bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Η συσχέτιση της έκθεσης σε παραπροϊόντα απολύμανσης του νερού με την έκβαση της εγκυμοσύνης
Authors: Πατελάρου Ευριδίκη
Published: January 2014

Η έκθεση στα παραπροϊόντα απολύμανσης του νερού κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχει συσχετιστεί με την αρνητική έκβαση της. Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η έκθεση σε παραπροϊόντα απολύμανσης του νερού μέσω της κατάποσης, της εισπνοής και της δερματικής απορρόφησης σε σχέση με την έκβαση της εγκυμοσύνης για ένα πληθυσμό γυναικών στην Κρήτη. Η μελέτη μητέρας-παιδιού στην Κρήτη (μελέτη “Rhea”) συμπεριέλαβε ένα πληθυσμό 1500 γυναικών για το χρονικό διάστημα 2007-2008 κατοίκους του νομού Ηρακλείου. Η έκθεση αξιολογήθηκε μέσα από τις απαντήσεις που έδωσαν οι γυναίκες στις ερωτήσεις δύο γενικών και ενός ερωτηματολογίου διατροφικών συνηθειών τα οποία συμπεριελάμβαναν εκτενή πληροφορία όσον αφορά την κατανάλωση νερού και τις συνήθειες κατανάλωσης του νερού στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Δείγματα νερού, επίσης, συλλέχθησαν από τα σπίτια 18 γυναικών της μελέτης κατανεμημένες στις έξι διαφορετικές περιοχές ύδρευσης του Νομού Ηρακλείου και αυτά αναλύθηκαν για τα κύρια είδη τριαλογονωμένων μεθανίων (THMs). Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ποσοτικοποίηση της έκθεσης και η εκτίμηση της έκθεσης στα τριαλογονωμένα μεθάνια μέσω του πόσιμου νερού και των διαφόρων πηγών έκθεσης σε αυτά καθώς και η συσχέτιση της έκθεσης με την πιθανή αρνητική έκβαση της εγκυμοσύνης συμπεριλαμβανομένης της προωρότητας και της υπολειπόμενης ανάπτυξης. Οι γυναίκες της μελέτης δήλωσαν υψηλή κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού τόσο στο σπίτι (76%), όσο και στη δουλειά (96%). Περίπου το 1/3 του πληθυσμού δήλωσαν ότι καταναλώνουν περισσότερο από 1,5 λίτρα/ημέρα νερό. Παραπάνω από τον μισό πληθυσμό (59%) δήλωσε ότι πλένει τα πιάτα με τα χέρια, μόνο 12% χρησιμοποιεί πλυντήριο πιάτων, ενώ σχεδόν όλες οι γυναίκες (94%) προτιμούν να κάνουν ντους αντί μπάνιο (1%), και μόνο 2% κολυμπούν σε πισίνα στην περίοδο της εγκυμοσύνης. Τα επίπεδα σε THMs ήταν ιδιαίτερα χαμηλά ενώ η πλειοψηφία αυτών ήταν βρωμιούχα τριαλογονωμένα μεθάνια. Μετά από έλεγχο για την πιθανή επίδραση συγχυτικών παραγόντων (εκπαιδευτικό επίπεδο, κάπνισμα στην περίοδο της εγκυμοσύνης, εθνικότητα, οικογενειακή κατάσταση, αριθμός προηγούμενων τέκνων, φύλο παιδιού, ηλικία μαμάς και ηλικία κύησης στον τοκετό) προέκυψε ότι η κατανάλωση νερού εμφιαλωμένου ή από το δίκτυο σχετίζεται με μείωση του βάρους γέννησης στην εγκυμοσύνη σε σύγκριση με την κατανάλωση νερού από φυσικές πηγές. Η ανάλυση όσον αφορά την έκθεση με βάση τη κατοικία και τις διάφορες πιθανές πηγές έκθεσης με τις πιθανές εκβάσεις της εγκυμοσύνης δεν έδωσε στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις κυρίως λόγω των πολύ χαμηλών επιπέδων έκθεσης. Τα αποτελέσματα της μελέτης υπογραμμίζουν τη συσχέτιση του βάρους γέννησης με το είδος του νερού που επιλέγουν να καταναλώνουν οι γυναίκες στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ενώ δεν βρέθηκε συσχέτιση της χαμηλής έκθεσης σε παραπροϊόντα απολύμανσης του νερού με την έκβαση της εγκυμοσύνης.
Μελέτη της μετανάστευσης και διαφοροποίησης των νευρικών στελεχιαίων κυττάρων του κεντρικού νευρικού συστήματος μετά από μεταμόσχευση τους στον εγκέφαλο μυών με πειραματική αλλεργική εγκεφαλομυελίτιδα
Authors: Γιαννακοπούλου Αγγελική
Published: January 2014

Η ΠΣ θεωρείται η συχνότερα διαγνωσμένη νευρολογική νόσος σε νεαρούς ενήλικες. Αποτελεί μια χρόνια φλεγμονώδη νευροεκφυλιστική πάθηση που χαρακτηρίζεται από απομυελίνωση, νευραξονική εκφύλιση και νευρολογική δυσλειτουργία, ενώ ως ένα βαθμό συμβαίνει ενδογενής επαναμυελίνωση. Αν και οι μέχρι σήμερα θεραπείες στοχεύουν στην ανοσοτροποποίηση και μπορούν να αποτρέψουν τις εξάρσεις της νόσου, στερούμαστε ακόμα τη γνώση για το πώς να προωθήσουμε την αποτελεσματική επαναμυελίνωση. Ο ενήλικος εγκέφαλος περιέχει ΝΣΚ και πρόδρομα/προγονικά κύτταρα διασκορπισμένα σε όλο το ΚΝΣ και αυτά τα κύτταρα είναι σε θέση να συμμετέχουν σε κάποιο βαθμό στην αποκατάσταση. Εντούτοις, το μέγεθος της αλλοίωσης είναι τέτοιο που υπερνικά την ικανότητα των ενδογενών κυττάρων να αποκαταστήσουν τη βλάβη. Αφ' ετέρου, τα κύτταρα αυτά, μπορεί επίσης να είναι στόχοι της παθολογικής διαδικασίας ή να έχουν γενετική προδιάθεση δυσλειτουργίας με εμφανή δυσμενή αντίκτυπο στην έμφυτη δυνατότητα του ΚΝΣ για αυτό-αποκατάσταση. Επομένως, η μεταμόσχευση εξωγενών κυττάρων, σαν μια εναλλακτική πηγή, μπορεί να αποτελεί την λύση της αποτελεσματικής επαναμυελίνωσης. Οι θεραπείες με χρήση κυτταρικών μοσχευμάτων έχει αποτελέσει ένα πολύ ενεργό ερευνητικό τομέα τις τελευταίες δεκαετίες και έχει επιτευχθεί αξιοσημείωτη πρόοδος. Άφθονες πηγές μυελινωτικών κυττάρων έχουν ταυτοποιηθεί και έχουν προταθεί ποικίλες διαφορετικές στρατηγικές μεταμόσχευσης. Τα ΝΣΚ εξαιτίας της πολυδυναμίας τους, δηλαδή της ικανότητάς τους να δίνουν γένεση και στους τρεις κυτταρικούς τύπους του ΚΝΣ, έχουν την ικανότητα της αντικατάστασης των προσβλημένων κυττάρων σε νευροεκφυλιστικές νόσους όπως η ΠΣ. Αυτά τα κύτταρα μάλιστα μπορούν να είναι επιπρόσθετα γενετικά τροποποιημένα ex vivo πριν από την μεταμόσχευση, για να βελτιστοποιήσουν την επαναμυελίνωση και να υποστηρίξουν την νευραξονική αποκατάσταση. Στην παρούσα διδακτορική διατριβή μελετήθηκε η συμπεριφορά των ΝΣΚ του ΚΝΣ στο φλεγμονώδες αρχικά και απομυελινωτικό μετέπειτα περιβάλλον της χρόνιας ΠΑΕ, του πιο αξιόπιστου μέχρι σήμερα πειραματικού μοντέλου που ομοιάζει με την ΠΣ. Τα ΝΣΚ χάρις στην ικανότητά τους να παρουσιάζουν μεγάλη ικανότητα ανανέωσης in vitro, με αποτέλεσμα να επιτρέπουν την παραγωγή μεγάλων κυτταρικών πληθυσμών, αντιπροσωπεύουν μια ανανεώσιμη πηγή κυττάρων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για διαδικασίες μεταμόσχευσης. Η μελέτη της συμπεριφοράς αυτής επιτεύχθηκε με σειρά πειραμάτων που αφορούν στην καλλιέργεια των ΝΣΚ πειραματοζώων τα οποία εκφράζουν στα κύτταρά τους την GFP και εν συνεχεία μεταμόσχευση τους στις πλάγιες κοιλίες θηλυκών C57Bl/6 μυών ηλικίας 6-7 εβδομάδων, στους οποίους είχε προκληθεί προηγουμένως η χρόνια ΠΑΕ με MOG 35-55. Η πρόκληση της ΠΑΕ γινόταν την ίδια μέρα με την απομόνωση ΝΣΚ από τα εγκεφαλικά ημισφαίρια νεογέννητων μυών για να ακολουθήσει η καλλιέργειά τους.
Αδενοκαρκίνωμα του προστάτη αδένα και προστατική ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία
Authors: Καρασαββίδου Φωτεινή
Published: January 2014

PTOV-1 (prostate tumor overexpressed-1) ονομάζεται ένα πρόσφατα ανακαλυφθέν γονίδιο και η πρωτεΐνη που κωδικοποιεί, που υπερεκφράζεται στο αδενοκαρκίνωμα του προστάτη αδένα. Σκοπός Σκοπός της μελέτης μας ήταν να αξιολογήσουμε την ανοσοϊστοχημική έκφραση του PTOV-1 στο αδενοκαρκίνωμα του προστάτη αδένα, στην υψηλόβαθμη ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία (ΗΡΙΝ) και στον φυσιολογικό προστάτη και να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα με την έκφραση του P504S. Ασθενείς - Μέθοδοι Μελετήσαμε ανοσοϊστοχημικά την έκφραση των αντισωμάτων PTOV-1, P504S και κερατινών υψηλού μοριακού βάρους 34βE12, σε 68 περιπτώσεις αδενοκαρκινώματος του προστάτη, 68 ανδρών (41 από ριζική προστατεκτομή και 27 βιοψιών). Όλες οι περιπτώσεις ήταν κλασικό αδενοκαρκίνωμα, συνδυασμένου βαθμού κακοήθειας κατά Gleason από 6 έως 9. Σε 31 από τις 41 περιπτώσεις ριζικών προστατεκτομών καθώς και σε 20 από τις 27 περιπτώσεις των βιοψιών συνυπήρχε ΗΡΙΝ. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν και 10 περιπτώσεις φυσιολογικού προστάτη αδένα, από 10 ριζικές κυστεκτομές που έγιναν για ουροθηλιακό καρκίνωμα. Για το PTOV-1 ως θετικά θεωρήθηκαν τα κύτταρα που έδειξαν κυτταροπλασματική και μεμβρανική χρώση. Η ένταση της χρώσης χαρακτηρίσθηκε ως αρνητική, ήπια θετική, μέτρια θετική και έντονα θετική. Για το P504S θετικές θεωρήθηκαν οι περιπτώσεις με κυτταροπλασματική ανοσοθετικότητα. Η ένταση της χρώσης χαρακτηρίσθηκε ως αρνητική, ήπια θετική, μέτρια θετική και έντονα θετική. Αποτελέσματα -Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις αδενοκαρκινώματος και ΗΡΙΝ η ένταση ήταν μέτρια έως έντονη. -Δεν υπήρχε συσχέτιση μεταξύ της ιστολογικής διαφοροποίησης και της έντασης της θετικότητας. -Στατιστικώς σημαντική διαφορά (p<0.001) παρατηρήθηκε μεταξύ της έντονης ανοσοχρώσης του PTOV-1 και του P504S, στην HPIN. -Σε όλα τα περιστατικά, σε θέσεις παρακείμενες του αδενοκαρκινώματος υπήρχαν μορφολογικά φυσιολογικά αδένια που εξέφραζαν μέτρια ή έντονη θετικότητα. Συμπεράσματα - Τα ευρήματα μας υποστηρίζουν πως το PTOV-1 είναι περισσότερο αξιόπιστος ανοσοϊστοχημικός δείκτης για τη διάγνωση της ΗΡΙΝ συγκριτικά με το P504S. -Τα ευρήματά μας υποδεικνύουν ότι η θετικότητα του PTOV-1 στην ΗΡΙΝ, σε βιοψίες που δεν υπάρχει αδενοκαρκίνωμα, θα πρέπει να οδηγεί τους ασθενείς σε συντομότερη επανάληψη της βιοψίας. - Ενδεχομένως, το PTOV-1 να αποτελέσει ανοσοϊστοχημικό δείκτη, που όταν παρατηρείται σε φυσιολογικά αδένια, σε βιοψία χωρίς αδενοκαρκίνωμα, να θέτει υπόνοια συνύπαρξης αδενοκαρκινώματος και να οδηγεί τον ασθενή σε επανάληψη της βιοψίας.
Αλγόριθμος χειρουργικής αντιμετώπισης του σπαστικού άνω άκρου
Authors: Λιάντσης Αθανάσιος
Published: January 2014

Εγκεφαλική παράλυση είναι η πιο κοινή αιτία της κινητικής αναπηρίας που προσβάλει τα παιδιά στις αναπτυγμένες χώρες. Ορίζεται ως μια προοδευτική δυσλειτουργία με διαταραχές της κίνησης και τη στάσης ως αποτέλεσμα μιας μη εξελισσόμενης βλάβης του ανώριμου εγκέφαλου και μπορεί να συμβεί ως αναπτυξιακή ανωμαλία, ως έμφρακτο ή τραύμα. Η αιτιολογία ποικίλει: συγγενής αναπτυξιακές ανωμαλίες, προγεννητικές, περιγεννητικές ή μεταγεννητικές αιτίες σχετιζόμενες με προωρότητα, παρατεταμένο τοκετό ή μεταβολικές εγκεφαλοπάθειες. Λοίμωξη και τοξικότητα μπορεί να αποτελούν επίσης αιτιολογικούς παράγοντες. Στη μελέτη αυτή αξιολογήθηκε το αποτέλεσμα της αντιμετώπισης σε ασθενείς με σπαστικό άνω άκρο οι οποίοι υποβλήθηκαν σε ένα ευρύ φάσμα επεμβάσεων αποκατάστασης και έγινε προσπάθεια να καθοριστεί η ιδανική ηλικία για χειρουργική επέμβαση. Από το 2000 έως το 2007, τριάντα τέσσερις ασθενείς με σπαστικό άνω άκρο λόγω εγκεφαλικής παράλυσης υποβλήθηκαν σε χειρουργική θεραπεία με επεμβάσεις οστικές και μαλακών μορίων όπως: οστεοτομίες, θυλακοτομές μεταφορές και επιμηκύνσεις τενόντων. Η μετεγχειρητική παρακολούθηση κυμάνθηκε από 24 μήνες έως 9 χρόνια με μέσο όρο 52 μήνες. Για την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε δύο ηλικιακές ομάδες, μία ομάδα παιδίων από 4 έως 14 ετών που περιελάμβανε 18 ασθενείς και μία ομάδα ενηλίκων από 15 έως 34 ετών η οποία περιελάμβανε 16 ασθενείς. Στην πρώτη ομάδα (Α) 12 ασθενείς έπασχαν από ημιπληγία και έξι από τετραπληγία ενώ στην δεύτερη ομάδα (Β) από ημιπληγία έπασχαν 13 ασθενείς και τρεις από τετραπληγία . Το δεξί χέρι συμμετείχε σε επτά ασθενείς και το αριστερό σε πέντε της ομάδας Α ομάδα. Στην ομάδα Β το δεξί χέρι συμμετείχε σε 11 ασθενείς και το αριστερό χέρι σε δύο ασθενείς. Τα αποτελέσματα αξιολογήθηκαν με κλινική εξέταση του ασθενούς, με ένα ερωτηματολόγιο γονέων και φυσιοθεραπευτών και από επτά καθημερινές δοκιμασίες λειτουργικότητας του άνω άκρου: 1) να κρατήσει το τηλέφωνο στο αυτί, 2) να σηκώσει μία κούπα, 3) να πιει από ένα ποτήρι 4) να χτενίσει τα μαλλιά του, 5) να χρησιμοποιήσει ένα πληκτρολόγιο 6) να κλείσει και ανοίξει ένα φερμουάρ και 7) να σταθεροποιήσει ένα χαρτί ζωγραφίζοντας με το άλλο. Οι δύο τελευταίες δοκιμασίες βοήθησαν στην αξιολόγηση του συγχρονισμού των δύο χεριών. Μια βιντεοκάμερα χρησιμοποιήθηκε για την καταγραφή της λειτουργικότητας του σπαστικού άνω άκρου για σύγκριση με μελλοντικές αξιολογήσεις. Όλοι οι ασθενείς και στις δύο ομάδες παρουσίασαν σημαντική βελτίωση μετεγχειρητικά. Οι ασθενείς που χειρουργήθηκαν σε μικρή ηλικία είχαν στατιστικά καλύτερα αποτελέσματα στις δοκιμασίες αξιολόγησης που χρησιμοποιήθηκαν. Το συμπέρασμα ήταν ότι η πρώιμη χειρουργική επέμβαση ενδείκνυται σε ασθενείς με σπαστικό άνω άκρο λόγω εγκεφαλικής παράλυσης. Η θεραπεία για κάθε ασθενή θα πρέπει να εξατομικεύεται με βάση τις ικανότητες ή τις απαιτήσεις του.
Παρακολούθηση ασθενών με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια στην κοινότητα
Authors: Κεράνη Ηλιάνα
Published: January 2014

Εισαγωγή Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) σχετίζεται με το αυξημένο οξειδωτικό stress και είναι υπεύθυνο για τις παθολογικές μεταβολές των αεραγωγών και την συστηματική φλεγμονώδη αντίδραση. Μελέτες αποδεικνύουν ότι διαιτητικοί παράγοντες όπως η αυξημένη πρόσληψη αντιοξειδωτικών ενδέχεται να έχουν ευεργετική επίδραση στην πνευμονική λειτουργία. Στόχος αυτής της εργασίας ήταν η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της αυξημένης πρόσληψης αντιοξειδωτικών και της πνευμονικής λειτουργίας ασθενών με ΧΑΠ. Μέθοδος Πρόκειται για μία 3ετή προοπτική μελέτη με προγραμματισμένο 6μηνο επανέλεγχο εξωτερικών ασθενών. Τον πληθυσμό μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενής με ΧΑΠ που πληρούσαν τα κριτήρια. Κατά την έναρξη και σε κάθε 6μηνο επανέλεγχο εξετάζονταν τα αναπνευστικά συμπτώματα, οι διαιτητικές συνήθειες, η φαρμακευτική αγωγή και η πνευμονική λειτουργία. Οι ασθενείς τυχαία επιλέχθηκαν είτε σε μια διατροφή με αυξημένη πρόσληψη αντιοξειδωτικών, πειραματική ομάδα (ΠΟ) είτε σε μια ελεύθερη διατροφή, ομάδα ελέγχου (ΟΕ). Αποτελέσματα Η μέση κατανάλωση αντιοξειδωτικών τροφών ήταν σημαντικά αυξημένη στην ΠΟ σε σχέση με την ΟΕ (ρ<0,05). Οι σπιρομετρικές μετρήσεις στην ΠΟ ( n=60), (FEV­1, FVC, FEV1/FVC) βρέθηκαν σημαντικά αυξημένες στη ΠΟ από την ΟΕ. Η μέση ετήσια μεταβολή του FEV1 [DFEV1%pred/year] ήταν 2,6 (0,4) και -2,0 (0,5) αντίστοιχα στην ΠΟ και στην ΟΕ. Συμπέρασμα Τα αποτελέσματα μας εισηγούνται ότι μια διατροφή πλούσια σε αντιοξειδωτικά πιθανών συνδέεται με βελτίωση της πνευμονικής λειτουργίας ασθενών με ΧΑΠ και η διαιτητική παρέμβαση μπορεί να ληφθεί σημαντικά υπόψη στη διαχείριση της νόσου.
Υπολογιστική μελέτη τροποποιημένων ιστονών
Authors: Τζιάτζος Γεώργιος
Published: January 2014

Οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη βιολογία καθώς ελέγχουν την δυναμική συμπεριφορά της χρωματίνης. Η στρατολόγηση πρωτεϊνών που αλληλεπιδρούν με συγκεκριμένες μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις θεωρείται ότι συνιστά ένα μηχανισμό που ελέγχει τη βιολογική δραστηριότητα. Για παράδειγμα η τριμεθυλίωση της λυσίνης 9 της ιστόνης Η3 επηρεάζει την δέσμευση της ετεροχρωματινικής πρωτεΐνης 1 (ΗP1) σε συγκεκριμένες περιοχές του γονιδιώματος. Παρά την πρόσφατη πρόοδο που έχει επιτευχθεί στο πεδίο η επίδραση και οι υποκείμενοι μηχανισμοί αυτής και πολλών άλλων τροποποιήσεων παραμένουν ακόμη ασαφείς. Στην παρούσα διατριβή μελετήθηκε με υπολογιστική προσομοίωση η αλληλεπίδραση της HP1 με την ιστόνη H3 και διερευνήθηκε ο ρόλος συγκεκριμένων μετα-μεταφραστικών τροποποιήσεων σε ατομική κλίμακα. Για την περιγραφή του συστήματος χρησιμοποιήθηκε το κλασσικό πεδίο δυνάμεων Amber σε συνδυασμό με τεχνικές προσομοίωσης μοριακής δυναμικής. Οι παράμετροι που απαιτούνται για τα τροποποιημένα αμινοξέα κατασκευάστηκαν με υπολογισμούς πρώτων αρχών. Εξετάστηκαν 10 περιπτώσεις με διαφορετικούς συνδυασμούς τροποποιήσεων της αργινίνης 8, της λυσίνης 9 και της σερίνης 10 σε κλίμακα χρόνου 1 μs. Προέκυψε ότι υπάρχει έντονη αλληλεπίδραση μεταξύ της φωσφορυλιωμένης σερίνης 10 και της αργινίνης 8, ενώ όταν απουσιάζει η τροποποίηση, η αλληλεπίδραση αυτή παύει να υφίσταται. Επίσης παρατηρήθηκε ανταγωνιστική δράση του γλουταμικού οξέος 56 της ΗP1 με την σερίνη 10 και την αργινίνη 8 της Η3. Επιπλέον βρέθηκε ότι η διμεθυλίωση της αργινίνης δεν επηρεάζει την συμπεριφορά του συστήματος όταν η Κ9 και η S10 είναι ήδη τροποποιημένες. Τέλος μελετήθηκε η επίπτωση των τροποποιήσεων στην αλληλεπίδραση μεταξύ δυο ιστονικών ουρών. Εξετάστηκαν έξι περιπτώσεις με διαφορετικές τροποποιήσεις στην αλληλουχία της ιστονικής ουράς Η3. Διαπιστώθηκε ότι η δυναμική συμπεριφορά τους επηρεάζεται έντονα από την παρουσία τροποποιημένων αμινοξέων.
Επιπολασμός του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας
Authors: Σταματάκη Πετρούλα
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η παρουσία του Ιού των Ανθρωπίνων Θηλωμάτων και της HPV λοίμωξης που προκαλεί έχει δειχθεί ότι αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα ανάπτυξης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Οι ογκογόνοι υπότυποι του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων σχετίζονται με το 99% του συνόλου των καρκίνων του τραχήλου της μήτρας καθώς και με την πλειονότητα των υψηλού βαθμού ενδοεπιθηλικών αλλοιώσεων. Το 70% των τραχηλικών καρκίνων οφείλεται στους ογκογόνοιυς υπότυπους HPV- 16,18. Παγκοσμίως, περίπου το 70% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας οφείλονται στους υπότυπους HPV 16 και 18. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση του επιπολασμού της λοίμωξης των ανθρώπινων θηλωμάτων σε δείγμα ελληνίδων γυναικών, οι οποίες παρακολουθούνταν σε τακτικά εξωτερικά ιατρεία Δημόσιου Μαιευτηρίου της Αθήνας, καθώς και η διερεύνηση πιθανών συσχετίσεων με παράγοντες κινδύνου από το ατομικό ιστορικό και τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ατόμων της μελέτης. Mέθοδος: Διεξήχθηκε περιγραφική μελέτη συσχετίσεως με συγχρονικές συγκρίσεις, σε τυχαίο δείγμα γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας. Μελετήθηκαν συνολικά 225 γυναίκες, οι οποίες υποβλήθηκαν σε πλήρη γυναικολογική εξέταση και τεστ Παπανικολάου κατά τη χρονική περίοδο Οκτωβρίου 2007 έως Μαΐου 2008, στα τακτικά ιατρεία δημόσιου μαιευτηρίου της Αττικής. Η ανίχνευση του ιού και των υποτύπων του πραγματοποιήθηκε με την εφαρμογή της μεθόδου της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης στο τραχηλικό επίχρισμα. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού προγράμματος SPSS stat istical package (SPSS 15.0, Chicago, IL, ΗΠΑ). Αποτελέσματα: Η λοίμωξη από τον ιό HPV ανιχνεύτηκε στο 22,7% του πληθυσμού της μελέτης. Ο HPV-16 ήταν ο πιο συνηθισμένος υπότυπος που ανιχνεύτηκε (5,3%), ακολουθούμενος από τον HPV-53. Το ποσοστό των γυναικών που διαγνώστηκαν για πρώτη φορά με HPV λοίμωξη ήταν 17,3%. Η HPV λοίμωξη συσχετίσθηκε θετικά με την κατανάλωση αλκοόλ (OR: 2,19, 95% CI: 1,04-4,63, P=0,04) και τον αριθμό των ερωτικών συντρόφων (OR: 2,16, 95% CI: 1,44-3,25, P<0.001), ενώ συσχετίσθηκε αρνητικά με την ηλικία (OR: 0,93, 95% CI: 0,87-0,99, P=0,03) και το μηνιαίο εισόδημα (OR: 0,63, 95% CI: 0,44-0,89, P=0,01). Συμπέρασμα: Ο επιπολασμός της HPV λοίμωξης σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας είναι υψηλός. Ο αριθμός των ερωτικών συντρόφων και η κατανάλωση αλκοόλ φαίνεται να αποτελούν τους πλέον σημαντικούς παράγοντες κινδύνου της HPV λοίμωξης, ενώ ακολουθούν η νεαρή ηλικία και το χαμηλό οικογενειακό εισόδημα. Η συχνότητα των υποτύπων HPV-16 και 18 ήταν 5,3% και 4,9% αντίστοιχα. Ο εμβολιασμός έναντι του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων, σε συνδυασμό με το γυναικολογικό έλεγχο και το τεστ Παπανικολάου σε άτομα νεαρής ηλικίας, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αποτελεσματική πρόληψη της νόσου.
Μονολιθικοί αισθητήρες πεδίου συμβατοί με τεχνολογία C-MOS
Authors: Πετρίδης Χρήστος
Published: January 2014

Στην παρούσα διατριβή παρουσιάζεται ένας καινοτόμος αισθητήρας μαγνητικού πεδίου που βασίζεται σε συνδυασμό τοπολογίας αισθητήρων Flux-gate / Hall-Effect ικανός να μετράει τις τρεις συνιστώσες ενός τρι-διάστατου ημι-στατικού μαγνητικού πεδίου. Η προτεινόμενη διάταξη περιλαμβάνει ένα λεπτό, ισοτροπικό, κυκλικό μαγνητικό πυρήνα, η μαγνήτιση του οποίου οδηγείται σε κορεσμό μέσω ενός στρεφόμενου πεδίου διέγερσης, που παράγεται από τέσσερα τυπωμένα πηνία. Με αυτό τον τρόπο, η μαγνήτιση του πυρήνα περιστρέφεται χωρίς άλματα Barkhausen, επάγωντας μια μεταβολή στην πυκνότητα μαγνητικής ροής την οποία αισθάνεται ένας αισθητήρας Hall τοποθετημένος στην περιφέρεια του πυρήνα. Ο αισθητήρας αποτελείται από έναν διακριτό αιθητήρα Hall, ηλεκτρονικά κυκλώματα διαμόρφωσης - αποδιαμόρφωσης και ένα κυκλικό άμορφο πυρήνα τοποθετημένα σε τυπωμένο κύκλωμα (PCB), και αποτελεί απόδειξη λειτουργίας της θεωρίας του προτεινόμενου αισθητήρα μέτρησης μαγνητικού πεδίου.
Ο ρόλος των μεταλλοπρωτεασών στην ανάπτυξη του αποφολιδωτικού γλαυκώματος
Authors: Τερσής Ιωάννης
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η διερεύνηση της επίδρασης της λατανοπρόστης ως μονοθεραπεία στην συγκέντρωση στο υδατοειδές υγρό των TGF-β1, MMP-2, TIMP-2, MMP-9 και της ζελατινολυτικής δραστηριότητας σε ασθενείς με ΓΑ. Δείγματα ΥΥ 50 ασθενών με ΓΑ που έπαιρναν μονοθεραπεία με λατανοπρόστη και 50 δείγματα ίδιας ηλικίας ασθενών με ΓΑ που λάμβαναν μονοθεραπεία με τιμολόλη συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια επέμβασης καταρράκτη. Παράλληλα συγκεντρώθηκαν 30 δείγματα ΥΥ ασθενών με ΣΑ χωρίς θεραπεία και 30 δείγματα ΥΥ υγειών μαρτύρων. Η συγκέντρωση των TGF-β1, MMP-2, TIMP-2, MMP-9 και η ζελατινολυτική δραστηριότητα διερευνήθηκαν με ανοσολογική μέθοδο. Η μέση συγκέντρωση του ενεργού TGF-β1 παράγοντα στο ΥΥ ήταν σημαντικά χαμηλότερη σε ασθενείς με ΓΑ και θεραπεία με λατανοπρόστη σε σχέση με αυτούς με ΓΑ και θεραπεία με τιμολόλη (3.1±0.65 vs 13.4±1.5 pg ml⁻¹); (P=0.0014). Η μέση ολική συγκέντρωση της MMP-2 ήταν χαμηλότερη σε ασθενείς που λάμβαναν λατανοπρόστη (31.75±3.8 vs 81.5±7.2 ng ml ml⁻¹); (P<0.0001). Η συγκέντρωση της TIMP-2 ήταν επίσης χαμηλότερη σε ασθενείς που λάμβαναν λατανοπρόστη (73.8±6.81 vs 101.28±7.29 ng ml⁻¹); (P=0.0096). Στη δεύτερη μελέτη παρατηρήθηκε ότι οι συγκεντρώσεις των TGF-β1, ΜΜΡ-2 και ΤΙΜΡ-2 ήταν σημαντικά αυξημένες στην ομάδα με ΣΑ χωρίς θεραπεία. Η θεραπεία με λατανοπρόστη έχει σημαντική επίδραση στη συγκέντρωση των TGF-β1, MMP-2 και TIMP-2 σε ασθενείς με ΓΑ. Η καλύτερη κατανόηση αυτής της δράσης της λατανοπρόστης στη παθοφυσιολογία της νόσου μπορεί να οδηγήσει στο μέλλον σε καλύτερη κατανόηση της παθοφυσιολογίας και της βιοχημείας της νόσου και να ανευρεθούν εκείνοι οι μηχανισμοί που θα εμποδίζουν το ΣΑ να εξελιχθεί σε ΓΑ.
Κλινικά, νευρολογικά, επιδημιολογικά, ανοσολογικά και παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά της HIV λοιμώξεως σε έλληνες ασθενείς
Authors: Σκοπελίτης Ηλίας
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσης διδακτορικής διατριβής ήταν η μελέτη συγκεκριμμένου υποκεφαλαίου των κλινικών, νευρολογικών, επιδημιολογικών, ανοσολογικών και παθολογοανατομικών χαρακτηριστικών της HIV λοιμώξεως σε έλληνες ασθενείς. Για το σκοπό αυτό επελέγη η πιο συχνή επιπλοκή της HIV λοιμώξεως από το περιφερικό νευρικό σύστημα, η άπω συμμετρική αισθητική πολυνευροπάθεια (ΑΣΑΠ). Ειδικότερα, η επιδημιολογία της ΑΣΑΠ καθώς επίσης η κλινική της εμφάνιση, τα ηλεκτοφυσιολογικά χαρακτηριστικά και η ιστολογική της εκτίμηση χρησιμοποιώντας τη μέτρηση της ενδοεπιδερμικής νευρώσεως, μελετήθηκαν σε πληθυσμό HIV (+) θετικών ασθενών πανεπιστημιακής μονάδας AIDS στην Αθήνα. Συσχετίσθηκαν επίσης οι ως άνω παράμετροι με τα δημογραφικά στοιχεία, το ιστορικό αντιρετροϊκής αγωγής, το στάδιο της νόσου και τους διεθνώς καθιερωμένους εργαστηριακούς δείκτες παρακολούθησης της HIV λοιμώξεως. Πρώτα μελετήθηκε ο επιπολασμός της ΑΣΑΠ σε τυχαίο δείγμα 100 HIV (+) ασθενών του εξωτερικού ιατρείου AIDS. Οι περισσότεροι ευρίσκονταν υπό αντιρετροϊκή αγωγή. Όλοι οι ασθενείς απάντησαν σε ερωτηματολόγιο, που αφορούσε ειδικά νευροπαθητικά συμπτώματα, υπεβλήθησαν σε πλήρη κλινική νευρολογική εξέταση καθώς και σε ηλεκτροφυσιολογικό έλεγχο. Τα ευρήματα συσχετίσθηκαν με το στάδιο της νόσου, την ηλικία, το φύλλο και τον τύπο των αντιρετροϊκών φαρμάκων. Συνολικά, το 36% του δείγματος είχε ενδείξεις παρουσίας ΑΣΑΠ (το 13% κλινικές και το 23% μόνο ηλεκτροφυσιολογικές). Ο επιπολασμός της ΑΣΑΠ συσχετίσθηκε σημαντικά με την παρουσία του AIDS (p=0,00033), την ηλικία (p=0,0102), τον ναδίρ αριθμό των CD4 (p=0,0087) και την έκθεση σε συνδυασμό δύο εκ των δυνητικών νευροτοξικών νουκλεοσιδικών αναλόγων (p=0,0189). Το προχωρημένο στάδιο της νόσου, το φύλλο, ο χρόνος από τη διάγνωση, ο τρέχων αριθμός των CD4 και το ϊικό φορτίο (ΙΦ) δεν συσχετίσθηκαν με τον επιπολασμό της ΑΣΑΠ. Η κλινική εξέταση σε συνδυασμό με την ηλεκτροφυσιολογία αποκαλύπτουν ότι η ΑΣΑΠ προσβάλλει το 36% των HIV (+) ασθενών υπό υψηλής δραστικότητος αντιρετροϊκή αγωγή, αν και παραμένει υποκλινική στα 2/3 των περιπτώσεων. Συνεπώς, μόνο η κλινική εκτίμηση δεν αρκεί για την αναγνώριση της ΑΣΑΠ. Η μεγαλύτερη ηλικία, η εντονότερη ανοσοανεπάρκεια κατά το παρελθόν όπως εκφράζεται από το ναδίρ αριθμό των CD4 και η συνδυασμένη χρήση ζαλσιταμπίνης (ddC), σταβουδίνης (d4T) ή διδανοσίνης (ddI) αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης ΑΣΑΠ. Ασθενείς με αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να παρακολουθούνται στενότερα και να αποφεύγουν την έκθεση σε άλλες καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στα περιφερικά νεύρα, όπως σακχαρώδη διαβήτη, διατροφικές ανεπάρκειες (π.χ. έλλειψη βιταμίνης Β12), κατάχρηση αλκοόλ και άλλα νευροτοξικά φάρμακα. Παράλληλα με τη μελέτη αυτή εκτιμήθηκε και η λειτουργικότητα των λεπτών αμύελων νευρικών ινών με τη χρήση της συμπαθητικής απάντησης του δέρματος (ΣΑΔ) σαν μέτρου εκτίμησης της ταχύτητας αγωγής αυτών των ινών. ..............................................................................................
Προοπτικές διαμόρφωσης ενιαίου παγκόσμιου νομοθετικού πλαισίου για την κυκλοφορία των φαρμακευτικών προϊόντων φυτικής προέλευσης
Authors: Κούρου-Χατζή Ουρανία
Published: January 2014

Η αγορά των φαρμάκων φυτικής προέλευσης αναπτύσσεται παγκοσμίως. Αυτό οφείλεται στο αυξημένο ενδιαφέρον, που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια , για τη χρήση φυσικών προϊόντων με θεραπευτικές ιδιότητες, ιδιαίτερα αυτών που προέρχονται από φαρμακευτικά φυτά. Οι ρυθμίσεις σχετικά με την κυκλοφορία των φαρμάκων φυτικής προέλευσης διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα λόγω διαφορών στην παραδοσιακή χρήση και γενικότερα στο ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρό τους. Ακόμα και μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν μεγάλες διαφορές ως προς την κατηγοριοποίηση των φαρμάκων φυτικής προέλευσης και ως προς τη θέση τους στα εθνικά συστήματα υγείας, που οφείλονται εκτός των προαναφερθέντων λόγων και σε διαφορετική εφαρμογή της κοινής νομοθεσίας. Οι διαφοροποιήσεις στις ρυθμίσεις των φαρμάκων φυτικής προέλευσης μεταξύ των κρατών έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην προστασία της δημόσιας υγείας αλλά και στην είσοδο και διανομή των προϊόντων αυτών στην παγκόσμια αγορά. Το 2004 η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε την Οδηγία 2004/24/ΕK με σκοπό την εναρμόνιση των απαιτήσεων μεταξύ των κρατών-μελών της για την έγκριση της κυκλοφορίας των φαρμάκων φυτικής προέλευσης και τη διευκόλυνση της ελεύθερης εμπορίας τους. Σύμφωνα με την Οδηγία αυτή, τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζουν μία ειδική απλουστευμένη διαδικασία έγκρισης για τα Παραδοσιακά Φάρμακα Φυτικής Προέλευσης, τα οποία δεν θα μπορούσαν διαφορετικά να εγκριθούν ως φάρμακα μη πληρώντας τα κριτήρια έγκρισης των φαρμάκων . Στόχος της παρούσας διατριβής είναι η συνεισφορά στις προσπάθειες για διαμόρφωση ενιαίου παγκόσμιου ρυθμιστικού πλαισίου για την κυκλοφορία των φαρμακευτικών προϊόντων φυτικής προέλευσης με πρωταρχικό σκοπό την προστασία της δημόσιας υγείας.
Η ενδομυελική ήλωση των διατροχαντηρίων καταγμάτων ως επιβαρυντικός παράγοντας της λιπώδους εμβολής σε σύγκριση με τη μέθοδο του ολισθαίνοντος ήλου
Authors: Υφαντίδης Παναγιώτης
Published: January 2014

Σκοπός: Μεγάλος αριθμός μελετών που έχουν δημοσιευθεί αφορούν τη σύγκριση μεταξύ ενδομυελικής ήλωσης αφενός και πλάκας με δυναμικό κοχλία αφετέρου, ως μεθόδων αντιμετώπισης των διατροχαντήριων καταγμάτων στους ηλικιωμένους ασθενείς. Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζεται μια σύγκριση των δύο μεθόδων όσον αφορά τις συστηματικές τους επιπλοκές και κυρίως την επίδρασή τους στην πνευμονική λειτουργία και τη νοητική κατάσταση. Υλικό - Μέθοδος: Σε χρονικό διάστημα δύο ετών επιλέχθηκαν 120 συνεχόμενοι ασθενείς, οι οποίοι υπέστησαν κάταγμα της περιοχής των τροχαντήρων και αντιμετωπίσθηκαν χειρουργικά, οι μισοί με την εξωμυελική μέθοδο της οστεοσύνθεσης με πλάκα με δυναμικό ήλο και οι άλλοι μισοί με ενδομυελική ήλωση. Ο διαχωρισμός των ασθενών στις δύο ομάδες ήταν τυχαίος με την εναλλάξ εφαρμογή των μεθόδων, όταν ο συγκεκριμένος κάθε φορά ασθενής πληρούσε τα κριτήρια για να περιληφθεί στη μελέτη. Οι παράμετροι οι οποίοι καταγράφηκαν προεγχειρητικά, εκτός των δημογραφικών, περιελάμβαναν τη διατροφική και νοητική κατάσταση, την πνευμονική λειτουργία και την ανοσοεπάρκεια. Διεγχειρητικά καταγράφηκαν ο συνολικός χρόνος, το ποσό της ακτινοβολίας και η ορατή απώλεια αίματος. Μετεγχειρητικά επανεκτιμήθηκε η πνευμονική λειτουργία, η νοητική κατάσταση και το επίπεδο του αιματοκρίτη κατά την πρώτη, τρίτη και δέκατη ημέρα και αναλύθηκε ο πιθανός συσχετισμός αυτών με την εμφάνιση συστηματικών επιπλοκών και με την ευκολία κινητοποίησης των ασθενών. Αποτελέσματα: Ο βαθμός απώλειας αίματος, ο μετεγχειρητικός πόνος, η μετεγχειρητική νοσηρότητα και η ταχύτητα ανάκτησης της λειτουργικότητας φάνηκε να είναι ευνοϊκότερα στην ομάδα αντιμετώπισης με ενδομυελικό ήλο, χωρίς όμως στατιστική σημαντικότητα. Από την άλλη μεριά, στην ίδια ομάδα ασθενών παρουσιάστηκε ελαφρά τάση για μεγαλύτερη πτώση στο MMSE, η οποία συσχετίστηκε με αντίστοιχη πτώση της PO2. Η συσχέτιση αυτή, έγειρε υπόνοιες για το ότι η μέθοδος προδιαθέτει σε υψηλότερες πιθανότητες πνευμονικής δυσλειτουργίας και έκπτωσης της νοητικής λειτουργίας καθώς ίσως και πνευμονικής εμβολής. Συμπέρασμα: Δεν αποδείχθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο μεθόδων σταθεροποίησης, όσον αφορά τις περιεγχειρητικές, συστηματικές τους επιπλοκές. Η κλασική μέθοδος της πλάκας με δυναμικό ήλο μπορεί να συνεχίσει να θεωρείται ως μία ασφαλής και επιτυχημένη μέθοδος, απέναντι στη νέα και πολλά υποσχόμενη ενδομυελική ήλωση, η οποία από την πλευρά της (ως ενδομυελική μέθοδος) φαίνεται να απαλλάσσεται από το ενδεχόμενο της έντονης επιβάρυνσης της πνευμονικής και κατ' επέκταση της νοητικής λειτουργίας και του τελικού αποτελέσματος.
Κατάγματα του ισχίου
Authors: Μπενέτος Ιωάννης
Published: January 2014

Στόχος της διατριβής ήταν η διερεύνηση των σχέσεων μεταξύ των καταγμάτων του ισχίου και παραγόντων του τρόπου ζωής, όπως η διατροφή και η φυσική δραστηριότητα, καθώς και κοινωνικο-οικονομικών παραγόντων, όπως το επίπεδο εκπαίδευσης. Τα δεδομένα προέρχονται από το Ελληνικό τμήμα του Ευρωπαϊκού Προγράμματος συνεργασίας Ιατρικής και Κοινωνίας με το ακρωνύμιο ΕΠΙΚ. Το πρόγραμμα ΕΠΙΚ αποτελεί πολυκεντρική επιδημιολογική μελέτη, προοπτικού τύπου, σχεδιασμένη με στόχο τη διερεύνηση του ρόλου της διατροφής, του τρόπου ζωής καθώς και άλλων γενετικών και μη χαρακτηριστικών στην αιτιολογία των κακοήθων νεοπλασιών και άλλων χρόνιων νοσημάτων. Τον πληθυσμό αναφοράς αποτέλεσαν 28.572 άτομα, 16.618 γυναίκες και 11.954 άνδρες, ηλικίας 30-82 ετών, κατά τεκμήριο υγιείς, μόνιμοι κάτοικοι της Ελλάδας που συμμετείχαν εθελοντικά στο πρόγραμμα ΕΠΙΚ. Από τον πληθυσμό αναφοράς για τη διατριβή αυτή χρησιμοποιήθηκε δείγμα 8.521 ατόμων, 3.461 άνδρες και 5.060 γυναίκες, ηλικίας 60 ετών και άνω κατά την ένταξη τους στην έρευνα (μέση ηλικία 67,2 έτη με σταθερή απόκλιση 4,5 έτη και εύρος τιμών: 60 ως 86 ετών) με πλήρη στοιχεία σε όλες τις μεταβλητές. Στο δείγμα αυτό εξετάσθηκαν οι παρακάτω μεταβλητές: ηλικία, φύλο, ανάστημα, δείκτης μάζας σώματος, επίπεδο εκπαίδευσης, φυσική δραστηριότητα, διατροφή, καπνισματικές συνήθειες, ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη, ιστορικό προηγηθέντος κατάγματος και για τις γυναίκες γυναικολογικό ιστορικό. Κατά τη διάρκεια διαχρονικής παρακολούθησης διάμεσης διάρκειας 8 ετών και τη σταδιακή άθροιση 60.118 ανθρωπο-ετών καταγράφηκαν 105 επιβεβαιωμένα περιστατικά κατάγματος του ισχίου (20 άνδρες, 85 γυναίκες) χαμηλής ισχύος. Τα κυριότερα ευρήματα ήταν τα εξής: Παράγοντες που σχετίζονται αρνητικά με το κάταγμα του ισχίου και φαίνεται να δρουν προστατευτικά, σε στατιστικά σημαντικό βαθμό, ήταν: ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος, η κατανάλωση ψαριών και θαλασσινών και η κατανάλωση ακόρεστων λιπιδίων. Η αυξημένη φυσική δραστηριότητα εκτός εργασίας επίσης φαίνεται να επιδρά προστατευτικά στην εμφάνιση κατάγματος του ισχίου παρά το γεγονός ότι η συσχέτιση αυτή δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Παράγοντες που βρέθηκαν να σχετίζονται θετικά, σε στατιστικά σημαντικό βαθμό με το κάταγμα του ισχίου και επομένως αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισής του ήταν: το γυναικείο φύλο, η μεγαλύτερη ηλικία (άνω των 70 ετών), το ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη, η εμμηνόπαυση σε νεαρή ηλικία και η κατανάλωση προϊόντων ζάχαρης. Το επίπεδο εκπαίδευσης δε βρέθηκε να αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου στα δεδομένα μας. Συμπερασματικά, πληθυσμοί υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση κατάγματος του ισχίου είναι οι γυναίκες και ιδιαίτερα αυτές με πρώιμη εμμηνόπαυση, τα άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 70 ετών και οι πάσχοντες από σακχαρώδη διαβήτη. Οι στρατηγικές πρόληψης θα πρέπει να επικεντρώνονται στη αποφυγή εκτροπών από το φυσιολογικό βάρος, στην προαγωγή της φυσικής δραστηριότητας και στη προτίμηση διατροφικών προτύπων πλούσιων σε ψάρια και θαλασσινά καθώς και σε ακόρεστα λιπίδια με αποφυγή υπερκατανάλωσης κορεσμένων λιπιδίων και προϊόντων ζάχαρης.
Η βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη υπό το πρίσμα της νεοκλασικής οικονομικής θεωρίας και της οικολογικής οικονομικής
Authors: Μπαμπάτσου Χριστίνα
Published: January 2014

Στη παρούσα διατριβή, γίνεται διερεύνηση των βασικών εννοιών της Οικονομικής Ανάπτυξης, της Οικονομικής Μεγέθυνσης και της Βιωσιμότητας, όπως τις αποδίδουν οι προσεγγίσεις των Νεοκλασικών και Οικολογικών Οικονομικών. Με αντικειμενικό στόχο τον εντοπισμό των σημείων διαφοροποίησης μεταξύ των δύο προσεγγίσεων στο ζήτημα της Βιώσιμης οικονομικής δραστηριότητας, η ανάλυση προχωρά στη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο τόσο η Ασθενής, όσο και η Ισχυρή Βιωσιμότητα αντιλαμβάνονται την σχέση μεταξύ της οικονομικής δραστηριότητας και της περιβαλλοντικής ποιότητας. Στη συνέχεια αποδεικνύεται πως η ποιοτική υποβάθμιση ενός φυσικού καυσίμου (πχ. πετρελαίου, άνθρακα) μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμένες δυνατότητες βιωσιμότητας, τόσο του ανοικτού οικονομικού υποσυστήματος, όσο και του κλειστού γήινου υποσυστήματος. Στην ανάλυση που παρουσιάζεται, συνδέονται τα υψηλά επίπεδα εκπομπών CO2, τα οποία προκύπτουν από την καύση φυσικών καυσίμων επιφέροντας σημαντική περιβαλλοντική υποβάθμιση (φαινόμενο θερμοκηπίου), με τον εντροπικό υποβιβασμό που συντελείται εντός του γήινου φυσικού υποσυστήματος και επομένως με τις περιορισμένες δυνατότητες βιωσιμότητας τόσο του ανοικτού οικονομικού υποσυστήματος όσο και του κλειστού γήινου υποσυστήματος. Δια της μη-παραμετρικής μεθόδου D.E.A (Περιβάλλουσα Ανάλυση Δεδομένων) και δια της παραμετρικής μεθόδου για πάνελ δεδομένα SFA (Στοχαστική Ανάλυση Συνόρων), εφαρμόζονται 2 υποδείγματα που λαμβάνουν ως εισροές τους δείκτες ενεργειακής κατανάλωσης φυσικών και μη-φυσικών καυσίμων και ως εκροές, αφενός μεν τους δείκτες του ΑΕΠ και των εκπομπών CO2, αφετέρου δε μόνο τον δείκτη του ΑΕΠ. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της ανάλυσης: (α) Κάθε χώρα πετυχαίνει καλύτερη τεχνική αποτελεσματικότητα, όταν η αυξημένη οικονομική της δραστηριότητα συνοδεύεται από βελτιωμένη οικολογική απόδοση. (β) Οι ανεπτυγμένες οικονομίες που εμφανίζουν μια τάση σταθεροποίησης της περιβαλλοντικής υποβάθμισης διαχρονικά καθώς αυξάνεται το ΑΕΠ, εξασφαλίζουν ικανοποιητικά περιθώρια αύξησης του δείκτη κατανάλωσης φυσικών καυσίμων μακροχρόνια και κατ’ επέκταση μια ομαλή οικονομική δραστηριότητα. Αντίθετα οι χώρες που παρουσιάζουν είτε έντονη επιδείνωση είτε παροδικές βελτιώσεις των επιπέδων μόλυνσης χωρίς ενδείξεις μιας ήπιας σταθεροποίησης της περιβαλλοντικής υποβάθμισης, εμφανίζουν περιορισμένες δυνατότητες μακροχρόνιας βιωσιμότητας. (γ) Η ‘ικανότητα’ παραγωγής υψηλότερου Α.Ε.Π. για δεδομένα επίπεδα εισροών, εμφανίζεται σαφώς βελτιωμένη όταν η οικονομική μεγέθυνση της χώρας συνοδεύεται από μια σταθερή τάση αποδέσμευσης από την μη-καθαρή κατανάλωση ενέργειας με παράλληλη ενίσχυση της εκμετάλλευσης των καθαρών μορφών ενέργειας. Αντιθέτως, η ικανότητα παραγωγής υψηλότερου Α.Ε.Π. είναι σαφώς περιορισμένη, όταν η οικονομική μεγέθυνση εξαρτάται κυρίως από την μη-καθαρή κατανάλωση ενέργειας και πολύ λιγότερο από την καθαρή
Μεσοπρόθεσμος προγραμματισμός λειτουργίας υδροηλεκτρικών σταθμών σε ανταγωνιστική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας
Authors: Μπασλής Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Η ερευνητική προσπάθεια που παρουσιάζεται στην παρούσα διατριβή κινείται στο γενικό πλαίσιο του μεσοπρόθεσμου προγραμματισμού και προσομοίωσης των συστημάτων και αγορών ηλεκτρικής ενέργειας, εστιάζοντας στον ιδιαίτερο ρόλο των υδροηλεκτρικών σταθμών (ΥΗΣ) και τη σημασία και επίδραση των διαφόρων παραμέτρων αβεβαιότητας. Τεκμηριώνοντας τη μεγάλη επίδραση της βραχυπρόθεσμης λειτουργίας του συστήματος και της αγοράς στο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, η διατριβή επιχειρεί την όσο το δυνατόν λεπτομερέστερη θεώρησή της με τη χρήση ωριαίων χρονικών υποδιαστημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, αναπτύσσονται δύο κύριες μέθοδοι. Η πρώτη αφορά την προσομοίωση της μεσοπρόθεσμης υδροθερμικής συνεργασίας. Στόχος της είναι ο υπολογισμός του αναμενόμενου κόστους παραγωγής σε ένα υδροθερμικό Σύστημα Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΣΗΕ). Η θεώρηση των πηγών αβεβαιότητας γίνεται στη βάση σεναρίων. Για κάθε σενάριο της προσομοίωσης επιλύεται αιτιοκρατικά το πρόβλημα της ετήσιας υδροθερμικής συνεργασίας, που διατυπώνεται ως Μικτός Ακέραιος Γραμμικός Προγραμματισμός (ΜΑΓΠ). Η επίλυση γίνεται ενιαία, με τη χρήση εμπορικά διαθέσιμου μαθηματικού λογισμικού (GAMS/CPLEX) και εφαρμογή της μεθόδου διακλάδωσης και αποκοπής (branch and cut). Ο κύριος άξονας ερευνητικής συμβολής της διατριβής εντοπίζεται στην ενιαία και εντός πολύ μικρού διαστήματος σύγκλισης επίλυση του μεγάλης κλίμακας προβλήματος βελτιστοποίησης. Η δεύτερη μέθοδος έχει ως στόχο το μεσοπρόθεσμο στοχαστικό προγραμματισμό ενός υδροηλεκτρικού παραγωγού που έχει δυνατότητα διαμόρφωσης της τιμής. Στόχος είναι η μεγιστοποίηση των αναμενόμενων ετήσιων κερδών του. Διαμορφώνεται ένα πρόβλημα Στοχαστικού ΜΑΓΠ τριών σταδίων με αποφάσεις προσαρμογής. Γίνεται θεώρηση της αβεβαιότητας των εισροών, της ζήτησης και της στρατηγικής προσφορών των ανταγωνιστών του παραγωγού, μέσω ενός στοχαστικού δένδρου 90 σεναρίων. Η στρατηγική προσφορών του παραγωγού καθορίζεται βάσει ωριαίων Καμπυλών Υπολειπόμενης Ζήτησης, οι οποίες προσαρμόζονται κατάλληλα, σύμφωνα με την προτεινόμενη από τη διατριβή τροποποίηση, ώστε να αποτυπώνουν και την επίδραση των προσφορών άντλησης στην Οριακή Τιμή Συστήματος (ΟΤΣ). Η μέθοδος αποτελεί την πρώτη αναφορά στη σχετική βιβλιογραφία για τον ετήσιο στοχαστικό προγραμματισμό ενός υδροηλεκτρικού παραγωγού με ισχύ στην αγορά με θεώρηση της αβεβαιότητας τόσο των εισροών όσο και της υπολειπόμενης ζήτησης
Η επίδραση της χρόνιας χορήγησης προπρανολόλης στην μηχανική συμπεριφορά της αορτής
Authors: Λαμπρόπουλος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Σκοπός: Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα παίζει σημαντικό ρόλο για την εύρυθμη λειτουργία της αορτής, μέσω της άμεσης επίδρασής του στα λεία μυϊκά κύτταρα και της νευροορμονικής ενεργοποίησης. Η παρούσα μελέτη διερεύνησε τη μακροχρόνια επίδραση των β-αδρενεργικών αναστολέων στα μηχανικά και δομικά χαρακτηριστικά του τοιχώματος της θωρακικής αορτής. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 66 υγιείς αρσενικοί επίμυες Wistar της ίδιας ηλικίας, σωματικού βάρους 250-300 g, που χωρίστηκαν σε 4 ομάδες. Η ομάδα Α (ελέγχου) διαιρέθηκε σε 3 υποομάδες Α₁ (n=6), A₂ (n=6) και A₃ (n=6), με τα ζώα να λαμβάνουν με τη διατροφή τους μόνο νερό. Στις ομάδες Β (n=16), Γ (n=16) και Δ (n=16) χορηγήθηκε προπρανολόλη σε δόση 100 mg/kg την ημέρα στο πόσιμο νερό τους. Τα ζώα των ομάδων Α₁ και Β, A₂ και Γ, και A₃ και Δ ευθανατώθηκαν μετά από 1, 2 και 3 μήνες αντίστοιχα. Ο επαρκής αποκλεισμός των β-υποδοχέων ελέγχθηκε με την επίδραση ισοπροτερενόλης (iv 0,5 μg) στην καρδιακή συχνότητα. Η θωρακική αορτή αφαιρέθηκε και υποβλήθηκε σε μελέτη των μηχανικών ιδιοτήτων της με συσκευή εφελκυσμού και σε ιστολογική εξέταση με σύστημα ανάλυσης εικόνας. Αποτελέσματα: Η δέσμευση των β-υποδοχέων υπήρξε επαρκής στα ζώα που έλαβαν β-αναστολέα. Η μηχανική ανάλυση έδειξε ότι σε επίπεδα φυσιολογικών και υψηλών πιέσεων το τοίχωμα της αορτής κατέστη σημαντικά πιο δύσκαμπτο στις πειραματικές ομάδες σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Η αναδιαμόρφωση του τοιχώματος της θωρακικής αορτής χαρακτηρίστηκε στις πειραματικές ομάδες από μείωση της εσωτερικής και της εξωτερικής διαμέτρου, της επιφάνειας διατομής του αγγείου και του πάχους του μέσου χιτώνα. Αυτή σχετιζόταν με μείωση της περιεκτικότητας του τοιχώματος σε λεία μυϊκά κύτταρα και αύξηση της περιεκτικότητας σε κολλαγόνο. Συμπεράσματα: Ο μακροχρόνιος φαρμακολογικός αποκλεισμός των β-αδρενεργικών υποδοχέων επιφέρει μεταβολές στις μηχανικές ιδιότητες και την ιστολογική δομή της θωρακικής αορτής, με το τοίχωμα να γίνεται προοδευτικά πιο δύσκαμπτο ως αποτέλεσμα της αυξημένης περιεκτικότητας σε κολλαγόνο. Η σκλήρυνση του τοιχώματος της θωρακικής αορτής μετά από χρόνια χορήγηση β-αναστολέων χρήζει τη διενέργεια περαιτέρω κλινικών ερευνών.
Οι αντιληπτοί παράγοντες επιτυχίας και οι αναμενόμενες επιπτώσεις των Παγκοσμίων Εκθέσεων (EXPO)
Authors: Ποζρικίδης Κυριάκος
Published: January 2014

Στόχος είναι η διερεύνηση των αντιλήψεων των δημόσιων και ιδιωτικών φορέων της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης όσον αφορά τους παράγοντες επιτυχίας και τις αναμενόμενες επιπτώσεις των Παγκοσμίων Εκθέσεων. Το θέμα αναλύεται σε πέντε κεφάλαια. Στο Κεφ. 1 γίνεται η εισαγωγική τοποθέτηση του αντικειμένου της έρευνας και διατυπώνεται η προβληματική. Περιγράφεται η μεθοδολογία τόσο της πρωτογενούς, όσο και της δευτερογενούς έρευνας, και παρουσιάζεται και η στατιστική μεθοδολογία. Στο Κεφ. 2 γίνεται βιβλιογραφική ανασκόπηση και παρουσιάζονται καταρχήν οι θεωρητικές προσεγγίσεις του τουρισμού. Εξετάζεται ο τουρισμός γεγονότων και γίνεται επισκόπηση της περιορισμένης διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με τις διοργανώσεις των Παγκοσμίων Εκθέσεων, τους παράγοντες επιτυχίας τους και τα κρίσιμα σημεία διοργάνωσής τους, ενώ προσεγγίζεται το θέμα των επιπτώσεων των μεγάλων γεγονότων σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Στο Κεφ. 3 παρουσιάζεται η δευτερογενής έρευνα της διατριβής. Καταγράφονται όλες οι μελέτες και έρευνες που αφορούν τις επιπτώσεις και τους παράγοντες επιτυχίας των ΕΧΡΟ σε παγκόσμιο επίπεδο από το 1962 μέχρι το 2005. Εξετάζεται αναλυτικά η περίπτωση διεκδίκησης της EXPO 2008 από της πόλη της Θεσσαλονίκης. Στο Κεφ. 4 παρουσιάζεται η πρωτογενής έρευνα της διατριβής. Περιγράφονται τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης η οποία περιλαμβάνει περιγραφική και συμπερασματική στατιστική επεξεργασία. Στη συνέχεια περιγράφονται τα αποτελέσματα των πληροφοριών και στοιχείων που συγκεντρώθηκαν με τα ερωτηματολόγια. Στο Κεφ. 5 παρουσιάζονται τα βασικά συμπεράσματα από την παραγοντική ανάλυση. Διατυπώνεται η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων και καταγράφονται τα συμπεράσματα από την ολοκλήρωση της εμπειρικής εφαρμογής σε συνδυασμό με το θεωρητικό πλαίσιο που παρουσιάστηκε. Η έρευνα καλύπτει το ερευνητικό κενό που υπάρχει ως προς την εκτίμηση των παραγόντων για την επιτυχή διεκδίκηση και διοργάνωση μιας ΕΧΡΟ και οι πιθανές επιπτώσεις της. Σημαντική είναι και η θεωρητική προσέγγιση του θέματος με την συγκέντρωση όλων των πρωτογενών μελετών και ερευνών και τη συγκριτική παρουσίασή τους, ώστε να είναι τόσο για ακαδημαϊκούς σκοπούς όσο και για πρακτικές αποφάσεις.
Μελέτη σχεδιαστικών προσομοιώσεων λιμνών σταθεροποίησης και συνδυασμένης επεξεργασίας λυμάτων με χρήση λιμνών σταθεροποίησης και υγροτόπων
Authors: Τσαλκατίδου Μαρίνα
Published: January 2014

Η παρούσα διδακτορική διατριβή στοχεύει στη μελέτη των σχεδιαστικών προσομοιώσεων των λιμνών σταθεροποίησης (ΛΣ) και της συνδυασμένης επεξεργασίας λυμάτων με χρήση ΛΣ και τεχνητών υγροτόπων (ΤΥ). Για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου επιλέγεται έπειτα από μελέτη της βιβλιογραφίας η συστηματική παρακολούθηση επί δύο χρόνια ενός ήδη υπάρχοντος συστήματος ΛΣ (τρεις διασυνδεδεμένες ΛΣ σε σειρά – μια επαμφοτερίζουσα και δύο ωρίμανσης) καθώς και η κατασκευή, εγκατάσταση και παρακολούθηση ενός συνδυασμένου συστήματος επεξεργασίας που προέκυψε με την τροφοδοσία ΤΥ κατακόρυφης ροής (οκτώ στο σύνολο και ανά δύο όμοιων μεταξύ τους που διαφέρουν ως προς το υπόστρωμα και την παρουσία βλάστησης) από την εκροή της δεύτερης από τις προαναφερθείσες ΛΣ. Στα συστήματα που τροφοδοτούνταν με βοθρολύματα (κοινή τροφοδοσία), μετρήθηκαν το BOD₅, το pH, η αγωγιμότητα, τα TSS, ο TP, το N-NH⁺₄ και το N-NO⁻₃. Τα αποτελέσματα για την επεξεργασία των βοθρολυμάτων ήταν ενθαρρυντικά αλλά απαιτούν βελτιώσεις. Από την επεξεργασία των αποτελεσμάτων προέκυψαν εξισώσεις συσχέτισης της συγκέντρωσης του BOD₅ στην εισροή και την εκροή των ΤΥ. Επίσης υπολογίστηκε η σταθερά κινητικής πρώτης τάξης τους ΤΥ για το BOD₅. Συνδυάζοντας τα δημοσιευμένα αποτελέσματα της διεθνούς βιβλιογραφίας με τις μετρήσεις της διατριβής προέκυψαν για του ΤΥ (με και δίχως καλάμι) εξισώσεις συσχέτισης του ύψους του στρώματος άμμου με την απομάκρυνση του BOD₅, των TSS, του TP και του N-NH⁺₄. Από τη στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων προέκυψαν τα ακόλουθα: Οι εκροές στα συνδυασμένα συστήματα είχαν χαμηλότερες συγκεντρώσεις BOD₅ και TSS σε σχέση με τις ΛΣ. Εξαίρεση αποτελεί για το BOD₅ το συνδυασμένο σύστημα όπου ο ΤΥ φέρει βλάστηση και υπόστρωμα Α (αναφορά στη διηθημένη εκροή). Οι ΤΥ δίχως βλάστηση απομάκρυναν πιο αποτελεσματικά τις συγκεντρώσεις BOD₅ και TSS συγκριτικά με ΤΥ με βλάστηση. Τα υποστρώματα που επιλέχθηκαν στους ΤΥ δεν επηρέασαν στατιστικά σημαντικά την απομάκρυνση της συγκέντρωσης BOD₅ και TSS. Η αγωγιμότητα ήταν μικρότερη στους ΤΥ δίχως καλάμια, το pH ήταν υψηλότερο στους ΤΥ με καλάμια. Οι ΛΣ είχαν υψηλότερο pH από τους ΤΥ. Η αγωγιμότητα ήταν υψηλότερη το καλοκαίρι βάσει της διόρθωσης κατά Thornthwaite. Διαπιστώθηκε ότι ενώ η συγκέντρωση του BOD₅ στην εκροή των ΤΥ με καλάμι ήταν υψηλότερη σε σχέση με των ΤΥ δίχως φυτά, η μάζα του BOD₅ ήταν μικρότερη στην εκροή των ΤΥ με βλάστηση από την αντίστοιχη των ΤΥ δίχως φυτά. Οι ΤΥ δεν απομάκρυναν καθόλου το N-NO⁻₃, ενώ οι ΛΣ το απομάκρυναν μερικώς αν και οι ΛΣ δεν απομάκρυναν ικανοποιητικά τον TP, εντούτοις τον απομάκρυναν περισσότερο από τους ΤΥ. Η απομάκρυνση του N-NH⁺₄ ήταν υψηλότερη στου ΤΥ από τις ΛΣ και ιδίως σε αυτούς με καλάμια. Για την απομάκρυνση του N-NO⁻₃ η εκροή του ΤΥ θα μπορούσε να υποστεί περαιτέρω επεξεργασία σε ΤΥ οριζόντιας υπο-επιφανειακής ροής. Ο επανασχεδιασμός των ΤΥ με στρώμα άμμου μεγαλύτερου ύψους, πιθανότατα θα βελτίωνε την επίδοση του συστήματος.
Η επίδραση των θυρεοειδικών ορμονών στην ανάπλαση του ισχιακού νεύρου σε Lewis rats
Authors: Παπακώστας Ιωάννης
Published: January 2014

Εισαγωγή: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η μελέτη της δράσης της θυρεοειδικής ορμόνης στην ανάπλαση μετά από τραυματική βλάβη του ισχιακού νεύρου επίμυων. Μεθοδος: Σαράντα άρρενες επίμυες τύπου Lewis τυχαιοποιήθηκαν σε τέσερρις ομάδες. Στις δύο πρώτες ομάδες έγινε διατομή του δεξιού ισχιακού νεύρου και γεφύρωση του χάσματος με σωλινίσκο σιλικόνης. Το δημιουργηθέν χάσμα μεταξύ των κολοβωμάτων ηταν μήκους έξι χιλιοστών. Στην πρώτη ομάδα χρησιμοποιήθηκε για την πλήρωση του σωλινίσκου θυρεοειδική ορμόνη ενώ στη δεύτερη χρησιμοποιήθηκε ουδέτερο ρυθμιστικό διάλυμα. Στην τρίτη ομάδα αποτελούμενη από δέκα επίμυες διενεργήθηκε χειρουργική τομή και παρασκευή του ισχιακού νεύρου χωρίς όμως οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση. Στην τελευταία ομάδα έξι επίμυων διενεργήθηκε χειρουργική παρασκευή του νεύρου, εκτομή τμήματος ενός εκατοστού αυτού και αναστροφή των κολοβωμάτων έτσι ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ανάπλασης. Η πρόοδος της νευρωνικής ανάπλασης αξιολογήθηκε με λειτουργικές μεθόδους. Η γωνία στην ποδοκνημική στη φάση του mid-stance ήταν ο κινητικός δείκτης και το αντανακλαστικό της απόσυρσης χρησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση της αισθητικής λειτουργίας. Με το πέρας των λειτουργικών αξιολογήσεων έγινε ιστολογική και ανοσοϊστοχημική μελέτη των νεοσχηματισμένων δομών. Αποτελέσματα: Μετά την αξιολόγηση των λειτουργικών δεικτών μεταξύ των ομάδων της μελέτης αναδείχτηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά στην πρόοδο της αποκατάστασης της αισθητικής λειτουργίας με τη δράση της θυρεοειδικής ορμόνης. Συγκεκριμένα στην τρίτη αξιολόγηση στις εννέα εβδομάδες μετεγχειρητικά, το εύρος των αποτελεσμάτων του αισθητικού λειτουργικού δείκτη της ομάδας με τη θυρεοειδική ορμόνη, διέφερε στατιστικώς σημαντικά από το αντίστοιχο της ομάδας με το ρυθμιστικό διάλυμα.. Ανάλογη πρόοδος δεν σημειώθηκε κατα την αξιολόγηση του κινηματικού δείκτη της ποδοκνημικής. Συμπέρασμα: Φαίνεται ότι η θυροειδική ορμόνη επιταχύνει την επάνοδο της αισθητικότητας μετά από πλήρη διατομή και γεφύρωση με σωλινίσκο σιλικόνης του ισχιακού νεύρου σε επίμυες τύπου Lewis. Αυτή της η δράση μπορεί να έχει θεραπευτική σημασία.
Έκφραση πρωτεϊνών που σχετίζονται με το stress ενδοπλασματικού δικτύου σε πρωτοπαθείς όγκους του μαστού
Authors: Χαβιαράς Νικόλαος
Published: January 2014

Εξετάσαμε την έκφραση της πρωτεΐνης ERp29, που σχετίζεται με το στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και την έκκριση πρωτεϊνών, στο επιθήλιο του μαστού πειραματόζωων (επίμυων) κατά τα διάφορα στάδια διαφοροποίησής του, και σε ανθρώπινους όγκους του μαστού. Η ERp29 είναι μια πρωτεΐνη του ενδοπλασματικού δικτύου που διευκολύνει τη μεταφορά των εκκριτικών πρωτεϊνών στην αρχική εκκριτική οδό. Η έκφραση της ανιχνεύθηκε σε διαφορετικές συγκεντρώσεις σε σχεδόν κάθε ιστό που μελετήθηκε και ιδιαίτερα σε διαφοροποιημένα εκκριτικά κύτταρα. Εξετάσαμε την έκφραση της ERp29 στους γαλακτοφόρους αδένες ποντικιών καθώς και σε μια τράπεζα ανθρώπινων πρωτογενών όγκων του μαστού. Η ERp29 ανιχνεύθηκε στα επιθηλιακά κύτταρα των θηλαστικών κατά τον θηλασμό, ενώ στα παρθένα ποντίκια ήταν κάτω από τα ανιχνεύσιμα όρια. Επιπλέον η ERp29 εκφράστηκε σε έξη (6) από εικοσιεννέα (29) πρωτογενή ανθρώπινα αδενοκαρκινώματα (21%) με το μεγαλύτερο βαθμό διαφοροποίησης ταξινομούμενα ως όγκοι grade I και grade II. Τα ευρήματα μας υποδηλώνουν ένα ρόλο των ERfolding/secretory assistants και ιδιαίτερα της ERp29 στην ανάπτυξη του μαζικού αδένα και της καρκινογένεσης.