bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Evaluation of Neutrophil, Lymphocyte, Platelet, Mean Platelet Volume, Neutrophil-Lymphocyte Ratio, and Platelet-Lymphocyte Ratio in Prostate Cancer Patients Treated with Radiotherapy
Authors: Bahtiyar Nurten , Mermut Özlem 
Published: May 2020

Objective: Radiotherapy is a one cura­tive method for prostate cancer. Ionizing radiation can cause inflammation of tissues in and around the irradiated sites. But it is also suggested that low-dose radiation has anti-inflammatory effects. The present study was aimed at investigating the effects of radiotherapy on some inflammatory markers in prostate cancer patients.
Material and Methods: A total of 42 patients with prostate cancer and 30 healthy subjects were included in the present study. The day prior to radiotherapy (pre radiotherapy group) and the day radiotherapy was completed (post radiotherapy group) venous blood samples were collected. Neutrophil, lymphocyte, platelet, mean platelet volume (MPV), neutrophil-lymphocyte ratio (NLR), and platelet-lymphocyte ratio (PLR) levels were detected.
Results: Neutrophil values of the pre radiotherapy group were higher than the control group (p<0.05), and values of the post radiotherapy group were lower than the pre radiotherapy group (p<0.001). Lymphocyte values of the post radiotherapy group were lower than the control, and the pre radiotherapy groups (p <0.001 for both). Platelet values were decreased in the post radiotherapy group compared to the pre radiotherapy group (p <0.01). MPV values of the pre radiotherapy group were higher than the control group (p<0.05), and were lower in the post radiotherapy group than the pre radiotherapy group (p <0.001). NLR and PLR values were decreased in the post radiotherapy group compared to the control group (p <0.001 for both), and were increased in post radiotherapy group compared to the pre radiotherapy group (p<0.001 for both).
Conclusion: Our findings showed that neutrophil, and MPV were increased in the pre radiotherapy group compared to the control group. Neutrophil, lymphocyte, platelet, and MPV were decreased, NLR and PLR were increased in the post radiotherapy group compared to the pre radiotherapy group.
Muzyka w służbie klasztornej dyplomacji
Authors: Walter-Mazur Magdalena 
Published: May 2020

W XVII i XVIII wieku status ksieni żeńskiego klasztoru był zbliżony do statusu feudalnego władcy. Reprezentowała ona klasztor wobec władzy duchownej i świeckiej, oraz czuła się odpowiedzialna za jego materialny dobrostan, skąd nierzadko wynikała konieczność utrzymywania dobrych relacji i pertraktowania z osobami, od których klasztor był w jakimś względzie zależny. Dobre stosunki należało utrzymywać także z opiekunami potencjalnych bogatych kandydatek do zakonu, które mogły wnieść pokaźny posag, ważny z punktu widzenia materialnego funkcjonowania wspólnoty, a także z własnymi koligatami i wszelkimi osobami, które mogły wywierać wpływy w częstych sporach majątkowych,. Nadciągający okres kasat klasztorów wymagał tego, by decydentom zaprezentować klasztor jako dobrze uposażony i wzorowo funkcjonujący. Wreszcie, w niespokojnych czasach, nieraz przychodziło się ksieniom układać z dowódcami przemaszerowujących przez ich ziemie lub miasta wojsk.
Wychodząc od opisu wydarzeń utrwalonych w kronice benedyktynek sandomierskich, spisywanej w latach 1762-1780, ukazuję w jaki sposób w prowadzonych przez przełożoną działaniach dyplomatycznych była wykorzystywana muzyka wykonywana przez klasztorną kapelę. Przykłady, jakie chciałam tu przywołać, ukazują funkcję reprezentacyjną i „towarzyszącą” muzyki w klasztorze benedyktynek sandomierskich, a także rolę koncertu jako „daru” powodującego zaciągnięcie zobowiązania.
Rekonstrukcja XIX-wiecznej mapy muzycznych tradycji polskojęzycznych ewangelików
Authors: Nawrocka-Wysocka Arleta 
Published: May 2020

W badaniach tradycji muzycznych polskich ewangelików kategoria pogranicza jest bardzo pomocna i nośna. Ze względu na rozmieszczenie geograficzne i uzależnienie polityczne społeczności te, mimo iż starały się utrzymywać lokalną tradycję pozostawały pod dużym wpływem kultury oficjalnej. Na XIX-wiecznej mapie tradycji polskich ewangelików takich społeczności występowało całkiem sporo – kilka z nich uległo dezintegracji i zanikowi.
Wykorzystując wyniki najnowszych badań historyków, etnografów i religioznawców, a także informacje zgromadzone podczas kwerend źródłowych autorka podejmuje w artykule próbę nakreślenia XIX-wiecznej mapy tradycji polskich ewangelików. Na mapie oprócz społeczności lepiej znanych, jak ewangelicy ze Śląska Cieszyńskiego czy społeczność ewangelicka z Mazur Pruskich zostali umieszczeni również ewangelicy Pomorza Zachodniego (tak zwani Słowińcy), „zapomniany” lud z południowej Wielkopolski, ewangelicy z Dolnego i Górnego Śląska oraz z Królestwa Polskiego. Opracowanie naświetla takie problemy jak: przenikanie kultur narodowych (niemieckiej i czeskiej zwłaszcza), wzajemne wpływy pomiędzy rozproszonymi społecznościami ewangelickimi, oraz postrzeganie tych społeczności przez duchownych i władze Kościoła. Muzyczne tradycje rozumiane są jako zwyczaje towarzyszące śpiewom religijnym oraz repertuar propagowany przez lokalne śpiewniki. W artykule zagadnienia te, jak również lokalny styl wykonawczy omówione są bardzo ogólnie, gdyż szczegółowa analiza zawartości poszczególnych śpiewników i porównanie zachowanych zapisów melodycznych wymaga osobnego opracowania. Ze względu na niesymetryczność zachowanych źródeł, dokładna rekonstrukcja mapy tradycji nie jest możliwa. W artykule przedstawiono jednak po raz syntetyczny obraz poszczególnych społeczności luterańskich obejmujący elementy uniwersalne i istotne cechy wyróżniające.
Kwestia autorstwa muzyki do baletu na przykładzie "Wesela w Ojcowie"
Authors: Kukla Adam Tomasz 
Published: May 2020

Pomimo obszernych możliwości badawczych liczba publikacji naukowych na temat dziewiętnastowiecznego polskiego baletu jest dziś skąpa. Do tej pory żaden naukowiec również nie przeprowadził badań nad sposobem komponowania tego typu utworów i kwestii autorstwa, która jest z tym związana. Skłoniło to autora niniejszego artykułu do ukazania tego problemu na przykładzie najpopularniejszego we wspomnianym okresie baletu pt. Wesele w Ojcowie. Utwór miał prapremierę 14 III 1823 r. w warszawskim Teatrze Narodowym i obecny jest na teatrum do dziś.
Niniejszy artykuł został podzielony na dwie części. Pierwsza odpowiada na pytanie, w jaki sposób komponowano muzykę do baletów. Autor przedstawia kwestię odwołując się do tekstów prasowych. Najważniejszym z nich jest opublikowany w 1820 r. na łamach Tygodnika Muzycznego artykuł Karola Kurpińskiego „O muzyce do baletów pantomicznych”. Od współautora Wesela w Ojcowie dowiadujemy się, że istnieją dwie drogi do powstania muzyki: samodzielne napisanie kompozycji lub ułożenie jej z skomponowanych wcześniej fragmentów własnej lub cudzej muzyki. Dla kompozytora druga metoda wydaje się mieć słuszne uzasadnienie, ponieważ pozwala na przeniesienie znanych widzowi kontekstów z innych dzieł do baletu. Zabieg ten umożliwia odbiorcy na łatwiejsze zrozumienie akcji sztuki. Z artykułu artysty wynika, że słowo „kompozytor” na gruncie baletu można rozumieć dwojako, jako autora muzyki lub/i autora koncepcji przebiegu utworu.
W drugiej część artykułu myśl teoretyczna Kurpińskiego została ukazana na przykładzie utworu zawartego w tytule. Aby ujawnić autorstwo poszczególnych fragmentów baletu posłużono się źródłami muzycznymi. Na nich wzmiankowani są tacy kompozytorzy, jak Jan Stefani, Karol Kurpiński, Józef Damse, Józef Elsner, Józef Stefani, J. Borzysławski i Leopold Lewandowski. W tej części artykułu wykorzystano również dziewiętnastowieczną prasę. Teksty w niej zawarte koncentrują się głównie na autorze koncepcji przebiegu muzyki. Najczęściej pojawiają się nazwiska Kurpińskiego i Damsego, rzadziej Stefaniego ojca. Mimo to trudno jest jednoznacznie rozstrzygnąć, kto jest autorem koncepcji utworu. Całość niniejszego artykułu zamyka katalog numerów muzycznych, które w ciągu około pięćdziesięciu lat od prapremiery były wykonywane podczas Wesela w Ojcowie.
Roman Palester jako pionier polskiej muzyki filmowej
Authors: Lindstedt Iwona 
Published: May 2020

Twórczość Romana Palestra dla filmu odcisnęła trwały ślad w dziejach polskiej kinematografii, mimo iż sam kompozytor nie nadawał temu aspektowi swej działalności większej wagi. Niniejszy artykuł poświęcony jest pierwszej (do 1939 roku) fazie pracy kompozytora na rzecz filmu. Celem jest, dokonana na podstawie zachowanych materiałów audiowizualnych i źródeł pośrednich, próba zarysowania panoramy recepcji filmowej muzyki Palestra w międzywojennym środowisku kulturowym, określenia zasad jego współpracy z innymi kompozytorami w przypadku współautorstwa, a także syntetyczna charakterystyka funkcji, znaczenia i własności ścieżek dźwiękowych Palestra ze szczególnym uwzględnieniem filmu pt. Zabawka.
Najefektywniejszą współpracę nawiązał Palester z reżyserem Józefem Lejtesem (1901–1983). Napisał muzykę do pięciu jego filmów (Dzikie pola, 1932; Młody las, 1934; Dzień wielkiej przygody, 1935; Róża, 1936 oraz Dziewczęta z Nowolipek, 1937), przy czym każdorazowo partnerem Palestra w realizacji tego zadania był Marian Neuteich. Z Neuteichem współtworzył Palester także muzykę do Ludzi Wisły (1938) Aleksandra Forda i Aleksandra Zarzyckiego. Z kolei przy muzyce do filmu August Mocny (1936) współpracował z Leonem Schillerem, a przy opracowaniu muzycznym Halki opartej na kanwie libretta opery Stanisława Moniuszki współdziałał z Feliksem Rybickim. Współautorskim dziełem jest także ilustracja muzyczna do filmu Ja tu rządzę (1939) dokonana wespół z Władysławem Danem. Wobec braku partytur i ogólnego charakteru informacji wnoszonych przez napisy do filmów trudno z pewnością stwierdzić, jak wyglądał rzeczywisty podział ról i kompetencji w tych kompozytorskich tandemach. Niewątpliwie jednak (z wyjątkiem ostatniego z wymienionych filmów) wykraczał on poza prostą dwuzadaniowość: muzyka „lekka” versus „poważna”. Ponadto w filmach Lejtesa ilustracja muzyczna wpisuje się w reżyserską koncepcję kojarzenia niezależnych od siebie elementów dźwiękowych i wizualnych w tzw. „trzeci wymiar” i uwikłana jest w liczne konteksty symboliczne.
Samodzielnymi ilustracjami muzycznymi Palestra są te do filmu Zabawka (1933) Michała Waszyńskiego oraz dwóch produkcji z 1939 roku – Żołnierza Królowej Madagaskaru Jerzego Zarzyckiego i Nad Niemnem Wandy Jakubowskiej i Karola Szołowskiego, które nie zachowały się do dnia dzisiejszego. Muzyka do Zabawki stanowi kunsztowny przykład konstytutywnego wykorzystania popularnych piosenek w funkcji dramaturgicznie integrującej oraz łączenia tego materiału z muzyką utrzymaną w powszechnym stylu komponowania do wczesnego kina dźwiękowego.
Dopełnieniem działalności filmowej Palestra do 1939 roku jest – wedle istniejących opracowań badawczych – muzyka do dwóch filmów dokumentalnych, choć jest to obszar możliwy do uzupełnienia. Cały omówiony tu jego dorobek świadczy zaś o z jednej strony o zdystansowanym, a z drugiej pełnym rzetelności i warsztatowej sprawności stosunku Palestra do zamówień na muzykę filmową. Prace te stanowią nieusuwalną i niewątpliwie wartą przybliżenia część twórczego wizerunku tego kompozytora.
Originality and Influence: Charles Gröll’s Role in the Invention of the Double-Action Harp
Authors: Adelson Robert 
Published: May 2020

Sébastien Erard (1752–1831) is widely considered the father of the modern harp, in part because of his invention (c. 1786) of the forked discs that shorten the vibrating length of the strings by a semitone, but above all for his 1810 invention of the double action, a mechanical system that allows the harpist to play in all keys and which has been used on virtually all concert pedal harps for the past two centuries. However, Erard’s double-action harp model was similar to that of the Warsaw-born artist and inventor Charles Gröll (1770–1857), who had submitted his patent in 1807, almost three years before Erard. Moreover, Erard bought the rights to Gröll’s patent prior to finalising his own. For these reasons, some critics since the nineteenth century have called into question Erard’s claim to authorship of the double-action harp, suggesting that Gröll was its true inventor. The purpose of the present article is to clarify Gröll’s role by placing it in the context of the evolution of Erard’s ideas, established by a number of sources that have recently come to light.
Gröll’s patent is more heavily indebted to Erard’s inventions than Erard’s patent is to Gröll’s. Indeed, the only elements from Gröll’s patent that remained in Erard’s 1810 patent were elements that had in fact been invented by Erard: the double-notched pedal box and the forked discs. The linkage between the pedals and the forked discs was the weakest part of Gröll’s patent, one that was conspicuously not adopted by Erard, undoubtedly due to the excessive friction inherent in its construction.
Erard’s 1810 patent has endured because it proved itself to be the first satisfyingly functional double-action system. However, Gröll’s doubling of the forked discs can be seen as a crucial step in the evolution of the double action, as long as one keeps in mind that Gröll’s is a composite invention whose individual parts had all been invented by others: the double mechanism by Cousineau, and the double-notched pedal box and forked disc by Erard. In conclusion, if we continue to consider Erard the father of the double-action harp, we might at least allow for Georges Cousineau to be its spiritual godfather, and for Charles Gröll to be its Polish uncle.
Marcin Mielczewski, Koncerty wokalno-instrumentalne / Vocal-instrumental concertos, wyd. / ed. Barbara Przybyszewska-Jarmińska, t. / vols. II/1–II/2, Warszawa 2018–2019
Authors: Bebak Marek 
Published: May 2020

Recenzja książki: Marcin Mielczewski, Koncerty wokalno-instrumentalne / Vocal-Instrumental Concertos, wyd. Barbara Przybyszewska-Jarmińska, t. II/1–II/2, Warszawa 2018–2019
The polyphonic hymns of Valentin Triller’s 'Ein Schlesich singebüchlein' (Wrocław 1555), ed. Antonio Chemotti, Warsaw 2019
Authors: Desmet Marc 
Published: May 2020

Book review of: The polyphonic hymns of Valentin Triller’s 'Ein Schlesich singebüchlein' (Wrocław 1555), ed. Antonio Chemotti, Warsaw 2019
Evaluación de Características en Planta, Tubérculo y Rendimiento para Progenies de Semilla Sexual de Papa (Solanum tuberosum), en Valles Altos del Centro de México
Authors: Sorquis Jorge L , López Francisco J. 
Published: May 2020

La producción de papa en México enfrenta problemas de escasez, costo elevado y baja calidad de los tubérculos semilla. Una alternativa es el empleo de semilla sexual de papa (SSP). Este trabajo evaluó el comportamiento de SSP para la obtención de material de siembra uniforme y con buen rendimiento. Resultados de tres ciclos de evaluación proyectan el uso de SSP como viable, al alcanzar altas calificaciones para uniformidad de tubérculo en forma, tamaño y color. Se obtuvieron 1.8 kg/m2 en la progenie TS9xTPS113 y entre 1.6 y 1.7 kg/m2 en las progenies MFlIxTS10, LT8xTS9, MFIIxTS9, LT9xTS9 y ChiquitaxTS9. Cuando se sembraron los tubérculos producidos por plantas de SSP los rendimientos fueron en general mucho mayores, incrementándose el de LT9xTS9 a 3.7 kg/m2, a 3.6 kg/m2 el de LT8xTS9, a 3.3 kg/m2 el de Serrana x TS5, y a 3.1 kg/m2 el de HPS 25/67. La segunda generación de tubérculos semillas mostró rendimiento similar al de la primera generación. El análisis estadístico reveló diferencias significativas para parámetros relacionados con porte de planta y calidad de tubérculo, resultando las progenies antes mencionadas como las más promisorias para usarse en producción de tubérculos semillas. Aceptado para publicación: setiembre 1998.
Epocas de Siembra y Fluctuación Poblacional de Afidos en la Producción de Semilla Básica de Papa en Potosí, Bolivia
Authors: Buitrago David , Iporre Grover , Alvarez Víctor , Fernández-Northcote Enrique N. 
Published: May 2020

La demanda de tubérculos-semilla de papa para el área sur de Bolivia es cada vez más creciente especialmente en las categorías altas (Básica). Al contar la Estación Experimental de Chinoli (3,450 msnm) con la posibilidad de riego suplementario para sus parcelas productoras de semilla, se ha realizado el presente trabajo en busca de una mejor época de siembra a fin de escapar a las poblaciones de áfidos vectores de los principales virus de la papa, PVY y PLRV, que afectan a la producción de semilla en estas áreas.Durante dos campañas agrícolas se estudiaron tres épocas de siembra. La mejor para la producción de tubérculos-semilla fue la primera época de siembra estudiada, a mediados de septiembre. El adelanto de la fecha de siembra a lo acostumbrado en la zona (octubre) permitió la producción de semilla de alta calidad. Los resultados de análisis serológicos confirmaron la alta sanidad de los tubérculos-semilla provenientes de la primera época desiembra escapando a las poblaciones de áfidos transmisores de virus. El monitoreo de las poblaciones de áfidos realizado entre las campañas 1993 a 1997 apoyan esta alternativa.En la campaña 1995-96 no se encontró diferencia estadística entre las tres épocas en estudio en cuanto al rendimiento en peso de tubérculos obteniéndose, sin embargo, un mayor número de tubérculossemilla en la primera época.En la campaña 1996-1997 la segunda y tercera épocas fueron mejores en cuanto a rendimiento y número de tubérculos; sin embargo, la semilla resultó descalificada por incidencia de virosis. El cultivar Revolución rindió más en peso que Imilla Negra y Gendarme en las tres épocas de siembra, no existiendo diferencia en el número de tubérculos.Aceptado para publicación: octubre 1998.
Evaluación del Producto Antiviral Av-100 y Citrol en el Control del Virus Y (PVY) de la Papa
Authors: Contreras Boris , Contreras Andrés 
Published: May 2020

Se evaluó la efectividad de un agente antiviral, "AV-100" y un sinergista de su acción, "Citrol", en plantas de papa infectadas con el virus Y. Las dosis de AV-100 fueron equivalentes a 0-1.5-3 y 4.5 l/ha, cada dosis se aplicó con y sin Citrol. Además se evaluó el momento de aplicación de AV-100, el cual fue realizado a los 25 y 50 días después de la emergencia de los brotes, y 25 días después de emergencia de papas cosechadas, se realizó la última evaluación.La determinación de la presencia de virus se realizó en el follaje inicial y en plantas de primera descendencia, vía DAS-ELISA, y espectrofotómetro para su cuantificación.De las dosis de AV-100 evaluadas, ninguna eliminó el PVY, sin embargo, el nivel a 4.5 l/ha sin Citrol provocó una reducción de un 77% de la cantidad de virus en la planta.El uso de Citrol no mostró diferencias, a excepción del tratamiento con 4.5 l/ha de AV-100, nivel en que la adición de Citrol provocó un aumento de la concentración de virus en la planta. Además, no hubo un mayor efecto con dos aplicaciones de éste producto.
Conservación In Vitro de Dos Variedades de Papa (Solanum tuberosum L) Bajo Condiciones de Crecimiento Mínimo
Authors: Páez de Cásares Josefina , González Roberto 
Published: May 2020

Para desarrollar una metodología que permita mantener y conservarplántulas de papa (Solanum tuberosum L) se llevaron a cabo dos ensayos bajo condiciones de crecimiento mínimo con las variedades Kennebec y Patrones. Nudos de 1 cm de longitud fueron establecidos in vitro y al azar en diferentes medios de cultivo conteniendo el medio base Murashige y Skoog (1962) y variando los siguientes constituyentes: Manitol (%), Sacarosa (%), Agar (%), Bencilaminopurina (BAP) (mg/l), Ácido Abscísico (ABA) (mg/l) y Cloruro de clorocolina (CCC) (mg/l). Se evaluaron seis tratamientos (T) en las siguientes proporciones de acuerdo al orden previo:T1 (4, 3, 0.8, 0, 0, 0); T2 (4, 3, 0.8, 0, 1.5, 1.5); T3 (2, 3, 0.8, 0, 1.5, 1.5); T4 (2, 3, 0.8, 1.5, 0, 0); T5 (2, 2, 0.8, 1.5, 0, 1.5); T6 (4, 0.5, 0.8, 0, 0, 0).Las plántulas crecieron bajo condiciones de 2μmol/m2/s (2000 lux) por 12 h a 20±2°C y 50-80% de humedad relativa. Se realizaron evaluaciones frecuentes durante 5 meses. En el quinto mes, la variedad Kennebec presentó menor altura y número de raíces en los tratamientos T3 y T5 esperándose que garantice una conservación por mayor tiempo, mientras que, la variedad Patrones presentó la misma respuesta en los tratamientos T2 y T6. En una segunda fase se evaluará si las plantas con menor altura y número de raíces son las que resisten el almacenamiento por un mayor tiempo.
Estrategias de Integración de Resistencia y Control Químico del Tizón de la Papa (Phytophthora infestans): Validación con Instituciones
Authors: Navia Oscar , Gandarillas Antonio , Fernández- Northcote Enrique N. 
Published: May 2020

Se establecieron dos ensayos en la zona de Chullchungani (Provincia Carrasco, Dpto. Cochabamba), bajo un diseño experimental de bloques completos al azar con tres tratamientos y tres repeticiones.Se utilizaron los cultivares Robusta y Wayna, resistentes al tizón. La estrategia de PROINPA para el control químico del tizón en cultivares resistentes estuvo basada en la aplicación de un fungicida sistémico al observar los primeros síntomas de la enfermedad y continuar con la aplicación de un fungicida de contacto, cuando se observa que la enfermedad continúa su avance, es decir que el patógeno esté esporulando y/o se observe que la sintomatología esté progresando; y luego si se observa que la enfermedad sigue avanzando, continuar aplicándolos en forma alternada (sistémico-contacto), con una frecuencia dada por el grado de avance de la enfermedad. La estrategia de una institución de desarrollo para el control químico del tizón estuvo basada en aplicaciones semanales (cada 7 días) de productos de contacto y sistémicos. Se inicia con aplicaciones preventivas con productos de contacto y se usa productos sistémicos cuando hay alta presión de la enfermedad. Los productos sistémicos pueden ser aplicados de manera continua, alternando dos o más productos sistémicos (estrategia similar a la que usa para cultivares susceptibles). Los tratamientos fueron: Ridomil MZ 72/Bravo 500 (PROINPA, T1); Manzate/Ridomil MZ 72/Patafol (Institución de Desarrollo, T2) y Testigo sin aplicación de fungicida (T3). En ambos cultivares, Robusta y Wayna, la estrategia de PROINPA (T1) tuvo significativamente un control más eficiente de la enfermedad, mostrando valores muy bajos de AUDPC (grado de daño), los mayores rendimientos (30-31 % más), mayores beneficios económicos y menor uso de fungicidas con respecto a la estrategia de la Institución de Desarrollo (T2). El testigo sin aplicación de fungicida (T3) presentó valores muy altos de AUDPC (grado de daño) y rendimientos bajos. Por lo tanto, las estrategias de PROINPA fueron efectivas, eficientes, económicas y sensibles con el medio ambiente y la salud humana.