bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Diagnostische benadering van cryptorchidie bij de hengst
Authors: De Lange L. , Roels K. , Ververs C. , Van de Velde M. , Corty P. , Govaere J.
Published: April 2020

De diagnose van cryptorchidie bij het paard is vaak een uitdaging aangezien niet altijd definitief uitsluitsel kan gegeven worden op basis van de anamnese, het klinische onderzoek en het rectaal en echografisch onderzoek. Verschillende endocrinologische diagnostische testen zoals de bepaling van het testosteron-, androstenedione-, oestrogenen-, urinaire steroïden- en het antimülleriaans hormoongehalte, die de aanwezigheid van testiculair weefsel aantonen, zijn beschreven. In dit artikel wordt getracht om de voor- en nadelen van deze testen te vergelijken, zodat practici een idee krijgen welke testen in de praktijk gebruikt kunnen worden.
Chirurgische behandeling van een sublinguale sialocoele (ranula) bij een kat
Authors: Verhoeven W. , Kitshoff A. , Devriendt N. , Dehuisser V. , de Rooster H.
Published: April 2020

In deze casuïstiek wordt een zeven jaar oude, mannelijke, gecastreerde, Europese korthaar met een ranula beschreven. De patiënt werd aangeboden vanwege een sublinguale zwelling aan de rechterkant die chirurgisch werd behandeld door middel van marsupialisatie en excisie van de mandibulaire en sublinguale speekselklieren. Histopathologisch onderzoek van de verwijderde weefsels bevestigde de diagnose van een ranula en toonde de onopzettelijke resectie van de rechter submandibulaire lymfeknopen. Vijf maanden na de ingreep werden er geen complicaties of recidieven vastgesteld.
Fysiologische effecten van verschillende soorten arbeid op de spierontwikkeling van het paard
Authors: Vermeulen R. , de Meeûs C. , Plancke L. , Boshuizen B. , de Bruijn M. , Delesalle C.
Published: April 2020

Het is algemeen bekend dat training leidt tot chemische, metabole en structurele veranderingen in spieren. De invloed van het type van training op deze veranderingen werd echter nog onvoldoende bestudeerd in paarden vanwege een gebrek aan gestandaardiseerde onderzoeksmethoden. In dit overzichtsartikel wordt het effect van drie soorten training op de spierevolutie en metabole veranderingen onderzocht. De vereisten voor powertraining verschillen van die voor (langdurige) inspanning van lage intensiteit. Elk type training leidt tot een specifieke shift van spiervezeltypes, enzymconcentraties en (an)aerobe capaciteit. Deze fysiologische adaptaties als gevolg van training faciliteren het uitvoeren van de specifieke inspanningen en verhogen zo de prestatie. Het kennen van deze adaptaties per type training kan helpen om de training en het management van sportpaarden te optimaliseren in functie van hun discipline.
Feochromocytoma bij een paard met polymorfe ventriculaire tachycardie
Authors: Dufourni A. , De Clercq D. , Vera L. , Broux B. , Lefère L. , Bosseler L. , Versnaeyen H.
Published: April 2020

Een vierentwintig jaar oude merrie die zeven jaar geleden onderzocht werd voor een mitralisklepregurgitatie en milde, linkszijdige cardiomegalie, werd aangeboden voor tachycardie, uitgesproken zweten en spiertremor. Het bloedonderzoek toonde een verhoogde hematocriet, metabole acidose, hypocalcemie, hyperglycemie en een verhoogde cardiaal troponine I-concentratie aan. Elektrocardiografie toonde talrijke ventriculaire premature contracties en monomorfe ventriculaire tachycardie die gevolgd werd door polymorfe ventriculaire tachycardie met R-op-T fenomeen. Ondanks onmiddellijke behandeling met hypertoon en calciuminfuus verslechterde de klinische situatie progressief binnen de vijfenveertig minuten na aankomst. Omwille van de gereserveerde prognose werd het paard geëuthanaseerd. Pathologisch onderzoek toonde een bijniermergtumor (feochromocytoom) van de linkerbijnier aan. Alhoewel dit paard reeds zeven en één jaar vóór het begin van de klinische tekenen van feochromocytoom onderzocht werd, konden op die momenten geen indicaties voor een neoplastisch proces of klinische tekenen van een feochromocytoom worden waargenomen. Een vroege diagnose van bijniermergtumoren kan gebaseerd zijn op catecholamine gemedieerde cardiovasculaire effecten, bloedonderzoek, bloeddrukmeting, rectaal onderzoek en rectale echografie van de bijnier. Aan de hand van een retrospectieve analyse van echocardiografische beelden en metingen konden in het voorliggende geval geen predisponerende factoren gevonden worden. In dit artikel wordt het belang van het overwegen van een feochromocytoom in de differentiaaldiagnose benadrukt, voornamelijk bij oudere paarden met polymorfe ventriculaire tachycardie, zweten, spiertremoren en acute kolieksymptomen.
Substraatgebruik bij paarden tijdens inspanning - een vergelijking tussen de ‘gevaste’ en postprandiale status
Authors: Robyn J. , Plancke L. , Boshuizen B. , de Meeûs C. , de Bruijn M. , Delesalle C.
Published: April 2020

Sporten in uitgevaste toestand heeft positieve effecten op het prestatievermogen van humane atleten. Bij paarden gaat trainen in gevaste toestand gepaard met een toegenomen mobilisatie van vrije vetzuren als energiebron. Er wordt verondersteld dat de hogere beschikbaarheid van vet als energiebron leidt tot een minder snelle depletie van spierglycogeen en een trager optreden van spierverzuring. Dit draagt in belangrijke mate bij tot het minder snel optreden van spiervermoeidheid. Omgekeerd zorgt de opname van een graanmaaltijd voor een uitgesproken plasma-insulinepiek en de onderdrukking van lipolyse. Gezien ruwvoer, de hoofdcomponent van het dieet van het paard, een lange passagetijd heeft doorheen de dikke darm, wordt een volledig uitgevaste status bij het paard normaal niet bereikt; dit in tegenstelling tot wat het geval is bij de mens. Het voeren van ruwvoer induceert echter geen uitgesproken plasma-insulinepiek en inhibeert daardoor geen lipolyse. Bovendien zorgt de darmflora in de dikke darm, waar het ruwvoer gefermenteerd wordt, voor een buffer van water en elektrolyten, alsook voor een continue bron van propionzuur. Dit propionzuur wordt verwerkt in de lever, waar het een precursor is voor de gluconeogenese. In tegenstelling tot wat bekend is bij menselijke atleten is er bij paarden nog heel wat te ontdekken wat betreft optimale diëtaire interventies voorafgaand aan competitie enerzijds en training anderzijds. Welke aanpak er ook gekozen wordt, ruwvoer van hoge kwaliteit hoort het sleutelingrediënt te zijn van elk paardendieet. De meeste paarden presteren even goed tot zelfs beter als ze op een dieet staan met een lager suikergehalte (dus minder of geen krachtvoer), op voorwaarde dat hoog kwalitatief ruwvoer wordt aangeboden (gras, voordroog of hooi) in combinatie met een vitaminen/ mineralensupplement. Andere alternatieven om niet-structurele koolhydraten te verlagen in het dieet van een paard met een hoge energiebehoefte is het gebruik van bijvoorbeeld vezelrijke krachtvoeders of gepilleteerde ruwvoerderbronnen, zoals luzernekorrels. Tot slot heeft het frequent voederen van meerdere kleine maaltijden per dag de voorkeur boven het voederen van twee “grote” maaltijden per dag.
Echobegeleide verwijdering van plantaardige vreemde voorwerpen ter hoogte van de distale extremiteiten bij honden: een retrospectieve studie van 19 casussen
Authors: Fauchon E. , Lassaigne C. , Ragetly G. , Gomes E.
Published: April 2020

Subcutane abcessen of granuloma’s in de distale extremiteiten komen bij de hond frequent voor na penetratie en migratie van plantaardige vreemde voorwerpen (VV). Het doel van deze studie was om de klinische presentatie van deze patiënten te beschrijven. Vervolgens wordt het echografische beeld van intacte grasaren in de distale extremiteiten belicht, alsook het echobegeleid verwijderen van het VV met de nadruk op de haalbaarheid, effectiviteit van en prognose na de procedure. In deze retrospectieve studie werden 22 VV geïdentificeerd bij 19 honden. De procedure had een slaagkans van 100% wat betreft het verwijderen van het VV. De klinische klachten verdwenen bij 90% van de honden (n=17) binnen de tien dagen. Er werden geen complicaties of herval gezien. De resultaten van deze studie geven aan dat een echografisch onderzoek eerste keuze kan zijn wanneer de aanwezigheid van een VV van plantaardige oorsprong vermoed wordt. Zowel de identificatie van het VV als het verwijderen ervan door een minimaal invasieve ingreep met een goede effectiviteit en prognose is mogelijk, zowel op korte als op lange termijn.
Klinische presentatie en diagnose met behulp van MRI van unilaterale hydrocefalus en een vermoeden van periventriculaire encefalitis bij een jonge hond
Authors: Salgüero R. , Plessas I. N.
Published: April 2020

Een vier maanden oude Engelse buldog werd aangeboden met klachten van acute faciale spiertrekkingen, scheve kopstand en een abnormaal bewustzijn. Het neurologisch onderzoek was indicatief voor een multifocale hersenaandoening. Het hematologisch en biochemisch onderzoek was normaal. Magnetische resonantie van de hersenen onthulde een uitgesproken vergroting van de linker laterale ventrikel, met bijkomend een vergroting van het calvarium op dit niveau. Er waren ook periventriculaire letsels op T2W- en FLAIR-beelden zichtbaar met een matige contrastopname. Analyse van het cerebrospinale vocht toonde matig gemengde, mononucleaire pleiocytose en het testen op infectieziekten kwam negatief terug. De meest waarschijnlijke diagnose was unilaterale interne hydrocefalus veroorzaakt door periventriculaire encefalitis. Ondanks de slechte prognose werd de patiënt succesvol behandeld met prednisolone en fenobarbital. Dit is de eerste beschrijving van unilaterale hydrocefalus met vermoedelijke periventriculaire encefalitis bij een hond gediagnosticeerd met behulp van MRI.
Analyse van de arbeidssituatie en perceptie van de kwaliteit van de opleiding van dierenartsen afgestudeerd aan de Faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit Gent
Authors: Van Cleven A. , Saunders J. , Deprez P. , Dewulf J.
Published: April 2020

In een enquête werd gepeild naar de arbeidssituatie van dierenartsen afgestudeerd aan de Universiteit Gent en de perceptie van de kwaliteit van de opleiding. Hiervoor werden drie cohorten dierenartsen gecontacteerd die afgestudeerd zijn gedurende drie tijdsintervallen, met name tussen 2002 en 2004, 2009 en 2011 en tussen 2014 en 2016. Uit 488 ingevulde vragenlijsten (47% van de gecontacteerde respondenten) werd onder andere duidelijk dat dierenartsen in Vlaanderen gemiddeld 47 uur per week werken en relatief tevreden zijn over de invulling van hun job. Tachtig procent (meest recent afgestudeerde cohorte) en 68% (langst afgestudeerde cohorte) van de respondenten werkt als practicus en 81% van deze practici werkt in een groepspraktijk. Dierenartsen met de Belgische nationaliteit hebben voornamelijk het statuut van zelfstandige, terwijl dierenartsen met de Nederlandse nationaliteit voornamelijk in loondienst werken. De respondenten geven aan tevreden te zijn over het theoretische aandeel binnen de opleiding diergeneeskunde maar ervaren het praktisch onderricht als te beperkt. Tijdens de opleiding zou er volgens de respondenten meer nadruk gelegd moeten worden op eerstelijnsdiergeneeskunde, op het verwerven van communicatievaardigheden met klanten en collega’s en op praktijkmanagement.
Hoe bedriegen we onszelf en anderen - denkfouten in de diergeneeskunde
Authors: Florizoone K.
Published: April 2020

De manier waarop de menselijke hersenen werken, zorgt ervoor dat ze gevoelig zijn om fouten te maken. In dit artikel worden twintig denkfouten beschreven die kunnen leiden tot foute diagnosen en behandelingen in de diergeneeskunde. Hoe gevoelig iemand is om deze fouten te maken, hangt vooral af van hoe rationeel iemand is en heeft minder te maken met intelligentie. Rationaliteit kan gemeten en getraind worden, maar dan dient men zich eerst bewust te worden van het probleem.
Het gebruik van psychofarmaca bij verenplukkende papegaaiachtigen
Authors: Gorteman J. , Antonissen G. , Croubels S. , van Zeeland Y.
Published: April 2020

Verenplukken is een zeer frequent voorkomend probleem bij in gevangenschap gehouden papegaaiachtigen (Psittaciformes). Naast medische oorzaken kunnen ook sociale omgevingsfactoren en neurobiologische oorzaken ten grondslag liggen, waarbij in het laatste geval gesproken wordt over psychogeen verenplukken. De behandeling van dit gedragsprobleem is primair gericht op het aanpassen van de omgeving (bijvoorbeeld door het aanbieden van verrijking) en het teweegbrengen van gedragsveranderingen (gedragstherapie). In de gevallen waarbij deze interventies onvoldoende of geen effect hebben, kunnen psychofarmaca een goede toevoeging aan de behandeling vormen. Echter, om psychofarmaca op een veilige en verantwoorde manier te gebruiken, is een grondige kennis nodig van het werkingsmechanisme, de farmacokinetiek en toxiciteit van deze geneesmiddelen. Specifieke informatie over de werking van psychofarmaca bij vogels ontbreekt in de meeste gevallen, met als gevolg dat het (off-label) gebruik daarvan vooral gebaseerd is op empirische bevindingen en dosisextrapolatie uit onderzoek bij zoogdieren. Dit brengt risico’s met zich mee omdat de metabolisatie en gevoeligheid voor de geneesmiddelen kunnen verschillen tussen vogels en zoogdieren, wat kan leiden tot therapiefalen en/of ernstige bijwerkingen. Het in achtnemen van deze beperkingen en de zorgvuldige monitoring van de patiënt zijn dan ook onontbeerlijk voor een verantwoord gebruik van psychofarmaca bij gezelschapsvogels.
Osteosynthese van een mid-diafysaire femurfractuur met behulp van type I “tie-in-fixator” bij een kookaburra (Dacelo novaeguineae)
Authors: Geerinckx L. , Hellebuyck T.
Published: April 2020

In deze casus wordt de succesvolle behandeling beschreven van een traumatische mid-diafysaire femurfractuur met behulp van een type I “tie-in-fixator” bij een kookaburra. Een vijf maanden oude, in gevangenschap gehouden kookaburra (Dacelo novaeguineae) werd aangeboden met trauma ten gevolge van interspecies-agressie. Op basis van klinisch en radiografisch onderzoek werd de aanwezigheid van een gesloten, multipele, dwarse tot spiraalvormige, mid-diafysaire femurfractuur vastgesteld. Na reductie van de fractuur werd stabilisatie bekomen door het toepassen van een type I tie-in-fixator bestaande uit een combinatie van een intramedullaire (IM) pin en een externe skeletale fixator. Postoperatieve radiografische opnamen bevestigden een optimale reductie van de fractuur en een correcte plaatsing van het osteosynthesemateriaal. Postoperatief trad er een vlotte recovery op en werden er onmiddellijk een goede steunname en normale belasting van de aangetaste poot waargenomen. Hoewel de externe fixatie een week later door de vogel verwijderd werd, bleek er nog steeds goede stabilisatie aanwezig te zijn en bleef de functionaliteit van de aangetaste poot behouden. Twee weken postoperatief bevestigden controleradiografieën fractuurheling die gekarakteriseerd werd door lichte callusvorming en een startende overbrugging van de cortices. Op basis van de klinische en radiografische bevindingen werd besloten om de IM-pin op dat ogenblik te verwijderen. Tijdens een opvolgingsperiode van drie maanden vertoonde de kookaburra volledig herstel.
Het bepalen van het optimale tijdstip voor keizersnede bij de hond in functie van de voorspelde partusdatum
Authors: Goessens T. , Van Goethem B. , de Rooster H. , Van Der Vekens E. , Polis I. , Van Soom A. , Wydooghe E.
Published: April 2020

Het optimale tijdstip bepalen voor de keizersnede bij de hond kan een uitdaging betekenen voor de praktijkdierenarts. Er moet rekening gehouden worden met de berekende partusdatum, het al dan niet op gang zijn van de partus en het al dan niet aanwezig zijn van dystocie. Sommige teven hebben een verlengde dracht, bij andere start de partus te vroeg. In beide gevallen is de kans op overleving van de pups zeer laag. Ook wanneer er bij dystocie te lang gewacht wordt om een keizersnede uit te voeren, komt de overleving van de pups in het gedrang. Het is daarom van groot belang de juiste partusdatum bij elke individuele hond te kunnen voorspellen, zeker bij risicopatiënten. De partusdatum kan berekend worden door het begin van de metoestrus te bepalen via vaginale cytologie of door embryonale en foetale structuren te meten via echografie. De meest accurate methode is echter door middel van cyclusopvolging met progesteronmeting.
Incomplete ossificatie van de humeruscondylen (IOHC) bij de hond
Authors: Gielen I. , Samoy Y. , Van Ryssen B.
Published: April 2020

Incomplete ossificatie van de humeruscondylen (IOHC) bij de hond is een vrij zeldzaam elleboogprobleem dat voornamelijk bij spaniëlrassen wordt gezien maar ook bij andere rassen kan voorkomen. Deze aandoening gaat niet altijd gepaard met klinische symptomen maar kan de aanleiding zijn van elleboogkreupelheid en zelfs condylaire humerusfracturen. De diagnose van IOHC is niet altijd eenvoudig. Radiografisch is de fissuur niet altijd zichtbaar. Computertomografie is de meest efficiënte beeldvormingstechniek om deze aandoening met zekerheid te diagnosticeren. Indien het dier geen klachten vertoont, kan conservatieve therapie worden overwogen maar in geval van kreupelheid is het plaatsen van een compressieschroef de meest gangbare behandeling.
De Romeinse hondengrafvondsten van Tongeren
Authors: Janssens L. A. A.
Published: April 2020

In Tongeren centrum werd bij een opgraving een graf van een grote hond gevonden uit de Romeinse periode. Ter hoogte van de mond lag een vaatwerkje als grafgift: een rond terra sigillata-schaaltje. Dit was of moest doorgaan voor het etensbakje van het dier. Door het afbreken van de randen wordt symbolisch aangegeven dat het bakje na de dood niet meer kon worden gebruikt. De symboliek van de etensbak met afgebroken randen kan ook geplaatst worden in een Keltische traditie waarbij mythische honden dagelijks stukjes van de volle maan afbeten en zo de maancyclus creëerden. Deze vondst is uitzonderlijk, maar past in de zeer lange traditie van hondenbegrafenissen, met als vroegste vondst deze van Bonn-Oberkassel daterend van 14 200 jaar geleden en voortdurend tot in het heden. Ook nu nog geven mensen vaak voorwerpen mee bij een graf of urne van hun gezelschapsdier.
Microsporum gypseum-infectie bij een paard met erge zomereczeem
Authors: Boyen F. , Van Rooij P. , Vanstallen L. , Flahou B. , Haesebrouck F.
Published: April 2020

Bij een paard met erge zomereczeem en een voorgeschiedenis van corticosteroïdebehandeling voor deze aandoening, werd een welomschreven, cirkelvormig letsel met witte korstvorming opgemerkt. De geofiele schimmel Microsporum gypseum werd geïsoleerd uit het letsel, waarna een vier weken durende topicale behandeling met enilconazole werd gestart. Twee maanden na de behandeling was het letsel volledig hersteld. Deze case-report laat vermoeden dat zomereczeem in combinatie met systemische corticosteroïdebehandeling als risicofactor kan optreden voor een dermatofyteninfectie. Verder wordt het belang van een correcte staalname, isolatie en identificatie van de oorzakelijke kiem bediscussieerd.
Feliene arteriële trombo-embolie: prognostische factoren en behandeling
Authors: Locquet L. , Paepe D. , Daminet S. , Smets P.
Published: April 2020

Feliene arterïele trombo-embolie (ATE) wordt veroorzaakt door een volledige of gedeeltelijke obstructie van een perifere arterie ten gevolge van trombus die gevormd werd op een andere plaats; dit vaak ten gevolge van cardiomyopathie. Gezien de klinische presentatie, waaraan vaak geen symptomen vooraf gaan, wordt ATE beschouwd als een van de meest verontrustende, spoedeisende situaties in de praktijk. Een aanzienlijk deel van deze patiënten wordt geëuthanaseerd op het moment van diagnose. Recent wetenschappelijk onderzoek heeft echter aangetoond dat sommige van deze patiënten een goede langetermijnoverleving kunnen hebben. Deze katten kunnen soms tot langer dan één jaar overleven met een goede levenskwaliteit, mits een correcte behandeling en nauwkeurige opvolging. Essentieel bij deze aandoening is het herkennen van specifieke prognostische factoren om de communicatie met de eigenaar te sturen en zo in samenspraak de beslissing te nemen het dier te behandelen of te euthanaseren. Verder zijn een individueel aangepaste therapie en gerichte follow-up van de patiënt belangrijk.
Diabetes mellitus en hypercortisolisme bij een kat
Authors: Odent E. , Marynissen S. , Stock E. , Vandenabeele S. , Van de Maele I. , Daminet S.
Published: April 2020

Een veertien jaar oude Perzische kat werd doorverwezen vanwege slecht gereguleerde diabetes mellitus ondanks insulinebehandeling en een aangepast dieet. De kat vertoonde uitgesproken polyurie/polydipsie, een slechte vachtkwaliteit, stomatitis en zwakte op de achterhand. Op dat moment werd hij behandeld met glargine insuline (0,75 IE/kg BID). Met behulp van een lage-dosis-dexamethasone-suppressie-test (LDDST) werd hypercortisolisme (HC) gediagnostiseerd. De kat werd bijkomend behandeld met trilostane en één jaar later werd remissie van diabetes mellitus bekomen. Deze casuïstiek illustreert het belang van de diagnose van een onderliggende oorzaak van slecht gereguleerde diabetes mellitus. Ook al is hypercortisolisme zeldzaam bij katten, het is belangrijk de ziekte bij deze gevallen in de differentiaaldiagnose op te nemen. Hypercortisolisme werd bij deze patiënt behandeld met trilostane, resulterend in een goede levenskwaliteit.
Atypisch junctioneel melanocytoma met pagetoïde spreiding bij een jong paard
Authors: Sonck L. , Haspeslagh M. , Ducatelle R.
Published: April 2020

Huidtumoren, met name melanocytaire tumoren, zijn frequent voorkomende neoplasieën bij het paard. In deze casus wordt een atypisch geval van een melanocytoma bij een bijna vijf jaar oude Andalusiër beschreven. Histopathologisch onderzoek toonde een opvallende epidermale component bestaande uit multifocale tot miliaire nestjes van epitheloïde cellen. Deze waren discontinu verspreid over alle lagen van de epidermis, inclusief de haarfollikelwand. Dit patroon wordt ook pagetoïde spreiding of “buckshot pattern” genoemd en is een kenmerk van verschillende humane tumoren waaronder melanoma’s, “Paget disease” en “Bowen’s disease”. Volgens de auteurs is de onderstaande casus de eerste beschrijving van pagetoïde spreiding van een equine melanocytaire tumor.
Cytologie bij zangvogels: een nuttige diagnostische tool
Authors: Garmyn A. , Verlinden M.
Published: April 2020

Ziekteproblemen bij in groep gehouden zangvogels zijn vaak van infectieuze aard. De waargenomen klinische klachten zijn echter dikwijls dezelfde en voornamelijk aspecifiek. Cytologisch onderzoek van de organen na post-mortemonderzoek zijn desgevallend van onschatbare diagnostische waarde. In dit artikel worden de basisprincipes van de cytologische staalnametechniek van organen en de beoordelingswijze van een cytologisch preparaat beschreven. Verder wordt een overzicht gegeven van belangrijke infectieuze aandoeningen bij zangvogels, waarvan met behulp van cytologisch onderzoek een definitieve of waarschijnlijke, etiologische diagnose gesteld kan worden. Bij deze kan dit overzicht een nuttige leidraad zijn voor elke dierenarts met zangvogels in zijn of haar patiëntenbestand.
Persisterende ductus arteriosus en pulmonalisstenose bij een labrador-retriever
Authors: Vester S. , Pil S. , Liekens V. , Van Goethem B. , Binetti A. , Saunders J. , Smets P.
Published: April 2020

Een drie maanden oude, vrouwelijke, intacte labrador-retriever werd doorverwezen wegens een vermoedelijk congenitaal hartprobleem. Klinische symptomen waren niet aanwezig, maar op het lichamelijk onderzoek werd een luide, continue hartruis met fremitus opgemerkt (graad 5 op 6) ter hoogte van de linkerhartbasis. Door middel van echocardiografie werd de diagnose van persisterende ductus arteriosus (PDA) en pulmonalisstenose (PS) gesteld. Anderhalve maand na de initiële presentatie werd de PDA chirurgisch gesloten. De PS werd medicamenteus behandeld met de ß-blokker atenolol en werd verder opgevolgd om de respons op deze therapie en de eventuele noodzaak van een ballonvalvuloplastie te evalueren. Deze casus toont aan dat een kwalitatief en volledig echocardiografisch onderzoek steeds noodzakelijk is bij een jong dier met een hartruis. Ook wanneer de oorzaak van de hartruis snel geïdentificeerd kan worden, in het voorliggende geval persisterende ductus arteriosus, moet er gecontroleerd worden op eventuele bijkomende afwijkingen, zoals hier pulmonalisstenose.
Een BVDV type 2a-besmetting op een melkveebedrijf in België
Authors: Maris J. , Laureyns J. , Sarrazin S.
Published: April 2020

In dit artikel wordt het verloop van een boviene virale diarree virus (BVDV) type 2a-besmetting op een Belgisch melkveebedrijf beschreven. In een periode van veertien dagen stierven zeventien volwassen melkkoeien als gevolg van acuut optredende diarree en dehydratatie. Van bij het begin van de uitbraak werd aan een infectie met het BVDV gedacht, maar dit vermoeden werd niet meteen door laboratoriumtesten bevestigd. Pas tijdens de vierendertig daaropvolgende maanden kon op verschillende tijdstippen BVDV type 2a worden geïdentificeerd.
Variatie, een belangrijke les. Waarom we de oorsprong en betekenis van de Engelse woorden to vet, to fit en de uitdrukking “survival of the fittest” moeten onthouden
Authors: Devriese L.
Published: April 2020

De uitdrukking survival of the fittest door Herbert Spencer gebruikt voor het resultaat van wat Charles Darwin natural selection noemde, kernbegrip in de evolutieleer, kan actueel potentieel ernstige misverstanden teweegbrengen. In de tijd van Darwin en Spencer betekende the fittest, diegene die het best bij een bepaalde (levens)omstandigheid past of die het beste erfelijke potentieel bezat om daarin te passen of zich aan te passen. Voor levende soorten is variatie een essentiële voorwaarde om in veranderende competitieve omstandigheden te blijven voortbestaan. De basis van Darwins evolutietheorie is dan ook erfelijke variatie binnen de soorten. Die laat toe dat min of meer passende varianten voorkomen die kunnen overleven en reproduceren. Minder aangepaste vinden minder voedsel, worden verdrongen en verdwijnen tenslotte: ze sterven uit. Ze worden op natuurlijke wijze weggeselecteerd. Dit is natuurlijke selectie. In de loop van de vorige eeuw nam een heel andere woordbetekenis van fit de overhand: die van ‘gezond, in goede lichamelijke conditie verkerend’. Om dat te begrijpen wordt eerst een korte historische beschrijving gegeven van twee Engelse termen to vet and to fit, die lange tijd vooral gebruikt werden in paardenwedrenmilieus. To vet betekent zorgvuldig onderzoeken op eigenschappen en geschiktheid alvorens toegelaten te worden in races, of, voor wat mensen betreft, in bepaalde functies. De term wordt in de literatuur vermoedelijk ten onrechte gelinkt aan veterinarian (vet). Fit, oorspronkelijk gebruikt voor ridders en militairen in de betekenis van aan elkaar gewaagd zijn, werd vooral toegepast bij nagenoeg even snelle renpaarden om toegelaten te worden tot welbepaalde wedrennen. Later werd to fit meer in het algemeen gebruikt om ‘bij elkaar (doen) passen’ aan te duiden en in de vorige eeuw werd de notie ‘in conditie’ of ‘en forme’ (in vorm) eraan gehecht, wellicht ook onder invloed van het woordgebruik in het renpaardenmilieu. Uiteindelijk kreeg de betekenis ‘gezond en/of sterk’ de overhand.
De perianesthetische benadering van hitteslag door larynxparalyse bij de hond
Authors: Burger N. C. , Gadeyne C. , Van Goethem B. , Stock E. , Polis I.
Published: April 2020

Een zeven jaar oude, mannelijke, gecastreerde landseer werd aangeboden met chronische ademhalingsklachten, occasioneel hoesten, dysfonie en inspanningsintolerantie. Door stress veroorzaakt tijdens het transport en het klinisch onderzoek vertoonde deze hond al snel zeer ernstige dyspneu met cyanose. Op dat moment werd een rectale lichaamstemperatuur van 42,5°C gemeten. Gebaseerd op de klinische symptomen was een hitteslag veroorzaakt door larynxparalyse de meest waarschijnlijke diagnose. De hond werd met spoed onder anesthesie gebracht en intensieve verkoelende behandelingen, zoals actief koelen en vloeistoftherapie, werden uitgevoerd. Vanaf het moment dat de hond cardiovasculair stabiel was, werd een spoedbehandeling voor larynxparalyse uitgevoerd. Dankzij een tijdige interventie herstelde deze hond volledig zonder blijvende complicaties.
Sint-Antoniusvuur bij mensen en varkens: hoe de waardering voor varkens in West-Europa verchristelijkt werd
Authors: Devriese L. , De Smet J.
Published: April 2020

In de vroegchristelijke geloofspraktijk mocht varkensvlees niet gegeten worden, vermoedelijk omdat varkens als alleseters competeerden met de mens. Iets wat in woestijn- of halfwoestijngebieden een zaak van leven of dood kon zijn. Nadat het christendom zich in Europa had verspreid, kon dit taboe niet overeind blijven: in dat continent zochten de dieren hun voedsel in de toen nog uitgestrekte bossen en hun vlees hielp de mensen te overleven tijdens de lange winters. Huisvarkens werden ‘verchristelijkt’ doordat Antonius van Egypte, een kluizenaar uit de derdevierde eeuw, aanroepen werd om te beschermen tegen twee, oppervlakkig gezien, gelijkaardige aandoeningen met sterk uitgesproken ontstekingsverschijnselen: moederkorenvergiftiging bij de mens en vlekziekte bij het varken, beide sint-antoniusvuur genoemd. Zijn status als ‘geneesheilige’ en beschermer tegen deze ziekten had de kluizenaar te danken aan het feit dat hij aan de ‘vurigste’ bekoringen van de duivel weerstaan had. De hospitaalorde van de antonieten, ontstaan in de late middeleeuwen tijdens epidemieën van moederkorenvergiftiging, populariseerde de associatie van Antonius met varkens. Het feit dat het varken het typische attribuut werd van deze populaire geneesheilige staat symbool voor de aanvaarding van het huisvarken als voedselbron in de toenmalige sterk religieus gedetermineerde Europese maatschappij.
Medicamenteuze behandeling van urinaire incontinentie bij de teef
Authors: Timmermans J. , Van Goethem B. , de Rooster H. , Paepe D.
Published: April 2020

Urinaire incontinentie, het ongecontroleerd verlies van urine tijdens de vullingsfase van het urineren, is een veelvoorkomende aandoening bij vrouwelijke honden. De gerapporteerde prevalentie bij intacte teven is slechts 0,2-0,3%, maar dit varieert tussen de 3,1-20,1% bij gesteriliseerde teven. Honden met verworven urine-incontinentie lijden meestal aan urethrale sfinctermechanisme-incompetentie. Deze aandoening lijkt door meerdere factoren veroorzaakt te worden en, alhoewel de exacte pathofysiologie niet volledig bekend is, zijn potentiële risicofactoren geslacht, gonadectomie, ras, lichaamsgewicht, urethrale lengte en positie van de blaashals. In de praktijk is de diagnose van urethrale sfinctermechanisme-incompetentie doorgaans gebaseerd op uitsluiting van andere potentiële oorzaken van urine-incontinentie. Incontinente teven worden hoofdzakelijk medicamenteus behandeld met onder andere alfa-adrenerge geneesmiddelen, bijvoorbeeld fenylpropanolamine en oestrogenen. Chirurgie is aangeraden als de patiënt refractair wordt ten opzichte van de medicamenteuze behandeling.
Vacuümfenomeen geassocieerd met een drievoudige cervicale wervelboog- en ligamentum flavum-anomalie resulterend in erge stenotische myelopathie bij een hond
Authors: Vermeire S. , Rondahl V. , Schmökel H. , Rapp M.
Published: April 2020

Een zes jaar oude Amerikaanse staffordshireterriër met verminderde proprioceptie van de rechter voor- en achterpoot werd doorgestuurd voor verder onderzoek. Een drievoudige, cervicale stenose met dorsale ruggenmergcompressie en bijhorende myelopathie werden vastgesteld aan de hand van een computertomografisch en magneetcamera-onderzoek. Deze bevindingen waren secundair aan een proliferatie en hypertrofie van het ligamentum flavum en van de wervelboog. Vacuümfenomenen werden vastgesteld in de ligamentaire hypertrofie, een tot nu toe onbeschreven locatie. Chirurgische decompressie en revalidatie leidden tot volledig herstel.
Toevalsbevinding van Dirofilaria repens in een hematoom bij een hond in België
Authors: De Bosschere H. , Kindermans E.
Published: April 2020

In deze casuïstiek wordt een tien jaar oude, vrouwelijke Mechelse herder beschreven die aangeboden werd met een grote zwelling caudaal van de mandibula en ter hoogte van de keelbasis. Op cytologisch onderzoek werd een hematoom gediagnosticeerd door middel van een fijnenaaldaspiratie. Per toeval werden enkele Dirofilaria repens microfilariae aangetroffen in het uitstrijkje van deze zwelling. Naast de beschrijving van de casus wordt ook een literatuuroverzicht gegeven van Dirofilaria repens.
Supraventriculaire tachycardie met isoritmische atrioventriculaire dissociatie bij een labrador-retriever
Authors: van Loon A. , Liekens V. , Binst D. , Paepe D. , Houdellier B. , Smets P.
Published: April 2020

Een vrouwelijke, gesteriliseerde labrador-retriever van zeven jaar oud werd aangeboden met klachten van tachypneu, kokhalzen en abdominale distensie. Op het lichamelijk onderzoek werden een systolische hartruis met een intensiteit van 3/6 en punctum maximum links apicaal, tachycardie en zwak geslagen, femorale polsen opgemerkt. Een undulatieproef was positief. Na echocardiografisch en elektrocardiografisch onderzoek werden dilatorische cardiomyopathie (primair of secundair) en supraventriculaire tachycardie (SVT) vastgesteld. Na instelling van een behandeling met digoxine werd tijdens de opvolging een isoritmische atrioventriculaire dissociatie (IAVD) waargenomen en bleek de SVT onvoldoende onder controle gebracht. Na het overschakelen op diltiazem werd op het ECG vastgesteld dat de tachycardie onder controle was. Echocardiografisch onderzoek toonde aan dat het hart zich hersteld had. De hond vertoonde de daaropvolgende twee jaar geen cardiale symptomen meer. In deze casus wordt de zeldzame aritmie IAVD in combinatie met SVT beschreven. Daarnaast wordt het belang aangetoond van SVT als mogelijk reversibele oorzaak van een DCM-fenotype op echocardiografie.
Cardiovasculaire, respiratoire, gastro-intestinale en gedragseffecten van intraveneuze lidocaïnetoediening bij gezonde paarden bij bewustzijn en evaluatie van de relatie met serumconcentraties van lidocaïne en mono-ethylglycinexylidide
Authors: Salciccia A. , Lopez Arevalo M. , Maes A. , Croubels S. , Busoni V. , Detilleux J. , Sandersen C. , Amory H.
Published: April 2020

Deze studie had als doel de relatie te bepalen tussen de serumconcentraties van lidocaïne/monoethylglycinexylidide (MEGX) en hun effect op de verschillende lichamelijke stelsels bij het paard. Vijf gezonde paarden bij bewustzijn kregen een twee uur durende placebo-intraveneuze infusie gevolgd door een twee uur durende lidocaïne-infusie (bolus van 1,3 mg/kg in tien minuten gevolgd door een constante infusie van 0,05 mg/kg/min). De lidocaïne- en MEGX-serumconcentraties werden om de tien à vijftien minuten gemeten. Het evenwichtsverlies, de spiertrillingen, het ademhalings-, spijsverterings- en cardiovasculaire stelsel werden beoordeeld met behulp van verschillende niet-invasieve methoden. Tijdens de toediening van de lidocaïne-infusie was de gemiddelde (± standaarddeviatie) lidocaïne- en MEGXconcentratie respectievelijk 768,88 ± 93,32 ng/ml en 163,08 ± 108,98 ng/ml. De toediening van een lidocaïne- infusie beïnvloedde significant de aanwezigheid van trillen. Ook veroorzaakte ze een statistisch maar niet-klinisch significante afname van de systolische en diastolische bloeddruk, die beide correleerden met de lidocaïne- en MEGX-serumconcentratie. Verder verhoogde ze eveneens de duodenale contractiefrequentie, die correleerde met de serumlidocaïne-concentratie. In de voorliggende studie werden milde hypotensieve en prokinetische kortetermijneffecten van een lidocaïne-infusie waargenomen.
De ontwikkeling van postoperatieve wondinfecties bij twee honden ondanks perioperatieve toediening van antimicrobiële middelen
Authors: Lyssens A. , Devriendt N. , Stock E. , Roggeman T. , de Rooster H.
Published: April 2020

Postoperatieve wondinfecties zijn een veel voorkomend probleem. Een prevalentie van 0,8 tot 18% wordt beschreven in de diergeneeskunde. Factoren met betrekking tot de patiënt, omgeving en chirurgie hebben een invloed op het ontstaan van postoperatieve wondinfecties. Twee honden die na voorpootamputatie een postoperatieve wondinfectie ontwikkelden, worden besproken. De eerste hond werd aangeboden met een complexe open intra-articulaire fractuur van de rechterelleboog. De andere hond onderging een amputatie omwille van een wekedelensarcoma ter hoogte van de rechterelleboog. In beide gevallen werd er perioperatief cefazoline toegediend. Bij de eerste patiënt werd het antibioticum postoperatief verdergezet. De andere hond kreeg geen postoperatief antibioticum. Beide honden ontwikkelden na vier tot vijf dagen een postoperatieve wondinfectie. De aanwezigheid van verschillende risicofactoren kan de kans op postoperatieve wondinfecties doen toenemen. Naast het correct gebruik van antimicrobiële middelen speelt ook het vermijden van deze risicofactoren een belangrijke rol in de preventie van postoperatieve wondinfecties.
Uit de beginjaren van de vilbeluiken. Parijs, eind 19e eeuw
Authors: De Smet J.
Published: April 2020

Aan de hand van een Franse monografie wordt een idee gegeven van de abominabele toestanden die in de 19de eeuw heersten in de grootstad Parijs betreffende het wegruimen en verwerken van dierenkrengen, in die tijd vooral paarden. Er mag geconcludeerd worden dat de Parijse vilbeluiken anno 1897 absoluut niet voldeden, noch voor wat betreft de volksgezondheid, noch voor het verhinderen van besmettingsgevaar voor andere huisdieren. Dit wordt in een naschrift aangevuld met enkele van de schaarse gegevens over Belgische toestanden en wetgeving daterend uit het begin van de vorige eeuw. Naar ‘Des Clos d’Equarrissage’ (1897) door Theophile Alphonse Morel, vétérinaire sanitaire du Département de la Seine (Collectie Diergeneeskundig Verleden, Faculteit Diergeneeskunde, Merelbeke. Vertaling en bewerking door Johan De Smet).
Prevalentiestudie naar feliene immunodefiëntievirus en feliene leukosevirus bij straatkatten in Gent
Authors: van Vugt R. , Nauwynck H. , Polis I. , de Rooster H.
Published: April 2020

Het feliene immunodeficiëntievirus (FIV) en het feliene leukosevirus (FeLV) zijn twee ziekteverwekkers bij de kat die de gezondheid van het dier op lange termijn aantasten. Zwerfkatten vormen een reservoir voor het behoud en de verspreiding van beide virussen tussen wilde dieren en naar gezelschapsdieren. Stad Gent voert al jarenlang een zwerfkattenbeleid volgens het vangen-castreren-terugplaatsen- (“trap-neuter-return”) principe, waarbij FIV- of FeLV-positief-testende katten geëuthanaseerd worden. Om de invloed van het bestrijdingsplan van Stad Gent op de prevalentie van FIV en FeLV te onderzoeken, werden data van zwerfkatten gevangen in 2009 en 2017 met elkaar vergeleken. Wat FeLV betreft, werd een sterke daling gezien (van 9,9% naar 0,7%). Bij FIV bleven opvallende verschillen uit (9,1% versus 10,3%). Er was ook een verschuiving waarneembaar van zowel het aantal gevangen zwerfkatten als van positief-testende katten van de binnenstad naar de randgebieden. Aanvullend onderzoek is aangeraden om meer factoren in kaart te brengen die de evolutie van FIV en FeLV bij verwilderde katten in de regio Gent bepalen.
Diagnostische parameters voor klinische wintercyathostominose bij paarden
Authors: Verhaeghe L. M. , Pardon B. , Deprez P. , Claerebout E.
Published: April 2020

Wintercyathostominose is een van de belangrijkste parasitaire aandoeningen bij het grazende paard. Deze studie werd opgezet om de meest significante parameters te identificeren die geassocieerd zijn met klinische wintercyathostominose. Het betreft een retrospectief onderzoek van 307 paarden die tussen 2008 en 2018 aangeboden werden op de Faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit Gent. Paarden ouder dan drie maanden die op de faculteit een mestonderzoek ondergingen en diarree hadden, werden opgenomen in de studie. De diagnose van larvale cyathostominose werd gesteld op basis van een positief mestonderzoek, i.e. het aantonen van L4- larven in de feces. De gegevens van paarden met larvale cyathostominose zonder diarree werden niet in de studie opgenomen. Klinische, biochemische, hematologische en parasitaire parameters werden onderzocht. Na statistische analyse van deze retrospectieve gegevens kwam albumine als meest significante parameter naar voor. Een serum-albuminegehalte dat lager was dan 20 g/L, had een hoge gevoeligheid voor het voorspellen van een positief mestonderzoek. De combinatie van het serum-albuminegehalte, het geslacht, de lichaamstemperatuur, het neutrofielenpercentage en het seizoen was volgens het finale statistische model de beste combinatie om de aanwezigheid van wintercyathostominose te voorspellen. Aan de hand van de diagnostische accuraatheid van het finale model werd aangetoond dat hiermee echter geen sluitende diagnose van larvale cyathostominose kan gesteld worden en dat een mestonderzoek nog steeds noodzakelijk is om het vermoeden van larvale cyathostominose te bevestigen.
Therapeutische complicaties en opvolging bij een hond met atopische dermatitis
Authors: Meere C. , Vandenabeele S.
Published: April 2020

In deze casereport wordt de therapeutische opvolging van een vier jaar oude, mannelijke, gecastreerde shih tzu met atopische dermatitis (AD) beschreven. De hond werd behandeld met prednisolone (Prednisolone®), vervolgens met oclacitinib (Apoquel®) en daarna met lokivetmab (Cytopoint®). In de discussie worden de diagnostische aanpak en de verschillende types van behandeling kritisch besproken. Verder wordt ingegaan op de recente therapie met lokivetmab (Cytopoint®).
Retrospectief onderzoek naar de activiteiten van de Vlaamse gezelschapsdierenpracticus met het oog op aanpassing van het curriculum diergeneeskunde
Authors: Rysman L. , Decloedt A. , Deprez P.
Published: April 2020

De literatuur over de activiteiten van de gezelschapsdierenpracticus in Vlaanderen is vrij beperkt. Het doel van dit onderzoek was informatie te verwerven over de samenstelling van de gemiddelde praktijk, de meest uitgevoerde handelingen en het belang van de verschillende klinische disciplines. Er werd hiervoor gebruik gemaakt van logboeken, i. e. documenten geschreven door studenten diergeneeskunde tijdens hun stages. De hond was de meest aangeboden diersoort. De belangrijkste disciplines waren dermatologie, gastro-enterologie, wondzorg, algemene ziekte en orthopedie. De meest frequent uitgevoerde chirurgische ingrepen waren castratie en sterilisatie.Bovendien mag het aandeel preventieve diergeneeskunde niet onderschat worden: tijdens 28% van alle consultaties werd gevaccineerd. Deze informatie kan gebruikt worden om het curriculum van de studenten diergeneeskunde aan te passen zodat deze beter voorbereid worden op het werken in de praktijk.
Vergelijking van twee California Mastitis Testen met de elektronische celgetalbepaling voor de detectie van intramammaire infecties in mengmelkstalen van melkvee
Authors: Biebaut E. , Piepers S. , Valckenier D. , De Vliegher S.
Published: April 2020

Het celgetal van de melk is een indicator voor de aanwezigheid van een intramammaire infectie bij melkvee. Het doel van deze studie was om van 179 mengmelkstalen de resultaten van de elektronische celgetalbepaling via het Fossomatic™ toestel te vergelijken met deze van twee commerciële California Mastitis Testen (CMT) op basis van verslijming, al dan niet in combinatie met kleurverandering. De meest voorkomende major pathogenen bij bacteriologisch onderzoek waren Streptococcus uberis en Staphylococcus aureus en de vaakst geïsoleerde minor pathogenen waren de niet-aureus stafylokokken. Het celgetal geschat aan de hand van de CMT-testen kwam goed overeen met het elektronisch bepaalde celgetal bekomen met de Fossomatic™. De testkarakteristieken van beide CMT-testen waren vergelijkbaar, zowel onderling als met deze bekomen voor de elektronische celgetalbepaling. Op basis van de bevindingen kan geconcludeerd worden dat beide CMT-testen in de praktijk kunnen gebruikt worden om koeien met een intramammaire infectie veroorzaakt door major pathogenen te helpen detecteren.
De rol van ervaring bij de beoordeling van urinesediment bij hond en kat
Authors: Provoost J. , Defauw P. , Daminet S. , Duchateau L. , Paepe D.
Published: April 2020

Urineonderzoek speelt een belangrijke rol bij het diagnosticeren van bepaalde aandoeningen en bij de gezondheidsscreening van senior- en geriatrische patiënten. Er zijn geen concrete data over de invloed van de beoordelaar op de betrouwbaarheid van microscopisch onderzoek van een urinesediment bij kleine huisdieren. De doelstelling van deze studie was om de rol van ervaring bij het beoordelen van urinesediment te onderzoeken. Daarom werd het sediment van 27 urinestalen (van 13 honden en 14 katten) onafhankelijk van elkaar microscopisch onderzocht door één ervaren waarnemer (de expert) en twee onervaren laatstejaarsstudenten diergeneeskunde. Er was voor de meeste elementen een zwakke overeenkomst (lage kappawaarde: 0-0,4) tussen de observaties van de expert en die van de studenten, met uitzondering van een matige overeenkomst voor struvietkristallen (kappawaarde: 0,47). De overeenkomst tussen de studenten onderling was eveneens zwak, maar iets hoger dan de overeenkomst tussen de ervaren en onervaren waarnemers. In deze studie wordt aangetoond dat ervaring een belangrijke rol speelt om urinesediment correct te onderzoeken.
Langetermijnresultaat van artrodese van het proximale interfalangeale gewricht bij twee volwassen warmbloedpaarden gebruikmakend van een “locking” compressieplaat en vier trekschroeven
Authors: Baranková K. , Rassmussen L. N. , Wilderjans H. C.
Published: April 2020

Twee volwassen warmbloedpaarden met een voorgeschiedenis van chronisch manken aan het achterbeen uitgaande van het proximale interfalangeale gewricht (kroongewricht) werden aangeboden op de dierenkliniek De Bosdreef (België) tussen 2016 en 2017. Op basis van de anamnese en het orthopedisch onderzoek werd chronische osteoartrose (OA) van het kroongewricht gediagnosticeerd bij beide paarden. Een gemodificeerde chirurgische artrodese van het kroongericht werd uitgevoerd gebruik makend van een centrale, dorsale driegaten proximale interfalangeale “locking”-compressieplaat (PIP plaat) en vier 5,5 mm transarticulaire, corticale trekschroeven. Dit resulteerde in een snelle botfusie van het kroongewricht en een terugkeer naar het oorspronkelijk werk binnen de tien maanden na operatie.
Medicamenteuze behandeling van een Echinococcus multilocularis-infectie die een lokaal agressieve cavitaire tumor met longmetastasen nabootst bij een hond
Authors: Fritz J. , Mahinc M. , Rannou B. , Cauvin E.
Published: April 2020

Een twee jaar oude labrador retriever uit de Franse Alpen werd aangeboden omwille van een opgezet abdomen, lethargie en gewichtsverlies. Op computertomografisch onderzoek werd een grote, cavitaire levermassa vastgesteld die de vena cava caudalis in groeide en die geassocieerd was met multipele gelijkaardige laesies ter hoogte van de lever, alsook met longnodulen en lymfadenopathie. Initieel werd deze aandoening verkeerdelijk aanzien als een maligne neoplasie, maar cytologisch en histologisch onderzoek van de grootste levermassa was compatibel met een cestodeninfectie. Een PCR-test bevestigde een infestatie met Echinococcus multilocularis. Medicamenteuze therapie met albendazole werd opgestart. De hond bleef klinisch goed gedurende tien maanden na de diagnose, maar moest worden geëuthanaseerd omdat de eigenaars terug moesten keren naar Groot-Brittannië en ze niet legaal kon geïmporteerd worden. Volgens de auteurs is dit de eerste casereport waarin een langetermijnopvolging wordt beschreven van een Echinococcus sp.-infectie bij een hond, die medicamenteus behandeld werd. Dit geval toont ook aan dat medicamenteuze therapie een bruikbare optie is als chirurgie niet haalbaar is.