Ο ρόλος των δενδριτικών κυττάρων στη χρονιότητα της ηπατίτιδας C
Authors: Παχιαδάκης Ιωάννης 
Published: September 2021

Ο ρόλος του ενδογενούς ανοσιακού συστήματος και ιδιαίτερα των δενδριτικών κυττάρων στην εγκατάσταση χρόνιας ηπατίτιδας C, έχει μελετηθεί τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με πιθανή δυσλειτουργία των δενδριτικών κυττάρων στα πλαίσια της HCV λοίμωξης. Στην παρούσα διατριβή αρχικά παρατηρήσαμε έλλειμμα στην ικανότητα των DC από ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C να προάγουν τον πολλαπλασιασμό “naïve” CD4+ T-λεμφοκυττάρων. Χρησιμοποιώντας ως αφετηρία αυτή την παρατήρησή μας μελετήσαμε περαιτέρω και άλλες λειτουργικές παραμέτρους των DC όπως η έκκριση IL-12 και η έκφραση επί των DC CD40, CD80, CD83, CD86, και HLA DR, αναζητώντας παράγοντες σχετιζόμενους με τον HCV ή με τα χαρακτηριστικά των μελετηθέντων ασθενών που επηρεάζουν τις παραμέτρους αυτές. Διαπιστώσαμε στατιστικά σημαντική διεγερτική επίδραση της HCV ιαιμίας και αντιγοναιμίας επί του ανοσοφαινότυπου των DC αλλά και επί της αλλοδιεγερτικής ικανότητας τους. Αντίθετα η παρουσία HCV γονιδιώματος αλλά και αντιγόνων του ιού εντός των DC δεν φάνηκε στα πειράματά μας να επηρεάζει τη λειτουργία των τελευταίων. Αρνητική επίδραση επί της έκκρισης IL-12 από τα DC παρατηρήσαμε σε ασθενείς με αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ. Επίσης μελετήσαμε την επίδραση της αντι-ιϊκής θεραπείας επί της λειτουργικότητας των DC με την υπόθεση της βελτίωσής της μετά τον φαρμακευτικό έλεγχο της ιαιμίας. Όντως σε ασθενείς που πέτυχαν μη-ανιχνεύσιμα επίπεδα του HCV μέχρι τη 12η εβδομάδα της θεραπείας παρατηρήσαμε αυξημένη ικανότητα παραγωγής και έκκρισης IFN-γ από αυτόλογα CD4+ T-λεμφοκύτταρα. Για να διαχωρίσουμε ωστόσο τη συμβολή της βελτίωσης της λειτουργικότητας των DC από τη θεραπεία έναντι της βελτίωσης της επίκτητης ανοσίας δοκιμάσαμε DC και CD4+ T-λεμφοκύτταρα πριν και μετά τη θεραπεία, σε συν-καλλιέργειες, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, σε ασθενείς οι οποίοι εμφάνισαν μη-ανιχνεύσιμο HCV RNA στο τέλος της 12ης εβδομάδας της θεραπείας. Από αυτά τα πειράματά μας προέκυψαν σημαντικές ενδείξεις βελτίωσης της λειτουργικότητας των DC και όχι των CD4+ Τ-λεμφοκυττάρων. Σε μια αρχική απόπειρα εκτίμησης της συμβολής των pDC στην αντι-HCV ανοσία επιμολύναμε pDC από υγιείς εθελοντές με πλάσμα ασθενούς με υψηλή HCV ιαιμία και μελετήσαμε την έκκριση IFN-α, IL-6 και IL-12 από αυτά συγκρίνοντάς την με την αντίστοιχη έκκριση που προκλήθηκε από a. TLR 7/8 ligand, b. ορό ασθενούς με υψηλή HBV ιαιμία και c. TLR 9 ligand. Διαπιστώσαμε ενδείξεις κατασταλτικής επίδρασης από την μία μεριά επί της έκκρισης IL-12p70 και από την άλλη επαγωγικής της έκκρισης IFN-α, από τον HCV. Τέλος μελετήσαμε την επίδραση της Ριμπαβιρίνης επί των pDC και αναγνωρίσαμε για πρώτη φορά στη βιβλιογραφία την διεγερτική επίδραση θεραπευτικών συγκεντρώσεων Ριμπαβιρίνης επί της έκκρισης IL-12. Επιγραμματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα δεδομένα της παρούσας διατριβής προσθέτουν μαρτυρία: 1. στον αρνητικό επηρεασμό της λειτουργίας των DC από τον HCV, 2. στην αποκατάσταση της λειτουργίας των DC στα πλαίσια της αντιϊκής θεραπείας και στην επακόλουθη βελτίωση της επίκτητης αντι-HCV ανοσίας, 3.στην παρατήρηση ότι η παρουσία του ιού εντός των DC δεν επηρεάζει τη λειτουργία τους, 4. στην επαγωγή έκκρισης IFN-α και στην μειωμένη έκκριση IL-12 από τα pDC στα πλαίσια της λοίμωξης από τον HCV και τέλος 5. αναδεικνύουν για πρώτη φορά στη βιβλιογραφία την ευεργετική επίδραση της αντι-ιϊκής θεραπείας, και συγκεκριμένα της Ριμπαβιρίνης, επί των pDC και ιδιαίτερα επί της έκκρισης IL-12 από τα τελευταία.