bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Χρηστική και συμβολική κεραμική της νεολιθικής στην κεντρική Ελλάδα (σπήλαιο Κύκλωπα Γιούρων)
Authors: Κατσαρού Στέλλα
Published: September 2021

Η εργασία αυτή πραγματεύεται ένα σύνολο γραπτών αγγείων της Μέσης Νεολιθικής (αρχή 6ης χιλιετίας π.Χ.), που βρέθηκε στο σπήλαιο του Κύκλωπα, παράκτια θέση στη νησίδα Γιούρα των Βορείων Σποράδων. Με βάση τυπολογικά και τεχνολογικά κριτήρια, κυρίως της διακόσμησης, τα οποία εντάσσει σε μια θεωρητική συζήτηση, η μελέτη προσπαθεί να κατανοήσει στο πλαίσιο ποιων ανθρώπινων ομάδων και δράσεων χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα αγγεία στο σπήλαιο κατά τη Μέση Νεολιθική. Τα κεραμικά σκεύη των Γιούρων βρέθηκαν απομονωμένα στο βάθος του σπηλαίου. Συνίστανται κυρίως σε βαθιά δοχεία και ελάχιστα ρηχά, αποσπασματικά διατηρημένα, που είναι κατάκοσμα από ερυθρά γραμμικά σχέδια αναπτυγμένα σε ανοιχτόχρωμο βάθος. Ανάμεσα στα διακοσμητικά σχέδια ξεχωρίζει ο καμβάς (δίχτυ λεπτών παράλληλων γραμμών), ως μετρική βάση για την ανάπτυξη άλλων κοσμημάτων, τεχνική που υποδηλώνει επιρροή από την υφαντική. Η σύνταξη των κοσμημάτων είναι αυστηρή και τυποποιημένη. Τα σχέδια των Γιούρων συγγενεύουν πολιτισμικά με την παράδοση της Στερεάς Ελλάδας αντί της Θεσσαλίας, αλλά στον γεωγραφικό τους περίγυρο έχουν ομοιότητα με την κεραμική του γειτονικού νεολιθικού οικισμού του Αγίου Πέτρου, σε σημείο που να μπορούν να θεωρηθούν ίδιας προέλευσης. Στο Μέρος 1 αναλύονται τα δεδομένα για τα οποία γίνεται απόπειρα σύνθεσης στο Μέρος 2. Προτείνεται η εκδοχή ότι ο βαθμός επιρροής της υφαντικής στην κεραμική υποδηλώνει ότι κεραμείς και υφαντές ανήκαν στην ίδια ομάδα, μέσα στην οποία οι δύο τέχνες ασκούνταν παράλληλα και όπου πηλός και ύφασμα αντάλλασσαν μεταξύ τους τα ερυθρά σχέδια. Τα αγγεία του σπηλαίου πρέπει να αντιστοιχούν σε σύντομες επισκέψεις στο σπήλαιο, στο πλαίσιο εθίμων. Το δέος που προκαλούσε το σπήλαιο και η αφθονία του σε νερό θα ήταν ο σκοπός των επισκέψεων που μπορεί να περιλάμβανε φύλαξη ή επεξεργασία και κατανάλωση τροφίμων και ενδεχομένως τελείωνε με τελετουργική θραύση και επιλεκτική απόθεση κοντά στον σταλαγμίτη.
Συγκριτική μελέτη του συστήματος των ενδοθηλίνων στον καρκίνο του μαστού
Authors: Καλλές Βασίλειος-Στέφανος
Published: September 2021

Σκοπός: Το σύστημα των ενδοθηλινών εμπλέκεται στην ανάπτυξη και εξέλιξη ποικίλων νεοπλασιών, συμμετέχοντας στον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων, την κυτταρική διήθηση και τη νεοαγγειογένεση. Στον καρκίνο του μαστού, η έκφραση της Ενδοθηλίνης-1 (ΕΤ-1) και των υποδοχέων της έχει συσχετισθεί με την μετάβαση από το φυσιολογικό ιστό στο διηθητικό καρκίνωμα, ενώ τα επίπεδα της πρόδρομου μορίου της (Προενδοθηλίνη-1, Big ET-1) έχουν βρεθεί αυξημένα σε ασθενείς με διηθητικό καρκίνο μαστού. Σκοπό της παρούσας μελέτης αποτελεί η εκτίμηση της έκφρασης των ενδοθηλινών στη συστηματική κυκλοφορία και σε ιστικά δείγματα βιοψίας γυναικών με κακοήθεις και καλοήθεις αλλοιώσεις του μαστού, και η συσχέτιση με καθιερωμένες παραμέτρους εκτίμησης της νεοπλασίας.Υλικό και Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 124 γυναίκες που υπεβλήθησαν σε στερεοτακτική βιοψία μαστού για ύποπτες μη ψηλαφητές μαστογραφικές αλλοιώσεις, και 30 υγιείς γυναίκες ως ομάδα ελέγχου. Μετρήθηκαν τα επίπεδα έκφρασης της ΕΤ-1 και της Big ET-1 στο περιφερικό αίμα με χρήση ELISA, ενώ η μελέτη της έκφρασης της ΕΤ-1 και του VEGF στο ιστικό δείγμα έγινε με ανοσοϊστοχημική ημιποσοτική μέθοδο. Διερευνήθηκε η συσχέτιση των ευρημάτων μεταξύ τους και με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά της νόσου.Αποτελέσματα: Τα επίπεδα της Big ET-1, ανευρέθησαν σημαντικά αυξημένα στο πλάσμα ασθενών με IDC και DCIS σε σχέση με ασθενείς με Υπερπλαστικές Αλλοιώσεις και την ομάδα ελέγχου. Δεν αναδείχθηκε σημαντική διαφορά στα επίπεδα της ΕΤ-1, τόσο στο πλάσμα όσο και στον ιστό μεταξύ των παραπάνω ομάδων ασθενών. Στις ασθενείς με IDC, τα επίπεδα της ET-1 και της Big ET-1 δεν συσχετίσθηκαν με το μέγεθος του όγκου, το βαθμό κακοήθειας, την έκφραση ορμονικών υποδοχέων, την υπερέκφραση του Her2, την παρουσία λεμφαδενικών μεταστάσεων, το στάδιο της νόσου και την έκφραση της ΕΤ-1 και του VEGF στον ιστό. Επίσης, στις ασθενείς με DCIS, τα επίπεδα της ΕΤ-1 και της Big ET-1 δεν συσχετίσθηκαν με το πυρηνικό grade του όγκου. Σημαντικά υψηλότερα επίπεδα της Big ET-1 ανιχνεύθηκαν στο πλάσμα ασθενών με LN σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, χωρίς να παρατηρείται αύξηση της έκφρασης της ΕΤ-1 στο πλάσμα και τον ιστό.Συμπεράσματα: Η σημαντική αύξηση της Big ET-1 σε ασθενείς με IDC, DCIS και LN επιβεβαιώνει την υπόθεση της διαταραχής του συστήματος των ενδοθηλινών στις νεοπλαστικές αλλοιώσεις του μαστού, αναδεικνύοντάς την ως πιθανό βιοδείκτη της νόσου. Η αναγνώριση και ταυτοποίηση του ρόλου των ενδοθηλινών μπορεί να συμβάλλει σε νέες διαγνωστικές, προγνωστικές και θεραπευτικές προσεγγίσεις των νεοπλασματικών παθήσεων του μαστού.
Η επίδραση της ισχύουσας μεταπολεμικής νομοθεσίας στην κοινωνική ένταξη των πασχόντων από επιληψία στο ελληνικό κράτος
Authors: Κάμπρα Ματίνα
Published: September 2021

Η επιληψία, γνωστή από την αρχαιότητα ως ‘Ιερά νόσος’ οδήγησε πολλές φορές τους πάσχοντες σε κοινωνικό αποκλεισμό. Στις σύγχρονες κοινωνίες, οι σχέσεις των πολιτών και η θέση τους στο κοινωνικό σύνολο ρυθμίζονται από νόμους. Η παρούσα μελέτη ερευνά την επίδραση της ισχύουσας μεταπολεμικής νομοθεσίας στην κοινωνική ένταξη του μαθητή με επιληψία στην Ελλάδα. Παράλληλα επιχειρείται μια σύγκριση των συνθηκών ζωής του μαθητή με επιληψία σε άλλη χώρα της Ευρώπης (Αγγλία) προκειμένου να αναζητηθούν προοπτικές βελτίωσης της μαθητικής ζωής του ασθενούς με επιληψία στην Ελλάδα.Για τις ανάγκες της παρούσας μελέτης έγινε ποιοτική ανάλυση σε ανοικτού τύπου συνεντεύξεις: πολιτειακών εκπροσώπων και μελών υποστηρικτικών δομών του εκπαιδευτικού συστήματος, διευθυντικών στελεχών των σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εκπαιδευτικών, ενηλίκων, ανηλίκων ασθενών και των γονέων/κηδεμόνων τους. Επίσης πραγματοποιήθηκε ποσοτική και ποιοτική ανάλυση σε ημι-δομημένο ερωτηματολόγιο που διανεμήθηκε σε 100 σχολεία της χώρας και 10 σχολεία της Αγγλίας. Η ποσοτική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με το στατιστικό πρόγραμμα SPSS20. Κάθε ερευνητική προσπάθεια έγινε έπειτα από σχετική έγκριση του αρμόδιου φορέα. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων και Άγγλων εκπαιδευτικών που πήραν μέρος στην έρευνα γνωρίζει για τη νόσο και έχει τη σωστή άποψη για αυτή. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων εκπαιδευτικών όμως δεν γνωρίζει τι προβλέπει ο Νόμος για την επιληψία. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Άγγλοι εκπαιδευτικοί εξέφρασαν την ανάγκη για περισσότερη ενημέρωση σχετικά με την νόσο και την αντιμετώπιση της επιληψίας και του πάσχοντα μαθητή στα σχολεία μέσω ειδικά εκπαιδευμένου ιατρικού ή νοσηλευτικού προσωπικού, οργανωμένη από αρμόδιους κρατικούς και επιστημονικούς φορείς. Το ίδιο αίτημα εξέφρασαν και οι μαθητές με επιληψία όπως και οι γονείς/κηδεμόνες τους. Ταυτόχρονα επεσήμαναν την ανάγκη θεσμοθετημένης ύπαρξης ειδικοτήτων όπως κοινωνικών λειτουργών, ψυχολόγων και νοσηλευτών στο σχολικό περιβάλλον ικανούς να βοηθήσουν τους ασθενείς και το κοινωνικό τους περιβάλλον να ξεπεράσουν φόβους και δεισιδαιμονίες σχετικά με τη νόσο ώστε να βελτιωθεί η σχολική και οικογενειακή ζωή των πασχόντων που συνεχίζουν να βιώνουν το στιγματισμό της νόσου. Ο ρόλος του Κράτους στην κοινωνική ένταξη του ασθενούς με επιληψία διαπιστώθηκε καίριος. Η συμβολή της νομοθεσίας στην πρόληψη και προστασία του κοινωνικού αποκλεισμού και της περιθωριοποίησης κρίνεται σημαντική, αφού βάσει των δικών της επιταγών οργανώνεται η Υγεία και η Εκπαίδευση της χώρας. Για το λόγο αυτό και είναι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις που θα βελτιώσουν την αντιμετώπιση της νόσου στα σχολεία από εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές και νοσούντες. Μελλοντική, πιο εκτενής έρευνα στο χώρο της εκπαίδευσης κρίνεται σκόπιμη για τη βελτίωση της σχολικής ζωής των μαθητών με επιληψία και όσων σχετίζονται με αυτούς.
Μαθηματικοποίηση των εξηγήσεων στο μάθημα των μαθηματικών
Authors: Σκαφτούρου Ευφροσύνη
Published: September 2021

Η διδακτορική διατριβή μελετά τον τρόπο που θα μπορούσαν οι συμβολισμοί των κλασμάτων που χρησιμοποιούν οι μαθητές, να εντάσσονται σε μια διδακτική ακολουθία ώστε να προωθείται η οικοδόμηση μιας ώριμης αντίληψης του κλάσματος στη βάση των άτυπων παιδιών. Από γνωστικής και διδακτικής πλευράς τα κλάσματα συγκαταλέγονται στις πιο πολύπλοκες έννοιες του αναλυτικού προγράμματος του Δημοτικού Σχολείου. Παρά τις ερευνητικές προσπάθειες που έχουν γίνει, παραμένει μεγάλη η δυσαρέσκεια όσον αφορά τα επίπεδα κατανόησης του τρόπου που θα μπορούσαν οι μαθητές να στηριχτούν ώστε να κατασκευάσουν τα κλάσματα με ουσιαστικό τρόπο. Επομένως, κύριος σκοπός της διατριβής αποτελεί η συνεισφορά της στην κάλυψη αυτής της ανάγκης εστιάζοντας στη μελέτη του ρόλου των συμβολικών αναπαραστάσεων και της συμβολής τους στην ανάπτυξη κατανόησης των κλασμάτων. Η διατριβή τοποθετεί τη βαθιά κατανόηση των κλασμάτων στο πλαίσιο της αναλογικότητας και τα κεντρικά ερωτήματά της αφορούν στους σκοπούς μάθησης και στον σχεδιασμό κατάλληλων στηριγμάτων μάθησης για την ανάπτυξη της κατανόησης των κλασμάτων στο πλαίσιο της αναλογικότητας. Οι θεωρίες που προσανατόλισαν την προσέγγιση της μελέτης των ερευνητικών ερωτημάτων ήταν η Ρεαλιστική Θεωρία Μαθηματικής Εκπαίδευσης και το Πλαίσιο Αναδυόμενης Οπτικής. Η μεθοδολογία έρευνας που επιλέχθηκε, είναι η μεθοδολογία της Έρευνας Σχεδιασμού. Το βασικό μεθοδολογικό εργαλείο της Έρευνας Σχεδιασμού είναι η διεξαγωγή ενός διδακτικού πειράματος σε τάξη σε τρεις φάσεις. Η πρώτη φάση του πειράματος περιέλαβε τη διαμόρφωση μιας υποθετικής τροχιάς μάθησης των κλασμάτων στο πλαίσιο της αναλογικότητας με βάση τις αρχικές δυνατότητες των μαθητών της τάξης του πειράματος και την ανασκόπηση της σχετικά μικρής βιβλιογραφίας αναφορικά με την αλληλοσύνδεση των κλασμάτων και της αναλογικής σκέψης. Τα μονοπάτια του ισοτεμαχισμού και των ανάλογων καταστάσεων σε προβλήματα δίκαιης μοιρασιάς θεωρήθηκαν ικανά να στηρίξουν την προοδευτική μαθηματικοποίηση των κλασμάτων στο πλαίσιο της αναλογικότητας σε μια τάξη Ε’ δημοτικού ενός σχολείου στο κέντρο της Αθήνας με 23 μαθητές (10 αγόρια και 13 κορίτσια). Ο πειραματισμός στην τάξη (δεύτερη φάση) κράτησε 2 ½ μήνες (Ιανουάριος – Μάρτιος 2005: 40 μαθήματα) και αφορούσε διδακτικές αποφάσεις με βάση την πρόοδο των μαθητών και σε σχέση με τα μέσα στήριξης για την προώθηση της μαθηματικής εξέλιξης της τάξης. Η αναδρομική ανάλυση του πειράματος (τρίτη φάση του πειράματος) πρόβαλε ότι παρά την περιορισμένη επίδρασή της, η μελέτη σχεδιασμού της διατριβής θα μπορούσε να αποτελέσει μία συνεισφορά στην ερευνητική βιβλιογραφία. Ξεκαθαρίζει ως ένα βαθμό κάποιες από τις γνώσεις και δεξιότητες που χρειάζονται οι μαθητές για να κατανοούν το κλάσμα στο πλαίσιο της αναλογικότητας και περιγράφει ένα σχέδιο στήριξής τους για την ανάπτυξη κατανόησης. Ειδικότερα, καθορίζει στηρίγματα για τη μάθηση των μαθητών και δείχνει για ποιον λόγο και με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικά.
Αξιολόγηση του ειδικού προστατικού αντιγόνου (psa) στον oρρό γυναικών ως δείκτη υπερανδρογοναιμίας
Authors: Κόκκαλης Δημήτριος
Published: September 2021

Η μελέτη έγινε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο του Πανεπιστημίου Αθηνών.Στη μελέτη έλαβαν μέρος 31 γυναίκες. Την Α ομάδα αποτέλεσαν 16 με FG Score ≥ 9, ενώ τη Β ομάδα15 γυναίκες με 0 ≤ FG Score ≤ 8. Η ηλικία των γυναικών κυμαίνεται από 17 έως 41 ετών(αναπαραγωγική περίοδος). Ο δείκτης σωματικής μάζας σε kgr/m2 υπολογίστηκε από το βάρος και τούψος κάθε γυναίκας κατά τη στιγμή ένταξής της στη μελέτη. Δεν θεωρήθηκε απαραίτητος οδιαχωρισμός των ατόμων σε παχύσαρκα και μη. Εκτός των σωματομετρικών χαρακτηριστικών, για τιςανάγκες της διερεύνησης, καθορίστηκε για κάθε γυναίκα η βαθμολογία της κατά Ferriman – Gallwey καιπροσδιορίστηκαν, μέσω αιματολογικού δείγματος, οι δύο βασικές μεταβλητές PSA και FT.
Μηχανικά χαρακτηριστικά της βάδισης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον, διαφορετικής λειτουργικής ικανότητας
Authors: Γιαννακού Ερασμία
Published: September 2021

Η πιο αξιόπιστη μέθοδος για την αξιολόγηση της βάδισης είναι η τεχνική της ανάλυσης βάδισης. Για να εξασφαλιστεί όμως η αξιοπιστία της σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον θα πρέπει πρώτα να προσδιοριστεί ο βαθμός της επαναληπτικότητας της. Για αυτό σκοπός της μελέτης ήταν να ελεγχθεί η αξιοπιστία επιλεγμένων μηχανικών παραμέτρων κατά τη βάδιση ατόμων με νόσο του Πάρκινσον. Στην έρευνα συμμετείχαν 12 ασθενείς του Πάρκινσον. Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν σε δυο διαφορετικές ημέρες. Οι ασθενείς εκτέλεσαν 10 επαναλαμβανόμενες προσπάθειες βάδισης σε ένα διάδρομο μήκους 10m για κάθε ημέρα μέτρησης, ακολουθώντας μια ράβδο, η οποία κινείτο σύμφωνα με τη φυσική τους ταχύτητα. Οι προσπάθειες βάδισης καταγράφηκαν από 6 κάμερες υπερύθρων με ταχύτητα λήψης 100 Hz, οι οποίες τοποθετήθηκαν σε κυκλική διάταξη πάνω από το διάδρομο βάδισης. Για τον προσδιορισμό της αξιοπιστίας των χωροχρονικών χαρακτηριστικών υπολογίστηκε ο συντελεστής εσωτερικής συσχέτισης (ICC) για το σύνολο των 10 προσπαθειών, αλλά και για μια μεμονωμένη προσπάθεια. Επίσης, για τον έλεγχο της σταθερότητας, μεταξύ των δυο μετρήσεων, υπολογίστηκε το σταθερό σφάλμα της μέτρησης (SEM) και τα όρια συμφωνίας (LOA). Η επαναληπτικότητα των κυματομορφών των κινηματικών και κινητικών παραμέτρων υπολογίστηκε μέσω του συντελεστή πολλαπλής συσχέτισης (CMC) και της μέσης τετραγωνικής διαφοράς (RMSdif), που υπολογίστηκε για κάθε 10% του κύκλου βάδισης. Επιπλέον, υπολογίστηκαν και οι διαφορές στα χωροχρονικά και κινηματικά χαρακτηριστικά μεταξύ των δυο κάτω άκρων μέσω του δείκτη συμμετρίας (Symmetry Index). Από τα αποτελέσματα διαπιστώθηκε ότι όλες σχεδόν οι χωροχρονικές παράμετροι που εξετάστηκαν παρουσίασαν πολύ καλή επαναληπτικότητα για το σύνολο των δέκα προσπαθειών. Οι τιμές του ICC για μια μεμονωμένη προσπάθεια ήταν χαμηλότερες αλλά παρέμειναν ικανοποιητικές (>.80) για τις περισσότερες από τις χωροχρονικές παραμέτρους. Επίσης, η πλειοψηφία των κινηματικών και κινητικών παραμέτρων που μελετήθηκαν παρουσίασε πολύ καλή επαναληπτικότητα (CMC>.90) με εξαίρεση τις παραμέτρους της πυέλου (CMC>.77). Τέλος, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δυο κάτω άκρων στους ασθενείς που εξετάστηκαν. Συμπερασματικά, σχεδόν όλες οι μηχανικές παράμετροι της βάδισης εμφάνισαν πολύ καλή επαναληπτικότητα, ωστόσο προτείνεται κατά τη διάρκεια της ανάλυσης βάδισης σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον να καταγράφεται ο ελάχιστος αριθμός προσπαθειών που εξασφαλίζει πολύ καλή αξιοπιστία για την αποφυγή της κόπωσης των ασθενών.
Αυτοκρατορικά και ιδιωτικά πορτρέτα της εποχής των Αντωνίνων στην Ελλάδα
Authors: Χιώτη Ειρήνη
Published: September 2021

Η διατριβή συγκεντρώνει τα γλυπτά πορτρέτα της εποχής των Αντωνίνων, αυτοκρατορικά και ιδιωτικά, ανδρικά, γυναικεία και παιδικά, τα οποία προέρχονται από όλη τη σημερινή ελληνική επικράτεια. Σκοπός της εργασίας είναι να διαπιστώσει κατά πόσο τα αυτοκρατορικά πορτρέτα ακολουθούν την τυπολογία των μητροπολιτικών έργων, να τα εντάξει στους επίσημους εικονιστικούς τύπους και να τα χρονολογήσει. Ένα άλλο ζητούμενο είναι να χρονολογηθούν, αφού πρώτα ταξινομηθούν σε τυπολογικές ομάδες, τα ιδιωτικά πορτρέτα και να μελετηθεί ο βαθμός εξάρτησης των ιδιωτικών πορτρέτων από τα αυτοκρατορικά. Επιπλέον διαπιστώνονται οι ομοιότητες και οι διαφορές των πορτρέτων που προέρχονται από ελληνικά εργαστήρια σε σχέση με τα μητροπολιτικά έργα, και διακρίνονται τα χαρακτηριστικά των ελληνικών εργαστηρίων. Τέλος, μελετάται η παρουσία αυτοκρατορικών πορτρέτων μέσα από τις σωζόμενες ενεπίγραφες βάσεις και συγκεντρώνονται στοιχεία για τα αυτοκρατορικά συντάγματα. Από τη μελέτη των πορτρέτων και των ενεπίγραφων βάσεων φαίνεται ότι τα μέλη της δυναστείας των Αντωνίνων απεικονίζονταν συχνά στον ελλαδικό χώρο και κυρίως στην επαρχία της Αχαΐας. Τα ελληνικά αυτοκρατορικά πορτρέτα ακολουθούν τους επίσημους μητροπολιτικούς τύπους, αλλά συχνά παρατηρούνται μικρότερες ή μεγαλύτερες διαφορές από αυτούς. Από τη μελέτη των ιδιωτικών πορτρέτων του καταλόγου μας συμπεραίνουμε ότι ο βαθμός εξάρτησης των πορτρέτων αυτών από την αυτοκρατορική εικονογραφία ποικίλλει. Μία σημαντική διαπίστωση είναι ότι τα γυναικεία ιδιωτικά πορτρέτα είναι πολύ περισσότερο εξαρτημένα από τα αυτοκρατορικά σε σχέση με τα ανδρικά ιδιωτικά πορτρέτα.
Ανάπτυξη σύνθετων υλικών κράματος αλουμινίου 7075 με ιπτάμενη τέφρα και επίδραση των μεθόδων παραγωγής στις ιδιοτητές τους
Authors: Κουντουράς Δημήτριος
Published: September 2021

Στόχοι της εργασίας ήταν: αφενός η παραγωγή σύνθετων υλικών μεταλλικής μήτρας, αποτελούμενων από κράμα αλουμινίου ΑΑ7075 και ιπτάμενη τέφρα και αφετέρου να διερευνηθεί πως οι συγκεκριμένες μέθοδοι παραγωγής επιδρούν στις ιδιότητες των τελικών σύνθετων υλικών. Η μεθοδολογία που εφαρμόστηκε ήταν συγκεκριμένη: Τα υλικά παρασκευάστηκαν με τις συμβατικές μεθόδους παραγωγής, οι οποίες βρίσκουν ευρεία εφαρμογή στην βιομηχανία (διαποτισμός, ανάδευση, χύτευση υπό πίεση), όπως επίσης υπέστησαν και δευτερογενή θερμική κατεργασία σκλήρυνσης με κατακρήμνιση – γήρανση (Τ6), καθώς και ανοδείωση με επιβολή ηλεκτρικού ρεύματος σε λουτρό Θειικού οξέος. Εξετάστηκε η μικροδομή των γονικών υλικών (ΑΑ7075, Ιπτάμενη τέφρα) ξεχωριστά, των τελικών σύνθετων υλικών και εκτιμήθηκαν οι μεταβολές της, τόσο στην απλή μορφή, όσο και στην θερμικά κατεργασμένη. Μετρήθηκαν οι μηχανικές ιδιότητες των τελικών σύνθετων προϊόντων, δηλαδή: η αντοχή σε θλίψη, το μέτρο ελαστικότητας, η ενέργεια θραύσης σε κρούση, η σκληρότητα (μίκρο και μάκρο), ο συντελεστής θερμικής γραμμικής διαστολής, η αντίσταση σε φθορά και τέλος η συμπεριφορά σε διάβρωση πριν και μετά την ανοδείωση, Τα αποτελέσματα που διεξήχθησαν από την διατριβή αυτή είναι: παραγωγή σύνθετων υλικών αποτελούμενα από ΑΑ7075 και Ιπτάμενη τέφρα με τις συγκεκριμένες μεθόδους, βελτιστοποίηση των παραμέτρων παραγωγής, διερεύνηση της αποδοχής στην θερμική κατεργασία σκλήρυνσης με κατακρήμνιση – γήρανση (Τ6) και σε πιο βαθμό, διερεύνηση της αποδοχής σε επιφανειακή ανοδείωση, ανιχνεύθηκε η μεταβολή της μικροδομής των σύνθετων υλικών ανάλογα με τις μεθόδους παραγωγής τους και εκτιμήθηκε η επίδραση τους στις τελικές τους ιδιότητες. Συμπεράσματα: Σύνθετα υλικά μήτρας κράματος ΑΑ7075 με ΙΤ μπορούν να παραχθούν με stir casting με μέγιστο ποσοστό ΙΤ 10% κ.ο., Τα σωματίδια της ιπτάμενης τέφρας δεν αποτελούν θέσεις πυρήνωσης στα σύνθετα υλικά που μελετήθηκαν και παρασκευάσθηκαν με stir casting. Αύξηση του ποσοστού της ΙΤ επιφέρει μείωση του μεγέθους των δενδριτών του μητρικού υλικού. Η διασπορά των σωματιδίων της ΙΤ στη δομή των ΣΥ παρασκευάσθηκαν με stir casting δεν είναι ομοιόμορφη. Για τη βελτιστοποίηση της αντοχής των preforms αναπτύχθηκε μεθοδολογία συνδυασμού των μεγεθών των παραμέτρων binder, πίεσης μορφοποίησης υγρών preforms και πορώδους. Η γεωμετρία των καλουπιών διαποτισμού πρέπει να είναι συγκλίνουσα για επιτυχή διαποτισμό. Η σκληρότητα των ΣΥ αυξάνεται, με την αύξηση του ποσοστού της ΙΤ. Αύξηση της περιεκτικότητας της ΙΤ στα ΣΥ μειώνει την αντοχή σε θλίψη και το μέτρο ελαστικότητας. Η ευθραυστότητα των ΣΥ που μελετήθηκαν αυξάνεται με το ποσοστό της ΙΤ. Αύξηση της περιεκτικότητας της ΙΤ στα ΣΥ αυξάνει το ρυθμό διάβρωσης. Η ανοδείωση επηρεάζει πολύ λίγο τη διαβρωτική συμπεριφορά του ΣΥ. Ο συντελεστής θερμικής γραμμικής διαστολής ελαττώνεται με την αύξηση του ποσοστού της ΙΤ στα ΣΥ. Η ιπτάμενη τέφρα επιταχύνει τη διαδικασία ομογενοποίησης και γήρανσης. Η θερμική κατεργασία γήρανσης βελτιώνει τη σκληρότητα των ΣΥ και μεγιστοποιείται για 12 ώρες γήρανσης.
Νησιωτικοί οικισμοί και θαλάσσιοι δρόμοι
Authors: Σαμαράς Ευάγγελος
Published: September 2021

Αντικείμενο της διδακτορικής διατριβής αποτελεί η οικιστική εξέλιξη στα νησιά των Κυκλάδων κατά τη Μετανακτορική περίοδο και την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (περ. 1200-700 π.Χ.). Εξετάζονται όλες οι θέσεις των Κυκλάδων που έχουν αποδώσει αρχαιολογικό υλικό της περιόδου 1200-700 π.Χ., ανεξάρτητα από τη λειτουργία τους (οικιστική, ταφική, τελετουργική, εργαστηριακή, κ.ά.) και τη μέθοδο απόκτησης του εν λόγω υλικού (συστηματική ή σωστική ανασκαφική έρευνα, έρευνα επιφανείας, τυχαία ευρήματα, κατάσχεση, κ.ά.). Παρά τα σημαντικά κενά στις αρχαιολογικές καταγραφές, εξαιτίας της ανισομερούς έρευνας στις Κυκλάδες, χάρη σε αυτήν την αναλυτική εξέταση των συνολικά 112 θέσεων σε 23 νησιά σχηματίζεται μια κατατοπιστική εικόνα για την κυκλαδική οικιστική εξέλιξη σε τρεις κλίμακες: οικισμός, νησί και νησιωτικό σύμπλεγμα. Η συστηματική διερεύνηση του ζητήματος της κατανομής της κατοίκησης στις Κυκλάδες καταλήγει στη διαμόρφωση ενός μοντέλου, το οποίο ονομάστηκε οικιστικό εκκρεμές. Σύμφωνα με αυτό, η κατοίκηση κινείται εναλλάξ μεταξύ δύο άκρων, της διασποράς και της συγκέντρωσης. Το οικιστικό εκκρεμές λαμβάνει υπόψη το σύνολο του διαθέσιμου αρχαιολογικού υλικού και προσφέρει μια ρεαλιστική και πειστική αφήγηση για την οικιστική εξέλιξη και τον τρόπο ζωής στις Κυκλάδες κατά την υπό εξέταση περίοδο. Ωστόσο, ίσως την πλέον σημαντική συνεισφορά του συγκεκριμένου μοντέλου αποτελεί το γεγονός ότι προτείνει μια απολύτως ικανοποιητική ερμηνεία για το «οικιστικό κενό» που παρουσιάζουν οι έως τώρα αρχαιολογικές μαρτυρίες σε αρκετά από τα νησιά των Κυκλάδων κατά τη διάρκεια της περιόδου 1200-700 π.Χ. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, τόσο στον ηπειρωτικό όσο και στον νησιωτικό χώρο, παρατηρείται απουσία αρχαιολογικών ευρημάτων του τέλους της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και των αρχών της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου. Το συγκεκριμένο φαινόμενο έχει χαρακτηριστεί από τη σύγχρονη έρευνα ως «οικιστικό κενό», καθώς ολόκληρες περιοχές παρουσιάζονται εγκαταλελειμμένες για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κατά καιρούς, έχουν διατυπωθεί πολλές ερμηνευτικές προσεγγίσεις που επιχειρούν να διαφωτίσουν αυτήν τη «σκοτεινή» πτυχή της συγκεκριμένης περιόδου, όμως καθεμιά από αυτές παρουσιάζει ορισμένες σοβαρές αδυναμίες, με αποτέλεσμα το ζήτημα του «οικιστικού κενού» να παραμένει ανοικτό. Βάσει του μοντέλου του οικιστικού εκκρεμούς, η διατριβή αυτή υποστηρίζει ότι το «οικιστικό κενό» στις Κυκλάδες της περιόδου 1200-700 π.Χ. οφείλεται στην υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που χαρακτηρίζεται από διασπορά της κατοίκησης και, ως εκ τούτου, από περιορισμένη αρχαιολογική ορατότητα. Η διασπορά της κατοίκησης, μάλιστα, εξηγεί διάφορα φαινόμενα που έχουν προβληματίσει ιδιαίτερα τους μελετητές, όπως η υιοθέτηση της ατομικής ταφής, η ανομοιομορφία των ταφικών εθίμων, το αν υπήρξε κάποια φάση της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου κατά την οποία δεν κατασκευάζονταν οχυρώσεις, κ.ά. Επιπλέον, το οικιστικό εκκρεμές ενδέχεται να μπορεί να ερμηνεύσει παρόμοια «κενά» κατοίκησης που παρατηρούνται σε άλλες περιοχές και εποχές, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στη διερεύνηση του πεδίου της Οικιστικής βάσει των αρχαιολογικών δεδομένων.
Η αρχαία πόλις της Επιδαύρου
Authors: Προσκυνητοπούλου Ρόζα
Published: September 2021

Δίνεται διαχρονικά η εικόνα και η σημασία μιας πόλεως η οποία γειτνίαζε και συνδεόταν με ένα από τα σπουδαιότερα αρχαία ελληνικά ιερά. Αξιολογούνται οι ιστορικές, φιλολογικές και επιγραφικές μαρτυρίες που σχετίζονται με την πόλη και σε συνδυασμό με τα συμπεράσματα που συνάγονται από την επεξεργασία του ανασκαφικού υλικού (αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, αναθήματα, κτερίσματα κ.ά,) επισημαίνονται οι καλλιτεχνικές και άλλες επαφές με άλλα γνωστά κέντρα της εποχής, οι επιρροές και οι αλληλοεπιδράσεις που χαρακτηρίζουν την εξέλιξη της πόλεως και τη διαμόρφωση του κοινωνικού, πολιτικού και θρησκευτικού χαρακτήρα της.
Μελέτη ιστικών βλαβών στον εγκέφαλο κατά την αναζωογόνηση με διαφορετικές συγκεντρώσεις οξυγόνου σε πειραματικό μοντέλο υποξαιμίας σε νεογνά χοιρίδια
Authors: Βαρσάμη Μαριάννα
Published: September 2021

Σκοπός: Η αξιολόγηση των ιστοπαθολογικών αλλαγών σε νευρώνες εγκεφαλικού φλοιού κατά την επανοξυγόνωση με διαφορετικές συγκεντρώσεις οξυγόνου σε πειραματικό μοντέλο νεογνικής νορμοκαπνικής υποξαιμίας σε χοιρίδια. Υλικό - Μέθοδος: Στο συγκεκριμένο πειραματικό μοντέλο προκήθηκε νορμοκαπνική υποξαιμία σε 40 αρσενικά χοιρίδια τύπου Landrace/Large-White. Με την έλευση βραδυκαρδίας (καρδιακή συχνότητα < 60/λεπτό) ή σοβαρής υπότασης (Μέση αρτηριακή πίεση <15 mmHg), γινόταν έναρξη επανοξυγόνωσης. Τα χοιρίδια τυχαιοποιήθηκαν τυφλά σε 4 ομάδες , ανάλογα με τη συγκέντρωση οξυγόνου η οποία χρησιμοποιήθηκε κατά την επανοξυγόνωση – οι ομάδες Α, Β, Γ και Δ επανοξυγονώθηκαν με 18%, 21%, 40% και 100% αντίστοιχα. Κατά την ιστοπαθολογική εξέταση, έγινε χρώση των τεμαχιδίων εγκεφαλικού φλοιού με αιματοξυλίνη-ηωσίνη και μελέτη με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο προς μέτρηση αποπτωτικών κυττάρων, η οποία έγινε με χρήση 10 οπτικών πεδίων υψηλής ευκρίνειας.Αποτελέσματα: Η ιστολογική εξέταση των χοιριδίων ελέγχου (δεν έδειξε καμία παθολογική αλλαγή. Αντιθέτως, σε 35 από τα 40 χοιρίδια που υπέστησαν ασφυξία (87.5%), οι νευρώνες του εγκεφαλικού φλοιού παρουσίασαν σημεία απόπτωσης. Οι αποπτωτικοί νευρώνες ήταν, στις περισσότερες περιπτώσεις, διάσπαρτοι και αναμεμειγμένοι με γειτονικούς υγιείς νευρώνες ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις η απόπτωση εμφανιζόταν πιο διάχυτη, χωρίς αγγειακές αλλοιώσεις. Όταν οι εγκέφαλοι εξετάστηκαν σε σχέση με τη συγκέντρωση οξυγόνου με την οποία έγινε η επανοξυγόνωση των χοιριδίων, παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων με μεγαλύτερο αριθμό (59.2%) αποπτωτικών κυττάρων στα χοιρίδια της ομάδας Δ (100% οξυγόνο) Συμπέρασμα: Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης έδειξαν ότι η υποξαιμία και επανοξυγόνωση σε νεογνά χοιρίδια έχει σαν αποτέλεσμα σημαντικές ιστοπαθολογικές αλλαγές του εγκεφαλικού φλοιού. Ο βαθμός των παθολογικών αλλοιώσεων φαίνεται να είναι ανάλογος της συγκέντρωσης οξυγόνου κατά την ανάνηψη, καθώς το ποσοστό αποπτωτικών νευρώνων ήταν υψηλότερο στην ομάδα χοιριδίων που επανοξυγονώθηκαν με 100% οξυγόνο σε σχέση με 18% και 21%. Τα δεδομένα αυτά και η σημαντική διακύμανση που παρατηρήθηκε μεταξύ των ζώων της ίδιας ομάδας, συνιστούν μια πιθανή ατομική προδιάθεση του κάθε ζώου στην υποξία και επανοξυγόνωση, το οποίο στην κλινική πράξη θα σήμαινε πιθανώς μια διαφορετική προσέγγιση για το κάθε νεογνό ξεχωριστά.
Μεγαλώνοντας με γονείς χρήστες ουσιών
Authors: Κερασιώτη Αλεξάνδρα
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας ποιοτικής αναδρομικής μελέτης ήταν η διερεύνηση του βιώματος νεαρών ενηλίκων που μεγάλωσαν σε οικογένεια με ένα ή δυο γονείς χρήστες ουσιών. Πέντε ερευνητικά ερωτήματα συνέβαλαν στη διερεύνηση: (1) της νοηματοδότησης της γονεϊκής χρήσης, (2) των επιπτώσεων που είχε η γονεϊκή χρήση στη ζωή τους και ιδιαίτερα στις σχέσεις με τους γονείς, το οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον κατά την παιδική ηλικία, (3) των αντιλαμβανόμενων ψυχικών και κοινωνικών τους αποθεμάτων, (4) των σχέσεων με τους γονείς και το ευρύτερο περιβάλλον στο παρόν και 5) της ένταξης του βιώματός τους στην ιστορία ζωής τους.Για τον ερευνητικό σχεδιασμό και την ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε η κονστρουκτιβιστική θεμελιωμένη θεωρία της Charmaz. Στην έρευνα συμμετείχαν 16 ενήλικες, δέκα άνδρες και έξι γυναίκες, ηλικίας 21 – 41 ετών, που μεγάλωσαν με γονείς εξαρτημένους από ουσίες. Δεκατρείς είχαν προσωπική εμπειρία χρήσης και ολοκλήρωσαν πρόγραμμα απεξάρτησης. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω ημι-δομημένων συνεντεύξεων, ενώ παράλληλα χορηγήθηκε ερωτηματολόγιο για την καταγραφή δημογραφικών δεδομένων και του οικογενειακού ιστορικού χρήσης ουσιών. Για τη διασφάλιση της πιστότητας των δεδομένων εφαρμόστηκε τριγωνοποίηση ερευνητών στην πορεία της ανάλυσης των δεδομένων.Τα αποτελέσματα της μελέτης οδήγησαν στη διαμόρφωση ενός θεωρητικού μοντέλου το οποίο συνοψίζει το βίωμα της γονεϊκής χρήσης ως μια διεργασία «πρόωρης ανάπτυξης σε μια “αλλιώτικη” οικογένεια στο περιθώριο της κοινωνίας». Αναδύθηκαν τέσσερις πυρηνικές κατηγορίες: (1) μεγαλώνοντας σε μια «αλλιώτικη» οικογένεια, (2) το βίωμα της γονεϊκής χρήσης, (3) το βίωμα της προσωπικής χρήσης και ψυχοθεραπείας και (4) ένταξη της γονεϊκής χρήσης στην ιστορία ζωής. Αυτές οι πυρηνικές κατηγορίες συνδέθηκαν με κατηγορίες και υποκατηγορίες που αναδείχθηκαν από την ανάλυση των αφηγήσεων των συμμετεχόντων. Η παρούσα μελέτη φωτίζει με νέα γνώση τις διαδικασίες προσωπικής συνειδητοποίησης και οικογενειακής επικοινωνίας σχετικά με την γονεϊκή χρήση καθώς και την μετεξέλιξη της νοηματοδότησής της στο πέρασμα του χρόνου. Παράλληλα, αναδεικνύει τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνουν τα παιδιά, τους παράγοντες που σχετίζονται με την προσωπική χρήση (συχνά «κοινή» με το γονιό χρήστη) και τις επιπτώσεις της θεραπείας στην ενήλικη ζωή τους. Τέλος, τα ευρήματα υπογραμμίζουν το ρόλο της διευρυμένης οικογένειας και ιδιαίτερα της θετικής επιρροής των περισσότερων μητρικών ή πατρικών γονέων στην εξέλιξη των παιδιών που μεγαλώνουν με γονείς χρήστες. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας συμβάλλουν στη διατύπωση εμπειρικά τεκμηριωμένων προτάσεων για τους επαγγελματίες υγείας και ψυχικής υγείας σχετικά με τη δημιουργία κατάλληλων παρεμβάσεων που στοχεύουν στην προσέγγιση και στήριξη παιδιών εξαρτημένων γονέων.
Σε αναζήτηση μορίων υψηλού σπιν και μονομοριακών μαγνητών
Authors: Στούμπος Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Στην παρούσα Διατριβή αναζητήθηκε η σύνθεση μορίων Υψηλού Spin και Μονομοριακών Μαγνητών. Για το σκοπό αυτό αναπτύξαμε τη χημεία του Mn χρησιμοποιώντας δύο είδη οργανικών υποκαταστατών, τη δι-2-πυρίδυλο κετόνη και τα παράγωγά της και τις 2-πυρίδυλο οξίμες οι οποίες διαφοροποιούνται ως προς την υποκατάσταση του οξιμικού ατόμου άνθρακα. Η χημεία της δι-2-πυρίδυλο κετόνης βασίζεται στο γεγονός ότι η καρβονυλική της ομάδα μπορεί να υποστεί πυρηνόφιλη προσβολή από ένα μόριο H2O παρουσία μεταλλοϊόντων και να σχηματίσει την 1,1-διολική μορφή την οποία και επιδιώξαμε. Με τον υποκαταστάτη αυτό απομονώθηκαν μικτού-σθένους σύμπλοκα με εξαιρετικά μεγάλο αριθμό μετάλλων με πιο χαρακτηριστικό το σύμπλοκο [MnΙΙ8MnΙΙΙ10MnIV2O10{(py)2CO2}6{(py)2C(OEt)O}2(O2CPh)18](ClO4)2. Τα σύμπλοκα με αυτόν τον υποκαταστάτη βρέθηκαν να σταθεροποιούν χαμηλές τιμές ολικού spin που προκύπτουν από τις κυρίαρχες αντισιδηρομαγνητικές αλληλεπιδράσεις μέσα σε αυτά. Οι 2-πυρίδυλο οξίμες οδήγησαν σε σύμπλοκα μικρότερης πυρηνικότητας, τα οποία σταθεροποιούσαν μια υψηλή τιμή ολικού spin εξαιτίας της σιδηρομαγνητικής μαγνητικής ανταλλαγής μεταξύ των μεταλλικών κέντρων η οποία οφείλεται αποκλειστικά στην δομική παραμόρφωση που προκαλούν οι οξιμάτο υποκαταστάτες. Απομονώσαμε μια οικογένεια ενώσεων με γενικό τύπο [MnIII3O{(py)C(R)NO)}3(O2CR)3](ClO4), όλα τα μέλη της οποίας εμφανίζουν ιδιότητες Μονομοριακού Μαγνήτη με θεμελιώδη κατάσταση spin S = 6 που προκύπτει από τη σιδηρομαγνητική αλληλεπίδραση των τριών Mn3+ (S = 2) ιόντων. Από την χρήση των υποκαταστατών αυτών απομονώσαμε και το σύμπλοκο [MnII6MnIII4MnIV4O12{(py)C(CN)NO}14(py)2](ClO4)2, το οποίο είναι το μεγαλύτερο σύμπλοκο με οξιμάτο υποκαταστάτες στη χημεία του Mn.
Η μελέτη της έκφρασης των οιστρογονικών υποδοχέων ER(α) και ER(β) σε συνάρτηση με τους ανδρογονικούς υποδοχείς στον τοπικά προχωρημένο καρκίνο του προστάτη ως προγνωστικό παράγοντα στην βιοχημική υποτροπή και την πρόοδο της νόσου
Authors: Μέγας Γεώργιος
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να μελετήσει την έκφραση των οιστρογονικών υποδοχέων ER(α) και ER(β), σε σχέση με την έκφραση των ανδρογονικών υποδοχέων AR στον προστατικό ιστό των ασθενών με τοπικά προχωρημένο καρκίνο του προστάτη, και την συσχέτιση τους με την επιβίωση και την βιοχημική υποτροπή. Με τη μέθοδο της ανοσοϊστοχημείας, καθορίσθηκε η πρωτεϊνική έκφραση των υποδοχέων αυτών στα κύτταρα του προστατικού ιστού και η διαφοροποίηση της έκφρασης των υποδοχέων αυτών μεταξύ φυσιολογικού και καρκινικού ιστού. Ο δείκτης ER(β) είχε σημαντική προγνωστική αξία για την υποτροπή, την πρόοδο νόσου και τη συνολική επιβίωση. Οι ασθενείς με θετικό ER(α) είχαν 3,55 φορές υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής σε σύγκριση με τους ασθενείς με μηδενικό ER(α) και 4 φορές υψηλότερο κίνδυνο προόδου της νόσου. Επίσης, όσο αυξάνονται οι τιμές του ER(β) τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος υποτροπής. Το AR δεν σχετιζόταν σε σημαντικό βαθμό με τον κίνδυνο υποτροπής. Τέλος, οι ασθενείς που είχαν θετικό ER(α) και ER(β) <1,7 μονάδων είχαν 18,60 φορές υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής σε σύγκριση με τους ασθενείς με φυσιολογικά ER(α) και ER(β). Όσον αφορά την συνολική επιβίωση, οι ασθενείς με θετικό ER(α) είχαν 3,41 φορές υψηλότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τους ασθενείς με μηδενικό ER(α), ενώ όσο αυξάνονται οι τιμές του ER(β) τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος
Το στοιχείο της βίας στο σύγχρονο αμερικάνικο κινηματογράφο (1992-2007)
Authors: Μπαμπατζιμόπουλος Σωτήρης
Published: September 2021

O στόχος της παρούσας διατριβής είναι τριπλός: Πρώτον, θα εξεταστεί το στοιχείο της βίας στη σύγχρονη αμερικάνικη κινηματογραφική αφήγηση, καθώς και οι μηχανισμοί με τους οποίους εντάσσεται στην αφήγηση για τη δημιουργία αντίκτυπου στο θεατή. Δεύτερον, θα εξεταστεί η βία σε σχέση με τους χαρακτήρες ως προσδιοριστικός παράγοντας της ταυτότητας και των προθέσεών τους. Τρίτον, θα εξεταστεί η χρήση της βίας ως μέσο σχολιασμού της ίδιας της φύσης της και των μηχανισμών παραγωγής και αναπαραγωγής της. Επιπλέον, θα μελετηθεί κατά πόσο η πρωτοφανής έκρηξη στιλιζαρισμένης βίας, την οποία εγκαινίασε ο Quentin Tarantino και η οποία συνεχίστηκε από σκηνοθέτες όπως οι Oliver Stone και Robert Rodriguez, συνοδεύεται και από μια επαναδιαπραγμάτευση των κωδίκων της βίας ή αντιθέτως οι ήδη υπάρχοντες κώδικες αναπαράγονται με διαφορετικές μεθόδους. Η διατριβή αποτελείται ουσιαστικά από δύο μέρη. Στο πρώτο παρουσιάζεται μια σύντομη ιστορική ανασκόπηση της χρήσης της βίας στον κινηματογράφο από το 1895 μέχρι το 1992, ορίζεται η έννοια της βίας και τίθεται το θεωρητικό πλαίσιο της έρευνας. Στο δεύτερο εξετάζονται ενδελεχώς επτά κινηματογραφικά κείμενα. Πρόκειται για τις ταινίες Unforgiven, Reservoir Dogs, Natural Born Killers, Funny Games, A History of Violence, Sin City και No Country for Old Men.
Σύγχρονες μεθοδολογίες ανάλυσης ιατρικών δεδομένων
Authors: Βλάχος Ιωάννης
Published: September 2021

Η πολυπαραγοντική φύση της αθηρωματικής νόσου, δυσχεραίνει και περιπλέκει εξαιρετικά το ζήτημα της πρόγνωσης με μη επεμβατικές μεθόδους. Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να διερευνηθεί η δυνατότητα που προσφέρεται σήμερα για έγκαιρη πρόγνωση, κάνοντας χρήση Ιατρικών παραμέτρων, μη επεμβατικών εξετάσεων, αλλά και των πιο σύγχρονων εργαλείων από το χώρο της Μηχανικής.Μελετήθηκαν 177 στεφανιογραφηθέντες ασθενείς, χωρίς προηγουμένως γνωστή στεφανιαία νόσο. Συλλέχθησαν εκτενή δεδομένα, μεταξύ των οποίων: δημογραφικά στοιχεία, ανθρωπομετρικές μετρήσεις, υπερηχοκαρδιογραφικές εξετάσεις και υπερηχογραφικοί δείκτες εκτίμησης σπλαγχνικής παχυσαρκίας και της κατάστασης των καρωτίδων και μηριαίων αρτηριών των ασθενών.Πραγματοποιήθηκαν βιοχημικές μετρήσεις και εκτιμήθηκε ποσοτικά η συγκέντρωση πλέοντων 60 πρωτεϊνών στον ορό των ασθενών χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Luminex xMAP multiplex immunoassay.Πραγματοποιήθηκε περιγραφική και επαγωγική στατιστική ανάλυση για την εξαγωγή των πρώτων συμπερασμάτων. Παράλληλα, υλοποιήθηκαν αλγόριθμοι αναγνώρισης προτύπων, ώστε να χρησιμοποιηθούν για τη δόμηση μοντέλων πρόγνωσης της έκβασης του στεφανιογραφικού ελέγχου. Παρατηρήθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές σε κλασσικούς παράγοντες κινδύνου, όσο και καινοτόμα μετρούμενα χαρακτηριστικά. Τόσο τα επί μέρους όσο και τα συνδυαστικά μοντέλα επέδειξαν υψηλή προγνωστική ακρίβεια (σε πολλές περιπτώσεις 100%). Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι είναι εφικτή η ακριβής πρόγνωση της έκβασης της στεφανιογραφίας με μέρος μόλις των συλλεχθέντων δεδομένων και χρήση ευφυών μεθοδολογιών αιχμής.
Contribution au recalage d’images médicales multimodales
Authors: Νίκου Χριστόφορος
Published: September 2021

Οι μέθοδοι ελαστικής ή μη ελαστικής υπέρθεσης εικόνων έχουν ένα σημαντικό ρόλο στη συγχώνευση, ερμηνεία και εκμετάλλευση των δισδιάστατων ή τρισδιάστατων δεδομένων που παρέχουν οι ιατρικές εικόνες. Το αντικέιμενο της υπέρθεσης είναι η αντιστοίχιση, στο χώρο και το χρόνο, εικόνων προερχομένων από το ίδιο (μονοτροπικές εικόνες) ή διαφορετικά συστήματα λήψης (πολυτροπικές εικόνες). Οι κλασσικές μέθοδοι υπέρθεσης παρουσιάζουν σφάλματα ακρίβειας όταν επεξεργάζονται εικόνες που περιέχουν μεταβολή παθολογικής κατάστασης, εικόνες στις οποίες λείπουν ορισμένα δεδομένα (ο ασθενής δεν τοποθετήθηκε σωστά) ή ακόμη και εικόνες με χαμηλή σχέση σήματος προς θόρυβο. Στην περίπτωση της υπέρθεσης (επαλληλίας) πολυφασματικών εικόνων, στα παραπάνω προβλήματα προστίθεται το σημαντικό χαρακτηριστικό εικόνων που περιέχουν εντελώς διαφορετικές πληροφορίες (π.χ. εικόνες ανατομίας και εικόνες λειτουργείας ενός οργάνου) κάνοντας την επαλληλία ακόμη δυσκολότερη. Σημειώνεται ότι οι πολυφασματκές εικόνες έχουν ιδιαίτερη σημασία στην ιατρική επιστήμη λόγω των συμπληρωματικών πληροφοριών που παρέχουν.Το αντικείμενο της παρούσας διατριβής, είναι η μελέτη των τεχνικών υπέρθεσης δισδιάστατων (2Δ) και τρισδιάστατων (3Δ) μονοφασματικών και πολυφασματικών ιατρικών εικόνων, η καταγραφή των προβλημάτων τους και η επινόηση και εφαρμογή νέων μεθόδων που αντιμετωπίζουν με επιτυχία τις δυσκολίες των κλασσικών μεθόδων. Μελετήθηκαν δύο μεγάλες κατηγορίες μεθόδων προσέγγισης του προβλήματος: οι μέθοδοι που βασίζονται στη χρήση ανθεκτικών συναρτήσεων ομοιότητας και οι μέθοδοι εφαρμογής φυσικών ελαστικά παραμορφώσιμων μοντέλων κάτω από στατιστικούς περιορισμούς. Οι αλγόριθμοι που αναπτύχθηκαν εφαρμόστηκαν στην υπέρθεση ιατρικών εικόνων μαγνητικής τομογραφίας (Magnetic Resonance Imaging-MRI) και ιατρικών εικόνων προερχόμενες από τομογραφία με μονοφωτονική εκπομπή (Single Photon Emission Computed Tomography-SPECT) του ανθρωπίνου εγκεφάλου.
Μελέτη της απόπτωσης σε καρκίνωμα στομάχου
Authors: Αμπτουλάχ Σουσάνα
Published: September 2021

There is strong evidence that tumor growth is not only a result of uncontrolled cell proliferation but alsoof decreased apoptosis. Caspase-3 is a member of interleukin- 1 beta-converting enzyme which is involved in theinduction of apoptosis. Data on the expression of caspase-3 in patients with gastric cancer and its association with patient outcome are somewhat contradictory. We aimed to investigate the potential relation of the expression of caspase-3 protein with response to therapy and overall survival in patients with advanced noncardia gastric cancer. Tumor tissue samples collected from 359 consecutive patients with gastric cancer stage IV were retrospectively analyzed for the expression of caspase-3 in the primary tumor. The DNA apoptotic index assessed by the terminal deoxynucleotidyl transferase-mediated deoxyuridine triphosphate-biotin nick end labeling method. All patients were followed up until death. Caspase-3 was expressed in 43.5 % of tumors. Caspase-3 expression compared to no expression was related with a higher DNA apoptotic index (p\0.05). In multivariate analysis, tumor expression of caspase-3 was found to be an independent predictor of poor treatment response and survival (p\0.05). Expression of caspase-3 in advanced gastric cancer is a predictor of poor response to treatment and survival. Further studies are needed to fully elucidate the prognostic value of caspase-3 expression in these patients.
Σύνθεση αποκρίσιμων πολυμερών για τον εγκλωβισμό και μεταφορά φαρμάκων για τον καρκίνο του παγκρέατος
Authors: Σκουλάς Δημήτριος
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή παρουσιάζεται η σύνθεση δυο τύπων πολυπεπτιδίων του PLys-b-(PHis-co-PBLG)-b-PLys-b-(PHis-co-PBLG)-b-PLys και του PLys-b-(PHis-co-PBLG)-b-PEO-b-(PHis-co-PBLG)-b-PLys, τα οποία σχηματίζουν υδρογέλες με την προσθήκη νερού με μοναδικές ιδιότητες. Οι υδρογέλες αυτές αποτελούν ένα κατάλληλο υλικό για στοχευμένη και διαρκή χορήγηση του αντικαρκινικού φαρμάκου gemcitabine σε στερεούς παγκρεατικούς καρκινικούς ιστούς. Το υλικό προς χορήγηση αποτελείται από το πολυπεπτίδιο, νερό και γεμσιταβίνη, τα οποία σχηματίζουν ισχυρή υδρογέλη και απελευθερώνουν τη γεμσιταβίνη επιλεκτικά σε εντοπισμένους παγκρεατικούς καρκινικούς ιστούς, εκμεταλλευόμενοι τις τοπικές συνθήκες της καρκινικής φλεγμονής. Οι υδρογέλες είναι ενέσιμες, σχηματίζονται in situ, έχουν ικανότητα αυτοίασης και δεν εμφανίζουν κυτταροτοξικότητα έως 400mg/Kg μετά από ίn νίνο δοκιμές σε πειραματόζωα. Η σύνθεση ανταποκρίνεται στην υψηλότερη θερμοκρασία και στο χαμηλότερο pΗ των καρκινικών σε σχέση με τα υγιή κύτταρα διαμέσου της αλλαγής της δευτεροταγούς δομής. Αυτές οι ιδιότητες επιτρέπουν την τοποθέτηση της υδρογέλης κοντά στον ιστό του καρκίνου με την απλούστερη δυνατή μέθοδο χορήγησης, δηλ. με ένεση με λεπτή βελόνα. Επιπλέον, παραμένει μια ισχυρή υδρογέλη που παρεμποδίζει την απελευθέρωση της γεμσιταβίνης στον υγιή ιστό, κατευθύνοντας έτσι την παροχή του φαρμάκου στον καρκινικό ιστό. Οι υδρογέλες αυτές αποκρίνονται σε ένζυμα παρόντα στους καρκινικούς ιστούς από τα οποία βιοαποικοδομούνται. Εξετάστηκαν οι ιξωδοελαστικές και δομικές τους ιδιότητες που σχετίζονται με τις λειτουργίες τους. Βρέθηκε ότι η ανάπτυξη των όγκων στα ποντίκια μπορεί να καθυστερήσει κατά τη χορήγηση 40% λιγότερης ποσότητας gemcitabine μέσω της υδρογέλης, συγκριτικά με μια κανονική και προτεινόμενη δόση ελεύθερης gemcitabine σε πειραματόζωα με καρκίνο στο πάγκρεας.
Δοκιμασίες αναπνοής σε χρόνιους ηπατοπαθείς ασθενείς
Authors: Τριμπόνιας Γεώργιος
Published: September 2021

Η μη-αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD) αποτελεί ένα φάσμα ηπατικής νόσου που κυμαίνεται από την καλοήθη και μη εξελικτική οντότητα του λιπώδους ήπατος (NAFL) μέχρι και την εξελικτική μορφή της μη-αλκοολικής στεατοηπατίτιδας (NASH). Η διάγνωση της NASH προϋποθέτει την ηπατική βιοψία, η οποία σαν μέθοδος είναι επεμβατική και φέρει την πιθανότητα επιπλοκών. Για το λόγο αυτό είναι επιτακτική η ανάγκη να αναπτυχθούν μη επεμβατικοί δείκτες για τη διάγνωση της NASH. Στην παρούσα μελέτη, ερευνήσαμε τη χρησιμότητα δοκιμασιών αναπνοής ελέγχου της ηπατικής λειτουργίας [13C - Aminopyrine Breath Test (13C-ABT), 13C – Galactose Breath Test (13C-GBT)] για τη διάγνωση της NASH μεταξύ των ασθενών με NAFLD.Συνολικά μελετήσαμε 36 ασθενείς με ιστολογικά αποδεδειγμένη NAFLD (NAFL: 16/ NASH: 20). Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε 13C-ABT και 13C-GBT και τα αποτελέσματα εκφράστηκαν με το ποσοστό της χορηγούμενης δόσης 13C που εκπνεύστηκε ανά ώρα (%dose/h) και με το συνολικό ποσοστό της χορηγούμενης δόσης 13C που εκπνεύστηκε σε συγκεκριμένη ώρα (%dose cumulative). Οι ιστολογικές βλάβες στην βιοψία των ασθενών εκφράστηκαν με βάσει τις ταξινομήσεις των Brunt and Kleiner.Τα αποτελέσματα του 13C-ABT συσχετίστηκαν αντιστρόφως ανάλογα με τον βαθμό της φλεγμονής (r=-0.650, P=0.001), το βαθμό δραστηριότητας NAFLD (NAS, r=-0.473, P=0.026) και το στάδιο της ίνωσης (r=-0.719, P=0.001). Συγκρινόμενοι με τους ασθενείς με NAFL, οι ασθενείς με NASH είχαν στατιστικά σημαντικά ελαττωμένη (%dose/h, P< 0.04 για 60, 90 και 120 λεπτά) και καθυστερημένη (%dose cumulative, P< 0.03 για 60, 90 και 120 λεπτά) μικροσωμιακή ηπατική λειτουργία, όπως αυτή ελέγχθηκε με το 13C-ABT. Τόσο το 13C-ABT %dose/h, όσο και το %dose cumulative στα 120 λεπτά μπορούν να προβλέψουν την παρουσία NASH (AUROC: 0.762 & 0.741, αντίστοιχα). Συγκεκριμένα, οι cut-off τιμές 3,94% για το 13C-ABT %dose/h και 3,47% για το 13C-ABT %dose cumulative στα 120 λεπτά χαρακτηρίζονται αντίστοιχα από ευαισθησία 80% και 75%, και ειδικότητα 69% και 69% στη διάγνωση της NASH. Αντιθέτως, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του 13C-GBT και των ιστολογικών χαρακτηριστικών των ασθενών με NAFLD στη συγκεκριμένη μελέτη.Συμπερασματικά, στους ασθενείς με NAFLD παρατηρήθηκαν, α) ελαττωμένη και καθυστερημένη μικροσωμιακή ηπατική λειτουργία, η οποία σύμφωνα με το 13C-ABT συσχετίστηκε με προχωρημένη νεκροφλεγμονώδη δραστηριότητα και ίνωση, και β) τα αποτελέσματα του 13C-ABT στα 120 λεπτά μπορεί να είναι χρήσιμα για τη διάγνωση της NASH.
Μελέτη της απόπτωσης των περιφερικών λεμφοκυττάρων ως δείκτη αξιολόγησης της συγκέντρωσης τοξικών μεταβολιτών και αλλαγής της οξεοβασικής ισορροπίας των ιστών στους αθλητές
Authors: Αναστασίου Ιωάννης
Published: September 2021

Η απόπτωση των λεμφοκυττάρων του περιφερικού αίματος σχετίζεται με την απάντηση του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού σε διάφορες καταστάσεις που προκαλούν στρες, όπως οι συστηματικές λοιμώξεις και οι χειρουργικές επεμβάσεις.Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των μεταβολών της απόπτωσης των λεμφοκυττάρων του περιφερικού αίματος μετά από έντονη σωματική άσκηση και η συσχέτισή τους με τα επίπεδα της μεταβολικής οξέωσης, αλλά και με την επίδοση των αθλητών.Στη μελέτη, συμμετείχαν 2 ομάδες αρρένων κολυμβητών, ηλικίας 21,3 ± 1,37 ετών (μέση τιμή ± τυπική απόκλιση), 15 ερασιτέχνες και 15 ασχολούμενοι με πρωταθλητισμό, οι οποίοι διήνυσαν, σε μέγιστη ένταση, 8 αποστάσεις των 50μ. Σε όλους τους συμμετέχοντες, μελετήθηκε η απόπτωση των περιφερικών λεμφοκυττάρων (με κυτταρομετρία ροής και σήμανση με αννεξίνη V - PI), τα επίπεδα γαλακτικού οξέος, καθώς και άλλες παράμετροι πριν την άσκηση και 3 λεπτά, 1 ώρα και 3 ώρες μετά την άσκηση.Υπήρξε σημαντικά μεγαλύτερος βαθμός μεταβολικής οξέωσης στους αρχάριους έναντι των κολυμβητών, με αυξημένη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος (1,64±0,59 έναντι 1,22±0,36 mmol/L αντίστοιχα, p=0,027) και χαμηλότερα επίπεδα pH (7,36±0,03 έναντι 7,39±0,02 αντίστοιχα, p=0,004), 3 ώρες μετά τη δοκιμασία. Το ποσοστό και ο απόλυτος αριθμός των ολικών λεμφοκυττάρων παρουσίασαν σημαντική μείωση μετά την άσκηση και στις 2 ομάδες. Οι αρχάριοι κολυμβητές, ωστόσο, παρουσίασαν μια σημαντικά μεγαλύτερη αύξηση του ποσοστού των πρώιμα αποπτωτικών λεμφοκυττάρων, σε όλες τις χρονικές στιγμές, έναντι των αθλητών (10,02% έναντι 7,24% αντίστοιχα στις 3 ώρες μετά την άσκηση, p=0,012). Όσο μεγαλύτερη ήταν η συγκέντρωση γαλακτικού οξέος τόσο μεγαλύτερο ήταν το ποσοστό των πρώιμα αποπτωτικών λεμφοκυττάρων (r=0,482, p=0,008), ενώ ο ρυθμός απόπτωσης δεν φάνηκε νασχετίζεται με τον μέσο χρόνο των κολυμβητών.Η έντονη άσκηση αυξάνει την απόπτωση των λεμφοκυττάρων του περιφερικού αίματος, ως απάντηση του οργανισμού στο σωματικό στρες. Οι αθλητές που προπονούνται συστηματικά διαχειρίζονται καλύτερα τη σωματική καταπόνηση,όπως αυτή εκφράζεται από τη μικρότερη απόπτωση και μεταβολική οξέωση έναντι των αρχαρίων. Ο ρυθμός απόπτωσης, ωστόσο, δεν φαίνεται, από την παρούσα μελέτη, να έχει προγνωστική αξία ως προς την αθλητική επίδοση.
Πειραματικές και θεωρητικές μελέτες για την ανάπτυξη πράσινων διεργασιών στη συντήρηση υφάσματος μέσω της τεχνολογίας των υπερκρίσιμων ρευστών, των νανοδομημένων υμενίων και μεθόδων πρόβλεψης διαλυτότητας
Authors: Ασλανίδου Δήμητρα
Published: September 2021

Αναπτύχθηκαν τρεις πράσινες διεργασίες με σκοπό την κάλυψη των αναγκών της συντήρησης του υφάσματος. Αρχικά αναπτύχθηκε μια μέθοδος καθαρισμού με υπερκρίσιμο διοξείδιο του άνθρακα και υδατική διασπορά Ca(OH)2. To Ca(OH)2 στη συνέχεια εκτίθεται στο υπερκρίσιμο CO2 όπου και παράγονται σωματίδια CaCO3 τα οποία σχηματίζουν γαλάκτωμα Pickering με το CO2 και με το νερό. Το παραγόμενο σύστημα συντελεί στην αφαίρεση των ρύπων. Ο καθαρισμός πραγματοποιείται στα 150bar στους 40ο C με βέλιστη συγκέντρωση Ca(OH)2 στο 5% w/w. Η απομάκρυνση των ρύπων προσεγγίζει το 97% για το ελαιόλαδο, 99% για την κουνελόκολλα και 97% για την αφαίρεση πάστας από παντζάρι. Στις ίδιες συνθήκες πραγματοποιείται και η απολύμανση του υφάσματος με αφαίρεση μυκήτων της οικογένειας του Aspergillus Niger. Το πρωτόκολλο του καθαρισμού εφαρμόστηκε με επιτυχία και σε γηρασμένα υφάσματα, τα οποία υποβλήθηκαν σε τεχνητή θερμική γήρανση στους 140οC για 90 και 180h γήρανσης. Επόμενη παρέμβαση στη συντήρης του υφάσματος έγινε με την εφαρμογή της θεωρίας των Μερικών Παραμέτρων Διαλυτότητας (PSPs). Πραγματοποιήθηκαν οι υπολογισμοί των PSPs 75 οργανικών χρωστικών και υπολογίστηκαν οι διαλυτότητες 10 οργανικών χρωστικών σε 80 οργανικούς διαλύτες. Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με γνωστά μοντέλα πρόβλεψης διαλυτότητας όπως το μοντέλο του Abraham καθώς και το μοντέλο της QSPR. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι το μοντέλο των PSPs μπορεί να προβλέψει με επιτυχία τη διαλυτότητα οργανικών χρωστικών, και να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την ανάπτυξη νέων υλικών συντήρησης και νέων διαλυτών. Τέλος, εξυπηρετώντας τους σκοπούς της προληπτικής συντήρησης, αναπτύχθηκαν προστατευτικά υμένια για το ύφασμα, με τη χρήση υδατοδιαλυτού μίγματος ολιγομερών και νανοσωματιδίων SiO2 (7nm). Ρυθμίζοντας τη συγκέντρωση των νανοσωματιδίων, το ύφασμα καθίσταται υπερυδρόφοβο, υπερελαιόφοβο και τελικά αυτοκαθαριζόμενο. Οι υψηλές στατικες γωνίες επαφής για το νερό και για το λάδι (> 150o) και οι χαμηλές γωνίες υπόκλίση (< 7o) αποδεικνύουν την υδατοαπωθητικές και ελαιοαπωθητικές ιδιότητες του υφάσματος. Επιπρόσθετα κατέστη δυνατή η πλήρης απομάκρυνση του προστατευτικού υμενίου με τη χρήση υγρού ή υπερκρίσιμου διοξειδίου του άνθρακα. Όλες οι διεργασίες οι οποίες αναπτύχθηκαν είναι καινοτόμες, φιλικές προς το περιβάλλον και μπορούν μα ασφάλεια να εφαρμοστούν στα ευαίσθητα υφάσματα πολιτιστικής κληρονομιάς.