Η συμβολή των ηλεκτροδιαγνωστικών test στην αξιολόγηση και εντοπισμού του βαθμού βλάβης του προσωπικού νεύρου
Authors: Δανιηλίδης Βασίλειος 
Published: January 2014

Στην παρούσα συγκριτική μελέτη εφαρμόστηκαν τέσσερεις ηλεκτροφυσιολογικές δοκιμασίες σε 131 ασθενείς με περιφερική παράλυση του προσωπικού νεύρου, με σκοπό να προσδιορίσουμε την συμβολή τους στην εκτίμηση της λειτουργικής κατάστασης του προσωπικού νεύρου και να προσδιορίσουμε το επί τοις % ποσοστό αξιοπιστίας και λάθους της κάθε μεθόδου. Οι δύο από τις τέσσερεις ηλεκτροφυσιολογικές δοκιμασίες, δηλαδή η ηλεκτρονευρογραφία και ο λανθάνων χρόνος του προσωπικού νεύρου, επειδή είναι αντικειμενικές ποσοστικές δοκιμασίες, εφαρμόσθηκαν αρχικό σε μια ομάδα 80 ατόμων με φυσιολογική λειτουργία του προσωπικού νεύρου για να προσδιοριστούν οι φυσιολογικές τιμές τους, οι οποίες όπως διαπιστώσαμε είναι 3mV±0,85 για την ηλεκτρονευρογραφία και 3,187 msec±0,35 για τον λανθάνοντα χρόνο του προσωπικού νεύρου. Η κάθε δοκιμασία έγινε χωριστά στην ίδια ομάδα ασθενών και ακολούθησε η συγκριτική μελέτη των τεσσάρων ηλεκτροφυσιολογικών δοκιμασιών από την οποία διαπιστώσαμε τα εξής: 1. Η δοκιμασία ερεθιστότητας του Νεύρου - Nerve Excitability Test, έχει μεγάλο ποσοστό λάθους, το οποίο ανέρχεται στο 16% και σε ορισμένες περιπτώσεις παρουσίασε μεγάλη καθυστέρηση (άνω των 18 ημερών) για την ένδειξη και αποκάλυψη της εκφύλισης του νεύρου. 2. Η δοκιμασία μεγίστης διεγερσιμότητας - Maximum Stimulation Test (ΜST), εξασφαλίζει υψηλό ποσοστό αξιοπιστίας, το οποίο ανέρχεται στο 97%. Επειδή όμως είναι υποκειμενική δοκιμασία και στηρίζεται στην οπτική παρατήρηση του εξεταστή πρέπει να γίνεται πάντα από τον ίδιο εξεταστή, για να μην έχουμε αύξηση του ποσοστού λάθους. 3. Η ηλεκτρονευρογραφία -Electroneurography (ENG), είναι μια αντικειμενική ηλεκτροφυσιολογική δοκιμασία που εξασφαλίζει το υψηλότερο ποσοστό αξιοπιστίας που ανέρχεται σε 98%. Το αποτέλεσμα της δοκιμασίας αυτής δεν εξάγεται από την υποκειμενική παρατήρηση του εξεταστή όπως στις δυο προηγούμενες δοκιμασίες, αλλά από την καταγραφή των παραγομένων αθροιστικών μυϊκών δυναμικών με την βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η μέθοδος απαιτεί άριστη γνώση της τεχνικής, της ανάλυσης και της ερμηνείας των αποτελεσμάτων της από τον εξεταστή. 4. Η δοκιμασία του λανθάνοντος χρόνου χου προσωπικού νεύρου - Facial nerve Latency Test, έχει και αυτή υψηλό ποσοστό αξιοπιστίας που ανέρχεται στο 94%. Αν και το ποσοστό αξιοπιστίας υστερεί ελάχιστα από τις δύο προηγούμενες δοκιμασίες, είναι πολύ χρήσιμη γιατί παρουσιάζει τα εξής πλεονεκτήματα συγκριτικά με αυτές. α) Αξιολογείται από την πρώτη ημέρα έναρξης της παράλυσης το προσωπικού νεύρου, εν αντιθέσει με τις υπόλοιπες δοκιμασίες που αξιολογούνται 48-72 ώρες αργότερα. β) Είναι η μόνη δοκιμασία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αμφοτερόπλευρη παράλυση του προσωπικού νεύρου ή σε περιπτώσεις που έχει προηγηθεί στο παρελθόν παράλυση της αντίστοιχης πλευράς. Το μικρό ποσοστό λάθους που παρουσίασαν οι τρεις ηλεκτροφυσιολογικές δοκιμασίες, δηλαδή MST, ENG και λανθάνων χρόνος, κατά την αξιολόγηση της λειτουργικής κατάστασης του προσωπικού νεύρου, πιστεύουμε ότι μπορεί να μειωθεί ακόμη περισσότερο κάνοντας συνεκτίμηση και με τις τρεις μεθόδους, γιατί η μία μπορεί να συμπληρώσει την άλλη. Το Nerve Excitability Test παρουσίασε μικρό βαθμό αξιοπιστίας, γι’ αυτό πιστεύουμε ότι μπορεί να παραληφθεί, εφ’ όσον έχουμε σήμερα την δυνατότητα εφαρμογής των άλλων τριών, υψηλού ποσοστού αξιοπιστίας, μεθόδων.