Η επίδραση της τακρολίμης στην επούλωση αναστομώσεων του παχέος εντέρου επιμύων σε συνθήκες αποφρακτικού ειλεού
Authors: Ράπτης Δημήτριος 
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η πειραματική μελέτη της επίδρασης της τακρολίμης στην επούλωση αναστομώσεων του παχέος εντέρου επίμυων σε συνθήκες αποφρακτικού ειλεού. Για τη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν 80 άρρενες επίμυες, οι οποίοι χωρίστηκαν τυχαιοποιημένα σε 4 (1, 2, 3, 4) ομάδες, με 2 (α, β) ισοδύναμες υποομάδες έκαστη. Στην ομάδα 1 (ελέγχου) και 3 (τακρολίμη) διενεργήθηκε τμηματική εντερεκτομή και τελικοτελική αναστόμωση. Στην ομάδα 2 (ειλεός) και 4 (ειλεός και τακρολίμη) επιτεύχθηκαν αρχικά συνθήκες αποφρακτικού ειλεού και 24 ώρες μετά διενεργήθηκε τμηματική εντερεκτομή και τελικοτελική αναστόμωση. Η τακρολίμη χορηγήθηκε στις ομάδες 3 και 4 σε δόση 0,1mg/kg Β.Σ. υποδορίως, διεγχειρητικά και κάθε ημέρα μέχρι τη θυσία, ενώ αντίστοιχα στις ομάδες 1 και 2 στα πειραματόζωα χορηγούνταν 1ml διαλύματος NaCl 0,9%. Σε κάθε ομάδα τα μισά πειραματόζωα (υποομάδα 1α, 2α, 3α, 4α) θυσιάστηκαν την 4η μετεγχειρητική ημέρα και τα υπόλοιπα (υποομάδα 1β, 2β, 3β, 4β) την 8η. Κατά τη νεκροτομή γινόταν μακροσκοπικός έλεγχος για ρήξη της αναστόμωσης, ύπαρξη περιτονίτιδος ή περιαναστομωτικού αποστήματος καθώς και ποσοτική αξιολόγηση των συμφύσεων σύμφωνα με την κλίμακα Van der Hamm. Ακολουθούσε μέτρηση της πίεσης διάσπασης και στη συνέχεια τμήμα της αναστόμωσης αποστέλλονταν για ιστολογική εξέταση κατά την οποία αξιολογούνταν η φλεγμονώδης αντίδραση (διήθηση από ουδετερόφιλα), ο αριθμός των ινοβλαστών, η νεοαγγειογένεση και η εναπόθεση νεοκολλαγόνου. Η ταξινόμηση των μικροσκοπικών ευρημάτων έγινε σύμφωνα με την κλίμακα Ehrlich και Hunt με τις τροποποιήσεις κατά Phillips. Επιπλέον, προσδιορίστηκε βιοχημικά η συγκέντρωση υδροξυπρολίνης και κολλαγενάσης I επί της αναστόμωσης. Για την συνοπτική παρουσίαση των αποτελεσμάτων υπολογίστηκαν απόλυτες και σχετικές συχνότητες (ποσοστά %), δείκτες κεντρικής τάσης (μέσοι όροι, διάμεσες τιμές) και δείκτες διασποράς (ελάχιστες τιμές, μέγιστες τιμές, τυπικές αποκλίσεις) και για τη σύγκριση των μέσων όρων χρησιμοποιήθηκε το κριτήριο της Ελάχιστης Σημαντικής Διαφοράς (Least Significant Difference-LSD), μετά από την εφαρμογή της μεθόδου ANOVA (Analysis of Variance). Από την ανάλυση των πειραματικών δεδομένων προέκυψε ότι σε συνθήκες αποφρακτικού ειλεού, η χορήγηση τακρολίμης προκαλεί μικρότερη ελάττωση στο σωματικό βάρος, περιορίζει τη φλεγμονώδη αντίδραση, ενώ αυξάνει τη νεοαγγειογένεση και το σχηματισμό νεοκολλαγόνου. Αρχικά και μέχρι την 4η ημέρα που η κολλαγονόλυση είναι αυξημένη, ελαττώνει τα επίπεδα κολλαγενάσης I, ενώ επιταχύνει τον πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών. Σταδιακά, με τη μετάβαση στην όψιμη φάση της επούλωσης ενισχύει τη νεοκολλαγονογένεση αλλά και την εναπόθεση κολλαγόνου στην περιοχή της αναστόμωσης, όπως προκύπτει από την αυξημένη συγκέντρωση νεοκολλαγόνου και υδροξυπρολίνης στην περιοχή της αναστόμωσης την 8η μετεγχειρητική ημέρα. Οι δράσεις της αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα την ενίσχυση της μηχανικής ισχύος των αναστομώσεων, όπως αυτή εκφράζεται από την αύξηση των πιέσεων διάσπασης. Συμπερασματικά, η υποδόρια χορήγηση τακρολίμης μετεγχειρητικά, ενισχύει σημαντικά την επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου σε συνθήκες αποφρακτικού ειλεού και μάλιστα τα αποτελέσματά της είναι καλύτερα όταν χορηγηθεί για 8 ημέρες.