Εβδομαδιαία συνεχής καταγραφή των επιπέδων γλυκόζης σε χρόνιους αιμοκαθαιρόμενους διαβητικούς ασθενείς
Authors: Διβάνη Μαρία 
Published: September 2021

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι η πρώτη αιτία Χρόνιας Νεφρικής Νόσου Τελικού Σταδίου (ΧΝΝΤΣ). Η ρύθμιση του ΣΔ παρουσιάζει ιδιαιτερότητες και δυσκολίες στους ασθενείς με ΧΝΝΤΣ. Ειδικά για τους ασθενείς με ΣΔ υπό αιμοκάθαρση, η διαχείριση του ΣΔ είναι ακόμη δυσκολότερη, διότι η δίοδος της γλυκόζης από το φίλτρο αιμοκάθαρσης φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο μεταξύ άλλων στην συχνότερη εμφάνιση μεγάλων διακυμάνσεων της γλυκόζης, περισσότερων υπογλυκαιμικών επεισοδίων και κυρίως ασυμπτωματικών υπογλυκαιμικών επεισοδίων, γεγονότα που σχετίζονται με αυξημένη θνησιμότητα. Η χρήση διαλύματος αιμοκάθαρσης χωρίς γλυκόζη, ειδικά σε ασθενείς με αρρύθμιστο ΣΔ φαίνεται να αυξάνει τη συχνότητα υπογλυκαιμίας κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης.Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c), η οποία έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως ο ιδανικός δείκτης γλυκαιμικής ρύθμισης, παρουσιάζει αρκετούς περιορισμούς σε ασθενείς με ΣΔ και ΧΝΝΤΣ. Επιπλέον, η HbA1c δεν λαμβάνει υπόψη τις αλλαγές στα επίπεδα της γλυκόζης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα τελευταία χρόνια έχουμε τελευταίας τεχνολογίας συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (CGM), τα οποία είναι συσκευές που πραγματοποιούν συνεχείς μετρήσεις γλυκόζης στον υποδόριο ιστό. Επίσης, νεότεροι γλυκαιμικοί δείκτες, όπως η γλυκοζυλιωμένη αλβουμίνη (GA) και η γλυκοζυλιωμένη πρωτεΐνη (GSP) αξιολογούνται στις μέρες μας ως εναλλακτικοί δείκτες γλυκαιμικής ρύθμισης. Ο σκοπός της παρούσας συγκριτικής μελέτης μεταξύ δύο διαφορετικών διαλυμάτων αιμοκάθαρσης (διάλυμα χωρίς γλυκόζη έναντι διαλύματος με περιεκτικότητα 100mg/dl γλυκόζης) είναι η αξιολόγηση των ασθενών με ΣΔ τύπου 2 που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, χρησιμοποιώντας την συσκευή CGM iPro της Medronic 7ημερης καταγραφής . Επίσης, η μελέτη αξιολογεί τους δείκτες GA και το GSP ως εναλλακτικούς δείκτες έναντι της HbA1c για τον προσδιορισμό της γλυκαιμικής ρύθμισης στους αιμοακαθαιρόμενους διαβητικούς ασθενείς.Ο τελικός πληθυσμός μελέτης αποτελείται από 36 ασθενείς, στους οποίους τοποθετήθηκε η συσκευή CGM 7 ημερών. Η φάση Α της μελέτης αντιστοιχεί σε 3 διαδοχικές συνεδρίες αιμοκάθαρσης με διάλυμα χωρίς γλυκόζη και φάση Β με διάλυμα γλυκόζης 100 mg/dl αντίστοιχα. Η σύγκριση των δύο φάσεων Α και Β έδειξε ότι η χρήση διαλύματος γλυκόζης συμβάλλει στην αποφυγή μείωσης της γλυκόζης (p <0.001) και μειώνει τα επεισόδια υπογλυκαιμίας κατά τη διάρκεια της 4ωρης συνεδρίας αιμοκάθαρσης (p <0.001). Ωστόσο, δεν φαίνεται να επηρεάζει την μέση γλυκόζης, αλλά φαίνεται ότι μειώνει τη μεταβλητότητα της γλυκόζης σε μακροπρόθεσμες χρονικές περιόδους. Τέλος, η παρούσα μελέτη έδειξε ότι η GA έχει υψηλότερη ευαισθησία και ειδικότητα (r:0.884, p<0.001) και συσχετίζεται περισσότερο με τη μέση γλυκόζης της 7ημερης καταγραφής σε σύγκριση με την GSP και την HbA1c (r: 0.672, p <0.001 και r: 0.694, 0,001).Σύμφωνα με τα παραπάνω αποτελέσματα της παρούσας μελέτης διαπιστώθηκε ότι το σύστημα CGM είναι η μοναδική μέθοδος που καταγράφει με ακρίβεια τις σημαντικές διακυμάνσεις στα επίπεδα σακχάρου των διαβητικών ασθενών που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση. Αν και είναι η μεγαλύτερη συγκριτική μελέτη με σύστημα CGM μέχρι σήμερα, απαιτούνται μεγαλύτερες τεκμηριωμένες ερευνητικές μελέτες με τη χρήση CGM σε ασθενείς με ΣΔ υπό αιμοκάθαρση για την επέκταση των γνώσεων μας στον έλεγχο του διαβήτη και την αποφυγή των υψηλού κινδύνου των επιπλοκών του.