D’Fréjor.
Das Vaterland (1869), 1869-06-13 00:00:00

D’Fréjor. N. STEFFEN. De Frélénh as do ! De Schné as geschmolt! Den Himmel as blo ! D'Sonn blénkt ewé Goldl Scho fcden Hir Stràlen Mé war'm an den Dal! Neit Liéwen A' Striéwen Entstêt iweral Kuckt d'Griéschen Am Wiéschen , Wé streckt et séng Niéschen Fol Firwetz er aus As ivan et weit froen: As d'Kélt nu gedoen ? As d'Fréeren aus? D'Schnéklèckelcher hun séch am éschte getraut : Si stin do fol Onscholt , gebotst wé eng Braut. Schon hun s'iweral. Durch Biéréch an Dal, De Blimercher allen zur Hochzeit gelaut. 0 kuckt dach! wé kommen se, prèchtéch gerescht , Mat dausent an dausent erbei scho gewescht ! D' Mârgrédercher woren am éschte gebotzt : Och si hun dem Frascht an dem Schné scho getrotzt. D'Figêlecher sténge wuol d' fischt an der Bei : — -5» sin esô léw! — ma si sin zefil schei. Och d'Schlesselblumeh , An d'Lèffelblumen , An d' Gukuksblumen — A' wié weit s' all kennen ? A' wié weit s' all nennen? — Si stin ewé d'Schwestercher frendléch zesumen Am béschte Gezei — ' T'as alleguor nei — All sin se gebuodcn , All sin se geluoden Op d Hochzeit elei. Och kuck dach! do kommen 'sô léw, esô fresch, DMiérésercher och schon er aus aus dem Besch! Nu ma'n se zesummen e Bonnekranz An danzen e léschtéchen Hôchzeitsdanz. Aus Hecken an Treische' klénkt léschtéch a frô Eng léfeléch , Venteléch Musèk derzô : DePôfank, d'Schielmésercher, d'Gràsmésch an d'.Miértl , De' Gukuk, de' Pilo, dé' spâszéche Kiérel, D'Fluosfènkelcher, d'Léercher, d'Nuochtigal — All machen sc Musék durch Bieréch an Dal. Och d'Kiérwerlénken, an t'Mécken , an d'Beie-n , de huolen hir Bàszen , hir Tränten, hier Geien A spilen de Blumen e léschtéchen op , An danzen och s'elwer mat Schotteschgalop. A kuckt dach all Hecken, all Bern, wé se blcnken, Mat Blée beluoden, a' wé se séch wénken ! Si soen enaner wé frô as se sin , Dass s'all esô prèchtéch gebotzt elei sUn. Komt, lauschtert, wé droléch dé Birchen liei séngt ! Kuckt, wé'n esô flénk iwer d'Wakelstèng spréngt! En hèt gier, dass d'Blimereher ail géwe so'n, lJién dct hei dût Danzen am béschte versto'n. A kuckt dach ! mei wéréch ! ail Blimercher wénken Mam Képchen, a' lachen, a' klécken dém flénken , Dém komesche Kiérelche' frentléch an d'Hènn: Nun as sénger Fret, sénges Hôfert kén Enn. Si hun em gut lachen a' klécken a ' wénken, Hiè bréngt e' fu muorges bis owens ze drénken, A lént e sei Spigel de ganzen Dach: Dût as hircr Gei! dât as hirer Sâch! Gesei do! dé Feschelche! kuck dach de Schaut! Dé sohlet iéch jo d'Bâd bis zum Wâszer eraus ! Dat gét wé e Wieder, bonz enne', bonz uowen ! Bal as en doniden, bal as en heiuowen. £ A wann em dann d'Blimereher frenteléch lachen, Da wés e fun Hôfert net , wât e sol machen : En hiéwt séch E' senkt séch! En drét séch! E' schwènkt séch ! Elo as en hei, elo as en do A' wutschtéch ! net mé bei nach no ! Wat as dût e' Liéwe , wat as dât eng Fret! Scho sprangen och d'Schéwercher frô an der Wét ! Wô der hü git, Wât der gesit, Ailes peift a' séngt, Ailes danzt a' sprengt ! Bond' rem, iwer ail , Durch Biéréch an Dal, Am Besch, um Feit, an der Wis, op der Hét — Néergens neischt, ewé Jux, ewé Frét ! B'Leit kommen mat Trépen eraus aus der Stât : De Frélenk huot s'all crem monter gema't Des "kommen so Fôsz, dé hsze sich féeren, Eng gin an dé aner dé fuore spazieren; Ma Arm oder Reich, Der Sonn as et gleich, War' m lést se hir Stràlen Op s'alleguor fàlen: A muonéchmol huot s1 èngem Héscheman schon, Mé fréntléch gelâcht , wé dem Hèr, dé gut Sonn. Och d'Filercher spülen am Dal, op der Kop Fir Reich ewé Arem, e Leschtéchen op ; Si spilé1 fu muorgcs bis owes hir Dens, Wat Ben huot, kann danzen, ké hascht et en Zènz All Wiesen , all Besoher hu Blimmercher fei. Wié' Loscht huot, de gct an e pléckt séch sein Dël, A onécht séch sei Pékelche\ no séngem Gu — Och zéng an éng Doszen — .et kascht e ké Su. Nu ' kom mer nach ên, dé weit hun unné Gelt Wer wider Pléséer nach Gléck op der Weit ! Wé topéch sin éTLeit dach, dé hei net ferstin, 'Sô frô ewé d' Engeln am Himmel se sin !