bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Διερεύνηση της συχνότητας της κακής θρέψης και των συνεπειών της στην τελική έκβαση των νοσηλευομένων παιδιατρικών ασθενών
Authors: Δασκάλου Ευστρατία
Published: August 2021

Εισαγωγή: Η κακή θρέψη είναι μια κλινική οντότητα που συνδέεται στους παιδιατρικούς νοσηλευόμενους ασθενείς με σοβαρές επιπτώσεις και επιδείνωση της κατάστασης υγείας. Παρόλα αυτά συχνά υποεκτιμάται. H αξιολόγηση της κατάστασης θρέψης, μέσω της ανθρωπομετρίας, και η διατροφική αξιολόγηση διαλογής, είναι δύο διαδικασίες που πρέπει απαραιτήτως να εφαρμόζονται κατά την εισαγωγή για νοσηλεία. Η διατροφική αξιολόγηση διαλογής υποδεικνύει τόσο τους ασθενείς που ήδη είναι υποθρεπτικοί αλλά και εκείνους που βρίσκονται σε κίνδυνο ανάπτυξης κακής θρέψης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί ο επιπολασμός της κακής θρέψης και του κινδύνου υποθρεψίας σε ένα ευρύ δείγμα παιδιατρικών ασθενών και να εξεταστεί η σχέση τους με την κλινική έκβαση. Ασθενείς – Μέθοδοι: Αξιολογήθηκαν 612 παιδιατρικοί ασθενείς (341 αγόρια και 271 κορίτσια) ηλικίας από 1 μηνών μέχρι 17 ετών (μ.ο. ηλικίας 4.17±4.37 έτη) κατά το πρώτο 24ωρο μετά την εισαγωγή τους για νοσηλεία. Ένα ποσοστό της τάξης του 14.6% ήταν χρόνιοι. Εφαρμόστηκε αναλυτική ανθρωπομετρία και τα δεδομένα συγκρίθηκαν με τα πρότυπα αύξησης του WHO. To αίτιο εισαγωγής, η ύπαρξη συμπτωματολογίας που επηρεάζει τη διατροφική κατάσταση και οι μεταβλητές έκβασης, καταγράφηκαν από το ιατρικό ιστορικό. Η αξιολόγηση του κινδύνου υποθρεψίας πραγματοποιήθηκε με τη χρήση τεσσάρων παιδιατρικών εργαλείων διατροφικής αξιολόγησης διαλογής, των PYMS, STRONGkids, STAMP, και PediSMART. Αποτελέσματα: Σύμφωνα με τα κριτήρια WHO WAz, HAz, WHz και BMIz ο επιπολασμός της κακής θρέψης στο δείγμα της μελέτης ήταν 5.1%, 7%, 5.2% και 8.1% αντίστοιχα. Το ποσοστό του σωματικού υπέρβαρου βρέθηκε να είναι αυξημένο και συγκεκριμένα 14.4% και 17% σύμφωνα με τα κριτήρια WHO WAz και BMIz. Η διάρκεια νοσηλείας βρέθηκε να είναι παρατεταμένη τόσο στους υποθρεπτικούς ασθενείς, τόσο και σε εκείνους με αυξημένο σωματικό βάρος (p<0.005), με το WAz να είναι προγνωστικός παράγοντας. Η εφαρμογή των επιμέρους εργαλείων διατροφικής αξιολόγησης διαλογής έδειξε ύπαρξη κινδύνου υποθρεψίας (μέτριος και υψηλός) για ένα ποσοστό παιδιατρικών ασθενών που κυμαινόταν από 14.4-69.1%. Το υψηλότερο ποσοστό κινδύνου υποθρεψίας ανιχνεύτηκε από το STAMP και το μικρότερο από το PYMS. Το PediSMART βρέθηκε να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με τη κατάσταση θρέψης και με τους παράγοντες έκβασης. Συμπεράσματα: Η ενδονοσοκομειακή κακή θρέψη και ο κίνδυνος υποθρεψίας είναι δύο οντότητες που συνδέονται με τη διάρκεια νοσηλείας και με τους παράγοντες κλινικής έκβασης. Η αξιολόγηση και η παρακολούθηση της κατάστασης θρέψης με τη χρήση διεθνών κοινά αποδεκτών κριτηρίων αύξησης και η εφαρμογή ως διαδικασία ρουτίνας της διατροφικής αξιολόγησης διαλογής σε όλους τους παιδιατρικούς ασθενείς κατά την εισαγωγή τους για νοσηλεία, θα οδηγήσει στην έγκαιρη και ακριβή διάγνωση της διατροφικής κατάστασης και στην υπόδειξη της σωστής διατροφικής φροντίδας, διαδικασίες που θα λειτουργήσουν προληπτικά ως προς την επιδείνωση της κατάστασης υγείας.
Σύνθεση συμπλόκων στοιχείων μετάπτωσης με υποκαταστάτες ολιγοπυριδίνες με συζευγμένα αμινοξέα και πεπτίδια
Authors: Υψηλάντης Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Στην παρούσα διατριβή συντέθηκαν και χαρακτηρίστηκαν τα μη-εναντιομερή σύμπλοκα του Ru(II), [Ru(trpyCO-TrpCONH2)2]Cl2 (1), [Ru(trpyCO-Gly-TrpCONH2)2]Cl2 (2) [Ru(trpy)(trpyCO-TrpCONH2)]Cl2 (3), [Ru(trpy)(trpyCO-Gly-TrpCONH2)]Cl2 (4). Τα μη-εναντιομερή σύμπλοκα που μελετήθηκαν αλληλεπιδρούν ασθενώς με το ολιγινουκλεοτίδιο d(5’-CGCGAATTCGCG-3’) χωρίς να προκαλούν σημαντικές αλλαγές στη δομή του. Εν τούτοις, το σύμπλοκο [Ru(trpy)(trpyCO-Gly-TrpCONH2)2]Cl2 βρέθηκε να είναι ιδιαίτερα κυτταροτοξικό υποδεικνύοντας ένα διαφορετικό μηχανισμό δράσης από εκείνον του cis-platin και των αναλόγων του.Επίσης μελετήθηκαν τα εναντιομερή σύμπλοκα Λ- και Δ- [Ru(bpy)2(4-COY-4’-Mebpy)]Cl2 όπου Y = Gly-Lys1-Lys2CONH2, Lys1-Gly-Lys2CONH2, Lys1-Lys2-GlyCONH2,. ως προς τις αλληλεπιδράσεις που έχουν με το ολιγινουκλεοτίδιο d(5’-CGCGAATTCGCG-3’) με τεχνικές πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού. Τα εναντιομερή σύμπλοκα δεσμεύονται στο DNA με διαφορετικό τρόπο : τα Λ- περισσότερο μη-ειδικά με ηλεκτροστατική δέσμευση, ενώ τα Δ- δεσμεύονται ισχυρότερα. Το σύμπλοκο [Ru(bpy)2(4-CONH-Lys-Lys-Gly-CONH2-H-4'-Mebpy)](PF6) (Δ-3) κατά την δέσμευση του, μέσω δεσμών υδρογόνου από τον πεπτιδικό σκελετό, προκαλεί τοπικό ξετύλιγμα στη διπλή έλικα, λειτουργώντας ως τεχνητή ελικάση Ακόμα συντέθηκαν και χαρακτηρίστηκαν τα διπυρηνικά-ολιγοπυριδινικά, μη-εναντιομερή σύμπλοκα του Ru(II)/Ru(II), [(ptrpy)Ru(tppz)Ru(trpy-COY)](PF6)4 και [(trpy)Ru(tppz)Ru(trpy-COY)](PF6)4 όπου Y = Gly1-Gly2-Lys1-Lys2CONH2, Gly1-Gly2-Gly3-Lys1CONH2,-Ahx-Lys1-Lys2CONH2. Τα διπυρηνικά σύμπλοκα, [(ptrpy)Ru (tppz)Ru(trpy-COΝΗGly1-Gly2-Gly3-Lys1CONH2)](PF6)5 και [(trpy)Ru(tppz)Ru(trpy-COΝΗGly1-Gly2-Gly3-Lys1CONH2)](PF6)5 μελετήθηκαν για την νουκλεολυτική δραστικότητα ως προς το δινουκλεοτίδιο (GC). Τα σύμπλοκα έδειξαν ότι έχουν νουκλεολυτική δραστικότητα απουσία φωτός αλλά και κατόπιν ακτινοβόλησης με UV (254 nm) η οποία εξαρτάται από τη φύση των υποκαταστατών.
Αναδιαμόρφωση των λείων μυϊκών ινών των αεραγωγών από παράγοντες φλεγμονής
Authors: Τσαπουρνιώτη Σταματίνα
Published: August 2021

Τα λεία μυϊκά κύτταρα (ΛΜΚ) των αεραγωγών συμμετέχουν στην αναδιαμόρφωση των αεραγωγών που παρατηρούνται στις φλεγμονώδεις νόσους του αναπνευστικού ως δομικά και ως ανοσορυθμιστικά κύτταρα. Η φλεγμονή των αεραγωγών συνοδεύεται από την ανάπτυξη τοπικής υποξίας. Ο κύριος ρυθμιστής της υποξίας έχει δειχθεί ότι είναι ο επαγόμενος από την υποξία παράγοντας HIF-1. Στην υποξία, η ρυθμιστική υπομονάδα του, HIF-1α σταθεροποιείται, μετατοπίζεται στον πυρήνα και ο HIF-1 επάγει την μεταγραφή γονιδίων που εξασφαλίζουν την επιβίωση των κυττάρων. Επιπλέον, ο HIF-1α επάγεται από κυτοκίνες και αυξητικούς παράγοντες και σε συνθήκες νορμοξίας σε διάφορους τύπους κυττάρων. Στη παρούσα μελέτη ερευνήθηκε η επίδραση της προφλεγμονώδους κυτοκίνης TNFα στην επαγωγή του HIF-1α, στη μεταγραφή των γονιδίων στόχων του HIF-1 και στη μεταγραφή γονιδίων μεσολαβητών της φλεγμονώδους απόκρισης σε πρωτογενείς καλλιέργειες διαφοροποιημένων ανθρώπινων ΛΜΚ βρόγχων και καλλιέργειες ΛΜΚ τραχείας κουνελιού σε συνθήκες νορμοξίας και υποξίας. Ο TNFα αυξάνει τα επίπεδα της πρωτεΐνης και του mRNA του HIF-1α, τόσο στην νορμοξία όσο και στην υποξία. Η επαγωγή αυτή μεσολαβείται από το ενδοκυττάριο σηματοδοτικό μονοπάτι του NF-κB καθώς παρατηρήθηκε μια ανάλογη αύξηση των επιπέδων της φωσφορυλίωσης και του πυρηνικού πολλαπλασιασμού της υπομονάδας p65 του NF-κB με τα επίπεδα mRNA του HIF-1α σε συνθήκες νορμοξίας. Ταυτόχρονα, η χρήση του αναστολέα RO 106-9920 του NF-κB συνοδεύτηκε από μείωση των επιπέδων του mRNA του HIF-1α. Παράλληλα, με χρήση του αναστολέα της μεταγραφής ακτινομυκίνη D δείχθηκε ότι η επαγωγή του HIF-1α προκύπτει μέσω αύξησης της μεταγραφής του γονιδίου του. Ωστόσο, η παρατηρούμενη επαγωγή του HIF-1α τόσο σε επίπεδο πρωτεΐνης, όσο και σε επίπεδο mRNA δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη αύξηση της μεταγραφικής ενεργότητας του HIF-1, καθώς η μεταγραφή των γονιδίων στόχων του, παρέμεινε χαμηλή παρουσία του TNFα στη νορμοξία και ταυτόχρονα μειώθηκε στην υποξία. Η μείωση αυτή πιθανόν οφείλεται στην αναστολή της αλληλεπίδρασης του HIF-1α με τον ARNT με αποτέλεσμα την αδυναμία δέσμευσης τους στα HREs. Επίσης, σημειώθηκαν σημαντικές διαφορές στις επιδράσεις του TNFα και της υποξίας στην έκφραση φλεγμονωδών παραγόντων από τα ΛΜΚ των αεραγωγών. Συγκεκριμένα, παρουσία TNFα αυξήθηκαν σημαντικά τα επιπέδα mRNA των φλεγμονωδών παραγόντων IL-6 και RANTES καθώς και των μορίων προσκόλλησης ICAM και VCAM. Σε συνθήκες υποξίας, η επαγωγή των RANTES και ICAM παρέμεινε αμετάβλητη, ενώ μειώθηκε η επαγωγή του VCAM από τον TNFα. Συνοψίζοντας, παρατηρήθηκε ότι ο TNFα επάγει τον HIF-1α μέσω αύξησης της μεταγραφής του με τη μεσολάβηση του σηματοδοτικού μονοπατιού του NF-κB. Παρόλα αυτά, η επαγωγή αυτή δεν επηρεάζει την μεταγραφική ενεργότητα του HIF-1 στην νορμοξία, ενώ την καταστέλλει κατά την υποξία εξαιτίας της αναστολής της σύνδεσης του HIF-1α με τον ARNT. Φαίνεται λοιπόν ότι ο TNFα και η υποξία δρουν ανταγωνιστικά στην έκφραση γονιδίων στα ΛΜΚ, υποδεικνύοντας έναν προστατευτικό πιθανώς ανεξάρτητα από τα HREs ρόλο του HIF-1α στην απόκριση των ΛΜΚ στη φλεγμονή των αεραγωγών.
Συμπεριφορά θερμομονωτικών υλικών στη φωτιά σε συσχετισμό με την θέση τους στα δομικά στοιχεία του κτιριακού κελύφους
Authors: Γεωργιάδης-Φίλικας Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη της συμπεριφοράς των θερμομονωτικών υλικών στη φωτιά και η επιρροή του είδους, της θέσης τους και του πάχους τους στη συμπεριφορά ενός τυπικού πυροδιαμερίσματος κατοικίας σε περιστατικό πυρκαγιάς. Η διερεύνηση πραγματοποιήθηκε με την μέθοδο της συγκριτικής παραμετρικής ανάλυσης παραμέτρων πυροπροστασίας με μεταβολή των μεταβλητών σχεδιασμού του κτιριακού κελύφους. Η έρευνα εκτελέστηκε με την αξιοποίηση προχωρημένων ρευστοδυναμικών προσομοιωμάτων με την εκμετάλλευση κατάλληλου προσομοιωτικού λογισμικού. Όλα τα δομικά υλικά που προσομοιώνονται θεωρούνται με μεταβλητές θερμοφυσικές ιδιότητες με τη θερμοκρασία, ενώ παράλληλα προσομοιώνονται οι θερμοχημικές διεργασίες λόγω υψηλών θερμοκρασιών. Τα δεδομένα των ιδιοτήτων των υλικών συλλέχθηκαν από εκτεταμένη βιβλιογραφική έρευνα και προτείνονται κατάλληλα προσομοιώματα για τα πλέον συνηθισμένα δομικά υλικά της ελληνικής κατασκευαστικής πρακτικής. Επίσης, προτείνεται κατάλληλο μονοδιάστατο προσομοίωμα μεταφοράς θερμότητας ιδεατού ομοιόμορφου υλικού για τον διάτρητο οπτόπλινθο, ικανό να προβλέψει τις ορθές θερμοκρασίες στη μη εκτεθειμένη παρειά, το οποίο επαληθεύτηκε με πειραματικά δεδομένα της βιβλιογραφίας. Εκτός από την αναλυτική διαδικασία προσομοίωσης πυρκαγιών που περιγράφεται και προτείνεται, τα αποτελέσματα των προσομοιώσεων αξιοποιούνται με την μέθοδο της γραμμικής παλινδρόμησης πολλών μεταβλητών. Μέσω αυτής της ανάλυσης προκύπτουν και προτείνονται γραμμικές σχέσεις εκτίμησης των παραμέτρων συμπεριφοράς στη φωτιά από τις μεταβλητές σχεδιασμού για την εύκολη χρήση από τον μηχανικό. Τέλος, προτείνεται μέθοδος αξιολόγησης των αποτελεσμάτων από τις προσομοιώσεις ή από την εκτίμηση τους μέσω των προτεινόμενων γραμμικών σχέσεων ως εργαλείο λήψης αποφάσεων για τον σχεδιασμό του κελύφους, με βάση τις προτεραιότητες που θέτει ο μηχανικός.
Ανάπτυξη μοντέλου θεωρητικής μεθοδολογίας για το σχεδιασμό βιολογικώς ενεργών χημικών ενώσεων με χρήση υπολογιστή
Authors: Ιωαννίδης Δημήτριος
Published: August 2021

Σκοπός της εργασίας ήταν να εξαχθούν συμπεράσματα για τους μηχανισμούς με τους οποίους χημικές ουσίες τροποποιούν τη λειτουργία πρωτεϊνών, δημιουργώντας ένα ρόλο φαρμακευτικής δράσης. Έγινε χρήση ενός επιλεγμένου δείγματος τριδιάστατων δομών από την PDB (Protein Data Bank). Διερευνήθηκε η παρουσία γενικών κανόνων και σχέσεων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε in silico σχεδιασμό φαρμάκων. Έγινε συνδυασμός μιας μεγάλης ποικιλίας τεχνικών όπως: νευρωνικών δικτύων, στατιστικής ανάλυσης, περιγραφικής ανάλυσης τριδιάστατων δομών, μοριακών προσομοιώσεων, ενεργειακών υπολογισμών (που συνήθως χρησιμοποιούνται μεμονωμένες). Δοκιμάστηκε ένα μεγάλο εύρος υπολογισμών που παλινδρομήθηκαν με τα θερμοδυναμικά κατώφλια (που προέκυψαν μετά από προσομοίωση και μετά από προσομοίωση και ενεργειακή ελαχιστοποίηση) προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με το ρόλο διάφορων μηχανισμών που ενδεχομένως ερμηνεύουν τον τρόπο αλληλεπίδρασης πρωτεΐνης - υποκαταστάτη. Επισημάνθηκαν κάποιοι ισχυροί μηχανισμοί στον σχηματισμό των παρατηρούμενων ενεργειακών κατωφλιών όπως είναι το μέγεθος του θύλακα σε σχέση με το αριθμό ατόμων του υποκαταστάτη και των μορίων νερού, η αναλογία υδρόφοβων αμινοξέων προς πολικά, οι αναλογίες των διάφορων τύπων ατόμων του υποκαταστάτη, η αναλογία ατόμων νερού προς άτομα υποκαταστάτη στο θύλακα και η παρουσία ακινητοποιημένων μορίων νερού. Συνδέθηκε η σημασία των ακινητοποιημένων μορίων νερού με τη διαμερισματοποίηση του θύλακα κατά την αλληλεπίδραση με τον υποκαταστάτη σε περιοχές ισχυρής και μη ισχυρής πρόσδεσης (ή ακόμη και απώθησης) και έτσι εξετάστηκε η συμβολή των ακινητοποιημένων μορίων νερού στη διαφοροποίηση του μηχανισμού αγωνιστή – ανταγωνιστή του μοριακού υποδοχέα. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν ισχυρή στατιστική σημαντικότητα παρά το μικρό σχετικά δείγμα (87 αρχεία pdb). Κατόπιν τα αποτελέσματα χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία νευρωνικού δικτύου (με το πρόγραμμα JustNN) με σκοπό να ελεγχθεί κατά πόσο είναι ικανά να προβλέψουν τη σύσταση του υποκαταστάτη (δηλαδή από τι άτομα και ομάδες ατόμων αποτελείται). Για αυτό τον λόγο 8 περιπτώσεις από τους υποκαταστάτες τέθηκαν εκτός των ομάδων προπόνησης (training) και αξιολόγησης (validating) του νευρωνικού δικτύου, προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσο η πρόβλεψη πλησιάζει την πραγματική σύσταση του υποκαταστάτη και φαίνεται ότι τα αποτελέσματα είναι αρκετά ενθαρρυντικά για αφετηρία. Στο τέλος εξετάζονται προοπτικές επέκτασης των προβλέψεων με νευρωνικά δίκτυα, με σκοπό την πρόβλεψη αν ένας υποκαταστάτης αποτελεί αγωνιστή ή ανταγωνιστή υποδοχέα λαμβάνοντας υπόψιν και την παράμετρο των ακινητοποιημένων μορίων νερού.
Πρωτεομική ανάλυση για την ανίχνευση βιοδεικτών στις φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου
Authors: Βαϊοπούλου Άννα
Published: August 2021

ΣτόχοςΣτόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η ανάδειξη βιοδεικτών για την κατανόηση της αιτιοπαθογένειας, για την πρώιμη διάγνωση και την απόκριση στο IFX. Για το σκοπό αυτό, μετρήθηκε η διαφορική έκφραση πρωτεϊνών του ορού παιδιών και ενηλίκων με νόσο του Crohn (CD), χρησιμοποιώντας πρωτεομικές τεχνικές. Η ομάδα των ενηλίκων περιλάμβανε άτομα στα οποία χορηγήθηκε IFX και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, ανάλογα με την κλινική και ορολογική τους απόκριση στη θεραπεία. Υλικά & ΜέθοδοιΔείγματα ορού από ενήλικες και παιδιά με ενεργή CD και ενήλικες που είχαν κλινική και ορολογική ύφεση (Rm), ή απόκριση (Rs) ή δεν αποκρίθηκαν αρχικά (PNRs) στο IFX, διαχωρίστηκαν με ηλεκτροφόρηση δύο διαστάσεων. Μετά τη σχετική ποσοτικοποίηση των πρωτεϊνικών κηλίδων που παρουσίαζαν διαφορική έκφραση μεταξύ των ομάδων μέσω πυκνομέτρησης, ακολούθησε περαιτέρω χαρακτηρισμός με MALDI-TOF-MS. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν με Western blot.ΑποτελέσματαΗ σύγκριση των διαφορικά εκφραζόμενων πρωτεϊνών στα παιδιά και στους ενήλικες έδειξε ότι η κλαστερίνη (CLUS) εκφραζόταν σημαντικά στους ενήλικες, ενώ η σερουλοπλασμίνη (CERU) και η απολιποπρωτεΐνη B-100 (APOB) υπερεκφράζονται σημαντικά στα παιδιά, δείχνοντας ότι αυτές οι εκφράσεις μπορεί να εμπλέκονται στην πρώιμη έναρξη ή εξέλιξη της CD. Στις ομάδες PNR και Rs, η απολιποπρωτεϊνη A-I (APOΑ1), η απολιποπρωτεϊνη E (APOE), το συμπλήρωμα C4-B (CO4B), το πλασμινογόνο (PLMN), η σεροτρανσφερίνη (TRFE), η β-2-γλυκοπρωτεΐνη 1 (APOH), και η κλαστερίνη (CLUS) βρέθηκαν να υπερεκφράζονται, ενώ τα επίπεδα τους δεν παρουσίαζαν αλλαγές στην ομάδα Rm όταν συγκρίθηκαν με τις τιμές πριν τη θεραπεία. Επιπλέον, η άλφα-2-γλυκοπρωτεΐνη πλούσια σε λευκίνη (A2GL), η βιταμίνη D-συνδεόμενη πρωτεΐνη (VTDB), η άλφα-1B-γλυκοπρωτεΐνη (A1BG) και η C1r υπομονάδα του συμπληρώματος (C1R) ήταν σημαντικά αυξημένες στον ορό της ομάδας Rm. ΣυμπεράσματαΜε τη χρήση των πρωτεομικών τεχνικών, εισάγονται νέοι μοριακοί δείκτες οι οποίοι παρουσίασαν υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα, ως εκ τούτου, προσφέρεται μια καινοτόμος προσέγγιση όσον αφορά την αξιολόγηση της απόκρισης στη θεραπεία με IFX και της πρώιμης έναρξης της νόσου.
Η συμβολή των προηγμένων μη-παραμετρικών μεθόδων ανάλυσης στον εντοπισμό ομόλογων οργανισμών για την εκτέλεση της συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων (benchmarking) στις δημόσιες αστικές συγκοινωνίες
Authors: Γεωργιάδης Γεώργιος
Published: August 2021

Το ερευνητικό αντικείμενο της διατριβής αφορά στην ανάπτυξη ενός οδηγού εύρεσης ομόλογων οργανισμών για την εκτέλεση της συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων (benchmarking) στις δημόσιες αστικές συγκοινωνίες. Για την ανάπτυξη του οδηγού, η μεθοδολογική προσέγγιση της διατριβής στοχεύει στον προσδιορισμό εκείνων των εξωγενών παραγόντων που επηρεάζουν τις επιδόσεις των δημόσιων αστικών συγκοινωνιών. Στη μεθοδολογική προσέγγιση που ανέπτυξε η διατριβή, η διευκρίνηση της ύπαρξης, του πρόσημου και της στατιστικής σημαντικότητας των εξωγενών επιρροών στις επιδόσεις πραγματοποιήθηκε με: (α) τη χρήση θεωρητικά βελτιωμένων και περισσότερο αξιόπιστων εργαλείων αξιολόγησης επιδόσεων, δηλαδή, με την εφαρμογή προηγμένων μη-παραμετρικών μεθόδων ανάλυσης, (β) την καθιέρωση της έννοιας της συνδυασμένης αποτελεσματικότητας και την ανάπτυξη του αντίστοιχου υποδείγματος παραγωγικής διαδικασίας και (γ) τη σύνθεση και εξέταση δείγματος 57 παρόχων λεωφορειακών αστικών συγκοινωνιών από την Ευρώπη, που περιείχε τόσο τα μεγέθη έργου τους όσο και τους εξωγενείς δείκτες των πόλεων όπου λειτουργούν. Η αξιοποίηση των προηγμένων μη-παραμετρικών μεθόδων ανάλυσης, δηλαδή των order-m εκτιμητών ορίων παραγωγικών δυνατοτήτων, συνέβαλε στην αντιμετώπιση πολλών ζητημάτων που ευθύνονταν για τη μέχρι σήμερα αποσπασματική και εν πολλοίς ανακόλουθη θεώρηση του ερευνητικού αντικειμένου της διατριβής. Τα αποτελέσματα εφαρμογής της μεθοδολογικής προσέγγισης έδειξαν ότι δεκαεπτά εξωγενείς δείκτες επηρεάζουν τις επιδόσεις των λεωφορειακών αστικών συγκοινωνιών. Οι δεκαεπτά εξωγενείς δείκτες αντιστοιχούν στα κριτήρια αναγνώρισης και επιλογής ομόλογων οργανισμών και έθεσαν τη βάση ανάπτυξης του οδηγού εύρεσης ομόλογων οργανισμών που προτείνει η διατριβή. Ο οδηγός αποτελεί το τελικό προϊόν της διατριβής και συμβάλλει στην επίλυση της υφιστάμενης αδυναμίας εκτέλεσης του δεύτερου σταδίου της διαδικασίας της συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων στις λεωφορειακές αστικές συγκοινωνίες. Ο οδηγός βασίζεται στον υπολογισμό ενός συντελεστή απόκλισης που δείχνει τη σύμπτωση ή το μέγεθος της απόκλισης που επικρατεί στο επιχειρησιακό περιβάλλον του οργανισμού-αποδέκτη και του εν δυνάμει οργανισμού-στόχου. Τα ευρήματα της διατριβής συμβάλλουν στην επίλυση μίας σημαντικής αδυναμίας εκτέλεσης της συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων, τόσο στις περιπτώσεις των εξατομικευμένων πρωτοβουλιών εκτέλεσης της διαδικασίας όσο και εντός των υφιστάμενων δικτύων συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων στις δημόσιες συγκοινωνίες.
Βυζαντινά και μεταβυζαντινά παρεκκλήσια της Μονής Σινά
Authors: Μυριανθέως-Κουφοπούλου Μαρίνα
Published: August 2021

Η έρευνα για τα πολυάριθμα μικρά μονόχωρα, «Βυζαντινά και μεταβυζαντινά παρεκκλήσια της Μονής Σινά» έχει ως στόχο τη συγκέντρωση στοιχείων για την ιστορία και την αρχιτεκτονική τους, ώστε να χρονολογηθούν, να συνταχθεί το οικοδομικό χρονικό τους και να μελετηθεί η ιδιόμορφη ανάπτυξη τους. Μελετήθηκαν οι γνωστές ιστορικές πηγές, οι περιγραφές της Μονής, οι παλιές απεικονίσεις, η σύγχρονη βιβλιογραφία κ.ά. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η τεκμηρίωση των παρεκκλησίων. Τέλος έγινε η σύνθεση και κατάταξη των παρεκκλησίων κατά την τυπολογία, τον τρόπο δομής και τη μορφή. Η χρονική περίοδος που εξετάστηκε ξεκινά από τον 4ο αιώνα όταν στην υποκείμενη στο Όρος Χωρήβ, κοιλάδα γύρω από το προσκύνημα της Ακαταφλέκτου Βάτου εγκαταβιούσαν αναχωρητές, περιλαμβάνει την εποχή ίδρυσης της αυτοκρατορικής Ιουστινιάνειας Μονής στον 6ο αιώνα και συνεχίζεται στο μακρύ διάστημα μετά την Αραβική κατάκτηση της χερσονήσου τον 7ο ως και τον 20ο αιώνα. Το σύνολο των παρεκκλησίων της Μονής που μελετήθηκαν ανέρχεται στα τριάντα τέσσερα μαζί με τα δύο κοιμητηριακά παρεκκλήσια.Το παλαιότερο παράδειγμα σωζόμενου παρεκκλησίου μέσα στη Μονή είναι το προϊουστινιάνειο παρεκκλήσιο της Θεοτόκου, μέσα στον όροφο του Πύργου που ταυτίστηκε με το «Κυριακό» των ασκητών του 4ου αιώνα. Τα «παστοφόρια» της ιουστινιάνειας βασιλικής του Σινά είχαν εξαρχής σχεδιαστεί ως παρεκκλήσια ενώ το παρεκκλήσιο της Αγίας Βάτου υπήρξε μία πρώιμη προσθήκη του τέλους του 6ου αιώνα. Εκτός Καθολικού στα τέλη του 6ου αιώνα βεβαιώνεται η ύπαρξη δύο ακόμη παρεκκλησίων εντός της Μονής και ανιχνεύεται η ύπαρξη άλλων δύο.Για πρώτη φορά υποστηρίζεται ότι ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος ήταν οργανωτής του κοινοβιακού βίου στη Μονή Σινά και είχε επί τούτου αποσταλεί σε κοινόβιο της Αιγύπτου (μετά το 565). Ο Ιωάννης ως πρεσβύτερος υπήρξε πιθανότατα κτήτορας της ταφικής επιγραφής των Σαράντα Πατέρων του Σινά, και προς τα τέλη του 6ου αιώνα ως ηγούμενος, φαίνεται ότι ήταν ο κτήτορας του παρεκκλησίου της Βάτου και της λίθινης κλίμακας ανόδου προς την Αγία Κορυφή σε άμεσο συσχετισμό με τη συγγραφή της «Ουρανοδρόμου Κλίμακας». Τον 10ο αιώνα δημιουργείται ένα μεμονωμένο παρεκκλήσιο πάνω στον νότιο πύργο του Καθολικού, προκειμένου να ελευθερωθούν οι πλευρικοί χώροι που χρησιμοποιούνταν ως καταλύματα προσκυνητών. Η δημιουργία των υπόλοιπων έξι παρεκκλησίων μέσα στο Καθολικό και τεσσάρων μέσα στη Μονή συντελέστηκε από τις αρχές του 12ου ως τον 13ο αιώνα, παράλληλα με μία πρωτοφανή παραγωγή εικόνων για τη Μονή. Στη μεταβυζαντινή περίοδο και εξής διαφωτίζονται μέσω των πηγών η θέση και ο αριθμός των παρεκκλησίων που ανέρχονταν στα είκοσι επτά.Όσον αφορά στη δημιουργία των παρεκκλησίων, πρόκειται συνήθως για μικρά μονόχωρα, θολοσκεπή και σπανιότερα επιπεδόστεγα κτίσματα, κτισμένα με τοπικούς τρόπους δομής, η τυπολογία και η μορφή των οποίων υπέστη εξέλιξη μόνον στην αψίδα του ιερού. Αρκετές φορές είναι γνωστός ο κτήτορας τους. Τουλάχιστον στα μεταβυζαντινά χρόνια, παρόλο που τα παρεκκλήσια ήταν πολυάριθμα και μικρά σε μέγεθος, ήταν πλήρως ενταγμένα στην καθημερινή λειτουργική ζωή της μοναστικής αδελφότητας.
Ανάπτυξη ενός χωρικού συστήματος στήριξης αποφάσεων για την εκτίμηση περιβαλλοντικών κινδύνων
Authors: Κατσόγιαννος Φώτης
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η παρακολούθηση αγρο-περιβαλλοντικών κινδύνων, όπως είναι ο κίνδυνος ερημοποίησης, ο κίνδυνος πλημμύρας και ο κίνδυνος ρύπανσης των ποταμών, μέσω της δημιουργίας ολοκληρωμένων εργαλείων στήριξης αποφάσεων. Τρία συστήματα στήριξης απόφασης αναπτύχθηκαν ενώ μια διαδραστική διαδικτυακή πλατφόρμα γεωγραφικών συστημάτων πληροφοριών συνέβαλε στην ολοκλήρωση του συστήματος στήριξης απόφασης για την εκτίμηση περιβαλλοντικών κινδύνων. Στο σύστημα στήριξης απόφασης για την εκτίμηση κινδύνου ερημοποίησης, με περιοχή μελέτης τον νομό του Κιλκίς λήφθηκαν υπόψη γεωχωρικά και εργαστηριακά δεδομένα. Προσαρμόζοντας τη μεθοδολογία για τον εντοπισμό των περιβαλλοντικά ευαίσθητων περιοχών του προγράμματος Medalus και σε συνδυασμό με την πολυκριτήρια μέθοδο της Αναλυτικής Ιεραρχικής Διαδικασίας εντοπίστηκαν η περιοχές υψηλού κινδύνου ερημοποίησης της περιοχής μελέτης. Στο σύστημα εκτίμησης ποιότητας υδάτων, με περιοχή μελέτης τον ποταμό Νέστο, υλοποιήθηκε ένα χωρικό πολυκριτήριο σύστημα αποφάσεων το οποίο βασίζεται σε δεδομένα φυσικοχημικών παραμέτρων που προέρχονται από το δίκτυο τηλεμετρικών σταθμών παρακολούθησης που έχει εγκατασταθεί κατά μήκος του ποταμού. Δημιουργήθηκε έτσι ένα πολυκριτήριο σύστημα στήριξης αποφάσεων πραγματικού χρόνου τα αποτελέσματα του οποίου ανάγονται χωρικά και προβάλλονται σε διαδραστική διαδικτυακή εφαρμογή χαρτογραφικών δεδομένων. Στο σύστημα εκτίμησης κινδύνου πλημμύρας, με περιοχή μελέτης τη λεκάνη απορροής του ποταμού Στρυμόνα, λαμβάνονται υπόψη ποσοτικά δεδομένα τηλεμετρίας σε συνδυασμό με τοπογραφικά και γεωγραφικά δεδομένα, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για φαινόμενα πλημμύρας. Το σύστημα επεξεργάζεται δεδομένα τηλεμετρίας σε πραγματικό χρόνο και εξάγει ειδοποιήσεις και αναφορές σε περίπτωση που παρατηρηθεί κάποιο φαινόμενο. Η δημιουργία μιας διαδικτυακής πλατφόρμας γεωγραφικών συστημάτων συνέβαλε στην ολοκλήρωση των τριών ανωτέρω συστημάτων.
Μελέτη των αποτελεσμάτων της χολοπαγκρεατικής εκτροπής με γαστρική παράκαμψη Roux-en-Y (BPD-RYGBP) σε ασθενείς με νοσογόνο παχυσαρκία και δείκτη μάζας σώματος πάνω από 70 (BMI>70kg/m2)
Authors: Μπακέλλας Γεώργιος
Published: August 2021

Στόχος: Οι ασθενείς με BMI≥70 kg/m2 οι οποίοι αποτελούν μία ειδική κατηγορία ανάμεσα στον παχύσαρκο πληθυσμό, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά όπως την υψηλή συχνότητα εμφάνισης σοβαρών συνοδών παθήσεων και την αποδεδειγμένη τεχνική δυσκολία στην περιεγχειρητική διαχείριση τους. Η βέλτιστη χειρουργική προσέγγιση παραμένει αμφιλεγόμενη.Μεθοδολογία: Από τον Ιανουάριο του 1994 έως τον Απρίλιο του 2013, 121 ασθενείς με BMI≥70 kg/m2 (74,74 ± 5,33) και διάφορες συνοδές παθήσεις, υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση με τη μέθοδο της χολοπαγκρεατικής εκτροπής με Roux-en-Y γαστρική παράκαμψη (BPD–RYGBP) στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών. Τα κύρια χαρακτηριστικά της επέμβασης ήταν: γαστρικός θύλακος 15±5ml, χολοπαγκρεατική έλικα 200cm, κοινό κανάλι 100cm, ενώ το υπόλοιπο τμήμα του λεπτού εντέρου αποτελούσε την διατροφική έλικα. Η μέση ηλικία ήταν 39,40 ± 9,69 έτη, και το υπερβάλλον βάρος ήταν 143,06 ± 23,95 κιλά. Η μέση διάρκεια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν 39,02 ± 20,19 μήνες. Η μέση χρονική διάρκεια της επέμβασης ήταν 206,12 ± 30,15 λεπτά. Η μέση διάρκεια νοσηλείας των ασθενών ήταν 8,97 ± 8,04 μέρες.Αποτελέσματα: Η μέγιστη απώλεια βάρους επιτεύχθηκε τον 24° μετεγχειρητικό μήνα, όταν η μέση απώλεια του υπερβάλλοντος βάρους (average excess weight loss, EWL) ήταν 76%, η μέση απώλεια βάρους (average initial weight loss, IWL) ήταν 53,36% και η μέση τιμή του δείκτη σωματικής μάζας ( average BMI ) ήταν 34,95 kg/m2. Στη συνέχεια παρατηρήθηκε μια πτώση της απώλειας βάρους με το EWL να δείχνει μια τάση σταθεροποίησης περίπου στο 70%, το IWL περίπου στο 50% και το BMI περίπου στο 40 kg/m2, αντίστοιχα, προς το τέλος της περιόδου μελέτης. Η πλειονότητα των συνοδών παθήσεων παρουσίασε μόνιμη ύφεση μέχρι το 1ο μετεγχειρητικό έτος. Η πρώιμη θνητότητα ήταν 2,48% και η πρώιμη νοσηρότητα ήταν 5,79%. Η όψιμη θνητότητα ήταν 4,13% και η όψιμη νοσηρότητα ήταν 48,76% και στο μεγαλύτερο ποσοστό οφειλόταν σε μετεγχειρητικές κήλες. Οι μεταβολικές ανεπάρκειες ήταν ήπιες και αντιμετωπίσθηκαν επιτυχώς με, από του στόματος, χορήγηση συμπληρωμάτων. Η επίπτωση της υποαλβουμιναιμίας ήταν 3,31%, ενώ δεν παρατηρήθηκαν επιπλοκές από το ήπαρ. Συμπεράσματα: Η χειρουργική τεχνική BPD–RYGBP φαίνεται να είναι μια αποτελεσματική μέθοδος σε ασθενείς με BMI≥ 70 kg/m2 ως προς την απώλεια βάρους και την βελτίωση των συνοδών παθήσεων μετά τα 5 έτη. Συνδέεται με υψηλότερα ποσοστά νοσηρότητας και θνητότητα σε σύγκριση με ασθενείς με ΒΜΙ<70 kg/m2 που υποβάλλονται στην ίδια χειρουργική διαδικασία.
Μελέτη μηχανισμών στένωσης αγγειακής προσπέλασης σε πειραματικά μοντέλα
Authors: Σκαρτσής Νικόλαος
Published: August 2021

Η αποτυχία της αγγειακής προσπέλασης στους αιμοκαθαρόμενους ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, αποτελεί συχνό αίτιο νοσηρότητας και θνησιμότητας. Σαν κύριος προδιαθεσικός- ενοχοποιητικός παράγοντας θεωρείται η ανεπαρκής διαστολή του φλεβικού σκέλους της αρτηριοφλεβώδους επικοινωνίας σε συνδυασμό με την τοπική ανάπτυξη της νεοεπιθηλιακής υπερπλασίας. Ειδικώτερα, η ισχαιμία κατα την διάρκεια του χειρουργείου σε συνδυασμό με την έκθεση του φλεβικού τοιχώματος στις υψηλές αρτηριακές πιέσεις, οδηγούν στην ενεργοποίηση ή/και μετανάστευση προγονικών κυττάρων από την εξώτατη στοιβάδα του φλεβικού τοιχώματος, τα οποία με την σειρά τους σχηματίζουν την υπερπλασία της νεοεπιθηλιακής στοιβάδας.Αρχικά, στην μελέτη μας εισηγηθήκαμε ένα νέο πειραματικό μοντέλο χειρουργικής αορτο- φλεβικής αναστόμωσης σε επίμυες για την μελέτη της νεοεπιθηλιακής υπερπλασίας με σκοπό την προσομοίωση της ανάλογης παθογενετικής διαδικασίας στον άνθρωπο. Επίσης, συνδυάζοντας το αρχικό μοντέλο με μεταμόσχευση γενετικά τροποποιημένου μυελού οστών και αγγειακών μοσχευμάτων, αναζητήσαμε την προέλευση των κυττάρων της νεοεπιθηλιακής στοιβάδας του φλεβικού σκέλους της αρτηριοφλεβικής επικοινωνίας. Στη συνέχεια, μελετήσαμε την έκφραση του μοριακού μονοπατιού “SCF/ c-kit” στις πειραματικές αρτηριοφλεβικές επικοινωνίες. Τελικά, αναστέλωντας το προαναφερθέν μοριακό μονοπάτι με συστηματική θεραπεία με αναστολέα της τυροσινικής κινάσης, μειώσαμε δραματικά την υπερπλασία του νεοεπιθηλιακού χιτώνα.Η μελέτη αυτή κρίθηκε αναγκαία, γιατί παρότι οι συνέπειες της νεοεπιθηλιακής υπερπλασίας στην θνησιμότητα και θνητότητα των αιμοκαθαρόμενων είναι γνωστές, εν τούτοις η παθογένεση της νόσου αυτής παραμένει αδιευκρίνηστη. Επιπροσθέτως, τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης θα βοηθήσουν για την καλύτερη κατανόηση και τον σχεδιασμό κατάλληλων θεραπειών, όχι μόνο στους αιμοκαθαρόμενους ασθενείς, αλλά και στους τομείς της αγγειοχειρουργικής και καρδιοχειρουργικής στους οποίους φλεβικά αγγειακά μοσχεύματα χρησιμοποιούνται για αγγειακές ανακατασκευές.
Μελέτη του μηχανισμού δράσης αναστολέων της αρωματάσης και του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα
Authors: Κρητικού Ισμήνη
Published: August 2021

Τα οιστρογόνα παίζουν σημαντικό ρόλο στον ΜΜΚΠ και η αλληλεπίδρασή τους με τον EGFR είναι πιθανόν κριτικής σημασίας. Η παρούσα μελέτη διερευνά την επίδραση της εξαμεστάνης, ενός αναστολέα αρωματάσης, και της ερλοτινίμπης, ενός αναστολέα του EGFR στις ανθρώπινες κυτταρικές σειρές ΜΜΚΠ των H23, H358 και A549.Ο αριθμός των κυττάρων μετρήθηκε μέσω μιας τη μέθοδο ΜΤΤ, η κυτταρική απόπτωση και νέκρωση ανιχνεύθηκε χρησιμοποιώντας κυτταρομετρίας ροής και ολοκληρωμένο σύστημα για την ανίχνευση της annexin V και του ιωδιούχου προπιδίου, και οι πρωτεΐνες beclin-1 και Bcl-2 μέσω ανοσοαποτύπωσης. Η μέθοδος του ανοσοφθορισμού χρησιμοποιήθηκε για τον εντοπισμό της θέσης του EGFR στο κύτταρο. Με τη βοήθεια μεθόδου μέτρησης της μετανάστευσης και μέσω ζυμογραφήματος μελετήθηκαν η κινητικότητα του κυττάρου και η έκφραση των μεταλλοπρωτεϊνασών, αντίστοιχα. Η εξαμεστάνη, η ερλοτινίμπη και ο συνδυασμός των δύο αναστολέων μείωσαν τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και αύξησαν την απόπτωση. Η εξαμεστάνη προκάλεσε μια αύξηση της απόπτωσης κατά 58,0% στα Η23, 186,3% στα Η358 και 34,7% A549. Η αντίστοιχες αυξήσεις υπό την επίδραση της ερλοτινίμπης ήταν 16,7% (H23), 65,3% (H358) και 66,3% (A549). Φαινόμενο συνέργειας παρατηρήθηκε μόνο στην κυτταρική σειρά των Η23. Αξιοσημείωτο ήταν ότι ο συνδυασμός των αναστολέων μείωσαν τα επίπεδα της πρωτεΐνης beclin-1, ενός δείκτη αυτοφαγίας. Ο συνδυαμός εξαμεστάνης-ερλοτινίμπης αντέστρεψε εν μέρει τη μεταφορά του EGFR στα μιτοχόνδρια και μείωσε τα επίπεδα των μεταλλοπρωτεϊνασών και τη μετανάστευση των κυττάρων.Το όφελος από τη διπλή στόχευση της αρωματάσης και του EGFR φαίνεται να εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά των κυττάρων του ΜΜΚΠ. Οι διαφορετικές 126 απαντήσεις των κυττάρων στους αναστολείς πιθανόν να επηρεάζεται από την κυριαρχία συγκεκριμένων μοριακών μονοπατιών.
Φυσικοχημική μελέτη αλληλεπιδράσεων βιοδραστικών μορίων σε λιπιδικές μεμβράνες
Authors: Χατζηγεωργίου Πέτρος
Published: August 2021

Η παρούσα εργασία αφορά τη φυσικοχημική μελέτη των αναπτυσσόμενων αλληλεπιδράσεων μεταξύ βιοδραστικών μορίων με τις λιπιδικές μεμβράνες. Πιο συγκεκριμένα, αφορά τη διευρεύνηση των αλληλεπιδράσεων που προκαλεί η εισδοχή των αλκαλοειδών της βίγκας (Vinca Alkaloids) βιμπλαστίνης (Vinblastine) και βιγκριστίνης (Vincristine) στις λιπιδικές διπλοστιβάδες της διπαλμιτικής φωσφατιδυλοχολίνης (DPPC), μέσω των φυσικοχημικών τεχνικών Διαφορικής Θερμιδομετρίας Σαρώσεως και φασματοσκοπίας Raman. Επίσης, μελετήθηκε η δράση των φαρμακευτικών αυτών μορίων, παρουσία χοληστερόλης.Από τη μια, η Διαφορική Θερμιδομετρία Σάρωσης (DSC), χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυση των θερμικών αλλαγών που προκαλεί η εισδοχή των δύο φαρμακευτικών μορίων στις λιπιδικές διπλοστιβάδες. Τα αποτελέσματά της ανέδειξαν ομοιότητες αλλά και διακριτές διαφορές στον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν με αυτές, γεγονός που οφείλεται στο διαφορετικό αποτύπωμά τους στις λιπιδικές διπλοστιβάδες, παρόλο που πρόκειται για δυο παρεμφερή μόρια της ίδιας οικογένειας ενώσεων.Από την άλλη, η φασματοσκοπία Raman, χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυση των δομικών αλλαγών που επιφέρει η ενσωμάτωση των αλκαλοειδών της βίγκας στις λιπιδικές διπλοστιβάδες. Τα αποτελέσματά της, ανέδειξαν ομοιότητες αλλά και διαφορές στον τρόπο αλληλεπίδρασής τους με αυτές, γεγονός που επηρεάζει το φαρμακευτικό προφίλ και τη δράση των δύο μελετούμενων μορίων.Η συστηματική μελέτη και ανάλυση των παραπάνω αποτελεσμάτων, οδήγησε α) στη διαπίστωση της αλληλοεισχώρησης (interdigitation) των αλειφατικών αλυσίδων των λιπιδικών διπλοστιβάδων, ενός σημαντικού φαινομένου που παίζει ρόλο στη βιολογική δραστικότητα των μορίων, β) στην επεξήγηση των αλληλεπιδράσεων που αναπτύσσονται μεταξύ των βιοδραστικών μορίων και των λιπιδικών διπλοστιβάδων μέσω της δημιουργίας διαφορετικών τμημάτων (domains) των λιπιδικών διπλοστιβάδων και γ) στη διαφορετική δράση τους παρουσία χοληστερόλης.
In vivo μελέτη της δράσης των αναστολέων της κυκλοοξυγενάσης σε πειραματικό μοντέλο καρκινογένεσης του στόματος
Authors: Κατουμάς Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η μελέτη και μοριακή διερεύνηση της in vivo αντινεοπλασματικής δράσης της σουλινδάκης όσον αφορά στην πρόληψη και την θεραπεία της επιθηλιακής δυσπλασίας και του ακανθοκυτταρικού καρκίνου του στόματος (ΑΚΣ) στο μοντέλο καρκινογένεσης στον παρειακό θύλακο των Syrian golden hamsters (ΜΚΠΘ). Τριάντα πειραματόζωα χωρίστηκαν ανά 6 σε 3 πειραματικές και 2 ομάδες ελέγχου. Οι δεξιοί παρειακοί θύλακοι των ζώων επαλείφονταν με καρκινογόνο για 9 εβδομάδες σε μια πειραματική και μια ομάδα ελέγχου και για 14 εβδομάδες στις 3 υπόλοιπες ομάδες. Τα ζώα 2 πειραματικών ομάδων έλαβαν σουλινδάκη από την 1η εβδομάδα, ενώ εκείνα της τρίτης ομάδας από την 10η εβδομάδα. Στα ζώα στα οποία πραγματοποιήθηκε καρκινογένεση για 14 εβδομάδες, τα ζώα που έλαβαν σουλινδάκη από την πρώτη εβδομάδα εμφάνησαν μικρότερα ποσοστά ΑΚΣ και μικρότερο tumor volume. Η ανάπτυξη ΑΚΣ στα ζώα που έλαβαν σουλινδάκη ήταν συχνότερα καλής διαφοροποίησης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Στα ζώα στα οποία πραγματοποιήθηκε καρκινογένεση για 9 εβδομάδες, τα ζώα που έλαβαν σουλινδάκη εμφάνισαν χαμηλότερου βαθμού επιθηλιακή δυσπλασία. Ο δείκτης πολλαπλασιασμού Ki-67 και η θετικότητα για το αντιαποπτωτικό μόριο επιβιωτίνη ήταν χαμηλότερα στα ζώα που έλαβαν σουλινδάκη. Συμπερασματικά η χορήγηση σουλινδάκης φαίνεται να εξασκεί in vivo αντινεοπλασματική δράση στο ΜΚΠΘ.
Ψηφιακή διατήρηση σύγχρονων έργων πολιτισμού με νέα μέσα
Authors: Τζήρου Γεωργία
Published: August 2021

Η διατριβή αυτή εξετάζει τη χρήση των έξυπνων συσκευών και των εφαρμογών τους ως ένα εναλλακτικό μέσο τεκμηρίωσης έργων εικαστικών εγκαταστάσεων νέων μέσων. Η κύρια ερευνητική της υπόθεση είναι ότι η χρήση τεχνολογιών κινητής Επαυξημένης Πραγματικότητας ως κύριο συστατικό του εννοιολογικού και αλληλεπιδραστικού σχεδιασμού της εμπειρίας, επιτρέπει στο χρήστη να ενεργοποιεί ένα ψηφιακό υπερεπίπεδο μέσα στον πραγματικό χώρο και χρόνο. Με αυτό τον τρόπο καθίσταται δυνατή η απόδοση εμπειρίας έργων εικαστικών εγκαταστάσεων στην τοποθεσία στην οποία δημιουργήθηκαν. Η διατριβή αντιμετωπίζει το θέμα υπό το πρίσμα της θεωρητικής και φιλοσοφικής προσέγγισης του μεταουμανισμού και μελετά την ψηφιακή διατήρηση έργων τέχνης τα οποία με τη χρήση νέων μέσων εξερευνούν την ιδέα του ανθρώπινου όντος μέσα σε ένα περιβάλλον το οποίο κυριαρχείται από την τεχνολογία. Το προτεινόμενο μοντέλο τεκμηρίωσης εξετάζεται μέσα από τη μελέτη της μεταουμανιστικής εικαστικής εγκατάστασης «Ανθρώπων Ίχνη», καθώς και τη δημιουργία και χρήση μιας πιλοτικής εφαρμογής Κινητής Επαυξημένης Πραγματικότητας ως ένα μεταουμανιστικό εργαλείο για την τεκμηρίωση της. Η ανάλυση της συγκεκριμένης περίπτωσης επιτρέπει μια κριτική ανάλυση του προτεινόμενου μοντέλου και θέτει τους στόχους για μελλοντικές κατευθύνσεις και επεκτάσεις στο άμεσο αλλά και στο μακρινό μέλλον.Το παραπάνω θέμα εντάσσεται στο ευρύτερο πεδίο της Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου – Υπολογιστή και ιδιαίτερα της Κινητής Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου – Υπολογιστή. Επιπλέον, η διατριβή στοχεύει να συνεισφέρει μεθοδολογικά αλλά και εμπειρικά στους τρόπους με τους οποίους η χρήση κινητών έξυπνων συσκευών μπορεί να τροποποιήσει και να ενισχύσει την εμπειρία και τη σχέση σύγχρονων έργων πολιτισμού με το κοινό τους.
Quaternion polynomials and rational rotation minimizing frame curves
Authors: Δόσπρα Πετρούλα
Published: August 2021

Η μελέτη των συστημάτων συντεταγμένων ή πλαισίων (frames) τα οποίαορίζονται πάνω σε μία χωροκαμπύλη αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον επιστημονι-κό πεδίο έρευνας. Πιο συγκεκριμένα, ενδιαφερόμαστε για εκείνα τα πλαίσια ταοποία είναι ορθοκανονικά και στα οποία το ένα από τρία διανύσματα συμπίπτειμε το εφαπτόμενο διάνυσμα της καμπύλης, σε κάθε σημείο της. Τέτοια πλαίσιατα ονομάζουμε προσαρμοσμένα πλαίσια και μεταξύ αυτών ενδιαφερόμαστε ιδιαι-τέρως για τα πλαίσια ελάχιστης περιστροφής (RMF) τα οποία έχουν εξαιρετικάσημαντικές εφαρμογές, αφού εκτελούν την ελάχιστη περιστροφή κατα μήκοςτης καμπύλης. Ρητές αναπαραστάσεις των RMF ειναι επιθυμητές στις εφαρ-μογές, και έτσι οι τελευταίες έρευνες έχουν επικεντρωθεί στην μελέτη τέτοιωνπλαισίων- που καλούνται RRMF - και κυρίως στον προσδιορισμό, χαρακτηρι-σμό και κατασκευή καμπυλών στα οποία μπορούν να οριστούν RRMF πλαίσια.Αυτές οι καμπύλες πρέπει απαραιτήτως να είναι καμπύλες με ρητό εφαπτομενικόμοναδιαίο διάνυσμα, οι οποίες είναι γνωστές ως καμπύλες με πυθαγόρεια οδο-γραφήματα (PH καμπύλες). Χρησιμοποιώντας τα πολυώνυμα με συντελεστέςτετραδικούς αριθμούς (quaternions) ή εναλλακτικά την απεικόνιση Hopf μπο-ρούμε να αναπαραστήσουμε τις PH καμπύλες. ΄Ομως, ακόμα και στις PH καμ-πύλες ένα RMF, δεν είναι πάντοτε ρητό. Το Euler–Rodrigues πλαίσιο (ERF)που ορίζεται σε κάθε PH καμπύλη και είναι εκ κατασκευής ρητό, αποτελεί μίακαλή αναφορά για τον προσδιορισμό RRMF στις PH καμπύλες. Το ERF δενείναι εν γένει RMF. Οι μικρότερου βαθμού μη επίπεδες καμπύλες για τις οποίεςτο ERF μπορεί να είναι RMF είναι οι καμπύλες 7ου βαθμού.Στην παρούσα διατριβή δίνουμε ένα χαρακτηρισμό των PH καμπυλών 7ουβαθμού στις οποίες το ERF είναι ένα RMF, χρησιμοποιώντας και τις δύο ι-σοδύναμες μορφές αναπαράστασης των. Επιπλέον, ασχολούμαστε με τις PHκαμπύλες 5ου βαθμού και ερευνούμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μία τέ-τοια καμπύλη είναι RRMF συγκεκριμένης κατηγορίας. Επίσης, μελετάμε ταπολυώνυμα με συντελεστές τετραδικούς αριθμούς, αφού μέσω αυτών των πο-λυωνύμων εκφράζουμε το οδογράφημα των PH καμπυλών και παρουσιάζουμεσχετικά αποτελέσματα που μας βοηθούν στην μελέτη των RRMF καμπυλών.Ακόμα παρουσιάζουμε έναν αλγόριθμο που υπολογίζει τις ρίζες των πολυωνύ-μων 2ου βαθμού με συντελεστές τετραδικούς αριθμούς και ο οποίος χρησιμο-ποιείται στην μελέτη των RRMF καμπυλών 5ου βαθμού. Τέλος, αποδεικνύουμεότι οι PH καμπύλες με μη πρωτογενή οδογραφήματα είναι αυτές στις οποίες τοαντίστοιχο πολυώνυμο με συντελεστές τετραδικούς αριθμούς μέσω του οποί-ου εκφράζεται, έχει μιγαδική ρίζα και παρατηρούμε ότι αυτές οι καμπύλες είναιομαλές καμπύλες. Επιπλέον, δίνουμε μία ικανή και αναγκαία συνθήκη για ένατέτοιο πολυώνυμο να έχει μία τουλάχιστον μιγαδική ρίζα. Επιπλέον, δια μέσουαυτής της μελέτης προσδιορίζουμε και χαρακτηρίζουμε κάποιες συγκεκριμένεςκατηγορίες καμπυλών που “παράγονται” από άλλες μικρότερου βαθμού.
Διερεύνηση της σχέσης των επιπέδων ψευδάργυρου αίματος με την εμφάνιση στεφανιαίας νόσου σε ασθενείς που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
Authors: Ιωαννίδης Άγγελος
Published: August 2021

Εισαγωγή: Ο ψευδάργυρος (Ζη) είναι ένα από τα πιο σημαντικά ιχνοστοιχεία στο ανθρώπινο σώμα με ένα λειτουργικό, καταλυτικό και δομικό ρόλο. Ο ψευδάργυρος εμπλέκεται σε διάφορες απαντήσεις του ανοσοποιητικού, στο οξειδωτικό stress, στην απόπτωση και στην γήρανση. Πειραματικά δεδομένα έδειξαν, ότι τα επίπεδα ψευδαργύρου του ορού, μπορούν να δρουν ως ένας έγκυρος δείκτης για τη διάγνωση καρδιαγγειακών παθήσεων. Χαμηλά επίπεδα ψευδαργύρου στον ορό μπορεί να συμβάλλουν στο μηχανισμό της αθηρογένεσης. Πέρα από τα παραπάνω δεδομένα ο προστατευτικός ρόλος του ψευδαργύρου κατά της αθηροσκλήρυνσης παραμένει αμφιλεγόμενος. Σύμφωνα με πειραματικές μελέτες και κλινικές δοκιμές, ο ψευδάργυρος ενδέχεται να έχει σημαντικό ρόλο στην παθογένεια του σακχαρώδη διαβήτη καθώς και στην εμφάνιση και εξέλιξη των διαβητικών επιπλοκών. Σκοπός: Η διερεύνηση των επιπέδων ψευδαργύρου του ορού μεταξύ ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, με και χωρίς στεφανιαία νόσο. Μέθοδος: Μελετήθηκαν 100 άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και στεφανιαία νόσο και 100 άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 χωρίς στεφανιαία νόσο, που επιλέχθηκαν τυχαία από το σύνολο των διαβητικών ατόμων που παρακολουθούνται στο Διαβητολογικό Κέντρο της Γ’ Παθολογικής Κλινικής του Γ.Ν. Νίκαιας, από τον Δεκέμβριο του 2009 ως τον Μάϊο του 2010. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα ψευδαργύρου του ορού διαβητικών ατόμων με και χωρίς στεφανιαία νόσο ήταν 89.53 ± 22.39 και 86.97 ± 20.85 μg/dl (p = 0.40), αντίστοιχα. Στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και στεφανιαία νόσο, η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε, ότι η ηλικία (beta = -0.23, p = 0.01) και η κατανάλωση οινοπνεύματος (beta = 0.29, p =0.001) σχετίζονταν σημαντικά και ανεξάρτητα με τα επίπεδα ψευδαργύρου πλάσματος. Στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 χωρίς στεφανιαία νόσο, η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε, ότι η λήψη βιταμινών διαίτης (beta = 0.19, p = 0.03) και ο αριθμός αιμοπεταλίων (beta = 0.16, p = 0.05) σχετίζονταν σημαντικά και ανεξάρτητα με τα επίπεδα ψευδαργύρου. Συμπεράσματα: Τα επίπεδα ψευδαργύρου του ορού δεν διέφεραν μεταξύ των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 με και χωρίς στεφανιαία νόσο.
On the seismic behaviour and design of tunnels
Authors: Τσινίδης Γρηγόριος
Published: August 2021

Σκοπός της διατριβής είναι η μελέτη της συμπεριφοράς κυκλικών και ορθογωνικών σηράγγων υπό σεισμική ταλάντωση στην εγκάρσια έννοια. Αναφορικά με τις κυκλικές σήραγγες, πραγματοποιήθηκε η αριθμητική ανάλυση μιας σειράς δυναμικών πειραμάτων φυγοκεντριστή σε δοκίμιο κυκλικής σήραγγας σε άμμο, ενώ εκτελέσθηκαν επιπρόσθετες αναλύσεις, ώστε να διερευνηθεί η επιρροή κρίσιμων παραμέτρων στη συμπεριφορά. Τα βαθμονομημένα προσομοιώματα χρησιμοποιήθηκαν για τη αξιολόγηση απλοποιημένων μεθόδων ανάλυσης. Μεταξύ άλλων, αναδείχθηκε η επιρροή της ευκαμψίας της σήραγγας, αλλά και των χαρακτηριστικών της διεπιφάνειας στην πλαστικοποίηση του εδάφους περιμετρικά της σήραγγας, η οποία οδήγησε σε παραμένουσες τιμές για τα εντατικά μεγέθη της σήραγγας. Οι απλοποιημένες μεθοδολογίες, άλλοτε υποεκτίμησαν και άλλοτε υπερεκτίμησαν την απόκριση σε σχέση με τη δυναμική ανάλυση. Σε ότι αφορά τις ορθογωνικές σήραγγες: εκτελέσθηκε μια σειρά πειραμάτων φυγοκεντριστή σε δοκίμια ορθογωνικών σηράγγων σε στεγνή άμμο. Αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις αναλύθηκαν αριθμητικά, ενώ αξιολογήθηκαν και απλοποιημένες μεθοδολογίες. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν μια σύνθετη διατμητική-λικνιστική παραμόρφωση των ορθογωνικών σηράγγων κατά την σεισμική ταλάντωση, καθώς επίσης και μια παραμένουσα συμπεριφορά του συστήματος σήραγγα-έδαφος, λόγω της πλαστικοποίησης του εδάφους, η οποία εμφανίστηκε πιο έντονα σε εύκαμπτες σήραγγες. Οι απλοποιημένες μεθοδολογίες, άλλοτε υποεκτίμησαν και άλλοτε υπερεκτίμησαν την απόκριση σε σχέση με τη δυναμική ανάλυση. Η σεισμική συμπεριφορά των ορθογωνικών σηράγγων διερευνήθηκε πιο διεξοδικά στο πλαίσιο μιας παραμετρικής αριθμητικής ανάλυσης. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν την επιρροή κρίσιμών παραμέτρων στις σύνθετες μορφές παραμόρφωσης, καθώς επίσης και σε διάφορα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς. Αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις της παραμετρικής ανάλυσης χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση αναλυτικών λύσεων για τον προσδιορισμό της δυσκαμψίας εδαφικών ελατηρίων στην περίπτωση σηράγγων. Η διαδικασία, έδειξε ότι οι αναλυτικές λύσεις δύνανται να δώσουν αποτελέσματα αρκετά διαφοροποιημένα σε σχέση με την πραγματική εδαφική δυσκαμψία. Τέλος, διερευνήθηκε η επιρροή των υπέργειων κατασκευών στη σεισμική συμπεριφορά αβαθών σηράγγων, μέσω μια δεύτερης αριθμητικής παραμετρικής ανάλυσης. Για τις εξεταζόμενες περιπτώσεις, η θεώρηση των υπέργειων κατασκευών οδήγησε σε αύξηση της σεισμικής καταπόνησης των σηράγγων, με την επιρροή να είναι μεγαλύτερη στις περιπτώσεις αβαθών και δύσκαμπτων σηράγγων.
Μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την εκδήλωση των διαταραχών διατροφής σε νέους
Authors: Πλιατσκίδου Σοφία
Published: August 2021

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Oι ΔΠΤ αποτελούν ιδιαίτερα σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές καθώς παρουσιάζουν σημαντική σωματική και ψυχική καταπόνηση, έκπτωση της κοινωνικής, εκπαιδευτικής και επαγγελματικής λειτουργικότητας και πτωχή ποιότητα ζωής. Ο σχεδιασμός παρεμβάσεων πρωτογενούς πρόληψης και η έγκαιρη ανίχνευση τους επιβάλλονται. ΣΚΟΠΟΣ: Η μελέτη του επιπολασμού των ΔΠΤ σε μαθητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του βορείου Έβρου, η διερεύνηση των παραγόντων που σχετίζονται με την εμφάνιση διατροφικής δυσλειτουργίας και η στάθμιση του ερωτηματολογίου EDE-Q-6.0. ΜΕΘΟΔΟΣ: Σε 16 σχολεία εφαρμόστηκε ένα πρωτόκολλο δυο φάσεων. Στην πρώτη φάση 2058 μαθητές συμπλήρωσαν τα ερωτηματολόγια της έρευνας, ζυγίστηκαν και μετρήθηκε το ύψος τους. 257 μαθητές συμπλήρωσαν δυο φορές τα ίδια ερωτηματολόγια και επιπρόσθετα ερωτηματολόγια που αξιολογούσαν τους παράγοντες κινδύνου. Στη δεύτερη φάση μια ομάδα μαθητών που χαρακτηρίστηκαν ως "πιθανές περιπτώσεις" και μια τυχαία επιλεγμένη ομάδα μαθητών που χαρακτηρίστηκαν ως "μη-πιθανές περιπτώσεις" υποβλήθηκαν σε διαγνωστική συνέντευξη. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Διαγνώστηκαν 19 περιπτώσεις ΔΠΤ. Παρατηρήθηκε ικανοποιητική εσωτερική συνοχή και αξιοπιστία εξέτασης-επανεξέτασης του ερωτηματολογίου EDE-Q-6.0. Στο διαγνωστικό-όριο 2.6125 της συνολικής βαθμολογίας η Ευαισθησία, η Ειδικότητα, η Θετική Προγνωστική Αξία και η Αρνητική Προγνωστική Αξία ήταν 89.5%, 73.1%, 34.7% και 97.8%, αντίστοιχα. Το φύλο, τα μοναχικά γεύματα, ο ΔΜΣ, η δυσαρέσκεια με την εικόνα σώματος και οι κοινωνικό-πολιτισμικοί παράγοντες βρέθηκαν να σχετίζονται σημαντικά με την ύπαρξη διατροφικής δυσλειτουργίας. Ο πιθανός επιπολασμός των ΔΠΤ ήταν 1.96%. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: To EDE-Q-6.0 αποτελεί έγκυρο και αξιόπιστο εργαλείο για την ανίχνευση της διατροφικής ψυχοπαθολογίας. Εκπαιδευτικά προγράμματα υγείας που θα απευθύνονται σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς και θα στοχεύουν στην ελαχιστοποίηση των παραγόντων κινδύνου πρέπει να σχεδιαστούν στα πλαίσια της πρωτογενούς πρόληψης.