bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
A Discharge Planning Template for the Electronic Medical Record Improves Scheduling of Neurology Follow-up for Comanaged Seizure Patients
Authors: Brittan Mark , Tyler Amy , Martin Sara , Konieczny Jennifer , Torok Michelle , Wheeler Marcus , Boyer Ann 
Published: October 2014

objective:
We examined whether the addition of a standardized discharge planning template (DPT) for the electronic medical record facilitated scheduling of outpatient neurology follow-up appointments in children hospitalized with seizures.

Methods:
We reviewed medical records of patients discharged from a children’s hospital with a diagnosis of seizures between January 2012 and June 2013. The study cohort included children who were admitted to the hospitalist service with neurology service comanagement. To facilitate interdisciplinary communication around discharge planning, a DPT was added to the neurology consult note in July 2012. Multivariate regression was used to determine whether the postimplementation time period was associated with the primary outcome (scheduling of outpatient neurology follow-up before discharge).

Results:
The final cohort included 300 patients, of whom 101 (34%) were discharged before implementation of the DPT, and 199 (66%) were discharged postimplementation of the DPT. The odds of having a neurology follow-up appointment scheduled before discharge was significantly higher after implementation of the DPT (adjusted odds ratio 2.8, 95% confidence interval 1.7–4.8) and for weekday as compared with weekend discharges (adjusted odds ratio 2.2, 95% confidence interval 1.2–3.9).

Conclusions:
A discharge planning template for the electronic medical record can standardize the flow of discharge-related information between disciplines and may help expedite transitional care planning for hospitalized children, especially those with multiple consultants involved in their care. Given the inherent barriers to arranging outpatient services over the weekend, additional strategies may be necessary to enhance transitional care planning for patients going home over the weekend.
Increasing Recruitment Rates in an Inpatient Clinical Research Study Using Quality Improvement Methods
Authors: Sauers Hadley S. , Beck Andrew F. , Kahn Robert S. , Simmons Jeffrey M. 
Published: October 2014

Objective:
One important benefit of successful patient recruitment is increased generalizability of findings. We sought to optimize enrollment of children admitted with asthma as part of a population-based, prospective, observational cohort study with the goal of enrolling at least 60% of all eligible and staffed patients.

Methods:
Quality improvement methods were used to improve cohort recruitment. Weekly meetings with study staff and study leadership were held to plan and discuss how to maximize recruitment rates. Significant initial variability in recruitment success prompted the team to use small-scale tests of change to increase recruitment numbers. A number of tests were trialed, focusing primarily on reducing patient refusals and improving recruitment process efficiency. Recruitment rates were calculated by dividing eligible by enrolled patients and displayed using annotated Shewhart control charts. Control charts were used to illustrate week-to-week variability while also enabling differentiation of common-cause and special-cause variation.

Results:
The study enrolled 774 patients, representing 54% of all eligible and 59% of those eligible for whom staff were available to enroll. Our mean weekly recruitment rate increased from 55% during the first 3 months of the study to a statistically significant sustained rate of 61%. This was sustained given numerous obstacles, such as departing and hiring of staff and adding a second recruitment location.

Conclusions:
Implementing quality improvement methods within a larger research study led to an increase in the rate of recruitment as well as the stability in recruitment rates from week-to-week.
Studium generalne dominikanów polskich w XIV wieku?
Authors: Gałuszka Tomasz 
Published: October 2014

Głównym tematem artykułu jest geneza studium generalnego dominikanów polskich. W wyniku wieloletnich i skomplikowanych badań prowadzonych przez Krzysztofa Kaczmarka i Macieja Zdanka udało się ustalić, że pierwsze źródłowe dowody potwierdzające funkcjonowanie krakowskiego studium generale pochodzą z lat 1404/1405–1410. Jednak przytoczone daty stanowią jedynie terminus ante quem powstania tego ośrodka kształcenia. Autor skupił się na pewnym wydarzeniu z lat 1304–1316, które w literaturze przedmiotu nazywane jest zazwyczaj „nieudaną próbą utworzenia studium generalnego w Krakowie”. Ponowna analiza dominikańskich akt kapituł generalnych, sytuacji wewnętrznej zakonu w pierwszej połowie XIV wieku oraz dziejów polskiej prowincji dominikanów pozwoliły zaproponować lub raczej powtórnie wprowadzić do dyskusji naukowej zarzuconą dawną hipotezę: prawdopodobnie studium generalne polskich dominikanów powstało już w XIV wieku, być może niedługo po ogłoszeniu w 1304 roku zmian w rozdziale De studentibus.
Ars bene moriendi biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego w świetle Listu Fryderyka Szembeka do Wawrzyńca Gembickiego
Authors: Wołyniec Bartłomiej Michał 
Published: October 2014

W 1617 roku w krakowskiej oficynie wydawniczej Andrzeja Piotrkowczyka wydany został drukiem utwór zatytułowany O śmierci świętej pamięci Jego Mości X. Piotra Tylickiego krakowskiego biskupa […] i nabożnym ku niej przygotowaniu jego List do […] X. Wawrzyńca Gembickiego z Bożej Łaski arcybiskupa gnieźnieńskiego […]. Jego autorem był krakowski jezuita Fryderyk Szembek (1575–1644), który w pierwotnym zamyśle chciał o śmierci krakowskiego ordynariusza poinformować jedynie przyjaciela zmarłego hierarchy – arcybiskupa gnieźnieńskiego Wawrzyńca Gembickiego (1559–1624). W niedługim jednak czasie list ten na żądanie egzekutorów biskupiego testamentu oraz za wyraźnym dozwoleniem następcy Piotra Tylickiego na stolicy św. Stanisława Marcina Szyszkowskiego (1554–1630), jak i zakonnych zwierzchników autora został uzupełniony i wydany drukiem. Omawiany poniżej utwór autorstwa Fryderyka Szembeka należy do tzw. pisarstwa artis bene moriendi. Wydawane w tym nurcie książki miały co prawda różne formy, łączył je jednak przedmiot poruszanych w nich rozważań. Ogólnie rzecz ujmując, były to zbiory przykładów postaw i myśli o treści ascetycznej, służące do przygotowania człowieka na przyjęcie śmierci. Tytułowy biskup został w utworze przedstawiony z jednej strony jako wielki senator, prawdziwy potomek dawnych Polaków i miłośnik ojczyzny. Z drugiej zaś Piotr Tylicki był także dobrodziejem autora utworu oraz „dawnym i uprzejmym” przyjacielem adresata listu – arcybiskupa gnieźnieńskiego. Mimo tak wielu zalet i przymiotów w opisanym przez Fryderyka Szembeka trzyletnim okresie życia hierarchy Piotr Tylicki miał wedle autora ćwiczyć się w trzech zasadniczych cnotach. Pierwszą z nich było „wielkie nabożeństwo i takie, jakie ma być rzeczy boskich poważanie”, drugą stanowiła „pokora wielka w dostojeństwie tak wysokim”, trzecią i ostatnią było z kolei „staranie pilne o zbudowanie bliźnich i wystrzeganie się dania onym najmniejszego zgorszenia”.
Postawa Kościoła wobec wydarzeń społeczno-politycznych w Polsce na początku lat osiemdziesiątych XX wieku
Authors: Gogola Zdzisław 
Published: October 2014

W polskiej historiografii stan wojenny stanowi ciągle zagadnienie budzące wiele kontrowersji. Wydaje się też, iż nawet powiększający się dystans czasowy oraz psychologiczny nie ułatwia wypracowania jednoznacznej i obiektywnej oceny dramatycznych wydarzeń z lat 1981–1983. Na ową dyferencjację prezentowanych opinii duży wpływ mają bieżące trendy poprawności politycznej oraz niedostępność stale jeszcze utajnionych dokumentów z archiwów polskich i rosyjskich. Próba dokonania rzetelnej i wieloaspektowej oceny stanu wojennego nie może obyć się bez analizy napiętej sytuacji społeczno-politycznej oraz trudnego położenia gospodarczo-ekonomicznego Polski na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Konieczne jest również uwzględnienie ważnego czynnika, jaki stanowiła założona w 1980 roku „Solidarność” – pierwszy powojenny masowy ruchu opozycyjny, zakorzeniony silnie na podłożu przesłanek chrześcijańskich. Z tego zaś punktu wychodząc, nie da się pominąć roli, jaką odegrał w okresie stanu wojennego polski Kościół katolicki, bowiem to właśnie w ramach struktur kościelnych – wobec zawieszenia działalności niemal wszystkich organizacji społecznych – udzielane było materialne, prawne i duchowe wsparcie dla ofiar represji oraz ich rodzin. Zaś postawa hierarchów oraz licznych przedstawicieli duchowieństwa (np. prymasa Glempa, abpa Dąbrowskiego, ks. Popiełuszki czy ks. Jancarza) dobitnie świadczyła o zdecydowanym potępieniu mających wówczas miejsce licznych przypadków łamania prawa, a w szczególności – aresztowań oraz internowania działaczy „Solidarności”. Rozważania powyższe – jakkolwiek ciągle niedoskonałe i zapewne przedwczesne – pozwalają wysnuć przypuszczenie, iż wydarzenia lat 1981–1983 wywołane były raczej brakiem autorytetu władz oraz podstawowych wolności społecznych aniżeli niedostatecznym zaopatrzeniem w artykuły żywnościowe, kryzysem ekonomicznym czy groźbą zbrojnej interwencji ze Wschodu. Kościół katolicki stanął w tej sytuacji w obronie praw człowieka i godności ludzkiej, czerpiąc siłę między innymi z nauczania i postawy Jana Pawła II.
Spór o obsadę stanowiska opata komendatoryjnego na Łysej Górze w okresie bezkrólewia po śmierci Jana III Sobieskiego w świetle korespondencji nuncjusza Giovanniego Antonio Davii
Authors: Kęder Wojciech 
Published: October 2014

Jedną ze spraw, która przez wiele lat, poczynając od schyłku XVI wieku, powodowała zadrażnienia stosunków pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą, była sprawa nominacji na opactwa komendatoryjne, gdzie królowie zazdrośnie strzegli swoich przywilejów nominacyjnych. Drugim czynnikiem wywierającym wpływ na przebieg konfliktu była opinia szlachecka, zależna jednak w dużej mierze od decyzji królewskich. Zależność ta natomiast znikała w okresach interregnum i dlatego interesujące było prześledzenie na przykładzie sporów o obsadę godności opata w benedyktyńskim opactwie na Świętym Krzyżu, jak wyglądał ten spór w czasach, gdy decyzje leżały wyłącznie w rękach szlachty. Przebieg konfliktu o obsadę opactw w czasie bezkrólewia po śmierci Jana III Sobieskiego wskazuje, że szlachta nie zachowała niezależności w tym sporze, a miejsce króla zajęli ambitni magnaci forujący do godności opackich swoich krewnych i popleczników. Kluczowe było tu przekonanie do swoich racji sejmików szlacheckich, jak również zdobycie przychylności senatu, a później sejmu konwokacyjnego, który dla uczynienia zadość ich ambicjom nie wahał się nawet postawić pod znakiem zapytania wzajemnych relacji z Rzymem.
Klerycy z Administratury Apostolskiej w Czeskim Cieszynie studiujący na Wydziale Teologicznym Cyryla i Metodego w Pradze
Authors: Tokarz Stanisław 
Published: October 2014

Administratura Apostolska w Czeskim Cieszynie nierozerwalnie łączy się z historią Śląska Cieszyńskiego oraz Polaków, którzy jako mniejszość narodowa znaleźli się poza granicami własnej ojczyzny. Dzieje tej struktury administracyjnej obrazują także skomplikowane losy Kościoła katolickiego w Czechosłowacji pod wpływami rządów komunistycznych w trudnym dla niego okresie po II wojnie światowej. Śląsk Cieszyński jest to region na granicy polsko-czeskiej, podzielony obecnie wzdłuż rzeki Olzy. Początkowo należał do Polski, następnie do Królestwa Czech, a po I wojnie światowej stał się obiektem sporu między nowo powstałymi państwami: Polską i Czechosłowacją. Rejon ten zamieszkiwali w większości Polacy, a po podziale w 1920 roku duża ich część znalazła się po zachodniej stronie rzeki Olzy. Obszar ten z czasem zaczęto nazywać Zaolziem. Kościół katolicki na tym terenie należał do diecezji wrocławskiej. Po II wojnie światowej w 1947 roku powstała Administratura Apostolska w Czeskim Cieszynie, która istniała do roku 1978, aż została oficjalnie włączona do archidiecezji ołomunieckiej. Większą część obszaru tej struktury zajmowało Zaolzie zamieszkałe początkowo w większości przez Polaków. Od roku 1953 do 1990 wszyscy klerycy z tej części Czechosłowacji kształcili się oficjalnie w Wyższym Seminarium Duchownym w Litomierzycach. Przyjeżdżali tam również klerycy z tzw. Administratury Apostolskiej w Czeskim Cieszynie. Wielu z nich wywodziło się z polskiej mniejszości Zaolzia. Część deklarowała się jako Czesi, część jako Polacy. W dokumentach litomierzyckiej uczelni możemy odnaleźć alumnów z nazwiskami polsko brzmiącymi lub po prostu czeskimi. Większość z nich urodziła się jednak na terenie Zaolzia.
Worldwide Genetic Diversity for Mineral Element Concentrations in Rice Grain
Authors: Pinson Shannon R. M , Tarpley Lee , Yan Wengui , Yeater Kathleen , Lahner Brett , Yakubova Elena , Huang Xin‐Yuan , Zhang Min , Guerinot Mary Lou , Salt David E. 
Published: October 2014

ABSTRACTWith the aim of identifying rice (Oryza spp.) germplasm having enhanced grain nutritional value, the mineral nutrient and trace element concentrations (or ionome) of whole (unmilled) grains from a set of 1763 rice accessions of diverse geographic and genetic origin were evaluated. Seed for analysis of P, Mg, K, S, Ca, As, Cd, Co, Cu, Fe, Mn, Mo, Ni, Rb, Sr, and Zn concentrations by inductively coupled plasma mass spectrometry was produced over 2 yr in Beaumont, TX, under both flooded and unflooded watering regimes. The distributions of all element concentrations analyzed were skewed toward higher concentration. A significant portion of this ionomic variation has a genetic basis (broad sense heritabilities 0.14–0.75), indicating an ability to breed for improved grain concentration of all elements except possibly Ni. Variation in grain elemental concentrations was not strongly associated with plant height, heading time, or grain shape, suggesting these physiological factors are not of primary importance in controlling ionomic variation in rice grain. Accessions high in specific elements were sometimes found to have similar genetic or geographic origins, suggesting they share a heritable mechanism underlying their enhanced ionomes. For example, accessions with high Ca, Mg, or K were more common in the indica than in the japonica subgroup; low As was most common among temperate japonica accessions; and several lines high in Mo originated in Malaysia or adjacent Brunei.
Morphological Traits Associated with Weed‐Suppressive Ability of Winter Wheat against Italian Ryegrass
Authors: Worthington Margaret , Reberg‐Horton S. Chris , Brown‐Guedira Gina , Jordan David , Weisz Randy , Murphy J. Paul 
Published: October 2014

ABSTRACTWeed‐suppressive wheat (Triticum aestivum L.) cultivars have been suggested as a complement to chemical and cultural methods of weed control. The objectives of this study were to assess the range of weed‐suppressive ability against Italian ryegrass [Lolium perenne L. ssp. multiflorum (Lam.) Husnot] existing in winter wheat lines adapted to North Carolina and to identify wheat morphological traits that could facilitate indirect selection for weed suppression in the southeastern United States. Fifty‐three commercially available cultivars and advanced experimental lines were overseeded with a uniform, high rate of Italian ryegrass, evaluated for various morphological traits throughout the growing season, and investigated for weed‐suppressive ability at a total of four field sites. Genotypic differences in Italian ryegrass seed head density (P ≤ 0.05) were detected among the wheat lines. Reduced Italian ryegrass seed head density was correlated (P ≤ 0.05) with high vigor during tillering and heading (Zadoks growth stage [GS] 25, 29, 55), erect growth habit (GS 29), low normalized difference vegetation index (NDVI) (GS 29), high leaf area index (LAI) at stem extension (GS 31), early heading date, and tall height throughout the growing season (GS 29, 31, 55, 70 to 80) in three of four sites. Multiple regression models show that 71% of variation in weed‐suppressive ability was accounted for by final height (GS 70 to 80) and either height or plant vigor at late tillering (GS 29). Thus, breeders could improve weed‐suppressive ability using weighted index selection for genotypes that are tall or vigorous during tillering with tall final height.
Diversity and Genetics of Tassel Branch Numbers in Maize
Authors: Brewbaker James L. 
Published: October 2014

ABSTRACTThe diversity and genetics of tassel branch numbers (TBN) in maize (Zea mays L.) were evaluated in a series of five studies. Diversity was assessed in races and inbreds and genetics assessed in diallels, generation mean analyses (GMAs), near‐isogenic lines (NILs), and recombinant inbred lines (RILs). High diversity characterized 215 tropical maize races that averaged 27.0 ± 3.27 TBN and 80 modern inbreds that averaged 14.8 ± 1.45 TBN. There was a close correlation between TBN values and husk numbers (r = 0.674). Both were much higher in tropical lowlands than in highlands. Correlations of the native elevations of races were r = −0.465 for TBN and r = −0.732 for husk numbers. Reduced tassel size and branch numbers have been viewed as advantages for grain yield, but this could also be attributed to the correlation with husk numbers. The related genetic controls of meristematic activity in tassel and ear are implicated. Heritability studies included an eight‐entry diallel, five sets of progenies for GMA analysis, three sets of RILs, and evaluation of 169 NILs of inbred Hi27. A new mutant Brta (branched tassel) on Chromosome 2 was identified that doubled branch numbers. Inbred TBNs were highly correlated with means of their hybrids (r = 0.918); mean square ratios of general combining ability (GCA) to specific combining ability (SCA) averaged 11.2; and heritability values were high (h = 67%) with negligible dominance and epistasis effects. Midparent heterosis for TBN was high (32%). Variances and means were highly correlated (r = 0.677) and CVs low (average 10.4%). The RIL segregations were interpreted on the basis of three or four quantitative trait loci (QTLs) biased by high‐variance –mean correlations. Inheritance of TBN is concluded to involve additive polygenic systems that could involve many loci in the genus Zea. Reducing TBN in tropical maize offers little challenge to breeders, but seems of doubtful value.
Identification of Quantitative Trait Loci for Oil Content in Soybean Seed
Authors: Wang Jiao , Chen Pengyin , Wang Dechun , Shannon Grover , Shi Ainong , Zeng Ailan , Orazaly Moldir 
Published: October 2014

ABSTRACTOil is one of the major chemical constituents that affect the quality of soybean [Glycine max (L.) Merr.] products. Soybean seed with high oil content is a valuable source for cooking oil and biodiesel production. The objective of this study was to identify quantitative trait loci (QTL) for oil content to advance soybean breeding efforts. Two F2–derived recombinant inbred line (RIL) populations, consisting of 242 and 214 individuals from the cross of R05–638 × R05–1415 (Population 1) and R05–4256 × V97–1346 (Population 2), respectively, were used for QTL mapping. The F2 plants from the mapping populations were genotyped by simple sequence repeat (SSR) and single nucleotide polymorphism (SNP) markers. Seeds from F2:3, F2:4, and F2:5 lines were tested for oil content using near infrared transmittance technique based on 13% moisture. Six oil QTL regions located on chromosomes 5, 6, 14, 15, and 20 were identified. Among the QTL identified, a major oil QTL (14–40%) on chromosome 20 linked with eight SNP markers was confirmed across genetic populations, locations, and years; this QTL had negative effect on seed protein content. In Population 2, two novel QTL located on chromosomes 6 and 14 accounting for between 11 and 15% and 8 and 15% of the variation in seed oil content, respectively, were detected. These QTL with linked markers can be used for marker‐assisted selection for increased seed oil content in soybean breeding programs.
Prophecy in the Present Tense
Authors: Gumbs Alexis Pauline 
Published: October 2014

Abstract
On June 2, 2013, Eternal Summer of the Black Feminist Mind and Mobile Homecoming organized a celebration of the 150th anniversary of the Combahee River uprising, an epic event organized by Harriet Tubman in which nearly 800 enslaved Africans achieved their freedom at the Combahee River near Beaufort, South Carolina, and the legacy of the Combahee River Collective, a Boston-based, black, lesbian, socialist, feminist organization famous for its analysis of interlocking oppression in the 1970s and early 1980s. With the support of INCITE Women of Color against Violence, Black Women's Blueprint, and the Resource Center for Women's Ministry in the South, twenty-one black feminists converged on the revolutionary site for a three-day retreat, re-enactment, and immersive educational experience. This article contextualizes the gathering in terms of the dream work of Harriet Tubman, the Combahee River Collective, and a holistic practice of black feminism as a collective visionary act.
Harriet Tubman: Transnationalism and the Land of a Queen in the Late Antebellum
Authors: Broyld dann j. 
Published: October 2014

Abstract
Harriet Tubman and female fugitives from the United States maintained elevated expectations for British Canada during the late antebellum period. Their quest to reach Canadian soil was twofold: they wanted to resist enslavement in America, and also to sidestep sexual exploitation and gender degradation. Female runaways and refugees reasoned that their dual desires could be achieved in Canada, both because slavery had been abolished there via the Imperial Act of 1834 and because Queen Victoria's reign, starting in 1837, gave the impression of greater esteem and rights for women.
Unfortunately, what they found on the “Queen's soil” was that racism as well as sexist beliefs were a transcending sentiment, which did not discontinue at the American-Canadian international border. Still, these women in the dominion of Canada fought to challenge constructed borders, whether racial, sexual, or national.
Clinical Profile of Acute Poisoning in Children at a Teaching Hospital in Lalitpur
Authors: Dhakal Ajaya Kumar , Shrestha D , Shakya A , Shah SC , Shakya H 
Published: October 2014

Introduction: Acute poisonings are one of the common cause of emergency visits and hospital admissions and is potentially preventable cause of childhood mortality and morbidity. The objectives of this study were to identify the common type of poisoning in children, to determine types of poisoning according to age and to find out the common age group in which the incidence of poisoning was high.Materials and Methods: It was a descriptive observational study done in a teaching hospital in Lalitpur, Nepal in patients aged 1 month to 18 years who visited the emergency department and were admitted to hospital with history of alleged poisoning from 2009 July to 2014 January.Results: Fifty patients were included. Drugs, kerosene and organophosphorus were most common cause of poisoning. Drugs and kerosene below 10 years of age and organophosphorus and drugs above 10 years of age were common types of poisoning. Maximum numbers (50%) of children with poisoning cases were below five year of age. Mean duration of hospital stay was 2.1days and mean age of poisoning was 7.8 years with a male(54%) predominance. Majority of poisoning occurred at home (84%) and 68% of patients were symptomatic at presentation to hospital with 84% of patients presenting to hospital within six hours.Conclusion: This study showed that drugs, kerosene and organophosphorus were most common forms of poisoning. Young children were most vulnerable for acute poisoning.DOI: http://dx.doi.org/10.3126/jnps.v34i2.10139J Nepal Paediatr Soc 2014;34(2):100-103