bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
On Lesbian Acts and Female Pleasures in Juvenal Commentaries from Antiquity to 1500
Authors: Schachter Marc D.
Published: June 2020

This article explores the representation of sex between women in an understudied archive: commentaries on Juvenal’s Satires from antiquity to the end of the fifteenth century. By tracking the changes in glosses to a passage in the Sixth Satire that refers to sex between women, it contributes to our understanding of how and when the discourse on sex between women changed with the rise of humanism and the increased availability of classical texts after the advent of print in Europe. The article also addresses the vexed question of “lesbian” sex and female pleasure as understood in early modernity by considering the interpretations offered for Juvenal’s mention of urinating women and their urine—which was sometimes taken to be female sperm generated through sexual contact between women. The article tracks how the implications of this generation are addressed in different commentaries to either emphasize or downplay female pleasure.

Cet article explore la représentation des pratiques sexuelles entre femmes dans les sources insuffisamment étudiées que sont les commentaires des Satires de Juvénal, de l’Antiquité à la fin du quinzième siècle. L’examen de l’évolution des gloses à un passage de la sixième satire évoquant des rapports sexuels entre femmes permet de mieux comprendre quand et comment les discours à ce sujet se sont transformés, en rapport avec l’émergence de l’humanisme et la disponibilité croissante de textes de l’Antiquité classique avant l’arrivée de l’imprimerie en Europe. Cet article traite également de la question polémique de la sexualité « lesbienne » et du plaisir féminin, tel qu’ils étaient conçus pendant les débuts de la modernité, en examinant les interprétations de la mention que fait Juvénal de femmes urinant et de leur urine, cette dernière étant parfois considérée comme la semence féminine produite pendant le contact sexuel entre femmes. On retrace comment les conséquences de cette production sont traitées dans les différents commentaires qui accentuent ou minimisent le plaisir féminin.
Reading and Viewing Sex in Early Modern French Vernacular Medicine
Authors: Parker Sarah E.
Published: June 2020

Discussions of sex in early modern medical discourse did not simply legitimize a titillating topic. Medicine was engaged in a broader struggle to establish itself as a legitimate and professionally defined discipline; yet many practitioners marketed their ideas to a non-professional public readership. Using both textual and visual material, this article analyzes the tension between these aims in two sixteenth-century French vernacular works that discussed medical topics related to sex: La Dissection des parties du corps humain (1546) by Charles Estienne and the Erreurs Populaires (first edition, 1578) by Laurent Joubert. These medical authors employed visual and textual strategies to legitimize sexual content and to increase their professional reputations—while nevertheless exploiting the erotic nature of the content in order to improve the marketability of their publications.

Le traitement du sexe dans le discours médical des débuts de la modernité ne cherchait pas seulement à légitimer un thème émoustillant. La médecine était aussi engagée dans un débat plus important visant à établir son statut en tant que discipline professionnelle légitime et bien définie. Toutefois, plusieurs praticiens de la discipline destinaient leurs travaux à un public non professionnel. À travers des documents à la fois écrits et visuels, cet article analyse les tensions entre ces objectifs dans deux ouvrages du seizième siècle de langue française se penchant sur des questions en lien avec le sexe : La Dissection des parties du corps humain (1546) de Charles Estienne et Erreurs Populaires (1578) de Laurent Joubert. Ces auteurs en médecine on utilisé des stratégies visuelles et textuelles afin de légitimer l’étude du sexe et de promouvoir leur réputation professionnelle, et ce, tout en tablant sur la nature érotique de ces thèmes afin d’augmenter l’intérêt du marché pour leurs publications.
Bestiality and Gluttony in Theory and Practice in the Comedies of Giovan Battista Della Porta
Authors: Kodera Sergius
Published: June 2020

Giovan Battista Della Porta (1535–1615), Neapolitan nobleman, scholar/scientist, and writer famed for books on natural magic and physiognomy, expressed quite explicit views on bestiality—that is, on human beings having sex with animals. Della Porta populated his plays with characters who allude to their desire both to have sex with animals and to assume animal shapes in order to satisfy their yearnings; the gulone (the glutton), an archetypal character that was a cultural relic from Roman comedy, is a case in point. According to Della Porta, eating habits are indicative of other habits that can be expressed in a person’s physical appearance; his fascination with monstrous bodies and their concomitant bizarre sexual desires betrays a tendency to understand human beings as akin to animals, and indicates the porosity, as he saw it, of boundaries between these two worlds.

Le noble napolitain Giovan Battista Della Porta (1535–1615), chercheur, scientifique et écrivain, connu pour ses ouvrages sur la magie naturelle et la physiognomonie, s’est exprimé de façon explicite au sujet de la bestialité, c’est-à-dire au sujet d’humains ayant des rapports sexuels avec des animaux. Les pièces de théâtre de Della Porta sont habitées par de nombreux personnages qui font allusion à la fois à leur désir d’avoir des contacts sexuels avec des animaux, et de prendre une forme animale pour assouvir ces désirs. Le gulone (le glouton) en est un cas, tout en étant un personnage archétypal issu de la comédie romaine. D’après Della Porta, le comportement à table pouvait indiquer la présence d’autres habitudes, parfois visibles dans l’aspect physique d’une personne. Sa fascination pour les corps monstrueux et leurs désirs sexuels étranges trahit sa tendance à considérer les humains comme apparentés aux animaux, et met en lumière la perméabilité telle qu’il la concevait de la limite entre ces deux règnes.
Sex Acts in La Celestina: An Ars Combinatoria of Desire
Authors: Bidwell-Steiner Marlen
Published: June 2020

This article investigates one of the most important and erotically explicit early modern Spanish texts: Fernando de Rojas’s La Celestina (1499/1507). Highlighting the dynamics of the three sex acts depicted in the plot, it argues that intercourse can be read as a negotiation of the text’s main values: (courtly) love, honour, and money. While scholars have elaborated on the metaphor of the wheel of fortune in La Celestina, this article suggests that the wheel was more than a trope for life’s vicissitudes; it operated as a structural tool in the text, a metaphor rendered material via Ramón Llull’s (ca. 1232–1315) ars combinatoria. Applying the Catalan philosopher’s mnemonic device demonstrates how the text’s values are transferred from men to women and thereby shift their semantics. While the resulting inversions must have amused contemporary audiences, they also reveal the tensions of a transforming society.

Cet article examine un texte parmi les plus importants et explicites sur le plan érotique de l’Espagne des débuts de la modernité : La Celestina (1499/1507) de Fernando de Rojas. En mettant en lumière les trois actes sexuels prenant place dans l’intrigue, on avance que ces relations peuvent être interprétées comme une négociation des valeurs présentes dans le texte, à savoir, l’amour (courtois), l’honneur et l’argent. Alors que les spécialistes se sont penchés sur la métaphore dans La Celestina de la roue de fortune, cet article propose que cette roue représente bien davantage que les vicissitudes de la vie, puisqu’elle fonctionne dans le texte comme un élément structurant qui devient concret à l’aide de l’ars combinatoria de Ramón Llull (ca. 1232–1315). L’utilisation du dispositif mnémonique du philosophe catalan démontre comment les valeurs du texte sont transférées des hommes vers les femmes, transformant ainsi leur signification. Bien que ces inversions aient dû amuser le public, elles révèlent également des tensions propres à une société qui se transforme.
Recasting Recantation in 1540s England: Thomas Becon, Robert Wisdom, and Robert Crowley
Authors: Roddy Kate
Published: June 2020

The legacy of John Foxe’s Acts and Monuments has urged scholars of the English Reformation to consider martyrdom the ultimate act of resistance, and recantation as an embarrassing lapse of faith. However, more recent criticism has drawn attention to the subversive potential of the false recantation, arguing that such events were not necessarily acts of capitulation but opportunities for covert evangelism and even shameless self-promotion. This article develops the above argument through an examination of the reformist Thomas Becon’s recantation of 1543, highlighting its innovative use of explicitly theatrical tropes to convey a message of falsity. However, the recantation’s potential for irony is shown to result in a lack of ideological stability in the narrative. Such instability, I argue, leads to further attempts to resolve or alter the meaning of a recantation through textual commentary. By means of close readings of the notable counter-recantation texts of Robert Wisdom and Robert Crowley, I demonstrate that the meaning of a recantation continues to be altered after the fact. Yet the defining quality of these texts is shown to be their confused and self-contradictory nature. I conclude that the continued argumentative oscillation of these texts indicates their ultimate failure to satisfactorily close down meaning and restore certainty to the co-religionist community.

La postérité des Acts and Monuments de John Foxe a poussé les spécialistes de la Réforme anglaise à considérer le martyre comme l’ultime acte de résistance et le reniement comme une gênante défaillance de la foi. Toutefois, des travaux plus récents ont souligné le potentiel subversif du reniement feint, en avançant que de telles actions n’étaient pas forcément des gestes de capitulation mais plutôt des manières de se livrer à une discrète évangélisation, voire à une auto-promotion assumée. Cet article développe cette hypothèse en examinant le reniement du réformiste Thomas Becon en 1543, soulignant son utilisation novatrice d’éléments explicitement théâtraux pour transmettre un message mensonger. On remarque cependant que le potentiel d’ironie du reniement aboutit à une incertitude idéologique du récit. Nous avançons qu’une telle instabilité idéologique entraîne de nouveaux commentaires écrits cherchant à interpréter, réduire ou modifier la signification du reniement. Au moyen d’une lecture attentive des textes de contre-reniement importants, comme ceux de Robert Wisdom et de Robert Crowley, nous montrons que la signification d’un reniement continue de se transformer après les faits. Il apparaît aussi que ces textes se caractérisent principalement par leur confusion et leur contradiction inhérentes. Nous en concluons que l’oscillation continuelle que l’on observe dans l’argumentation de ces textes révèle leur incapacité dernière à régler de façon satisfaisante la question de la signification du reniement et à rétablir une certitude auprès de la communauté.
Phaeton’s Flight, Adonis’s Trial, and Minerva in the House of Envy:  Lodovico Dolce between Ovid and Ariosto
Authors: Torre Andrea
Published: June 2020

Introducing Thyeste: Tragedia da Seneca (1547), the Venetian writer Lodovico Dolce (1508–68) defines the art of translating a book as an experience that lives in the “perspective of the becoming [...] because in order to translate, it is necessary for us to take another language or (if possible) another human nature.” This article presents three case studies where the nexus between Ludovico Ariosto’s Ovidianism and Dolce’s Ariostism becomes an example of the stylistic and editorial relationship between word and image, as well as a paradigmatic explanation of the dynamics and strategies of reception in the early age of print. The aims of this exercise are the following: (1) to investigate the important mediation of Ariosto’s epic-chivalric model for the translation of the classics into vernacular and for the “canonization” of texts through their publication; (2) to study the man-to-man combat between Dolce’s writing, Ariosto’s pattern, and Ovid’s Metamorphoses, and the way it develops from the Stanze nella favola di Venere e Adone (1545) to the thirty cantos of the poem Le Trasformazioni (1553); (3) to analyze the history of the illustrations in Ariosto’s Cinque canti from the perspective of the interaction between words and images, modes of writing and reading, and modes of invention and reception.

En présentant Thyeste. A tragedy from Seneca (1547), l’écrivain vénitien Lodovico Dolce (1508– 1568) définit l’art de traduire un ouvrage comme une expérience de transformation puisque traduire implique d’adopter une autre langue, voire (si possible) une autre nature humaine. Cet article présente trois études de cas dans lesquelles la juxtaposition de l’ovidisme de L’Arioste et de l’ariostisme de Dolce devient l’exemple d’une relation stylistique et éditoriale entre le mot et l’image, ainsi qu’un cadre paradigmatique pour comprendre les dynamiques et les stratégies de la réception durant les débuts de l’imprimerie. Cette étude a trois objectifs : 1) explorer l’importance du modèle épique et chevaleresque de L’Arioste pour la traduction des classiques en langue vernaculaire et pour la « canonisation » de ces œuvres par leur publication ; 2) examiner le combat au corps entre l’écriture de Dolce, le modèle de L’Arioste et les Métamorphoses d’Ovide, ainsi que le développement menant des Stanze nella favola di Venere e Adone (1545) aux trente chants du poème Le Trasformazioni (1553) ; 3) analyser l’histoire des illustrations des Cinquecantide L’Arioste du point de vue de l’interaction entre mots et images, des modes d’écriture et lecture, ainsi que des modes d’invention et de réception.
The Inaudible Music of the Renaissance: From Marsilio Ficino to Robert Fludd
Authors: Giles Roseen H.
Published: June 2020

This article revaluates the significance of musical treatises written by the Ficinian physician Robert Fludd (1574–1637). By reconsidering the implications of Fludd’s interpretation of Marsilio Ficino’s musical philosophy, I propose that his “reconstruction” of the Renaissance outlook in the seventeenth century is not merely a backward-looking oddity, but is rather indicative of a long-standing and pervasive history of inaudible music (i.e., the “silent” harmony of the universe and of the human body). Music played a central role in Fludd’s polemics with the scientists Johannes Kepler (1571–1630) and Marin Mersenne (1588–1648), regarding not the composition of art music but rather the understanding of the composition of the universe itself. The societal tensions evident in Fludd’s musical books reveal that it is not only musical practice but also broad scientific, medical, and philosophical conceptions of sound that comprise musical understanding in the early seventeenth century.

Cet article propose de réévaluer la signification des traités de musique du médecin ficinien Robert Fludd (1574–1637). En reconsidérant ce qu’implique l’interprétation par Fludd de la philosophie musicale de Marsile Ficin, il avance que cette « reconstruction » d’une perspective issue de la Renaissance au XVIIe siècle ne correspond pas seulement à un excentrique retour en arrière; elle réfère plutôt à la longue et omniprésente histoire de cette musique inaudible qu’est l’harmonie des sphères (comprise comme harmonie silencieuse de l’univers et du corps humain). La musique a en effet joué un rôle important dans les échanges polémiques entre Fludd, Johannes Kepler (1571–1630) et Marin Mersenne (1588–1648), qui ne portent pas tant sur la composition musicale que sur la compréhension de la composition de l’univers lui-même. Les tensions sociétales, bien perceptibles dans les traités de musique de Fludd, montrent qu’au delà de la pratique musicale, c’est une conception scientifique générale, médicale et philosophique qu’engage la pensée musicale du début du XVIIe siècle.
“Encores me frissonne et tremble le coeur dedans sa capsule”: Rabelais’s Anatomy of Emotion and the Soul
Authors: Lacore-Martin Emmanuelle
Published: June 2020

This article examines the role of anatomical references in the representation of emotion and argues that they constitute textual markers of the Rabelaisian view of the relationship between the body and the soul, and the nature of the soul itself. By analyzing the ancient models of natural philosophy and medicine on which Rabelais draws—Galen, in particular—and by contextualizing Rabelais’s thinking within contemporary debates on the faculties of the soul, the article aims to shed light on his representation of the intersection between material and immaterial processes within the human body. Instead of trying to reconcile potentially contradictory aspects of these ancient models with the Christian faith, Rabelais’s prose is informed by an intuitive understanding of ancient philosophy. His exploitation of the Galenic concept of the animal spirits gives us invaluable insights into the influence of materialist representations of the soul on Rabelais’s thinking.

Cet article étudie le rôle des références anatomiques dans la représentation rabelaisienne de l’émotion et propose d’y voir les marqueurs textuels de la façon dont Rabelais conçoit les rapports entre l’âme et le corps, et la nature de l’âme elle-même. En analysant les modèles anciens de la philosophie naturelle et de la médecine — Galien en particulier — dont Rabelais s’inspire et en situant sa pensée dans le contexte des débats contemporains sur les facultés de l’âme, l’article vise à éclairer la façon dont Rabelais représente l’intersection à l’intérieur du corps humain des processus matériels et immatériels. Sans chercher à réconcilier avec la foi chrétienne certains aspects de ces anciens modèles qui peuvent être en contradiction avec elle, la prose rabelaisienne porte la marque d’une compréhension intuitive de la philosophie ancienne. En particulier, l’exploitation de la conception galénique des esprits animaux donne de précieux aperçus concernant l’influence des représentations matérialistes de l’âme sur la pensée de Rabelais.
Gangrene or Cancer? Sixteenth-Century Medical Texts and the Decay of the Body of the Church in Jean Calvin’s Exegesis of 2 Timothy 2:17
Authors: Starkey Lindsay J.
Published: June 2020

In 2 Timothy 2:17, Paul compared the effects of false teachings on the Church to a disease. Rejecting previous translations that identified this disease as cancer, Jean Calvin (1509–64) insisted that it must be gangrene in his 1548 commentary on this epistle, citing and discussing medical texts to justify his translation. This article places his commentary in the context of these medical texts. The causes, courses, and treatments his contemporaries associated with gangrene provide insight into Calvin’s idea of the people likely to spread false teachings and of how they should be treated: because, for him, the experience of gangrene reflected the real effects of false teachings on the Church. This manuscript argues that consulting other areas of sixteenth-century knowledge, such as medicine, was a part of Calvin’s exegetical practice. It also suggests that modern scholars need to take these other areas of knowledge into account when analyzing sixteenth-century biblical commentaries.

Dans 2 Timothée 2:17, Paul compara les effets des faux enseignements sur l’Église à une maladie. Ayant rejeté les traductions précédentes qui identifiaient cette maladie comme cancer, Jean Calvin (1509–1564), dans son commentaire de cette épître en 1548, soutint qu’il devait s’agir de la gangrène et il justifia cette traduction en citant et discutant des sources médicales. Cet article situe ce commentaire dans le contexte de ces textes médicaux. Les causes, les symptômes et les traitements associés à la gangrène, portent un discours sur ceux qui, selon Calvin, propageraient les faux enseignements, ainsi que sur la façon dont on doit les traiter. Pour Calvin, en effet, la réalité de de la gangrène reflète, dans l’expérience, les effets des faux enseignements sur l’Église. Cette étude examine de la pratique exégétique de Calvin, qui consulte d’autres domaines de la connaissance, comme la médecine, pour lire les textes. Aussi il propose que les savants modernes doivent prendre en compte ces autres domaines pour analyser les commentaires bibliques du XVIe siècle.
Fall of the Peacemakers: Austria’s Protestant Nobility and the Advent of the Thirty Years’ War
Authors: Thaler Peter
Published: June 2020

This article examines the prelude to the Thirty Years’ War in Austria. It places the country’s estate system in an international context and evaluates the implications of the religious schism for the relationship between monarchs and nobles. Thwarted in their efforts to enforce confessional orthodoxy in the Holy Roman Empire, the Habsburgs were determined to retain control of their patrimonial lands. The analysis reveals the careful strategy of Catholic restoration pursued by the dynasty as well as the increasing radicalization of Protestant opposition, and the consequential futility of the last major attempt at defusing the confessional conflict in the Habsburg Monarchy. The fundamental differences between noble and dynastic ideologies of state made compromise all but impossible.

Cet article analyse le prélude à la guerre de Trente Ans en Autriche. Il propose de situer la société d’ordres du pays dans son contexte international, et d’évaluer les conséquences du schisme religieux pour les relations entre les monarques et les nobles. Bien que leurs efforts pour imposer l’orthodoxie confessionnelle au sein du Saint Empire aient échoué, les Habsbourgs restaient déterminés à maintenir leur contrôle sur leurs territoires héréditaires. L’analyse révèle la prudence de la stratégie menée par la dynastie, visant à rétablir le catholicisme ; elle met également en lumière la radicalisation croissante de l’opposition protestante ; et elle démontre l’échec de cette ultime tentative majeure de désamorcer le conflit confessionnel au sein de des territoires des Habsbourgs. Ce sont les désaccords idéologiques fondamentaux, opposant une conception de l’État noble à une conception dynastique, qui ont rendu le compromis quasi impossible.
Exemplars: Medieval Manuscripts in Montreal and the McGill University Library Collection of Books of Hours
Authors: Virr Richard
Published: June 2020

The Books of Hours held by the McGill University Library were mostly acquired as exemplars of medieval books for the Library Museum begun by the university librarian, Dr. Gerhard R. Lomer, in 1920. This study documents their acquisitions in the context of the acquisition of other materials for the Library Museum until 1947, when Lomer retired. It examines the context in which the Library Museum was created: the precedent set by the King’s Library at the British Museum, the Book Production Gallery of the Victoria and Albert Museum, and the John Rylands Library in Manchester. In particular, the parallel with the Museum at the Art Association of Montreal established by F. Cleveland Morgan is noted. It also discusses three earlier Montreal collections that included Books of Hours: the Montreal Caxton Exhibition of 1877 and the private collections of Gerald E. Hart and J. B. Learmont. Finally, this study proposes that the Library Museum should be seen as a history of the book museum, one that traces book culture across time and civilizations.

Prof. Gerhard R. Lomer, conservateur de la Bibliothèque de l’Université McGill, a commencé à acquérir en 1920 la plupart des Livres d’heures conservés à la Bibliothèque comme exemples de livres médiévaux pour le Musée de la Bibliothèque. Ce travail rend compte de l’acquisition des livres d’heures dans le contexte de l’acquisition d’autres types de documents pour le Musée de la Bibliothèque, jusqu’à la retraite de Lomer en 1947. Par ailleurs, ce travail examine le contexte de la création du Musée comprenant : le précédent établi par la bibliothèque du Roi au Musée Britannique; la Galerie portant sur l’histoire du livre du Musée Victoria et Albert; ainsi que la bibliothèque John Rylands à Manchester. On note le parallèle proposé par F. Cleveland Morgan avec le Musée de l’Association d’art de Montréal. Ce travail présente aussi trois collections antérieures comprenant de Livres d’heures; l’Exposition Caxton de Montréal en 1877; et les collections privées de Gerald E. Hart et J.B. Learmont. Enfin, ce travail laisse entendre que l’on doit considérer le Musée de la Bibliothèque comme une histoire des musées du livre et qui retrace la culture du livre à travers différentes périodes et civilisations.
Ariosto’s Astute Arrogance: The Construction of the Comic City in La Lena
Authors: O’Connell Daragh
Published: June 2020

This essay interrogates Ludovico Ariosto’s theatrical poetics by charting his developing sense of the theatrical space and his embrace of the contemporary. From an initial appropriation of Roman stage models to a more nuanced appreciation of the comic possibilities afforded through a modernizing use of the contemporary city as more than a mere backdrop, Ariosto inscribed his native Ferrara in comic form, at once a subversive antithesis to the idealized courtly city and a repository for comedic potentialities. This is most evident in two of his comedies: Il Negromante (1520; 1528) and, in particular, La Lena (1528), in which Ferrara (both named and unnamed) assumes an increasingly important role in the construction of the “comic city.” Ultimately, Ariosto’s transformation of theatrical tradition may be located in his interrogation and satirization of the vices and mores of Ferrara, resulting in the creation of one of the finest plays of the Italian Commedia erudite.

Cet essai examine la poétique théâtrale de l’Arioste en retraçant le développement du sens de l’espace théâtral dans son oeuvre et la manière dont il est lié à son époque. L’Arioste s’approprie d’abord les modèles romains de décors de scène, pour ensuite en explorer les possibilités comiques par une appréciation plus nuancée de la représentation de la ville, qui dépasse le fond de scène. Ainsi, il inclut sa ville d’origine, Ferrare, dans la forme comique, ce qui en fait à la fois une antithèse subversive de la ville de cour et une source de possibilités pour la comédie. Cet aspect s’observe en particulier dans deux comédies: Il Negromante (1520 et 1528) et, davantage encore, dans La Lena (1528), dans lesquelles Ferrare (nommée ou non) prend une importance croissante dans la construction de la « cité comique ». Enfin, les transformations que fait subir l’Arioste à la tradition théâtrale s’observent dans sa mise en cause et sa satire des moeurs et des vices de Ferrare, ce qui donne le jour aux meilleures pièces de théâtre de la « comédie savante » italienne.
The Reception of Fernando de Roja’s Celestina in Italy: A Polyphonic Discourse
Authors: Ferrara Enrica Maria
Published: June 2020

La Celestina by Fernando de Rojas was published in Spain for the first time in 1499 as a comedy, and as a tragicomedy in 1502. The first Italian translation of the play was published in Rome in 1506 and gave birth to a parallel and complementary textual tradition on which the reception and translation of the play in other modern languages (such as French and German) were based. Given the wide success of Celestina in Italy, this essay focuses on the hybrid genre of the play, which can be placed at the crossroads of comic and tragic genres but also on the boundaries between narrative and theatrical modes of expression. It emphasizes the importance of Celestina’s dialogic, parodic, and polyphonic structure, and its links with Dante’s Commedia and Boccaccio’s Decameron. Building on the “working hypothesis” of a Florentine genesis of Celestina, this essay explores its connection with humanist comedy and with Aretino’s comic-burlesque literature.

La Celestina de Fernando de Rojas fut publiée en Espagne pour la première fois en 1499 en tant que comédie, puis en 1502, en tant que tragicomédie. La première traduction italienne de la pièce a été publiée à Rome en 1506 et a donné le jour à une tradition textuelle complémentaire et parallèle, laquelle en a par la suite nourri la réception et la traduction en plusieurs langues modernes (en français et en allemand par exemple). Étant donné le grand succès que reçut La Celestina en Italie, cet essai se penche sur le genre hybride de la pièce, qui participe également des genres tragique et comique, et qui, en outre, se situe à la frontière des modes d’expression narratif et théâtral. Ces observations soulignent l’importance de la structure dialogique, parodique et polyphonique de La Celestina, ainsi que ses liens avec la Divine Comédie de Dante et avec le Décaméron de Boccace. De plus, suivant l’hypothèse de travail d’une genèse florentine de La Celestina, cet article explore ses relations avec la comédie humaniste et la littérature comique-burlesque de l’Arétin.
Thomas Browne and the Silent Text
Authors: Wolfe Jessica
Published: June 2020

Throughout his writings, the physician and essayist Thomas Browne (1605–82) grapples with the problem of how and whether to interpret the silence of texts. His innovative solutions to the problem of “negative authority,” the term used in early modern theological debates over the significance, or lack thereof, vested in things omitted by the scriptures, challenge more conventional reformed defenses of scriptural perspicuity and also reveal how these hermeneutic puzzles in turn shape Browne’s understanding of the relationship between theology and natural philosophy and between rhetoric and logic. This article analyzes Browne’s idiosyncratic treatment of textual silence within its historical moment and also considers the interpretive challenges posed by omissions in Browne’s own writings, focusing in particular on his Pseudodoxia Epidemica.

À travers son oeuvre, le médecin et essayiste Thomas Browne (1605–82) se demande s’il faut interpréter le silence des textes, et si oui, comment. À la question de « l’autorité négative », ainsi que le problème était nommé dans les débats théologiques de la première modernité — que signifient les silences et les omissions des Écritures, s'ils signifient quelque chose? — il répond de manière originale et défie les défenses réformées, plus conventionnelles, de la perspicacité scripturale ; ces réponses révèlent également l'influence de ces énigmes herméneutiques, en retour, sur la conception de Browne quant aux relations entre théologie et philosophie naturelle, ainsi qu' entre rhétorique et logique. Cet article analyse la façon spécifique dont Browne, dans son contexte historique, traite du silence textuel, et il considère les problèmes d’interprétation que posent les omissions dans les textes de Browne lui-même, en particulier dans son Pseudodoxia Epidemica.
Ecclesiastical Chronotaxes of the Renaissance
Authors: Acciarino Damiano
Published: June 2020

During the sixteenth century, confessional disputes between Catholics and Protestants became the “battlefield” for determining and shaping the reformed Christian religion. Antiquarian erudition played a key role in this process, acting in accordance with the diverse cultural systems in place, justifying doctrinaire positions, and legitimizing the existence of their institutions. Renaissance chronotaxes illustrate this point particularly well. In this article, for the first time, the ecclesiastical chronotaxes disseminated to Christian scholarly environments throughout Renaissance Europe have been collated and studied. Both the driving forces behind this cultural phenomenon and the methods applied are investigated. The key objective here is to present the first catalogue of these works and to offer valuable material that sheds further light on the cultural, historical, and religious dynamics of the time, which may serve as the basis for further academic debate.

Pendant le seizième siècle, les disputes confessionnelles entre catholiques et protestants sont devenues le champ où s'est déroulée la bataille qui donna naissance et forme à la religion chrétienne réformée. L’érudition antiquisante a joué un rôle majeur à ce stade, comme référence commune partagée par les différents systèmes culturels qui s'affrontaient, qui permettait de justifier des positions doctrinales et de légitimer l’existence des diverses institutions confessionnelles. Les chronotaxes de la Renaissance en sont un exemple idéal. Dans cet article, pour la première fois, sont colligées et étudiées les chronotaxes ecclésiastiques, qui se sont répandues dans les milieux chrétiens érudits de l’Europe de la Renaissance. On examine à la fois les sources de ce phénomène culturel, et les méthodes de leur application. L’objectif principal de cette étude est de présenter le premier catalogue de ce phénomène, ainsi que plusieurs renseignements éclairant certaines dynamiques culturelles, historiques et religieuses de l’époque. Cela pose les bases pour la poursuite de recherches sur ce sujet.
Les premières traductions de l’Iphigénie à Aulis d’Euripide, d’Érasme à Thomas Sébillet
Authors: Leroux Virginie
Published: June 2020

En 1506, Érasme est le premier à traduire en latin des tragédies grecques entières, en l’occurrence deux tragédies d’Euripide, Hécube et Iphigénie à Aulis. S’il adopte pour l’Hécube une traduction vers à vers, il opte dans l’Iphigénie pour une traduction plus détaillée en veillant à produire dans la langue cible les effets de l’original. Dans son ouvrage sur L’Hécube d’Euripide en France, Bruno Garnier a montré comment la traduction latine d’Érasme a influencé la première traduction française de l’Hécube, attribuée à Guillaume Bochetel (1544). Cet article est consacré aux premières traductions de l’Iphigénie à Aulis et, en particulier, à celle de Thomas Sébillet qui se mesure à Érasme pour démontrer, contre Joachim Du Bellay, la capacité d’une traduction poétique à illustrer la langue française.

In 1506, Erasmus was the first person to translate complete Greek tragedies into Latin, in this case two tragedies by Euripides, Hecuba and Iphigenia at Aulis. Though he used a verse by verse translation for Hecuba, he opted in Iphigenia for a more detailed translation, taking care to reproduce in the target language the effects of the original. In his work on Euripides’ Hecuba in France, Bruno Garnier has shown how the Latin translation of Erasmus influenced the first French translation of Hecuba, attributed to Guillaume Bochetel (1544). This article addresses the first translations of Iphigenia at Aulis and in particular that of Thomas Sébillet. He pitted himself against Erasmus to demonstrate, contrary to Joachim Du Bellay, the capacity of a poetic translation to exemplify the French language.
Venice Facing Acqua Alta
Authors: ALPAKIN MARTINEZ-CARO Dürrin
Published: June 2020

Venedik, XX. yüzyıla kadar her zaman için dünyanın her yerinden ve her kesimden insanı büyülemiştir. Bu çalışmada Venedik kentinin güzelliği ve tılsımı nedeniyle şimdiye kadar olan imgesinin, deniz suyunun beklenmedik biçimde San Marco Meydanı'nı ve civarını sular altında bırakması nedeniyle insanlarda yarattığı huzursuzluk ve endişe nedeniyle ortaya çıkmış olan son zamanlardaki olumsuz imgesi ele alınmaktadır. Deniz suyunun bu şekilde yükselmesine Acqua alta adı verilmiştir. 2019 yılı Venedik açısından zor bir yıl olmuştur, zira deniz suyu çok yüksek seviyelere yükselmiş ve kentin sanatsal ve tarihi hazinelerine ciddi biçimde zarar vermiştir. Bu konu ele alınırken çeşitli yapıtlar incelenmiş fakat ağırlık Türkiye ve İtalya'dan birer roman üzerinde yoğunlaşmıştır: Donna Leon tarafından yazılan Acqua Alta ve Nedim Gürsel tarafından yazılan Resimli Dünya.
Leh Rahip Ignacy Hołowiński'nin Seyahatnamesinde İzmir ve Çevresi
Authors: ARIK Sabire
Published: June 2020

Yeni yerler görmeyi, farklı kültürleri tanımayı çok seven Polonya toplumunun seyahat edebiyatı da bu bağlamda oldukça zengindir. Tarihi boyunca yaşanan savaş ve işgaller nedeniyle ülke dışına çıkan siyasi göçmenlerin döndükten sonra yazdıkları hatıratların yanı sıra misyonerlerin ya da hacıların yazmış oldukları seyahatnamelerin de bu zenginlikte rolü büyüktür. Bunlar arasında, çalışmamamıza da konu olacak olan Leh rahip Ignacy Hołowiński'nin 1839'da kutsal topraklara yaptığı seyahatin gözlem ve bilgilerini aktardığı seyahatnamesi, içerik olarak en zengin ve en renkli olanlarından birisidir. Seyahati sırasında uğradığı Osmanlı şehirlerine dair de detaylı bilgiler veren Hołowiński'nin bu seyahatnamesi tarihimiz açısından önemli bir kaynak teşkil etmektedir. Bu şehirler arasında, iki kez uğradığı İzmir ve çevresi hakkında verdiği tarihi, kültürel ve toplumsal bilgiler özellikle dikkat çekicidir. Rahip olması nedeniyle gezdiği yerlerde öncelikli olarak Hristiyanlık geçmişinin izini sürdüğü, seyahati sırasında yalnız olmadığı ve her gittiği yerde Hristiyan din adamları ve misyonerlerin, zaman zaman da İzmir'de olduğu gibi Aleksander Spitznagel ve August Kosciesza-Żaba gibi şarkiyatçı hemşehrilerinin bilgi ve tecrübeleriyle ona eşlik ettikleri görülür.
Makro Epistemolojik Tartışmalar Işığında Coğrafya: Stiller, Paradigma(lar) ve Modeller
Authors: ANLI Ömer Faik , BEKAROĞLU Cemal Erdem
Published: June 2020

Bu çalışmanın temel amacı, öncelikle coğrafya disiplininin tarihi ve felsefesinin makroepistemolojik tartışmaların görünür örneği konumunda olduğu hipotezini pekiştirmektir. Bunun için destekleyici göstergeler tespit edilmiş ve sınanabilir bir hipotez içerisinde çerçevelenmiştir. Bu hipotezde, coğrafyanın tarihinin ve felsefesinin epistemolojik tartışmalara yeni bir açılım sağlama olanağı taşıdığı da savunulmaktadır. Coğrafyada bu bağlamda bir kavram-yorulması olmadığından bu disiplin yeni yaklaşımların tartışılması için diğerlerinden daha uygundur. Çok-paradigmalılık tespiti, tamamlanmış olan doktora tezleri üzerinden üç bilme stili açığa çıkarmıştır. Disiplin içerisindeki çeşitlenmenin mevcudiyetinin tespiti, çeşitlenmenin nasıl kavramsallaştırılacağına ve hangi metaepistemolojik- teorinin seçileceğine dair meta-teorik problemi açığa çıkarmıştır. Bu çalışmada seçilen çerçeve, Kuhncu paradigmatik modellemedir. Kuhn'un modelinin, coğrafi bilme biçimlerini kodlayan bilgi kuramsal temeli kavrayabilen model olduğu ve yine coğrafi bilme biçimleri merkezli olarak disipliner-epistemik toplulukların neden ve nasıl oluştuklarını açıklayabilme işlevini büyük oranda yerine getirdiği görülmüştür.
Who Cares Whom? Gendered Care Circuits and Transnational Migration of Ukrainians in Turkey
Authors: DENİZ Ayla
Published: June 2020

Bu çalışmada toplumsal cinsiyet, bakım ve hareketlilik ilişkisi, Türkiye'deki Ukraynalı göçmenler örneği üzerinden tartışılmaktadır. Çalışmanın ana sorusu, bakımın toplumsal cinsiyetli inşasının, yaşlıların ulusaşırı hareketliliğinin yönünü nasıl etkilediğidir. Bu sorunun cevabı için Antalya, İstanbul ve Ankara'da yaşayan 3 farklı nesilden toplam 18 Ukraynalı kadınla derinlemesine görüşmeler yapıldı; onların hayat hikâyeleri dinlendi ve katılımlı gözlemler gerçekleştirildi. Çalışma sonunda anlaşıldı ki yaşlı Ukraynalı kadınlar, Türklerle evli olan kızları tarafından bakılmak için Türkiye'ye geliyorlar. Türkiye'ye gelen Ukraynalı kadınlar, bu bakım karşılığında torunlarına bakıyorlar. Böylece devletin ve erkeklerin rolünün azaldığı ve anne-kız evlat-torun arasında kurulan bir bakım döngüsü ortaya çıkıyor. Bu bakım döngüsü, yaşlı kadınların, kız evlatlarının bulunduğu coğrafyalara yöneldiği bir ulusaşırı hareketlilik paterni yaratmakta ve zamanla, genç kadınların göçüyle yaşlı kadınların göçünün rotaları birleşmeye başlamaktadır.
Latin Aşk Elegeiasında Paraclausithyron
Authors: ÖZTÜRK Rukiye
Published: June 2020

Tarih boyunca, âşıklar sevgilerini ifade etmek için çeşitli yöntemler bulmuşlardır. Bu yöntemlerden biride, gece vakti sokakta sevgilinin penceresi önünde yapılan serenattır. Serenadın ilk yazınsal biçimi diyebileceğimiz paraclausithyron, 2500 yıl önce de sevgiliye aşk ilanı etmek için başvurulan bir yöntem olmuş ancak serenat gibi romantik değil, trajik bir tarza bürünmüştür. Bu çalışmada, öncelikle paraclausithyronun Yunan yazınındaki kökenine ve özeliklerine değinilecek ardından Latin yazınının ünlü lirik ozanı Horatius'un bu izleğin yer aldığı şiirleri üzerinde durulacak ve Tibullus, Propertius ve Ovidius gibi elegeia ozanlarının bu izleği ele alış ve işleyişleri arasındaki benzerlikler ve farklılıklar vurgulanacaktır.
Ankara Şehri Kentsel Büyüme Alanlarının Arazi Uygunluk Analizi
Authors: BAYAR Rüya
Published: June 2020

Kentleşmenin hızına bağlı olarak, şehir alanları arazi örtüsü üzerinde her geçen gün daha geniş alanlar kaplamaya başlamıştır. Bu durum çoğu zaman özellikle kent çevresindeki doğal alanların ve tarım alanlarının amaç dışı kullanımına neden olmaktadır. Bu nedenle, şehirlerin sahip olduğu yayılma özelliklerinin ve yönlerinin ortaya çıkarılarak gelecekte kaplayacakları alanların belirlenmesi ve bu alanların uygunluğu, arazinin planlanması açısından çok büyük bir önem taşımaktadır. Türkiye'nin başkenti olması nedeniyle Cumhuriyet tarihi boyunca her zaman önemli bir cazibe merkezi olan Ankara, hızlı kentleşmeye ve alansal olarak hızlı yayılmaya sahip önemli bir şehirdir. Bu nedenle bu çalışmada metropolitan ilçelerin oluşturduğu alan içerisinde Ankara şehrinin kentsel büyüme uygunluğunun belirlenmesi hedeflenmiştir. Bu hedef doğrultusunda planlama çalışmaları için geniş imkanlar sağlayan Coğrafi Bilgi Sistemleri yazılımları aracılığıyla frekans oranları ve karmaşık problemlerin çözümünde kullanılan karar verme yöntemlerinden biri olan Analitik Hiyerarşi Süreci kullanılmıştır. Bu kapsamda doğal ve beşeri çevreye ait alt özellikler belirlenmiş, bu özelliklere bağlı olarak veri toplanmış ve yeni veri setleri üretilerek bu kriterlerin şehirsel büyümedeki katkıları belirlenmiştir. Bu katkılar doğrultusunda incelenen doğal ve beşeri çevre kriterleri çakıştırılarak Ankara şehri büyüme alanının uygunluğu haritası üretilmiş ve bu alanlar tablolaştırılarak değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular ışığında Ankara şehrinin mevcut yayılım alanının yaklaşık %26'sının yüksek ve çok yüksek uygunluk gösterdiği, %40'a yakın kesiminin ise düşük ve çok düşük uygunluğa sahip olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Gelecekte Ankara şehrinin yayılabileceği yüksek ve çok yüksek uygunluğa sahip alanların özellikle batı ve güneybatı yönünde görülmesi sürdürülebilirliğin sağlanması ve amaç dışı arazi kullanımının engellenmesi için özellikle bu alanlardaki doğal ve beşeri çevrenin planlanmasını zorunlu kılmaktadır.
Adölesanlarda Boy ve Ağırlık Ölçümleri İle Özbildirimlerin Karşılaştırılması
Authors: ÖNAL Sibel , ÖZDEMİR Ayşegül , KOCA ÖZER Başak
Published: June 2020

Boy ve ağırlığa ilişkin veriler; yüz yüze görüşme, postayla yoluyla, internet üzerinden yapılan anketle veya telefonla sorgulama gibi farklı biçimlerde elde edilebilmektedir. Ancak bahsi geçen bu değişkenler bireylerin beden algılarından büyük oranda etkilenebilmektedir. Ülkemizde adölesanlar üzerinde özbildirime dayalı boy ve ağırlık ölçülerinin doğruluğunu ve geçerliliğini konu alan çalışma sayısı oldukça sınırlıdır. Araştırmanın amacı, adölesanlarda özbildirime dayalı boy ve ağırlık ölçülerinin güvenirliliğinin tespitidir. Araştırma, Ankara'da farklı sosyo-demografik yapıya sahip liselerde öğrenim gören 14-17 yaş arası 356 öğrenci (133 erkek ve 233 kız) üzerinde gerçekleştirilmiştir. Boy ve ağırlık değerleri her bir bireye anket yoluyla sorularak özbildirimleri kaydedilmiş, ardından fiziki olarak antropometrik tekniklerle ölçülmüş ve aradaki farklılık istatistikî olarak analiz edilmiştir. Ortalama boy uzunluğunun erkeklerde 0,22 cm ve kızlarda 0,91 cm fazla, vücut ağırlığının ise erkeklerde 0,20 kg fazla ve kızlarda 0,80 kg düşük olarak bildirildiği saptanmıştır. Kızlar erkeklere nazaran ağırlıklarını daha düşük ve boy uzunluklarını daha yüksek bildirme eğilimindedirler. Araştırma örnekleminde yer alan bir grup lise öğrencisi çalışma tarihinden birkaç hafta önce beden eğitimi ve spor dersi kapsamında fiziki testlere tabi tutulmuşlardır, bu durum söz konusu öğrencilerin özbildirim verilerinin yüksek oranda doğruluk oranı ile sonuçlanmıştır. Ders müfredatı kapsamında düzenli fiziki ölçümlerin yapılması adölesanlarda vücut boyutlarına dair farkındalık yaratmaktadır. Adölesan dönemde vücut boyutları büyük değişim göstermektedir, bu açıdan beden eğitimi ve spor dersleri hem beden algısında rol oynamakta hem de vücut ağırlığı ile boy uzunluğunun doğru olarak bilinmesinde önem taşımaktadır. Çalışma sonuçlarına göre, ülkemizde özbildirim yönteminden kaçınılması ya da gerekli düzeltme tekniklerinin mutlaka uygulanması gerektiği kanısındayız.
Ortak İsyanla Arınan Cemaat: J. G. Ballard'ın High-Rise Romanında Distopyaya Giden Yolu Yeniden Çizmek
Authors: ALTAÇ İsmail Serdar
Published: June 2020

Bu çalışmanın amacı J. G. Ballard'ın High-Rise adlı romanında şiddete giden yolu belirlemektir. Bilim ve distopya unsurlarını geleceğe ve başka bir yere değil de buraya ve şimdiye yerleştiren bir roman olarak High-Rise, okuru kendi inşa edilmiş çevresinden yabancılaştırır. Odak noktasında homojen bir topluluk/cemaat bulunan roman kentlerin mekânsal olarak ayrışmasına neden olan kentsel söylemleri sorgular. Romanın yerinin Londra olması nedeniyle kurmaca ve gerçeklik arasındaki geçişkenlikten dolayı bu çalışma ilk olarak edebiyat ve mekânsal beşeri bilimler arasında yok olan sınırları ve sonrasında da ütopya ve distopya arasında yok olan sınırları kısaca tartışacaktır. İkinci olarak, Richard Sennett'in kent anlayışı kuramsal bir çerçeve olarak kullanılarak toplumsal ilişkilerde homojenliğin romanda yol açtığı olumsuz neticeler belirlenecektir. Üçüncü olarak ise, can sıkıntısı olgusuna ve işbirliği yetersizliğine vurgu yapılarak güvenli olduğu farz edilen topluluğun dağılmasında ekonomik refahın rolü ortaya koyulacaktır. Bu şekilde, okurun gündelik çevresinde gizli ihtimalleri ortaya çıkaran distopyanın uyarıcı yönü kullanılarak Ballard çalışmalarına katkıda bulunulması amaçlanmaktadır.
Aeaea is Revisited: Revisionist Mythmaking Strategies in Madeline Miller's Circe
Authors: ALTIN Merve
Published: June 2020

Bu çalışmada Amerikalı yazar Madeline Miller'ın en son romanı Ben, Kirke, Alicia Ostriker tarafından ortaya atılan ve tanımlanan revizyonist mit yaratımı aracılığı ile incelenmektedir. Revizyonist mit yaratımı, mitleri ve masalları kadın bakış açısıyla yeniden yorumlayarak ve yeniden yazarak bu anlatılar içerisine gömülü cinsiyet stereotiplerine meydan okumayı ve onları çürütmeyi amaçlamaktadır. Ben, Kirke romanında Miller, Yunan mitolojisinin sihir ve büyü kullanarak denizcileri domuza dönüştürmesiyle nam salmış cadısı Kirke'nin hikayesini yeniden ele almaktadır. Miller, Kirke'nin geleneksel "cadı" imgesini kullanır; ancak bu imgenin doğasında belirgin değişiklikler yapar. Miller, yüzyıllar boyunca söz hakkı verilmemiş Kirke'ye kendi hikayesini anlatması, deneyimlerini aktarması için bir şans tanır. Geleneksel anlatıların aksine, Kirke, kıskançlık, öfke, çaresizlik, mutsuzluk, acıma, aşk, hatta postpartum depresyonu gibi çok çeşitli duygu durumları yaşayan, gelişen ve değişen bir karakter olarak karşımıza çıkar. Miller'in amacı Kirke'nin cadı imgesinin doğasında bir takım düzeltmeler yaparak bu imgenin kullanımında ve bu imgeye olan bakış açısında kültürel bir değişiklik elde etmektir.