bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Szamgar, syn Anata, w „Dawnych Dziejach Izraela” Józefa Flawiusza
Authors: Toboła Łukasz 
Published: August 2016

Biblijna wzmianka o Szamgarze, synu Anata (Sdz 3, 31), intryguje swą zwięzłością. Uwagę przykuwa brak użycia terminów „sędzia” i „wybawca” w odniesieniu do osoby Szamgara oraz nieobecność formuł powołania na urząd przez Jahwe towarzyszących innym sędziom Izraela. W wyjaśnieniu tej lakoniczności może pomóc tradycja poświadczona przez Józefa Flawiusza (Dawne dzieje Izraela, 5, 197), który pisze, że „Sanagaros, Anata syn, został wybrany, aby rządzić, w pierwszym roku rządów stracił życie”. Użyte przez Józefa Flawiusza wyrażenie αἱρεθεὶς ἄρχειν („będąc wybrany zarządcą”), dla którego brak bezpośredniego odpowiednika w obecnej postaci tekstu Sdz 3, 31, może być przekładem hebrajskiego leksemu הבקר zinterpretowanego przez starożytnego historyka nie jako określenie oręża, którym walczył Szamgar (םלםד הבקר – „grządziel bydlęca”), lecz jako należący do kolejnego stychu, odrębny termin – imiesłów bierny הֻבִקַר z rdzenia בקר w znaczeniu „doglądać, nadzorować”, poświadczony w tekstach z Qumran, gdzie pojawia się słowo םבקר („nadzorca, zarządca”). Zgodnie z interpretacją sugerowaną przez Józefa Flawiusza problematyczny fragment wersetu Sdz 3, 31 można zatem wokalizować i tłumaczyć w następujący sposób: „został wybrany rządcą [הֻבְקַר] i również on uratował Izraela”.
Egzystencjalna lektura Biblii w tomiku „Doświadczanie ziemi” ks. Janusza Stanisława Pasierba
Authors: Kranicki Krzysztof 
Published: August 2016

Celem artykułu jest przedstawienie poezji jako egzystencjalnej interpretacji Biblii. Za ilustrację tematu posłużył tomik ks. Janusza Stanisława Pasierba (1929–1993) pt. Do­świadczenie ziemi. Tekst jest przyczynkiem do badań literatury jako locus theologicus.
Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana: nowe święto dla Polski
Authors: Ostrowski Dominik , Kopacz Iwona , Zięba Tomasz 
Published: August 2016

W 2013 r. do kalendarza diecezji polskich zostało wprowadzone święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana. W omówieniu historii i tekstów liturgicznych na święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana, autorzy podjęli się obszernej analizy liturgicznej, przedstawiając tło historyczne i kontekst teologiczny tekstów liturgicznych nowego święta. Wychodząc od ukazania zarysu historii i okoliczności wprowadzenia święta, a dochodząc do prezentacji Martyrologium, przedstawiają analizę tekstów formularza Mszy świętej, podejmują się pierwszej próby teologicznej lektury czytań mszalnych. Ukazują teologiczne wnioski analitycznej lektury tekstów Liturgii Godzin. Prowadzonym analizom towarzyszą krótkie próby syntezy teologicznej i liturgicznej. Opracowanie jest pierwszą kompletną prezentacją treści euchologicznych nowego święta, niekiedy zatem zaledwie otwiera wątki dyskusyjne, jednakże w sposób jednoznaczny ukazuje podstawowe prawdy teologiczne święta. Centralnym tematem jest kapłaństwo Chrystusa przewyższające kapłaństwo Starego Testamentu. Kapłaństwo Chrystusa jest jedynym prawdziwym kapłaństwem, w którym z kolei na sposób sakramentalny szczególnie uczestniczą szafarze wyświęceni. Kapłaństwo urzędowe się równorzędnym tematem święta, bo właśnie modlitwa za kapłanów stanowi główną motywację wprowadzenia święta do kalendarzy Kościołów lokalnych.
Jan Paweł II wobec rzeczywistości Auschwitz
Authors: Wronka Stanisław 
Published: August 2016

W kontekście kanonizacji Jana Pawła II autor podejmuje refleksję nad jego doświadczeniem obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Jest to doświadczenie trudne, dlatego może bardziej odsłonić papieża jako człowieka i duszpasterza, jego sposób myślenia i odbierania rzeczywistości. Poprzez kanonizację sposób ten zostaje nam wskazany jako wzorzec. Jan Paweł II pielgrzymował często do obozu w Auschwitz, w którym widział miejsce negacji Boga i człowieka, ale także miejsce zwycięstwa człowieka nad pogardą, nienawiścią i śmiercią dzięki wierze w Boga, z której czerpał miłość do Niego i do człowieka. Symbolem takiego zwycięstwa jest św. Maksymilian Maria Kolbe, męczennik miłości, który jak Chrystus oddał życie za współwięźnia Franciszka Gajowniczka. W tym heroicznym geście – zdaniem Papieża – był obecny sam Chrystus, dlatego obóz w Auschwitz to nie tylko piekło na ziemi, ale również Golgota naszych czasów, cmentarz męczenników, sanktuarium patrona trudnego stulecia. Jan Paweł II przybywał tam, aby się modlić i podejmować refleksję nad kondycją współczesnego człowieka, który w Chrystusie Odkupicielu może wciąż zło dobrem zwyciężać i budować pokój oparty na poszanowaniu praw osoby i narodów.
Św. Jan Kanty w nauczaniu kard. Karola Wojtyły – papieża Jana Pawła II
Authors: Szydełko Łukasz 
Published: August 2016

Karol Wojtyła jako kapłan, biskup i papież w swoim nauczaniu i przepowiadaniu poświęca wiele uwagi świętemu Janowi z Kęt. Widzi w nim wzór oddanego profesora, naukowca, a jednocześnie otwartego na potrzeby innych duszpasterza. Podkreślał takie cechy jego charakteru jak pracowitość, solidność, wrażliwość, zapał w zdobywaniu wiedzy. To wszystko, zdaniem Karola Wojtyły, czyniło ze świętego Jana Kantego postać wybitną i godną naśladowania.
Obrzęd święceń biskupich ks. Karola Wojtyły
Authors: Fedorowicz Szymon 
Published: August 2016

Artykuł zawiera tekst źródłowy polskiego tłumaczenia obrzędu święceń biskupa przygotowanego na święcenia biskupie ks. Karola Wojtyły przez o. Franciszka Małaczyńskiego OSB. Tekst został odnaleziony w archiwum Jacka Fedorowicza i przygotowany do publikacji przez jego syna ks. Szymona Fedorowicza.
„Jezus Chrystus” Atanazego Fica odczytany siedemdziesiąt lat po śmierci autora
Authors: Oracz Anna 
Published: August 2016

Jezus Chrystus, dwutomowe pośmiertne wydanie dzieła Atanazego Fica, zostało opublikowane po raz pierwszy w latach 1951–1952. W swojej pracy autor skoncentrował się nie tylko na poszczególnych faktach z życia Jezusa opisanych w Ewangeliach, lecz także równocześnie usiłował przybliżyć niektóre prawdy wiary chrześcijańskiej. Chociaż jest to dzieło nieukończone (z powodu nagłej śmierci Fica) i trochę przestarzałe, w związku z czym przejawia kilka słabych punktów (takich jak np. stare wyjaśnienie problemu synoptycznego), pozostaje nadal znaczące, zwłaszcza ze względu na sposób odczytania biografii Jezusa: podkreślenie intencji hagiografów, zaufanie do tekstu; i zainteresowanie Ziemią Świętą, co obecnie jest jedną z najbardziej charakterystycznych cech w poszukiwaniu historycznego Jezusa. Dodatkowo teologiczne ukierunkowanie tej pracy pozostaje w zgodzie ze wskazówkami, jakie możemy znaleźć w nowszych dokumentach Kościoła.
Czytać Słowo. Kościelna interpretacja Biblii w prawosławiu i jej trudności z punktu widzenia chrześcijańskiego Zachodu
Authors: Składanowski Marcin 
Published: August 2016

Artykuł przedstawia specyficzną dla teologii prawosławnej kościelną interpretacje Biblii oraz ukazuje trudności tego podejścia teologicznego z punktu widzenia teologii Kościołów i Wspólnot na Zachodzie. Omawiany jest problem kanonu biblijnego w prawosławiu oraz trudności wiążących się z podziałem ksiąg na „kanoniczne” i „niekanoniczne”. Następnie ukazuje się specyficzne elementy egzegezy biblijnej, której podstawowym kontekstem jest wspólnota Kościoła. Wiąże się z tym także problem języka biblijnego, a w jego ramach – znaczenie przypisywane tekstowi Septuaginty oraz krytyczna ocena przez teologów prawosławnych niektórych współczesnych przekładów Biblii. Elementy cenne dla wszystkich chrześcijańskich tradycji oraz główne trudności wysuwane przez teologię zachodnią zestawia zakończenie artykułu.
Musica non grata? Motywy i obrazy muzyczne w Księdze Izajasza
Authors: Kubies Grzegorz 
Published: August 2016

W prezentowanym artykule dokonuję interpretacji motywów i obrazów muzycznych w Księdze Izajasza, dziele zredagowanym w V wieku przed Chrystusem lub później, łączonym z imieniem wybitnego proroka z VIII wieku przed Chrystusem. Zasadnicze rozważania muzykologiczne poprzedzają uwagi na temat biblijnego profetyzmu, czynności symbolicznych, pośród nich muzyki oraz osoby samego proroka. Materiał badawczy – jedenaście fragmentów, w których wzmiankowane są instrumenty muzyczne (ḥālîl, šōpār, tōp, kinnôr, nēbel) został podzielony na trzy grupy. W pierwszej (2 fragmenty) omawiam topos rogu-narzędzia sygnalizacyjnego, w drugiej (6 fragmentów) podejmuję zagadnienia starożytnej praktyki wykonawczej. W ostatniej grupie (3 fragmenty) poddaję analizie fragmenty, w których instrumenty muzyczne pojawiają się w ramach konstrukcji semantyczno-stylistycznej, jaką jest porównanie. Wszystkie omawiane motywy i obrazy muzyczne zostały ukazane w szerokim kontekście biblijno-kulturowym. W rozważaniach nie zabrakło odniesień do innych ksiąg biblijnych. Tekst Biblii Tysiąclecia (wyd. 5, Poznań 2000), który został uzupełniony o nazwy hebrajskie, jest konfrontowany z innymi współczesnymi przekładami – Biblią Warszawską (1975) i Biblią Lubelską (1991–). Choć muzyka w Księdze Izajasza jest łączona z pijaństwem (Iz 5, 12; 24, 10), prostytucją (Iz 23, 16), kojarzona z wrogimi potęgami (Iz 14, 11; 30, 32), to – podkreślmy – „rozbrzmiewa” także ad maiorem Dei gloriam (Iz 30, 29; 38, 20), nie jest sztuką niechcianą (non grata). Z negatywnym obrazem muzyki nie można w żaden sposób łączyć rogu (Iz 18, 3; 27, 13; 58, 1).
Zjawisko prostytucji w Starym Testamencie w etycznej ocenie autorów biblijnych
Authors: Jodzio Halina 
Published: August 2016

Artykuł omawia problem prostytucji tekstach starotestamentalnych. Najpierw analizie poddano słownictwo znh i qᵉdēšāh (qādēš), a następnie teksty prawne, narratywne, profetyckie i mądrościowe. Na podstawie przeprowadzonej analizy można stwierdzić, że prostytucja była zjawiskiem dość popularnym na starożytnym Bliskim Wschodzie. Teksty narratywne pokazują, że choć akceptowane, prostytutki pozostawały na marginesie życia społecznego. Należy podkreślić, że teksty prawne, profetyckie i mądrościowe zawsze negatywnie oceniają zjawisko prostytucji.
Biblijna koncepcja świętości
Authors: Krawczyk Roman 
Published: August 2016

Pojęcie „świętości” jest rzeczywistością niezwykle złożoną dotykającą przede wszystkim tajemnicy Boga, ale też swoim zakresem obejmującą obszar kultu, moralności, przedmiotów i przestrzeni. W niniejszym artykule autor analizuje teksty Starego i Nowego Testamentu, poszerza biblijny obraz świętości o wypowiedzi zawarte w pismach z Qumran i teologii rabinicznej. Rozważania kończy wnioskami z przeprowadzonych analiz.
Wizerunek Boga jako budowniczego w narracji starotestamentalnej
Authors: Obidowicz Andrzej J. 
Published: August 2016

Wiele fragmentów Biblii Hebrajskiej przypisuje Bogu literalnie funkcję budowniczego, określanego przy pomocy imiesłowu czynnego בנה bōne(h). Niniejsze opracowanie podejmuje problematykę stworzenia świata, a także bezpośredniej oraz pośredniej działalności Boga jako inwestora, projektanta i budowniczego obiektów budowlanych – w szczególności sanktuariów Izraela. Biblijne przedstawienie tych Bożych działań pozostaje w ścisłym związku z kosmogonią oraz teologią starożytnych Hebrajczyków. Nie omówiono sensu alegorycznego i symbolicznego analizowanych fragmentów biblijnych. W wyniku podjętej analizy wyprowadzono konkluzję, iż funkcja Boga jako budowniczego stanowi ważny element Jego biblijnego wizerunku.
Głos z nieba w J 12, 28 – jego percepcja i wymowa teologiczna w świetle Biblii
Authors: Nowińska Joanna 
Published: August 2016

W Biblii niebo jest zawsze wspominane w odniesieniu do Boga. Wiele razy autorzy biblijni greckiego tekstu używają słów ἡ φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, aby opisać jeden ze sposobów działania Boga. Istnieją różne recepcje tego wyrażenia i rozmaite ludzkie reakcje – od podziwu do nieporozumienia. J 12, 28nn jest jednym z takich tekstów, więcej – jest on jakby streszczeniem różnych punktów widzenia. Poprzez analizę kontekstualną ukazuje się miłość pomiędzy Bogiem i Synem oraz zaproszenie dla każdego do uczestnictwa w tym misterium – misterium zbawienia.
La crainte de l’effondrement et la vie non vécue
Authors: Ogden Thomas H. 
Published: August 2016

L’article de Winnicott « La crainte de l’effondrement » est un travail inachevé qui exige du lecteur qu’il ne soit pas simplement un lecteur, mais qu’il se fasse également auteur d’un texte qui tend davantage vers une recherche de sens qu’à une présentation d’idées pleinement abouties. L’auteur du présent article nous livre sa compréhension de l’argument souvent confus et parfois opaque du texte de Winnicott : suite à un effondrement 2 du lien mère-nourrisson survenu dans la prime enfance, le nourrisson se voit contraint, seul, de prendre sur soi des événements émotionnels qu’il est incapable d’assumer. Il court-circuite ses angoisses disséquantes primitives au moyen d’organisations défensives qui sont de nature psychotique – substituant à la réalité externe une réalité interne auto-créée, elles excluent chez le nourrisson toute possibilité de faire l’épreuve de ces événements cruciaux. N’ayant pas éprouvé l’effondrement du lien mère-nourrisson au moment de sa survenue dans la prime enfance, l’individu crée un état psychologique où il vit dans la crainte d’un effondrement qui a déjà eu lieu, mais qu’il n’a pas éprouvé. Dans le prolongement de la pensée de Winnicott, l’auteur suggère que la force qui pousse le patient à trouver la source de cette crainte est le sentiment d’être privé de certaines parties de lui-même, parties manquantes qu’il doit retrouver pour devenir entier. La vie qui subsiste en lui n’est, à bien des égards, qu’une vie non vécue.
Notes sur la mémoire et le désir de bion, son premier accueil clinique aux États-Unis : une note sur du matériel d’archives
Authors: Aguayo Joseph 
Published: August 2016

Même si l’article de Bion de 1967 sur la mémoire et le désir nous montre un tournant de sa pensée clinique au cours de sa période épistémologique, il est aussi central dans son évolution de psychanalyste kleinien travaillant avec des patients très perturbés. L’auteur explicite et contextualise ces affirmations grâce à un nouveau matériel d’archives, les Séminaires de Los Angeles, donnés par Bion en avril 1967, et la version intégrale des Notes sur la mémoire et le désir. Au moment où il fait connaître ses idées et son travail clinique à un nouveau public, celui des analystes américains freudiens, Bion donne un nouveau départ à des années de travail théorique. Bien que ce nouveau groupe ait pris connaissance avec enthousiasme de la technique clinique de Bion avec les patients borderline et psychotiques, il réagit de façon variée à ses idées concernant les implications techniques de l’abandon de la mémoire et du désir par l’analyste. Les Séminaires de Los Angeles aussi bien que les Notes suscitèrent des réactions allant de la perplexité à l’admiration et au scepticisme chez ses auditeurs et ses lecteurs.	De plus, ce matériel permet aussi une présentation complète et systématique d’importantes idées sur la technique analytique et, bien que ces idées aient été reconnues et estimées par de nombreux analystes, cette contribution souligne aussi l’aspect crucial de leur réception dans ce contexte américain bien particulier. Les analystes américains se firent une idée bien plus claire de la manière dont Bion travaillait analytiquement, écoutait, formulait des interprétations et donnait de l’importance à la réceptivité de l’écoute de l’analyste dans l’ici et maintenant. L’auteur conclut sur l’examen de l’importance de l’accueil américain de Bion en 1967.
Induction collusoire de la relation perverse : les énactions perverses et les bastions en tant que camouflages de l’angoisse de mort
Authors: Nos Jaime P. 
Published: August 2016

L’auteur de cet article soutient que l’une des principales fonctions de la relation perverse est de pousser l’analyste à devenir le complice inconscient du patient par un « pacte pervers » dirigé contre le travail analytique et visant à dénier les aspects intolérables de la réalité. L’intensité de la force d’induction collusoire de la relation perverse conduit l’analyste à participer à des énactions transféro-contre-transférentielles ainsi qu’à la cristallisation d’une collusion silencieuse et chronique entre le patient et l’analyste dans le champ analytique aboutissant à la stagnation du processus ( cf . Le « bastion », Baranger et Baranger). L’auteur affirme que l’analyse de la pathologie perverse ne doit pas se limiter à la seule interprétation du fonctionnement intrapsychique du patient, mais également prendre en compte les informations obtenues par l’analyste dans sa participation aux énactions collusoires. L’analyste doit donc jeter également un « regard second » sur le « champ » analytique, à la recherche de bastions sous-jacents. L’auteur passe en revue les principales contributions psychanalytiques ayant éclairé le phénomène d’induction collusoire dans la relation perverse avant de l’illustrer en décrivant l’analyse d’un patient à la personnalité perverse. Pour ce patient, l’une des principales fonctions de son mode de relation pervers était d’amener l’analyste à devenir complice de son déni de la terreur de la mort. L’auteur souligne l’influence qu’exerce l’angoisse de mort sur le développement des bastions dans le traitement des patients pervers.
Les orientations de l’activité psychotique dans les organisations pathologiques défensives
Authors: Williams Paul 
Published: August 2016

L’auteur de cet article passe en revue certaines expériences cliniques inhérentes au traitement de patients présentant des troubles de la personnalité et souffrant de la domination interne du fonctionnement du Moi par une organisation défensive pathologique. L’auteur examine plus particulièrement la fonction et le but des attaques perverses et sadiques de l’organisation défensive contre le Moi et soulève des questions relatives à la technique. Il suggère que les diverses formes d’activité sadique et assujettissante exercées par les organisations pathologiques dénoteraient des desseins différents en fonction du type et de la gravité de la psychopathologie de l’individu. Les patients présentant des troubles narcissiques sévères, chez lesquels le lien avec l’objet s’est trouvé associé avec l’éveil d’angoisses psychotiques intenses, semblent être les plus à même d’être soumis du fait de cette organisation pathologique à un impératif invasif et annihilateur ; cette dernière vise à oblitérer l’expérience d’un lien avec tout objet différencié, à éviter les émotions et à contraindre le Moi à s’identifier sur un mode précoce avec l’organisation psychotique du psychisme. D’autres patients, qui présentent des troubles psychiques d’ordre narcissique moins sévères, mais chez lesquels le lien avec l’objet peut également être associé à l’émergence d’angoisses psychotiques suscitées par des conflits intenses ou persistants avec l’objet et s’exprimant parfois par un agrippement sadomasochiste à un objet punitif et puni (par exemple, chez les patients borderline ou dépressifs), lancent des attaques sadiques destinées non pas tant à annihiler le lien avec l’objet qu’à contrôler et à punir ce dernier de façon intrusive. L’auteur examine les nombreuses contributions que les analystes ont consacrées à l’observation de ces phénomènes durant les dernières décennies. Enfin, l’auteur s’intéresse tout particulièrement aux retombées que cela entraîne sur la technique de la cure de ces patients, notamment la nécessité de faire passer leur expérience d’oppression au crible de la triangulation afin de relâcher le contrôle exercé sur le Moi par l’organisation pathologique.
Sur la remémoration : la notion de mémoire sans souvenirs
Authors: Botella César 
Published: August 2016

Dans un premier temps, l’auteur tente une évaluation des notions de mémoire et de remémoration qui tient compte de leur évolution dans l’œuvre freudienne et des débats actuels concernant leur importance dans la cure analytique. Cette réflexion le conduit à envisager un élargissement de la théorie, qui se situe toujours dans le champ freudien, à travers un ensemble de notions dont les principales sont le Travail de figurabilité , la Régrédience , l’ État de séance , le Négatif de trauma et la Mémoire sans souvenirs . Il postule ainsi l’existence d’un Principe de convergence-cohérence régissant la vie psychique. Sa thèse est la suivante : la pratique analytique présente, outre une dimension archéologique bien établie, et que Freud a parfaitement explorée, une modalité particulière du travail de l’analyste en séance que la pratique contemporaine a mis en évidence pour pallier les insuffisances de la première. Il s’agit d’une régrédience de sa pensée qui permet à l’analyste d’accéder à des zones psychiques précoces situées au-delà de la zone de la mémoire des souvenirs représentés. C’est cette modalité qu’il nomme psychanalyse transformationnelle , qui vient en appui de la psychanalyse archéologique. Un schéma du fonctionnement psychique proposé par l’auteur en prolongement de celui de Freud (1900), et la description détaillée d’une cure analytique, en particulier la séance centrale qui permit la réussite de cette analyse, viennent illustrer ses développements théorico-pratiques.
Entrer en contact avec une petite fille autiste et mutique de 19 mois : un récit clinique
Authors: Busch De Ahumada Luisa C. , Ahumada Jorge L. 
Published: August 2016

Porté par l’idée que la psychanalyse offre de précieuses possibilités dans le traitement précoce des troubles autistiques, cet article clinique expose le processus thérapeutique d’une petite fille de dix-neuf mois, autiste et mutique, encapsulée dans une « carapace ». Il décrit de façon détaillée l’évolution de la petite Lila, suivie à raison de quatre séances hebdomadaires pendant deux ans, chez qui l’absence initiale de contact émotionnel se transforme peu à peu pour devenir une relation affective vivante à tonalité œdipienne. Dans le sillage de Frances Tustin - qui a mis l’accent sur la « qualité d’attention » de l’analyste, et de Justin Call - qui préconise que, dans les interactions précoces mère-bébé, le bébé soit celui qui initie le mouvement et la mère celle qui lui emboîte le pas, l’auteur expose la façon dont l’analyste doit faire preuve, dans un contexte quasi-insupportable de non-attention et de non-réponse, d’une capacité soutenue d’attention afin d’être en mesure de rencontrer le patient à mi-chemin, en ces rares moments où l’enfant montre une esquisse d’initiative. Cela contribue à construire de fragiles « moments de contact » qui se fonderont plus tard en des « moments de partage » et pourra conduire à la reconnaissance de l’analyste comme un être humain et à la perception du va et vient de la communication. On assiste ainsi à un rétablissement du « dialogue primitif » (Spitz). En faisant l’expérience de s’éprouver dans le miroir qu’est l’analyste, l’enfant retrouve son sentiment d’exister. Comme le montre la littérature, le courant dominant pense qu’il faut des interprétations précoces et systématiques du transfert, ce qui, à notre avis, a vraiment empêché les progrès dans le traitement psychanalytique des désordres du spectre autistique.