Ανοσοϊστοχημική μελέτη βιολογικών παραμέτρων σε αλλοιώσεις των παραθυρεοειδών αδένων
Authors: Θωμοπούλου-Λάζαρη Γεωργία-Ελένη 
Published: August 2021

Η παθολογοανατομικτή διάκριση παραθυρεοειδικών νεοπλασμάτων και υπερπλασιών παραμένει δύσκολη. Επιπλέον, ο πρωτοπαθής και ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός δεν έχουν ξεκάθαρες διαφορές ως προς τα ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά των παθολογικών παραθυρεοειδών αδένων. Αλλαγές στον έλεγχο του κυτταρικού κύκλου μπορούν να οδηγήσουν σε κλωνική υπερπλασία και να προηγηθούν της ογκογένεσης. Η οικογένεια των ινοβλαστικών αυξητικών παραγόντων διεγείρει τον πολλαπλασιασμό κυττάρων μεσεγχοματογενούς, επιθηλιακής και νευροεξωδερμικής προέλευσης. Ένα από τα μέλη της οικογένειας αυτής, το προϊόν του πρωτο-ογκογονιδίου int-2, ο ινοβλαστικός αυξητικός παράγοντας 3, έχει βρεθεί ότι διεγείρει τη διαίρεση των παρα- θυρεοειδικών κυττάρων σε κυτταροκαλλιέργειες. Το ογκογονίδιο PRAD1, που έχει βρεθεί ότι κωδικοποιεί την κυκλίνη D1 παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη παραθυρεοειδικών όγκων. Εκτός από τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό, οι μηχανισμοί ρύθμισης της κυτταρικής ανάπτυξης περιλαμβάνουν την απόπτωση. Η ογκοκατασταλτική δράση του γονιδίου FHIT συνδέεται με την προ-αποπτωτική του λειτουργία και τον έλεγχο του κυτταρικού κύκλου. Στην παρούσα διατριβή επιχειρήσαμε να αξιολογήσουμε τους μηχανισμούς κυτταρικού πολλαπλασιασμού και απόπτωσης σε παραθυρεοειδείς αδένες ασθενών με μη οικογενή υ- περπαραθυρεοειδισμό, ποικίλης αιτιοπαθογένεσης.Ιστικά δείγματα ελήφθησαν από 40 ασθενείς με πρωτοπαθή υ- περπαραθυρεοειδισμό (17 αδενώματα, 2 καρκινώματα και 21 πρωτοπαθείς υπερπλασίες) και από 30 ασθενείς με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεο- ειδισμό. Τριάντα φυσιολογικοί αδένες χρησιμοποιήθηκαν ως μάρτυρες.Με δεδομένη ανοσοίστοχημική μέθοδο, αντίσωμα έναντι του Κί- 67 χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση ενεργώς πολλαπλασιαζομένων κυττάρων. Μονοκλωνικό αντίσωμα επίσης χρησιμοποιήθηκε έναντι του int-2. Ειδικά, η ανοσοχρώση του int-2 εκτιμήθηκε ημιποσοτικά. Επίσης χρησιμοποιήθηκε πολυκλωνικό αντίσωμα έναντι της κυκλίνης D1. Μο- νοκλωνικό αντίσωμα έναντι της μονής έλικας του DNA χρησιμοποιήθηκε για να σημάνει αποπτωτικά κύτταρα. Τέλος, χρησιμοποιήθηκε πολυκλωνικό αντίσωμα έναντι της πρωτεΐνης FHIT. Τρεις από τις ανοσοχρώ- σεις εκτιμήθηκαν με ανάλυση εικόνας και ακολούθως έγινε στατιστική ανάλυση.Σημαντικά υψηλότερα ποσοστά KÎ67 ανιχνεύθηκαν στους παθολογικούς παραθυρεοειδείς σε σύγκριση με τους φυσιολογικούς μάρτυρες. Όσον αφορά στο int-2 γονίδιο κανένας φυσιολογικός παραθυρεοειδής αδένας δεν επέδειξε θετική χρώση. Θετική ανοσοέκφραση για το int- 2 ανιχνεύθηκε συχνότερα σε δείγματα ουραιμικών ασθενών σε σύγκριση με εκείνα ασθενών με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό (ρ=0,029). Η αιτία αυτής της διαφορά φαίνεται να είναι η υψηλότερη αναλογία οξυφί- λων κυττάρων που υπάρχουν στους υπερπλαστικούς αδένες ασθενών με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό' τα τελευταία κύτταρα φαίνεται να εμφανίζουν εκλεκτική ανοσοχρώση για το int-2. Η κυκλίνη D1 υπερεκ- φράστηκε σε σημαντική αναλογία των όγκων (68,4%). Σημαντικά υψηλότερα ποσοστά απόπτωσης ανιχνεύθηκαν στους παθολογικούς αδένες σε σύγκριση με φυσιολογικούς μάρτυρες. Σε νεοπλασματικούς και δευτεροπαθούς υπερπλασθέντες αδένες, τα ποσοστά απόπτωσης ήταν υψηλότερα από αυτά των πρωτοπαθώς υπερπλασθέντων αδένων η διαφορά μεταξύ νεοπλασματικών και πρωτοπαθώς υπερπλαστικών αδένων ήταν στατιστικά σημαντική (ρ=0,034). Ελάττωση της ανοσοέκφρασης της πρωτεΐνης FHIT παρατηρήθηκε εκλεκτικά στα καρκινώματα.Στην πρωτοπαθή υπερπλασία η παρατηρούμενη διόγκωση των παραθυρεοειδών αδένων μπορεί να οφείλεται σε ελαττωμένη απόπτωση. Το προϊόν του γονιδίου int-2 πιθανώς εμπλέκεται στην αύξηση ειδικά των οξυφίλων παραθυρεοειδικών κυττάρων. Ανωμαλίες του γονιδίου FHIT αξίζει να διερευνηθούν για να βρεθεί ο ρόλος τους στην καρκινογένεση του παραθυρεοειδούς αδένα.