E FEIEREEMER AN ENG FEIERPOMPEL, wé et an der Luwnengsgaass gebrannt hoit. DEN EEMER.
Der Volksfreund (1848), 1848-07-04 00:00:00

E FEIEREEMER AN ENG FEIERPOMPEL, wé et an der Luwnengsgaass gebrannt hoit. DEN EEMER. Pompel , och héer dach , waat e Spectakel ; D'Klakken dé stürmen, d'Trommen dé schloo'n , D'IIièrner dé tuuten; wé e Mirakel, "VVé wann 'lo gleich d'Wèll soll vergoh'n. Kuck an der Lucht wé de Moond sech verwonnert, Dat him sei Weh wé mat Bludd as gewèsscht; Jes wé en ziddert, hie' mengt onst Johrhonncrt, An descn Daag , dé wièren dé löscht. Lauschter, an Aangst an a' Bang ewé d'Menschen Rennen , a' jeizen , a' fluchen an dun ; Lauschter wé d'Wiirder alles verwenschen , Rufen no Helef dé se net hun. Onsen Dödsfeind erera hoit sech crhoiwen , D'Feier daat hoit crem d'Schrancken verass , Wôan seng Moicht wé am Boidem begroiwen , A' mat Gewalt crem reisst et sech lass. 'T as unne Sél wann et oi'fèngt ze roosen , Wann hat seng Fratz zum Zerstéere' schleift; An sei' Komrad nach de Mond feilt zum Bloosen , An him zum Wièrk nach e Steckelche peift. Jo , wann dé zwee sech zesoirae' verbannen , Dann ass onst Wiirke' vergièwelech Méh , Da' brennen nieder se waat se och fannen , Gichten net Alter, nach Kand an der Wéh. Lauschter, 't get oireger emmer a grösser, Och wé et fièrchterlech lièremt a' kraacht ; Gross ewé klèng, a' Reiter a' Fesser Hun aus dem Bètt zur Ifelf sech gemacht. Ee rènnt am Schloofrack, deen Aaner ain KIcedchen , An an de Schlappen , 'tas wéneg Zeit ; An an dem Noitszack geseit mer moinch Meedchen, Daat mer sei' Lièwen esô net geseit. Jes 'tas èng Schaan, mir sollen ons schoinien, Rohrg 'Ici sli' mer, wé wa' goir ncischt wièr ; Lehe' wé d'Herren ons Aarmen zesoimen , 'T rnèngt ee mir géwe' jo helfen net gièr. Pompel , je hop, a' beweg 'mool deng Glidder, H oil dech zesoimen , d'Néth dé ass gross ; Lang schon 'Iei röhs du mat denge' Bridder, Graad wé e Rentier, d'Henn an dem Schôss. Sin an der Faulheet deng Krallte' vergaangen ? Hoiss du de Muth durech Neischtdu' verloir? Wees de net mé, wé $d' am Feier geslaangen? Waans de mat Glanz esô doir bas gefoihr? Hanns de dech dann net en Hoher erennern , Wé ons Gazette vun dir hu' geschwaat? Wanns de mat Festegkeet d'Ongleck kôms mennern , An sech dein Noim hoit verbreed an der Staad. Och as et miiglech, ech mèngl du miist héhrcn ; Neen du hois wiirkleg kèng Sei a keen Ilièrz, Soss miist daat Wurt, waat ech sohen, dech röhren, Soss miist du fillen och Ongleck a' Schmièrz. As daat erlaabt? an as daat e Gewessen , As daat en eedelt Handeln , ech frohn ? ])u solls 'well lang do sin d'Flaamen ze zessen , Kraefteg a fest wé ons Fièlsen do stöhn. Dun ob deng Noiss, an da' wièrs de scho' riehen, Dat et zum laachen , zum spaasen net as ; Dat et net rieht wé am Herr senger Richen: Röscht as et. richs de, fault Steck daas de bas. Och neen, ech wees net mé waat ech soll schwètzen, Du stehs, de Mond ob, do grad wé e Peil, Wesst ech , wöinat a' Bewegung dech setzen ; Hoil mech de Gukuk, du gleichs èngem Steil. Och as et miiglech et kernt emmer noher, Höher, och höher, ech bièden dech drem ; Jeses ! ech mènge' scho sènge' mer d'Hoher, Eemool loos héhre' mech nemmen deng Stemm. Bass de verascht oder bass de gestoirwen : Soh mer, wat fehlt der, ech helfen der gièr, Hoit der deng Kraeften den Alter verduerwen, Kreiz ! du bas bleech wé fréh Moirges de Stier. Wièr dech , och wièr dech nach eemol ze wohen , Sich et ze packen , a gef mer net schwaach; Hei eraus musse mer, daat kann net gohen , Hei eraus, aus desem deischtre' Gemaach. Hièw dech , je komm , hop, je Ioosse mer rennen, Fort , et as Zeit , et as vleicht schon ze spét; Wa' mer net kommen , d'ganz Staad ka' verbrennen, Sèlwer vleicht ons nach daat Ongeleck schlét. Je wé bedru'n dé ob dech sech verloosen, Dé 'lo do stin, an dé waarden ob dech , Jo laaf em no! du léss d'Heiser an d'Slroossen Brennen , an denks : och et kent net u' mech. Je wat en Dèncken ; bass du da' geschaafen , Fir elei röheg am Heischen ze sin? Wann an d'Gefohren der Dausende laafen , Dausend vu' Muth kèng Gefohre' gesin. F,ch réth dem Sauveur seng Primen z'erhégen , Oder d'Geschaeft hei ganz niederzeleh'n ; Schlapp do ! ech weit, dat se kernen a' schlagen Durch unnc Dauer dir Aarmen a' Been. [De Rèsclil de aaner Kéer.)