Sans titre
Der Volksfreund (1848), 1848-12-24 00:00:00

Wé d'Wuurt sech an der Affär vuin Tractat erauszélit. I)o hois d'et, „Volksfrend," do hoit „d'Letze- burger Wuurt" der narninel èng wéscht Schneitz gin, dés du verdengt hois fir dei Virwetz; waat hois du dech ze meieren ein dé Bieren, dé hat de Leide wellt obhénken, a waat geht dech un ze zweiwlen un eppes waat hat seet: hat as jo fir d'Wôrccht an d'Uecht; hat hoit dir d'Fauscht enncr d'Xois gehaalen, an der gcdreet inat der Yereffentlechong vum èngem heeinlechen Tractat, zweschen dem Kinek an dem Pobst, a jiddereen doicht e kriit den Act emool virun d'Aen, deen Act, deen der Kaatz e ganzen aanre Bockel géf inaan. An a Piaatz dat Wort mat der Faarew eraus kernt, sieht et am Kniffinageseng an et fent deen Artikel „Eine Antwort an den Neugierigen im Volksfreund, K deen an e Poir Wiirder daat elei heescht: Volksfrend, bekeminer dech denger Saach: mir gin den Tractat eraus, wann d'Menner vun der aaler Regérong mat hiren Ennerschreften obtrièden a sohen et wir net woher, deng Stemm, Volkslrend, as unne Gewiicht. Ja, wann a wann e Koirl mer hätten, da genge mer Eer heeschen; e poir niool hoit d'Wort gerul': get oicht, passt ob, ech trièden emool ob, an da wièrden ièch d'Höher zu Biéreg stoon, — an all dé et geliest hun, konnten net aanescht as wé mengen, d'Wort hält en acht Wonnerwiérk erfont, an daat woor, den Tractat ; haut kent et an 't seet : Wann — et setzt éng Condition. Ah Volksfrend, wé as daat der emool lanscht Nois gaangen! d'Wort lésst sech net hoilen 't as och esô reng; du hois geineent hiin èng Granat ze zéhen, an hat zéht dir èng; d Leid gleewen him dach, hat brauch kéngem de fin, mot ob d'Aois ze hènken, hat as jo wé den Orakel zu Delphe, obschon net fir all Leit. Ech mengen ou er, t'hätt besser gedohn de Mond zö ze haalen, a kee Wiirtchen ze pipsen as wé esô e Speclakel ze maan, an een am halwe Bièreg stohn ze loosen; et get mech kee Wonner dat mer firwetzeg get; et schmiert èngem mat sengem Tractat de Brei em de Mond, a wa mer mèngt, elo, elo kernt et eraus, da plôfleg as et roheg, oder et seet wann, wann ; jo ower héher emool Wort da peife mer der ob all deng laang Artikeln, ob all deng Girimiréen, womat deng virech Blièder voll wooren, well zu waat hun dé gefohert? Zu éngem Wann, an zu waat fir èngem Wann? Volksfrend, d'Wuurt seet deng Stemm wir liicht; daat as kloer-, soh du him, seng wièr schwéer unzehéhren; 't as esô èng aal ofgcsonge Stemm, dé haut zu Daag klenkt ewé èng Mol ob èngem Stack, a bei ons passt, ewé èng Fauscht ob en Aa. Wann hat sech emmer sô fein eraus ze zéhe wees, wé an der Afiur vuin Tractat, da rooden ech ein sech loosen heemzespillcn, mer geseit em jo nun hannert d'Kaart; an et as net riichteg derhannert: hat seet, et hält Trombess, mir gleewen him net, et hoit an sô vill Partien sclio kee Streech kriit, an an deser as et och doibbel, wann hat schon sô oft gesoot hoit, Volksfrend, et mécli dech capot. Wort, Wort, waat mer versprecht, muss mer haalen; du haas unné Condition ons sollen den Tractat zum Beschte gin, e geht jo net elèng dé aal Regérong, et geht d'ganz d'Land un; da je dann, er ob dermat. Ech gleewen, et géw nach moincher een, deens du verkéhert nennst, sech bekehren zu dir, du Wort für Wahrheit und Neck)t, a moincher een, deen haut liberal, geng unné Bedenken dir an d'Fual, a Volksfrend deng Unhänger, dé géwen all Daag klènger. En Abonnent vum Wort.