Υποκλασματοποιημένο σχήμα εξωτερικής ακτινοθεραπείας (EBRT) σε ασθενείς με αδενοκαρκινώματα προστάτη αδένα
Authors: Κουγιουμτζοπούλου Ανδρομάχη 
Published: May 2024

Εισαγωγή: Η μετρίως υποκλασματοποιημένη ακτινοθεραπεία (MHRT) έχει αναδειχθεί ως η προτιμώμενη μέθοδος θεραπείας για εντοπισμένο καρκίνο του προστάτη με βάση τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την τοξικότητα, χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνικές ακτινοθεραπείας. Στο πλαίσιο της MHRT, τα διαθέσιμα δεδομένα που αφορούν τις δοσιμετρικές παραμέτρους και την απώτερη τοξικότητα από το ορθό είναι περιορισμένα. Σκοπός: Παρουσίαση των επιδράσεων της MHRT στην απώτερη τοξικότητα του ορθού ενώ διεξάγεται εκτενής δοσιμετρική ανάλυση σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα της ορθοσκόπησης. Μέθοδος: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη που περιλαμβάνει ασθενείς με αδενοκαρκίνωμα προστάτη με χαρακτηριστικά ενδιάμεσου κινδύνου. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία με MHRT με συνολική δόση 44 Gy σε 16 συνεδρίες (2,75 Gy ανά κλάσμα) στον προστάτη και τις σπερματοδόχες κύστείς, ακολουθούμενη από διαδοχική ενισχυτική δόση του προστάτη μόνο κατά 16,5 Gy σε 6 συνεδρίες (2,75 Gy ανά κλάσμα) που χορηγήθηκαν με τρισδιάστατη σύμμορφη ακτινοθεραπεία (3DCRT). Αξιολογήθηκε η οξεία και η απώτερη τοξικότητα. Η ενδοσκόπηση γινόταν κατά την έναρξη, κάθε 3 μήνες μετά τη θεραπεία για τον πρώτο χρόνο και κάθε 6 μήνες για τον επόμενο χρόνο. Το Vienna Rectoscopy Score (VRS) χρησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση της βλάβης του βλεννογόνου του ορθού που σχετίζεται με την ακτινοθεραπεία. Πραγματοποιήθηκε δοσιμετρική ανάλυση για το ορθό, το τοίχωμα του ορθού και τα υποτμήματα αυτού (άνω, μεσαίο και κατώτερο 1/3). Αποτελέσματα: Μεταξύ Σεπτεμβρίου 2015 και Δεκεμβρίου 2019, 20 ασθενείς πλήρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής και εντάχθηκαν στη μελέτη. Απώτερη γαστρεντερική τοξικότητα βαθμού 1 εμφανίστηκε στο 10 % των ασθενών και το 5% των ασθενών εμφάνισε βαθμού ≥2. Δώδεκα μήνες μετά την ακτινοθεραπεία τα ευρήματα από την ενδοσκόπηση ήταν τα ακόλουθα : 4 (20%) ασθενείς είχαν VRS 1. 2 (10%) ασθενείς είχαν VRS 2. 1 (5%) ασθενής είχε VRS 3. Αντίστοιχα 24 μήνες μετά την ακτινοθεραπεία τα ευρήματα ήταν , VRS 1 παρατηρήθηκε σε 4 ασθενείς (20%) και VRS 2 σε 3 (15%) ασθενείς. Η δοσιμετρική ανάλυση έδειξε αξιοσημείωτες διακυμάνσεις μεταξύ του ορθού, και του ορθικού τοιχώματος καθώς και των υποτμημάτων του ορθικού τοιχώματος. Η δοσιμετρική ανάλυση του ορθού, του τοιχώματος του ορθού και του μεσαίου και χαμηλού τμήματός αυτού σε σχέση με τα ευρήματα της ορθοσκόπησης έδειξε ότι τα υψηλότερα τελικά σημεία δόσης όπως V52.17Gy και V56.52Gy σχετίζονται με ακτινικές βλάβες του βλεννογόνου του ορθού. Συμπέρασμα: Μια λεπτομερής οριοθέτηση του τοιχώματος του ορθού και των υποτμημάτων του μαζί με τη δοσιμετρική ανάλυση αυτών των δομών μπορεί να μειώσει την απώτερη τοξικότητα σχετιζόμενη με την ακτινοθεραπεία στο ορθό. Δοσιμετρικές παράμετροι όπως οι V52.17Gy και V56.52Gy αναγνωρίστηκαν ότι έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη ακτινική βλάβη του βλεννογόνου του ορθού. Απαιτείται επικύρωση των αποτελεσμάτων σε μεγαλύτερη κλίμακα για τις των δόσεις τελικού σημείου που αναγνωριστήκαν (V52.17Gy και V56.52Gy) καθώς και η σχέση τούς με την εμφάνιση της απώτερης γαστρεντερική τοξικότητα.