E FEIEREEMER AN ÈNG FEIERPOMPEL wé et an der Luwnengsgaass gebrannt hoit. (Fortsetzong an Enn. DʼPOMPEL.
Der Volksfreund (1848), 1848-07-07 00:00:00

E FEIEREEMER AN ÈNG FEIERPOMPEL wé et an der Luwnengsgaass gebrannt hoit. (Fortsetzong an Enn. DʼPOMPEL. Röheg, eeh hun denges Babble' scho velleg, Lauschter en Aarnent meng Wiirder 'mol un. Ech bleiwe' röheg , weil d'liierz as onschelleg, Ech ka' mein Dengst jo scho' laang net mé dun. Aal sin ech, schwèchlech, a' krènklech, a' schlappech, D'Nètzt an de lleen, déhu' mech verrascht ; Stin ob de Schlappen 'sö traureg, 'sö rappech, D'Aarmen de sin an de Néthe gehascht. Schwéer sin d'GIidder , gebracht vun de Johren , D'Been si' vun Aiterthom onnetz a' steif. Kuck emool hei , no mengen Bohren , No inengem onbeheifleche Leiw. Kuck dech, du Maulert, waat weis du dach ma'en, 'T as neischt wé Babbele' waat un der as ; No denge Been emool riicht du deng Aaen, D'Schong dé sin dir an de Fésse' verrass. An du weil s rennen doir Haussen ze löschen , Sètz der, ech bièden dech , daat aus dem Kapp ; Baal du deng Pole' sehen an dengen Tèschen , Blciw du hei bannen, soss kris du de Schnapp. Well 't as neischt schlechter, wann d'Schong èngem Als an der Nètz ze trepp'ien do 'rem, [rennen, Dènk der dach nemmen, waat méchs-de do ennen; Je dach , gesthéh et , et as der net drem. Ech loose léwer de Jongthom sech plohen, Bièn as alerter, a liichter zu Föss; Bennere géf ech , an d'géw ee mer sohen : Fort mat der, du bass ze aal an ze gross. Ech weit och setzen , ech kent mech nach réh'ren , Rènn du derdurech, ons Dir as ges paart ; Wièn hoit de Schlessel , wiè' well ons féheren? D'Pompiéen? d'si' kèpg mé hei an der Staadt. Oder ons Wièchter? géh laaf du dé wèchen , Scheck mat der Tromm en den Tambour bei d'Bètt, 'T h sot ee baal nédeg hir Fenstren ze krachen, Wa' mer zur Zeit ob de Been se gièr haet. Weil ech well hei fir m ei Kapp mat der weiten, Dat sie nach net aus dem Bètt sech geliebt, Fir ze rangéeren d'Leit an de Kètten, D'Oirdnong ze haalen no hirer Pflicht. Wann durchenaaner do rènnen a' laafen Unne Gedanken an unne Gescheck D'Leit , fir ze siehe' wé Belles ze Schaaken , Wé oofzewènne' vum Noopcr d'Ongleck. Jo wé d'flaus Éstreich nach hei hoit regéert , Daat wooren Zeiten, d'Bièrz mer nach kluckl, Du hu mech Feier a' Wand net genéert , Du woor ech jong nach , haut sin ech geduckt. Ower ech hoffen d'Pigenéer dé kommen , Daat si' Kadetten, dé waarden net laang; Bun net gehért ob d'Gedeisch vun den Frommen , A' scho' sin Eemren a' Spreizen am Gaang. Daat geht wé d'Wièder, mer wierd se net messen, Dé ka' bezoihlen ons Staadt net mat Gèld, Dé sin am Aarhechte' goir net ze zessen , Jiddree' vun hinnen de weisst sech als Bèld. Ower wann de emool fehle' sei Lièwen , Da' geht et hei, wé zu Bamburg et gong, Da wièrd moinch Baischen de Kapp net mé hièwen, Waat scho' vill Johren so glecklech do slöng. Ower da' wièrd , kuck' ech wièrd schon net léhen, E Reglemènl gi' fir d'Pompié' gedreckt , Du wièrs dann d'Soile' gefleckt erem kréhen , An ech wièrd gin zu dem Dockter gescheckt. Da loose' vleicht se de Frack mer besètzen , Dat mer durch d'Ièlebén d'Waasser net schleift , Dat ech n a'in A a rem gut d'Feier kann nètzen , An dat am Waaser em mech net erseift. An dann nach eppes, da get ordenéert, Dat een Daag éschter, wa Feier soll gin , Ech aus dem Pompelhaus hei gi' geféhert , Fir vun der Aarbecht meng Pröwen ze gin. 'T as haut ze spét ; je géh sètz dech ob 'n Oher, Röheg dohi' bei daat aanert Geschirr; 'T as wé et as, daat aalt Sprechwuurt seet woher : Leit d'Kalf am Petz , dann 'réscht kernt drob eng Dir.