OM BOUR (zu Rédéng.)
D'Wäschfra., 1868-12-12 00:00:00

OM BOUR (zu Rédéng.) &'Anemarei. — Wài der net sot, Oefm lesehl Den Här Biang an den llar Berger hun séch rie* op de Rang gesâf. Den liar Biang, dé tchéne grossen Här, dé kenne mer alleguorten ; ewell mer grxi.t en tili Dach. Mil den lliir Hrrger. wién ass dann dàti' li' Maralen. liât, Gcfuodi ich! dit ass t grossen — ich well soeu, e Mengen Här nus der S tat. Jitéu hiillt mut de Frtmtàêtn ewell wann dé Afêschtcr gil- bei ont, da krit htén hirt Pobeier an onsem Laut ze mächen, an dût sud dé fernste Pobeier.sin, den der mat Ae gesi kéni l ■/<■ ,/, ~ v j !>'Anemarei. De l'o .■, •■ „ ~.,\t f,r Pobeier dann? lïllàrcilén. —Ma dén, dén dé Hären d Leid .', Ht Geld gin. !>'Anemarei. - lèche Jôsepl Pooet r ... il» Geld. Da gléu-ai e, h i mussein. t e■ i ■'■n- i ... ri lo>. weis à blô, grat ewé ons Fièndel, nemmen dTarwcn dé sin aneschter gcdrét. 'T get niérgens csô Pobeier, ass wé am Frankreich. A wann den Här Berger dén ze mâche Icrit, da get hién nach zum Lischte' Miüionnär, ewèll op gidwidcringem fu déne Pobeiren sollen d'Leid htm nach ânerhalwcn Zupperliwcr musse gin. D'Anemarei — Hei, Gefuodesch! da begreift et séch:, dazs é mat de Fransquillongcn hallt. Ma wât ass dût dann iéwel fir Pobeier? Hu der es schons gesin? Ass et ancre Stofft ewé den deitsche. Pobeier. Ech hun emmer geminkt ail Pobeier giéf aus onse Lompen, oder aus Höh oder Stré gemacht. D'Fransquillongcn machen dach kir en net aus Hèltom. D'Mareilén. — Dofu, Gefuodesch, fersti mir âner neiseht. D'Anemarei. — Wât en êffèllécht Geschwätz! Pobeier ass Pobeier, « siif wèlsch oder deitsch, A mir brauch den Här Berger net mat séngem ze kotnme', wann iéch séng Wasch kréen. Eh hu nach léwer d'preissesch Dâleren. D'Mareilén. — A wann en iéch dann dé stellt, Gefuodesch! Ech mengen, dé Pobeier géf nemme grat gemacht, fir dass d'Déf de Leide kê Geld mé huole' kennen. Dût elo wer nach ewèll glati net esô domm fun de Fransquillongcn à fum Här Berger. D'Anemarei. — Elo gét mer eng Speicherlicht op. Da wor et och iluorfir, dass dén Här d'L'csehtcr onsem Här Paschtôer dé fuie Pobeier gin huôt aplàtz weiss Daleren fir dé .Messen all ze liest' fir ons âreme Seien! D'Mareilén. — Wât der net sût, Gefuodesch! Dann huot den Här Berger schons déss fransésesche Pobeier féx à fiérdéch. A da wiért en och ait wuol dcii El'ecktercnhei an do e Grapp gin, fir dass s'en e' solle wiélen. Ma dass onsen Her Paschtôer sei Pobeier yehollt hàot, dat schéngt mer net ganz kauscher ze sin. Da mist é jo bal denken, fir esô Fatzen kent in séch den Himmel kâfen. Dût elo dût wèr eng Reng. Da breicht en och net mé an d'Kircch an net mé beichten ze go'n. I) Anemarei. — Ma fir wât da gét den Här Berger hei mat dem Jlär Paschtôer an d'Hômess. J)ohém an der Stât soll é keng Kirieh bekueken. Ech wétten e gét esöguor beichten zo Réden, ter iVLeektiémcn ugin. An zu Letzeburéch ass et dé grésste Jud dén et get. Wann dén et net fauschtendéck hanner den Oeren huot, an ons gwoen aremrn dommen Fripp elei eng reisse weit, dann ass en Jcsel mein Ern. JjMarei'.iu. — Jo, wann e mci Bled gieren ze schmâchen hett, da kann <- kommen. Nén, nén ! do ass mer onsen Här Biang iéwel nach väl lever. Wann dén och keng welsch Pobeiere fir bocr Geld verlift. dann uss hién dach iéwel c Man, dén eppes fir- Steîlt, an dem sénj Ft*eki>u» misem Kantong Eer mécht. T'ass kiu esô Bônibitz, esô en Dii'emänvchen, ass wé den Här Berger, "ï soit é mengen, hié selwrr wiir fu franséschc Pobeier gemacht. ])'Anemarei. — Dir hat Recht, Gefuodesch .' Jlurrah .' fir onsen Här Jüan g.'