bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Le Culte des saints musulmans en tant que rituel : controverses juridiques / The Cult of Moslem Saints as a Ritual : juridical Disputations
Authors: Gaborieau Marc
Published: October 2008

Qué se entiende por rito ('ibâdât) en la tradición islámica ? Se trata de procesos percibidos como actos que manifiestan la relación de servidumbre que une el hombre a Dios ; su naturaleza es fijada arbitrariamente por Dios y codificados en la Ley (sharî'a). La consecuencia es que la ciencia sobre los ritos en el Islán es el derecho (fiqh) : todos los manuales de derecho medieval comienzan con una série de capitulos sobre los ritos canónicos. Las características específicas de la conception de los ritos se expresa por medio de estos manuales y se manifiestan con una dimensión particular en las controversias sobre el culto de los santos, tema al que está consagrado este artículo. Apoyándonos especificamente en textos indúes del siglo XIX, que retoman las doctrinas plasmadas en el mundo arabe en el siglo XIV, nuestro estudio se propone explicitar cómo el pensamiento islámico analiza los ritos cómo série de gestos, palabras y ofrendas ejecutados en tiempos y lugares determinados, y como el único destinatario debe ser el Dios único. Esta visión extrema de los puristas - que la religiosidad de los místicos ha suavizado a lo largo de los siglos -hace resaltar ciertas características fundamentales del pensamiento islámico que ha encontrado su expresión más rigurosa en el derecho.
Une diaspora musulmane en Europe ? / A Muslim Diaspora in Europe ?
Authors: Saint-Blancat Chantal
Published: October 2008

L'observation d'un ensemble de phénomènes a conduit à formuler l'hypothèse suivante : un Islam de diaspora, en tant que sujet autonome, est-il en train d'émerger en Europe ? Après une brève synthèse sur le concept de diaspora comme catégorie d'analyse et condition de recomposition de l'identité culturelle et religieuse, on montre comment le paradigme juif et la typologie de ses expériences diasporiques sont utiles à la compréhension du phénomène considéré. On traite ensuite de la spécificité de la diaspora musulmane en particulier : a) le maintien des liens avec les sociétés d'origine et la réinterprétation de l'exil, b) les conflits internes autour de la reformulation des composantes symboliques et institutionnelles de l'identité et des normes de l'appartenance, c) la pluralité des réseaux et le contrôle du consensus (les limites du négociable : droit étatique et droit confessionnel, exogamie, représentativité et légitimité du pouvoir religieux), d) la variété des stratégies d'intégration en fonction des contextes d'accueil des différentes diasporas.
La Référence au Coran dans les émissions religieuses islamiques en France. / Refering to Koran in French Muslim Religious Programs [Contribution à l'étude du rapport au texte sacré ]
Authors: Reeber Michel
Published: October 2008

According to the Muslim religion, the Koran is to be approached as a sacred reality. The writing, the safekeeping, the duplication and the diffusion of the text of the Koran have always been regulated by a set (an ordo) of religious rules: the sacred text must always be chanted when read aloud, it must always be copied down in calligraphic writing, and it must always be recited in Arabic. Today, however, with the broadcasting of Muslim religious programmes on TV networks, this ordo is facing the challenge of having to come to terms with the specific rules governing television productions. This study is based on an analysis of the contents of a series of programmes bearing the title "Connaître l'Islam" ("Getting to know Islam") which have been broadcast since 1983 as part of the regular Sunday morning religious slot on the French state-owned television network. Both regular and guest speakers on the "Getting to know Islam" programme avoid entering the field of scriptural exegesis and stick to the following two practices: the ritual chanting of the sacred text and the quoting of particular scriptural passages to support their message.
Karl Marx et Friedrich Engels comme sociologues de la religion / Karl Marx and Friedrich Engels as Sociologists of Religion
Authors: Löwy Michael
Published: October 2008

Lo que aquí nos interesa no es la crítica materialista de la religión sino la contribuci de Marx y Engels a la sociolog de las religiones. En el célebre pasaje dobre «el opio» del pueblo (fórmula que no tiene nada de específicamente marxista pues la encontramos en Heine, Moses Hess y muchos otros autores contemporáneos) de 1944, Marx se refiere la religión como siendo, al mismo tiempo, expresión de la miseria del mundo y protestación contra el mismo. Esta concepción dialéctica será poco desarrollada por Marx, que parece desinteresarse de la religión partir de 1846.

Es sobre todo en Engels que encontramos an álisis históricos concretos de los fenómenos religiosos, y sobre todo del rol contestatario de la religión, ya sea en el cristianismo primitivo en las heregías medievales o en la Reforma protestante del siglo XVI (Thomas Münzer). La revolución inglesa del siglo XVII es, según Engels la última en la que la religión es aún la bandera ideológica de las clases sociales dominadas. El lazo entre religión y clases sociales es, sin duda, la contribución más interesante de Engels a la sociología de las religiones, a pesar de que su análisis tiende a reducir el universo simbólico religioso una simple «máscara» de intereses materiales.
La Femme dans la tradition et la modernité juives / The Woman within the Jewish Tradition and Modernity
Authors: Azria Régine
Published: October 2008

A partir de quelles représentations traditionnelles de la femme tirées des textes et de quels rôles imposés aux femmes par la société traditionnelle juive, les femmes juives d'hier et d'aujourdhui ont-elles abordé et abordent-elles la question de l'égalité ? Partant des textes et des pratiques traditionnelles, l'analyse propose une typologie représentative des attitudes (séculariste, réformiste, féministe, orthodoxe) des femmes juives face à la revendication d'égalité.
Communautés de base et politique au Brésil / Base Communities and Politics in Brazil
Authors: Lesbaupin Yvo
Published: October 2008

El autor analiza, en el presente trabajo, las múltiples interelaciones que existen entre política y Comunidades Eclesiales de Base en el Brasil a través de una perspectiva histórica. Insiste sobre el rol central que han desempenado dichas organizaciones en el desarrollo de la conciencia crítica de sus miembros y en la capacidad de análisis social que desarrollaron a través del practicas democraticas y de consenso.

Los años setenta fueron los años del compromiso social de los militantes por su presencia en organizaciones y movimientos reivindicativos, mientras que los ochenta, con la creacion de nuevos partidos, los militantes de las CEBs dan el paso hacia el compromiso politíco.

El autor esboza también un análisis de las perspectivas del movimiento, y después de señalar que la visibilidad y su dimension carismatica son menos signifieativas hoy en el interior de una Iglesia brasilena más conservadora, demuestra que las organizaciones mantienen, no obstante, una gran vivacidad, una capacidad critica y un compromiso con las dinámicas democráticas de la sociedad brasileña.
Entre orthodoxie hindoue et cultes tribaux / Between Hindu Orthodoxy and Tribal Cults
Authors: Lecomte-Tilouine Marie
Published: October 2008

En el interior del reino hindú de Nepal, que se opone firmemente a todo contacto con el islam y con el cristianismo, numerosas caracteristicas tribales caracterizan a la religión de Estado. El artículo examina la participación del grupo tribal Magar a los ritos fundamentales de la dinastía reinante e intenta pensar el origen de ese fenómeno. ¿ Se trata de la huella de una filiación tribal de la familia real o de la imprengnación ritual de un grupo incorporado al campo de los vencedores ? Un examen de las crónicas nepalesas pone en evidencia las razones politicas de la « marginalización » de los reyes Thakur.
Protestant Buddhism and Social Identification in Ladakh / Bouddhisme protestant et identité sociale dans le Ladakh
Authors: Brix Bertelsen Kristoffer
Published: October 2008

El artículo explora los implícitos históricos de la actividad social y política observable entre los budistas de Ladakh. Este acercamiento hace posible comprender la agitación reciente que se ha producido en la región en torno a la autonomía local. La identificación a Ladakh es presentada como un elemento crucial de la identidad social budista; actualmente, esta identificación mediatiza la acción política en Ladakh. El texto muestra cómo esta identidad, construida a partir de una relación particular entre los budistas y Ladakh, ha logrado adquirir una resonancia, política. Partiendo de los origenes y de las primeras representaciones de los budistas en tanto que comunidad coherente y estable, el autor analiza las condiciones que han hecho posible que dichas representaciones emerjan. La inscripción de Ladakh en el marco administrativo de un Estado colonial explicaría, en parte, este proceso. Otro aspecto sería el establecimiento de contactos entre los budistas protestantes de Cachemira y los budistas de Ladakh, contactos que habrian favorecido la representación de estos últimos como nación budista. En conclusión, el artículo sugiere que el recurir al budismo en tanto que vehículo de identidad social tiene vocación a mantener una cierta pertinencia en la medida en que está ligado a procesos más amplios de distribución de medios y de clasificación de poblaciones, procesos que, en el futuro, se irán complejizando en razón de la progresión de la globalización y de la pérdida de influencia del poder de intervención de agentes como el Estado providencia. representaciones emerjan. La inscripción de Ladakh en el marco administrativo de un Estado colonial explicaría, en parte, este proceso. Otro aspecto sería el establecimiento de contactos entre los budistas protestantes de Cachemira y los budistas de Ladakh, contactos que habrian favorecido la representación de estos últimos como nación budista. En conclusión, el artículo sugiere que el recurir al budismo en tanto que vehículo de identidad social tiene vocación a mantener una cierta pertinencia en la medida en que está ligado a procesos más amplios de distribución de medios y de clasificación de poblaciones, procesos que, en el futuro, se irán complejizando en razón de la progresión de la globalización y de la pérdida de influencia del poder de intervención de agentes como el Estado providencia.
De la crise du conformisme religieux au XIXème siècle. Les conversions au protestantisme dans une zone de la plaine du Pô / The Crisis of Religions Conformism in the XIXth Century. Conversions to Protestantism in the Pô Valley
Authors: Fincardi Marco
Published: October 2008

En Italia, después la unificación national y hasta 1920 se han dado con frecuencia las conversiones colectivas al protestantismo. Fueron favorecidas por la propaganda religiosa de vendedores de opúsculos y libros religiosos, al servicio de las Sociedades bíblicas de Ginebra y Londres. Fueron apoyadas y organizadas en pequeñas comunidades por predicadores de diferentes iglesias evangélicas agrupadas en el movimiento llamado el Despertar religioso. Nacidas en su mayoría en las ciudades donde se concentraban actividades industriales y comerciales, en particular donde existían consistentes núcleos de burgueses suizos, alemanes e ingleses, a veces estas comunidades se difundían también en el medio rural. La más consistente red de grupos evangélicos difundidos en las aldeas italianas fue la que implantaron los misioneros valdeses en la baja Llanura Padana, y que es el objeto de este estudio. Como en otras partes en Italia, estas conversiones al protestantismo tuvieron una presencia fragmentaria y en general una corta duración. Su aparición se considera relacionada con un período histórico de intensa secularización, que llevó a una crisis identidades colectivas tradicionalmente católicas.
Les Recompositions territoriales de l'Église catholique entre singularité et universalité / The Territorial Recompositions of the Catholic Church. Between Singularity and Universality
Authors: Palard Jacques
Published: October 2008

La reestructuración de la organización territorial de la Iglesia Católica sigue lógicas de acción que no son radicalmente diferentes de las que ordenan los procesos de decentralización e internacionalización en el campo politico-administrativo. En ambas esferas de acción, estos procesos constituyen las dos caras de un mismo movimiento, que se apoya en una transformación de las modalidades de ejercicio del poder, y que opera en detrimento del nivel nacional de organización. A lo largo de los años 1980-1990, la realización de sínodos diocesanos testimonia en este sentido una re-territorialización del sístema de acción religioso, que contribuye al debilitamiento de las formas nacionales de la colegialidad episcopal, a traves del fortalecimiento del rol del obispo singular y de la centralización romana.
Cathédrale d'État ? Cathédrale catholique ? Cathédrale de la ville nouvelle ? Les équivoques de la cathédrale d'Évry / State Cathedral? Catholic Cathedral? The Cathedral of the New City? The Ambiguities of the Cathedral of Evry
Authors: De Galembert Claire
Published: October 2008

Fruit de la coopération entre acteurs religieux et publics, tant au niveau local que national, la cathédrale de la Résurrection d'Evry rompt avec une conception de la modernité, qui au nom de la foi dans le progrès privilégie le changement sur la continuité et tend à reléguer le sacré dans l'ère de l'obsolète et du révolu. Revanche de la tradition sur la modernité, cette cathédrale est en effet à la fois une réponse à l'échec d'un urbanisme modernisateur et l'évidente expression du retour à une pastorale de visibilité.

Le caractère apparemment consensuel du projet ne doit toutefois pas dissimuler les logiques de remémoration contradictoires qui président à la réactualisation de la cathédrale. Lieu de transmission d'une mémoire "normative" contrôlée et régulée par l'institution catholique, elle est davantage envisagée par les urbanistes et l'architecte comme le lieu d'une transcendance anonyme, auquel chacun, quelle que soit sa relation avec le catholicisme, est susceptible de s'identifier.

Analyser ces différentes logiques et les difficultés que rencontre l'Eglise catholique à s'approprier pleinement cet édifice, tel est l'objectif de cet article. Il ressort de cette analyse toute l'ambivalence d'une institution tiraillée entre le recentrage identitaire et l'ouverture maximale l'apparentant à un supermarché religieux.
Les anses d'amphores timbrées et les amphores : aspects quantitatifs
Authors: Empereur Jean-Yves
Published: October 2008

Οι λαβές ἀμφορέων μέ σφραγίσματα δέν μᾶς ἐπιτρέπουν αὐτές καθεαυτές νά ἀκολουθήσουμε τήν πορεία τοῦ ἐμπορίου κρασιοῦ καί λαδιοῦ στή Μεσόγειο. Σύγκριση ἀνάμεσα σέ διαφορετικές κατηγορίες λαβῶν μέ σφραγίσματα, ἀνάμεσα σέ συλλογή λαβῶν μέ σφραγίσματα καί ὁλόκληρων ἀμφορέων πού βρέθηκαν κάτω ἀπό ἀνάλογες συνθῆκες, μᾶς τό αποδεικνύει μέ τό παραπάνω (τά παραδείγματα προέρχονται ἀπό τή Δῆλο καί ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια). 'Ιστορικές διαπιστώσεις δέν μπορεῖ νά διατυπωθοῦν ἄν δέν μελετηθεῖ τό σύνολο τῶν ἀμφορέων, μέ ἤ χωρίς σφραγίσματα.
Deux objets laconiens méconnus au Musée du Louvre
Authors: Pasquier Alain
Published: October 2008

L'auteur étudie deux objets en terre cuite qui appartiennent aux collections du Louvre. Le premier est une idole féminine dont le corps est modelé et la tête moulée. L'analyse du document la replace vers 570 av. J.-C. au sein de la production des coroplastes laconiens. Le second objet est un petit vase plastique janiforme adossant un visage masculin et un phallos et muni d'une embouchure d'aryballe. Son authenticité, longtemps mise en doute, est recommandée par le test positif de la thermoluminescence. La structure de l'embouchure et la facture du visage, conduisent l'auteur à en attribuer la création à un artiste laconien du second quart du VIe siècle av. J.-C.
Les Israélites de Délos et la juiverie délienne.
Authors: Bruneau Philippe , Bordreuil Pierre
Published: October 2008

Deux inscriptions découvertes à une centaine de mètres de la Synagogue font connaître des oί εν Δήλω Ίσραηλΐται οί άπαρχόμενοι είς ιερόν άγιον Άργαριζείν. Il s'agit de Samaritains comme l'indiquent la déclaration d'appartenance au Garizim et le nom d'Israëlites. Ces inscriptions ont la double utilité de révéler une nouvelle communauté étrangère à Délos et d'enrichir le dossier, encore très maigre, de la diaspora samaritaine. La date des inscriptions, fondée sur la seule paléographie, reste imprécise : la plus ancienne doit remonter à la première moitié du IIe siècle ; la plus récente peut être postérieure à la destruction Temple du Garizim en 129 av. J.-C. Les « Israélites de Délos » possédaient leur local propre à 100 m au Nord de la Synagogue, nouveau qui invite à reconsidérer l'implantation hébraïque à Délos.
Classement informatisé des skyphoi protocorinthiens
Authors: Courbin Paul
Published: October 2008

Ή κατάταξη μέ ἡλεκτρονικό ὑπολογιστή τῶν πρωτοκορινθιακῶν σκύφων βασίζεται σέ διαδικασίες πολύ διαφορετικές ἀπό αὐτές πού εἶχαν προταθεῖ μέχρι σήμερα (π. χ. γιά τούς ρωμαϊκούς ἀμφορεῖς τῆς περιόδου τῆς δημοκρατίας). Στή θέση μιᾶς κατανομής μέ τούς τύπους, ἐπιδιώκεται μιά κατάταξη μεγάλης ἀκρίβειας τοῦ κύριου τύπου πού ἔχει ἀπομονωθεί πολύ προσεκτικά. Τό σχῆμα δέν « διαιρεῖται » σέ ξεχωριστά μέρη, ἀλλά ἐξετάζονται ἡ συνέχεια καί οἱ ἰδιότητες τοῦ σχήματος. Τέλος, οἱ σχέσεις τῶν διαστάσεων δέν συσχετίζονται μέσα σέ ξεχωριστές κατηγορίες, ἀλλά ἀναζητείται μιά συνεχόμενη σειρά. Σ' αὐτή συναντᾶμε τή γενική ἐξέλιξη (σχῆμα καί διακόσμηση) ὅπως περίπου μᾶς ἦταν γνωστές. Παραθέτει ὅμως, στίς λεπτομέρειες, ἐνδείξεις, καμιά φορά ἀναπάντεχες καί ἐνδιαφέρουσες. Ἄν εἴχαμε στή διάθεσή μας σταθερά χρονολογημένα σημεῖα ἀναφορᾶς θά εἴχαμε καί τή δυνατότητα νά χρονολογήσουμε ἡλεκτρονικῶς.
Les trois traités entre Sparte et le Roi
Authors: Lévy Edmond
Published: October 2008

Οἱ τρεῖς συνθῆκες τοῦ 412-411 μεταξύ Σπάρτης καί Περσίας εἶναι, ὅπως πιστεύει ό Θουκυδίδης, ὅλο καί πιό εὐνοϊκές γιά τους Ἕλληνες. Στήν πράξη ό Βασιλεύς παραιτεῖται ἀπό τήν ἐπικύρωση τῶν δικαιωμάτων του πάνω στά ἐδάφη καί τίς πολιτεῖες πού κατεῖχαν οἱ πρόγονοί του. 'Αλλά σέ σχέση μέ τούς φόρους, οἱ συνθῆκες εἶναι, γι' αὐτόν συνεχῶς εὐνοϊκότερες : μέ τήν πρώτη ἐπιχειρεῖται νά ἀπαγορευθεῖ στούς 'Αθηναίους ἡ εἴσπραξη, μέ τή δεύτερη ἀπαγορεύεται στούς Σπαρτιᾶτες, καί ἡ τρίτη ἀφήνει πλήρη ἐλευθερία κινήσεων στό Βασιλέα, δηλαδή νά εἰσπράττει. Έξ ἄλλου ἡ ἀπάλειψη τῆς λέξης πόλεις ἀπό τήν διατύπωση « χώρα καί πόλεις » καθίστᾶ τή τρίτη συνθήκη διφορούμενη καί προετοιμάζει ὅλες τίς μεταπολεμικές συγκρούσεις.
Cretica : Amnisos et ses inscriptions
Authors: Davaras Costis , Masson Olivier
Published: October 2008

Durant les années 1930, Spyridon Marinatos a dirigé des fouilles dans la région d'Amnisos, au Nord-Est d'Hérakleion : il a dégagé la caverne d'Eileithyia, la villa minoenne aux fleurs de lys et un sanctuaire de Zeus Thénalas. Ces travaux ne sont accessibles que par des rapports préliminaires. On revient ici en détail sur le site, d'après les informations aujourd'hui accessibles (I. Le Site, C. Davarras). Ensuite (II. Les inscriptions, O. Masson), on donne une publication commentée de treize inscriptions découvertes par Marinatos dans le sanctuaire de Zeus Thénatas, demeurées jusqu'ici très mal connues, voire inédites. La plupart sont des dédicaces faites par des cosmes de Knossos et se datent entre 150 et 50 avant J.-C. Deux brefs appendices concernent des inscriptions peu connues de Knossos et une épitaphe de Chalcis pour une Crétoise.
Un nouveau document musical
Authors: Bélis Annie
Published: October 2008

Le fragment d'épinétron 907 du Musée d'Eleusis représente une Amazone sonnant de la trompette et appelant ses compagnes aux armes ; elle est entourée de lettres jusqu'à présent considérées comme dépourvues de sens : TOTOTETO(T)H. Ces syllabes appartiennent en réalité à une notation musicale de type « solfégique » qui ne nous était connue jusqu'ici que par des théoriciens postérieurs au IIe siècle ap. J.-C, qui la faisait cependant remonter à Damon. Cette inscription constitue le plus ancien document musical grec parvenu jusqu'à nous : œuvre du peintre de Sappho, l'épinétron est daté des débuts du Ve siècle. Elle atteste l'ancienneté de la notation solfégique, la première qu'aient connue les Grecs.
Notes de topographie et d'architecture delphiques
Authors: Amandry Pierre
Published: October 2008

Étude de quatre éléments d'architecture, tous retaillés dans l'Antiquité. Les trois premiers proviennent de monuments du sanctuaire d'Athéna, le quatrième du sanctuaire d'Apollon. 1. Bloc de larmier du temple archaïque d'Athéna, conservant des restes de peinture. 2. Bloc d'angle des murs du trésor des Massaliètes, réutilisé dans l'Antiquité tardive à l'Ouest du sanctuaire d'Apollon. 3. Bloc d'épistyle du trésor dorique, réutilisé dans la même région à l'époque chrétienne comme cuve ornée de croix. Date du trésor dorique de Marmaria et du trésor des Athéniens : respectivement vers 470/485 et vers 485/480. 4. Chapiteau dorique de poros, datant du milieu du ve siècle av. J.-C, d'attribution incertaine (Lesché des Cnidiens?).
Notes de lecture
Authors: Daux Georges
Published: October 2008

Remarques sur les tablettes de bronze d'Entella ; le « settimo decreto » des Annales de Pise XII (1982), est un faux moderne, forgé à partir de la tablette authentique du 7e décret. Vente et affranchissement d'une esclave à Delphes — Fautes d'impression dans la publication du calendrier sacré de Thorikos — Poplios FI. Likinios sur une stèle du Louvre et le Tarsien Kolamoas à Delphes.
Le fragment DE 13 de l'Édit du Maximum
Authors: Bingen Jean
Published: October 2008

Δημοσίευση νέου ἀποσπάσματος τοῦ δελφικοῦ ἀντίγραφου τοῦ Κωδικος Τιμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ πού ταυτίστηκε πρόσφατα στούς Δελφούς [Praefalio §§ 6-8 Laufïer). Επιβεβαιώνει δύο διορθώσεις πού εἶχαν γίνει, στο ἐλλειπες κείμενο τῶν ἤδη γνωστῶν μαρτυριῶν αὐτοῦ τοῦ ἀποσπάσματος.
Nouvelles lois archaïques de Lyttos
Authors: Van Effenterre Micheline , Van Effenterre Henri
Published: October 2008

Ό Henri καί ἡ Micheline van Effenterre παρουσιάζουν ἕνα ἀδημοσίευτο ψήφισμα τοῦ 500 π.Χ. περίπου, τό όποῖο εἶχε ἀνακαλυφθεί ἀπό τόν Ν. Πλάτωνα, καί ἀπαγορεύει τήν ὑποδοχή τῶν ξένων στήν πόλη τῆς Λύττου. Μελετούν τό ἀλφάβητο, τή διάλεκτο καί τή σύνταξη, καί τή σχέση μέ τήν ξενηλασία καί τή δίκη ἐξούλης. Αναγνωρίζουν τήν δυσπιστία τῆς πόλης πρός τούς ἐπαναπατρισμένους ἐνάμεσα στούς ὁποίους ἡ αριστοκρατία τών κόσμων θά ἀναζητούσε πελατεία, ιδιαίτερα τό ἐργατικό δυναμικό πού ἦταν ἀπαραίτητο γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς κτηνοτροφίας. Πράγματι, ἕνα δεύτερο ψήφισμα, στήν πίσω ὄψη, προσδιορίζει τόν τόπο συγκέντρωσης πού ὁρίζεται γιά τά κοινοτικά ποίμνια. Αναφέρονται οἱ Ίταναίοι καί ἡ τοποθεσία Δητ(αλλα), πού ἴσως θά ἐπρεπε νά ἀναγνωρισθεῖ σάν τό ὀροπέδιο του Λασηθίου. Πολλά ἅπαξ.
Trépieds géométriques de bronze, Analyses complémentaires
Authors: Philippakis S. , Rolley Claude , Magou Éléni
Published: October 2008

Cette étude compare la composition de l'alliage de trépieds à cuve clouée de fabrication argienne, corinthienne, Crétoise, attique. Il en ressort que les divers centres avaient des traditions différentes. Les alliages argiens sont très homogènes, ceux des trépieds corinthiens très irréguliers. Les trépieds crétois, comparés aux autres bronzes crétois contemporains, montrent aussi une composition irrégulière. Il semble que les ateliers attiques aient utilisé du cuivre d'une autre provenance que les autres centres.
Céramique et échanges : les importations attiques au Proche-Orient du VIe au milieu du Ve av. J.-C. - Les données archéologiques
Authors: Perreault Jacques-Y
Published: October 2008

Cette étude se limite à une présentation des données archéologiques, suivie d'observations tant sur les disparités régionales et locales du matériel que sur les caractéristiques chronologiques et stylistiques. Il ne s'agit donc pas d'une étude historico-économique, qui devrait tenir compte de tous les types de données accessibles. Elle permet néanmoins de mieux apprécier le développement et les singularités des échanges entre la Grèce et le Proche-Orient du VIe au milieu du Ve s. av. J.-C.
Les unités monétaires dans les Comptes de Delphes
Authors: Bousquet Jean
Published: October 2008

Dans les Comptes du IVe s., on distingue les bureaux comptables d'après le système dont ils usent. 1) Les naopes sont les seuls à compter en drachmes éginétiques, centaines et milliers, mettant à part la monnaie attique assez courante et les espèces rares et isolées. 2) Les tamiai (« civils ») de la Ville de Delphes comptent en talents, mines, statères et oboles (TMSO) d'étalon éginétique. 3) Les comptes de l'argent « sacré », les hiera chremata, sont tenus par huit Delphiens, les prylanes, dans le même système. 4) Les 24 tamiai internationaux, auxquels les prytanes ont transmis le contrôle de l'Amende phocidienne et de la frappe de la monnaie amphictionique, comptent les espèces éginétiques et attiques dans le système TMSO. 5) Les fonds propres de VAmphictionie sont comptés par son secrétariat en statères, centaines et milliers. 6) Les affranchissements suivent naturellement les habitudes des trésoriers delphiens. — Remarques de détail sur deux documents comptables, et publication d'un texte daté d'Hippotas.
Victa Macedonia : remarques sur une dédicace d'Amphipolis
Authors: Voutiras Emmanuel
Published: October 2008

Στή μελέτη αὐτή ἐξετάζεται ἡ ἐπιγραφή ἑνός ἀναθήματος στήν Ἄρτεμη Ταυροπόλο πού βρέθηκε στήν 'Αμφίπολη, στήν ὁποία ἀναφέρονται ό Περσέας, ό τελευταῖος βασιλιάς τῆς Μακεδονίας, καθώς καί δύο πολιτάρχες ὡς ἄρχοντες τοῦ δήμου τῶν Άμφιπολιτῶν. Υποστηρίζεται ὅτι δέν πρόκειται γιά κοινό ἀνάθημα τοῦ βασιλιᾶ και τῆς πόλης, ἀλλά ὅτι ἡ ἀνάθεση του δήμου τῶν Άμφιπολιτῶν χαράχθηκε στό μνημείο σέ μεταγενέστερη ἐποχή, λίγα χρόνια μετά τή ρωμαϊκή κατάκτηση, γιά νά ἀντικαταστήσει ἑκείνη του Περσέα. Ἑπομένως, ἄν καί εἶναι πολύ πιθανό ὅτι ἡ μνεία τῶν πολιταρχῶν στήν ἐπιγραφή αὐτή εἶναι ἀπό τίς παλιότερες στή Μακεδονία, τό πρόβλημα τῆς αρχῆς τοῦ θεσμοῦ παραμένει ἀνοιχτό.
Le règlement de Samothrace sur le fonds d'achat du blé
Authors: Tréheux Jacques
Published: October 2008

Restitution intégrale des 1. 1-17 du règlement de Samothrace. The Inscriptions on Stone, n° 15, p. 25-33, avec une photographie originale de la pierre. On voit maintenant que le décret envisage trois cas d'urgence, de plus en plus pressants, pour le ravitaillement en blé de la cité et prévoit les mesures, de plus en plus drastiques, propres à y faire face. Rapports entre la commission de circonstance des sithothèles et la magistrature organique des argyrologoi et concomitance probable du règlement avec les décrets pour Epinikos et Hippomédon.
Notes de lecture
Authors: Tréheux Jacques
Published: October 2008

Ι. Στό ψήφισμα τῶν Τηνίων IG XII 5, 860, προς τιμή του τραπεζίτη L. Aufidius Bassus, θά ἀποκαταστήσουμε στό στ. 39, σέ συνδυασμό μέ τό μάρμαρο τοῦ Cambridge καί μέ τό ὅμοιό του στό Μουσεῖο τῆς Τήνου « ὅ[τι] δικαίαν » πού σημαίνει στήν ὕστερη γλώσσα τό ἀντίστοιχο τοῦ ἐλληνικοῦ κλασικοῦ ὅρου « ὅτι δικαιοτάτην ». II. Στήν ἀπόδοση δαπανῶν της Δήλου τοῦ 156-5, ID, 1417, Β, II, στ. 118-122, ὁ ἐγγυητής του γαιοκτήμονα Φιλοκράτη Εὑρήμονος Σαλαμινίου δέν εἶναι, ὅπως τό ἔγραψε ὁ J. Pouilloux, Études déliennes, σελ. 405 καί σημ. 32, ἕνας ξένος πού κατάγεται ἀπό μιαν ἄγνωστη Ἀπολλωνία, ἀλλά ἕνας Αθηναῖος ἀπό τό δῆμο Άπολλωνίς. Οἱ σχέσεις μεταξύ τῆς ὑπηκοότητας τῶν γαιοκτημόνων καί τῶν ἐγγυητῶν τους τήν ἐποχή τῆς δεύτερης ἀττικῆς κατοχῆς. III. Ή ἀπόπειρα τῆς κυρίας Le Dinahet (Les Cyclades [1983], σελ. 135-141) νά ἐντοπίσει τά ἀγροκτήματα τῆς Ρήνειας πού ἀνήκαν στόν Ἀπόλλωνα, μέ βάση τήν ἑτήσια καταγραφή τών ἐνοικίων, προσκρούει σέ ἀνυπέρβλητες ἀντιρρήσεις. Σημερινή κατάσταση τῆς συλλογής μας τῶν ἐλέγχων της δεκαετίας τών ιερών κτημάτων τῆς Δήλου καί τῆς Ρήνειας στήν περίοδο της Ἀνεξαρτησίας. Σκέψεις πάνω στή θέση καί τήν προέλευση τοῦ ὀνόματος τοῦ αγροκτήματος Χαρώνεια στή Ρήνεια.
Notes d'épigraphie delphique IV-V
Authors: Mulliez Dominique
Published: October 2008

IV. Actes d'affranchissement inédits. Ce premier ensemble donne la publication de 14 affranchissements ou fragments d'affranchissements demeurés inédits. V. A propos du vocabulaire des actes d'affranchissement delphique. La relecture des actes d'affranchissement du théâtre de Delphes permet de revenir sur la série des composés en -θεσία, à propos de deux termes : du premier, ή ίερανθεσία, on ne possédait jusqu'à présent qu'une seule attestation ; le second, ή ώνανθεσία, est quant à lui entièrement nouveau.
Le temple archaïque de Délos
Authors: Courbin Paul
Published: October 2008

Δημοσίευση της αποκατάστασης τών προσόψεων των διαφορετικών φάσεων του Ο'ίκου των Ναξίων καθώς καί ανέκδοτων κυλίκων. Ή μνημειακή του μορφή, ή χρήση του μαρμάρου άπό την αρχή γιά ορισμένα τμήματα, ή παρουσία μιας μαρμάρινης λεκάνης πού δέν μπορεί παρά νά έχει λατρευτικό προορισμό, επιβεβαιώνουν μεταξύ άλλων 6τι πρόκειται γιά τόν πρώτο ναό του 'Απόλλωνα. Μία γρήγορη ανάλυση της Ιστορίας του μνημείου καί κυρίως τών μεταβολών στην προσπέλαση άπό τή φάση Ι στή φάση II α καί κατόπιν στή II b-c, οδηγεί στην επιβεβαίωση τών αποτελεσμάτων της δημοσίευσης EADélos 33 καί στην απόρριψη ορισμένων αντιρρήσεων πού δέν λαβαίνουν υπόψη τους δλα τά αρχαιολογικά δεδομένα. Αυτή ή πολύπλοκη υπόθεση μεταφέρει αρκετά πιστά τίς περιπέτειες της ναξιακής υπεροχής στή Δήλο.
Hélisson entre en sympolitie avec Mantinée : Une nouvelle inscription d'Arcadie
Authors: Te Riele Gérard-Jean
Published: October 2008

Une pierre inscrite trouvée par Th. Spyropoulos (Service Archéologique Grec) porte une convention de sympolitie entre les habitants d'Hélisson et de Mantinée. Le texte, qui est rédigé en dialecte arcadien, donne pour la première fois l'ethnique des habitants d'Hélisson, ἙλιοϜάσιοι, le titre des « gardiens des lois », Θεσμοτόαροι, et plusieurs formes dialectales intéressantes (notamment σφέσιν) ; il donne des indications sur la législation et les procédures d'enregistrement auxquelles doivent se soumettre les Héliswasiens devenus Mantinéens. Les autres magistrats mentionnés sont les ἐπιμεληταί (à Hélisson), les δαμιοργοί, les θεαροί. Le texte paraît dater du début du IVe siècle avant J.-C. Dans deux appendices, F. M. J. Waanders donne l'explication linguistique des formes θεσμοτόαροι et σφέσιν.
Pausanias et l'Asclépieion d'Argos
Authors: Aupert Pierre
Published: October 2008

L'identification, comme Sérapieion converti en Asclépieion, du bâtiment balnéaire A voisin du théâtre, permet de proposer un et peut-être deux repères topographiques dans l'itinéraire argien de Pausanias, qui mentionnerait l'édifice une première fois, lorsqu'il descend de l'Aphrodision vers l'agora et une seconde fois, lors de son dernier retour sur celle-ci. L'ensemble permet de restreindre le champ de recherche des lieux cités au voisinage, comme l'espace Delta et la rue des Néméades Pylai.
À propos des « satrapies » ionienne et carienne
Authors: Petit Thierry
Published: October 2008

Σύμφωνα μέ Ινα ψήφισμα του 4ου αιώνα π.Χ. άπό τή Μίλητο, Ινας Πέρσης ονόματι Στρούσης χρημάτισε σατράπης της 'Ιωνίας. Έξαλλου οκτώ επιγραφές της Καρίας απονέμουν σέ πολλούς Έκατομνίδες τόν τίτλο τοϋ σατράπη. Μέ γνώμονα αυτά τά τεκμήρια, ή σύγχρονη ιστοριογραφία παραδέχτηκε τήν ΰπαρξη αυτών τών δυό αυτοκρατορικών επαρχιών, εφόσον μάλιστα ή δημιουργία τους Ιμοιαζε νά είναι σύγχρονη καί πολιτικά συνδεδεμένη. 'Αλλά ή ιστορικότητα τέτοιου είδους «σατραπιών» αμφισβητείται μετά τήν μελέτη τών φιλολογικών πηγών καί μέ δτι γνωρίζουμε καί άπό άλλου γιά τους σατράπες μέσα στην επικράτεια των Άχαιμενιδών.
Athènes et la Mer Noire
Authors: Bouzek Jan
Published: October 2008

J. Bouzek, Ή 'Αθήνα χαί ή Μαύρη Θάλασσα. Σ. 249-259 Ή ανάλυση των διαφόρων κατηγοριών αρχαιολογικών ευρημάτων στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου (λεπτή κεραμεική, πήλινα, τορευτική, χρυσοχοία, γλυπτική, αρχιτεκτονική, κλπ.) μας προσφέρει τή δυνατότητα γιά μιά απόπειρα σκιαγράφησης της ιστορίας τών αμοιβαίων τους σχέσεων, σέ αντιπαραβολή μέ τή φιλολογική παράδοση. . Λίγο πρίν καί λίγο μετά άπό τόν 5° καί τόν 4° αιώνα π.Χ., ή 'Αθήνα απολάμβανε στον Πόντο μιας μονοπωλιακής θέσης καί εϊχε πολύ ισχυρή επιρροή. 'Ανάμεσα στους παράγοντες πού της χάρισαν αυτή τήν υπεροχή θά πρέπει νά αναφέρουμε τή γοητεία πού ασκούσε ή αττική τέχνη, τήν αυτοκρατορική πολιτική της πόλης καί τήν ανάγκη εισαγωγής σίτου.
Délos hospitalière
Authors: Moretti Jean-Charles , Delobette Laurence
Published: October 2008

Δημοσίευση μιας ανέκδοτης επιγραφής πού βρέθηκε στό θέατρο της Δήλου καί ερμηνεύεται σάν διπλή συντομογραφία : Hosp(Halis) Ray(mundus). Ή μελέτη των πηγών πού αναφέρουν τους «Ίωαννϊτες» στή Δήλο επιτρέπει νά δεχθούμε τήν παρουσία τους στό νησί άπό τό 1326 : εγκαταστάθηκαν μετά άπό προτροπή τών δουκών τής Νάξου γιά νά καταπολεμήσουν τήν πειρατεία καί εγκατέλειψαν τό νησί στίς αρχές του 15ου αιώνα.
A Late Bronze Age Mould from Hala Sultan Tekké
Authors: Karageorghis Vassos
Published: October 2008

Τό γύψινο καλούπι πού παρουσιάζουμε έδώ χρονολογείται άπό τήν ΥΕ περίοδο και είχε ταυτισθεί μέ καλούπι χρυσοχόου. Φέρει τίς μήτρες πού προορίζονται γιά τήν απεικόνιση τριών προσώπων μέ τήν τεχνική της «cire perdue» : ένας άνδρας πού κρατάει δύο κανάτες στά τεντωμένα του χέρια καί φοράει Ινα περίζωμα καί Ινα στενό επενδύτη μέ κοντά μανίκια (θά μπορούσε νά προέρχεται από σκηνή λατρευτική) * δύο άνδρες πού παλεύουν μέ δόρυ στό χέρι καί κοντό παντελόνι μέ οριζόντιες ταινίες (αντίπαλοι ίσως σέ «αθλητικό αγώνα»), συνηθισμένο θέμα της αιγαιοπελαγίτικης εικονογραφίας. Τό αντικείμενο αυτό είναι πράγματι τό καλούπι γιά στοιχεία πού συνθέτουν τίς εικονογραφημένες επιφάνειες ενός χάλκινου βάθρου μέ τέσσερεις δψεις · πρόκειται γιά πολύ γνωστό σχήμα της κυπριακής τορευτικής καί μας επιτρέπει νά εμπλουτίσουμε τή θεματογραφία.
L'outillage de pierre taillée néolithique en Grèce : approvisionnement et exploitation des matières premières
Authors: Perlès Catherine
Published: October 2008

Les hypothèses les plus courantes concernant l'approvisionnement en matières premières au Néolithique sont celle de l'approvisionnement direct aux sources, par les utilisateurs, et celle d'un échange de proche en proche. Toutefois, une analyse technologique du matériel lithique taillé démontre une grande variété des systèmes d'exploitation des matières premières qui se satisfait mal d'une modalité unique d'approvisionnement, quelle qu'elle soit. En outre, aucune des deux hypothèses prévalentes ne s'accorde avec les distributions observées et les contraintes créées par des déplacements jusqu'aux sources, notamment au Néolithique ancien et moyen pour l'obsidienne mélienne. La reprise synthétique des données oriente vers deux axes : d'une part l'hypothèse d'une double spécialisation, dans l'approvisionnement et la production, au Néolithique ancien et moyen. D'autre part, l'hypothèse du développement d'une aire d'approvisionnement direct au Néolithique récent et final dès lors que les Cyclades deviennent régulièrement exploitées. La nature de la production s'en voit modifiée : elle présente, dans cette même aire méridionale, des caractères moins extensifs et moins spécialisés dans les savoir-faire. Ces conclusions conduisent à reposer le problème de la nature des sociétés paysannes du Néolithique, de la place de l'échange et des spécialisations techniques, et des fondements des transformations qui conduiront à l'Âge du Bronze.
Vin et amphores de Péparéthos et d'Ikos
Authors: Garlan Yvon , Doulgéri-Intzessiloglou Argyroula
Published: October 2008

D'une présentation des textes anciens relatifs aux activités viticoles et au culte de Dionysos à Péparéthos (et accessoirement à Ikos), il résulte que ces témoignages se rapportent essentiellement à l'époque classique. On fait ensuite état des ateliers de fabrication d'amphores découverts récemment dans l'une et l'autre île (d'une part à Staphylos, à Agnondas et à Panermos ; d'autre part à Tsoukalia), et on en dégage une typologie de leur production, ainsi que quelques éléments de datation se situant surtout dans la première moitié du ive siècle. Du type Péparéthos I (le plus fréquent), on rapproche alors le type dit de Solocha II, abondamment représenté au même moment en mer Noire (dont le ravitaillement en vin était, selon le Contre Lacritos de Démosthène, en partie assuré par Péparéthos). Cette identification paraît s'imposer pour de nombreuses raisons (profil, dimensions, pâte, présence
Inscriptions de Delphes
Authors: Bousquet Jean
Published: October 2008

Συνέχεια του BCH 115 (1991), <κλ. 167-181 : δημοσίευση ή επανεξέταση των κειμένων από την
La terrasse d'Attale 1er revisitée
Authors: Laroche Didier , Jacquemin Anne
Published: October 2008

Anne Jacquemin και Didier Laroche, Το άνδηρο του Αττάλου Α' αναθεωρημένο. Σ. 229-258 Η μελέτη των στηλών που στήθηκαν στα νότια του ανδήρου του Αττάλου Α' στους Δελφούς, οδήγησε τους συγγραφείς να προβληματιστούν πάνω σε ορισμένες αποκαταστάσεις της δημοσίευσης του G. Roux (FD II, La Terrasse d'Aliale I). Οι προτεινόμενες διαφορετικές αποκαταστάσεις δικαιολογούνται κυρίως από τα σχέδια που δείχνουν τη διαδοχική διάταξη των λίθων και τις συμπτώσεις των συνδέσμων. Μετά από το πρώτο μέρος που είναι αφιερωμένο στην αρχιτεκτονική μελέτη, προτείνεται μια ερμηνεία του αναθήματος των Ατταλιδών ως τέμενος του Νεοπτόλεμου, πατέρα του επωνύμου Περγάμου ■ το τέμενος αυτό αναδιαμορφώνεται από το βασιλιά της Περγάμου σε ένδειξη ευεργεσίας προς τους Δελφούς, την Αμφικτυονία και τους Αιτωλούς συμμάχους του. Το άρθρο ασχολείται, τέλος, με τις μετατροπές που προέκυψαν από την ανέγερση της δεύτερης στήλης, καθώς και με τις τροποποιήσεις του συνόλου κατά την παλαιοχριστιανική εποχή.
Caves et sous-sols dans l'habitat grec antique
Authors: Hellmann Marie-Christine
Published: October 2008

Οι αρχαιολογικές, επιγραφικές και φιλολογικές μαρτυρίες συμπίπτουν στο ίδιο σημείο : οι υπόγειες κατασκευές, αντίθετα προς τους ορόφους, είναι πολύ σπάνιες στην αρχαία κατοίκηση. Στη Δήλο πρόκειται, εξάλλου, για ημιυπόγεια που επωφελούνται από την κλίση του εδάφους. Πραγματικά υπόγεια ή κελλάρια είναι καλύτερα γνωστά από τα Μέγαρα, την Ολβία του Πόντου και τη Ρόδο, για διαφόρους λόγους που εξετάζονται εδώ. Τα υπόγεια αυτά χρησίμευαν ως αποθήκες, για το κρασί ή για άλλα τρόφιμα.
La centuriation romaine de la plaine d'Arta replacée dans le contexte de l'évolution morphologique récente des deltas de l'Arachtos et du Louros
Authors: Doukellis Panagiotis N. , Fouache Éric
Published: October 2008

La plaine d'Arta est constituée des alluvions des fleuves Louros et Arachtos ; elle offre un terrain particulièrement favorable à l'étude de l'évolution récente des deltas. L'analyse détaillée de l'évolution géomorphologique aide à reconstituer la centuriation romaine de la plaine d'Arta et à éclairer d'un jour nouveau un certain nombre de données historiques.
Ληνοί Μινωικοί. Installations minoennes de traitement des produits liquides
Authors: Platon L Leftéris , Kopaka Katérina
Published: October 2008

Στην παρούσα μελέτη εξετάζουμε έναν πολύ χαρακτηριστικό τύπο βιοτεχνικής εγκατάστασης, που συναντάται συχνά σε οικισμούς ή μεμονωμένα κτήρια της μινωικής εποχής. Πρόκειται, στην απλούστερη και πιο συνηθισμένη μορφή του, για έναν κολουροκωνικό κάδο με προχοή τοποθετημένο πάνω σ ένα τεχνητό βάθρο ή θρανίο και ένα μεγάλο αγγείο σε άμεση συνάρτηση μ' αυτόν, σε χαμηλότερο επίπεδο, για την περισυλλογή κάποιου υγρού. Για τον τύπο αυτόν της εγκατάστασης έχουν δοθεί μέχρι σήμερα ποικίλες ερμηνείες της χρήσης του : για το διαχωρισμό δύο υγρών (λαδιού και νερού), κατά τη διαδικασία παραγωγής του λαδιού ' για τη σύνθλιψη σταφυλιών κατά την παρασκευή του κρασιού ' απλά για το πλύσιμο υφασμάτων. Μετά την παρουσίαση ενός κατά το δυνατόν πλήρους καταλόγου όλων των μέχρι σήμερα γνωστών μινωικών εγκαταστάσεων αυτού του τύπου, γίνεται μια απόπειρα κατανόησης της λειτουργίας τους, με τη βοήθεια συγκριτικών και εικονογραφικών στοιχείων (σε διαχρονική βάση). Τέλος, εξετάζεται ο ρόλος των εγκαταστάσεων αυτών στο ευρύτερο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο της μινωικής εποχής.
Le diolkos de l'Isthme à Corinthe : son tracé, son fonctionnement , avec une annexe, Considérations techniques et mécaniques
Authors: Raepsaet Georges
Published: October 2008

Un réexamen des structures archéologiques du diolkos de Corinthe permet de compléter notre connaissance de cette remarquable infrastructure de transport di- isthmique. Fondée sur une cartographie précise de l'isthme et de nouveaux levés et nivellements de la portion du diolkos conservée dans la zone de Loutraki, notre étude tente de définir les conditions et le fonctionnement du transfert des bateaux entre le golfe de Corinthe et le golfe Saronique, d'en évaluer les bases mécaniques et d'en apprécier la valeur technologique ainsi que l'intérêt économique.
La tholos de Delphes et les mathématiques préeuclidiennes
Authors: Bousquet Jean
Published: October 2008

La tholos de Marmaria avait pour architecte un Phocidien nommé Théodoros, dont Vitruve rapporte qu'il avait, comme Ictinos pour le Parthénon, écrit un livre sur le monument. Puisque la tholos, quoique très ruinée, est mesurable dans ses détails, on peut supposer le problème résolu et analyser les cotes, réduites en pieds et en dactyles, qui ont servi à l'architecte. On découvre ainsi que la doctrine est celle de l'époque de Platon, vers 380-360, et l'application par l'ingénieur des résultats des mathématiques pures, avec de très faibles écarts dans la traduction des nombres rationnels et irrationnels. L'architecte, qui connaissait sans aucun doute celui du temple en calcaire voisin, connaît la valeur de pi (22/7), celle de «racine de 2», la théorie du carré et du pentagone, dont le tracé donne les dimensions principales du bâtiment. La méthode pourrait s'appliquer à la Tholos d'Épidaure : son architecte suivait la même doctrine scientifique, et d'après les données disponibles on esquisse les éléments essentiels du monument. Comme au théâtre d'Épidaure, on retrouve à Delphes la trace de la suite dite de Fibonacci, redécouverte au xine siècle mais sûrement connue au ive av. J.-C. parmi les «médiétés» de la géométrie.
Les deux monnaies macédoniennes des années 323-294/290
Authors: Le Rider Georges
Published: October 2008

Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου το 323, εκδόθηκαν παράλληλα δύο νομίσματα στη Μακεδονία μέχρι το 294-290 : χρυσοί και αργυροί αλέξανδροι και φίλιπποι. Αυτή η διπλή έκδοση αποδόθηκε σε εμπορικούς λόγους (οι βαλκανικοί λαοί ήταν πολύ προσηλωμένοι στους φιλίππους) ή σε πολιτικούς λόγους (προπαγάνδα για τον Φίλιππο Γ'). Στο άρθρο αυτό προβάλλεται μια ερμηνεία φορολογικού χαρακτήρα. Για την είσπραξη φόρων, που εξυπηρετεί συνήθως η έκδοση μιας τοπικής νομισματοκοπίας, οι μακεδόνικες αρχές θα πρέπει να είχαν εκδόσει φιλίππους (κατ' εξοχήν μακεδόνικο νόμισμα, εσωτερικής χρήσης) παράλληλα με τους αλέξανδρους (διεθνές νόμισμα για τις σχέσεις με το εξωτερικό).
La date du temple d'Aphrodite à Amathonte
Authors: Hermary Antoine
Published: October 2008

Η πρόσφατη ανακάλυψη τριών αργυρών δηναρίων του Όθωνα και του Βεσπασιανού, τα οποία προέρχονται από έναν αποθέτη θεμελίωσης τοποθετημένο κάτω από τον πρόσθιο τοίχο του σηκού, μας επιτρέπει να χρονολογήσουμε την οικοδόμηση του ναού της Αφροδίτης στην Αμαθούντα στο τελευταίο τέταρτο του Ιου μ. Χ. αι. Ο ναός του Απόλλωνα Τλάτη στο Κούριον είναι περίπου σύγχρονος. Και οι δύο αυτοί ναοί προσφέρουν μια σημαντική τεκμηρίωση για τη χρονολόγηση των «ναβατικών» κιονόκρανων στην Κύπρο.
La céramique à glaçure de Malia : productions médiévales italiennes et productions ottomanes
Authors: François Véronique
Published: October 2008

Les fragments de céramique présentés proviennent, en majorité, d'un ramassage de surface effectué lors de la prospection intensive de la plaine de Malia. L'intérêt de ces tessons, souvent très endommagés, réside dans leur origine : graffita arcaica provenant des ateliers médiévaux de la plaine du Pô et céramiques ottomanes des Dardanelles et de Thrace.
Le contexte géomorphologique et historique de l'aqueduc de Nicopolis
Authors: Doukellis Panagiotis N. , Fouache Éric , Dufaure Jean-Jacques
Published: October 2008

The founding of Nicopolis was Rome 's answer to the organizational problème of southern Epirus and Acarnania. Integra ting constructions like the aqueduct into the urban and rural environment constituted a major symbol of romanisation. The line of the aqueduct, some seventy kilometres long, is still not fully known. We have therefore made a new study of it, attempting to show the limiting factors determining its construction, and also the recent geomorphological evolution of the watershed catchments it traversed. In addition to its technical and natural aspects, we also attempt to set the aqueduct within the territorial and geopolitical context of the period.
Le monnayage d'argent d'Égine et le trésor de Hollm (Albanie) 1991
Authors: Nicolet-Pierre Hélène , Gjongecaj Shpresa
Published: October 2008

La découverte fortuite, en 1991, près de la forteresse de Hollm (Albanie du Sud-Est), d'un trésor monétaire constitué presque uniquement de statères d'argent d'Égine contenus par une œnochoè de bronze de type «rhodien» est l'occasion de faire le point des connaissances actuelles relatives aux émissions de « tortues » éginètes frappées entre ca 520 et ca 300 av. J.-C. Les 394 statères recueillis attestent pour la première fois la pénétration de monnaies éginètes en Illyrie. D'après sa composition, le trésor a dû être caché dans les années 420. Une explication possible de sa présence insolite en Albanie pourrait être la diaspora des Éginètes après 432, une partie d'entre les expulsés d'Égine ayant participé à la fondation de Damastion (Strabon, VIII 6,16).
Recherches sur les mythes et la topographie d'Argos. IV. L'agora revisitée
Authors: Marchetti Patrick , Rizakis Yvonne
Published: October 2008

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι κυρίως να συγκεντρώσει τις ποικίλες παρατηρήσεις που προέκυψαν από την προετοιμασία της μακέτας του αρχαιολογικού χώρου της αγοράς του 'Αργούς. Επειδή η κατανόηση του χώρου εξαρτάται στενά από την ανάγνωση του Παυσανία, παρουσιάζουμε κατ' αρχάς τις μεγάλες ενότητες που αντιστοιχούν στα κεφάλαια της Περιήγησης. Για να μπορέσουμε να εντοπίσουμε τη θέση του ιερού του Απόλλωνος Λυκείου πάνω στο άνδηρο που βρίσκεται βορείως του Νυμφαίου και της ορχήστρας, γίνεται μια σύντομη αναφορά σε όσα γνωρίζουμε για το άνδηρο αυτό. Σε παράρτημα γίνεται επίσης μια επανεκτίμηση των συμπερασμάτων που συνάγονται από τις επιγραφές σχετικά με τον εντοπισμό του ιερού. Για να διευκολυνθεί η ερμηνεία των διαφόρων γραπτών μαρτυριών που αναφέρονται στη δομή του χώρου, σχεδιάστηκαν κατόψεις της αγοράς σε τρεις εποχές : στον 5ο αι. π.Χ., στον 2ο αι. μ.Χ. και στους ύστερους αυτοκρατορικούς χρόνους. Επιχειρούμε επίσης να δείξουμε πώς η εγκατάσταση των διαφόρων κτιρίων που συνθέτουν την αγορά της κλασικής περιόδου ανταποκρίθηκε σε ένα συντονισμένο και φιλόδοξο οικοδομικό πρόγραμμα, του οποίου μπορούμε να εντοπίσουμε τους βασικούς άξονες : καθώς όλα τα γνωστά κτίρια εντάσσονται στο σχεδιασμό του προγράμματος αυτού, γίνεται δυνατό να προσεγγίσουμε τη σκέψη εκείνων που συνέλαβαν τη δομή του δημόσιου χώρου του Άργους όταν, μετά το 460 π.Χ., ξανασχεδίασαν την πόλη.
Une dédicace partiellement inédite d'un temple d'Héra (SEG XI 340+)
Authors: Piérart Marcel
Published: October 2008

Δημοσίευση ενός νέου θραύσματος της αναθηματικής επιγραφής του Αδριανού SEG XI 340. Αναφερόταν στην επισκευή ενός από τους εντός της πόλεως ναούς της Ήρας, ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά.
ΛΟΓΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΔΡΑΧΜΙΑΣ à Rhodes
Authors: Migeotte Léopold , Kontorini Vassa N.
Published: October 2008

Republication (after revision) of a dedication from Rhodes first published in 1989. The restatement of the text reveals the existence of a public committee of twelve citizens charged with collecting a tax of two drachme, no doubt on the whole of the territory of Rhodes. The conciseness of the document and the absence of known parallels mask the nature and import of this tax. Prosopographical cross-checks, however, make it possible to date the text with certainty to the end of the 3rd or beginning of the 2nd c. BC; the collection of the tax was therefore perhaps used for the reconstruction of public buildings following the great earthquake of around 227.