Επίδραση της απνοϊκής οξυγόνωσης στο αναπνευστικό και κυκλοφορικό σύστημα υπό συνθήκες γενικής αναισθησίας
Authors: Κολέττας Αλέξανδρος 
Published: August 2021

Η απνοϊκή οξυγόνωση αποτελεί εναλλακτική μέθοδο οξυγόνωσης. Συνίσταται στον αερισμό του ασθενούς μέσω εμφύσησης οξυγόνου διαμέσου ενδοτραχειακού καθετήρα με ποικίλες ροές. Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη των επιδράσεων της απνοϊκής οξυγόνωσης πάνω στο κυκλοφορικό και αναπνευστικό σύστημα υπό συνθήκες γενικής αναισθησίας. Η μελέτη έγινε σε 10 χοίρους, βάρους 30 κιλών. Μετά την εισαγωγή τους στην αναισθησία, υπό μηχανικό αερισμό εγκαταστάθηκε όλο το απαραίτητο αιμοδυναμικό Monitoring και διαμέσου του τραχειοσωλήνα τοποθετήθηκε ο καθετήρας εμφύσησης 1 cm ύπερθεν της καρίνας της τραχείας. Με ροές εμφύσησης 10 lt/min η απνοϊκή οξυγόνωση εφαρμόστηκε επιτυχώς για 40 λεπτά. Μετά το διάστημα αυτό επανασυνδέθηκαν τα πειραματόζωα στον αναπνευστήρα για άλλα 20 λεπτά. Ινότροπα ή αγγειοδραστικά φάρμακα δεν χορηγήθηκαν για να μην αλλοιωθούν οι αιμοδυναμικές αλλαγές απότοκες της απνοϊκής οξυγόνωσης. Η καταγραφή και ο υπολογισμός των μετρήσεων έδειξε τα ακόλουθα: Η απνοϊκή οξυγόνωση δεν επηρεάζει την οξυγόνωση των πειραματοζώων σε κλινικά επικίνδυνο και ασύμβατο με την ζωή επίπεδο. Σε όλες τις φάσεις ο κορεσμός SpO₂ δεν μειώνεται κάτω από 90% κατά μέσο όρο, ενώ το SvO₂ δεν μεταβάλλεται σημαντικά. Η μερική πίεση του διοξειδίου του άνθρακα στο αρτηριακό και μικτό φλεβικό αίμα αυξάνεται σταθερά μέχρι την επανασύνδεση στον αναπνευστήρα. Το pH και το έλλειμμα βάσης στο αρτηριακό και στο μικτό φλεβικό αίμα παρουσιάζουν μια σημαντική προοδευτική μείωση, απότοκη της αναπνευστικής οξέωσης. Η καρδιακή συχνότητα με την έναρξη της απνοϊκής οξυγόνωσης μειώνεται σημαντικά εξαιτίας της αυξημένης φλεβικής επιστροφής. Η τελευταία αυξάνει σημαντικά τον όγκο παλμού, την συστολική αρτηριακή πίεση, και μη σημαντικά τις πιέσεις πλήρωσης (CVP,PCWP). Οι πνευμονικές αγγειακές αντιστάσεις, η συστολική και διαστολική πίεση της πνευμονικής αρτηρίας αυξάνονται από την αρχή της εμφύσησης, με αυξητική τάση σε όλη την διάρκεια λόγω της υπερέκκρισης κατεχολαμινών. Η καρδιακή παροχή παρουσιάζει εξ’ αρχής λόγω της αυξημένης φλεβικής επιστροφής μια προοδευτική αύξηση, η οποία γίνεται σημαντική μετά τα 25 λεπτά της εμφύσησης και κατά την διάρκεια του μηχανικού αερισμού εξαιτίας της αυξημένης έκκρισης κατεχολαμινών. Οι συστηματικές αγγειακές αντιστάσεις δεν μεταβάλλονται. Το περιεχόμενο οξυγόνο στο αρτηριακό και μικτό φλεβικό αίμα εμφανίζει σημαντική μείωση μετά τα 20 λεπτά, αλλά το ποσοστό εξαγωγής του οξυγόνου από το οξυγονωμένο αίμα στους ιστούς δεν μεταβάλλεται, γεγονός που σημαίνει πως ο μεταβολισμός του οργανισμού δεν παρεκκλίνει προς τον αναερόβιο δρόμο. Το μεταφερόμενο οξυγόνο στο αρτηριακό αίμα εμφανίζει μια σημαντική αυξητική τάση μετά τα 20 λεπτά εξαιτίας της σημαντικής αύξησης της καρδιακής παροχής. Επομένως, η ενδοτραχειακή απνοϊκή οξυγόνωση για διάστημα 40 λεπτών με μέτριες ροές εμφύσησης δεν επηρεάζει κλινικώς σημαντικά την οξυγόνωση του αίματος, επιτρέποντας την διατήρηση ικανοποιητικής ιστικής οξυγόνωσης, ασφαλούς για την βιωσιμότητα του οργανισμού. Οι μεταβολές που επέρχονται στο κυκλοφορικό σύστημα και στην οξεοβασική ισορροπία αποδίδονται πλήρως στην σταδιακή υπερκαπνία και είναι πλήρως αναστρέψιμες με την επανέναρξη του μηχανικού αερισμού.