Am Grevemacher Besch.
D'Wäschfra, 1873-02-15 00:00:00

Am Grevemacher Besch. De Giilen. Huos de dann dét Johr De Krimer. (En zeht de Minnech aua dem Monn, — streichelt se »chwarze B:;rt, — a speitzt.) Wât wtlls du dann op der Juogd Jmâchen — t'ass jo neischt méh ! De Giilen. (En deht d'Kâp op d'iénkt Oer). Du huos Recht Monnonk Ech weesz net, -wât ewèll aus dem Buteck gét ; — den Här seet ni i 5 „Dielen, affer, —du bréngs kee Wéld méh erbei !" - Git peilen, — t'ass keent méh do ! — De Krimer. d'Weld ass kaut ze vill gescheit, — et schiést séch net méh ■wé zur Zeit! De Güten. Du huos Recht, t'ass ewèll méh luosz! Erénners de déch nach, wé mer zur Zeit gej oht hun? — Dann ass ée ma'm Miro an de Bésch gangen. — kaum wor een um Post bei der decken Eech, — auhj auh! auh! huot dû de Miro e besehen geknaupt, — da kwuom de Kiérel dem Piédchen ernô, — d'Oeren zum Himmel gestreckt! — op zeug Schrett luofe wuppdech stoen, — dann huot en de Männehe gemacht, — an Aen opgerast, — ech soen dir, Mononk, — Aen, ass wann e verwonnert gewiéscht war, méch do ze gesin ! — Dann hun éch aus dem Kluof nach e puor Strèpp gezuen, — gehuoscht, d'Nuosz geschnaut, — d'Peiff crem an de Mond gestâcht (de Giéle speitzt a wescht séch de Mond mat der Hand of) — dann hun éch no de Kèppercher gekuckt, — éch hu gamèllech ugeluocht, — t'kéckst, d'knéckts et guong net lass, — éch hun crem opgezuen, d'knéckst, — d'knéckst, — alt net lass. Dann hun éch fresche Pollefer an d'Chaminée geschut, — ugeluocht, — tschiiiiii! - längt Feier pauf ! guong et no e puor Minuten, — eng- Leich ! — De Krimer. (lächelt.) Giélen, a wât fir èngem Bésch wor dât? — De Giilen. An allen. De Kremer. Hutte mer dèer Huosen dann e Sonndéch am Bouser Bésch gehât, dann hätten dé Stâdtharen net esuo gefehlt ! — Dàt wor e Gepéffs an e Gepéffs, — an emmerfort hâten se d'Weld blesséert De Giilen. (Fällt cm an d'Riéd ) Dât Blesséere kenne mer jo! — „Den Hond lass!" jeitzen dé Mêscht an dann ass d'Weld ewell lang zum Deiwel. Et ka kee schièsen vun sn alleguorten ! — Do huosz de dcc» Här mat der ruoder Schip, dé kèng Hoor um Kapp mé huot, an séch ièwel émmer drîwer streelt, ass wann en nach èppes do ze sieben hätt — , De Krimer. deen emmerfort dé gebâcke Fésch matbréngt? — De Giélen. Meija, — abé wât ass dann dât fir e Jäer ! Piff, paff!! — kûck no der Leich, — t'ass kèng do! De Krimer. T'ass iéwel e brave Kiérel an e gudde Jong. De Giélen. Virun dem Méttegiéssen, jô, - mais demo da kémmt jo keen cm méh aus deFiéss! Da streit ema'rn Emil a mat dem Hinz, — dé Langen, du weesz mat dem gréngen Béngel. mat dem koffere Knapp beechleen! — Wann hién don Hinz bei séch stoen hât, dann huot en ait hier an duor en Hiés.hen geschost. De Krimer. Dann huos de nach deen, deen och esuo èng ruod Schieb huot! De Giélen. Aha, deen emmerfort seet, — no jidder Schoss : „kuck sich 110 dem Réh, — t'muss sich da liegen !" T'huot een sech gut d'Aen ausklicken, t'ass sei Liéwen neischt hannert der Héck. De Krimer. An dann huos de nach dcc manischen Affekôt. De Giilen. Ah ! wann dcc kénnt mat der Maul schièssen, da giéf kee Stéck Welld am Bésch bleiwen ! Dé Kiérel ass emôl net propper ! Elo ass et e Joer, do stuong en emôl beim Mehlen vun Mandernach ; - de Mehlen huot séch schwéer iwert e beklôt ! - op honnert Trétt ass ail Wéld emgekéert. An dèer Hinsich ass e gràd, wé den Doktor vun Eech. De Krèmer. Do wor och nach dcc scheene Gruossen mat dem schwärze Schnorres. De Giilen. De Kiérel, well ech wetten, danzt besser ass wé hié schiést. Weesz de nach démols wé en op de Wollef geschosst huot. Wé hién e gefehlt hât, du sétzt en séch op de rechte Kuée, — an zéht sei Juogdmesser •raus — an e seet zum Wollef: „Nu komm !- — De Krimer. Hât en da kèng Cortouche méh? De Giilen. Ailes hât en an der Angscht ewèch geworft, — op honnert Meter hun éch sei Faucheux formt, an op dausend séng bourse! — De Krimer. Oh! — Oh! — dansent Meter! De Giilen. Emôl keen Zoll wénecher! — dansant Meter, soen ech dir | —. Et stuong en Här derbei, deen éch net kennen, géh dcc froenl— De Krimer. Da wor och nach esuo kléngen, weissen, decken derbe»- De Giilen. Dât wor onse jongen Här, — ech soen dir Mononk, dât * dar Deiwel op d'well Schwein. Hién huot emol am Baambésch 8 Sch*e noennâner geschost Mir woren op der Schnèpp, — do jeitien ech: »™ eelei kommen sei" — Zwee Schwein sprangen op d'Strôsz : hing! h*"' coup d'oublette.■-- An esuo virun hés en der âcht op ènger Plat« * èngem Meter carré leien hât. An ailes dât an Zeit vun ènger Minut. . De Krimer. Oh ! oh! éng Minut! — an op der Schnépp ! — Dât ass -* èng, wé dé, dé an der Zeidong stuong vum Gustav, mat deem „Capi>* bock" vum Glacé. De Giilen. Ah Ido ass cm èng gut Farce geschit. De Gustave wor ' Pärd um Glacé bei der Stâdt fir bei de Levy ze reiden. Do gesuoch hié-1 Rehboch do weeden. Hié s-puorestrechs bei de Béssel d'Flént sieben. ™ zwee Schreit kemmt hié bés bei d'Réh. Bing ! — Eng Leich! — ™ eemol lenken Frâleit un zc jeitzen, — Mânsleit ze fluchen, - sie kornm6' •rbei a schloen d'Hänn um Kapp zesummen. Dû huot séch d'Sâch da"", explicéert. Am Allée stuong e Woon vun ènger Commédiautentrupp - allerlee ganz zahm Déeren hât en, dcc se fir Geld op d» Fuoeren hun. Dé Réhbock wor och derbei an dcc wor an deem Moment grâd °> d'Seit fiddere gàngen. De Krimer. Elo verstinn éch Ailes, — esuo ka' jiddereen e Boe schiésen. Jész. Giélen, komm, lôsz mer ons fleissen, soss komme mer »* meh an d'Vésper. Wât giéf dann d'Matant soen! — (Sie laafen hurtech an d'Kirech.)