Ανοσοϊστοχημική έκφραση της γαλεκτίνης-3, των κυτοκερατινών, της λακτοφερίνης, της σερουλοπλασμίνης και του εκκριτικού παράγοντα σε καλοήθεις και κακοήθεις θυρεοειδικές εξεργασίες
Authors: Καλκούνου Ιωάννα 
Published: January 2014

Σκοπός αυτής της κλινικο-παθολογοανατομικής εργασίας είναι η μελέτη της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης των κυτοκερατινών (CK-19, CK-20), της γαλεκτίνης-3, της λακτοφερίνης, της σερουλοπλασμίνης, του εκκριτικού παράγοντα, της χρωμογρανίνης-Α, του HBME-1, του TTF-1, της θυρεοσφαιρίνης, της συναπτοφυσίνης και της καλσιτονίνης, η διερεύνηση του πιθανού διαγνωστικού ρόλου αυτών των δεικτών σε καλά διαφοροποιημένα νεοπλάσματα του θυρεοειδούς αδένος θυλακιοκυτταρικής αρχιτεκτονικής καθώς και η μελέτη των κλινικών και δημoγραφικών χαρακτηριστικών τους. Μελετήθηκαν αναδρομικά από το αρχείο του Αρεταίειου Νοσοκομείου οι ιατρικοί φάκελοι 148 ασθενών με θηλώδες καρκίνωμα, 21 ασθενών με θυλακιώδες καρκίνωμα, 50 ασθενών με θυλακιώδες αδένωμα και 21 με άτυπο νεόπλασμα. Παράλληλα, εξετάσθηκε η ανοσοϊστοχημική έκφραση των προαναφερθέντων δεικτών, σε τομές κύβων παραφίνης. Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε συγκρίνοντας τις συχνότητες των παρατηρήσεων στις επί μέρους ταξινομητικές κατηγορίες με τη μέθοδο της διαξονικής ταξινόμησης και η στατιστική δοκιμασία Χ2 εφαρμόστηκε ως κριτήριο συσχέτισης των ποιοτικών χαρακτηριστικών. Σε ό,τι αφορά τα κλινικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά των άτυπων νεοπλασμάτων που μελετήσαμε, προέκυψαν τα ακόλουθα συμπεράσματα: • παρουσιάζουν παρόμοιο μέσο όρο (και διάμεση τιμή) ηλικίας εμφάνισης με τα θηλώδη καρκινώματα, • παρουσιάζουν ενδιάμεσα ποσοστά πολυεστιακότητας και συνύπαρξης με βρογχοκήλη μεταξύ των θηλωδών καρκινωμάτων (που παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά) και των θυλακιωδών καρκινωμάτων και αδενωμάτων (που παρουσιάζουν χαμηλότερα ποσοστά), • συσχετίζονται με το πλέον υψηλό ποσοστό υποκείμενης θυρεοειδίτιδος και με το πλέον χαμηλό ποσοστό συνυπάρχοντος υπερθυρεοειδισμού, • εμφανίζουν ενδιάμεσα ποσοστά συνυπάρχουσας τραχηλικής λεμφαδενοπάθειας, μεταξύ των θηλωδών καρκινωμάτων και των θυλακιωδών καρκινωμάτων και αδενωμάτων, • παρουσιάζουν μηδενικό ποσοστό υποτροπής, όπως και τα υπόλοιπα μελετηθέντα νεοπλάσματα, • τείνουν να παρουσιάζουν μεγαλύτερο μέγεθος σε σχέση με τα θηλώδη καρκινώματα και τα περισσότερα εξ αυτών (όπως επίσης και τα θυλακιώδη καρκινώματα και αδενώματα) παρουσιάζουν μέγεθος μεταξύ 1cm και 3cm. Κατά τη σύγκριση της ανοσοϊστοχημείας του θηλώδους καρκινώματος με το άτυπο νεόπλασμα, στατιστικά σημαντικές διαφορές των ποσοστών ανοσοϊστοχημικής έκφρασης προέκυψαν για τους δείκτες: CK-19, GAL-3, CP, SC, HBME-1 και LF. Κατά τη σύγκριση της ανοσοϊστοχημείας του θυλακιώδους καρκινώματος με το άτυπο νεόπλασμα, στατιστικά σημαντικές διαφορές προέκυψαν για τους δείκτες: GAL-3, CP, SC και THYR. Κατά τη σύγκριση της ανοσοϊστοχημείας του θυλακιώδους αδενώματος με το άτυπο νεόπλασμα, στατιστικά σημαντικές διαφορές προέκυψαν για τους δείκτες: CK-19, CK-20, GAL-3, CP, SC, HBME-1 και THYR. Λαμβάνοντας υπόψη τα κλινικά και τα ανοσοϊστοχημικά χαρακτηριστηκά των ατύπων νεοπλασμάτων, μπορούμε να πούμε, ότι παρότι το ανοσοϊστοχημικό profile αυτών των νεοπλασμάτων τα κατατάσσει στο μέσον της ιστογενετικής εξέλιξης μεταξύ των θυλακιωδών αδενωμάτων και των καλά διαφοροποιημένων καρκινωμάτων του θυρεοειδούς, τα κλινικά τους στοιχεία και η βιολογική τους συμπεριφορά δίνουν αντικρουόμενα αποτελέσματα. Όσον αφορά τη διάγνωσή τους, φαίνεται ότι θα πρέπει κυρίως να βασίζεται στα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά τους και δε θα πρέπει να επηρεάζεται από τα αποτελέσματα της ανοσοϊστοχημείας, μέχρις ότου νεότερα δεδομένα για τη φυσική ιστορία και την ιστογένεση αυτών των οριακών βλαβών, γίνουν γνωστά ή την ανακάλυψη νέων δεικτών, περισσότερο ειδικών και παθογνωμονικών για τις βλάβες αυτες.