bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Design and analysis of LacI-repressed promoters and DNA-looping in a cyanobacterium
Authors: Camsund Daniel , Heidorn Thorsten , Lindblad Peter
Published: January 2014

Background

Cyanobacteria are solar-powered prokaryotes useful for sustainable production of valuable molecules, but orthogonal and regulated promoters are lacking. The Lac repressor (LacI) from Escherichia coli is a well-studied transcription factor that is orthogonal to cyanobacteria and represses transcription by binding a primary lac operator (lacO), blocking RNA-polymerase. Repression can be enhanced through DNA-looping, when a LacI-tetramer binds two spatially separated lacO and loops the DNA. Ptrc is a commonly used LacI-repressed promoter that is inefficiently repressed in the cyanobacterium Synechocystis PCC 6803. Ptrc 2O, a version of Ptrc with two lacO, is more efficiently repressed, indicating DNA-looping. To investigate the inefficient repression of Ptrc and cyanobacterial DNA-looping, we designed a Ptrc-derived promoter library consisting of single lacO promoters, including a version of Ptrc with a stronger lacO (Ptrc1O-proximal), and dual lacO promoters with varying inter-lacO distances (the Ptrc 2O-library).

Results

We first characterized artificial constitutive promoters and used one for engineering a LacI- expressing strain of Synechocystis. Using this strain, we observed that Ptrc 1O-proximal is similar to Ptrc in being inefficiently repressed. Further, the Ptrc 2O-library displays a periodic repression pattern that remains for both non- and induced conditions and decreases with longer inter-lacO distances, in both E. coli and Synechocystis. Repression of Ptrc 2O-library promoters with operators out of phase is less efficient in Synechocystis than in E. coli, whereas repression of promoters with lacO in phase is efficient even under induced conditions in Synechocystis. Two well-repressed Ptrc 2O promoters were highly active when tested in absence of LacI in Synechocystis.

Conclusions

The artificial constitutive promoters herein characterized can be utilized for expression in cyanobacteria, as demonstrated for LacI. The inefficient repression of Ptrc and Ptrc 1O-proximal in Synechocystis, as compared to E. coli, may be due to insufficient LacI expression, or differences in RNAP subunits. DNA-looping works as a transcriptional regulation mechanism similarly as in E. coli. DNA-looping contributes strongly to Ptrc 2O-library repression in Synechocystis, even though they contain the weakly-repressed primary lacO of Ptrc 1O-proximal and relatively low levels of LacI/cell. Hence, Synechocystis RNAP may be more sensitive to DNA-looping than E. coli RNAP, and/or the chromatin torsion resistance could be lower. Two strong and highly repressed Ptrc 2O promoters could be used without induction, or together with an unstable LacI.
Relationship between humoral response against hepatitis C virus and disease overcome
Authors: Brakha Carine , Arvers Philippe , Villiers Florent , Marlu Alice , Buhot Arnaud , Livache Thierry , Calemczuk Roberto , Zarski Jean-Pierre , Villiers Christian L , Marche Patrice N , Villiers Marie-Bernadette
Published: January 2014

Conclusion

Humoral response against hepatitis C virus linear epitopes is partly modified according to the disease state. This study highlights the importance of considering relative quantities of antibodies with different specificities rather than the amount of each antibody.

Hepatitis C virus infection leads to liver disease whose severity can range from mild to serious lifelong illness. However the parameters involved in the evolution of the disease are still unknown. Among other factors, the virus-elicited antibody profile is suspected to play a role in the outcome of the disease. Analysis of the relationship between anti-virus antibodies and disease state requires the analysis of a large number of serums from patients (hepatitis C virus+) and of epitopes from the viral proteins. Such a study would benefit from microarray-based screening systems that are appropriate for high-throughput assays.

We used a method combining peptide chips and surface plasmon resonance imaging previously shown to be suitable for analyzing complex mediums and detecting peptide-protein interactions. 56 peptides covering the entire viral proteome were grafted on chips and their interaction with antibodies present in the 68 injected serums from infected and non-infected donors was measured. Statistical analyses were conducted to determine a possible relationship between antibodies (specificity and amount) and disease states.

A good discrimination between infected and non-infected donors validated our approach, and several correlations between antibodies profiles and clinical parameters have been identified. In particular, we demonstrated that ratios between particular antibodies levels allow for accurate discrimination of patients according to their pathologic states.
Knockdown of Type 3 Iodothyronine Deiodinase Severely Perturbs Both Embryonic and Early Larval Development in Zebrafish
Authors: Heijlen Marjolein , Houbrechts Anne M. , Bagci Enise , Van Herck Stijn L.J. , Kersseboom Simone , Esguerra Camila V. , Blust Ronny , Visser Theo J. , Knapen Dries , Darras Veerle M.
Published: January 2014

Exposure to appropriate levels of thyroid hormones (THs) at the right time is of key importance for normal development in all vertebrates. Type 3 iodothyronine deiodinase (D3) is the prime TH-inactivating enzyme, and its expression is highest in the early stages of vertebrate development, implying that it may be necessary to shield developing tissues from overexposure to THs. We used antisense morpholino knockdown to examine the role of D3 during early development in zebrafish. Zebrafish possess 2 D3 genes, dio3a and dio3b. Here, we show that both genes are expressed during development and both contribute to in vivo D3 activity. However, dio3b mRNA levels in embryos are higher, and the effects of dio3b knockdown on D3 activity and on the resulting phenotype are more severe. D3 knockdown induced an overall delay in development, as determined by measurements of otic vesicle length, eye and ear size, and body length. The time of hatching was also severely delayed in D3-knockdown embryos. Importantly, we also observed a severe disturbance of several aspects of development. Swim bladder development and inflation was aberrant as was the development of liver and intestine. Furthermore, D3-knockdown larvae spent significantly less time moving, and both embryos and larvae exhibited perturbed escape responses, suggesting that D3 knockdown affects muscle development and/or functioning. These data indicate that D3 is essential for normal zebrafish embryonic and early larval development and show the value of morpholino knockdown in this model to further elucidate the specific role of D3 in some aspects of vertebrate development.
Detection, Identification, and Estimation of Loss Aversion: Evidence from an Auction Experiment
Authors: Banerji A. , Gupta Neha
Published: January 2014

We provide a novel experimental auction design, in which (i) an exogenous decrease in the probability of winning, conditional on the bid, reduces the optimal bid of a loss averse agent whose reference point is expectations based; (ii) observed bid distributions uniquely identify the participants' latent value distribution and loss-aversion parameter. Experimental evidence affirms the presence of such reference points. We show that at the estimated magnitudes of loss aversion, (a) conventional Becker, DeGroot, and Marschak (1964) experiments may lead to large biases in estimated willingness to pay (which our design can correct for); and (b) first-price auctions may fetch moderately higher revenue, compared with second-price auctions. (JEL C91, D44, D82)
Έλεγχος ανοσολογικής καταστάσεως ασθενών με Ca πνεύμονος σε υλικό βιοψίας από πνευμονικό ιστό
Authors: Ρήγας Άγγελος
Published: January 2014

Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί μια από τις πιο συχνές αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Η πρώιμη διάγνωση φαίνεται να αποτελεί την πλέον υποσχώμενη τακτική αντιμετώπισης της νόσου. Η κατανόηση των μηχανισμών του ανοσοποιητικού συστήματος, οι οποίοι παίζουν το βασικό ρόλο στην πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στον όγκο, είναι το κλειδί για την πρώιμη διάγνωση και την ανάπτυξη θεραπευτικών στρατηγικών. Μέχρι σήμερα τα συμπεράσματα των διαφόρων μελετών, σχετικά με το ρόλο του ανοσοποιητικού στα διάφορα είδη καρκίνου και ειδικότερα στον καρκίνο του πνεύμονα είναι αντικρουόμενα. Παρά τη μεγάλη πρόοδο, που έχει γίνει μέχρι σήμερα, στην ανοσολογία των όγκων, εντούτοις πολύ λιγές μελέτες αναφέρονται για την ανοσολογία του καρκίνου του πνεύμονα. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να μελετήσουμε τη σχέση διαφόρων υποτύπων λεμφοκυττάρων, ( CD3, CD4, CD8 και CD57 ) τα οποία διηθούν τις καρκινικές φωλεές και το στρώμα του όγκου και του TNF-α που εκφράζεται από νεοπλασματικά κύτταρα με α) κλινικοπαθολογοανατομικές παραμέτρους (το στάδιο της νόσου, το μέγεθος του όγκου, τον ιστολογικό τύπο), β) την επιβίωση και γ) τη συσχέτιση των πιο πάνω δεικτών μεταξύ τους σε βιοπτικά δείγματα 104 ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα. Εβδομηνταπέντε ασθενείς ήταν σταδίου Ι και ΙΙ (72,1%) και εικοσιεννέα σταδίου ΙΙΙΑ και ΙΙΙΒ (27,9%). Έντεκα παρασκευάσματα (10,7%) είχαν μέγεθος κάτω των δύο εκατοστών, πενήντα παρασκευάσματα (48,5%) είχαν μέγεθος δύο έως πέντε εκατοστά, σαρανταδύο παρασκευάσματα (40,8%) είχαν μέγεθος πάνω από πέντε εκατοστά ενώ δεν υπήρχαν στοιχεία για το μέγεθος ενός παρασκευάσματος. Τα ιστολογικά αποτελέσματα ήταν τα εξής:α) Αδενοκαρκινώματα: 51 (49%) και β) Πλακώδη καρκινώματα: 53 (51%). Η μελέτη των διαφόρων υποτύπων λεμφοκυττάρων και του TNF-α έγινε με τη μέθοδο της ανοσοϊστοχημείας σε τομές παραφίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μας παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επιβίωση στα αρνητικά για τον TNF-α καρκινικά κύτταρα σε σχέση με τα θετικά. Εκτός αυτού η μη έκφραση του TNF-α ήταν σημαντικά υψηλότερη στα στάδια Ι και ΙΙ (p<0.05). Η μη έκφραση του TNF-α υπήρξε ο μόνος προγνωστικός παράγοντας, ο οποίος επιδρά στην αύξηση της επιβίωσης. Καμία στατιστικά σημαντική διαφορά δεν παρατηρήθηκε μεταξύ της έκφρασης του TNF-α του ιστολογικού τύπου και του μεγέθους του όγκου αντίστοιχα. Παρά το γεγονός της χαμηλής λεμφοκυτταρικής διήθησης, καμία στατιστικά σημαντική διαφορά δεν παρατηρήθηκε μεταξύ των λεμφοκυτταρικών πληθυσμών ( CD3, CD4, CD8 και CD57 ) και των κλινικοπαθολογοανατομικών παραμέτρων και της επιβίωσης αντίστοιχα. Επίσης δεν παρατηρήθηκε καμία στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ των μεταβλητών ( TNF-α, CD3, CD4, CD8, CD57 ), οι οποίες μελετήθηκαν. Συμπερασματικά η μελέτη μας επιβεβαιώνει την ανοσοκατασταλτική δράση του μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα στο μικροπεριβάλλον του όγκου στα πρώιμα στάδια της νόσου.
Διερεύνηση προγνωστικών παραγόντων και πλοειδικότητα στον καρκίνο του παγκρέατος
Authors: Τσιγκρίτης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Οι περισσότεροι ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος έχουν τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο τη στιγμή της διάγνωσης και είναι ανεγχείρητοι. Μόνο 15-20% των ασθενών έχουν χειρουργικά εξαιρέσιμο όγκο ενώ ένα μεγάλο ποσοστό δεν ανταποκρίνεται στη θεραπεία όπως αποδεικνύεται από την κακή πρόγνωση και το ποσοστό της πενταετούς επιβίωσης που σπάνια υπερβαίνει το 5%. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν ο προσδιορισμός της προγνωστικής αξίας της πλοειδικότητας του DNA στον προχωρημένο καρκίνο του παγκρέατος σε συνδυασμό με άλλους προγνωστικούς παράγοντες, κλινικούς και εργαστηριακούς. Η παρούσα μελέτη είναι αναδρομική σε υλικό αρχείου. Σε σύνολο 226 ασθενών μελετήθηκαν 24 παράμετροι με τη μέθοδο της στατιστικής παλινδρόμησης προκειμένου να εντοπισθούν οι προγνωστικοί παράγοντες που σχετίζονται με την ολική επιβίωση. O μέσος χρόνος επιβίωσης υπολογίσθηκε σε 38,41 εβδομάδες (95% c.i.:33,17-43,65) και η διάμεση επιβίωση σε 27 εβδομάδες (c.i.:23,18-30,82) Από τους 24 παράγοντες που μελετήθηκαν αρχικά κατά την μονοπαραγοντική στατιστική ανάλυση βρέθηκαν 22 που είχαν σημαντική συσχέτιση με το χρόνο επιβίωσης εκτός του φύλου και της ηλικίας. Κατά την πολυπαραγοντική ανάλυση με το στατιστικό μοντέλο Cox παλινδρόμησης βρέθηκε ότι 9 παράμετροι αποτελούσαν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες με σημαντική επίδραση στην επιβίωση. Συγκεκριμένα η μικρή γενική κατάσταση σωματικής ικανότητας του ασθενούς (PS?50), η μεγάλη απώλεια βάρους (>10% του αρχικού βάρους), οι υψηλές τιμές CEA (>10ng/ml), η παρουσία στεατόρροιας, η μη λήψη ερυθροποιητίνης, η παρουσία μεταστάσεων, τα στάδια 3 και 4 του όγκου και τέλος μόνο η χειρουργική επέμβαση ή καμία θεραπεία προδικάζουν κακή πρόγνωση των ασθενών με προχωρημένο καρκίνο του παγκρέατος. Αντίθετα η μεγάλη γενική κατάσταση σωματικής ικανότητας του ασθενούς (PS?90), η μικρή απώλεια βάρους (<5% του αρχικού βάρους), οι φυσιολογικές ή χαμηλές τιμές CEA (<5ng/ml), η απουσία στεατόρροιας, η λήψη ερυθροποιητίνης, η απουσία μεταστάσεων, τα αρχικά στάδια 1 και 2 του όγκου και τέλος η χημειοθεραπεία μόνο ή σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση συνδέονται με καλή πρόγνωση των ασθενών αυτών. Τέλος η υψηλή πλοειδικότητα του DNA σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου ενώ η χαμηλή πλοειδικότητα συνδέεται με καλύτερη επιβίωση των ασθενών με προχωρημένο καρκίνο του παγκρέατος και ίσως αυτό να αποτελεί το σημαντικότερο προγνωστικό παράγοντα.
Βιοσύνθεση και αποικοδόμηση του παράγοντα ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων (paf) σε ασθενείς με ιδιοπαθή σπειραματονεφρίτιδα
Authors: Πετράς Δημήτριος
Published: January 2014

Ο παράγοντας ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων (PAF) είναι ένας ισχυρός φλεγμονώδης μεσολαβητής ο οποίος εμπλέκεται στην πρόκληση της νεφρικής βλάβης. Τα επίπεδα του PAF στον οργανισμό καθορίζονται από το ρυθμό βιοσύνθεσης και αποικοδόμησής του. Σκοπός της μελέτης είναι η μέτρηση των επιπέδων του PAF, του ενζύμου βιοσύνθεσής του, λυσο-PAF-ακετυλοτρασνφεράση (λυσο-PAF-AT) και του ενζύμου αποικοδόμησής του, PAF-ακετυλουδρολάση (PAF-AH), στο αίμα και στα ούρα ασθενών με ιδιοπαθή σπειραματονεφρίτιδα (ΙΣΝ). Στη μελέτη συμμετείχαν 20 ασθενείς με ΙΣΝ (διάγνωση και με βιοψία νεφρού) και 20 υγιείς εθελοντές. Σε όλους τους συμμετέχοντες μετρήθηκαν τα επίπεδα του PAF σε αίμα και ούρα (με χρωματογραφική μέθοδο λεπτού στρώματος (TLC), ταυτοποίησή του με HPLC και ποσοτικοποίησή του έγινε με βιολογικό test). Επίσης μετρήθηκε η δραστικότητα της λυσο-PAF-AT στα λευκοκύτταρα του αίματος καθώς και η δραστικότητα της PAF-ΑΗ στον ορό και στα ούρα. Επιπρόσθετα, προσδιορίσθηκαν η δραστικότητα της λύσο-PAF-ΑΤ και PAF-ΑΗ σε νεφρικό ιστό ασθενών με ΙΣΝ καθώς και σε υγιή νεφρικό ιστό ασθενών που υποβλήθηκαν σε νεφρεκτομή. Η δραστικότητα της ακετυλοτρανσφεράσης στο πλάσμα, στα ούρα και το νεφρικό ιστό έγινε με τη μέθοδο καθίζισης κατόπιν προσθήκης τριχλωροξεικού οξέως. Τα αποτελέσματα έδειξαν: α) ότι τα επίπεδα του PAF στο αίμα των ασθενών ήταν αυξημένα σε σχέση με τους υγιείς εθελοντές (p=0,02) β) η δραστικότητα της λυσο-PAF-AT στα λευκοκύτταρα του αίματος δεν είχε διαφορά (p=0,06) στις δύο ομάδες - ένδειξη παρόμοιας βιοσύνθεσης γ)δραστικότητα PAF-AH του ορού μεγαλύτερη στους ασθενείς (p=0,001) - στην προσπάθεια αποικοδόμησης των αυξημένων επίπεδων PAF δ)δραστικότητα της λυσο-PAF-AT στο νεφρικό ιστό των ασθενών μεγαλύτερη της αντίστοιχης σε υγιή νεφρικό ιστό (p=0,03) - ένδειξη αυξημένης παραγωγής στον πάσχοντα ιστό -, ενώ η PAF-AH δεν είχε διαφορά (p=0,14). ε)τέλος τα επίπεδα του PAF και η δραστικότητα της PAF-AH στα ούρα των ασθενών ήταν υψηλότερα (p=0,01 και p=0,02, αντίστοιχα), ενώ η PAF-AH σχετίζονταν θετικά με τη λευκωματουρία (p=0,001). Συμπερασματικά τα αυξημένα επίπεδα PAF στους ασθενείς με ΙΣΝ φαίνεται ότι οφείλονται σε αυξημένη βιοσύνθεση του στο επίπεδο του νεφρικού ιστού και όχι στα κύτταρα του αίματος.
Συμβολή στη μελέτη της χειρουργικής εξαίρεσης της ιδιοπαθούς επιαμφιβληστροειδικής μεμβράνης με σύγχρονη αφαίρεση του έσω αφοριστικού υμένα και την χρήση ινδοκυανίνης
Authors: Αλωνιστιώτης Δημήτριος
Published: January 2014

Purpose: To evaluate the anatomical and functional outcome in eyes with indocyanine green (ICG) assisted idiopathic epiretinal membrane (ERM) peeling by optical coherence tomography (OCT) and multifocal electroretinogram (MFERG). Design: Prospective, interventional, noncomparative case series. Methods: Twenty eyes of 20 patients with idiopathic ERM underwent pars plana vitrectomy and ICG assisted ERM and internal limiting membrane (ILM) removal. Visual acuity (VA), OCT and MFERG measurements were performed preoperatively and postoperatively at 1, 3, 6 and 12 months. Results: Best-corrected VA (BCVA) showed improvement of ?2 Snellen lines in 30% and 70% of our patients at the 1st and 12th postoperative month respectively. Mean VA increased from 20/100 preoperatively to 20/40 at 12 months. VA increased significantly at all postoperative examinations, compared to preoperative VA. Retinal thickness measured by OCT decreased significantly at all postoperative examinations. OCT mean values for foveal thickness dropped from 472.3 μm (±87.49) preoperatively, to 249.2 μm (±51.12) at 12 months. Preoperative MFERG values significantly improved compared only to the postoperative values at 12 months for both area 1 (p=0.0016) and area 2 (p=0.0081). Mean retinal response density increased from 4.37 nV/deg² (± 3.27) in area 1 and 3.61 nV/deg² (± 3.73) in area 2, to 10.08 nV/deg² (± 2.57) and 7.32 nV/deg² (± 2.80) respectively. OCT measurements and MFERG values did not correlate at any time.
Ο επινεφριδικός άξονας στον σακχαρώδη διαβήτη
Authors: Παυλάτου Μαρία
Published: January 2014

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) σχετίζεται με μία εξελισσόμενη διαταραχή του μεταβολισμού. Οι ασθενείς με ΣΔ εμφανίζουν διαλείπουσα υπερλειτουργία του υποθαλαμο-υποφυσεο-επινεφριδικού (ΥΥΕ) άξονα, με αδυναμία καταστολής της κορτιζόλης πλάσματος με δεξαμεθαζόνη, αύξηση της έκκρισης της ελεύθερης κορτιζόλης ούρων και με μη φυσιολογική απάντηση στη δοκιμασία διέγερσης των επινεφριδίων με CRH. Τόσο οι διαβητικοί με περιφερική νευροπάθεια όσο και οι διαβητικοί χωρίς επιπλοκές παρουσιάζουν ήπιο χρόνιο υπερκορτιζολισμό. Ο χρόνιος ήπιος υπερκορτιζολισμός χαρακτηρίζει, επίσης, το χρόνιο άγχος και τη μείζονα κατάθλιψη και οι διαβητικοί εμφανίζουν αυξημένη συχνότητα επίπτωσης τόσο της κατάθλιψης όσο και του χρόνιου άγχους. Ο ΣΔ συνοδεύεται επίσης από αυξημένα ιστικά επίπεδα της Αγγειοτενσίνης ΙΙ (Ang II). Η ορμόνη αυτή διεγείρει τον ΥΥΕ άξονα μέσω των υποδοχέων της (AT1) στους υποθαλαμικούς νευρώνες της CRH και στα κορτικοτρόφα κύτταρα της υπόφυσης. Το στρες απομόνωσης στους επίμυς αυξάνει τη σύνδεση της Ang II στους AT-1R, την παραγωγή της ACTH, της κορτικοστερόνης, της αλδοστερόνης και των κατεχολαμινών. Διερευνήσαμε την ικανότητα της καντεζαρτάνης, ενός ανταγωνιστή ΑΤ1 (ΑRB) που διαπερνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, να επιδρά στην δραστηριότητα του ΥΥΕ άξονα, στην ψυχολογία και στην περιφερική αγγειακή λειτουργία 17 ασθενών, ηλικίας 40-65, με ΣΔ τύπου 2 διάρκειας μικρότερης των 5 ετών και χωρίς επιπλοκές. Οι ασθενείς έλαβαν 4 mg/ημέρα καντεζαρτάνη per os για 3 τουλάχιστον μήνες. Πριν και μετά τη χορήγηση της καντεζαρτάνης, οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε δοκιμασία διέγερσης με hCRH, σε ένα ερωτηματολόγιο με ψυχολογικές δοκιμασίες και σε προσδιορισμό της περιφερικής αγγειακής λειτουργίας τους. Η απάντηση της ACTH στη δοκιμασία με hCRH δεν άλλαξε μετά την χορήγηση της καντεζαρτάνης, ενώ αυτή της κορτιζόλης μειώθηκε σημαντικά ως προς τη βασική της τιμή (P=0.005), πιθανόν λόγω χαμηλότερης ευαισθησίας των επινεφριδίων στην ACTH. Παράλληλα, βρέθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση στα αποτελέσματα της διαπροσωπικής ευαισθησίας (P=0.027) και της κατάθλιψης ( P= 0.026 ) μετά τη χορήγηση της καντεζαρτάνης. Η εκτίμηση της περιφερικής αγγειακής ενδοθηλιακής λειτουργίας κατέδειξε στατιστικά σημαντική μείωση της καρδιακής συχνότητας (P=0.01) με τη χορήγηση της καντεζαρτάνης. Συμπερασματικά, η καντεζαρτάνη επηρεάζει τον ΥΥΕ άξονα των ασθενών με ΣΔ τύπου 2 και βελτιώνει τη διαταραγμένη ψυχοπαθολογία τους, προστατεύοντας πιθανώς τους ασθενείς αυτούς από τη μακροχρόνια υπερέκκριση της CRH.
Ο ρόλος της συνδυασμένης χρήσης των power doppler, 3-D και 3-D power doppler στην πρόγνωση των ωοθηκικών όγκων
Authors: Καλμαντής Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Σκοπός: Να καθορισθεί ο ρόλος της τρισδιάστατης 3-D και Power Doppler (3-DPD) υπερηχογραφίας στην διάγνωση των ωοθηκικών όγκων και να διερευνηθεί η διαγνωστική ακρίβεια της νέας αυτής υπερηχογραφικής μεθόδου στην ανίχνευση καρκίνου των ωοθηκών. Υλικό-Μέθοδοι: Στην Α΄ Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα», από το Νοέμβριο του 2003 έως και το Νοέμβριο του 2006, έλαβε χώρα μελέτη προεγχειρητικής εκτίμησης 318 γυναικών με μονόπλευρη ωοθηκική μάζα, ηλικίας 47,4±13,8 έτη (18-72 έτη), με την συνδυασμένη χρήση 3-D και 3-DPD υπερηχογραφίας. Η τρισδιάστατη υπερηχογραφική μέθοδος είναι μία νέα διαγνωστική τεχνική που εξασφαλίζει ακριβή και λεπτομερειακή ανάλυση της υπό εξέταση περιοχής με μία μόνο σάρωση 360ο. Η ανακατασκευή και ανασύνθεση πολλαπλών εικόνων έχει σαν τελικό αποτέλεσμα την παρουσία 3 πλάνων, τα οποία μπορούν να μετατοπιστούν ή να περιστραφούν γύρω από τους άξονες x,ψ,z. Πληρέστερη και πιο λεπτομερειακή αξιολόγηση του ωοθηκικού όγκου γίνεται εφικτή με την χρήση ειδικών μεθόδων (modes). To 3-DPD απεικονίζει το αγγειακό δίκτυο του ωοθηκικού νεοπλάσματος στις 3 διαστάσεις, επιτρέποντας την άμεση απεικόνιση των πολλαπλώς αναδιπλούμενων αγγείων, με αποτέλεσμα την ποσοτική και ποιοτική ανάλυση της αγγειακής αρχιτεκτονικής. Αναλύθηκαν 8 μορφολογικά κριτήρια (τοιχωματικές ανωμαλίες, ακουστική σκίαση, διαφραγμάτια <3mm, συμπαγή στοιχεία, ηχογένεια, η ύπαρξη ελεύθερου περιτοναϊκού υγρού, η σχέση του ωοθηκικού όγκου με παρακείμενους ιστούς και όργανα, και 3 κριτήρια με την εφαρμογή του 3-DPD [αγγειακή διάταξη, διακλάδωση και ο δείκτης αγγειακής αντίστασης (R.I)], με βάση τη βαθμολογική κλίμακα (scoring system) κατά Kurjak. Παράλληλα, όπου κρίθηκε απαραίτητο, ορισμένες ασθενείς υποβλήθηκαν σε περαιτέρω απεικονιστικό έλεγχο (αξονική ή μαγνητική τομογραφία), έλεγχο των καρκινικών δεικτών και τέλος αναλύθηκαν δημογραφικοί παράγοντες και σημειώθηκαν το βεβαρημένο κληρονομικό και ατομικό αναμνηστικό. Όλες οι γυναίκες χειρουργήθηκαν και τα αποτελέσματα της ιστολογικής συγκρίθηκαν με τα ευρήματα της τρισδιάστατης υπερηχογραφίας. Τα κακοήθη ωοθηκικά νεοπλάσματα σταδιοποιήθηκαν σύμφωνα με την διεθνή ομοσπονδία Μαιευτήρων-Γυναικολόγων (F.I.G.O.) Στατιστική ανάλυση: Η διακριτική ικανότητα του 3-D υπερήχου αξιολογήθηκε με την χρήση της καμπύλης R.O.C. Η συσχέτιση της βαθμολόγησης των 3-D υπερηχογραφικών κριτηρίων με τα χαρακτηριστικά του δείγματος, έγινε με την χρήση της x² κατανομής. Αποτελέσματα: Στην παρούσα μελέτη έλαβε μέρος ο μεγαλύτερος αριθμός ασθενών (318 γυναίκες) σε σύγκριση με τα βιβλιογραφικά δεδομένα και εξετάσθηκαν γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, ανεξαρτήτως της φάσης του κύκλου τους, πιστοποιώντας έτσι την αντικειμενικότητα των αποτελεσμάτων.
Αυτοαντισώματα ως δείκτης ανοσολογικής κατάστασης ασθενών με κακοήθη νεοπλάσματα του γαστρεντερικού συστήματος
Authors: Παλλάντζα Ζωή
Published: January 2014

Η συσχέτιση των νεοπλασιών με την αυτοανοσία έχει κατευθύνει την σύγχρονη έρευνα στη μελέτη των αυτοαντισωμάτων σε ασθενείς με κακοήθειες, χωρίς εμφανή συμπτώματα αυτοανοσίας. Τα αντιπυρηνικά αντισώματα και ο ρευματοειδής παράγοντας είναι μερικά από τα αυτό-αντισώματα που έχουν ανιχνευτεί σε ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Συλλέχθηκαν οροί από 20 ασθενείς (μέση ηλικία 63±11,29) και από 22 φυσιολογικούς εθελοντές αντίστοιχης ηλικίας. Τα δείγματα των ασθενών συλλέχθηκαν πριν και μετά την παρέλευση ενός μήνα από την χειρουργική εξαίρεση. Η παρακολούθηση των ασθενών διήρκεσε 60 μήνες. Στα δείγματα των ορών πραγματοποιήθηκε ανίχνευση αυτοαντισωμάτων έναντι ακτίνης, μυοσίνης και ssDNA με την τεχνική sandwich ELISA. Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με το στατιστικό πακέτο SPSS 11. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η ανάλυση έδειξε: 1) μείωση της μυοσίνης ΙgΜ μετά την χειρουργική εξαίρεση (p=0,002), 2) αύξηση της ΙgM και IgG ακτίνης μετεγχειρητικά (p=0,003 και p=0,006). Επιπλέον παρατηρήθηκε μειωμένος τίτλος αυτοαντισωμάτων σε ασθενείς με προχωρημένη νόσο(αντι-ακτίνης IgΑ, p=0,035), σε ασθενείς με διήθηση αγγείων (αντι-actin IgM και αντι-ssDNA IgG, p=0,027 και p=0,014, προεγχειρητικά επίπεδα αντι-ssDNA IgM, p=0,02) ενώ ασθενείς με αυξημένα επίπεδα IgG αντι-μυοσίνης βρέθηκε να σχετίζονται με καλύτερη επιβίωση (p=0,031) ανεξαρτήτως σταδίου νόσου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η μέθοδος ανοσοενζυμικής ανάλυσης που αναπτύχθηκε στο εργαστήριό μας έδειξε ύπαρξη ανοσιακής απάντησης στους ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου μετά την χειρουργική εξαίρεση. Ο χαμηλός τίτλος αντισωμάτων 85 έναντι της ακτίνης IgG πριν την χειρουργική εξαίρεση, συσχετιζόμενος με την κακή κλινική πορεία των ασθενών, μπορεί να αποτελέσει δείκτη πρόγνωσης της νόσου. Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια ακόμα ένδειξη της ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού συστήματος κατά την καρκινογένεση
Μελέτη αποπτωτικών δεικτών και δεικτών πολλαπλασιασμού σε σχέση με την επιβίωση ασθενών με καρκίνο πνεύμονα
Authors: Βίσκος Ιωάννης-Αλέξανδρος
Published: January 2014

Τα κακοήθη νεοπλάσματα συνήθως προέρχονται απο μια πολυσταδιακή διαδικασία η οποία χαρακτηρίζεται απο διάφορες γενετικές διαταραχές. Πολλές εργασίες μοριακής γενετικής έχουν ανιχνεύσει μεταλλάξεις σε πλήθος ογκογονιδίων και ογκοκατασταλτικών γονιδίων στα κακοήθη νεοπλάσματα. Εχει αποδειχθεί οτι η ανάπτυξη και η επιθετικότητα των όγκων επηρεάζονται τόσο απο τον ρυθμό πολλαπλασιασμού όσο και απο τον ρυθμό του κυτταρικού θανάτου η της απόπτωσης. Τα πρωτεϊνικά προϊόντα από τα γονίδια bcl-2 και p53 ειναι οι πιό σημαντικοί παράγοντες γιά την απόπτωση και την ανάπτυξη τών όγκων γενικότερα .Η τελομεράση είναι μια ειδική ριβονουκλεοπρωτείνη της οποίας η βασική λειτουργία ειναι η σταθερότητα των τελομερών και κατά συνέπεια ο συνεχής πολλαπλασιασμός τών καρκινικών κυττάρων. Η προοδευτική βράχυνση τών τελομερών και η ενεργοποιήση της τελομεράσης αποτελούν έναν απο τούς βασικότερους μηχανισμούς χρωμοσωμικής σταθερότητας καθιστώντας έτσι τά καρκινικά κύτταρα αθάνατα .Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν η ανοσοιστοχημική μελέτη της έκφρασης του p53, του bcl2 και της τελομεράσης σε καρκινικούς ιστούς ασθενών με καρκίνο πνεύμονα και τη συσχέτιση της με τα κλινικά χαρακτηριστικά και τη συνολική επιβίωση των ασθενών. Τα δείγματα ελήφθησαν κατά την διενέργεια της διαγνωστικής βρογχοσκόπησης των ασθενών. Η ανοσοϊστοχημική μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 75 καρκινικούς ιστούς από αντίστοιχους ασθενείς στους οποίους η παρακολούθηση ολοκληρώθηκε. Από τους 75 ασθενείς 67 ήταν άνδρες (89.3%) και 8 γυναίκες ( 10.7%). Η ηλικία των ασθενών κυμαίνεται μεταξύ 40 και 85 έτη ( μέση τιμή 64 ±8.93) Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν καπνιστές (69.3%) η πρώην καπνιστές (28%). Η ιστολογική ταξινόμηση και η διαφοροποιήση έγινε με κοινό μικροσκόπιο με βάση τα κριτήρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.).Το πιό συχνό καρκίνωμα που στην εργασία αυτή ήταν το πλακώδες ( 45.3% ) ,ακολουθούμενο από το μικροκυτταρικό καρκίνωμα (28%). Κατά την ανοσοϊστοχημική μελέτη τα δείγματα εκτιμήθηκαν σαν θετικά για το bcl2 και p53 όταν >10% των καρκινικών κυττάρων παρουσίαζαν κυτταροπλασματική η πυρηνική χρώση αντίστοιχα. Η δραστηριότητα της τελομεράσης εκτιμήθηκε ως μέτρια θετική όταν το 10-50%των καρκινικών κυτταρων ήταν θετικά και έντονα θετική όταν > 50% των κυττάρων ήταν θετικά. Όλα τα δείγματα εκτιμήθηκαν ανοσοϊστοχημικά χωρίς να είναι γνωστά τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών και η κλινική τους πορεία. Θετική έκφραση για το p53 βρέθηκε σε 14 ασθενείς (66.6%) με μικροκυτταρικό καρκίνωμα και σε 37 ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα (68.5%). Δεν παρατηρήθηκε καμία συσχέτιση μεταξύ της έκφρασης του p53 και του ιστολογικού τύπου (p =0.877).Θετική έκφραση για το bcl2 βρέθηκε σε 6 ασθενείς με μικροκυτταρικό καρκίνο (28%) και σε 19 με μη μικροκυτταρικό καρκίνο (35%).Δεν βρέθηκε επίσης καμμία σχέση μεταξύ της έκφρασης του bcl2 και του ιστολογικού τύπου.
Μελέτη της κυτταρικής ανοσίας στην ηπατίτιδα C
Authors: Νικολάου Μαργαρίτα
Published: January 2014

Hepatitis C virus (HCV) is a major cause of chronic hepatitis worldwide. The immune mechanisms that promote viral persistence in HCV infection are not fully clarified. However, cellular immune responses appear to be crucial in viral control and outcome of chronic HCV infection. We studied the peripheral cellular immune responses in 34 patients with chronic HCV infection (25 with elevated and 9 with persistently normal ALT levels) and compared them with those observed in 11 individuals with past HCV infection and 24 healthy volunteers who served as controls. T cell responses to recombinant HCV proteins and synthetic peptides corresponding to known amino acid sequences of HCV core, NS3 and NS4 were analysed after specific and maximal non specific stimulation. IFN-# production was assessed using Elispot and intracellular cytokine staining and CD4+ T cell activity was measured using proliferating assays. Individuals with past HCV infection exhibited the most frequent proliferating T-cell responses against mainly non-structural HCV proteins while IFN-# production by CD8 T cells was relatively weak in comparison to patients with chronic HCV infection. Patients with chronic HCV infection and elevated ALT levels displayed an overall increased production of IFN-# after specific and non-specific stimulation. Patients with chronic HCV infection and normal ALT levels had minimal proliferating responses against whole HCV proteins but not HCV derived peptides while they exhibited an increased number of Core21-40aa-specific T cells. Conclusively, we detected enhanced proliferating activity of peripheral T cells in individuals with past HCV infection. Patients with chronic HCV infection and elevated ALT levels displayed vigorous CD8+ T cell effector responses, which appear to contribute to the establishment of HCV persistence in chronic HCV infection.
Ο ρόλος της κυκλοοξυγενάσης-2 στον καρκίνο του παχέος εντέρου
Authors: Τζιλβές Δημήτριος
Published: January 2014

Σκοπός: Η διερεύνηση του ρόλου της κυκλοοξυγενάσης (COX)-2 στον καρκίνο παχέος εντέρου (ΚΠΕ) σε ελληνικό πληθυσμό. Ασθενείς-Μέθοδοι: Σε 53 ασθενείς (Α/Γ: 34/19, ΜΗ: 62 έτη) με ορθοκολικό καρκίνο, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, από 1/1/2002 έως 31/3/2003, στο Α.Ν.Θ. «Θεαγένειο», εκτιμήθηκε με ανοσοϊστοχημική χρώση η έκφραση COX-2 και Bcl-2 σε τομές παραφίνης από τον καρκινικό ιστό και τον παρακείμενο φυσιολογικό βλεννογόνο (έκταση και ένταση). Μετρήθηκαν οι παράγοντες Bcl-2, VEGF, TNF-α, TGF-β1 (ELISA) στον ορό των ασθενών πριν και 4-6 εβδομάδες ή 12-14 μήνες μετά τη χειρουργική επέμβαση (χρονική στιγμή 0, 1, 12, αντιστοίχως), συσχετίσθηκαν με την έκφραση COX-2 και Bcl-2 στον ιστό και εκτιμήθηκε η προγνωστική τους αξία. Αποτελέσματα: Υπερέκφραση της COX-2 παρατηρήθηκε στο 90,6% (48/53) των ΚΠΕ και αρνητική έκφραση στο φυσιολογικό βλεννογόνο (p<0,001). Δεν υπήρξε συσχέτιση της έκφρασης COX-2 με το φύλο και την ηλικία, την εντόπιση του όγκου, τη διαφοροποίηση, τη διήθηση του τοιχώματος και την εμφάνιση υποτροπής ή μετάστασης. Υπερέκφραση COX-2 βρέθηκε στους όγκους χωρίς διήθηση λεμφαδένων (p=0,01) και σταδίου Ι-ΙΙ κατά ΤΝΜ (p=0,02). Υψηλότερη έκφραση COX-2 παρατηρήθηκε στους Bcl-2 θετικούς όγκους και αρνητική έκφραση Bcl-2 στους χαμηλής διαφοροποίησης όγκους. Από τη σύγκριση των προ- και μετεγχειρητικών επιπέδων Bcl-2, TNF-α και VEGF στον ορό, δεν βρέθηκε σημαντική διαφορά. Τα επίπεδα TGF-β1 μειώθηκαν σημαντικά τη χρονική στιγμή 12 (p=0,0001). Δεν υπήρξε συσχέτιση της έκφρασης COX-2 με τις προεγχειρητικές τιμές Bcl-2, TNF-α, TGF-β1 και VEGF, ούτε με τη θνητότητα, ενώ βρέθηκε με το στάδιο του όγκου, την εντόπιση στο σιγμοειδές και τα προεγχειρητικά επίπεδα του CEA. Από την πολυπαραγοντική ανάλυση επιβίωσης προέκυψε ότι η έκφραση της COX-2 δεν αποτελεί ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα [μέση επιβίωση COX-2 (+): 19,75 μήνες και COX-2(-): 32 μήνες, p=ns], ενώ αποτελούν το στάδιο ΙΙΙ-IV κατά ΤΝΜ και η εντόπιση του όγκου στο σιγμοειδές. Κατά τη χρονική στιγμή 12 βρέθηκε σημαντική σχέση των τιμών CEA με τις τιμές Bcl-2 (p=0,006) και TGF-β1 (p=0,044). Συμπεράσματα: Υπάρχουν ενδείξεις για πιθανή συμμετοχή της COX-2 στην πρόοδο της κακοήθειας, κατά κύριο λόγο σε ενδιάμεσο στάδιο, εμπλοκή του TGF-β1 στην πρόοδο του όγκου και πιθανή χρησιμότητα του ως προγνωστικού παράγοντα. Η COX-2 υπεισέρχεται σε διάφορα στάδια της διεργασίας καρκινογένεσης του ΚΠΕ, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη αναστολής της με στόχο την πιθανή αναχαίτιση αυτής της αλληλουχίας.
Συγκέντρωση μεταλλοπρωτεϊνασών στο υπαμφιβληστροειδικό υγρό και το υαλοειδές και συσχέτισή της με την πρόοδο της αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς
Authors: Συμεωνίδης Χρύσανθος
Published: January 2014

Η δράση των μεταλλοπρωτεϊνασών συνίσταται στην αποδόμηση συστατικών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας και των βασικών μεμβρανών, καθώς και στην αναδιαμόρφωσή τους (remodeling). Συγχρόνως οι MMPs αποτρέπουν την εναπόθεση περίσσειας θεμέλιας ουσίας που είναι αποτέλεσμα αυτής της αναδιαμόρφωσης. Οι MMPs είναι πρωτεολυτικά ένζυμα, που χαρακτηρίζονται από αλληλοεπικαλυπτόμενα υποστρώματα δράσης, σπουδαιότερο των οποίων είναι τα κολλαγόνα. Η αυξημένη παραγωγή μεταλλοπρωτεϊνασών μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη αποδόμηση της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας. Γενικότερα οι MMPs είναι σημαντικές για τη διατήρηση ενός φυσιολογικού ισοζυγίου παραγωγής και αποδόμησης της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας. Το γεγονός αυτό επιτυγχάνεται με την ύπαρξη ισορροπίας παραγωγής, ενεργοποίησης και αναστολής μεταξύ των MMPs και των αναστολέων τους (TIMPs). Ο ρόλος των MMPs στην αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς αποτελεί αντικείμενο μελέτης. Ένας αριθμός MMPs έχει ανιχνευθεί στο υπαμφιβληστροειδικό υγρό και το υαλοειδές κατά την αποκόλληση και υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να εμπλέκονται στη διαδικασία της ρηγματογενούς αποκόλλησης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός των επιπέδων των μεταλλοπρωτεϊνασών MMP-1, proMMP-2, MMP-2, MMP-3, MMP-8, proMMP-2, MMP-9 και του αναστολέα τους TIMP-1 σε 69 δείγματα (37 υπαμφιβληστροειδικού υγρού και 32 υαλοειδούς) από ασθενείς πάσχοντες από ρηγματογενή αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς. Το υπαμφιβληστροειδικό υγρό δεν υφίσταται υπό φυσιολογικές συνθήκες στον οφθαλμό και για το λόγο αυτό ως μάρτυρες χρησιμοποιήθηκαν 9 δείγματα υαλοειδούς από δότες οργάνων σώματος, όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία. Στη συνέχεια, διενεργήθηκε έλεγχος ύπαρξης συσχετίσεων με κλινικές παραμέτρους της ρηγματογενούς αποκόλλησης (έκταση και παλαιότητα της αποκόλλησης και βαθμός της παραγωγικής υαλοειδοαμφιβληστροειδοπάθειας-PVR) και, επίσης, με την κατάσταση της ωχράς, την τοπογραφία της ρωγμής, την ύπαρξη υποτροπής και τέλος με συνυπάρχοντα συστηματικά νοσήματα, όπως σακχαρώδης διαβήτης και υπέρταση. […]
Αντιμετώπιση των κακώσεων του δωδεκαδακτύλου με εμβάλωμα από υποβλεννογόνιο χιτώνα λεπτού εντέρου χοίρου (S.I.S. Small Intestinal Submucosa)
Authors: Τρυγόνης Σωτήριος
Published: January 2014

Στο πειραματικό χειρουργείο της Α΄ Χειρουργικής Κλινικής Α.Π.Θ., στο Γ.Ν. «ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ» Θεσσαλονίκης, αντιμετωπίστηκε τραυματική ρήξη δωδεκαδακτύλου σε 40 πειραματόζωα (επίμυες Whistar-albino rats) με τη χρήση εμβαλώματος από υποβλεννογόνιο χιτώνα λεπτού εντέρου χοίρου (Small Intestinal Submucosa - S.I.S) με την εμπορική ονομασία 4-ply SurgiSIS® ES Soft Tissue Graft 2x3 cm της εταιρείας Cooc Biotech Incorporated (Indiana, U.S.A). Τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε δύο ομάδες (Α και Β) των είκοσι ζώων η καθεμία. Στην ομάδα Α, στην πειραματικά δημιουργούμενη ρήξη του δωδεκαδακτύλου, συρράπτονταν άμεσα μόσχευμα από SIS. Προσομοιάζοντας άμεση αντιμετώπιση ρήξης δωδεκαδακτύλου. Στην ομάδα Β, η συρραφή του μοσχεύματος επί της ρήξης, γίνονταν μετά την παρέλευση 6-8 ωρών με σκοπό να δημιουργηθεί περιτονίτιδα, προσομοιάζοντας έτσι την καθυστερημένη αντιμετώπιση αυτού του είδους κάκωσης, κατάσταση συνηθισμένη στην κλινική πράξη. Τα πειραματόζωα και των δύο ομάδων θυσιάστηκαν την 2η, 6η, 12η και 16η μετεγχειρητική εβδομάδα και η περιοχή συρραφής του μοσχεύματος εξετάστηκε μακροσκοπικά και παθολογοανατομικά με σκοπό τη διαπίστωση αφενός μεν της κάλυψης της κάκωσης και αφετέρου το βαθμό ανάπλασης του δωδεκαδακτυλικού τοιχώματος επί του μοσχεύματος. Τρία πειραματόζωα (δύο από την ομάδα Α και ένα από την Β) κατέληξαν άμεσα μετεγχειρητικά από επιπλοκές σχετιζόμενες με την επέμβαση. Τόσο σ’ αυτά όσο και στα υπόλοιπα 37 που αποτέλεσαν το υλικό της μελέτης, το μόσχευμα από S.I.S κάλυψε πλήρως και στεγανά τη ρήξη του δωδεκαδακτύλου. Η παθολογοανατομική μελέτη έδειξε την προοδευτική ανάπτυξη των χιτώνων του δωδεκαδακτυλικού τοιχώματος επί του μοσχεύματος. Ήδη από τη 2η μετεγχειρητική εβδομάδα αναπτύχθηκε βλεννογόνος σε ζώο της ομάδας Α, ενώ στην ομάδα Β ο βλεννογόνος αναπτύχθηκε την 6η εβδομάδα, γεγονός που σημαίνει ότι η περιτονίτιδα καθυστερεί την ανάπλαση του τοιχώματος χωρίς όμως να επηρεάζει την επουλωτική διαδικασία. Από τα αποτελέσματα των πειραμάτων φαίνεται πως το εμβάλωμα από S.I.S θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια για την αντιμετώπιση των κακώσεων του δωδεκαδακτύλου στον άνθρωπο.
Πειραματική μελέτη της απόπτωσης στους νεφρούς σε επίμυες με σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας (ARDS)
Authors: Μπινιάρη Θεοδώρα
Published: January 2014

Το σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας ενηλίκων επιφέρει απόπτωση και το σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας ΜΟDS. Ένα από τα όργανα που ανεπαρκούν περισσότερο είναι οι νεφροί με αποτέλεσμα την νεφρική ανεπάρκεια. Σκοπός: η μελέτη της απόπτωσης στους νεφρούς μετά από ενδοπεριτοναική έγχυση ενδοτοξίνης. Υλικό και μέθοδος: πραγματοποιήθηκε ενδοπεριτοναική χορήγηση 15 mg/kg LPS, που αντιστοιχεί στην LD55 σε τριάντα μύες. Σε πέντε πειραματόζωα έγινε ενδοπεριτοναική χορήγηση στείρου μη πυρετογόνου φυσιολογικού ορού και χρησιμοποιήθηκαν σαν ομάδα ελέγχου. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν στις 8, 24 και 72 ώρες. Από κάθε νεκρό ζώο έγινε λήψη του νεφρού το οποίο διατηρήθηκε στους -80 C. Ο προσδιορισμός της απόπτωσης πραγματοποιήθηκε με κυτταρομετρία ροής και ανοσοσιστοχημεία. Αποτελέσματα: Σε επίμυες της ομάδος LPS βρέθηκε στατιστικά σημαντικά αυξημένο το ποσοστό των ουδετερόφιλων και μονοκύτταρων κυττάρων στον νεφρικό ιστό σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. H συνολική απόπτωση των κυττάρων του νεφρού παρατηρήθηκε αυξημένη σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Συμπεράσματα: Παρατηρήθηκε στην συγκεκριμένη μελέτη αύξηση των ουδετεροφίλων και των μονοκυττάρων. Πιθανώς η απόπτωση να εμπλέκεται και στο σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας ΜΟDS καθώς και στην νεφρική ανεπάρκεια
Αίτια και τεχνικές ανταλλαγής ενδοφακών
Authors: Μικρόπουλος Δημήτριος
Published: January 2014

Στην παρούσα µελέτη αναζητήθηκαν τα αίτια της ανταλλαγής ενδοφακών στην Α’ Πανεπιστηµιακή Οφθαλµολογική Κλινική του ΑΠΘ το χρονικό διάστηµα 2001-2006 και περιγράφονται οι τεχνικές αντικατάστασης που εφαρµόσθηκαν. Πραγµατοποιήθηκε επίσης εκτεταµένη ανασκόπηση στην διεθνή βιβλιογραφία σχετικά µε τα αίτια και τις τεχνικές αντικατάστασης των ενδοφακών. Συνολικά 121 οφθαλµοί υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέµβαση ανταλλαγής του αναδιπλούµενου ενδοφακού οπισθίου θαλάµου. Πιο αναλυτικά 46 οφθαλµοί, χειρουργήθηκαν εξαιτίας της θόλωσης του ενδοφακού, 24 λόγω διεγχειρητικής κάκωσης του ενδοφακού, 18 συνεπεία απώλειας του ενδοφακού στην υαλοειδική κοιλότητα, 14 µε παρεκτόπιση του ΕΟΘ, 7 λόγω διεγχειρητικής επιπλοκής, 4 εξαιτίας λανθασµένης διοπτρικής ισχύς, 2 µε εναπόθεση ιζηµάτων στην επιφάνεια του ενδοφακού, 2 λόγω καταστροφής του ενδοφακού κατά την διενέργεια οπίσθιας καψουλοτοµής µε Nd:Yad laser και 2 ενδοφακοί συνεπεία δυσφωτοψίας. Τέλος αφαιρέθηκε 1 ενδοφακός οπισθίου θαλάµου από τον ΠΘ και 1 ενδοφακός λόγω ενδοφθαλµίτιδας από propionibacterium acnes. Η κύρια αιτία ανταλλαγής ενδοφακού ήταν η θόλωση των ενδοφακών και αφορούσε υδρόφιλους ακρυλικούς ενδοφακούς (υδρογέλης) Η αντικατάσταση των ενδοφακών πραγµατοποιήθηκε µε τεχνικές αφαίρεσης ενδοφακών από µικρή τοµή 3-4 mm ενώ όπου αυτό δεν κατέστη δυνατό ο ενδοφακός αφαιρέθηκε µε επέκταση της τοµής. Οι χειρουργικές τεχνικές που εφαρµόσθηκαν για την ανταλλαγή των ενδοφακών διαµέσου µικρής τοµής είναι οι εξής: - η αναδίπλωση του ενδοφακού στον ΠΘ, - η πλήρης διατοµή του ενδοφακού, - η σχεδόν πλήρης διατοµή του ενδοφακού, - η τοµή σε µέγεθος ακτίνας, - οι παράλληλες µη πλήρεις τοµές και - η αφαίρεση ενός τεταρτηµορίου του ενδοφακού. Συνολικά από τους 121 οφθαλμούς που υποβλήθηκαν σε επέμβαση ανταλλαγής ενδοφακού οπισθίου θαλάμου σε 78 οφθαλμούς (64.5%) επανατοποθετήθηκε ενδοφακός οπισθίου θαλάμου και σε 43 οφθαλμούς (35.5%) τοποθετήθηκε ενδοφακός προσθίου θαλάμου. Από τους 78 ΕΟΘ οι 57 τοποθετήθηκαν στο σάκο του περιφακίου, 20 στην ραγοειδοσκληρική αύλακα και 1 με σκληρική στήριξη. Τέλος συζητείται η πρόληψη για τον περιορισμό των προβλημάτων σχετικά με την έκθεση αναδιπλούμενων ενδοφακών και των επεμβάσεων αντικατάστασής τους.
Συσχέτιση της παρούσας ψυχοπαθολογίας δείγματος ελλήνων ψυχιατρικών ασθενών με τις συνθήκες ανατροφής τους
Authors: Νικολαΐδης Νικόλαος
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των συμπτωμάτων της κλινικής εικόνας ενός δείγματος ψυχιατρικών ασθενών και των συνθηκών ανατροφής τους. Ως συνθήκες ανατροφής τους ορίστηκαν οι στάσεις ανατροφής των γονέων τους όπως περιγράφονται αναδρομικά με το ερωτηματολόγιο Parental Bonding Instrument (PBI). Το δείγμα ήταν 81 άτομα, χρόνιοι ψυχιατρικοί ασθενείς, κατά πλειοψηφία με διάγνωση σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου (και συναφείς διαγνώσεις). Η καταγραφή και αποτίμηση των συμπτωμάτων της κλινικής εικόνας έγινε με τις κλίμακες PANSS και BPRS. Διενεργήθηκαν συσχετίσεις μεταξύ των δημογραφικών στοιχείων και των υποκλιμάκων του PBI, τόσο μεμονωμένα όσο και συνδυαστικά σε δύο μοντέλα. Διενεργήθηκαν επίσης συσχετίσεις μεταξύ των υποκλιμάκων του PBI και των συμπτωμάτων της PANSS και BPRS, καθώς και παραγοντική ανάλυση του PBI. Οι συσχετίσεις των δημογραφικών στοιχείων δίνουν ευρήματα για τις γονεϊκές στάσεις της μητέρας και το φύλο του ατόμου, την ηλικία κατά τον τοκετό και την ανατροφή σε αγροτικό περιβάλλον. Η παραγοντική ανάλυση του PBI απέδωσε διαφοροποίηση των δύο γονέων. Η μητέρα περιγράφεται καλύτερα με τρεις διαστάσεις ενώ ο πατέρας με δύο. Η παρούσα μελέτη προτείνει το (στατιστικό) μοντέλο των «Τεταρτημορίων» που επαναφέρει την αρχική πρόταση για μία «Μέσου Τύπου Ανατροφή». Οι δύο αρνητικές στάσεις ανατροφής, ο «Άστοργος Έλεγχος» και η «Ανατροφή Παραμέλησης» εμφάνισαν σημαντικές συσχετίσεις με συμπτώματα της Γενικής Ψυχοπαθολογίας, ενώ επαναλήφθηκε το εύρημα της συσχέτισης «Άστοργου Ελέγχου» και «Κατάθλιψης». Επιπλέον, οι υποκλίμακες του PBI σχετίζονται με συγκεκριμένο τρόπο με κάθε γονέα. Η Προστασία και η Περιοριστικότητα αναδεικνύονται σε μείζονες διαστάσεις ανατροφής. Σημαντικά συμπτώματα όπως οι ψευδαισθήσεις, η έλλειψη κρίσης και εναισθησίας, δεν συσχετίζονται με τις υποκλίμακες του PBI. Η ποικιλία των ευρημάτων της παρούσας μελέτης αποτελεί αφορμή για περαιτέρω μελέτη και διερεύνηση της αναπτυξιακής διάστασης των συμπτωμάτων της σχιζοφρένειας αλλά και της ψύχωσης γενικότερα.
Η επίδραση του ασκορβικού οξέος στη σταθερότητα των αναστομώσεων του παχέος εντέρου
Authors: Τσαντήλας Βλάσιος
Published: January 2014

[…] Στην μελέτη μας χρησιμοποιήθηκαν συνολικά 60 άρρενες επίμυες που χωρίστηκαν σε δύο ομάδες των 30 (ομάδα μελέτης και ομάδα μαρτύρων). Στην ομάδα μελέτης χορηγήθηκε διάλυμα ασκορβικού οξέος 150mg/κ.β.σ. ενδοπεριτοναϊκά και στην ομάδα μαρτύρων εχορηγείτο ισόποση ποσότητα φυσιολογικού ορού επί 4 ημέρες. Σε κάθε ομάδα το ήμισυ των πειραματοζώων θυσιάστηκε στις 4 ημέρες (15 από την ομάδα μελέτης και 15 από την ομάδα μαρτύρων), και το άλλο ήμισυ στις 8 ημέρες (15 και 15). Τα αποτελέσματα της δράσης του ασκορβικού οξέος εκτιμήθηκαν την 4η και την 8η μετεγχειρητική ημέρα. Η επίδραση της χορήγησης του ασκορβικού οξέος εκτιμήθηκε από την πίεση διάσπασης των αναστομώσεων, τον βαθμό των συμφύσεων, την ιστολογική και ανοσοϊστοχημική εξέταση, τον προσδιορισμό της υδροξυπρολίνης στην αναστόμωση, καθώς και τον προσδιορισμό του ασκορβικού οξέος, των ηλεκτρολυτών και των ιχνοστοιχείων στον ορό του αίματος. Τα ευρήματα συγκρίθηκαν μεταξύ των ανά δύο ομάδες με τη δοκιμασία Student's test και τη δοκιμασία Wilcoxon δύο ανεξάρτητων δειγμάτων […]
Συσχέτιση των δεικτών φλεγμονής ή λοίμωξης με τη συγκέντρωση ιχνοστοιχείων και βιταμίνης C σε παιδιά με λοιμώξεις
Authors: Καρακωνσταντάκης Θεόδωρος
Published: January 2014

Τα ιχνοστοιχεία και οι βιταμίνες συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Κατά την εξέλιξη της φλεγμονώδους διεργασίας παρατηρούνται μεταβολές στις συγκεντρώσεις τόσο των μικροθρεπτικών συστατικών (ιχνοστοιχείων και βιταμινών), όσο και των δεικτών λοίμωξης. Στην παρούσα μελέτη πραγματοποιήθηκε προσδιορισμός των επιπέδων των ιχνοστοιχείων (Se, Zn,Cu), της βιταμίνης C, καθώς και των αντίστοιχων δεικτών φλεγμονής (CRP, PCT, SAA, WBC, σερουλοπλασμίνης), σε 80 παιδιά (45 αγόρια και 35 κορίτσια, ηλικίας 3 μηνών έως 13 ετών) με ιογενείς και μικροβιακές λοιμώξεις, στα οποία δεν έγινε χορήγηση διατροφικών συμπληρωμάτων. Η παραπάνω διαδικασία έλαβε χώρα και για τις δύο ομάδες ασθενών σε τρείς διαφορετικές χρονικές περιόδους: α) στην οξεία φάση (εισαγωγή στο νοσοκομείο), β) κατά την εξέλιξη της λοίμωξης (τέταρτη ημέρα νοσηλείας) και γ) μετά την ανάρρωση. Σκοπός της παρούσης διατριβής ήταν η διερεύνηση της συμπεριφοράς των ιχνοστοιχείων (Cu, Zn, Se) και της βιταμίνης C, κατά τη διάρκεια και μετά την αποκατάσταση των ιογενών και των μικροβιακών λοιμώξεων. Οι προσδιορισμοί των προαναφερόμενων παραμέτρων πραγματοποιήθηκαν στο Βιοχημικό Εργαστήριο του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», με εξαίρεση τις μετρήσεις των WBC και της CRP που διενεργήθηκαν στο Αιματολογικό και το Μικροβιολογικό Εργαστήριο, αντίστοιχα. Η επεξεργασία των αποτελεσμάτων έγινε με το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 13.0. Η ερμηνεία και η αξιολόγηση τόσο των συσχετίσεων, όσο και των διακυμάνσεων των μικροθρεπτικών συστατικών και των δεικτών φλεγμονής που προέκυψαν από τη μελέτη και των δύο ομάδων ασθενών σε όλες τις χρονικές περιόδους, στοιχειοθετούν τα παρακάτω συμπεράσματα. Οι παρατηρούμενες μεταβολές των ιχνοστοιχείων (Se, Zn, Cu) και της βιταμίνης C κατά τη διάρκεια των λοιμώξεων είναι παροδικές και για την αποκατάσταση τους δεν απαιτείται διαιτητική παρέμβαση. Το Se και ο Zn εμφανίζουν ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και αποτελούν αρνητικούς δείκτες οξείας φάσης. Το μέγεθος της μεταβολής τους σχετίζεται με την ένταση του φλεγμονώδους ερεθίσματος. Οι διακυμάνσεις των επιπέδων του Cu κατά τη διάρκεια των μικροβιακών και των ιογενών λοιμώξεων, οφείλονται κατά κύριο λόγο στην αυξημένη ηπατική σύνθεση της σερουλοπλασμίνης. Η αντιοξειδωτική χρησιμοποίηση του ιχνοστοιχείου από τον οργανισμό στις βακτηριακές λοιμώξεις, έχει σαν συνέπεια τη μη συσχέτιση των συγκεντρώσεων του με τη σοβαρότητα της λοίμωξης. Η σημαντική μείωση της βιταμίνης C στις μικροβιακές λοιμώξεις αποτελεί μέρος της διαδικασίας ενίσχυσης της αντιοξειδωτικής άμυνας του οργανισμού, με σκοπό την επιτυχή αντιμετώπιση των παραγόμενων ελευθέρων ριζών. Οι προσδιορισμοί των ιχνοστοιχείων (Se, Zn, Cu) και της βιταμίνης C και η παρακολούθηση των μεταβολών τους κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης, μπορούν να συνεκτιμηθούν με άλλους παράγοντες (κλινική εικόνα, δείκτες φλεγμονής) και να αποτελέσουν χρήσιμο εργαλείο στα χέρια των κλινικών παρέχοντας τους πληροφορίες για την πορεία της λοίμωξης.