bluuebunny/crossref_metadata_2025_split huggingface dataset:
Bulgarian affairs in the second half of the 19th c. in Polish historiography since 1989
Authors: Cetnarowicz Antoni , Popek Krzysztof 
Published: December 2019

Bulgarian affairs in the second half of the 19th c. in Polish historiography since 1989In this article, we present an overview of research topics concerning the history of Bulgaria in the second half of the 19th c. and early 20th c. that have appeared in Polish historiography since 1989. We adopted the timeframe of 1848–1908. The two dates are not only of key importance for the history of Europe and Slavdom, but also for Bulgarians. 1848 was the year which saw the birth of Hristo Botev, one of the most prominent Bulgarian poets and national revival activists, while in 1908 Bulgaria officially declared its independence and the beginning of the third empire. We wanted to avoid writing historiographical overview articles which consist only of dry bibliographical lists and focus on the most important research trends which can be observed in the field of Polish studies on Bulgaria in the second half of the 19th c. Sprawy bułgarskie w drugiej połowie XIX wieku w polskiej historiografii po 1989 rokuW niniejszym artykule zostanie przeprowadzony przegląd tematów badawczych dotyczących historii Bułgarii w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku, pojawiający się w polskiej historiografii po 1989 roku. Jako cezurę czasową przyjęto lata 1848–1908. Obie te daty mają nie tylko kluczowe znaczenie dla dziejów Europy i Słowiańszczyzny, ale także Bułgarów. W 1848 roku urodził się Christo Botew, jeden z czołowych bułgarskich poetów oraz działaczy odrodzeniowych, w 1908 roku zaś Bułgaria oficjalnie ogłosiła niepodległość i początek trzeciego carstwa. Autorzy chcieli zerwać z historiograficznymi artykułami przeglądowymi opartymi na suchym wymienianiu pozycji bibliograficznych, a skupić się na najważniejszych nurtach badawczych, tendencjach oraz zjawiskach, widocznych na polu polskich badań nad Bułgarią w drugiej połowie XIX wieku.
Vilnius archipelago: Performative walks around this performative city
Authors: Kasner Małgorzata 
Published: December 2019

Vilnius archipelago: Performative walks around this performative cityThe present study deals with the performative memory of a city, namely modern Vilnius, the capital of the Republic of Lithuania. The difficult past of Vilnius that is shared by other eastern and central European cities and is marked by the bitter legacy of the “city of changed blood” (Pl. “miasto o wymienionej krwi”, a notion introduced by M. Lewicka) has been subjected to a number of changes effected by modernity and dynamic Europeanization at the turn of the twentieth and twenty-first centuries. The confrontation between the past and modernity has resulted in serious social and national problems (e.g. Polish–Lithuanian relations) dating to the early as well as the most recent history of Lithuania and its capital. Having experienced various totalitarian regimes, Vilnius is an interesting example of the redefining of the memory of the space of a city at a time of a changing political system; it is also an example of the establishing of a hierarchy of new values and symbols. Vilnius is also a cultural hybrid resulting from long-lasting transgressions. However, a comprehensive account of its history still remains utopian. Drawing on the #skaitomevilniu (‘We read Vilnius’) project that was carried out in Vilnius in 2016–2017 and which adopted a performative perspective, the author of the present study attempts to describe a city that is constantly becoming. Archipelag Wilno. O performatywnym chodzeniu po performatywnym mieścieNiniejszy artykuł został poświęcony problematyce performatywnej pamięci miasta na przykładzie współczesnego Wilna, stolicy Republiki Litewskiej. Skomplikowana, choć tak charakterystyczna dla miast Europy Środkowo-Wschodniej, przeszłość Wilna, naznaczona bolesnym dziedzictwem „miasta o wymienionej krwi” (pojęcie M. Lewickiej), zderzyła się na przełomie XX i XXI wieku z pełną zmian nowoczesnością i pośpieszną europeizacją. Ta konfrontacja stała się źródłem poważnych problemów społecznych i narodowych (w tym relacji polsko-litewskich), których korzenie sięgają zarówno najodleglejszych, jak i nowszych dziejów Litwy i jej stolicy. Wilno jako miasto silnie nacechowane doświadczeniem totalitaryzmów jest ciekawym przykładem ilustrującym proces redefiniowania pamięci przestrzeni miasta w okresie transformacji ustrojowej oraz ustanawiania nowej hierarchii wartości i symboli. Jest także kulturową hybrydą będącą efektem wielowiekowych transgresji, której całościowy opis pozostaje ciągle badawczą utopią. Autorka artykułu podejmuje próbę opisu miasta, które „ciągle się staje”, na przykładzie realizowanego w Wilnie w latach 2016–2017 projektu #skaitomevilniu (pol. Czytamy Wilno) z zastosowaniem perspektywy performatywnej.
Cywilizacja Majów w nowych formach muzealnych. O przywłaszczaniu prekolumbijskiego dziedzictwa na rzecz meksykańskiej kultury narodowej
Authors: Biernacka Maja Magdalena 
Published: December 2019

The Maya civilization in new forms of museum exposition. Appropriation of pre-Columbian heritage for the benefit of Mexican national cultureThe article is dedicated to the reconstruction and reinterpretation of pre-Columbian heritage by Mexican museums, with a special focus on the Maya civilization which is a permanent feature of the Mexican imagery and an object of artistic fascination. Characteristic of the history of the Yucatan, it is subject to symbolic manipulation and subordinated to the national culture. This is accompanied by the processes of its banalization, folklorization and commercialization which are facilitated by new audiovisual forms. References to the heritage are selective and the images are transformed and adjusted in order to develop apprehensible artistic products for the general public. Cywilizacja Majów w nowych formach muzealnych. O przywłaszczaniu prekolumbijskiego dziedzictwa na rzecz meksykańskiej kultury narodowejArtykuł poświęcony jest współczesnym działaniom w Meksyku w zakresie rekonstrukcji oraz reinterpretacji znaczenia spuścizny prekolumbijskiej dla kultury narodowej tego kraju, na przykładzie muzealnictwa. Chodzi zwłaszcza o dziedzictwo Majów, które jest trwałym elementem meksykańskiego imaginarium i obiektem artystycznej fascynacji. Charakterystyczne dla historii Jukatanu i jego ludności tubylczej, podlega ono zabiegom przywłaszczania na rzecz kultury narodowej, tj. podporządkowywania jako integralnej jej części. Towarzyszą temu procesy banalizacji, folkloryzacji oraz komercjalizacji spuścizny Majów, czego przykładem są nowe formy ekspozycyjne. Odniesienia do dziedzictwa mają charakter selektywny, obrazy traktowane są wybiórczo, adaptowane i poddawane obróbce audiowizualnej w celu wypracowania łatwych w odbiorze produktów artystycznych dla masowego odbiorcy, łączących w sposób swobodny przeszłość ze współczesnością.
Rewolucja oczami Wandei
Authors: Stępniewska Joanna 
Published: December 2019

Revolution seen through the eyes of VendéeThis paper aims at reviewing a publication entitled "The Franco-French Genocide. Vendée – the Department of Vengeance" by Reynald Secher. The book touches on the issue of fights between the Republicans and peasants opposing the regime of the revolutionaries. This event’s history has been hushed up. Moreover, it has effectively been removed from the national narrative. Reynald Secher propagates the process of reminding us of those facts. In this review, information on the fights will be contrasted with theories presented by other historians in order to make the reader aware of the whole process’s complexity and of many persistent inaccuracies.Materials collected by the author will be subjected to our analysis. Due to the reconstruction of events by eye-witnesses, previously an underestimated but abundant source of knowledge, the author has learned the truth about the acts of the revolutionary heroes. In Secher's work, the accuracy with which he presents all the issues becomes equally important.Special attention should be paid to the very word “genocide” and its associations. Indeed, the work is not focused on carnage. Instead, it plays a part both as a reminder that carnage did take place, and a presentation of reasons for its occurrence. Rewolucja oczami WandeiNiniejsza praca ma na celu zrecenzowanie publikacji „Ludobójstwo francusko-francuskie. Wandea - Departament Zemsty” Reynalda Sechera. Książka dotyczy walk między republikanami oraz chłopami sprzeciwiającymi się rządom rewolucjonistów. Historia o tym zdarzeniu została wyciszona i skutecznie usunięta z narracji narodowej. Reynald Secher propaguje proces „odpamiętnienie” tamtejszych wydarzeń. W niniejszej recenzji informacje na temat walk zostaną skontrastowane z teoriami prezentowanymi przez innych historyków, aby uświadomić czytelnikowi złożoność całego procesu oraz o wielu wciąż istniejących nieścisłościach.Analizie poddane zostaną zebrane przez autora materiały. Dzięki rekonstrukcji zdarzeń oczami bezpośrednich świadków wydarzeń, będącymi dotąd niedocenioną skarbnicą wiedzy, autor poznał prawdę o czynach bohaterów rewolucji. W pracy Sechera równie ważna staje się szczegółowość, z jaką przedstawia wszystkie elementy.Szczególną uwagę należy przyłożyć do samego słowa „ludobójstwo” i konotacji z nim związanych. Sednem pracy nie jest bowiem przedstawienie rzezi, ale przypomnienie, że miała ona miejsce i zaprezentowanie powodów jej zaistnienia.
Jews and social transformations in Polesie in the works of Józef Obrębski
Authors: Hruntou Siarhei 
Published: December 2019

Jews and social transformations in Polesie in the works of Józef ObrębskiThe article studies the place of Jews in the work of J. Obrębski about Polesie. They were an important part of his Polesie society triangle model. The model proved to be an effective instrument for the study of Polesie society but imposed noticeable restrictions on the author's understanding of the role of the Jews in Polesie. This functional analyses-based model helped Obrębski to show Jews as an extremely important mediatory element in the life of the Polesie society. But at the same time, it limited his understanding of the Jewish community mainly to this sole role. The article shows that the reason for this disbalance is not only the author's methods but also sources he used to get information about the Jewish life in the region. Żydzi a przemiany społeczne na Polesiu w pracach Józefa ObrębskiegoArtykuł analizuje miejsce Żydów w poświęconych Polesiu pracach J. Obrębskiego. Stanowili oni istotny składnik w jego trójelementowym modelu społeczeństwa. Model ten sprawdził się jako skuteczne narzędzie badawcze w odniesieniu do społeczności Polesia, zarazem jednak wyraźnie ograniczył autorskie rozumienie ról pełnionych przez Żydów w regionie. Dzięki temu funkcjonalnemu, wywiedzionemu z analiz modelowi Obrębski ukazał Żydów jako czynnik mediacyjny, niezwykle istotny w życiu społecznym Polesia. Jednocześnie model ten zawęził jego rozumienie społeczności żydowskiej głównie do tej właśnie roli. Artykuł pokazuje, że przyczyna tej dysproporcji leży nie tylko w metodzie autora, lecz także w charakterze źródeł, z których czerpał informacje o żydowskim życiu w regionie.
‘Stranded Pakistanis’ in Bangladesh – victims of political divisions of 70 years ago
Authors: Kuczkiewicz-Fraś Agnieszka 
Published: December 2019

‘Stranded Pakistanis’ in Bangladesh – victims of political divisions of 70 years agoNearly 300 000 Urdu-speaking Muslims, coming mostly from India’s Bihar, live today in Bangladesh, half of them in the makeshift camps maintained by the Bangladeshi government. After the division of the Subcontinent in 1947 they migrated to East Bengal (from 1955 known as East Pakistan), despite stronger cultural and linguistic ties (they were Urdu, not Bengali, speakers) connecting them with West Pakistan. In 1971, after East Pakistan became independent and Bangladesh was formed, these so-called ‘Biharis’ were placed by the authorities of the newly formed republic in the camps, from which they were supposed – and they hoped – to be relocated to Pakistan. However, over the next 20 years, only a small number of these people has actually been transferred. The rest of them are still inhabiting slum-like camps in former East Bengal, deprived of any citizenship and all related rights (to work, education, health care, insurance, etc.). The governments of Pakistan and Bangladesh consistently refuse to take responsibility for their fate, incapable of making any steps that would eventually solve the complex problem of these people, also known as ‘stranded Pakistanis.’ The article explains historical and political factors that were responsible for the fate of ‘Biharis’ and presents their current legal situation in Bangladesh. „Opuszczeni Pakistańczycy” w Bangladeszu - ofiary podziałów politycznych sprzed 70 latW prowizorycznych obozach utrzymywanych przez rząd Bangladeszu żyje do dziś blisko pół miliona muzułmanów z indyjskiego Biharu, którzy po podziale subkontynentu w 1947 roku wyemigrowali do Bengalu Wschodniego (później: Pakistanu Wschodniego), pomimo silniejszych więzi kulturowych i językowych (posługują się językiem urdu) łączących ich z Pakistanem Zachodnim. W 1971 roku po uniezależnieniu się Pakistanu Wschodniego i utworzeniu Bangladeszu, około 300-tysięczna grupa Biharczyków została zamknięta przez władze nowo powstałej republiki w obozach, z których następnie miała zostać relokowana do Pakistanu. Jednak w kolejnych 20 latach zaledwie część tych osób została rzeczywiście przesiedlona. Pozostali, pozbawieni obywatelstwa i wszystkich wiążących się z tym uprawnień (np. do pracy, edukacji, ochrony zdrowia, ubezpieczenia itd.), wciąż zamieszkują przypominające slumsy obozy na terenie byłego Bengalu Wschodniego, zaś rządy Pakistanu, Indii i Bangladeszu wzajemnie przerzucają na siebie odpowiedzialność za ich losy, niezdolne do poczynienia jakichkolwiek kroków, które pozwoliłyby ostatecznie rozwiązać skomplikowany problem tzw. opuszczonych Pakistańczyków (ang. stranded Pakistanis). Artykuł wyjaśnia czynniki historyczne i polityczne, które były odpowiedzialne za los „Biharczyków”, oraz przedstawia ich obecną sytuację prawną w Bangladeszu.
Testing for Down Syndrome in Catholic Health Care: Complicity in Eugenic Abortion
Authors: Linn James G. 
Published: December 2019

Catholic healthcare institutions, physicians, and midwives routinely employ testing for Down syndrome as a part of prenatal care. This testing is an essential part of eugenic abortion and often leads to it. Catholic teaching clearly forbids such testing when undertaken with abortive intent if the baby has Down syndrome or other abnormalities. This article discusses (1) the evolution of prenatal genetic testing and abortion, (2) how this testing may involve complicity in eugenic abortion, and (3) offers proposals to avoid and end Catholic healthcare’s cooperation with this evil. Summary: This article discusses why prenatal genetic testing as practiced in many Catholic healthcare institutions is ethically problematic and then proposes solutions.
Laparoscopic pyelolithotomy in patients with previous ipsilateral renal stone surgery
Authors: Radfar Mohammad Hadi , Dadpour Mehdi , Simforoosh Nasser , Basiri Abbas , Nouralizadeh Akbar , Shakiba Behnam , Valipour Reza , Zare Ali 
Published: December 2019

Objectives: To evaluate the safety and efficacy of transperitoneal laparoscopic pyelolithotomy in renal stone cases with previous renal surgeries. Patients and methods: In this prospective study, 190 consecutive patients with renal stones, who were candidates for transperitoneal laparoscopic pyelolithotomy, were enrolled. The patients were divided into two groups. In group A, 163 patients without a history of renal surgery underwent standard laparoscopic pyelolithotomy, whereas in group B laparoscopic pyelolithotomy was performed in 27 patients with a history of kidney stone surgery including percutaneous nephrolithotomy or open stone surgery. All intraoperative data including the operating time and complications such as bleeding requiring transfusion were recorded. Postoperative data such as length of hospitalization, hemoglobin level alteration, and other complications were also recorded. Results: There was no significant difference in the preoperative data such as stone size, stone site, age, sex, and stone side between the two groups. There was no significant difference in the stone-free rate between the two groups (p = 0.4). There was no significant difference between the two study groups regarding the operating time, hospital stay, stone-free rate, complications, and transfusion rate. Conclusion: Laparoscopic pyelolithotomy can be used as a safe and feasible treatment modality in the setting of previous renal surgery. The complications and stone-free rate of laparoscopic pyelolithotomy in patients with history of renal surgery are acceptable.
The Clinical Journey of Patients with Riboflavin Transporter Deficiency Type 2
Authors: Amir Fatima , Atzinger Carrie , Massey Keith , Greinwald John , Hunter Lisa L. , Ulm Elizabeth , Kettler Margaret 
Published: December 2019

Purpose: To identify symptoms and health care interactions with patients with riboflavin transporter deficiency (RTD) type 2 prior to diagnosis. Methods: Parents of children with riboflavin transporter deficiency type 2 (n = 10) were interviewed to collect data on the patient’s clinical journey. Results: The average diagnostic delay was 27.6 months. Neurologists were the most commonly visited clinician (90%). Common symptoms during the first year of the patient’s clinical journey included abnormal gait and/or ataxia (70%), nystagmus (50%), and upper body muscle weakness (40%). Prior to diagnosis, optic atrophy, sleep apnea, breath-holding spells, and dysphagia were commonly observed. Hearing loss was only reported in 40% of subjects prior to diagnosis. Riboflavin responsive megaloblastic anemia is reported for the first time. Mitochondrial disease was the most common suspected diagnosis (30%). Conclusion: Despite clinical variability, common early symptoms of riboflavin transporter deficiency type 2 exist that can better allow clinicians to more rapidly identify riboflavin transporter deficiency type 2.
Sepsis and Septic Shock Definitions in Patients With Cancer Admitted in ICU
Authors: Nathan Neveux , Sculier Jean-Paul , Ameye Lieveke , Paesmans Marianne , Bogdan-Dragos Grigoriu , Meert Anne-Pascale 
Published: December 2019

Introduction: In 2016, a new definition of sepsis and septic shock was adopted. Some studies based on the general population demonstrated that the Sequential Organ Failure Assessment (SOFA) score is more accurate than the systemic inflammatory response syndrome (SIRS) criteria to predict hospital mortality of infected patients requiring intensive care. Patients and Method: We have analyzed all the records of patients with cancer admitted for a suspected infection between January 1, 2013, and December 31, 2016, in our oncological intensive care unit (ICU). Sequential Organ Failure Assessment score and quick SOFA (qSOFA) score as well as SIRS criteria were calculated. We analyzed the accuracy of each score to predict hospital mortality in the setting of the new and old definitions of septic shock. Results: Our study includes 241 patients with a solid tumor and 112 with a hematological malignancy. The hospital mortality rate is 37% (68% in patients with septic shock according to the new definition and 60% according to old definition) between 2013 and 2016. To predict hospital mortality, the SOFA score has an area under the receiver operating characteristic curve of 0.74 (95% confidence interval [CI], 0.68-0.79), the qSOFA of 0.65 (95% CI, 0.59-0.70), and the SIRS criteria of 0.58 (95% CI, 0.52-0.63). In multivariate analysis, a higher SOFA score or a higher qSOFA score indicates poor prognosis: odds ratio (OR) per 1-point increase by 1.28 (95% CI, 1.18-1.39) and 1.48 (95% CI, 1.04-2.11), respectively. Complete remission is a good prognostic factor for hospital mortality: OR 0.39 (95% CI, 0.22-0.67). Conclusion: The new definition of sepsis and septic shock is applicable in an ICU oncological population with the same reliability as in the general population. The SOFA score is more accurate than qSOFA and SIRS criteria to predict hospital mortality.
End-of-Life Trajectories of Patients With Hematological Malignancies and Patients With Advanced Solid Tumors Visiting the Emergency Department: The Need for a Proactive Integrated Care Approach
Authors: Verhoef Mary-Joanne , de Nijs Ellen J. M. , Ootjers Claudia S. , Fiocco Marta , Fogteloo Anne J. , Heringhaus Christian , Marijnen Corrie A. M. , Horeweg Nanda , der Linden Yvette M. van 
Published: December 2019

Purpose: Patients with hematological malignancies (HM) have more unpredictable disease trajectories compared to patients with advanced solid tumors (STs) and miss opportunities for a palliative care approach. They often undergo intensive disease-directed treatments until the end of life with frequent emergency department (ED) visits and in-hospital deaths. Insight into end-of-life trajectories and quality of end-of-life care can support arranging appropriate care according to patients’ wishes. Method: Mortality follow-back study to compare of end-of-life trajectories of HM and ST patients who died <3 months after their ED visit. Five indicators based on Earle et al. for quality of end-of-life care were assessed: intensive anticancer treatment <3 months, ED visits <6 months, in-hospital death, death in the intensive care unit (ICU), and in-hospice death. Results: We included 78 HM patients and 420 ST patients, with a median age of 63 years; 35% had Eastern Cooperative Oncology Group performance status 3-4. At the ED, common symptoms were dyspnea (22%), pain (18%), and fever (11%). After ED visit, 91% of HM patients versus 76% of ST patients were hospitalized ( P = .001). Median survival was 17 days (95% confidence interval [CI]: 15-19): 15 days in HM patients (95% CI: 10-20) versus 18 days in ST patients (95% CI: 15-21), P = .028. Compared to ST patients, HM patients more often died in hospital (68% vs 30%, P < .0001) and in the ICU or ED (30% vs 3%, P < .0001). Conclusion: Because end-of-life care is more aggressive in HM patients compared to ST patients, a proactive integrated care approach with early start of palliative care alongside curative care is warranted. Timely discussions with patients and family about advance care planning and end-of-life choices can avoid inappropriate care at the end of life.
No Republican, No Vote: Undervoting and Consequences of the Top-Two Primary System
Authors: Fisk Colin A. 
Published: December 2019

AbstractWashington and California adopted the Top-Two Primary in 2008 and 2012, respectively. Under this new system, all candidates regardless of party affiliation run against each other, narrowing the field down to the top two for the general election. In some jurisdictions, the general election features two candidates from the same party. Ten percent of California voters chose not to vote in the 2016 U.S. Senate election which featured two Democrats. Using data from the Cooperative Congressional Election Study (2012-2016), I find that among those who vote in the national November elections, orphans, or voters without a copartisan candidate on the ballot are more likely to undervote, opting out of voting in their congressional race. Levels of undervoting are nearly 20 percentage points higher for orphaned voters compared to non-orphaned voters. Additionally, voters who abstain perceive more ideological distance between themselves and the candidates compared to voters who cast a vote. These findings support a multi-step framework for vote decisions in same-party matchups: voters are more likely to undervote if they are unable to vote for a candidate from their party (partisan model), but all voters are more likely to vote for a candidate when they perceive ideological proximity (ideological model).