E Lompekrémer vu Wahl an èngem Merceriesbutek zu Letzebureg.
D'Wäschfra., 1875-02-27 00:00:00

E Lompekrémer vu Wahl an èngem Merceriesbutek zu Letzebureg. (D'Madame ass am Gang dem Lompekrêmer Porcelaine's-Knèpp ze verkâfen. — Den H. Berger an den Här vum Haus trièden eràn.) Den Här zum Lompekrêmer. A ha, Pétgen, set dir erem zu Land, dir wûrt ewèl lang net méh bei, Wàt get dann alt Neisz ; gin d'Geschäften nach gut am Rédenger Kantong ? De Pétgen. Dàt kann ech net soen, ewèl ech wor elo eng lang Zeit net méh op den Handel, mais ech denken elo crem unzefènken. Den H. Berger. Da sit dir aus dem kédenger Kantong, gude Frend? De Pétgen. Ma juo, Här, ech sin de Pétge vu Wahl. De Berger. Da kennt dir gewesz och den H. Jacques. De Pêtgen.fMa, gewesz kennen ech den. De Berger. Gèlt, dàt ass èng dîchteg Familien, d'Familie Jacques? De Pétgen. Ech mènge wuol jo, h är. De Berger. En ass jo och an der Chambre, den H. Jacques ? De Pétgen. Jo, Här, an dé Rédenger sin nach ewèl grat frö mat Mm. De Berger. Mais dir huot jo och der Letzebürger Hären en an der Chambre; wàt soen d'Leit dann alt vun dem? De Pétgen. Aha, dàt ass den H. Berger ! Abo, mir kennen net vill gént dèn hun, en ass esô weit ewèg vun ons an e bekemmert sech net Till em ons àner. De Berger. Da mengt dir en hält kèng Chance fir crem gestemmt ze gin? De Pétgen. oh|, dàt well ech wuol net soen, mais d'Leit schwätzen alt allerlô vun him. De Berger. A wàt soen se dann alt vun hirn? (DMadame get dem Pétgen dùrech e Bleck ze vergtoen, dasz e mat dem IL Berger sei ver schwätzt.) De Pétgen. Sot emol, Har, dir schwètzt mer e sellechen fun dem Här Berger, fum Rédenger Knntong a fun d,r Chambre, ech menge ganz, dir wärt den H. Berger sèlver. De Berger. Och nên, mais den H. Berger ass ower e gudde Frend fu mir au duorfir weszt ech alt gièr, wé en an èrem Cantong geléft war, dàt begreift sech. D'Madame. Oho, H. Berger, de Pétgen ass net esô domm, wé dir vleich mengt. De Pétgen. Ma, H. Berger, wann dir et sèlver sit, ta well echièchnun och grad soen, dasz dé Rédenger recht frö mat ièch sin, an dir braucht kèng Angscht ze hun, fir net gestemmt ze gin. Den Här zum Pétgen. Oho, Pétgen, mci Jong, den H. Berger ass kên Kfalt, ewèl hiè wêsz sech ze huole bei den Elèctiônen ; hiè kennt et fir d'Bauerefraen an d'Paschtéer op seng Seit ze kréen; a wann en dé huot, dann huot en d'Männer och geschwenn. De Berger. Wé dann anescht; da geht en alt Sonndes an d'Vesper oder an d'Hômesz sech weisen. De Pétgen Dàt ass sehe vun ièch, H. Berger. Et ass det Johr e Jubel' hr, an dàt musz en émoi profitéeren. D'il* • wé. Pétgen, dir muszt net mengen, dasz den H. Berger esô froiu. , ass, ewé o sech elo mecht ; hiè wêsz net emol, dasz et Jubeljohr ass. De Berger. C'est un jubilé !Dé Letzeburger Damen hun ech nun émoi ganz gént mech; et ass e Gleck, dasz d'édenger Frac méh fir mech sin. D'Madame. Dàt ass kê Wonner, denen hèlleft der och d'Brôd âschéssen a spült och alt d'Kannermod. Bei ons aner si der och net esô galant. De Berger. Mais 't ass iêwel nach kê schlecht Brôd gin, dàt ech geholleft hu backen, a wàt d'Kennercher übelângt, dé hâte mech grat gièr, (Drét sech zum Pétgen.) Eh bien, Pétgen, da macht der meng Complimènteu bei de gudde Leiden an èrem Cantong, an da lèt eu och alt gelèentloch e Wirtehe fir mech an, weil dir verspillt neischt derbei (e recht dem Pétchen d'Hand). De Pétgen (ganz entzeckt, esô èng grôsz'Hand a senger leien ze hun) : Fièrecht net, H. Berger, ech ward ièch kê Schvod machen.) (De Berger zéht sech ganz zefriden zereck an de Pétchen sèt dann zur Madame: Wàt ass dàt e gudden Här, en ass jo emol guor net hôfereg, e schwètzt jo mat Jidfirèngem, ass wé wann d'Leit all Familien mat cm wären. Ma en huot och wuol rècht èngem sehen ze si-hwètzen ; wêll en ewé ech, de bei all Mensch kernt, kann hirn och e selleche Profit machen.) DMadame (lächelnd). Oho, loszt dir de goen, dèn ass net esô do.