bombman/thwiki-2026-super-clean-10k huggingface dataset:
โรงละครของจักรพรรดิแนโร เป็นโรงละครส่วนตัวของจักรพรรดิแนโรแห่งจักรวรรดิโรมัน สร้างขึ้นในโรม เป็นที่รู้จักเพียงในแหล่งข้อมูลลายลักษณ์อักษร กระทั่งถูกค้นพบในปี 2020 ระหว่างการขุดค้นทางโบราณคดี ซากของโรงละครถูกขุดค้นเรื่อยมาตลอดปี 2023 โดย ก่อนที่จะประกาศการค้นพบทางโบราณคดีนี้ในปีเดียวกัน โรงละครตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำทีเบอร์ ในพื้นที่อาเกร์วาตีกานุส ใน โฮร์ตี ของอากริปปีนาผู้อาวุโส พื้นที่เดียวกับที่กาลีกูลาเคยสร้างโรงละครสัตว์ของเขาขึ้น ซากของโรงละครที่ขุดค้นพบนั้นอยู่ในลานของวังเดลลาโรเวเรในนครโรม ปรากฏการกล่าวถึงโรงละครนี้โดยเปิดเผยเฉพาะในงานเขียนของปลีนีผู้อาวุโส และมีการกล่าวถึงโดยอ้อมโดยซูเอโตนีอุส และ ตาซีตุส ตามคำบันทึกของปลีนี จักรพรรดิแนโรจัดแสดงสมบัติที่ยึดมาได้จากอดีตกอนซูลไว้ในโรงละครส่วนตัว (theatrum peculiare) ของเขา ซึ่งใช้งานโดยแนโรสำหรับการซักซ้อมการแสดงร้องเพลงในที่สาธารณะของเขาซึ่งจัดที่โรงละครปอมเปย์ โรงละครนี้กว้างใหญ่มากพอที่จะทำให้แนโรพอใจ ซูเอโตนีอุสเขียนไว้ว่าในระหว่างเทศกาล เนโรเนีย จักรพรรดิแนโรสัญญาว่าจะปรากฏตัว in hortis ('ในสวน') คำนี้เป็นคำกล่าวโดยอ้อมถึงโรงละครส่วนตัวแห่งนี้ ส่วนตาซีตุสระบุว่าในระหว่าง Ludi Juvenales แนโรได้ขับร้อง per domum aut hortos ซึ่งเป็นอีกหนึ่งการกล่าวโดยอ้อมถึงโรงละครแห่งนี้ นอกจากนี้ ยังเป็นไปได้ว่า domestica scaena ที่ตาซีตุสบันทึกไว้ว่าเป็นสถานที่ที่แนโรใช้ชื่นชมอัคคีภัยโรมครั้งใหญ่เมื่อปี 64 นั้นไม่ได้หมายถึงหอคอย Gaius Maecenas บนเขาเอสกีลิน แต่หมายถึงโรงละครของเขาแห่งนี้ โรงละครนี้ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำทีเบอร์นั้นในเวลานั้นอยู่ห่างไกลมาจากบริเวณที่เกิดอัคคีภัยจึงถือเป็นจุดชมไฟที่ปลอดภัยกว่าหอคอยดังกล่าวซึ่งอยู่ตรงกลางพื้นที่ที่เกิดไฟ โรงละครนี้ถูกรื้อถอนเพื่อเอาวัสดุไปใช้งานในศตวรรษที่สอง ดังที่ปรากฏหลักฐานเป็นเสาหินอ่อนห้าเสาที่พบอยู่ในพื้นที่ มีการกล่าวถึงโรงละครนี้เป็นครั้งสุดท้ายในกลางศตวรรษที่ 12 ในหนังสือนำทางนครโรมแก่ผู้มาจาริกแสวงบุญ Mirabilia Urbis Romae ซึ่งระบุว่าโรงละครนี้ตั้งอยู่ใกล้กับ Castellum Crescentii (ปัจจุบันคือปราสาทนักบุญอังเจโล) อ้างอิง บรรณานุกรม
ทางเข้าพื้นที่รอบนอกปราสาท (ภายในปราการ) ปราสาทวีลาวีซอซา หรือ ปราสาทและปราการเมืองวีลาวีซอซา เป็นปราสาทและบริเวณที่มีปราการล้อมในเมืองและเขตเทศบาลวีลาวีซอซา เขตแอวูรา ประเทศโปรตุเกส ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติตามกฤษฎีกาลงวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1910 ประวัติ เชื่อกันว่าชุมชนดั้งเดิมบริเวณเนินปราสาทมีอายุย้อนไปถึงสมัยที่ชาวโรมันรุกรานคาบสมุทรไอบีเรีย แม้จะไม่สามารถบอกได้ชัดเจนว่าชุมชนดั้งเดิมถูกทิ้งร้างไปและมีการกลับมาตั้งถิ่นฐานใหม่หรือว่าการตั้งถิ่นฐานของชาวคริสต์มาถึงล่าช้า แต่ก็เป็นที่ชัดเจนว่าเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1270 วีลาวีซอได้รับพระราชทานกฎบัตรฉบับแรกจากพระเจ้าอาฟงซูที่ 3 (ครองราชย์ ค.ศ. 1248–1279) การก่อสร้างปราสาทและพื้นที่ล้อมปราการก็น่าจะเริ่มขึ้นหลังจากนั้น พระเจ้าดีนิช (ครองราชย์ ค.ศ. 1279–1325) พระราชโอรสและผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระเจ้าอาฟงซูที่ 3 ทรงผลักดันการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ ลักษณะ ปราสาทวีลาวีซอซาตั้งอยู่บนเนินลูกหนึ่งที่มีลำน้ำสาขาของแม่น้ำกัวเดียนาอย่างห้วยฟีกัลยูและห้วยการัชกัลเป็นปราการธรรมชาติ ในตำแหน่งโดดเด่นมองเห็นตัวเมืองและใกล้กับเชิงลาดด้านตะวันออกเฉียงเหนือของทิวเขาแซราดึออซา ผังปราสาทเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีกำแพงยาวด้านละประมาณ 60 เมตร เสริมด้วยหอกลมขนาดใหญ่ที่มุมด้านตะวันตกและด้านตะวันออก ภายในตัวปราสาทเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและพิพิธภัณฑ์การล่าสัตว์ บริเวณรอบนอกของปราสาท (ภายในปราการ) มีผังเป็นรูปหลายเหลี่ยมด้านไม่เท่า ภายในบริเวณนี้มีการสร้างโบสถ์ขึ้นเป็นศูนย์กลางเขตการปกครองทางศาสนาแห่งแรกในเมือง และปัจจุบันเป็นที่ตั้งสักการสถานแม่พระปฏิสนธินิรมลแห่งวีลาวีซอซา ตลอดแนวปราการมีประตูเข้า–ออกหลายประตู ในจำนวนนี้ได้แก่ ประตูแอวูรา ประตูอิชตรึโมช และประตูออลีเว็งซา อ้างอิง วีลาวีซอซา
การแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนโอเชียเนีย คาดการณ์ว่าจะจัดขึ้นตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ.2024 ถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2025 การแข่งขันปี ค.ศ. 2026 ถือเป็นครั้งที่ 16 ของรอบคัดเลือกโซนโอเชียเนีย และนับเป็นครั้งแรกที่สมาพันธ์ฟุตบอลโอเชียเนีย มีโควต้ารอบคัดเลือกโดยตรงในฟุตบอลโลก ผู้เข้าร่วม สมาชิกโอเอฟซีทั้ง 11 ทีมที่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า คาดการณ์ว่าจะผ่านเข้าสู่การคัดเลือก ประเทศสมาชิกโอเอฟซี หมายเหตุ: ตัวเลขในวงเล็บหมายถึง อันดับโลกฟีฟ่า ณ วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 รอบที่ 1 รอบแรกจะจัดขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2024 ทีมที่มีอันดับต่ำสุดสี่ทีมจะแข่งขันกันในรอบแพ้คัดออก และผู้ชนะจะได้ผ่านเข้ารอบเพื่อเข้าร่วมทีมที่มีอันดับสูงสุดอีก 7 ทีมในรอบที่สอง การจับสลากประกบคู่ นัดวันที่ 1 ---- นัดวันที่ 2 ผู้ชนะจะได้ผ่านเข้าสู่รอบที่สอง รอบที่ 2 รอบที่สองจะมีขึ้นในเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน ค.ศ. 2024 โดยมี 2 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีมแข่งขันในรูปแบบลีก รอบที่ 3 คาดการณ์ว่ารอบที่สามจะมีขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2025 ผู้ชนะจะผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลก 2026 และรองชนะเลิศจะได้ผ่านเข้าสู่ รอบเพลย์ออฟระหว่างสมาพันธ์ อ้างอิง โซนโอเชียเนีย รอบคัดเลือก 2026
รูปปั้นคลอดลูกดัมบาร์ตันโอกส์ รูปปั้นคลอดลูกดัมบาร์ตันโอกส์ เป็นรูปปั้นหินสกัพพอไลต์รูปสตรีคลอดลูกในท่านั่งยอง ซึ่งเป็นไปได้ว่าเป็นของแอซเท็ก จัดแสดงอยู่ในฐานะส่วนหนึ่งของของสะสมของดัมเบอร์ตันโอกส์ สหรัฐ นักวิชาการจำนวนมากเชื่อว่าเป็นชิ้นงานยุคก่อนโคลัมเบีย ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่าสร้างขึ้นมาในภายหลัง เป็นไปได้ว่าในศตวรรษที่ 19 รูปปั้นนี้มีความสูง 20.2 เซนติเมตร การกล่าวถึงแรก ๆ ถึงรูปปั้นนี้มาจาก Ernest-Théodore Hamy ซึ่งเห็นรูปปั้นนี้ครั้งแรกในร้านขายของเก่าแห่งหนึ่งในปารีส ต่อมารูปปั้นนี้ถูกซื้อโดยสูตินรีแพทย์และนักสะสมชาวฝรั่งเศส Alban Ribemont-Dessaignes ในปี 1947 รูปปั้นนี้ได้กลายมาเป็นของรอเบิร์จ วูดส์ บลิสส์ ผู้ก่อตั้งดัมบาร์ตันโอกส์ บทความทางวิชาการชิ้นที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับรูปปั้นนี้เป็นผลงานเขียนโดย Ernest-Théodore Hamy ในปี 1899 โดยเรียกรูปปั้นนี้ว่า 'โดดเด่นเป็นพิเศษสุด ๆ ในประวัติศาสตร์ศิลปะเม็กซิกัน' ('absolutely unique in the history of Mexican art') ในปี 1906 เขาตีพิมพ์บทความหนึ่งในวารสาร Journal de la Société des Américanistes ระบุว่ารูปปั้นนี้มีที่มาจากเม็กซิโกยุคก่อนโคลัมเบีย และเป็นรูปของเทพีแอซเท็กนามว่า Ixcuina หรือ Tlazolteotl นักวิชาการ เช่น พาล เคเลเมน, มิกูเอลอโควาร์รูบีอัส, จอห์น แอลเดิน เมสัน, ไมเคิล ดี โค และ เจฟฟรีย์ คิล์ทเทอร์ เชื่อว่ารูปปั้นนี้เป็นของแท้ คนอื่น ๆ เช่น Claude-François Baudez และ Esther Pasztory ตั้งคำถามเกี่ยวกับลักษณะเชิงรูปแบบของรูปปั้น มีการตั้งคำถามถึงความแท้จริงของรูปปั้นนี้บนพื้นฐานของความสามารถทางหัตถกรรมเชิงเทคนิกเมื่อเปรียบเทียบกับข้อจำกัดของศิลปะในยุคก่อนโคลัมเบีย อ้างอิง
ลอกแลก เป็นหนังสือเด็กที่เขียนโดยดร.ซูสส์ และตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2514 เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสภาพการณ์ของสิ่งแวดล้อมและโลแรกซ์ ตัวละครหลักที่ 'พูดแทนต้นไม้' และเผชิญหน้ากับวันซ์เลอร์ เจ้าสัวธุรกิจที่เป็นต้นเหตุของการทำลายสิ่งแวดล้อม หนังสือเรื่องนี้ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นนิทานเกี่ยวกับอันตรายของความโลภที่ก่อให้เกิดการทำลายสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติของมนุษย์ โดยใช้องค์ประกอบทางวรรณกรรมของการสวมบทบาทเพื่อสร้างตัวละครที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรม (วันซ์เลอร์) สิ่งแวดล้อม (ต้นทรัฟฟูลา) และการเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อม (โลแรกซ์) เรื่องราวส่งเสริมการเคลื่อนไหวและการมีส่วนร่วมในการทำให้สถานการณ์ดีขึ้น คำพูดจากโลแรกซ์กล่าวว่า 'ถ้าไม่มีคนอย่างคุณที่รักต้นไม้มากมาย มันก็จะไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่มี' โลแรกซ์แสดงให้เห็นมุมมองของดร.ซูสส์เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและมลพิษ โดยสอนเด็ก ๆ ว่าการทำหน้าที่ในส่วนของเราเพื่อปกป้องสิ่งแวดล้อมหรือในกรณีนี้คือต้นทรัฟฟูลามีความสำคัญเพียงใด ลอกแลก เป็นหนังสือที่ดร. ซูสส์ชื่นชอบเป็นการส่วนตัว โดยเขาสามารถสร้างเรื่องราวที่น่าสนใจซึ่งกล่าวถึงประเด็นทางอุตสาหกรรม เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อมได้ ดร. ซูสส์ กล่าวว่า 'โลแรกซ์ออกมาจากฉันด้วยความโกรธ หนังสือนิเวศวิทยาที่ฉันอ่านนั้นน่าเบื่อ... ใน ลอกแลก ฉันออกไปโจมตีสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายและปล่อยให้ชิปตกลงไปในที่ที่พวกมันจะทำได้' อ้างอิง
พระพุทธรูปโตฬุวิละ (โตะฬุวิล พุทฺธ ปฺรติมา วหนฺเส) เป็นพระพุทธรูปปางประทับนั่งขัดสมาธิที่ค้นพบในปี 1900 ที่อนุราธปุระ ประเทศศรีลังกา สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 4-5 โดยแกะสลักมาจากหินแกรนิต พระพุทธรูปองค์นี้เป็นหนึ่งในประติมากรรมที่ได้รับการอนุรักษ์สภาพดีที่สุดในศรีลังกา และมีลักษณะคล้ายกันกับสมาธิพุทธประติมาจากอนุราธปุระ ลักษณะบางประการที่ปรากฏของพระพุทธรูปองค์นี้เป็นไปได้ว่าได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะแบบมถุรา ปัจจุบันพระพุทธรูปองค์นี้เก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติโคลอมโบ พระพุทธรูปโตฬุวิละถือว่าเป็นผลงานชิ้นยอดของศิลปกรรมการแกะสลักของศรีลังกาโบราณ ควบคู่กับสมาธิพุทธประติมาแห่งอนุราธปุระ รวมถึงเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปที่ได้รับการอนุรักษ์ดีที่สุดในศรีลังกา แกะสลักมาจากหินแกรนิตก้อนเดียว และมีลักษณะคล้ายกันกับสมาธิพุทธประติมาแห่งอนุราธปุระ เพียงแต่มีลักษณะเล็กกว่าเล็กน้อย พระพุทธรูปองค์นี้มีขนาดสูง แสดงรูปพระพุทธเจ้าประทับนั่งขัดสมาธิทำ ญาณมุทรา รูปแบบการนั่งขัดสมาธิเช่นนี้ยังอาจเรียกว่า วีราสนะ (weerasana) ขนาดความยาวระหว่างไหล่อยูที่ และระหว่างเข่าอยู่ที่ ในขณะที่พระพุทธรูปองค์อื่นจากสมัยเดียวกันมีพุทธศิลป์ลักษณะมีติ่งหูยาวยืด แต่พระพุทธรูปโตฬุวิละไม่มีลักษณะนี้ นอกจากนี้ยังมีลักษณะน่าสนใจอีกประการคือเส้นสามเส้นที่แกะเข้าไปตรงคอซึ่งเชื่อว่ามีอิทธิพลมาจากศิลปะแบบมถุราของอินเดีย เชื่อกันว่าพระพุทธรูปปางสมาธิองค์อื่น เช่นที่พบที่วัดพระบรมธาตุไชยาในภาคใต้ของประเทศไทย อาจได้รับอิทธิพลไม่มากก็น้อยจากพระพุทธรูปจากสมัยอนุราธปุระเช่นพระพุทธรูปโตฬุวิละองค์นี้ ประวัติศาสตร์ นักประวัติศาสตร์เชื่อกันว่าพระพุทธรูปองค์นี้สร้างขึ้นในช่วงปลายของสมัยอนุราธปุระ หรือศตวรรษที่ 4-5 พระพุทธรูปองค์นี้ค้นพบระหว่างการขุดค้นทางโบราณคดีในปี 1900 ที่หมู่บ้านโตฬุวิละในอนุราธปุระ โดยนักโบราณคดี แฮรี ชาลส์ เพอร์วีส เบล เบลระบุว่านี่เป็นโบราณวัตถุชิ้นที่เยี่ยมที่สุดที่เขาเคยพบในอนุราธปุระ จากนั้นได้ขนส่งพระพุทธรูปองค์นี้ต่อมายังพิพิธภัณฑ์แห่งชาติโคลอมโบ และคงเก็บรักษาและจัดแสดงอยู่ที่นี่จนปัจจุบัน รูปปั้นนี้ยังเป็นหนึ่งในประติมากรรม 'ที่สำคัญที่สุด' ของศรีลังกาโบราณที่พิพิธภัณฑ์มี โดยตั้งจัดแสดงอยู่ตรงด้านหน้าทางเข้าหลักของอาคารพิพิธภัณฑ์ อ้างอิง บรรณานุกรม von Schroeder, Ulrich. (1990). Buddhist Sculptures of Sri Lanka. (752 p.; 1620 illustrations). Hong Kong: Visual Dharma Publications, Ltd. von Schroeder, Ulrich. (1992). The Golden Age of Sculpture in Sri Lanka – Masterpieces of Buddhist and Hindu Bronzes from Museums in Sri Lanka, catalogue of the exhibition held at the Arthur M. Sackler Gallery, Washington, D. C., 1 November 1992 – 26 September 1993. Hong Kong: Visual Dharma Publications, Ltd.
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 1997 เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่เล่นที่โอลึมพีอาชตาดีอ็อนในมิวนิกเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 1997 เพื่อตัดสินหาผู้ชนะในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1996–97 การแข่งขันนัดนี้เป็นการแข่งขันระหว่างโบรุสซีอาดอร์ทมุนด์จากเยอรมนี และยูเวนตุสจากอิตาลี โบรุสซีอาดอร์ทมุนด์ ชนะ 3–1 โดยได้ประตูจาก คาร์ล-ไฮนซ์ รีดเล และ ลาร์ส ริกเกน ; อเลสซานโดร เดล ปิเอโรเป็นผู้ทำประตูให้กับยูเวนตุส การแข่งขัน สรุป คาร์ล-ไฮนซ์ รีดเลอ ยิงให้ดอร์ทมุนด์ขึ้นนำในนาทีที่ 29 ในกรอบเขตโทษระยะ 6 หลา หลังจากที่พอล แลมเบิร์ตครอสบอลเข้ากรอบเขตโทษ รีดเลอทำประตูที่ 2 ในนาทีที่ 34 โดยโหม่งลูกเตะมุมทางขวาจากการครอสของอันเดรอัส เมิลเลอร์ ในครึ่งหลัง อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร กองหน้าดาวรุ่งของยูเวนตุส ซึ่งลงเป็นตัวสำรอง ทำประตูโดยการตอกส้นจากการจ่ายบอลของ อาเลน บ็อกชิช ในนาทีที่ 65 ทำให้ตีไข่แตกเป็น 2–1 ลาร์ส ริกเกิน กองกลางวัย 20 ปี ที่ลงเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 70 ลงมาแทน ชเตฟาน ชาปุยซา รับบอลจากการส่งบอลของอันเดรอัส เมิลเลอร์ เพียง 16 วินาทีหลังจากลงสนาม ริกเกินชิปบอลข้ามศีรษะของอันเจโล เปรุซซี ผู้รักษาประตูและกัปตันทีมยูเวนตุสในวันนั้น จากระยะ 20 หลาด้วยการสัมผัสบอลครั้งแรก กลายเป็น 3–1 สำหรับดอร์ทมุนด์ ประตูของริกเกินนั้นเร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมาโดยตัวสำรอง โดยที่ซีเนอดีน ซีดานซึ่งย้ายมายูเวนตุสเป็นฤดูกาลแรกจากฌิรงแด็ง บอร์กโดซ์ ไม่สามารถสร้างความประทับใจให้กับแฟนบอลในการประกบแลมเบิร์ตได้ ชัยชนะ 3–1 ทำให้ดอร์ทมุนด์คว้าแชมป์แชมเปียนส์ลีกเพียงครั้งเดียวจนถึงปัจจุบัน รายละเอียด GK 1 ชเตฟาน โคลส SW 6 มัททีอัส ซัมเมอร์ (c) CB 15 เยือร์เกิน โคเลอร์ CB 16 มาร์ติน ครี RWB 7 ชเตฟาน รอยเตอร์ LWB 17 ยอร์ก ไฮน์ริช CM 14 พอล แลมเบิร์ต CM 19 เปาลู ซูซ่า AM 10 อันเดรอัส เมิลเลอร์ CF 13 คาร์ล-ไฮนซ์ รีดเลอ CF 9 สเตฟาน ชาปุยซา Substitutes: GK 12 ว็อล์ฟกัง เดอ แบร์ MF 8 มิชาเอล ซอร์ก MF 18 ลาร์ส ริกเกิน MF 23 เรเน เทรชชอค FW 11 ไฮโค แฮร์ลิช ผู้จัดการทีม: อ็อตมาร์ ฮิตซ์เฟลด์ GK 1 อันเจโล เปรุซซี (c) RB 5 แซร์จิโอ ปอร์รินี CB 2 ชีโร แฟร์รารา CB 4 เปาโล มอนเตโร LB 13 มาร์ก ยูลีอาโน DM 14 ดีดีเย เดช็อง RM 7 อันเจโล ดิ ลิวิโอ LM 18 วลาดิเมียร์ ยูโกวิช AM 21 ซีเนดีน ซีดาน CF 15 กริสเตียน วีเอรี CF 9 อาเลน บ็อกชิช Substitutes: GK 12 มิเกลันเจโล รัมพูลลา DF 22 จันลูกา เพสซอตโต MF 20 อาเลสซิโอ ตักคินาร์ดี FW 10 อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร FW 16 นีโกลา อาโมรูโซ ผู้จัดการทีม: มาร์เชลโล ลิปปี ผู้ช่วยผู้ตัดสิน: ลาสซโล ฮามาร์ (ฮังการี) อิมเร โบโซกี (ฮังการี) ผู้ตัดสินที่ 4: อัตติลา ยูฮอช (ฮังการี) กติกา 90 นาที. โกลเดนโกลในช่วงต่อเวลาพิเศษอีก 30 นาทีหากจำเป็น ยิงลูกโทษหากยังเสมออยู่ รายชื่อตัวสำรอง 5 คน เปลี่ยนตัวได้สูงสุด 3 คน อ้างอิง 1997
อาหารโยชนา (โอฑิศา: ଆହାର ଯୋଜନା, Āhār Yojanā) เป็นโครงการอุดหนุนที่ดำเนินการโดยกระทรวงอุปทานอาหารและสวัสดิการผู้บริภาคและสหกรณ์ รัฐบาลรัฐโอฑิศา ในประเทศอินเดีย เพื่อให้บริการอาหารเที่ยงแก่ผู้ยากไร้ในสังคมเมืองในราคาจำหน่ายห้ารูปี โครงการนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอัมมาอุนวกัมของรัฐทมิฬนาฑู โครงการอาหารโยชนาเริ่มต้นในปี 2015 โดยผู้ว่าการรัฐโอฑิศา นวีน ปัฏนายิก โดยเริ่มต้นในวันที่ตรงกับวันอุตกัลทิวาส โครงการนี้มีบริการในห้าเมืองใหญ่ของรัฐโอฑิศา ต้นทุนค่าอาหารต่อมื้ออยู่ที่ราว 20 รูปี แต่วางจำหน่ายในราคา 5 รูปี โดยใช้เงินสนับสนุนจากองค์การเหมืองแร่รัฐโอฑิศา โครงการทดลองมีเริ่มต้นใน 5 เทศบาล ได้แก่ ภุพเนศวร, สัมพัลปุระ, เพรหมปุระ, รุรเกละ และ กัตตัก ประกอบด้วยศูนย์อาหาร (Āhār centers) 21 แห่ง ปัจจุบันมีศูนย์อาหารกว่า 100 แห่ง ใน 30 อำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ของ 73 เมือง ศูนย์อาหารส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในพื้นที่หรือละแวกพื้นที่โรงพยาบาล, ป้ายรถประจำทาง และสถานีรถไฟ ให้บริการอาหารที่ปรุงสุกในวันนั้น ๆ ด้วยราคา 5 รูปี โดยมาตรฐานความสะอาดของอาหารมีการตรวจสอบโดยโรงพยาบาลในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีศูนย์อาหาา 54 แห่งในบริเวณโรงพยาบาลซึ่งให้บริการอาหารมื้อดึกเช่นกัน อ้างอิง
วัดบ้านหงาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหงาว อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง วัดบ้านหงาวตั้งเป็นสำนักสงฆ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 โดยในปีนั้นมีมีพระธุดงค์จากจังหวัดปัตตานี มีชื่อว่า หลวงพ่อเขียด มาปักกรดโปรดสัตว์อยู่ที่บริเวณสถานีอนามัยตำบลหงาวในปัจจุบัน เนื่องจากตำบลหงาวไม่มีวัดมาก่อน ชาวบ้านมีความเลื่อมใสศรัทธาต่อพระพุทธศาสนามาก เมื่อมีพระธุดงค์มาปักกรดโปรดสัตว์ จึงพากันไปนมัสการทำบุญฟังธรรมกันมาก จนเมื่อคุณแม่ลำไย สกุลสิงห์ คหบดีในตำบลหงาว อุทิศที่ดินจำนวน 2 ไร่ สร้างเป็นที่พักสงฆ์ ต่อมาที่พักสงฆ์บ้านหงาวได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นสำนักสงฆ์สาขาวัดอุปนันทาราม มีพระครูสมุห์นิคม อรุโณ มาอยู่เป็นเจ้าสำนัก จึงมีการพัฒนาและก่อสร้างอาคารต่าง ๆ เพิ่มขึ้น เช่น กุฏิพระสงฆ์ หอฉัน ศาลาการเปรียญ เป็นต้น ต่อมามีที่ดินเพิ่มเติมเพิ่มขึ้นรวมทั้งสิ้น 22 ไร่ เศษ ดังปัจจุบัน และยกฐานะเป็น 'วัดบ้านหงาว' มีพระอธิการน้อม จนฺทสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ 2 ชั้น กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร รอบอุโบสถเทคอนกรีตเป็นลานกว้างมีลูกกรงล้อมรอบ ในแต่ละมุมทั้ง 4 ด้าน มีอาคารจัตุรมุขกว้าง มีบันไดขึ้นลงรอบทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก ด้านล่างของอุโบสถเป็นห้องโถงใช้สำหรับการประชุมสัมมนา ภายในประดิษฐานพระประธาน มีนามว่า หลวงพ่อดีบุก หรือ พระติปุกะพุทธมหาศากยมุนีศรีรณังค์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยทำจากแร่ดีบุก นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ซึ่งมีการรวบรวมสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สมัยต่าง ๆ เครื่องมือในการร่อนแร่ ครกบดหิน และเงินตราสมัยต่าง ๆ อ้างอิง บ้านหงาว
ถนนแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ อีสต์ริเวอร์ หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า ถนนเอฟดีอาร์ (FDR Drive) เป็นทางหลวง (พาร์กเวย์) ที่ควบคุมการเข้าถึง ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก มีจุดเริ่มต้นใกล้กับถนนเซาท์และบรอด อยู่ทางเหนือของอุโมงค์แบตเตอรีพาร์ก และทอดยาวไปทางเหนือขนานไปกับแม่น้ำอีสต์จนถึงจุดตัดกับถนนที่ 125 และสะพานโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี ซึ่งจากจุดนี้จะเปลี่ยนชื่อเป็นถนนฮาร์เล็มริเวอร์ ถนน FDR ตลอดสายได้รับการกำหนดให้เป็นทางหลวงรัฐนิวยอร์กหมายเลข 907L (NY 907L) ซึ่งเป็นเส้นทางอ้างอิงที่ไม่มีป้ายบอกทาง ถนน FDR ประกอบด้วยส่วนที่อยู่ใต้ดิน ระดับเดียวกับพื้นดิน และยกระดับ รวมถึงอุโมงค์ที่ครอบคลุมเพียงบางส่วนอีกสามแห่ง ถนนสายนี้ส่วนใหญ่มีสามช่องจราจรในแต่ละทิศทาง ยกเว้นบางช่วงสั้น ๆ ตามกฎหมายกำหนด ขณะนี้มีการติดตั้งป้ายจำกัดน้ำหนักสำหรับรถที่ใช้ถนน FDR ตั้งแต่ถนนที่ 23 ไปจนถึงถนนฮาร์เล็มริเวอร์ในทั้งสองทิศทาง โดยมีน้ำหนักจำกัดสูงสุดอยู่ที่ 8,000 ปอนด์ (3,600 กิโลกรัม) ห้ามรถเพื่อการพาณิชย์ทุกประเภท (รวมทั้งรถบรรทุก) เข้าใช้ถนน FDR ทางเหนือของทางออกที่ 1 อ้างอิง
ตระกูลโอสถานุเคราะห์ เป็นตระกูลนักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีน เป็นผู้ก่อตั้งบริษัทโอสถสภา จากการจัดอันดับของนิตยสาร ฟอบส์ ฉบับประเทศไทย ติดอยู่ใน 10 อันดับ มหาเศรษฐีไทย ประจำปี 2023 ที่อันดับ 10 ด้วยมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 2.5 พันล้านเหรียญสหรัฐ หรือ 8.70 หมื่นล้านบาท ประวัติ ต้นตระกูล ต้นตระกูลคือ นายแป๊ะ แซ่ลิ้ม เป็นชาวจีนที่มาตั้งรกรากในประเทศไทย เริ่มแรกทำงานรับจ้าง แต่งงานกับหญิงสาวชาวไทยที่ชื่อ แหวน จน พ.ศ. 2434 นายแป๊ะได้เช่าตึกแถว 1 คูหา ย่านสำเพ็ง เปิดเป็นร้านขายสินค้าเบ็ดเตล็ด อย่าง เครื่องถ้วย นาฬิกา ร่ม ฯลฯ และตั้งชื่อร้านว่า เต๊กเฮงหยู จนเมื่อห้างบี.กริมม์ แอนด์ โก นำยาชื่อ 'ปัถวีพิการ' ซึ่งมีสรรพคุณแก้เมื่อย แก้แพ้ มาฝากขายที่ร้านเต๊กเฮงหยู แป๊ะจึงมองเห็นโอกาสค้าขายของตัวเองเพิ่มขึ้น โดยได้นำสูตรยาโบราณของบรรพบุรุษติดตัวมาด้วย ทำยาตราการค้าของตัวเองชื่อ ยากฤษณากลั่น ตรากิเลน กระทั่งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ยานี้ก็ยังได้รับความนิยมต่อเนื่อง และเป็นยาที่ใช้รักษาเสือป่าในยุคนั้นด้วย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานเข็มเสือป่าแก่แป๊ะและแต่งตั้งให้มีตำแหน่งเป็นมหาดเล็ก จากนั้นเมื่อพระองค์พระราชทานนามสกุลใหม่ให้แป๊ะว่า 'โอสถานุเคราะห์' แป๊ะ โอสถานุเคราะห์ เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2461 รุ่นที่ 2 สวัสดิ์ โอสถานุเคราะห์ (ลูกคนที่สาม ลูกชายคนที่สอง) รับหน้าที่สานต่อกิจการด้วยวัย 17 ปี จากนั้นก็เน้นไปที่ธุรกิจยา แทนการขายสินค้าเบ็ดเตล็ด พ.ศ. 2475 สวัสดิ์เปลี่ยนชื่อกิจการเป็น โอสถสถาน เต๊กเฮงหยู ก่อนเป็น โอสถสภา (เต๊กเฮงหยู) ใน พ.ศ. 2492 กระทั่ง พ.ศ. 2538 ก็เปลี่ยนชื่อบริษัทอีกครั้งเป็น 'โอสถสภา' ซึ่งเป็นชื่อในปัจจุบัน รุ่นที่ 3 สวัสดิ์มีบุตร 4 คน ได้แก่ สุวิทย์ สุรัตน์ สุรินทร์ และเสรี โดยสุวิทย์ และสุรัตน์ มีการสลับกันเป็นผู้นำองค์กร แต่บทบาทเด่นจะตกที่สุรัตน์ค่อนข้างมาก สุรัตน์ยัง เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ นอกจากนั้นสุรัตน์และภรรยาชื่อ ปองทิพย์ ได้ช่วยกันก่อตั้งวิทยาลัยไทยเทคนิคขึ้นมาใน พ.ศ. 2505 ก่อนที่จะได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นมหาวิทยาลัยกรุงเทพ สุรัตน์เป็นผู้นำเครื่องดื่มชูกำลังมาบุกเบิกตลาดในไทยเป็นรายแรกนำสินค้ามาผลิตในไทยภายใต้แบรนด์ 'ลิโพวิตัน-ดี' รุ่นที่ 4 รุ่นที่ 4 เพชร โอสถานุเคราะห์ เป็นบุตรของสุรัตน์และปองทิพย์ เป็นนักร้อง นักดนตรี อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยกรุงเทพ อดีตประธานคณะกรรมการบริหาร และประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัท โอสถสภา จำกัด (มหาชน) เพชรได้นำโอสถสภาแปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2561 เพชรมีน้องชายชื่อ รัตน์ ได้เข้ามาบริหารธุรกิจครอบครัวต่อ ผลงานของรัตน์เช่น ทำตลาดเครื่องดื่มชูกำลังเอ็ม-150 ปรับแบรนด์อุทัยทิพย์มาเป็นยูทิป เป็นต้น จากข้อมูล พ.ศ. 2566 นิติ โอสถานุเคราะห์ (บุตรของสุรินทร์ โอสถานุเคราะห์) เป็นผู้ถือหุ้นโอสถสภามากที่สุด หลังจากเพชร โอสถานุเคราะห์ ขายหุ้นให้ รุ่นที่ 5 นาฑี โอสถานุเคราะห์ เป็นบุตรของรัตน์ นอกจากเป็นกรรมการของโอสถสภา ยังเป็นมือกีตาร์วงเก็ตสึโนวา นาฑีสมมรสกับอิงฟ้า ดำรงชัยธรรม จึงมีศักดิ์เป็นเขยของไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม หนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) อ้างอิง
นี่คือหมวดหมู่การบำรุงรักษาวิกิพีเดีย หมวดหมู่นี้สร้างขึ้นอัตโนมัติโดยแม่แบบ ซึ่งตรวจจับและรายงานการใช้งานแปลก ๆ บางประเภท เพื่อให้สามารถค้นหาหน้าเหล่านั้นและแก้ไขได้โดยง่าย การแก้ไขทั่วไปที่ต้องทำคือ: แม่แบบ นั้นถูกใช้บนเพจย่อย /doc หรือ /testcases (ยกเว้นในเนมสเปซของโมดูล) แก้ไขโดยลบแม่แบบ ออกจากหน้าย่อย แต่มีบางกรณีที่มีการใช้แม่แบบเพื่อสร้างเอกสารประกอบ ซึ่งเป็นการถูกต้องที่จะแสดงเอกสารประกอบในหน้า /testcases หมวดหมู่ย่อยที่แสดงไว้ที่นี่ไม่ใช่หมวดหมู่ย่อยตามความหมายปกติ แต่เกิดจากการใช้แม่แบบ และจำเป็นต้องแก้ไขด้วย มีเดียวิกิ ดำเนินการปรับปรุงรายการหมวดหมู่ (ดังที่เห็นด้านล่าง) โดยจัดเป็นงานที่มีลำดับความสำคัญต่ำ ดังนั้นหากเซิร์ฟเวอร์ยุ่งมาก อาจใช้เวลาหลายวันก่อนที่หน้าจะถูกลบออกจากรายการด้านล่าง แม้ว่าหน้าดังกล่าวจะได้รับการแก้ไขแล้วก็ตาม แต่โดยปกติจะถูกลบออกภายในหนึ่งชั่วโมง บางครั้งผู้ใช้จำเป็นต้องล้างเซิร์ฟเวอร์แคช ที่หน้าบทความเพื่อดูการแก้ไขและการนำหมวดหมู่นี้ออกจากด้านล่างสุดของหน้า สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ โปรดดู :en:Template talk:Documentation คู่มือการใช้งานแปลก
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์ (Harry Potter and the Philosopher's Stone) เป็นนวนิยายเล่มแรกในชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ และนวนิยายประเดิมของเจ. เค. โรว์ลิง โครงเรื่องติดตามแฮร์รี่ พอตเตอร์ พ่อมดหนุ่มผู้ค้นพบมรดกเวทมนตร์ของเขา พร้อมกับสร้างเพื่อนสนิทและศัตรูจำนวนหนึ่งในปีแรกที่โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ ด้วยความช่วยเหลือของมิตร แฮร์รี่เผชิญกับความพยายามหวนคืนของพ่อมดมืด ลอร์ดโวลเดอมอร์ ซึ่งฆ่าบิดามารดาของแฮร์รี่ แต่ไม่สามารถฆ่าเขาได้เมื่ออายุหนึ่งขวบ บลูมส์บิวรีในกรุงลอนดอนจัดพิมพ์หนังสือดังกล่าวเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2540 ในปี 2541 บริษัทสกอลาสติกจัดพิมพ์ฉบับสำหรับตลาดสหรัฐอเมริกาภายใต้ชื่อเรื่อง Harry Potter and the Sorcerer's Stone นวนิยายดังกล่าวชนะรางวัลหนังสืออังกฤษส่วนใหญ่ซึ่งตัดสินโดยเด็ก และรางวัลอื่นในสหรัฐอเมริกา หนังสือนี้แตะอันดับ 1 รายการบันเทิงคดีขายดีของนิวยอร์กไทมส์ ในเดือนสิงหาคม 2542 และอยู่ใกล้อันดับ 1 เป็นส่วนใหญ่ของปี 2542 และ 2543 มีการแปลเป็นภาษาอื่นอีกหลายภาษา และมีการสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน (อ่านต่อ...) บทความคัดสรรก่อนหน้านี้: วัดพระศรีรัตนศาสดาราม – อะเลคซันดร์ คอลชัค – วลาดีมีร์ เลนินที่เก็บถาวร – บทความคัดสรรอื่น ๆ
ประเทศฮังการี เข้าร่วมแข่งขันในเวิลด์เกมส์ 2022 ที่เมืองเบอร์มิงแฮม สหรัฐ ตั้งแต่วันที่ 7 ถึง 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีนักกีฬาฮังการีเข้าร่วมแข่งขัน 2 คนใน 1 ชนิดกีฬา ผู้ได้รับเหรียญรางวัล เหรียญ นักกีฬา ชนิดกีฬา รายการ วันที่ อเล็กซ์ โมซซาร์ ฟินส์สวิมมิง พื้นผิว 400 ม. ชาย ปีเตอร์ โฮโลดา ฟินส์สวิมมิง ไบฟิน 100 ม. ชาย เปตรา เซนันสกี้ ฟินส์สวิมมิง ไบฟิน 50 ม. หญิง เปตรา เซนันสกี้ ฟินส์สวิมมิง ไบฟิน 100 ม. หญิง เซบาสซ์เตียน ซาโบเบนซ์ เกียร์ฟาสคริสซ์เทียน ทากาคส์กาบอร์ บาลอก การช่วยชีวิต วิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง 4 × 50 ม. ชาย เปตรา เซนันซกี้ฟานนี กยูริโนวิชซูซซานนา จากาบอสเอเวลิน เวอร์ราซโต การให้ความเพลิดเพลิน นัดผลัดสิ่งกีดขวาง 4 × 50 ม. หญิง คริสซ์เทียน ทากาคส์กาบอร์ บาลอกเซบาสซ์เตียน ซาโบเบนซ์ เกียร์ฟาส การให้ความเพลิดเพลิน ผลัดผสม 4 × 50 ม. ชาย บาลาซส ฟาร์คัสกะตะ ฮัจดูโซลตัน ลอคเซย์แอนนา มาครานสกี้แจนกา เอิโครส วาเนสซา รูซิกสกาโซเฟีย ไซมอนปันนา สซอลล์ซือ ส่วนแอโรบิก เต้นรำ แวนด้า คิสซลี พายเรือแคนูมาราธอน ระยะทางสั้นหญิง แวนด้า คิสซลี พายเรือแคนูมาราธอน ระยะทางมาตรฐานหญิง ดาเนียล บาหลีบาลาซส ฟาร์คัสฟานนี่ มาซาคส์ ยิมนาสติกแอโรบิก ทริโอ อีฟ มาร์กซิยาล ทาดิสซี คาราเต้ คุมิเทะชาย 67 กก. อเล็กซ์ โมซซาร์ ฟินส์สวิมมิง พื้นผิว 200 ม. ชาย คริสติน่า วาร์กา ฟินส์สวิมมิง ไบฟิน 100 ม. หญิง ซารา ซูบาเพตรา เซนันสกี้ซีซิลลา คาโรลีคริสติน่า วาร์กา ฟินส์สวิมมิง วิ่งผลัดผิวน้ำ 4x100 ม. หญิง ซูซซานนา จากาบอสปันนา อูไกรฟานนี กยูริโนวิชเพตรา เซนันซกี้ การช่วยชีวิต ผลัดผสม 4 × 50 ม. หญิง ดาเนียล บาหลีฟานนี่ มาซาคส์ ยิมนาสติกแอโรบิก คู่ผสม บาลาซส ฟาร์คัสโซลตัน ลอคเซย์ฟานนี มาซาคส์ปันนา ซออลลซีดาเนียล บาหลี ยิมนาสติกแอโรบิก กลุ่ม อาดัม บูกอร์ ฟินส์สวิมมิง พื้นผิว 400 ม. ชาย ซีซิลลา คาโรยี ฟินส์สวิมมิง พื้นผิว 200 ม. หญิง คริสติน่า วาร์กา ฟินส์สวิมมิง ไบฟิน 50 ม. หญิง อาดัม บูกอร์ ฟินส์สวิมมิง พื้นผิว 200 ม. ชาย ซีซิลลา คาโรยี ฟินส์สวิมมิง พื้นผิว 200 ม. หญิง คริสติน่า วาร์กา ฟินส์สวิมมิง ไบฟิน 50 ม. หญิง อาดัม บูกอร์ ฟินส์สวิมมิง พื้นผิว 200 ม. ชาย โซก้า ซิโกส พายเรือแคนูมาราธอน ระยะทางสั้นหญิง ฟานนี่ พิกนิซกี้ ยิมนาสติกลีลา บอล ฟานนี่ พิกนิซกี้ ยิมนาสติกลีลา ห่วง นอร์เบิร์ต สเปธ มวยไทย ชาย 67 กก. อัจซ่า อาเดล ซานดอร์ฟี มวยไทย หญิง 60 กก. ผู้เข้าร่วมแข่งขัน ต่อไปนี้เป็นรายการจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้ ชนิดกีฬา ชาย หญิง รวม ยิมนาสติกแอโรบิก 3 7 10 กีฬาทางอากาศ 2 0 2 การยิงธนู 1 0 1 พายเรือแคนูมาราธอน 1 2 3 กีฬาเต้นรำ 3 3 6 กีฬาว่ายน้ำว่ายน้ำ 7 6 13 ยิวยิตสุ 0 1 1 คาราเต้ 2 0 2 คิกบ็อกซิ่ง 0 2 2 การช่วยชีวิต 5 5 10 มวยไทย 1 1 2 การวางตำแหน่ง 0 1 1 ยิมนาสติกลีลา 0 1 1 การเล่นสเก็ตความเร็วบนถนนการเล่นสเก็ตความเร็วบนถนน 0 1 1 สควอช 1 2 3 ซูโม่ 2 0 2 รวม 28 31 59 หมายเหตุ อ้างอิง ฮังการี 2022
วัดสนามไชย หรือ วัดสนามไชยราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนกรวย อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูใบฎีกาสนธยา ธมฺมวโร เลขานุการเจ้าคณะอำเภอดำเนินสะดวก เป็นเจ้าอาวาส วัดสนามไชย เดิมชื่อ วัดดอนใหญ่ราษฎร์ศรัทธาธรรม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2443 โดยมีนายกลับ นายเนี้ยม นายคล่อม นายแพ นายหริ่ม นายชม นายกล้าม นายพุ่ม และนายคำ ได้ร่วมกันสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 อุโบสถหลังใหม่ เริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ยกช่อฟ้าอุโบสถ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 โครงสร้างของอุโบสถเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ยกสูงชั้นเดียว กว้าง 8.57 เมตร ยาว 17.80 เมตร และสูง 10.30 เมตร เป็นอาคารสีขาว ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ คือ หลวงพ่อพุทธชัยมงคล เนื้อปูน ศิลปะอู่ทอง เป็นพระประธานในอุโบสถหลังเดิม อ้างอิง สนามไชย