Μελέτη της επίδρασης της πανδημίας από τον ιό SARS-CoV-2 στην ψυχική υγεία νοσηλευτών παιδιατρικών και γενικών νοσοκομείων
Authors: Γεωργουσοπούλου Βασιλική 
Published: September 2024

Εισαγωγή: Η πανδημία (COVID-19) ήταν μια διεθνής έκτακτη ανάγκη για τη δημόσια υγεία στη σύγχρονη ιστορία. Η αντιμετώπισή της αποτέλεσε πρόκληση αναφορικά με την ψυχολογική ανθεκτικότητα. Οι νοσηλευτές είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι, γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης ψυχιατρικών διαταραχών. Κατά συνέπεια, γεννάται η ανάγκη για την ανεύρεση των παραγόντων και της εφαρμογής των παρεμβάσεων που θα βελτιώνουν την ψυχική ανθεκτικότητα των νοσηλευτών. Σκοπός : Η καταγραφή των στρεσσογόνων παραγόντων και εμπειριών που έχει βιώσει το νοσηλευτικό προσωπικό του ΕΣΥ κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 και η συσχέτισή τους με συμπτώματα ψυχικής δυσφορίας (distress) που παρουσιάζουν. Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης ήταν νοσηλευτές Παιδιατρικών και Γενικών νοσοκομείων του ΕΣΥ του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Η συλλογή των ποσοτικών δεδομένων διενεργήθηκε με αυτοσυμπληρούμενα ερωτηματολόγια, ((α) NIMH COVID-19 Adult Survey, HCW– Demographic Questionnaire, (β) CRISIS Adult Survey Baseline, (γ) NIMH COVID-19 Adult Survey for Health Care Workers (HCW) Baseline). Για τη στατιστική επεξεργασία των δεδομένων της μελέτης χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS 26.0 (Statistical Package of Social Sciences). Η τιμή p=0.05 θεωρήθηκε ως επίπεδο σημαντικότητας, όλες οι στατιστικές δοκιμασίες ήταν διπλής κατεύθυνσης και τα αποτελέσματα που είχαν τιμές μικρότερες από 0.05 θεωρήθηκαν ως στατιστικώς σημαντικά. Αποτελέσματα: Το σύνολο των νοσηλευτών που συμμετείχαν στην μελέτη ήταν 249 άτομα. 57,3% ήταν νοσηλευτές Γενικών νοσοκομείων και 42,7% Παιδιατρικοί νοσηλευτές Ο Μ.Ο ηλικίας των νοσηλευτών ήταν 42 ετών. Ως προς τις διαφορές μεταξύ παιδιατρικών νοσηλευτών και νοσηλευτών Γενικών νοσοκομείων, οι νοσηλευτές που εργάζονταν σε Γενικά νοσοκομεία ένιωθαν απομονωμένοι (p=0.009), αβοήθητοι (p=0.002) χωρίς υποστήριξη από προϊστάμενο (p=0.024) και συναδέλφους (p=0.016), γινόντουσαν νευρικοί και ευερέθιστοι (p=0.008), αγχωνόντουσαν ευκολότερα, (p=0.042), απομακρυσμένοι από τον εαυτό τους (p=0.029), ανησυχούσαν για την επαρκή εκπαίδευση και πληροφόρηση για την COVID-19, (p=0.011), ήταν πιο κουρασμένοι μετά την πανδημία ( p=0.009) βίωσαν μεγαλύτερα ποσοστά θνησιμότητα σε σχέση με τους παιδιατρικούς νοσηλευτές (p<0.001) που φάνηκε να ανησυχούσαν περισσότερο να μην νοσήσουν οι ίδιοι ή μέλη της οικογένειας τους, (p=0.002), εργάστηκαν σε κυκλικό ωράριο πιο εντατικά (p=0.02) και ανησυχούσαν περισσότερο ως προς την επαρκή πρόσβαση σε δομές παιδικής φροντίδας και εκπαιδευτικές δομές (p<0.001). Το υψηλό αίσθημα καθήκοντος και προσφοράς ήταν σε μεγάλο βαθμό σε όλους τους νοσηλευτές «πρώτης γραμμής» παρά τις παθογένειες του συστήματος υγείας. (p<0.001). Συμπεράσματα: Οι νοσηλευτές που φρόντισαν ασθενείς με COVID-19 ανέπτυξαν προβλήματα στην ψυχική και σωματική τους υγεία τους. Η ικανοποίηση από την εργασία, η εκπαίδευση και η αρμονική συνεργασία μεταξύ των μελών της ομάδας, ήταν παράγοντες που είτε βελτίωσαν είτε απέτρεψαν την ψυχοπαθολογία. Οι νοσηλευτές απαιτούν ισχυρή ηθική υποστήριξη από την ηγεσία τους αλλά και από το κράτος.