CAPUT IV. De Romani Pontificis infallibili magisterio.
Kirchlicher Anzeiger für die Diözese Luxemburg, 1871-04-15 00:00:00

CAPUT IV. De Romani Pontificis infallibili magisterio. Josephus. Ipso autem Apostolico primatu, quem Romanus Pontifex, tamquam I'etri prineipis Apostolorum successor, in universam Ecclesiam obtinet, supremam quoque magisterii potestatem comprehendi, hœc Sancta Sedes Semper tenuit, perpetuus Ecclesiœ usus comprobat, ipsaque œcumenica Concilia, ea imprimis, in quibus Oriens cum Occidente in fidei charitatisque union em convenicbat, déclara verunt. Patres enim Concilii Constantinopolitani quarti, majorum vestigiis inhœrentes, hanc solemnem ediderunt professionem : Prima salus est, rectœ fidei regulam custodire. Et quia non potest Domini nostri Jesu Christi prœtermitti sententia dicentis: Tu es Petrus, et super hanc petram œdificabo Ecclesiam meam, hœc, quœ dicta sunt, rerum probantur effectibus, quia in Sede Apostolica Immaculata est Semper catholica reservata religio, et sancta celebrata doctrina. Ab hujus ergo fide et doctrina separari minime cupientes, speramus, ut in una communione, quam Sedes Apostolica prœdicat, esse mereamur, in qua est intégra et vera Christian® religionis soliditas 5). Approbante vero Lugdunensi Concilie secundo, Grœci professi sunt: Sanctam Romanam Ecclesiam summum et plénum primatum et principatum super universam Ecclesiam catholicam obtinere, quem se ab ipso Domino in beato Petro Apostolorum principe sive vertice, cujus Romanus Pontifex est successor, cum potestatis plenitudine récépissé veraciter et humiliter recognoscit; et sicut prœ cœteris tenetur fidei veritatem defendere, sic et, si quœ de fide subjrtœ fuerint quœstiones, suo debent judicio definiri. Florentinum denique Concilium definivit: Pontificem Romanum, verum Christi Yicarium, totiusque Ecclesiœ caput et omnium Christianorum patrem ac doctorem existere; et ipsi in beato Petro pascendi, regendi ac gubernandi universalem Ecclesiam a Domino nostro Jesu Christo plenam potestatem traditam esse. Huic pastoral! muneri ut satisfacerent, Prœdecessores Nostri indefessam semper operam dederunt, ut salutaris Christi doctrina apud mîmes terne populos propagaretur, parique cura vigilarunt, ut, ubi recepta esset, sincera et pura conservaretur. Quocirca totius Orbis Antistites nunc singuli , nunc in Synodis congregati, longam ecclesiarum consuetudinem et antiquœ regulœ formam sequentes, ea praesertim pericula, quœ in negotiis fidei emergebant, ad liane Sedem Apostolicam retulerunt, ut ibi potissimum resarcirentur damna fidei, ubi fides non potest sentire defectum. !) Romani autem Pontifices, prout temporum et rerum conditio suadebat, nunc convocatis œcuinenicis Conciliis, aut explorata Ecclesiœ per orbem dispersai sententia, nunc per Synodes particulares, nunc aliis, quœ divina suppeditabat Providentia, adhibitis auxiliis, ea tenenda definiverunt, qua; sacris Scripturis et apostolicis Traditionibus consentanca, Doo adiutore, cognoverant. Neque enim Petn successoribus Spiritus Sanctus promisses est, ut eo revelante novam doctrinam patefacerent, sed ut eo assistente traditam per Apostolos revelationem seu fidei déposition sancte custodirent et fideliter exponerent. Quorum quidem apostolicam doctrinam omnes venerabiles Patres amplexi et sancti Doctores orthodox! venerati atque secuti sunt; plenissime scientes, hanc sancti Pétri Sedem ab omni semper errore illibatam permanere, secundum Domini Salvatoris nostri divinam pollicitationein discipulorum suorum principi factain: Ego rogavi pro te, ut non deficiat fides tua, et tu aliquando conversas confirma fratres tuos. Hoc igitur veritatis et fidei numquam deficientis charisma Petro ejusque in hac Cathedra successoribus divinités collatum est, ut excelso suo munere in omnium salutein fungerentur, ut universus Christi grex per eos ab erroris venenosa esca aversus, cœlestis doctrime pabulo nutriretur, ut sublata schismatis occasione Ecclesia tota una conservaretur, atque suo fundamento innixa firma adverses inferi portas consisteret. At vero cum liac ipsa œtate, qua salutifera Apostolici muneris efficacia vel maxime requiritur, non pauci inveniantur, qui illius auctoritati obtrectant; necessarium omnino esse censemus, prœrogativanr, quam unigenitus Dei Ellies cum summo pastoral! officio conjungere dignatus est, solemniter asserere. Raque Nos tradition! a fidei Christian® exordio perceptœ fideliter inhœrendo, ad Dei Salvatoris nostri gloriam, religionis Catholicœ exaltationem, et Christianorum populorum salutem, sacro approbante Concilio, docemus et divinités revelatum dogma esse definimus: Romanum Pontificem, cum ex Cathedra loquitur, id est, cum omnium Christianorum Pastoris et Doctoris munere fungens, pro suprema sua Apostolica auctoritate doctrinam de fide vel moribus ab uni versa Ecclesia tenendnm définit, per assistentiam divinam, ipsi in beato Petro promissam, ea infallibilitate pollere, qua divinus Redemptor Ecclesiam suam in definienda doctrina de fide vel moribus instructam esse voluit ; ideoque ejusmodi Romani Pontificis definitiones ex se se, non autem ex consensu Ecclesiœ irreformabJes esse. Si quis autem huic Nostrœ defininitioni contradicere, quod Deus avertat, prœsumpserit ; auathemasit. Datum Romœ, in publica Sessione in Yaticana Basilica solemniter celebrata, anno Incarnationis Dominicœ millesimo octingentesimo septuagesimo, die décima octava Juin. Pontificat us Nostri anno vigesinro quinto. Ra est Episcopus S. Hippolyti, Secretarius (.Vncilii Vatican!.