bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Enhancer of zeste acts as a major developmental regulator ofCiona intestinalisembryogenesis
Authors: Le Goff Emilie , Martinand-Mari Camille , Martin Marianne , Feuillard Jérôme , Boublik Yvan , Godefroy Nelly , Mangeat Paul , Baghdiguian Stephen , Cavalli Giacomo 
Published: August 2015

ABSTRACTThe paradigm of developmental regulation by Polycomb group (PcG) proteins posits that they maintain silencing outside the spatial expression domains of their target genes, particularly of Hox genes, starting from mid embryogenesis. The Enhancer of zeste [E(z)] PcG protein is the catalytic subunit of the PRC2 complex, which silences its targets via deposition of the H3K27me3 mark. Here, we studied the ascidian Ciona intestinalis counterpart of E(z). Ci-E(z) is detected by immunohistochemistry as soon as the 2- and 4-cell stages as a cytoplasmic form and becomes exclusively nuclear thereafter, whereas the H3K27me3 mark is detected starting from the gastrula stage and later. Morpholino invalidation of Ci-E(z) leads to the total disappearance of both Ci-E(z) protein and its H3K27me3 mark. Ci-E(z) morphants display a severe phenotype. Strikingly, the earliest defects occur at the 4-cell stage with the dysregulation of cell positioning and mitotic impairment. At later stages, Ci-E(z)-deficient embryos are affected by terminal differentiation defects of neural, epidermal and muscle tissues, by the failure to form a notochord and by the absence of caudal nerve. These major phenotypic defects are specifically rescued by injection of a morpholino-resistant Ci-E(z) mRNA, which restores expression of Ci-E(z) protein and re-deposition of the H3K27me3 mark. As observed by qPCR analyses, Ci-E(z) invalidation leads to the early derepression of tissue-specific developmental genes, whereas late-acting developmental genes are generally down-regulated. Altogether, our results suggest that Ci-E(z) plays a major role during embryonic development in Ciona intestinalis by silencing early-acting developmental genes in a Hox-independent manner.
Flagellar membranes are rich in raft-forming phospholipids
Authors: Serricchio Mauro , Schmid Adrien W. , Steinmann Michael E. , Sigel Erwin , Rauch Monika , Julkowska Daria , Bonnefoy Serge , Fort Cécile , Bastin Philippe , Bütikofer Peter 
Published: August 2015

ABSTRACT
The observation that the membranes of flagella are enriched in sterols and sphingolipids has led to the hypothesis that flagella might be enriched in raft-forming lipids. However, a detailed lipidomic analysis of flagellar membranes is not available. Novel protocols to detach and isolate intact flagella from Trypanosoma brucei procyclic forms in combination with reverse-phase liquid chromatography high-resolution tandem mass spectrometry allowed us to determine the phospholipid composition of flagellar membranes relative to whole cells. Our analyses revealed that phosphatidylethanolamine, phosphatidylserine, ceramide and the sphingolipids inositol phosphorylceramide and sphingomyelin are enriched in flagella relative to whole cells. In contrast, phosphatidylcholine and phosphatidylinositol are strongly depleted in flagella. Within individual glycerophospholipid classes, we observed a preference for ether-type over diacyl-type molecular species in membranes of flagella. Our study provides direct evidence for a preferential presence of raft-forming phospholipids in flagellar membranes of T. brucei.
The study of the Bithorax-complex genes in patterning CCAP neurons reveals a temporal control of neuronal differentiation by Abd-B
Authors: Moris-Sanz M. , Estacio-Gómez A. , Sánchez-Herrero E. , Díaz-Benjumea F. J. 
Published: August 2015

ABSTRACTDuring development, HOX genes play critical roles in the establishment of segmental differences. In the Drosophila central nervous system, these differences are manifested in the number and type of neurons generated by each neuroblast in each segment. HOX genes can act either in neuroblasts or in postmitotic cells, and either early or late in a lineage. Additionally, they can be continuously required during development or just at a specific stage. Moreover, these features are generally segment-specific. Lately, it has been shown that contrary to what happens in other tissues, where HOX genes define domains of expression, these genes are expressed in individual cells as part of the combinatorial codes involved in cell type specification. In this report we analyse the role of the Bithorax-complex genes – Ultrabithorax, abdominal-A and Abdominal-B – in sculpting the pattern of crustacean cardioactive peptide (CCAP)-expressing neurons. These neurons are widespread in invertebrates, express CCAP, Bursicon and MIP neuropeptides and play major roles in controlling ecdysis. There are two types of CCAP neuron: interneurons and efferent neurons. Our results indicate that Ultrabithorax and Abdominal-A are not necessary for specification of the CCAP-interneurons, but are absolutely required to prevent the death by apoptosis of the CCAP-efferent neurons. Furthermore, Abdominal-B controls by repression the temporal onset of neuropeptide expression in a subset of CCAP-efferent neurons, and a peak of ecdysone hormone at the end of larval life counteracts this repression. Thus, Bithorax complex genes control the developmental appearance of these neuropeptides both temporally and spatially.
Sex-specific dysregulation of cysteine oxidation and the methionine and folate cycles in female cystathionine gamma-lyase null mice: a serendipitous model of the methylfolate trap
Authors: Jiang Hua , Hurt K. Joseph , Breen Kelsey , Stabler Sally P. , Allen Robert H. , Orlicky David J. , Maclean Kenneth N. 
Published: August 2015

ABSTRACT
In addition to its role in the endogenous synthesis of cysteine, cystathionine gamma-lyase (CGL) is a major physiological source of the vasorelaxant hydrogen sulfide. Cgl null mice are potentially useful for studying the influence of this compound upon vascular tone and endothelial function. Here, we confirm a previous report that female Cgl null mice exhibit an approximate 45-fold increase in plasma total homocysteine compared to wild type controls. This level of homocysteine is approximately 3.5-fold higher than that observed in male Cgl null mice and is essentially equivalent to that observed in mouse models of cystathionine beta synthase deficient homocystinuria. Cgl null mice of both sexes exhibited decreased expression of methylenetetrahydrofolate reductase and cysteinesulfinate decarboxylase compared to WT controls. Female Cgl null mice exhibited a sex-specific induction of betaine homocysteine S-methyltransferase and methionine adenosyltransferase 1, alpha and a 70% decrease in methionine synthase expression accompanied by significantly decreased plasma methionine. Decreased plasma cysteine levels in female Cgl null mice were associated with sex-specific dysregulation of cysteine dioxygenase expression. Comparative histological assessment between cystathionine beta-synthase and Cgl null mice indicated that the therapeutic potential of cystathionine against liver injury merits possible further investigation. Collectively, our data demonstrates the importance of considering sex when investigating mouse models of inborn errors of metabolism and indicate that while female Cgl null mice are of questionable utility for studying the physiological role of hydrogen sulfide, they could serve as a useful model for studying the consequences of methionine synthase deficiency and the methylfolate trap.
Synthesis of Tetrahydrothiophene and Thiophene-fused Porphyrin
Authors: Yang Lei-Lei , Hu Xiao-Lian , Tang Zhen-Qiang , Li Xiao-Fang 
Published: August 2015

Abstract
The sulfa-Michael/aldol cascade reaction of 1,4-dithiane-2,5-diol to 2-NO2-porphyrin has been developed, and this method provides a new facile approach to tetrahydrothiophene-fused porphyrin. Thermal methodologies drive dehydration and aromatization of tetrahydrothiophene-fused porphyrin to form thiophene-fused porphyrin in high yield. The peripheric fused-thiophene did not change the coordination properties of the porphyrin to Zn(II) and Ni(II).
Reversible Incorporation/Deposition Behavior of Cu on Hydroxyapatites by Heat Treatment at Elevated Temperatures
Authors: Kato Sumio , Endo Tomoyuki , Ogasawara Masataka 
Published: August 2015

Abstract
Alkali earth hydroxyapatites (A-Hap: A = Ca, Sr, and Ba) containing Cu in the channel sites were synthesized by a Cu-loading and heat treatment method, and their thermal properties were investigated by thermogravimetry and high-temperature X-ray diffraction. Reversible incorporation/deposition of Cu in the channel sites of the apatites was observed. The behavior was accompanied with the oxidation/reduction of Cu at elevated temperatures in air.
The sense of identity and symptoms of personality disorders - The results of a non-clinical population study
Authors: Pilarska Aleksandra , Suchańska Anna 
Published: August 2015

CelCelem artykułu jest empiryczna analiza związków pomiędzy przejawami zaburzeń osobowości a strukturą poczuć tożsamościowych. Związki te prześledzono w ramach dwóch modeli zaburzeń osobowości – opartym na teorii osobowości Millona oraz systemie klasyfikacji zaburzeń osobowości DSM-IV.MetodaW prezentowanych badaniach udział wzięło łącznie 197 studentów różnych kierunków uniwersyteckich. Zastosowano Kwestionariusz Stylów Osobowości Millona – narzędzie pomiaru stylów osobowości, które zawiera także indeks kliniczny, będący wskaźnikiem psychologicznego przystosowania. Do badania zaburzeń osobowości według DSM-IV wykorzystano Kwestionariusz Typów Zaburzeń Osobowości. Strukturę poczuć tożsamościowych mierzono Wielowymiarowym Kwestionariuszem Tożsamości. Dane analizowano przy użyciu testów t-Studenta oraz jednoczynnikowej analizy wariancji, po uprzednim sprawdzeniu normalności rozkładów zmiennych w podgrupach.WynikiW badaniach opartych na modelu Millona otrzymano trzy wzorce zaburzonej osobowości, z których każdy ujawniał istotne deficyty tożsamościowe. Podobnie, zdecydowana większość zaburzeń osobowości uwzględnionych w klasyfikacji DSM-IV istotnie różniła się w zakresie poczucia tożsamości od osób ze zdrową osobowością.WnioskiOtrzymane rezultaty pokazują, że deficyty w obszarze tożsamości można uznać za istotny przejaw zaburzeń osobowości, niezależnie od przyjętego modelu osobowości. Najwięcej deficytów tożsamościowych obserwuje się u osób kwalifikowanych do grupy zaburzeń dziwaczno-ekscentrycznych oraz obawowo-lękowych. Wiązka zaburzeń dramatyczno-niekonsekwentnych okazała się najbardziej niejednorodna pod względem poziomu dezorganizacji tożsamości charakteryzującego zaburzenia osobowości wchodzące w skład tej grupy.
Satisfaction with life, self-esteem and evaluation of mental health in people with tattoos or piercings.
Authors: Pajor Anna , Broniarczyk-Dyła Grażyna , Świtalska Julita 
Published: August 2015

CelCelem pracy było zbadanie poziomu satysfakcji z życia, różnych wymiarów samooceny, a także ocena zdrowia psychicznego u osób posiadających tatuaż lub piercing w porównaniu z osobami nie posiadającymi podobnych ozdób.MetodaBadania przeprowadzono na próbie 449 osób w wieku 16-58 lat (średnia wieku 26,7 ± 6,35), z czego 308 osób posiadało zdobienia ciała: tatuaż (n=90), body piercing w miejscach innych niż płatek ucha(n= 53), bądź zarówno tatuaż, jak i piercing (n=165). Grupę kontrolną stanowiło 141 osób nie posiadających tego typu ozdób. Badanie miało charakter kwestionariuszowy- uczestnicy wypełniali ankietę zawierającą pytania o ich dane socjodemograficzne, a także następujące testy psychologiczne: Skalę Satysfakcji z Życia (SWLS),Wielowymiarowy Kwestionariusz Samooceny (MSEI) oraz Kwestionariusz Ogólnego Stanu Zdrowia (GHQ-28).WynikiWyniki badań własnych nie wykazały istotnych różnic pod względem satysfakcji z życia między osobami posiadającymi tatuaż lub piercing a grupą kontrolną. Osoby posiadające tego typu ozdoby odznaczały się wyższą samooceną, dotyczącą oceny swoich kompetencji oraz zdolności przywódczych. Stwierdzono u nich także mniej zaburzeń funkcjonowania i zaburzeń snu, niż w grupie kontrolnej.WnioskiRezultaty badania wskazują, że tatuaże i piercing nie zawsze powinny być traktowane jako wyznaczniki psychopatologii.
Self-mutilating behaviours in patients with mental disorders – a study on users of a social networking service
Authors: Sokół- Szawłowska Marlena , Święcicki Łukasz , Czyżak Izabela , Zdziechowska Krystyna 
Published: August 2015

CelCelem pracy było Zdobycie większej wiedzy na temat zachowań autoagresywnych. W badaniu wzięli udział użytkownicy portalu społecznościowego przeznaczonego dla osób z zaburzeniami psychicznymi.MetodaBadanie przeprowadzono w formie dobrowolnej ankiety internetowej, opracowanej na podstawie doświadczeń badaczy oraz literatury. Wyniki zostały podsumowane z wykorzystaniem standardowych metod statystyki opisowej.WynikiW badaniu wzięło udział 202 użytkowników portalu, u których wcześniej psychiatrzy zdiagnozowali różne zaburzenia psychiczne (informacja na podstawie relacji osób wypełniających kwestionariusz). Najliczniejszą grupę stanowili pacjenci z chorobą afektywną dwubiegunową oraz zaburzeniami depresyjnymi nawracającymi (72,7%). Osoby wcześniej myślące o autoagresji dokonywały jej prawie 9-cio krotnie częściej, większość przed 20 r. ż.. Zachowania obejmowały zarówno samouszkodzenia (56,4%) jak i celowe zatrucia (53,5%). Wśród pacjentów deklarujących w przeszłości autoagresję największa grupa chorowała na zaburzenia afektywne (ChAD- 77,3%), ChAJ- 71,2), różnica nie jest istotna statystycznie. Pacjenci, u których rozpoznawano współwystępowanie osobowości chwiejnej emocjonalnie 2,5- krotnie częściej relacjonowali opisywane zachowania ( p<0,05). Myśli o autoagresji występowały nie tylko w czasie pełnoobjawowych epizodów chorobowych. Bez względu na rodzaj zaburzeń psychicznych myślom o zachowaniu autoagresywnym towarzyszyło przygnębienie i myśli rezygnacyjne. Około 10% badanych rozmawiało na temat swoich zachowań autodestrukcyjnych z psychiatrą i psychoterapeutą tj. około 1,5- krotnie częściej niż z innymi osobami ze swojego otoczenia. W rodzinach badanych próby samobójcze oraz samobójstwa dokonane występowały wielokrotnie częściej niż w populacji ogólnej.WnioskiSamouszkodzenia występują bardzo często u pacjentów u których rozpoznawane są zaburzenia z szerokiego spektrum zaburzeń afektywnych. Mimo oczywistych ograniczeń tej metody badania, portal internetowy może stanowić dobry sposób uzyskiwania danych, gdyż zapewnia pełną anonimowość wypowiedzi
Effectiveness of therapy in terms of reduction of intensity and elimination of suicidal ideation in day hospital for the treatment of neurotic and behavioral disorders
Authors: Rodziński Paweł , Sobański Jerzy , Rutkowski Krzysztof , Cyranka Katarzyna , Murzyn Agnieszka , Dembińska Edyta , Grządziel Karolina , Mielimąka Michał , Müldner-Nieckowski Łukasz , Smiatek-Mazgaj Bogna 
Published: August 2015

CelAnaliza zmian w częstości występowania i nasileniu myśli samobójczych (MS) u pacjentów, którzy przebyli cykl intensywnej psychoterapii prowadzonej w podejściu integracyjnym z przewagą podejścia psychodynamicznego w oddziale dziennym leczenia nerwic.MetodaKwestionariusze objawowe KO”0” i Ankiety życiorysowe wypełnione przez 473 kobiety i 207 mężczyzn leczonych w oddziale dziennym z powodu zaburzeń nerwicowych, behawioralnych i zaburzeń osobowości w latach 2005-2013.WynikiPacjenci początkowo zgłaszający MS odznaczali się od pozostałych wyższym globalnym nasileniem objawów nerwicowych (p<0,001 dla obu płci) i wyższym nasileniem niemal wszystkich grup takich dolegliwości. Poprawę (ustąpienie lub redukcję nasilenia) w zakresie MS uzyskało 84,3% kobiet oraz 77,5% mężczyzn. Odsetek deklarujących występowanie MS zmniejszył się istotnie wśród wszystkich kobiet z 29,1% do 10,2%, zaś wśród wszystkich mężczyzn z 36,5% do 13,7%.WnioskiBadani zgłaszający MS przed rozpoczęciem psychoterapii stanowili znaczną część wszystkich pacjentów - około 1/3. Cechowali się oni wyższym nasileniem dolegliwości nerwicowych, niż pacjenci nie zgłaszający MS. Intensywna psychoterapia prowadzona w ramach oddziału dziennego charakteryzowała się wysoką skutecznością w zakresie eliminacji MS. Częstość występowania MS u pacjentów obojga płci do czasu zakończeniu terapii (pobytu w oddziale dziennym) zmniejszyła się niemal trzykrotnie. Liczba zaobserwowanych przypadków poprawy w zakresie MS wielokrotnie przewyższała liczbę przypadków pogorszenia (nasilenia MS lub ich ujawnienia się pod koniec terapii). Etiopatogeneza MS i metody ich leczenia wymagają dalszych badań.
Symptoms of depression and anxiety after cardiac arrest
Authors: Piegza Magdalena , Jaszke Magdalena , Ścisło Piotr , Pudlo Robert , Badura-Brzoza Karina , Piegza Jacek , Gorczyca Piotr , Hese Robert 
Published: August 2015

CelCelem pracy była ocena częstości występowania objawów depresji i lęku u pacjentów po nagłym zatrzymaniu krążenia (NZK) w odniesieniu do osób po przebytym zawale mięśnia sercowego bez NZK i osób zdrowych. Dokonano także analizy wpływu wybranych parametrów socjodemograficznych i klinicznych oraz czasu trwania NZK na obecność i nasilenie objawów depresyjnych i lękowych w poszczególnych grupach.MetodaW badaniu wzięło udział 30 osób po NZK i 31 osób po zawale serca bez NZK. Grupę kontrolną utworzyło 30 osób zdrowych. Do oceny stanu psychicznego użyto oryginalnie opracowanego kwestionariusza, a obecność i nasilenie badanych objawów oceniano Skalą Depresji Hamiltona (HDRS) i Skalą Lęku Hamiltona (HAMA-A).WynikiWykazano istotnie statystycznie wyższy średni poziom depresji i częstsze występowanie lęku u osób po nagłym zatrzymaniu krążenia (grupa badana) i po zawale serca (grupa odniesienia) w porównaniu z grupą kontrolną. Nie zanotowano istotnych statystycznie różnic pomiędzy występowaniem lęku w grupie badanej i odniesienia. Nie wykazano wpływu czasu zatrzymania krążenia na występowanie objawów depresji i lęku w badanej grupie.WnioskiW grupie osób po przebytym NZK najczęstszym zaburzeniem psychicznym jest depresja. Zaburzenia depresyjne i lękowe występują w grupie pacjentów po przebytym NZK istotnie częściej niż u osób zdrowych. Nie odnotowano różnic w częstości występowania i nasilenia objawów depresji u osób po NZK w porównaniu do chorych po zawale serca, którzy nie doświadczyli NZK. Opisywane wybrane parametry socjodemograficzne i kliniczne nie miały wpływu na występowanie objawów depresji i lęku w badanych grupach.
Increased plasma pro-inflammatory cytokine concentrations after myocardial infarction and the presence of depression during next 6-months.
Authors: Wilkowska Alina , Pikuła Michał , Rynkiewicz Andrzej , Wdowczyk-Szulc Joanna , Trzonkowski Piotr , Landowski Jerzy 
Published: August 2015

CelCelem badania było oznaczenie stężenia czterech cytokin prozapalnych (IL17a, IL6, TNFα i IL12p70 ) w osoczu pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i ocena ich związku z wystąpieniem depresji w ciągu 6 miesięcy od zawału serca.MetodaU 40 pacjentów z pierwszym zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dokonano pomiaru stężeń IL17a, IL6, TNFα i IL12p70 w osoczu w trzecim i piątym dniu zawału, następnie dokonano analizy wyników w zależności od obecności depresji w okresie 6 miesięcy obserwacji.WynikiNie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy badanymi grupami pacjentów po zawale m. sercowego pod względem stężenia badanych cytokin. Porównując badane grupy z osobami zdrowymi zaobserwowano miedzy nimi pewne różnice. W porównaniu z grupą osób zdrowych grupa z depresją cechowała się podwyższonymi stężeniami wszystkich badanych cytokin w 3 dni po zawale, w dniu piątym – dwóch z nich: IL17a i IL6, w grupie bez depresji w 3 dniu podwyższone były tylko dwie z czterech badanych cytokin, w dniu 5 jedynie IL6.WnioskiNie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy badanymi grupami osób po zawale m. sercowego pod względem stężenia badanych cytokin. Przeprowadzona analiza porównawcza tych grup z osobami zdrowymi może sugerować obecność nieco większej aktywacji badanych cytokin, szczególnie IL17a w grupie pacjentów z obecnością depresji.
Disturbances of sleep continuity in women during the menopausal transition
Authors: Słopień Radosław , Wichniak Adam , Pawlak Michał , Słopień Agnieszka , Warenik-Szymankiewicz Alina , Sajdak Stefan 
Published: August 2015

CelOcena częstości występowania zaburzeń ciągłości snu u kobiet w okresie przekwitania, ocena zależności pomiędzy występowaniem zaburzeń ciągłości snu a stopniem nasilenia zespołu klimakterycznego i występowaniem poszczególnych objawów zespołu klimakterycznego, jak również ocena zależności pomiędzy występowaniem problemów ze snem a stężeniem gonadotropin, prolaktyny i hormonów płciowych w surowicy.MetodaZbadanych zostało 140 kobiet (średni wiek 54,4 ± 4,7 lat), które kolejno zgłosiły się do Kliniki Endokrynologii Ginekologicznej z powodu objawów zespołu klimakterycznego. Do oceny typu i nasilenia zaburzeń ciągłości snu użyto pytań o jakość snu ze Skali Depresji Hamiltona. Nasilenie objawów zespołu klimakterycznego oceniano przy użyciu indeksu Kuppermana. U wszystkich badanych oznaczono stężenia hormonów: follikulotropiny (FSH), lutropiny (LH), 17β-estradiolu, prolaktyny (PRL), testosteronu całkowitego, siarczanu dehydroepiandrosteronu (DHEAS) oraz globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG).WynikiSkargi na zaburzony sen były częste w zbadanej grupie kobiet. Zaburzenia zasypiania zgłosiło 57,8% kobiet, zaburzenia utrzymania snu 70% kobiet, zbyt wczesne wybudzenie poranne 60,7% kobiet. Nasilenie wszystkich trzech typów zaburzeń ciągłości snu powiązane było z nasileniem objawów zespołu klimakterycznego mierzonych indeksem Kuppermana (współczynniki korelacji Spearmana odpowiednio r=0,63, r=0,61, r=0,52). Zaburzenia utrzymania snu negatywnie korelowały ze stężeniem FSH, 17β-estradiolu oraz SHBG w surowicy krwi. Zaburzenia zasypiania negatywnie korelowały ze stężeniem 17β-estradiolu w surowicy krwi.WnioskiZaburzenia ciągłości snu są częstym i istotnym problemem zdrowotnym u kobiet w okresie przekwitania. Interwencje mające na celu zmniejszenie nasilenia zespołu klimakterycznego powinny być traktowane jako ważna część leczenia problemów ze snem u kobiet w tym okresie życia.
Psychotherapy of nonheterosexual people from the perspectives of therapists and patients – bilateral expectations and concerns
Authors: Iniewicz Grzegorz , Grabski Bartosz 
Published: August 2015

CelCelem badania było pokazanie podobieństw i różnic w deklarowanych celach terapeutycznych oraz w obawach dotyczących procesu terapeutycznego, między osobami LGB (lesbijki, geje i osoby biseksualne) i psychoterapeutami.MetodaBadani z obydwóch grup wypełniali półustrukturyzowany kwestionariusz, dostępny anonimowo on line, poprzez wybór linku przesłanego wraz z zaproszeniem do udziału w badaniu. Kontakt z osobami LGB nawiązano poprzez największy portal internetowy dla osób nieheteroseksualnych w Polsce. Zaproszenie do badania przesłano również do psychoterapeutów zrzeszonych w Polskim Towarzystwie Psychiatrycznym. Pytania i odpowiedzi w obu wersjach kwestionariusza zostały sformułowane tak, aby były ze sobą porównywalne.WynikiDwa istotne cele terapeutyczne wskazane przez badanych z obu grup to: pomoc w akceptacji orientacji seksualnej oraz wsparcie emocjonalne w trudnościach związanych z życiem w nieprzyjaznym środowisku. Najczęstszą obawą osób LGB było to, że psychoterapeuta może próbować zmieniać ich orientację seksualną, natomiast psychoterapeuci najczęściej obawiali się bezradności w obliczu sytuacji społecznej osób LGB.WnioskiPsychoterapeuci i osoby LGB zasadniczo zgadzają się co do celów terapeutycznych stawianych przed psychoterapią. Niekorzystna sytuacja społeczna osób nieheteroseksualnych w Polsce jest źródłem ich obaw związanych z relacjami psychoterapeutycznymi. Z kolei obawy psychoterapeutów wydają się w pewnym stopniu odpowiadać obawom osób LGB. Jedne i drugie odzwierciedlają obraz społeczeństwa w którym wciąż dominują heteroseksizm i homofobia.