НИКОЛЕВТЫҢ ПРОЗАСЫНДАҒЫ ҚАРАПАЙЫМ РЕМИНИСЦЕНЦИЯЛАР ЖӘНЕ 1930 ЖЫЛДАРДАҒЫ «АСТЫРТЫН ӘДЕБИЕТ» КОНТЕКСТІНДЕ
Authors: Массимо М. 
Published: June 2024

В данной статье дается уточнение термин «балаганная традиция». Термин «балаганная тра-диция» преставляется мне удобным определением аспекта литературного процесса, которое отсылает к определенной писательской стратегиилитературы как Серебряного века, так и по-следующего за ним периода, но в 1930-е гг. постулаты данного феномена кардинально отлича-ются от тех, которые были присущи литературе дореволюционного времени по целому ряду причин. При всей условности этого термина, я принимаю его, осознавая неточность формули-ровки, очень удобной для работы на той стадии, на которой находится мое исследование. Далее рассматривается «Балаганная реминисценция»в прозе А. Николева, которые могут относиться к воспоминаниям персонажей о прошлом, обычно о детстве или юности, которые могут быть ис-каженными или идеализированными. Проза А. Николева рассматривается в контексте «под-польной литературы»1930-х годов в Советском Союзе. Подпольная литература того времени часто была направлена на выражение индивидуального мнения, которое не соответствовало официальной идеологии. В этом контексте «балаганные реминисценции»могли представлять собой акт сопротивления или побега от преследования за выражение новых идей и строя. Они могли служить способомсохранения личной свободы и интеллектуальной независимости в условиях политической репрессии.
Бұл мақалада «қарапайым дәстүр» термині түсіндіріледі. Маған «қарапайым дәстүр» термині күміс ғасырдағы да, оданкейінгі кезеңдегі де, бірақ 1930 жылдардағы әдебиеттің белгілі бір әдеби стратегиясын білдіретін әдеби үдерістің бір қырының ыңғайлы анықтамасы болып кӛрінеді, бұл құбылыстың постулаттары бірқатар себептерге байланысты революцияға дейінгі дәуір әдебиетінетән болған постулаттардан түбегейлі ерекшеленеді. Осы терминнің барлық конвенцияларына қарамастан, мен тұжырымның дұрыс еместігін түсініп, оны қабылдаймын, бұл менің зерттеуім орналасқан кезеңде жұмыс істеуге ӛте ыңғайлы. Әрі қарай, А.Николев прозасындағы«Балағанды реминисценцияны» қарастырамыз, ол кейіпкерлердің ӛткен, әдетте балалық немесе жастық шақтағы естеліктеріне сілтеме жасай алады, олар бұрмалануы немесе идеализациялануы мүмкін. А.Николев прозасы Кеңес Одағындағы 1930 жылдардағы «астыртын 2Андрей Николев –псевдоним знаменитого переводчика с древнегреческого языка А. Егунова (1895-1968), главным трудом которого считается известная книга «Гомер в русских переводах XVIII-XIX веков» (М.-Л., 1964). Абай атындағы ҚазҰПУ Хабаршысы «Филология ғылымдары» сериясы, No1 (87), 2024ж.62әдебиеті» аясында қарастырылады. Ол кездегі астыртын әдебиет кӛбінесе ресми идеологияға сәйкес келмейтін жеке пікірлерді айтуға бағытталды. Бұл тұрғыда «қарапайым естеліктер» жаңа идеялар мен тәртіпті білдіру үшін қарсылық немесе қудалаудан құтылу әрекетін білдіруі мүмкін. Олар саяси қуғын-сүргін жағдайында жеке бас бостандығы мен интеллектуалдық тәуелсіздігін сақтаудың жолы бола алар еді.
This article clarifies the term “booth tradition”. The term “booth tradition” seems tome a convenient definition of an aspect of the literary process, which refers to a certain literary strategy of literature of both the Silver Age and the period following it, but in the 1930s. the postulates of this phenomenon are radically different fromthose that were inherent in the literature of pre-revolutionary times for a number of reasons. Despite all the conventions of this term, I accept it, realizing the inaccuracy of the formulation, which is very convenient for working at the stage at which my research is located. Next, we consider “Balagan reminiscence” in the prose of A. Nikolev, which can refer to characters‟ memories of the past, usually of childhood or youth, which may be distorted or idealized. The prose of A. Nikolev is considered in the context of the “underground literature” of the 1930s in the Soviet Union. The underground literature of the time was often aimed at expressing individual opinions that did not conform to official ideology. In this context, “booth reminiscences” could represent an act of resistance or escape from persecution for the expression of new ideas and order. They could serve as a way to preserve personal freedom and intellectual independence in conditions of political repression.