Η επίδραση της ολοκληρωμένης νευρομυϊκής (I.N.I.T.) στη θεραπευτική άσκηση ασθενών με χρόνια αυχεναλγία μηχανικής αιτιολογίας
Authors: Λύτρας Δημήτριος 
Published: September 2021

Σκοπός της διδακτορικής διατριβής ήταν να διερευνηθεί η επίδραση του συνδυασμού της Θεραπευτικής Άσκησης (ΘΑ) και της Ολοκληρωμένης Νευρομυϊκής Αναστολής (INIT) στην κλινική εικόνα και στην ποιότητα ζωής ασθενών με χρόνια αυχεναλγία μηχανικής αιτιολογίας. Σαράντα (40) συμμετέχοντες με χρόνια αυχεναλγία μηχανικής αιτιολογίας χωρίστηκαν σε δύο ομάδες των 20 ατόμων. Οι συμμετέχοντες ακολούθησαν το ίδιο πρωτόκολλο ΘΑ διάρκειας 10 εβδομάδων για τους μύες του αυχένα και των άνω άκρων, προσαρμοσμένο στις πιο πρόσφατες κατευθυντήριες γραμμές. Στην πρώτη ομάδα (ομάδα παρέμβασης) εφαρμόστηκε η ΙΝΙΤ αμέσως μετά από κάθε συνεδρία άσκησης, ενώ στη δεύτερη (ομάδα ελέγχου) εφαρμόστηκαν μόνο ασκήσεις χαλάρωσης. Η υποκειμενική αντίληψη του πόνου με την αναλογική οπτική κλίμακα, η λειτουργικότητα με το δείκτη ανικανότητας του αυχένα, η τοπική ευπάθεια των μυών του αυχένα με αλγόμετρο, το ενεργητικό εύρος του αυχένα με κυκλικό γωνιόμετρο, η μέγιστη ισομετρική δύναμη των μυών του αυχένα με δυναμόμετρο χειρός, η αντοχή στην κόπωση των καμπτήρων του αυχένα με ειδικές δοκιμασίες και η ποιότητα ζωής με το ερωτηματολόγιο 36-Item Short Form Survey (SF-36) αξιολογήθηκαν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη παρέμβαση, ενώ πραγματοποιήθηκαν επανέλεγχοι στον ένα, στους τρεις και στους έξι μήνες μετά την παρέμβαση. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα και οι δύο ομάδες παρουσίασαν σημαντική βελτίωση σε όλες τις προς εξέταση μεταβλητές μετά την παρέμβαση (p <.05), οι οποίες διατηρήθηκαν και για τις δύο ομάδες 6 μήνες μετά. Ωστόσο, η ομάδα παρέμβασης εμφάνισε περαιτέρω βελτίωση σε σχέση με την ομάδα ελέγχου στο σκορ της οπτικής αναλογικής κλίμακας πόνου (από την 2η εβδομάδα), στο δείκτη ανικανότητας του αυχένα (από την 6η εβδομάδα), στις τιμές του ουδού του πόνου του τραπεζοειδή (από τη 2η εβδομάδα) και του σπληνοειδή κεφαλικού (από 4η εβδομάδα), στη μέγιστη ισομετρική δύναμη της κάμψης του αυχένα (από την 4η εβδομάδα) και στη «συνολική σωματική υγεία» και τον «σωματικό πόνο» (από την 10η εβδομάδα). Όλες οι παραπάνω διαφορές μεταξύ των ομάδων διατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές 6 μήνες μετά την παρέμβαση (p<.05). Σε άλλες μεταβλητές, όπως στο εύρος της πλάγιας κάμψης του αυχένα, στο σκορ του Cranio-cervical flexion endurance test (CCFT) και στις τιμές του ουδού του πόνου του ανελκτήρα μυ της ωμοπλάτης και του στερνοκλειδομαστοειδή, οι διαφορές μεταξύ των ομάδων εντοπίστηκαν μόνο σε ενδιάμεσες μετρήσεις (4η και 6η εβδομάδα), ενώ ως προς το σκορ της συνολικής ψυχικής υγείας διαφορές μεταξύ των ομάδων εντοπίστηκαν μόνο κατά τον εξάμηνο επανέλεγχο. Συμπερασματικά, ο συνδυασμός της ΘΑ και της INIT βρέθηκε ότι ήταν περισσότερο αποτελεσματικός απ’ ότι η ΘΑ μόνη της, καθώς βελτίωσε σε μεγαλύτερο βαθμό και ταχύτερα την κλινική εικόνα και την ποιότητα ζωής των ατόμων με χρόνια αυχεναλγία μηχανικής αιτιολογίας. Προτείνεται η εφαρμογή περαιτέρω έρευνας, που να συνδυάζει τη ΘΑ με την εφαρμογή νευρομυϊκών τεχνικών σε ασθενείς με χρόνια αυχεναλγία, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτός ο συνδυασμός είναι περισσότερο κατάλληλος για τη συγκεκριμένη κατηγορία ασθενών.