bombman/thwiki-2026-super-clean-10k huggingface dataset:
สามเมือง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสีดา จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลสีดา และองค์การบริหารส่วนตำบลสามเมือง การปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค หมู่ที่ 1 สามเมือง หมู่ที่ 2 โนนเมือง หมู่ที่ 3 แฝก หมู่ที่ 4 โนนสำราญ หมู่ที่ 5 โนนกอก หมู่ที่ 6 โนนสมบูรณ์ หมู่ที่ 7 หัวตะโมน หมู่ที่ 8 ซาด หมู่ที่ 9 ตะกุดขอน หมู่ที่ 10 ตะคร้อ การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ของตำบลสามเมือง อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น พื้นที่ (ตร.กม.) หลังคาเรือน* ประชากร* เทศบาลตำบลสีดา (เฉพาะเขตตำบลสามเมือง) - 186 573 องค์การบริหารส่วนตำบลสามเมือง 24.88 1,300 4,174 รวม - 1,486 4,747 สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลสามเมือง ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564 สถานที่สำคัญ การศึกษา โรงเรียน โรงเรียนบ้านแฝก โรงเรียนวัดบ้านโนนกอก โรงเรียนวัดบ้านสามเมือง อ้างอิง สามเมือง
หมู่บ้านหนองใหญ่ ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านหนองใหญ่ หมู่บ้านภูผาทอง หมู่บ้านวังผาแดง หมู่บ้านไทยสงบ และหมู่บ้านมอสุวรรณ เป็นหมู่บ้านในตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ประวัติของหมู่บ้าน หมู่บ้านหนองใหญ่ เดิมคือ หมู่ที่ 15 ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ตำบลห้วยบง แยกออกจากตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา บ้านหนองใหญ่จึงถูกโอนมาเป็นหมู่ที่ 8 ตำบลห้วยบง เนื่องจากบ้านหนองใหญ่ มีพื้นที่และมีการกระจายตัวของประชากรมาก จึงมีการแยกพื้นที่ออกเป็น หมู่บ้านภูผาทอง (หมู่ที่ 10) หมู่บ้านวังผาแดง (หมู่ที่ 11) หมู่บ้านไทยสงบ (หมู่ที่ 13) และและหมู่บ้านมอสุวรรณ (หมู่ที่ 22) ตามลำดับ ประชากร หมู่บ้านหนองใหญ่ หมู่บ้านภูผาทอง หมู่บ้านวังผาแดง หมู่บ้านไทยสงบ และหมู่บ้านมอสุวรรณ มีประชากรรวมทั้งหมด 1,915 คน แบ่งเป็น ชาย 969 คน หญิง 946 คน หมู่บ้าน ประชากร หลังคาเรือน ชาย หญิง รวม หมู่ที่ 5 หนองใหญ่ 284 292 576 235 หมู่ที่ 10 ภูผาทอง 169 174 343 125 หมู่ที่ 11 วังผาแดง 150 144 294 124 หมู่ที่ 13 ไทยสงบ 215 204 419 147 หมู่ที่ 22 มอสุวรรณ 151 132 283 109 รวม 969 946 1,915 740 อ้างอิง:กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ข้อมูล ณ สิ้นปี 2564 อ้างอิง บ้านหนองใหญ่ หนองใหญ่
คูอิ เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในสมัยต้นช่วงระหว่างกลางหนึ่ง พระองค์อาจอยู่ในราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์ ตามที่เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้เสนอความเห็นที่ว่า เขาอาจจะเป็นผู้ปกครองระดับท้องถิ่นที่ตั้งตัวว่าเป็นฟาโรห์แทน หลักฐานรับรอง ฟาโรห์คูอิไม่เป็นที่รู้จักจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์และหลักฐานยืนยันการมีอยู่ของเขาเพียงอย่างเดียว คือ จารึกบนบล็อกหินที่แสดงคาร์ทูชของพระองค์ ซึ่งตีพิมพ์ออกเผยแพร่ในปี ค.ศ. 1912 โดยอาห์เมด เบย์ กามัล นักไอยคุปต์วิทยา และได้ตีพิมพ์ซ้ำโดยเรย์มอนด์ ไวลล์ในเวลาต่อมา บล็อกหินนี้ถูกขุดขึ้นมาจากหลุมฝังศพมาสตาบาของแหล่งสุสานดาราใกล้กับมันฟาลุต แหล่งสุสานแห่งนี้มีความโดดเด่นจากโครงสร้างหลุมฝังพระศพขนาดมหึมา ซึ่งถูกให้สร้างโดยฟาโรห์พระองค์ที่คลุมเครือนี้ (หรือที่เรียกว่า พีระมิดแห่งคูอิ) โดยสันนิษฐานว่าบล็อกหินนี้มาจากวิหารฝังพระศพที่เกือบหายไป ฟาโรห์หรือผู้ปกครองท้องถิ่น ตามคาร์ทูชของฟาโรห์คูอิในจารึกจากแหล่งสุสานดารานั้น นักไอยคุปต์วิทยารวมถึงเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้เสนอว่า พระองค์เป็นฟาโรห์ในสมัยต้นช่วงระหว่างกลางครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาของราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์ แต่ในทางกลับกัน บาร์รี เคมป์ และโทบี วิลกินสัน นักไอยคุปต์วิทยาเชื่อว่า มีโอกาสมากกว่าที่คูอิจะเป็นเพียงขุนนาง ซึ่งเป็นผู้ปกครองระดับท้องถิ่น ได้ฉวยประโยชน์จากการเกิดสุญญากาศของอำนาจ หลังจากการล่มสลายของสมัยราชอาณาจักรเก่าและประกาศตัวเองว่า เป็นฟาโรห์ในลักษณะเดียวกันกับผู้ปกครองท้องถิ่นใกล้เคียงในช่วงระยะเวลาเดียวกันอย่างเฮราคลีโอโพลิส ซึ่งเป็นผู้สถาปนาราชวงศ์ที่เก้าแห่งอียิปต์ อ้างอิง บรรณานุกรม Jürgen von Beckerath, Chronologie des pharaonischen Ägypten, Zabern Verlag Mainz, 1994, p. 151. . Thomas Schneider, Lexikon der Pharaonen, Düsseldorf, Albatros Verlag, 2002, p. 104. .
ที่ดอยอ่างขาง ประเทศไทย นกกินปลีแดง เป็นนกกินปลีในสกุล Aethopyga ของวงศ์นกกินปลี พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่เกาะบอร์เนียว, เกาะสุมาตรา, คาบสมุทรมลายู และภาคใต้ฝั่งตะวันตกของประเทศไทย ในเขตร้อนชื้น แถบป่าภูเขา พบได้ที่ระดับความสูงไม่เกิน 1,800 เมตร อนุกรมวิธาน นกกินปลีแดง ได้รับการตั้งชื่อสามัญภาษาอังกฤษและชื่อทวินามเพื่อเป็นที่ระลึกแก่ เคินราด จาคอบ เทมมิงค์ (Coenraad Jacob Temminck) ขุนนางชาวดัตช์และนักสัตววิทยา นกกินปลีแดงได้รับการพิจารณาว่าอาจมีความเป็นไปได้ที่เป็นชนิดเดียวกับ นกกินปลีชวา (Aethopyga mystacalis) ซึ่งสามารถเรียกอย่างกว้าง ๆ ได้ทั้งชื่อ Aethopyga mystacalis หรือ temminckii (sensu lato) นกชนิดนี้ไม่มีชนิดย่อย ชื่อภาษาอินโดนีเซีย คือ burung-madu ekor-merah หรือ burungmadu ekor-merah และเรียกชื่อ burung kelicap merah ในภาษามลายู ลักษณะทางกายวิภาค นกกินปลีแดงจัดเป็นนกขนาดกลางในกลุ่มนกกินปลีต่าง ๆ ตัวเมียมีลำตัวยาว 10 เซนติเมตร และนกตัวผู้ยาว 12.5 เซนติเมตร นกตัวผู้มีหางยาว และขนทั้งตัวและหางส่วนใหญ่เป็นสีแดง ยกเว้นท้องสีเทา แถบสีเหลืองและสีม่วงที่โคนหาง (สะโพก) และมีแถบสีม่วงสี่แถบคาดตรงโคนจะงอยปากเป็นรูป 4 แฉก นกตัวผู้เมื่อยังไม่โตเต็มวัยคล้ายตัวเมียแต่มีจุดแดงประปรายที่คอและท้ายทอย ตัวเมียเป็นสีมะกอกเข้ม ยกเว้นขนที่ปีกและหางเป็นสีน้ำตาลแดง ถิ่นที่อยู่อาศัยและการกระจายพันธุ์ นกกินปลีแดงอาศัยในป่าดิบเขาและตีนเขา ในเขตร้อน ในประเทศไทย มาเลเซีย ทั้งบนคาบสมุทรมลายูและเกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย มีถิ่นที่อยู่อาศัยค่อนข้างกว้างประมาณ 2,610,000 ตารางกิโลเมตร ในประเทศไทยมีรายงานพบที่อุทยานแห่งชาติเขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช, อุทยานแห่งชาติสันกาลาคีรี จังหวัดสงขลา, อุทยานแห่งชาติบางลางและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา ในเขตปกครองจังหวัดยะลาและจังหวัดนราธิวาส นิเวศวิทยาและการอนุรักษ์ นกกินปลีแดงจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองของประเทศไทย ตั้งแต่พ.ศ. 2546 ในประเภทสัตวป่าจําพวกนกลำดับที่ 179 ระเบียงภาพ mystacalis & Aethopyga temminckii, |ภาพวาดประกอบ (ตัวผู้ทั้งคู่) Sunbird, Sumatra (36266116742). ยกเว้นท้องสีขาว ปลายปีกสีเขียวมะกอก Sunbird, Sumatra (36389026716). 4 แฉกที่ชัดเจน|แถบสีม่วง 4 แฉกที่ชัดเจน ที่โคนจะงอยปากของนกตัวผู้ อ้างอิง ;บรรณานุกรม Robson, Craig: A Field Guide to the Birds of Thailand แดง นกกินปลีแดง นกกินปลีแดง นกกินปลีแดง
ซับสีทอง เป็น 1 ใน 19 ตำบลของอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ เดิมเป็นตำบลในพื้นที่อำเภอเกษตรสมบูรณ์ ปัจจุบันมีพื้นที่อยู่ในอุทยานแห่งชาติภูแลนคา ที่ตั้งและอาณาเขต ตำบลซับสีทอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ทิศเหนือ ติดกับ ตำบลสระโพนทอง ตำบลบ้านหัน (อำเภอเกษตรสมบูรณ์) ทิศใต้ ติดกับ ตำบลท่าหินโงม (อำเภอเมืองชัยภูมิ) ทิศตะวันออก ติดกับ ตำบลท่ามะไฟหวาน ตำบลเก่าย่าดี (อำเภอแก้งคร้อ) และตำบลภูเขียว (อำเภอภูเขียว) ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลบ้านเดื่อ ตำบลโนนกอก (อำเภอเกษตรสมบูรณ์) ประวัติ ซับสีทอง เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 12 ในตำบลโนนกอก อำเภอเกษตรสมบูรณ์ ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2532 ได้แยกพื้นที่หมู่ 12 บ้านซับสีทอง รวมกับพื้นที่หมู่ 8 บ้านหนองฉนวน, หมู่ 9 บ้านห้วยแคนน้อย, หมู่ 10 บ้านหนองแวง, หมู่ 11 บ้านห้วยผักหนาม และหมู่ 13 บ้านลาดผักหนาม ตั้งเป็น ตำบลซับสีทอง เนื่องจากพื้นที่อยู่บนที่ราบภูเขาแลนคา เส้นทางการติดต่อกับอำเภอเกษตรสมบูรณ์ไม่สะดวก ประชาชนได้รับความเดือดร้อนเกี่ยวกับการติดต่องานราชการ ทำให้การปฏิบัติงานต่างๆ เป็นไปอย่างล้าช้า ในปี พ.ศ. 2544 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการว่าประชาชนตำบลซับสีทอง ไปติดต่อราชการกับอำเภอเมืองชัยภูมิ สะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอเกษตรสมบูรณ์ ในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตอำเภอเกษตรสมบูรณ์กับอำเภอเมืองชัยภูมิ โดยโอนพื้นที่ตำบลซับสีทอง มาขึ้นเป็นตำบลลำดับที่ 19 ของอำเภอเมืองชัยภูมิ การแบ่งเขตการปกครอง การปกครองส่วนภูมิภาค ตำบลซับสีทองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหนองฉนวน (Ban Nong Chanuan) หมู่ 8 (เดิม) โอนมาจากตำบลโนนกอก หมู่ 2 บ้านห้วยแคนน้อย (Ban Huai Khaen Noi) หมู่ 9 (เดิม) โอนมาจากตำบลโนนกอก หมู่ 3 บ้านหนองแวง (Ban Nong Waeng) หมู่ 10 (เดิม) โอนมาจากตำบลโนนกอก หมู่ 4 บ้านห้วยผักหนาม (Ban Huai Phak Nam) หมู่ 11 (เดิม) โอนมาจากตำบลโนนกอก หมู่ 5 บ้านซับสีทอง (Ban Sap Si Thong) หมู่ 12 (เดิม) โอนมาจากตำบลโนนกอก หมู่ 6 บ้านลาดผักหนาม (Ban Lat Phak Nam) หมู่ 13 (เดิม) โอนมาจากตำบลโนนกอก หมู่ 7 บ้านไทรย้อย (Ban Sai Yoi) - หมู่ 8 บ้านกกผึ้ง (Ban Kok Phueng) - หมู่ 9 บ้านบ่อทองคำ (Ban Bo Thong Kham) - หมู่ 10 บ้านหัวเขื่อน (Ban Hua Khuen) - หมู่ 11 บ้านแหลออนซอน (Ban Lae On Son) - หมู่ 12 บ้านเมืองทองพัฒนา (Ban Mueang Thong Phatthana) หมู่ 13 บ้านคำผักแพว (Ban Kham Phak Phaeo) การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่ตำบลซับสีทอง มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลซับสีทองครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับสีทองทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลซับสีทอง ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2532 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลซับสีทองในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 จนถึงปัจจุบัน อ้างอิง ซับสีทอง ซับสีทอง
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้ตรา อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมลำคลองถูกน้ำท่วมทุกปี วัดราษฎร์ศรัทธาธรรมสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2440 ชาวบ้านเรียก วัดคลองเก่า โดยมีพระอุปัชฌาย์เล็ก ฐิตสีโล ร่วมกับชาวบ้านสร้างวัดนี้ ต่อมาท่านได้สร้างวัดสง่างามและวัดกกแก้วบูรพา เสร็จแล้วกลับมาถึงมรณภาพที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2482 มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในที่ดินวัดด้วย อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 2 ศอก 9 นิ้ว พร้อมด้วยพระอัครสาวก พระพุทธรูปทรงเครื่องลายดอกพิกุล ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น อายุกว่า 200 ปี และรอยพระพุทธบาทจำลอง ด้านพระเกจิชื่อดังคือหลวงปู่พล ถาวโร มีชื่อเสียงในด้านวิชาการสักยันต์ และ ปลุกเสกเครื่องราง อ้างอิง ราษฎร์ศรัทธาธรรม
วัดเขาบางทราย เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี วัดเขาบางทราย หรือ วัดเขาพระพุทธบาทบางทราย มีประวัติกล่าวกันว่าพระมหากษัตริย์ผู้ครองกรุงศรีอยุธยาเป็นผู้สร้างขึ้นในระหว่าง พ.ศ. 2249–2275 เป็นพระอารามหลวงที่มีความรุ่งเรืองอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเจ้าพระยาพระคลังที่สมุหกลาโหม ยกทัพไปปราบอั้งยี่ ที่วัดคงคาลัย ตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี (ปัจจุบันวัดคงคาลัย เป็นที่ตั้งตลาดสด บางทราย เหลือเพียงศาลและป้ายชื่อวัดเท่านั้น) เจ้าพระยาพระคลังได้มีบัญชาสั่งให้ปลัดทัพสถาปนาวัดเขาบางทรายขึ้นมาใหม่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2389 ต่อมาวัดได้รับการบูรณะอีกครั้งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระยาวิชิตชลเขต ผู้กำกับราชการเมืองชลบุรีกับพระราชาคณะหลายรูป เสนาสนะที่ได้รับการบูรณะได้แก่ มณฑปพระพุทธบาท เจดีย์ วิหาร ตึกพำนักเจริญภาวนาและบ่อน้ำ เป็นต้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวขณะทรงผนวชเสด็จพระราชดำเนินมานมัสการพระพุทธบาทและเสด็จเยี่ยมเจ้าอาวาส เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2447 ตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 9 ค่ำ เดือน 12 ปีมะโรง ทางราชการเคยใช้วัดนี้เป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาเรื่อยมาจนตลอดสมัยรัชกาลที่ 5 งานประเพณีที่สำคัญ ในช่วงวันสิ้นเดือน 4 จนถึงวันขึ้น 2 ค่ำ เดือน 5 จะมีการจัดงานประเพณีเดินขึ้นไปไหว้พระพุทธบาทบางทราย รวมทั้งงานประเพณีตักบาตรเทโวที่จัดขึ้นช่วงวันออกพรรษา อ้างอิง เขาบางทราย เขาบางทราย
ตำบลสำเภาล่ม เป็นตำบลใน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประวัติศาสตร์ ตำบลสำเภาล่มเป็นจุดบรรจบของแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำป่าสัก และ แม่น้ำเจ้าพระยา โดยมีภูมิประเทศเป็นทางแยก 3 ทาง กระแสน้ำได้ก่อตัวขึ้นในจุดที่เรือและเรือสำเภามักจะพลิกคว่ำและจมลงตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นเมืองหลวงของประเทศไทยเมื่อกว่า 600 ปีที่แล้ว ตามตำนาน เรือของเจ้าหญิงจีนพระนามว่า เจ้าหญิงสร้อยดอกหมาก ล่มและจมลงหน้าวัดพนัญเชิง อีกตำนานเล่าว่ามาจากเรือสำเภาจีนที่จมลงจากการค้าขายที่นี่ เรือมักจะประสบอุบัติเหตุพลิกคว่ำและจมบ่อย ๆ มีเรื่องเล่าว่าเมื่อน้ำลด จะพบซากเรืออัปปางมากมาย บันทึกในสมัยอยุธยาระบุว่ามี เรือนแพ เรียงรายตั้งแต่หน้าวัดพนัญเชิงถึง วัดไชยวัฒนาราม เป็นระยะทางประมาณ 3 กม. (1.9 ไมล์) และมีเรือนแพอยู่รอบเกาะเมืองอยุธยา (ตัวเมืองอยุธยาล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้านเหมือนเกาะ) ในยุคนั้นพื้นที่นี้ถือว่าเป็นตลาดน้ำขนาดใหญ่และมีเครือข่ายทางน้ำที่มีเรือนแพทอดยาวไปในแม่น้ำประมาณ 10,000 หลัง มักมีเรือบรรทุกของที่ไม่ใช่ไม้แปรรูปหรือผลิตภัณฑ์ในประเทศจาก ตาก และ เพชรบูรณ์ มาค้าขาย มีชุมชนชาวจีนอยู่บริเวณวัดพนัญเชิง นอกจากนี้ยังมีชุมชนชาวต่างชาติหลายเชื้อชาติ ได้แก่ ชาวโปรตุเกส ดัตช์ ญี่ปุ่น และชาวจาม พวกเขาได้รับอนุญาตจากราชสำนักอยุธยาให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ทั้งสองฟากของแม่น้ำเจ้าพระยา เรือสำเภามักจะทอดสมอเพื่อทำการค้า และระหว่างทางไปแม่น้ำป่าสัก เป็นที่ตั้งของโรงจอดสำเภาหลวงของราชสำนัก ตามบันทึกของ พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลกรุงเก่า (ชื่อทางการของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) และนักโบราณคดีคนสำคัญในยุคนั้น ระบุว่าแผ่นดินในตัวเมืองอยุธยาแต่เดิมไม่ใช่เกาะ แต่ดูเหมือนแหลมยื่นจาก ทุ่งหันตรา ทางตะวันตกไปจรดตะวันออกจนถึงแนวแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลมาจากทิศเหนือและไหลวนไปทางทิศใต้จนถึงหน้าวัดพนัญเชิง ทำให้แผ่นดินรูปแหลมกลายเป็นเกาะที่ล้อมรอบด้วยน้ำ 3 ด้าน ทางทิศตะวันออกของเกาะเมืองอยุธยามีคูน้ำชื่อ คลองคูขื่อหน้า ไหลออกจาก หัวรอ (ที่ปัจจุบันมีประชากรและตลาดเก่าแก่ชื่อเดียวกันอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือใกล้กับ พระราชวังจันทรเกษม) ไปบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยาที่หน้าวัดพนัญเชิง ในรัชสมัย สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช ทรงบัญชาให้ขุดขยายทางน้ำนี้ให้กว้างกว่าเดิม เมื่อเวลาผ่านไปกระแสน้ำก็ไหลเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้น มันกัดเซาะตลิ่งและทรุดตัวลงสู่แม่น้ำป่าสักดังในปัจจุบัน ดังนั้นตัวเมืองอยุธยาจึงถูกล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้านเหมือนเกาะ จึงเป็นที่มาของชื่อ เกาะเมืองอยุธยานับแต่นั้นมา ปัจจุบันพื้นที่ตำบลสำเภาล่มมักเกิดอุบัติเหตุเรือล่มและจมอยู่บ่อยครั้ง ภูมิศาสตร์ ตำบลสำเภาล่มถือว่าอยู่ทางตอนล่างของอำเภอพระนครศรีอยุธยาโดยอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยา สภาพภูมิประเทศของตำบลสำเภาล่มเป็นที่ราบลุ่มจึงเหมาะสำหรับการปลูกข้าว มีน้ำท่วมขังในฤดูฝนประมาณ 2-3 เดือน โดยมีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน ไม่มีป่าไม้ในพื้นที่ ตำบลข้างเคียง ได้แก่ (ตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) ตำบลประตูชัย ตำบลเกาะเรียน ตำบลคลองตะเคียน และตำบลปากกราน ประชากร ชาวตำบลสำเภาล่มชอบที่จะสร้างบ้านอยู่ 2 ฝั่งคลองและริมถนน บ้านส่วนใหญ่อยู่ใกล้กัน บ้านเรือนแบ่งกันเป็นหมู่ ๆ ตามความยาวของถนน ในปี พ.ศ. 2541 ตำบลสำเภาล่มมีประชากรทั้งหมด 6,368 คน สถานที่สำคัญ วัดพุทไธศวรรย์ หมู่บ้านโปรตุเกส วัดขุนพรหม อ้างอิง สำเภาล่ม
วัดบ้านปูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะตะเภา อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา ทางด้านทิศตะวันออกติดต่อกับถนนริมแม่น้ำปิง ภายในวัดมีถนนผ่านกลางจากทิศตะวันออกไปทะลุทางทิศตะวันตก วัดบ้านปูนสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2400 มีนามตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร มีช่วงหนึ่งวัดอยู่ในสภาพร้าง เมื่อปีพ.ศ 2502 หลวงพ่อพันธ์ได้รับอนุญาตให้ย้ายจากวัดวังหม้อ มาอยู่ที่วัดบ้านปูน ก็ด้วยชาวบ้านวังหม้อ เห็นอกเห็นใจที่ชาวบ้านปูนขาดพระสงฆ์ที่จะดูแลวัดวาอารามและยังร้างอยู่ และที่วัดวังหม้อก็ยังมีครูบาอรรถ์ทีดูแลอยู่ หลังจากที่ท่านมาอยู่วัดบ้านปูน ท่านก็ร่วมกับศรัทธาชาวบ้านปูน ช่วยกันถางป่าถางพง เพราะร้างมานาน โดยมีปู่เอ่า ใจงาม เป็นมรรคนายกสมัยนั้น ได้ร่วมกันก่อสร้างกุฏิ วิหาร ศาลาการเปรียญ หอระฆัง หอไตร และอุโบสถเป็นต้น อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร พ.ศ. 2519 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง และเจดีย์ศรีสุธา อ้างอิง บ้านปูน
นกอีแพรดท้องเหลือง เป็นนกกินแมลงขนาดเล็กท้องสีเหลืองสดใส หางพัดคล้ายนกอีแพรด ทำให้มันเคยได้รับการระบุชนิดในสกุลนกอีแพรด ปัจจุบันตั้งแต่ปี 2552 นกอีแพรดท้องเหลืองนี้กลับไปอยู่ในสกุล Chelidorhynx ซึ่งมีชนิดเดียวในสกุล และอยู่ในวงศ์นกจับแมลง (Stenostiridae) ในชื่อวิทยาศาสตร์ Chelidorhynx hypoxanthus และชื่อภาษาอังกฤษ fairy-flycatcher, yellow-bellied fantail หรือ yellow-bellied fairy-fantail พบมากในป่าดิบชื้นบริเวณตีนเขาและกึ่งภูเขาเช่น ช่วงป่าที่มีไม้ใบกว้าง ในอนุทวีปอินเดีย แถบเทือกเขาหิมาลัย และบางส่วนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้แก่ไทย ลาว เวียดนาม และพม่า รวมทั้งอาจพบได้ในประเทศจีน อนุกรมวิธาน นกอีแพรดท้องเหลืองเคยถูกจัดชนิดไว้ในสกุลนกอีแพรด (Rhipidura) วงศ์นกอีแพรด (Rhipiduridae) แต่การวิเคราะห์ดีเอ็นเอแสดงให้เห็นว่ามันเป็นญาติสนิทของนกจับแมลง ดังนั้นจึงย้ายไปอยู่ในในสกุล Chelidorhynx ซึ่งเป็นสกุลที่มีชนิดเดียว ในวงศ์ Stenostiridae ลักษณะทางกายวิภาค นกอีแพรดท้องเหลืองเป็นนกกินแมลงขนาดเล็กมาก มีความยาวลำตัวประมาณ 8 เซนติเมตร คล้ายนกจับแมลงที่มีหางยาว เมื่อกางหางออกเป็นรูปพัดคล้ายนกอีแพรดเป็นอย่างมากแต่นกอีแพรดท้องเหลืองมีขนาดเล็กกว่ามาก นกชนิดนี้มีภาวะทวิสัณฐานทางเพศที่ต่างกันเล็กน้อย นกตัวผู้มีหัวและลำตัวด้านบนสีเขียวคล้ำหรือเขียวมะกอกเข้ม หน้าผากและคิ้วกว้างสีเหลืองสด แถบตาดำ ลำตัวด้านล่างเหลือง หางเรียวยาวสีเทาแกมเขียวคล้ำ ปลายหางแต้มขาว นกตัวเมีย มีแถบตาเขียวคล้ำเหมือนสีหัว พฤติกรรม นกซึ่งค่อนข้างเปรียว ไม่ค่อยเกาะนิ่ง ชอบบินจับแมลงที่กำลังบินอยู่กินเป็นอาหาร มักพบรวมฝูงอยู่กับนกชนิดอื่นเช่น นกกระจิบ นกกระติ๊ด นกเดินดง มักร้องเสียงสูง 'ติ๊ด ๆ' ซ้ำ ๆ เป็นเวลานาน ถิ่นที่อยู่และการกระจายพันธุ์ Yellow-bellied fantail at Zuluk, Sikkim พบมากในป่าดิบชื้นบริเวณตีนเขาและกึ่งภูเขา ระดับความสูง 1,500 – 2,565 เมตร ในอนุทวีปอินเดียในแถบเทือกเขาหิมาลัย เช่น เนปาล ปากีสถาน อินเดียตอนบน ภูฏาน บังกลาเทศ และบางส่วนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้แก่ ภาคเหนือและภาคตะวันตกตอนเหนือของไทย ลาวตอนเหนือ เวียดนามตอนเหนือ และพม่า รวมทั้งอาจพบได้ในมณฑลยูนนานของจีน .ในประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่น มีรายงานการพบที่อุทยานแห่งชาติดอยภูคา จังหวัดน่าน อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ และอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ จังหวัดกำแพงเพชร นิเวศวิทยาและการอนุรักษ์ นกอีแพรดท้องเหลืองมีช่วงกระจายพันธุ์ แนวโน้มของประชากรดูเหมือนจะคงที่แม้ว่าขนาดประชากรยังไม่ได้รับการนับอย่างชัดเจน องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ระบุให้มีสถานะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ (LC) ในประเทศไทย นกอีแพรดท้องเหลืองจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองของประเทศไทย ตั้งแต่พ.ศ. 2546 ในประเภทสัตวป่าจําพวกนกลำดับที่ 842 อ้างอิง อีแพรดท้องเหลือง อีแพรดท้องเหลือง อีแพรดท้องเหลือง อีแพรดท้องเหลือง อีแพรดท้องเหลือง อีแพรดท้องเหลือง อีแพรดท้องเหลือง อีแพรดท้องเหลือง
เข็มซ่อนปลาย เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี พ.ศ. 2565 สร้างจากจากนวนิยายชื่อเดียวกันของกฤษณา อโศกสิน ผลิตโดยเมจิคอีฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์ นำแสดงโดยวรนุช ภิรมย์ภักดี, วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร, กิตตน์ก้อง ขำกฤษ, ยศวรรธน์ ทะวาปี, จิรายุ ละอองมณี และพูลภัทร อัตถปัญญาพล โดยได้ทำการฟิตติ้งเสื้อผ้านักแสดงเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2564 นักแสดง ปี พ.ศ. 2539 พ.ศ. 2565 สถานีออกอากาศ ช่อง 3 ช่อง 7HD บทประพันธ์ กฤษณา อโศกสิน บทโทรทัศน์ เอื้องอรุณ สายขิม ผลิตโดย ทีวีซีน โสภิตนภา ชุ่มภาณี พิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร ผู้กำกับ สุประวัติ ปัทมสูต ชัชวาล ศาสวัตกลูนศรา ยืนยง บทบาท นักแสดงหลัก เยาวยอด เจริญวัฒนาไพศาล (ยอด) จินตหรา สุขพัฒน์ วรนุช ภิรมย์ภักดี เฉิด จรัสโรจน์วงศ์ ปรียานุช ปานประดับ วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร ลานนา เอกอมาตย์สกุล (นา) บิลลี่ โอแกน กิตตน์ก้อง ขำกฤษ บุเรศ อัศวธนกิจ เมทนี บุรณศิริ ยศวรรธน์ ทะวาปี ฉันท์ จรัสโรจน์วงศ์ อรรถชัย อนันตเมฆ จิรายุ ละอองมณี บทบาท นักแสดงสมทบ ดร.เรืองบุญ เจริญวัฒนาไพศาล สันติสุข พรหมศิริ พูลภัทร อัตถปัญญาพล เรไร ดิเรกรัตน์ (เร) จารุณี สุขสวัสดิ์ กชกร ส่งแสงเติม พันกิจ อัศวธนกิจ (กิจ) ทนงศักดิ์ ศุภการ ศรุต วิจิตรานนท์ โศรนา อัศวธนกิจ (โศ) ชุดาภา จันทเขตต์ โสภิตนภา ชุ่มภาณี เตือนใจ ยิ่งสถาพร (เตือน) อภิสรา วงศ์ทัศนีโย นุจรี จินตนาพิทักษ์ (นุชจี้) ชมพูนุช ปิยธรรมชัย มณี เอกอมาตย์สกุล (แม่ของลานนา) พิศมัย วิไลศักดิ์ สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์ เจ้าสัวยอดยศ เจริญวัฒนาไพศาล (พ่อของเยาวยอด) พลรัตน์ รอดรักษา คุณหญิงยุพดี เจริญวัฒนาไพศาล (แม่ของเยาวยอด) ทาริกา ธิดาทิตย์ รัชนี ศิระเลิศ บุรินทร์ อัศวธนกิจ (พ่อของบุเรศ) ศุกล ศศิจุลกะ รังรอง อัศวธนกิจ (แม่ของบุเรศ) กันตา ดานาว ชนะ จรัสโรจน์วงศ์ (พ่อของเฉิด) ชลิต เฟื่องอารมย์ ปราบ ยุทธพิชัย มาน ยิ่งสถาพร (พ่อของเตือนใจ) ภาณุเดช วัฒนสุชาติ อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา บทบาท นักแสดงรับเชิญ ทัศเทพ ดอม เหตระกูล นีน่า ชมพูนุท พึ่งผล ม.ล.ไฉไล จรัสโรจน์วงศ์ (แม่ของเฉิด) อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ สุปราณี เจริญผล เจตน์ วัชรประภาส พสธร ทรงถาวรทวี ป้าวรรณ (ป้าข้างบ้านของเฉิด) ศิราณี ญาณกิตติกานต์ ป้านิภา (ป้าข้างบ้านของเฉิด) ป้าตุ๊กตา super idol studio หมอที่เป็นเจ้าของไข้ที่เฉิดฝากท้อง นวพร สุปิงคลัด รดา ด.ญ.ลภัสะกรณ์ แพรวประเสริฐกุล ยาหยี ด.ญ.อนิกา ทอมลิสัน เพลงประกอบละคร รายชื่อเพลง หมายเหตุ อ้างอิง
วัดโคกสมานคุณ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา วัดโคกสมานคุณ เดิมเป็นวัดร้างเรียกกันว่า วัดโคกเสม็ดชุน เป็นวัดร้างมาประมาณ 30 ปี เนื้อที่วัดประมาณ 27 ไร่เศษ มีรูปคล้ายกงฉากช่างไม้ ในสมัยที่ทางรถไฟย้ายจากสถานีชุมทางอู่ตะเภามาตั้งที่สถานีชุมทางหาดใหญ่ พระเณรที่เดินทางโดยสารรถไฟมาลงที่สถานีรถไฟชุมทางหาดใหญ่ได้เห็นความลำบากในเวลามืดค่ำ พระอุปัชฌาย์ปาน ปุญฺญมณี เจ้าอาวาสวัดคลองเรียน จึงต้องการที่จะตั้งที่พักสงฆ์ในบริเวณที่วัดร้างเดิมเพราะมีเสาไม้แก่นเป็นหลักสีมาปรากฎอยู่ (หลวงทิพย์สงคราม ต่อมาเลื่อนเป็นพระเสน่หามนตรี) พระอุปัชฌาย์ปาน (หลวงพ่อปาน) ได้ชักชวนชาวบ้านสร้างศาลา จนมีพระภิกษุมาจำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้ทำการผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2480 และได้เปลี่ยนชื่อจาก 'วัดโคกเสม็ดชุน' เป็น 'วัดโคกสมานคุณ' ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2516 อุโบสถหลังเก่าได้ชำรุดต้องรื้อหลังคาออกหมดและได้สร้างและเปลี่ยนแปลงแบบหลังคาใหม่ตามแบบของกรมศิลปากร จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2518 เมื่อ พ.ศ. 2520 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จยกช่อฟ้าพระอุโบสถ และพระราชทานราชทรัพย์ส่วนพระองค์เพื่อบำรุงวัด ด้วยเหตุนี้วัดโคกสมานคุณจึงกลายเป็นพระอารามหลวง อ้างอิง โคกสมานคุณ โคกสมานคุณ
วัดใจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงดาว อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ มีด้านหน้าติดกับแม่น้ำปิง มีด้านหลังติดดอยหลวงเชียงดาว วัดใจ (ดงเทวี) ตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ที่ตั้งของวัดและชุมชนบริเวณใกล้เคียง ในอดีตเป็นที่ตั้งวังเก่าของกษัตริย์ล้านนา เมื่อ 700 ปีก่อน ตามใต้ผิวดินยังพบเศษกระเบื้องดินเผาจำนวนมาก แต่ไม่สมบูรณ์ คาดว่าเครื่องปั้นดินเผาเหล่านี้ น่าจะมีนำมาจากเมืองหริภุญชัย วัดใจ (ดงเทวี) มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์เชียงดาวคือ เป็นสถานที่อยู่ในเขตเมืองเก่าเชียงดาวในสมัยพระยามังราย พระองค์ได้ส่งราชโอรสเข้ามาปกครองเมืองและราชโอรสองค์นั้น คือ พญาไชยสงคราม คำว่าดงเทวีนั้นมีที่มาคือ เจ้าหลวงคำแดงมาเจอกับกวางทองที่กลายร่างนางอินเหลา ซึ่งวัดใจมีโบราณสถานที่เกี่ยวกับอดีตของเจ้าหลวงคำแดงมาเจอกับกวางทองอีกด้วย วัดใจ (ดงเทวี) เป็นพุทธอุทยาน มีการจำลองอุโบสถหอคำหลวง มาจากอุทยานหลวงราชพฤกษ์ที่สร้างโดยช่างรุ่ง จันตาบุญ สล่าล้านนา รวมถึงอุโบสถวัดใจได้ผู้สร้างคนเดียวกับหอคำหลวง อ้างอิง ใจ
วัดถัมภาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปะเสยะวอ อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี วัดถัมภาวาส เดิมชื่อ วัดบางตะลุบัน หรือ วัดบางตะโละ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2391 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีพ่อท่านลังกาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้เดินธุดงค์มาถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านจึงร่วมกันบริจาคเงินถวายให้ท่านสร้างวัดนี้ขึ้น ตามคำบอกกล่าวว่าท่านเป็นพระภิกษุที่มีปาฏิหารย์เหยียบน้ำทะเลจืดเมื่อครั้งท่านเดินทางกลับจากศรีลังกา เพราะเหตุนี้ท่านจึงได้ชื่อว่า หลวงพ่อลังกาเหยียบน้ำทะเลจืด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2451 ในอดีตวัดแห่งนี้เคยมีความเจริญรุ่งเรืองทางพุทธศาสนา เนื่องจากเป็นโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในจังหวัดปัตตานี แต่วัดก็ประสบปัญหากับเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ทำให้บางครั้งก็ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษา อุโบสถของวัดมีภาพจิตรกรรมบนผนังด้านนอกของอุโบสถ มีเรื่องราวพุทธประวัติเช่นตอนแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา ตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เรื่องรามเกียรติ์ตอนทศกัณฑ์ลักนางสีดา ตอนพระยาพาลีรบทรพี และเรื่องจันทโครพตอนโจรป่าฆ่าจันทโครพไปจนถึงตอนโจรป่าหนีไป รวมถึงสอดแทรกภาพชาวบ้านไว้ในมุมของภาพต่าง ๆ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปทำด้วยศิลาขาว เป็นศิลปะแบบพม่า จำนวน 2 องค์ องค์ใหญ่พระเพลากว้าง 29 นิ้ว องค์เล็กพระเพลากว้าง 19 นิ้ว เจดีย์อรหันตธาตุ สร้างขึ้นเมื่อวันอังคารที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 โดยพระครูสมานการโกศล (เจ้าอาวาสรูปที่ 3) ซึ่งได้อรหันตธาตุมาจากปีนัง ประเทศมาเลเซีย ลักษณะเจดีย์เป็นแบบศรีวิชัย มีขนาดฐานกว้าง 9.43 เมตร สูง 23.50 เมตร อ้างอิง ถัมภาวาส