลญญา พระองค์ผนวชเป็นดีกัน และได้รับแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัลในปี ค.ศ. 1456 ภายหลังจากที่พระปิตุลาของพระองค์ได้รับเลือกเป็นสมเด็จพระสันตะปาปากัลลิสตุสที่ 3 และในปีถัดมา ทรงได้รับตำแหน่งรองอัครมหาเสนาบดีแห่งคริสตจักรคาทอลิก ต่อมา พระองค์ปฏิบัติหน้าที่ในสภาปกครองโรมันภายใต้สมเด็จพระสันตะปาปาอีกสี่พระองค์ โดยในระหว่างนั้น ทรงสั่งสมอิทธิพลและความมั่งคั่งอย่างมาก ในปี ค.ศ. 1492 โรดริโกได้รับเลือกเป็นสมเด็จพระสันตะปาปา โดยทรงเลือกพระนามว่า อเล็กซานเดอร์ที่ 6 พระราชกฤษฎีกา (papal bulls) ของสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 ในปี ค.ศ. 1493 ยืนยันสิทธิ์ของราชบัลลังก์สเปนในโลกใหม่ ภายหลังการค้นพบของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสในปี ค.ศ. 1492 ระหว่างสงครามอิตาลีครั้งที่สอง สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 สนับสนุนเซซาเร บอร์เจีย บุตรชายในฐานะกองทหารรับจ้างอิตาลี (condottiero) ให้กับพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส นโยบายต่างประเทศของพระองค์มุ่งหวังเพื่อให้ได้ผลประโยชน์สูงสุดแก่ตระกูลของพระองค์ สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 เป็นหนึ่งในพระสันตะปาปาที่มีความขัดแย้งมากที่สุดในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพระองค์ทรงยอมรับว่ามีบุตรหลายคนจากอนุภรรยาของพระองค์ ด้วยเหตุนี้ นามสกุลแบบอิตาเลียนของพระองค์จากบาเลนเซีย คือ บอร์เจีย จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของการลุ่มหลงในกามและการเอื้อประโยชน์แก่เครือญาติ ซึ่งโดยทั่วไปถือเป็นลักษณะเด่นในการครองสมณศักดิ์ของพระองค์ อ้างอิง หมายเหตุ การอ้างอิง อเล็กซานเดอร์ที่ 6 อเล็กซานเดอร์ที่ 6 อเล็กซานเดอร์ที่ 6 อเล็กซานเดอร์ที่ 6