bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Titanium Dioxide and Its Effect on Human Health and Environment- An in vitro Study
Authors: Utgikar Priyanka J. , Kadam Janvi H. , Rambhiya Sagar J. , Inamdar Vrushali M. , Nagda Preet D. , Barve Siddhivinayak S. , Dhawal Pranjali P. 
Published: April 2022

This work focuses on understanding the in-vitro effects of Titanium Dioxide (TiO2) led in the environment on human health, algae, and agriculture. Human dermal fibroblasts (HDF) from juvenile foreskin and human red blood cells (HRBC) were taken as a model to study the effect of TiO2 on human health in vitro. The study intended to define the toxic effect of TiO2 at 50 ppm, 100 ppm, and 200 ppm. The effect of TiO2 on the algae cyanobacterium as a model to analyze the algal toxicity effect i.e. was checked for freshwater toxicity at the concentration of TiO2 at 100 and 200 ppm was studied. The effect of TiO2 on the growth of microorganisms in wastewater was studied to determine its biodegradation in-vitro for 5 days using dissolved oxygen determination and the biological oxidation demand (BOD). Finally, phytotoxicity was monitored by observing the effect of TiO2 on wheat seed germination. It was found that TiO2 had no effect on HDF and HRBC at the tested concentrations as no cell death and hemolysis were observed when the cells were treated with TiO2. However, a statistically significant algal toxicity of 32.14 % was observed at 100 ppm and a 42.86 % (p<0.01) decrease in biomass was observed at 200 ppm. Additionally, there was no effect found on BOD of wastewater in the presence or absence of TiO2. The TiO2 had a positive effect on wheat seed germination in a dose-dependent manner. There was an increase in root length from 3.4 cm to 4.3 cm and 4.6 cm at 100 and 200 ppm of TiO2, respectively. Also, a slight increase in shoot length was observed at 100 ppm and 200 ppm. However, visible root thinning was a drawback observed. Hence, the present study gives an elaborative insight into the effects of Titanium Dioxide on human health and the environment.
Case of Abdominal Cystic Lymphangioma Seen at The University Hospital of Antananarivo HJRA
Authors: Raherison Aristide R. , Rakotoarisoa Ramahandry H. , Mohsinaly Lantoniaina G. , Andriamanarivo Mamy L. 
Published: April 2022

Cystic lymphangioma is a benign malformations of the lymphatic system. Most of them are found in the head and neck. The abdominal localization represents 2 to 5% of cases and poses a preoperative diagnostic difficulty. Most of the diagnosis is made following laparotomy indicated because of signs of complications. We report one case of mesenteric cystic lymphangioma in children. The revealing manifestation was chronic vomiting with repercussions on the general condition. The diagnosis was not established until after the histopathology examination of the resection piece. Resection was complete. No recurrence was observed. The quality of resection determines the postoperative outcome and prognosis of abdominal cystic lymphangiomas.
Autobiographical and Cultural Influences in F. Scott ‎Fitzgerald's ‘Tender is the Night’‎
Authors: Othman Amna A. 
Published: April 2022

Like most of his contemporaries of the American men of letter who spent long years as expatriates in Europe, F. Scott Fitzgerald's most works are influenced by either autobiographical elements or some philosophical, scientific and historical sources, which are put together in terms of "cultural elements". The main sources and material of Fitzgerald's fictional works in general and in ‘‘Tender is the Night’’ in particular are those of autobiographical and cultural influences that played major roles in setting the environments, delineating the characters and suggesting the themes of his works. The present paper sheds light on the autobiographical influences on Fitzgerald's ‘‘Tender is the Night’’ besides the impact of the writer's readings in history, philosophy and poetry in making and shaping this novel.
Key words: Fitzgerald, autobiographical, philosophical, Dick Diver, Nicole.
La participación de las juventudes de la Marea Verde en los desafíos respecto de la implementación de la ley N° 27610 (Ley IVE)
Authors: Artazo Gabriela , Menoyo Sofía , Ramia Villalpando Agustina 
Published: April 2022

En diciembre del 2020 se sancionó la Ley N° 26710, que garantiza el derecho al aborto legal, seguro y gratuito en Argentina por ello, se nos encomendó la tarea de investigar el rol y la participación de las juventudes dentro de la denominada Marea Verde[1]. Movimiento con fuerte incidencia en América Latina y el mundo, que tiene como particularidad la incorporación masiva de jóvenes a las discusiones, movilizaciones, pañuelazos y vigilias que se desarrollaron en el marco del debate en el Congreso de la Nación desde el año 2018. Reflexionamos a partir de discursos, prácticas y acciones políticas, la participación de jóvenes -mujeres, trans, travestis, lesbianas, bisexuales y no binaries- de entre 15 y 26 años, de las provincias de Chaco, Mendoza, Salta, Santiago del Estero y Tucumán. Como parte de los hallazgos, presentaremos los atravesamientos de narrativas y prácticas de sectores eclesiásticos-político-judiciales que, a lo largo de la construcción de la Marea Verde, han interpuesto estrategias de resistencia y oposición, como así también las estrategias ofensivas y de confrontación de sentidos que las juventudes han construido como respuesta política.
Creemos que uno de los desafíos actuales en cuanto a la implementación de la Ley IVE. remite a recuperar y jerarquizar el rol estratégico que les jóvenes ocupan y podrían ocupar como actores protagónicxs en los procesos de promoción, implementación y monitoreo de la ley. Se vuelve necesario conocer sus expectativas, experiencias, necesidades, demandas y concepciones, las cuales muchas veces entran en tensión con la lógica adultocéntrica.
Przezimowanie pszenicy ozimej w okolicy Lublina
Authors: Kołodziej Józef , Liniewicz Krzysztof , Bednarek Hanna 
Published: April 2022

W opracowaniu oceniono warunki zimowania pszenicy ozimej odmiany Grana, która była jedną z najdłużej uprawianych w Polsce w latach 1970–1988. Doświadczenie przeprowadzono podczas dziesięciu chłodnych sezonów w Obserwatorium Agrometeorologicznym w Felinie koło Lublina na glebie brunatnoziemnej, typu gleby płowej wytworzonej z utworów pyłowych, niecałkowitych na marglu kredowym. W obliczeniach statystycznych uwzględniono stan przezimowania pszenicy ozimej oraz jedenaście charakterystyk klimatologicznych, związanych z temperaturą powietrza, pokrywą śnieżną oraz cechami rośliny. Analizę materiału przeprowadzono metodą korelacji pomiędzy stanem przezimowania, czyli zmienną zależną (y) oraz zmiennymi niezależnymi (x1 – x11), a następnie regresji wielokrotnej. Do obliczeń regresji wielokrotnej z wyborem najlepszego podzbioru zmiennych niezależnych wykorzystano sześć zmiennych niezależnych w największym stopniu skorelowanych ze zmienną zależną. Równanie regresji, w którym znalazło się sześć zmiennych niezależnych opisywało stan przezimowania z dokładnością 92,15%. Po kolejnych redukcjach pozostawiono równanie z trzema zmiennymi niezależnymi, opisujące stan przezimowania z dokładnością 86,29%. W równaniu tym wystąpiły następujące zmienne niezależne (wymienione według ich znaczenia): liczba dni z pokrywą śnieżną, której wzrost powodował lepsze przezimowanie. Na drugim miejscu znalazła się data ruszenia wegetacji na wiosnę, której opóźnianie się powodowało gorszy stan przezimowania, na trzecim miejscu wystąpiła liczba dni z opadami śniegu, której wzrost powodował lepsze przezimowanie. Wpływ temperatury powietrza przejawił się w sposób pośredni, ponieważ najwięcej opadów śniegu występuje przy temperaturze od 0,0°C do –5,0°C, natomiast wcześniejsza data ruszenia wegetacji na wiosnę zależy również od temperatury powietrza.
Liczebność wybranych grup drobnoustrojów w glebie bielicowej pod uprawę wierzby użyźnionej osadem ściekowym w drugim roku jego działania
Authors: Joniec Jolanta , Furczak Jadwiga 
Published: April 2022

Badania realizowano na glebie bielicowej nawiezionej różnymi dawkami osadu ściekowego (1, 2, 5, 5, 10 i 20% suchej masy), a następnie obsadzonej wierzbą (Salix viminalis L). W drugim roku trwania doświadczenia określono w glebie ogólną liczbę bakterii oligo- i makrotroficznych, grzybów nitkowatych, bakterii i grzybów celulolitycznych oraz bakterii i grzybów „proteolitycznych”. Stwierdzono najczęściej stymulujący wpływ zastosowanych dawek osadu na rozwój analizowanych grup drobnoustrojów zarówno w poziomie Ap, jak i w glebie głębiej położonej (20–40 cm). Efekt ten wystąpił wyraźniej w wierzchniej warstwie gleby, ale tylko w odniesieniu do ogólnej liczby bakterii oligo- i makrotroficznych oraz grzybów ogółem i celulolitycznych. Odnotowane w niniejszej pracy korelacje między liczebnościami poszczególnych grup mikroorganizmów miały charakter dodatni.
Liczebność wybranych grup drobnoustrojów w glebie bielicowej pod uprawę wierzby (Salix viminalis L.) użyźnionej osadem ściekowym w trzecim roku jego działania
Authors: Joniec Jolanta , Furczak Jadwiga 
Published: April 2022

W pracy zaprezentowano wyniki badań przeprowadzonych na glebie bielicowej pochodzącej spod uprawy wierzby (Salix viminalis L.) użyźnionej różnymi dawkami osadu ścieków komunalno-przemysłowych (1, 2, 5, 5, 10 i 20%). Analizy przeprowadzono w trzecim roku trwania doświadczenia, celem określenia wpływu zastosowanego odpadu na liczebność wybranych grup mikroorganizmów w glebie. Wyniki otrzymane dla gleby z poziomu Ap wykazały utrzymywanie się stymulującego wpływu osadu na liczebność wszystkich analizowanych grup drobnoustrojów. Pobudzenie rozwoju bakterii oligo- i makrotroficznych było widoczne w prawie wszystkich, a grzybów nitkowatych we wszystkich obiektach i narastało wraz ze wzrostem dawki odpadu. Również w przypadku bakterii i grzybów celulolitycznych oraz „proteolitycznych” stymulacja potęgowała się wraz ze wzrostem dawki i wystąpiła najwyraźniej w obiektach z wyższą zawartością osadu (5, 10 i 20%). W glebie głębiej położonej oddziaływanie osadu uwidoczniło się zdecydowanie słabiej niż w poziomie Ap. Odnotowano wprawdzie niewielką stymulację rozwoju bakterii oligotroficznych i grzybów celulolitycznych oraz wyraźniej zaznaczający się wzrost liczby grzybów nitkowatych, ale tylko w obiektach z wyższymi stężenia osadu. Ponadto stwierdzono dodatnie korelacje pomiędzy liczebnościami wszystkich analizowanych grup drobnoustrojów.
Wpływ poziomu nawożenia azotem na plonowanie mieszanki grochu z jęczmieniem jarym
Authors: Księżak Jerzy 
Published: April 2022

Celem prezentowanych poniżej badań było poszerzenie wiedzy o zależności między składem mieszanki wąsolistnej odmiany grochu z jęczmieniem, a poziomem nawożenia azotem. Doświadczenie polowe z mieszanką grochu (Ramrod) i jęczmieniem (Rataj) przeprowadzono w latach 1998–2000 w RZD Grabów w układzie podbloków skrzyżowanych „Split-plot”, w 4 powtórzeniach. W schemacie doświadczenia czynnikiem I rzędu był poziom nawożenia azotem: (kg/ha) N1 – 0; N2– 30; N3 – 60; N4 – 90; a czynnikiem II rzędu – procentowy udział grochu w mieszane: 30, 40 i 50%. Do określenia ilości azotu wiązanego symbiotycznie przez groch uprawiany w mieszance z pszenicą wykorzystano metodę do sporządzania bilansu azotu na powierzchni pola opracowano w OECD.Wystarczająca dawka azotu dla mieszanek wąsolistnej odmiany grochu Ramrod z jęczmieniem uprawianych na glebie zaliczanej do kompleksu żytniego bardzo dobrego wynosi około 30 kg/ha. Zwiększenie w zasiewie grochu udziału z 30 do 50% nie miało znaczącego wpływu na plonowanie mieszanek z jęczmieniem niezależnie od poziomu nawożenia azotem. Nawożenie mieszanek azotem w dawkach od 30 do 90 kg/ha powodowało zmniejszenie udziału grochu w plonie,przy czym był on silniejszy w roku o korzystnym rozkładzie opadów niż w warunkach ograniczonej wilgoci. Zwiększenie poziomu nawożenia azotem mineralnym mieszanek do 90 kg/ha powodowało istotne ograniczenie wiązania azotu symbiotycznego przez rośliny grochu. Na każde 10 kg azotu zastosowanego w dawce 30 i 60 kg/ha następowało zmniejszenie ilości azotu wiązanego symbiotycznie o około 8 kg/ha, natomiast w dawce 90 kg/ha ograniczało silniej bo o około 9 kg/ha.
Zachwaszczenie pszenicy twardej (Triticum durum Desf.) w zależności od jej udziału w zmianowaniu i poziomu agrotechniki
Authors: Woźniak Andrzej 
Published: April 2022

W latach 2003–2005 badano wpływ zróżnicowanego udziału pszenicy twardej (Triticum durum Desf.) w zmianowaniu i poziomu agrotechniki na zachwaszczenie łanu. Doświadczenie prowadzono na rędzinie mieszanej w GD Uhrusk metodą losowanych podbloków w 4 powtórzeniach. Czynnikami eksperymentu były zmianowania z różnym udziałem pszenicy twardej (25, 50, 75 i 100%) oraz dwa poziomy agrotechniki (zminimalizowany i intensywny). W doświadczeniu oceniono zachwaszczenie łanu pszenicy twardej: liczbę i powietrznie suchą masę chwastów w g‧m–2 oraz skład gatunkowy. Wykazano, że uprawa pszenicy twardej w zmianowaniu C (75% pszenicy) i monokulturze zwiększała liczbę chwastów o 33,5–40,3% oraz ich powietrznie suchą masę o 38,9–40,4%, w stosunku do uprawy w zmianowaniach A (25% pszenicy) i B (50% pszenicy). Intensywny poziom agrotechniki zmniejszał liczbę i powietrznie suchą masę chwastów (o ponad 60%), wstosunku do poziomu zminimalizowanego. Najliczniej występującymi gatunkami chwastów w łanie pszenicy twardej były: Avena fatua, Chenopodium album, Amaranthus retroflexus, Stellaria media, Fallopia convolvulus, Galium aparine, Veronica persica i Melandrium album.
Ocena okresu wegetacyjnego na Lubelszczyźnie w latach 1951–1990. II. Klasyfikacja dat końca
Authors: Węgrzyn Alicja 
Published: April 2022

W pracy dokonano analizy częstości występowania na Lubelszczyźnie dat końca okresu wegetacyjnego w określonych przedziałach czasowych. Do wyznaczenia dat końca zastosowano metodę Huculaka i Makowca, w której wykorzystano wartości średniej dobowej temperatury powietrza z lat 1951–1990. Dane te pochodzą z zasobów archiwalnych Katedry Agrometeorologii Akademii Rolniczej w Lublinie i dotyczą 10 stacji. Otrzymane daty końca okresu wegetacyjnego zgrupowano następnie w pięciu szeregach rozdzielczych, których granice ustanowiono na podstawie obliczonego dla badanej próby odchylenia standardowego (δ ≈ 11 dni) i średniej daty końca okresu wegetacyjnego przypadającej na 3 listopada.
Stwierdzono, że na Lubelszczyźnie zmienność czasowa dat końca okresu wegetacyjnego jest mniejsza od dat początku. Częściej pojawiają się terminy wczesne, a na Nizinie Południowopodlaskiej, Polesiu Podlaskim, Roztoczu, Polesiu Wołyńskim występują również daty końca sezonu anomalnie wczesne (klasa A). Natomiast wzdłuż doliny Wisły, w pasie od Sandomierza po Puławy, daty końca stwierdzono tylko w trzech przedziałach czasowych. Cechuje ten obszar najmniejszy stopień zróżnicowania terminów i większa częstość dat późnych. Z gospodarczego punktu widzenia walory klimatyczne tej części Lubelszczyzny są korzystniejsze, gdyż zmniejszają ryzyko uprawy roślin ciepłolubnych, warzywniczych i sadowniczych, co znajduje potwierdzenie w rzeczywistej produkcji rolnej tych terenów. Analizowana próba dat końca okresu wegetacyjnego sugeruje typową dla klimatu przejściowego Polski zmienność czasową tych terminów. Jednak brak anomalnie późnych dat końca skłania do wnioskowania o tendencji do ich wcześniejszego zakończenia. Wyznaczone klasy z przyporządkowanymi im zakresami dat mogą być wskaźnikami w ocenie dowolnego terminu końca okresu wegetacyjnego oraz stanowić podstawę do odniesienia dla przyszłych analiz porównawczych.
Próba wydzielenia sezonów cyrkulacyjnych nad Europą Środkową
Authors: Nowosad Marek 
Published: April 2022

Na podstawie kalendarza cyrkulacji atmosferycznej Grosswetterlagen (GWL) za okres 1881–1998 dokonano podziału cyklu rocznego na sezony cyrkulacyjne. W metodzie zastosowano kilka filtrów dolnoprzepustowych, a następnie metodą analizy skupień. Przy wykorzystaniu poszczególnych filtrów dzielono cykl roczny na 8 części. Po porównaniu wyników, otrzymanych za pomocą szeregu filtrów, podzielono ostatecznie rok na 6 sezonów (najdłuższy z nich podzielono dodatkowo na 3 podsezony).Większą zmiennością struktury/składu typów cyrkulacji atmosferycznej charakteryzuje się wiosna niż jesień. Od 23 lutego do 28 maja wystąpiły cztery sezony cyrkulacyjne, podczas gdy w czasie pozostałej części roku tylko dwa.Stosunkowo dużą zmienność struktury typów cyrkulacji notuje się w miesiącach od lutego do marca oraz w listopadzie, natomiast stosunkowo małą od lipca do października (szczególnie w sierpniu).
Wpływ wieloletniego nawożenia mineralnego i organicznego na biologię dominujących chwastów w monokulturze żyta
Authors: REZMERSKA-PIĘTKA JUSTYNA , ŁĘGOWIAK ZOFIA , RADECKI ANDRZEJ 
Published: April 2022

Fertilization has impact on the growth of crops and weeds. The aim of this paper was to broaden the knowledge about the influence of fertilization on the biology of the chosen weeds species. In the season of 2006–2007, floristic composition, numbers and biomass have been estimated in winter rye monoculture, in different fertilization systems. Rye monoculture had been investigated since 1923 on an experimental field SGGW in Skierniewice. Various doses of mineral and organic fertilizers were applied. The highest weed infestation level was observed on the plots with mineral fertilizers along with manure, which were used once in a 5 year’s period. In all treatments, the following dominant weed species were recognized: Centaurea cyanus, Lithospermum arvense, Viola arvensis, Matricaria inodora, Anthemis arvensis, Galium aparine. In particular treatments, no significant differences in floristic composition were identified. Taking into consideration various treatments, significant differences in the height and biomass of weeds were found. Differences in the number of the observed weed species amongst different treatments were found as well.
Energia i zdolność kiełkowania Triticum aestivum i Hordeum vulgare w zależności od potencjału allelopatycznego wodnych wyciągów z Galium aparine
Authors: KWIECIŃSKA-POPPE EWA , KRASKA PIOTR , PAŁYS EDWARD 
Published: April 2022

The research assessed how water extracts from Galium aparine affect the germination energy and capacity, as well as the length of the seedling root and the first leaf of the ‘Turnia’ cultivar of wheat and of the ‘Rataj’ cultivar of barley.
The experiment was conducted under laboratory conditions, with the use of Petri dishes. The influence of three concentrations of water extracts prepared from the dry and fresh mass of the plant’s above-ground parts was examined. Petri dishes watered with distilled water constituted the control object.
Water extracts prepared from the Galium aparine dry and fresh mass reduced the germination capacity and energy of wheat and barley in direct proportion to the increase of the concentration. Higher concentrations of water extracts reduced, to a significantly larger extent, the growth of the first leaf and seedling roots of both species. The lowest-concentration water extracts from the Galium aparine fresh mass stimulated the growth of the first leaf and seedling root of the cereals under study. Water extracts prepared from Galium aparine fresh mass shortened the length of the seedling root of barley to a significantly larger extent than that of wheat.
Ocena rozwoju osobniczego (ontogenezy) chwastów w łanie lnu włóknistego
Authors: HELLER KRZYSZTOF , PRACZYK MARCIN 
Published: April 2022

The study was conducted according to observations of ontogenesis of weeds found in the field of fibrous flax conducted in 2005–2006. The field experiments were conducted at INF Experimental Farms Stary Sielec and P tkowo (wielkopolskie district). Experiments were set on two types of soil: grey brown podsolic and black earth. The phenological development of flax and weeds was evaluated according to BBCH scale.
On black earth soil (good wheat agricultural soil complex) the full ontogenesis was recorded for the following taxa: Geranium pusillum L., Viola arvensis Murr., Stellaria media Vill., Chenopodium album L., Matricaria maritima L. ssp. inodora (L.) Dostal, Galium aparine L., Polygonum lapathifolium L., Capsella bursa-pastoris (L.) Med., Euphorbia cyparissias L., Galinsoga parviflora Cav. and Elymus repens (L.) Goud. On grey brown podsolic soil (good rye agricultural soil complex) few weed species reached flowering or green maturity stage (BBCH 60–73): Chenopodium album L., Polygonum aviculare L., Polygonum persicaria L. and Anthemis arvensis L. Most weeds senesced before completion of full development cycle on the lighter soil. Environmental conditions had stronger effect on development of weeds than on ontogenesis of fibrous flax.
Wpływ terminów dokarmiania i dawek mikroelementów na plony nasion koniczyny czerwonej
Authors: Ćwintal Marek , Wilczek Mieczysław 
Published: April 2022

W latach 2003–2005 prowadzono ścisły eksperyment polowy z koniczyną czerwoną odmiana Dajana, uprawianą na nasiona, metodą bloków losowanych, w czterech powtórzeniach. Czynnikami badawczymi były: terminy dolistnego dokarmiania mikroelementami (1. w fazie rozety liściowej roślin z drugiego odrostu, 2. w fazie pąkowania roślin z drugiego odrostu) i dawki mikroelementów (0; 0,20 B; 0,015 Mo; 0,20 B + 0,015 Mo; 0,40 B; 0,030 Mo; 0,40 B + 0,030 Mo kg·ha–1). Terminy dolistnej aplikacji mikroelementów istotnie różnicowały liczbę główek na 1 m2 i liczbę nasion w główce oraz plony zebrane i potencjalne. Największe plony nasion otrzymano, stosując bor i molibden w fazie pąkowania roślin z drugiego pokosu. Zastosowane dawki mikroelementów wpłynęły różnicująco na elementy struktury plonów. Istotnie większe plony nasion, w porównaniu z kontrolą, zebrano z obiektów, na których stosowano 0,40 – boru i 0,030 kg·ha–1 – molibdenu oraz 0,40 kg·ha–1 samego boru.
Zbiorowiska chwastów segetalnych w zbożach ozimych i jarych na glebach lessowych na terenie Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego
Authors: Ziemińska-Smyk Marta 
Published: April 2022

Podstawę charakterystyki zachwaszczenia zbóż ozimych i jarych na glebach lesso-wych Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego stanowiło łącznie 68 zdjęć fitosocjologicznych wykonanych na polach uprawnych o tradycyjnych metodach gospodarowania, w następujących uprawach: żyto, pszenica ozima, pszenica jara, mieszanka (owies + jęczmień), owies oraz pszen-żyto. W zbożach jarych wykonano 26, a w zbożach ozimych – 42 zdjęcia fitosocjologiczne. Zbiorowiska chwastów segetalnych występujących w zasiewach zbóż ozimych na badanym terenie, były bogatsze pod względem składu gatunkowego aniżeli zbiorowiska towarzyszące zbożom jarym. Świadczy o tym średnia liczba gatunków chwastów przypadająca na 1 zdjęcie, która dla zbóż ozimych wynosiła ok. 20. Zarówno w zbożach jarych, jak i ozimych przeważały gatunki krótkotrwałe nad wieloletnimi, co ściśle związane jest z rytmiką rozwojową chwastów w uprawach rolniczych. Zboża jare były słabiej zachwaszczone niż zboża ozime. Spośród 92 gatunków chwastów odnotowanych w zbożach ozimych za dominujące i stanowiące największe zagrożenie dla tych upraw uznano gatunki osiągające najwyższe stopnie stałości i współczynniki pokrycia. Zaliczono do nich następujące taksony: Apera spica-venti, Matricaria maritima ssp. inodora, Centaurea cyanus, Vicia hirsuta, Elymus repens, Myosotis arvensis.