Συγκριτική μελέτη ποιότητας ζωής παιδιών και εφήβων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και υγιών
Authors: Κωνσταντάκη Ευανθία 
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η επίπτωση του σακχαρώδη διαβήτη στην παιδική ηλικία, έχει αυξηθεί την τελευταία εικοσαετία με αποτέλεσμα να συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση για τους επιστήμονες υγείας και σημαντική στρεσσογόνο κατάσταση για την οικογένεια. Τα παιδιά με νεανικό διαβήτη βιώνουν, εξαιτίας της χρόνιας μορφής της νόσου τους, πολύ έντονες βιολογικές, ψυχοσυναισθηματικές και κοινωνικές αλλαγές που επηρεάζουν όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους.Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ερευνητικής μελέτης ήταν να διερευνηθεί η ποιότητα ζωής των παιδιών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και των παραγόντων που την επηρεάζουν σε σύγκριση με υγιή παιδιά. Υλικό –Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 87 παιδιά με διαγνωσμένο ΣΔΤ1, ηλικίας 5-18 ετών και 119 υγιή παιδιά της ίδιας ηλικιακής ομάδος. Για τη συλλογή των στοιχείων χρησιμοποιήθηκαν τα ερωτηματολόγια“ PedsQL 3.0 Type 1 Diabetes Module ” και “ PedsQL 4.0 Pediatric Quality of Life Inventory ”, έπειτα από πιλοτική μελέτη που πραγματοποιήθηκε για την αξιολόγηση της εγκυρότητας και της αξιοπιστίας τους στον ελληνικό πληθυσμό. Επιπλέον καταγράφηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των παιδιών και στοιχεία που σχετίζονται με την ινσουλινοθεραπεία.Αποτελέσματα: Το ηλικιακό εύρος για τα παιδιά με διαβήτη κυμαινόταν από 5 έως 18 έτη, με μέση ηλικία 12.64±3.8 έτη και για τα υγιή παιδιά η μέση ηλικία ήταν 12.17±3.89 έτη. Από τα αποτελέσματα του στατιστικού ελέγχου t-test για ανεξάρτητα δείγματα δεν διαπιστώνεται στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ διαβητικών παιδιών και εφήβων αναφορικά με την ποιότητα ζωής (t=1.85, p=0.07), παρά την αρχική διαπίστωση ότι τα παιδιά ανέφεραν καλύτερη ποιότητα ζωής από τους εφήβους. Οι ασθενείς που χρησιμοποιούσαν αντλία ινσουλίνης βαθμολόγησαν υψηλότερα στην κλίμακα PedsQL τις υποκατηγορίες που σχετίζονται με τη θεραπεία της νόσου, αναφέροντας καλύτερο επίπεδο ζωής σε σύγκριση με αυτούς που έκαναν ενέσεις ινσουλίνης. Επίσης, παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά ως προς τη συμμετοχή των ασθενών σε αθλητικές δραστηριότητες, με τους ασθενείς που αθλούνταν να αναφέρουν καλύτερη ποιότητα ζωής από τους αντίστοιχους που δεν ασχολούνταν με αθλοπαιδιές (t=-2.16, p=0.034). Στατιστικώς σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς το αίσθημα ευεξίας των ασθενών με τους γονείς που θεωρούσαν ότι τα παιδιά τους είχαν άριστη υγεία να αποδίδουν υψηλότερη βαθμολογία στην ποιότητα ζωής τους (F=3.37, p=0.04). Στον έλεγχο της ποιότητας ζωής μεταξύ των υγιών μαρτύρων και των γονέων τους διαπιστώθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά ανεξαρτήτως ηλικίας (z=-2.62, p=0.008). Σε αντίθεση με τους διαβητικούς παιδιατρικούς ασθενείς και τους γονείς τους, όπου παρατηρήθηκε υποεκτίμηση της ποιότητας ζωής από τους γονείς των ασθενών, στην ομάδα των μαρτύρων οι γονείς βαθμολόγησαν με υψηλότερη βαθμολογία την ποιότητα ζωής των παιδιών τους σε σύγκριση με τις αναφορές των ίδιων.Συμπεράσματα: Η πλειοψηφία των παιδιών με ΣΔΤ1 παρουσίασαν υψηλό επίπεδο ποιότητας ζωής επιτυγχάνοντας καλύτερα ποσοστά στον τομέα της εντατικοποιημένης θεραπείας, του μεταβολικού ελέγχου (HbA1c <8%) και της άσκησης ενώ φάνηκε πως η χρήση της αντλίας ινσουλίνης ως μορφή θεραπείας αυξάνεται προοδευτικά και στη χώρα μας.