bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Association Between Life's Simple 7 and Noncardiovascular Disease: The Multi‐Ethnic Study of Atherosclerosis
Authors: Ogunmoroti Oluseye , Allen Norrina B. , Cushman Mary , Michos Erin D. , Rundek Tatjana , Rana Jamal S. , Blankstein Ron , Blumenthal Roger S. , Blaha Michael J. , Veledar Emir , Nasir Khurram 
Published: October 2016

Background

The American Heart Association introduced the Life's Simple 7 (
LS
7) metrics to assess and promote cardiovascular health. We examined the association between the
LS
7 metrics and noncardiovascular disease.

Methods and Results

We studied 6506 men and women aged between 45 and 84 years, enrolled in the Multi‐Ethnic Study of Atherosclerosis. Median follow‐up time was 10.2 years. Each component of the
LS
7 metrics (smoking, body mass index, physical activity, diet, total cholesterol, blood pressure, and blood glucose) was assigned points, 0 indicates “poor” category; 1, “intermediate,” and 2, “ideal.” The
LS
7 score, ranged from 0 to 14, was created from the points and categorized as optimal (11–14), average (9–10), and inadequate (0–8). Hazard ratios and event rates per 1000 person‐years were calculated for outcomes based on self‐reported hospitalizations with the
International Classification of Diseases, 9th Revision,
diagnoses of cancer, chronic kidney disease, pneumonia, deep venous thromboembolism/pulmonary embolism, chronic obstructive pulmonary disease, dementia, and hip fracture. Analyses were adjusted for age, sex, race/ethnicity, income, and education. Overall, noncardiovascular disease event rates were lower with increasing
LS
7 scores. With the inadequate
LS
7 score as reference, an optimal score was associated with a decreased risk for noncardiovascular disease events. The hazard ratio for cancer was, 0.80 (0.64–0.98); chronic kidney disease, 0.38 (0.27–0.54); pneumonia, 0.57 (0.40–0.80); deep venous thromboembolism/pulmonary embolism, 0.52 (0.33–0.82), and chronic obstructive pulmonary disease, 0.51 (0.31–0.83).

Conclusions

The American Heart Association's
LS
7 score identified individuals who were vulnerable to multiple chronic nonvascular conditions. These results suggest that improving cardiovascular health will also reduce the burden of cancer and other chronic diseases.
The Epiphytic Lichenized Fungi in Armenia: Diversity and Conservation
Authors: GASPARYAN ARSEN , SIPMAN HARRIE. J. M. 
Published: October 2016

A total of 230 taxa of lichenized fungi are reported from epiphytic habitats in Armenia based on field studies from 2011 to 2015 and evaluation of the available literature. For each species, notes on taxonomy, chemistry, ecology, and local, regional and world distribution are presented, as well as presence in the protected areas of the country. An identification key for all species is added. Of the total, 219 are specialized epiphytes, rarely found on other substrates, while 11 species occur only incidentally on bark and more usually on rock. The epiphytic lichenized fungi of Armenia belong to 13 orders, 34 families and 88 genera. The most species-rich higher taxa are Lecanorales (Parmeliaceae, Physciaceae, Teloschistaceae), Arthoniales, Peltigerales and Pertusariales. Lecanora, Usnea and Phaeophyscia are the most species-rich genera. The following 28 taxa are new records for Armenia: Arthonia atra, Bacidia biatorina, Bacidina adastra, Biatora longispora, Bryoria fuscescens, Bryostigma muscigenum, Buellia erubescens, Candelariella efflorescens, Flavoparmelia soredians, Hypocenomyce scalaris, Lecidella cf. pulveracea, Lepraria jackii, Lepraria leuckertiana, Leptogium cyanescens, Ochrolechia pallescens, Pertusaria slesvicensis, Phaeophyscia endophoenicea, Phlyctis agelaea, Phlyctis argena, Placynthiella icmalea, Pyrrhospora quernea, Ramalina panizzei, Rinodina griseosoralifera, Rinodina polysporoides, Strigula stigmatella, Varicellaria hemisphaerica. Four genera are for the first time reported for the country, Hypocenomyce, Phlyctis, Pyrrhospora and Strigula. 188 species (82% of the epiphytic lichen mycobiota) were found in the Specially Protected Nature Areas of Armenia. The conservation status of 74 species has been evaluated following the IUCN Red List of Threatened Species categories and criteria. Among them we assessed 9 taxa as Critically Endangered, 5 taxa as Endangered, 2 taxa as Vulnerable, 4 taxa as Data Deficient and 54 taxa as Least Concern. Epiphytic lichens reported from Armenia showed predominantly holarctic distributional patterns. 187 species were found in the temperate deciduous and mixed forests, which dominate in Northern and Central Armenia, and 56 species in the open arid woodlands of Southern Armenia.
За възможните източници на апокрифния мотив „Сатанаил отказва да се поклони на Адам“ в едно раннохристиянско мъчение
Authors: Стойкова [Stoĭkova] Ана [Ana] 
Published: October 2016

On the possible sources of the apocryphal motif “Satanael refuses to bow to Adam” in one early Christian passionThe article discusses the medieval literary works containing one of the variants of the apocryphal motif “the fall of the Rebel Angel from Heaven,” where Satanael calls himself “a fire flame” and refuses to bow to Adam, who was created “from mud.” A variant of this motif is found in the Slavonic version of an early anonymous Passion of St. George, while its Latin, Coptic and Ethiopian versions contain a more simplified variant – the reason for the refusal of the angel is his superior position in comparison to man. It seems possible that the Slavonic version preserved the original variant of the motif, known in the same form in only two more works – the Greek-Slavonic Apocalypse of Baruch (3 Baruch) and the Syriac Cave of Treasures, both of which preserved archaic features, whereas the Latin and the Oriental versions show traces of later changes. If this is indeed the case, the replacement of the earlier version occurred at a very early stage of the development of the text, probably already during the circulation of the Passion in Palestine or in Sinai. O możliwych źródłach apokryficznego motywu „Satanael odmawia złożenia hołdu Adamowi” w pewnej wczesnochrześcijańskiej pasjiW artykule przedstawiono średniowieczne dzieła literackie, zawierające jeden z wariantów motywu apokryficznego – upadek z nieba zbuntowanego anioła, w którym Satanael nazywa siebie samego „płomieniem ognia” i odmawia złożenia hołdu stworzonemu z błota Adamowi. Wariant tego motywu został odkryty w słowiańskiej wersji wczesnochrześcijańskiej Pasji św. Jerzego (anonimowego autora), podczas gdy wersje łacińska, koptyjska i etiopska przedstawiają ten wątek w sposób dalece uproszczony – powodem odmowy anioła jest jego wyższa pozycja w stosunku do człowieka. Wydaje się prawdopodobne, że słowiańska wersja zachowała oryginalny wariant motywu, występujący w tej samej formie tylko w dwóch jeszcze pracach – grecko­-słowiańskiej Apokalipsie Barucha (3 Baruch) i syryjskiej Grocie Skarbów, obu mających cechy archaiczne, podczas gdy w wersji łacińskiej i orientalnych widoczne są już zmiany. Jeśli faktycznie tak jest, to zastąpienie wcześniejszej wersji musiało nastąpić na wczesnym stadium rozwoju tekstu, prawdopodobnie już w czasie cyrkulowania Pasji w Palestynie lub na Synaju.
O dwóch słowiańskich przekładach dialogu Ofiara Abrahama
Authors: Skowronek Małgorzata 
Published: October 2016

On two Slavonic translations of the Renaissance drama Abraham’s sacrificeThe paper’s main aim is to present two South-Slavonic translations of the Renaissance Greek drama Abraham’s sacrifice (I Thysía toú Avraám) by Vincenzo Cornaro; the first one was made by the Serbian man of letters Vikentije Rakić (1750–1818) at the end of the eighteenth century, the second one – by Andrey Pop-Doynov Robovski (1801–1858), a Bulgarian priest, teacher and activist for autocephaly of the Bulgarian Orthodox Church. The different recep­tion and spread of the two translation was probably due to their various cultural contexts and literary value. Rakić’s translation was widely disseminated in both printed editions and manuscript copies, two of which are described in detail in the present article. O dwóch słowiańskich przekładach dialogu Ofiara AbrahamaCelem artykułu jest ukazanie specyfiki dwóch południowosłowiańskich przekładów późnorenesansowego dialogu Ofiara Abrahama (Ἡ Θυσία τοῦ Ἀβραάμ Vincenzo Cornaro), autorstwa Vikentije Rakicia (1750–1818), pisarza i tłumacza, oraz Andreja Pop-Dojnowa Robowskiego (1801–1858), kapłana, kaznodziei i działacza na rzecz autokefalii Bułgarskiej Cerkwi Prawosławnej. Powstałe w różnych okolicznościach kulturowych, o innych wartościach artystycznych, odmiennie były przyjmowane i rozpowszechniane. Przekład V. Rakicia trafił również do kopistów kodeksów rękopiśmiennych w pierwszej połowie XIX wieku.
Biblijny komponent tekstu cerkiewnosłowiańskiego (przykład staroserbskich zapisów)
Authors: Lis-Wielgosz Izabela 
Published: October 2016

Biblical component of Old Church Slavonic text – the example of the Old Serbian inscriptionsThe paper deals with the problem of the presence of biblical material in Old Church Slavonic texts. While this question has indeed already been broadly and repeatedly discussed by palaeo-Slavists, the developments in medieval studies and the achievements in textological and editorial fields have once again made it an open issue still demanding further elaborations and clarifications. In the discourse of the discipline, the topical question concerns not so much frequency or participation as of the modes of usage of the canonical corpus, that is its concrete and conscious application, whereby it becomes an intrinsic and recognizable component of the literary work. My deliberations are intentionally limited to the example of brief literary forms, namely the Old Serbian inscriptions, which have not yet been considered or even marginalized, although they constitute lofty artistic and autonomous forms of expression, mirroring the whole repertoire of ideas, motifs, constructions and reserves of proceedings and operational strategies characteristic of the Old Church Slavonic literature. Biblijny komponent tekstu cerkiewnosłowiańskiego (przykład staroserbskich zapisów)W artykule podjęto problem obecności materiału biblijnego w tekstach cerkiewnosło­wiańskich, który wprawdzie był już wielokrotnie i szeroko omawiany przez paleoslawistów, lecz wraz z rozwojem refleksji mediewistycznej, osiągnięciami na polu tekstologicznym i edytorskim, nadal wydaje się zagadnieniem otwartym, wymagającym dalszych dopełnień i doprecyzowań. W nauce wciąż aktualne jest pytanie nie tyle o frekwencję czy partycypację, ile o modus wykorzystania kanonicznego korpusu, czyli jego konkretne i świadome użycie, takie zastosowanie, że staje się on nieodłącznym i rozpoznawalnym komponentem utworu literackiego. Rozważania na temat biblijnego tworzywa tekstu świadomie ograniczają się do przykładu krótkich form literackich – staroserbskich zapisów, które były dotąd niezauważane czy wręcz marginalizowane, a które stanowią wysoko artystyczne i autonomiczne jednostki wyrazu, odzwierciedlające cały repertuar idei, motywów, konstrukcji oraz charakterystyczny dla literatury cerkiewnosłowiańskiej zasób procedur i strategii operacyjnych.
Предмети на културата (музикални инструменти) и музиката в Библията. Към въпроса за музикалността на поетическото слово, за химнографията и лириката на Николай Лилиев
Authors: Simeonova-Konach Galia 
Published: October 2016

Cultural artefacts (musical instruments) and music in the Bible: On the question of the music of poetry, hymnography and the lyric poetry of Nikolay LilievThe present paper is dedicated to the symbols of musical culture in semiotic and cultural discourse, as reflected by the category “cultural artefacts” (musical instruments) in the Bible. At the same time, it is as an attempt to demonstrate the literary critical and musicological potential of the problem. The category “musical instruments” in biblical texts has been discussed in a historical perspective. Another issue analysed in the paper are the rhythmic and metric structures of Byzantine and Bulgarian hymnography. Both these questions are viewed from the perspective of musical and poetical homology in Bulgarian symbolist poetry, specifically in the lyric poetry of Nikolay Liliev, and of the connections of Orthodox hymnography with broadly understood musicality of poetry. Artefakty (instrumenty muzyczne) i muzyka w Biblii. O muzyczności tekstu literackiego, hymnografii i liryki Nikołaja LiliewaArtykuł poświęcony jest roli symboli kultury muzycznej w dyskursie semiotycznym i kulturowym na podstawie kategorii artefaktów kulturowych (instrumentów muzycznych) w Biblii oraz stanowi próbę ukazania literacko-krytycznego i muzykologicznego potencjału zagadnienia. Kategoria „instrumenty muzyczne” w tekstach biblijnych została omówiona w perspektywie historycznej. Tekst analizuje również problematykę struktur rytmicznych i metrycznych hymnografii bizantyjskiej i bułgarskiej. W drugiej części artykułu oba zagad­nienia rozpatrywane są w aspekcie muzycznej i poetyckiej homologii poezji symbolistów bułgarskich, na podstawie liryki Nikołaja Lilijewa. Inną kwestię podejmowaną w wyżej wymienionym kontekście są niektóre związki i relacje pomiędzy hymnografią prawosławną a szeroko rozumianą muzycznością poezji.
In the trap of agnosticism: Judas according to Emiliyan Stanev
Authors: Drzewiecka Ewelina 
Published: October 2016

In the trap of agnosticism: Judas according to Emiliyan StanevThe article discusses the modern sensation of complete enslavement. It offers an in-depth analysis of Emiliyan Stanev’s short story Lazarus and Jesus (Lazar i Isus; 1977) in the context of relevant entries from the author’s diaries. The article centres on the presentation of Judas as a debunker of Christ’s teaching. Stanev presents his vision of a permanent rift between spirit and reason that is not only a clear expression of the tragedy of agnosticism, but also, paradoxically, an indication that the state of ignorance is blessed, albeit impossible to achieve. Stanev’s story can be interpreted as a deeply ambiguous polemic not only with Christian religion understood as an “irrational” truth about transcendence but also with ideology, i.e. a doctrine that promises future happiness but is just as oppressive as formal secular power. W pułapce agnostycyzmu, czyli Judasz według Emiliana StanewaArtykuł omawia problematykę nowoczesnego poczucia totalnego zniewolenia. Przed­miotem uwagi jest opowiadanie Emiliana Stanewa Лазар и Исус (Łazarz i Jezus, 1977), zaś kontekstem – osobisty dziennik autora oraz rola jego Judasza jako demistyfikatora Chrystusowej nauki. Postawiona przez pisarza diagnoza wiecznego rozdarcia między duchem a rozumem staje się nie tylko kryptonimem tragizmu postawy agnostycznej, lecz – paradoksalnie – także przesłanką dla tezy o błogosławionym, choć niemożliwym do osiągnięcia stanie niewiedzy. Utwór interpretowany jest jako głęboko ambiwalentna polemika nie tyle z religią chrześcijańską jako irracjonalną „prawdą” o transcendencji, co z ideologią, tj. doktryną obiecującą przyszłe szczęście, choć równie zniewalającą jak formalna władza świecka.
Philip Rieff’s typology of culture and its applicability to the literary hybridization of the theological ideas of humanity and spiritual progress (a Bulgarian case study)
Authors: Szwat-Gyłybowa Grażyna 
Published: October 2016

Philip Rieff’s typology of culture and its applicability to the literary hybridization of the theological ideas of humanity and spiritual progress (a Bulgarian case study)The twentieth century has become in a special way a time of reflection on the theologi­cal roots of human thinking, including thinking in political terms; suffice it to mention such names as Walter Benjamin, Carl Schmitt and Erich Voegelin. One of the thinkers who joined the ongoing disputes was Philip Rieff, who in his book My Life Among the Deathworks (2006), took on the task of a controversial (according to many) revitalization of the Judeo-Christian paradigm. Reflecting on the subject of art works over several centuries, he abstracted typo­logical criteria allowing him to build a dichotomous model of art, as dedicated either to death (the non-Judeo-Christian variety) or to life (the Judeo-Christian variety). The paper attempts to verify his reasoning by reflecting on the theological models of humanity and spiritual progress in Teodora Dimova’s novel The Train to Emmaus (Vlakat za Emaus, 2014). O przydatności typologii Philipa Rieffa w badaniach nad literackimi hybrydyzacjami teologicznych idei człowieczeństwa i duchowego postępu (na jednym przykładzie bułgarskim)Wiek dwudziesty w szczególny sposób stał się czasem refleksji nad teologicznymi korze­niami ludzkiego myślenia, w tym myślenia w kategoriach politycznych; dość wspomnieć choćby nazwiska tak różnych myślicieli jak Walter Benjamin, Carl Schmitt, Erich Voegelin. Jednym z badaczy, który włączył się w toczące się dysputy był Philip Rieff, który w książce My Life Among the Deathworks (2006) podjął trud dyskusyjnej (zdaniem wielu) rewitalizacji paradygmatu judeochrześcijańskiego. Snując rozważania na temat dzieł sztuki na przestrzeni kilku wieków, wyabstrahował kryteria typologiczne, pozwalające budować dychotomiczny model sztuki jako dedykowanej śmierci (wariant antyjudeochrześcijański) lub życiu (wariant judeochrześcijański). Jego sposób rozumowania autorka poddaje próbie weryfikacji w reflek­sji nad teologicznym modelem człowieczeństwa i duchowego postępu w powieści Teodory Dimowej Влакът за Емаус (2014).
Zdarzenie – między horrorem a baśnią
Authors: Pająk Patryk 
Published: October 2016

An Event – between horror and fairy taleAn Event (Događaj, 1969) is one of the few Croatian horror movies. In comparison to other examples of the use of the horror genre in Croatian cinema, the film is distinguished by its aesthetic sophistication and skilful use of fairy-tale elements. The director Vatroslav Mimica evokes the mood of horror primarily through a suitably chosen space (the movie takes place mainly in the forest and two homes) as well as the right dosage and gradation of scenes of violence. The topic of An Event is the child’s initiation into adulthood. To highlight the most important stages and milestones of the initiation process, Mimica uses the plot and symbolic elements taken from the fairy-tale convention, such as the figures of false mother and magical helper as well as the motif of fear of abandonment and the motif of incorporation. Presentation of the topic of initiation by means of fairy-tale horror allows the director to describe suggestively the key problem in horror films that is the traumatogenic interaction between the natural and cultural factors that shape human life. Zdarzenie – między horrorem a baśniąZdarzenie to jeden z niewielu chorwackich horrorów. Na tle pozostałych przykładów użycia tej konwencji w kinie chorwackim wymieniony film wyróżnia się estetycznym wyrafi­nowaniem oraz umiejętnym wykorzystaniem pierwiastków baśniowych. Reżyser – Vatroslav Mimica – wywołuje nastrój grozy przede wszystkim za pomocą odpowiednio dobranej prze­strzeni (film rozgrywa się głównie w lesie i dwóch domach) oraz dozowania i stopniowania scen przemocy. Tematem Zdarzenia jest inicjacja dziecka w dorosłość. Aby uwydatnić najważniejsze etapy i punkty zwrotne procesu inicjacyjnego, Mimica wykorzystuje składniki fabularno­-symboliczne zaczerpnięte z konwencji baśni, takie jak postacie fałszywej matki i magicznego pomocnika oraz motywy lęku przed opuszczeniem i inkorporacji. Prezentacja tematu inicjacji za pomocą baśniowego horroru pozwala reżyserowi sugestywnie nakreślić kluczowy dla kina grozy problem traumatogennej interakcji między naturalnymi a kulturowymi czynnikami kształtującymi ludzkie życie.
Kompleks Wanga w Rupite jako sanktuarium religijne
Authors: Ciesielska Ida 
Published: October 2016

Vanga complex in Rupite as a religious sanctuaryThe article addresses the Vanga complex that has been developed since 1994 in a Bul­garian village called Rupite. Due to its unique spatial arrangement as well as the ambiguity of the religious practises engaged at the complex, it at the same time effortlessly serves as an Orthodox, an esoteric and a folk sanctuary. The fact that its creators were influenced by the Marxist and esoteric system established in the twentieth century by Lyudmila Zhivkova as well as spatial categories of the centre and axis mundi, resulted in the occult tenor of this place. Simultaneously, mystification used by the originators together with ambivalent approach of the Bulgarian Orthodox Church towards syncretic religious phenomena, enabled St. Petka Church – constituting the axis of the complex being discussed – to become an official Orthodox church. Furthermore, the Rupite complex can justifiably be interpreted as an institutionalisa­tion of the cult of the local seer Vanga, dynamically developing in the south-west of Bulgaria. Binding psychic and healing spiritual gifts of Vanga with folk beliefs about St. Petka, made it possible to inscribe the seer into the paradigm of a Christian martyr and a prophetess. Moreover, it also allowed Vanga to enter the pantheon of saint healers, who are particularly popular in these areas. Kompleks Wanga w Rupite jako sanktuarium religijneTematem artykułu jest powstający od 1994 roku w bułgarskiej miejscowości Rupite – Kom­pleks Wanga. Dzięki swej wyjątkowości ,,przestrzennej” oraz niejednoznaczności wyzna­wanego kultu obiekt ten funkcjonuje jednocześnie jako sanktuarium prawosławne, ezo­teryczne oraz ludowe. Miejsce to zawdzięcza swój okultystyczny charakter odwołaniom jego twórców do marksistowsko-ezoterycznego systemu światopoglądowego, stworzonego w ubiegłym stuleciu przez Ludmiłę Żiwkową, oraz do przestrzennych kategorii centrum i axis mundi. Jednocześnie, dzięki zastosowanej przez pomysłodawców mistyfikacji oraz ambiwalentnej wobec synkretycznych zjawisk religijnych postawie Bułgarskiej Prawosław­nej Cerkwi, świątynia pw. św. Petki – stanowiąca oś omawianego kompleksu – stała się oficjalnie cerkwią prawosławną. Kompleks w Rupite ponadto interpretować można jako instytucjonalizację prężnie rozwijającego się w zachodnio-południowej Bułgarii kultu rodzi­mej jasnowidzki – Wangi. Powiązanie mediumicznych i leczniczych charyzmatów Wangi z ludowymi wyobrażeniami św. Petki pozwoliło na wpisanie jasnowidzki w paradygmat chrześcijańskiej męczennicy i prorokini oraz włączyło Wangę do panteonu – popularnych na tych terenach – tzw. świętych lekarzy.
Wspomnienie pośmiertne prof. zw. dr hab. Mieczysław Tanty (* 19. lipca 1928 – † 22. kwietnia 2015)
Authors: Rubacha Jarosław 
Published: October 2016

Obituary – Professor Mieczysław Tanty (* 19 July 1928 - † 22 April 2015)This obituary outlines the professional career and work of the outstanding Polish historian and Slavic studies scholar, Professor Mieczysław Tanty (19.07.1928–22.04.2015). Wspomnienie pośmiertne – prof. zw. dr hab. Mieczysław Tanty (* 19 lipca 1928 – † 22 kwietnia 2015)Tekst wspomnienia przedstawia drogę naukową i dorobek wybitnego polskiego historyka i znawcy dziejów Słowiańszczyzny, prof. Mieczysława Tantego.