School counselors’ counseling self-efficacy: An evaluation in terms of life satisfaction and hope<p>Psikolojik danışmanların psikolojik danışma öz-yeterliği: Yaşam doyumu ve umut açısından bir değerlendirme
Authors: Aydın Fatih , Odacı Hatice , Kahveci Harun 
Published: December 2017

In this research, it is aimed to determine the relation of school counselors’ counseling self-efficacies’ with life satisfactions and hope levels. It also aims to investigate how school counselors’ counseling self-efficacy levels differentiate by gender, feelings related to occupation, working year, type of worked school and education level. Research model is designed as correlational study. The total 151 sample consists of 99 female (%65.6) and 52 male (%34.4) counselors. Counselors’ ages range from 20 to 52, and the average age of participants is 34.15 (Sd: 7.60). In this study, Demographic Data Form prepared by researchers, Counseling Self-Efficacy Scale developed by Lent and others (2011), Life Satisfaction Scale developed by Diener and others (1985), Dispositional Hope Scale developed by Snyder and others (1991) are used for data collection. Relations between counseling self-efficacy, life satisfaction and hope variables are analyzed with Sperman Brown’s rank correlation coefficient. Differentiation level of school counselors’ counseling self-efficacy level by demographic variables is analyzed with Mann Whitney U test and Kruskal Wallis H test. Results indicated that couselors’ counseling self-efficacy and hope levels (r= .53, p<.01), and life satisfactions (r= .39, p<.01) are positively correlated. Besides, analysis revealed that school counselors’ counseling self-efficacy levels are significantly differentiated by feeling related to occupation and working year. In addition to these, results showed that school counselors’ counseling self-efficacy levels are not significantly differentiated by gender and type of worked school.Extended English abstract is in the end of Full Text PDF (TURKISH) file.ÖzetBu çalışmanın amacı psikolojik danışmanların psikolojik danışma öz-yeterlikleri ile yaşam doyumları ve umut düzeyleri arasındaki ilişkilerin belirlenmesidir. Çalışmada ayrıca, psikolojik danışma öz-yeterlik düzeyinin cinsiyet, yaş, mesleğe ilişkin duygu, çalışma yılı, çalışılan kurum türü ve eğitim durumu gibi bazı demografik değişkenlere dayalı olarak farklılaşıp farklılaşmadığının incelenmesi de amaçlanmıştır. İlişkisel modele uygun olarak tasarlanan bu çalışmanın araştırma grubu 99 kadın (%65.6) ve 52 erkek (%34.4) toplam 151 psikolojik danışmandan oluşmuştur. Araştırma grubunda yer alan psikolojik danışmanların yaşları 20 ile 52 arasında değişmekte olup yaş ortalaması 34.15’tir (Ss: 7.60). Çalışmada veri toplama aracı olarak araştırmacılar tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu, Lent ve diğerleri (2003) tarafından geliştirilen Psikolojik Danışma Öz-Yeterlik Ölçeği, Diener ve diğerleri (1985) tarafından geliştirilen Yaşam Doyumu Ölçeği ve Snyder ve diğerleri (1991) tarafından geliştirilen Sürekli Umut Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde, psikolojik danışma öz-yeterliği, yaşam doyumu ve umut değişkenlerinin birbirleri ile ilişki durumları Spearman Brown sıra farkları korelasyon katsayısı tekniği ile, demografik değişkenlere dayalı farklılaşma durumu ise Mann Whitney U testi ve Kruskal Wallis H testi ile analiz edilmiştir. Araştırma sonuçları psikolojik danışmanların psikolojik danışma öz-yeterlikleri ile umut düzeyleri (r= .53, p<.01) ve yaşam doyumları (r= .39, p<.01) arasında pozitif yönde anlamlı ilişkiler olduğunu göstermiştir. Ayrıca, psikolojik danışmanların psikolojik danışma öz-yeterliklerinin mesleğe ilişkin duygu ve çalışma yılına bağlı olarak anlamlı düzeyde farklılaştığı bulgulanmıştır. Buna ek olarak, psikolojik danışmanların psikolojik danışma öz-yeterliklerinde cinsiyet, çalışılan kurum türü ve eğitim durumuna dayalı anlamlı bir farklılık gözlenmemiştir.