bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Μορφή, είδος και ύλη στην αριστοτελική βιολογία
Authors: Μπαλλά Δήμητρα
Published: August 2021

Στόχος της παρούσας διατριβής είναι η διερεύνηση των διαφόρων πτυχών του είδους και της μορφής, της κυριότερης όψης της φύσεως του έμβιου όντος, όπως αυτές ξεδιπλώνονται στις αναλύσεις των βιολογικών πραγματειών «Περί ζώων μορίων» και «Περί ζώων γενέσεως», καθώς και στην πραγματεία «Περί ψυχής». Το Αριστοτελικό έμβιο ον προσεγγίζεται με δύο τρόπους: συγχρονικά, δηλαδή ως λειτουργικό όλον που οικοδομείται από συστήματα σωματικών μερών και έργων, και διαχρονικά, δηλαδή ως γιγνόμενον που αναπτύσσεται με προσανατολισμό την πλήρωση της μορφής του γονέα του, με τον οποίο είναι ένα ως προς το είδος. Στο πρώτο κεφάλαιο, διαπιστώνεται η συνεχής παρουσία των εννοιών της μορφής και του είδους στην αρχαία ελληνική σκέψη, ενώ παρουσιάζεται η Αριστοτελική πρόσληψη του τρόπου με τον οποίο οι προγενέστεροι φιλόσοφοι, με κυριότερο τον Εμπεδοκλή, προσέγγισαν τις δύο παραπάνω έννοιες. Η αμφίδρομη σχέση που αναπτύσσουν το είδος και η ύλη στο εσωτερικό του έμβιου όντος εξετάζεται στο δεύτερο κεφάλαιο, με όχημα την πραγματεία «Περί ζώων μορίων». Οι τελεολογικές εξηγήσεις από τις οποίες βρίθει η τελευταία, αντανακλούν την παραπάνω σχέση, η οποία προσδιορίζεται από τις έννοιες του έργου (ή της πράξεως) και του τέλους: κατά κανόνα, το κάθε σωματικό μέρος ή όργανο λαμβάνει μια μορφή τέτοια, ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο έργο, συμβάλλοντας εν τέλει στη λειτουργία του σώματος ολόκληρου. Καθώς η κατά τη μορφή φύση του ζώντος είναι η ψυχή του, στο τρίτο κεφάλαιο της εργασίας, πραγματοποιείται η εξέταση της ψυχής ως αιτίας της ζωής στα έμβια όντα. Ψυχή και (φυσικόν, οργανικόν) σώμα αποτελούν μια χωροχρονικά προσδιορισμένη ενότητα• μόνο μαζί, ως ταυτό και εν, φέρουν εις πέρας την πλήρη πράξη του ζην. Στο τέταρτο κεφάλαιο, με όχημα την πραγματεία «Περί ζώων γενέσεως», τα έμβια όντα προσεγγίζονται στην πορεία της γενέσεώς τους. Διακρίνονται δύο τρόποι γενέσεως: η φυσική και η αυτόματη. Εν αντιθέσει προς τη φυσική γένεση, η οποία διέπεται από την αρχή «όμοιος όμοιον γεννά» και χαρακτηρίζεται από τη διαδοχή γεννήτορα - σπέρματος - απογόνου, στην αυτόματη γένεση δεν απαντάται μιας τέτοια κυκλική πορεία του είδους. Στο πέμπτο και τελευταίο κεφάλαιο, το είδος προσεγγίζεται ως άτομον είδος, δηλαδή ως το έσχατο καθόλου της διαιρετικής διαδικασίας που προκύπτει από τον περαιτέρω προσδιορισμό του γένους και διαφέρει από τα συγγενή του άτομα είδη κατά τον λόγον. Παρουσιάζεται, σε αυτό το πλαίσιο, το σύγχρονο πρόβλημα του βιολογικού είδους (species problem), το οποίο συνδέεται με την ασυνεπή ταξινομική δραστηριότητα του Αριστοτέλη, και υποστηρίζεται ότι και στην Αριστοτελική βιολογία μπορεί να εντοπιστεί ένας αντίστοιχος προβληματισμός, ικανός να συμβάλει στη σύγχρονη συζήτηση. Αφορά, τόσο την πραγματικότητα και την επιστημική αξία της κατηγορίας του είδους, όσο και τη δυσκολία σαφούς και οριστικού διαχωρισμού ανάμεσα στα γένη/είδη ζώντων που μπορούν να καταταχθούν σε μια ιεραρχική κλίμακα (Scala Naturae).
Τοπική ιστορία και πληροφορική
Authors: Μαρκοδημητράκης Νικόλαος
Published: August 2021

Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια ολιστική, πιστεύουμε, προσέγγιση ενός θέματος τοπικής ιστορίας με βάση το πεντάτομο έργο του G. Gerola: “Βενετικά μνημεία της νήσου Κρήτης”. Πρόκειται για τον “καρπό” της αποστολής που ανέλαβε ο Ιταλός ερευνητής στις αρχές του 20ου αιώνα ως απεσταλμένος του Βασιλικού Ινστιτούτου των Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών της Βενετίας. Με άξονα δράσης τον πρώτο τόμο του έργου (ο οποίος αποτελείται από δύο ημιτόμους), όπου ο Gerola πραγματεύεται στην ιταλική γλώσσα τα οχυρωματικά έργα της Κρήτης, επιχειρείται, μέσα από την απόδοση του στην ελληνική, να προβληθεί τόσο το πληροφοριακό όσο και το εικονιστικό του υλικό με βάση συγκεκριμένα κριτήρια. Η σφαιρική απεικόνιση των εξεταζόμενων μνημείων και των αποφάσεων που προηγήθηκαν της οικοδόμησή τους, καθώς επίσης και η παρουσίαση των εκτιμήσεων του Ιταλού ερευνητή για τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της παρούσας μελέτης. Επιπρόσθετα, η ψηφιοποίηση του έργου το καθιστά αυτόματα προσβάσιμο από κάθε ενδιαφερόμενο φορέα. Παράλληλα η ανάπτυξη ενός σεναρίου αξιοποίησης του υλικού στη διδακτική πράξη - μαζί με παραδείγματα ενσωμάτωσης των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και Επικοινωνίας στην Εκπαίδευση - συνηγορούν, πιστεύουμε, υπέρ της αναγκαιότητας για τον κριτικό, τεχνολογικό/ψηφιακό και ιστορικό εγγραμματισμό των μαθητών, την τόνωση της ερευνητικής τους διάθεσης, αλλά και τη διαμόρφωση θετικών στάσεων απέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά, για την προστασία και τη διασφάλιση του αειφόρου χαρακτήρα της.Με μεθοδολογικό εργαλείο το συνδυασμό δύο ερευνητικών μεθόδων, της Ποιοτικής Ανάλυσης Περιεχομένου και της Κριτικής Ανάλυσης Λόγου, επιχειρήθηκε η προσέγγιση του υπό μελέτη ιστορικού τεκμηρίου, αναδεικνύοντας ζητήματα που αφορούσαν στο ιστορικό περίγραμμα της συγκεκριμένης πηγής, στη σκοπιμότητα της σύνταξής της και στην προβολή του ρητού και άρρητου περιεχομένου της. Τα αποτελέσματα της επιτόπιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε με σκοπό την υλοποίηση μιας εκ νέου τεκμηρίωσης της σημερινής κατάστασης των οχυρωματικών μνημείων της νήσου με τη μέθοδο της φωτογραφικής αποτύπωσης, μας δίνουν την ευκαιρία για συγκριτικές μελέτες, χρήσιμες για την κατανόηση των αλλαγών που επήλθαν με το πέρασμα των αιώνων και της τωρινής χρήσης των μνημείων. Οι συμπερασματικές σκέψεις σχετίζονται: α) με τη σημασία του έργου ως πηγή τεκμηρίωσης των Βυζαντινών, Γενουατικών και Βενετικών οχυρώσεων της Κρήτης β) με την ανάδειξη των στοιχείων εκείνων που αναφέρονται στην σκοπιμότητα της σύνταξής της και γ) την προβολή των προσωπικών εκτιμήσεων του Ιταλού ερευνητή. Εκτιμήσεις που άλλοτε στόχευαν στην προβολή του ένδοξου παρελθόντος του Ιταλικού Βασιλείου και άλλοτε στην άσκηση κριτικής τόσο για τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν στο παρελθόν όσο και για τη στάση που τήρησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις αλλά και η ίδια η τοπική κυβέρνηση του νησιού απέναντι στα μνημεία.
Το νεοελληνικό διήγημα την περίοδο του μεσοπολέμου (1918-1940)
Authors: Κορούλη Αθηνά
Published: August 2021

The shift of the short story from the center to the periphery of the Modern Greek literary canon is part of the complex literary and cultural revisions that occurred in Greece during the Interwar years. The thesis, based on the theoretical, historical and critical approach of the study material (literary works, critical essays, articles and literary reviews), explores the following issues: the context of the “short story - novel” juxtaposition, the problems and the intentions that were related to the hierarchical downgrading of the short story, the critical opinions on short story poetics, the impact that the broader intellectual and literary pursuits of the period had on the Greek short story, those features that the literary criticism of the period perceived and commented on as a manifestation of change in the field of the Greek short story; furthermore, literary works that follow the directions recognized as signs of the renewal of the genre poetics are examined. With regard to the last issue, it should be noted that in parallel with the recurrent severe criticism of the short story and the turn towards the novel, there were signs that the Modern Greek short story of the Interwar period had also made a turn whose direction can be detected through a new critical commentary that was being frequently repeated, describing features of an interesting thematic and formal renewal that was recognized as the “new impetus” of the genre.
Διερεύνηση των παραγόντων που συνδέονται με τη διαχείριση των φόβων των παιδιών και πρόταση για την ανάπτυξη ενός προγράμματος εκπαίδευσης γονέων σύμφωνα με τις αρχές της ορθολογιστικής-συναισθηματικής θεωρίας
Authors: Αναγνώστου Ειρήνη
Published: August 2021

Στόχος της παρούσας διατριβής είναι να καταγράψει και να μελετήσει τις γνώσεις και τις αντιλήψεις που διαθέτουν οι γονείς για τους φόβους στην παιδική ηλικία, σε σύνδεση με τις αρχές της ορθολογιστικής-συναισθηματικής θεωρίας. Αναλυτικότερα, η διερεύνηση αφορά στα εξής πεδία: i.) τι γνωρίζουν οι γονείς για τους φόβους των παιδιών, ii.) πώς αντιλαμβάνονται ότι οι φόβοι επηρεάζουν την καθημερινότητα των παιδιών τους, iii.) με ποιους τρόπους μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να διαχειριστούν τους φόβους τους, και iv.) από ποιους φορείς και ειδικούς θεωρούν ότι μπορούν να αναζητήσουν βοήθεια. Επιπλέον, διερευνάται η σχέση μεταξύ της αντίληψης αυτο-αποτελεσματικότητας των γονέων ως προς το ρόλο τους, των παράλογων ιδεών που εκφράζουν ως προς μια σειρά από γεγονότα και καταστάσεις της καθημερινότητας και των γνώσεων και αντιλήψεων που διαθέτουν για τους φόβους των παιδιών τους. Το τελικό δείγμα της έρευνας αποτέλεσαν 567 μητέρες μαθητών δημοτικού (Α'ΣΤ' τάξη) σε σχολικές μονάδες των νομών Ημαθίας και Θεσσαλονίκης. Τα βασικά εργαλεία μέτρησης που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η Κλίμακα Αντίληψης Αυτo-αποτελεσματικότητας (Hoover-Dempsey et al., 1992), η κλίμακα Παράλογων Ιδεών (Kassinove et al., 1977) και το Ερωτηματολόγιο Γνώσεων και Αντιλήψεων για τους Φόβους στην παιδική ηλικία, που κατασκευάστηκε από την ερευνήτρια για τις ανάγκες της παρούσας έρευνας. Για την ανάλυση των δεδομένων εφαρμόστηκαν κυρίως η Ανάλυση Διακύμανσης και η Ανάλυση Παλινδρόμησης. Το δίκτυο των σχέσεων μεταξύ των εμπλεκόμενων μεταβλητών διερευνήθηκε στο σύνολο του δείγματος των μητέρων. Συνοπτικά, τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι οι γνώσεις των μητέρων για τους φόβους στην παιδική ηλικία επηρεάζονται θετικά και σημαντικά από την ορθολογικότητα της μητέρας, αλλά δεν επηρεάζονται από την αντίληψη της αυτοαποτελεσματικότητας. Επίσης, δεν βρέθηκε σημαντική σχέση ανάμεσα στην ορθολογικότητα και την αντίληψη αυτο-αποτελεσματικότητας της μητέρας. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας συζητούνται και αξιολογούνται σε σχέση με την κατανόηση και ανάπτυξη τρόπων καθοδήγησης και επιμόρφωσης των γονέων, προκειμένου να μπορέσουν να βοηθήσουν οι ίδιοι τα παιδιά τους, ώστε να διαχειριστούν τους φόβους τους, όταν αυτοί προκύψουν. Συγκεκριμένα, τα ευρήματα της παρούσας έρευνας υποστηρίζουν την ανάπτυξη και εφαρμογή προγραμμάτων εκπαίδευσης γονέων για τη διαχείριση των φόβων στην παιδική ηλικία.
Η μεταφρασιολογική προσέγγιση της τραγωδίας Άμλετ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ με βάση τη νεοελληνική μετάφραση του Ιακώβου Πολυλά
Authors: Αλεξάκη Λητώ-Σωτηρία
Published: August 2021

Η μετάφραση των σαιξπηρικών έργων στην Ελληνική συνέβαλε στη διαμόρφωση και εξέλιξη της νεοελληνικής γλώσσας όπως και τη δημιουργία ενός πολιτιστικού ρεπερτορίου, άξιου να σταθεί και να συγκριθεί με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά. Ο Ιάκωβος Πολυλάς, ως πρώτος Έλληνας μεταφραστής του Σαίξπηρ, συνιστά κύριο παράγοντα στη διαμόρφωση της νεοελληνικής γλώσσας στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος και αποτελεί τον θεμελιωτή των μεταφραστικών σπουδών στην Ελλάδα και δη κατά τις υποδείξεις του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού. Η Ελλάδα, την εποχή εκείνη ταλανίζεται γλωσσικά τόσο έντονα, ώστε το γλωσσικό ζήτημα να έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις με τις γλωσσικές φατρίες να έχουν κηρύξει τον πόλεμο μεταξύ τους. Έπειτα από τέσσερις αιώνες υποδούλωσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Έλληνες αναζητούν την εθνική τους ταυτότητα. Το Έθνος για να δημιουργηθεί, απαιτεί εσωτερική κοινωνική συνοχή, η οποία με τη σειρά της εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από την επιτυχή καθιέρωση ενός πολιτιστικού ρεπερτορίου. Σε αυτή την γραμμή κινήθηκε ο Ιάκωβος Πολυλάς επιλέγοντας να μεταφράσει αυτός πρώτος τα έργα του Βάρδου, και πιο συγκεκριμένα την Τρικυμία (1855) και τον Άμλετ (1889) κατά τη σολωμική επιταγή της μικτής, αλλά νόμιμης γλώσσας, in modo misto genuino, η κλασική συνιστώσα της οποίας είναι ο Όμηρος, και η ρομαντική ο Σαίξπηρ. Υποστηρίζουμε ότι η νεοελληνική μετάφραση του Αμλέτου από τον Πολυλά μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις σαιξπηρικές σπουδές στον ελλαδικό χώρο, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα δεδομένου ότι ζούμε σε μια εποχή που το ενδιαφέρον για τον «Διεθνή Σαίξπηρ» αυξάνεται παγκοσμίως.Ξεκάθαρα, θα κινηθούμε θεωρητικά στα πλαίσια της πολιτιστικής στροφής των André Lefevere και της Susan Bassnett, αλλά και της αποκαλούμενης περιγραφικής ή πολυσυστηματικής προσέγγισης των μεταφραστικών σπουδών των James S. Holmes και Gideon Toury. Η μετάφραση αντιμετωπίζεται ως μία έννοια που καθοδηγείται από νόρμες, παναπεί ως ένα είδος επεξεργασίας κειμένου ή επανεγγραφής, που εξετάζεται μέσα από το πρίσμα των λειτουργικών σχέσεων εντός των υπό συζήτηση πολυσυστημάτων άφιξης και αφετηρίας.
Ο σχεδιασμός των χερσαίων και θαλασσίων δικτύων μεταφορών στο ελληνικό κράτος κατά την περίοδο 1830-1930
Authors: Σπίγγος Αθανάσιος
Published: August 2021

Θέμα της παρούσας διατριβής είναι «Ο σχεδιασμός των χερσαίων και θαλάσσιων δικτύων μεταφορών στο ελληνικό κράτος κατά την περίοδο 1830-1930», ενώ μέσω αυτής επιχειρείται να απαντηθεί εκτός των άλλων, το βασικό ερώτημα:-εάν και κατά πόσον υπήρξε μία «πολιτική μεταφορών» και σε ποιες βάσεις στηρίχτηκε ο συνακόλουθος αυτής σχεδιασμός και εάν και σε ποιο βαθμό κατέστη τελικά υλοποιήσιμος, στην ελληνική συγκυρία του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα.Αναλυτικότερα: Το πρώτο κεφάλαιο διερευνά τη διακίνηση στο χώρο της Μεσογείου έως και το 18ο αιώνα. Καταγράφει με τη δυνατή περιεκτικότητα τις φυσικές σταθερές και τις ιστορικο-πολιτικές εξελίξεις μεγάλης κλίμακας. Διαπιστώνει την «μεσογειακή ενότητα» υπό το πρίσμα ενός χώρου και κόσμου που βρίσκεται σε διαρκή (μετα)κίνηση, ακόμη και όταν το φαινόμενο αυτό υποχωρεί αισθητά και έως ότου επανακάμψει και περιγράφει τις κατευθύνσεις των μετακινήσεων και τα χρησιμοποιούμενα προς τούτο, μέσα. Επικεντρώνει στο υπό Οθωμανική κυριαρχία χώρο και ανιχνεύει στις εμπορικές και ναυτιλιακές δραστηριότητες, τις ελληνικές ρότες του 18ου αιώνα.Το δεύτερο κεφάλαιο καταπιάνεται με τον ελλαδικό χώρο, και αναλύει τα φυσικά χαρακτηριστικά, τη μορφολογία του χώρου και τις προσπάθειες διοικητικής συγκρότησης και (ανα)δημιουργίας οικονομικής ζωής κατά τις πρώτες δεκαετίες μετά την απελευθέρωση και ειδικότερα κατά την πρώτη περίοδο συγκρότησης του κράτους (1830-1870). Αναφέρεται επίσης στις αλλαγές και ανακατατάξεις που συμβαίνουν στις αστικές ιεραρχήσεις, καθώς και στις μορφές και τα πρώιμα δίκτυα της διακίνησης, ενώ παράλληλα διερευνά τις πρώτες προσπάθειες σχεδιασμού μεταφορικών οντοτήτων και την κατάληξή τους.Το τρίτο κεφάλαιο βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μείζονες εξελίξεις του 19ου αιώνα: η περιοχή της Μεσογείου επανέρχεται στο προσκήνιο και η βιομηχανική επανάσταση είναι παρούσα. Νέες μορφές διακίνησης συμπληρώνουν τις παραδοσιακές, ενώ σημειώνονται αλλαγές στις κατευθύνσεις και στα μέσα της κίνησης. Η οικονομία και ο («μεσογειακός» έως τότε) κόσμος, διεθνοποιούνται.Το τέταρτο κεφάλαιο αφιερώνεται στην «εποχή του ατμού» στον επεκτεινόμενο ελλαδικό χώρο (1870-1930). Η εμπορευματοποίηση και οι απαρχές της εκβιομηχάνισης χαρακτηρίζουν την οικονομική εξέλιξη, ενώ η ελληνική ναυτιλία «ανοίγεται» στους ωκεανούς. Η σημαντική εδαφική επέκταση, οι σωρευτικές αλλαγές και η νέα διακίνηση, δημιουργούν μια διαφορετική αστική εικόνα, την ίδια ώρα που ορισμένα από τα βασικά της χαρακτηριστικά παραμένουν ακλόνητα. Μια νέα εποχή στις ελληνικές μεταφορές αρχίζει, η «εποχή του σιδηρόδρομου και του ατμόπλοιου», σε συνδυασμό βέβαια με τις εξελίξεις στο οδικό δίκτυο και την εμφάνιση του αυτοκινήτου στη συνέχεια.Ο επίλογος τέλος, συνοψίζει το περιεχόμενο της έρευνας και επιχειρεί να απαντήσει στα ερωτήματα που έχουν τεθεί.
Η αραβική μετάφραση του μεταγενέστερου ελληνικού πεζού μυθιστορήματος του Ψευδο-Καλλισθένη για τον Μέγα Αλέξανδρο
Authors: Heakal Hassan
Published: August 2021

Με το όνομα του Ψ.-Καλλισθένη είναι γνωστά διάφορα κείμενα διαφόρων φάσεων της ελληνικής γλώσσας από τον 3ο αιώνα έως και τον 17ο μ.Χ., δηλαδή κείμενα της παλαιότερης φάσης (αρχαίας), της βυζαντινής και της νεότερης της ελληνικής γλώσσας. των κειμένων αυτών, των λεγομένων διασκευών, υπάρχουν μεταφράσεις σε πάνω από 35 ξένες γλώσσες (π.χ. στην λατινική, στην σλαβική, στις ρωμανικές γλώσσες, στην αρμενική, στην συριακή, στην περσική, στην αιθιοπική και μεταξύ των άλλων και στην αραβική). με την παρούσα εργασία πιστοποιούνται υποθέσεις προηγουμένων ερευνητών ότι μια αραβική μετάφραση προέρχεται από μια μεταγενέστερη πεζή ελληνική διασκευή. σημειωτέον ότι η αραβική μετάφραση ήταν έως τώρα άγνωστη, διότι δεν υπήρχε έκδοσή της ούτε στην αραβική ούτε στην ελληνική ούτε σε καμία άλλη γλώσσα. σύμφωνα με το εκδιδόμενο κείμενο η αραβική μετάφραση είναι όντως μετάφραση των διασκευών F και Ε των μεταγενέστερων / νεοελληνικών πεζών διασκευών του γνωστού μυθιστορήματος του Ψ.-Καλλισθένη για τον Μ. Αλέξανδρο. λεπτομέρειες των σχέσεων των διαφόρων διασκευών, ελληνικών και ξένων μεταφράσεών τους, μεταξύ των οποίων και η αραβική, εξετάζονται στο πρώτο μέρος αυτής της εργασίας, ενώ αναλυτικές πληροφορίες για το υπόλοιπο περιεχόμενο αυτής της εργασίας παρέχονται στην αναλυτική περίληψή της στην ελληνική και αγγλική γλώσσα.
Έκβαση των νεογνών που διακομίζονται σε ΜΕΝΝ στην Αττική και παράγοντες που την επηρεάζουν
Authors: Μούσκου Στέλλα
Published: August 2021

Εισαγωγή: Στην Ελλάδα λόγω των γεωγραφικών ιδιαιτεροτήτων και της κατανομής των κέντρων περιγεννητικής φροντίδας, η διακομιδή νεογνών αποτελεί αναγκαιότητα. Σκοπός: Η καταγραφή των επιπλοκών που παρατηρούνται κατά τη διάρκεια της διακομιδής, η έκβαση των νεογνών που διακομίζονται προς Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ) στην Αττική και η συσχέτισή τους με διάφορους παράγοντες.Υλικό-Μέθοδος: Το υλικό μας αποτέλεσαν 677 νεογνά τα οποία διακομίστηκαν το χρονικό διάστημα 1/1/2009-31/12/2009 επειγόντως σε ΜΕΝΝ της Αττικής με αεροδιακομιδή, από την περιφέρεια με απλό ασθενοφόρο καθώς και από νοσηλευτήρια/μαιευτήρια της Αττικής. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με αναδρομική μελέτη των ιατρικών αρχείων. Για τη στατιστική επεξεργασία των δεδομένων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS-20 και η δοκιμασία x2, ο έλεγχος McNemar και πολλαπλή λαγαριθμιστική παλινδρόμηση.Αποτελέσματα: Το 22,2% των νεογνών παρουσίασε μία ή περισσότερες επιπλοκές κατά την παραλαβή, με συχνότερα εμφανιζόμενες την υποθερμία (θερμοκρασία <36°C) (5,9%), την υπογλυκαιμία (γλυκόζη≤50mg/dl) (5,9%) και την ανάγκη για επείγουσα τοποθέτηση αγγειακής γραμμής (5,2%). Επιδείνωση των επιπλοκών κατά τη διάρκεια της διακομιδής (27,8%) παρατηρήθηκε στις επιπλοκές που οφείλονται σε διαταραχές στη θερμορύθμιση και στη χορήγηση γλυκόζης. Στατιστικά σημαντική συσχέτιση με το είδος της διακομιδής διαπιστώθηκε μόνο στην επιδείνωση της υπερθερμίας (p=0,033), όταν τα νεογνά διακομίζονται από την περιφέρεια με απλό ασθενοφόρο και ιδιαίτερα αν η απόσταση από την Αθήνα είναι >150km. Όσον αφορά στην έκβαση των νεογνών, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους κατέληξαν 24 νεογνά (3,4%) ενώ σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας παρουσίασε το 29% των νεογνών και εγκεφαλική αιμορραγία το 8,7%. Ανεξάρτητα από το είδος της διακομιδής, μεγαλύτερο ποσοστό εμφάνισης επιπλοκών και συσχέτιση με την έκβαση, είχαν τα νεογνά με ΗΚ≤32 εβδομάδες, ΒΓ≤1500 gr, που μεταφέρθηκαν την 1η ημέρα ζωής και τα νεογνά που προέρχονται από μαιευτήρια με ΜΕΝΝ στην Αττική, καθώς αυτά αποτελούν και τον μεγαλύτερο πληθυσμό τους. Στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την έκβαση παρατηρήθηκε με την υπογλυκαιμία. (p<0.001)Συμπεράσματα: Από τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης φαίνεται ότι τα νεογνά με ΗΚ≤32 εβδομάδες, ΒΓ≤1500 gr, με επιπλοκές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και αυτά που μεταφέρθηκαν την 1η ημέρα ζωής έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν επιπλοκές και χειρότερη έκβαση. Η υποθερμία και η υπογλυκαιμία αποτελούν τις επιπλοκές που παρατηρούνται συχνότερα. Η αναγνώριση των ευπαθών αυτών ομάδων και η σωστή σταθεροποίησή τους, κυρίως όσον αφορά τη θερμορύθμιση και τη χορήγηση ενδοφλεβίων υγρών, θα μείωνε το ποσοστό των επιπλοκών.
Κυτταρολογικοί και μοριακοί δείκτες ως κριτήρια διαλογής ασθενών με υψηλόβαθμες ενδοεπιθηλιακές αλλοιώσεις τραχήλου της μήτρας
Authors: Γκριτζέλη Στεργιανή
Published: August 2021

Η υψηλόβαθμη κυτταρολογία του τραχήλου ακολουθείται συνήθως από υψηλόβαθμη ιστολογία, ωστόσο υπάρχει ένα ποσοστό γυναικών (30%-40%) που παρά τον υψηλόβαθμο φαινότυπο δεν έχουν ιστολογικά επιβεβαιωμένη υψηλόβαθμη αλλοίωση. Η δυνατότητα ανεύρεσης βιολογικών και μοριακών δεικτών οι οποίοι συνδυαζόμενοι αθροιστικά μεταξύ τους θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν τις γυναίκες με πράγματι κακόηθες δυναμικό θα είχε τεράστια οφέλη τόσο οικονομικά μειώνοντας το κόστος των συστημάτων προληπτικού ελέγχου όσο και ψυχοκοινωνικά λόγω της μείωσης των μη απαραίτητων θεραπειών.ΣΚΟΠΟΣ: Ο στόχος της παρούσας διατριβής είναι η διερεύνηση μέσω μιας προοπτικής διαγνωστικής μελέτης παρατήρησης της πιθανής εφαρμογής κυτταρολογικών και μοριακών δεικτών δραστηριότητας του HPV ως κριτηρίων διαλογής των υψηλόβαθμων κυτταρολογικά ενδοεπιθηλιακών αλλοιώσεων του τραχήλου.ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Στη μελέτη έλαβαν μέρος όλες οι γυναίκες που προσήλθαν στο Ιατρείο Κολποσκόπησης του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων,από τον Οκτωβριο του 2009 έως τον Οκτώβριο του 2013, με κυτταρολογία αναφοράς ενδεικτική υψηλόβαθμης αλλοίωσης. Το αντικείμενο της μελέτης ήταν η εκτίμηση της ευαισθησίας και της ειδικότητας μοριακών δεικτών σχετιζόμενων με την παθολογία τραχήλου που ανιχνεύθηκαν από ένα και μόνο τραχηλικό δείγμα, μετά τη λήψη του οποίου οι γυναίκες υποβάλλονταν σε κολποσκόπηση και αφαίρεση της ζώνης μετασχηματισμού (LLETZ). Οι δείκτες που μελετήθηκαν ήταν:HPV-DNA test & typing, m-RNA (NASBA & Flow cytometry), p16, microspectroscopy.Διερευνήθηκαν επίσης πιθανές κλινικές εφαρμογές των δεικτών αυτών σε σχέση με τη διαλογή των γυναικών με υψηλόβαθμη κυτταρολογία.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από την εκτίμηση της ευαισθησίας και της ειδικότητας συνδυασμών των βιοδεικτών σε σύγκριση με την ιστολογία (cut-off CIN3+) προκύπτει ότι ο συνδυασμός του HPV-DNA test, του m-RNA (NASBA), και του p16 με την κολποσκόπηση αυξάνουν τη διαγνωστική ακρίβεια της μεθόδου (ευαισθησία>90%). Από τη διερεύνηση πιθανών κλινικών εφαρμογών των δεικτών αυτών προκύπτει ότι στις περιπτώσεις που η κολποσκοπική εικόνα δεν συμβαδίζει με την υψηλόβαθμη κυτταρολογία, η χρήση τους θα μπορούσε να διαχωρίσει τις γυναίκες με πράγματι κακόηθες δυναμικό με εξαιρετική ακρίβεια (ευαισθησία=90% και ειδικότητα=94%) σε σύγκριση με την ιστολογία (cut-off CIN2+/CIN3+).ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η χρήση βιοδεικτών οι οποίοι αντανακλούν το κακόηθες δυναμικό της αλλοίωσης σε εξατομικευμένο επίπεδο μπορεί να έχει κλινική εφαρμογή στη διαλογή της υψηλόβαθμης κυτταρολογίας σε περιπτώσεις ασυμφωνίας μεταξύ κυτταρολογίας/κολποσκόπησης.
Η επίδραση σε ανατομικό, βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας των κινητών τηλεφώνων στην υγεία του ανθρώπου
Authors: Κοτσιομήτη Κωνσταντίνα
Published: August 2021

Η κινητή τηλεφωνία γνώρισε τεράστια εξάπλωση τα τελευταία χρόνια τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας. Παρόλα αυτά λίγες εργασίες έχουν ασχοληθεί με τα χαρακτηριστικά της εκπεμπόμενης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, τους τρόπους εγκατάστασης των κεραιών, τον τρόπο δράσης των ραδιοκυμάτων που εκπέμπονται από τα κινητά τηλέφωνα και την επίδραση αυτών στον ανθρώπινο οργανισμό. Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η συλλογή και επεξεργασία πληροφοριών που αφορούν σε συμπτώματα και βλάβες που πιθανά προκαλούνται από την χρήση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε ανθρώπινους πληθυσμούς διαφόρων ηλικιών. Στην έρευνα συμμετείχε ένα σύνολο 1470 ανθρώπων διαφόρων ηλικιών (120 άτομα ηλικίας 12-18 ετών, 600 άτομα ηλικίας 18-25 ετών, 400 άτομα ηλικίας 25-60 ετών, και 350 άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 60 ετών), οι οποίοι απάντησαν σε ειδικό ερωτηματολόγιο αξιολόγησης των επιδράσεων της χρήσης κινητής τηλεφωνίας σε ήδη διαγνωσμένες παθήσεις ή σε νέες παθήσεις αν αυτές προκλήθηκαν μεταγενέστερα. Στην έρευνα αξιολογήθηκε και η παράμετρος του χρόνου ομιλίας του κινητού τηλεφώνου. Εξήχθησαν συμπεράσματα σχετικά με τις επιπτώσεις της μη ιονίζουσας ακτινοβολίας των κινητών τηλεφώνων σε ανατομικό, βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο και διατυπώθηκαν προτάσεις για την ασφαλή χρήση της κινητής τηλεφωνίας στις διάφορες ηλικιακές ομάδες.
Εκπαιδευτικός σχεδιασμός και διδασκαλία του μαθήματος της νεοελληνικής γλώσσας σε σχέση με τη γλωσσική πολιτική
Authors: Γεωργιοπούλου Θεοδώρα
Published: August 2021

Με τη συγκεκριμένη διδακτορική διατριβή επιχειρείται η εξέταση και η αξιολόγηση της γλωσσικής πολιτικής που ασκήθηκε στην Ελλάδα την περίοδο 1964-2003. Στο πλαίσιο αυτό εξετάστηκαν τα Αναλυτικά Προγράμματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για το γλωσσικό μάθημα σε συνάρτηση με τη μελέτη του γενικότερου κοινωνικού-πολιτικού-οικονομικού πλαισίου εντός του οποίου ελήφθησαν οι αποφάσεις των φορέων της γλωσσικής πολιτικής. Το προς διευρεύνηση υλικό συγκεντρώθηκε και αξιοποιήθηκε με βάση τις αρχές της ιστορικο-δομικής προσέγγισης (historical-structural approach) και της κυβερνητικότητας (governmentality).
Στάσεις και πρακτικές των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με τη διδασκαλία των φυσικών επιστημών
Authors: Στύλος Γεώργιος
Published: August 2021

Σύμφωνα με έρευνες, οι οποίες έχουν πραγματοποιηθεί σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο, πολλοί εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης δεν ακολουθούν τις σύγχρονες αντιλήψεις, προσεγγίσεις καθώς και μαθησιακές και διδακτικές στρατηγικές που αφορούν τις Φ.Ε. Οι στάσεις, οι πεποιθήσεις και οι αντιλήψεις τους φαίνεται να παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην εφαρμογή των σύγχρονων και καινοτόμων Αναλυτικών Προγραμμάτων με αποτέλεσμα η μελέτη, η ανίχνευση και η διερεύνηση τους να αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για την κατανόηση των μηχανισμών που τις διέπουν.Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο της έρευνας, μέσω ενός ερωτηματολογίου κλειστού τύπου, διερευνήθηκαν:α) οι στάσεις για το γνωστικό αντικείμενο και της διδασκαλίας της Φυσικής και από ποιους παράγοντες επηρεάζονταιβ) οι πρακτικές που αξιοποιούν οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας της Φυσικής και από ποιους παράγοντες επηρεάζονται.Στο δεύτερο στάδιο, μέσω μιας ημι-δομημένης συνέντευξης, διερευνήθηκαν πιο αναλυτικά οι στάσεις, οι πρακτικές, οι αντιλήψεις, οι απόψεις, οι εμπειρίες, οι προτιμήσεις και οι πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για το μάθημα και τη διδασκαλία του μαθήματος των Φ.Ε. και κυρίως των ενοτήτων που αφορούν τη Φυσική.Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν κυρίως τρεις προϋποθέσεις οι οποίες αποτελούν, ταυτόχρονα, και αδυναμίες των εκπαιδευτικών για την αποτελεσματικότερη διδασκαλία των εννοιών της Φυσικής οι οποίες είναι:Α) οι γνώσεις ως προς το περιεχόμενο Β) η εκτέλεση πειραμάτων καιΓ) οι γνώσεις ως προς τη διδακτική μεθοδολογία.Επίσης, οι στατιστικές αναλύσεις των στάσεων και των πρακτικών εμφάνισαν σημαντικές στατιστικές διαφορές ανάμεσα σε παράγοντες όπως το φύλο, τα χρόνια γενικής διδακτικής εμπειρίας, τα χρόνια διδασκαλίας του μαθήματος των Φυσικών Επιστημών κ.λπ.
Κωδικοποίηση δικτύου με στιγμιαία αποκωδικοποίηση σε ασύρματα τηλεπικοινωνιακά συστήματα πολλαπλών δεκτών
Authors: Αθανασιάδου Σοφία
Published: August 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει και επιλύει τρία προβλήματα σε ασύρματα δίκτυα ευρείας εκπομπής με διαγραφές και ανάδραση (broadcast erasure channel networks). Συγκεκριμένα, εξετάζεται ένα σύστημα ενός πομπού και τριών δεκτών - χρηστών με πολλαπλές συνόδους (sessions) μοναδικού αποδέκτη (multiple unicast). Το σύστημα αυτό είναι κορεσμένο, δηλαδή υπάρχει ένας προκαθορισμένος αριθμός πακέτων τα οποία πρέπει να μεταδώσει ο πομπός σε κάθε χρήστη. Το πρόβλημα που τίθεται είναι να επιτευχθεί η βέλτιστη διαμεταγωγή (throughput) χρησιμοποιώντας κωδικοποίηση δικτύου που βασίζεται αποκλειστικά σε πράξεις XOR (Αποκλειστικό Ή - Exclusive OR) και εξασφαλίζοντας στιγμιαία αποκωδικοποίηση. Για την επίλυση του προβλήματος αναπτύχθηκε ένα δίκτυο εικονικών ουρών για την αποθήκευση των προς αποστολή πακέτων στον πομπό, με τη βοήθεια των οποίων αξιοποιείται η πληροφορία που παρέχει η ανάδραση. Ο αλγόριθμος που προτείνεται αποδεικνύεται ότι είναι βέλτιστος για κανάλια με ανεξάρτητες και όμοια κατανεμημένες διαγραφές (independent and identically distributed - i.i.d.), αλλά και για κανάλια με ανεξάρτητες διαγραφές και πιθανότητα διαγραφής μέχρι και 8/9 . Στο δεύτερο πρόβλημα το σύστημα που εξετάζεται διαφέρει στο ότι πρόκειται για στοχαστικό μοντέλο όπου τα πακέτα φτάνουν τυχαία στον πομπό σε οποιαδήποτε χρονοθυρίδα. Το πρόβλημα που τίθεται είναι η ανάπτυξη ενός συστηματικού πλαισίου που χρησιμοποιεί κωδικοποίηση δικτύου βασισμένη αποκλειστικά σε πράξεις XOR για αυθαίρετο αριθμό χρηστών, καθώς και η επίτευξη της βέλτιστης διαμεταγωγής εφαρμόζοντας το συγκεκριμένο πλαίσιο. Για το σκοπό αυτό γενικεύεται το εικονικό δίκτυο του προηγούμενου προβλήματος για αυθαίρετο αριθμό χρηστών, τόσο ως προς τις ουρές που διατηρούνται στον πομπό όσο και ως προς τους κανόνες που διέπουν τη μεταφορά των πακέτων ανάμεσα στις εικονικές ουρές. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ένας αλγόριθμος αντίθλιψης (backpressure) που προσδιορίζει σε κάθε μετάδοση την επιλογή κωδικοποίησης με βάση στιγμιαίες ποσότητες αντί για προκαθορισμένες επιλογές. Το πρόβλημα που προκύπτει είναι ένα πρόβλημα γραμμικού προγραμματισμού το οποίο επιλύεται με τη χρήση αντίστοιχων πακέτων. Αποδεικνύεται ότι ο αλγόριθμος αυτός είναι ο βέλτιστος δυνατός για την περίπτωση των τεσσάρων χρηστών. Το τρίτο πρόβλημα έγκειται στην ανάπτυξη αλγορίθμων για τη μετάδοση πακέτων στο σύστημα του προηγούμενου προβλήματος, οι οποίοι απαιτούν την ενσωμάτωση λιγότερης πλεονάζουσας πληροφορίας σε κάθε πακέτο. Ο προτεινόμενος αλγόριθμος χρησιμοποιεί ένα υποσύνολο των επιλογών κωδικοποίησης σε σχέση με τον αλγόριθμο του δεύτερου προβλήματος. Ο υπολογισμός του μέγιστου ρυθμού μετάδοσης που μπορεί να επιτευχθεί με το συγκεκριμένο αλγόριθμο συνίσταται και πάλι σε ένα πρόβλημα γραμμικού προγραμματισμού το οποίο επιλύεται με τη βοήθεια αντίστοιχων πακέτων, ενώ στη συνέχεια υπολογίζεται η απώλεια σε σχέση με το βέλτιστο όριο χωρητικότητας του καναλιού και παρουσιάζεται γραφικά.
Ανοσοϊστοχημική μελέτη του επιθηλιακού ιστού οδοντογενών περιακρορριζικών αλλοιώσεων
Authors: Καφάς Παναγιώτης
Published: August 2021

Εισαγωγή: Οι ακρορριζικές κύστες αποτελούν τις συχνότερες των κύστεων των γνάθων µεποσοστό εµφάνισης που κυµαίνεται µεταξύ του 60-75% του συνόλου των οδοντογενώνκύστεων. Ο µηχανισµός της απόπτωσης αποτελεί σηµαντικό εξισορροπητικό παράγοντατης φυσιολογικής λειτουργίας καθώς και της παθογένειας των ιστών.Σκοπός: Η wt-p53 (wild type) είναι ρυθµιστής της απόπτωσης και επιδιόρθωσης του DNAτων κυττάρων. Ο συσχετισµός της εµφάνισης των ογκογονιδίων ki67 και bcl-2 µε τον wtp53και η συµµετρία της εµφάνισης µπορεί να δώσει απαντήσεις όσον αφορά στοναποπτωτικό µηχανισµό του επιθηλίου των συγκεκριµένων αλλοιώσεων.Σχεδιασµός Μελέτης: Εργαστηριακή µελέτη που βασίζεται στην έκφραση τωνογκογονιδίων wt-p3, ki67 και bcl-2 στα επιθηλιακά κοκκιώµατα.Χρόνος και Τόπος ∆ράσης: Η συλλογή του δείγµατος πραγµατοποιήθηκε στηνΟδοντιατρική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου κατά την περίοδο 2005-2010.Ασθενείς και Μέθοδοι: Από τους 41 ασθενείς πραγµατοποιήθηκε συλλογή 41 ακρορριζικώναλλοιώσεων. Η ιστοπαθολογική εξέταση έδειξε την παρουσία ακρορριζικής κύστεως ήεπιθηλιακού κοκκιώµατος σε 22 από αυτές τις αλλοιώσεις. Οι υπόλοιπες 19 ήτανακρορριζικά κοκκιώµατα και αποκλείστηκαν από την µελέτη. Οι ασθενείς που έλαβανµέρος ενηµερώθηκαν σύµφωνα µε τις οδηγίες για ερευνητικά πρωτόκολλα σε ανθρώπους.Η εργασία ως µέρος διδακτορικής διατριβής έλαβε έγκριση απο την Επιτροπή Ηθικής και∆εοντολογίας της Οδοντιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.Αποτελέσµατα: Ο έλεγχος ανεξαρτησίας έδειξε ότι τα ογκογονίδια (wt-p53, ki67, bcl2) δενείναι ανεξάρτητα µεταξύ τους. Ο συντελεστής συσχέτισης χρησιµοποιήθηκε αφενός για τηνποσοτική µέτρηση της γραµµικής σχέσης των δύο µεταβλητών (ki67 και bcl2) και αφετέρουγια την µέτρηση της έντασης αυτής. Ο συντελεστής συσχέτισης Pearson στην παρούσαµελέτη ήταν r=0,706. Αυτό αποδεικνύει την ένταση της θετικής συσχέτισης των δύοµεταβλητών (ki67 και bcl2) (p<0.05).Συζήτηση: Τα αποτελέσµατα της παρούσας διατριβής δείχνουν ότι η παρουσία της ki67στην βασική στιβάδα των αναπτυσσόµενων επιθηλίων των ακρορριζικών κύστεωνεπηρεάζεται από την ογκοπρωτεΐνη bcl-2. Η ki67 είναι πυρηνικό αντιγόνο που συσχετίζεταιµε τον πολλαπλασιασµό των κυττάρων και εκφράζεται σε όλες της φάσεις του κυτταρικούκύκλου εκτός από την G0. ∆ηλαδή είµαστε 95% σίγουροι ότι όταν υπάρχει θετικότητα τηςbcl-2 στην βασική στιβάδα των ακρορριζικών κύστεων υπάρχει θετικότητα και της ki67στην ίδια στιβάδα.
Efficient query processing in distributed database systems
Authors: Πανάρετος Αλέξανδρος
Published: August 2021

Στο πλαίσιο της παρούσας Διδακτορικής Διατριβής χρησιμοποιήθηκε εκτενώς η Κατανεμημένη Δομή ART (Autonomous Range Tree) η οποία αποτέλεσε την βάση για την υλοποίηση μίας σειράς αποδοτικών συστημάτων κατανεμημένης διαχείρισης δεδομένων σε ποικίλα πεδία εφαρμογών, όπως: εξομοιωτές μέτρησης της απόδοσης διαφορετικών αλγορίθμων κατανεμημένης δόμησης (P2P Infrastructures or overlays), διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων σε υποδομές ανταλλαγής προστατευμένου ψηφιακού υλικού, διαχείριση δεδομένων που αναπαριστούν επίπεδα ενέργειας σε δίκτυα αισθητήρων και διαχείριση χώρο-χρονικών δεδομένων που αναπαριστούν τροχιές κινούμενων αντικειμένων στο επίπεδο.
Ο ρόλος των εκπαιδευτικών στη διαμεσολάβηση της κυρίαρχης εθνικής ιστορικής αφήγησης στη μετεμφυλιακή Ελλάδα (1949–1974)
Authors: Στυλιανού Μαρία
Published: August 2021

Θέμα της παρούσας εργασίας είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών στη διάχυση και την εμπέδωση της κυρίαρχης εθνικής αφήγησης. Ερευνήσαμε τον επετειακό λόγο των εκπαιδευτικών, τις ομιλίες που οι ίδιοι εκφωνούν κατά τη διάρκεια εθνικών επετείων, καθώς και προφορικές μαρτυρίες συνταξιούχων δασκάλων και καθηγητών της περιόδου αναφοράς. Μελετήσαμε την επίσημη εθνική ιστορική αφήγηση, που εκφέρεται από τους εκπαιδευτικούς και απαντάται στον δημόσιο χώρο, πρωτίστως στην εκπαίδευση, δημοτική και μέση, τα κυρίαρχα πεδία της διαμεσολάβησης αυτής, ιστοριογραφικά και ιδεολογικοπολιτικά. Ακόμη, τη στάση της Υπηρεσίας αναφορικά με τον ρόλο των εκπαιδευτικών στη διαμεσολάβηση της αφήγησης αυτής και τον τρόπο που αυτοί ανταποκρίνονται, καθώς και τους παράγοντες που καθορίζουν τη στάση τους. Επιχειρήθηκε η διερεύνηση πιθανών διαφοροποιήσεων των εκπαιδευτικών ως προς τις εντολές της Υπηρεσίας ή ακόμη και αντιστάσεων, με δεδομένο το ασφυκτικό κλίμα πειθαρχίας που επικρατεί. Η κριτική ανάλυση του λόγου των εκπαιδευτικών ανέδειξε ως βασικές έννοιες τον ελληνοχριστιανισμό, το έθνος, τον εθνικό εαυτό και τον εθνικό άλλο, την εθνικοφροσύνη, την παράδοση, τον ήρωα κ.ά. Επιχειρήθηκε μέσα από τη μελέτη του αρχειακού υλικού και των προφορικών μαρτυριών να καταγραφούν, τα αναλυθούν και να ερμηνευτούν τα χαρακτηριστικά, η λειτουργία, οι αλληλεπιδράσεις και ο βαθμός επιρροής του λόγου των εκπαιδευτικών αναφορικά με την κυρίαρχη εθνική ιστορική αφήγηση στο σχολείο και ευρύτερα στον δημόσιο χώρο.
Βιογεωγραφία βακτηρίων και αφθονία λειτουργικών γονιδίων στη λεκάνη απορροής του ποταμού Κοιλιάρη
Authors: Τσικνιά Μυρτώ
Published: August 2021

Οι μικροοργανισμοί του εδάφους κατέχουν κυρίαρχο ρόλο στους βιογεωχημικούς κύκλους των θρεπτικών στοιχείων και κατά συνέπεια στη λειτουργία και παραγωγικότητα των φυσικών αλλά και ανθρωπογενών οικοσυστημάτων. Είναι κρίσιμη λοιπόν η κατανόηση των παραμέτρων, βιοτικών και αβιοτικών, που επηρεάζουν τα μοτίβα της χωρικής κατανομής των μικροβιακών κοινοτήτων ώστε να είναι εφικτή η πρόβλεψη της απόκρισης τους στην κλιματική αλλαγή αλλά και σε ανθρωπογενείς επεμβάσεις, καθώς επίσης για την ανάπτυξη κατάλληλων “εργαλείων” πρόβλεψης των διεργασιών που εμπλέκονται οι μικροοργανισμοί του εδάφους. Στόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η μελέτη, σε μεγάλη κλίμακα (λεκάνη απορροής), των διακυμάνσεων της κατανομής της μικροβιακής κοινότητας του εδάφους. Για τον στόχο αυτό, η μικροβιακή κοινότητα, μελετήθηκε με την χρήση φυλογενετικών δεικτών και λειτουργικών γονιδίων καθώς επίσης και προσδιορίστηκαν βιογεωχημικές διεργασίες (ρυθμός νιτροποίησης και ανοργανοποίησης C, ενεργότητα ενζύμων) και οι παράγοντες που επιδρούν σε αυτήν (περιβάλλον, κλίμα, χρήσεις γης, ιδιότητες και βάθος εδάφους, χρόνος). Τα αποτελέσματα της διατριβής ερμηνεύτηκαν συνδυάζοντας τα αποτελέσματα των μοριακών αναλύσεων (qPCR, 16S rRNA αλληλούχιση) με μετρήσεις φυσικοχημικών και βιοχημικών παραμέτρων, χρησιμοποιώντας προηγμένες μεθόδους στατιστικής και γεωστατιστικής ανάλυσης. Αρχικά, ο ολικός οργανικός C (TOC) και το pH αναγνωρίστηκαν ως οι σημαντικότερες περιβαλλοντικές παράμετροι που συσχετίζονται με την κατανομή της αφθονίας των μικροβιακών τάξων, καθώς επίσης και παρέχονται ενδείξεις ύπαρξης οικολογικής συνοχής και συντροφικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ των μικροβιακών τάξων, σε επίπεδο λεκάνης απορροής. Η συγκρότηση της μικροβιακής κοινότητας βρέθηκε να διέπεται κυρίως από στοχαστικές διαδικασίες και ειδικότερα από ένα συνδυασμό τυχαίων μεταναστεύσεων, γεννήσεων και θανάτων και διασποράς. Στην συνέχεια, η εφαρμογή μηχανικών μεθόδων μάθησης έδειξε πως οι χρήσεις γης και το βάθος του εδάφους μπορεί να κατηγοριοποιηθεί με βάση τη δομή της μικροβιακής κοινότητας σε υψηλό ταξινομικό επίπεδο. Η ανάλυση των δικτύων για τις χρήσεις γης και τα εδαφικά βάθη, ανέδειξαν στοιχεία σχετικά με τις σχέσεις αλληλεπίδρασης των μικροοργανισμών αλλά και τον πιθανό ρόλο τους στους βιογεωχημικούς κύκλους του C και N για την περιοχή μελέτης μας. Πιο συγκεκριμένα, για τον κύκλο του Ν, μελετήθηκαν οι διάφορες διεργασίες του στην περιοχή του ποταμού Κοιλιάρη και οι περιβαλλοντικές παράμετροι που τις επηρεάζουν, μέσω της ποσοτικοποίησης των λειτουργικών γονιδίων που εμπλέκονται σε αυτές. Υπολογίστηκε η αφθονία των αζωτοδεσμευτικών βακτηρίων, των οξειδωτών της αμμωνίας και των απονιτροποιητών, συμπεριλαμβανομένου και του πρόσφατα αναγνωρισμένου clade II του γονιδίου nosZ. Οι περιβαλλοντικές παράμετροι που προσδιορίστηκαν, με σημαντικότερη το pH, εξήγησαν μέχρι και το 80% της διακύμανσης της αφθονίας των λειτουργικών ομάδων και οι χρήσεις γης βρέθηκε να καθορίζουν την ισχύ και το είδος των σχέσεων που παρατηρήθηκαν μεταξύ των λειτουργικών ομάδων.
Η ανάπτυξη των μεταμορφoλογικών ικανοτήτων παιδιών από το νηπιαγωγείο στην Β΄ τάξη δημοτικού και η σχέση τους με τη μάθηση της ανάγνωσης και της ορθογραφημένης γραφής
Authors: Γρηγοράκης Ιωάννης
Published: August 2021

Η έρευνα αυτή εξέτασε διαχρονικά την ανάπτυξη των μεταμορφολογικών ικανοτήτων 215 παιδιών από το νηπιαγωγείο στη Β΄ τάξη δημοτικού και τη σχέση τους με τη μάθηση της ανάγνωσης και της ορθογραφημένης γραφής. Η μορφολογική επίγνωση αξιολογήθηκε τόσο στο νηπιαγωγείο όσο και στις δύο πρώτες τάξεις του δημοτικού με εφτά κριτήρια μέτρησης, καθένα από τα οποία αξιολογούσε διαφορετική μεταμορφολογική ικανότητα. Παράλληλα, στο νηπιαγωγείο τα παιδιά αξιολογήθηκαν ως προς τις γενικές γνωστικές τους ικανότητες (π.χ. βραχύχρονη μνήμη, εκφραστικό λεξιλόγιο) και τις πρώιμες δεξιότητες γραμματισμού (π.χ. γνώση ήχου γραμμάτων, φωνολογική επίγνωση). Συμμετέχοντες στην έρευνα ήταν επίσης οι νηπιαγωγοί και οι γονείς των παιδιών από τους οποίους ζητήθηκε να απαντήσουν μέσω ερωτηματολογίων για τη συχνότητα των διδακτικών πρακτικών ως προς την καλλιέργεια των μορφολογικών γνώσεων και για τη συχνότητα επαφής των παιδιών με το γραπτό λόγο κατά την προσχολική ηλικία αντίστοιχα. Στο τέλος τόσο της Α΄ όσο και της Β΄ τάξης του δημοτικού αξιολογήθηκε η αναγνωστική ικανότητα ως προς την ακρίβεια και την ταχύτητα ανάγνωσης λέξεων ψευδολέξεων και ως προς την αναγνωστική κατανόηση, καθώς και η ικανότητα ορθογραφημένης γραφής κλιτικών επιθημάτων και θεματικών ριζών σε λέξεις ψευδολέξεις.Τα αποτελέσματα της έρευνας επισήμαναν αφενός την εξελικτική πορεία και το διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης των μεταμορφολογικών ικανοτήτων και αφετέρου τη στενή σχέση τους με συγκεκριμένους γνωστικούς και μεταγλωσσικούς παράγοντες. Επίσης, ανέδειξαν τον προγνωστικό ρόλο της μορφολογικής επίγνωσης στην αναγνωστική κατανόηση και σε ένα δεύτερο βαθμό στην ακρίβεια ανάγνωσης λέξεων με μορφηματικά χαρακτηριστικά. Αντίθετα, δεν κατέγραψαν οποιαδήποτε συμβολή των μεταμορφολογικών ικανοτήτων στην ταχύτητα ανάγνωσης λέξεων και ψευδολέξεων ανεξάρτητα από τη μορφηματική τους δομή. Επιπλέον, επισήμαναν τον προγνωστικό ρόλο της μορφολογικής επίγνωσης στην ορθογραφημένη γραφή των κλιτικών επιθημάτων των λέξεων και όχι των ψευδολέξεων. Τέλος, κατέδειξαν ότι συγκεκριμένες μεταμορφολογικές ικανότητες τόσο στο νηπιαγωγείο όσο και στην Α΄ τάξη συνέβαλαν σημαντικά στην ορθογραφημένη γραφή των θεματικών ριζών λέξεων και ψευδολέξεων στην Α΄ και τη Β΄ τάξη αντίστοιχα.Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας μπορούν να χρησιμεύσουν στο σχεδιασμό ειδικότερων ερευνητικών προσεγγίσεων των γνωστικών λειτουργιών της ανάγνωσης και της ορθογραφημένης γραφής με βάση το αναπτυξιακό πλαίσιο των επιμέρους μεταμορφολογικών ικανοτήτων.
Παγκοσμιοποίηση, νεοφιλελευθερισμός και κρίση
Authors: Άρνου Παναγιώτα
Published: August 2021

Αντικείμενο της διατριβής αποτελούν οι επιδράσεις της διαδικασίας της οικονομικής παγκοσμιοποίησης από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα, και ιδιαίτερα των πολιτικών της διαστάσεων, καθώς και οι επιδράσεις της οικονομικής και πολιτικής κρίσης που ακολούθησε από το 2007 και μετά, στο σύγχρονο δημοκρατικό κεκτημένο. Το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος είναι το σύγχρονο δημοκρατικό κράτος και οι επιδράσεις που αυτό επιδέχεται στο προαναφερθέν πλαίσιο. Ο κύριος προβληματισμός έγκειται στο κατά πόσο οι μεταβολές των οποίων διέρχεται το δημοκρατικό κράτος υπονομεύουν το σύγχρονο δημοκρατικό κεκτημένο. Διερευνώνται, συγκεκριμένα, οι τάσεις αλλοίωσης του σύγχρονου δημοκρατικού κεκτημένου και η εξέλιξη της κρίσης σε γενικευμένη κρίση πολιτικής και κρίση δημοκρατίας. Η ανάλυση για τη φιλελεύθερη ή αστική δημοκρατία ξεκινά από την αναγνώριση των δύο διαφορετικών παραδόσεων της, αυτών του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας. Μελετάται η συγκρουσιακή συμβίωση των δύο αυτών διαφορετικών συλλογισμών. Στη διατριβή ακολουθείται η θεωρητική προσέγγιση της δημοκρατίας ως ένα κεκτημένο των σύγχρονων κοινωνιών ή ένα κεκτημένο αυτού που ονομάζουμε σύγχρονο αστικό πολιτισμό, μια προσέγγιση που επιτρέπει την κατανόησης του διττού χαρακτήρα της φιλελεύθερης δημοκρατίας αλλά και των οπισθοδρομήσεων που μπορούν να υποστούν οι δημοκρατικές λειτουργίες του σύγχρονου κράτους και τα δημοκρατικά δικαιώματα, υπό συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις.Υποστηρίζεται επιπρόσθετα ότι ο γενικευμένος χαρακτήρας που λαμβάνει η κρίση σε πολλές κοινωνίες γεννά τις προϋποθέσεις αυταρχικών φαινομένων.
Καλλιτεχνικές πρωτοπορίες
Authors: Ορφανός Προκόπιος
Published: August 2021

Στην παρούσα μελέτη αντικείμενο διαπραγμάτευσης είναι μια ιστορική, κοινωνική και φιλοσοφική προσέγγιση του Dada και του ιταλικού Φουτουρισμού. Κύριοι όροι ανάλυσης είναι η γραφή και η επιτέλεση. Αρχικά διερευνώνται οι δύο όροι, μέσα από μια συζήτηση που αφορά τις κοινωνικές επιστήμες και τη θεωρία της επιτέλεσης. Παράλληλα θίγονται θέματα σχετικά με τη γραφή και την επιτέλεση μέσα από κείμενα του Πλάτωνα και του Derrida.Στη συνέχεια εξετάζονται ο γραπτός λόγος και οι καλλιτεχνικές δράσεις των δύο κινημάτων της ιστορικής πρωτοπορίας. Επιπλέον, η έρευνα επεκτείνεται στην αλληλεπίδραση με το κοινό και στις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις της δραστηριότητας των καλλιτεχνικών ομάδων. Στόχος είναι η πληρέστερη παρουσίαση των κινημάτων τα οποία συνδυάζουν τον γραπτό λόγο, τη δράση και την παρέμβαση στην κουλτούρα, την καθημερινότητα και τα πολιτικά δρώμενα. Έτσι, αναδεικνύονται συνάφειες στα πεδία παρέμβασης του κάθε κινήματος, καθώς και τρόποι με τους οποίους οι καλλιτεχνικές ομάδες ''γράφουν'' στην κοινωνία και στην κουλτούρα.Τέλος, προτείνεται ένα σχήμα που αφορά την ανάλυση των όρων της επιτέλεσης και της γραφής, με αφετηρία σχήματα που προέρχονται από την ανθρωπολογία. Έτσι, προσεγγίζονται τρεις επιμέρους ''στάσεις'' για την εξέταση των κύριων όρων: πόλωση, γνώση, διασπορά, με στόχο την ανάδειξη παράλληλων και δυναμικών διαδικασιών. Η διαμόρφωση μιας γραφής που επιτελεί και μιας επιτέλεσης που γράφει, γίνεται μέσα από τη διάσταση και την αναδιαμόρφωση της υπάρχουσας κουλτούρας, τη δημιουργική γνώση, και τη διάδοση της δραστηριότητας. Η επιτέλεση προσεγγίζεται μέσα από τη γραφή: η μία ως συστατικό στοιχείο της άλλης.Με αυτούς τους τρόπους συναντώνται γνωστικές πειθαρχίες των κοινωνικών επιστημών, με την ιστορία της τέχνης και τη φιλοσοφία. Η παρούσα ανάλυση δεν διακρίνει το ιστορικό και το θεωρητικό στοιχείο ως δύο οντότητες, αλλά ως μέρη του ίδιου αντικειμένου με διαφορετικές ιδιότητες.
To ενυπόγραφο έργο του ιερομονάχου Δαμασκηνού εξ Ιωαννίνων
Authors: Περράκης Ιωάννης
Published: August 2021

Στήν ἐν λόγω διατριβή παρουσιάζεται τό ἠπειρωτικῆς καταγωγῆς καλλιτεχνικό ἐργαστήριο τοῦ ἱερομονάχου Δαμασκηνοῦ, βάσει τοῦ ἐνυπόγραφου ἔργου του: τά καθολικά τῶν μονῶν Ἁγ. Δημητρίου (1691) στή Σκύρο καί Καρακάλλου (1717) στό Ἅγιον Ὄρος καί τό ναό τῆς Παναγίας Κουκουζέλισσας (1719) στή Μονή Μεγίστης Λαύρας στό Ἅγιον Ὄρος. Τό ἐργαστήριό του κυριάρχησε στήν καλλιτεχνική παραγωγή τοῦ Ἁγίου Ὄρους στό μεταίχμιο τοῦ 17ου μέ τόν 18ο αἰ. Κατά τήν περίοδο ἀπό τή δεύτερη πεντηκονταετία τοῦ 17ου αἰ. ἕως τά μέσα τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 18ου αἰ. οἱ ἁγιορειτικές μονές μετακαλοῦν ζωγράφους ἀπό τά πολυάριθμα δραστήρια καλλιτεχνικά ἐργαστήρια τῆς ἠπειρωτικῆς Ἑλλάδας. Μέσα σέ αὐτό τό κλίμα ἐντάσσεται καί τό ἔργο τοῦ ἱερομονάχου Δαμασκηνοῦ, οἱ καλλιτεχνικές καταβολές τοῦ ὁποίου ἀνιχνεύονται στό ἠπειρωτικῆς καταγωγῆς καλλιτεχνικό ἐργαστήριο πού ἐργάστηκε στό διάστημα 1682-1685 στά παρεκκλήσια τῶν μονῶν Χιλανδαρίου καί Βατοπαιδίου. Διευρύνονται τά χρονικά ὅρια τῆς καλλιτεχνικῆς δράσεως τοῦ ζωγράφου (1687/8-1727) μέ περαιτέρω ἀποδόσεις ἀνυπόγραφων ἔργων. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο παρακολουθεῖται ἡ ἐπαγγελματική ἐξέλιξη τοῦ ἰδίου καί τοῦ ἐργαστηρίου του.Τά μνημεῖα, στά ὁποῖα περιλαμβάνονται τά ἐνυπόγραφα ἔργα τοῦ ζωγράφου, ἐξετάζονται ἀπό ἀρχιτεκτονικῆς πλευρᾶς μέ τίς ἐπιγραφές τους, καθώς καί τά εἰκονογραφικά τους προγράμματα. Μέσα ἀπό τή συγκριτική ἐξέταση τῶν τελευταίων ἀναδεικνύεται ἡ καίρια ἐξάρτηση τοῦ καλλιτέχνη ἀπό τούς σχετιζόμενους μέ τό ζωγράφο Τζώρτζη ἀθωνικούς ναούς, ἰδιαίτερα ἀπό τό καθολικό τῆς Μονῆς Δοχειαρίου (1567/8), ἀλλά καί ἀπό ἄλλα μνημεῖα, ὅπως τά ἔργα τῶν Θεοφάνη (1535) καί Φράγγου Κατελλάνου (1560) στόν κυρίως ναό καί στό παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγ. Νικολάου τοῦ καθολικοῦ τῆς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας, καθώς καί ἀπό μνημεῖα τοῦ χώρου ἐπιρροῆς τῆς Σχολῆς βορειοδυτικῆς Ἑλλάδας.Τό ζωγραφικό του ἔργο ἀναλύεται εἰκονογραφικά καί τεχνοτροπικά. Εἰκονογραφικά κινεῖται ἐκλεκτικιστικά σέ ἕνα πλαίσιο βιοτεχνικῆς ἀναπαραγωγῆς θεμάτων ἀπό τόν καλλιτεχνικό χῶρο ἐπιρροῆς τῆς Σχολῆς βορειοδυτικῆς Ἑλλάδας καί ἰδιαίτερα ἀπό τό χῶρο καταγωγῆς του, τήν Ἤπειρο. Τονίζεται ἡ ἰδιαίτερη σχέση του μέ τό καλλιτεχνικό ἐργαστήριο πού ἱστόρησε παρεκκλήσια τῶν μονῶν Χιλανδαρίου καί Βατοπαιδίου ἀλλά καί οἱ ἐπιδράσεις πού δέχτηκε ἀπό τούς ζωγράφους τοῦ 16ου αἰ., Τζώρτζη, Θεοφάνη καί Φράγγο Κατελλάνο, τό ἔργο τῶν ὁποίων γνώρισε καί μελέτησε στόν Ἄθωνα. Ὡς πρός τήν τεχνοτροπία ἡ σύνθεση τῶν παραστάσεων, ἡ διαμόρφωση τοῦ φυσικοῦ τοπίου, ἡ τυπολογία καί ἡ μορφολογία τῶν ἀρχιτεκτονημάτων, τά ἀρχιτεκτονικά συστήματα κατά τά ὁποῖα ὀργανώνονται, ὁ ρόλος τους στή σύνθεση καί ἡ λειτουργικότητά τους τά ἐντάσσουν γενικά στό εὐρύτερο πλαίσιο τῆς μεταβυζαντινῆς ζωγραφικῆς τοῦ 16ου – 18ου αἰ., στό ὁποῖο ἀποκρυσταλλώ¬θηκε ἡ προγενέστερη βυζαντινή παράδοση. Ἐξετάζονται, τέλος, οἱ τάσεις τεχνοτροπικῆς ἀνανεώσεως καί «ἐκσυγχρονισμοῦ», πού ἐμφανίζει ὁ Δαμασκηνός μετά τή σταδιακή ἐπικράτηση τοῦ καλλιτεχνικοῦ κινήματος τοῦ Διονυσίου τοῦ ἐκ Φουρνᾶ.