Om Bour.
D'Wäschfra., 1876-02-05 00:00:00

Om Bour. D'Kètté (singt vor sich hin) : O l'lttuttUlanb, mein thettre« Heim»lh«lanb, Wie unauisprechlich Hab' ich mich verbrannt! DMimi. A wàt der Deiwel nureis de do fir e Lidehen? D"Ki'tté. Ma chère Mimi, elo itodéeren ech sciions de ganzen Dàg drun, fir dé Such a convenabele Wirder ànzeklèden, an ccli komme net zu mengem Zwèck. lu mus/, ièwel eraus, et ka kaselitc wàt et wellt, dann dé Geschiolttelien ass ze vill gut. D'Mimi. Ass dàt daim esô èng kridelcch Affaire, dasz de dcng Wirder weie musz? — Da so et léwer op èng zemperlech Manéer, —du kanns dccli jo esô gut vermachen, Wann de IVlerelie bei ons zerùehte kenimt. D'Kètté. Dajè, losz mer ons drugin. Ainsi donc, 'l lèschter kommen ech an dé Hôtel, wô d'Kulsch vu Pétenge fortgeht, an do gaste verschitle Bauerenhlren, dé hun èngem Mieren Hör nohgelauschtert, den èng verziéhjt huot, dé ènger Madame aus ileai Minètt>land iiasscerl ass. Dé lliircn hu geUeht, dasz en dThrénen d'Baken erol'gelàl't sin. a wé se fort woren, du frôt ech de Kniècbl, wàt dél da gewiésobt war. Dé wor grad drun , fir sech e (ilàs Béer le zclien, a wé ech en dàt froen, fïingt dé Lala och hèderiiart un ze lachen, an e lészt d'Glàs Béer op de BuoeJem trellcn. »Nu je, Kolla, • sot ech zu cm , « hei ass et net genoch ma'm Lachen, hei musz gebeicht gin." « Dir meng léf JoiTer kèlté , » sot en du, > loszi mech dach mccli erliloscn ! » Wé de Lala du ausgekikclt hat, tlù verziéhlt e mer dann dal elei... D'Mimi. Kntelech, dàl huot hart schalen. D'Kètté. C'est égal, ech hun de lin mot muszt hun, an ech hun en och krit. Ainsi donc, èng Dame vun èngem Schlasz aus dem Minèttsl.ind kernmt :>u< der Hômesz ht ni, -an sie wor n« t halle!, mais bel ganz crk.'ilt. Sic lift an hire Boudoir, WÔ nach cc vun dènen aie gudden I owen vum Simonet vu C.litircfontaine èng sidelcch Hetzt verlud huot, a sic itèilt sech derbei lir sech ze wièremen. >Vé se lir gilt waren» wor, dréht se dem I owen och île Heck, ffr dé gut wàrem ze kréen, a zu gleicher Zeit hell se c Hoch, watopéngert) Guéridon loch, an sie liest dran. Huot sie nu gefuorecht, sic géf hin Klèd verbrennen, oder kôm d'Hetzt net 1 un se — bref—op émoi hièft se Ailes op, wàt se genéOT huot— an dû krùt se d'llel/.t aus éschter Hand. Wé do stetig, kôm hir Kuomerjolfer erän, an am Lànschlgo* huot se der Madame d'Boch par mégarde aus der gcstôszt. D'Madame beckt sech hûrteg, lir d'Boch opzelti«' wen, mais dtiordùiech, das/, den l lowerkièrper sech avu'1' i céert huot, huot denn cnnerschien Dcl e mouvement <j recul gemacht, den en direkt a contact mat dem rôd# dechen Uowe biiiocht luioi. D'Madame dèt nun op ein1' en hièrzzerreiszende Krèseh , d'KuomerjolTer fallt schwad1' d'Leit ans ilcm Schlasz làll'cn erschreckt crliei — an c V de Knièclit reit ventre à terre op den Dokter lasz. — * dem Intervalle hun sun der Madame gepléschtert, es« 5, ass se konnte»; mais et huot neischt gcdengl, de Hr*' wor ze schrèekelech ! — Wé den Dokter nu kôm an hàt d'Wonn ennersicht, dû res cl t en de Kapp an '-!v zur Madame, dé ennert senden Ilänii gewémcrt huot, . ènj,' Madcléii : « Mais, Madame, dé Wonn kann cell net 1» liclcn, dé tlaléert jo ans dem Joer 1847. » D'Mimi. Wàt gescheit, sie bat sech jo erescht kùrz <• \ii- schièckelech verbrannt. . D'Kètté. Da lauschiert mech dach bis zum l'itn. D'Mi''1, hat an hircr Haut dé Inscription Agebrannt, dé um U" wor an dé esô gelant huot : Simon et à Clairefontaine 1847. _ J D'Mimi. Ech hun och esô geduocht. Wann dât ehe wor, abè — merci dann !