Βλάβες Essex-Lopresti και επιμήκης κερκιδωλενική αστάθεια
Authors: Μασούρος Παναγιώτης 
Published: September 2021

Η επιμήκης σταθερότητα του αντιβραχίου διασφαλίζεται πρωτίστως από την ακεραιότητα της κερκιδοβραχιονίου άρθρωσης, ενώ η μεσόστεος μεμβράνη και το τρίγωνο ινοχόνδρινο σύμπλεγμα δρουν ως δευτερεύοντα σταθεροποιητικά στοιχεία. Στην περίπτωση όμως μιας βλάβης Essex-Lopresti διαταράσσονται και οι τρεις παραπάνω δομές καθιστώντας το αντιβράχιο ασταθές, τόσο στον επιμήκη όσο και στον εγκάρσιο άξονα. Η αποκατάσταση της κερκιδοβραχιονίου άρθρωσης αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στην αντιμετώπιση αυτών των βλαβών, όπως είχε ήδη εξάλλου αναγνωρίσει από το 1951 ο Pier Gordon Essex Lopresti, προκειμένου να αποτραπεί η κεντρική μετανάστευση της κερκίδας. Παρόλα αυτά, η καλύτερη κατανόηση της λειτουργικής ανατομίας και της εμβιομηχανικής της μεσόστεου μεμβράνης παρέχει πλέον μια νέα οπτική στην αντιμετώπιση των ιδιαίτερα σύνθετων αυτών κακώσεων. Η κεντρική δέσμη αποτελεί την πλέον συνεπή και ευδιάκριτη δομή της μεσόστεου μεμβράνης. Αφενός λειτουργεί ως ένας ισχυρός σύνδεσμος μεταξύ των δύο οστών, ενώ αφετέρου εξυπηρετεί τη μεταφορά φορτίων από την κερκίδα προς την ωλένη. Υπό αυτό το πρίσμα έχει αναγνωρισθεί ευρέως ότι η ανακατασκευή της κεντρικής δέσμης δύναται να αποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τη φυσιολογική κατανομή φορτιών διά των οστών του αντιβραχίου, παρέχοντας έτσι μακροπρόθεσμα σημαντικά βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογήσει τη δυναμική τριών διαφορετικών τεχνικών να αποκαταστήσουν την επιμήκη σταθερότητα του αντιβραχίου. Ο κοινός παρονομαστής των τριών τεχνικών έγκειται στο ότι στηρίζονται στη χρήση τενόντιων αυτομοσχευμάτων, ληφθέντα από το αντιβράχιο (στρογγύλος πρηνιστής, βραχιονοκερκιδικός και κερκιδικός καμπτήρας του καρπού). Πραγματοποιήθηκε σταδιακή εξομοίωση μιας βλάβης Essex-Lopresti σε επτά νωπά πτωματικά μέλη, αφαιρώντας αρχικά την κεφαλή της κερκίδας και εν συνεχεία διατέμνοντας το μεσόστεο συνδεσμικό σύμπλεγμα. Ακολούθως, κάθε μέθοδος ανακατασκευής εφαρμόσθηκε σε κάθε μέλος διαδοχικά. Τα παρασκευάσματα υποβλήθηκαν σε μηχανική δοκιμασία ασκώντας σε αυτά αξονικά φορτία συμπίεσης σε κάθε μία διαφορετική κατάσταση. Η σχετική κερκιδωλενική μετατόπιση καταγράφηκε ακτινοσκοπικά στο επίπεδο του καρπού. Η ανάσπαση του στρογγύλου πρηνιστή επέφερε τη μέγιστη διόρθωση (94.2% σε σχέση με την κατάσταση με ακέραια τη μεσόστεο μεμβράνη αλλά χωρίς κεφαλή κερκίδας), ακολουθούμενη από την τενοντομετάθεση του βραχιονοκερκιδικού (91.7%) και τέλος τον κερκιδικό καμπτήρα του καρπού (85%). Οι διαφορές αυτές, ωστόσο, δεν αναδείχθηκαν στατιστικά σημαντικές. Επιπλέον, καμία από τις τρεις μεθόδους δεν επηρέασε αρνητικά το εύρος στροφικών κινήσεων του αντιβραχίου. Διενεργήθηκε εξάλλου ανάλυση παλινδρόμησης για τη διαπίστωση συσχέτισης μεταξύ της ποσοστιαίας διόρθωσης κάθε τεχνικής και τον προσανατολισμό του μοσχεύματος, όπου και ανιχνεύθηκε μια μέτρια αρνητική γραμμική συσχέτιση. Επομένως, βάσει των ευρημάτων της μελέτης και οι τρεις τεχνικές δύνανται να αποκαταστήσουν σημαντικά την επιμήκη κερκιδωλενική σταθερότητα, ενώ μπορούν να εφαρμοσθούν με ασφάλεια in vivo. Σε κάθε περίπτωση, η κλινική σημασία των παραπάνω ευρημάτων μένει να αναδειχθεί από κατάλληλα σχεδιασμένες κλινικές μελέτες.