Ποσοτική ανάλυση της μορφολογίας του κύματος Τ για τη διαστρωμάτωση του βραχυπρόθεσμου αρρυθμικού κινδύνου σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου
Authors: Γιαννόπουλος Γεώργιος 
Published: January 2014

Θεωρητικό υπόβαθρο: Η διαστρωμάτωση κινδύνου των μετεμφραγματικών ασθενών είναι ένα θέμα με μείζον κλινικό ενδιαφέρον. Η ετερογένεια της επαναπόλωσης του κοιλιακού μυοκαρδίου έχει δειχθεί ότι σχετίζεται με τους μηχανισμούς των κοιλιακών αρρυθμιών. Η γωνία μεταξύ των ανυσμάτων QRS-T στο χώρο (QRSTA) αποτελεί μέτρο της απόκλισης μεταξύ των κυρίων ανυσμάτων της κοιλιακής εκπόλωσης και επαναπόλωσης, αντανακλώντας τις διακυμάνσεις του σχήματος και της διάρκειας των δυναμικών σε όλο το κοιλιακό μυοκάρδιο, δηλαδή την ετερογένεια της επαναπόλωσης στο χώρο. Έχει δειχθεί σε υγιείς ότι η γωνία αυτή εμφανίζει κιρκάδια μεταβλητότητα, λαμβάνοντας μεγαλύτερες τιμές τις πρωινές ώρες και χαμηλότερες τις νυκτερινές. Μελετήσαμε την προγνωστική αξία συγκεκριμένων παραμέτρων της επαναπόλωσης (βάσει της μορφολογικής ανάλυσης του κύματος Τ στο ηλεκτροκαρδιογράφημα επιφανείας), συγκεκριμένα της γωνίας QRSTA και της κιρκάδιας μεταβλητότητας αυτής, σε έναν πληθυσμό μετεμφραγματικών ασθενών. Μέθοδοι και Πληθυσμός: 24ωρη ψηφιακή ηλεκτροκαρδιογραφική καταγραφή (Holter ρυθμού), 12 απαγωγών (SEER MC, GE Marquette) ελήφθη, πριν την έξοδο από το Νοσοκομείο, σε 199 διαδοχικούς ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ηλικία 63,4±9,1, 137 άρρενες). Κατάλληλοι θεωρήθηκαν οι ασθενείς με διάγνωση οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου με ή χωρίς ανάσπαση του τμήματος ST. Υπολογίστηκαν οι επιφάνειες των βρόχων των QRS και T σε τρισδιάστατο σύστημα XYZ αξόνων και στη συνέχεια η QRSTA ως η γωνία μεταξύ του μείζονος ανύσματος του QRS και του T στον τρισδιάστατο χώρο. Σε κάθε ασθενή προσδιορίστηκαν οι διάμεσες τιμές των ηλεκτροκαρδιογραφικών παραμέτρων για όλο το 24ωρο, για τρεις πρωινές ώρες (08.00 ως 11.00h) και για τρεις ώρες της νύχτας (00.00 ως 03.00h). Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε τυπική δισδιάστατη και Doppler ηχοκαρδιογραφική μελέτη πριν την έξοδό τους από το Νοσοκομείο. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για ένα έτος μετά το ΟΕΜ. Το σύνθετο καταληκτικό σημείο της μελέτης περιελάμβανε εμμένουσα απειλητική για τη ζωή κοιλιακή αρρυθμία ή καρδιακό θάνατο. Αποτελέσματα: Η συχνότητα εμφάνισης του σύνθετου καταληκτικού σημείου ήταν 10,4% στο ένα έτος παρακολούθησης. Η διάμεση QRSTA στους ασθενείς που εμφάνισαν το καταληκτικό σημείο ήταν 125,1ο, η οποία διέφερε σημαντικά από τη διάμεση τιμή της γωνίας στους ασθενείς που δεν εμφάνισαν το καταληκτικό σημείο (84,3o, p=0,001) Οι ασθενείς με QRSTA υψηλότερη από 109o είχαν πιθανότητα 21% να εμφανίσουν το καταληκτικό σημείο κατά το ένα έτος της παρακολούθησης, έναντι 3,3% στους ασθενείς με QRSTA χαμηλότερη από 109o (λόγος πιθανοτήτων 7,82, 95% εύρος αξιοπιστίας 2,1-29,1, p=0,001). Η αρνητική προγνωστική αξία της παραμέτρου πλησίαζε το 97%. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η QRSTA παρέμεινε σημαντική στην τελική εξίσωση (p=0,025). Η ανάλυση κατά Cox έδειξε ότι μια αύξηση της QRSTA κατά 10o συσχετιζόταν με ανεξάρτητη αύξηση του κινδύνου εμφάνισης του καταληκτικού σημείου κατά περίπου 20%. Σε ό,τι αφορά την ημερονύκτια διακύμανση της QRSTA, η QRSTA εμφάνιζε μεγαλύτερες τιμές κατά τη διάρκεια της ημέρας: η μέση τιμή των διαμέσων QRSTA κατά τις ώρες της ημέρας σε σύγκριση με τη νύκτα ήταν 90? έναντι 86? (p=0,0049), αντίστοιχα. ..............................................................