bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ανατομικές παραλλαγές αγγείωσης γυναικείου μαστού
Authors: Καπαγερίδης Κυριάκος
Published: January 2014

Η παρούσα εργασία έχει σαν σκοπό την διερεύνηση των ανατομικών παραλλαγών των αγγείων των υπεύθυνων για την αιμάτωση του γυναικείου μαστού σε νεκροτομικό υλικό, γυναικών που πέθαναν από βίαιο ή αιφνίδιο θάνατο. Οι γυναίκες αυτές δεν έφεραν παθήσεις συγγενείς ή επίκτητες που να είχαν επιδράσει στις ανατομικές δομές της περιοχής του μαστού. Επίσης δεν έφεραν τομές ή ιατρογενείς επιδράσεις στην περιοχή των αγγείων του μαστού. Μελετήθηκαν 140 γυναίκες ηλικίας 45 ετών και άνω, τα πτώματα των οποίων διακομίστηκαν στο Νεκροτομείο του εργαστηρίου Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο χρονικό διάστημα από τον Αύγουστο του 2002 ως τον Ιούλιο του 2005. Η παρούσα εργασία είναι η πρώτη που γίνεται στην χώρα μας αφού δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα ανάλογες έρευνες στο παρελθόν. Η μελέτη έγινε με χειρουργική διερεύνηση και παρασκευή των βασικών αγγείων του μαστού. Όλες οι περιπτώσεις με έμφαση στην ανεύρεση παραλλαγών, μελετήθηκαν και φωτογραφήθηκαν. Σε αρκετές περιπτώσεις ακολουθήθηκε πρωτόκολλο έκχυσης σκιαστικού blue de methylene, αφού πρώτα απολινώθηκε το βασικό αγγείο και στα δυο άκρα του και στην συνέχεια παρασκευάσθηκαν οι κλάδοι του. Σε όλες τις περιπτώσεις με ή χωρίς την έκχυση σκιαστικού, η μελέτη διενεργήθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην δημιουργήσει προβλήματα στο μετέπειτα δύσκολο έργο της νεκροτομής. Με βάση τα αποτελέσματα της μελέτης μας και σε σύγκριση με τα δεδομένα της διεθνούς βιβλιογραφίας, προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα. Η αγγείωση του μαστού προέρχεται κατά βάση από τα 2 μεγάλα αγγειακά στελέχη, δηλαδή την έσω μαστική και την μασχαλιαία αρτηρία. Η πρώτη είναι κλάδος της υποκλειδίου, ενώ η δεύτερη είναι η συνέχειά της προς το άνω άκρο. Η έσω μαστική αιματώνει τον μαστό με τους τέσσερις διατιτραίνοντες κλάδους της προς το πρόσθιο θωρακικό τοίχωμα. Στο μεγαλύτερο ποσοστό 42,9% την αιμάτωση αναλαμβάνουν ο 2ος, 3ος και 4ος διατιτραίνον κλάδος και στο 28,57% και οι τέσσερις. Η μασχαλιαία αρτηρία αιματώνει τον μαστό με τρείς κλάδους της που είναι η άνω θωρακική, η ακρωμιοθωρακική και η πλάγια θωρακική, με ποικιλία παραλλαγών τόσο στην έκφυση, αλλά και στην πορεία τους. Έτσι η άνω θωρακική απουσιάζει στο 21,42% των περιπτώσεων. Η ακρωμιοθωρακική εκφύεται κανονικά στο 78,5%, ενώ η πλάγια θωρακική έχει κανονική έκφυση μόνο στο 50% περίπου. Τα ποσοστά αυτά βρίσκονται κοντά στα ποσοστά που αναφέρονται σε πολλές έρευνες με την διεθνή βιβλιογραφία.
Η επίδραση της χορήγησης Β-αναστολέα στα επίπεδα του εγκεφαλικού νατριουρητικού προπεπτιδίου (NT PRO-BNP) στη καρδιακή ανεπάρκεια
Authors: Καλλίστρατος Εμμανουήλ
Published: January 2014

Εισαγωγή: Το NT pro BNP, είναι ένας ισχυρός δείκτης λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Η θεραπεία με β-αναστολέα έχει καθιερωθεί ως ισχυρή στρατηγική για ν’ αναστρέψει την αναδιαμόρφωση της αριστερής κοιλίας και να βελτιώνει τη συστολική λειτουργία σε αυτούς τους ασθενείς. Σκοπός: Ο σκοπός της μελέτης αυτής ήταν ν’ αξιολογηθεί η επίδραση της χορήγησης του β-αναστολέα (καρβεδιλόλης) στα επίπεδα του εγκεφαλικού νατριουρητικού προπεπτιδίου (NT pro BNP) και ο συσχετισμός των επιπέδων του NT pro BNP με τους δείκτες λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας, με την καρδιοαναπνευστική λειτουργική ικανότητα αλλά και τον πιθανό βαθμό κλινικής βελτίωσης. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν προοπτικά 100 ασθενείς (81 άνδρες και 19 γυναίκες) με έκπτωση της λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας με μέσο κλάσμα εξώθησης (VE) 33±6%. H λήψη αίματος για τον προσδιορισμό του NT pro BNP έγινε εν ηρεμία και στο μέγιστο της άσκησης. Η καρδιοαναπνευστική λειτουργική ικανότητα εκτιμήθηκε σε κυλιόμενο τάπητα βάση του πρωτοκόλλου Dargie. Οι δείκτες λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας μετρήθηκαν βάση υπερηχογραφήματος καρδιάς. Οι ασθενείς επαναξιολογήθηκαν μετά από δώδεκα μήνες. Αποτελέσματα-Συμπεράσματα: Το NT pro BNP μπορεί ν’ ανιχνεύσει ασθενείς με χαμηλή καρδιοαναπνευστική λειτουργική ικανότητα, σχετιζόμενη με την μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου και με τους δείκτες λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας, αυξάνονται ανάλογα με την βαρύτητα της καρδιακής ανεπάρκειας. Δεν ευρήκαμε ισχυρότερη συσχέτιση των νατριουρητικών πεπτιδίων στο μέγιστο της άσκησης σε σχέση με την ηρεμία. Ο β-αποκλειστής και ειδικότερα η καρβεδιλόλη επηρεάζουν τα επίπεδα του NT pro BNP α) έμμεσα, βελτιώνοντας την λειτουργικότητα της αριστερής κοιλίας με άνοδο πτώση των επιπέδων του NT pro BNP, β) άμεσα, απεσβεστιοποιώντας τους υποδοχείς υπεύθυνους για την κάθαρση των νατριουρητικών πεπτιδίων NPRC αυξάνοντας έτσι τα επίπεδα του NT pro BNP στο πλάσμα.
Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της λινεζολίδης, μιας αντισταφυλοκοκκικής οξαζολιδινόνης, σε πειραματικό μοντέλο μικροβιακής ενδοκαρδίτιδας από ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη στέλεχος χρυσιζόντος σταφυλόκοκκου (methicillin resistant staphylococcus aureus, MRSA)
Authors: Τσαγανός Θωμάς
Published: January 2014

In order to investigate the in vivo pharmacodynamics of linezolid in an experimental model of aortic-valve endocarditis by methicillin-resistant Staphylococcus aureus and to evaluate the efficacy of linezolid, with or without rifampicin, on both valve vegetations and secondary foci of infection comparative to vancomycin, endocarditis was induced in 81 male rabbits. Treatment groups were: A: controls (n=16); B: linezolid (n=15); C: vancomycin (n=15); D: linezolid and rifampicin (n=15); E: linezolid relapse (n=11); F: vancomycin relapse (n=9). Therapy lasted five days in all groups, with survival of animals in groups E and F being recorded for an additional five days. Blood was drawn for determination of linezolid concentration and valve vegetations and kidney, liver, lung and spleen segments collected for culture. Survival in all groups was prolonged comparative to controls; bacterial load in valve vegetations was reduced by all treatment regimens, with linezolid exhibiting bactericidal effects. Bactericidal activity of linezolid was noted in all secondary foci of infection but lung, where addition of rifampicin was necessary for bactericidal effect. Cmax/MIC ratio of greater than 2.1 and an AUC0>inf/MIC ratio of greater than 2.9 were closely correlated to bactericidal action of linezolid following single dose of the drug. It is concluded that Cmax/MIC and AUC0>inf/MIC ratios are determinant of bacterial eradication following therapy with linezolid; linezolid is also very effective in control of secondary foci. Clinical studies are needed for the implementation of these findings in therapeutics.
Πρόληψη της μείωσης της νεφρικής λειτουργίας απο σκιαστικές ουσίες σε ασθενείς υψηλού κινδύνου που υποβάλλονται σε στεφανιογραφία ή / και αγγειοπλαστική
Authors: Αλεξόπουλος Ηλίας
Published: January 2014

Υπόβαθρο: Οι σκιαγραφικοί παράγοντες δύναται να προκαλέσουν μείωση της νεφρικής λειτουργίας η οποία μπορεί να οφείλεται στην παραγωγή ενεργών ριζών οξυγόνου. Υπάρχουν στοιχεία που υποστηρίζουν πως η χορήγηση του αντιοξειδωτικού ακετυλκυστείνη προλαμβάνει αυτή τη μείωση. Η δράση άλλων αντιοξειδωτικών ουσιών δεν έχει διερευνηθεί. Μέθοδοι: Διεξάγαμε μια τυχαιοποιημένη, διπλή τυφλή, ελεχγόμενη με εικονικό φάρμακο προοπτική μελέτη του ασκορβικού οξέος σε 231 ασθενείς με κρεατινίνη ορού ?1.2mg/dl που επρόκειτο να υποβληθούν σε στεφανιογραφία ή/και αγγειοπλαστική, χορηγόντας τους ασκορβικό οξύ (3gr τουλάχιστον 2 ώρες πρίν την επέμβαση, 2 gr το βράδυ της ίδιας μέρας, καθώς και 2gr το πρωΐ της επόμενης ημέρας) ή εικονικό φάρμακο από του στόματος. Οξεία μείωση της νεφρικής λειτουργίας από σκιαγραφικά ορίσθηκε η κατά τουλάχιστον 0.5mg/dl ή η κατά 25% αύξηση της τιμής τηςκρεατινίνης ορού 2 με 5 μέρες μετά την επέμβαση σε σχέση με την αρχική τιμή κρεατινίνης. Αποτελέσματα: Έντεκα από τους 118 ασθενείς (9.3%) στην ομάδα του ασκορβικού οξέος και 23 από τους 113 ασθενείς (20.4%) στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου πέτυχαν το end-point της μελέτης. Η μέση τιμή της κρεατινίνης ορού αυξήθηκε σημαντικά στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (1.36 ± 0.50 σε 1.50 ± 0.54 mg/dl, p<0.001) αλλά όχι σε εκείνη του ασκορβικού οξέος (1.46 ± 0.52 σε 1.52 ± 0.64mg/dl, p=0.07). H μέση αύξηση στην κρεατινίνη ορού ήταν επίσης μεγαλύτερη (0.14 ± 0.30 vs 0.06 ± 0.35mg/dl, p=0.049) αντίστοιχα στις δύο ομάδες ασθενών. Συμπέρασμα: Η προφυλακτική από του στόματος χορήγηση ασκορβικού οξέος μπορεί να προστατεύει από τη νεφροτοξικότητα των σκιαστικών ουσιών σε ασθενείς υψηλού κινδύνου που υποβάλλονται σε επέμβαση των στεφανιαίων.
Φαινοτυπικά και γενετικά χαρακτηριστικά στελεχών Klebsiella pneumoniae MBL - θετικών
Authors: Γεωργούση Κλεονίκη
Published: January 2014

Σκοπός: Προηγούμενες μελέτες έχουν αποδείξει την εμφάνιση σποραδικών περι- πτώσεων blaVIM-1-θετικών στελεχών K. pneumoniae στη χώρα μας. Η παρούσα μελέ- τη είχε σκοπό να καθορίσει το ακριβές ποσοστό των VPKP στελεχών σε τρία νο- σοκομεία τριτοβάθμιας περίθαλψης της Αθήνας, να χαρακτηρίσει φαινοτυπικά και γoνοτυπικά τα στελέχη αυτά και να εκτιμήσει τις δοκιμασίες ανίχνευσης των MBL- στελεχών της K. pneumoniae. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια προοπτική μελέτη κατά την οποία συλλέχθη- καν όλα τα στελέχη Κ. pneumoniae από αιμοκαλλιέργειες νοσηλευομένων ασθενών τριών νοσοκομείων της Αθήνας, την περίοδο 2004 - 2006. Ο προσδιορισμός της ευαισθησίας σε αντιβιοτικά (MICs) καθορίστηκε με το Εtest. H παραγωγή των ευρέος φάσματος (ΕSBL) και μεταλλο-β-λακταμασών (ΜΒL) ελέχθηκε με τη μέθοδο των δίσκων σε κλαβουλανικό οξύ και EDTA, αντίστοιχα. Για τον προσδιορισμό των blaVIM-1 γονιδίων και της μεταβλητής περιοχής του integron που κωδικοποιεί την VIM-1, χρησιμοποιήθηκε η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) και ο προσδιορισμός της αλληλουχίας των βάσεων. Τα στελέχη τυποποιήθηκαν με την μέθοδο pulsed field gel electrophoresis (PFGE) μετά από κατάτμηση του μικροβιακού DNA με το περιοριστικό ένζυμο XbaI. Aποτελέσματα: Aπό τα 178 στελέχη K. pneumoniae αντίστοιχων αιμοκαλλιεργειών τα 67(37,6%) ήταν blaVIM-1-positive (VPKP). Τα 77,8% των VPKP προήλθαν από ασθενείς των ΜΕΘ. Σε όλα τα στελέχη, το γονίδιο blaVIM-1 ήταν τοποθετημένο σε class 1 integron το οποίο περιείχε ακόμα τις γονιδιακές κασέτες ααcA4, dhfrI, ααdA και sulI. Όλα τα VPKP στελέχη εξέφραζαν αντοχή στα περισσότερα αντιβιοτικά. Οι τιμές MICs των καρβαπενεμών των VPKP στελεχών κυμαίνονταν εντός των ορίων ευασθησίας μέχρι υψηλού βαθμού αντοχή. Οι μέθοδοι συνέργειας EDTA/imipenem έδειξαν μειωμένη ευαισθησία στην ανίχνευση των VPKP στελεχών που είχαν MIC στις καρβαπενέμες εντός των ορίων ευαισθησίας. Η παραγωγή ΕSBL ήταν συχνή μεταξύ των VPKP στελεχών, όπως ορίζεται από την αντοχή στην αζτρεονάμη και όπως επιβεβαιώθηκε από την μέθοδο συνέργειας διπλών δίσκων με κλαβουλανικό οξύ. Η μέθοδος PFGE ανέδειξε 8 κύριους κλωνικούς τύπους στελεχών VPKP με γενετική ομοιότητα >80%, όπως και 4 ξεχωριστούς κλωνικούς τύπους. Παρατηρήθηκαν γενε- τικές ομοιότητες μεταξύ ευαίσθητων, ΕSBL-θετικών και VPKP στελεχών, αλλά και διανοσοκομειακή διασπορά διαφόρων κλώνων. Συμπέρασμα: Μια πολυκλωνική επιδημία στελεχών blaVIM-1-θετικών K. pneumoniae παρατηρήθηκε σε τρία μεγάλα νοσοκομεία της χώρας μας. Στην παρούσα μελέτη τα πολυανθεκτικά στελέχη Κ. pneumoniae που κυριάρχησαν ήταν εκείνα που παρή- γαγαν VIM-1.
Η προγεννητική φροντίδα στην Ελλάδα σε σχέση με κοινωνικούς, δημογραφικούς και οικονομικούς παράγοντες
Authors: Κουτσοβίτης Παρασκευάς
Published: January 2014

Στη βιβλιογραφία τονίζεται ότι η κοινωνικο-οικονομική συνιστώσα είναι εξίσου ή και περισσότερο σημαντική για την υγεία απ’ ότι καθιερωμένοι παράγοντες όπως η ιατρική φροντίδα ή οι συμπεριφορές ζωής (κάπνισμα, διατροφικές συνήθειες κα). Αποτελεί μάλιστα τον καλύτερο προγνωστικό δείκτη ατομικής ή συλλογικής υγείας και επικίνδυνης για την υγεία συμπεριφοράς5. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να επιβεβαιωθεί ή να αναιρεθεί η υπόθεση ότι και στην Ελλάδα η κοινωνικο-οικονομική και δημογραφική ταυτότητα της εγκύου διαφοροποιεί και επηρεάζει τομείς υγείας και πρόληψης που την αφορούν και συγκεκριμένα την Προγεννητική Φροντίδα που δέχεται. Με τη μελέτη αυτή λοιπόν επιχειρήθηκε να διερευνηθεί ο ρόλος της κοινωνικής συνιστώσας στο τομέα της πρόληψης και συγκεκριμένα η υπόθεση ότι και στην Ελλάδα χαρακτηριστικά της οικογένειας, που άμεσα ή έμμεσα αντικατοπτρίζουν τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες της ζωής, κατ’ εξοχήν επηρεάζουν την ποιότητα της φροντίδας (ΠΦ) κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Έγινε επεξεργασία των στοιχείων προοπτικής πληθυσμιακής μελέτης που διενεργήθηκε το 1998 στα πλαίσια διευρωπαϊκού προγράμματος σε όλη την επικράτεια. Η μελέτη είχε διάρκεια δύο μήνες (οκτώ εβδομάδες) όπου καταγράφηκαν εκτός των άλλων, τα κοινωνικά, οικονομικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά όλων των εγκύων που γέννησαν ζωντανό ή νεκρό παιδί και η προγεννητική φροντίδα που έλαβαν. Προκειμένου να απαλειφθούν πιθανοί συγχυτικοί παράγοντες, στην ανάλυση συμπεριελήφθησαν μόνον οι απλές τελειόμηνες κυήσεις και συγκεκριμένα: 1) κοινωνικοί, οικονομικοί και δημογραφικοί παράγοντες της μητέρας ή και των δύο γονέων. Αναλύθηκαν η διαμονή, η καταγωγή, η διάρκεια παραμονής στην Ελλάδα και η γνώση της ελληνικής γλώσσας (για τους αλλοδαπούς), η ηλικία, η οικογενειακή κατάσταση, το επάγγελμα, η ασφάλιση, η εκπαίδευση, η διάρκεια γάμου, η ηλικία πρώτης εγκυμοσύνης και ο αριθμός τόκου. 2) παράγοντες που χαρακτηρίζουν την Προγεννητική Φροντίδα. Δηλαδή η έναρξη και η συχνότητα των επισκέψεων σε γιατρό ή μαία, ο αριθμός των υπερηχογραφημάτων και η διενέργεια ή όχι εργαστηριακού ελέγχου για συγγενείς λοιμώξεις. Έγινε μονοπαραγοντική και πολυπαραγοντική ανάλυση των μεταβλητών (χ2 και λογιστική παλινδρόμηση (logistic regression) αντίστοιχα αλλά και ομαδοποίηση των κοινωνικο-οικονομικών χαρακτηριστικών με ανάλυση διασποράς. Με αυτόν το τρόπο τα κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά διαβαθμίστηκαν σε τρεις ομάδες. «Χαμηλό κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο». Απαρτίζεται κυρίως από γυναίκες με χαμηλό οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο. Η κακή οικονομική κατάσταση προσμετρήθηκε από την απουσία κοινωνικής ασφάλισης και από τη διαβίωση σε μικρή στενόχωρη κατοικία. ........................................................................................
Προσδιορισμός πρωτεϊνών φαρμακευτικής αντίστασης και τοποϊσομερασών Ι και ΙΙ σε ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου που έχουν υποβληθεί σε χημειοθεραπεία
Authors: Γκούβερης Παναγιώτης
Published: January 2014

Σκοπός: O προσδιορισμός των μεταβολών που προκαλεί η χημειοθεραπεία με 5-φθοριοουρακίλη στις πρωτεΐνες φαρμακευτικής αντίστασης Pgp, MRP, LRP και στις τοποϊσομεράσες Ι και ΙΙα, σε ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου. Ασθενείς και μέθοδοι: Η μελέτη περιλαμβάνει 40 ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου που υποβλήθηκαν αρχικά σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης του πρωτοπαθούς όγκου, έλαβαν χημειοθεραπεία με λευκοβορίνη και 5-φθοριουρακίλη σύμφωνα με το σχήμα της Mayo Clinic, και στην πορεία υποτροπίασαν, οπότε και υποβλήθηκαν σε δεύτερη χειρουργική επέμβαση. Έγινε ανοσοϊστοχημικός προσδιορισμός των Pgp, MRP, LRP και των τοποϊσομερασών Ι και ΙΙα, με κατάλληλα μονοκλωνικά ανισώματα, σε τομές παραφίνης από δύο ιστολογικές εξετάσεις για κάθε ασθενή (μία από την πρώτη χειρουργική επέμβαση, δηλαδή τον πρωτοπαθή όγκο, και μία από τη δεύτερη χειρουργική επέμβαση, δηλαδή την υποτροπή). Η ανοσοϊστοχημική χρώση εκτιμήθηκε με βάση το ποσοστό των θετικά χρωσθέντων κυττάρων τόσο ημιποσοτικά (με σταυρούς), όσο και ποσοτικά, με πρόγραμμα ανάλυσης εικόνας. Η μη παραμετρική στατιστική δοκιμασία κατά ζεύγη X2 (McNemar's paired chi-square) χρησιμοποιήθηκε για την εκτίμηση πιθανής μεταβολής των υπό μελέτη πρωτεϊνών μετά τη χημειοθεραπεία με 5-φθοριουρακίλη, με βάση την ημιποσοτική (με σταυρούς) εκτίμηση της ανοσοϊστοχημικής χρώσης. Η επίσης μη παραμετρική στατιστική δοκιμασία Wilcoxon για παρατηρήσεις κατά ζεύγη (Wilcoxon matched-pairs signed-ranks test) χρησιμοποιήθηκε για την εκτίμηση πιθανής μεταβολής των υπό μελέτη πρωτεϊνών μετά τη χημειοθεραπεία με 5-φθοριουρακίλη, με βάση την ποσοτική (με ανάλυση εικόνας) εκτίμηση της ανοσοϊστοχημικής χρώσης. Αποτελέσματα: Η Pgp, η MRP και η LRP δεν εμφάνισαν στατιστικά σημαντική μεταβολή τόσο με τον ημιποσοτικό (p=0.5959, p=0.5403 και p=0.2301 αντίστοιχα), όσο και με τον ποσοτικό (p=0.476, p=0.643 και p=0.122 αντίστοιχα) προσδιορισμό. Αντίθετα, η τοποϊσομεράση ΙΙα και η τοποϊσομεράση Ι εμφάνισαν λίαν στατιστικώς σημαντική αύξηση μετά τη χημειοθεραπεία με 5-φθοριουρακίλη (p<0.0001 τόσο με τον ημιποσοτικό όσο και με τον ποσοτικό προσδιορισμό). Συζήτηση: Η αύξηση της τοποϊσομεράσης ΙΙα στα καρκινικά κύτταρα μετά τη χημειοθεραπεία με 5-φθοριοουρακίλη δε φαίνεται να έχει κλινική σημασία. Το ένζυμο αυτό αποτελεί στόχο της δράσης πολλών γνωστών αντινεοπλασματικών φαρμάκων, όπως οι ανθρακυκλίνες και οι επιποδοφυλλοτοξίνες, τα οποία δεν έχουν θέση στη χημειοθεραπεία του καρκίνου παχέος εντέρου και τα οποία υπόκεινται στη δράση της Pgp, της MRP και της LRP. Η αύξησή της τοποϊσομεράσης Ι μετά από χημειοθεραπεία με 5-φθοριοουρακίλη έχει πιθανότατα και κλινική σημασία, αφού το ένζυμο αυτό αποτελεί στόχο της δράσης της ιρινοτεκάνης, ενός αντινεοπλασματικού φαρμάκου με ευρεία χρήση στο μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου. Η ιρινοτεκάνη δεν υπόκειται στους μηχανισμούς της πολλαπλής φαρμακευτικής αντίστασης.
Η επίδραση του σεβοφλουρανίου και δεσφλουρανίου στην εγκεφαλική οξυμετρία
Authors: Καλλιοντζή-Περράκη Ελένη
Published: January 2014

Μελετήσαμε την επίδραση του Σεβοφλουρανίου και του Δεσφλουρανίου πάνω στον περιοχικό κορεσμό του εγκεφάλου σε οξυγόνο (rSO2). Για τη μελέτη αυτή χρειάστηκαν δύο ομάδες ασθενών των είκοσι δύο ατόμων, οι οποίες υποβλήθηκαν στο ίδιο χειρουργείο (εκλεκτική επέμβαση κοιλιακής ολικής υστερεκτομής) λαμβάνοντας την ίδια αναισθησία. Και οι δύο ομάδες έλαβαν διαδοχικά με τρόπο τυχαιοποιημένο Σεβοφλουράνιο και Δεσφλουράνιο. Όταν επιτυγχανόταν εξισορρόπηση μεταξύ της εισπνεόμενης και της τελοεκπνευστικής συγκέντρωσης του πρώτου πτητικού αναισθητικού και για το BIS τιμές μεταξύ 40-50 και 20-30 (για τη δεύτερη ομάδα) αντίστοιχα, καταγράφονταν κάθε 3min για χρονικό διάστημα 15min ο περιοχικός κορεσμός σε οξυγόνο του εγκεφάλου (rSO2), το BIS, η εισπνεόμενη και τελοεκπνευστική συγκέντρωση των αναισθητικών παραγόντων, το τελοεκπνευστικό CO2, το SpO2, η συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση και η καρδιακή συχνότητα. Στη συνέχεια αντικαθιστόνταν το πρώτο αναισθητικό από το δεύτερο. Μετά από 30min χορήγηση, χρόνο απαραίτητο για εξισορρόπηση του δεύτερου αναισθητικού παράγοντα, ακολουθούσε καταγραφή εκ νέου κάθε 3min και για 15min των παραπάνω παραμέτρων. Η rSO2 δε διέφερε ανάμεσα στο σεβοφλουράνιο και δεσφλουράνιο, όταν οι τιμές BIS διατηρούνταν μεταξύ 40-50 ή 20-30. Οι τιμές MACBIS που απαιτούνταν για να διατηρηθεί το BIS 40-50 και 20-30 ήταν 1,0 έναντι 1,2 (P=0,004) και 1,6 έναντι 1,8 (P<0,001) για Δεσφλουράνιο και Σεβοφλουράνιο αντίστοιχα. Ψηλότερες τιμές rSO2 λαμβάνονταν από 1,6 MAC (71 ± 13) μάλλον παρά 1 MAC του Δεσφλουρανίου (66 ± 10: P<0,001) και από 1,8 MAC (72 ± 11) μάλλον παρά 1,2 MAC του Σεβοφλουρανίου (66 ± 13 : P<0,001). Εν κατακλείδι, ισόποσες συγκεντρώσεις των δύο αερίων όσον αφορά τον διφασματικό δείκτη (BIS) σχετίζονται με παρόμοιες τιμές περιοχικού κορεσμού σε οξυγόνο του εγκεφάλου (rSO2), αλλά μεγαλύτερες αναισθητικές συγκεντρώσεις και από τα δύο αέρια σχετίζονται με αύξηση των τιμών της rSO2.
Συμβουλευτική παρέμβαση μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας από εξειδικευμένο νοσηλευτή σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και επίδρασή της στον αριθμό των επανεισαγωγών, και στην καρδιακή θνητότητα
Authors: Παπαδοπούλου Ευαγγελία
Published: January 2014

Η εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας θα μπορούσε στις περισσότερες περιπτώσεις να προβλεφθεί και να αποφευχθεί. Σύμφωνα με μελέτες φαίνεται, ότι για τους περισσότερους ασθενείς , υπάρχει ένα χρονικό περιθώριο μιας εβδομάδας ή και περισσότερο μεταξύ της επιδείνωσης των συμπτωμάτων και της εισαγωγής στο νοσοκομείο, κατά τη διάρκεια της οποίας η έγκαιρη αναζήτηση βοήθειας και παρέμβασης ίσως μπορεί να προλάβει την εισαγωγή. Παρ' όλα αυτά, λίγοι ασθενείς προσπάθησαν και ακόμη λιγότεροι τα κατάφεραν να επικοινωνήσουν με τον γιατρό τους ή την κλινική, μέχρι ως ότου η επιδείνωση των συμπτωμάτων, τους αναγκάσει να απευθυνθούν στο τμήμα επειγόντων περιστατικών και στη συνέχεια να εισαχθούν στο νοσοκομείο. Μέθοδος Μελετήθηκαν προοπτικά 100 τυχαιοποιημένοι εξωτερικοί ασθενείς με διαγνωσμένη σταθερή καρδιακή ανεπάρκεια (NYHA III και IV) και κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Στους 50 ασθενείς της ομάδας Α' (ομάδα παρέμβασης) μέσος όρος ηλικίας 63.8±13.8 (mean ±SD) υπήρξε συστηματική τηλεφωνική επικοινωνία, ενώ στους 50 ασθενείς της ομάδας Β’ (ομάδα ελέγχου) μέσος όρος ηλικίας 63.4±12.0 δόθηκε η συνήθης φροντίδα. Η νοσηλεύτρια επικοινωνίας της κλινικής έκανε την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία στους ασθενείς της ομάδας Α’ επτά ημέρες μετά την έξοδο τους και εν συνεχεία κάθε εβδομάδα για ένα χρόνο. Αποτελέσματα Οι ασθενείς της ομάδας Β’ (ομάδα ελέγχου) είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να εισαχθούν στο νοσοκομείο λόγω επιδείνωσης της νόσου σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας Α’ (ομάδα παρέμβασης), (logrank test, p=0.01). Δεν βρέθηκε σημαντική στατιστική διαφορά στη θνητότητα των δύο ομάδων. Συγκεκριμένα πέθαναν 5 ασθενείς στην ομάδα Α’ και 6 ασθενείς στην ομάδα Β’, (log-rank test, p=0.804). Συμπέρασμα Η τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ εξειδικευμένου νοσηλευτή και ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια ήταν αποτελεσματική στη μείωση των επανεισαγωγών λόγω επιδείνωσης της νόσου, όχι όμως και στη θνητότητα. Η μείωση των επανεισαγωγών θα μπορούσε να βοηθήσει στη μείωση του κόστους και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια.
Ανοσοϊστοχημική μελέτη των δεικτών αγγειογένεσης σε αλλοιώσεις των παραθυρεοειδών αδένων
Authors: Μπρούσαλης Θεόδωρος
Published: January 2014

Αντικείμενο : Ο διαχωρισμός μεταξύ των παραθυρεοειδικών νεοπλασμάτων & των υπερπλασιών παραμένει δύσκολος σε αρκετές περιπτώσεις. Η ενδογλίνη(CD105) είναι μία πρωτεϊνη που σχετίζεται με την υπερπλασία & μπορεί να εκφράζεται σε μεγάλες ποσότητες στα αγγειογενετικά ενδοθηλιακά κύταρα. Ο αγγειακός ενδοθηλιακός παράγων ανάπτυξης (VEGF) επάγει την αγγειογένεση & ο VEGF-R2 είναι ένας υποδοχέας τυροσινικής κινάσης που εκφράζεται πρώιμα από τα πρόδρομα ενδοθηλιακά κύταρα. Προσπαθήσαμε να διερευνήσουμε αν η ανοσοϊστοχημική έκφραση των CD105, VEGF & VEGF-R2 μπορεί να είναι χρήσιμη στον διαχωρισμό μεταξύ της παραθυρεοειδικής υπερπλασίας & νεοπλασίας, καθώς επίσης να αποσαφηνίσουμε, σε κάποιο βαθμό, τον μηχανισμό της νεοαγγείωσης στις υπερπλαστικές αλλοιώσεις του παραθυρεοειδούς. Σχεδιασμός : Τα δείγματα των ιστών ελήφθησαν από 38 ασθενείς με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό(17 αδενώματα & 21 πρωτοπαθείς υπερπλασίες) & από 30 ασθενείς με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό. Φυσιολογικοί αδένες χρσιμοποιήθηκαν ως φυσιολογικοί μάρτυρες. Μέθοδος : Βάσει συγκεκριμένης ανοσοϊστοχημικής διαδικασίας, χρησιμοποιήθηκαν μονοκλωνικά αντισώματα έναντι των CD105, VEGF & VEGF-R2 προκειμένου να ανιχνεύσουν αγγειογενετικά ενδοθηλιακά κύτταρα. Τα αποτελέσματα των χρώσεων αξιολογήθηκαν ποσοτικά & ημιποσοτικά. Αποτελέσματα : Θετική ανοσοαντίδραση για το CD105 ήταν σημαντικά αυξημενη στα αδενώματα του παραθυρεοειδούς σε σχέση με τις πρωτοπαθείς υπερπλασίες(p=0,033) αλλά & με τις δευτεροπαθείς υπερπλασίες(p=0.033). Επίσης, η ανοσοαντίδραση του VEGF ήταν περισσότερο συχνή στα αδενώματα του παραθυρεοειδούς σε σύγκριση με τις πρωτοπαθείς & δευτεροπαθείς υπερπλασίες(p=0,018). Επιπροσθέτως, στα δείγματα των δευτεροπαθών υπερπλασιών η ανοσοαντίδραση του VEGF-R2 ήταν θετικά συνδεδεμένη με την έκφραση του VEGF, καθώς επίσης & με τον δείκτη απόπτωσης των παραθυρεοειδικών κυττάρων(p=0,038 & 0,010 αντίστοιχα). Επίσης στα δείγματα των δευτεροπαθών υπερπλασιών αναδείχθηκε μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ της ανοσοέκφρασης της κυκλινης D1 & των αγγειογενε- τικών δεικτών, όπως του CD105 & VEGF(p=0,007 & 0,0017 αντίστοιχα) Συμπεράσματα : Αυτή η μελέτη δείχνει ότι υπάρχει αυξημένη αγγειογένεση στα παραθυρεο- ειδικά αδενώματα σε σχέση με τις υπερπλαστικές αλλοιώσεις του παραθυρεοειδούς. Στις δευτεροπαθείς υπερπλαστικές αλλοιώσεις η αυξημένη αγγειογένεση & η αυξημένη απόπτωση φαίνεται να συμβαίνουν ταυτό- χρονα, ενώ, στις ίδιες αλλοιώσεις, η υπερέκφραση της κυκλινης D1 δεν φαίνεται να είναι η βασική γενετική ανωμαλία που μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της αγγειογένεσης
Προγνωστικοί και προβλεπτικοί παράγοντες σε ασθενείς με καρκίνο της σάλπιγγας
Authors: Πεϊτσίδης Παναγιώτης
Published: January 2014

Το πρωτοπαθές καρκίνωμα των σαλπίγγων είναι το σπανιότερο κακόηθες νεόπλασμα του γυναικείου γεννητικού συστήματος με συχνότητα 1 % εκ του συνόλου των γυναικολογικών κακοηθειών. Οι βιβλιογραφικές αναφορές είναι αρκετά περιορισμένες σε αριθμό και στοιχεία. Ο ρόλος των κλινικών και παθολογοανατομικών προγνωστικών παραγόντων δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένος. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη διενεργήθηκε ανοσοϊστοχημικός έλεγχος της έκφρασης των παραγόντων (HER-2, MMP-2, MMP-9, ER, PR, TIMP-1, TIMP-2, VEGF) σε παρασκευάσματα ασθενών με πρωτοπαθές καρκίνωμα σαλπίγγων. Από τους προβλεπτικούς παράγοντες της μελέτης μας ο πιο σημαντικός ήταν ο VEGF λόγω της συχνότερης έκφρασης του. Ακολούθως έγινε συσχέτιση των ανοσοϊστοχημικών ευρημάτων με τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών καθώς και με την επιβίωση και τον χρόνο μέχρι την υποτροπή της νόσου. Τα αποτελέσματα δεν είχαν προγνωστική σημασία για την έκβαση της νόσου και την επιβίωση των ασθενών. Το στάδιο της νόσου και η υπολειπόμενη νόσος βρέθηκαν να είναι οι σημαντικότεροι προγνωστικοί παράγοντες για την έκβαση της νόσου. Η ικανοποιητική κυτταρομείωση στα πρώιμα στάδια της νόσου βελτιώνει την επιβίωση των ασθενών. Είναι γενικά αποδεκτό ότι απαιτούνται μελέτες τυχαιοποιημένες με μεγαλύτερο αριθμό ασθενών, για να οδηγηθούμε σε ασφαλή συμπεράσματα για την πρόγνωση της νόσου. Η αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς καρκινώματος των σαλπίγγων, η χειρουργική κυτταρομείωση και η επικουρική χημειοθεραπεία οφείλουν να ακολουθούν τις διεθνείς οδηγίες και πρότυπα που εφαρμόζονται στο πρωτοπαθές καρκίνωμα των ωοθηκών. Το πρωτοπαθές καρκίνωμα των σαλπίγγων είναι νόσος η οποία αντιμετωπίζεται με την άριστη κλινική συνεργασία ειδικού γυναικολόγου ογκολόγου, παθολογοανατόμου και παθολόγου ογκολόγου με κοινό σκοπό την θεραπεία των ασθενών και τη βελτίωση του προσδόκιμου επιβίωσής τους.
Επίπεδα του 8-ισοπροστανίου και των κυστεϊνικών λευκοτριενίων στο συμπύκνωμα εκπνεόμενου αέρα ενήλικων ασθενών με άσθμα και συσχετισμός τους με την κλινική βαρύτητα της νόσου
Authors: Χωριανόπουλος Δημήτριος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η συλλογή του Συμπυκνώματος Εκπνεόμενου Αέρα (EBC), είναι μια ασφαλής, σχετικά απλή, μη επεμβατική μέθοδος για τη συγκέντρωση σταγονιδίων από το υγρό που επαλείφει την επιφάνεια των αεραγωγών και για την μέτρηση μεσολαβητών της φλεγμονής και του οξειδωτικού stress, όπως τα κυστεϊνικά λευκοτριένια και το 8- ισοπροστάνιο. Στόχος: Ο στόχος της μελέτης μας ήταν να διερευνήσουμε τις βασικές τιμές δύο φλεγμονωδών μεσολαβητών (των κυστεϊνικών λευκοτριενίων και του 8-ισοπροστανίου) στο EBC υγιών ατόμων και ενηλίκων ασθενών με άσθμα. Δευτερευόντως, να ανιχνεύσουμε πιθανούς συσχετισμούς μεταξύ των μεσολαβητών αυτών και του σταδίου βαρύτητας του άσθματος καθώς και των δεικτών πνευμονικής λειτουργίας. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν 19 υγιή άτομα, 16 ασθενείς με ήπιο, 12 με μέτριο και 15 με σοβαρό άσθμα. Όλοι οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν αρχικά σε σπιρομέτρηση και ακολούθως, το ίδιο πρωί διενεργήθηκε συλλογή του EBC. Τα επίπεδα των κυστεϊνικών λευκοτριενίων και του 8- ισοπροστανίου προσδιορίστηκαν με τη μέθοδο της ενζυμικής δοκιμασίας ανοσοπροσρόφησης, ΕΙΑ. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα του 8-ισοπροστανίου ήταν σημαντικά αυξημένα στους ασθενείς με ήπιο (49.1±5.2 pg/mL, p<0.001), μέτριο (49.7±5.2 pg/mL, p<0.001) και σοβαρό άσθμα (77.7±7.3 pg/mL, p<0.001), σε σύγκριση με τους υγιείς συμμετέχοντες της ομάδας ελέγχου (16.4±1.6 pg/mL). Επιπλέον, τα επίπεδα του 8-ισοπροστανίου ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερα στους ασθενείς με σοβαρό, σε σχέση με εκείνους που έπασχαν από ήπιο και μέτριο άσθμα (p<0.01). Τα επίπεδα των κυστεϊνικών λευκοτριενίων ήταν σημαντικά υψηλότερα στους ασθενείς με μέτριο (34.6±4.4 pg/mL, p<0.05) και βαρύ άσθμα (47.9±6.0 pg/mL, p<0.001), ενώ δεν βρέθηκε καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των υγιών και εκείνων που είχαν ήπιο άσθμα. Τα επίπεδα του 8-ισοπροστανίου στο EBC παρουσίαζαν ισχυρή συσχέτιση με τα επίπεδα των κυστεϊνικών λευκοτριενίων (r=0.61, p<0.0001). Η ανάλυση των υποομάδων έδειξε πως ο συσχετισμός αυτός παρέμενε στην ομάδα των ασθενών με βαρύ άσθμα (r=0.69, p<0.044). Τα επίπεδα του 8-ισοπροστανίου επίσης συσχετίζονταν ασθενώς με το Δείκτη Μάζας Σώματος των ασθματικών ασθενών (r=0.37, p=0.015) αλλά και των υγιών (r=0.73, p=0.0006). Καμία συσχέτιση δεν βρέθηκε μεταξύ του 8-ισοπροστανίου και του βίαια εκπνεόμενου αέρα στο πρώτο δευτερόλεπτο -FEV1. Τα επίπεδα των κυστεϊνικών λευκοτριενίων εμφάνισαν αρνητική συσχέτιση με τον FEV1 (r=-0.35, p=0.0029). Συμπεράσματα: Το 8-ισοπροστάνιο και τα κυστεϊνικά λευκοτριένια είναι ανιχνεύσιμα στο EBC των υγιών ατόμων και τα επίπεδά τους αυξάνουν προοδευτικά στους ασθματικούς ασθενείς σύμφωνα με τη βαρύτητα της νόσου. Η ισχυρή συσχέτιση που βρέθηκε μεταξύ των επιπέδων των δύο αυτών μεσολαβητών υποδεικνύει μια πιθανή σχέση μεταξύ του οξειδωτικού stress και της φλεγμονής των αεραγωγών στο άσθμα.
Ο ρόλος του πολυμορφισμού του υποδοχέα της καλσιτονίνης στην ανταπόκριση της οστικής πυκνότητας στην θεραπεία με ενδορρινική χορήγηση καλσιτονίνης σολομού σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες
Authors: Κατσαλήρα Αικατερίνη
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας ανοιχτής, προοπτικής μελέτης είναι να αξιολογηθεί η επίδραση του πολυμορφισμού AluI του υποδοχέα της καλσιτονίνης (CTR) και του πολυμορφισμού BsmI του υποδοχέα της βιταμίνης D (VDR) στην ανταπόκριση της οστικής πυκνότητας στη χορήγηση κυκλικής ενδορινικής καλσιτονίνης 200IU σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με οστεοπόρωση. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ : Στρατολογήθηκαν 169 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με οστεοπόρωση εκ των οποίων 157 γυναίκες έλαβαν για ένα χρόνο 200IU ενδορινικής καλσιτονίνης σε συνδυασμό με συνεχή χορήγηση 500mg στοιχειακού ασβεστίου και 0.25μg αλφακαλσιδόλης από του στόματος. Η οστική πυκνότητα της σπονδυλικής στήλης και του ισχίου (αυχένας μηριαίου κι τροχαντήρας) μετρήθηκαν στην έναρξη της θεραπείας και μετά από 12 μήνες. Συνελέγησαν στοιχεία από το ιστορικό όπως οι αρχικές μετρήσεις οστικής πυκνότητας που προσκόμισαν οι ασθενείς που πραγματοποίησαν μετεμμηνοπαυσιακά και πριν την έναρξη οιασδήποτε αγωγής για την οστεοπόρωση και το ατομικό ιστορικό καταγμάτων αξονικού και περιφερικού σκελετού. Μετά από συγκατάθεση των ασθενών, ελήφθη δείγμα αίματος για γονιδιακό έλεγχο και απομόνωση του πολυμορφισμού AluI του υποδοχέα της καλσιτονίνης (CTR - AluI polymorphism) και οι πολυμορφισμού BsmI του υποδοχέα της βιταμίνης D (VDR - BsmI polymorphism). Η απομόνωση του DNA έγινε από τα λευκά αιμοσφαίρια ολικού αίματος με επξεργασία με τη μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης - PCR. Το δείγμα των ασθενών ήταν ομοιογενές, δηλαδή είχαν εμμηνόπαυση τουλάχιστον 8-10 χρόνια, δεν ήταν άνω των 80 ετών και δεν επελέγησαν ασθενείς που υπέστησαν εμμηνόπαυση κατόπιν ωοθηκεκτομής ή φαρμακευτικής αγωγής. Πριν την έναρξη της αγωγής, οι ασθενείς είχαν διακόψει άλλη αγωγή για την οστεοπόρωση (καλσιτονίνη, SERMs) τουλάχιστον ένα εξάμηνο. Οι ασθενείς δεν είχαν πάρει ποτέ διφωσφονικά ή αναβολική θεραπεία για την οστεοπόρωση (τεριπαρατίδη, παραθορμόνη) κατά το παρελθόν. Ηταν επιτρεπτό να έχουν λάβει προηγουμένως συμπλήρωμα ασβεστίου και αναλόγου της βιταμίνης D. Όλες οι ασθενείς ήταν Καυκάσιες και γενετικώς μη σχετιζόμενες μεταξύ τους. Το πρωτόκολλο της μελέτης εγκρίθηκε από την Επιτροπή Βιοηθικής και όλες οι ασθενείς υπέγραψαν οι ίδιες τη συγατάθεση συμμετοχής στη μελέτη. ............................................................................................
Ο ρόλος της αγγειογένεσης στον καρκίνο του μαστού
Authors: Κωλέττη Αγγελική
Published: January 2014

Παρά το γεγονός ότι η αγγειογένεση αποτελεί φυσιολογική διαδικασία για την ανάπτυξη του οργανισμού, είναι επίσης θεμελιώδες βήμα για την μετάβαση ενός όγκου από την ληθαργική κατάσταση στην κακοήθεια. Η αγγειογένεση αντιπροσωπεύει ένα περίπλοκο σύστημα ικανό να μεταφέρει τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και το οξυγόνο για την περαιτέρω ανάπτυξη του όγκου και την δημιουργία μεταστάσεων. Eίναι προφανές ότι ο αγγειογενής φαινότυπος διαμορφώνεται ήδη από τα πρώιμα στάδια ανάπτυξης του όγκου. Η παρούσα μελέτη εξέτασε την κλινική σημασία και τον προγνωστικό ρόλο της αγγειογένεσης σε ασθενείς με διηθητικό καρκίνωμα του μαστού με τον προσδιορισμό συγκεκριμένων μορφογεωμετρικών αγγειακών παραμέτρων. Τα αποτελέσματα μας έδειξαν ότι ασθενείς με χαμηλή μικροαγγειακή πυκνότητα νεοπλάσματος και πολυπλοκότητα αγγειακού δικτύου όπως αυτή εκφράζεται μέσω της fractal διάστασης εμφάνισαν καλύτερη επιβίωση. Επίσης νεοπλάσματα με μεγάλη ολική αγγειακή επιφάνεια, μεγάλο μέγεθος αγγείων και επιμηκυσμένο σχήμα, σχετίζονται με χειρότερη πρόγνωση. Με βάση τα παραπάνω αποτελέσματα φαίνεται ότι η μελέτη της μορφομετρίας της αγγειογένεσης στο διηθητικό καρκίνο του μαστού προσφέρει σημαντικές πληροφορίες στην διάκριση διηθητικών βλαβών με αυξημένη πιθανότητα υποτροπής, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στην πρόγνωση και στην επιλογή θεραπευτικών αποφάσεων. Έτσι σε ασθενείς με χαρακτηριστικό αγγειογενές προφίλ, η χρήση αναστολέων της αγγειογένεσης αντιπροσωπεύει μια νέα πολλά υποσχόμενη στρατηγική στην θεραπεία του καρκίνου του μαστού, και η διεθνής βιβλιογραφία προσφέρει συνεχώς νεότερα δεδομένα σε αυτό τον τομέα.
Οι μεταβολές της εκκριτικής ικανότητας των μονοκυττάρων κατά την πρόοδο της σηπτικής διεργασίας
Authors: Σκαλιώτη Χρυσάνθη
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να τεκμηριωθούν ενδεχόμενες μεταβολές της εκκριτικής ικανότητας των μονοκυττάρων σε κυτταροκίνες, μετά τη διέγερσή τους με βακτηριακά προϊόντα κατά την πρόοδο της σηπτικής διεργασίας. ΑΣΘΕΝΕΙΣ - ΜΕΘΟΔΟΙ: Εκατό ασθενείς με πνευμονία συνδεόμενη με το μηχανικό αερισμό και σήψη, σοβαρή σήψη ή σηπτική καταπληξία συμμετείχαν σε μια προοπτικού τύπου μελέτη. Εβδομήντα τρεις ασθενείς ήταν άνδρες και εικοσιεπτά ασθενείς ήταν γυναίκες. 25 ασθενείς έπασχαν από σήψη, 28 από σοβαρή σήψη και 47 από σηπτική καταπληξία. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στις τρεις κατηγορίες ασθενών (σήψη, σοβαρή σήψη, σηπτική καταπληξία) όσον αφορά την ηλικία, το φύλο και τη βαρύτητα της νόσου (APACHE II) και τη θνητότητα. Σε όλους τους ασθενείς απομονώθηκαν τα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος για επτά συνεχόμενες ημέρες και ακολούθως επωάσθηκαν παρουσία/απουσία ενδοτοξίνης. Προσδιορίστηκαν τα επίπεδα TNF-α και IL-6 στα υπερκείμενα των μονοκυττάρων με ανοσοενζυμική μέθοδο Elisa. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η παραγωγή TNF-α, την ημέρα 1, ήταν υψηλότερη μετά τη διέγερση με ενδοτοξίνη σε όλες τις ομάδες ασθενών. Το εύρημα αυτό όμως ήταν στατιστικά σημαντικό μόνο στους πάσχοντες από σηπτική καταπληξία. Αντίστοιχα, την πρώτη ημέρα παρακολούθησης υψηλότερα επίπεδα IL-6, μετά τη διέγερση με LPS, παράχθηκαν από τα μονοκύτταρα της ομάδας σήψης. Η παραγωγή TNF-α και IL-6, μετά τη δέγερση με LPS, ήταν ελαττωμένη στους ασθενείς που απεβίωσαν συγκριτικά με εκείνους που έζησαν. Συμπερασμα: h παραγωγή των κυτταροκινών από τα μονοκύτταρα βαρέως πασχόντων ασθενών παραμένει ελαττωμένη μετά τη διέγερση με LPS, με αποτέλεσμα αδυναμία επαρκούς ανοσορύθμισης, γεγονός το οποίο μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση της θνητότητας.
Ο ρόλος του καδμίου (Cd) στην αθηρογενετική διαδικασία
Authors: Παρθένης Δημήτριος
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Περιβαλλοντικοί παράγοντες συμμετέχουν στην εγκατάσταση νοσημάτων του καρδιαγγειακού. Μεταξύ αυτών το Cd2+ ,το οποίο συγκέντρωσε το ερευνητικό ενδιαφέρον, λόγω της αύξησης της παρουσίας του - στους αβιοτικούς κύκλους των υλικών και στους κύκλους των εμβίων - εξαιτίας της αθρόας εκβιομηχάνισης του σύγχρονου κόσμου. Η παρουσία του στο τσιγάρο το ενοχοποίησε περαιτέρω ως το κύριο στοιχείο του καπνού το οποίο οδηγεί στην περιφερική αγγειακή νόσο. ΣΤΟΧΟΣ : Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκε η αντίδραση φλεγμονής και η επακόλουθη αντίδραση αγγειογένεσης, όπως αυτές αντανακλώνται στα επίπεδα αφενός των TNF-α, IL-1β και IL-6 και αφετέρου των VEGF και Ang-2 σε εκχυλίσματα μυών επίμυων από κάτω άκρα τα οποία υπέστησαν ισχαιμία επαναιμάτωση. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: Χρησιμοποιήθηκαν 70 επίμυες με σωματικό βάρος 200-250 gr. Στα προκαταρτικά πειράματα χρησιμοποιήθηκαν 15 ζώα (5 ομάδες των 3) για την εκτίμηση της μέγιστης συγκέντρωσης Cd στους ιστούς μετά οξεία υποδόρια χορήγηση 2mg/kgr CdCl2. Μία ομάδα 15 ζώων χρησιμοποιήθηκε σαν ομάδα οξεία έκθεσης στο Cd και έλαβε υποδόρια 2mg/kgr Σ.Β. CdCl2. Μία δεύτερη ομάδα 30 ζώων έλαβε υποδόρια- τρεις φορές την εβδομάδα -για 16 εβδομάδες, 0,5 mg/kgr Σ.Β. CdCl2 και αποτέλεσε την ομάδα χρόνιας έκθεσης στο Cd. Τέλος μια τρίτη ομάδα αποτελούμενη από 10 ζώα έλαβε υποδόρια- τρεις φορές την εβδομάδα -για 16 εβδομάδες, 0,9% NaCl και αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου. Όλες και οι τρείς ομάδες των βασικών πειραμάτων υπέστησαν ισχαιμία /επαναιμάτωση του αριστερού σκέλους ενώ στο τέλος των πειραμάτων εξαιρέθηκαν οι γαστροκνήμιοι μύες από αμφότερα τα σκέλη. Τα επίπεδα πρωτεϊνών-από τα εκχυλίσματα των σκελετικών μυών- IL6, IL1b, και TNF-a υπολογίστηκαν εφαρμόζοντας την ανάλογη τεχνική ELISA (DuoSet) (RnD Systems). Το ολικό εκχύλισμα RNA κεκαθαρμένο με επίδραση (DNase I) λήφθηκε από 30mg ιστού από καταψυγμένο σκελετικό μυ και παρασκευάστηκε χρησιμοποιώντας το σύστημα απομόνωσης με φίλτρα σιλικόνης [RNeasy Mini Kit (QIAGEN)], σύμφωνα με το προτεινόμενο από τον κατασκευαστή, τροποποιημένο πρωτόκολλο για ινώδη ιστό. ........................................................................................................................................
Ο ρόλος της acetyl-L-carnitine στην αναγέννηση περιφερικών νεύρων
Authors: Κόκκαλης Ζήνων
Published: January 2014

Σκοπός: Η εργασία αυτή ερεύνησε την υπόθεση κατά την οποία η ακετυλ-L-καρνιτίνη (ALCAR) δυνατόν να αποδίδει σημαντικά αποτελέσματα στην νευρική αναγέννηση μετά από τελικοπλάγια νευρορραφή. Προσδιορίστηκε επίσης η δυνατότητα της ALCAR να ευοδώσει την νευρική αναγέννηση σε συνδυασμό με διάφορους τύπους κάκωσης του δότη νεύρου, περιφερικά της περιοχής της νευρορραφής. Η τελικοπλάγια νευρορραφή μελετήθηκε σε επίμυες του γένους Sprague-Dawley, στους οποίους το περιφερικό κολόβωμα του μυοδερματικού νεύρου που διατάμηκε στην συνέχεια συρράφτηκε με τελικοπλάγια τεχνική στο μέσο νεύρο. Υλικό και Μέθοδος: Στην εργασία περιελήφθησαν είκοσι πέντε επίμυες που ταξινομήθηκαν τυχαία σε πέντε ομάδες των πέντε πειραματόζωων εκάστη, στις τρεις από τις οποίες πραγματοποιήθηκε διαφορετικός τύπος κάκωσης στο δότη νεύρο (σύνθλιψη, απολίνωση, ή διατομή του νεύρου) περιφερικά του σημείου της νευρορραφής (ομάδες C, D και E, αντίστοιχα). Στα πειραματόζωα της ομάδας Α (μάρτυρας) και Β πραγματοποιήθηκε η συνήθης τελικοπλάγια νευρορραφή. Στα πειραματόζωα των ομάδων από Β έως και Ε χορηγήθηκε ενδοπεριτοναικώς ALCAR με δόση 50 mg/kg ημερησίως, ενώ στα πειραματόζωα της ομάδας Α χορηγήθηκε placebo αντί του ALCAR. Αποτελέσματα: Από μόνη της η χορήγηση της ακετυλ-L-καρνιτίνης δεν αποδείχθηκε ότι αποτελεί σημαντικό ερέθισμα για την αναγέννηση όπως προέκυψε μετά από την σύγκριση των αποτελεσμάτων μεταξύ των δύο “μη τραυματικών” μοντέλων του δότη νεύρου (ομάδες Α και Β). Συμπεράσματα: Όμως, ο συνδυασμός του μοντέλου “κάκωσης” του δότη (συγκεκριμένα, σύνθλιπτικής κάκωσης) με την χορήγηση της ακετυλ-L-καρνιτίνης απεδείχθη ότι αποτελεί σημαντικά ισχυρότερο ερέθισμα νευρικής αναγέννησης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (placebo), όπως προέκυψε από τις συμπεριφοριολογικές, μυϊκές μορφομετρικές, ηλεκτροφυσιολογικές, και ιστομορφομετρικές μελέτες.
Η επίδραση της N-Acetyl L-Cysteine στη προστασία του πνεύμονα χοίρου στο σύνδρομο ισχαιμίας - επαναιμάτωσης
Authors: Κουρτέσης Αντώνιος
Published: January 2014

Η μεταμόσχευση του πνεύμονα είναι πλέον µια ευρείας αποδοχής μέθοδος αντιμετώπισης ασθενών µε πνευµονική νόσο τελικού σταδίου Η πρώιµη δυσλειτουργία του μοσχεύματος αποτελεί µία από τις κυριότερες αιτίες νοσηρότητας και θνητότητας. H βλάβη εξ επαναιµατώσεως φαίνεται να είναι ο κυριότερος αιτιολογικός µηχανισµός. Η ακριβής παθογένεια του συνδρόµου ισχαιµίας - επαναιµάτωσης στις πνευµονικές µεταµοσχεύσεις δεν είναι πλήρως εξακριβωµένη. Τα ως τώρα εφαρµοζόµενα πειραµατικά πρωτόκολλα φαίνεται ότι δεν µπορούν να αναπαράγουν την πλήρη κλινική εικόνα του συνδρόµου ισχαιµίας επαναιµάτωσης, όπως είναι η υποξία, η σοβαρή βλάβη του ενδοθηλίου των πνευµονικών αγγείων, η αύξηση της τριχοειδικής διαπερατότητας και το εκσεσηµασµένο κυψελιδικό οίδηµα. Η επιτυχημένη µεταµόσχευση πνεύμονα προϋποθέτει βέλτιστη προστασία και διατήρηση του µοσχεύµατος. Εργαστηριακές µελέτες έχουν δείξει ότι τα ενδοθηλιακά κύτταρα και τα πνευµονοκύτταρα τύπου ΙΙ επηρεάζονται σοβαρά όχι µόνο κατά τη διαδικασία διατήρησης, αλλά και κατά τη φάση της επαναιµάτωσης 104,105. Μελέτες σε πειραματόζωα έχουν αποδείξει ότι κατά τις µεταµοσχεύσεις πνεύµονα ο επιφανειοδραστικός παράγοντας επηρεάζεται τόσο κατά τη σύνθεσή του, όσο και κατά τις ιδιότητές του. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί η επίδραση της N-acetyl-L-cysteine στο τραύμα σε πνεύμονες μετά ισχαιμία -επαναιμάτωση. Για την διεξαγωγή της παρούσης μελέτης χρησιμοποιήθηκαν 19 χοίροι(landscape white pigs), πού χωρίσθηκαν σε τρεις ομάδες. Η ομάδα Α αποτελείτε από 5 χοίρους πού υπεβλήθησαν σε επέμβαση sham δηλ, τους έγινε αριστερή Θωρακοτομή, παρασκευή όλων των λοιπών ανατομικών σχηματισμών αλλά τίποτε περισσότερο. Η ομάδα Β αποτελούμενη από 7 χοίρους στους οποίους εφαρμόσθηκε ισχαιμία του αριστερού πνεύμονα για 90 min και ακολούθως επαναιμάτωση για 180 min και τέλος η Ομάδα Γ με 7 χοίρους και πάλι στους οποίους επετεύχθη ισχαιμία αριστερού πνεύμονα με παράλληλη χορήγηση στον ισχαιμικό πνεύμονα N-acetyl-L-cysteine σε δόση (160 mg/kg). .....................
Συμβολή της κάθετης ημιφαρυγγολαρυγγεκτομής στην αντιμετώπιση των νεοπλασμάτων του απιοειδούς βόθρου
Authors: Παπαχαραλάμπους Γεώργιος
Published: January 2014

Supracricoid vertical hemipharyngolaryngectomy is a conservative surgical procedure which provides excellent local control of the disease without harming the laryngeal function. It is indicated in cases of malignant invasive tumors of the pyriform sinus (invasive squamous cell carcinomas) staged T1 to T3. The basic contraindications include old aged patients, significant pulmonary disease that leads to respiratory failure, invasion of the preepiglottic and/or paraglottic space, invasion of the apex of the pyriform sinus or the thyroid cartilage, invasion of the retrocricoid region or the posterior pharyngeal wall beyond the midline and invasion of the base of the tongue. The results of the long term follow up in our series, as well as in other surgical series of foreign institutions show that supracricoid hemipharyngolaryngectomy appears to be more effective regarding the local control of the disease, compared with radiotherapy or other conservative surgical procedures. Besides, the preservation of the larynx provides the patients with a better quality of life.
Η επίδραση της θεραπείας με ανταγωνιστές του παράγοντα-α νέκρωσης των όγκων (TNF-α) στη δυσλειτουργία και τη βλάβη του ενδοθηλίου των αγγείων σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα
Authors: Σιάκκα Παναγιώτα
Published: January 2014

Σκοπός: Να ερευνήσουμε αν η θεραπεία με αντι-TNFα παράγοντες μπορεί να τροποποιήσει τη λειτουργικότητα του αγγειακού ενδοθηλίου και το πάχος του έσω-μέσου χιτώνα της κοινής καρωτίδας αρτηρίας σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν προοπτικά 19 ασθενείς με PA που έλαβαν αντι-TNFα παράγοντες και εκτιμήθηκαν στην αρχή καθώς και 3 μήνες μετά την έναρξη της αγωγής. 12 ασθενείς επανέλαβαν την αξιολόγηση και τις μετρήσεις του FMD-NMD και CCA-IMT και στους 18 μήνες από την έναρξη της θεραπείας. Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν και άλλοι 6 ασθενείς που ελάμβαναν για πρώτη φορά ανοσοτροποποιητικά φάρμακα και αξιολογήθηκαν αρχικά και μετά από 3 μήνες αγωγής. Αποτελέσματα: Μετά από 3 μήνες θεραπείας οι μισοί ασθενείς που έλαβαν αντι-TNFα είχαν ανταπόκριση στη θεραπεία, ενώ η τιμή του FMD δε μεταβλήθηκε σημαντικά. Στους 18 μήνες όμως βελτιώθηκε σημαντικά. Καμμιά μεταβολή δεν παρουσίασε το CCA-IMT τόσο στους 3 όσο και στους 18 μήνες θεραπείας με αντι-TNFα παράγοντες. Συμπεράσματα: Μετά από 18 μήνες θεραπείας με αντι-TNFα παράγοντες σε ασθενείς με PA και χωρίς κλινικές εκδηλώσεις καρδιαγγειακής νόσου, η λειτουργικότητα του ενδοθηλίου βελτιώνεται σημαντικά, ενώ το CCA-IMT παραμένει αμετάβλητο.
Η επίδραση της οξαλιπλατίνας στην επούλωση αναστομώσεων παχέος εντέρου επιμύων
Authors: Μπλούχος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης μας είναι η διερεύνηση της επίδρασης της οξαλιπλατίνας στην επούλωση αναστομώσεων του παχέος εντέρου. 60 επίμυες χωρίστηκαν σε 2 ομάδες των 30 πειραματόζωων, κάθε ομάδα χωρίστηκε τυχαία σε 2 υποομάδες των 15 (1α, 1β και 2α, 2β). Οι επίμυες υποβάλλονταν σε λαπαροτομία, εκτομή τμήματος 1cm του εγκαρσίου κόλου και τελικο-τελική αναστόμωση. Στην υποομάδα 1α (ελέγχου) χορηγήθηκε ενδοπεριτοναϊκά 3cc φυσιολογικός ορός μέχρι και την 4η μετεγχειρητική ημέρα, στην υποομάδα 1β (ελέγχου) χορηγήθηκε μέχρι και την 7η ημέρα. Στην ομάδα 2α (οξαλιπλατίνα) χορηγήθηκε οξαλιπλατίνα 2,4 mg/kg Β.Σ. ενδοπεριτοναϊκά μέχρι την 4η μετεγχειρητική ημέρα και στην ομάδα 2β χορηγήθηκε μέχρι και την 7η μετεγχειρητική ημέρα. Η προγραμματισμένη θυσία των πειραματόζωων γινόταν την 5η ημέρα (1α και 2α) και τη 10η ημέρα (1β και 2β). Γινόταν νεκροτομή και μακροσκοπικός έλεγχος της αναστόμωσης, μέτρηση της πίεσης διάσπασης και τμήμα αυτής αποστελλόταν για ιστολογική εξέταση. Παρουσιάσθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά, τόσο στην πίεση διάσπασης, όσο και στην εμφάνιση συμφύσεων, στην μείωση της νεοαγγειογέννεσης, στην τιμή της υδροξυπρολίνης, στο κολλαγόνο και τους ινοβλάστες. Δεν καταγράφηκε κανένας θάνατος μέχρι την 5η ημέρα. Αντιθέτως, μέχρι τη 12η ημέρα καταγράφηκαν 3 θάνατοι στην ομάδα της οξαλιπλατίνας. Η άμεση, μετεγχειρητική, ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση της οξαλιπλατίνας φαίνεται να επηρεάζει αρνητικά τη διαδικασία επούλωσης των αναστομώσεων του παχέος εντέρου.
Έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση και αναπνευστική λειτουργία
Authors: Καπιτσιμάδης Φραγκίσκος
Published: January 2014

Οι ταχυδρομικοί διανομείς αποτελούν μια επαγγελματική ομάδα που εμφανίζει αναπνευστικά συμπτώματα και έκπτωση της λειτουργικής ικανότητας του πνεύμονα. Παρότι οι περιβαλλοντικές συνθήκες μπορεί να παίζουν σημαντικό ρόλο, δεν έχουμε πληροφορίες για τις επιπτώσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης σε αυτή την ομάδα. Η παρούσα μελέτη πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, με σκοπό να διερευνήσει τις επιπτώσεις της μακρόχρονης έκθεσης στην ατμοσφαιρική ρύπανση, στο αναπνευστικό σύστημα των ταχυδρομικών διανομέων. Συνολικά συμμετείχαν, 266 ταχυδρομικοί διανομείς και 73 υπάλληλοι γραφείου. Πληροφορίες για τα αναπνευστικά συμπτώματα, τις συνθήκες εργασίας και κατοικίας, το ιατρικό, ιστορικό και την καπνιστική συνήθεια συλλέχθηκαν μέσω ερωτηματολογίου. Καμπύλες ροής-όγκου διενεργήθηκαν στο χώρο εργασίας με φορητό σπιρόμετρο. Η ατομική έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση υπολογίστηκε με βάση την μέση ετήσια συγκέντρωση των ρύπων κατά το 1/3 στον τόπο εργασίας και τα 2/3 στον τόπο κατοικίας. Επίσης, τοποθετήθηκαν σε 41 ταχυδρομικούς διανομείς προσωπικοί μετρητές έκθεσης στο Ο₃ και ΝΟ₂, υποθέτοντας ότι η έκθεση αυτή στους ρύπους είναι αντιπροσωπευτική και συνδέεται με την κατάσταση της υγείας των συμμετεχόντων. Η ανάλυση που βασίστηκε στην έκθεση στον τόπο κατοικίας και εργασίας έδειξε ότι οι πιο εκτεθειμένοι στα ΡΜ₁₀, στο σύνολο των ταχυδρομικών υπαλλήλων, εμφανίζουν ρινίτιδα σε μεγαλύτερη συχνότητα (OR=1.67, 95% CI: 1,01-2,75). Στους ταχυδρομικούς διανομείς υπάρχουν ενδείξεις ότι οι πιο εκτεθειμένοι σε υψηλότερες συγκεντρώσεις Ο₃ και ΡΜ₁₀ εμφανίζουν ρινίτιδα σε μεγαλύτερη συχνότητα (OR=1,63, 95% CI: 0,93-2,8 και OR=1,70, 95% CI: 0,96-3,03, αντίστοιχα). Η επίδραση του Ο₃ στη ρινίτιδα γίνεται πιο εμφανής όταν η ανάλυση αφορά τους προσωπικούς μετρητές (OR=6,74, 95% CΙ: 1,24- 36,55). Η έκθεση στο ΝΟ₂ συνδέεται με μείωση της λειτουργικής ικανότητας του πνεύμονα. Στους υπάλληλους γραφείου η έκθεση στους ατμοσφαιρικούς ρύπους δεν συνδέεται με αναπνευστικά νοσήματα ή συμπτώματα. Τα ευρήματα μας δείχνουν ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι ενισχυτικός παράγοντας για την εμφάνιση ρινίτιδας και έκπτωσης της λειτουργικής ικανότητας του πνεύμονα στους ταχυδρομικούς διανομείς.