bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Homologous platelet-rich plasma for the treatment of knee osteoarthritis in selected elderly patients: an open-label, uncontrolled, pilot study
Authors: Bottegoni Carlo , Dei Giudici Luca , Salvemini Sergio , Chiurazzi Enrico , Bencivenga Rosella , Gigante Antonio 
Published: February 2016

Objective: The objective of this study was to evaluate the safety and the effect of platelet-rich plasma (PRP) intra-articular injections obtained from blood donors (homologous PRP) on elderly patients with early or moderate knee osteoarthritis (OA) who are not candidates for autologous PRP treatment. Methods: A total of 60 symptomatic patients, aged 65–86 years, affected by hematologic disorders and early or moderate knee OA, were treated with 5 ml of homologous PRP intra-articular injections every 14 days for a total of three injections. Clinical evaluations before the treatment, and after 2 and 6 months were performed by International Knee Documentation Committee (IKDC), Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) and Equal Visual Analogue Scale (EQ VAS) scores. Adverse events and patient satisfaction were recorded. Results: No severe complications were noted during the treatment and the follow-up period. A statistically significant improvement from basal evaluation to the 2-month follow-up visit was observed, whereas a statistically significant worsening from the 2-month to the 6-month follow-up visit was showed. The overall worst results were observed in patients aged 80 years or over and in those affected by minor bone attrition. It was found that 90% of patients were satisfied at the 6-month evaluation. Conclusions: Homologous PRP has an excellent safety profile but offers only a short-term clinical improvement in selected elderly patients with knee OA who are not candidates for autologous PRP treatment. Increasing age and developing degeneration result in a decreased potential for homologous PRP injection therapy. Further studies are needed to confirm these findings.
Idiopathic Toe Walking
Authors: Pomarino David , Ramírez Llamas Juliana , Pomarino Andrea 
Published: February 2016

The aim of this study is to provide clinical examination methods that were designed specifically to assess the level of severity among children with idiopathic toe walking (ITW). The idiopathic toe-walking pattern of 836 children was recorded and analyzed during 4 years. Questionnaires and clinical measurements were evaluated, along with differential tests, assessing the occurrence and severity of toe walking. Questions about family history and onset of toe walking were evaluated along with special tests and measurements assessing the occurrence and severity of toe walking. The different measurements apply during this study, ankle dorsiflexion, lumbar lordosis angle, as well as the clinical spin test, walking after spin test, and heel walking test revealed in all cases that children with a positive family predisposition were significantly more affected than children with negative family predisposition. It is concluded that children with ITW and a positive family predisposition were more intensively affected during all performed clinical tests than children with no family predisposition. The tests used during this study have not being used by any other researches, even though they showed significant differences between the children with ITW and children with a normal gait pattern. Levels of Evidence: Diagnostic, Level II: development of diagnostic test with consecutive patients and control patients
Development of an Inventory for Health-Care Office Staff to Self-Assess Their Patient-Centered Cultural Sensitivity
Authors: Tucker Carolyn M. , Wall Whitney A. , Wippold Guillermo , Roncoroni Julia , Marsiske Michael M. , Linn Gabriel S. 
Published: February 2016

Background: Patient-centered culturally sensitive health care (PC-CSHC) is a best practice approach for improving health-care delivery to culturally diverse populations and reducing health disparities. Despite patients’ report that cultural sensitivity by health-care office staff is an important aspect of PC-CSHC, the majority of available research on PC-CSHC focuses exclusively on health-care providers. This may be due in part to the paucity of instruments available to assess the cultural sensitivity of health-care office staff. The objective of the present study is to determine the psychometric properties of the Tucker-Culturally Sensitive Health Care Office Staff Inventory-Self-Assessment Form (T-CSHCOSI-SAF). This instrument is designed to enable health-care office staff to self-assess their level of agreement that they display behaviors and attitudes that culturally diverse patients have identified as office staff cultural sensitivity indicators. Methods: A sample of 510 health-care office staff were recruited at 67 health-care sites across the United States. These health-care office staff anonymously completed the T-CSHCOSI-SAF and a demographic data questionnaire. Results and Level of Evidence: Confirmatory factor analyses of the T-CSHCOSI-SAF revealed that this inventory has 2 factors with high internal consistency reliability (Cronbach’s αs= .916 and .912). Conclusion and Implications: The T-CSHCOSI-SAF is a useful inventory for health-care office staff to assess their own level of patient-centered cultural sensitivity. Such self-assessment data can be used in the development and implementation of trainings to promote patient-centered cultural sensitivity of health-care office staff and to help draw the attention of these staff to displaying patient-centered cultural sensitivity.
Dive characteristics can predict foraging success in Australian fur seals (Arctocephalus pusillus doriferus) as validated by animal-borne video
Authors: Volpov Beth L. , Rosen David A. S. , Hoskins Andrew J. , Lourie Holly J. , Dorville Nicole , Baylis Alastair M. M. , Wheatley Kathryn E. , Marshall Greg , Abernathy Kyler , Semmens Jayson , Hindell Mark A. , Arnould John P. Y. 
Published: February 2016

ABSTRACT
Dive characteristics and dive shape are often used to infer foraging success in pinnipeds. However, these inferences have not been directly validated in the field with video, and it remains unclear if this method can be applied to benthic foraging animals. This study assessed the ability of dive characteristics from time-depth recorders (TDR) to predict attempted prey capture events (APC) that were directly observed on animal-borne video in Australian fur seals (Arctocephalus pusillus doriferus, n=11). The most parsimonious model predicting the probability of a dive with ≥1 APC on video included only descent rate as a predictor variable. The majority (94%) of the 389 total APC were successful, and the majority of the dives (68%) contained at least one successful APC. The best model predicting these successful dives included descent rate as a predictor. Comparisons of the TDR model predictions to video yielded a maximum accuracy of 77.5% in classifying dives as either APC or non-APC or 77.1% in classifying dives as successful verses unsuccessful. Foraging intensity, measured as either total APC per dive or total successful APC per dive, was best predicted by bottom duration and ascent rate. The accuracy in predicting total APC per dive varied based on the number of APC per dive with maximum accuracy occurring at 1 APC for both total (54%) and only successful APC (52%). Results from this study linking verified foraging dives to dive characteristics potentially opens the door to decades of historical TDR datasets across several otariid species.
Phylogenetic analysis and tissue distribution of elasmobranch glucose transporters and their response to feeding
Authors: Deck Courtney A. , LeMoine Christophe M. R. , Walsh Patrick J. 
Published: February 2016

ABSTRACT
Elasmobranch diets consist of high quantities of protein and lipids, but very low levels of carbohydrates including glucose. Reflecting this diet, most tissues use lipids and ketone bodies as their main metabolic fuel. However, the rectal gland has been shown to be dependent on glucose as a fuel, so we hypothesized that glucose transporters (GLUTs) would be present and upregulated in the gland during times of activation (e.g. following a meal). In this study, we searched for and identified putative class I GLUTs in three elasmobranchs and a holocephalan using transcriptomes, and used these to reconstruct a Bayesian phylogeny. We determined that each of the four species possessed three of the four class I GLUT sequences, but the identities of the isoforms present in each species differed between the elasmobranchs (GLUT1, 3 and 4) and the holocephalan (GLUT1, 2 and 3). We then used qPCR to measure mRNA levels of these GLUTs in the rectal gland, liver, intestine, and muscle of fed and starved spiny dogfish (Squalus suckleyi). The rectal gland data showed higher mRNA levels of GLUT4 in the starved relative to the fed fish. In the muscle, both GLUT1 and 4 were significantly elevated at 24 h post-feeding, as was the case for GLUT4 in the liver. In the intestine on the other hand, GLUT4 was significantly elevated by 6 h post-feeding, remaining elevated through 48 h. We suggest that GLUT4 has taken on the role of GLUT2 in elasmobranchs as the expression patterns observed in the liver and intestine are representative of GLUT2 in other vertebrates.
PP1 initiates the dephosphorylation of MASTL, triggering mitotic exit and bistability in human cells
Authors: Rogers Samuel , Fey Dirk , McCloy Rachael A. , Parker Benjamin L. , Mitchell Nicholas J. , Payne Richard J. , Daly Roger J. , James David E. , Caldon C. Elizabeth , Watkins D. Neil , Croucher David R. , Burgess Andrew 
Published: February 2016

ABSTRACT
Entry into mitosis is driven by the phosphorylation of thousands of substrates, under the master control of Cdk1. During entry into mitosis, Cdk1, in collaboration with MASTL kinase, represses the activity of the major mitotic protein phosphatases, PP1 and PP2A, thereby ensuring mitotic substrates remain phosphorylated. For cells to complete and exit mitosis, these phosphorylation events must be removed, and hence, phosphatase activity must be reactivated. This reactivation of phosphatase activity presumably requires the inhibition of MASTL; however, it is not currently understood what deactivates MASTL and how this is achieved. In this study, we identified that PP1 is associated with, and capable of partially dephosphorylating and deactivating, MASTL during mitotic exit. Using mathematical modelling, we were able to confirm that deactivation of MASTL is essential for mitotic exit. Furthermore, small decreases in Cdk1 activity during metaphase are sufficient to initiate the reactivation of PP1, which in turn partially deactivates MASTL to release inhibition of PP2A and, hence, create a feedback loop. This feedback loop drives complete deactivation of MASTL, ensuring a strong switch-like activation of phosphatase activity during mitotic exit.
TRAF2 exerts opposing effects on basal and TNFα-induced activation of the classic IKK complex in hematopoietic cells in mice
Authors: Zhang Laiqun , Blackwell Ken , Workman Lauren M. , Gibson-Corley Katherine N. , Olivier Alicia K. , Bishop Gail A. , Habelhah Hasem 
Published: February 2016

ABSTRACT
The role of TRAF2 and TRAF5 in TNFα-induced NF-κB activation has become complicated owing to the accumulation of conflicting data. Here, we report that 7-day-old TRAF2-knockout (KO) and TRAF2 TRAF5 double KO (TRAF2/5-DKO) mice exhibit enhanced canonical IκB kinase (IKK) and caspase-8 activation in spleen and liver, and that subsequent knockout of TNFα suppresses the basal activity of caspase-8, but not of IKK. In primary TRAF2 KO and TRAF2/5-DKO cells, TNFα-induced immediate IKK activation is impaired, whereas delayed IKK activation occurs normally; as such, owing to elevated basal and TNFα-induced delayed IKK activation, TNFα stimulation leads to significantly increased induction of a subset of NF-κB-dependent genes in these cells. In line with this, both TRAF2 KO and TRAF2/5-DKO mice succumb to a sublethal dose of TNFα owing to increased expression of NF-κB target genes, diarrhea and bradypnea. Notably, depletion of IAP1 and IAP2 (also known as BIRC2 and BIRC3, respectively) also results in elevated basal IKK activation that is independent of autocrine TNFα production and that impairs TNFα-induced immediate IKK activation. These data reveal that TRAF2, IAP1 and IAP2, but not TRAF5, cooperatively regulate basal and TNFα-induced immediate IKK activation.
Involuntary psychiatric holds - the structure of admissions on the example of Institute of Psychiatry and Neurology in Warsaw
Authors: Markiewicz Inga , Heitzman Janusz , Gardyńska - Ziemba Ewa 
Published: February 2016

CelCelem badań była analiza struktury przyjęć pacjentów z zaburzeniami psychicznymi w trybie nagłym bez ich zgody do IPiN w okresie roku. Analizowano aspekt socjodemograficzny przyjęć, stawiane diagnozy, próby samobójcze poprzedzające przyjęcie, a także aspekt normatywny, m.in. czy wybór określonego przepisu, legitymującego przyjęcie bez zgody, jest uzasadniony diagnozą medyczną.MetodaUżyto autorskiego kwestionariusza umożliwiającego zebranie danych zawartych we wnioskach skierowanych do sądu. Całość opracowano statystycznie z zastosowaniem prostych miar odsetkowych.WynikiWśród ogółu przyjęć do IPiN na oddziały całodobowe w 2012 r., przyjęcia bez zgody stanowiły 15,8%. Przyjęto w trybie nagłym 552 osoby z zaburzeniami psychicznymi (292 kobiety i 260 mężczyzn). Większość przyjętych miała ukończony 40 r.ż. Wśród najczęściej stawianych diagnoz wymienić należy: schizofrenię paranoidalną (43%), majaczenie alkoholowe (7%), CHAD (6%), zespół otępienny (5%), inne zaburzenia psychotyczne (5%), zespół paranoidalny (5%), zaburzenia schizoafektywne (5%), inne diagnozy - mniej niż 1%. U 4% osób, przyjęcie zostało poprzedzone próbą samobójczą. Pacjenci byli najczęściej przyjmowani na podstawie art. 23.1. u.o.z.p.WnioskiOgólna struktura przyjęć bez zgody w IPiN w 2012 r. nie odbiegała od danych europejskich. O ile jednak miary ilościowe opisujące przyjęcia bez zgody można porównać z innymi krajami, o tyle spełnianie przesłanek ustawowych, wymaga znajomości różnych zasad legislacyjnych panujących w innych państwach. Najistotniejsze jest jednak, aby lekarze, podejmujący decyzję o przyjęciu do szpitala pacjenta wbrew jago woli, adekwatnie oceniali stan pacjenta, w odniesieniu do przesłanek u.o.z.p., które na taką konieczność przyjęcia wskazują. Przymusowa hospitalizacja i leczenie wbrew woli ma przede wszystkim służyć dobru pacjenta i ochronie naczelnych wartości - życia i zdrowia człowieka.
Obsessive-compulsive symptoms and physical activity in patients with anorexia nervosa – possible relationships
Authors: Błachno Magda , Bryńska Anita , Tomaszewicz-Libudzic Celina , Jagielska Gabriela , Srebnicki Tomasz , Wiśniewski Artur , Wolańczyk Tomasz 
Published: February 2016

Celustalenie związku między obecnością objawów obsesyjno-kompulsyjnych a poziomem i rodzajem aktywności fizycznej u pacjentek z jadłowstrętem psychicznym (anorexia nervosa - AN).Metoda76 dziewcząt z AN w wieku 14,8 +/- 1,8 lat wypełniło polską wersję kwestionariusza LOI-CV (the Leyton Obsessional Inventory-Child Version). Oceny aktywności fizycznej dokonano przy pomocy autorskiego Kwestionariusza Aktywności Fizycznej.Wyniki35 (46%) osób z co najmniej 25 pkt. w Skali Wpływu LOI-CV włączono do grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia zaburzenia obsesyjno-kompuslyjnego (grupa PR), pozostałe 41 (54%) do grupy bez ryzyka (grupa BR). Pacjentki z grupy BR istotnie mniej czasu spędzały na świeżym powietrzu zimą, rzadziej uczyły się stojąc, częściej jeździły windą, niż korzystały ze schodów. Wykazano dodatnią korelację między ilością godzin tygodniowo poświęcanych na aktywności fizyczne w ocenie rodzica a ilością odpowiedzi „TAK” LOI-CV, na poziomie tendencji dodatnią korelację między wynikiem Indeksu Aktywności wg Pacjenta oraz łącznego Indeksu Aktywności a ilością odpowiedzi „TAK” LOI-CV. Czas spędzany na nauce w szkole ujemne korelował z ilością odpowiedzi „TAK” LOI-CV.Wnioskiuzyskane wyniki wskazują na związek pomiędzy występowaniem objawów obsesyjno-kompulsyjnych a nadmierną aktywnością fizyczną u pacjentek z AN.
Parental attitudes and aggression in the Emo subculture
Authors: Chęć Magdalena , Potemkowski Andrzej , Wąsik Marta , Samochowiec Agnieszka 
Published: February 2016

CelPrawidłowe funkcjonowanie młodzieży wiąże się z właściwymi relacjami z rodzicami, natomiast negatywne związki prowadzą do agresywnych zachowań. Młodzi członkowie subkultury Emo, charakteryzują się głęboką wrażliwością emocjonalną i są szczególnie narażeni na wpływ rodziców.
Celem pracy jest przedstawienie specyfiki relacji pomiędzy postawami rodzicielskimi i ujawnianiem agresji wśród młodzieży z subkultury Emo, w porównaniu z grupą kontrolną.MetodaW badaniu wstępnym wzięło udział 3800 gimnazjalistów. Wyodrębniono grupę docelową, do której zakwalifikowano 41 osób z subkultury Emo, oraz grupę kontrolną, dobraną pod kątem wieku i płci tj. 48 osób. Wśród narzędzi badawczych wykorzystano ankietę dla uczniów do badań przesiewowych, Skalę Postaw Rodzicielskich, Kwestionariusz Agresywności Młodzieży - Reaktywność Emocjonalna, oraz kwestionariusz własny, zawierający pytania dotyczące danych demograficznych badanej młodzieży oraz funkcjonowania w subkulturze Emo.WynikiUzyskane wyniki badań wskazują na istotny związek pomiędzy niewłaściwymi postawami rodzicielskimi i zachowaniami agresywnymi wśród młodzieży z subkultury Emo, w porównaniu z grupą kontrolną.WnioskiW subkulturze Emo zachowania agresywne młodzieży powiązane są z nieprawidłowymi postawami rodzicielskimi. Postawy matki, niezależnie od przynależności młodzieży do subkultury, są znacznie silniej związane z agresywnością młodzieży niż postawy ojców. Ponadto w subkulturze Emo zachowania agresywne występują zwłaszcza wtedy, gdy ojciec wykazuje się nadmiernie wymagającą postawą. Znaczący jest również fakt, że redukcja nasilenia prawie wszystkich rodzajów przejawianej agresji młodzieży z subkultury Emo związana jest z postawą akceptującą matki. Postawa autonomiczna matek łączy się ze wzrostem poziomu agresji w tej grupie, zaś postawa niekonsekwentna matek sprzyja wzrostowi agresji u wszystkich nastolatków.
Prevalence of self-injury performed by adolescents aged 16–19 years
Authors: Pawłowska Beata , Potembska Emilia , Zygo Maciej , Olajossy Marcin , Dziurzyńska Ewa 
Published: February 2016

CelCelem pracy była ocena rozpowszechnienia dokonywania samouszkodzeń wśród młodzieży w wieku od 16 do 19 roku życia oraz wskazanie zmiennych demograficznych, wybranych zmiennych środowiskowych i zachowań ryzykowanych współwystępujących z dokonywaniem samouszkodzeń przez badanych.MetodaGrupa badana i metoda: Badaniami objęto 5 685 osób: dziewcząt i chłopców, w wieku od 16 do 19 roku życia. W pracy zastosowano Ankietę własnej konstrukcji.WynikiWyniki: Stwierdzono istotne statystycznie różnice między liczbą młodzieży dokonującej i niedokonującej samouszkodzeń, która stosuje środki psychoaktywne, dokonuje prób samobójczych, upija się, ucieka z domu, zgłasza konflikty z rodzicami, doświadcza przemocy ze strony rodziców i rówieśników oraz informuje o uzależnieniu od alkoholu członka rodziny.Wnioski1.	Samouszkodzeń dokonuje 14% badanej młodzieży w wieku od 16 do 19 roku życia, istotnie więcej dziewcząt niż chłopców.
2.	Istotnie więcej młodzieży dokonującej niż niedokonującej samouszkodzeń informuje o stosowaniu środków psychoaktywnych, upijaniu się, planach samobójczych, dokonywaniu prób samobójczych, ucieczkach z domu, zaniedbywaniu nauki oraz częściej spożywa alkohol.
3.	Istotnie więcej badanej młodzieży dokonującej niż niedokonującej samouszkodzeń wychowuje się w rodzinie niepełnej, informuje o uzależnieniu od alkoholu członka rodziny, konfliktach z rodzicami i doświadczanej ze strony rodziców i rówieśników przemocy psychicznej i fizycznej. Istotnie więcej dziewcząt dokonujących niż niedokonujących samouszkodzeń doświadczało przemocy seksualnej.
4.	Dokonywanie samouszkodzeń przez badaną młodzież współwystępuje z czynnikami motywującymi do tego rodzaju zachowań: poczuciem bezradności, odrzucenia, osamotnienia, poczuciem winy, złości, impulsywnością, chęcią zemsty, trudnościami w nauce, nieporozumieniami z rodzicami i rówieśnikami.
Repetetive self-Injury and the body self
Authors: Kubiak Anna , Sakson-Obada Olga 
Published: February 2016

CelOcena różnic w zakresie Ja cielesnego i progów bólu między osobami okaleczającymi się w powtarzalny sposób a tymi, u których nie stwierdza się takich zachowań.MetodaBadanych wyłoniono w badaniu przesiewowym oraz w ramach doboru celowego (grupa badawcza składała się z 34 - 29 kobiet i 5 mężczyzn osób a grupa kontrolna z 32 - 28 kobiet i 4 mężczyzn). W badaniu wykorzystano autorski Kwestionariusz Napięciowy oraz Inwentarz Pytań Dotyczących Samouszkodzeń. Wspomniane narzędzia służyły do oceny obecności i okoliczności samouszkodzeń. Zastosowano także pomiar aparaturą typu Temptest (ocena wrażliwości na ból) oraz Kwestionariusz Ja cielesnego.WynikiOsoby nawykowo okaleczające się cechują się wyższymi wskaźnikami dezadaptacyjności Ja cielesnego, niż osoby z grupy kontrolnej. W grupie badawczej stwierdzono zakłócenia w takich aspektach Ja cielesnego jak: percepcja doznań, interpretacja oraz regulacja emocji i potrzeb fizycznych, stosunek emocjonalny do ciała oraz poczucie tożsamości cielesnej. Kobiety okaleczające się miały wyższy próg bólu, niż kobiety z grupy kontrolnej zaś mężczyźni okaleczający się byli bardzie wrażliwi na ból niż ci, którzy nie podejmują samouszkodzeń. Ten ostatni rezultat należy traktować z ostrożnością ze względu na małą liczebność grupy mężczyzn.WnioskiPrzeprowadzone badania pozwalają przyjąć, że nieprawidłowości w obrębie aspektu osobowości jakim jest Ja cielesne, stanowi istotny czynnik ryzyka dla podjęcia powtarzalnych samouszkodzeń. Obniżony próg bólu u mężczyzn dokonujących samookaleczeń, w zestawieniu z podwyższonym próg bólu u kobiet okaleczających się jest wynikiem zaskakującym, który domaga się potwierdzenia w dalszych badaniach.
Neurotic personality and pseudo-cardiac symptoms in a day hospital patients diagnosed at pretreatment between 2004 and 2014
Authors: Sobański Jerzy , Popiołek Lech , Klasa Katarzyna , Rutkowski Krzysztof , Dembińska Edyta , Mielimąka Michał , Cyranka Katarzyna , Müldner-Nieckowski Łukasz 
Published: February 2016

Cel pracyOcena powiązania występowania objawów pseudokardiologicznych u pacjentów kwalifikowanych do psychoterapii, z nasileniem i obrazem ich nerwicowych zaburzeń osobowości.MetodaHistorie chorób 2450 pacjentów kwalifikowanych do oddziału dziennego w latach 2004-2014 analizowano pod kątem powiązań między zgłaszanymi w kwestionariuszu objawowym KO'0' symptomami a wartościami współczynników globalnego nasilenia objawów nerwicowych (OWK), globalnego nasilenia nerwicowych zaburzeń osobowości (XKON) oraz nieprawidłowymi wartościami 24 skal kwestionariusza KON-2006. Powiązania w postaci współczynników OR z 95% przedziałami ufności zostały oszacowane za pomocą analiz regresji logistycznej.WynikiObecność objawów pseudokardiologicznych wiąże się z istotnie większym nasileniem neurotyczności zarówno opisywanej przez globalne nasilenie objawów (OWK) jak i przez współczynnik globalnego nasilenia nerwicowych zaburzeń osobowości (XKON) oraz większość spośród 24 skal składowych kwestionariusza KON-2006.Wnioski1. Podłoże osobowościowe, możliwe do zdiagnozowania za pomocą kwestionariusza KON-2006, wydaje się być istotnym czynnikiem ryzyka objawów pseudokardiologicznych, które mogą być częścią zaburzeń nerwicowych, lub też mogą tego typu zaburzeniom towarzyszyć. 2. U kobiet istnieje szczególnie silna zależność pomiędzy tachykardią a Poczuciem Zagrożenia, Egzaltacją, Astenią oraz Przekonaniem o niezaradności życiowej. 3. Wśród mężczyzn ból w klatce piersiowej jest bardzo mocno związany z Poczuciem przeciążenia.
Prawdopodobnie ustąpienie objawów pseudokardiologicznych może być uzyskane przez leczenie psychoterapią ukierunkowane przyczynowo - na usunięcie nerwicowych dysfunkcji osobowości.