bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Predictors of the Need for Secondary Surgery Following In Situ Pinning for Slipped Capital‐Femoral Epiphysis
Authors: Fornari Eric D. , Sylvia Stephen M. , Molho David A. , Moloney Christine M. , Schulz Jacob F. 
Published: October 2017

Background: Previous studies have investigated the longterm outcomes of slipped capital femoral epiphysis (SCFE) treatment but have not fully elucidated the specific underlying risk factors for the need for secondary surgery. The purpose of this study was to examine a series of patients treated for SCFE at a single institution to identify risk factors for the need for secondary procedures following in situ pinning. Methods: The medical records of 87 patients (125 hips) ranging in age from 9 to 16 years who underwent in situ pinning for SCFE between 2008 and 2013 were retrospectively evaluated. Patients with less than 1 year of follow-up were excluded. Demographic information, slip classification, and slip severity were determined. Secondary procedures were defined as hardware removal, femoral osteotomy, or total hip arthroplasty. Both individual hips and individual patients were analyzed to determine the risk of requiring a secondary procedure. Results: A total of 46 patients (65 hips) with average follow-up of 28 months (range: 12 to 78 months) met inclusion criteria. In total, 18 hips (28%) required a secondary procedure, including femoral osteotomy (4) and hardware removal (14). There were no cases of total hip arthroplasty. There was a significantly higher risk of requiring secondary procedures in female hips (HR = 4.91, 95% CI = 1.48-16.3, p = 0.01). There were no significant differences related to age, BMI, race, hip pain, slip classification, Southwick angle, slip grade, or tri-radiate cartilage status. Similarly, analysis of individual patients showed a significantly higher proportion of secondary procedures in female patients (p = 0.002). Conclusion: Female sex was the only factor associated with a higher risk for secondary surgery following in situ pinning with a 4.9 time higher rate for secondary procedures compared to males. Slip classification and slip severity were not found to be associated with the need for secondary surgery. This data helps predict surgical outcomes following SCFE treatment with in situ pinning.
Montefiore Comprehensive Model of Care for Elderly Patients with Hip Fractures
Authors: Roe John , Merwin Sara , Cavaluzzi Paul , Horn Wanda 
Published: October 2017

Background: Hip fractures are highly prevalent in the geriatric population, accounting for significant morbidity, mortality, and health-care associated costs. Geriatrics hip fracture comanagement is a systems-based approach to optimize care of these patients, prevent further decompensation, and reduce costs associated with the inpatient stay and consequent sequelae. This study examines preliminary results after implementation of orthopaedic and geriatrics hip fracture comanagement at our large, urban, single center academic medical center. Methods: This is a program evaluation comparing a novel multidisciplinary service with usual care in 120 consecutive, operatively managed hip fracture patients, aged 65 years or over, in 2011. Patients with pathologic fractures, multiple injury trauma, or requiring a monitored unit were excluded. Groups were compared for age, sex, revised cardiac risk index (RCRI), presence of delirium, and admission disposition. Outcome measures included time to surgery, perioperative complications, in-hospital mortality, length of stay (LOS), and 30 day readmission. Institutional Review Board approval was obtained prior to the implementation of this initiative. Results: Mean age, sex, admission disposition, RCRI score, time to surgery, perioperative complications, in-hospital mortality, and 30 day readmission did not differ between the two groups. In the comanagement cohort, there was a significant increase of delirium diagnosis (3.8% versus 22%, p = 0.007) and a reduced length of stay (7.1 versus 4.9 days, p = 0.008). Conclusions: The results from this preliminary programmatic implementation suggest that orthopaedic-geriatrics comanage-ment reduced LOS by 2 days. Complications, readmissions, and in-hospital deaths were similar. There were higher rates of delirium noted in the comanagement group, which we attribute to increased surveillance, detection, and documentation and similar to rates seen in comparable programs. Our investigation supports the experience in other centers in which a systems-based program with well-defined principles and protocols improves processes and outcomes for a common condition in a high-risk population.
Results of early warning indicators for HIV/AIDS in 42 outpatient clinics in 25 northern provinces of Vietnam
Authors: Le Huong Thi , Doan Linh Thuy Thi , Pham Dung Kim , Ngoc Hoang Le Quynh , Phuc Do Huyen , Nguyen Huong Lan Thi 
Published: October 2017

Background: The emergence of HIV drug resistance (HIVDR) is an unavoidable consequence of antiretroviral therapy (ART), and HIVDR early warning indicators (EWIs) could specifically assess factors at individual clinics associated with HIVDR. Thus, the present study aimed to collect data on EWIs for HIV/AIDS at 42 outpatient clinics (OPCs) in 25 northern provinces and cities of Vietnam in 2012. Methods: A retrospective cohort study was conducted. Data was collected from 42 OPCs in 25 northern provinces between October and December 2012. The information was collected retrospectively from outpatient records from 2008 to 2011. Results: In total, 99.8% ART patients were prescribed the correct regimen when starting ART treatment. All facilities met the target of under 20% patients lost to follow-up at 12 months. A total of 31/42 facilities reached the goal for on-time appointment keeping and 37/42 facilities achieved the target of first-line retention after 12-month ARV treatment. Conclusions: EWIs should be performed routinely in HIV/AIDS facilities. The data collected will contribute to monitoring, supervision, periodic assessment, and future plans for HIV/AIDS care and treatment programs in the area.
Promising neuroprotective strategies for traumatic spinal cord injury with a focus on the differential effects among anatomical levels of injury
Authors: Ulndreaj Antigona , Badner Anna , Fehlings Michael G 
Published: October 2017

Traumatic spinal cord injury (SCI) is a devastating condition of motor, sensory, and autonomic dysfunction. The significant cost associated with the management and lifetime care of patients with SCI also presents a major economic burden. For these reasons, there is a need to develop and translate strategies that can improve outcomes following SCI. Given the challenges in achieving regeneration of the injured spinal cord, neuroprotection has been at the forefront of clinical translation. Yet, despite many preclinical advances, there has been limited translation into the clinic apart from methylprednisolone (which remains controversial), hypertensive therapy to maintain spinal cord perfusion, and early decompressive surgery. While there are several factors related to the limited translational success, including the clinical and mechanistic heterogeneity of human SCI, the misalignment between animal models of SCI and clinical reality continues to be an important factor. Whereas most clinical cases are at the cervical level, only a small fraction of preclinical research is conducted in cervical models of SCI. Therefore, this review highlights the most promising neuroprotective and neural reparative therapeutic strategies undergoing clinical assessment, including riluzole, hypothermia, granulocyte colony-stimulating factor, glibenclamide, minocycline, Cethrin (VX-210), and anti-Nogo-A antibody, and emphasizes their efficacy in relation to the anatomical level of injury. Our hope is that more basic research will be conducted in clinically relevant cervical SCI models in order to expedite the transition of important laboratory discoveries into meaningful treatment options for patients with SCI.
Quality of life and social support in patients with multiple sclerosis
Authors: Rosiak Katarzyna , Zagożdżon Paweł 
Published: October 2017

Cel pracyJakość życia i potrzeba wsparcia społecznego u osób z diagnozą stwardnia rozsianego są w dużym stopniu uwarunkowane stopniem zaawansowania niepełnosprawności. Celem badania była ocena związku pomiędzy poszczególnymi postaciami SM a subiektywnym odczuwaniem jakości życia oraz wsparcia społecznego.MetodaBadaniem objęto osoby z potwierdzona diagnozą SM przebywające w placówkach rehabilitacyjnych, szpitalach, środowiskach domowych, a także należących do organizacji zrzeszających chorych. Uczestnicy otrzymali pakiet kwestionariuszy poprzedzony informacjami o jego celu oraz instrukcją wyjaśniającą rodzaj zadań składających się na badanie i sposób ich wykonania. Zastosowano w badaniu: Berlińską Skala Wsparcia Społecznego (Łuszczyńska, Kowalska, Schwarzer, Schulz), Kwestionariusz Oceny Jakości Życia (WHOQOL-BREF) oraz kwestionariusz SM stworzony specjalnie na potrzeby badania. Opracowanie statystyczne wykonano przy pomocy pakietu STATA 12.WynikiW badaniu wzięło udział 110 osób w tym 67 kobiet i 43 mężczyzn. Wykazano, że jakość życia w ujęciu ogólnym oraz z uwzględnieniem jej podziału na jakość związaną ze zdrowiem psychologicznym, społecznym, środowiskowym, fizycznym ma największe znaczenie dla pacjentów z pierwotnie-postępującą postacią SM. Analiza wyników także pokazała, że wsparcie społeczne w analizie jednoczynnikowej nie jest istotne w żadnej z postaci SM. Obserwuje się jednak, w analizie w podgrupach płci, że mężczyźni chorujący na SM cztery razy rzadziej uzyskują wsparcie w porównaniu do kobietWnioskiPacjenci chorujący na postać SM pierwotnie postępującą charakteryzują się niższą jakością życia w porównaniu z osobami o innym przebiegu SM. Dodatkowo mężczyźni wypadają dużo gorzej niż kobiety w kwestii wsparcia społecznego. Trudniej jest im przyznać, że potrzebują wsparcia oraz zauważyć możliwości uzyskania oczekiwanego wsparcia
The influence of the repetitive transcranial magnetic stimulation on sleep quality in depression
Authors: Antczak Jakub , Poleszczyk Anna , Wichniak Adam , Rakowicz Maria , Parnowski Tadeusz 
Published: October 2017

Cel pracyPrzezczaszkowa stymulacja magnetyczna serią bodźców (ang. repetitive transcranial magnetic stiumlation – rTMS) poprawia nastrój u chorych na depresję. Obecne badanie miało odpowiedzieć na pytanie czy rTMS wpływa także na bezsenność towarzyszącą depresji.MetodaZbadano 13 chorych (średni wiek 50,6 ±13,9; 11 kobiet) z rozpoznaniem zaburzeń depresyjnych nawracających i zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Chorzy zostali poddani dwudziestu, codziennym sesjom rTMS nad okolicą kory przedczołowej grzbietowo-bocznej po stronie lewej (ang. dorsolateral prefrontal cortex – DLPFC) o częstotliwości 10Hz. Efekt stymulacji mierzono za pomocą Skali Ogólnej Oceny Klinicznej (ang. Clinical Global Impression – CGI), 21-punktowej Skali Depresji Hamiltona (ang. 21-item Hamilton Depression Rating Scale - HDRS), Ateńskiej Skali Bezsenności (ang. Athens Insomnia Scale AIS) oraz za pomocą dzienniczka snu i badania aktygraficznego.WynikiPo rTMS obserwowano istotny spadek punktacji w CGI, w generalnej punktacji HDRS oraz w punktach HDRS dotyczących jakości snu. AIS wykazała trend w kierunku redukcji liczby punktów. Nie obserwowano zmian w zakresie dzienniczka snu i aktygrafii.WnioskiBadanie potwierdziło korzystny wpływ rTMS na nastrój w depresji. Pozostałe wyniki sugerują, że rTMS o wysokiej częstotliwości nad lewą DLPFC nie wykazuje znacznego wpływu na jakość snu u chorych na depresję. Dodatkowe metody terapeutyczne lub modyfikacja protokołu rTMS powinny zostać rozważone celem poprawy bezsenności u chorych z depresją.
Screening for maternal postpartum depression and associationswith personality traits and social support. A Polish follow-upstudy 4 weeks and 3 months after delivery
Authors: Maliszewska Karolina , Świątkowska-Freund Małgorzata , Bidzan Mariola , Krzysztof Preis 
Published: October 2017

Cel pracyCelem pracy była ocena rozpowszechnienia ryzyka depresji poporodowej oraz próba scharakteryzowania matek zagrożonych depresją pod kątem osobowości, wsparcia społecznego i innych danych medycznych oraz psychologicznych.MetodaPrzebadano grupę 548 pacjentek w pierwszym tygodniu połogu, a następnie 4 tygodnie i 3 miesiące po porodzie. Matki wypełniły ankiety, które zawierały pytania dotyczące danych socjodemograficznych i medycznych oraz testy: EPDS (Edynburska Skala Depresji Poporodowej), PHQ-9 (Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta-9), NEO-FFI (Inwentarz Osobowości) i BSSS (Berlińskie Skale Wsparcia Społecznego).WynikiPrawdopodobieństwo depresji poporodowej w trakcie pierwszych 3 miesięcy po porodzie stwierdzono u 6,38% kobiet, przyjmując następujące kryteria: EPDS>12 punktów oraz PHQ-9>9 punktów. Wynik EPDS>9 punktów w pierwszym tygodniu połogu (ORa=4,16; CI 1,59-10,86), hospitalizacja w trakcie ciąży (ORa=3,51; CI 1,32-9,20), wysoki poziom neurotyczności (ORa=1,37; CI 1,05-1,77) oraz wysokie wsparcie buforująco-ochronne (ORa=2,56; CI 1,25-5,23) znacząco zwiększały ryzyko objawów depresyjnych. Do potencjalnych czynników ochronnych zaliczyć można początkowe karmienie piersią (ORa=0,31; CI 0,11-0,90) oraz satysfakcja z otrzymywanego wsparcia społecznego (ORa=0,41; CI 0,22-0,79). Odsetek kobiet rezygnujących z badania wyniósł 23%.WnioskiMatki cechujące się wysokim poziomem neurotyczności, oraz te, które doświadczyły fizycznych i psychicznych problemów w czasie ciąży i połogu mają wyższe ryzyko depresji poporodowej. Kobiety te chronią swoich bliskich przed złymi informacjami o nich samych. Podobną rolę odgrywa brak początkowego karmienia piersią oraz niezadawalające wsparcie społeczne.
Perception of Lower Urinary Tract Symptoms by psychiatrists in mentally affected patients
Authors: Przydacz Mikolaj , Golabek Tomasz , Sobański Jerzy , Jaworska Karolina , Skalski Michal , Świerkosz Agata , Dudek Przemyslaw , Sobieraj Dariusz , Dudek Dominika , Chłosta Piotr 
Published: October 2017

Cel pracyObjawy z dolnego odcinka dróg moczowych (lower urinary tract symptoms – LUTS) są powszechne i związane są z wysokimi kosztami leczenia. Liczne badania wykazały ich negatywny wpływ na jakość życia uwarunkowaną stanem zdrowia pacjentów, jak również na ich zdrowie fizyczne i psychiczne. Równoczesne występowanie LUTS oraz objawów psychiatrycznych jest częste i zostało opisane przez psychiatrów, urologów oraz ginekologów, jednak percepcja objawów z dolnego odcinka dróg moczowych przez lekarzy psychiatrów na nie została jak dotąd przeanalizowana.MetodaOpracowaną ankietę składającą się z 31 pytań dotyczących percepcji LUTS przez lekarzy psychiatrów, wysłano pocztą elektroniczną do lekarzy zarejestrowanych w Polskim Towarzystwie Psychiatrycznym. Internetowa platforma SurveyMonkey została użyta jako miejsce do zbierania i przechowywania odpowiedzi.WynikiDziewięćset pięćdziesiąt trzech lekarzy psychiatrów wypełniło kwestionariusz. Większość badanych stwierdziła, że jedynie ,,okazjonalnie” pyta swoich pacjentów o zaburzenia związane oddawanie moczu. Ankietowani oszacowali częstość zaburzeń oddawania moczu u swoich pacjentów jako ,,umiarkowanie częste” dolegliwości, występujące u ,,10-30%” chorych. Odnotowano jednak rozbieżności pomiędzy różnymi podgrupami ankietowanych. Ponadto, uzyskane odpowiedzi wskazują, że psychiatrzy mogą być nie w pełni świadomi wpływu swojego leczenia (psychoterapii/farmakoterapii) na poprawę LUTS. Większość ankietowanych nie zauważa również związku pomiędzy progresją choroby psychicznej a nasileniem LUTS.WnioskiPercepcja objawów z dolnego odcinka układu moczowego przez lekarzy psychiatrów wydaje się być ograniczona. Edukacja oraz informowanie lekarzy psychiatrów na temat wpływu LUTS może przyczynić się do poprawy jakości życia pacjentów, ich rokowania oraz długoterminowej opieki.
Investigating the marital satisfaction in terms of gender: A meta-analysis study<p>Evlilik doyumunun cinsiyet açısından incelenmesi: Bir meta-analiz çalışması
Authors: Haylı Rüstem Göktürk , Durmuş Emine , Kış Ali 
Published: October 2017

The purpose of this research is to apply a meta-analysis to determine whether there is a difference in marital satisfaction according to gender. For this purpose, 64 thesis about the subject of marriage satisfaction was reached from the databases of National Thesis Center of the Council of Higher Education. Theses included 27 theses with gender variables and data that correspond to the coding protocol. The sample of the study consisted of a total of 6,755 people including 3418 female (50,6%) and 3337 male (49,4%). The effect size of marriage satisfaction by sex was determined by using the Standardized Mean Difference (SMD) analysis method known as Cohen’s d in the literature. As a result of Egger's Regression Test, Orwin's Fail-Safe N, Duval and Tweedie's Trim and Fill method and funnel graph, it was determined that there was no publication bias in the research. In the study, a negligible effect size in favour of male was found both the fixed effects model and random effects models (Fixed: d = -0.12 Random: d = -0.08) and the study was heterogeneous (Q = 94.83, p = 0.00, I2 = 72, 58). The findings of the research were discussed in the context of the relevant field and some suggestions were presented.Extended English abstract is in the end of PDF (TURKISH) file.ÖzetBu araştırmanın amacı, evlilik doyumunda cinsiyete göre fark olup olmadığını belirlemek için bir meta-analiz uygulamaktır. Bu amaçla Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı Ulusal Tez Merkezi Veri Tabanından evlilik doyumunu konu alan 64 teze ulaşılmıştır. Bu tezlerden cinsiyet değişkenine yer verilen ve kodlama protokolüne uyan veriler içeren 27 tez, araştırmaya dahil edilmiştir. Araştırmanın örneklemini 3418’i kadın (%50,6), 3337’si erkek (%49,4) olmak üzere toplam 6755 kişi oluşturmaktadır. Evlilik doyumunun cinsiyete göre etki büyüklüğü, alan yazında Cohen d olarak bilinen Standardize Ortalamalar Farkı (SOF) analiz yöntemi kullanılarak belirlenmiştir. Yayın yanlılığını belirlemek amacıyla uygulanan Egger’in Regresyon Testi, Orwin’in Güvenli N Sayısı, Duval ve Tweedie’nin Kırp ve Doldur yöntemi ve huni grafiği sonucunda araştırmada yayın yanlılığı olmadığı saptanmıştır. Araştırmada hem sabit etkiler hem de rastgele etkiler modeline göre erkekler lehine önemsiz düzeyde (SEM: d=-0.12 REM: d=-0.08) bir etki büyüklüğü saptanmış ve araştırmanın heterojen (Q=94.83, p=0,00; I2= 72,58) olduğu belirlenmiştir. Araştırmanın bulguları ilgili alan yazın çerçevesinde tartışılmış ve birtakım öneriler sunulmuştur.
Acute Effects of Active, Ballistic, Passive, and Proprioceptive Neuromuscular Facilitation Stretching on Sprint and Vertical Jump Performance in Trained Young Soccer Players
Authors: Oliveira Lucas P. , Vieira Luiz H.P. , Aquino Rodrigo , Manechini João P.V. , Santiago Paulo R.P. , Puggina Enrico F. 
Published: October 2017

Abstract
Oliveira, LP, Vieira, LHP, Aquino, R, Manechini, JPV, Santiago, PRP, and Puggina, EF. Acute effects of active, ballistic, passive, and proprioceptive neuromuscular facilitation stretching on sprint and vertical jump performance in trained young soccer players. J Strength Cond Res 32(8): 2199–2208, 2018—The aim of this study was to compare the acute effects of active (AC), ballistic (BA), passive (PA), and proprioceptive neuromuscular facilitation (PNF) stretching methods on performance in vertical jumping, sit and reach, and sprinting in young soccer players. Twelve trained soccer players (17.67 ± 0.87 years) participated in the study. The jump height (H), peak power (PP), and relative power (RP) in the squat jump (SJ) and countermovement jump (CMJ), the range of motion (ROM), the rating of perceived exertion (RPE), and time (seconds) in 10–20–30-m sprints were evaluated. Significant differences (p < 0.05) in H were found in the comparisons between the PA and control (CO) condition for the SJ. For the CMJ, differences in H were observed between the PA and CO, and PNF with CO and BA, and in the PP between the PNF and CO, AC, and BA, as well as in the RP between the PNF and BA. Significant increases in ROM were found in the AC, BA, PA, and PNF compared with the CO. In relation to RPE, higher scores were reported in the PA and PNF conditions compared with the AC and BA. No significant differences were found in 10–20–30-m sprints. Therefore, the AC and BA methods can be used before vertical jump and sprint activities, with the aim of increasing flexibility. However, the PA and PNF methods should be avoided because of subsequent negative effects on vertical jump performance.
Multiple Repeated Sprint Ability Test for Badminton Players Involving Four Changes of Direction: Validity and Reliability (Part 1)
Authors: Phomsoupha Michael , Berger Quentin , Laffaye Guillaume 
Published: October 2017

Abstract
Phomsoupha, M, Berger, Q, and Laffaye, G. Multiple repeated sprint ability test for badminton players involving four changes of direction: validity and reliability (part 1). J Strength Cond Res 32(2): 423–431, 2018—The purpose of this study was: (a) to develop a new sport-specific, repeated-sprint ability test involving 4 changes of direction, namely, the multiple repeated sprint ability (MRSAB) test for badminton players; (b) to determine its validity by comparing the results of 5 different skill levels; and (c) to assess the link between the new test and neuromuscular lower limb and physiological variables. For this purpose, 42 participants were separated into 5 groups to perform the MRSAB test at the same time of day, on 2 occasions, separated by at least 48 hours. The MRSAB test consisted of 2 repetitions of 4 movements (4 × 3 m) separated by 30 seconds of passive recovery. This pattern was repeated 10 times. The best time (BT), mean time (MT), and fatigue index (FI) were measured. Heart rate and blood lactate concentration were also recorded to determine the participants' physiological responses to the test. The results show that the MRSAB test is valid, because it differentiates between the 5 skill levels for BT, MT and FI and offers a reliable method (intraclass correlation coefficient = 0.95 for BT and MT) for testing badminton players, with no differences between the sessions (p > 0.05). Moreover, the link between MT and neuromuscular variables, such as jump height in squats and countermovements (r = −0.55 and −0.60, respectively) and with V̇o
2max (r = −0.92) reveals that this test uses a combination of the anaerobic and aerobic systems; thus, it can be used by trainers either to improve movement ability or increase these physical qualities.