bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Evidence-based clinical practice guidelines for functional dyspepsia 2021
Authors: Miwa Hiroto , Nagahara Akihito , Asakawa Akihiro , Arai Makoto , Oshima Tadayuki , Kasugai Kunio , Kamada Kazuhiro , Suzuki Hidekazu , Tanaka Fumio , Tominaga Kazunari , Futagami Seiji , Hojo Mariko , Mihara Hiroshi , Higuchi Kazuhide , Kusano Motoyasu , Arisawa Tomiyasu , Kato Mototsugu , Joh Takashi , Mochida Satoshi , Enomoto Nobuyuki , Shimosegawa Tooru , Koike Kazuhiko 
Published: January 2022

AbstractBackgroundFunctional dyspepsia (FD) is a disorder that presents with chronic dyspepsia, which is not only very common but also highly affects quality of life of the patients. In Japan, FD became a disease name for national insurance in 2013, and has been gradually recognized, though still not satisfactory. Following the revision policy of Japanese Society of Gastroenterology (JSGE), the first version of FD guideline was revised this time.MethodLike previously, the guideline was created by the GRADE (grading of recommendations assessment, development and evaluation) system, but this time, the questions were classified to background questions (BQs, 24 already clarified issues), future research questions (FRQs, 9 issues cannot be addressed with insufficient evidence), and 7 clinical questions that are mainly associated with treatment.Results and ConclusionThese revised guidelines have two major features. The first is the new position of endoscopy in the flow of FD diagnosis. While endoscopy was required to all cases for diagnosis of FD, the revised guidelines specify the necessity of endoscopy only in cases where organic disease is suspected. The second feature is that the drug treatment options have been changed to reflect the latest evidence. The first-line treatment includes gastric acid-secretion inhibitors, acetylcholinesterase (AChE) inhibitors (acotiamide, a prokinetic agent), and Japanese herbal medicine (rikkunshito). The second-line treatment includes anxiolytics /antidepressant, prokinetics other than acotiamide (dopamine receptor antagonists, 5-HT4 receptor agonists), and Japanese herbal medicines other than rikkunshito. The patients not responding to these treatment regimens are regarded as refractory FD.
Host plant identity and condition shape phytophagous insect communities on urban maple (Acer spp.) trees
Authors: Korányi Dávid , Markó Viktor 
Published: January 2022

AbstractBy mitigating the negative effects of urbanization, urban trees contribute significantly to the well-being of urban citizens. However, trees themselves are also exposed to urban stress that can influence tree condition and tree-herbivore interactions. Maple species (Acerspp.) are among the most commonly planted trees in urban areas throughout North America and Europe. Among these species, field, sycamore, and Norway maple are native to Europe, but tolerate environmental stress to varying degrees. Here, we compared the phytophagous insect communities in the canopy of these tree species in the city of Budapest, Hungary. We also examined the stress level [expressed as peroxidase (POD) enzyme activity], and physiological condition (expressed as degree of leaf necrosis and leaf fall) of the maple trees, and their relationship to herbivore abundance. We observed higher total abundance of phytophagous insects on field and sycamore maple compared to Norway maple. Most herbivorous species were associated with field maple, sycamore had the highest aphid densities, and Norway maple harbored the least specific phytophagous insect community. Field maple trees were in the best condition while Norway maple trees in the worst condition, i.e., with the highest proportion of necrotic leaf surface area. The super-abundant planthopper species,Metcalfa pruinosapositively affected the POD activity of trees, but did not influence their condition. On the contrary,M. pruinosaabundance was driven by tree condition, with higher numbers on healthier trees. Our findings suggest that the abundance of phytophagous insects in the canopy of maple trees is highly determined by tree condition, and in this study field maple had the highest and Norway maple the lowest tolerance for urban stress.
Palliative Care in Paediatric Oncology: an Update
Authors: Salins Naveen , Hughes Sean , Preston Nancy 
Published: January 2022

Abstract
Purpose of this Review
The purpose of this review is to describe the evolution of palliative care in paediatric oncology, the needs of children and their families in a paediatric oncology setting, palliative care referral practices in paediatric oncology, outcomes of palliative care referral in paediatric oncology and models of palliative care in paediatric oncology.

Recent Findings
Cancer constitutes 5.2% of the palliative care needs in children. Approximately, 90% of children with cancer lives in low and middle-income countries, constituting 84% of the global burden of childhood cancers. Children in low and middle-income countries have low cure rates and high death rates making palliative care relevant in a paediatric oncology setting. Children with cancer experience pain and physical symptoms, low mood, anxiety, and fear. They feel less resilient, experience low self-worth, and have challenges coping with the illness. The families lead very stressful lives, navigating the hospital environment, and dealing with uncertainties of the future. Palliative care referral in children with cancer improves physical symptoms, emotional support, and quality of life. It enables communication between families and health care providers. It improves end-of-life care support to children and their families and facilitates less invasive diagnostic and therapeutic interventions at the end of life. Worldwide children with cancer are infrequently referred to palliative care and referred late in the illness trajectory. Most of the children referred to palliative care receive some form of cancer-directed therapy in their last days. Children in low and low-middle income countries are less likely to access palliative care due to a lack of awareness amongst paediatric oncologists about palliative care and the reduced number of services providing palliative care. A three-tier model is proposed to provide palliative care in paediatric oncology, where most children with palliative care needs are managed by paediatric oncologists and a smaller number with complex physical and psychosocial needs are managed by paediatric palliative care specialists. There are several palliative care models in paediatric oncology practised globally. However, no one model was considered better or superior, and the choice of model depended on the need, preferences identified, and available resources.

Summary
Children with cancer are sparingly referred to palliative care and referred late and oncologists and haematologists gatekeep the referral process. Knowledge on palliative care referral in paediatric oncology settings might enhance collaboration between paediatric oncology and paediatric palliative care.
Ervaringsleren in verpleeghuiszorgorganisaties
Authors: van Scheppingen Arjella R. , Visser Johan J. , den Bode Paulien , van de Camp Betsy 
Published: January 2022

SamenvattingVerpleeghuiszorgorganisaties ontwikkelen in toenemende mate naar meer persoonsgerichte zorg. Van zorgprofessionals wordt daarom ‘individuele professionaliteit’ verwacht: zelfleiderschap voor het bieden van zorg die op dat moment voor die persoon nodig is, en dat in open samenwerking met anderen. Veranderingen die diep ingrijpen op intermenselijk niveau vereisen diepgaande leerprocessen. Ervaringsleren lijkt hierin veelbelovend, maar er is vooralsnog weinig kennis over de effecten ervan in de praktijk. Ook ontbreekt het aan routines om deze vorm van leren te verankeren in de verpleeghuiszorgorganisaties. Dit onderzoek laat de bevindingen zien van een ervaringsgerichte benaderingswijze, ‘de ParticipatieKliniek’ (PK), in 21 verpleeghuiszorgorganisaties. De kern van de aanpak is een 24-uurs-event waarin zorgprofessionals een rolwisseling als cliënt ervaren. In vijf van deze organisaties vond aansluitend een organisatiespecifiek vervolg plaats (PK-in-Huis). Voor een gemotiveerde groep zorgprofessionals draagt deze ervaringsgerichte benaderingswijze bij aan persoonsgerichtere manieren van (samen)werken. Een organisatiespecifiek vervolg zet aan tot ‘dieper’ leren en stimuleert veranderingen in de organisatie waar de betrokkenen samen de schouders onder zetten. Voor het bevorderen van zelfbeschikking onder zorgprofessionals en sociaal organisatiekapitaal zijn ervaringsgerichte events alleen niet voldoende. Daarvoor is een gezamenlijk leerproces relevanter, met actieve betrokkenheid van de diverse belanghebbenden, aansluiting tussen verschillende initiatieven en perspectieven, en een gezamenlijke betekenisgeving aan ervaringsleren.
De haalbaarheid van een stepped care-interventie ter vermindering van de kwetsbaarheid van chronisch zieke werknemers
Authors: Drost Ruben M. W. A. , Paulus Aggie T. G. , Evers Silvia M. A. A. , de Rijk Angelique E. 
Published: January 2022

Samenvatting
Inleiding
Om de kwetsbaarheid van werknemers met chronische aandoeningen te verkleinen is een stepped care-interventie ontwikkeld, bestaande uit vier onderdelen: een e‑health Werkscan met gepersonaliseerde feedback, met optioneel de keus om gebruik te maken van een informatieve online gids, een helpdesk en een Werkscan-gesprek met een arbeidsdeskundige. Doel van dit onderzoek was om belemmerende factoren voor deelname aan te wijzen en tevredenheid over deze interventie te evalueren.

Methoden
De data werden verzameld door een Werkscan-gesprek af te nemen, naast aanvullende online vragenlijsten aan de start van het onderzoek en drie maanden erna. De deelnemers voldeden aan de volgende inclusiecriteria: tussen de 18 en 65 jaar oud, werkend (betaald werk en/of vrijwilligerswerk) en behorend tot de doelgroep mensen met chronische nieraandoeningen, sarcoïdose, neurofibromatose, chronische hoofdpijn, hiv en/of taaislijmziekte.

Resultaten
De deelnemers (n = 84) hebben zeer beperkt gebruikgemaakt van de gids, helpdesk en het gesprek met een arbeidsdeskundige. De deelnemers die dit gesprek wel hadden beoordeelden het met een gemiddeld rapportcijfer van 8,6.

Conclusie
Om interventies voor kwetsbare werknemers te laten slagen moeten ze gefinancierd worden aangeboden, op maat worden gemaakt (tailored) en gericht (targeted) onder de aandacht worden gebracht.
Meer bewegen: doorverwijzing naar beweegactiviteiten door eerstelijnszorgverleners
Authors: Schurink-van ’t Klooster Tessa M. , Loyen Anne , Proper Karin I. 
Published: January 2022

SamenvattingHet belang van preventie in de zorg wordt steeds meer erkend. Het bevorderen van een gezonde leefstijl, waaronder meer bewegen, vormt hiervan een belangrijk onderdeel. Met dit onderzoek is inzicht verkregen in het doorverwijzen van eerstelijnszorgverleners naar beweegactiviteiten en de redenen voor het (niet) doorverwijzen van patiënten/cliënten naar beweegactiviteiten. In interviews zijn huisartsen, praktijkondersteuners, jeugdartsen en jeugdverpleegkundigen gevraagd naar redenen voor het wel/niet doorverwijzen naar beweegactiviteiten en de benodigdheden om (vaker) te verwijzen. Een online enquête onder dezelfde doelgroepen was opgezet om deze informatie te kwantificeren. Deelname aan de interviews (n = 25) en enquête (n = 100) was laag. De jeugdgezondheidszorg adviseert vaak om meer te bewegen, vooral bij kinderen met overgewicht. Huisartsen doen dat, in lijn met de kerntaken, in mindere mate en dan vooral wanneer het de klacht kan verhelpen waarvoor ze geconsulteerd worden. Eerstelijnszorgverleners verwijzen dus voornamelijk mensen met gezondheidsproblemen door en er is minder aandacht voor bewegen ten behoeve van primaire preventie. De belangrijkste redenen waarom eerstelijnszorgverleners niet doorverwijzen hangen samen met een beperkte motivatie, de financiële situatie van patiënten en gebrek aan tijd tijdens het consult. Om vaker door te verwijzen hebben zorgverleners behoefte aan een passend en betaalbaar beweegaanbod voor alle doelgroepen.
Een sociologische reflectie op het veldexperiment Food in Motion
Authors: Wertheim-Heck Sigrid C. O. 
Published: January 2022

SamenvattingOnderzoekers van de Universiteit Utrecht hebben een interessant veldexperiment uitgevoerd: het aanbieden van een gezonde snack op station Utrecht Centraal. Hoewel de reizigers aangaven een groter aanbod van gezonde snacks te appreciëren, vielen de verkopen tegen. Hoe kan dit worden verklaard? Dit artikel biedt een reflectie vanuit de theorie van sociale praktijken. Belangrijke aandachtspunten hierin zijn routinematigheid en gewoonte. Aan de hand van de variabelen locatie, verkooppunt, assortiment en product, wordt ingezoomd op de praktijk – wat zijn de kenmerkende elementen van snacken op het station – en uitgezoomd – hoe is de praktijk van snacken op het station verbonden met andere (dagelijkse) activiteiten van de reizigers? De reflectie demonstreert hoe het experiment, gebaseerd op een causaliteit tussen aanbod en vraag, voor de reizigers een complexe verandering in hun gedragspatronen betrof, met meerdere breuken in bestaande routines: een nieuw product, via een nieuw verkooppunt, op een nieuwe plek en daarmee op een ander moment tijdens het treinreizen. Wanneer voedselconsumptie wordt geïsoleerd van het scala aan vaak (gecombineerde) gedragspatronen waarvan het onderdeel uitmaakt, dan bestaat het risico dat niet alle relevante aspecten worden meegenomen in het ontwerp van een interventie.
Problematisch alcoholgebruik, een zorg voor de sociaal werker?
Authors: Bolier Linda , Bransen Els 
Published: January 2022

SamenvattingVeel sociaal werkers bespreken signalen van problematisch alcoholgebruik met hun cliënten, voelen zich daarin deskundig en werken samen met de verslavingszorg, zo laat een onlangs door ons uitgevoerde inventarisatie zien. Maar dat is misschien een iets te rooskleurig beeld, menen drie betrokken professionals die we lieten reageren op de resultaten. Er zijn al veel stappen gezet, maar er blijkt ook nog veel te winnen: richting structurele samenwerking tussen sociaal werk en verslavingszorg, en een langere beleidscyclus in het gezondheids- en welzijnsveld, zodat kennis, expertise en relaties op het gebied van problematisch alcoholgebruik behouden blijven.
Hordelopen – praktische uitdagingen van leefstijlprogramma’s in het onderwijs
Authors: Cluitmans Daniëlle , Nelissen Bert , Linssen Roy , Huijts Tim , Levels Mark 
Published: January 2022

SamenvattingOndanks groeiende aandacht voor de effectiviteit van leefstijlinterventies op scholen weten we nog maar weinig over de voorwaarden voor hun effectiviteit. In deze bijdrage zoeken we op basis van voorbeelden uit onze eigen praktijk naar mogelijke verklaringen voor het slagen of falen van leefstijlinterventies bij schoolgaande kinderen. Hierbij gaat het bijvoorbeeld om impulsbeheersing bij kinderen, betrokkenheid van de ouders, en de beschikbaarheid van ongezond voedsel in de directe omgeving van scholen. We betogen dat de soms beperkte effectiviteit samenhangt met eigenschappen van kinderen, ouders, scholen en de maatschappelijke context, en vooral van de complexe interactie tussen deze eigenschappen.
Regionale en landelijke innovaties
Authors: Jansen Maria , Leurs Mariken 
Published: January 2022

SamenvattingDe school wordt door veel organisaties beschouwd als een goede ingang om de gezondheid van de jeugd te bevorderen. Scholen hebben echter primair een onderwijstaak. Om gezondheidsbevordering toch in scholen te integreren, zijn sinds het begin van deze eeuw tal van initiatieven ontwikkeld, zowel regionaal als landelijk. Regionale innovaties met een stevig draagvlak kunnen verdergaande veranderingen doorvoeren met een grotere impact op de gezondheid van de jeugd. Landelijk beleid kan dergelijke veranderingen niet afdwingen en is genoodzaakt tot compromissen. Van belang is dat landelijke en regionale partijen elkaar blijven inspireren.
De GGD als spil in de Gezonde School-aanpak
Authors: Neppelenbroek Sabine , Ekkelboom John , de Meij Judith , Schonenberger Michaela 
Published: January 2022

SamenvattingScholen die de Gezonde School-aanpak willen omarmen, kunnen een beroep doen op hun lokale Gezonde School-adviseur van de GGD. Deze adviseur geeft niet alleen adviezen voor en ondersteuning bij de transformatie tot een Gezonde School, maar brengt als spin in het web ook alle gewenste partners bijeen om gezamenlijk dat doel te bereiken. Alleen een integrale en structurele aanpak kan de Gezonde School op een school definitief waarborgen. Het thema Welbevinden komt daarbij steeds meer centraal te staan.
Een carrière als sociaal geneeskundige: een optie voor de huidige geneeskundestudent?
Authors: Soethout Marc B. M. , van der Beek Allard J. 
Published: January 2022

SamenvattingMet een retrospectief, beschrijvend onderzoek wilden we inzicht verkrijgen in de belangstelling voor en de bekendheid met de beroepen van bedrijfsarts, verzekeringsarts en jeugdarts onder geneeskundestudenten. Tevens wilden we weten welk beeld van deze beroepen bestaat, en in hoeverre dat beeld overeenkomt met het gewenste beroepsbeeld van aanstaand arts. Alle studenten geneeskunde van Amsterdam UMC, locatie VUmc, werden in 2009 en 2019 op de laatste dag van het coschap sociale geneeskunde gevraagd een identieke vragenlijst in te vullen over hun voorkeur voor de beroepen van bedrijfsarts, verzekeringsarts en jeugdarts. Tevens werd gevraagd naar de mate van aantrekkelijkheid van diverse kenmerken van het toekomstige beroep van arts en in hoeverre deze kenmerken van toepassing zijn op de beroepen van bedrijfsarts, verzekeringsarts en jeugdarts. In 2019 werden 145 studenten bereid gevonden deel te nemen aan dit onderzoek (2009: 125 studenten). De beroepen van bedrijfsarts, verzekeringsarts en jeugdarts zijn niet erg populair onder studenten geneeskunde. De belangstelling voor de beroepen van bedrijfsarts en verzekeringsarts lijkt de laatste tien jaar licht toegenomen, maar die voor jeugdarts lijkt wat achter te blijven. Studenten hebben ook weinig kennis van de inhoud van deze beroepen. De meeste kenmerken die studenten aantrekkelijk vinden voor hun latere beroepsoefening zijn niet van toepassing op de beroepen van bedrijfsarts, verzekeringsarts en jeugdarts. Een betere beeldvorming van de beroepen van bedrijfsarts, verzekeringsarts en jeugdarts in de geneeskundeopleiding is wenselijk, naast een aantrekkelijker beroepsbeeld van deze beroepen om voldoende instroom in het werkveld van de sociale geneeskunde in de nabije toekomst te waarborgen.
Trends in roken in Amsterdam tussen 1994 en 2016
Authors: Dijkshoorn Henriëtte , Uitenbroek Daan G. 
Published: January 2022

SamenvattingVanaf 1990 voerde de overheid diverse maatregelen in om roken tegen te gaan. We gaan na of dit in Amsterdam samengaat met een daling van het percentage rokers, dagelijkse rokers en zware rokers onder 19- tot en met 74-jarige Amsterdammers op basis van gegevens uit de vierjaarlijkse GGD-Gezondheidsmonitor. Tussen 1994 en 2016 daalde het percentage rokers in Amsterdam van 43% naar 27% en landelijk van 38% naar 24%. In heel Nederland daalde het cijfer de gehele periode; in Amsterdam stagneerde de afname in 2008, vooral onder 19- tot en met 34-jarigen. Onder Amsterdamse vrouwen daalde het percentage dagelijkse rokers sterker dan het percentage rokers. Dagelijks roken nam onder vrouwen ook na 2008 af, maar niet onder mannen. Wel daalde vanaf 1994 onder zowel mannen als vrouwen het percentage zware rokers (≥ 20 sigaretten/dag). Kortom, de ingezette daling van roken vanaf de jaren negentig stagneerde in Amsterdam in 2008, vooral onder jongvolwassenen, terwijl deze daling elders in Nederland continueerde. Wel is in Amsterdam het aandeel zware rokers ook na 2008 afgenomen. Extra beleidsinspanningen zijn nodig om het streefpercentage van 5% rokers in 2040 in Amsterdam te bereiken, vooral gericht op de jongvolwassenen.
Voel je goed!
Authors: Daalder Nathalie Rachel , Martens Marloes , Wiebing Marieke 
Published: January 2022

SamenvattingVoel je goed! is een interventie die overgewicht en ervaren ongezondheid aanpakt via het verbeteren van beperkte gezondheidsvaardigheden bij lager opgeleide volwassenen die laaggeletterd zijn. De interventie bestaat uit een combinatie van individuele begeleiding door een diëtist en twintig wekelijkse groepslessen gezondheidsvaardigheden door een getrainde vrijwilliger. Van 2016 tot en met 2019 heeft er een pilotproject plaatsgevonden in zes verschillende gemeenten. Parallel aan de pilot is er een effectonderzoek uitgevoerd. Doel was om inzicht te krijgen in het effect van Voel je goed! op verschillende uitkomstmaten, zoals gewicht, ervaren gezondheid, (determinanten van) voedings- en beweeggedrag, en ervaren taal- en gezondheidsvaardigheden. In totaal is er bij 85 deelnemers zowel een voor- als nameting afgenomen. Na deelname aan Voel je goed! zijn de deelnemers gemiddeld 2,8 kg afgevallen. De BMI is gemiddeld met 1,1 kg/m2 afgenomen en de tailleomvang met 3,6 cm. Deelnemers die sterker gemotiveerd waren, zijn meer afgevallen. Verder ervaren de deelnemers een betere gezondheid en een toename van de gezondheidsvaardigheden na deelname aan Voel je goed! Deze resultaten geven een positieve eerste indruk van Voel je goed! en de interventie lijkt de potentie te hebben om lager opgeleide volwassenen die laaggeletterd zijn te helpen om aan een gezonder gewicht te werken.
Tryptophan 2,3-Dioxygenase-2 in Uterine Leiomyoma: Dysregulation by MED12 Mutation Status
Authors: Hutchinson Anne P. , Yin Ping , Neale Ilona , Coon John S. , Kujawa Stacy A. , Liu Shimeng , Bulun Serdar E. 
Published: January 2022

AbstractUterine leiomyomas (fibroids) are common benign tumors in women. The tryptophan metabolism through the kynurenine pathway plays important roles in tumorigenesis in general. Leiomyomas expressing mutated mediator complex subunit 12 (mut-MED12) were reported to contain significantly decreased tryptophan levels; the underlying mechanism and the role of the tryptophan metabolism-kynurenine pathway in leiomyoma tumorigenesis, however, remain unknown. We here assessed the expression and regulation of the key enzymes that metabolize tryptophan. Among these, the tissue mRNA levels of tryptophan 2,3-dioxygenase (TDO2), the rate limiting enzyme of tryptophan metabolism through the kynurenine pathway, was 36-fold higher in mut-MED12 compared to adjacent myometrium (P < 0.0001), and 14-fold higher compared to wild type (wt)-MED12 leiomyoma (P < 0.05). The mRNA levels of other tryptophan metabolizing enzymes, IDO1 and IDO2, were low and not significantly different, suggesting that TDO2 is the key enzyme responsible for reduced tryptophan levels in mut-MED12 leiomyoma. R5020 and medroxyprogesterone acetate (MPA), two progesterone agonists, regulated TDO2 gene expression in primary myometrial and leiomyoma cells expressing wt-MED12; however, this effect was absent or blunted in leiomyoma cells expressing G44D mut-MED12. These data suggest that MED12 mutation may alter progesterone-mediated TDO2 expression in leiomyoma, leading to lower levels of tryptophan in mut-MED12 leiomyoma. This highlights that fibroids can vary widely in their response to progesterone as a result of mutation status and provides some insight for understanding the effect of tryptophan-kynurenine pathway on leiomyoma tumorigenesis and identifying targeted interventions for fibroids based on their distinct molecular signatures.
Radical Evil, Social Contracts and the Idea of the Church in Kant
Authors: Mariña Jacqueline 
Published: January 2022

AbstractIn this article I argue that Kant’s understanding of the universality of radical evil is best understood in the context of human sociality. Because we are inherently social beings, the nature of the human community we find ourselves in has a determinative influence on the sorts of persons we are, and the kinds of choices we can make. We always begin in evil. This does not vitiate responsibility, since through reflection we can become aware of our situation and envision ourselves as members of a different community, one with different expectations, making genuine virtue possible. This understanding of radical evil helps to make sense of Kant’s high regard for the church in Religion.