Om Bour
D'Wäschfra., 1870-10-01 00:00:00

Om Bour D'Mum Ses. — Elo hun ech en Ableck am Clausener Bicrg gerascht, du !»!ioii!»,'i> ZWO llärc laugscht, dé hun vun den Italiener gerièdt. Esuo vill ewé ech kont verstoen, wären d'llaliéncr iwer rt'Réinesch lircnze gangen arm sc halte Rom agcholl an... D'Kètté. — Hut der dann net gebeert ob se och Pùffer a Salz derzuq baten? D'Mum Ses. — T'wär mech elo Wo nn er g n wann's de net niai den gern affrontéerten botlerki,-helches Mond an il'Rièd gefall w;,rs. Hai ('eng Stell zuo a bedènk wât dé Sàch namol fir trouerech Folge kann kréen, dem hiiick vun alle Kiueken seng Macht ze huolen. D'Kètté — Tass net esuo geleerlech, Mimi ; dir wärt gesin ihss onsen hclechc Papa seih mat dem Victor gui verdret, D'Mum Ses.—T'get ièwel droleg op der Welt zu : d'Spuonier sieben e Kinck d'Fransoscn si fro dire Késer mat gelemp lass ze sinn an Italien soll elo op einol zwé Kincken hun, Hclei-h Susanns, meng Patr enesi h, sté mer be wuo ass de gut «üstercielieseh Zeit! D'Kètté. — Eh bien , Mimi , de Péterchen huot mer gesellt den Oivend de Sâcb ansernfi geluocht, an ech fannen. Dass e Recht huot. Hiè mengt wann onsen Hêleche Vater ageseit dass sei Vollck, d'Römer, a well lécher Hezéhon" gut geféert, gui regéert gin, dann as bien net elèng zefriden; en ass glekelech, éuger schwéerer Bird enthnowen ze sin; el fällt kèngeni Monarch, a wir et esuoguor en escoinmunicéerleii, an, demi'opst en Hoer um Kap zc krènken; seng wèlllech Macht mecht him vill Kappbrièches an se brentrt cm neischt an, iwregens kann bien sech dèer passéeren. s,t de Péterchen, d'Gesewîcbter ann d'Paschléer iiirrogéercii sech der sciions vill mé ass wé èngem Gêsehtclcchcn zuokent. D'Mum Ses. — kètté, Kètté, wie beweist bu solche« ? steet am Kalèun..., ech well soen am Kartgessem. D'Kètté. — Daran ist lein Zweifel, ma chère. Mimi. Ech kent ièch millionc. Fäll zit'-blcn, wuo d'Paschléer d'Limiten vun hirem Pouvoir spirituel honnerle Kilometer passéert hun, an t'gct all I)àg ièrger, bei dène Leiden get d'Begierlecbkcct infailliblement zur Dugend, vu Modestie wessen se neischt «n sc Wissen mal hire Messe mârlen grad ass wé wann een an de Passage e Steck Mètzviole-Sèf gel kälten; tass kaum mé een eenzechen den de Leiden an der Prièdegt d'hêlech Schreit explicéert; neu. entweder schwätzen se Politik, se kritizéeren desen oder den vun de lieben Pfarrtinder, den xc vill sehen gebolzt ass, fir dât wénegt Geld wât c fir de Convirt beigesteiert huot, oder se bekloen sech iwer d'beschwéert Zeilen fir t'Kirech, iwer de schlechten Zuostand vum Perhaus, en un mot, een Dâg gin d'Leit Yerdamt an den zweien Dâg get crem frescb an op e neis gebièdelt, et dans ces conditions ass kee Mensch esuo keng sech lauscht de Bièdelsâck zc fautelcn. Kuckt, Mimi, ech kennen e freschen Kantongsdècben, de wor kaum c Mont a senger wuolhabender Por, du buol d lugend gesiebt e Wollet ze kâfen. D'Mum Ses. — Mci Gott a mein Här, fir wât dann e Wollef, an nach vleieht e liewechen. D'Kètté. — Nenni , Mimi , en duodechen Wollef; si hätten hirem Deehen en op eng Halt gin , fir dalt hiè soll nié Lirsâch hun besehen ze goen. Ech kent ièch iwregens... D'Mum Ses. — Kètté, et ass es genoch; ech setzen ewé op Hecken an Hier, wann ech esuo eng Lästerzong beeren. Se stell a se liuol dem Serve» Louis seng Ilièmer cran, se werden wuol ewèl drecbe sin. D'Kètié. — Beng, Mimi, mais la suite au prochain numéro.