Om Bour.
D'Wäschfra, 1872-01-20 00:00:00

Om Bour. D'Kètté. Dir wort jo haute Muorgen beim Här Paschtoer Philipp mat der Wasch, — huot en iech net gesôt wuo se de Kièrel gepackt hun? — Dé èng soen zu Strossburg, de âner zu München, — a gèschter hun éch gebeert, sie hätten en zu Gehen erwèscht. D'Mimi. A vu wièm schwètz de ? D'Kètté. Mon Dieu, wât e Gedeeszems ! Vu wiém schwètzt een dann haut? Vu Bens David, dem Schankejud sei Jong vun Neapel, deen esuo gut persische Beschof spüle kann ! — D'Mimi. Geh du mei geseente Ruosekränzchen. Heelech Susanna, meng Patrénesch ! An du heeleche Rochus, — stoppt iéch d'Oeren zuo a lausch» tert net wât dat Frâmensch seet. — Et ass besiész — et huot der Deiwel am Leif ! Den Här Wies muss déch ennersiche, Kètté — dann dât Denge geht net mé — onser Härrgott steh engem bei an séng hellech Mutter Gottes ! — Esuo e frommen stolzen Här mat èngem Gesteht wé den Apostel Petrus. D'Kèté. A mât platte Fész ! E muss voum Stamm Levy «in. D'Mimi. Kuck, Kètté, — Gott verzeih mer méng Sermon, — mais all éerleche Mensch muss sech iwer deng onnètzeg Zông ophâlen du bass j o — iérger ass wé en Hèd a wé « Lutteraner ! D'Kètté. Um Enn hun se dé Kiércl guor net erwèscht. Dàt war nun iéwel dé Couronnement vum édefice. D'Mimi Jesés Maria! A wann éch bedenken, dass de Schmatt aus Clausen dé Gnôd hât séch op der Gâsz op d'Knôen ze setzen an dé Ségen ze heeschen! — Ièwel fir en âneren ass kee Gluck ! D'Kètté. Fir de Schnapp an den Huoscht opzérâfen an dem nâsze Wieder ! — Do ass den Här Herzig-Kœmpf aus der Groszgâsz vill mé wuolfeel dru kommt dât hèscht wann en em d'Geld noschèckt — et ma foi, — j'en doute, oui, j'en doute eoiisifI«B*ableiiieiit! D'Mimi. Wât ass du mat dem Goldschmet aus der Grossgasz geschît? — ï)'Kètté Abé, en âssdnor kommt fir èng Auer ze «kâfen». (Et schéngt e mécht och an Aueren.) Natirleoh fällt Alles am Haus op Kniéen, d'Härschaft, d'Gesellen, Knecht, Med, Ochs, Esel uni Alles was sein ist — an se heeschen den heeleche Ségen. Tenez, Mimi, c'était à pouffer de rire! De Kièrel hat iéch e Geschéck, — je, — c'était ça, voyez-vous ! D'Mimi. An huôt en dann du èng Auer kàft? - D'Kètté. E magnifique Remontoir an en huot zwanzeg Frang Hareng gin, — de Rèscht giéf en noschècken, — huot e gesôt, sot en «hem! ! Ech weesz net, ech hun eppes »un Hâls. D'Mimi. Der Deiwel huos dé dran, an séng Grôssmudder — an D'Kètté. Vergiést èr Riéd net, Mimi ! Wann der vleîcht och bei em kommunizéert huot, da streckt dé Fanger an den Hals, fir dass der es neesz lass gét, — dann e Vomitif ass bei kèngem Apdackter mé ze kréen, — de ganze Pâter Zobels Verein huot sech op Commando mîst bek.... — enfin, dir verstit, — an dât huot wénechstens en Zènner émétique kâscht ! D'Mimi. Och du mein ! Ass dât gépermettéert ? D'Kètté. Et puis, il y a ceci, Mimi, — éch méngen d'Pâterekirch mist ausgéseent gîn ! Figurez-vous, — Bens David, dem kromme Schankejud vun Neapel sein Eisten! En huot nach drei esuo Kadetten, — wât gélt, wann se erop kommen. — da geht et nach âneschter ! Da brauch den Här Breisdorff net d'Nuôs ze rèngelen an ze soen : «Ech houn em vun Ufang un net getraut! — An den Här Weber aus dem Paschtöeschhaus muss dann och dru gleewen. D'Mimi. Da mèngs dé wirkelech, Kètté, et war kee Beschof fir gut gewièscht? — Jéscs Maria, da mist ja d'Welt ennergoen ! — Onser Härrgott kann dach onmigelech zuôgîn, dass e .lud op esuo éng Manéer dé Spott an den Nàr mât der heelecher Mass a mât den Sakramente mècht ! ! Ech mengt D'Kctté. (Declaméert) Der Boden hätte sich unter seinen Platt-Füssen öffnen und er direct hinabfahren müssen zur Hölle, allwo sein soll Heulen und Zähnklappern in alle Ewigkeit, Amen! — Da meng dir, Mimi, éch hätt Onrècht ze soen, et war kee Beschof gewièscht? J'avoue dass en e chic vum Deiwel hât, fir de Leiden d'Suén aus der Tèsch D'Mimi. Mei Gott a mein Här — wé kanns du da wessen D'Kètté. Ech sin net onfelilbar, Mimi, domat hû dir Recht, mais enfin éch weesz mé ass wé en duodecht Schôf awann éch Ailes zésuome rèchenen da kréen éch èppes eraus ass wé e Frang èr sechs bes siwen Dausend, de en hei an der Stâdt opgelèmmelt huot. D'Mimi. A wièn huot em dann alt gin ! — D'Kètté. Hm ! wann der mer verspriècht kèngem Mensch èppes erem ze soen, da nennen ech ièch e puor Leit dé em form gosteiert hun. Ca y estil? — Eh bien, — do hu mer zum éschten de ganze Verein vum Pâter Zobel. Dir west dass de Pater deen an deen um Prédegstubl gesôt hât, et war èng besonner Gnâd Gottes dass dé Beschof grâd em dé Zeit kommt war, wuo sie hir Generâlkommion hâle gièfen, an duorfir mist é Gott danken — an èppes mé dièf ass wé gewénecklech an d'Täsch greifen! — 11'Mimi. Dât elo ass geduocht a geluen ! Dât ass net D'Kètté. Ipsissima verba, Mimi, ipsissima verba. D'ailleurs de Peterchen huot mer versichert, et vous comprenez ■ D'Mimi. Jo jodei Peterchen, dat ass mer och der Hélecher een! — D'Kètté. Soit, ech hun dé Iièwer réh ass we de persische 'Beschof als Kudelflèck fièrdech gemacht ! — A fir erem op ons Rièd ze kommen , du ass geaffert gin, — an ech schätzen dé Kuop dén och gesin hun,"op zwee honnert Dahler, unné d Goldstecker! — A wàt hun d'Fraen hannert dem Reck vun de Männer an t'Zackerstei gedroen? — An d'Quiselen dann? — Et puis nous avons Monsieur J .... aus dem Gronn, — dén huot em en splendiden Diner offeréert, an entre la poire et le fromage huoten em e Honnertdâhlerschein als Dissert gerecht '. — Ensuite nous avons Monsieur G vun Almenster — mat zweehonnert Frang, den Här de Sch .... mat fenefhonnert Frang, — den Här M vun der Caisse-d'épargne mat sechshonnert Frang, — don Här Ch. M mat dausend Frang, — de Fürsprech L mat zweehonnert Frang, — an et cettera — Enfin, dât schosselt sech op sechs bes siwen Dausend Frang unné d'Emgerièds! — D'Mimi. Ass et migelech, ass et migelech ! ! — D'Kètté. Buiü, Mimi, Den David ass keen dommeJông! — West der wât e geèntwert huot, wé en sech iwert seng platt Fess verwonert huot? i E Eôt hiè war an senger Jugend esuo oft vun séngem Monönck, dén en '• Héde-BeBchof wor, op t'Fuoszsuole geklappt gin, bes se zum lèschte ganz platt gewièscht wären, mais dât huot sech net esuo D'Mimi. A we ass et dann? — D'Kètté. Voici l'affaire.' Ech gong iwert de Gruof, do begént mer den Här Marx, de beim Hippolyte Cahn ass. Dir kennt jo den Hippoly teilen? — D'Mimi. Knébches Jampir kennst e nach besser. D'Kètté. Tiens ? — Alors nous verrons cela plus tard. Ainsi donc, du begént mer den Här Marx, a — verlieft wé en ass — sprengt en u mech a frèed: Und wohin, liebes Kätzchen? — „An d'Patrekirech," — sot ech, — de pèrsesche Beschof kucken. „Nu, dann geh ich mit, vielleicht bekehrt er mich von Gott zu de Leiden, söt du den Här Marx. — Et wor gut, mir gin an d'Kirech, a wé ech dé slattlech Figur gesuoch, du söt ech dem Marx fir e rôsen ze machen: „Gèlt, Mauschel, dât ass èppes anescht, ass wé ère Nephtali-Rabbiner!" — Wât èntwert hiè mir? — „Grauser Gott, bis de meschucker Kind? Ist es doch einer von unsere Leit ! Hat er doch plat te Fies ! - D'Mimi. (An engem Eifer). Du Luoder, du Zatz, du Canalgcn ! — D'Kètté. (Am Lachen). A wé ech em du verzièlt hun, dass en esuo vill Geld ophiéwen giôf, — west der Mimi, wât den Här Marx dû gesôt huot? — Du huot e geschmunzt an sech d'Hand geriweu a gesôt: „Heistn' Geschäft!" (D'Kêttè leeft fort).