ХОЛАНГИОКАРЦИНОМА: РЕЗУЛЬТАТЫ ХИРУРГИЧЕСКОГО ЛЕЧЕНИЯ
Authors: В.В. Бойко , Ю.В. Авдосьев , А.Л. Сочнева 
Published: October 2024

Введение: Хирургическое лечение холангиокарцином сопровождается большим количеством послеоперационных осложнений и высокой летальностью. Этот факт обусловлен наличием механической желтухи и недостаточным объемом остающейся паренхимы печени при ее обширной резекции. Развитие необратимой печеночной недостаточности в послеоперационном периоде является основной причиной неудовлетворительных результатов лечения. Цель исследования: улучшение результатов хирургического лечения холангиокарцином с помощью применения миниинвазивных технологий. Материалы и методы: Проанализированы результаты лечения 72 больных холангиокарциномами. Всем больным выполнены радикальные операции. Объем и вид оперативного лечения определяли согласно распространенности, локализации опухолевого процесса, а также классификации Bismuth-Corlette. Результаты: В качестве предоперационной подготовки к радикальной операции всем больным I группы (n=39, (54,1%)) выполнено чрескожное чреспеченочное холангиодренирование (ЧЧХД) с целью декомпрессии желчевыводящих путей. У 4 (10,2%) из них выполнена эмболизация ветвей воротной вены с целью увеличения объема остающейся паренхимы печени. Подготовка больных II группы (n=33, (45,9%)) к радикальным операциям осуществлялась путем наложения билиодигестивного анастомоза, либо дренирования желчевыводящих путей или желчного пузыря из лапаротомного доступа. При I и II типах опухоли выполнялись изолированные резекции желчевыводящих путей. При III и IV типах опухоли, осуществляли резекции печени вплоть до расширенных гемигепатэктомий. Тотальную каудальную лобэктомию с лимфодиссекцией гепатодуоденальной связки считали обязательной. Резекция воротной вены выполнена 8 (11,1%) больным. Циркулярную резекцию воротной вены выполнили в 3 (4,1%), боковую резекцию – в 5 (6,9%) случаях. Выводы: Миниинвазивная предоперационная подготовка позволяет снизить количество осложнений после радикальных операций с 39,4% до 17,9%, а также летальность с 15,2% до 7,7% в сравнении с больными, предварительно оперированными классическими способами.
Introduction: Surgical treatment of cholangiocarcinomas is accompanied by a great number of post-operative complications and high mortality. This is due to obstructive jaundice and insufficient liver parenchyma remaining after its extensive resection. The development of irreversible hepatic decompensation in the post-operative period becomes the main cause of unsatisfactory treatment outcomes. Research aim: to improve the outcomes of the surgical treatment of cholangiocarcinomas using miniinvasive technologies. Materials and methods: Treatment outcomes for 72 patients with cholangiocarcinomas were analyzed. All patients underwent radical surgeries. The amount and type of operative treatment depended on the extent, localization of the tumor, and the Bismuth-Corlette classification. Results: Percutaneous transhepatic biliary drainage was performed for the decompression of bile ducts in all patients of Group 1 (n=39, (54.1%)) as pre-operative preparation for the radical surgery. Embolization of portal vein branches was performed in 4 patients (10.2%) to increase the volume of the remaining liver parenchyma. Patients from Group 2 (n=33, (45.9%)) were prepared for radical surgeries through the application of biliodigestive anastomosis, or through the drainage of bile ducts or of the bladder using laparotomy. Isolated resections of bile ducts were performed in type I and II tumors. Liver resections up to extended hemihepatectomy were performed in type III and IV tumors. Total caudal lobectomy and lymph node dissection of the hepatoduodenal ligament was considered mandatory. Resection of the portal vein was performed in 8 (11.1%) patients. Circular resection was performed in 3 (4.1%) patients, and lateral resection in 5 (6.9%) patients. Conclusions: Mini-invasive pre-operative preparation reduces the number of complications after radical surgeries from 39.4% to 17.9%, and the mortality rate from 15.2% to 7.7% as compared to patients who previously underwent operations using classical methods.
Кіріспе: Холангиокарцинмен хирургиялық емдеуотаданкейінгі асқынулар мен жоғары өлім - жітімнің үлкен санымен ілеседі. Осы факт механикалық сарыаурудың болуымен және қалдықпаренхиманың жеткіліксіз көлемімен оның кеңейтілген резекциясы кезінде себепші болады. отаданкейінгі мерзімдегі тұрақты бауыр кемістіктерінің дамуы емдеудің қанағаттанарлықсыз нәтижелерінің негізгі себепшісі болып табылады. Зерттеу мақсаты: Миниинвазивті технологияларды қолдану көмегімен холангиокарцинмен хирургиялық емдеу нәтижелерін жақсарту. Материалдары мен әдістері: холангиокарциномамен 72 науқасты емдеу нәтижелері талданды. Барлық науқастарға радикалды оталар орындалды. Шұғыл емдеу көлемі мен түрі таралуына, ісік процесінің орналасуы, сол сияқты Bismuth-Corlette жіктемесіне сәйкес анықталды. Нәтижелері:І топтың барлық науқастарына радикалды отаға отаалды даярлық ретінде (n=39, (54,1%)) тері арқылы бауыр арқылы холангиодренирлеу (ЧЧХД) орындалды зәр шығару жолдарын декомпрессиясы мақсатында. 4 (10,2%) осыдан қалдық бауыр паренхимасы көлемінің өсуі мақсатында қақпа веналары тарамдары эмболизациясы орындалды. Радикалыд оталарға II топ науқастарын даярлау (n=33, (45,9%)) билиодигестивті анастомозды салу жолымен жүргізілді, немесе лапаротомды қолжетімділіктен зәршығару жолдары немесе қуықты дренаждау. I және II үлгілер кезінде ісіктер зәр шығару жолдарын оқшаулай резекциялау орындалды. III және IV үлгілер ісіктерінде кеңейтілген гемигепатэктомиялар дейін бауыр резекциясы жүргізілді. Лимфодиссекциялыгепатодуоденалды байламдармен жаппай каудалды лобэктомияны міндетті ден есептеледі. Қақпалық вена резекциясы 8 (11,1%) науқастарда орындалды. Қақпалық вена циркулярлы резекциясы 3 (4,1%) орындалды, жамбас резекциясы – 5 (6,9%) жағдайларда. Қорытындылар: Миниинвазивті отаалды даярлық радикалды оталардан кейінгі асқынулар санын 39,4% - 17,9% дейінге төмендетуге мүмкіндік береді, сол сияқты өлім – жітім 15,2% - 7,7% дейін классикалық әдіспен алдын ала ота жасалған науқастармен салыстырғанда.