bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Μελέτη της ιστιοκυτταρικής αντίδρασης του ενδομητρικού στρώματος σε υπερπλασία και αδενοκαρκίνωμα του ενδομητρίου
Authors: Λάριου Κωνσταντίνα
Published: August 2021

Iστιoκυτταρική αντίδραση του ενδομητρικού στρώματος βρέθηκε σε 30% των περιπτώσεων αδενοκυστικής υπερπλασίας, σε 40% των περιπτώσεων αδενωματώδους υπερπλασίας και σε 45% των περιπτώσεων άτυπης αδενωματώδους υπερπλασίας. Επίσης ιστιοκυτταρική αντίδραση του ενδομητρικού στρώματος παρατηρήθηκε σε 36% των περιπτώσεων καλά διαφοροποιημένου αδενοκαρκινώματος ενδομήτριου, σε 32% των περιπτώσεων μέτρια διαφοροποιημένου αδενοκαρκινώματος και σε 13,5% των περιπτώσεων αδιαφοροποίητου αδενοκαρκινώματος ενδομήτριου. Δεν βρέθηκε ποσοτική συσχέτιση μεταξύ της ιστιοκυτταρικής αντίδρασης και του βαθμού διαφοροποίησης του αδενοκαρκινώματος, του βαθμού υπερπλασίας και της ηλικίαςτων ασθενών. Σχολιάστηκαν υποθέσεις γιά την προέλευση των αφρωδών κυττάρων και την ερμηνεία του φαινόμενου αυτού που παραμένει ανοιχτό γιά παραπέρα έρευνα και κατανόηση.
Η έγχρωμη doppler υπερηχοϋστερογραφία στην μελέτη ασθενών με πάχυνση του ενδομήτριου
Authors: Κουρέας Ανδρέας
Published: August 2021

Σκοπός της μελέτης μας είναι η μελέτη ασθενών με μητρορραγία ή μηνορραγία που παρουσιάζουν πάχυνση του ενδομήτριου με την τεχνική της ενδοκολπικής έγχρωμης Doppler υπερηχοϋστερογραφίας. Η τεχνική αυτή συμβάλει αφενός στο να γίνει διάκριση μεταξύ των εστιακών και διάχυτων παθήσεων του ενδομήτριου και αφετέρου στο να αναγνωριστούν υποβλεννογόνιες καταστάσεις (όπως ινομυώματα) οι οποίες μπορεί να εκδηλωθούν με αιμορραγία. Οι ασθενείς αρχικά υποβάλλονταν σε ενδοκολπικό υπερηχογράφημα και εν συνεχεία σε υπερηχοϋστερογραφία με την χρήση ειδικού καθετήρα ο οποίος φέρει μπαλόνι και έχει διάμετρο 5 Fr (Η/S Catheter set, Ackard Laboratories). Εισάγονται 10- 20 ml φυσιολογικού ορού και λαμβάνονται εικόνες σε διάφορα επίπεδα. Σε χρονικό διάστημα 26 μηνών εξετάσθηκαν 43 ασθενείς με αιμορραγία στις οποίες το απλό υπερηχογράφημα (υπερηβικό ή ενδοκολπικό ) ανέδειξε πάχυνση του ενδομήτριου. Από τις ασθενείς αυτές στην μελέτη μας περιελήφθησαν 35 οι οποίες υπεβλήθησαν σε ενδοκολπικής έγχρωμης Doppler υπερηχοϋστερογραφίας. Οι ασθενείς διακρίθηκαν στις προεμμηνοπαυσιακές (14 συνολικά) και στις μετεμμηνοπαυσιακές (21 συνολικά). Στην ομάδα των μετεμμηνοπαυσιακών ασθενών 13 έπασχαν από καρκίνο ενδομήτριου ιστολογικά αποδεδειγμένο, 3 είχαν ενδομητρικούς πολύποδες, 4 είχαν υπερπλασία ενδομήτριου συνεπεία λήψεως ταμοξιφαίνης για καρκίνο του μαστού και 1 έπασχε από σάρκωμα μήτρας. Στην ομάδα των προεμμηνοπαυσιακών ασθενών, 5 είχαν πολύποδες μήτρας, 2 εξ αυτών καρκίνο ενδομήτριου, σε 2 αποδείχθηκε ότι η πάχυνση του ενδομήτριου οφειλόταν σε φυσιολογικό εκκριτικό ενδομήτριο και τέλος σε 5 η αιμορραγία οφειλόταν σε υποβλεννογόνια αίτια όπως ινομυώματα (σε 3 ασθενείς), αδενομύωμα (σε 1 ασθενή) και λίπωμα μήτρας (σε 1 ασθενή). Τα ευρήματα της υπερηχοϋστερογραφίας συσχετίστηκαν με τα παθολογοανατομικά ευρήματα σε 31 ασθενείς. Στις υπόλοιπες λόγω της καλοήθους φύσεως των παθήσεων τους δεν υπήρξε ιστολογική επιβεβαίωση. Η υπερηχοϋστερογραφία είναι μία απλή και καλά ανεκτή μέθοδος από την ασθενή, η οποία βελτιώνει σημαντικά την εκτίμηση του δυνητικά παθολογικού ενδομήτριου. Ουσιαστικά δεν έχει καμία αντένδειξη, πλην της ενεργού πυελικής φλεγμονώδους νόσου και ουσιαστικά καμία σοβαρή επιπλοκή. Μπορεί να εκτελεστεί γρήγορα χωρίς προετοιμασία των ασθενών, έχει χαμηλό κόστος και το σημαντικότερο όλων είναι ότι δίνει στον παραπέμποντα ιατρό σημαντικές πληροφορίες οι οποίες θα συμβάλουν στο να σχεδιαστεί με ακρίβεια η περαιτέρω θεραπευτική αντιμετώπιση της ασθενούς.
Μελέτη χημικής σύστασης αιθαιρίων ελαίων ορισμένων αρωματικών φυτών της ελληνικής χλωρίδας
Authors: Γαρδέλη Χρυσαυγή
Published: August 2021

Στην εργασία αυτή συγκρίθηκε η μέθοδος παραλαβής αιθέριων ελαίων με τη συσκευή Clevenger με μια μέθοδο απομόνωσης, την μικροεκχύλιση στερεός φάσης (SPME). Η μελέτη έγινε στα φυτά της ρίγανης (Origanum vulgare ssp. hirtum), του τσαγιού του βουνού (Sideritis spp.), της μέντας (Mentha spp.) και του δυόσμου (Mentha spp.). Στόχος ήταν η μελέτη της επίδρασης της μεθόδου διαχωρισμού στη σύσταση των αιθέριων ελαίων. Από την ανάλυση των αιθέριων ελαίων που έγινε με GC-MS βρέθηκε ότι η κύρια χημική ομάδα τερπενικών ουσιών που χαρακτηρίζει το κάθε φυτό προσδιορίζεται εξίσου καλά και με τις δύο μεθόδους. Η μέθοδος της υδροαπόσταξης ήταν στατιστικά σημαντικά πιο ευαίσθητη από την SPME στις περιπτώσεις (τσάι του βουνού και δυόσμος) που τα αποτελέσματα των δύο μεθόδων διέφεραν. Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διατριβής αποτέλεσε η εποχική διακύμανση της χημικής σύστασης των αιθέριων ελαίων έξι αρωματικών φυτών: μυρτιά (Myrtus communis L.), σχίνος (Pistacia lentiscus L.), θυμάρι (Coridothymus capitatus Reinchenb. fil.), θρούμπη {Satureja thymbra L.), φασκόμηλο (Salvia fruticosa Miller), δενδρολίβανο {Rosmarinus officinalis L.).
Η προγνωστική σημασία των γονιδίων της απόπτωσης σε ασθενείς με μη - Hodgkin λέμφωμα στομάχου
Authors: Χαραλάμπους Γεώργιος
Published: August 2021

Η βιολογική σημασία της έκφρασης των γονιδίων bcl-2, bax και p53 στους ασθενείς με γαστρικό non-Hodgkin λέμφωμα είναι αμφιλεγόμενη. Εξετάσαμε την προγνωστική αξία αυτών των γονιδίων σε 36 ασθενείς με γαστρικό λέμφωμα που υποβλήθηκαν σε θεραπεία στην κλινική μας μεταξύ 1990 και 1995. Για το σκοπό αυτό εξετάσαμε δείγματα μέσα σε παραφίνη από 36 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αρχική εκτομή του στομάχου για γαστρικό λέμφωμα και αναλύθηκαν ανοσοϊστοχημικά για την γονιδιακή έκφραση bcl-2, bax και p53. Έκφραση του bax παρατηρήθηκε σε 24 από τους 36 ασθενείς (66,7%), του p53 σε 8 από τους 36 (16,7%) και bcl-2 κυτταροπλασματική χρώση ανιχνεύθηκε σε 6 από τους 36 ασθενείς (16,7%). Πραγματοποιήσαμε μία ανάλυση μίας μεταβλητής για να εξετάσουμε την πιθανή συσχέτιση ανάμεσα στην έκφραση αυτών των γονιδίων και την επιβίωση των ασθενών μας. Η έκφραση της πρωτεΐνης bax βρέθηκε ότι αποτελεί στατιστικά σημαντικό προγνωστικό παράγοντα (p=0,049). Η πρωτεϊνική έκφραση των p53 και bcl-2 δεν είχε σημαντική συσχέτιση με την επιβίωση. Στην ομάδα των ασθενών με bcl-2(-) (n=30), αυτοί που ήταν bax(+) είχαν στατιστικά σημαντικά καλύτερη επιβίωση από αυτούς που ήταν bax(-)(63,3% έναντι 36,7%, p=0,03). Υπήρχε επίσης στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην έκφραση του p53 και του βαθμού του όγκου (p=0,0014). Η πρωτεϊνική έκφραση p53 αυξάνονταν με το βαθμό του όγκου. Η έκφραση του bax είναι σημαντικό προγνωστικός παράγοντας στους ασθενείς με γαστρικό λέμφωμα. Η προγνωστική του αξία αυξάνεται σημαντικά όταν εξετάζεται σε bcl-2(-) ασθενείς, αλλά η έκφραση του bax δεν αποδείχθηκε ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας. Η έκφραση του bcl-2 και του p53 δεν έχει προγνωστική σημασία. Η έκφραση του p53 φαίνεται να αντιπροσωπεύει ένα δείκτη απώλειας της διαφοροποίησης.
Ανάλυση κυτταρικού DNA με κυτταρομετρία ροής σε δείγμα μυελού των οστών ασθενών με πολλαπλούν μυέλωμα και άλλες γαμμαπάθειες
Authors: Μάλαμος Δημήτριος
Published: August 2021

Το πολλαπλούν μυέλωμα (MM), η μακροσφαιριναιμία Waldenstrom (MW), και η μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρίνιστης σημασίας (MGUS) είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά νοσήματα με κοινό γνώρισμα την παραγωγή και ανίχνευση παραπρωτεΐνης (Μ-πρωτεΐνη) στον ορό, ούρα και σε άλλα βιολογικά υγρά.Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η συσχέτιση των ευρημάτων της DNA ανάλυσης και της ανοσοφαινοτυπικής ανάλυσης με τη βοήθεια της κυτταρομετρίας ροής και των επιπέδων των διαλυτών υποδοχέων της IL-6 (sIL-6R, sgpl30) με διάφορα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα ώστε να προσδιορισθούν οι πιθανές παράμετροι που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάγνωση και την πρόγνωση των ασθενών με MM, MW και με MGUS.Η DNA ανάλυση με κυτταρομετρία ροής έδειξε ανευπλοειδία στο μυελό των οστών σε 37 από τους 57 ασθενείς με ΜΜ και D.I. 1,07 (0,82- 2,00), σε 3 από τους 12 ασθενείς με MGUS D.I. 1,00 (0,93-1,24) και σε 2 από τους 4 με MW με D.I. 1,07 και 1,09.Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ ΜΜ και MGUS όσον αφορά το ποσοστό ασθενών με ανευπλοειδία (ρ=0,011) και το DI(p=0,021).Το φύλο (άνδρες>γυναίκες), ο τύπος της ελαφράς αλύσου (κ>λ) και η οστική νόσος (κατάγματα/οστεολύσεις>οστεοπενία, μονήρης οστεόλυση) και ο υψηλός αριθμός των πλασματοκυττάρων (>50%) είχαν στατιστικά σημαντική σχέση με την ανίχνευση ανευπλοειδίας σε ασθενείς με ΜΜ.Το φύλο (άνδρες>γυναίκες) και ο τύπος της ελαφράς αλύσου (κ>λ) συσχετιζόταν με την τιμή του DI, σε επίπεδο σημαντικότητας ρ<0,05.Η ηλικία (>64 ετών) και ο τύπος της ελαφράς αλύσου (κ>λ) ήσαν στατιστικά σημαντικά σχετιζόμενες με το ποσοστό των μονοπύρηνων κυττάρων σε φάση σύνθεσης (S). Η ανοσοφαινοτυπική ανάλυση επιβεβαίωσε τη μεγάλη ετερογένεια των διάφορων αντιγόνων επιφάνειας (Ags) στα εξετασθέντα δείγματα μυελού με κυτταρομετρία ροής που παρατηρήθηκε μεταξύ των ασθενών μας με διαφορετική αλλά και με την ίδια νόσο.Το ποσοστό των CD38+Kai των CD56+ κυττάρων ήταν σημαντικά υψηλότερο σε οριακό επίπεδο στα IgG σε σχέση με τα IgA MM σε επίπεδο σημαντικότητας ρ<0,10. Στο ίδιο στατιστικό επίπεδο, το ποσοστό των πλασματοκύτταρων που ήταν ταυτόχρονα CD38+ CD56+ ήταν σημαντικά μεγαλύτερο σε ΜΜ σταδίου III ενώ αντίθετα των CD38 πλασματοκύτταρων σε ΜΜ με στάδιο I.Η συχνότητα έκφρασης του CD38 Ag βρέθηκε 5 φορές υψηλότερη στα ΜΜ με ανευπλοειδία όπου υπερτερούσαν οι κ αλύσεις.Η παρούσα μελέτη επιβεβαίωσε τη στατιστικά σημαντική διαφορά στις συγκεντρώσεις των διαλυτών υποδοχέων (sIL-6R και sgpl30R) μεταξύ των ασθενών με ΜΜ και των φυσιολογικών μαρτύρων. Μεγαλύτερες τιμές είχαν καταγράφει στους ασθενείς με ΜΜ.Η συγκέντρωση του sIL-6R φαίνεται να συναρτάται σημαντικά με τον τύπο της παραπρωτεΐνης (IgG>IgA) αλλά όχι με την ανίχνευση ανευπλοειδίας.Η συγκέντρωση της sgpl30 δεν είχε καμιά στατιστική διαφορά ανάλογα με τον τύπο της παραπρωτεΐνης αλλά και με την ανίχνευση ανευπλοειδίας.Από τους 57 ασθενείς με ΜΜ κατέληξαν οι 23. Ο χρόνος επιβίωσης και η διάρκεια ανταπόκρισης στη χημειοθεραπεία φαίνεται να ήταν ανεξάρτητος των παραμέτρων της DNA ανάλυσης.
Η πλοειδία του δεοξυριβονουκλεϊκού οξέος ως προγνωστικός δείκτης της επιβίωσης σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ριζική κυστεοπροστατεκτομή για αντιμετώπιση καρκίνου της ουροδόχου κύστης
Authors: Αλμπάνης Στέφανος
Published: August 2021

Σκοπός: Ο καθορισμός της προγνωστικής σημασίας της πλοειδίας του DNA στην επιβίωση ασθενών πασχόντων από καρκίνο του μεταβατικού επιθηλίου της ουροδόχου κύστης.Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 66 ασθενείς, με καρκίνο της κύστης, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε ριζική κυστεοπροστατεκτομή στο διάστημα μεταξύ Ιανουάριου 1989 και Δεκεμβρίου 1992. Η πλοειδία του DNA μελετήθηκε με κυτταρομετρία ροής σε υλικό παραφίνης.Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, ανάλογα με το στάδιο του όγκου και την πλοειδία του DNA και η πενταετής επιβίωση καθορίστηκε για την κάθε ομάδα ξεχωριστά.Αποτελέσματα: Η πενταετής επιβίωση για την πρώτη(διπλοειδείς Τ3α ή χαμηλότερου σταδίου) και τη δεύτερη ομάδα (διπλοειδείς Τ3β-Τ4 και ανευπλοειδείς Τ3α ή χαμηλότερου σταδίου) ήταν 100% και 66,67% αντίστοιχα. Όλοι οι ασθενείς της τρίτης ομάδας (ανευπλοειδείς Τ3β-Τ4) απεβίωσαν στη διάρκεια της πενταετίας.Η πενταετής επιβίωση για τους ασθενείς με στάδιο νόσου Τ1, Τ2, Τ3α, Τ3β και Τ4 ήταν 85,71%, 87,715, 66,67%, 22,2% και 0% αντίστοιχα.Το πενταετές διάστημα επιβίωσης για τους ασθενείς με διπλοειδείς όγκους ήταν 100% και για τους ασθενείς με ανευπλοειδείς όγκους ήταν 30%. Με την μονοπαραγοντική ανάλυση, παράγοντες όπως το στάδιο του όγκου, η πλοειδία, ο βαθμός διαφοροποίησης και η λεμφαδενική διασπορά βρέθηκαν να έχουν ανεξάρτητη προγνωστική σημασία.Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι ο συνδυασμός της πλοειδίας και του σταδίου του όγκου παρέχει μεγαλύτερη προγνωστική αξία από τον κάθε ένα παράγοντα ξεχωριστά.Συμπέρασμα: Η πλοειδία του DNA σε συνδυασμό με το παθολογοανατομικό στάδιο της νόσου προσφέρουν επιπρόσθετη προγνωστική πληροφορία στους ασθενείς με καρκίνο του μεταβατικού επιθηλίου της κύστης, δίνοντας πολύτιμη εκτίμηση του προσδόκιμου της επιβίωσης των ασθενών και επιπρόσθετα, της το δυνατό καλύτερης θεραπευτικής αντιμετώπισης των ασθενών.
Διερεύνηση της καρδιοπροστασίας που επάγεται μετά από ισχαιμική προπόνηση σε απομονωθείσες καρδιές επιμύων που έχουν υποβληθεί αρχικά σε ισχαιμία
Authors: Κόκκινος Αλέξανδρος
Published: August 2021

Στόχος της διατριβής ήταν η διερεύνηση του κατά πόσον η ισχαιμική προπόνηση προστατεύει επαρκώς το ισχαιμικό μυοκάρδιο. Χρησιμοποιήθηκαν απομονωθείσες καρδιές επιμύων σε πειραματική διάταξη Langendorff. Υπεβλήθησαν σε ισχαιμία 20 λεπτών, της οποίας προηγήθηκαν περίοδοι ισχαιμίας 20, 15 και 10 λεπτών στις τρείς ομάδες επιμύων, με διαχωρισμό σε υποομάδες αναλόγως της μη εφαρμογής ισχαιμικής προπονήσεως ή της εφαρμογής της προ ή μετά την αρχική ισχαιμία. Ως δείκτης μετισχαιμικής ανάκαμψης χρησιμοποιήθηκαν η τελοδιαστολική πίεση της αριστεράς κοιλίας, η ανάκαμψη της αναπτυσσόμενης πιέσεως της αριστεράς κοιλίας και της θετικής και αρνητικής πρώτης παραγώγου της. Ως δείκτης νέκρωσης χρησιμοποιήθηκε η συγκέντρωση της CK στο εκρέον διάλυμα διαπότισης. Το συμπέρασμα ήταν ότι η ισχαιμική προπόνηση δεν παρείχε αξιόλογη προστασία στα ζώα που υπεβλήθησαν αρχικά σε ισχαιμία 20 ή 15 λεπτών. Στα ζώα που υπεβλήθησαν σε ισχαιμία 10 λεπτών αυτή είχε η ίδια θέση ισχαιμικής προπονήσεως. Τα αποτελέσματα μπορούν να έχουν πρακτικές κλινικές προεκτάσεις.
Συμβολή στην αιτιολογία της σαρκοείδωσης
Authors: Χρονόπουλος Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Όπως έδειξαν πρόσφατες έρευνες η ενδοτραχειακή έκγχυση βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος από σαρκοειδικούς ασθενείς σε πειραματόζωα προκαλεί τη γένεση κοκκιωματωδών σχηματισμών στο πνευμονικό παρέγχυμα. Σκοπός της μελέτης ήταν να εξετάσει την παρουσία γονιδίων ειδικών για το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης ή άλλων άτυπων μυκοβακτηριδίων στις εν λόγω κοκκιωματώδεις περιοχές. Βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα από 10 ασθενείς με πνευμονική σαρκοείδωση και 4 ασθενείς με άλλες διάχυτες διάμεσες πνευμονοπάθειες εγχύθηκε ενδοτραχειακά σε δύο ομάδες 10 & 4 κονίκλων αντίστοιχα. Οι κόνικλοι θυσιάστηκαν μετά 3-6 μήνες και τα πνευμονικά παρασκευάσματα εξετάσθηκαν παθολογοανατομικά. Διαπιστώθηκαν κοκκιωματώδεις βλάβες σε όλους τους πνεύμονες της πρώτης ομάδας ενώ δεν διαπιστώθηκαν τέτοιες βλάβες στην ομάδα ελέγχου. Οι παθολογικές περιοχές εξετάσθηκαν μικροσκοπικά για οξεάντοχους μικροοργανισμούς. Τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά. Με τη χρήση της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης αναζητήθηκαν γονίδια ειδικά για το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης και για τα M. Bovis, M. Avium, M. Intracellurare, M. Africanum, M. Paratuberculosis, M. Microti. Δεν αποδείχθηκε η παρουσία των ανωτέρω γονιδίων σε κανένα από τους πνεύμονες των πειραματόζωων. Τα αποτελέσματα συνηγορούν ότι ο μεταφερόμενος αιτιολογικός παράγων της σαρκοείδωσης πρέπει να είναι διάφορος του μυκοβακτηριδίου της φυματίωσης και των άλλων άτυπων μυκοβακτηριδίων.
Μέθοδος επιλογής οδεύσεων διηπειρωτικών αγωγών φυσικού αερίου
Authors: Θωμαΐδης Φώτιος
Published: August 2021

Η όδευση διηπειρωτικών αγωγών φυσικού αέριου χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα σε σχέση με τους εθνικούς και διακρατικούς αγωγούς καθώς η τάξη μεγέθους καθίστα απαραίτητη την εξέταση παραμέτρων που δεν υφίστανται ή θεωρούνται αμελητέες σε αγωγούς μικρότερης εμβέλειας και που απαιτούν διαχείριση μεγαλυτέρου όγκου πληροφοριών. Στόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η ανάπτυξη μεθόδου επιλογής βέλτιστης όδευσης που αντιμετωπίζει την προαναφερθείσα πολυπλοκότητα των διηπειρωτικών αγωγών. Η μέθοδος επιτρέπει συνδυασμό των παραδοχών του λήπτη απόφασης για την σημαντικότητα των παραμέτρων της όδευσης με τις πληροφορίες που έχει στην διάθεση του και τις δυνατότητες αξιολόγησής τους. Ο αλγόριθμος που έχει αναπτυχθεί περιλαμβάνει έλεγχο της ισχύος των προϋποθέσεων για οικονομική βιωσιμότητα του αγωγού, καθορισμό του συνόλου των εναλλακτικών οδεύσεων, επιλογή των συντελεστών βαρύτητας των κριτηρίων που επηρεάζουν τον σχεδιασμό του αγωγού και σύγκριση των οδεύσεων ως προς τα κριτήρια αξιοποιώντας τα διαθέσιμα δεδομένα την πείρα και τις γνώσεις του λήπτη απόφασης. Τα αποτελέσματα ελέγχονται ως προς την συνέπεια και την ευαισθησία τους. Η μέθοδος εφαρμόζεται στην περίπτωση διηπειρωτικού αγωγού που μεταφέρει αέριο από την ευρύτερη περιοχή της Κασπίας στην Δυτική Ευρώπη. Το λογισμικό εργαλείο Gas-PRS που παρατίθεται επιτρέπει την ταχεία εφαρμογή της μεθόδου και διευκολύνει τον λήπτη απόφασης στην στάθμιση των επιπτώσεων διαφορετικών επιλογών.
Study and application of acoustic information for the detection of harmful content and fusion with visual information
Authors: Γιαννακόπουλος Θεόδωρος
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η ανάπτυξη μεθόδων για την κατάτμηση και την ταξινόμηση ηχητικών σημάτων με βάση το περιεχόμενο. Αρχικά γίνεται μια περιγραφή των ηχητικών χαρακτηριστικών και το πως αυτά διαφοροποιούνται για συγκεκριμένες ηχητικές κλάσεις. Έπειτα προτείνεται μια πρωτότυπη μέθοδος διαχωρισμού μουσικής-ομιλίας σε σήματα από ραδιοφωνικές εκπομπές. Στην συνέχεια παρουσιάζεται μια μέθοδος εντοπισμού μουσικής σε ταινίες. Έπειτα προτείνονται μέθοδοι για την κατάτμηση και ταξινόμηση πολλαπλών κλάσεων σε ηχητικά σήματα από ταινίες με έμφαση στο βίαιο περιεχόμενο. Τέλος, προτείνεται μια μέθοδος για την αναγνώριση συναισθήματος με βάση την ομιλία σε κινηματογραφικές ταινίες.
Η επαναφορά της προηγούμενης κατάστασης ως τρόπος αποκατάστασης της ζημιάς
Authors: Ζερβογιάννη Ελένη
Published: August 2021

Αντικείμενο της διατριβής είναι εξέταση της δυνατότητας αποκατάστασης της ζημίαςμε επαναφορά της προηγουμένης κατάστασης εφόσον βέβαια συντρέχουν οιπροϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση Η μέθοδος που ακολουθείται είναι κατάβάση η νομική δογματική με έμφαση στην τελολογια ενω γίνεται επίσης χρήση τηςμικροσυγκριτικης μεθόδου και της οικονομικής ανάλυσης του δίκαιουΗ επεξεργασία του θέματος επιχειρείται σε ενα γενικό μέρος, στο οποίο τίθενται οιβάσεις της ανάλυσης και ενα ειδικό, στο οποίο αναλύεται η σχετική τυπολογίαΣτο γενικό μέρος εξετάζονται κατ αρχάς οι διάφορες μεταξύ αυτούσιας καιχρηματικής αποζημίωσης Απο μια ιστορική και συγκριτική επισκόπηση τουζητήματος συνάγεται οτι παρόλο που οι διάφορες έννομες τάξεις ακολουθούνδιαφορετική ρύθμιση όσον άφορα τον τρόπο αποκατάστασης της ζημίας η σύμπτωσητων πρακτικών αναγκών οδηγεί στη σύγκλιση των αποτελεσμάτων, η οποίαεπιτυγχάνεται συχνά με τη χρήση συγγενών θεσμών Ακολουθεί μια καθολικήθεώρηση της σχετικής ρύθμισης του ελληνικού δίκαιου (ΑΚ 297) στην οποίαεξειδικεύεται το περιεχόμενο της αξίωσης για χρηματική και αυτούσιααποκατάσταση της ζημίας, εξετάζονται οι προϋποθέσεις επιδίκασης της αυτούσιαςαποκατάστασης και διακρίνεται η αξίωση αυτούσιας αποκατάστασης της ζημίας αποσυναφείς αξιώσειςΛόγω της πληθώρας των διαφορετικών περιπτώσεων στις οποίες οφείλεταιαποζημίωση, καθοριστική είναι η αναφορά στην τυπολογία η οποία αναλύεται στοειδικό μέρος της διατριβής Οι σχετικές περιπτώσεις διακρίνονται σε δυο κατηγορίες,ανάλογα με τη μορφή της αυτούσιας αποκατάστασης της ζημίας που χωρεί σε κάθεμια απο αυτές Στο πλαίσιο αυτό γίνεται διάκριση ανάμεσα στην αναπληρωτικηαυτούσια αποκατάσταση της ζημίας που έχει ως αντικείμενο τη διαμόρφωση μιαςκατάστασης μονό όμοιας με την αρχική και στη γνήσια αυτούσια αποκατάσταση, πουέχει ως αντικείμενο την επαναφορά, έστω εκ των υστέρων της ίδιας της κατάστασηςπου θα υπήρχε, αν δεν είχε μεσολαβήσει το ζημιογόνο γεγονός Η άρση της πηγήςδιαρκούς ζημίας, συνιστά μια ειδική περίπτωση γνήσιας αυτούσιας αποκατάστασηςτης ζημίας υπο την προϋπόθεση οτι οδηγεί και στην αποκατάσταση επελθούσας ημέλλουσας ζημίας Απο την ανάλυση κάθε κατηγορίας περιπτώσεων εξάγονταιδιαφορετικά συμπεράσματα σχετικά με την πρακτική σημασία της αυτούσιαςαποκατάστασης της ζημίαςΤέλος, επισημαίνεται οτι η ΑΚ 297 εδ 2 αποτελεί μια ειδική έκφανση της αρχής τηςκαλής πίστης και γίνεται αναφορά στη δυνατότητα εφαρμογής της πέρα απο το δίκαιοτης αποζημίωση
Η έκφραση των ιντεγκρινών α4, β1 και β3 στο ενδομήτριο γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας που πάσχουν από ενδομητρίωση
Authors: Γιάνναρης Δημήτριος
Published: August 2021

Εισαγωγή: Οι ιντεγκρίνες είναι κυτταροσυνδετικά μόρια τα οποίαπαρεμβάλλονται μεταξύ εμβρύου κι ενδομήτριου προάγοντας και καθορίζοντας την εμφύτευση. Κυρίαρχο ρόλο στην εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου φαίνεται να έχει η ιντεγκρίνη β3, της οποίας η έκφραση στο ενδομήτριο κατά την διάρκεια του «παραθύρου της εμφύτευσης» είναι αυξημένη.Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν η μελέτη των ιντεγκρινών α4, βΐ και β3 στο ενδομήτριο υπογόνιμων γυναικών που έπασχαν από ενδομητρίωση, έτσι ώστε να εκτιμηθεί ο παράγοντας «εμφύτευση» στις γυναίκες αυτές. Επίσης σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να διερευνηθεί ο ρόλος της θεραπείας με GnRH ανάλογα στην εμφύτευση στις γυναίκες αυτές.Υλικό και μέθοδος: Το υλικό αποτέλεσαν 40 υπογόνιμες γυναίκες που έπασχαν από ενδομητρίωση και νοσηλεύθηκαν στη Β’Μαιευτική & Γυναικολογική κλινική του Πανεπιστημίου Αθήνας. Οι γυναίκες αυτές υπεβλήθησαν σε βιοψία ενδομήτριου κατά τις ημέρες 19-23 του γεννητικού κύκλου (παράθυρο εμφύτευσης). Το υλικό αξιολογήθηκε ως προς την έκφραση των ιντεγκρινών α4, βΐ και β3 και συγκρίθηκε με το ενδομήτριο 15 γόνιμων γυναικών που δεν έπασχαν από ενδομητρίωση και αποτέλεσαν του μάρτυρες. Στη συνέχεια χορηγήθηκαν GnRH -a για 6 μήνες στις γυναίκες αυτές κι έγινε εκ νέου αξιολόγηση της β3 στο ενδομήτριο τους. Η εκτίμηση της έκφρασης των ιντεγκρινών στο ενδομήτριο έγινε με ανοσοϊστοχημική μέθοδο.Αποτελέσματα: Η έκφραση των ιντεγκρινών α4 και βΐ δεν παρουσίασε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Η έκφραση της ιντεγκρίνης β3 ήταν στατιστικά σημαντικά μειωμένη στο ενδομήτριο των υπογόνιμων γυναικών που έπασχαν από ενδομητρίωση σε σχέση με τους μάρτυρες τόσο στο στρώμα, [ρ<0.05, (RR 7.8, 95% CI 2.1-28.5)] όσο και στα αδένια [ρ<0.05, (RR 2.5, 95% CI (1.3-4.5)]. Η εξάμηνη χορήγηση GnRH αναλογών στις γυναίκες αυτές δεν απέφερε κάποια μεταβολή της έκφρασης της β3 ιντεγκρίνης στις γυναίκες αυτές. Οι εκφράσεις των ιντεγκρινών δεν συσχετίζονται με τα επίπεδα αίματος του CA-125 και του σταδίου της ενδομητρίωσης.Συμπεράσματα-συζήτηση: Η ιντεγκρίνη β3 εκφράζεται σε μικρότερο βαθμό στο ενδομήτριο των γυναικών που πάσχουν από ενδομητρίωση. Η έκφρασή της δεν μεταβάλλεται μετά την χορήγηση όμηνης θεραπείας με GnRH -a. Οι ιντεγκρίνες α4 και β3 εκφράζονται στον ίδιο βαθμό τόσο στις πάσχουσες από ενδομητρίωση όσο και στους μάρτυρες.
Τεχνοοικονομική ανάλυση τηλεπικοινωνιακών δικτύων
Authors: Μιχαλακέλης Χρήστος
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή παρουσιάζει ένα αυστηρό μεθοδολογικό πλαίσιο το οποίο ενσωματώνει με ενιαίο τρόπο διάφορες σημαντικές παραμέτρους που επηρεάζουν την πορεία διείσδυσης των τηλεπικοινωνιακών προϊόντων και υπηρεσιών. Με βάση το παραπάνω μεθοδολογικό πλαίσιο, το οποίο βασίζεται σε κατάλληλο θεωρητικό υπόβαθρο των μαθηματικών και της στατιστικής, αντιμετωπίζονται σημαντικά προβλήματα που αφορούν στη διάχυση και στον ανταγωνισμό στην αγορά προϊόντων υψηλής τεχνολογίας. Οι προσεγγίσεις που αναπτύσσονται εφαρμόζονται σε συγκεκριμένες μελέτες περίπτωσης, παρέχοντας αποτελέσματα ακρίβειας. Το αντικείμενο της διατριβής αποτελεί σημαντικό μέρος του τεχνικοοικονομικού σχεδιασμού και αφορά στην αποτίμηση και πρόβλεψη της ζήτησης και του ανταγωνισμού στην τηλεπικοινωνιακή αγορά. Η σχεδίαση των δικτύων αυτών, αλλά και η πρόβλεψη της χρήσης τους στο μέλλον, αποτελούν σημαντικά στοιχεία που σχετίζονται άμεσα με την πορεία ανάπτυξης των αντίστοιχων υποδομών. Λόγω των ραγδαία αναπτυσσόμενων τεχνολογιών και των συνεχώς αυξανόμενων αναγκών σε απαιτήσεις πρόσβασης, ο σχεδιασμός αυτών των δικτύων πρέπει να παρέχει και να υποστηρίζει καινοτόμες δικτυακές υπηρεσίες και τεχνολογίες. Ο προσδιορισμός του αριθμού των χρηστών, της έντασης χρήσης των παρεχόμενων υπηρεσιών, του όγκου των διακινούμενων δεδομένων και του μεριδίου αγοράς λόγω ανταγωνισμού πρέπει να αποτελούν οδηγούς για την ανάπτυξη των υποδομών που θα υποστηρίζουν τη λειτουργία των δικτύων.
Περιεγχειρητικές μεταβολές της ενδοδιαμερισματικής πίεσης των παρασπονδυλικών μυών
Authors: Συμεωνίδης Παναγιώτης
Published: August 2021

Μελετήθηκε η επίδραση των χειρουργικών επεμβάσεων με οπίσθια προσπέλαση της θωρακοσφυικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης στην διακύμανση της ενδοδιαμερισματικής πίεσης των παρασπονδυλικών μυών. Η ενδοδιαμερισματική πίεση μετρήθηκε εκατέρωθεν της σπονδυλικής στήλης με ειδική συσκευή καταγραφής. Οι μετρήσεις αφορούσαν 5 χρονικές στιγμές: 1) Άμεσα προεγχειρητικά, 2) Διεγχειρητικά, 3) Άμεσα μετεγχειρητικά, 4) 6 ώρες μετεγχειρητικά και 5) 24 ώρες μετεγχειρητικά. Έτσι προέκυψαν κυματομορφές μεταβολής των πιέσεων στον χρόνο. Οι μετρούμενες πιέσεις κατηγοριοποιήθηκαν ως: α) φυσιολογικές, β) υψηλές και γ) πιέσεις συμβατές με την ανάπτυξη συνδρόμου διαμερίσματος των παρασπονδυλικών μυών. Έγινε συσχέτιση της εμφάνισης παθολογικών πιέσεων με 9 ανεξάρτητες παραμέτρους: την ηλικία, το φύλο και τον σωματικό δείκτη των ασθενών, τη διάγνωση εισόδου, τον τύπο και τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης, τον αριθμό των επιπέδων της χειρουργικής προσπέλασης, τη διάρκεια χρήσης αυτόματων διαστολέων και τον τρόπο σύγκλεισης του χειρουργικού τραύματος. Τέθηκε το ερώτημα εάν οι παράμετροι αυτές συσχετίζονται με την μετεγχειρητική ανάπτυξη υψηλών πιέσεων και/ή συνδρόμου διαμερίσματος. Έγιναν μετρήσεις σε 42 ασθενείς, 21 άνδρες και 21 γυναίκες μέσης ηλικίας 51 ετών (εύρος: 13-82 έτη). Στην επεξεργασία των αποτελεσμάτων συμπεριλήφθηκαν τελικά 70 διαμερίσματα που ανήκαν σε 37 ασθενείς λόγω ελλιπών μετρήσεων σε κάποια από τα διαμερίσματα. Μελετώντας όλα τα διαμερίσματα ως μία ομάδα προέκυψαν οι εξής περιεγχειρητικές μεταβολές της πίεσης: Προεγχειρητικά η ενδοδιαμερισματική πίεση ήταν κοντά στα ανώτερα φυσιολογικά όρια. Στη συνέχεια, μειωνόταν διεγχειρητικά και αύξανε αμέσως μετά τη σύγκλειση του τραύματος σε επίπεδα πάνω από το φυσιολογικό. Μειωνόταν στις 6 ώρες μετεγχειρητικά και μετά αυξάνονταν και πάλι στις 24 ώρες μετεγχειρητικά, σε επίπεδα κοντά στα ανώτερα φυσιολογικά. Μελετώντας ξεχωριστά τους ασθενείς που εμφάνισαν υψηλές πιέσεις φάνηκε πως αυτοί είχαν κυματομορφή συνεχούς αύξησης της πίεσης μετεγχειρητικά μέχρι και στις 24 ώρες. Αντίθετα, στους ασθενείς με φυσιολογικές πιέσεις η άμεση μετεγχειρητική μικρή αύξηση ακολουθούνταν από μείωση στις 6 και 24 ώρες μετεγχειρητικά. Το φύλο, η ηλικία, η αρχική διάγνωση και η διάρκεια της χρήσης των αυτόματων διαστολέων δεν σχετιζόταν με ανάπτυξη υψηλών πιέσεων περιεγχειρητικά. Ο σωματικός δείκτης ήταν σημαντικά μεγαλύτερος στους ασθενείς με υψηλές πιέσεις. Χειρουργεία μεγαλύτερης διάρκειας εμφάνιζαν συχνότερα παθολογικά υψηλές πιέσεις. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες προσπελάσεις, η πιο παρατεταμένη χρήση αυτόματων διαστολέων και η παρουσία υλικών σπονδυλοδεσίας σχετιζόταν με μικρότερες πιέσεις μετεγχειρητικά. Τέλος, ο τύπος σύγκλεισης του χειρουργικού τραύματος δεν επηρέαζε την ανάπτυξη υψηλών πιέσεων. Παράμετροι που σχετίζονταν με την ανάπτυξη τιμών ενδοδιαμερισματικής πίεσης συμβατών με σύνδρομο διαμερίσματος ήταν ο υψηλός σωματικός δείκτης και οι μικρές χειρουργικές προσπελάσεις.
Η συμβολή της τελικοπλάγιας νευρορραφής στη λειτουργική αποκατάσταση ελεύθερα μεταφερόμενων μυϊκών κρημνών
Authors: Σπυροπούλου Γεωργία-Αλεξάνδρα
Published: August 2021

Σκοπός: Η παρούσα πειραματική εργασία περιλαμβάνει τον έλεγχο τηςαποτελεσματικότητας της τελικοπλάγιας νευρορραφής στην επανανεύρωση ελεύθερα μεταφερόμενων μυϊκών κρημνών και τη συγκρίνει με την τελικοτελική νευρορραφή που αποτελεί έως σήμερα τη μέθοδο εκλογής.Πειραοατικό υλικό και οέθοδος: Σ’αυτή την πειραματική μελέτηχρησιμοποιήθηκαν συνολικά σαράντα (40) άρρενες κόνικλοι τύπου White New Zealand, βάρους 2,8kgr περίπου που χωρίστηκαν κατά τυχαίο τρόπο σε τέσσερις ομάδες των δέκα (10) ατόμων. Οι ομάδες ονομάστηκαν A, Β, Γ και Δ. Αρχικά γινόταν παρασκευή του θωρακορραχιαίου και μακρού θωρακικού νεύρου στη δεξιά πλευρά των πειραματοζώων. Εν συνεχεία στις ομάδες A και Γ, τα δύο νεύρα διατέμνονταν 1cm κατά προσέγγιση προ της εισόδου τους στον πλατύ ραχιαίο και πρόσθιο οδοντωτό αντίστοιχα και γινόταν τελικοτελική νευρορραφή μεταξύ του περιφερικού κολοβώματος του θωρακορραχιαίου νεύρου και του κεντρικού κολοβώματος του μακρού θωρακικού νεύρου. Στις ομάδες Β και Δ, το θωρακορραχιαίο νεύρο διατέμνονταν 1 cm κατά προσέγγιση προ της εισόδου του στον πλατύ ραχιαίο και συρραπτόταν τελικοπλάγια με το μακρό θωρακικό ώστε να μην υπάρχει τάση. Ηλεκτρομυογραφική και ιστολογική-μικροσκοπική αξιολόγηση του πειράματος πραγματοποιήθηκε μετά μετά από εκατόν πενήντα ημέρες (πέντε μήνες).Αποτελέσιιατα: Η τεχνική που ακολουθήθηκε στις ομάδες Β και Δ (τελικοπλάγια νευρορραφή), είχε σαν αποτέλεσμα την επίτευξη νευρικής αναγέννησης και την επανανεύρωση των μυών, όπως φαίνεται από την ανάκτηση της μυϊκής λειτουργικότητας σε ποσοστό 47% και 57% του υγιούς αντίστοιχα. Η ανάκτηση της μυϊκής λειτουργικότητας ήταν ελαφρώς καλύτερη στις ομάδες A και Γ όπου χρησιμοποιήθηκε η τελικοτελική νευρορραφή, με ποσοστό 50% και 65% του υγιούς αντίστοιχα, χωρίς παρόλα αυτά να παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων.Συιιπεοάσαατα: Με το πειραματικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε αποδεικνύεται, ότι ένα περιφερικό νευρικό κολόβωμα που έχει συρραφτεί τελικοπλάγια σε περινευρικό παράθυρο υγιούς και ακέραιου νεύρου, μπορεί να έλκει νευράξονες από αυτό. Επιπλέον, τεκμηριώνεται πώς η τελικοπλάγια νευρορραφή είναι αποτελεσματική στην επανανεύρωση μυϊκών κρημνών και αποτελεί μια αξιόπιστη και ασφαλή εναλλακτική λύση σε περιπτώσεις λειτουργικής αποκατάστασης ελεύθερα μεταφερόμενων μυϊκών κρημνών όπου δεν μπορεί να εφαρμοσθεί η τελικοτελική μέθοδος.
Διαταραχές της λειτουργίας του ενδοθηλίου των στεφανιαίων και περιφερικών αρτηριών κατά την καρδιοπνευμονική παράκαμψη
Authors: Παναγιωτόπουλος Ιωάννης
Published: August 2021

Σκοπός. Η παρούσα διατριβή έχει ως σκοπό να εκτιμήσει τη λειτουργία των στεφανιαίων και περιφερικών αρτηριών κατά την άμεση, μετά από ΚΠΠ περίοδο, μελετώντας τα επίπεδα μορίων ενδοθηλιακής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένης της Τετρανεκτίνης (TN), ενός παράγοντα ρυθμιστή της ινωδόλυσης, αντιστρόφως ανάλογου προς τη βαρύτητα της στεφανιαίας νόσου, και που πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι η έκφραση του γονίδιου της, αυξάνεται ισχυρά σε καλλιέργειες ενδοθηλιακών κυττάρων (HUVEC), τα οποία εκτίθενται σε συνθήκες υποξίας. Μέθοδος. Μελετήθηκαν 31 ασθενείς οι οποίοι υποβλήθηκαν σε αμιγή εκλεκτική επέμβαση στεφανιαίας επαναιμάτωσης. Δείγματα περιφερικού αίματος συλλέχθηκαν πριν την εισαγωγή του ασθενούς στην αναισθησία καθώς και την 1η και 3η μετεγχειρητική ήμερα. Τα επίπεδα πλάσματος των παραγόντων von Willebrand (vWf) Ρ και Ε σελεκτίνης και TN προσδιορίστηκαν με τη μέθοδο ELISA, ενώ η δραστικότητα του Μετατρεπτικού Ενζύμου της Αγγειοτενσίνης (ACE), προσδιορίστηκε σπεκτροφωτομετρικά στο πλάσμα των ασθενών. Αποτελέσματα. Όλοι οι υπό εξέταση παράγοντες παρουσίασαν στατιστικά σημαντική διακύμανση κατά τις διαδοχικές μετρήσεις (vWf p<0. 0005, P-σελεκτίνη p=0.05, Ε-σελεκτίνη p<0.05, ACE p=0.015 και TN p=0. 019). Διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση των επίπεδων της TN κατά την 3η μετεγχειρητική ήμερα, σε σχέση με τις τιμές της 1ης καθώς και της προεγχειρητικής ημέρας (p=0 05 και p=0 04, αντίστοιχα). Επίσης, αναδείχθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ των επίπεδων της TN πλάσματος και των χρόνων ΚΠΠ [F(2,58)=3.421, Ρ<0.040] και Αποκλεισμού της Αορτής [F(2,58)=3.251, Ρ=0 045]. Συμπεράσματα. Η ΚΠΠ με υποθερμική καρδιακή παύση προκαλεί μια μέτρια και παροδική ενδοθηλιακή βλάβη και/η ενεργοποίηση, όπως υποδεικνύεται από τη μετεγχειρητική αύξηση των επίπεδων των παραγόντων vW και Ρ-σελεκτίνης. Το γεγονός αυτό συνδυάζεται με αύξηση των επίπεδων του ινωδολυτικού παράγοντα Τετρανεκτίνη σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ μηχανισμών πήξης και ινωδόλυσης. Η συνεχιζόμενη αύξηση των επίπεδων της Τετρανεκτίνης σε συνδυασμό με τη μείωση των επίπεδων των παραγόντων vW, Ρ- και Ε-σελεκτίνης, καθώς και της δραστικότητας της ACE κατά την 3η μετεγχειρητική ήμερα υποδηλώνουν την τάση του ενδοθηλίου να ανακτήσει τον προστατευτικό του ρόλο. Τα επίπεδα Τετρανεκτίνης πλάσματος επηρεάζονται σημαντικά από το συνολικό χρόνο ΚΠΠ και αποκλεισμού της Αορτής, αντανακλώντας με αυτό τον τρόπο το βαθμό ισχαιμίας/ υποξίας του μυοκαρδίου στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο.
Το κάπνισμα στα παιδιά και τους εφήβους
Authors: Φράνσις Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Εισαγωγή. Το κάπνισμα έχει εξελιχθεί σε μια πραγματική σύγχρονη επιδημία με σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα και η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί συνδυασμένες προσπάθειες. Στα πλαίσια αυτά η παρούσα μελέτη επιχειρεί να εμπλουτίσει με δεδομένα τη σχετικά περιορισμένη ελληνική βιβλιογραφία σχετικά με τους παράγοντες που επηρεάζουν την στάση των παιδιών και των εφήβων προς το κάπνισμα και έτσι να προσφέρει μια ισχυρή βάση για την επιλογή πολιτικών και την εφαρμογή προγραμμάτων πρόληψης. Μεθοδολογία. Διεξήχθη μια στρωματοποιημένη τυχαία δειγματοληπτική μελέτη σε Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια όλης της χωράς όπου παρουσία του ερευνητή αλλά ανώνυμα συμπληρώθηκαν τα ερωτηματολόγια της μελέτης. Αποτελέσματα Ανάμεσα στους έφηβους το 57.2% δεν έχει δοκιμάσει ποτέ να καπνίσει το 23.1% έχει δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά το 6.7% καπνίζει περιστασιακά και το 13% είναι τακτικοί καπνιστές. Το κάπνισμα των γονέων και ακόμα περισσότερο των αδελφών σχετίστηκε ισχυρά με την καπνιστική συμπεριφορά των εφήβων. Η αναμενόμενη αντίδραση των γονέων στην έναρξη του καπνίσματος αλλά και η σχέση τους με τους έφηβους σχετίστηκαν επίσης ισχυρά. Η επιρροή των συνομήλικων βρέθηκε επίσης ισχυρή. Τα παιδιά και οι έφηβοι έδειξαν να θεωρούν την καπνιστική συμπεριφορά την κανονικά αναμενόμενη. Η διαδικασία της κανονικοποίησης της συνήθειας επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της διαφήμισης άμεσης και έμμεσης. Αν και η ενημερότητα των νέων για τις επιπτώσεις του καπνίσματος στην υγεία φαίνεται ικανοποιητικά υψηλή αυτή δεν φαίνεται να τους αποτρέπει από το να καπνίσουν ενώ για δυο ζητήματα (ασφαλές επίπεδο καπνίσματος και θέματα εξάρτησης) οι γνώσεις τους είναι επικίνδυνα χαμηλές. Αν και γενικά εκφράζουν αρνητική άποψη για το κάπνισμα και τους καπνιστές αναγνωρίζουν παράλληλα και θετικές όψεις και πιθανά προσδοκόμενα οφέλη από τη συνήθεια. Οι έφηβοι καπνιστές ανέφεραν περισσότερα προβλήματα στο Youth Self Report ιδιαίτερα μάλιστα στα Προβλήματα Προσοχής, την Παραπτωματική και Επιθετική Συμπεριφορά, τα Προβλήματα Εξωτερίκευσης και τα Συνολικά Προβλήματα. Συζήτηση. Σχολιάζονται οι επιπτώσεις των συγκεκριμένων δεδομένων στην ανάπτυξη και εφαρμογή προληπτικών παρεμβάσεων σε αυτές τις ηλικίες.
Η επίδραση των γενετικών παραγόντων στην αποτελεσματικότητα της αντιυπερτασικής θεραπείας
Authors: Αδαμόπουλος Χρυσόστομος
Published: August 2021

Κλινική βάση: Η αρτηριοσκλήρυνση των κεντρικών αρτηριών (αρτηριακή ή αορτική σκληρία), αποτέλεσμα της προοδευτικής αρτηριακής γήρανσης, θεωρείται πλέον ανεξάρτητος δείκτης καρδιαγγειακού κινδύνου. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης μακροχρόνιας παρατήρησης (longitudinal) ήταν να διερευνήσει την επίδραση γενετικών παραγόντων και της αντιυπερτασικής αγωγής στην εξέλιξη της αορτικής σκληρίας (ΑΣ), σε χρονικό διάστημα 6 ετών σε νορμοτασικά και υπερτασικά άτομα, υπό θεραπεία ή μη. Μέθοδοι: Τα στοιχεία της μελέτης συγκεντρώθηκαν από πληθυσμό 458 ατόμων που υποβλήθηκε σε δύο ελέγχους με χρονική απόσταση 6 ετών και δεν λάμβαναν καμία αντιυπερτασική αγωγή κατά την πρώτη επίσκεψη. Η ταχύτητα αγωγής σφυγμικού κύματος (καρωτίδας - μηριαίας, ΤΣΚ) χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να εκτιμηθεί η αορτική σκληρία σε 357 άτομα που παρέμειναν χωρίς θεραπεία καθόλη τη διάρκεια της μελέτης και σε 101 άτομα που έλαβαν κάποιας μορφής αντιυπερτασική αγωγή και ήταν υπό θεραπεία κατά τη δεύτερη επίσκεψη. Οκτώ διαφορετικοί γενετικοί πολυμορφισμοί των συστημάτων ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης (RAAS) και συνθετάσης του νιτρικού οξειδίου (ENOS) εξετάστηκαν και στις δύο ομάδες. Αποτελέσματα: Η ετήσια εξέλιξη της ΤΣΚ ήταν σημαντικότερη στα μη θεραπευθέντα άτομα σε σύγκριση με την ομάδα θεραπείας αλλά η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική μετά εξομάλυνση ως προς την μέση αρτηριακή πίεση (ΜΑΠ). Στην ομάδα μη θεραπείας, κανένας πολυμορφισμός δεν συσχετίστηκε με μεταβολή στην εξέλιξη της ΤΣΚ ενώ σε όσους έλαβαν αντιυπερτασική αγωγή ο πολυμορφισμός ENOS Glu298Asp (φορείς του Τ αλληλίου) συσχετίστηκε με σημαντικά μικρότερη εξέλιξη της ΤΣΚ. Όσον αφορά τα αντιυπερτασικά φάρμακα, η παρουσία των διουρητικών στο θεραπευτικό σχήμα επιβράδυνε σημαντικά την εξέλιξη της ΤΣΚ. Παρόμοια τάση εμφανίστηκε και με τους Α-ΜΕΑ αλλά δεν έφτασε την στατιστική σημαντικότητα μετά εξομάλυνση ως προς την ΜΑΠ. Όταν τα άτομα της ομάδας θεραπείας ταξινομήθηκαν με βάση την παρουσία ή απουσία διουρητικής αγωγής και παρουσίας ή όχι του Τ αλληλίου του πολυμορφισμού ENOS Glu298Asp, η ταυτόχρονη παρουσία διουρητικής αγωγής και Τ αλληλίου συσχετίστηκε με εξαιρετικά σημαντική ύφεση της ΤΣΚ. Τέλος σε όσους χαρακτηρίστηκαν υπερτασικοί κατά την πρώτη επίσκεψη, όσοι δεν έλαβαν καμία αγωγή κατά την διάρκεια της μελέτης, εμφάνισαν σημαντικά ταχύτερη εξέλιξη της αορτικής σκληρίας συγκριτικά με όσους βρέθηκαν να λαμβάνουν κάποιας μορφής αντιυπερτασική θεραπεία κατά τη δεύτερη επίσκεψη. Συμπεράσματα: Σε ασθενείς υπό αντιυπερτασική αγωγή, τόσο τα διουρητικά όσο και η παρουσία του Τ αλληλίου του πολυμορφισμού ENOS Glu298Asp, εμφανίζονται ως σημαντικοί παράγοντες ευνοϊκής (βραδύτερης) εξέλιξης της αορτικής σκληρίας. Η παρατεταμένη, μη θεραπευόμενη αρτηριακή υπέρταση συσχετίζεται με ταχεία αύξηση της ΑΣ ενώ η αντιυπερτασική αγωγή επιβραδύνει αυτή την διαδικασία.
Αναπαράσταση και λειτουργία εικονικών περιβαλλόντων
Authors: Αναστασάκης Γεώργιος
Published: August 2021

Τα εικονικά περιβάλλοντα είναι ένα σχετικά νέο επιστημονικό πεδίο με αντικείμενο την αναπαράσταση κόσμων με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ως συστήματα, τα εικονικά περιβάλλοντα διακρίνονται από ένα πλήθος χαρακτηριστικών τα οποία τα καθιστούν ιδιαίτερα ελκυστικές επιλογές σε ένα ευρύ φάσμα πεδίων: υποστηρίζουν την αναπαράσταση σύνθετων εικονικών κόσμων με ακρίβεια και λεπτομέρεια, προσφέρουν προηγμένες δυνατότητες παρουσίασης και αλληλεπίδρασης με ανθρώπους-χρήστες, λειτουργούν σε πραγματικό χρόνο, ενώ, επιπλέον, αποτελούν την ιδανική βάση για την εκδήλωση ευφυούς συμπεριφοράς. Εντούτοις, τα εικονικά περιβάλλοντα είναι ιδιαίτερα σύνθετα συστήματα. Μια από τις σημαντικότερες προκλήσεις στη δημιουργία τους είναι η αναπαράσταση του εικονικού κόσμου, με στόχο την ταυτόχρονη και αποτελεσματική υποστήριξη της λειτουργίας όλων των συστατικών ενός τυπικού εικονικού περιβάλλοντος όπως επίσης και την απεμπλοκή της διαδικασίας σχεδιασμού και υλοποίησης του κάθε συστατικού από τα σχεδιαστικά και τεχνικά χαρακτηριστικά των υπολοίπων. Στην παρούσα διατριβή προτείνεται μία προσέγγιση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με την αναπαράσταση εικονικών κόσμων για εικονικά περιβάλλοντα. Η προτεινόμενη προσέγγιση περιλαμβάνει την αναπαράσταση REVE για εικονικά περιβάλλοντα, η οποία διακρίνεται από μία σαφή θεωρητική βάση αλλά, ταυτόχρονα, είναι άμεσα εφαρμόσιμη. Επιπλέον, παρουσιάζεται η πλατφόρμα jREVE, μία υλοποίηση της προτεινόμενης αναπαράστασης, με στόχο την ανάπτυξη εφαρμογών. Τέλος, παρουσιάζεται η γλώσσα VERL για τον ορισμό εικονικών κόσμων με βάση την προτεινόμενη αναπαράσταση. Οι δυνατότητες της προτεινόμενης αναπαράστασης REVE, της πλατφόρμας jREVE και της γλώσσας VERL παρουσιάζονται και αξιολογούνται μέσα από μία σειρά περιπτώσεων χρήσης.
Συγκριτική αξιολόγηση της ανάλυσης Fourier και της πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης για τη μελέτη των χρονικών μεταβολών της πίεσης και της ροής κατά τη διάρκεια μηχανικής αναπνοής
Authors: Αμυγδάλου Αργυρώ
Published: August 2021

Two linear methods for the analytical estimation of the respiratory system mechanicalparameters are compared the Multiple Linear Regression (MLR) and the Fourier Analysis(FA) This comparison refers to their competence and reliability during mechanical ventilationin 3 groups of patients a) without respiratory disorder b) with Chronic Obstructive PulmonaryDisease (COPD) and c) with acute respiratory distress syndrome (ARDS) Measurementswere applied in the usually applied range of ventilatory frequencies ((BF 0 17 0 33 Hz)externally applied positive end expiratory pressure (PEEP 0 10 hPa) Tidal volume (VT 300800 ml) before as well as after tracheotomy According to the results 1) The 2 methodsrevealed the differences of mechanical coefficients between the 3 studied groups of patientsElastance (Ers) Resistance (Rrs) Impedance (Zrs) Reactance (Xrs) phase angle betweenpressure and flow (Ors) time constant (Trs) and end expiratory pressure (EEP)) in allinstances accordingly 2) The two methods revealed clearly the influence of BF PEEP VTand tracheotomy on the mechanical parameters of the respiratory system 3) FA resultedgenerally to higher Ers Rrs Zrs Ors Trs and RMSD and to lower Xrs and EEP values thanMLR The higher differences between the 2 methods are noted in the ARDS & COPD groupsThis difference is influenced by the increase of BF PEEP and VTAlthough MLR depends on the total harmonic content of pressure & flow while FA is based onthe first harmonic term the two methods are equally reliable for revealing the underlyingpathophysiological respiratory disorder and the influence of BF PEEP VT and tracheotomyon the respiratory mechanics
Το επίπεδο της αλανινοαμινοτρανσφεράσης στον ορό αιμοδοτών σαν δείκτης για την μετάδοση ηπατίτιδας NANB
Authors: Δεληγεωργίου - Καρδασιλάρη Κλεοπάτρα
Published: August 2021

Στη διετία 1981 - 1982, δέκα χιλιάδες (10.000) εθελοντές αιμοδότες, του κέντρου Αιμοδοσίας του Νοσοκομείου Κ.Α.Τ., ελέγχθησαν για αυξημένα επίπεδα αλανινοαμινοτρανσφεράσης (ALT) στον ορό του αίματός τους. Φυσιολογικά επίπεδα ALT =5-35 Μονάδες Wroblewski. Επειδή, σύμφωνα με το πρωτόκολλο της έρευνας, είχαν αποκλεισθεί άλλα αίτια αύξησης της ALT, η διαπίστωση αυξημένων επιπέδων της σε 128 αιμοδότες συνδέθηκε με τη ΝΑΝΒ ηπατίτιδα. Παράλληλα έγιναν βιοχημικές αναλύσεις που σκοπό είχαν να εκτιμήσουν την έκταση της ηπατικής δυσλειτουργίας. Ακολουθώντας συγκεκριμένο πρωτόκολλο, χορηγήσαμε τις 128 φιάλες σε ισάριθμους εσωτερικούς ασθενείς μας και μελετήσαμε, διεξοδικά, τις αντιδράσεις τους (κλινικές και βιοχημικές) στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, στους τρεις και στους έξι μήνες. Διαπιστώσαμε, πέραν των άλλων επιμέρους παρατηρήσεων, πως σε σημαντικό αριθμό ληπτών αίματος προκαλείται αύξηση των επιπέδων ALT στον ορό του αίματός τους. Η αύξηση παίρνει «μονοφασική» μορφή και δεν συνοδεύεται από άλλες κλινικές ή βιοχημικές εκδηλώσεις. Στην μεγάλη πλειοψηφία των ληπτών αίματος, η αύξηση δε διαρκεί πέραν των έξι μηνών. Πέραν των λοιπών παρατηρήσεων και συμπερασμάτων, που προέκυψαν από την μελέτη μας, το τελικό συμπέρασμα είναι πως, είναι πρόωρο ακόμα να χρησιμοποιηθεί η «δοκιμασία ALT» για τον έλεγχο της καταλληλότητας του αίματος για μετάγγιση.
Η οστεομυελική βιοψία στα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα
Authors: Παλάσκα Ανδριανή-Αγγελική-Ελένη
Published: August 2021

Στην παρούσα εργασία εξετάσθηκε η ιστολογία του μυελού σε 40 περιπτώσεις ασθενών με Μ.Δ.Σ. Οι ασθενείς αυτοί σύμφωνα με την ταξινόμηση κατά FAB ανήκαν στις εξής κατηγορίες: RA 12, PASA 9ασθενείς, RAEB 9 ασθενείς, CMML 8 ασθενείς, RAEB-T 2 ασθενείς. Βρέθηκε ότι η κυτταροβρίθεια του μυελού ήταν αυξημένη σε 92,5% των ασθενών, αύξηση της ίνωσης (υπό τη μορφή αύξηση των Δ.Ι. ή παρουσία ινώδη συνδετικού ιστού) βρέθηκε στο 90% των ασθενών. Αύξηση της μυελικής, της ερυθρός και μεγακαρυοκυτταρικής σειράς παρατηρήθηκε σε ποσοστό 72,5%, 70% και 70% των ασθενών, αντίστοιχα. Ανευρέθηκαν διαφορές μεταξύ των ομάδων του συνδρόμου. Έτσι στη RA παρατηρήθηκε αύξηση των λεμφοκυττάρων και μάλιστα σε 6 ασθενείς υπό την οζώδη μορφή, η αύξηση της κυτταροβρίθειας οφειλόταν και στην υπερπλασία της ερυθρός και μεγακαρυοκυτταρικής σειράς. Στην PASA χαρακτηριστική ήταν η υπερπλασία της ερυθρός και μεγακαρυοκυτταρικής σειράς ενώ στη RAEB, CMML και RAEB-T κυριαρχούσε η υπερπλασία της μυελομονοκυτταρικής σειράς με παρουσία περίσσειας αώρων μορφών. Σε εννέα ασθενείς η βιοψία μυελού επαναλήφθηκε. Οι επόμενεςβιοψίες έδειξαν άλλοτε αύξηση και άλλοτε μείωση των εκάστοτε αιμοποιητικών σειρών με σταθερό εύρημα την αύξηση της ίνωσης όσον αφορά τους ασθενείς με RA και PASA.
Γενετικό υπόστρωμα και επιδημιολογικά δεδομένα του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου στον ελληνικό πληθυσμό
Authors: Ανδρικόπουλος Γεώργιος
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή ασχολήθηκε με το γενετικό υπόστρωμα της ισχαιμικήςκαρδιοπάθειας και την επιδημιολογία των παραγόντων καρδιαγγειακού κίνδυνουστον Ελληνικό πληθυσμό Για το σκοπό αυτό σχεδιάστηκε κι εκπονήθηκε maπολυκεντρική μελέτη σε εννιά καρδιολογικές κλινικές σε Αθήνα Πειραιά καιθεσσαλονίκη που συγκέντρωσε κλινικά και γενετικά δεδομένα απο 1749 ασθενείς ιχεοξυ έμφραγμα μυοκαρδίου (OEM) και 805 τυχαία επιλεγμένους ενήλικες απο τογενικό πληθυσμό που αποτέλεσαν την ομάδα των μαρτύρων Μελετήθηκαν ο I/Dπολυμορφισμός του γονίδιου του ΜΕΑ ο A/C πολυμορφισμός του γονίδιου των AT1 υποδοχέων της Αγγειοτασινης II ο Ile405VaI πολυμορφισμός του /ονιδιου τηςCETP και ο 894G—»Τ πολυμορφισμός του γονίδιου της ενδοθηλιακής συνθετασηςτου NO σε σχέση με την πιθανότητα εκδήλωσης αλΛ,α και την πρόγνωση του OEMΤα αποτεΑεσμαια έδειξαν οτι κανένας απο τους παραπάνω πoλυμopφισμoυc δενσυσχετίζεται με το OEM ανεξάρτητα απο τους μειςονες παράγοντες καρδιαγγειακούκίνδυνου Πολλά απο τα επι μέρους συμπεράσματα ήρθαν σε αντίθεση ιιεπροηγούμενες απόψεις για το ρολό των πολυμορφισμών αυτών ενω ενδιαφέρωνπαρουσίαζαν και τα κλινικά κι επιδημιολογικά δεδομένα των ασθενών πουμελετήθηκαν Απο τα αποτελέσματα αυτής της διδακτορικής διατριβής προέκυψαν Dπλήρεις δημοσιεύσεις και 24 ανακοινώσεις σε εθνικά και διεθνή συνέδριαι
Η επίδραση της υπερινσουλιναιμίας στα επίπεδα των αγγειοσυσπαστικών πεπτιδίων στο σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
Authors: Σπίνα Τζιοβάννα
Published: August 2021

Εχει διαπιστωθεί οτι οι γυναίκες με ΣΠΩ παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου Ενας πιθανός μηχανισμός είναι η αύξηση αγγειοσυσπαστικων πεπτιδίων όπως η ET 1 Για το λόγο αυτό μελετήσαμε αν γυναίκες με ΣΠΩ έχουν αυξημένα επίπεδα ΕΤΙ και επιπλέον η επίδραση της μετφορμινης στα επίπεδα της ΕΤΙ Μετρήθηκαν τα επίπεδα της ET 1 σε 23 παχύσαρκες και σε 20 μη παχύσαρκες γυναίκες με ΣΠΩ καθώς και σε 7 παχύσαρκες και 10 μη παχύσαρκες υγιείς με φυσιολογική εμμηνορρυσία Επίπεδα ΕΤΙ εκτιμήθηκαν σε μια ομάδα γυναικών (10) με ΣΠΩ μετά 6 μήνη αγωγή με μετφορμινη σε σύγκριση με (10) μάρτυρες γυναίκες Οι γυναίκες αυτές υποβλήθηκαν σε δοκιμασία υπερινσουλιναιμικης ευγλυκαιμικης αντλίας Αποτελέσματα παχύσαρκες και μη παχύσαρκες με ΣΠΩ έχουν αυξημένα επίπεδα ΕΤΙ συγκρινόμενα με την ομάδα των μαρτύρων (ob 2 52±1 87 vs 0 44±0 23 pmol/1 Ρ<0 02 non ob 1 95±1 6 vs 0 43±0 65 Ρ<0 009) Η ινσουλίνη νηστειας( FI) είναι υψηλότερη στις γυναίκες με ΣΠΩ συγκρινόμενη με των μαρτύρων (17) 24 5±19 6 11 2±3 4 U/1 Ρ<0 03) χαμηλό Μ40 (3 4±2 4 vs 5 6±1 75mg/kg mm PO 045 by one tailed test) Τα επίπεδα της ΕΤΙ είναι θετικά συσχετιζόμενα με τα επίπεδα της Free T(r=0 4 Ρ=0 002) και αρνητικά με το Μ40 (r= 0 3 Ρ= 0 0033) Μετά την αγωγή με μετφορμινη τα επίπεδα της ΕΤΙ έδειξαν σημαντική μείωση σε παχύσαρκες (ΕΤΙ πριν 3 25±2 2 μετά 1 1±0 9 pmol/1 PO 003) και μη παχύσαρκες (ΕΤΙ πριν 2 7±2 μετά 0 7±0 4pmol/l PO 01) Μείωση παρατηρήθηκε και στα επίπεδα της TT της ινσουλίνης και του Μ40 (παχύσαρκες πριν TT 0 95±0 15 FI 22 2±12 1 Μ40 2 15±0 5 μετά TT 0 5±0 2 FI 11 6±6 Μ40 4 7±1 4 PO 003 PO 006 PO 002) Μη παχύσαρκες πριν TT 1±0 5 FI 15 5±7 6 Μ40 3 4±0 7 μετά TT 0 8±0 5 FI 9±3 8 Μ40 6±1 7 PO 04 PO 02 PO 0008) Συμπέρασμα τα επίπεδα της ΕΤΙ είναι ψηλά τόσο στις παχύσαρκες οσο και στις μη παχύσαρκες Μετά 6 μήνη αγωγή με μετφορμινη παρατηρήθηκε βελτίωση της μεταβολικής και ορμονικής εικόνας Παράκληση