Om Bour.
D'Wäschfra., 1870-02-19 00:00:00

Om Bour. D'Kètté sam Lachen). — Mimi , ech weesz èng viitn II Breisdorff. D'Mimi. — Dann ass et duorfir weil den H Janus zum 11, Schrœll gcsot huot , hié soll den II Breislorff goe lossen, e wà'r a gndden tlànn, dass du elo nées,, all Gelegenheit opsichs lir cm èng pique ze gin? — Ech Bérrhtc mech mein Duod, wann den H. Procurär haiinerl dech kernt, da gees de fir e Monder drei bei den 11, Fleuch an dé hascht! — Ech hu schon« eng Kleekelche lande gebeert , ass wann dci Logement preparéerl war! D'Kètté. — Meng léf Mimi, dé Sàch huot liire gudde Wè. Lusse mer net nié dovu schwèlzen. Kernt" Zeit, kemt Rôt. A fir erein op ons Rièd ze kommen, dir wesst jo dass lié.« hier de Concert wor fir t'ârem Leit. D'Mimi. — Mci ja! An et soll ganz sehen gewièscht sin. 'tr. — Da kann ech nun ne! soen , dann ech wor net drop ■ D'Kitic. Kuliu, wiil ech iéch soc wollt, dal dass i karten in der Slàdt placéert se gin . au néreusemenl cnargéerl lifileu , lir dé Corse, ~'en. ' D'Mimi. — Ëj* ! D'Kètté. — Du kwoomen se jo och bei den 11, Bi DM.mi.— t.'csei ! gesei !Dé w àrl der doch wén i e Siedler zwanzeeh geh«t hun ? . D'Kètié. Dàt sen Delailleu ! Ech liiiu net gefrot, wivilbass en der geholt huot, mais èppes huot mech ainujéert. D Mimi. — Du mci geseilte RuOsskrànzcben! D; 11, dass den H. Breisdorff dech amuséere kann? , >_■ D'Kètté. — Wuorlir dann net. Wé dé Haren hin, <!< But viiii hirer Visite exposéert liun, du set en : tiéert dAt Gcbiédet* «latin net bùl ou t Hahahaha ! D'Mimi. — Majo , Kètlé, dèn Htir gel vun alli xploitéert, Ech wètien, hien bal dêinols kèng zwee Dahler am Serretair. Du mus« net mèngen dass den H. Brt-i.sil.rfT èppes main „Wort" gewennt. Iliè krit seng 1200 Frang, an domal Servilär. Ile Reicht stacht den 11. Brück an l'Tèsch. A kuck emol de Annoncen ! D'Kètté. — Mimi, dir verstil mech net. Wât leit mir drun. wât den 11. Breisdorff gewennt a wât den 11. Brück i'.loer aussein „Wort >i schlét. Wann c beim Weihwasser ass, da sent ê sech, an den 11. Brück wâr en K.fail, wann en e! „e! icii!»! Will ech icch n -vollt , dât as- ilà' elei : Den H. Breisdorff huot gesot : Ileell dat t.clMcdels net b.'»; opl D M.mi. — Wât wells de doniat soen? D Kètté. — Doniat well ich soen, dass den 11. Breisdorff t'Lcit fir lauter lèselskàpp liait Wiè bièdelt (la nié, ass wé hièn a seng Clique? A fir wât hiedeleii sî ? Fir der Slàdt Schuod ze machen an dé ârem Fraen dé soss vun de Studénie gelièft hun, cm hirt Bruod ze beengen. A wann dât nach alles wiir! Mais neen! Zu llèsper sin si bei t'W'ittfra Lèwen, dé krank i ni Bètl luoeh, dé e Logement vun der «eineiig huot au dé vun hiren zwee Sinn, dé zu Farcis wuonen, erhale gel, gangen, an se bon hir en Zwïèlefsusteck olgehiédelt! — Cré nom! Op ènger âner Platz sin se der Fra an t Teck gangen an se hun sech geholt, wât se wollten! An nach op ènger àner Plat» hun se ènger aremer Fra, dé nach véer Sous a kee Bruod fir hir Kanner liât, dé lischt véer Sous oljelioli ! D'Mimi. — Oh ! oh ! D'Kètié. — Et ass ans geoht! Wât ech ièch soen, dât ass wuoer an dil haiiii ccli iérli beweisen t D'Mimi. — Da je ! dajè! Géf ne! gleich Feier a Flaut. Dât dauert net éwech. D'Kètté. — Kous verrons! — Cré-nom I