PIUS PP. IX. VENERABILES FRATRES SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM.
Kirchlicher Anzeiger für die Diözese Luxemburg, 1873-12-08 00:00:00

PIUS PP. IX. VENERABILES FRATRES SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM. Etsi niulta luctuosa et acerba pati ex ipsis diuturni Nostri Pontificatus exordiis Nobis contigerit variis de causis, quas in litteris encyclicis crebro ad Vos datis explicavimus ; adeo tamcn postremis hisce annis crevit aerumnarum moles, ut ea paene obrueremur, nisi Nos divina benignitas sustentaret. Imo vero modo res eo devenit, ut mors ipsa vitae tot tiuctibus exagitatae praestare videatur, et elatis in caelum oculis exclamare cogamur interdum : melius est nos mori, quam videre mala sanctorum (\). Scilicet ex quo aima haec Urbs Nostra, permittente Deo, armorum vi capta, hominumque regimini subacta fuit contemptorum iuris, religionis liostium, quibus liuinana omnia et divina promiscua sunt, nulla ferme dies transiit, quin aliis atque aliis iniuriis atque vexationibus cordi Nostro iam saucio novum aliquod vulnus infligeretur. Personant adhuc ad aures Nostras questus et gemitus virorum et virginum e religiosis familiis, quac a suis sedibus extuvbatae et egentes, hostili more prolligantur ac disiiciuntur , quemadmodum in iis locis fieri solet ubicumque ea factio dominatur, quae ad socialem ordinem pervertendum intendit; quippevelut, Atbanasio teste, magnus inquiebat Antonius, omnes quidem christianos diabolus odit, sed probos monacos, Christique virgines tolerare nullo modo potest. Illud etiam nuper vidimus quod numquam futurum suspica- bamur, sublatam, et abolitam Universitatem Nostram Gregorianam ideo institutam ut ad eam (iuxta vete- ris auctoris elïatum de Romana Anglo-saxonum schola scribentis) iuniores clerici e longinquis etiam re- gionibus in doctrina et fide catholica erudiendi venirent, ne quid in suis ecelesiis sinistrum, aut catholi- cœ unitati contrarium doceretur, et sic in fide stabili roborati ad propria remearent. Ita dum per nefarias artes paulatim omnia Nobis subducuntur praesidia et instrumenta. , quibus Ecclesiam universam regere ac mdoerari valeamus, luculenter patet, quantopere a verdate abhorreat quod alfirmatum luit, nihil esse imminutum, Urbc Nobis adernta, de libertate Romani Pontiticis in exercitio spiritualis minis- terii et in iis agendis quae ad catholicum pertinent orbem; simulque manifestius quotidie evincitur quam vere ac inerito declaratum toties a Nobis et inculcatum fuerit, sacrilegam ditionis Nostra) usurpationem eo praesertim spectasse ut Pontifie» Primatus vis et efficacia frangeretur, ipsaque tandem catholica religio, si fieri posset, plane deleretur. Verum non hoc Nobis potissime constitutum est ut de iis malis ad Vos scribcrcmus, quibus Urbs haec Nostra et universa simul divexatur Italia; imo angores hosce Nostros moesto fortasse premeremus silentio si divina daretur dementia, lenire Nos posse dolores acerrimos, quibus tot Venerabiles Fratres sacrorum Antistites eorumque Clerus et populus in aliis regionibus cruciantur. Vos enimvero non latet, Venerabiles Fratres, quosdam ex Helvetica) foederationis Pagis, non tarn ab heterodoxis compulses, quorum imo nonnulli facinus reprobarunt, quam ab actuosis sectarum asseclis hodie passim rerum potitis, omuem pervertisse ordinem, ipsaque sufïodisse constitutione' Ecclesiae Christi funda- menta non modo contra quand ibet iustitiae rationisque normam, sed obstante etiam data publice fide ; quum ex solemnibus pactis, suffi agio et auctoritate quoque legum foederationis munitis, sartam tectam catholici* mauere oporteret religiosam libertatem. Deploravimus equidem in Allocutione Nostra habita die 23 Decem- bris anni praeteriti illatam religiosae rei vim ab illorura Pagorum Guberniis „sive decernendo de dogma- tibus catholicae fidei, sive favendo apostatis, sive exercitium intercipiendo episcopalis potestatis." At vero iustissimœ querelae Nostrœ, exhibitae etiam mandantibus Nobis foederali Consilio a Nostro Negotiorum Gestore, neglectae plane fuerunt, nec aequior ratio habita fuit expostulationum a catholicis cuiusvis ordinis, et ab Helvetico Episcopatu iterum atque iterum editarum; quin imo irrogatae pridem iniuriae novis et gravioribus cumulatae sunt. Nam post violentam eiectionem Yenerabilis Fratris Gasparis Episcopi Ilebronensis et Vicarii Apostolici Gebennensis, quae tam décora et gloriosa patient!, quam foeda et indecora mandantibus atque exequentibus extitit, Gebennense Gubernium diebus 23 Martii et 27 Augusti huius anni duas proinulgavit leges plane consentaneas edicto proposito mense Octobri superioris anni, quod in memorata Allocutione fuerat a Nobis improbatum. Nimirum idem Gubernium sibi ius arrogavit refingendi in eo Pago Constitutionen! Ecclesiae catholicae, eamque exigendi ad democraticam formam, subiiciens Episcopum cum quoad exercitium propriae iurisdictionis et administrationis, tum quoad potestatis suœ delegationein auctoritati civih; vetans ne in Pago illo domicilium haderet; delinieus parœciaruin numerum et limites; proponens formam et conditions electionis parochorum et vicariorum, casusque et modum revocationis eorum aut susptnsionis ab officio, tribuens laicis hominibus ius illos nominandi, laicis item crcdens temporalem cultus administrationem, eos- que, inspectoruni instar, rei ecclesiasticœ generatim prœficiens. Cautuin prœterea his legibus, ut sine Gubernii venia, et liac quidem revocabili, parochi et vicarii fuuctiones nullas exerceront, nullas dignitates acciperent illis ampliores quam per populi eiectionem essent adepti, iidemque a potestate civil! ad iusiu- raudum adigerentur in ea verba quibus veri nominis apostasia continetur. Nemo non videt huiusmodi leges non solum irritas et nullius roboris esse ex oinnimodo potestatis defectu in legislatoribus laicis et utpluri- murn heterodoxis; sed etiam in fis quae praecipiunt sic adversari catholicae fidei dogmatibus, et ecclesias- ticae disciplinae per oecumenicam Synodum Tridentinam et Pontificias constitutiones sancitae, ut eas om- nino a Nobis improbari damnarique oporteat. Nos itaque ex officii Nostri debito auctoritate Nostra Apostolica eas solemniter reprobamus et con- demnamus; déclarantes simul, illicitum esse ac plane sacrilegum iuramentuni ab ipsis indictum; eosque propterea omnes, qui in Gebeunensi tractu aut alibi iuxta earumdem legum décréta aut non absimili modo, suffragante populo et confirmante civili potestate electi, audeant obire munia ecclesiastici ministerii. ipso facto incurrere in excommunicationem maiorem peeuliariter reservatam huic Sanctae Sedi aliasque poenas canonicas: adeoque eos omnes fugiendos esse a fidelibus, iuxta divinum monitum, tamquam alienos etfures qui non veniunt nisi ut furentur, mactent et perdant l). Tristia quidem et funesta haec sunt, quae hactenus commemoravimus, sed funestiora etiam contigerunt in quinque ex septem Pagis, quibus constat Basileensis Dioecesis, nempe Soloduri, Bernae, Basileœ-campesi- tris, Argoviœ, Turegi. Ibi quoque de paroeciis, deque parochorum atque vicariorum electione et revocatione leges latae sunt Ecclesiae regimen, divinamque Constitutionen! evertentes, ecclesiasticum Ministerium sae- culari dominationi subiieientes et omnino schismaticae: quas proinde, eamque nominatim, quae lata est a, Gubernio Solodurensi die 23 Decembris anno 1872, reprobamus et damnamus, et tamquam reprobatas et damnatas perpetuo habendas decernimus. Quum porro Yen. Frater Eugenias Episcopus Basileensis iusta indignationc et Apostolica Constantin reiecisset articulos quosdam in conciliabulo seu confercntia, ut aiunt diœcesana, ad quam convenerant Delegati quinque Pagorum supra dictorum, constitutos, sibique propositos, et omnino necessarium haderet reiieiendi causam, quod episcopalem auctoritatem lœderent, regimen hierar- chicum subverterent, et hrnresi faverent aperte, ob eam rem ab Episcopatu deiectus, a suis aedibus abs- tractus et in exilium violenter actus fuit. Tum nulluni fraudis aut vexation is genus omissum, ut in quin- que Pagis praedictis clerus et populus in schisma induceretur; interdictum clero a quolibet conimcrcio cum Pastore exulante, iussumque datum cathedrali Capitulo Basileensi, ut ad electionem Vicarii Capitula- ris vel Administrators conveniret, perinde ac si Sedes episcopalis reapse vacaret; quod facinus indignum strenue Capitula m édita protestatione ab se reiecit. Interim decreto et sententia Magistratuum civilium Bernensium novem et sexaginta parochis territorii Iurensis primo indictum est ne ministerii sui functiones obirent, dein vero abdicatum officium, bac una de causa quod palam testati cssent, sese legitim um Epis- copum et Pastorem Yen. Fratrem Eugenium unice agnoscere, seu nolle se turpiter ab unitate catholica desciscere. Quo factum est, ut totum illud territorium quod catholicam fidern coristanter retinuerat, et Bernensi Pago iampridem iunctum fuerat ea lege pactoque ut religionis suae liberum atque inviolatum exercitium haberet, paroecialibus concionibus, solemnibus baptismatis, nuptiarum et funerum privarctur, conquerente frustra et reclamante fidelium multitudine iam per summam iniuriam in hoc discrimen ad- ducta, ut vel scbismaticos haereticosque pastores politica auctoritate intruses reeipere, vel quocumque so- cerdotum auxilio et ministerio destitui cogatur. Nos utique Deo benedicimus qui eadem gratia, qua martyres olim erigebat et confirmabat, sustentât modo ac roborat eam partem electam catholici gregis, quae viriliter sequitur Episcopum snum Opponenten» murum pro domo Israel ut stet in praelio in die Domini (1), et nescia formidinis vestigiis ingreditur ipsius Capitis Martyrum Iesu Christi, dum agni mansuetudinem ferociae luporum obiiciens fidem suam alacriter constanterque propugnant. Mobilem lianc Helvetiorum fidelium constantiam aemulatur haud minori commendatione clerus po- pulusque fidelis in Germania, qui et ipse sequitur exempla illustria Prœsulum suorum. Hi enimvero spec- taculum facti sunt mundo et angelis et hominibus, qui eosdem indutos catholicae lorica veritatis et galea salutis praelia Domini strenue praeliari undique circumspiciunt, eorumque animi fortitudinem invictamque constantiam eo magis admirantur et eximiis laudibus extollunt, quo magis in dies invalescit acerrima per- secutio adversus eos commota in Germanico Imperio ac potissimum in Borussia. Praeter multas et graves iniurias catholicae Ecclcsite superiori anno irrogatas, Gubcrnium Borrussi- cum durissimis et iniquissimis perlatis legibus a pristino more prorsus alienis universam Clericorum insti- tutionem et educationem laicœ potestati ita subiecit, ut ad lianc pertineat inquirere ac decernere, quomodo clerici erudiendi ac fingendi sint ad sacerdotalem vitam et pastoralem; atque ulterius progrediens eidcm potestati jus tribuit cognoscendi et iudicandi de collatione cuiusvis officii et beneficii ecclesiastici, atque etiam sacros pastores officio et bénéficié privandi. Praeterea quo celerius et plenius ecclcsiasticum regimen et hierarchicae subiectionis ordo ab ipso Christo Domino constitutus subverteretur, plura ab iisdem legibus iniecta sunt impedimenta Episcopis quominus per censuras poenasque canonicas sive animarum saluti, sive sanitati doctrinae in scholis catholicis, sive obsequio sibi a clericis dcbito opportune prospiciant; non aliter enim per eas leges fas est Episcopis haec agcre, quam iuxta placitum civilis auctoritatis et ad normain ab ipsa propositam. Dornum nequid deesset quo catholica Ecclesia penitus opprimeretur, regium tribunal pro ecclesiasticis negotiis institutuin fuit, quo vocari possint Episcopi sacrique Pastores cum a privatis hominibus qui iis subsunt, tum a publicis magistratibus, ut reorum instar iudicium sustineant, et in exercitio spiritualis muneris coerceantur. Sic Ecclesia Christi sanctissima, cui solemnibus etiam iteratisquc supremorum Principum sponsionibus, publicisque pactis conventis asserta fuerat necessaria et plcna religionis libcrtas, nunc luget in iis locis omni suo spoliata iure, et infestis obnoxia viribus quai extremum Uli minantur excidium; novae enim leges eo pertinent ne amplius possit existere. Nil mirum igitur quod rcligiosa tranquillitas pristina graviter eo in Imperio perturbata fuerit ab huiusmodi legibus aliisque Borussici Gubernii consiliis et actibus Ecclesia; infensissimis. At perturbationis huius culpam perperam omnino coniicere quis volle t in Gerinanici Impe- rii Catholicos. Nam si istis vitio vertendum est, quod legibus illis non acquiesçant, quibus salva con- scientia aequiescere nequeunt, pari de causa panque modo taxandi essent lesu Christi Apostoli et Martyres qui atrocissima qumque supplicia et mortem ipsam subire maluerunt, quam proprium prodere officium, sanctissimœque sua) religionis iura violare, impiis obsequendo persequutorum Principum mandatis. Sane, Venerabiles Fratres, si pra)ter leges civilis imperii alia) nulla) extarent, et lue quidem sublimioris ordinis, quas agnoscere oportet, violare nefas; si propterea civiles ea)dem leges supremam constituèrent conscientim normam, sicut impie iuxta et absurde quidam contendunt, reprehensione potius quam honore et laude digni forent prima)vi martyres et qui deinceps eos sequuti sunt dum pro Christi fide et Ecclesim libertate san- guinem fuderunt: imo vero ne licuisset quidem obstantibus legibus invitisque principibus christianam tradere et propagare religionem, Ecclesiamque fundare. Fides tarnen docet, et humana ratio demonstrat, duplicem existere rerum ordinem, simulque binas distingucndas esse potestates in terris, alteram naturalem qua» humame societatis ti anquillitati et smcularibus negotiis prospiciat, alteram vero, cuius origo supra naturain est, qum prmest civitati Dei, nimirum Ecclesim Christi ad pacem animarum et salutem mternam divinitus instituta. Hmc autem duplicis potestatis officia sapientissime ordinata sunt, ut reddantur qum sunt Dei Deo et propter Deum qum sunt Cmsaris Cmsari ; qui ideo magnus est , quin caelo minor est; Ulms enim est ipse, cuius cœlum est et omnis creatura (2). A quo certe divino mandato nunquam deflexit Ecclesia, qum Semper et ubique fidelium suorum animis ingerere confondit obsequium, quod inviolabiliter servare debent erga supremos Principes, eorumque iura quoad smeularia; doeuitque cum Apostolo, esse principes non timori boni operis sed mali, iubens fideles subditos esse non solum propter iram, quia Princeps gladium portât vindex in iram ei qui malum agit, sed etiam propter conscientiam, quia in officio suo Dei minister est (2). Hunc autem Principum metum ipsa cohibuit ad opera mala, eumdem plane excludens a divinm legis ob- servantià, memor eins quod fideles doeuit beatus Petrus : nemo vestrum patiatur ut homicida, aut fur, aut maledicus, aut alienorum appetitor; si autem ut christianus, non erubescat, glorißcct autem Deum in isto nomine. (3) Qua) cum ita sint, facile intelligetis, Venerabiles Fratres, quanto animi dolore Nos affici oportuerit legentes in epistola nuper ad Nos data ab ipso Germanico Imperatore criminationem non minus atrocem quam insperatam adversus partem, ut ipse ait, catholicorum sibi subditorum, prmsertim vero adversus ca- tbolicum Germania) Clerum et Episcopos. Cuius criminationis ea causa est quod hi nec vineula et tribula- tiones verentes nec facientes animam suam pretiosiorem quam se (4), parère récusent commemoratis legibus, eadem constantia, qua priusquam illm iuberentur, protestati fuerant denunciantes earum vitia, expos- tulationibus explicata gravibus, luculentis, solidissimis, quas toto plaudente orbe catholico, et non paucis etiam ex heterodoxis, Principi, Administris eins, atque ipsis supreinis Itegni Comitiis exhibuerant. Ob eam rem nunc ipsi perduellionis crimine insimulantur, quasi in nimm comentiant et conspirent cum iis, qui omnes humana) societatis ordines perturbare nituntur, posthabitis innumeris, prmclarisque argumentis, qum inconcussam eorum Adern et observantiam in Principem, 3tudiumque incensum erga patriam evidenter testantur. Imo Nos ipsi rogamur, ut catholicos illos et sacros Pastores adhortemur ad earum legum observantiam, quod eo valet ut Nostram Ipsi operam gregi Christi opprimendo et dispergendo conferamus. Verum Deo freti confidimu?, serenissiinum Imperatorem, rebus melius compertis ac perpensis, reiecturum sus- picionem tarn inanem atque incredibilem erga subditos fidelissimos conceptam, neque passurum diutius, ut eorum lionor tarn foeila discerpatur obtrectatione, et immerita adversus illos perduret insectatio. Ceterum Imperialem haue epistolam ultro prmteriissemus hoc loco, nisi, Nobis plane inseiis et more certe insueto vulgata fuisset ab officiali Berolini ephemeride una cum alia manu Nostra exarata, qua serenissimi Impera- toris iustitiam pro Ecclesia catholiea in Borussia appellavimus. Hmc qum hueusque rccensuimus, ante omnium oculos posita sunt ; quare dum cœuobitm et Deo de- votm virgines commun! omnium civium libertate privantur et immani asperitate eiieiuntur, dum publicm schola», in quibus catholiea iuventus instituitur, a salutari Ecclesia; magisterio ac vigilantia quotidie m agis eximuntur, dum sodalitia ad pietatem fovendam instituta ipsaque Clericorum Scminaria dissolvuntur. dum libertas intercipitur evangelicse predicationis, dum elementa religiosœ institutionis in nonnullis regni par- tibus materna lingua tradi prohibentur, dum a suis abstrahuntur parœciis Curiones quos iisdem Episcopi prœfecerunt, dum prsesules ipsi reditibus privantur, cœrcentur multis, carceris comminatione terrentur dum catholici omnigenis vexationibus exagitantur; fierine potest, ut in animum inducamus quod Nobis sub- iicitur, neque religionem Iesu Christi neque veritatem in causam vocari? Neque hic finis iniuriarum quse catholicae Ecclesiœ inferuntur. Nam accedit etiam patrocinium a ßorussico, aliisque Guberniis Germanici Imperii apcrte susceptum pro novis illis hœreticis, qui se Veter es, catliolicos dicunt per eiusmodi nominis abusionem, quœ ridicula planet foret, nisi tot errores monstrosi istius sectse adversus prsecipua catholicae fidei principia, tot sacrilegia in re divina conficienda et in sacra- mentorum administratione, tot gravissima scandala, tanta demum animarum Christi sanguine redemptarum pernicies vim lacrymaram potins ab oculis exprimèrent. Et sane quid moliantur ac spectent miserrimi isti perditionis filii, luculenter patet tum ex aliis eo- rum scriptis tum maxime ex impio illo et impudentissimo quod nuper ab eo vulgatum fuit, quem ipsi modo pseudo-episcopum sibi constitueront. Quandoquidem inficiantur ac pervertunt veram iurisdictionis po- testatem in Romano Pontifice et Episcopis beati Pétri et Apostolorum successoribus, eamque ad plebem seu, ut aiunt, ad communitatem transférant: reiiciunt prœfracte et oppugnant magisterium infallibile cum Romani Pontificis, tum totius Ecclesiœ docentis; et adversus Spiritum Sanctum a Christo promissum Ec- clesiœ ut in ea maneret in acternum, ausu incredibili affirmant, Romanum Pontificem, nec non universos Episcopos, sacerdotes et populos unitate fidei et communionis cum eo coniunctos in hœresim incidisse, quum definitiones œcumenici Concilii Yaticani sanxerunt et professi sunt. Eapropter denegant etiam indefectibili- tatem Ecclesia;, blasphémantes ipsam in toto periisse mundo, proindeque visibile eius Caput et Episcopos defecisse; ex quo sibi fer un t necessitatem impositam legitimi episcopatus instaurandi in suo pseudo-episcopo, qui non per ostium sed aliunde ascendens, uti fur et latro, in suum ipse caput Christi jdamnationem convertit. Nihilosecius infelices isti, qui catholicae religionis fundamenta suffodiunt, qui notas eius omnes et proprietates evertunt, qui tam fœdos et multipliées comment! sunt errores, seu potius depromtos e veteri haereticorum penu et simul collectes in medium protulerunt, minime erubescunt se catliolicos dicere, et veteres-catholicos , dum doctrina, novitate et numéro suo utramque a se vetustatis et catholicitatis notam quam maxime abiudicant. Potiori certe iure adversus istos quam ohm per Augustinum contra Donatianos, exurgit Ecclesia in omnes diffusa gentes, quam Christus Filius Bei vivi aedificavit super petram; et qua- cum Ipse, cui data est omnis potestas in caelo et in terra, se esse dixit omnibus diebus usque ad eon- summationem saeculi. „Clamat Ecclesia ad sponsum suum aeternum : quid est, quod nescio qui recedentes „a me murmurant contra me? Quid est quod perditi nie periisse contcndunt? Annuntia mihi exiguitatem „dierum meorum: quamdiu ero in hoc saeculo ? Annuntia mihi propter illos, qui dicunt: fuit et iam non „est; propter illos, qui dicunt: impletae sunt scriptune, crediderunt omnes gentes, sed apostatavit et pcriit „Ecclesia de omnibus gentibus. Et annuntiavit, nec vacua fuit vox ista. Quomodo annuntiavit? Ecce cgo „vobiscum sinn usque in consummationem sceculi. Mota vocibus vestris et falsis opinionibus vestris quaerit „a Reo, ut exiguitatem dierum suorum annuntiet sibi; et invenit, Dominum dixisse: Ecce ego vobiscum sunt „ usque in consummationem sceculi. Ilic vos dicitis : De nobis dixit ; nos sumus et erimus usque in con- „sumniationem saeculi. Interrogetur ipse Christus : Et prœdicabitur, inquit, hoc Evangelium in universo „ orbe , in testimonium omnibus gentibus , et tune veniet finis. Ergo usque in finem .saeculi Ecclesia in omni- „bus gentibus Pereant haeretici, pereant quod sunt, et inveniantur ut sint quod non sunt Q". Sed homines isti per iniquitatis et perditionis viam audacius progrcssi, uti iusto De! iudicio haereti- corum sectis usuvenit, liierarchiam quoque sibi fingere voluerunt, sicuti innuimus, ac notorium quemdam a catholica fide apostatam Iosephum Hubertum Iteinkens pseudo-episcopum sibi elegerunt et constituerunt . atque ut nihil impudentise deesset, pro consecratione eius ad illos confugerunt Ultraiectenses Iansenianos, quos ipsi, antequam ab Ecclesia desciscerent, hmreticos et schismaticos ducebant una cum ceteris catholicis. Iosephus tarnen ille Hubertus audet se dicere episcopum, et, quod fidem excedit, tanquam episcopus ca- tholicus, edito decreto, agnoscitur et nominatur a serenissimo Germanise Imperatore, ac iusti episcopi loco habendus et observandus subditis universis proponitur. Atqui vel ipsa catholica; doctrinœ rudimenta déclarant, nullum posse legitimum Episcopum liaberi qui fidei et caritatis communions non iungatur Petrae, super quam una œdificata est Ecclesia Christi, qui supremo non adhœreat Pastori, cui omnes Christi oves pascendse commisse sunt; qui non devinciatur contirmatori fraternitatis, quse in mundo est. Et sans „ad „Petrum locutus est Dominus; ad unum ideo, ut unitatem fundaret ex uno1)"; Petro „magnum et mira- „bile consortium potentiœ sua; tribuit divina dignatio, et si quid cum eo commune ceteris voluit esse prin- „eipibus, nunquam, nisi per ipsum, dédit quod aliis non negavit2)". Ilinc est, quod ab hac Apostolica Sede, ubi beatus Petrus „vi vit et prmsidet et prœstat qua;rentibus fidei veritatem 3) in omnes venerandte „communionis iura dimanant4)"; et hanc eandem sedem „ecclesiis toto orbe diffusis velut caput suorum „certum est esse membrorum, a qua se quisquis abscidit, fit christiana; religionis extorris, cum in eadem „non cœperit esse compage".5) Hinc sanctus martyr Cyprianus de schismatico disserens pseudo-episcopo Novatiano ipsam ei negavit christiani appellationem, utpote seiuneto et abscisso ab Ecclesia Christi. „Quisquis ille est, inquit, et qua- „liscuinque est, christianus non est qui in Christi Ecclesia non est. Iactet se licet, et philosophiam vel „eloqucntiani suam superbis vocibus prmdicet ; qui nec fraternam caritatem, nec ecclesiasticam unitatem „retinuit, etiam quod prius fuit amisit. Cum sit a Christo una Ecclesia per totum mundum in multa „membra divisa, item episcopatus unus episcoporuin multorum concordi numerositate dift'usus, ille post Dei „traditionem, post connexam et ubique coniunctain catholica; Ecclesia; unitatem, humanam conatur eccle- „siam facere. Qui ergo nec unitatem spiritus, nec coniunctionem pacis observât, et se ab Ecclesia; vinculo „et a sacerdotum collegio separat, episcopi nec potestatem polest habere, nec honorem, qui episcopatus nec unitatem voluit teuere, nec pacem. Nos igitur qui in suprema hac Pétri cathedra ad custodiain fidei catholica; et ad servandam ac, tuendam univ ersalis Ecclesia; unitatem, licet immerentes, constituti sunius, Decessorum Nostrorum sacrarum- que legum morem atque exemplum sequuti, tradita Nobis a ctelo potestate, non sol um electionem memorati Iosephi Huberti Iteinkens, contra sacrorum canonum sanctionem factam, illicitam, inanem et omnino uullam eiusque consecrationem sacrilegam declaramus, reiieimus ac detestamur; sed et ipsum Iosephum Hubertum et qui eum eligere attentarunt, et qui saerilegœ consécration! operam commodarunt, et quicumque iisdem adhœserint, eorumque partes sequuti opem, favorem, auxilium, aut consensum praebuerint, auctoritate Om_ nipotentis Dei excommunicamus et anathematizamus, atque ab Ecclesia; communions segregatos et in eorum numéro habendos esse, a quorum consuetudine congressuque sic omnibus Christifidelibus interdixit Aposto- lus, ut nec ave illis dicere diserte prœceperit 7), declaramus, edicimus et mandamus. Ex his qua; deplorando magis quam enarrando attigimus, Venerabiles Fratres, satis vobis perspectum est, quam tristis et periculo plena sit in iis quas significavimus Europa; regionibus Catholicorum conditio. Neque vero commodius res agitur, aut pacatiora sunt tempera in America, cuius regiones nonnulhe ita Catholicis infesta; sunt, ut earum Gubernia factis n égaré videantur eatholicam quam profitentur fidem. Ibi enim aliquot abbinc annis bellum asperrimum contra Ecclesiam, eiusque institutiones et iura huius Anos- tolicœ Sedis cœpit coinmoveri. Hœc si prosequeremur, Nobis non deesset oratio; cum autoin propter rerum gravitatem obiter perstringi non possint, de illis alias fusius agemus. Mirabitur fortasse quispiam c ; Vobis, Venerabiles Fratres, tarn late patere bellum quod œtate nostra Ecclesiœ catholicœ infertur. Verum quisquis probe noverit indolem, studia, propositum sectarum, sive ma- sonicœ dicantur, sive alio quovis nomine veniant, eaque conférât cum indole, rations, amplitudine huius concertationis, qua ferme ubique terrarum Ecclesia impetitur, ambigere non poterit, quin praesens calamitas fraudibus et machinationibus earumdem sectarum potissimum accepta referenda sit. Ex bis namque coales- cit synagoga Satanœ quœ contra Ecclesiam Cliristi suas instruit copias, infert signa, et manum conserit. Hasce iampridem ab ipsis exordiis Prœdecessores Nostri, vigiles in Israel, regibus et gentibus denunciarunt, bas deinde iterum iterumque damnationibus suis perculerunt; neque Nos ipsi huic officio defuimus. Utinam supremis Ecclesiœ Pastoribus maior habita fuisset fides ab fis, qui pestem tam exitiosam potuissent aver- tere î At illa per sinuosos anfractus irrepens, opere nunquam intermisso, versutis fraudibus multos decipiens, eo tandem devenit, ut. e latebris suis erumperet, seque iam potentem dominamque iactaret. Aucta in im- mensum adlectorum turba, putant nefarii illi cœtus se voti iam compotes factos ac metam prœstitutam tant um non attigisse. Id assequuti aliquando, quod tamdiu inhiaverant, ut pluribus in locis rerum sunn m se praeessent, comparata sibi virium et auctoritatis prœsidia eo convertunt audacter, ut Ecclesiam Dei durissimo mancipent servitio , fundamenta convellant quibus iunititur, divinas conentur depravare notas queis prsefulget insignis: quid multa ? ipsam crebris concussam ictibus, collapsam, eversam, si fieri possit, ex orbe penitus deleant. Quœ cum ita sint, Venerabiles Fratres, omnem adhibete operam mu- niendis adversus harum sectarum insidias et contagionem fidelibus curœ vestrœ commissis, illisque qui nomen infauste dederint iisdem sectis, a perditione retrahendis. Eoruin vero prœsertim ostendite et oppug- nate errorem, qui dolum sive passi sive molientes non verentur adhuc asserere socialem tantum utilitatem ac progressum mutuœque beneficentise exercitium spectari a tenebricosis bisce conventiculis. Exponite fis sœpe, et altius animis defigite Pontificias bac de re constitutione^ et edocete, non unos ab fis percelli masonicos cœtus in Europa institutos, sed omnes quotquot in America, aliisque totius orbis plagis habentur. Ceterum, Venerabiles Fratres, quoniam in hœc tempora incidimus, quibus multa quidem patiendi sed et merendi instat occasio, illud curemus prœprimis tamquam Cliristi milites boni, ne animum despon- deamus, imo in ipsa qua iactamur procella certain spem nacti tranquillitatis futur»:, et clarioris in Ecclesia serenitatis, nos ipsos et laborantem clerura et populum erigamus diviuo auxilio confisi et nobilissima illa excitati Chrysostomi commentatione : „Multi fluctus instant, gravesque procellœ ; sed non timemus ne sub- „mergamur; nam in petra consistimus. Sœviat mare, petram dissolvere nequit; insurgant fluctus, Iesu „navigium demergere non possunt. Nihil Ecclesia potentius. Ecclesia est ipso cœlo fortior. Ccelum et terra »transibunt , verba autem mea non transibunt. Quœ verba? Tu es Petrus et super banc petram œdificabo „ Ecclesiam meam et portes infert non prcevalebunt advevsus eam. Si non credis verbo, rebus crede. Quot „tyranni Ecclesiam opprimere tentaverunt ! Quot sartagines, quot fornaces, ferarum dentes, gladii acuti ! „nihilque perfecerunt. Ubinam sunt hostes illi? Silentio et oblivioni traditi sunt. Ubinam Ecclesia? Plus- „quam sol splendescit. Quse illorum erant, extincta sunt ; qua: ad illam spectant, sunt iminortalia. Si cum „pauci erant Christian!, non victi sunt; quando orbis totus pia religions plenus est, quomodo illos vincere „possis? Césium et terra transibunt, verba autem mea non transibunt" n). Nullo itaque commoti periculo et nihil luesitantes perseveremus in oratione, idque assequi contendamus, ut univers! cœlestem iram fiagi- tiis hominum provocatam placare nitamur; quo tandem in sua misericordia exurgat Omnipotens, imperet ventis et faciat tranquillitatem. Interim benedictionem Apostolicam prœcipuœ nostrœ benevolentfie testem Vobis omnibus, Venerabiles Fratres, Cleroque et populo universo singulorum curœ commisso peramanter impertimus. Datum Iîomœ apud S. Petrum die XXI Novembris anno Domini MDCCCLXXIII. Pontificatus Nostri vicesimoctavo. PIUS PP. IX.