bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Les cinq traductions slavonnes du Libellus de fide orthodoxa de Michel le Syncelle et les mythes de l'arianisme de saint Méthode, apôtre des Slaves, ou d'Hilarion, métropolite de Russie, et de l'existence d'une Église arienne à Kiev
Authors: Thomson Francis J. 
Published: July 2011

Пять славянских переводов исповедания веры Михаила Синкелла иерусалимского
и мифы об арианстве св. Мефодия, апостола славян, или Илариона, митрополита русского, и о существовании арианской Церкви в Киеве

До середины X века Исповедание переводилось три раза : 1) как добавление к Номоканону XIV титулов, 2) в составе Изборника, переведенного для Симеона Болгарского и находящегося в рукописи 1073 года, 3) в полу-арианской версии. В XIV веке Исповедание переводилось еще два раза и один из этих переводов входит в состав второго болгарского перевода того же самого Изборника, который был переведен для Симеона. Этот последний перевод издается в приложении к статье.
Полу-арианская версия цитируется в Повести временных лет под 988 годом и оттуда в более поздних летописях. Только в XVIII веке осознали, что эта версия еретическая. Теория А. Г. Кузьмина о мнимом существовании арианской Церкви на территории Нижней Австрии от V до XII века, к которой якобы принадлежал св. Мефодий после смерти Кирилла, и которая имела своих приверженцев в Киеве в Х- XI веках, грубо нарушает все принципы научного исследования, мысль же А. Ф. Замалеева о том, что богословие Илариона близко к арианству, свидетельствует лишь о его полном непонимании Библии и незнакомстве с христианским учением о спасении.
Les chapitres de définitions philosophiques dans l'Izbornik de 1073 (édition gréco-slave)
Authors: Johannet José 
Published: July 2011

Главы с философскими определениями в Изборнике 1073 года (Параллельное издание греческого и церковнославянского текстов)

Уже полтораста лет Изборник 1073 г. привлекает внимание ученых, а до сих пор все еще нет полного научного издания этого памятника. Огромный интерес, особенно лексикологический, представляют те главы философских определений, которые как бы приложены к последнему «вопросо-ответу» Анастасия Синаита. Для установления текста, наиболее близкого к славянскому переводу, было привлечено шесть греческих рукописей ; указываются также его источники (из сочинений Федора «Раифского» и Иоанна Дамаскина).
Издание сопровождено тремя критическими аппаратами и французским переводом. В некоторых местах предлагается новое понимание текста.
Une source inconnue de la chronographie russe : le Dialogue de Timothée et Aquila
Authors: Taube Moshé 
Published: July 2011

An unknown source of the chronography of the Dialogue of Timothy and Aquila

The study treats the story of the seventy-two translators, as represented in the pre- 15th century Russian chronographical compilation Troickij xronograf. The source of the story is identifiéd as the Dialogue of Timothy and Aquila extant in Greek and Slavic.
A critical édition of the story is furnished, based on the chronographical excerpt and on the full text of the Slavic translation of the Dialogue.
Considérations sur la structure compositionnelle du Skazanie o Mamaevom poboišče
Authors: Brogi Bercoff Giovanna 
Published: July 2011

O композиционной структурe Сказания о Мамаевом побоище

В статье проведен анализ композиционных приемов, составляющих структуру Сказания о Мамаевом побоище в том виде, в котором этот текст представлен « Основной редакцией ». Выявлена закономерность композиционного строения текста : вводную часть (она состоит из событий, предшествующих сражению) продолжает ряд эпизодов, друг от друга отделенных молитвами, которые произносит либо князь либо кто-нибудь из его ближайших соратников. В свою очередь молитвы ничто иное, как заимствования (иногда парафразы) из Псалмов и литургических песнопений ; все они сосредоточены вокруг идеи, которая проходит лейтмотивом сквозь все Сказание : Господь внемлет молитвам тех, кто живет во страхе Божием, кто боится гнева Его, поэтому Он приводит к победе войско Дмитрия Ивановича.
Обработан текст безупречно. Это заставляет думать о том, что неизвестный автор/редактор привел в порядок и обработал к середине XV века ранее существовавшие материалы. Догадка эта находит подтверждение в явной анти-латинской направленности текста, в содержащихся в нем (и давно, кстати, замеченных специалистами) противоречиях, в искажении исторических данных. Кроме того, ряд композиционных аналогий, роднящих строение рассмотренного текста с Повестью о Петре и Февронии и со Сказанием о взятии Царьграда Турками в 1453 году, заставляет нас видеть также в Сказании о Мамаевом побоище произведение второй половины XV века.
Une nouvelle collection d'icônes en France : le fonds Henri Collin du musée des Beaux-Arts de Rouen
Authors: Bortoli-Doucet Catherine 
Published: July 2011

A New Icon-collection in France : the Henri Collin Legacy From the Musée des Beaux-Arts in Rouen

In October 1985, Madame Henri Collin, born Tatiana Krawców, bequeathed her icon-collection composed of thirty-two pieces to the Musée des Beaux-Arts in Rouen which thus became the second French museum, after Le Louvre, to possess an important icon-collection. The permanent exhibition of this collection is scheduled in autumn 1991.
This note presents three of these icons:
1. The Crucifixion (inv.: 985.1.9) (plate A): Russia, beginning of the 16th century. This Russian icon, the oldest of the set, has several Byzantine characteristics which attest the faithfulness of Russian iconography at that time as regards Byzance.
2. Christ’s Nativity (inv.: 985.1.3) (plate В): Moscow school, 17th century. This iconography of Christ’ childhood with multiple scenes appeared in Russia in the middle of the 16th century and became very common in the 17th century.
3. Saint Nicolas from Zarajsk surrounded by sixteen scenes of his Uf e (inv.: 985.1.26) (plate С): Russia, 17th century.
At the end of the note, a thematic list briefly presents each icon of the collection. They are quite varied as is shown by their date (from the 16th to the beginning of the 20th century), their style (from popular style to that of the imperial workshops), their iconography, their technique (tempera painting, wood-carving and embroidery) and by their geographical origin (Russia, Greece, and Romania).
La crise du vouloir : analyse sémio-linguistique du poème de Zbigniew Herbert, Monsieur Cogito de la position debout
Authors: Nowotna Magdalena 
Published: July 2011

Kryzys woli : analýza semiolingwistyczna wiersza Zbigniewa Herberta Pan Cogito o postawie wyprostowanej

Problematyka woli i realizacja aktu woli jest uznawana przez semiotykę jako poprzedzająca i determinująca inne modalności i decydująca o autonomii podmiotu (podmiotowości jednostki).
Problematyka woli wpisuje się w szerszą dotyczącą tożsamości podmiotu i jej realizacji dyskursywnej w tekstach poetyckich polskich ostatnich dwudziestu lat (co jest przedmiotem mojej drugiej pracy doktorskiej). W wierszu Herberta Pan Cogito o postawie wyprostowanej mamy do czynienia z klarownym układem sił dyskursywnych gdzie fenomen woli i sposób jego realizacji związany jest z typem podmiotu (aktantu) i polaryzuje sie trybowo w ten sposób, że podmiot zbiorowy (oni, obywatele miasta Utiky) wobec zagrażającego niebezpieczeństwa — nie chcą się bronić (czyli walczyć o zachowanie podmiotowości), natomiast Pan Cogito podmiot (aktant) indywidualny — chciałby.
«Zawieszenie» realizacji woli pomiędzy negacją a hipotezą sprawia, że ani jeden drugi aktant nie są w pełni podmiotami autonomicznymi.
Negacja woli pociąga za sobą szereg decyzji (programów) powodujących u obywateli miasta Utyki zafałszowanie sytuacji egsystencjalnej i w rezultacie śmierć poprzez utratę wartości istotnych, natomiast forma przypuszczająca czasownika chcieć Pana Cogito może przekształcić się w orzekającą jedynie w sytuacji wyboru pozycji, w której chce umrzeć. Pan Cogito orzeka więc o woli w momencie śmierci uzyskując na moment podmiotową godność.
La formation de la réalité dans la Pornographie et Cosmos de Gombrowicz
Authors: Tomaszewski Marek 
Published: July 2011

Tworzenie rzeczywistości w Pornografii i Kosmosie Witolda Gombrowicza

Kosmos i Pornografia, to dwie powieści Gombrowicza, w których ze szczególną ostrością zaznacza się problem «tworzenia rzeczywistości». Widoczne są tu ślady myśli nietzscheańskiej włączającej w krąg doświadczenia ludzkiego to, co niewyrażalne, szalone. Czyż powieścio- pisarz nie jest tym, który organizuje elementy z natury swej rozproszone? Tej metafizycznej hipotezie zawdzięczmy oba tytuły mówiące same za siebie: Kosmos, czyli rozumienie wszechświata w całej złożoności, oraz Pornografia, czyli dążność do wyodrębniania poszczególnych elementów całości (wysiłek zmierzający do rozłożenia wszechświata na poszczególne części). Istotą obu tych tekstów jest zatem proces «skupiania» i «rozpadania» opierający się wszelkiej spekulacji psychologicznej. Kosmografia funkcjonuje w pełni tylko jako pornografia, to znaczy jako graficzny obraz erotycznego pożądania w anarchicznym wymiarze. Ciąg przedstawionych zdarzeń nie odpowiada żadnemu z ogólnie przyjętych kodów postępowania. «Lulusiowanie» w Pornografii jest równie dziwaczne jak «bergowanie» w Kosmosie. W obu przypadkach mamy do czynienia z tym samym mechanizmem pozwalającym z elementów nieożywionych, nieznaczących, wytworzyć system, który narzucony zostaje czytelnikowi jako jedyna możliwa rzeczywistość.
A jednak «tworzenie rzeczywistości» w Kosmosie i Pornografii nie jest, wbrew temu co możnaby sądzić, procesem porządkowania świata. Metafizyczna przygoda z formą, która stanowi centralne zagadnienie tych powieści, korzeniami swymi tkwi w chaosie.
Andrzej Bobkowski – contre la tradition
Authors: Stabro Stanisław 
Published: July 2011

Andrzej Bobkowski – Against Tradition

Andrzej Bobkowski (born October 27, 1913 in Wiener Neustadt, died June 26, 1961 in Guatemala) was one of the most prominent emigre Polish writers. His most outstanding books are Szkice Piórkiem: Francja 1940-1944 (Paris, 1957) and Coco de orо, a volume of short stories and essays, published in Paris by Instytut Literacki (Institut littéraire) in 1970.
Andrzej Bobkowski, who left Poland in March 1939 and France — and Europe — in 1948, was a precursor of another well known Polish writer Witold Gombrowicz. In one of his letters to Jarosław Iwaszkiewicz he wrote that Europe was for him «the craddle of culture and concentration camps». Не rejected in his books ail claims of the European totalitarian and nationalistic philosophies. His work was strongly influenced by Joseph Conrad. Не created the concept of a «Cosmo-Pole», a citizen of the world, liberated from the provincial Polishness. Не had a deep sense of the French rationalism.
A large part of his writing remains still scattered in such periodicals as Kultura (Paris), Wiadomości (London) and in Poland in Nowiny Literackie, Dziś i Jutro and Twórczość. Не was a writer of authentic individual freedom, rejecting social myths and the conservative part of the Polish tradition.
Bohiń de Tadeusz Konwicki et le postmodernisme
Authors: Eile Stanisław 
Published: July 2011

Tadeusz Konwicki’s Bohiń and Postmodernism

The article initially raises the question what is the nature of postmodernism. After a brief discussion of various critical views on this matter, the answer is discovered in Brian McHale’s approach, where the new intellectual climate of heterogeneity and relativity found its equivalent in a spécifie narrative form, distinct from modernism. The Polish literary tradition in fiction was rather alien to modernism proper and therefore avant-garde techniques led towards postmodern trends. Konwicki’s lyrical art and tendency to undermine homogeneous structures has been reflected in several novels preceding Bohiń.
Bohiń approaches the past in a distinctively postmodern way. Its world has been deprived of any stability and coherence and the whole effort of création is eventually undermined by the pervading idea of futility. Correspondingly the plurality of novelistic styles and the multiplicity of representations give the novela syncretic character, dominated by literary stéréotypes. Against that background only the fear of an oncoming catastrophe seems authentic.
Tadeusz Konwicki ou le mythe du Juif errant
Authors: Masłowski Michel 
Published: July 2011

Tadeusz Konwicki albo mit Żyda Wiecznego Tułacza

Dzieło Tadeusza Konwickiego umyka łatwym formułom, zarówno pod względem artystycznym (proza na wpół-oniryczna, na wpół-realistyczna z przewagą pierwiastka lirycznego), jak ideowym (relatywizacja znaczeń). Zarazem, mimo świadomej marginalności tematycznej i stylistycznej, zajmuje ważne miejsce w polskiej literaturze powojennej, nie mówiąc o powodzeniu międzynarodowym. Autor artykułu proponuje poprzez przegląd stylów narracyjnych, tematów i postaci zobiektywizować w pewnym sensie tę twórczość przez odniesienie do znanego mitu Żyda Wiecznego Tułacza, mitu obecnego w niej implicite.
Spojrzenie na narrację wskazuje na wielość stylów literackich o przeważającym charakterze lirycznym. Otóż rozliczne miejsca akcji zawsze dają się sprowadzić do matryc dzieciństwa i partyzanckiej młodości w okolicach Wilna, a rozmaitość stylów odpowiada stosunkowi afektywnemu bohatera-narratora do ewokowanej rzeczywistości.
Za to decydujący okazuje się temat czasu rozbitego, silnie nacechowanego symbolicznie. Często np. narracja dotycząca przeszłości odbywa się w czasie teraźniejszym, a teraźniejszości — w czasie przeszłym. . . Ów rozbity czas odsłania nam groteskowy świat po ciężkim szoku, zbudowany na silnym poczuciu winy — jednostkowej i gatunkowej — gdzie wyłącznie spotkanie z innymi i opowiedzenie własnych przeżyć daje jakieś poczucie tożsamości. Owa międzyludzka komunia może mieć miejsce poprzez picie wódki, seksualne pożądanie czy wspólne przestępstwa, ale mimo to w czasie spotkania ludzi powstaje wymiar metafizyczny : obraz Boga tworzonego z ludzkich tęsknot do wartości.
Świat jest przedstawiony w tym kontekście jako czyściec, a pokusa życia między poczuciem winy i odrzuceniem przez innych prowadzi do błędnego tułactwa, które jest jedyną formą możliwego uczestnictwa w życiu. Człowiek-tułacz jest stałym punktem odniesienia świata rozbitego na wielość czasów i pozorny ruch. Transcendencja i tożsamość odnajdywane są w akcie komunikacji z innymi, w zbiorowej pamięci, w procesie typizacji własnego wnętrza, jedynie wiarygodnej matrycy rzeczywistości międzyludzkiej. Arche-mit Żyda Wiecznego Tułacza daje powszechnie znane odniesienie temu heroicznemu tułactwu, gdzie odbudowuje się świat wychodząc od własnego wnętrza, by otaczającej, groteskowej rzeczywistości zapewnić — poprzez doświadczenie zła i tęsknoty za wartościami — stałą obecność pierwiastka ludzkiego.
Jules Verne et la géographie française de la deuxième moitié du XIXe siècle
Authors: Dupuy Lionel 
Published: July 2011

L’article présente et analyse les rapports spécifiques entre Jules Verne et la géographie française de la deuxième moitié du XIX e siècle. Ses liens avec la Société de Géographie de Paris, ses relations avec l’œuvre des frères Arago et la Nouvelle Géographie universelle d’Élisée Reclus sont précisés. L’analyse plus détaillée du roman Le Superbe Orénoque (publié en 1898) permet enfin d’expliciter la nature des emprunts réalisés par le romancier français, ces derniers assurant au romancier l’inscription de l’imaginaire dans un récit fondamentalement géographique.
La mobilisation des citoyens autour du gaz de schiste au Québec : les leçons à tirer
Authors: Batellier Pierre , Sauvé Lucie 
Published: July 2011

Résumé Malgré l’émergence d’un discours sur la responsabilité sociale des entreprises et la recherche de nouvelles pratiques « durables », des tensions importantes entre communautés et entreprises demeurent, et tendent même à s’accroître. L’étude du cas de la mobilisation des citoyens autour de la question du gaz de schiste permet d’illustrer la dynamique des récentes mobilisations sur des questions environnementales. En dépit de certaines stratégies de participation mises en place par le gouvernement, de nombreux obstacles empêchent les citoyens de faire entendre leur voix. Ces derniers sont donc amenés à contrer les stratégies que le gouvernement et les promoteurs adoptent en vue de rendre acceptables leurs projets. Cette situation force les citoyens à développer des compétences collectives en matière de recherche et de traitement de l’information, de planification d’actions stratégiques, de communication, de réseautage, etc. Ils sont conduits à clarifier leur vision des choses et leur propre projet de développement et à acquérir un pouvoir-faire. L’expérience et les compétences accumulées au fil du temps font que les groupes et les communautés sont désormais des partenaires incontournables des décisions politico-économiques qui les concernent. Les entreprises et les pouvoirs publics doivent réexaminer leur conception de la participation citoyenne et voir dorénavant en elle davantage que la simple expression d’opinions ou qu’un problème à résoudre et redéfinir leurs pratiques en conséquence.
Et si la comptabilité se mettait au service de l'équité sociale et de la participation des citoyens ?
Authors: Fortin Jacques 
Published: July 2011

Résumé Il n’y a pas si longtemps, l’économie et les affaires pouvaient s’appuyer sur une information financière pertinente, fiable et compréhensible. Mais, pour certains, l’érosion de la place qu’elle a occupée est attribuable à l’émergence de nouveaux modèles d’évaluation de la performance économique, à la complexification du langage comptable et aux nombreux scandales financiers qui l’ont mise en cause. Et si ce glissement était simplement lié au fait qu’on connaît mal la valeur des informations comptables ? Dans cet article, nous voyons que les états financiers, les prévisions financières et les indicateurs de performance sont les outils qui servent le mieux les intérêts de la relation entre les organisations et leurs communautés. De même, nous réfléchissons aux objectifs visés par la production des rapports comptables, nous évoquons les règles de l’art de leur confection, tout comme nous nous penchons sur la mesure de la performance et sur son impact sur le comportement des individus. Nous présentons également l’usage que l’on peut faire de l’information financière pour favoriser la transparence, l’établissement d’un lien de confiance et l’équité du partage de la richesse, autant de conditions indispensables à une relation constructive entre l’organisation et la communauté. Fonctions : management, comptabilité, finance
Implanter le rangement forcé des employés selon leur rendement : prudence !
Authors: St-Onge Sylvie , Morin Denis 
Published: July 2011

Résumé L’implantation de la méthode du rangement forcé au sein de quelques grandes organisations (par exemple, General Electric) ainsi que des cas d’échec ou d’abandon dans d’autres organisations (par exemple, Ford Motor) ont suscité un intense débat sur les mérites de cette pratique. Cet article vise à aider les dirigeants et les cadres à mieux comprendre l’ambiguïté qui persiste sur le recours à cette méthode. Pour y parvenir, nous définissons ce qu’est le rangement forcé et ses objectifs. Ensuite, nous traitons de ses limites, de ses atouts et de ses préalables. Finalement, nous analysons des méthodes alternatives susceptibles d’être privilégiées étant donné qu’elles peuvent s’avérer moins risquées, plus productives et plus respectueuses des personnes et des lois. Fonctions : GRH, management
TLR2 Stimulation Drives Human Naive and Effector Regulatory T Cells into a Th17-Like Phenotype with Reduced Suppressive Function
Authors: Nyirenda Mukanthu H. , Sanvito Lara , Darlington Peter J. , O’Brien Kate , Zhang Guang-Xian , Constantinescu Cris S. , Bar-Or Amit , Gran Bruno 
Published: July 2011

Abstract
Naturally occurring CD4+CD25+FOXP3+ regulatory T cells suppress the activity of pathogenic T cells and prevent development of autoimmune responses. There is growing evidence that TLRs are involved in modulating regulatory T cell (Treg) functions both directly and indirectly. Specifically, TLR2 stimulation has been shown to reduce the suppressive function of Tregs by mechanisms that are incompletely understood. The developmental pathways of Tregs and Th17 cells are considered divergent and mutually inhibitory, and IL-17 secretion has been reported to be associated with reduced Treg function. We hypothesized that TLR2 stimulation may reduce the suppressive function of Tregs by regulating the balance between Treg and Th17 phenotype and function. We examined the effect of different TLR2 ligands on the suppressive functions of Tregs and found that activation of TLR1/2 heterodimers reduces the suppressive activity of CD4+CD25hiFOXP3lowCD45RA+ (naive) and CD4+CD25hiFOXP3hiCD45RA− (memory or effector) Treg subpopulations on CD4+CD25−FOXP3−CD45RA+ responder T cell proliferation while at the same time enhancing the secretion of IL-6 and IL-17, increasing RORC, and decreasing FOXP3 expression. Neutralization of IL-6 or IL-17 abrogated Pam3Cys-mediated reduction of Treg suppressive function. We also found that, in agreement with recent observations in mouse T cells, TLR2 stimulation can promote Th17 differentiation of human T helper precursors. We conclude that TLR2 stimulation, in combination with TCR activation and costimulation, promotes the differentiation of distinct subsets of human naive and memory/effector Tregs into a Th17-like phenotype and their expansion. Such TLR-induced mechanism of regulation of Treg function could enhance microbial clearance and increase the risk of autoimmune reactions.
Duration of Antigen Availability Influences the Expansion and Memory Differentiation of T Cells
Authors: Blair David A. , Turner Damian L. , Bose Tina O. , Pham Quynh-Mai , Bouchard Keith R. , Williams Kristina J. , McAleer Jeremy P. , Cauley Linda S. , Vella Anthony T. , Lefrançois Leo 
Published: July 2011

Abstract
The initial engagement of the TCR through interaction with cognate peptide–MHC is a requisite for T cell activation and confers Ag specificity. Although this is a key event in T cell activation, the duration of these interactions may affect the proliferative capacity and differentiation of the activated cells. In this study, we developed a system to evaluate the temporal requirements for antigenic stimulation during an immune response in vivo. Using Abs that target specific Ags in the context of MHC, we were able to manipulate the duration of Ag availability to both CD4 and CD8 T cells during an active infection. During the primary immune response, the magnitude of the CD4 and CD8 T cell response was dependent on the duration of Ag availability. Both CD4 and CD8 T cells required sustained antigenic stimulation for maximal expansion. Memory cell differentiation was also dependent on the duration of Ag exposure, albeit to a lesser extent. However, memory development did not correlate with the magnitude of the primary response, suggesting that the requirements for continued expansion of T cells and memory differentiation are distinct. Finally, a shortened period of Ag exposure was sufficient to achieve optimal expansion of both CD4 and CD8 T cells during a recall response. It was also revealed that limiting exposure to Ag late during the response may enhance the CD4 T cell memory pool. Collectively, these data indicated that Ag remains a critical component of the T cell response after the initial APC–T cell interaction.