DE COHABITATIONE NUPTURIENTIUM.
Kirchlicher Anzeiger für die Diözese Luxemburg, 1876-05-27 00:00:00

DE COHABITATIONE NUPTURIENTIUM. Fundamentum societatis humante est matrimonium, a divino creatore mundi in Paradiso constitutum et in novo fœdere a divino Salvatore ad sacramenti dignitatem provectum. S. Paulus in Epistola ad Ephesios 5. 32 hoc Sacramentum magnum appellat, magnum propter unionem Christi cum Ecclesia, quam significat, magnum propter gratias quas confert, et propter obligationes ad quas adstringit. In I. Epistola ad Corinthios 7. 39. idem s. Doctor gentium ab omnibus exigit, ut, qui nubere volunt, „tantum in Domino nubant." Quapropter s. Mater nostra Ecclesia ante benedictionem omnibus nupturientibus in me- moriam revocat verba Tobiae c. 8. V. 5. „Filii sanctorum estis gt non potestis ita conjungi sicut gentes quae Deum ignorant." Ex quibus patet, animarum pastorum esse obligationem sedulo vigilandum, ut omnia, qua) s. Ecclesia circa hujus sacramenti susceptionem prœscripsit, observentur. Circa hanc obligationem Catechismus ßomanus omnibus parochis mandat, ut caute quidem et discrète populum edoceant circa naturam et dignitatem s. Matrimonii sacramenti, circa pericula evitanda et reverentiam, et pietatem ad illud suscipiendum necessariam. Prmprimis ad eorum curam pertinet, ut sponsi dum sacramenti matrimonii participes fieri cupiunt, in statu gratiœ sint et digne se préparent, quod vix obtineri potest, si, antequam in ecclesia matrimonii fœdere devinciantur, cohabitare sub eodem tecto présumant. Dicimus vix quia Concilium Tridentinum, quod ss. Patrum doctrinam et universalis Ecclesiae praxim secutum est, salubriter statuit (Sess. XXIV de réf.) ne sponsi, priusquam in templo sacerdolalem bene- dictionem receperint, sub eodem tecto cohabitent. Manifestum namque est, ex hujusmodi contubernio occasiones peccandi proximas enasci et eKectus perniciosissimos saluti sponsorum tam œternœ quam tem- porali inde oriri. Maxime inde cum dolore jam ab aliquo tempore percepimus ad s. matrimonii sacramenti susceptionem haud rare accedere nupturientes, qui sciente parocbo sub eodem tecto cohabitant. Intolerabilior omnino est cohabitatio, quando de personis agitur, qué consanguinitatis aut affinitatis vinculo juncté sunt, quia naturalis necessitudo curandi negotia domestica aut educandi proies etc, sépe sœpius in occasionem peccandi proximam et in ruinam familié eas inducit. Quo gravius et facilius hac in re a nonnullis peccari assolet, eo diligentius, parochi a quibus aliquando justus judex rationem exiget animarum, curabunt, ut periculosé isté occasiones a Christiane populo omnibus modîs arceantur. Monemus itaque parochos, ut, quotiescumque in posterum dispensationem super impedimentis matri- monium impedientibus vel dirimentibus petunt, expressis référant verbis, 1) num sponsi separatim ab invicem habitent; 2) ut populum intra verbi divin! explicationem, et affines et consanguineos et eorum parentes data occasione privatim edoceant quanti moment! sit sacramentum matrimonii et nonnisi gravibus ex rationi- bus impedimenta matrimoniale relaxari possint; et 3) ut cohabitationem consanguineorum et affinium in linea collatéral! , in qua s. Mater nostra Ecclesia sed nonnisi coacta dispensari seiet , omnibus argumenté défendant. Luxemburei, hac 4. Maji 1876. ORDINARIATUS EPISCOPALIS.