Η επίδραση των λιπαρών οξέων βραχείας αλύσου στην επούλωση των αναστομώσεων και των τραυμάτων
Authors: Νέττα Σμάρω 
Published: January 2014

Πολλοί παράγοντες φαίνεται να συμμετέχουν στην επουλωτική διαδικασία γενικά και στηνακεραιότητα των αναστομώσεων ειδικότερα, όπως η παροχή Ο2, η τάση στην αναστόμωση και η εγχειρητική τεχνική, η ατελής προετοιμασία του εντέρου, η γενική κατάσταση του ασθενούς, διάφοροι μεσολαβητές, κυτταροκίνες και αυξητικοί παράγοντες, όπως και τροφικοί παράγοντες για τον βλεννογόνο, που φαίνεται να ενισχύουν την επουλωτική διαδικασία. Σκοπός της παρούσης πειραματικής έρευνας είναι να μελετηθεί η επίδραση της διεγχειρητικής έκπλυσης με λιπαρά οξέα βραχείας αλύσου, που αποτελούν ενεργειακή πηγή του εντερικού επιθηλίου, στην επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου, όπως και στην επούλωση του κοιλιακού τραύματος επιμύων σε φυσιολογική, καθώς και σε μειωμένη επουλωτική διαδικασία. Υλικό και Μέθοδος: Χρησιμοποιήθηκαν συνολικά 110 άρρενες επίμυες Wistar. Ο διαχωρισμός των ομάδων ανά 10 πειραματόζωα, έγινε αναλόγως του υλικού έκπλυσης του παχέος εντέρου. Στα διαλύματα αυτά περιλαμβάνονταν φυσιολογικός ορός NaCl 0,9% (ομάς 2,5,8 και πρόδρομη), Dextrose 35% (πρόδρομη ομάς), Dextrose 10% (ομάς 3) και διάλυμα λιπαρών οξέων βραχείας αλύσου (SCFAs) Sodium acetate 40 mM/L, Sodium propionate 60 mM/L και Sodium N’butyrate 60 mM/L (ομάδες 5 για σίτιση, 6 και 7 για διεγχειρητική πλύση). Οι δύο αρχικές ομάδες ήταν διερευνητικές. Σε όλα τα πειραματόζωα που διενεργήθηκαν αναστομώσεις, πλην μιας ομάδος (ομάς 1), προηγήθηκε πλύση του παχέος εντέρου, μέσω περίπαρσης στο τυφλό. Σε 2 από τις ομάδες αυτές, χορηγήθηκε προ- και μετεγχειρητικά μεθυλπρεδνιζολόνη (ομάδες 7 και 8). Σε 2 ομάδες δεν διενεργήθηκαν αναστομώσεις (ομάδες 4 και 9). Μελετήθηκαν, την 4η μετεγχειρητική ημέρα, μετά από θυσία του πειραματοζώου, η ενδοαυλική πίεση διάσπασης της αναστόμωσης με τη βοήθεια καταγραφικού ηλεκτρονικού μηχανήματος, όπως και η δύναμη διάσπασης του κοιλιακού τραύματος με ειδική συσκευή (δυναμόμετρο). Προηγείτο καταγραφή των συμφύσεων στην αναστόμωση και την περιτοναϊκή κοιλότητα, της ύπαρξης ή όχι αποστημάτων και πιθανά, περιτονίτιδας. Αποτελέσματα: Στις 9 κύριες ομάδες της μελέτης παρατηρήθηκαν 3 μετεγχειρητικοί ή διεγχειρητικοί θάνατοι, στις ομάδες 2, 5 και 7. Οι ομάδες 5, 6 και 7 είχαν σημαντικά καλύτερη κλινικά επούλωση τραύματος απ’ ότι οι ομάδες 2 και 3 (P<0,05). Μερικά πειραματόζωα στην 1η, 2η, 3η και 5η εμφάνισαν αποστημάτια, ενώ τα πειραματόζωα στην 6η, 7η, 8η και 9η δεν εμφάνισαν. Ακόμη, αρκετά πειραματόζωα στην 6η, 7η και 8η ομάδα δεν παρουσίασαν σημαντικές συμφύσεις (P<0,001). Η μέτρηση της ισχύος του τραύματος αποφασίστηκε να γίνει en block (δέρμα και μυοαπονευρωτικά στοιχεία μαζί), αφού αυτά δεν ήταν δυνατό να αποχωριστούν. Από την 1η ομάδα παρατηρήθηκε βάρος για τη διάσπαση του τραύματος 171±58,81 gr* κατά ΜΟ. Στη 2η ομάδα ήταν 103,57±40,97 gr*, στην 3η, 116,375±54,50 gr*, στην 5η ομάδα, 103±20,78 gr* κατά ΜΟ και στην 6η, 218,2±96,57 gr*. Στην 7η ομάδα, το βάρος για τη διάσπαση του τραύματος ήταν 190,89±48,97 gr* κατά ΜΟ., στην 8η ομάδα ήταν 186,4±53,11 gr* και στην 9η,184,22±96,35 gr*. Η δύναμη διάσπασης των τραυμάτων ήταν σημαντικά υψηλότερη στην 6η ομάδα σε σύγκριση με την 2η, 3η και 5η ομάδα (P=0,018, P=0,042 και P=0,004, αντίστοιχα). Στην 1η ομάδα, η πίεση διάσπασης βρέθηκε κατά μέσο όρο 67,1±21,38 mmHg. Στη 2η ομάδα ήταν 37,14±31,66 mmHg, στην 3η, 48±10,81 mmHg, στην 5η, 43,33±9,37 mmHg. Στην 6η ομάδα, η πίεση διάσπασης ήταν κατά μέσο όρο 73,3±17,25 mmHg, στην 7η, 48,22±10,72 mmHg και στην 8η ομάδα, 33,3±24,86 mmHg. Στατιστικά, η πίεση διάσπασης των αναστομώσεων ήταν σημαντικά υψηλότερη στην 1η ομάδα σε σύγκριση με την 2η και 8η ομάδα (P=0,048 και P=0,004, αντίστοιχα). Επίσης, η πίεση διάσπασης ήταν σημαντικά υψηλότερη στην 6η ομάδα σε σχέση με την 2η, 5η και 8η ομάδα (P=0,006, P=0,024 και P<0,001, αντίστοιχα). Οι τιμές της IL-6 σε pg/ml ήταν μη ανιχνεύσιμες, όπως και της CRP σε mg/dl ή mg% ήταν <0,0148, δηλαδή αρνητικές. Οι τιμές αντίθετα του TNF-α σε pg/ml, ήταν σημαντικά υψηλότερες στην 8η ομάδα σε σύγκριση με όλες τις άλλες ομάδες (P<0,05), εκτός από τη 2η και 3η ομάδα. Επίσης, ο TNF ήταν σημαντικά υψηλότερος στην 3η ομάδα, σε σχέση με την 4η ομάδα (P=0,013). Συμπεράσματα: 1) Η διεγχειρητική έκπλυση του παχέος εντέρου με λιπαρά οξέα βραχείας αλύσου (SCFAs) φαίνεται να ενισχύει σημαντικά την ισχύ των αναστομώσεων του παχέος εντέρου των πειραματοζώων. 2) Τα SCFAs φαίνεται να αναστρέφουν σε μεγάλο βαθμό την αρνητική δράση της κορτιζόνης στην ισχύ των αναστομώσεων. 3) Η διεγχειρητική έκπλυση του παχέος εντέρου με φυσιολογικό ορό ή D 10%, φαίνεται να ενεργεί αρνητικά στην ισχύ των αναστομώσεων σε σχέση με το απροετοίμαστο έντερο. 4) Τα ευρήματα από την ισχύ του κοιλιακού τραύματος φαίνεται να συμβαδίζουν με εκείνα από τις αναστομώσεις, πλην των ομάδων με την κορτιζόνη. 5) Η κορτιζόνη φαίνεται να έχει αρνητική επίπτωση στην ισχύ των αναστομώσεων, αλλά όχι και στο κοιλιακό τραύμα. 6) Ισχυρό αρνητικό ρόλο φαίνεται να έχει η συνολική φλεγμονώδης αντίδραση του οργανισμού των πειραματοζώων, στην ισχύ των αναστομώσεων και του κοιλιακού τοιχώματος, με σύγχρονη αύξηση του TNF-α στις ομάδες με υπολειπόμενη επούλωση.