ЖАТЫН МОЮНЧАСЫНЫН ЗАЛАЛДУУ ШИШИГИНИН II Б СТАДИЯСЫН КОМПЛЕКСТИК ЖАНА КОМБИНАЦИЯЛАНГАН ДАРЫЛООДОГУ АЛГАЧКЫ КЫЙЫНЧЫЛЫКТАР
Authors: Шаршенбаева А.Ш. , Кудайбергенова И.О. , Саяков У.К. , Джумабаева Ф.Т. , Лим Е.Ф. 
Published: July 2024

Рак шейки матки занимает одну из лидирующих позиций в структуре злокачественных новообразований органов репродуктивной системы. Лечение при локализованных формах рака шейки матки дает хорошие результаты общей 5-летней и безрецидивной выживаемости. А при местнораспространенных формах, учитывая относительно низкие показатели отдаленных результатов, выбор оптимальной тактики лечения до сих пор остается дискутабельным. Цель работы: изучить частоту и виды ранних осложнений после хирургического и лучевого лечений в комбинированном и комплексном лечении рака шейки матки (РШМ) IIб стадии. Материалом для исследования послужили ретроспективные данные 75 больных c первично гистологически верифицированным диагнозом РШМ IIб стадии. Методы исследования: анамнез болезни, гинекологический статус, онкомаркеры, гистологическое исследование опухоли шейки, ультразвуковая диагностика органов малого таза. В данной статье проведен ретроспективный анализ ранних осложнений рака шейки матки, после комбинированного или комплексного лечений. Изучены виды и частота ранних осложнений, в зависимости от метода лечения. Результаты: в группе пациентов после комплексного лечения наиболее частыми осложнениями были выраженная длительная лимфорея в 38,8% и атония мочевого пузыря в 16,6% случаев. Прекультевые воспалительные инфильтраты наблюдались только у 2 пациентов (11%). А в группе комбинированного лечения самыми частыми осложнениями были радиодерматиты 25%, ректиты 37,5%, циститы 43,7%, свищи такие как прямокишечно-влагалищный и пузырно-влагалищный наблюдались в единичных случаях. Анализ данных демонстрирует, что осложнения после хирургического и лучевого лечений различны и трудно сопоставимы. Количество и тяжесть осложнений в группе комплексного лечения несколько ниже, чем в группе комбинированного лечения, и они легко устранимы в течении короткого времени с минимальным влиянием на качество жизни и состояние больной, нежели в контрольной группе, где осложнения после лечения остаются на длительный срок (месяцы и годы).
Жатын моюнчасынын залалдуу шишиги репродуктивдуу системаcынын структурасында алдынкы орундардын бирин ээлейт. Локализацияланган формасын дарылоодогу рецидивсиз жана 5-жылдык жашоо жыйынтыктары мыкты. Бирок жергиликтуу тараган жатын моюнчасынын залалдуу шишигин дарылоодогу корсоткучтор канааттандырарлык эмес болгондуктан, ынгайлуу дарылоо методун тандоодогу суроо ачык бойдон калып келет. Изилдоонун максаты: Аялдардын жатын моюнчасынын залалдуу шишигинин IIб стадиясын комплестик же комбинацияланган дарылоо ыкмаларынын алгачкы кыйынчылыктары боюнча талдоо жургузуу. Изилдоо материалын алгачкы жатын моюнчасынын залалдуу шишигинин гистологиялык тастыкталган IIб стадиясы бейтаптын ретроспективдуу мааламаттарын тузгон. Изилдоонун ыкмалары: оору баяны, гинекологиялык текшеруу, онкологиялык маркерлор, жатын моюнчасынын шишигинен алынган биопсия изилдоосу, жамбаш органдарынын ультрадобуштук изилдоосу болгон. Бул макалада аялдардын жатын моюнчасынын залалдуу шишигин комплестик же комбинацияланган дарылоо ыкмаларынын алгачкы кыйынчылыктары боюнча ретроспективдуу талдоо жургузулуп, алардын турлору жана жыштыгы изилденилген. Жыйынтыгы: Комплекстик дарылоодон кийинки коп кездешчу кыйынчылыктарга, узакка созулган лимфорея 38,8% жана табарсыктын атониясы 16,6% кирген. Думур алдындагы сезгенуу инфильтраттары 2 гана бейтапта кездешкен 11%. Комбинацияланган дарылоодогу кыйынчылыктар: радиодерматиттер 25%, туз ичегинин сезгениши 37,5%, табарсыктын сезгениши 43,7%, туз ичеги- влагалище же табарсык-влагалище фистулалары бирин-серин эле кездешкен. Изилдоонун аягында хирургиялык жана нур дарылоодогу кыйынчылыктар ар башка жана аларды бири бири менен салыштырууга мумкун эмес экенин байкасак болот. Комплекстик дарылоодогу кыйынчылыктардын колому жана оордулугу, комбинацияланган дарылоодон кийинки кыйынчылыктарга салыштырмалуу азыраак жана женилирээк, аз убакыттын ичинде калптандырылып, бейтаптын жашоосуна жана абалына зыяны минималдуу, ал эми комбинацияланган дарылоодогу кыйынчылыктар айлап, жылдап тынчын алышы мумкун.
Cervical cancer occupies one of the leading positions in the structure of malignant neoplasms of the reproductive system organs. Treatment of localized forms of cervical cancer gives good results in the 5-year overall and recurrence-free survival rate. And in localized forms, given the relatively low rates of long-term results, the choice of optimal treatment tactics is still debatable. Objective: to study the incidence and types of early complications after surgical and radiation treatment in the combined and complex treatment of cervical cancer (CC) stage IIb. The material for the study was retrospective data of 75 patients with histologically verified primary stage IIb cervical cancer diagnosis. We used the following methods: medical history, gynecological status, oncomarkers, histological examination from a cervical tumor, and pelvic ultrasonography. This article presents a retrospective analysis of early complications of cervical cancer after combined or complex treatment. The types and frequency of early complications depending on the method of treatment were studied. Results: in the group of patients after complex treatment, the most frequent complications were marked prolonged lymphorrhea in 38,8% and bladder atony in 16,6% of cases. Pre-clavian inflammatory infiltrates were observed only in 2 patients (11%). And in the combined treatment group the most frequent complications were radiodermatitis 25%, rectitis 37,5%, cystitis 43,7%, fistulas such as rectovaginal-vaginal and cyst-vaginal were observed in isolated cases. Analysis of the data demonstrates that complications after surgical and radiotherapy are different, and difficult to compare. The number and severity of complications in the complex treatment group is somewhat lower than in the combined treatment group and they are easily eliminated within a short time with minimal impact on the quality of life and condition of the patient, rather than in the control group, where complications after treatment remain for a long time (months and years).