bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Η επίδραση της χρόνιας κατανάλωσης καφέ στη λειτουργικότητα των αρτηριών
Authors: Τζιφός Βάιος
Published: September 2021

Σκοπός της μελέτης: Είναι γνωστό ότι η διαταραχή των ελαστικών ιδιοτήτων των μεγάλων αρτηριών σχετίζεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο στο γενικό πληθυσμό, καθώς και σε ειδικές υποομάδες. Επιπρόσθετα, έχει φανεί ότι η καφεΐνη ασκεί δυσμενείς επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστημα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η εκτίμηση της επίδρασης της χρόνιας κατανάλωσης καφεΐνης στις ελαστικές ιδιότητες της αορτής. Σχεδιασμός της μελέτης: Ο πληθυσμός της μελέτης μας περιελάμβανε 228 κλινικά υγιή άτομα (141 άνδρες μέσης ηλικίας 41.8 έτη και 87 γυναίκες με μέση ηλικία 41.9 έτη). Οι ελαστικές ιδιότητες της αορτής εκτιμήθηκαν μέσω της ταχύτητας αγωγής του σφυγμικού κύματος (ΤΑΣΚ) μεταξύ καρωτίδας και σύστοιχης μηριαίας αρτηρίας και μέσω του δείκτη ενίσχυσης (ΔΕ) του σφυγμικού κύματος. Οι συμμετέχοντες στη μελέτη είχαν αφεθεί να καταναλώνουν καφέ κατά βούληση για περισσότερο από 1 έτος και με βάση ερωτηματολόγιο ταξινομήθηκαν σε 4 κατηγορίες: κατηγορία μηδενικής κατανάλωσης, ήπιας κατανάλωσης, μέσης κατανάλωσης και κατηγορία μεγάλης κατανάλωσης. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε γραμμική συσχέτιση ανάμεσα στην κατανάλωση καφέ και την ταχύτητα αγωγής σφυγμικού κύματος όπως και τον ΔΕ του σφυγμικού κύματος. Συγκριτικά με την ομάδα που δεν κατανάλωνε καφέ, η ταχύτητα αγωγής σφυγμικού κύματος ήταν κατά 13% υψηλότερη, και ο ΔΕ βρέθηκε διπλάσιος (p < 0.01) στα άτομα που ανήκαν στην ομάδα με μεγάλη κατανάλωση καφέ (450 ml/ημέρα). Τα ευρήματα αυτά παρέμεναν στατιστικά σημαντικά ακόμη και μετά από διόρθωση ως προς την ηλικία, το φύλο, το κάπνισμα, το δείκτης μάζας σώματος, την ολική και την LDL χοληστερόλη, το επίπεδο γλυκόζης αίματος, τη μέση αρτηριακή πίεση και τη καρδιακή συχνότητα. Συμπεράσματα: Η χρόνια κατανάλωση καφέ έχει επιβλαβείς επιδράσεις επί της αορτικής σκληρίας και επί των ανακλώμενων κυμάτων, γεγονός το οποίο μπορεί να αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.
Monitoring of the decision making competence and adherence of patients with schizophrenia and schizoaffective disorder on lai treatment
Authors: Νυσταζάκη Μαρία
Published: September 2021

Εισαγωγή: Τα ενέσιμα αντιψυχωτικά μακράς δράσης είναι μεταξύ των διαθέσιμων φαρμακολογικών επιλογών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων συμμόρφωσης στη σχιζοφρένεια. Παρόλα τα οφέλη των ενέσιμων αντιψυχωτικών μακράς δράσης μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι η θεραπεία με τα παραπάνω σκευάσματα είναι κατά της βουλητικής επιλογής των ασθενών διότι στερούν τη δυνατότητα ελέγχου της φαρμακευτικής τους αγωγής. Η πληροφορημένη συγκατάθεση των ασθενών είναι μία απαραίτητη συνιστώσα στη σύγχρονη κλινική πρακτική, όμως κάποιες φορές, οι ασθενείς με σχιζοφρένεια στερούνται ικανότητας λήψης αποφάσεων. Η αξιολόγηση της ικανότητας αυτής αποτελεί σημαντικό κομμάτι της καθημερινής κλινικής πρακτικής για τους ασθενείς με σχιζοφρένεια.Μεοδολογία: Η παρούσα μελέτη διεξήχθη στην Depot κλινική της Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής του νοσοκομείου ΓΟΝΚ «Οι Άγιοι Ανάργυροι και στην Depot κλινική του Κοινοτικού Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα-Καισαριανής. Πρόκειται για μία μελέτη νατουραλιστική, όπου οι ασθενείς παρακολουθούνταν για διάστημα 26 μηνών τη χρονική περίοδο μεταξύ Μαρτίου 2011 και Σεπτεμβρίου 2014. Η κλιμακα MacCAT-T(Ικανότητας Λήψης Αποφάσεων Ψυχιατρικών Ασθενών Σχετικά με τη Θεραπεία τους) χτησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση της βουλητικής ικανότητας των ασθενών. Η συμμόρφωση αξιολογήθηκε βάση της προσέλευσης στα προγραμματισμένα ραντεβού των ασθενών στις παραπάνω Depot κλινικές. Η συμμόρφωση στην από του στόματος φαρμακευτική αγωγή των ασθενών αξιολογήθηκε με την κλίμακα DAI (Κλίμακα Αξιολόγησης Στάσης στη Φαρμακευτική Αγωγή).Αποτελέσματα: Συνολικά στη μελέτη συμμετείχαν 65 ασθενείς (55,4% άντρες και 44,6% γυναίκες), ή μέση ηλικία ήταν 44,2 χρόνια (SD=13,2 χρόνια). Οι ασθενείς εμφάνισαν αυξημένα ποσοστά κατανόησης(understanding) και αναγνώρισης(reasoning) της Διαταραχής και της Θεραπείας τους. Όσον αφορά τη συμμόρφωση στην από του στόματος φαρμακευτική αγωγή και στην ενέσιμη αγωγή μακράς δράσης τα ποσοστά ήταν 36,7% και 92% αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Σταθεροποιημένοι ασθενείς με σχιζοφρένεια σε ενέσιμη αντιψυχωτική αγωγή μακράς δράσης, εμφανίζουν ικανοποιητικά ποσοστά κατανόησης και αναγνώρισης της διαταραχής τους αλλά και της θεραπείας τους, καθιστόντας τους ικανούς για λήψη αποφάσεων όσον αφορά τα παραπάνω. Τα ενέσιμα αντιψυχωτικά μακράς δράσης αποτελούν φάρμακα εκλογής για ασθενείς που εμφανίζουν φτωχή συμμόρφωση στην από του στόματος φαρμακευτική αγωγή.
Γνωστική - γλωσσική αποκατάσταση σε Έλληνες ασθενείς με ήπια γνωστική διαταραχή και άνοια τύπου Αλτσχάιμερ
Authors: Νούσια Αναστασία
Published: September 2021

Ο σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η διερεύνηση της επίδρασης της Πολυσύνθετης Γνωστικής Παρέμβασης (ΠΣΓΠ) με έμφαση στα γλωσσικά ελλείμματα σε ασθενείς με ήπια Νόσο Αλτσχάιμερ (ΝΑ) και Ήπια Γνωστική Διαταραχή (ΗΓΔ) προσπαθώντας να καλύψει το βιβλιογραφικό κενό προσφέροντας επιστημονικά δεδομένα από την ταυτόχρονη γνωστική και γλωσσική παρέμβαση.Πιο αναλυτικά, κάθε ομάδα ασθενών χωρίστηκε σε δύο υπο-ομάδες: (α) μία που παρακολούθησε το πρόγραμμα εξάσκησης γνωστικών λειτουργιών με έμφαση στα γλωσσικά ελλείμματα για 15 εβδομάδες, 2 φορές την εβδομάδα με διάρκεια 50-55’ κάθε συνεδρία και πραγματοποίησε επιπλέον ασκήσεις για εξάσκηση στο σπίτι, και (β) μία ομάδα (ομάδα ελέγχου) η οποία δεν έλαβε καμία εξάσκηση. Πριν την έναρξη και μετά τη λήξη της παρέμβασης όλοι οι ασθενείς αξιολογήθηκαν με τη χρήση νευροψυχολογικών δοκιμασιών σε γνωστικούς και γλωσσικούς τομείς και ελέγχθηκαν τυχόν διαφορές στην επίδοσή τους.Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι η ομάδα που δέχτηκε την ΠΣΓΠ είχε αυξημένες επιδόσεις στους περισσότερους γνωστικούς και γλωσσικούς τομείς. Συγκεκριμένα, στους ασθενείς με ΗΓΔ η ΠΣΓΠ βελτίωσε τους τομείς της καθυστερημένης ανάκλησης, της αναγνώρισης, της κατονομασίας, της λεκτικής ευχέρειας, της προσοχής, καθώς και την ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών και τις εκτελεστικές λειτουργίες. Δεν παρατηρήθηκε βελτίωση στην επανάληψη και στην μνήμη εργασίας. Στην ομάδα ελέγχου δεν παρατηρήθηκε βελτίωση, αντίθετα μειώθηκε η επίδοσή τους με την επίδειξη στατιστικά σημαντικής διαφοράς στην καθυστερημένη ανάκληση, τη σημασιολογική λεκτική ευχέρεια και τη μνήμη εργασίας. Επίσης, αναδείχθηκαν στατιστικά περισσότερες σχέσεις μεταξύ γνωστικών και γλωσσικών λειτουργιών στην ομάδα παρέμβασης κατά την τελική μέτρηση, συγκριτικά με την αρχική μέτρηση, ενώ στην ομάδα ελέγχου παρατηρήθηκε μόνο μία συσχέτιση μεταξύ της σημασιολογικής λεκτικής ευχέρειας και της δοκιμασίας προσοχής/ταχύτητας επεξεργασίας, τόσο κατά την αρχική μέτρηση όσο και κατά την τελική μέτρηση.Όσον αφορά τους ασθενείς με ήπια ΝΑ, η ομάδα παρέμβασης βελτίωσε τις επιδόσεις της με στατιστικά σημαντική διαφορά στην καθυστερημένη μνήμη, την κατονομασία, τη σημασιολογική λεκτική ευχέρεια, τη μνήμη εργασίας, την προσοχή, την ταχύτητα επεξεργασίας και την οπτικοχωρική ικανότητα. Αντίθετα, στην ομάδα ελέγχου δεν παρατηρήθηκε βελτίωση σε καμία από τις νευροψυχολογικές δοκιμασίες κατά την τελική μέτρηση. Συγκεκριμένα αναδείχτηκε μείωση των μέσων όρων μετά το πέρας των 15 εβδομάδων με στατιστικά σημαντική διαφορά στους τομείς της καθυστερημένης μνήμης και της προσοχής. Επίσης, οι συσχετίσεις ανάμεσα στους γνωστικούς και γλωσσικούς τομείς φαίνεται να είναι περισσότερες στην ομάδα παρέμβασης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου όπου παρατηρείται μόνο μια συσχέτιση κατά την αρχική και τελική μέτρηση. Η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να προσφέρει επιστημονικά δεδομένα συμβάλλοντας στον κατάλληλο σχεδιασμό προγράμματων γνωστικής εξάσκησης.
Συσχέτιση της 25-υδροξύ-βιταμίνης D και καρδιαγγειακού κινδύνου
Authors: Νίτσα Αλκίπη
Published: September 2021

Τα καρδιαγγειακά νοσήματα, αποτελούν την κύρια αιτία θνησιμότητας στον δυτικό και ανεπτυγμένο κόσμο. Ο κύριος μηχανισμός εμφάνισής τους οφείλεται στην αθηροσκλήρωση.Με τον όρο αθηροσκλήρωση εννοείται μια χρόνια φλεγμονή του αγγειακού τοιχώματος που οφείλεται κυρίως στην συλλογή λίπους καθώς και αφρωδών κυττάρων.Η βιταμίνη D, αποτελεί ένα ιδιαίτερο χημικό μόριο στο οποί ανήκει στην κατηγορία των σεκοστεροειδών. Αποτελεί και ορμόνη αλλά και βιταμίνη και παράγεται από την έκθεση του οργανισμού στην υπεριώδη ακτινοβολία αλλά προσλαμβάνεται και από την τροφή. Η βιταμίνη D αποτελεί τον ρυθμιστή πολλών κυτταρικών διεργασιών και είναι απαραίτητη για την σωστή λειτουργία του οργανισμού. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον ρόλο της βιταμίνης D σε παθοφυσιολογικές καταστάσεις. Στην παρούσα μελέτη επιχειρήθηκε να γίνει συσχετισμός των επιπέδων βιταμίνης D, καθώς και άλλων βιοχημικών δεικτών και παραμέτρων, όπως ηCRP, η παραθορμόνη, το β-νατριουρητικό πεπτίδιο, η τροπονίνη, το ενδοκυτταρικό ασβέστιο και η συγκέντρωση λιπιδίων σε ομάδες υγιών εθελοντών δοτών και ομάδες ασθενών με καρδιαγγειακό κίνδυνο.Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν πως στην ομάδα των ασθενών, τα επίπεδα βιταμίνης D ήταν σημαντικά χαμηλότερα, χωρίς αυτό να συνοδεύεται και από μειωμένα επίπεδα παραθορμόνης. Επιπλέον, η συγκέντρωσή ασβεστίου ήταν μειωμένη στην παθολογική ομάδα.Τέλος, η CRP ως δείκτης φλεγμονής καθώς και οι ειδικοί δείκτες καρδιακής βλάβης BNP και τροπονίνη ήταν ιδιαίτερα αυξημένοι στην παθολογική ομάδα.Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης αποτελούν σημαντική επιβεβαίωση για ον ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο της βιταμίνης Dστα καρδιαγγειακά νοσήματα και περεταίρω μελέτες κρίνονται απαραίτητες για την πλήρη κατανόησης των μηχανισμών δράσης της.
Σύνθεση νέων αζωτούχων και βοριούχων παραγώγων β-κετονοξέων και αξιολόγηση της βιολογικής τους δράσης
Authors: Μανιαδάκη Άννα
Published: September 2021

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή πραγματοποιήθηκε ο σχεδιασμός της συνθετικής πορείας, η πραγματοποίηση της σύνθεσης και ο χαρακτηρισμός νέων αζωτούχων και βοριούχων παραγώγων β-κετονοξέων με αναμενόμενη αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση, καθώς και η αξιολόγηση της δράσης αυτής. Για το λόγο αυτό, αναπτύχθηκαν νέα γενικά συνθετικά πρωτόκολλα, τα οποία περιλαμβάνουν, αρχικά, την παρασκευή Ν-αρυλοκαρβονυλοϋδραζονών του β-κετονοξέος 3-οξο-2-(2'-φαινυλυδραζονο) βουτανοϊκού οξέος, και στη συνέχεια, την κατεργασία των παραπάνω υδραζονικών υποστρωμάτων με αντιδραστήρια που περιέχουν βόριο και συγκεκριμένα, με τριοξικό βόριο και φαινυλοβορονικό οξύ, σε κατάλληλες συνθήκες. Με τον τρόπο αυτό, συντέθηκε σε πολύ καλές αποδόσεις μία σειρά καρβονυλοϋδραζονικών υποστρωμάτων με ποικιλία υποκαταστατών και τα αντίστοιχα ακετοξυ και φαινυλο ετεροδικυκλικά βοριούχα παράγωγα. Τόσο τα υδραζονικά υποστρώματα, όσο και τα βοριούχα ετεροδικυκλικά παράγωγα είναι νέες ενώσεις και ταυτοποιήθηκαν από τα φασματοσκοπικά τους δεδομένα IR, 1Η NMR, 13C NMR και 11Β NMR, από τα φάσματα μαζών τους και τη στοιχειακή ανάλυση ή τη μέτρηση HRMS. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν αναλύσεις μονοκρυστάλλου με ακτίνες-Χ για αντιπροσωπευτικά παράγωγα κάθε σειράς ενώσεων. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε in vitro έλεγχος της δραστικότητας των παραπάνω τάξεων ενώσεων. Προσδιορίστηκε η αλληλεπίδραση των παραγώγων με τη σταθερή ελεύθερη ρίζα του 1,1-διφαινυλο-2-πικρυλυδραζιλίου (1,1-diphenyl-2-picrylhydrazyl, DPPH), η ικανότητά τους να αναστέλλουν τη λιπιδική υπεροξείδωση του λινελαϊκού οξέος που προκαλείται από την παρουσία του διυδροχλωρικού 2,2'-αζω-δις-2-αμιδινοπροπανίου (2,2'-azobis-2-amidimino-propane dihydrochloride, ΑΑΡΗ) και η ικανότητά τους να αναστέλλουν τη δράση της φυτικής λιποξυγονάσης (lipoxygenase, LOX). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ορισμένες από τις νέες ενώσεις παρουσιάζουν ικανοποιητική συνδυασμένη αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση και δύναται να χρησιμοποιηθούν ως οδηγοί ενώσεις για το σχεδιασμό ισχυρότερων αντιοξειδωτικών/αντιφλεγμονωδών παραγόντων.Τέλος, μελετήθηκε η επίδραση οξειδωτικών παραγόντων, όπως το διακετοξυϊωδοβενζόλιο (phenyliodoso diacetate, PIDA) και ο τετραοξικός μόλυβδος (lead tetraacetate, LTA) στα υδραζονικά υποστρώματα του 3-οξο-2-(2'-φαινυλυδραζονο)βουτανοϊκού οξέος, με αποτέλεσμα το σχηματισμό νέων αζωτούχων παραγώγων υδραζιδίου-υδραζόνης μέσω αποκαρβοξυλίωσης των αρχικών υποστρωμάτων.Συμπερασματικά, αξίζει να σημειωθεί ότι με την ανάπτυξη των νέων πρωτοκόλλων σύνθεσης επιτεύχθηκε η παρασκευή νέων ετεροδικυκλικών παραγώγων με τετραεδρικό βόριο και ποικιλία υποκαταστατών στο ετεροκυκλικό σύστημα με τρόπο απλό, σύντομο και οικονομικό. Οι παραπάνω αντιδράσεις σύνθεσης των βοριούχων παραγώγων αποτελούν το πρώτο παράδειγμα κυκλοσυμπύκνωσης αντιδραστηρίων βορίου με ιμινικό υδροξύλιο.
Ζητήματα εφαρμογής της ποινικής νομοθεσίας προστασίας του περιβάλλοντος
Authors: Αλμπούρας Γεώργιος
Published: September 2021

Στόχος της διατριβής είναι η ανάλυση σε βάθος του γενικού περιβαλλοντικού εγκλήματος, σε συσχετισμό πάντα με το ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο. Η λεπτομερειακή προσέγγιση αποβλέπει στην επίλυση των ερμηνευτικών θεωρητικών ζητημάτων, με απώτερο σκοπό να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο της πράξης και να δώσει στο ποινικό περιβαλλοντικό δίκαιο μια κάποια ώθηση. Ειδικότερα: α) Να καταστήσει τούτο περισσότερο γνωστό, στις λεπτομερειακές του συνιστώσες, αποσκοπώντας στην επαύξηση της εξοικείωσης με αυτό και στην ευαισθητοποίηση έναντι του περιβαλλοντικού αγαθού, β) Να απενοχοποιήσει τη διάταξη του γενικού περιβαλλοντικού εγκλήματος από τη σκιά της αντισυνταγματικότητας, γ) Να δώσει το έναυσμα για τη βαθύτερη μελέτη της συρροής των ποινικών με τις διοικητικές κυρώσεις στο μέλλον, εν όψει της αναγκαστικά συνοπτικής αναφοράς του ζητήματος, προς διάσωση του εθνικού κυρωτικού συστήματος, δ) Να προβάλει τη γαλλική θεωρία της μεταβίβασης εξουσιών, με την προσδοκία του προσανατολισμού της ελληνικής σκέψης προς την ουσιαστικότερη αυτή προσέγγιση της ευθύνης των εκπροσώπων των νομικών προσώπων, ε) Να αναλύσει τα επί μέρους περιβαλλοντικά εγκλήματα του άρθρου 28 του Ν 1650/1986, ώστε να δύναται τόσο ο θεωρητικός όσο και ο νομικός της πράξης να εμβαθύνει στη φύση και λειτουργία του καθενός από αυτά, στ) Με την επεξεργασία του ζητήματος της πολιτικής αγωγής να καταστεί δυνατό το άνοιγμα του κλειστού μέχρι τώρα δρόμου για την εκζήτηση της αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημίας στην Ελλάδα, ζ) Η μελέτη δε των ζητημάτων της συρροής φιλοδοξεί να οριοθετήσει καλύτερα το πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του γενικού περιβαλλοντικού εγκλήματος, τόσο μεταξύ τους όσο και σε σχέση με τα περιβαλλοντικά εγκλήματα ειδικών ποινικών νόμων, ώστε να φέρει στην επιφάνεια νέες μορφές διώξεων, για την αποτελεσματικότερη σε βάθος και έκταση προστασία του περιβαλλοντικού αγαθού, η) Τελικά, να αποτελέσει πνευματική απόλαυση για τον μελετητή της, να του ανοίξει νέους ορίζοντες αναζητήσεων, να προσφέρει θεωρητικές αλλά και πρακτικές λύσεις γενικότερα, καθώς και ένα υπόδειγμα για θεωρητική νομική εργασία με αυταπάρνηση και αφοσίωση στο αντικείμενο αλλά και πλήρη απελευθέρωση του πνεύματος, όπως τη βίωσε ο ίδιος ο γράφων.
Θειική δεϋδροεπιανδροστερόνη, αντίσταση στην ινσουλίνη και εκτίμηση του όγκου των ωοθηκών σε Ελληνίδες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS)
Authors: Χριστοδουλάκη Χρυσή
Published: September 2021

Το Σύνδρομο των Πολυκυστικών Ωοθηκών είναι η πιο συχνή ενδοκρινολογική διαταραχή κατά την αναπαραγωγική ηλικία των γυναικών με ένα ποσοστό επίπτωσης που κυμαίνεται από 6-17%. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η συσχέτιση ανάμεσα στην θειϊκή δευδροεπιανδροστερόνη (DHEAS) ορμόνη των επινεφριδίων , την αντίσταση στην ινσουλίνη και την υπερηχογραφική εκτίμηση του όγκου των ωοθηκών σε Ελληνίδες γυναίκες με διάγνωση Σύνδρομου πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) σύμφωνα με τα κριτήρια του NIH 1990 και τα κριτήρια του Rotterdam 2003.Ασθενείς και Μέθοδος: Στην μελέτη εντάχθηκαν νεαρές γυναίκες ηλικίας 17-35 ετών που προσήλθαν στο εξωτερικό ιατρείο Γυναικολογικής Ενδοκρινολογίας - Παιδικής και Εφηβικής Γυναικολογίας του Nοσοκομείου “Αττικόν ”. Καταγράφηκαν 367 ασθενείς από τις οποίες 321 πληρούσαν τα κριτήρια. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε κλινική αξιολόγηση ,βιοχημικές και ορμονικές αναλύσεις σε υπερηχογραφικό έλεγχο και σε καμπύλη γλυκόζης -ινσουλίνης με 75 γρ γλυκόζης.Αποτελέσματα: Η ανάλυση συσχέτισης αποκάλυψε μια σημαντική αρνητική συσχέτιση της DHEA-S με τον μέσο όγκο της δεξιάς και της αριστεράς ωοθήκης και με τον μέγιστο όγκο της μεγαλύτερης ωοθήκης. Αυτό το εύρημα παρέμεινε σημαντικό μετά τη ρύθμιση για την ηλικία και το BMI (β ± SE = -0,39 ± 0,17, p =0,023 στην περίπτωση του μέσου όγκου των ωοθηκών και β ± SE = -0,36 ± 0,17, p =0,032 στην περίπτωση του μέγιστου όγκου του μέγιστου όγκου των ωοθηκών).Συμπέρασμα: Τα ευρήματα της μελέτης μας αποκαλύπτουν μια σαφή αρνητική συσχέτιση της DHEA-S με τον όγκο των ωοθηκών. Μέχρι σήμερα, ωστόσο, τα στοιχεία στον τομέα αυτό περιορίζονται σε πειραματικά ζωικά μοντέλα. Απαιτούνται μελλοντικές κλινικές μελέτες στον τομέα αυτό για την επιβεβαίωση των ευρημάτων μας
Η αρχή της ισότητας των όπλων και τα διαδικαστικά προνόμια του δημοσίου στην πολιτική δίκη
Authors: Βεζυρτζή Αναστασία
Published: September 2021

Στόχος της διατριβής είναι η μονογραφική προσέγγιση της αρχής της ισότητας των όπλων στο πλαίσιο της πολιτικής δίκης, ώστε να αναδειχθεί η συμβολή της στην πραγμάτωση του μεγάλου αγαθού που λέγεται κράτος δικαίου, αλλά και να καταδειχθούν οι πλείστες δυστυχώς παραβιάσεις της σε επίπεδο διαδικαστικών προνομίων του Δημοσίου. Το πρώτο κεφάλαιο έχει καθαρώς εισαγωγικό της γενικής ιδέας της ισότητας χαρακτήρα, ενώ επιχειρείται και μια προσέγγιση της νομικής ισότητας, τόσο σε επίπεδο Συντάγματος, όσο και σε επίπεδο θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύονται τα ιστορικά, δικαιοπολιτικά και νομοθετικά θεμέλια της αρχής της ισότητας των διαδίκων, ως ακρογωνιαίου λίθου μιας χρηστής δίκης. Επίσης, παρουσιάζονται οι ειδικότερες εκφάνσεις της αρχής σε δικονομικό επίπεδο, και συγκεκριμένα της ίσης μεταχείρισης από το νόμο και της ίσης μεταχείρισης από τον δικαστή. Με αρωγό την πλούσια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σκιαγραφείται εν συνεχεία εννοιολογικά η αρχή της ισότητας των όπλων. Τέλος, η διατριβή τάσσεται υπέρ της απαρέγκλιτης τήρησης της τυπικής ισότητας των διαδίκων στο χώρο του δικονομικού δικαίου, καθώς δικαστική στάθμιση με άνισους για όλους τους διαδίκους όρους ισοδυναμεί με άρνηση παροχής έννομης προστασίας. Μάλιστα, τυχόν περιορισμός της τυπικής ισότητας λόγω της ανάγκης προστασίας του γενικότερου συμφέροντος θα πρέπει να γίνεται σε εξόχως ακραίες περιπτώσεις. Στο τρίτο κεφάλαιο διαχωρίζονται οι περιπτώσεις όπου ο δικονομικός νομοθέτης εισάγει ορισμένης μορφής εύνοια υπέρ του ενός ή του άλλου διαδίκου προκειμένου να πραγματώσει ουσιαστικά την τυπική ισότητα, οι ρυθμίσεις που συνιστούν ανεκτές ή φαινομενικές μόνο αποκλίσεις της διαδικαστικής ισότητας και τέλος οι διατάξεις που πράγματι την παραβιάζουν. Όπως καταδεικνύεται ξεκάθαρα στη διατριβή στο σύστημα του ΚΠολΔ οι ρωγμές είναι οριακές και σπάνιες στις σχέσεις μεταξύ των ιδιωτών. Αντίθετα, στη Χώρα μας η παραβίαση της ισότητας των όπλων εντοπίζεται στο νοσηρό φαινόμενο της διαδικαστικής υπεροπλίας του Δημοσίου. Στο τέταρτο κεφάλαιο επισημαίνονται επώνυμα τα δικονομικά προνόμια του Δημοσίου τόσο στο πλαίσιο της διαγνωστικής διαδικασίας, όσο και στο πλαίσιο της αναγκαστικής εκτέλεσης. Ένα από τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από την αναλυτική επισκόπησή τους είναι ότι πολλές από τις αποκλίνουσες υπέρ του Δημοσίου ρυθμίσεις δεν εξακολουθούν να υπηρετούν με ορατό τρόπο, συγκεκριμένο και υπαρκτό σήμερα δημόσιο συμφέρον. Στο πέμπτο κεφάλαιο η μελέτη πραγματεύεται το ζήτημα των έννομων συνεπειών της παραβίασης της ισότητας των όπλων, καταλήγοντας ότι αποτελεί ανορθόδοξη δογματικά επιλογή η υιοθετούμενη από την εγχώρια νομολογία, αλλά και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μεθόδευση της επέκτασης των προνομίων του Δημοσίου και στους ιδιώτες. Στο έκτο και τελευταίο κεφάλαιο γίνεται μια προσπάθεια οριοθέτησης της αρχής της ισότητας των όπλων στο πλαίσιο της διαιτησίας, της διαμεσολάβησης και της διοικητικής διαδικασίας ελέγχου του ανταγωνισμού.
Ανάπτυξη βελτιωμένων τεχνικών ελέγχου ταχύτητας και εξοικονόμησης ενέργειας σε συστήματα ηλεκτρικής κίνησης
Authors: Ζαμπούρ Νικόλαος
Published: September 2021

Η βελτίωση της ταχύτητας και ποιότητας απόκρισης καθώς και η αύξηση της απόδοσης ενός ελεγχόμενου ηλεκτροκινητήριου συστήματος είναι ιδιαίτερα επίκαιρα θέματα. Αν και οι παραπάνω στόχοι έχουν ερευνηθεί εκτενώς από την επιστημονική κοινότητα, η ανάπτυξη μιας γενικευμένης τεχνικής ελέγχου για όλες τις εναλλασσόμενου ρεύματος ηλεκτρικές μηχανές που θα επιτυγχάνει αυξημένη απόδοση και βελτιωμένη απόκριση ταχύτητας παραμένει ακόμη ένα ανοικτό ερευνητικό πεδίο. Έτσι, ο στόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι διττός και μπορεί να επιμεριστεί σε δύο ανεξάρτητες ως προς την υλοποίηση, αλλά και άρρηκτα συνδεδεμένες ως προς τη βελτιστοποίηση του ελεγχόμενου ηλεκτροκινητήριου συστήματος ερευνητικές κατευθύνσεις. Ειδικότερα: Ο πρώτος στόχος είναι η μελέτη της απόκρισης των συστημάτων ηλεκτρικής κίνησης και η ανάπτυξη μιας γενικευμένης τεχνικής ελέγχου ταχύτητας, η οποία θα είναι αυτορρυθμιζόμενη ως προς τις παραμέτρους της και θα μπορεί να εφαρμόζεται σε κάθε τύπο τριφασικής μηχανής εναλλασσόμενου ρεύματος (επαγωγικές και σύγχρονες μηχανές). Ο δεύτερος στόχος είναι η μελέτη των συστημάτων ανάκτησης/αποθήκευσης ενέργειας (εφεξής Συστήματα Ανάκτησης/Αποθήκευσης Ενέργειας-ΣΑ/ΑΕ) για βελτίωση της απόδοσης των ελεγχόμενων συστημάτων ηλεκτρικής κίνησης. Ειδικότερα, στόχος είναι η ανάπτυξη μιας τεχνικής ελέγχου που θα επιτυγχάνει βέλτιστη εκμετάλλευση της ενέργειας πέδησης, μέσω της μέγιστης αξιοποίησης του αποθηκευτικού μέσου και αύξησης της διάρκειας ζωής του (χρησιμοποιώντας την τοπολογία του αμφίδρομου DC/DC μετατροπέα ισχύος, συνδεδεμένο στο dc-δίαυλο του συστήματος οδήγησης). Συνεπώς, ο τελικός στόχος της διδακτορικής διατριβής είναι η ανάπτυξη ενός συνδυασμένου συστήματος οδήγησης και ανάκτησης ενέργειας πέδησης με βελτιωμένη απόκριση, αυτόματη ρύθμιση των παραμέτρων του ελεγκτή ταχύτητας, αυξημένο βαθμό απόδοσης μέσω μέγιστης εκμετάλλευσης της ενέργειας πέδησης και του αποθηκευτικού υλικού και αύξηση της διάρκειας ζωής του. Η αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων μεθόδων ως προς την υλοποίηση και την επίτευξη των παραπάνω στόχων θα επιβεβαιώνεται μέσω αποτελεσμάτων προσομοίωσης και πειραματικών αποτελεσμάτων σε επίπεδο εργαστηριακής εξομοίωσης συστήματος ηλεκτρικής κίνησης καθώς και σε μια πραγματική εφαρμογή συστήματος ηλεκτρικής κίνησης. Ως τέτοια εφαρμογή επιλέχθηκε ο ανελκυστήρας.
Χαμηλής συχνότητας νευρομυϊκή ηλεκτρική διέγερση των σκελετικών μυών των κάτω άκρων και νεοαγγειογένεση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια με χαμηλό κλάσμα εξώθησης
Authors: Μαγκούτης Νικόλαος
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η χαμηλής συχνότητας νευρομυική ηλεκτρική διέγερση (ΝΜΗΔ) των σκελετικών μυών των κάτω άκρων, μία εναλλακτική μορφή άσκησης σε ασθενείς που δεν είναι σε θέση ή δεν θέλουν να ασκηθούν φυσικά, βελτιώνει την κλινική εικόνα και αγγειοδιασταλτική ικανότητα των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ). Προσπαθήσαμε, λοιπόν, να εκτιμήσουμε την επίδραση της ΝΜΗΔ στα επίπεδα του αυξητικού παράγοντα Α του αγγειακού ενδοθηλίου (Vascular Endothelial Growth Factor-A, VEGF-A), των ενδοθηλιακών προγονικών κυττάρων (Endothelial Progenitor Cells, EPCs), και των CD34+ κυττάρων σε ασθενείς με ΚΑ με χαμηλό κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας (Left Ventricular Ejection Fraction, LVEF) (<40%).Μέθοδοι: Τυχαιοποιήσαμε 27 αθενείς με ΚΑ με χαμηλό κλάσμα εξώθησης, ηλικίας 72 ετών, με συμπτώματα κατηγορίας ΙΙ/ΙΙΙ κατά ΝΥΗΑ σε πρόγραμμα FES ή sham διέγερσης 6 εβδομάδων. Μετρήσαμε τα επίπεδα των VEGF-A, EPCs και CD34+ κυττάρων αρχικά και μετά την θεραπεία σε συνδυασμό με κλινικούς, λειτουργικούς και βιοχημικούς δείκτες.Αποτελέσματα: Τα αρχικά δημογραφικά, οι μετρήσεις σοβαρότητας της ΚΑ (κατηγοριοποίηση κατά NYHA, LVEF, BNP, λόγος Ε/Ε΄) και οι επιλεγμένοι δείκτες αγγειογένεσης (VEGF-A, CD34+ κύτταρα) δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ των δύο ομάδων, εκτός από τα EPCs, τα οποία ήταν λιγότερα στην ομάδα FES (p=0.003).H FES προκάλεσε σημαντικά μεγαλύτερη αύξηση στα επίπεδα των VEGF-A [∆-VEGF-A, 98.7pg/mL (21.6), στην ομάδα FES έναντι 3.1pg/mL (12.5), στην ομάδα της sham διέγερσης, p=0.002], ενώ υπήρξε μια τάση μεγαλύτερης αύξησης των EPCs στην ομάδα FES σε σχέση με την ομάδα sham [5.3% of CD34+ (1.4) έναντι 0.1 (0.8), p=0.092] και των CD34+ κυττάρων στην ομάδα FES [2572.7 cells/mL (1119.70] σε σχέση με μια σημαντική πτώση των αντίστοιχων επιπέδων στην ομάδα sham [-852.9 (1278.6), p=0.060]. Εξάλλου, η FES βελτίωσε σημαντική την κατηγοριοποίηση κατά NYHA (p<0.001), την διανυθείσα απόσταση κατά την δοκιμασία βάδισης των 6 λεπτών (6-minute walking distance, p<0.001), τα επίπεδα του BNP (p<0.001), ενώ μείωσε σημαντικά και τον λόγο Ε/Ε΄(p<0.001). Οι μεταβολές των VEGF-A και των EPCs συσχετίστηκαν με στατιστικά σημαντικό τρόπο με την 6-MWD (rho=0.549, p=0.003 and rho=0.684, p<0.001, αντίστοιχα) καθώς και η μεταβολή των CD34+ κυττάρων τόσο με τη μεταβολή της 6MWD (rho=0.648, p<0.001) όσο και με τη μεταβολή του λόγου Ε/Ε΄(rho=-0.597, p=0.001). Συμπέρασμα: Η FES φαίνεται ότι επάγει την έκφραση των VEGF-A και κινητοποιεί τα CD34+ κύτταρα και τα EPCs σε συνδυασμό με βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας και αιμοδυναμικών παραμέτρων σε ασθενείς με ΚΑ με χαμηλό LVEF.
Επίδραση ορμονικών και βιοχημικών παραμέτρων στο μαστό γυναικών με μείζονα μεσογειακή αναιμία
Authors: Μπλέτσα Γαρυφαλιά
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Να διαπιστώσουμε αν ο μαστός γυναικών με μείζονα β-μεσογειακή αναιμία παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες. ΜΕΘΟΔΟΣ: 66 γυναίκες με επιβεβαιωμένη διάγνωση ομόζυγης β-μεσογειακής αναιμίας υπεβλήθησαν σε μαστογραφία. Καταγράφηκε η πυκνότητα του μαστού τόσο κατά BIRAD-Sόσο και κατά ACR καθώς και το ιστορικό τους: ηλικία, ηλικία πρώτης μετάγγισης, ηλικία έναρξης αποσιδήρωσης, ιστορικό καρκίνου του μαστού σε πρώτου βαθμού συγγενείς, ηλικίαέναρξης εμμήνου ρύσεως, ήταν φυσική ή φαρμακευτική, άσκηση, σακχαρώδης διαβήτης. Ταυτόχρονα με τη μαστογραφία πραγματοποιήθηκε αιμοληψία για τη μέτρηση των επιπέδων της φερριτίνης, LH, FSH, E2, PRG στον ορό των ασθενών και υπολογίστηκε το BMI. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην μονοπαραγοντική ανάλυση το ACR ήταν ισχυρά συσχετισμένο με μη κατατοπιστικό/διαφωτιστικό BIRADS (BIRADS 0). To ACR ήταν αντιστρόφως ανάλογο από την παρουσία σακχαρώδους διαβήτη και υψηλών επιπέδων φερριτίνης. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση ο σακχαρώδης διαβήτης και τα υψηλά επίπεδα φερριτίνης ήτανανεξαρτήτως συνδεδεμένα με μικρή πυκνότητα μαστού. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Αυτή η μελέτη δείχνει για πρώτη φορά τις ιδιαιτερότητες του μαστού γυναικών με μείζονα β-μεσογειακή αναιμία.
Εταιρείες ανάγνωσης
Authors: Δημητρίου Γιαννούλα
Published: September 2021

Από το δεύτερο μισό του 18ου αι., σύμφωνα με τους μελετητές της ιστορίας της ανάγνωσης, σημειώθηκε μια επανάσταση, η οποία αφορούσε στην επικράτηση της «εκτεταμένης» ανάγνωσης έναντι της «εντατικής». Τη θέση της δια βίου εντατικής επαναληπτικής ανάγνωσης ορισμένου αριθμού αντιπροσωπευτικών κειμένων κατέλαβε μια εκτεταμένη ανάγνωση που κατανάλωνε νέα και διαφορετικά αναγνώσματα για προσωπική ευχαρίστηση με τρόπο κοσμικό και ανεξάρτητο. Οι προϋποθέσεις για τη μεταβολή αυτή αλλά και οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές της προεκτάσεις είναι αλληλοεξαρτώμενες.Η γραφή και η φιλολογία αποτέλεσαν το πεδίο άσκησης της αυτοσυνειδησίας των διανοουμένων και η ανάγνωση κατέστη μια διαδικασία χειραφέτησης. Οι άντρες στο πλαίσιο της χειραφέτησης από τους περιορισμούς της φεουδαρχικής κοινωνίας αφιέρωναν περισσότερο χρόνο στην ανάγνωση της πολιτικής ειδησεογραφίας και την ανάγνωση εντύπων σχετικών με το επάγγελμά τους. Η ανάγνωση αυτή που χαρακτήρισε την αστική τάξη του 18ου και 19ου αι. δρομολογήθηκε διαμέσου αφενός της δανειστικής βιβλιοθήκης και αφετέρου των Αναγνωστικών Εταιρειών.Δηλαδή οι νέες αναγνωστικές τάσεις διαμόρφωσαν με τη σειρά τους καινοφανείς τρόπους οργάνωσης του αναγνωστικού κοινού. Δίπλα στους ιδιώτες αγοραστές βιβλίων εμφανίστηκε και ο «θεσμικά οργανωμένος αναγνώστης». Στην Ευρώπη του 18ου αι. ο πολλαπλασιασμός των Cabinets de lecture ή gabinetti di lettura που εφοδιάστηκαν με βιβλιοθήκη, αγόρασαν νέα βιβλία και εφημερίδες τα οποία έθεσαν στη διάθεση των μελών τους μαζί με άλλα έντυπα τροφοδοτούσαν τη σκέψη και τη συζήτηση.Επιτρέποντας στους αναγνώστες να αυξήσουν σημαντικά τον όγκο των αναγνωσμάτων τους μετέβαλαν ριζικά και τον τρόπο ανάγνωσης, έπλασαν ένα νέο είδος αναγνώστη που διαβάζει περισσότερο, πιο γρήγορα και πιο καινούρια κείμενα. Οι Ιόνιοι (κυρίως οι νέοι αστοί) με γρήγορα αντανακλαστικά έφεραν τις νέες αναγνωστικές τάσεις στα καθ’ ημάς και ενήργησαν ώστε να εκμεταλλευτούν τους νέους θεσμούς προς όφελός τους τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά.
Προηγμένες τεχνικές ελέγχου με χρήση μεθόδων βελτιστοποίησης σε έξυπνα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας με μεγάλη διείσδυση διανεμημένης παραγωγής
Authors: Κρυωνίδης Γεώργιος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή έχει ως αντικείμενο την ανάπτυξη προηγμένων τεχνικών ελέγχου σε έξυπνα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας με μεγάλη διείσδυση διανεμημένης παραγωγής. Στόχος των προηγμένων τεχνικών ελέγχου είναι η αποτελεσματική ρύθμιση της τάσης και η εξασφάλιση της βέλτιστης λειτουργίας του δικτύου, εφαρμόζοντας ένα ή περισσότερα κριτήρια βελτιστοποίησης. Αρχικά, αναπτύσσεται ένα νέο θεωρητικό πλαίσιο λειτουργίας των δικτύων διανομής ηλεκτρικής ενέργειας το οποίο αποσκοπεί στη ρύθμιση της τάσης και στην ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση των ωμικών απωλειών. Βασικό χαρακτηριστικό του θεωρητικού πλαισίου αποτελεί η χρήση μιας λογικής αλληλουχίας κανόνων για το συντονισμό της λειτουργίας των στοιχείων του δικτύου που συμμετέχουν στην παραπάνω διαδικασία. Το προτεινόμενο λειτουργικό σχήμα εμφανίζει παραπλήσια απόδοση με τη χρήση συμβατικών τεχνικών βελτιστοποίησης, παρουσιάζοντας, ωστόσο, μικρό υπολογιστικό κόστος. Επιπλέον, υπερτερεί έναντι των συμβατικών μεθόδων που έχουν προταθεί στη διεθνή βιβλιογραφία. Στη συνέχεια, προτείνονται δύο νέες τεχνικές ελέγχου για την αποτελεσματική εφαρμογή του παραπάνω θεωρητικού πλαισίου στα έξυπνα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας. Οι προτεινόμενες τεχνικές βασίζονται στη χρήση ενός τηλεπικοινωνιακού συστήματος για τη μετάδοση κατάλληλων πληροφοριών, οι οποίες σχετίζονται με την κατάσταση του δικτύου. Επίσης, παρουσιάζουν μειωμένη υπολογιστική πολυπλοκότητα και γρήγορη απόκριση σε μεταβολές της τάσης. Ακολουθεί η παρουσίαση μιας νέας αποκεντρωμένης τεχνικής ελέγχου που στοχεύει στη βελτίωση της λειτουργίας του συστήματος αλλαγής τάσης υπό φορτίο και πιο συγκεκριμένα στη μείωση της συχνότητας αλλαγής της θέσης του. Η προτεινόμενη μέθοδος χρησιμοποιεί τη διαθέσιμη άεργη ισχύ των μονάδων διανεμημένης παραγωγής για τη ρύθμιση της άεργης ισχύος που ρέει στον μετασχηματιστή υψηλής τάσης / μέσης τάσης και χαρακτηρίζεται από μικρή υπολογιστική πολυπλοκότητα, διευκολύνοντας την εφαρμογή της στα δίκτυα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Τέλος, προτείνεται μια νέα μέθοδος επίλυσης του προβλήματος πολυκριτηριακής βελτιστοποίησης. Η προτεινόμενη μέθοδος χωρίζεται σε δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο επιλύεται ένα απλοποιημένο πρόβλημα πολυκριτηριακής βελτιστοποίησης. Στο δεύτερο στάδιο εφαρμόζεται ένα συνδυαστικό μοντέλο ελέγχου άεργης ισχύος, το οποίο συνδυάζει τις τεχνικές ελέγχου που αναπτύχθηκαν παραπάνω. Η προτεινόμενη μεθοδολογία χαρακτηρίζεται από μικρό υπολογιστικό κόστος και εμφανίζει παραπλήσια απόδοση με τη χρήση συμβατικών μεθόδων επίλυσης.
Οδυσσέας Ελύτης
Authors: Κουρούπη Μαρία
Published: September 2021

Η διατριβή φέρει τον τίτλο: «Οδυσσέας Ελύτης: Η ‘Ισόβια Στιγμή’ και ο ‘Προπατορικός Παράδεισος’. Σπουδή Κοσμολογικού Μύθου.» και αφορά στα θέματα: πραγματικό, χρόνος και (λογοτεχνικός) μύθος. Ο στόχος της μελέτης συνοψίζεται στην εξέταση των τριών θεμάτων (Πραγματικό, Χρόνος, Μύθος) στο σύνολο του ποιητικού έργου του Ελύτη, σε σχέση με το ξεκίνημα και την αφομοίωση της υπερρεαλιστικής θεωρίας, την φάση της κρυστάλλωσης της ποιητικής και της ποίησής του. Όσο αφορά στη μεθοδολογία εξετάζεται η «Θεματική Μέθοδος» ανάλυσης των κειμένων της συγκεκριμένης μελέτης, η οποία συνδέεται με τον κλάδο των θεματικών σπουδών και κυρίως με την συγκριτική γραμματολογία, η οποία μελετά κείμενα διαφόρων εποχών ή και εθνών ως προς τα κοινά τους «θέματα».Ορίζονται και οριοθετούνται οι όροι: «θέμα» και «μοτίβο», καθώς και οι τύποι οργάνωσης των θεματικών αυτών στοιχείων. Παρουσιάζονται οι βασικές θεωρητικές αρχές των κριτικών, που πλαισιώνουν την Θεματική Κριτική, όπως: η Φαινομενολογική Κριτική, η Σχολή της Γενεύης και οι θεωρητικές αρχές των Bachelard και Jung.Η μελέτη τελειώνει με τα Συμπεράσματα, όπου αξιολογούνται τα ευρήματά της και επιβεβαιώνεται η αρχική υπόθεση εργασίας. Πώς, δηλαδή, ο Ελύτης αν και δέχεται αρκετές αρχές του υπερρεαλισμού, διατηρεί το θέμα και το σύμβολο, τόποι και οι δύο της παραδοσιακής ποίησης, που τού επιτρέπει να ενσωματώνει στοιχεία της ελληνικής παράδοσης. Τα νέα στοιχεία που αναδεικνύει η παρούσα εργασία, είναι ότι τα τρία θέματα επαναλαμβάνονται κατά μήκος του ποιητικού του έργου, παρουσιάζουν μιαν εκπληκτική ενότητα και αποκτούν πρωτεύουσα σημασία. Η διερεύνηση των θεματικών μοτίβων και των διαπλοκών τους αποδεικνύει πως ο Παράδεισος του Ελύτη δεν παραπέμπει σε καμιά μεταφυσική θεώρηση, αλλά αποτελεί την νέα πραγματικότητα, που περιλαμβάνει το πραγματικά πραγματικό σε μια συνένωση εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Επιβεβαιώνεται πως ο χρόνος του Ελύτη είναι υπεριστορικός. Ο Ελύτης προσπαθεί, να επαναφέρει τον ιστορικό χρόνο, βεβαρημένος όπως είναι με την ανθρώπινη εμπειρία, σε μια μορφή που να είναι κοσμική, κυκλική και άπειρη. Κινείται στην οντολογική τροχιά της απεραντοσύνης, με ρυθμό μιας αιώνιας ιεροτελεστίας και παραπέμπει στο υπερατομικό και υπεριστορικό. Είναι ο χρόνος του ασυνειδήτου, που οδηγεί στον προσωπικό του Παράδεισο ή στο στιγμιαίο χρόνο της έμπνευσης. Η θεματική ανάγνωση έδειξε πως ο Ελύτης, παρακινούμενος από τον υπερρεαλισμό, δημιουργεί μια σύγχρονη προσωπική μυθολογία. Ο ελυτικός ήρωας, είναι ο ηλιακός ήρωας, που ταυτίζεται με τον Ποιητή – Δημιουργό, μιαν προμηθεϊκή μορφή, που υπερασπίζεται τις δυνάμεις της ζωής σε αντίθεση με τις δυνάμεις του θανάτου και του μηδενός. Οι ηρωίδες του Ελύτη, είναι ένα πρόσωπο: η διάφανη Κόρη ή η γυναίκα – Προφήτις ή η Θεά – Ποίηση, η δημιουργική πνοή του κόσμου, που η «αγκαλιά» της σημαίνει την πλήρη Ελευθερία.
Η επίδραση της θυρεοειδικής λειτουργίας στο λιπιδαιμικό κύκλο και τα εργαστηριακά αποτελέσματα αυτού
Authors: Παλυβού Ιωάννα
Published: September 2021

Η παθολογική λειτουργία του θυρεοειδούς, είτε ως υπερθυρεοειδισμός είτε ως υποθυρεοειδισμός,μπορεί να προκαλέσει, μεταξύ άλλων, αλλοίωση των βιοχημικών δεικτών του λιπιδαιμικού κύκλου, με αποτέλεσμα τη λανθασμένη εκτίμηση των ασθενών, τόσο όσον αφορά την κλινική διατροφή όσο και τη διαχείρισή τους αναφορικά με τη θεραπευτική προσέγγιση.Η εύρεση του συσχετισμού μεταξύ των δεικτών της θυρεοειδικής λειτουργίας και των τιμών τουλιπιδαιμικού κύκλου, ακόμα και όταν τα ανωτέρω είναι εντός φυσιολογικών ορίων, και η χρήση τους στην εφαρμογή διαιτολογικών σχημάτων αποτελεί το σκοπό της παρούσας διατριβής.
Ακριβής εκτίμηση κίνησης και τεχνικές ανάκτησης υψηλής ανάλυσης σε ψηφιακές εικόνες και βίντεο
Authors: Κωνσταντουδάκης Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Το αντικείμενο της παρούσας διατριβής στρέφεται γύρω από την εκτίμηση κίνησης μεγάλης ακρίβειας και την αύξηση της ανάλυσης και της ευκρίνειας (super-resolution) σε ψηφιακές εικόνες και video. Μετά από μια επισκόπηση της θεωρίας και κάποιων βασικών εννοιών, παρουσιάζονται δύο νέες μέθοδοι sub-pixel εκτίμησης κίνησης, οι οποίες αποσκοπούν στον προσδιορισμό της κίνησης με μέγιστη ακρίβεια. Η πρώτη από αυτές ακολουθεί την κλασική προσέγγιση όπου η μία εικόνα χωρίζεται σε blocks, τα οποία αντιστοιχίζονται σε blocks της άλλης εικόνας, καταλήγοντας όμως σε μια αναλυτική πολυωνυμική σχέση, η οποία προσδιορίζει εκείνα τα διανύσματα κίνησης τα οποία ελαχιστοποιούν το μέσο τετραγωνικό σφάλμα. Η δεύτερη μέθοδος ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική και πρωτότυπη προσέγγιση, κατασκευάζοντας μία ενδιάμεση υποθετική εικόνα, η οποία χρησιμοποιείται για τον ακριβέστερο υπολογισμό της κίνησης, μειώνοντας έτσι τα σφάλματα παρεμβολής που είναι εγγενή στις πιο κλασικές προσεγγίσεις. Στον τομέα του super-resolution η διατριβή μελετά τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις: με χρήση συναρτήσεων πυρήνα, με χρήση λεξικού, και με χρήση πολλαπλών εικόνων χαμηλής ανάλυσης, η οποία και απαιτεί ακριβή εκτίμηση κίνησης. Παρουσιάζονται επιλεγμένες μέθοδοι της βιβλιογραφίας, πάνω στις οποίες προτείνονται μετατροπές και βελτιώσεις. Προτείνεται μια νέα μέθοδος super-resolution με χρήση λεξικού που κατασκευάζεται από την εικόνα προς ανακατασκευή, η οποία εστιάζει στην κανονικοποίηση και ταξινόμηση του λεξικού για την ταχεία και αποτελεσματική αναζήτηση μέσα του. Οι παρουσιαζόμενες και προτεινόμενες μέθοδοι ελέγχονται πειραματικά και συγκρίνονται μεταξύ τους και με μεθόδους στην αιχμή της τεχνολογίας. Παρατίθενται αποτελέσματα ποιοτικής και ποσοτικής αξιολόγησης και σύγκρισης, τόσο μέσω της απεικόνισης χαρακτηριστικών παραδειγμάτων όσο και με τη βοήθεια πινάκων και γραφημάτων κατάλληλων μετρικών.
Γονιδιακή αστάθεια στα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα χαμηλού κινδύνου
Authors: Κελαϊδή Χαρίκλεια
Published: September 2021

Εισαγωγή: Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι προϊόν γονιδιακής αστάθειας. Η περιγραφή των μεταλλάξεων και του ανοσολογικού μηχανισμού που τα διέπουν είναι δυνατόν να αποτελέσουν στόχο θεραπείας.Στόχος: Η περιγραφή της γονιδιακής αστάθειας υπό μορφή μεταλλάξεων σε ασθενείς με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα χαμηλού κινδύνου προ και μετά την ανοσοκατασταλτική θεραπεία.Μέθοδοι: Μελετήθηκαν επιλεγμένοι ασθενείς με ΜΔΣ χαμηλού κινδύνου και βαριές κυτταροπενίες. Οι ασθενείς έλαβαν την ίδια ανοσοκατασταλτική θεραπεία με αντιλεμφοκυτταρικό ορό και κυκλοσπορίνη Α. Αναζητήθηκαν σωματικές μεταλλάξεις σε γονίδια που ενέχονται για την παθογένεση των ΜΔΣ με μεθόδους αλληλούχισης νέας γενιάς (NGS). Η ανίχνευση μεταλλάξεων έγινε προ θεραπείας και σε κομβικά σημεία μετά τη θεραπεία, κυρίως κατά την πρόοδο νόσου.Αποτελέσματα: Στην αναδρομική αυτή μελέτη μοναδικού κέντρου συμπεριλήφθηκαν 20 ασθενείς με ΜΔΣ χαμηλού κινδύνου χωρίς del(5q). Οι άσθενείς έλαβαν την ίδια ανοσοκατασταλτική αγωγή. Διαπιστώσαμε ανεξαρτησία από μεταγγίσεις και πλήρη ύφεση σε 45% και 25% των ασθενών αντιστοίχως, με διάμεση διάρκεια απάντησης 68 μήνες. Έντεκα ασθενείς (55%) είχαν υποπλαστικό ΜΔΣ. Ανιχνεύθηκαν 7 μεταλλάξεις -6 σωματικές και μία πιθανώς γαμετική- σε 6 ασθενείς προ της έναρξης της θεραπείας, στα γονίδια ASXL1, U2AF1, ZRSR2 και GATA2. Οι μεταλλάξεις ήταν λιγότερο συχνές στους ασθενείς με υποπλαστικά ΜΔΣ σε σχέση με τους ασθενείς με ΜΔΣ με φυσιολογική ή αυξημένη κυτταροβρίθεια (50% vs. 11%, P=0.03). Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ της παρουσίας μεταλλάξεων και το ποσοστού απάντησης στη θεραπεία ή τη διάρκεια της θεραπείας. Η επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου ήταν μικρότερη στους ασθενείς με προ-θεραπευτικές μεταλλάξεις (διάμεση τιμή 24 μήνες vs. 75 μήνες στους ασθενείς χωρίς μεταλλάξεις, Ρ=0.01). Η αθροιστική επίπτωση ΜΔΣ υψηλού κινδύνου, ΜΔΣ/μυελοϋπερπλαστικών νεοπλασμάτων και οξείας μυελογενούς λευχαιμίας ήταν υψηλότερη στους ασθενείς με μεταλλάξεις (5ετής επίπτωση 33% vs 0 στους ασθενείς χωρίς μεταλλάξεις, Ρ=0.008). Η συνολική επιβίωση ήταν επίσης μικρότερη στους ασθενείς με μεταλλάξεις (διάμεση τιμή 30 μήνες vs. 83 μήνες στους ασθενείς χωρίς μεταλλάξεις, Ρ=0.04). Μόνο ασθενείς με προ-θεραπευτικές μεταλλάξεις σημείωσαν κλωνική εξέλιξη με τη μορφή δευτεροπαθών μεταλλάξεων μετά τη θεραπεία. Μετα-θεραπευτικές μεταλλάξεις ανιχνεύθηκαν στα γονίδια ASXL1, DNMT3A, PHF6, JAK2 V617F, GATA2 Kdel390, IDH1 και ETV6. Αναλύεται η περίπτωση ασθενούς με πιθανώς γαμετικής προέλευσης μετάλλαξη GATA2 και επίκτητες μεταλλάξεις κατά την πρόοδο σε οξεία μυελογενή λευχαιμία στα γονίδια GATA2, DNMT3A, IDH1, ETV6. Συμπέρασμα: Προθεραπευτικές μεταλλάξεις ανιχνεύθηκαν σε 1/3 των ασθενών που επελέγησαν για ανοσοκατασταλτική θεραπεία. Στη μελέτη αυτή, η παρουσία τους μεταλλάξεων δεν αποτελούσε προβλεπτικό παράγοντα της απάντησης στην ανοσοκατασταλτική θεραπεία αλλά συνδεόταν με χειρότερη πρόγνωση.
Studies of quantum chromodynamics and measurement of the strong coupling constant with jets from the CMS experiment at the LHC
Authors: Φλουρής Γιάννης
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή ασχολείται με την πειραματική επιβεβαίωση της διαταρακτικής Κβαντικής Χρωμοδυναμικής όπως περιγράφεται από το Καθιερωμένο Πρότυπο. Η διατριβή αποτελείται από τρεις αναλύσεις με πίδακες σωματιδίων στην τελική κατάσταση. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από το πείραμα῝ΜΣ κατά την διάρκεια συγκρούσεων προτονίων-προτονίων στον επιταχυντή ΛΗ῝. Η πρώτη ανάλυση μετράει την σταθερά ισχυρής αλληλεπίδρασης, αs, από την ολική διαφορική ενεργό διατομή πιδάκων. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από συγκρούσεις προτονίων-προτονίων σε ενέργεια κέντρου μάζας 7 TeV,και αντιστοιχούν σε ολοκληρωμένη φωτεινότητα 5.0 f b−1 . Η τιμή της σταθεράς στη μάζα του μποζονίου Ζ, βρέθηκε να είναι αs(MZ) = 0.1185 ±0.0019(exp) +0.0037 −0.0060(theo) και είναι σε συμφωνία με τον παγκόσμιο μέσο όρο. Επίσης μελετήθηκε η ασυμπτωτική φύση της σταθεράς και φαίνεται να είναι σε συμφωνία με τους θεωρητικούς υπολογισμούς. Η δεύτερη ανάλυση μετράει την σταθερά ισχυρής αλληλεπίδρασης, ας, από τον λόγο της ενεργής διατομής 3 προς 2 πιδάκων σωματιδίων. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από συγκρούσεις πρωτονίων- πρωτονίων σε ενέργεια κέντρου μάζας 7 TeV, και αντιστοιχούν σε ολοκληρωμένη φωτεινότητα 5.0 f b−1 . Η τιμή της σταθεράς στη μάζα του μποζονίου Ζ, βρέθηκε να είναι αs(MZ) =0.1148 ± 0.0014(exp.) ± 0.0018(P DF) ± 0.0050(theory), συγκρίνοντας την πειραματική μέτρηση και τη θεωρία στην περιοχή, 0.42 < hpT1,2i < 1.39TeV. Αυτή η μέτρηση αποτελεί την πρώτη μέτρηση της σταθεράς ισχυρής αλληλεπίδρασης σε κλίμακα πέραν των 0.6 TeV. Από αυτή την ανάλυση δεν φάνηκε καμία απόκλιση από την θεωρία. Η τρίτη ανάλυση μετράει τις απο συσχετίσεις των αζιμουθιακών γωνιών ανάμεσα στους δύο πίδακες με την μεγαλύτερη εγκάρσια ορμή. Η μέτρηση πραγματοποιήθηκε σε εφτά περιοχές οι οποίες ορίζονται από το μέγεθος της εγκάρσιας ορμής του πίδακα με την μεγαλύτερη εγκάρσια ορμή σε ένα γεγονός. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από συγκρούσεις πρωτονίων-πρωτονίων σε ενέργεια κέντρου μάζας 8 TeV, και αντιστοιχούν σε ολοκληρωμένη φωτεινότητα 19.7 f b−1. Οι αζιμουθιακές αποσυσχετίσεις προκύπτουν από την εκπομπή επιπλέον πιδάκων και εξαρτώνται από την τοπολογία των γεγονότων με πολλαπλούς πίδακες. Τα αποτελέσματα συγκρίνονται με προβλέψεις από τη διαταρακτική Κβαντική Χρωμοδυναμική και προσομοιώσεις γεγονότων από γεννήτορες Monte Carlo. Από τις συγκρίσεις φαίνεται ότι οι γεννήτορες γεγονότων με δύο παρτόνια στην τελική κατάσταση αδυνατούν να περιγράψουν την μέτρηση. Καλύτερη συμφωνία επιτυγχάνεται όταν χρησιμοποιήθηκαν θεωρητικά εργαλεία τα οποία παράγουν τουλάχιστον τρία παρτόνια. Αυτή η παρατήρηση καταδεικνύει την ανάγκη για την βελτίωση των υπολογισμών πολλαπλών πιδάκων.
Μελέτες για την ανακάλυψη νέων θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων με γεγονότα πολλαπλών πιδάκων σωματίων στο πείραμα CMS του LHC
Authors: Παράδας Ευάγγελος
Published: September 2021

Παρουσιάζεται μια μελέτη σχετικά με την αναζήτηση δύο ανυσματικών μποζονίων, τα οποία καλούνται Coloron και Axigluon και η ύπαρξη των οποίων αποτελεί απόδειξη νέων ισχυρών αλληλεπιδράσεων πέραν του καθιερωμένου προτύπου. Σύμφωνα με την θεωρία, η δημιουργία τους απαντάται σε συντονισμούς και η διάσπασή τους οδηγεί στην εμφάνιση δύο έμμαζων ενδιάμεσων βαθμωτών σωματίων (hyper – pion και σ, αντίστοιχα), με τα τελευταία να διασπώνται σε δύο γκλουόνια, καταλήγοντας σε τελικές καταστάσεις, οκτώ πιδάκων σωματίων. Το εύρος μάζας των ανυσματικών μποζονίων, κυμάνθηκε μεταξύ για το Coloron και για το Axigluon, σε βήματα των. Η μάζα των ενδιάμεσων εμμάζων βαθμωτών σωματίων, τέθηκε ίση με το 1/4 και το1/3 της μάζας του ανυσματικού μποζονίου. Το πλάτος μάζας των ανυσματικών μποζονίων τέθηκε ίσο με 10% και 20%, καταλήγοντας σε τέσσερα σενάρια. Η μελέτη βασίστηκε σε γεγονότα που προήλθαν από συγκρούσεις πρωτονίου – πρωτονίου, που συλλέχθηκαν από τον ανιχνευτή CMS, του LHC. Τα συλλεχθέντα δεδομένα, αντιστοιχούν σε συνολική καταγεγραμμένη φωτεινότητα ίση με ενέργειας στο κέντρο μάζας. Το κυρίαρχο υπόβαθρο αφορά γεγονότα της QCD και η εκτίμησή του έγινε με χρήση προσομοιωμένων γεγονότων (MadGraph + Pythia) αλλά και με απευθείας εξαγωγή από τα πειραματικά δεδομένα (data – driven). Έγινε χρήση δύο μεθόδων (Ανάλυσης Πολλαπλών Μεταβλητών και Αποκοπής και Μέτρησης), χωρίς να παρατηρηθεί κάποια ιδιαίτερη διαφοροποίηση μεταξύ των κατανομών υποβάθρου και πειραματικών δεδομένων. Στη συνέχεια, ο υπολογισμός των άνω ορίων πραγματοποιήθηκε για όλα τα σημεία μάζας και τα αποτελέσματα εξαρτώνται από την μέθοδο και το σενάριο. Όσον αφορά το Coloron, η χαμηλότερη αποκλειόμενη μάζα είναι 0.6TeV ενώ η ανώτερη κυμαίνεται, ανάλογα με το σενάριο μεταξύ (μέθοδος Αποκοπής και Μέτρησης) και (μέθοδος Ανάλυσης Πολλαπλών Μεταβλητών). Όσον αφορά το Axigluon, η χαμηλότερη αποκλειόμενη μάζα είναι 0.6TeV ενώ η ανώτερη κυμαίνεται, ανάλογα με το σενάριο μεταξύ(μέθοδος Αποκοπής και Μέτρησης) και (μέθοδος Ανάλυσης Πολλαπλών Μεταβλητών). Τα άνω όρια έχουν υπολογιστεί στο 95% του επιπέδου εμπιστοσύνης και έχουν δημοσιευτεί στο arXiv (1608.01224v1). Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, υλοποιήθηκε ένας σκανδαλιστής υψηλού επιπέδου, που καλείται HLT_PFHT750_4JetPt50 με σημαντικό χαρακτηριστικό το χαμηλότερο όριο ως προς το βαθμωτό άθροισμα των εγκάρσιων ορμών ενός γεγονότος, και επιτυγχάνει μεγαλύτερη αποδεκτικότητα (σε σύγκριση με τους προκατόχους του). Λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια του Run II ( στο κέντρο μάζας) συλλέγοντας δεδομένα για διάφορες αναλύσεις.
Συμβολή στη μελέτη της κλινικής του εφήμερου
Authors: Φαρσαλιώτης Στυλιανός
Published: September 2021

Η παρούσα εργασία μελετά βασικές ψυχολογικές διαστάσεις της εμπειρίας του εφήμερου και των καταστάσεων μείζονος κοινωνικής περιθωριοποίησης μέσα από μια ποιοτική προσέγγιση. Στηριζόμενη στην ερμηνευτική φαινομενολογική και ψυχοδυναμική ανάλυση αφηγήσεων υποκειμένων που βιώνουν καταστάσεις έλλειψης στέγης -μια από τις περισσότερο ακραίες μορφές επισφάλειας και αποκλεισμού- στο πλαίσιο μιας έρευνας πεδίου που πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Αθήνας, εξετάζει τον σύνθετο ρόλο της τραυματικής διάστασης στο πεδίο του εφήμερου καθώς και την ιδιαίτερη σημασία του τραυματικού παράγοντα ως προς την διαδικασία ψυχικής και κοινωνικής ανάκαμψης ατόμων που αντιμετωπίζουν καταστάσεις ριζικού κοινωνικού αποκλεισμού. Όπως σκιαγραφείται συνολικά στις αφηγήσεις των αποκλεισμένων ατόμων που έλαβαν μέρος στην παρούσα μελέτη, η έλλειψη στέγης αντιστοιχεί σε μια διαρκή τραυματική κατάσταση, η οποία, παρατεινόμενη στον χρόνο, γεννά αισθήματα απελπισίας, θυμού, εγκατάλειψης και ανημπόριας. Η κοινωνική περιθωριοποίηση φαίνεται να συνιστά ένα σφοδρό ναρκισσιστικό πλήγμα εγείροντας έντονα συναισθήματα ντροπής και υποβιβασμού. Η ψυχική απόσυρση από την υποκειμενική εμπειρία εμφανίζεται σαν ένα κυρίαρχο μέσο ρήξης της επαφής με αυτό το τραυματικό βίωμα. Οι αφηγήσεις της πλειοψηφίας των συμμετεχόντων μαρτυρούν την ύπαρξη μιας πολλαπλότητας τραυματικών γεγονότων που προηγούνται της έναρξης της διαβίωσης χωρίς εστία και χαρακτηρίζονται από πολυάριθμες παιδικές τραυματικές εμπειρίες. Παρά την ποικιλότητα αναπαραστάσεων γύρω από την διαδικασία ανάκαμψης από την έλλειψη στέγης, ο λόγος των υποκειμένων επικεντρώθηκε στην σημασία της εργασίας, στον ρόλο του ψυχικού παράγοντα καθώς και στην λειτουργία της αλληλοϋποστήριξης μεταξύ άστεγων ατόμων. Τέλος, η επανιδιοποίηση και η νοηματοδότηση του προσωπικού τραυματικού βιώματος της εφήμερης κατάστασης αναδύθηκε ως κομβική συνιστώσα της κλινικής και ψυχοθεραπευτικής εργασίας με άτομα που αντιμετωπίζουν συνθήκες ακραίου κοινωνικού αποκλεισμού