СОВРЕМЕННЫЕ ПОДХОДЫ К ХИРУРГИЧЕСКОМУ ЛЕЧЕНИЮ ВНУТРИСУСТАВНЫХ ОСКОЛЬЧАТЫХ ПЕРЕЛОМОВ ДИСТАЛЬНОГО ОТДЕЛА ПЛЕЧЕВОЙ КОСТИ
Authors: Б.Д. Исаков , М.К. Соодомбаев 
Published: November 2024

Внутрисуставные переломы дистального отдела плечевой кости, несмотря на значительное количество разнообразных современных методов лечения, оставляют высокий удельный вес неудовлетворительных результатов 15-40%, и больные признаются инвалидами в 18-20% случаев. Среди повреждений дистальных метаэпифизов длинных костей переломы дистальных отделов плечевой кости занимают особое место, представляя одну из наиболее сложных задач лечения переломов. Составляя достаточно значительную часть всех внутрисуставных переломов (19%), они часто приводят к невозможности самообслуживания из-за весьма скромных функциональных результатов лечения и высокого числа осложнений, которых, по различным данным, насчитывалось до 67%. Переломы дистального отдела плечевой кости составляют от 0,5% до 15,3% всех переломов плечевой кости и являются довольно тяжелым повреждением как в системе их лечения, так и в плане прогнозирования отдаленных функциональных результатов ввиду выраженного полиморфизма, трудности репозиции и обеспечения надежной фиксации отломков. Точность репозиции и стабильность накостной фиксации определяет возможность ранней функциональной реабилитации локтевого сустава в послеоперационном периоде, что в конечном итоге имеет исключительное значение в профессиональной и бытовой реинтеграции пациента. Вопросы лечения пострадавших с переломами дистального отдела плечевой кости остаются актуальными для современной травматологии в связи с высоким числом неудовлетворительных исходов лечения, составляющих до 60%.
Ийин сөөгүнүн дисталдык бөлүмүнүн муун ичиндеги сыныктары, заманбап дарылоонун олуттуу санына карабастан, канааттандырарлык эмес жыйынтыктардын жогорку салыштырмалуу салмагы 15-40% болот жана бейтаптар 18-20% учурларда майып деп таанылат. Узун сөөктөрдүн дисталдык метаэпифизаларынын бузулууларынын арасында ийин сөөктөрүнүн дисталдык бөлүмдөрүнүн сыныктары өзгөчө орунду ээлейт, сыныктарды дарылоонун эң татаал милдеттеринин бири болуп саналат. Бардык муун ичиндеги сыныктардын олуттуу бөлүгүн түзөт (19%), алар дарылоонун кыйла жөнөкөй функционалдык жыйынтыктарынан жана ар кандай маалыматтар боюнча оордошуулардын жогорку санынан улам өзүн-өзү тейлөөнүн мүмкүн эместигине алып келет, алар ар кандай маалымат боюнча 67%га чейин жетет. Ийин сөөгүнүн дисталдык бөлүмүнүн сыныктары ийин сөөгүнүн бардык сыныктарынын 0,5%дан 15,3%га чейин түзөт жана ачык полиморфизмден, репозиция кыйынчылыктарынан жана сыныктарды ишенимдүү фиксацияны камсыздоодон улам, аларды дарылоо системасында да, алыскы функционалдык жыйынтыктарды божомолдоо планында кыйла оор бузулуу болуп саналат. Репозициянын тактыгы жана сөөктү фиксациялоонун туруктуулугу операциядан кийинки мезгилде чыканак муунунун эрте функционалдык реабилитациялоо мүмкүнчүлүгүн аныктайт, бул бейтаптын кесиптик жана тиричилик реинтеграциясында өзгөчө мааниге ээ. Ийин сөөгүнүн дисталдык бөлүмүнүн сыныктарынан жабыркагандарды дарылоо маселелери дарылоонун канааттандырарлык эмес жыйынтыктарынын жогорку санына байланыштуу заманбап травматология үчүн актуалдуу бойдон калууда, бул 60%га чейин түзөт.
Intra-articular fractures of the distal humerus, despite a significant number of various modern methods of treatment, leave a high proportion of unsatisfactory results 15-40%, and patients are recognized as disabled in 18-20% of cases. Among the injuries of distal epiphysial cartilage of long bones, fractures of the distal humerus occupy a special place, representing one of the most difficult problems of fracture treatment. Making up a rather significant part of all intra-articular fractures (19%), they often lead to the impossibility of self-care due to very modest functional results of treatment and a high number of complications, which, according to various data, are up to 67%. Fractures of the distal humerus are from 0.5% to 15.3% of all humerus fractures and are a rather severe injury both in the system of their treatment and in terms of predicting long-term functional results due to the polymorphism, difficulty of repositioning and ensuring reliable fixation of the fragments. The accuracy of repositioning and stability of the external fixation determines the possibility of early functional rehabilitation of the elbow joint in the postoperative period, which ultimately has an exceptional value in the professional and domestic reintegration of the patient. The issues of treatment of patients with fractures of distal humerus remain relevant for modern traumatology due to the high number of unsatisfactory treatment outcomes, which is up to 60%.