Essays on monetary policy in models with frictions
Authors: Μαυριγιαννάκης Κωνσταντίνος 
Published: September 2023

Το αντικείμενο της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η μελέτη της νομισματικής πολιτικής σε υποδείγματα με διάφορες μορφές ονομαστικών δυσκαμψιών και τριβών, συμπεριλαμβανομένης της προσκόλλησης των τιμών και των μισθών, με έμφαση στις περιορισμένες ορθολογικές προσδοκίες, και η μελέτη της βέλτιστης νομισματικής πολιτικής, όταν η τελευταία είναι συμβατική και μη συμβατική. Η εργασία αυτή χωρίζεται σε τρία διακριτά μέρη, ως εξής. Το κεφάλαιο 1 µελετά την επίδραση του περιορισµένου ορθολογισµού στη βραχυπρόθεσµη δυναµική των µακροοικονοµικών µεταβλητών, σε απλά, ευρέως χρησιµοποιούµενα, δυναµικά στοχαστικά υποδείγµατα γενικής ισορροπίας (DSGE). Οι οριοθετηµένες ορθολογικές προσδοκίες µοντελοποιούνται χρησιµοποιώντας την προσέγγιση µάθησης των Evans και Honkapohja (2001) και υλοποιούνται µε τη χρήση τριών µηχανισµών, της µάθησης Kalman, της µάθησης"constant-gain learning" και των συνήθων ελαχίστων τετραγώνων. Ξεκινώντας από ένα απλό υπόδειγµα πραγµατικών επιχειρηµατικών κύκλων και ένα νεοκεϋνσιανό υπόδειγµα (ΝΚ), µε και χωρίς φυσικό κεφάλαιο, µελετάµε τις ιδιότητες σταθερότητας των εξεταζόµενων αλγορίθµων µάθησης και κατά πόσον οι αρχικές πεποιθήσεις του παράγοντα επηρεάζουν τη βραχυπρόθεσµη δυναµική. Εξ όσων γνωρίζουµε, υπάρχουν λίγες εργασίες που αναδεικνύουν τη σηµασία των αρχικών συνθηκών στη διαδικασία εκµάθησης και πώς αυτές επηρεάζουν τη βραχυπρόθεσµη δυναµική. Βασικές εργασίες στον τομέα αυτό είναι οι Sargent (1993a), Benveniste κ.ά. (1990), Carceles-Poveda και Γιαννιτσάρου (2007) και Ferrero (2007). Διαπιστώνουμε ότι η παρουσία κεφαλαίου και οι αρχικές συνθήκες επηρεάζουν τη βραχυπρόθεσμη δυναμική, υπό όλους τους μηχανισμούς μάθησης. Επιπλέον, χρησιµοποιώντας το υπόδειγµα ΝΚ συµπεραίνουµε ότι η απόσταση των αρχικών πεποιθήσεων από τις ορθολογικές προσδοκίες (ΟΠ) µπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές στη βελτιστοποιηµένη απόκριση του υπεύθυνου χάραξης πολιτικής στο παραγωγικό και πληθωριστικό χάσµα στον κανόνα Taylor, σε σχέση µε την αντίστοιχη στο πλαίσιο των ΟΠ, υποδεικνύοντας ότι η βέλτιστη νοµισµατική πολιτική αλλάζει παρουσία µάθησης. Ειδικότερα, επεκτείνουµε την εργασία του Ferrero (2007) και συνεισφέρουµε στη σχετική βιβλιογραφία διαπιστώνοντας ότι υπό συνθήκες µάθησης, όσο µεγαλύτερη είναι η απόσταση των αρχικών πεποιθήσεων από τις λύσεις των ορθολογικών προσδοκιών (ΟΠ), τόσο πιο επιθετικός πρέπει να είναι ο υπεύθυνος χάραξης πολιτικής για την αντιµετώπιση του πληθωρισµού. Επιπλέον, ανάλογα με τη σχετική προτίμηση του υπεύθυνου χάραξης πολιτικής στη σταθεροποίηση της παραγωγής, ο υπεύθυνος χάραξης πολιτικής θα πρέπει επίσης να είναι πιο επιθετικός προς τη μείωση του παραγωγικού κενού, σε σύγκριση με τις RE, στην περίπτωση ενός σοκ που ωθεί το κόστος παραγωγής. Τέλος, καταλήγουµε στο συµπέρασµα ότι υπό συνθήκες µάθησης, η γρήγορη σύγκλιση της παραγωγής δεν είναι πάντα επιθυµητή, σε συµφωνία µε την εργασία του Ferrero (2007). Στο κεφάλαιο 2 διερευνούμε το ρόλο της μάθησης σε ένα υπόδειγμα DSGE δύο χωρών για να αναλύσουμε τις διαφορές στους οικονομικούς κύκλους μεταξύ του πυρήνα και της περιφέρειας της ζώνης του ευρώ για την περίοδο2000 έως 2019. Με την ενσωμάτωση της μάθησης, στοχεύουμε να καταγράψουμε την επίδραση της ενδογενούς εξέλιξης των πεποιθήσεων στις δύο περιοχές, αναδεικνύοντας παράγοντες συμπεριφοράς πέρα από τις παρατηρούμενες διαφορές στους κύκλους ανόδου και ύφεσης του πυρήνα και της περιφέρειας κατά την περίοδο αυτή. Ακολουθώντας τον Milani (2007), συγκρίνουμε την απόδοση μεταξύ υποδειγμάτων ορθολογικών προσδοκιών (RE) με νεοκεϋνσιανές τριβές (στην τιμή, στο επιτόκιο και μισθολογική προσκόλληση) και συνηθειών με υποδείγματα εμπλουτισμένα με μάθηση με χρήση τεχνικών Bayes. Εφαρμόζουμε επίσης ανάλυση δεύτερης στιγμής, ακολουθώντας την εργασία των Eusepi και Preston (2007). Τα ευρήµατά µας δείχνουν ότι η µάθηση παίζει σηµαντικό ρόλο στην εξήγηση των διαφορετικών οικονοµικών επιδόσεων του πυρήνα και της περιφέρειας και ότι οι µηχανικές πηγές δυσκαμψιών και τριβών, καθίστανται περιττές υπό την επίδραση της µάθησης. Επιπλέον, καταλήγουµε στο συµπέρασµα ότι µια νοµισµατική αρχή που στοχεύει στην ελαχιστοποίηση των απωλειών ευηµερίας από τη µεταβλητότητα της παραγωγής και του πληθωρισµού θα πρέπει να αντιδράσει πιο έντονα για να σταθεροποιήσει τον πληθωρισµό υπό συνθήκες µάθησης. Τέλος, στο κεφάλαιο 3, μελετάμε τις βέλτιστες πολιτικές Ramsey όταν οι δημοσιονομικές και οι νομισματικές αρχές αντιμετωπίζονται ως διαφορετικές οντότητες πολιτικής, σε ένα υπόδειγμα γενικής ισορροπίας. Η νοµισµατική πολιτική είναι τόσο "συµβατική" όσο και "µη συµβατική", όπου η πρώτη έχει να κάνει µε τη χρήση ενός επιτοκίου πολιτικής και η δεύτερη µε πολιτικές ισολογισµού, όπως αγορές κρατικών οµολόγων και µεταβιβάσεις στο ∆ηµόσιο. Συγκρίνουµε τις επιδόσεις αυτού του υποδείγµατος, όσον αφορά την ευηµερία, σε σύγκριση µε την τυπική περίπτωση όπου υπάρχει µια ενοποιηµένη δηµοσιονοµική και νοµισµατική αρχή που εφαρµόζει µια συµβατική νοµισµατική πολιτική. Διαπιστώνουµε ότι όταν ο υπεύθυνος χάραξης πολιτικής έχει τη δυνατότητα να εφαρµόζει πολιτικές ισολογισµού, µπορεί να επιτευχθεί υψηλότερο επίπεδο ευηµερίας και ότι η βελτιστοποιηµένη αντίδραση του υπεύθυνου χάραξης πολιτικής στις αποκλίσεις του πληθωρισµού και της παραγωγής από τους στόχους τους δεν παίρνει ακραίες τιµές όπως στην τυπική περίπτωση.