bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Restrictive versus liberal red blood cell transfusion strategy after hip surgery: a decision model analysis of healthcare costs
Authors: Fusaro Mario V. , Nielsen Nathan D. , Nielsen Alexandra , Fontaine Magali J. , Hess John R. , Reed Robert M. , DeLisle Sylvain , Netzer Giora 
Published: December 2016

BACKGROUNDRed blood cell transfusion related to select surgical procedures accounts for approximately 2.8 million transfusions in the United States yearly and occurs commonly after hip fracture surgeries. Randomized controlled trials have demonstrated lack of clinical benefit with higher versus lower transfusion thresholds in postoperative hip fracture repair patients with cardiac disease or risk factors for cardiac disease. The economic implications of a higher versus lower hemoglobin (Hb) threshold have not yet been investigated.STUDY DESIGN AND METHODSA decision tree analysis was constructed to estimate differences in healthcare costs and charges between a Hb transfusion threshold strategy of 8 g/dL versus 10 g/dL from the perspective of both Centers for Medicare and Medicaid Services (CMS) as well as hospitals. Secondary outcome measures included differences in transfusion‐related adverse events.RESULTSAmong the 133,697 Medicare beneficiaries undergoing hip fracture repair in 2012, we estimated that 45,457 patients would be anemic and at risk for transfusion. CMS would save an estimated $11.3 million to $24.3 million in payments, while hospitals would reduce charges by an estimated $52.7 million to $93.6 million if the restrictive transfusion strategy were to be implemented nationally. Additionally, rates of transfusion‐associated circulatory overload, transfusion‐related acute lung injury, acute transfusion reactions, length of stay, and mortality would be reduced.CONCLUSIONSThis model suggests that the uniform adoption of a restrictive transfusion strategy among patients with cardiac disease and risk factors for cardiac disease undergoing hip fracture repair would result in significant reductions in clinically important outcomes with significant cost savings.
Histone deacetylase inhibitors suppress ABO transcription in vitro, leading to reduced expression of the antigens
Authors: Takahashi Yoichiro , Kubo Rieko , Sano Rie , Nakajima Tamiko , Takahashi Keiko , Kobayashi Momoko , Handa Hiroshi , Tsukada Junichi , Kominato Yoshihiko 
Published: December 2016

BACKGROUNDThe ABO system is of fundamental importance in the fields of transfusion and transplantation and has apparent associations with certain diseases, including cardiovascular disorders. ABO expression is reduced in the late phase of erythroid differentiation in vitro, whereas histone deacetylase inhibitors (HDACIs) are known to promote cell differentiation. Therefore, whether or not HDACIs could reduce the amount of ABO transcripts and A or B antigens is an intriguing issue.STUDY DESIGN AND METHODSQuantitative polymerase chain reactions were carried out for the ABO transcripts in erythroid‐lineage K562 and epithelial‐lineage KATOIII cells after incubation with HDACIs, such as sodium butyrate, panobinostat, vorinostat, and sodium valproate. Flow cytometric analysis was conducted to evaluate the amounts of antigen in KATOIII cells treated with panobinostat. Quantitative chromatin immunoprecipitation (ChIP) assays and luciferase assays were performed on both cell types to examine the mechanisms of ABO suppression.RESULTSHDACIs reduced the ABO transcripts in both K562 and KATOIII cells, with panobinostat exerting the most significant effect. Flow cytometric analysis demonstrated a decrease in B‐antigen expression on panobinostat‐treated KATOIII cells. ChIP assays indicated that panobinostat altered the modification of histones in the transcriptional regulatory regions of ABO, and luciferase assays demonstrated reduced activity of these elements.CONCLUSIONABO transcription seems to be regulated by an epigenetic mechanism. Panobinostat appears to suppress ABO transcription, reducing the amount of antigens on the surface of cultured cells.
Inactivation of Zika virus by solvent/detergent treatment of human plasma and other plasma‐derived products and pasteurization of human serum albumin
Authors: Kühnel Denis , Müller Sebastian , Pichotta Alexander , Radomski Kai Uwe , Volk Andreas , Schmidt Torben 
Published: December 2016

BACKGROUNDIn 2016 the World Health Organization declared the mosquito‐borne Zika virus (ZIKV) a “public health emergency of international concern.” ZIKV is a blood‐borne pathogen, which therefore causes concerns regarding the safety of human plasma–derived products due to potential contamination of the blood supply. This study investigated the effectiveness of viral inactivation steps used during the routine manufacturing of various plasma‐derived products to reduce ZIKV infectivity.STUDY DESIGN AND METHODSHuman plasma and intermediates from the production of various plasma‐derived products were spiked with ZIKV and subjected to virus inactivation using the identical techniques (either solvent/detergent [S/D] treatment or pasteurization) and conditions used for the actual production of the respective products. Samples were taken and the viral loads measured before and after inactivation.RESULTSAfter S/D treatment of spiked intermediates of the plasma‐derived products Octaplas(LG), Octagam, and Octanate, the viral loads were below the limit of detection in all cases. The mean log reduction factor (LRF) was at least 6.78 log for Octaplas(LG), at least 7.00 log for Octagam, and at least 6.18 log for Octanate after 60, 240, and 480 minutes of S/D treatment, respectively. For 25% human serum albumin (HSA), the mean LRF for ZIKV was at least 7.48 log after pasteurization at 60°C for 120 minutes.CONCLUSIONThese results demonstrate that the commonly used virus inactivation processes utilized during the production of human plasma and plasma‐derived products, namely, S/D treatment or pasteurization, are effective for inactivation of ZIKV.
Single‐dose intravenous iron infusion versus red blood cell transfusion for the treatment of severe postpartum anaemia: a randomized controlled pilot study
Authors: Holm C. , Thomsen L. L. , Norgaard A. , Langhoff‐Roos J. 
Published: December 2016

Background and ObjectivesThere are no randomized trials comparing intravenous iron to RBC transfusion for the treatment of severe postpartum anaemia. The objectives of this study were to evaluate the feasibility of randomizing women with severe postpartum anaemia secondary to postpartum haemorrhage to RBC transfusion or intravenous iron, and to describe patient‐reported outcomes, and haematological and iron parameters.Materials and MethodsWomen with a postpartum haemorrhage exceeding 1000 ml and an Hb between 5·6 and 8·1 g/dl were randomized to 1500 mg of intravenous iron (n = 7) isomaltoside or RBC transfusion (n = 6). Participants completed the Multidimensional Fatigue Inventory and Edinburgh Postnatal Depression Scale, and blood samples were drawn at inclusion, daily during the first week and at weeks 3, 8 and 12.ResultsWe screened 162 women and included 13 (8%). There was no significant difference between groups in fatigue or depression scores. RBC transfusion was associated with a higher Hb on day 1, inhibition of reticulocytosis during the first week and low iron levels. Intravenous iron was associated with increased reticulocytosis during the first week, repleted iron stores and a higher Hb in weeks 3–12.ConclusionThis pilot study shows that intravenous iron could be an attractive alternative to RBC transfusion in severe postpartum anaemia, and that a larger trial is needed and feasible.
The effectiveness of psychoeducation programs following first episode psychosis: a systematic review protocol
Authors: Matoba Kei , Kajiwara Tomomi , Endo Yoshimi , Makimoto Kiyoko 
Published: December 2016

Review question/objective:
The objective of this review is to establish whether psychoeducational programs can lead to improved outcomes (reduced relapse or readmission) in patients with first-episode psychosis (FEP) compared with usual care. Specifically, the review question is: Are psychoeducational programs for patients with first-episode psychosis effective in improving outcomes compared with those receiving usual care?
Vultures and people: Local perceptions of a low-density vulture population in the eastern mid-hills of Nepal
Authors: Phuyal Sunita , Ghimire Hemant R. , Shah Karan B. , Baral Hem S. 
Published: December 2016

The cause for rapid decline of the South Asian vulture population in 1990s was unknown for many years until diclofenac was proved to be the main reason for such decline in 2004. The vulture populations from Nepal has also undergone rapid decline that causes low awareness among people about its ecological importance. For declining species that have large range and are mostly associated with humans, people’s attitudes can have direct effects on their survival because of the multiple linkages and potential for both positive and negative impacts of human behaviour for these large scavengers. However, little is known about vultures in the eastern mid-hills of Nepal. Therefore, we conducted a study in Ramechhap, a district in the eastern mid-hills of Nepal, to assess the vultures’ status and human relations using transect and questionnaire surveys respectively. Himalayan Griffons Gyps himalayensis and Egyptian Vultures Neophron percnopterus were found in the area, and the majority of respondents interviewed had a positive attitude towards vultures (58.8%) and their conservation (47.3%). Although neglected in previous studies, a neutral attitude (20% towards vultures and 15.8% towards vulture conservation) can be significant (largely related to ignorance) and can be readily turned to negative due to the vulture’s carcass consuming behaviour and lack of conventional appeal to many people, with implications for the success of a conservation programme. In our study, carcass scarcity appeared to be an increasing concern with about 90% of the respondents reporting burying cattle carcasses, and that this practice has recently increased. In the course of the study period, however, two (unburied) carcasses were observed. Our study found that nimesulide, a potentially toxic NSAID for vultures, was used for veterinary purpose in the study area, which could be a serious threat to vultures. Other human activities such as carcass poisoning pose threats to vultures in the study area. Therefore, for long term vulture conservation, local attitudes and behaviour should be considered along with ecological aspects of vultures.
Chemical restraint of captive Kinkajous Potos flavus (Schreber, 1774) (Carnivora: Procyonidae) using a ketamine, xylazine and midazolam combination and reversal with yohimbine
Authors: Lescano Jesús , Quevedo Miryam , Ramos Milagros , Fernández Víctor 
Published: December 2016

Detailed information on the anaesthetic and cardiorespiratory effects of drug combinations used for the chemical immobilization of Kinkajous (Potos flavus) is scarce. This study assessed the effects of ketamine (2.5mg/kg), xylazine (1mg/kg) and midazolam (0.5mg/kg) combination in P. flavus. Five clinically healthy adult Kinkajous of both sexes were included. Heart rate, respiratory rate, oxygen saturation, blood pressure and body temperature were recorded at five-minute intervals for 25 minutes. Then, animals received 0.125mg/kg of yohimbine by intramuscular injection. Anaesthetic depth was assessed based on stimulus response and muscle tone. Induction, immobilization, and recovery periods were recorded and qualitatively assessed based on the absence of adverse effects. The durations of the induction, immobilization, and recovery periods were 9.42±1.73, 33.33±2.16, and 31.37±5.82 minutes. All periods showed good quality and adequate anaesthetic depth was achieved. Mean heart and respiratory rates were 99±20 beats/minute and 44±9 breaths/minute. Both parameters decreased over the duration of the anaesthesia but they did not reach levels suggesting either bradycardia or bradypnea. Mean body temperature was 37.1±1.5 0C and it also showed a decreasing trend over the duration of the anaesthesia. Mean oxygen saturation was 92±6% and it showed a mildly increasing trend over the duration of the anesthesia. Mean blood pressure was 129±23 mmHg and mild to moderate hypertension was observed. No mortality occurred and no adverse effects were observed in any of the individuals during the three months following immobilization. The assessed anaesthetic combination effectively immobilized the P. flavus individuals, provided good quality and acceptable duration of both induction and recovery periods. It should, however, not be used in Kinkajous with either known hypertension record or pre-existing target organ disease (e.g., renal failure, retinopathy).
Feasibility of Automated Propofol Sedation for Transcatheter Aortic Valve Implantation: A Pilot Study
Authors: Zaouter Cédrick , Hemmerling Thomas M. , Mion Stefano , Leroux Lionel , Remy Alain , Ouattara Alexandre 
Published: December 2016

BACKGROUND:
Recently, several trials have shown that closed-loop sedation is feasible. No study has used automated sedation in extremely frail patients, such as those scheduled for transcatheter aortic valve implantation (TAVI). We developed and tested a novel automated sedation system for this kind of population and surgery. The system integrates a decision support system that detects respiratory and hemodynamic events via smart alarms, which provide pertinent/related clinical suggestions and treatment options. The main objective was the feasibility of closed-loop sedation, defined as successful automated sedation without manual override. Secondary qualitative observations were clinical and controller performance.

METHODS:
Twenty patients scheduled for elective TAVI were enrolled. Sedation was administered via a closed-loop delivery system designed for propofol. The clinical performance of sedation was the efficacy to maintain a bispectral index (BIS) of 65. To evaluate the sedation performance, BIS values were stratified into 4 categories: excellent, very good, good, and inadequate sedation control, defined as BIS values within 10%, ranging from 11% to 20%, ranging from 21% to 30%, or >30% from the target value, respectively. The controller performance was calculated using Varvel parameters. Critical respiratory and hemodynamic events were documented. The former was defined as peripheral oxygen saturation <92% and/or respiratory rate <8/min, whereas the latter was considered a mean arterial pressure <60 mm Hg and/or heart rate <40 bpm.

RESULTS:
Automated sedation was successful in 19 patients undergoing TAVI. One patient was excluded from the final analysis because of conversion to general anesthesia. The secondary observations revealed that the clinical performance allowed an excellent to good control during 69% (99% confidence interval, 53%–77%; interquartile range, 59%–79%) of the sedation time. Fifteen patients presented critical respiratory episodes, with a median of 3 events per hour of sedation. Six patients presented critical hemodynamic episodes, with a median of 2 events per hour of procedure.

CONCLUSIONS:
The automated closed-loop sedation system tested could be used successfully for patients scheduled for a TAVI procedure. The results showed a satisfactory clinical performance of sedation control.
Associations of selected lower urinary tract symptoms with biographical context in patients of a day hospital for neurotic disorders
Authors: Skalski Michał , Sobański Jerzy , Golabek Tomasz , Świerkosz Agata , Klasa Katarzyna , Przydacz Mikołaj , Rutkowski Krzysztof , Dembińska Edyta , Mielimąka Michał , Cyranka Katarzyna , Chłosta Piotr , Dudek Dominika 
Published: December 2016

Cel pracyOcena związku subiektywnie ocenianych okoliczności biograficznych i skarg z zakresu dolnego odcinka układu moczowego sprawozdawanych przez pacjentów z zaburzeniami nerwicowymi i osobowości.MetodaRetrospektywna analiza współwystępowania okoliczności biograficznych opisanych w ustrukturowanym wywiadzie kwestionariuszowym (ankiecie życiorysowej) z częstomoczem i bezwiednym oddawaniem moczu zgłoszonymi przez 3929 pacjentów dziennego oddziału leczenia zaburzeń nerwicowych w wypełnianych przed kwalifikacją do leczenia kwestionariuszach objawowych.WynikiZgłaszanie objawu częstego oddawania moczu wiąże się u pacjentów oddziału dziennego leczenia nerwic z trudnościami w okresie dzieciństwa i adolescencji (m.in. poczuciem gorszości rodziny oraz poczuciem gorszości w rodzeństwie, niższym wykształceniem rodziców), a także z zakłóceniami wychowania seksualnego (nie uświadomieniem przed 18rż, karaniem za masturbację), oraz konfliktami w związku (nienawiścią, niechęcią do partnera, nie komunikowaniem się wprost), jak również zaburzoną historią/motywacją do jego powstania (szczególnie zawarciem małżeństwa pod naciskiem/przymusem lub z powodu zobowiązań) (...)WnioskiW analizowanej grupie pacjentów z zaburzeniami nerwicowymi i osobowości wybrane dolegliwości z zakresu układu moczowego okazały się wiązać zarówno z niekorzystnymi okolicznościami życiowymi z okresu dzieciństwa i adolescencji (co mogłoby wskazywać na tendencje do regresji oraz przetrwały charakter przeżywania dysfunkcji rodziny pochodzenia m.in. doznawania sytuacji opuszczenia) jak i ze stanowiącym w większym lub mniejszym stopniu ich konsekwencje dysfunkcjami wieku dorosłego - związku/małżeństwa oraz funkcjonowania zawodowego i radzenia sobie w sferze finansowej. Te powiązania, wskazują na prawdopodobne znaczenie tych obszarów przeżywania u pacjentów – nie tylko oddziałów dziennych i nie tylko placówek psychiatrycznych zgłaszających ‘skargi pseudo-urologiczne’, lecz także przynajmniej części pacjentów urologicznych – zgłaszających się faktycznie z powodu zaburzeń nerwicowych, szczególnie występujących pod postacią somatyczną.
Assessment of depressiveness in population. Psychometric evaluation of the Polish version of the CESD-R
Authors: Koziara Karolina 
Published: December 2016

Cel pracyPsychometryczna ocena rzetelności i użyteczności polskiego tłumaczenia skali CESD-R, poprawionej wersji skali skali CES-D, do oceny depresyjności w populacji.MetodaW internetowym badaniu wzięło udział 260 osób (kobiety i mężczyźni), wszystkie wypełniały skalę CESD-R. Dla porównania zastosowano również badanie Inwentarzem Depresji Becka. Przeprowadzono analizę rzetelności metodą Cronbacha oraz metodą połówkową (parzyste-nieparzyste). Analogicznie do oryginalnej (anglojęzycznej) publikacji, dokonano również analizy czynnikowej, dzięki której uzyskano 3 grupy czynników. Dodatkowo porównano wyniki uzyskane na skali CESD-R z wynikami uzyskanymi w Inwentarzu Depresji Becka.WynikiUzyskano wysoką rzetelność skali CESD-R, dla alfa Cronbacha wynik równa się 0,95, dla analizy metodą połówkową, przy zastosowaniu wzoru Spearmana-Browna α = 0,95. Dzięki analizie czynnikowej, wyodrębniono 3 główne czynniki skali - poznawczo-afektywne, fizyczne oraz autodestrukcyjne.WnioskiPolska wersja skali CESD-R uzyskała wystarczająco dobre wskaźniki psychometryczne (rzetelność powyżej 0,7), aby stosować ją do oceny depresyjności w populacji. Ocena użyteczności w diagnozie indywidualnej wymaga dalszych badań, jednak uzyskane w tym badaniu wyniki pozwalają mieć nadzieję, że skala CESD-R możliwa będzie do stosowania przynajmniej jako wstępne narzędzie diagnostyczne w praktyce klinicznej.
The assessment of schizotypy by the O-LIFE (Oxford-Liverpool Inventory for Feelings and Experiences) in patients with schizophrenia and affective disorders
Authors: Dembińska-Krajewska Daria , Rybakowski Janusz 
Published: December 2016

Cel pracyCelem pracy była ocena schizotypii za pomocą skali Oxford-Liverpool Inventory for Feelings and Experiences (O-LIFE) w grupie chorych na schizofrenię, chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD) oraz chorobę afektywną jednobiegunową (depresję okresową - ChAJ). Istotnym elementem badania było porównanie – w kontekście podobieństwa – wyników uzyskanych w schizofrenii i ChAD, oraz – w kontekście różnicy – wyników uzyskanych w ChAD i ChAJ.MetodaW badaniu wzięło udział 58 chorych na schizofrenię (35 mężczyzn, 23 kobiety, średnia wieku = 34,0, SD = 9,8), 52 pacjentów z ChAD (22 mężczyzn, 30 kobiet, średnia wieku = 40,3, SD = 13,6) i 57 osoby z ChAJ (24 mężczyzn, 33 kobiety, średnia wieku = 50,2, SD = 11,9) leczonych w Klinice Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Dla oceny schizotypii wykorzystano pełną wersję kwestionariusza O-LIFE (104 pytania), obejmującą takie wymiary jak niezwykłe doznania, dezorganizacja poznawcza, introwersja-anhedonia oraz zachowania impulsywne i niezgodne z regułami.WynikiNajwiększe różnice między poszczególnymi grupami diagnostycznymi stwierdzono w odniesieniu do wymiarów „niezwykłe doznania” i „zachowania impulsywne”. Podobieństwa między schizofrenią i ChAD dotyczyły poziomu niezwykłych doznań, dezorganizacji poznawczej oraz introwersji/anhedonii. Różnice między ChAD i ChAJ występowały w zakresie niezwykłych doznań i zachowań impulsywnych.WnioskiBadanie schizotypii w trzech grupach diagnostycznych (w tym po raz pierwszy w ChA) pozwoliło na odniesienie się do współczesnych koncepcji patogenetycznych i klinicznych dotyczących podobieństwa schizofrenii i ChAD oraz różnic między dwoma grupami zaburzeń afektywnych.
Eating habits and the risk of cardiovascular disease in patients with recurrent depressive disorders
Authors: Stefańska Ewa , Wendołowicz Agnieszka , Cwalina Urszula , Konarzewska Beata , Waszkiewicz Napoleon , Ostrowska Lucyna 
Published: December 2016

Cel pracyCel. Celem badań była ocena zawartości kwasów tłuszczowych oraz aterogenności całodziennych racji pokarmowych pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi nawracającymi w aspekcie zagrożenia chorobami układu krążenia.MetodaMetoda. Badaniem objęto 126 osób (62 osoby z rozpoznaniem zaburzeń depresyjnych nawracających i 64 zdrowych ochotników). W ocenie ilościowej żywienia wykorzystano 24-godzinny wywiad żywieniowy. W ocenie stanu odżywienia wykorzystano pomiary antropometryczne, biochemiczne i analizę składu ciała.WynikiWyniki. Diety 40% badanych kobiet i 55% mężczyzn ocenione wskaźnikiem Keys'a były aterogenne. Proporcja między zawartością WKT a NKT wynosiła odpowiednio 0,3 (kobiety) i 0,2 (mężczyźni) przy wartościach zalecanych ≥1. Nie odnotowano w grupie kobiet istotnych korelacji pomiędzy wybranymi cechami klinicznymi choroby a składnikami diety i danymi biochemicznymi stanu odżywienia. Zaobserwowano jedynie, iż większe nasilenie objawów depresyjnych istotnie ujemnie wpływało na stężenie glukozy we krwi kobiet. Odnotowano również, iż w grupie kobiet z depresją wraz z wiekiem zmniejszało się spożycie tłuszczów ogółem oraz cholesterolu pokarmowego. W grupie badanych mężczyzn nie wykazano istotnych statystycznie korelacji pomiędzy ocenianymi zmiennymi.WnioskiWnioski. Nieprawidłowa struktura energii, jak i skład racji pokarmowych badanych może w przyszłości przyczyniać się do rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, utrudniając też utrzymanie zdrowia psychicznego.