bombman/thwiki-2026-super-clean-10k huggingface dataset:
นาโพธิ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีชื่อเสียงด้านการเป็นแหล่งทอผ้าไหมมัดหมี่ที่สวยงาม ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนาโพธิ์ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองสองห้อง (จังหวัดขอนแก่น) และอำเภอนาเชือก (จังหวัดมหาสารคาม) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนาเชือกและอำเภอยางสีสุราช (จังหวัดมหาสารคาม) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพุทไธสง ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองสองห้อง (จังหวัดขอนแก่น) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนาโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 65 หมู่บ้าน 14 หมู่บ้าน 15 หมู่บ้าน 12 หมู่บ้าน 14 หมู่บ้าน 10 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนาโพธิ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลนาโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาโพธิ์และบางส่วนของตำบลศรีสว่าง องค์การบริหารส่วนตำบลนาโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโพธิ์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาโพธิ์) องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านคู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านคูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านดู่ทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลดอนกอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนกอกทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศรีสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสว่าง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาโพธิ์) ชาวอำเภอนาโพธิ์ที่มีชื่อเสียง หญิงลี ศรีจุมพล นักร้องลูกทุ่งหมอลำชื่อดัง นาโพธิ์
เบญจลักษ์ เบ็น-จะ-ลัก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ จัดตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 โดยแยกออกจากอำเภอกันทรลักษ์ ต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ได้มีประกาศพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอเบญจลักษ์ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเบญจลักษ์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโนนคูณ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเดชอุดมและอำเภอทุ่งศรีอุดม (จังหวัดอุบลราชธานี) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์ อำเภอศรีรัตนะ และอำเภอน้ำเกลี้ยง การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเบญจลักษ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 67 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. เสียว (Siao) 14 หมู่บ้าน 4. หนองฮาง (Nong Hang) 12 หมู่บ้าน 2. หนองหว้า (Nong Wa) 15 หมู่บ้าน 5. ท่าคล้อ (Tha Khlo) 13 หมู่บ้าน 3. หนองงูเหลือม (Nong Ngu Lueam) 13 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเบญจลักษ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลเสียว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสียวทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหว้าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองงูเหลือม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองงูเหลือมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองฮาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองฮางทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลท่าคล้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าคล้อทั้งตำบล สถานศึกษา โรงเรียนประถม โรงเรียนอนุบาลเบญจลักษ์ โรงเรียนบ้านหนองงูเหลือม(คุรุราษฎร์รัฐกิจโกศล) โรงเรียนมัธยม โรงเรียนเบญจลักษ์พิทยา โรงเรียนหนองหว้าประชาสรรค์ โรงเรียนเอกชน โรงเรียนอนุบาลเบญจมิตร โรงพยาบาล โรงพยาบาลเบญจลักษ์เฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา โรงพยาบาลชุมชนระดับ F2 อ้างอิง เบญจลักษ์
ร่องคำ เป็นอำเภอในจังหวัดกาฬสินธุ์ เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอกมลาไสย ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอร่องคำ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกมลาไสย และอำเภอโพธิ์ชัย (จังหวัดร้อยเอ็ด) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ชัย (จังหวัดร้อยเอ็ด) ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเชียงขวัญและอำเภอจังหาร (จังหวัดร้อยเอ็ด) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกมลาไสย ประวัติ ร่องคำ เดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลโพนงาม อำเภอกมลาไสย ต่อมาแยกตำบลโพนงาม จัดตั้งเป็นตำบลสามัคคี ต่อมานายบุรี พรหมลักขโณ ผู้ว่าราชการจังหวัดกาฬสินธุ์พิจารณาพื้นที่ตำบลสามัคคี มีระยะทางห่างจากอำเภอต้นสังกัดมากกว่า 23 กิโลเมตร จึงแยกพื้นที่ตำบลสามัคคี จัดตั้งเป็นตำบลร่องคำ และให้ 2 ตำบลตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอร่องคำ ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2516 โดยเริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 กุมภาพันธ์ และแยกตำบลร่องคำ จัดตั้งเป็นตำบลเหล่าอ้อย ต่อมา พ.ต.ดาวเรือง นิชรัตน์ ผู้ว่าราชการจังหวัดกาฬสินธุ์ และหัวหน้ากิ่งอำเภอร่องคำ (ปลัดอำเภอกมลาไสย) เห็นว่าพื้นที่มีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอล่วงมาถึง 19 ปีแล้ว ซึ่งปัจจุบันชุมชนและความเจริญขยายตัวตามแนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2116 สายขอนแก่น–โพนทอง มีการพัฒนาพื้นที่อย่างต่อเนื่อง มีพื้นที่รวม 3 ตำบล 82.1 ตารางกิโลเมตร 35 หมู่บ้าน ประชากร 14,746 คน 2,826 ครัวเรือน ในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2536 จึงยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอร่องคำ รวมการเป็นกิ่งอำเภอ 20 ปี 274 วัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอร่องคำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 40 หมู่บ้าน ร่องคำ| 13 หมู่บ้าน 15 หมู่บ้าน 12 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอร่องคำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลร่องคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลร่องคำทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสามัคคี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามัคคีทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าอ้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่าอ้อยทั้งตำบล อ้างอิง ร่องคำ
ห้วยผึ้ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ ประวัติ ท้องที่อำเภอห้วยผึ้งเดิมทั้งหมดเคยขึ้นอยู่กับเมืองภูแลนช้าง เมื่อเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2445 มีการยุบเมืองภูแลนช้าง ไปรวมกับเมืองกุฉินารายณ์ พื้นที่ทั้งหมดก็อยู่ภายในตำบลภูแลนช้าง ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แบ่งตำบลภูแล่นช้าง ออกเป็น 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลภูแล่นช้าง ตำบลคำบง และตำบลไค้นุ่น ต่อมาปี พ.ศ.2505 พณ.จอมพลสกฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรี ได้มีดำริจัดตั้งนิคมสร้างตนเองขึ้น ให้ชื่อว่า นิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์ ขึ้นตรงกับกรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงมหาดไทย โดยมีการจัดสรรที่ดินทำกินให้กับเกษตรกรที่ยากไร้ขาดที่ทำกินเป็นของตนเอง ในพื้นที่ดงแม่เผด อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ที่ทำการนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์ตั้งอยู่ใกล้กับลำน้ำห้วยผึ้ง และมีราษฎรที่อพยพจากจังหวัดต่างๆ เข้ามาตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้ที่ทำการนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์ เป็นจำนวนมากได้ตั้งชื่อหมู่บ้านแห่งนี้ว่า บ้านห้วยผึ้ง โดยอยู่ในเขตปกครองของตำบลไค้นุ่น หมู่บ้านห้วยผึ้งจึงขึ้นอยู่กับการปกครองตำบลไค้นุ่น และต่อมาเมื่อปี พ.ศ.2519 ประชากรตำบลไค้นุ่นได้เพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก อันเนื่องมาจากการจัดสรรที่ดินทำกินให้กับเกษตรกรของนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์ ทางกรมการปกครองกระทรวงมหาดไทย ได้จัดตั้งหมู่บ้านในเขตนิคมสร้างตนเองขึ้นจำนวน 10 หมู่บ้าน พร้อมกัน และแบ่งแยกตำบลจากตำบลไค้นุ่นมาเป็นอีกตำบลหนึ่งใช้ชื่อว่า ตำบลนิคมห้วยผึ้ง อันเนื่องมาจากหมู่บ้านที่ตั้งใหม่เป็นหมู่บ้านที่ทางนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์ ได้จัดสรรที่ดินทำกินให้ รวมกับหมู่บ้านหลักคือบ้านห้วยผึ้ง จึงเป็นที่มาของคำว่าตำบลนิคมห้วยผึ้ง ตามกฎหมายลักษณะปกครองท้องที่ ในปี พ.ศ. 2524 ทางราชการได้ยกฐานะตำบลนิคมห้วยผึ้ง ขึ้นเป็นกิ่งอำเภอห้วยผึ้ง มีตำบลนิคมห้วยผึ้ง ตำบลไค้นุ่น และตำบลคำบง ไปขึ้นอยู่ในเขตการปกครองของกิ่งอำเภอห้วยผึ้ง 21 พฤษภาคม 2533 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอห้วยผึ้ง ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอห้วยผึ้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสมเด็จ และอำเภอภูพาน (จังหวัดสกลนคร) ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนาคู ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกุฉินารายณ์และอำเภอนามน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนามนและอำเภอสมเด็จ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอห้วยผึ้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 52 หมู่บ้าน 15 หมู่บ้าน 13 หมู่บ้าน 16 หมู่บ้าน 8 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอห้วยผึ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลห้วยผึ้ง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนิคมห้วยผึ้ง เทศบาลตำบลคำบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำบงทั้งตำบล เทศบาลตำบลหนองอีบุตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองอีบุตรทั้งตำบล เทศบาลตำบลไค้นุ่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไค้นุ่นทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลนิคมห้วยผึ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคมห้วยผึ้ง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลห้วยผึ้ง) ห้วยผึ้ง
โซ่พิสัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตามพระราชบัญญัติตั้งจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2554 อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป และในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ประวัติ คำว่า “โซ่” หมายถึง ชนเผ่าหนึ่ง ที่ได้อพยพจากทางภาคเหนือของประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ได้เข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่ปัจจุบัน ประมาณ 250 ปี โดยชนกลุ่มดังกล่าวเรียกตนเองว่าชาวโซ่หรือไทโซ่ เดิมบ้านโซ่ ขึ้นตรงต่อเมืองโพนพิสัย จนกระทั่งสมัยรัชกาลที่ 5 บ้านโซ่ได้รับยกระดับฐานะเป็นตำบล และเป็นตั้งเป็นกิ่งอำเภอโซ่พิสัยในปี พ.ศ. 2515 จนกระทั่งเป็นอำเภอโซ่พิสัย ตามลำดับ วันที่ 7 มีนาคม 2510 ตั้งตำบลศรีชมภู แยกออกจากตำบลโซ่ ตั้งตำบลหนองพันทา แยกออกจากตำบลโซ่ วันที่ 1 มีนาคม 2515 แยกพื้นที่ตำบลโซ่ ตำบลศรีชมภู และตำบลหนองพันทา จากอำเภอโพนพิสัย มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโซ่พิสัย และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอโพนพิสัย วันที่ 13 เมษายน 2520 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอโซ่พิสัย อำเภอโพนพิสัย เป็น อำเภอโซ่พิสัย วันที่ 1 สิงหาคม 2521 ตั้งตำบลคำแก้ว แยกออกจากตำบลโซ่ วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2523 จัดตั้งสุขาภิบาลโซ่พิสัย ในท้องที่บางส่วนของหมู่ที่ 1,2,3,4,13,16 ตำบลโซ่ วันที่ 11 พฤษภาคม 2525 ตั้งตำบลบัวตูม แยกออกจากตำบลหนองพันทา วันที่ 23 มิถุนายน 2530 ตั้งตำบลถ้ำเจริญ แยกออกจากตำบลศรีชมภู วันที่ 29 กรกฎาคม 2534 ตั้งตำบลเหล่าทอง แยกออกจากตำบลหนองพันทา วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลโซ่พิสัย เป็นเทศบาลตำบลโซ่พิสัย ด้วยผลของกฎหมาย วันที่ 22 มีนาคม 2554 แยกพื้นที่อำเภอบึงกาฬ อำเภอโซ่พิสัย อำเภอบุ่งคล้า อำเภอบึงโขงหลง อำเภอปากคาด อำเภอพรเจริญ และอำเภอศรีวิไล จังหวัดหนองคาย มาตั้งเป็น จังหวัดบึงกาฬ และเปลี่ยนชื่ออำเภอบึงกาฬ เป็นอำเภอเมืองบึงกาฬ ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอโซ่พิสัยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปากคาดและอำเภอเมืองบึงกาฬ ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองบึงกาฬและอำเภอพรเจริญ ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านม่วง (จังหวัดสกลนคร) และอำเภอเฝ้าไร่ (จังหวัดหนองคาย) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเฝ้าไร่และอำเภอรัตนวาปี (จังหวัดหนองคาย) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอโซ่พิสัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 95 หมู่บ้าน ได้แก่ ลำดับ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร(ธันวาคม 2565) 1. โซ่ So 2. หนองพันทา Nong Phan Tha 3. ศรีชมภู Si Chomphu 4. คำแก้ว Kham Kaeo 5. บัวตูม Bua Tum 6. ถ้ำเจริญ Tham Charoen 7. เหล่าทอง Lao Thong การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอโซ่พิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 8 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลโซ่พิสัย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโซ่ องค์การบริหารส่วนตำบลโซ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโซ่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลโซ่พิสัย) องค์การบริหารส่วนตำบลหนองพันทา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองพันทาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลศรีชมภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีชมภูทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลคำแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำแก้วทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลบัวตูม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบัวตูมทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลถ้ำเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถ้ำเจริญทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่าทองทั้งตำบล สถานศึกษา โรงเรียนโซ่พิสัยพิทยาคม โรงเรียนโนนคำพิทยาคม วิทยาลัยเทคโนโลยีโซ่พิสัย โรงเรียนอนุบาลรัชดา โรงเรียนอนุบาลโซ่พิสัย โรงเรียนศรีชมภูวิทยา โรงเรียนบ้านไทรงามโนนภูดิน โรงเรียนบ้านเหล่าทองหลาง โรงเรียนบ้านซำบอน โรงเรียนบ้านคำไผ่ โรงเรียนโพนทองประชาสรรค์ อ้างอิง ซโพิสัย
นิคมน้ำอูน เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอวาริชภูมิ และอำเภอพรรณานิคม ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอนิคมน้ำอูน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวาริชภูมิและอำเภอพรรณานิคม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพรรณานิคมและอำเภอกุดบาก ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกุดบาก และอำเภอวังสามหมอ (จังหวัดอุดรธานี) ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวาริชภูมิ ประวัติ เมื่อปี พ.ศ. 2511 กรมชลประทานได้มีการสร้างโครงการชลประทานลำน้ำอูนที่ตำบลแร่ อำเภอพังโคน ตำบลนาใน อำเภอพรรณานิคม และตำบลวาริชภูมิ อำเภอวาริชภูมิ ทำให้ราษฎรที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่น้ำท่วมต้องอพยพขึ้นไปอยู่บริเวณเชิงเขาภูพาน จึงเกิดเป็นชุมชนขึ้น มีการจัดตั้งพื้นที่เป็นนิคมสร้างตนเอง รวมทั้งจังหวัดสกลนครเสนอจัดตั้งกิ่งอำเภอในพื้นที่ เพื่อจัดสรรพื้นที่รองรับที่อยู่อาศัยและทำกินของประชาชน จึงแยกพื้นที่ตำบลวาริชภูมิ อำเภอวาริชภูมิ จัดตั้งเป็นตำบลนิคมน้ำอูน และแยกตำบลนาใน อำเภอพรรณานิคม จัดตั้งเป็นตำบลหนองปลิง และโอนพื้นที่ตำบลหนองปลิง มารวมเข้ากับอำเภอวาริชภูมิ ก่อนที่ในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2518 จะรวมพื้นที่ 2 ตำบลขึ้นเป็น กิ่งอำเภอนิคมน้ำอูน โดยเริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 16 มิถุนายน และแยกตำบลหนองปลิง จัดตั้งเป็นตำบลหนองบัว แยกตำบลหนองบัว จัดตั้งเป็นตำบลสุวรรณคาม เนื่องจากมีประชากรน้อย เป็นพื้นที่ทุรกันดาร ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 จึงยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนิคมน้ำอูน เพื่อส่งเสริมการพัฒนาพื้นที่ให้ดียิ่งขึ้น โดยมีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอถึง 18 ปี 358 วัน การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอนิคมน้ำอูนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. 10 หมู่บ้าน 2. 8 หมู่บ้าน 3. 4 หมู่บ้าน 4. 7 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอนิคมน้ำอูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 4 แห่ง ได้แก่ องค์การบริหารส่วนตำบลนิคมน้ำอูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคมน้ำอูนทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปลิงทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลสุวรรณคาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสุวรรณคามทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวทั้งตำบล อ้างอิง นิคมน้ำอูน
เจริญศิลป์ เป็นอำเภอหนึ่งในจำนวน 18 อำเภอของจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสว่างแดนดิน แต่เนื่องจากระยะทางในการติดต่อราชการนั้นห่างไกลจากอำเภอสว่างแดนดิน จึงได้มีการแยก 5 ตำบลทางตอนเหนือและตั้งเป็น กิ่งอำเภอเจริญศิลป์ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน และต่อมาได้จัดตั้งเป็นอำเภอเจริญศิลป์ เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ที่ตั้งและอาณาเขต อำเภอเจริญศิลป์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านม่วง ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวานรนิวาส ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสว่างแดนดิน ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านดุง (จังหวัดอุดรธานี) การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเจริญศิลป์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่ 1. บ้านเหล่า| 17 หมู่บ้าน 2. เจริญศิลป์| 12 หมู่บ้าน 3. ทุ่งแก| 11 หมู่บ้าน 4. โคกศิลา| 8 หมู่บ้าน 5. หนองแปน| 11 หมู่บ้าน การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเจริญศิลป์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่ เทศบาลตำบลเจริญศิลป์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเจริญศิลป์และตำบลทุ่งแก องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเหล่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเหล่าทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลเจริญศิลป์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจริญศิลป์ (นอกเขตเทศบาลตำบลเจริญศิลป์) องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งแก (นอกเขตเทศบาลตำบลเจริญศิลป์) องค์การบริหารส่วนตำบลโคกศิลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกศิลาทั้งตำบล องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแปน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแปนทั้งตำบล เจริญศิลป์
ร่วมด้วยช่วยกัน ส่วนหนึ่งที่คุณสามารถช่วยสร้างโลกของสัตว์ได้ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่ต้องการ แตนทะเล พยาธิตัวจี๊ด พยาธิไส้เดือน หนอนทะเล แมลงหางหนีบ ดาวหมอน หอยเจดีย์ หอยหวี แมงมุมปู หอยโข่ง ไรฝุ่น ตัวสามง่าม มวนจิงโจ้น้ำ ต่อแมงมุม ต่อหลุม ต่อหัวเสือ มอด เห็บ ริ้น ไร ตั๊กแตนทะเลทราย ตัวกะปิ ผีเสื้อกระดองเต่าเล็ก ผีเสื้อนกยูง ผีเสื้อปีกขาวเล็ก ผีเสื้อกะลาสี ผีเสื้อหางแฉก ผีเสื้ออพอลโล ด้วงงวงขน ด้วงดิน ต่อฟันเลื่อย ต่อทาแทนทูลาฮอวก์ ตั๊กแตนกิ่งไม้ เพลี้ยกระโดด มดกัดใบ มดเก็บเกี่ยว มดบลูด็อก มดป่า แมงป่องน้ำ แมงมุมกับดัก แมลงช้าง แมลงปอเข็ม แมลงปอจักรพรรดิ แมลงสาบยักษ์มาดากัสการ์ กิ้งกือยักษ์ กิ้งกือหลังแบน ด้วงกินซาก ด้วงน้ำมัน ด้วงมูลสัตว์ ด้วงแรด ด้วงสี่ตา ด้วงดิ่ง ต่อรัง ตั๊กแตนกิ่งไม้น้ำ ตั๊กแตนสี หอยทากต้นไม้ หอยทากแอฟริกา หอยโข่ง ตั๊กแตนกล้วยไม้ ผีเสื้อกลางคืนซินนาบาร์ ผีเสื้อกัมจักรพรรดิ ผีเสื้อเหยี่ยว ผีเสื้อเดินขบวน ผีเสื้อฮามาไดรแอส ผีเสื้ออุปราช ผีเสื้อม้าลาย ผีเสื้อมอร์ไฟ ผีเสื้อฟ้าธรรมดา ผีเสื้อกลางคืนไอโอ ผีเสื้อกลางคืนแอตลาส ผีเสื้อกลางคืนโลปา สัตว์มีกระดูกสันหลังที่ต้องการ ไก่มัลลี ตัวดีดทราย ตะกวดออสเตรเลีย กบซับน้ำ ปลาพยาบาล ตะพาบน้ำม่านลาย นกปากไขว้ นกกาน้ำตาสีน้ำเงิน นกทูแคน นกสาลิกาดำ นกตบยุง กระต่ายทะเลทราย โพลาร์ ค้างคาวแม่ไก่ เม่นกินมด นกอินทรีหางพลั่ว ปลาไหลทราย งูเหลือมต้นไม้สีมรกต นกโรดรันเนอร์ บาราล นกอีมู งูทะเลสีมะกอก งูทะเลลายดำเหลือง งูทะเลหัวสุนัข นกทูแคน นกไต่กำแพง นกปากไขว้ นกจับหอย นกช้อนหอยเหลือบ นกนางนวลแกลบอาร์กติก นกนางนวลหางแฉก ปลากระจก ปลากระต่าย โลมาลายจุด โลมาสปินเนอร์ วาฬนำร่อง วาฬสีเทา สิงโตทะเลแคลิฟอร์เนีย กระรอกแดง แมวเบงกอล แมวป่ายุโรป เสือโคร่งสีทอง แมวลายเสือ
left ลาซาเร ปอนติเชลลี (Lazare Ponticelli) เป็นหนึ่งในทหารกว่า 8.4 ล้านคนที่ได้ร่วมรบภายใต้ธงชาติฝรั่งเศสในสงครามโลกครั้งที่ 1 และเป็นทหารผ่านศึกคนสุดท้ายในกองทัพฝรั่งเศสที่ได้ร่วมในมหาสงครามที่มีชีวิตยืนยาวที่สุด ปอนติเชลลีเสียชีวิตเมื่อวันพุธ 12 มีนาคม พ.ศ. 2550 ที่บ้านพักในเครมลิน-บีแซ็ตร์ กรุงปารีส โดยมีอายุ 110 ปี ประธานาธิบดีนิโกลาส์ ซาร์โกซีได้ออกมาประกาศการเสียชีวิต และได้กล่าวว่าเป็นการเศร้าโศกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มีนายทหารน้อยกว่า 24 คนที่เป็นทหารผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่ 1 และยังมีชีวิตอยู่ถึงปัจจุบัน ในปีนี้มีทหารผ่านศึกเสียชีวิตไปแล้ว 6 คน รวมถึงทหารผ่านศึกชาวเยอรมนีที่เพิ่งเสียชีวิตไปและต่อมาคือปอนติเชลลี่ การมีชีวิตรอดไม่ได้ถือว่าเป็นการประสอบความสำเร็จแต่อย่างใด และปอนติเชลลี่ก็ได้ให้สัมภาษณ์กับรอยเตอร์ในปีที่แล้วว่า 'ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร' เขาได้กล่าวอยู่เสมอว่าเกียรติประวัตินั้นตกอยู่กับทหารฝรั่งเศสกว่า 1.3 ล้านคนที่ได้เสียชีวิตระหว่างสงคราม และเมื่อสัปดาห์เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม โรเบิร์ต เอ็ม. เกตส์ได้สดุดียกย่องทหารผ่านศึก โดยเฉพาะทหารผ่านศึกอเมริกันคนสุดท้ายที่ได้ถูกส่งไปรบในต่างประเทศ แฟรงค์ บักเคิลส์ ซึ่งมีอายุกว่า 107 ปี ในทางกลับกันรัฐบาลเยอรมนีกลับเพิกเฉยต่อการเสียชีวิตของทหารผ่านศึกชาวเยอรมนีคนสุดท้าย เอริช แคสต์เนอร์ ซึ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2550 เมื่อฌากส์ ชีรักเป็นประธานาธิบดีฝรั่งเศส เขาได้สาบานว่าจะแสดงความเคารพต่อทหารผ่านศึกคนสุดท้ายโดยให้มีงานศพอย่างสมเกียรติ แต่ปอนติเชลลี่กลับต่อต้านแนวความคิดของชีรัก โดยกล่าวว่ามันจะเป็นการลบหลู่ทหารคนอื่นๆ ที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว โดยไม่มีพิธีหรืองานศพใดๆ แต่หลังจากการเสียชีวิตในเดือนมกราคมของทหารผ่านศึกชาวฝรั่งเศส หลุยส์ เดอ กาเซอนาฟ (110 ปี) ปอนติเชลลี่ได้ตกลงที่จะให้มีงานระลึกเล็กๆ แด่เหล่าทหารผ่านศึกที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว 'ไม่อึกทึกครึกโครม ไม่มีขบวน' เขากล่าว ข่าวเด่นก่อนๆ ...
'เฌอเนอวูซูบลีปา' เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออน องเนอช็องฌ์ปา วางจำหน่ายในรูปแบบดาวน์โหลดในแคนาดาเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2005และฝรั่งเศสในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2005 ส่วนซิงเกิลซีดีได้มีการเผยแพร่ในฝรั่งเศส เบลเยียม และสวิตเซอร์แลนด์ในช่วงกลางตุลาคม ค.ศ. 2005 ภูมิหลังและการเผยแพร่ คำร้องประพันธ์โดย ฌัก เวอเนอรูโซ (ผู้ทำงานร่วมกับเซลีน ดิออนในอัลบั้ม อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี อัลบั้มภาษาฝรั่งเศสก่อนหน้านี้) กล่าวว่าเพลงนี้เป็นการขอบคุณแฟนเพลงของเธอ 'เฌอเนอวูซูบลีปา' ออกจำหน่ายเพื่อการค้าในบางประเทศในยุโรป และออกเผยแพร่ในสถานีวิทยุแบบซิงเกิลสถานีวิทยุในแคนาดา มิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำและอำนวยการผลิตในโรงละครมอนทรีออล อิมพีเรียล ประเทศแคนาดาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 โดย Didier Kerbrat และออกเผยแพร่ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2005 เซลีน ดิออนเยือนฝรั่งเศสในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 เพื่อโปรโมตอัลบั้มใหม่ของเธอ และแสดงเพลง 'เฌอเนอวูซูบลีปา' ในรายการโทรทัศน์หลายรายการ ซิงเกิลขึ้นสู่อันดับที่ 2 (สถานะ: ซิลเวอร์ - 163,600 แผ่น) และประสบความสำเร็จในอีก 3 ที่ได้แก่ อันดับ 3 ในควิเบก, อันดับ 4 ในเบลเยี่ยม, อันดับ 8 ในยุโรป และอันดับที่ 21 ในสวิตเซอร์แลนด์ 'เฌอเนอวูซูบลีปา' ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัล รางวัลเฟลิกซ์ ในปี ค.ศ. 2006 ในประเภทเพลงยอดเยี่ยมแห่งปี ในฉบับของเพลง 'เฌอเนอวูซูบลีปา' ที่ขับร้องโดยเซลีน ดิออน และ 500 นักคอรัส วางจำหน่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ในอัลบั้ม 500 Choristes avec.../vol.2 และบรรจุในซิงเกิลเพลงภาษาฝรั่งเศสของเซลีนในปี พ.ศ. 2550 'เอซีลนองแรสเตกวีน (เฌอเซอเรแซล-ลา)' นอกจากนี้ ชากยังประพันธ์และอำนวยการสร้าง 4 เพลงจากอัลบั้ม แดล ของเซลีนที่จำหน่ายในปี พ.ศ. 2550 อีกด้วย รูปแบบและรายชื่อเพลง ซิงเกิลซีดียุโรป 'เฌอเนอวูซูบลีปา' – 3:35 'ซูเลอวอง' (ร้องกับการูและคณะประสานเสียง 500 คน) – 3:34 'เฌอเนอวูซูบลีปา' (ทำนองบรรเลง) – 3:35 ชาร์ต รายสัปดาห์ ชาร์ต (2005) อันดับสูงสุด แคนาดา AC (Billboard) 23 ยุโรป (European Hot 100 Singles) 8 รัฐเกแบ็ก (ADISQ) 2 ปลายปี ชาร์ต (2005) อันดับ เบลเยียม (Ultratop 50 Wallonia) 41 ฝรั่งเศส (SNEP) 30 ใบรับรองและยอดขาย ประวัติเผยแพร่ ประเทศ วันที่ รูปแบบ แคนาดา 27 กันยายน 2005 ดาวน์โหลด ฝรั่งเศส 3 ตุลาคม 2005 เบลเยียม 7 ตุลาคม 2005 ซีดี สวิตเซอร์แลนด์ ฝรั่งเศส 17 ตุลาคม 2005 อ้างอิง ฌ ฌ
พระพุทธวิชิตมารประทานสันติสุขสวัสดีชินสีห์ธรรมบพิตร เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองปางมารวิชัย ประดิษฐานบนวิหารจตุรมุข ภายในบริเวณศูนย์ฝึกอบรมที่ 1 (แพร่) อำเภอเมือง จังหวัดแพร่ หรือบริเวณโรงเรียนการป่าไม้ (เดิม) ประวัติ พระพุทธวิชิตมารประทานสันติสุขสวัสดีชินสีห์ธรรมบพิตร สร้างขึ้นสมัยเจ้าหลวงเทพวงศ์ลิ้นตอง เจ้าครองนครแพร่ องค์ที่ 19 (พ.ศ. 2361 - 2375) เดิมเป็นพระพุทธรูปปูนขาว ประทับอยู่กับพื้นดิน หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ลักษณะสำคัญคือ 'เศียรขาด' ชาวบ้านจึงเรียกกันทั่วไปว่า 'หลวงพ่อหัวกุด' สร้างขึ้นเพื่อให้นักโทษได้กราบบูชาก่อนถูกตัดหัวประหารชีวิต เนื่องจากที่ตั้งขององค์พระนี้ คือบริเวณประตูมารหรือประตูผี ประตูด้านทิศตะวันตกของกำแพงเมืองแพร่ เป็นเขตป่าช้าเก่าและใช้สถานที่ประหารชีวิตนักโทษในสมัยโบราณ ต่อมาสถานที่นี้ถูกใช้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนป่าไม้ กรมป่าไม้ และศูนย์ฝึกอบรมของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ตามลำดับ หลวงพ่อหัวกุดจึงเป็นที่เคารพบูชาของอาจารย์และศิษย์โรงเรียนป่าไม้แพร่ไปด้วย หลวงพ่อหัวกุดได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2514 โดยคณะอาจารย์และสมาคมศิษย์เก่าป่าไม้แพร่ ภายใต้การนำของนายรัตน์ พนมขวัญ อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนป่าไม้และอดีตวุฒิสมาชิกจังหวัดแพร่ ร่วมกับข้าราชการ พ่อค้า ประชาชนจังหวัดแพร่ ดำเนินการบูรณะโดยการยกองค์หลวงพ่อที่ประทับอยู่กับพื้นดินขึ้นประดิษฐานบนวิหารจตุรมุข ห่างจากที่ตั้งองค์พระเดิมออกมาด้านหลังประมาณ 10 เมตร วางศิลาฤกษ์วันที่ 21 มกราคม 2514 และทำการซ่อมแซมใหม่ทั้งองค์ในรูปแบบศิลปะสุโขทัยดังที่เห็นในปัจจุบัน เสร็จแล้วได้รับประทานนามจากสมเด็จพระอริยวงศาคตญาน สมเด็จพระสังฆราชเจ้า วัดมกุฏกษัตริยาราม เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2514 เป็น 'พระพุทธวิชิตมารประทานสันติสุขสวัสดีชินสีห์มหาบพิตร' หรือเรียกโดยทั่วไปว่า 'หลวงพ่อวิชิตมาร' หลวงพ่อวิชิตมารเป็นที่เคารพบูชาเชื่อถือในความศักดิ์ของประชาชนจังหวัดแพร่ มีการจัดงาน 'วันไหว้หลวงพ่อ' ในวันที่ 21 มกราคม เป็นประเพณีทุกปี จัดสร้างวัตถุมงคลเหรียญและพระบูชามาแล้ว 3 รุ่น โดยรุ่นที่ 1 สร้างปี พ.ศ. 2516 รุ่นที่ 2 พ.ศ. 2536 และรุ่นที่ 3 พ.ศ. 2545 พุทธวิชิตมาร พุทธวิชิตมาร พุทธวิชิตมาร
ลิลิมุ Kiss หรือ Lilim Kiss (ชื่อที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เป็นผลงานของ มิซุกิ คาวาชิตะ ว่าด้วยเรื่องราวความรักระหว่างปีศาจสาว และมนุษย์ จัดพิมพ์ในประเทศไทย โดยมีลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เนชั่นกรุ๊ป. มีทั้งหมด 2 เล่มจบ ตัวละคร ตัวละครหลัก ;ลิลิมุ Lilim ปีศาจสาวแสนสวย หุ่นคัพเอฟ ที่อยู่ในขวดแก้วที่ทาคายะเจอ อาหารของเธอคือพลังชีวิตของมนุษย์.. ;ทาคายะ ไซคิ Takaya Saiki ชายหนุ่มสุดเท่ คมเข้ม หุ่นบึ้ก หัวดี(เป็นนร.หมายเลข 13 อยู่รร.ชายล้วนนิชิ) ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะเข้าใจผิด นึกว่าเป็นคนเกเร แต่จริงๆแล้วเป็นโรคแพ้ผู้หญิง เลยเก๊กตลอด ตัวละครรอง ;โคจิม่า Kojima เป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกันกับไซคิ เชื่อในเรื่องไสยศาสตร์ และเวทมนตร์อย่างมาก ;มิอุ ชิราอิ Miu Shirai เป็นไอดอลประจำโรงเรียนหญิงล้วนเซย์ชิน นิสัยหลงตัวเอง และต้องการเอาชนะสูง หลงชอบไซคิ เพราะเคยช่วยเธอไว้ ;จั๊ปปี้ Chappy จั๊ปปี้ เป็นชื่อที่ มิอุตั้งให้ มีปู่เป็นคนฝรั่งเศส ย่าเป็นคนญี่ปุ่น แม่เป็นคนอังกฤษ โดยย่าของเค้าเป็นคนเฝ้าบ้านพักของมิอุ ;มัตสึดะ Matsuda อยู่ชั้นเดียวกันกับไซคิ ชอบหาเรื่องไซคิ(แต่แพ้ตลอด) ตัวละครอื่นๆ ;พ่อทาคายะ นิสัยออกจะหัวงู อยากจะมีลูกสาว ;แม่ทาคายะ เข้าใจผิดว่าทาคายะ ทำอะไรไม่ดีกับลิลิมุ(มาเห็นตอนลิลิมุกอดทาคายะอยู่) เลยบอกทาคายะว่าต้องรับผิดชอบ ;ลิลิมุ รุ่นพี่ Sempai เป็นลิลิมุรุ่นพี่ มีผมยาวสีทอง หลงเข้ามาในเมือง เลยมาเจอกับลิลิมุจังเข้า ;ปิ้วจัง Piyu-chan อดีตเป็นมังกรไวบาร์น ที่ถูกโคจิม่า เรียกออกมา แต่พอโดนผนึกไว้ในขวดแก้ว แล้วเปิดออกมากลายเป็นลูกบอลปีศาจตัวนุ่มๆ ติดลิลิมุมาก เมื่อโกรธจะกลายเป็นลูกบอลเหล็ก ชอบกินของนุ่มๆ ;โซมะ ยูคิฮิโกะ Souma Yukihiko เจ้าของขวดแก้ว และลิลิมุคนก่อน ตั้งใจจะมาเอาลิลิมุคืน
แม่แบบ นี้ ใช้สำหรับแสดงข้อมูลสภาพภูมิอากาศ ณ ตำแหน่งใด ๆ ที่ตรวจวัดมาแล้วในรอบปี ซึ่งจะแสดงอุณหภูมิสูงสุด อุณหภูมิต่ำสุด และปริมาณน้ำฝน/หยาดน้ำฟ้า ในแต่ละเดือนในรอบปี สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการอ่านและการแปลผล โปรดดูที่นี่ ในเอกสารฉบับนี้ จะกล่าวถึงวิธีการใส่แม่แบบนี้ลงในหน้าบทความ หน้าผู้ใช้ และหน้าอื่น ๆ ที่ต้องการในวิกิพีเดีย วิธีการใส่ตารางแสดงสภาพภูมิอากาศ ให้ใส่โค้ดตามรูปแบบต่อไปนี้ แล้วกรอกข้อมูลให้ครบ ในส่วนของตำแหน่ง ถ้าไม่ระบุ (หรือระบุว่าไม่กำหนด) ตารางก็จะฝังตัวลงในหน้าที่ท่านใส่ โดยไม่มีการตัดคำเลี่ยงอ้อมตาราง (ดูตัวอย่างด้านล่าง) ส่วนหน่วยวัด หากท่านไม่ระบุ ก็จะถือว่าท่านได้เลือกหน่วยในมาตราเมตริก (องศาเซลเซียสและมิลลิเมตร) ดังนั้นกรณีที่ท่านใช้ข้อมูลในระบบอังกฤษ (องศาฟาเรนไฮต์และนิ้ว) ต้องระบุส่วนนี้ด้วยทุกครั้ง ส่วนแหล่งข้อมูล ให้ระบุแหล่งข้อมูลที่ท่านได้ข้อมูลมา เมื่อบันทึกหรือดูตัวอย่าง อุณหภูมิและปริมาณน้ำฝนทั้งในหน่วยเมตริกและอังกฤษจะปรากฏขึ้น ข้อควรระวังก็คือ ในส่วนของอุณหภูมิและปริมาณน้ำฝนต้องเติมเฉพาะตัวเลขเท่านั้น สำหรับชื่อสถานที่หรือเมือง หากมีคำขยายแสดงเขตปกครอง เช่น จังหวัด รัฐ มณฑล ฯลฯ ให้เติมในส่วนของชื่อสถานที่หรือเมือง ซึ่งหากท่านต้องการทำลิงก์เชื่อมโยง ท่านต้องใส่โค้ดสำหรับลิงก์ลงในชื่อสถานที่เอง ตัวอย่าง ถ้าใส่ตำแหน่งเป็น 'ซ้าย' ถ้าใส่ตำแหน่งเป็น 'ขวา' ถ้าใส่ตำแหน่งเป็น 'ไม่กำหนด' ถ้าใช้มาตราอังกฤษ