bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Κλινική αξιολόγηση των επιπέδων της β2 - μικροσφαιρίνης με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου
Authors: Ζήσης Μιλτιάδης
Published: August 2021

Η Β2 Μικροσφαιρίνη (Β2-Μ) είναι μια σφαιρίνη μικρού μοριακού βάρους που δεν σχετίζεται με τις ανοσοσφαιρίνες και που παράγεται κατά κύριο λόγο από τα ενεργοποιημένα Τ λεμφοκύτταρα και τα μακροφάγα σε θέσεις ανοσοδιέγερσης των Τ λεμφοκυττάρων και πρόκλησης οξείας φλεγμονώδους αντίδρασης. Ουσιαστικά δεν ανήκει στις πρωτεΐνες οξείας φάσεως και οι διακυμάνσεις της στον ορό δεν εξαρτώνται από την εκάστοτε συνθετική και εκκριτική ικανότητα του ήπατος. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η αξιολόγηση των επιπέδων της Β2-Μ του ορού του πάσχοντος από Ελκώδη Κολίτιδα (ΕΚ) και νόσο του Crohn (NC) ως δείκτου του βαθμού ανοσοδιέγερσης των Τ λεμφοκυττάρων και των μακροφάγων στις θέσεις φλεγμονής που αντανακλά κατ’ ακολουθία και το βαθμό δραστηριότητας και βαρύτητας της φλεγμονώδους αντίδρασης. Για το σκοπό αυτό η Β2-Μ προσδιορίστηκε με ανοσοενζυματική μέθοδο στον ορό 87 ασθενών με ΕΚ και 74 ασθενών με NC. Με βάση τα κλινικο-εργαστηριακά κριτήρια παγκοσμίως αποδεκτά η νόσος κρίθηκε μεγάλης ή μέσης βαρύτητας στο 45% των ασθενών με ΕΚ και στο 75% των ασθενών με NC. Τα αποτελέσματα συνοψίζονται και κρίνονται ως ακολούθως: 1. Παθολογικές τιμές Β2-Μ διαπιστώθηκαν στο 35,6% του συνόλου των πασχόντων από ΕΚ. Από τους ασθενείς με ΕΚ μεγάλης βαρύτητας παθολογικές τιμές Β2-Μ διαπιστώθηκαν στο 50%. Από τους πάσχοντες από ΕΚ μέσης ή ήπιας βαρύτητας, παθολογικές τιμές διαπιστώθηκαν στο 40% και στο 33% αντίστοιχα. Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι αν και παθολογικές τιμές Β2-Μ στον ορό ασθενών με ΕΚ είναι ενδεικτικές βαρύτητας της φλεγμονώδους αντίδρασης, εντούτοις σε σημαντικό αριθμό ασθενών δυνατόν να οδηγήσουν σε υποεκτίμηση της βαρύτητας της νόσου, ενώ αντίθετα σε σημαντικό αριθμό ασθενών δυνατόν να οδηγήσουν σε υπερεκτίμηση της βαρύτητας της φλεγμονής. 2. Σε ότι αφορά τη NC παθολογικές τιμές Β2-Μ ορού διαπιστώθηκαν στο 78,4% του συνόλου των ασθενών με NC. Το ποσοστό των παθολογικών τιμών έφθασε στο 90,9% στην ομάδα των ασθενών με βαρειά μορφή της νόσου, στο 84,8% των ασθενών με μέσης βαρύτητας νόσο και στο 52,6% των ασθενών με ήπια ή ανενεργό νόσο. Επιπλέον, τα υψηλότερα ποσοστά με παθολογικές τιμές Β2-Μ στον ορό διαπιστώθηκαν στους ασθενείς με πανκολίτιδα (83,3%), σε ασθενείς με εντόπιση της νόσου στην περιοχή τυφλού-ειλεού (84,6%) και σε ασθενείς με προσβολή του λεπτού εντέρου (86,3%). Τα αποτελέσματα αυτά φαίνεται να βρίσκουν την ερμηνεία τους σε μια συνεχή ανοσοδιέγερση των Τ λεμφοκυττάρων και μακροφάγων στις θέσεις της φλεγμονής που πιθανολογείται ότι υφίσταται στη NC σύμφωνα με τα δεδομένα προσφάτων ερευνών. Συμπερασματικά, από την εργασία αυτή φαίνεται ότι ο προσδιορισμός της Β2-Μ του ορού σε ότι τουλάχιστον αφορά την NC μπορεί να αποτελέσει μια επιπρόσθετη διαγνωστική ενέργεια για την αξιολόγηση της δραστηριότητας της φλεγμονώδους αντίδρασης και να συμβάλλει στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου και των υποτροπών της.
Αξιολόγηση των παραγόντων δημιουργίας υπεραξίας ευρωπαϊκών διοργανώσεων ποδοσφαίρου
Authors: Αναγνώστου Μιχαήλ
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να διερευνηθεί η ενδεχόμενη ύπαρξη συνειρμών μάρκας (οτιδήποτε συνδέεται με μία επώνυμη μάρκα στο μυαλό του καταναλωτή) στην αντίληψη των Ελλήνων φιλάθλων ποδοσφαίρου για Ευρωπαϊκές διοργανώσεις ποδοσφαίρου όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την τηλεθέαση της διοργάνωσης “UEFA Champions League”. Επιπλέον εξετάστηκε ποιοι από τους υπάρχοντες συνειρμούς σχετίζονται στατιστικά σημαντικά με την στάση «πίστη μάρκας» (brand loyalty) όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τις στάσεις «πίστη μάρκας-συμπεριφορά» και «πίστη μάρκας-προσκόλληση», θεωρώντας βάση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας τις παραπάνω εξαρτημένες μεταβλητές ως αντιπροσωπευτικούς δείκτες ύπαρξης υπεραξίας μάρκας (brand equity) για την διοργάνωση. Επίσης εξετάστηκε ποιοι από τους συνειρμούς που βρέθηκαν σε προηγούμενες έρευνες να υπάρχουν στην αντίληψη των φιλάθλων σε επίπεδο αθλητικών συλλόγων, υπάρχουν και στο επίπεδο των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων. Τέλος, εξετάστηκε η διαφορά των δημογραφικών χαρακτηριστικών (φύλλο, ηλικία, εκπαίδευση, εισόδημα) τόσο στην αξιολόγηση των υπαρχόντων συνειρμών από μέρους των φιλάθλων όσο και στις εξαρτημένες μεταβλητές «πίστη μάρκας-συμπεριφορά» και «πίστη μάρκας-προσκόλληση». Στην έρευνα συμμετείχαν 495 Έλληνες φίλαθλοι (444 άνδρες, 51 γυναίκες) για την συμπλήρωση των ερωτηματολογίων, αλλά και έξι φοιτητές ΤΕΦΑΑ, έξι ποδοσφαιριστές, έξι στελέχη οργάνωσης αγώνων ποδοσφαίρου και έξι φίλαθλοι για την πραγματοποίηση της διαδικασίας τεσσάρων ομάδων εστίασης (focus groups), όλοι τηλεθεατές του UEFA Champions League. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν πέντε καθηγητές αθλητικής διοίκησης με εμπειρία σε αθλητικές διοργανώσεις και σε δημιουργία ερευνητικών κλιμάκων αξιολόγησης. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν έξι συνειρμούς μάρκας (brand associations) που συνδέονται στην αντίληψη των φιλάθλων με την διοργάνωση UEFA Champions League. Επίσης, έδειξαν στατιστικά σημαντική επίδραση των συνειρμών «οργάνωση αγώνων», «παράδοση προϊόντος», «απόδραση» και «ύμνος/λογότυπο» στην «πίστη μάρκας», ενώ αντίθετα δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική επίδραση στην «πίστη μάρκας» των παραγόντων «κορυφαίοι συντελεστές» και «αξιόπιστη διαιτησία».
Η επίδραση της μεθυλοεργονοβίνης στην γαλουχία
Authors: Διαμαντίδης Μενέλαος
Published: August 2021

Ο θηλασμός των νεογνών ήταν ο μοναδικός τρόπος διατροφής τους μέχρι τη βιομηχανική εποχή. Οι αλλαγές που παρατηρήθηκαν στις βιομηχανικές χώρες με συνέπεια την μείωση των θηλαζουσών μητέρων στο 28% από το 100%, έφθασαν στην Ελλάδα με καθυστέρηση και ενσωματώθηκαν στρεβλά με συνέπεια να μην υπάρχει σαφής κωδικοποίηση της συμπεριφοράς των μητέρων καθώς και των επαγγελματιών της υγείας (Μαιευτήρων, Μαιών και Νοσηλευτριών) ως προς τον θηλασμό. Η παρούσα μελέτη ανέλαβε να ερευνήσει την επίδραση της μεθυλοεργονοβίνης στη γαλουχία καθώς και άλλων παραγόντων που προέκυψαν επιπρόσθετα κατά την εξέλιξη της έρευνας και να κωδικοποιήσει τα αποτελέσματα για την σωστότερη καθοδήγηση των μητέρων. Επελέγησαν 218 έγκυες από τα εξωτερικά ιατρεία και από την αρχή της κύησης και μετρήθηκε η πορεία της προλακτίνης στην κύηση. Από αυτές κατά τον τοκετό δεν χορηγήθηκε μεθυλοεργονοβίνη σε 34 που χαρακτηρίστηκαν χαμηλού κινδύνου. Μετρήθηκε η μεθυλοεργονοβίνη την τρίτη ημέρα της λοχείας σε δύο ομάδες λεχωίδων (34 χωρίς μεθυλοεργονοβίνη και 34 με μεθυλοεργονοβίνη). Στη συνέχεια επιδόθηκε ή απεστάλη ταχυδρομικά ερωτηματολόγιο με τις συνήθειες των μητέρων σε 1514 γυναίκες που είχαν γεννήσει. Οι απαντήσεις μετά από επεξεργασία κατατάχθηκαν σε δύο ομάδες των 430 (θηλάζουσες και μη θηλάζουσες) και μελετήθηκαν στατιστικά. Οι θαυμάσιες προσπάθειες των ερευνητών που έδειξαν την φύση της προλακτίνης και τον πολύπλοκο μηχανισμό ελέγχου της έκκρισής της μελετήθηκαν από τη βιβλιογραφία και κατεγράφησαν, στην παρούσα για να γίνουν κατανοητά τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει. Είναι αρκετά ενδιαφέρον το εύρημα ότι στις γυναίκες που έγινε χρήση μεθυλοεργονοβίνης στον τοκετό, η τιμή της προλακτίνης την τρίτη ημέρα της λοχείας είναι ελαττωμένη περισσότερο από τις γυναίκες που δεν τους χορηγήθηκε μεθυλοεργονοβίνη. Αλλά την 6η εβδομάδα δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς τον θηλασμό των βρεφών. Η σύγκριση των αποτελεσμάτων με τα στοιχεία της διεθνούς βιβλιογραφίας, οδηγεί στο ότι δεν διαφέρουν αφ’ ενός σημαντικά και αφ’ ετέρου οι προσπάθειες πρέπει να επικεντρωθούν στην υποστήριξη των μητέρων, ως προς τον θηλασμό, την 1η εβδομάδα της λοχείας και στη λελογισμένη και σταθμισμένη χρήση των μητροσυσπαστικών από τους Μαιευτήρες και τις Μαίες.
Μελέτη προγνωστικών παραγόντων μακροσφαιριναιμίας Waldenström
Authors: Χαμηλός Γεώργιος
Published: August 2021

Εισαγωγή: Η μακροσφαιριναιμία Waldenström (WM) αποτελεί ένα σπάνιο λεμφοπλασματοκυττοειδές λέμφωμα που χαρακτηρίζεται από την παρουσία μονοκλωνικής ανοσοσφαιρίνης Μ στον ορό. Αρκετές μελέτες στο παρελθόν έχουν εξετάσει πιθανούς προγνωστικούς παράγοντες για τη νόσο, ωστόσο ελάχιστες από αυτές αφορούσαν την επιβίωση και πρόγνωση συμπτωματικών ασθενών αμέσως μετά την έναρξη θεραπευτικής αγωγής. Ασθενείς και μεθοδολογία: Η μελέτη μας περιελάμβανε 122 συμπτωματικούς ασθενείς με διάμεση ηλικία 67 έτη, οι οποίοι είχαν ανάγκη έναρξης θεραπευτικής αγωγής κατά την αρχική διάγνωση. Ακολούθησε μονοπαραγοντική και πολυπαραγοντική ανάλυση με τη στατιστική μέθοδο Cox για τον καθορισμό παραγόντων με ανεξάρτητη προγνωστική αξία για την επιβίωση των ασθενών μετά την έναρξη θεραπείας. Αποτελέσματα: Η συνολική διάμεση επιβίωση ήταν 107 μήνες. Παράγοντες συσχετιζόμενοι με δυσμενή επιβίωση πριν από την έναρξη της θεραπείας ήταν ηλικία ≥ 65 έτη, σπληνομεγαλία, Β-συμπτώματα (απώλεια βάρους, πυρετός η νυκτερινοί ιδρώτες), αιμοσφαιρίνη < 10 g/dL, αιμοπετάλια < 100 x 10⁶/dL, αλβουμίνη < 3.5 g/dL, και μυελική διήθηση από λεμφοπλασματοκύτταρα ≥ 50%. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, δύο ήταν οι μεταβλητές με ανεξάρτητη αρνητική προγνωστική αξία, ηλικία ≥ 65 έτη και αιμοσφαιρίνη < 10 g/dL. Ακολούθως, καταφέραμε να διακρίνουμε τρεις κατηγορίες κινδύνου στον πληθυσμό των ασθενών της μελέτης, βασιζόμενοι στην παρουσία, δύο, ενός η κανενός από τους παραπάνω δυσμενείς προγνωστικούς παράγοντες. Η διάμεση επιβίωση στην υψηλού, ενδιάμεσου, και χαμηλού κινδύνου κατηγορία ασθενών ήταν 46 μήνες, 107 μήνες και 172 μήνες, αντίστοιχα (Ρ < 0.0001). Συμπεράσματα: Τα ευρήματα της μελέτης μας αναδεικνύουν την προχωρημένη ηλικία και την αιμοσφαιρίνη ως τους σημαντικότερους παράγοντες για την επιβίωση των ασθενών με WM πριν από την έναρξη θεραπείας . Αυτές οι δυο άμεσα διαθέσιμες παράμετροι μπορούν να διαχωρίσουν τους ασθενείς με WM σε τρεις ομάδες κινδύνου, βοηθώντας έτσι στην επιλογή κατάλληλης θεραπείας σε κάθε περίπτωση.
Δύναμη και δικαίο
Authors: Τσαϊτουρίδης Χρήστος
Published: August 2021

Η διατριβή δέχεται ότι η διάκριση δύναμης και δικαίου είναι δυσχερής και αναλύει τις μορφές που λαμβάνει εντός της έννομης τάξης, χωρίς να θεωρεί δεδομένη την οντολογική διαφοροποίησή τους. Έτσι, η κρίσιμη διάκριση εκφράζεται σε επιμέρους διακρίσεις, όπως μεταξύ δικαίου και κυριαρχίας, περιεχομένου και εφαρμογής, εξωτερικής συμμόρφωσης και ενσυνείδητης αποδοχής των κανόνων, εντέλει μεταξύ αυθεντίας και αλήθειας. Από την άλλη, η σύνθεση του δεοντολογικού με το οντολογικό, του κανονιστικού με το κανονικό λαμβάνει χώρα στο «πολίτευμα». Στο πρώτο μέρος η διατριβή αναδεικνύει, ιδίως στο συνταγματικό επίπεδο, τη σύνθεση εξουσίας και κανόνα. Περαιτέρω, εκφράζεται η θέση ότι η δράση της κυβέρνησης, λόγω και του έντονου υποκειμενικού-πολιτικού στοιχείου, τείνει να υπερκεράσει τη σχέση αντιπροσώπευσης με το λαό. Η διάκριση μεταξύ πηγής και άσκησης των εξουσιών σχετικοποιείται και οριακά αντιστρέφεται η λογική προτεραιότητα της κυριαρχίας του αντιπροσωπευόμενου έναντι των κυβερνόντων. Στο δεύτερο μέρος της διατριβής, ο συγγραφέας επεξεργάζεται, με αναφορές στις οικείες θεματικές του εξαναγκασμού και της κύρωσης, τη διάκριση ανάμεσα στο περιεχόμενο και το πεδίο εφαρμογής του κανόνα δικαίου. Βασική παραδοχή είναι ότι το δίκαιο εξαρτάται καθοριστικά από το πεδίο εφαρμογής του μέσω, μάλιστα, της επίδρασης που αναπτύσσει η «κανονιστική δύναμη του πραγματικού». Στο πλαίσιο αυτό γίνεται δεκτό ότι το νομικό υποκείμενο (το άτομο, ο πολίτης και βέβαια ο αξιωματούχος) υφίσταται δια της βιολογικής, κοινωνικής και ιστορικής υπόστασής του στην έννομη τάξη. Βασικό συμπέρασμα της διατριβής είναι ότι είναι αδύνατη η απόλυτη διάκρισης μεταξύ δύναμης και δικαίου, καθώς η κρίσιμη διάκριση έχει τελικά επιστημολογικό χαρακτήρα. Επίσης, υποστηρίζεται ότι δια της κυριαρχίας διακρίνεται πραγματικά ο κανόνας από τις δυνάμεις του πεδίου εφαρμογής. Για τους λόγους αυτούς το δημοκρατικό πολίτευμα κρίνεται, από κανονιστική σκοπιά, ως η ιδανική μορφή σύνθεσης δύναμης και δικαίου. Έτσι, το νομικό υποκείμενο «επισκιάζει» τον κανόνα και έρχεται στο προσκήνιο της φιλοσοφίας δικαίου. Είναι δε μάλλον η αυθεντία (του Κρέοντα) παρά η αλήθεια (της Αντιγόνης) που συγκροτεί το νομικό κανόνα, την έννομη τάξη και το πολίτευμα.
Μελέτη της μεθυλίωσης του DNA του χρωμοσώματος Χ στην ανθρώπινη αναπαραγωγή
Authors: Δασούλα Αγγελική
Published: August 2021

Στόχος της παρούσης εργασίας ήταν η μελέτη του φαινόμενου της μεθυλίωσης του DNA στην ανθρώπινη αναπαραγωγή. Η μελέτη μας περιελάμβανε τις εξής ομάδες πληθυσμών: γυναίκες με καθέξιν αποβολές (Α), άνδρες με προβλήματα υπογονιμότητας που κατέφυγαν σε τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (Β) και κορίτσια που γεννήθηκαν μετά από προεμφυτευτική γενετική διάγνωση (Γ). Όσον αφορά στην ομάδα (Α) στόχος μας να ελέγχουμε εάν το διαταραγμένο πρότυπο μεθυλίωσης του χρωμοσώματος Χ σχετίζεται με τις καθέξιν αποβολές. Πράγμα που βρέθηκε ότι ισχύει, όχι όμως και για κορίτσια με προεμφυτευτική διάγνωση. (Γ ομάδα). Η μελέτη της ομάδας (Γ) έδειξε ότι τα γονίδια HUNARA και SNRPN μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μοριακοί δείκτες στο DNA αρχικού ιστού για την ένδειξη περιεκτικότητας σε γαμετικά κύτταρα.
Μελέτη του υποθαλαμικού - υποφυσιακού - επινεφριδιακού άξονα στο σύνδρομο στέρησης βενζοδιαζεπινών
Authors: Καλογεράς Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Οι βενζοδιαζεπίνες είναι τα συχνότερα συνταγογραφούμενα ψυχοτρόπα φάρμακα. Παρόλα αυτά η χρήση τους συχνά αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό λόγω του προβλήματος εξάρτησης. Αντικείμενο της παρούσας μελέτης είναι η διασαφήνιση των υποκείμενων νευροενδοκρινικών μηχανισμών του συνδρόμου στέρησης βενζοδιαζεπινών και η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της χορήγησης υδροκορτιζόνης στην ύφεση των συμπτωμάτων του συνδρόμου. Εξετάσαμε την ανταπόκριση της ACTH και τα συμπτώματα στέρησης σε ασθενείς εξαρτημένους από βενζοδιαζεπίνες, και την mRNA έκφραση της c-fos και της CRH στον υποθάλαμο αρουραίων κατά τη διάρκεια συνδρόμου στέρησης βενζοδιαζεπινών. Η διακοπή της χορήγησης βενζοδιαζεπινών επέφερε μια προφανή αύξηση της ACTH που ήταν πλήρως καταργημένη μετά από χορήγηση υδροκορτιζόνης. Η υδροκορτιζόνη επέφερε επίσης σημαντική μείωση των συμπτωμάτων στέρησης, γεγονός που επέτρεψε την ολοκλήρωση της διαδικασίας διακοπής των βενζοδιαζεπινών. Η in situ υβριδοποίηση σε αρουραίους έδειξε σημαντική ενεργοποίηση της mRNA έκφρασης της c-fos και της CRH στον παρακοιλιακό πυρήνα του υποθαλάμου η οποία ήταν τελείως καταργημένη στην ομάδα που έλαβε υδροκορτιζόνη. Ως εκ τούτου καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η διακοπή των βενζοδιαζεπινών προκαλεί ενεργοποίηση του συστήματοςτης CRH στον υποθάλαμο, γεγονός που θα μπορούσε πιθανώς να ευθύνεται για την έκλυση ή τη διαμόρφωση ορισμένων από τις εκδηλώσεις του συνδρόμου στέρησης. Η θεραπεία με υδροκορτιζόνη φαίνεται ότι μειώνει τη βαρύτητα του συνδρόμου στέρησης βενζοδιαζεπινών και διευκολύνει τη διακοπή της λήψης τους σε εξαρτημένους ασθενείς.
Συμβολή στην ανάπτυξη νέων συνθετικών υβριδικών μορίων της ταξόλης με αντικαρκινική δράση
Authors: Παπάς Σεραφείμ
Published: August 2021

Η ταξόλη είναι ένας αντιμιτωτικός παράγοντας που έχει απομονωθεί από εκχυλίσματα του φλοιού του δέντρου Taxus Brevifolia. Το μόριο αυτό έχει δείξει σημαντική δράση έναντι διαφόρων μορφών καρκίνου καθιστώντας το, ως το κατεξοχήν αντικαρκινικό φάρμακο στις χημειοθεραπείες. Ενώ η δράση της ταξόλης είναι εξαιρετική, η χρήση της δημιούργησε σκεπτικισμό και αυτό γιατί έχει δύο σοβαρά προβλήματα για τη χρήση ως φάρμακο· χαμηλή υδατοδιαλυτότητα και δύσκολη διαδικασία απομόνωσης. Στην παρούσα εργασία σχεδιάσαμε και συνθέσαμε σειρά πεπτιδικών παραγώγων της ταξόλης, με στόχο να βελτιώσουμε την υδατοδιαλυτότητα και την ανασταλτική δράση. Η ταξόλη τροποποιήθηκε στην C-2’ θέση, με την εισαγωγή μιας αλογονοακέτυλο ομάδας, ενώ η πρόσδεση στα πεπτίδια και στους συνθετικούς φορείς έγινε χημειοεκλεκτικά, μέσω θειοαιθερικού δεσμού αν και τα παράγωγα παρουσίασαν δράση έναντι του καρκίνου. Το τετραμερές παράγωγο Ac-[Lys-Aib-Cys(CH₂CO-2' ταξόλη)]₄-NH₂ έδειξε βελτιωμένη βιολογική δράση σε σχέση με την ταξόλη.
Υψομετρική διαφοροποίηση της πανίδας των Λευκών Ορέων Κρήτης
Authors: Λυμπεράκης Πέτρος
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή πραγματεύεται την υψομετρική διαφοροποίηση της μακρο - εδαφοπανίδας των Λευκών Ορέων της Κρήτης. Σκοπός ήταν η μελέτη της μεταβολής της πανίδας και η σύγκριση των συντελούμενων αλλαγών κατά την αύξηση του υψομέτρου στο χώρο και στο χρόνο. Η μελέτη έλαβε χώρα στα Λευκά Όρη Χανίων στην Κρήτη. Επιλέχθηκαν τέσσερις σταθμοί δειγματοληψιών στα 800, 1200, 1600 και 2000m. Έγινε μηνιαία συλλογή παγίδων παρεμβολής για δύο χρόνια. Από τη σύνθεση των αποτελεσμάτων προκύπτει ως καθολικό πρότυπο η μείωση του αριθμού των ειδών που γίνεται με διαφορετικό τρόπο κάθε ομάδα. Η πανίδα πάνω από το δασοόριο δεν είναι ισορροπημένη. Δεν υπάρχει κανένα πρότυπο στην μεταβολή του αριθμού των ατόμων κάποιας ομάδας κατά την άνοδο στο υψόμετρο. Δεν παρατηρείται κανένα φαινολογικό πρότυπο πέρα από την τάση της μετατόπισης των κορυφών κινητικότητας-αφθονίας προς το φθινόπωρο κατά την άνοδο στο υψόμετρο. Παρατηρείται συμπίεση των μεταβατικών διαστημάτων που συμβατικά μόνον καλούμε εδώ Άνοιξη και Φθινόπωρο. Η αδυναμία εντοπισμού καθολικών προτύπων γενικότερα στην Οικολογία, έχει χαρακτηριστεί ως «γνωσιολογική ανωριμότητα» της επιστήμης αυτής, θέση με την οποία διαφωνώ και η οποία οφείλεται σετρεις αλληλένδετους παράγοντες: την αναγωγιστική προσέγγιση στη μελέτη της Οικολογίας, την απουσία κοινής ορολογίας και την αντίληψη των προβλημάτων της κλίμακας σε τρεις διαφορετικές διαστάσεις και της συμβατής μεθοδολογίας μελέτης των παραπάνω διαστάσεων.
Μακρομοριακή αρχιτεκτονική με χρήση μακρομονομερών
Authors: Χάλαρη Ιωάννα
Published: August 2021

Στην εργασία αυτή παρουσιάζεται η σύνθεση δενδριτικών πολυμερών δεύτερης γενιάς με την τεχνική του ανιοντικού πολυμερισμού. Συντέθηκαν συμπολυμερή στυρενίου-ισοπρενίου καθώς και ομοπολυμερή ισοπρενίου. Η σύνθεση πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας ως ενδιάμεσα μακρομονομερή. Επίσης μελετήθηκε ο ανιοντικός πολυμερισμός μακρομονομερών στυρενίου-ισοπρενίου. Ο μοριακός χαρακτηρισμός έγινε με χρωματογραφία αποκλεισμού μεγεθών, στατική σκεδάση φωτός, ωσμωμετρία μεμβράνης και φασματοσκοπία πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού. Στα ομοπολυμερή (δενδριτική) πραγματοποιήθηκε ρεολογική μελέτη στη γραμμική περιοχή. Επίσης μελετήθηκε και η συμπεριφορά των συμπολυμερών (δενδριτικών) σε εκλεκτικό διαλύτη (DMA) για τη συστάδα του πολυστυρενίου.
Επίδραση της πρώϊμης χορήγησης αυξητικών παραγόντων στις ηλεκτροφυσιολογικές ιδιότητες του κοιλιακού μυοκαρδίου μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου
Authors: Ελαιόπουλος Δημήτριος
Published: August 2021

Οι αυξητικοί παράγοντες βρίσκονται στο επίκεντρο του ερευνητικού ενδιαφέροντος σχετικά με την αντιμετώπιση του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Η αυξητική ορμόνη (ΑΟ) αποτελεί σήμερα τον παράγοντα που προσελκύει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Έτσι, σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της οξείας χορήγησης ΑΟ στις ηλεκτροφυσιολογίες ιδιότητες της αριστερής κοιλίας μετά την πρόκληση εμφράγματος του μυοκαρδίου (EM). Καταλληλότερο πειραματικό μοντέλο κρίθηκε αυτό της πρόκλησης EM σε επίμυες με απολίνωση της αριστεράς στεφανιαίας αρτηρίας. Η εκτίμηση των κοιλιακών αρρυθμιών που ακολουθούν έγινε με τη βοήθεια ειδικού συστήματος ασύρματης καταγραφής και επεξεργασίας ΗΚΓ σήματος. Παράλληλα καταγράφηκαν μονοφασικά δυναμικά ενεργείας (ΜΔΕ) από την επικαρδιακή επιφάνεια της αριστερής κοιλίας, ακριβώς πριν και 24 ώρες μετά το EM. Τέλος, το μέγεθος του εμφράγματος που προκλήθηκε υπολογίστηκε με τη μέθοδο του TTC. Η οξεία χορήγηση ΑΟ είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των κοιλιακών αρρυθμιών μετά το EM. Η ωριαία διάρκεια των επεισοδίων VT ή VF βρέθηκε χαμηλότερη στην ομάδα της ΑΟ για το σύνολο της καταγραφής, για τη φάση II, ενώ για τη φάση Ι βρέθηκε μικρότερη, χωρίς η διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική. Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του αρρυθμικού σκορ, η ομάδα της ΑΟ εμφάνισε χαμηλότερο σκορ τόσο για την περίοδο 6-12 ώρες μετά το EM, όσο και για την περίοδο 12-24 ώρες. Τα ΜΔΕ 24 ώρες μετά την πρόκληση του εμφράγματος παρουσίασαν παράταση του δυναμικού ενεργείας στην ομάδα των επιμύων που είχαν λάβει φυσιολογικό ορό, σε συνδυασμό με έντονη μεταβλητότητα του APD90. Οι υψηλές τιμές της μεταβλητότητας αυτής σχετίζονται με ανομοιογένεια στην πορεία της επαναπόλωσης μεταξύ των μυοκαρδιακών κυττάρων γειτονικών περιοχών, η οποία ευνοεί την εμφάνιση αρρυθμιών από επανείσοδο. Αντιθέτως, τα ΜΔΕ από επίμυες που έλαβαν ΑΟ εμφάνισαν φυσιολογική διάρκεια δυναμικού ενεργείας και χαμηλή μεταβλητότητα του APD90. Συμπερασματικά, η οξεία χορήγηση ΑΟ στους επίμυες ελάττωσε τις κοιλιακές αρρυθμίες, βελτίωσε την 24ωρη επιβίωσή τους και διαφύλαξε τα χαρακτηριστικά του δυναμικού ενεργείας των μυοκαρδιακών κυττάρων της αριστεράς κοιλίας, 24 ώρες μετά την πρόκληση του εμφράγματος. Πιθανοί μηχανισμοί για την αντιαρρυθμική αυτή δράση είναι η κυτταροπροστασία, η διαφύλαξη των ηλεκτροφυσιολογιών χαρακτηριστικών της μυοκαρδιακής ίνας, καθώς και η άμεση επίδραση στη συγκέντρωση και/ή λειτουργικότητα των διαμεμβρανικών διαύλων ιόντων που καθορίζουν την πορεία της επαναπόλωσης.
Διερεύνηση εξαρτηματικών μαζών με αξονική τομογραφία και μαγνητική τομογραφία
Authors: Τσίλη Αθηνά
Published: August 2021

Ο χαρακτηρισμός της φύσης των μαζών των εξαρτημάτων της μήτρας είναι ιδιαίτερα σημαντικός στην προεγχειρητική εκτίμηση αυτών. Ο σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να συγκριθεί η διαγνωστική ακρίβεια της πολυτομικής υπολογιστικής τομογραφίας σε σύστημα με ανιχνευτική συστοιχία 16-σειρών και της μαγνητικής τομογραφίας στην ανάδειξη και τον χαρακτηρισμό των μαζών των εξαρτημάτων της μήτρας. Το υλικό της μελέτης αποτέλεσαν 67 γυναίκες με πιθανή μάζα στα εξαρτήματα της μήτρας σαν αποτέλεσμα της κλινικής εξέτασης ή/και του υπερηχογραφικού ελέγχου. Οι εξετάσεις της αξονικής τομογραφίας έγιναν σε πολυτομικό υπολογιστικό τομογράφο με 16-σειρές ανιχνευτών και το πρωτόκολλο περιελάμβανε σάρωση της κοιλίας (παλαιά φάση) με εύρος ανιχνευτών 16x0.75 mm και pitch 1.2. Οι εξετάσεις της μαγνητικής τομογραφίας έγιναν σε σύστημα έντασης 1.5 Tesla με ακολουθίες Τ1, Τ2 προσανατολισμού και Τ1 προσανατολισμού με καταπίεση του λίπους πριν και μετά την ενδοφλέβια χορήγηση παραμαγνητικών ιόντων γαδολινίου. Σαν εξέταση αναφοράς χρησιμοποιήθηκαν τα παθολογοανατομικά ευρήματα. Το χειρουργείο ανέδειξε την παρουσία 89 μαζών στα εξαρτήματα της μήτρας 66 ήταν καλοήθεις και 23 κακοήθεις παθολογοανατομικά. Η πολυτομική υπολογιστική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία ανέδειξαν 85 (95%) από τις 89 αλλοιώσεις, η δε ευαισθησία, η ειδικότητα και η διαγνωστική ακρίβεια των δύο απεικονιστικών εξετάσεων στον χαρακτηρισμό της φύσης των μαζών των εξαρτημάτων της μήτρας ήταν 90.5%, 93.7%, 92.9% και 95.2%, 98.4%, 97.6% αντίστοιχα. Η ανάλυση των καμπυλών ROC έδειξε μικρή υπεροχή της μαγνητικής τομογραφίας έναντι της υπολογιστικής τομογραφίας, χωρίς να προκύπτει στατιστικά σημαντική διαφορά. Συμπερασματικά, η πολυτομική υπολογιστική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία έδωσαν εξίσου ικανοποιητικά αποτελέσματα στην ανάδειξη και την διαφορική διάγνωση των καλοήθων από τις κακοήθεις εξεργασίες των εξαρτημάτων της μήτρας.
Ο ρόλος των κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων και ουσιών με αντιοξειδωτική ικανότητα στον καρκίνο
Authors: Τολιόπουλος Ιωάννης
Published: August 2021

Ο αριθμός και η κυτταροτοξικότητα των ΝΚ κυττάρων είναι μια σημαντική παράμετρος εκτίμησης του ανοσοποιητικού συστήματος. Μελετήθηκαν οι επιδράσεις στον αριθμό και την κυτταροτοξική δράση ουσιών με αντιοξειδωτική ικανότητα (όπως ασκορβικό, ρεσβερατρόλη, γενιστεΐνη, απιγενίνη, οργανικά σύμπλοκα του Βαναδίου κ.α.) και μεθόδου που έχει αντιοξειδωτική δράση όπως τα συντονισμένα ΗΜΓνητικά πεδία, (ΣΗΜΓΠ) in vitro και in vivo. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κυτταροτοξική δράση των ΝΚ αυξήθηκε σημαντικά in vitro από τις ουσίες αυτές καθώς και ο αριθμός και η κυτταροτοξικότητα των ΝΚ καρκινοπαθών τελικού σταδίου μετά την έκθεσή τους σε ΣΗΜΓΠ επί 4 εβδομάδες. Επίσης, η κυτταροτοξικότητα των ΝΚ σε υγιείς εθελοντές μετά την χορήγηση ασκορβικού και Aloe Vera. Από τα αποτελέσματα προέκυψαν ενδείξεις για τον μηχανισμό με τον οποίο η χορήγηση ουσιών με αντιοξειδωτική δράση ή η έκθεση σε ΣΗΜΓΠ ασθενών με ανοσοκαταστολή θα μπορούσε να έχει ευεργετικές επιδράσεις.
Η επιβίωση στον προχωρημένο και μεταστατικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας με τη χημειοθεραπεία
Authors: Τζιόρας Σπυρίδων
Published: August 2021

Ένας μεγάλος αριθμός κλινικών δοκιμών έχει μελετήσει την επίδραση διαφόρων χημειοθεραπευτικών σκευασμάτων στην θεραπεία του προχωρημένου καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Υπάρχει όμως αβεβαιότητα εάν η χορήγηση χημειοθεραπείας συνεισφέρει τελικά στην επιβίωση και εάν ναι, πόσο σημαντική αυτή μπορεί να είναι. Πραγματοποιήσαμε μια μετα-ανάλυση κλινικά τυχαιοποιημένων δοκιμών που συγκρίνουν χημειοθεραπευτικά σχήματα έναντι άλλων ή χημειοθεραπευτικά σχήματα έναντι στη μη χορήγηση χημειοθεραπείας. Τα αποτελέσματα της επιβίωσης προσεγγίσθηκαν με τα σταθερά και τυχαία μοντέλα επιδράσεων και υπολογίσθηκε η μεταξύ των μελετών ετερογένεια. Συνολικά 11,180 γυναίκες χρησιμοποιήθηκαν στην ανάλυση για την εκτίμηση της επιβίωσης και συνολικά 52 χημειοθεραπευτικά σχήματα συγκρίθηκαν. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επιβίωση με τη χορήγηση χημειοθεραπείας έναντι στη μη χορήγηση χημειοθεραπείας. Υπήρχε μέτρια ετερογένεια μεταξύ των μελετών που οφειλόταν πιθανά στα αντικρουόμενα αποτελέσματα των πρώιμων μελετών. Η σισπλατίνη ή οι συνδυασμοί που βασίζονται στη χορήγηση σισπλατίνης δεν είχαν σημαντικό όφελος επιβίωσης συγκρινόμενοι με τη μη χορήγηση χημειοθεραπείας. Παραδόξως, τα σχήματα που δεν περιείχαν πλατίνα είχαν οριακά στατιστικά σημαντικά όφελος στην επιβίωση και αυτό οφείλεται στην προφανώς πλαστή επίδραση μια μικρής πρώιμης μελέτης που χρησιμοποίησε την υδροξυουρία, ενώ μεγαλύτερες μελέτες έδειξαν ότι τα σχήματα που βασίζονται στη σισπλατίνη είναι στατιστικά σημαντικά καλύτερα από την υδροξυουρία όσον αφορά την επιβίωση. Όταν έγινε ανάλυση υποομάδων φάνηκε ότι η χορήγηση σισπλατίνης σε βραχείς κύκλους θεραπείας (^14 μέρες) εμφανίζει οριακά στατιστικά όφελος επιβίωσης σε σύγκριση με τη χορήγηση μακρών κύκλων θεραπείας. Η χημειοθεραπεία δεν φαίνεται να προσφέρει σημαντικά στην επιβίωση των ασθενών με προχωρημένο καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Μικρά οφέλη δεν μπορεί να αποκλεισθούν, ειδικά με τους βραχείς κύκλους χορήγησης χημειοθεραπευτικών σκευασμάτων που βασίζονται στην σισπλατίνη. Εσφαλμένες αναλύσεις μελετών- κυρίως πρώιμων, έχουν δημιουργήσει φρούδες ελπίδες για την θετική επίδραση της χημειοθεραπείας στην επιβίωση.
Επίδραση της ερυθρομυκίνης στον οισοφάγο
Authors: Μιχόπουλος Σπυρίδων
Published: August 2021

Η ερυθρομυκίνη (ΕΡΥ) είναι ισχυρός αγωνιστής της μοτιλίνης. Σκοπός της μελέτης: να εκτιμηθούν 1) η δράση της ΕΡΥ στην κινητικότητα του οισοφάγου του ανθρώπου 2) η από του στόματος δράση της 3) η δράση της στον οισοφάγο ασθενών με συστηματικό σκληρόδερμα (ΣΣ). Ασθενείς - Μέθοδοι : 8 υγιείς εθελοντές έλαβαν σε ΔΤΤΔ μελέτη είτε εικονικό φάρμακο (Pl) είτε ΕΡΥ (150mg) σε συνεχή ΕΦ έγχυση για 20 min είτε ΕΡΥ αφού είχε χορηγηθεί ατροπίνη (12μg/kg). Ακολούθως οι 7 υγιείς εθελοντές έλαβαν 150mg ΕΡΥ per os. 32 ασθενείς με ΣΣ τυχαιοποιήθηκαν και έλαβαν ΕΡΥ (150mg) ΕΦ για 20 min ή Pl. Η μανομετρία έγινε με Dent sleeve. Αποτελέσματα: Η ΕΡΥ αύξησε σημαντικά την πίεση του κατώτερου οισοφαγικού σφιγκτήρα (ΠΚΟΣ) σε σύγκριση με το Pl (διαφορά: [Δ]+16,8± 4,7 mmHg, p<0,05) ενώ μείωσε την ταχύτητα περισταλτισμού του σώματος του οισοφάγου ([Δ]-0,029±1,4mmHg, p<0,05) στους υγιείς εθελοντές. Η ατροπίνη κατήργησε πλήρως τη δράση της ΕΡΥ ενώ δεν μείωσε τις συσπάσεις του στομάχου (ΣυΣτ). Συνεπώς ο μηχανισμός δράσης της ΕΡΥ στον οισοφάγο επιτυγχάνεται μέσω χολινεργικών οδών ενώ στο στόμαχο είναι μη χολινεργικός. Η από του στόματος χορήγηση ΕΡΥ ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Η ΕΦ χορήγηση ΕΡΥ αύξησε την ΠΚΟΣ ([Δ]+5,61 ± 0,56mmHg, p<0,05) και τον αριθμό των ΣυΣτ των ασθενών με ΣΣ ανεξάρτητα από τον τύπο της νόσου, τη διάρκειά της και την παρουσία ή όχι οισοφαγίτιδας. Συμπεράσματα: 1) Η ΕΡΥ αυξάνει την ΠΚΟΣ μέσω χολινεργικής διέγερσης και μειώνει την ταχύτητα περισταλτισμού του οισοφάγου 2) Η δράση της στο στομάχου οφείλεται σε μη χολινεργείς μηχανισμούς 3) Σε χαμηλές από του στόματος δόσεις τα αποτελέσματα δεν είναι προφανή. 4) Η ΕΡΥ αυξάνει την ΠΚΟΣ και τον αριθμό των ΣυΣτ ασθενών με ΣΣ.
Γραμμικά και κυκλικά τρισυσταδικά τριπολυμερή - πολυμακρομονομερή ισοπρενίου
Authors: Πανταζής Δημήτριος
Published: August 2021

Σκοπός της εργασίας ήταν η σύνθεση α-άμινο, ω-καρβόξυλο τρισυσταδικών τριπολυμερών με την τεχνική του ανιοντικού πολυμερισμού. Συντέθηκαν μια σειρά από τριπολυμερή στυρενίου-ισοπρενίου και μεθακρυλικού μεθυλεστέρα που διέφεραν ως προς τη σύσταση και το συνολικό μοριακό βάρος. Η εισαγωγή των ακραίων ομάδων έγινε με τη χρήση ενός απαρχητή που έφερε μια αμινομάδα και τερματισμό του πολυμερισμού με αντιδραστήριο που έφερε μια καρβοξυλομάδα. Η εισαγωγή των ακραίων ομάδων έγινε με τη χρήση μιας σειράς αναλυτικών τεχνικών (Η NMR, IR, MALDI-TOF MS). Στα τριπολυμερή αυτά μελετήθηκε η ενδομοριακή αντίδραση προς σχηματισμό κυκλικών πολυμερών καθώς και η διαμοριακή αντίδραση προς σχηματισμό πολυσυσταδικών πολυμερών. Τέλος μελετήθηκε η συμπεριφορά των πολυμερών αυτών σε εκλεκτικούς διαλύτες (μικκυλίωση). Ακόμα έγινε σύνθεση μακρομονομερών ισοπρενίου τα οποία στη συνέχεια πολυμερίστηκαν με ανιοντικό πολυμερισμό.
Πρότυπα έκφρασης, μακρομοριακή συγκρότηση και βιολογικός ρόλος της ετεροχρωματινικής πρωτεΐνης 1 (HP1) σε ανθρώπινους κυτταρικούς τύπους
Authors: Ρήτου Ελένη
Published: August 2021

Στην παρούσα μελέτη έγινε καταγραφή των προτύπων έκφρασης και κατανομής των HP1α και ΗΡ1β πρωτεϊνών σε in vivo, ex vivo και in vitro συνθήκες καθώς και σε νεοπλασματικά δείγματα. Σε συμφωνία με την άποψη ότι οι ΗΡ1 πρωτεΐνες δεν είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της ετεροχρωματινικής υφής, παρατηρήθηκε ελάττωση των επιπέδων τους κατά τη διάρκεια της ερυθροποίησης καθώς και σε αρκετούς τύπους τελικώς διαφοροποιημένων κυττάρων. Παράλληλα, κύτταρο- και ιστο-ειδικά πρότυπα κατανομής παρατηρήθηκαν σχεδόν σε όλα τα είδη των ιστών που μελετήθηκαν. Το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα περιοχικής κατανομής των HP1α και ΗΡ1β καταγράφηκε στους λεμφαδένες οπού οι δυο ΗΡ1 ισόμορφες, στην Β-εξαρτωμένη ζώνη, παρουσιάζουν συμπληρωματικό πρότυπο εντόπισης. Επιπλέον, στα περιφερικά λεμφοκύτταρα η HP1α παρουσιάζει εναλλακτικά πρότυπα κατανομής (διάχυτο ή εστιακό φαινότυπο) που εξαρτώνται από το μικρο-περιβάλλον (παρουσία μιτογόνων ή κυτοκινών). Στα νεοπλάσματα του βλαστικού κέντρου η εντόπιση των HP1α και ΗΡ1β πρωτεϊνών παύει να είναι «συμπληρωματική». Η αύξηση του αριθμού των HP1β-θετικών νεοπλασματικών κυττάρων συσχετίζεται με τα όψιμα στάδια της νόσου και αποτελεί ένδειξη ότι η έκφραση της ισομορφής αυτής μπορεί να έχει διαγνωστική αξία.
Συγκριτική μελέτη της φωτοσυνθετικής δραστηριότητας φυτών εσωτερικού χώρου υψηλής και χαμηλής έντασης φωτός, καθώς επίσης και μεταβολές της φωτοσυνθετικής δραστηριότητας, όταν αλλαχθούν οι συνθήκες ανάπτυξης των φυτών
Authors: Ακουμιανάκη-Ιωαννίδου Αναστασία
Published: August 2021

Μελετήθηκε ο φωτοεγκλιματισμός δύο φυτών εσωτερικού χώρου, του σπαθίφυλλου και της σεφλέρας που αναπτύχθηκαν ή μεταφέρθηκαν σε 2000 lx (χαμηλό φωτισμό) και 27000 lx (υψηλό φωτισμό).Μελετήθηκαν τα μορφολογικά, ανατομικά χαρακτηριστικά των φύλλων, οι ενεργότητες των φωτοσυστηματων, η λεπτή δομή των χλωροπλαστών και η σύσταση της θυλακοοιδούς μβμβράνης. Τα φύλλα του σπαθίφυλλου κατά τον φωτοεγκλιματισμό του στο χαμηλό φωτισμό σε αντίθεση με τον υψηλό, ήταν λεπτότερα με μικρότερο αριθμό στοματίων στην άνω επιφάνεια των φύλλων και οι χλωροπλάστες είχαν περισσότερα grana και μικρότερη ενεργότητα. Επίσης στο χαμηλό φωτισμό αυξήθηκε το μέγεθος των φωτοσυστηματων. Η αύξηση ωοιόσο ιου μεγέθους του PSII δεν συνοδεύτηκε από αύξηση του LHC II και αυτό διότι το σπαθίφυλλο φέρει εσωτερική αντένα LHC-II (27 kDa) η οποία δεν μεταβάλλεται κατά τον φωτοεγκλιματισμό. Έτσι ο φωτοεγκλιματισμός στο χαμηλό φωτισμό γίνεται με δανεισμό μορίων αντενών από γειτονικές PSII μονάδες πού βρίσκονται στα grana. Ο φωτοεγκλιματισμός στη σεφλέρα έγινε μέσω μεταβολών στην ενεργότητυι και τυ μέγεθυς ίων ψωΐϋουνθεπκών μονάδων ενώ το μέγεθος των |invnSmv ττπρρρρινρ. μικρό m- όλες τις συνθήκες φωτισμού. Στον υψηλό φωτισμό παρατηρήθηκε καλύτερη οργάνωση και υψηλότερη ενεργότητα των φωτοσυστηματων. Στη σεφλέρα βρέθηκε ότι η αποπρωτείνη του LHC-II έχει μοριακό βάρος 25 kDa που δηλώνει την ύπαρξη περιφερειακής αντένας. Τα αποτελέσματα επίσης έδειξαν ότι ή σεφλέρα σε αντίθεση με ιυ υπαθίψυλλο επιδεικνύει πρωτεολυτική ενεργότητα έναντι του Ι HC-ÎT, υποθέτοντας έτσι ότι η πρωτεάση δρα μόνο στη περιφερειακή αντένα της πρωτεΐνης του LHC-II (25 kDa). Η ενεργότητα αυξήθηκε στον υψηλό φωτισμό. Παράκληση
Συμβολή στη μελέτη της ετερογένειας βιοφαρμακευτικών, φαρμακοκινητικών και φαρμακοδυναμικών πορειών
Authors: Δοκουμετζίδης Αριστείδης
Published: August 2021

Στη διατριβή αυτή μελετώνται διαδικασίες από όλα τα στάδια της διαδρομής του φαρμάκου στο ανθρώπινο σώμα. Δηλαδή μελετώνται βιοφαρμακευτικές, φαρμακοκινητικές και φρμακοδυναμικές διαδικασίες, οι οποίες μοιράζονται το κοινό χαρακτηριστικό της ετερογένειας. Στο μέρος Α που εξετάζει τις βιοφαρμακευτικές διαδικασίες, το κεφάλαιο 1 είναι μια ανασκόπηση των μαθηματικών μοντέλων διάλυσης, αποδέσμευσης και απορρόφησης φαρμάκων στο γαστρεντερικό σύστημα. Στο κεφάλαιο 2 διερευνάται η ερμηνεία των εμπειρικών νόμων διάλυσης και αποδέσμευσης μέσω φράκταλ κινητικής. Στο κεφάλαιο 3 αναπτύσσεται ένα νέο μοντέλο διασποράς για τη μελέτη της απορρόφησης των φαρμάκων στο γαστρεντερικό σύστημα. Το μέρος Β αναφέρεται στη κατανομή των φαρμάκων στο αγγειακό σύστημα. Το κεφάλαιο 4 είναι το εισαγωγικό τμήμα και περιλαμβάνει μια ανασκόπηση της ετερογενούς κατανομής των φαρμάκων στο αγγειακό σύστημα. Στο κεφάλαιο 5, αναπτύσσεται ένα μοντέλο που περιγράφει την αρχική ανάμιξη ενός δείκτη σε ένα δενδροειδές δίκτυο, και στη συνέχεια κατασκευάζεται ένα μοντέλο για ολόκληρο το κυκλοφορικό σύστημα το οποίο εφαρμόζεται σε πειραματικά δεδομένα από άνθρωπο και σκύλο. Το μέρος Γ αναφέρεται στις φαρμακοδυναμική και τη θεωρία των μη γραμμικών δυναμικών συστημάτων. Στο κεφάλαιο 6 παρουσιάζονται οι βασικές έννοιες της κλασσικής φαρμακοδυναμικής μοντελοποίησης και της θεωρίας των μη γραμμικών δυναμικών συστημάτων, καθώς και μια ανασκόπηση των διάφορων εφαρμογών της θεωρίας του χάους σε φυσιολογικά συστήματα με φαρμακευτικό ενδιαφέρον. Τέλος στο κεφάλαιο 7 αναπτύσσεται ένα μοντέλο για την έκκριση της ενδογενούς κορτιζόλης και της αναστολής της από κορτικοστεροειδή. Το φαρμακοδυναμικό μοντέλο που προκύπτει παρουσιάζει χαοτική συμπεριφορά σε συμφωνία με τα πειραματικά δεδομένα, δίνοντας επίσης την δυνατότητα να συζητηθούν οι συνέπειες της παρουσίας μη γραμμικής δυναμικής στις φυσιολογικές διαδικασίες.
Έλληνες του Καυκάσου και της Ουκρανίας της τέως Σοβιετικής Ένωσης
Authors: Ζαϊκόβσκαγια Τατιάνα
Published: August 2021

Στο \° κεφάλαιο <Άλλος κόσμος: κωοικας (τνπικόν) συμπεριφοράς»_ παρουσιάζεται ο συμαντικος ρόλος των μαγικών παραμυθιών των Κλλήνων τονΚαυκάσου και της Ουκρανίας. Τα θέματα είναι: «Παραμύθια — vademecum(οοηγος) του άλλου κοσιιου» και "Μαρκάρισμα στα παραμυθία και στις τελετές»(17 παραγράφους). Στο 2° κεφάλαιο «Σύνορα των κόσμων, σημεία επαφής καιοιαβασης (locus communis)» μελετούνται τα έξης θέματα: «Χρόνος ως σύνορο»,«Νερό ως σύνορο», «Αγκαθωτά φυτά ως σύνορο», «Φως και φωτιά ως σύνορο» ( 14παραγράφους). Στο 3° κεφάλαιο «Μέσα μετάβασης στον άλλο κόσμο: υποοήματα»" (9 παραγράφους) μελετούνται τα υποοήμτα ως σήμα και γενική σημασία του- ορομου ή της οιαβασης και συνδέονται με τα μαγικά υποοήματα των παραμυθιών.Στο 4° κεφάλαιο «Μεταμόρφωση σε ζώο ως τρόπος μετάβασης στον άλλο κόσμο». τα θέματα είναι: «Γαμπρός = κριάρι» και «Νύφη = πουλί» ( 16 παραγράφους). Απότα ήθη, τα έθιμα και τα παραμύθια φαίνεται οτι για το γαμπρό ένα από τα μέσαοιαβασης ήταν το ζωο που θυσιάζουν, και στον οποίο μεταμορφώνεται ο ήρωαςπαραμυθιού- Η όρνιθα αντικαταστει τη νύφη και στις γαμήλιες τελετές και σταπαραμύθια.Η σύγκριση των μαγικών παραμυθιών με τα ήθη και έθιμα του οικογενιακούκύκλου γίνεται με την ιστορικο-συγκριτική μεθοόο {θεωρία του VI. Propp) γενικά* και με την εθνογλωσσολογική ανάλυση ειοικότερα.
Επίδραση των αντιοξειδωτικών ουσιών στις γλυκοζαμινογλυκάνες και λοιπούς κλινικο-εργαστηριακούς οφθαλμολογικούς δείκτες δακρύων διαβητικών ασθενών
Authors: Πεπονής Βασίλειος
Published: August 2021

Στην συγκεκριμένη διδακτορική διατριβή έγινε προσπάθεια να εκτιμηθεί η επίδραση της βραχυχρόνιας (οξείας) χορήγησης αντιοξειδωτικών βιταμινών στις γλυκοζαμινογλυκάνες και ποικίλους κλινικο-εργαστηριακούς δείκτες των δακρύων διαβητικών ασθενών. Παρατηρήσαμε ότι η χορήγηση των βιταμινών C και Ε, χάρη στην αντιοξειδωτική τους δράση, είχε ευνοϊκή επίδραση στις μελετούμενες παραμέτρους των δακρύων και του επιπεφυκότα. Συμπεραίνουμε ότι η από του στόματος χορήγηση βιταμινών C και Ε μπορεί να παίξει προστατευτικό ρόλο στην πρόσθια επιφάνεια του οφθαλμού, οδηγώντας σε βελτίωση τόσο της κλινικής όσο και της κυτταρολογικής εικόνας των ασθενών που έλαβαν μέρος στη μελέτη μας. Παράλληλα τα παραπάνω ευρήματα συνηγορούν για την ανάγκη πραγματοποίησης περισσότερων κλινικών και εργαστηριακών ερευνών που θα αποσαφηνίσουν περαιτέρω τη δράση και το ρόλο ουσιών που απαντώνται τόσο συχνά στη διατροφή μας, όπως οι βιταμίνες C και Ε.
Η συμβολή των ενδοκυστικών εγχύσεων μιτοξαντρόνης, ιντερφερόνης-α στην πρόληψη των υποτροπών των επιφανειακών όγκων της ουροδόχου κύστης
Authors: Παπατσώρης Αθανάσιος
Published: August 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Η συγκριτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των ενδοκυστικών εγχύσεων μιτοξαντρόνης, ιντερφερόνης-α στην πρόληψη των υποτροπών των επιφανειακών όγκων της ουροδόχου κύστης. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Διακόσιοι οκτώ ασθενείς (μέση ηλικία: 62.05 έτη) πάσχοντες από επιφανειακό καρκίνο κύστης που εξαιρέθηκε με TUR, διαχωρίστηκαν στην ομάδα Α (μάρτυρες), στην ομάδα Β (10 mg μιτοξαντρόνης), στην ομάδα Γ (20 mg μιτοξαντρόνης) και στην ομάδα Δ (100 MUI IFNAα-2b). Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν με κυτταρολογική ούρων, κυστεοσκόπηση και λήψη βιοψιών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η συχνότητα υποτροπών (p<0.005) ήταν 64.44% στην ομάδα Α, 33.92% στην Β, 31.48% στην Γ και 28.3% στην Δ, ενώ εξέλιξη νόσου διαπιστώθηκε αντίστοιχα στο 22.22%, 12.5%, 14.81% και 7.54% των ασθενών. Ο μέσος χρόνος εμφάνισης των υποτροπών (p<0.001) ήταν 9.03 μήνες στην Α, 13.74 στην Β, 14.24 στην Γ και 17.4 στην Δ. Τοξικότητα βαθμού 1-3 διαπιστώθηκε στο 23.21% της ομάδας Β, 31.48% της Γ και 9.43% της ομάδας Δ.
Η επίδραση της οκτρεοτίδης στην αναγεννητική ικανότητα του ήπατος σε ηπατεκτομηθέντες επίμυς
Authors: Αλεξάνδρου Ανδρέας
Published: August 2021

Εισαγωγή-σκοπός της μελέτης: Η ανασταλτική δράση της οκτρεοτίδης στηναναγεννητική ικανότητα του ήπατος μετά από μερική ηπατεκτομή στουςαρουραίους, με μηχανισμό που δεν έχει ξεκαθαρισθεί πλήρως, έχει περιγράφει απόδιάφορους ερευνητές. Σκοπός της παρούσας πειραματικής μελέτης είναι ηεπιβεβαίωση του φαινομένου αυτού με ανοσοϊστοχημική μέθοδο και η συσχέτισήτου με το φαινόμενο της κυτταρικής απόπτωσης.Υλικό και μέθοδος: Για την εκτέλεση της παρούσας μελέτης χρησιμοποιήθηκαν 48 λευκοί αρουραίοι Wistar. Τα πειραματόζωα υπεβλήθησαν σε μερικήηπατεκτομή 2/3. Στη συνέχεια τους χορηγείτο οκτρεοτίδη σε δόση 50 pg/kgβάρους σώματος, διαλυμένη σε 1 ml φυσιολογικού ορού, υποδορίως δύο φορέςτην ημέρα ή ίσου όγκου φυσιολογικός ορός και θυσιάζονταν σε προεπιλεγμέναχρονικά σημεία 24, 36, 48, 60, 72, 96 και 168 ώρες μετά τη μερική ηπατεκτομή.Συγκρινόταν το ποσοστό αναγέννησης της ηπατικής μάζας κατά την ημέρα τηςθυσίας ανάμεσα στα ζώα-μάρτυρες και στα ζώα που χορηγήθηκε οκτρεοτίδη.Επίσης γινόταν ανοσοϊστοχημικός προσδιορισμός του δείκτη σήμανσης τουπυρηνικού αντιγόνου του κυτταρικού πολλαπλασιασμού ki67 και των αντιγόνωνbax, το οποίο επάγει την απόπτωση και bcl-2, το οποίο αναστέλλει την κυτταρικήαπόπτωση, με τη μέθοδο της στρεπταβιδίνης-βιοτίνης.Αποτελέσματα: Δύο πειραματόζωα θυσιάστηκαν την ώρα της ηπατεκτομήςγια τον καθορισμό των φυσιολογικών τιμών, 3 ζώα απεβίωσαν πριν από τηνπρογραμματισμένη ημερομηνία θυσίας, 21 αρουραίοι απετέλεσαν την ομάδα τωνμαρτύρων και σε 22 αρουραίους χορηγήθηκε οκτρεοτίδη. Ο δείκτης αναγέννησηςτης ηπατικής μάζας κυμάνθηκε από 40% στις 24 ώρες ως 68,9 % επτά ημέρες μετάτη μερική ηπατεκτομή στα ζώα-μάρτυρες και από 33.7% ως 49.7% (ρ=0.000) αντίστοιχα στα ζώα που χορηγήθηκε οκτρεοτίδη. Η μέση μάζα του ήπατος τωνπειραματοζώων-μαρτύρων ήταν 6.4 gr ενώ των ζώων που χορηγήθηκε οκτρεοτίδηήταν 4.8 gr (ρ=0.000). Αντίστοιχα η μέγιστη τιμή του δείκτη σήμανσης τουαντιγόνου ki67 στα ηπατοκύτταρα ήταν 33.4% για τα ζώα-μάρτυρες και 10.7% γιατα ζώα που χορηγήθηκε οκτρεοτίδη 60 ώρες μετά τη μερική ηπατεκτομή(ρ=0.007). Οι τιμές ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερες για την ομάδα τωνμαρτύρων σε όλα τα χρονικά σημεία. Ο δείκτης σήμανσης του αντιγόνου baxέφτανε στο 28.2% στα ηπατοκύτταρα των ζώων που χορηγήθηκε οκτρεοτίδη και15.5% στα ηπατοκύτταρα των ζώων-μαρτύρων στις 48 ώρες μετά τη μερικήηπατεκτομή (ρ=0.000). Οι τιμές σε όλα τα χρονικά σημεία ήταν στατιστικάσημαντικά υψηλότερες για τα ζώα που έλαβαν οκτρεοτίδη. Αντίθετα, ο δείκτηςσήμανσης του αντιγόνου bcl-2 ήταν πάντα στατιστικά σημαντικά υψηλότεροςστην ομάδα των μαρτύρων (32.7% στις 60 ώρες, ρ=0.001) σε σχέση με τα ζώα πουχορηγήθηκε οκτρεοτίδη (16.9% στις 36 ώρες, ρ=0.01). Τα αντίστροφααποτελέσματα παρατηρήθηκαν στα κύτταρα του ΔΕΣ των ζώων των δύοερευνητικών ομάδων, χωρίς όμως οι διαφορές αυτές να φτάνουν πάντα σεστατιστικά σημαντικά επίπεδα.Συμπέρασμα: Η οκτρεοτίδη αναστέλλει την ηπατική αναγέννηση μετά απόμερική ηπατεκτομή στους αρουραίους μέσω αναστολής του κυτταρικούπολλαπλασιασμού και ταυτόχρονης επαγωγής του φαινομένου της απόπτωσης.
Ωρωπός και Εύβοια κατά την αρχαϊκή εποχή (700 π.Χ. - αρχές του 5ου αι. π.Χ.)
Authors: Χαραλαμπίδου Πολυξένη
Published: August 2021

Στην παρούσα διατριβή παρουσιάστηκε η πρωτογενής μελέτη της κεραμικής του Ωρωπού κατά την αρχαϊκή εποχή, από το 700 π.χ. μέχρι και τον πρώϊμο 5ο αι. π.χ., και η σχέση της με την Ευβοϊκή κεραμική. Επιχειρήθηκε για πρώτη φορά μια χρονολογική τυπολογική, στυλιστική και στατιστική κατάταξη της τροχήλατης κεραμικής του Ωρωπού και επίσης μια συνολική αποτίμηση πολλών χαρακτηριστικών της ευβοϊκής κεραμικής παραγωγής αυτών των χρόνων, καθώς μέχρι σήμερα οι δημοσιευμένες μελέτες αφορούσαν συνήθως σε συγκεκριμένες περιοχές της ερετριακής πόλης και σε κατηγορίες κεραμικής. Η μελέτη της κεραμικής του Ωρωπού παρουσιάζεται συγκριτικά με τα στρωματογραφικά δεδομένα κυρίως από τον οικισμό στο Οικ. ΟΣΚ στη σκάλα Ωρωπού, προκειμένου να προκύψουν στοιχεία για τη χρήση των χωρών εντός του οικισμού. Επιπλέον, με σκοπό την κατανόηση της ταυτότητας και της προέλευσης των κατοίκων του Ωρωπού, η οποία συζητείται συχνά σε συνάρτηση με την ταυτότητα της κεραμικής από την περιοχή, κατέστη αναγκαία η συγκέντρωση και η ερμηνεία εκείνων των πληροφοριών, που θα μπορούσαν να προσδιορίσουν γενικότερα τη θέση του Ωρωπού και της Εύβοιας στο ελλαδικό χώρο και τη Μεσόγειο την αρχαϊκή εποχή. Συνήχθησαν επίσης συμπεράσματα για μια σειρά από επιμέρους θέματα, όπως είναι για παράδειγμα, οι θέσεις που μπορούμε να διαμορφώσουμε, με βάση τις νεότερες αρχαιολογικές πληροφορίες, για το Ληλάντιο πόλεμο.
Ο ρόλος του HSV στις καλοήθεις και κακοήθεις παθήσεις του στομάχου
Authors: Χριστοδούλου Μαρία
Published: August 2021

Το πεπτικό έλκος είναι μια από τις πιο συνήθεις νόσους του ανθρώπου σε όλο τον κόσμο. Είναι νόσος πολυπαραγοντικής αιτιολογίας και παράγοντες, που κατά καιρούς έχουν αναφερθεί ως πιθανοί να ενέχονται στην παθογένεια της είναι το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και ο ερπητοϊός HSV. Ο γαστρικός καρκίνος, είναι συχνή μορφή κακοήθειας σε όλο τον κόσμο, η οποία εμφανίζει μοναδικά επιδημιολογικά χαρακτηριστικά και συγκεκριμένη γεωγραφική κατανομή. Πολλές μελέτες αναφέρουν την εμπλοκή μικροοργανισμών στη γαστρική καρκινογένεση, όπως πολλών ιών, μυκήτων και βακτηρίων. Στην παρούσα μελέτη, προσπαθήσαμε να διερευνήσουμε τη συσχέτιση της ανάπτυξης πεπτικού έλκους (ΠΕ) και γαστρικού καρκίνου (ΓΚ) με την εμφάνιση συγκεκριμένων ιών στην πάσχουσα περιοχή. Χρησιμοποιήσαμε υλικό από ενενήντα (90) ασθενείς με πεπτικό έλκος (ΠΕ), ενενήντα έναν (91) ασθενείς με γαστρικό καρκίνωμα (ΓΚ) και πενήντα (50) φυσιολογικούς μάρτυρες. Ο έλεγχος έγινε με τις μεθόδους της PCR και του in situ υβριδισμού. Εικοσιοκτώ (28) από τις ενενήντα (90) περιπτώσεις με ΠΕ (31,11%) εμφανίστηκαν θετικές για DNA του ιού HSV1 με την μέθοδο της PCR. Καμία περίπτωση δεν ήταν θετική για DNA του ιού HSV2 με την ίδια μέθοδο. Από τις περιπτώσεις με ΓΚ μόνο μια (1.09%) εμφανίστηκε θετική για τον HSV1. Επιπρόσθετα, έγινε έλεγχος της σχέσης των νόσων του πεπτικού έλκους (ΠΕ) και του γαστρικού καρκίνου (ΓΚ) με το φύλο των ασθενών, την ηλικία τους, την συνήθεια κατανάλωσης καπνού και αλκοόλ, την λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, την χρόνια λοίμωξη από επιχείλιο έρπητα και την ύπαρξη οικογενειακού ιστορικού ΠΕ. Έλεγχος που πραγματοποιήθηκε για τη παρουσία του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού έδειξε ανίχνευση της ύπαρξης του στο 84.4% των ΠΕ και στο 27.5% των ΓΚ. Τέλος, η εμφάνιση Π Ε ανάμεσα στα μέλη της ίδιας οικογένειας, συναντήθηκε στο 33.4% των περιπτώσεων, υποδηλώνοντας πιθανή μεταφορά κάποιου παθογόνου μικροοργανισμού από άτομο σε άτομο.
Μελέτη νέων αναισθητικών ουσιών και συσχέτιση με πιθανές μεταβολές βιοχημικών και ορμονικών παραμέτρων
Authors: Πετροπούλου Ολίβια
Published: August 2021

Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης ενός νέου οπιοειδούς της ρεμιφεντανίλης (R) στην απάντηση στο χειρουργικό stress συγκριτικά με το οπιοειδές αλφεντανίλη (Α). Το υλικό της μελέτης απετέλεσαν 100 ασθενείς ηλικίας 30-60 ετών, ASA I-II, που υποβλήθηκαν σε προγραμματισμένες ενδοκοιλιακές χειρουργικές επεμβάσεις διάρκειας 60-90min με ολική ενδοφλέβια αναισθησία. Τα δημογραφικά δεδομένα των ασθενών ήταν παρόμοια. Κριτήρια αποκλεισμού: καρδιαγγειακά νοσήματα, ενδοκρινικές και μεταβολικές διαταραχές. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: Ομάδα R (n=50) στην οποία χορηγήθηκε σαν αναλγητικό το οπιοειδές ρεμιφεντανίλη και την Ομάδα Α (n=50) στην οποία χορηγήθηκε το οπιοειδές αλφεντανίλη. Σε όλες τις ασθενείς και των δύο ομάδων γινόταν καταγραφή της συστολικής, διαστολικής αρτηριακής πίεσης και καρδιακής συχνότητας και προσδιορισμός των συγκεντρώσεων ορμονικών (ACTH, GH, PRL) και βιοχημικών (HDL, HDL2, HDL3) παραμέτρων σε συγκεκριμένους χρόνους. Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έδειξε ότι η R μείωσε τις μελετούμενες παραμέτρους στατιστικά σημαντικά (Σ.Σ.) σε σχέση με την Α εκτός από τα λιπίδια όπου δεν προέκυψε Σ.Σ. διαφορά ανάμεσα στις ομάδες. Συμπερασματικά η R υπερείχε στην καταστολή του χειρουργικού stress έναντι της Α.
Προσομοίωση μοριακής δυναμικής της μικροσκοπικής δομής και των φυσικοχημικών ιδιοτήτων ελαστομερών πολυμερών
Authors: Μακροδημήτρη Ζωή
Published: August 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή αποσκοπεί στην ανάπτυξη και στην εφαρμογή ενός νέου ρεαλιστικού μοριακού μοντέλου για την πρόβλεψη των θερμοδυναμικών, δομικών και ιδιοτήτων μεταφοράς τηγμάτων PDMS, PDMSM, PDMTH, poly(DMSM-alt-DMSTM) και PIB. Το κίνητρο που μας οδήγησε στη μελέτη αυτών των συστημάτων είναι αφενός ότι η επιστήμη των μεμβρανών είναι ένα επεκτεινόμενο πεδίο και αφετέρου διότι κρίθηκε σκόπιμο να μελετηθούν οι ιδιότητες υλικών που επιδεικνύουν υποσχόμενες ιδιότητες μεταφοράς. Η παραμετροποίηση του πεδίου δυνάμεων βασίσθηκε σε κβαντομηχανικούς υπολογισμούς και σε βιβλιογραφικά ογκομετρικά δεδομένα. Πραγματοποιήθηκαν εκτενείς προσομοιώσεις Μοριακής Δυναμικής για την πρόβλεψη σημαντικών ιδιοτήτων των καθαρών πολυμερικών τηγμάτων. Για όλα τα πολυμερή βρέθηκε καλή συμφωνία μεταξύ αποτελεσμάτων της προσομοίωσης και πειραματικών μετρήσεων. Για τον υπολογισμό του συντελεστή διάχυσης οι προσομοιώσει έγιναν στο NVT στατιστικό σύνολο. Επίσης, μελετήθηκε η εξάρτηση του συντελεστή διάχυσης από τη συγκέντρωση του διαχεόμενου μορίου και διενεργήθηκαν προσομοιώσεις μιγμάτων αλκανίων στο PDMS.