bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Umbilical cord coiling index as a marker of perinatal outcome
Authors: Jain Pragati , Aggarwal Monika , Ahuja Meenu V , Gupta Surbhi 
Published: August 2021

The umbilical cord is very important for the well-being and survival of the fetus, however this is susceptible to compressions, kinking, traction and torsion which may influence the perinatal outcome and an abnormal umbilical coiling index has been related to adverse fetal and pregnancy outcomes. To determine the umbilical cord coiling index (UCI) and compare its association with perinatal outcome in normal and complicated pregnancies.It was a prospective observational study done on 200 patients at term (after 37 weeks) pregnancy, delivered either vaginally or by cesarean section. The umbilical cord coiling index was calculated. The mean coiling index of our study was 0.256+0.07 per cm. The outcomes measured were maternal age, parity, body mass index, hypertension in pregnancy, diabetes in pregnancy, amniotic fluid index, meconium staining of liquor, neonatal birth weight, Apgar score at birth, ponderal index, NICU admission. The coils were then divided into three categories on the basis of UCI and their association with the maternal and fetal outcomes were analyzed. Hypocoiled cords were those having UCI less than 10th centile, and hypercoiled cords those having UCI more than 90th centile. Statistical analysis was done by chi square test, Fishers exact test and the t test where applicable. Hypocoiled cords (UCI &#60;10th centile) were associated with pregnancy induced hypertension (PIH), diabetes mellitus, meconium staining of liquor, low Apgar score, growth restricted fetus and NICU admission. Hypercoiled cords were associated with liquor abnormalities and low ponderal index. Abnormal umbilical cord coiling index was associated with adverse perinatal outcomes.
Various modalities of induction of labour and its feto-maternal outcomes: An observational study
Authors: Sharda Prachi , Agrawal Nisha Rani 
Published: August 2021

: In order for induction to be successful, it should result in labour with adequate uterine contraction and progressive dilatation of cervix with the outcome of a vaginal delivery with minimal risk to both mother and foetus. Primary outcome of the current study was to compare various modalities of Induction of Labour, alone or in combination & to evaluate the different outcomes of mother and baby.: History, general, obstetrical, vaginal examination to record Modified Bishop score, basic investigations and recent obstetric ultrasound was noted of 200 pregnant mothers and the results were analyzed. Foetal monitoring was done in all except those with confirmed IUFD cases. Methods used were Dinoprostone, Misoprostol, Oxytocin, Amniotomy and Mechanical Dilatation with Foley’s catheter; single or in combination with each other.: Among the 200 mothers, 118(59%) delivered vaginally and 82 (41%) mothers underwent LSCS. Dinoprostone gel was the dominant method used followed by misoprostol and oxytocin respectively. NICU admissions were required in 21.7%, 25,8% & 33.3% of the mothers who were induced with Dinoprostone, Misoprostol and Oxytocin respectively. 14 babies were diagnosed with IUFD, all delivered vaginally, out of which 10 were induced with misoprostol and 4 were induced with mechanical dilatation. Majority of the patients who underwent induction with dinoprostone alone delivered by LSCS (63.4%) but Dinoprostone with ARM & oxytocin for induction had a better outcome. Induction with Dinoprostone followed by misoprostol lead to more LSCS than SVD and there were 1%(2 babies) of perinatal mortality due to Meconium Aspiration Syndrome.: Misoprostol and Mechanical induction were the most preferred method in cases of IUFD. Induction with a combination of Dinoprostone with ARM or Oxytocin lead to more vaginal delivery than Dinoprostone alone, so this should be preferred. Induction with Dinoprostone followed by misoprostol lead to more LSCS and perinatal mortality so a combination of them should be given cautiously.
Effect of body mass index on fetal outcome in pregnancy
Authors: Jindal Somya , Chaudhary Rachna , Dhama Vandana , Singh Shakun , Jaiswal Vijay 
Published: August 2021

Maternal body mass index during pregnancy is one of the important parameter which gives us the clue regarding fetal complications. The objectives of this study were to study distribution of antenatal patients in underweight, normal, overweight (and obese) categories according to booking BMI, to examine the association of BMI with perinatal outcomes in singleton pregnancies. This prospective Study was conducted over a period of 1 year from July 2019 to June 2020 on antenatal women attending O.P.D in the Department of Obstetrics and Gynecology in LLRM Medical College. The enrolled patients were divided into three equal groups(n=50) according to their BMI. In all the groups perinatal outcome was assessed. The mean baby birth weight for whole study group was 2.807 kg with standard deviation of 0.44. Birth weight found to be related to maternal BMI and mother with low BMI have babies with low birth weight and vice versa.14% of babies born to mothers belonging to underweight BMI group required NICU admission due to reasons like meconium staining, low birth weight, birth asphyxia. 10% babies born to mothers who were overweight were admitted in NICU while 0% of babies born to women with normal BMI got admitted in NICU. Higher prevalence of complications to fetus when BMI is not in the recommended normal range.
Uptakes and associated factors of postpartum family planning in southern Ethiopia: A cross-sectional study
Authors: Koboto Dubale Dulla , Assefa Sintayehu 
Published: August 2021

Post-partum family planning aims to prevent unintended pregnancy within the first year postpartum. Closely spaced pregnancy within the first year of post-partum (PP) is associated with higher risk of preterm birth, low birth weight or small for gestational age. However, the perceived uptakes of postpartum contraceptives is very low. The intention of this study was determine uptakes and associated factors of postpartum family planning in southern Ethiopia. The study was conducted in Hawassa city administration which is the capital of SNNPR. Community based cross-sectional study was employed women who gave birth in the last 12 months before survey. Data was collected using structured questionnaire proceeding informed verbal consent. Logistic regression model was used to identify associations between variables and findings were presented by tables and figures. The prevalence of current post-partum contraceptive use was 85.1%. After adjusting for covariates; the odds of using postpartum contraceptive were 1.31 times, 12.13 times, 5.17 times, 10.77 time and 4.69 times higher among women with, knowledge about advantages and side effects of contraceptives, partner support for contraceptive use, previously contraceptive use and not returned period respectively with (P &#60;0. 05).uptakesofpostpartum contraceptives in Hawassa city administration was promising. Detailed counseling about postpartum contraceptive use, could assist equipping women with knowledge of family planning methods; empowering them to be decisive in the health and positivity of male partners are very crucial to promote postpartum use of contraceptives.
Glassy cell carcinoma of cervix: A case report
Authors: Shrestha Agya , Karki Samriddhi , Chudal Deepa 
Published: August 2021

Glassy cell carcinoma of the cervix is a rare subtype of adenosquamous carcinoma associated with aggressive course and poor prognosis. It is considered to originate from the subcylindrical reserve cells of the cervix and has been associated with human papillomavirus. Histologically glassy cell carcinoma is composed of nestes of large cells with ground glass cytoplasm and large vesicular nuclei with prominent nucleoli. Nuclear pleomorphism and tumor giant cells are frequently seen. Mitotic activity is brisk. Infiltration by eosinophils and plasma cells with admixture of lymphocytes is a characteristic feature. Focal squamous and glandular differentiation may be seen. The immunohistochemistry markers are positive for squamous cell carcinoma (p63, CK34) and adenocarcinoma(MUC1, MUC2, CEA).Here we present a case of 49 year old female diagnosed as glassy cell carcinoma histologically and immunohistochemically.
Transtorno Mental Comum em Estudantes de Medicina: PBL versus Tradicional
Authors: Sales Alberone Ferreira Gondim , Vasconcelos Iara Guilhermina , Carvalho Yanka Costa , Barbosa Loeste de Arruda 
Published: August 2021

Transtorno Mental Comum (TMC), prevalente entre os estudantes de medicina, evidencia a existência de fatores correlacionados aos hábitos de vida e métodos de ensino. Objetivando analisar qualitativamente esses fatores associados à prevalência do TMC nesses acadêmicos, este estudo é descritivo e exploratório, de cunho comparativo, envolvendo as duas universidades de medicina da cidade de Boa Vista (Roraima), que possuem métodos de ensino distintos: aprendizagem baseada em problemas (ABP) e tradicional. Aplicou-se o Self-Reporting Questionnaire-20, em seguida selecionou-se apenas alunos que apresentavam TMC, mediante o questionário, para participar de entrevistas semiestruturadas, por meio da Saturação de Dados e Análise de Conteúdo. Participaram 114 estudantes, 52 da UERR e 62 da UFRR, dentre os quais foram selecionados 11 da UERR e 11 da UFRR para entrevista, e foram criadas 3 categorias. Constatou-se graus elevados de TMC, independente do método, no entanto, para os acadêmicos do ensino tradicional, preponderantemente pela carga horária curricular, limitando o autocuidado e a prática de hábitos saudáveis, enquanto que para os da ABP ressalta-se as dificuldades de gestão de tempo e a concentração das demandas acadêmicas em poucos dias de ensino. Não obstante, notou-se que as atividades extracurriculares foram determinadas como fator estressor para o método tradicional, e de alívio para o ABP. Faz-se necessário intervenções em relação à saúde mental dos discentes, para ampliar o controle emocional e a qualidade de vida, tão defasada nos profissionais médicos.
Valgus Impacted Femoral Neck Fractures: Surgery or Non-Operative Approach?
Authors: Najafi Arvin , Tavakoli Mohsen , Zargar Danoosh , Hadavi Dorsa , Seif Ehsan , Azarsina Salman 
Published: August 2021

Background: Non-operative management of valgus impacted femoral neck fracture leads to prolonged bed rest which may lead to deep vein thrombosis. The preferred method is the internal fixation because of pain control, enhanced mobilization, and better fracture healing but fails in older patients and individuals with medical comorbidities. The present study aims to assess the functional outcomes after the internal fixation or the non-operative management.
Methods: A retrospective cohort study was conducted at a Level I trauma center from January 2013 to December 2019 on all patients with valgus-impacted femoral neck fractures [Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen/Orthopedic Trauma Association Classification (AO/OTA 31-B1)]. Overall, 81 patients were managed operatively with three partially threaded, cannulated screws in a parallel configuration and 21 patients were managed non operatively with instant mobilization, physical therapy, and partial weight-bearing protocol.
Results: 6 (28.0%) patients in the non-operative group and 3 (4.0%) cases in the operative group experienced fracture displacement (P < 0.001). 48 (59.2%) patients of the operative treatment group returned to baseline ambulatory function at 3 months, while this figure was 43.0% in the non-operative treatment group, not significantly different (P = 0.100). There was no significant difference in the mortality rates at one month and three months between the two groups (2 patients in each group, P = 0.140).
Conclusion: The ideal treatment of valgus-impacted femoral neck fractures is still controversial. The main purpose in the treatment of hip fractures is to return the patient to functional level equal to the level he or she was before the fracture. Surgically treated patients had lower failure rates in comparison with the other group.
Contact Dermatitis in Tertiary Hospital: A 2-year Retrospective Study
Authors: Ginting Efenina , Damayanti Damayanti , Fetarayani Deasy , Hidayati Afif Nurul 
Published: August 2021

Background: Contact dermatitis (CD) is a skin inflammatory caused by allergen or irritant that generates public health impact. CD is classified into two types, based on its etiological perspective, namely allergic contact dermatitis (ACD) due to a hypersensitivity type IV reaction and irritant contact dermatitis (ICD), which is a non-immunological reaction. Purpose: To determine the profile of CD patients at Dermatology and Venereology Outpatients Unit of Dr. Soetomo General Academic Hospital Surabaya in January 2018 – December 2019. Methods: A retrospective study by observation and recording data. The results of the data recap were then processed using Microsoft Excel to obtain conclusions. Result: The results obtained were ACD (61.9%) and ICD (38.1%), aged 26-45 years (32.7%), female (79.3%). The most frequent occupation was housewives (25.3%), followed by private employees (24.5%). The most suspected causative substance was cosmetic (47.7%). The most common skin disease history was food allergy (11%), followed by drug allergy (2.8%), and atopic dermatitis (2.3%). The most frequent manifestation was acute (69.8%), with the most clinical presentation was erythematous macules (35%). Most therapies were given in combination (73.6%), with antihistamines (61%) and topical corticosteroids (49.2%) were the most prescription drug. Conclusion: ACD was more common than ICD, mostly in a female, dominated in the 26-45 years old. Housewife was the most occupational. Cosmetic was the most suspected causative substance. Food allergy was the most skin disease history. Acute was the most frequent manifestation. Erythematous macules were the most clinical presentation. Antihistamine and corticosteroid are the most common drug in combination therapy.
Toplum Ruh Sağlığı Merkezinden Faydalanan Hastaların Sosyodemografik ve Klinik Özellikleri
Authors: BACIK YAMAN Gözde , ATAY İnci 
Published: August 2021

Amaç: Bu çalışmada Isparta Toplum Ruh Sağlığı Merkezine kayıtlı hastaların sosyodemografik verilerinin, klinik özelliklerinin ve merkeze uyumlarının incelenmesi amaçlanmıştır.
Gereç ve yöntem: Toplum Ruh Sağlığı Merkezine açıldığı 2013 yılından beri kayıt olmuş 294 hasta çalışmaya dahil edildi. Kayıtlı hastaların dosyaları incelenerek sosyodemografik özelliklerine, tanılarına, suisid girişim öykülerine, ev ziyareti alıp almadıklarına ve merkeze düzenli gelme durumlarına bakıldı.
Bulgular: Hastaların %41,2’si kadın, %58,2’si erkektir ve çoğu bekar olup(%44,2), en fazla hasta sayısı 35-44 yaş grubundadır(%31,3). Hanedeki ilk çocuklarda ruhsal hastalığın daha fazla oranda(%28,2) görüldüğü ve kendi gelir durumlarına bakıldığında çoğunluğun ya gelirinin olmadığı yada engelli maaşı aldığı anlaşıldı. Hastaların %61,6’sının birinci derece akrabalarında psikiyatrik hastalık öyküsünün olmadığı, olanlar içinde ise en fazla oranda(%18) kardeşlerinde hastalık olduğu, %7,5’inin hayatında 1 kez suisid girişiminde bulunduğu, %2’sinin ise 2 ve daha fazla kez suisid girişiminde bulunduğu tespit edildi. Hastaların çoğunluğunun(%52,4) en az 1 kez mobil ev ziyareti aldığı ve % 2,1’sinin merkeze düzenli geldiği görüldü.
Sonuç: Ülkemizde 2008 yılından itibaren toplum ruh sağlığı merkezleri kurulmaya başlanmıştır. Kurulan ekip tarafından ev ziyaretleri yoluyla hizmetlerin hastanın ayağına gidiyor olması ruh sağlığı hizmeti alamayan hastaların tespit edilmesi ve hastaların bu hizmetlerden faydalanmalarının sağlanması açısından önemlidir. Bu sayede hastalara psikososyal destek hizmetlerinin verilmesi, merkezlere düzenli geliş oranlarının arttırılması ile hastalığın alevlenme ve yatış oranlarının azaltılması sağlanabilmektedir. Toplum Ruh Sağlığı Merkezleri ile ilgili çalışmaların artması, deneyimlerin paylaşılması ve hastaların uyumlarının arttırılması ile bu merkezlerin verimliliğinin daha da arttırılabileceği düşünmekteyiz.
Diferansiye Tiroid Kanserli Hastalarda Preoperatif Nötrofil / Lenfosit Oranının Boyun Ultrasonografisi ve Patolojik Bulgularla İlişkisi
Authors: DUYMUŞ Mehmet Esat 
Published: August 2021

Amaç: Nötrofil lenfosit oranı (NLO) da oksidatif stresin ve sistemik enflamasyonun güçlü bir belirtecidir. Bu çalışma ile; diferansiye tiroid kanseri tanısı ile opere olan hastaların patolojik bulgularının ve ultrasonda (USG) saptanan lenf nodu özelliklerinin preoperatif dönemde bakılan NLO ile karşılaştırılması amaçlanmıştır.	Materyal–Metot: 2012-2020 yılları arasında Hatay Devlet Hastanesi Genel Cerrahi Kliniği’nde diferansiye tiroid kanseri tanısı ile opere olan hastaların demogrofik özellikleri, preoperatif boyun USG’si ve patoloji sonuçları kayıt edildi. NLO; preoperatif rutin kan testlerindeki nötrofil sayısının lenfosit sayısına bölünmesiyle hesaplandı. Receiver Operating Curve (ROC) analizi ile NLO için cut-off değeri hesaplanarak diğer parametreler ile karşılaştırıldı.	Bulgular: Çalışmamıza 105 hasta dahil edilmiştir. %71,4’ü kadındır. Yaş ortalaması 47,9 ± 14,1’dur. %63,8’ inin preoperatif yapılan boyun USG’ de lenf nodu tespit edilmedi. Ameliyat sonrası %94,3’ ü papiller karsinom tanısı aldı. %30,5’inde tümör çapı 2-4 cm (T2)’ di. %74,3’ünde metastatik lenf nodu saptanmadı (N0). %63,8’ inde kapsül invazyonu yoktu. %90,5’ inde cerrahi sınırlar negatifdi. %38,6’ sı multifokal ve %23,8’ i ise bilateral yerleşimliydi. NLO için cut-off 2,16 olarak hesaplandı. Tiroid kanserlerinde NLO; erkek cinsiyette (p=0,027), USG’de lenf nodu metastazı şüphesi olanlarda (p=0,001) ve patolojide lenf nodu metastazı saptananlarda (p
Sezaryen ameliyatlarındaki spinal anestezi uygulamalarında, enjeksiyon hızının, hipotansiyon ve efedrin dozları üzerine etkileri
Authors: AYDIN GÜZEY Nihan , UYAR TÜRKYILMAZ Havva Esra 
Published: August 2021

SEZARYEN AMELİYATLARINDAKİ SPİNAL ANESTEZİ UYGULAMALARINDA, ENJEKSİYON HIZININ, HİPOTANSİYON VE EFEDRİN DOZLARI ÜZERİNE ETKİLERİ
ÖZET
AMAÇ
Gebelerde spinal anestezinin hipotansiyon etkisinden kaçınmak için çeşitli yöntemler kullanılmaktadır. Biz de çalışmamızda, sezaryen operasyonlarındaki hız faktörünün hemodinamiye etkisini değerlendirmek amacıyla, spinal anestezi girişimlerinde, 30 ve 60 saniyelik enjeksiyon hızlarının, maternal hipotansiyon, kullanılan efedrin dozları, motor ve duyusal blok açısından farklılık gösterip göstermediğini araştırmayı hedefledik.
GEREÇ VE YÖNTEM
Gerekli izin ve onamlar alındıktan sonra, spinal anestezi altında sezaryen operasyonu geçirecek, ASA I- II, 100 hasta, randomize olarak iki gruba ayrıldı. Grup I’e, 2 ml % 0.5 hiperbarik bupivakain 30 saniye içinde verilirken, Grup II ’ye 60 saniye içinde enjekte edildi. Hastaların motor ve duyusal blok(T10) başlama zamanları, hemodinamik verileri ve kullanılan efedrin miktarları not edildi.
BULGULAR
Gruplar arasında motor blok başlama zamanı (p=0.00) ve T10 duyusal blok düzeyine ulaşma zamanı(T10) (p=0.047) açısından istatistiksel olarak anlamlı fark vardır. Grup II ’de motor ve duyusal blok başlama zamanı(T10) anlamlı olarak daha geçtir. Gruplar arasında bromaj skorları açısından fark bulunamamıştır. Toplam ve ilk 10 dakikadaki efedrin tüketimi açısından gruplar arasında anlamlı fark bulunamamıştır. Kaydedilen arteriyal kan basıncı verileri açısından anlamlı bir farklılık bulunamamıştır.
SONUÇ
Sezaryen amaçlı spinal anestezi uygulamalarında, 30 ve 60 saniyelik enjeksiyon hızlarını karşılaştırdığımız çalışmamızda, ilaç veriliş hızını iki katına çıkarmanın, hemodinamik verilerde ve
efedrin ihtiyacında bir farklılık yaratmadığını gördük. Bu konuda, farklı değişkenlerin kullanıldığı, daha geniş kapsamlı çalışmalara ihtiyaç duyulduğu kanısındayız.
Anahtar Kelimeler: Sezaryen, enjeksiyon hızı, hipotansiyon, efedrin
Evaluation of anxiety levels and satisfaction rates in patients who underwent laparoscopic cholecystectomy with video consent
Authors: DÖNDER Yunus , TOPUZ Ömer , KARAGÖZ EREN Saliha , AZAR Ramazan , ERTAN Tamer , SEVİM Yusuf 
Published: August 2021

Aim
It is thought that explaining the video of the surgery to be applied to the patient by the surgeon performing the operation will reduce anxiety and increase satisfaction. In this study, it was aimed to compare the anxiety and satisfaction rates between the video and verbal consent groups.
Material and Method
The study was planned as a prospective randomized. The patients were divided into two groups as video consent and verbal consent. The surgical procedure and possible complications were explained to the video consent group by watching the surgery video. Verbal information was given to the other group as routinely. The Amsterdam anxiety scale was applied to the patients on the morning of the surgery and their anxiety levels were measured. Postoperative visual analog scale 3., 8. Pain levels were measured at and 24 hours. Satisfaction score questionnaire was applied to both groups in the postoperative 1st month.
Results
53 patients participated in the study. 13 patients were excluded from the study. Sixteen (40%) of the 40 patients included in the study were male. The Amsterdam anxiety scale score was significantly lower in the video informed group than in the verbally informed group (p 0.05). When each group was compared within itself, it was observed that the pain was less at the 24th hour (
ERKEK MEME KANSERİNDE KLİNİK VE PATOLOJİK ÖZELLİKLER: 16 OLGUNUN İNCELENMESİ
Authors: DİZEN Hayrettin , KARAYİĞİT Ahmet , ÖZDEMİR Dursun Burak , ÖZDEMİR Ümit , KARAKAYA İhsan Burak , PEKER CENGİZ Betül , ULAŞ Murat , ÜNAL Bülent 
Published: August 2021

Amaç: Erkeklerde meme kanseri görülme sıklığı yaklaşık %1’in altında olup oldukça nadirdir. Kadınlardan farklı olarak yaşla birlikte görülme sıklığı artmaktadır. Erkeklerde meme karsinomunun klinikopatolojik özelliklerini, cerrahi ve rekonstrüktif tekniklerini, adjuvan tedavilerini ve klinik sonuçlarını değerlendirmeyi amaçladık
Materyal ve Metod: Ocak 2010- ağustos 2020 tarihleri arasında Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Genel Cerrahi Kliniğinde ve Eskişehir Yunus Emre Devlet Hastanesi Genel Cerrahi Bölümünde tedavi edilmiş meme kanseri hastaları retrospektif olarak incelendi.
Bulgular: 16 erkek meme kanseri olgusuna rastlandı. Hastaların klinik, patolojik, adjuvan tedavi, nüks ve sağ kalımlarına ait özellikler kayıt edildi. Ortanca yaş 62 idi. En sık prezentasyon şekli sağ memede retroareolar (%62) bölgede ele gelen kitleydi (%68). Hormon reseptör pozitif (%75-95) ve grade 2 (%62) yaygın görülen özellikti. Küratif cerrahi 15 hastaya yapıldı, 1 hasta metastatik olması nedeniyle palyatif tuvalet mastektomi yapıldı. En yaygın cerrahi işlem olarak modifiye radikal mastektomi (MRM) (%88) yapıldı. Bir hastaya muskülokütanöz flep ile rekonstrüksiyon yapıldı. Ortanca takip süresi 53 aydı. Takip süresince 3 hastada (%19) lokal nüks görülürken 6 hasta (%38) kaybedilmiştir. Bunlardan 4 hastanın (%25) kansere bağlı öldüğü kaydedildi.
Sonuç: Erkeklerde meme kanseri nadir görüldüğü, jinekomasti gibi benign hastalıklarla karışabildiği ve erkeklerde meme kanserinin görülmediği algısı yüzünden geç fark edilir. Bu nedenle de tanı konduğunda sıklıkla ileri evrede karşılaşılabilmekte, lokal nüks ve mortalite oranları daha yüksek gözlenmektedir. Bu durum, erkeklerin dikkatini çekmeyi ve bu hastalığın prevalansı ve risk faktörleri konusunda bilinçlenmeyi gerektirir.