Συγκριτική μελέτη in vitro της αντιτερηδονογόνου δράσης σύγχρονων φθοριούχων υλικών συντηρητικών αποκαταστάσεων
Authors: Διονυσόπουλος Δημήτριος 
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η αντιτερηδονογόνος δράση του φθορίου επιτυγχάνεται με ποικίλους μηχανισμούς. Η απελευθέρωση φθορίου από τα εμφρακτικά υλικά επηρεάζει την ανάπτυξη της δευτερογενούς τερηδόνας μέσω αυτών των μηχανισμών, σε διαφορετικό βαθμό. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της in vitro μελέτης ήταν α) η εκτίμηση του βαθμού απελευθέρωσης φθορίου και η ικανότητα επαναπελευθέρωσης φθορίου, μετά από την επαναφθορίωση φθοριούχων εμφρακτικών υλικών και συνδετικών παραγόντων και β) η εκτίμηση της επίδρασης των φθοριούχων αυτών υλικών στην αναστολή της απασβεστίωσης της αδαμαντίνης, γύρω από τις εμφράξεις. Μεθοδολογία: Τα φθοριούχα υλικά που μελετήθηκαν ήταν μία ρητινώδης τροποποιημένη υαλοϊονομερής κονία (Ketac N100), ένα giomer (Beautifil II), ένα compomer (Dyract Extra), μία φθοριούχος σύνθετη ρητίνη (Wave) και τρία φθοριούχα συνδετικά συστήματα (Stae, FL-Bond II και Prime & Bond NT). Η συμβατική υαλοϊονομερής κονία (GC Fuji IX GP Capsule) χρησιμοποιήθηκε ως θετικός μάρτυρας, ενώ η μη φθοριούχος σύνθετη ρητίνη (Filtek Z250) και τα δύο μη φθοριούχα συνδετικά συστήματα (Adper Scotchbond 1XT και Frog) χρησιμοποιήθηκαν στη μελέτη ως αρνητικοί μάρτυρες. Στο πρώτο μέρος της μελέτης κατασκευάστηκαν για κάθε υλικό 8 δοκίμια, σχήματος δίσκου (7mm διαμέτρου, 2mm πάχους). Η απελευθέρωση φθορίου από τα δοκίμια υπολογιζόταν κάθε 24 ώρες, για 30 ημέρες και στη συνέχεια ανά εβδομάδα μέχρι την 86η ημέρα, με τη χρήση εκλεκτικού ηλεκτροδίου ιόντων φθορίου. Μετά την 86η ημέρα τα δοκίμια εμβυθίστηκαν σε διάλυμα 0,02% NaF για 5 min και υπολογίστηκε η επαναπελευθέρωση φθορίου κάθε 24 ώρες για 5 ημέρες. Στη συνέχεια τα δοκίμια εμβυθίστηκαν σε διαλύματα 0,04% NaF και 0,20% NaF, ακολουθώντας την ίδια διαδικασία. Στο δεύτερο μέρος της μελέτης παρασκευάστηκαν κοιλότητες Vης ομάδας στην αδαμαντίνη, βοείων δοντιών και έγιναν οι εμφράξεις με τα υπό μελέτη υλικά. Στη συνέχεια τα δόντια υποβλήθηκαν σε θερμοκύκλωση και εφαρμόστηκε το μοντέλο τεχνητής τερηδόνας εναλλαγής pH (pH-cycling). Ακολούθησαν επιμήκεις τομές των δοντιών με μικροτόμο σκληρών ιστών μετά τη διατήρησή τους για 30 ημέρες σε φυσιολογικό ορό. Η παρατήρηση των τομών έγινε με μικροσκόπιο πολωμένου φωτός και μετρήθηκε το βάθος τον αλλοιώσεων της αδαμαντίνης που σχηματίστηκαν, σε τρείς αποστάσεις από τα όρια της κοιλότητας (0, 100, 200 μm). Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα υλικά που μελετήθηκαν, την 1η ημέρα εμφάνισαν τη μεγαλύτερη απελευθέρωση φθορίου, ενώ κατά τις επόμενες ημέρες εμφανίστηκε σημαντική πτώση. Τη μεγαλύτερη ποσότητα φθορίου απελευθέρωσε το Ketac N100, ενώ από τους συνδετικούς παράγοντες το Prime & Bond NT. Μετά τις επαναφθοριώσεις, όλα τα υλικά επαναπελευθέρωσαν ποσότητες φθορίου. Μεγαλύτερη ποσότητα φθορίου επαναπελευθέρωσαν τα υλικά που παρουσίασαν και τη μεγαλύτερη αρχική απελευθέρωση και ήταν ανάλογη της συγκέντρωσης του φθοριούχου διαλύματος που χρησιμοποιήθηκε. Όλες οι εμφράξεις των φθοριούχων εμφρακτικών υλικών που μελετήθηκαν, παρουσίαζαν τη δυνατότητα να μειώνουν το βάθος των τερηδονικών αλλοιώσεων που σχηματίζονταν, σε σύγκριση με τον αρνητικό μάρτυρα. Οι εμφράξεις της Ρ.Τ.Υ.Κ. (Ketac N100), που απελευθέρωσε τη μεγαλύτερη ποσότητα φθορίου, εμφάνισαν το μικρότερο βάθος αλλοιώσεων σε σύγκριση με τα υπόλοιπα φθοριούχα εμφρακτικά υλικά, αλλά μεγαλύτερο βάθος από τον θετικό μάρτυρα. Η χρησιμοποίηση φθοριούχου συνδετικού παράγοντα δεν επηρέασε στατιστικά σημαντικά το βάθος των αλλοιώσεων. Σημασία: Τα φθοριούχα υλικά που μελετήθηκαν απελευθερώνουν διαφορετικές ποσότητες φθορίου, αλλά με παρόμοιο ρυθμό απελευθέρωσης. Τα υλικά επαναπελευθερώνουν φθόριο ανάλογα με τη συγκέντρωση του διαλύματος επαναφθορίωσης και της αρχικής τους απελευθέρωσης. Τα εμφρακτικά υλικά που απελευθερώνουν φθόριο περιορίζουν το βάθος των αλλοιώσεων που σχηματίζονται γύρω από αυτά, χωρίς όμως να τις εξαλείφουν τελείως. Η παρουσία συνδετικών παραγόντων που απελευθερώνουν φθόριο δεν επηρεάζει το βάθος των τερηδονικών αλλοιώσεων