Δημογραφικά χαρακτηριστικά ιστορικό διάγνωσης συννοσηρότητες και βαρύτητα νόσου ασθενών με διαπυητική ιδρωταδενίτιδα σε σύγκριση με ομάδα ελέγχου
Authors: Τσεντεμεΐδου Αικατερίνη 
Published: July 2024

Εισαγωγή: Η διαπυητική ιδρωταδενίτιδα (ΔΙ) είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης, υποτροπιάζουσα, προκαλούσα αναπηρία νόσος των τριχικών θυλάκων, η οποία συνήθως εμφανίζεται μετά την εφηβεία με επώδυνες, βαθέως εντοπιζόμενες, φλεγμαίνουσες βλάβες κατά κύριο λόγο στις πτυχές του δέρματος. Ο επιπολασμός της εκτιμάται στο 0,40% (0,26%-0,63%), με αναφερόμενη συχνότερη προσβολή των γυναικών σε σχέση με τους άντρες (2-3:1). Σκοπός: Η σύγκριση ασθενών με ΔΙ είτε με υγιείς μάρτυρες είτε με ασθενείς με ψωρίαση ως προς συγκεκριμένα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά, την καθυστέρηση στη διάγνωση της νόσου, τη συχνότητα συγκεκριμένων συννοσηροτήτων και ορισμένες παραμέτρους βαρύτητας της νόσου. Υλικό και μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε προοπτική μελέτη χρονικής στιγμής, με τέσσερα ερευνητικά σκέλη. Η στρατολόγηση των συμμετεχόντων έλαβε χώρα στην Ά Δερματολογική Κλινική Α.Π.Θ. από τον Μάρτιο του 2021 έως και τον Σεπτέμβριο του 2023. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης. Υποψήφιοι για συμμετοχή στη μελέτη ήταν ενήλικοι ασθενείς με διάγνωση ΔΙ σύμφωνα με τα υπάρχοντα διαγνωστικά κριτήρια, έναρξης τουλάχιστον προ 6 μηνών. Για την ομάδα ελέγχου στρατολογήθηκαν ενήλικες ασθενείς με αναλογία 1:1, οι οποίοι για το δεύτερο σκέλος της μελέτης ήταν ταυτισμένοι για την ηλικία και το φύλο και για το τρίτο σκέλος για την ηλικία, το φύλο και τη φυλή. Τα πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν για το πρώτο σκέλος η μέση περίμετρος μέσης (εκατοστά), για το δεύτερο ο μέσος χρόνος από την έναρξη της νόσου μέχρι τη διάγνωση (έτη και μήνες), για το τρίτο η συχνότητα του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ) (ποσοστό%) και για το τέταρτο η μέση επιβάρυνση στην εργασιακή παραγωγικότητα (ΕΕΠ) (ποσοστό%). Το μέγεθος δείγματος υπολογίστηκε στα 67 άτομα ανά ομάδα. Για τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό SPSS (έκδοση 29, IBM Corp., Armonk, NY, USA). Αποτελέσματα: Στρατολογήθηκαν 203 ασθενείς με ΔΙ (μέση ηλικία 39.7 έτη, [38,03, 41,38], 51,7% γυναίκες). Το 59,6% είχαν Hurley stage II, η μέση τιμή International Hidradenitis Suppurativa Severity Score System ήταν 4,86 [4,13, 5,59], η μέση τιμή μέγιστου πόνου την προηγούμενη εβδομάδα ήταν 4,39 [3,87, 4,9], και το μέσο Dermatology Life Quality Index σκορ ήταν 9,03 [7,96, 10,11]. Οι ασθενείς με ΔΙ είχαν μεγαλύτερο δείκτη μάζας σώματος από τους υγιείς μάρτυρες (30,34 [29,28, 31,4] έναντι 27,47 [26,93, 28,00]) καθώς και μεγαλύτερη περίμετρο μέσης (104,32 [102,61, 106,63] έναντι 95,25 [93,64, 96,86]) με στατιστικά σημαντική διαφορά ([1,44, 3,42] και [6,73, 11,41] αντίστοιχα). Η μέση καθυστέρηση στη διάγνωση ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στη ΔΙ (6,51 ± 7,86 [5,42, 7,6] έτη ή 78,5 ± 94,26 [65,45, 91,54] μήνες έναντι 6,58 ± 10 [5,19, 7,96] μηνών στους ψωριασικούς ασθενείς) με σημαντικότητα διαφοράς [58,84, 85]. Οι ασθενείς με ΔΙ επισκέφτηκαν κατά μέσο όρο 3,21 ± 4,45 [2,6, 3,83] φορές το γιατρό πριν λάβουν τη σωστή διάγνωση, με το δερματολόγο να βάζει λάθος διάγνωση στο 57,4% των περιπτώσεων, ακολουθούμενος από το γενικό χειρουργό στο 34.3% αυτών. Τα αντίστοιχα δεδομένα για τους ψωριασικούς ασθενείς ήταν 1,14 ± 1,5 [1,01, 2,1] ιατρικές επισκέψεις (διαφορά [0,5, 3,92]), με λάθος διάγνωση να τίθεται σε λίγους ασθενείς, συχνότερα από το γενικό ιατρό/παθολόγο (5,42%). Οι γυναίκες με ΔΙ ήταν 2,269 φορές πιο πιθανό να έχουν ΣΠΩ (p=0,016) σε σχέση με τις υγιείς μάρτυρες. Η μέση συνολική εργασιακή επιβάρυνση ήταν 31,12% [26,14%, 36,10%] για τους ασθενείς με ΔΙ και 4,95% [2,46%, 7,44%] για τους ασθενείς με ψωρίαση (p<0,001). Το μέσο absenteeism, presenteeism και η μέση επιβάρυνση στις καθημερινές δραστηριότητες ήταν 10,14% [7,3%, 12,98%], 28,72% [24,1%, 33,34%], 27,29% [22,87%, 31,71%] αντίστοιχα για τους ασθενείς με ΔΙ και (2,22% [0,64%, 3,79%], 4,43% [2,23%, 6,63%] και 3,9% [1,77%, 6,02%] αντίστοιχα για τους ασθενείς με ψωρίαση (p<0,001 για όλες τις συγκρίσεις). Συμπεράσματα: Η καταγραφή της περιμέτρου μέσης από το θεράποντα δερματολόγο, μαζί με άλλα ανθρωπομετρικά δεδομένα, όπως το ύψος, το βάρος και το BMI, θα ήταν ωφέλιμη ανά εύλογο χρονικό διάστημα (ανά εξάμηνο ή ετησίως). Λήψη μέτρων για τη βελτίωση της εκπαίδευσης γενικά των ιατρών (ιατρική σχολή, ιατρική ειδικότητα, μετεκπαιδευτικά προγράμματα) στο πεδίο της ΔΙ, αλλά και για την ενημέρωση του γενικού πληθυσμού (έντυπο υλικό, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εφαρμογή διαγνωστικής ερώτησης screening σε πρωτοβάθμια περίθαλψη), μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερο έγκαιρη διάγνωση και βελτίωση της πρόγνωσης της νόσου. Φαίνεται, επίσης, ότι θα ήταν καλό οι γυναίκες ασθενείς να ελέγχονται από το δερματολόγο για συμπτώματα/σημεία σχετιζόμενα με το ΣΠΩ, ώστε να παραπέμπονται στο γυναικολόγο, και να λαμβάνουν αγωγή ωφέλιμη και για τις δύο νόσους. Τέλος, η εργασιακή επιβάρυνση θα πρέπει να υπολογίζεται με κατάλληλα σκορ στα πλαίσια εκτίμησης της βαρύτητας της νόσου και να λαμβάνεται υπόψη στη λήψη της θεραπευτικής απόφασης.