bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Επίπεδα ινονεκτίνης σε φλεγμονώδη και κακοήθη γυναικολογικά νοσήματα
Authors: Γραμματικάκης Ιωάννης
Published: January 2014

Στη μελέτη αυτή έγινε προσπάθεια να μελετηθούν τα επίπεδα της φιμπρονεκτίνης του πλάσματος σε περιπτώσεις γυναικολογικών καρκίνων, καθώς και να επιβεβαιωθούν οι υπάρχουσες απόψεις σχετικά με τα αυξημένα επίπεδα της ουσίας σε γυναικολογικές φλεγμονές. Τα συμπεράσματα που προέκυψαν είναι τα ακόλουθα: 1) Επιβεβαιώνεται η αύξηση των επιπέδων της FBN πλάσματος σε κακοήθη νοσήματα ιδιαίτερα σε καρκίνο του τραχήλου και του μαστού 2) Καταγράφεται σημαντική διαφορά των επιπέδων σε καρκίνο του μαστού σε σχέση με τα άλλα κακοήθη νοσήματα 3) Επιβεβαιώνεται η ανίχνευση αυξημένων επιπέδων φιμπρονεκτίνης πλάσματος σε φλεγμονώδη γυναικολογικά νοσήματα 4) Φαίνεται ότι τα επίπεδα FBN πλάσματος μπορεί να αποτελέσουν αξιόπιστο προγνωστικό δείκτη, ωστόσο απαιτείται περαιτέρω επιστημονική έρευνα. Περιορισμένη φαίνεται να είναι η αξία της μέτρησης σε καρκίνο των ωοθηκών και του ενδομητρίου.
Επίπεδα ορμονών και κυτοκινών σε σχέση με τις διαταραχές του ύπνου σε παιδιά και εφήβους
Authors: Τσαούσογλου Μαρίνα
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η άπνοια του ύπνου σε παχύσαρκους ενήλικες σχετίζεται με υπνηλία στη διάρκεια της ημέρας και αυξημένο κίνδυνο για μεταβολικές διαταραχές, και διαταραχές από το κυκλοφορικό σύστημα. Αντίθετα στα παιδιά, η διαταραχή της αναπνοής στον ύπνο έχει συσχετισθεί με νευρογνωσιακές διαταραχές ενώ οι μελέτες που αφορούν διαταραχές του μεταβολισμού και την ημερήσια υπνηλία είναι λίγες και με αλληλοσυγκρουόμενα αποτελέσματα. Στην παρούσα μελέτη εξετάσθηκαν η συνδυασμένη επίδραση της διαταραχής της αναπνοής στον ύπνο και της παχυσαρκίας στην ημερήσια υπνηλία καθώς και τα επίπεδα φλεγμονής. Μεθοδολογία: 150 παιδιά ηλικίας, 5-17 ετών, από το Ιατρείο Ύπνου ή από το Penn State Children’s Cohort συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Από κάθε παιδί ελήφθη λεπτομερές ιστορικό και πραγματοποιήθηκε φυσική εξέταση, και πολυκαταγραφική μελέτη ύπνου διάρκειας 9 ωρών. Επιπλέον έγινε αιμοληψία για τον προσδιορισμό των επιπέδων ιντερλευκίνης-6 (IL-6), και του υποδοχέα του (sIL-6R), του παράγοντα νέκρωσης όγκων άλφα (TNFα), και του υποδοχέα του (TNFR1), της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), της λεπτίνης, και της αδιπονεκτίνης. Τέλος οι γονείς συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο για την υποκειμενική εκτίμηση της ημερήσιας υπνηλίας. Σχηματίσθηκαν 4 ομάδες μελέτης με βάση τη σοβαρότητα της αποφρακτικής διαταραχής της αναπνοής στον ύπνο (AHI) και τον δείκτη μάζας σώματος (BMI). Οι ομάδες που σχηματίσθηκαν ήταν οι ακόλουθες: παιδιά φυσιολογικού βάρους με BMI%<85 και AHI<1 επεισόδιο/ώρα (ομάδα ελέγχου φυσιολογικού βάρους), παιδιά με BMI % ?85 και AHI<1 επεισόδιο/ώρα (ομάδα ελέγχου με παχυσαρκία), παιδιά με BMI% ?85 και 1?A/HI<5 επεισόδια/ώρα (ομάδα με παχυσαρκία και ήπια άπνοια), και τέλος παιδιά με BMI% ?85 και A/HI?5 επεισόδια/ώρα (ομάδα με παχυσαρκία και σοβαρή άπνοια). Πολυπαραγοντική ανάλυση πραγματοποιήθηκε για την σύγκριση των ομάδων ως προς τους μελετώμενους μεταβολικούς δείκτες φλεγμονής. Αποτελέσματα: Η συχνότητα ημερήσιας υπνηλίας ήταν προοδευτικά αυξανόμενη από τα παιδιά φυσιολογικού βάρους χωρίς άπνοια προς εκείνα με παχυσαρκία και άπνοια (P=0.001). Σημαντική διαφορά υπήρχε ανάμεσα στις 4 ομάδες ως προς τα επίπεδα των IL-6 (P=0.012), CRP (P<0.001), TNFR1 (P<0.001), και της λεπτίνης (P=0.005), με τα χαμηλότερα επίπεδα να παρατηρούνται στα παιδιά φυσιολογικού βάρους χωρίς άπνοια και τα υψηλότερα στην ομάδα με τα παχύσαρκα παιδιά με σοβαρή άπνοια. Τα επίπεδα αδιπονεκτίνης ήταν χαμηλότερα στα παχύσαρκα παιδιά με σοβαρή άπνοια (P=0.005). Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη δείχνει ότι στα παχύσαρκα παιδιά, η αποφρακτική διαταραχή της αναπνοής στον ύπνο σχετίζεται με υπερβολική ημερήσια υπνηλία, αύξηση των επιπέδων της λεπτίνης και των κυταροκινών της φλεγμονής, και ελάττωση των επιπέδων αδιπονεκτίνης. Όλες οι ανωτέρω μεταβολές υποδηλώνουν μία κατάσταση φλεγμονής και αντίστασης στην ινσουλίνη. Επομένως η αποφρακτική άπνοια του ύπνου στα παχύσαρκα παιδιά παρουσιάζει κοινούς μηχανισμούς με την αντίστοιχη διαταραχή στους παχύσαρκους ενήλικες.
Ο ρόλος δεικτών νεοαγγειογένεσης και χημειοτακτισμού κυττάρων φλεγμονής στην αγγειοπλαστική στεφανιαίων αγγείων
Authors: Κατινιώτη Αναστασία
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η αγγειοπλαστική των στεφανιαίων αρτηριών (PCI) είναι γνωστό ότι προκαλεί την απελευθέρωση μεσολαβητών φλεγμονής, όπως είναι οι χυμοκίνες: οι παράγοντες MCP-1 και Εοταξίνη (ΕΟΧ) είναι ειδικοί χημειοτακτικοί παράγοντες των μονοκυττάρων και των ηωσινοφίλων αντίστοιχα, με ιδιαίτερο ρόλο στη διαδικασία της φλεγμονής και στην παθογένεση της στεφανιαίας αθηροσκλήρωσης. Επίσης, ο βασικός ινοβλαστικός αυξητικός παράγοντας (bFGF) εμπλέκεται στην παθογένεση της στεφανιαίας αθηροσκλήρωσης καθώς και στην αγγειογένεση. ΣΚΟΠΟΣ: Να αξιολογηθούν οι μεταβολές των παραγόντων MCP-1, ΕΟΧ και bFGF πριν, αμέσως μετά, έως και 6 μήνες μετά από PCI. ΥΛΙΚΟ - ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήθηκαν 28 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε εκλεκτική PCI (ΟΜΑΔΑ Α), 20 στεφανιαίοι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε απλή στεφανιογραφία (ΟΜΑΔΑ Β) και 28 υγιείς μάρτυρες (ΟΜΑΔΑ Γ). Οι συγκεντρώσεις πλάσματος των παραγόντων κατά τη βασική μέτρηση, 24 ώρες, 3 και 6 μήνες μετά την παρέμβαση, αναλύθηκαν με τη μέθοδο ELISA. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Τα επίπεδα πλάσματος του bFGF ήταν συγκρίσιμα στις δύο ομάδες των στεφανιαίων ασθενών (ΟΜΑΔΑ Α=4.4±1.0 vs ΟΜΑΔΑ Β=3.3±0.5 pg/ml) κατά τη βασική μέτρηση, αλλά σημαντικά υψηλότερα σε σχέση με αυτά των υγιών μαρτύρων (ΟΜΑΔΑ Γ=0.8±0.1 pg/ml, p=0.05). 24 ώρες, 3 και 6 μήνες μετά από την παρέμβαση, τα επίπεδα πλάσματος του bFGF ελαττώθηκαν σημαντικά στην ΟΜΑΔΑ Α (3.2±0.6, 1.7±0.3 και 2.7±0.6 pg/ml αντίστοιχα, p=0.05). Τα επίπεδα πλάσματος της MCP-1 ήταν συγκρίσιμα στις δύο ομάδες των στεφανιαίων ασθενών (ΟΜΑΔΑ Α=441±64 vs ΟΜΑΔΑ Β=430±24 pg/ml) κατά τη βασική μέτρηση, αλλά σημαντικά υψηλότερα σε σχέση με αυτά των υγιών μαρτύρων (ΟΜΑΔΑ Γ=145±17 pg/ml, p=0.01). Τα επίπεδα πλάσματος της MCP-1 αυξήθηκαν σημαντικά 3 και 6 μήνες μετά από την PCI (696±89 και 876±86 pg/ml αντίστοιχα, p=0.01, ως προς τα πριν την PCI επίπεδα). Τα επίπεδα πλάσματος της EOX ήταν συγκρίσιμα στις δύο ομάδες των στεφανιαίων ασθενών (ΟΜΑΔΑ Α=155±14 vs ΟΜΑΔΑ Β=157±14 pg/ml) κατά τη βασική μέτρηση, αλλά σημαντικά υψηλότερα σε σχέση με αυτά των υγιών μαρτύρων (ΟΜΑΔΑ Γ=83.2±10 pg/ml, p=0.05). Τα επίπεδα της EOX αυξήθηκαν σημαντικά 24 ώρες (273±41 pg/ml, p=0.05), αλλά όχι 3 και 6 μήνες μετά από την PCI (160±20 και 158±19 pg/ml, αντίστοιχα). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Μετά από PCI, σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο και σταθερή στηθάγχη, τα επίπεδα πλάσματος του παράγοντα bFGF ελαττώνονται σημαντικά και παραμένουν σταθερά μέχρι και 6 μήνες μετά, ως απάντηση σε αυτή καθ' αυτή την παρέμβαση. Επίσης, ο χημειοτακτισμός μονοκυττάρων και ηωσινοφίλων διεγείρεται σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Τα επίπεδα πλάσματος της MCP-1 παραμένουν σημαντικά υψηλά για τουλάχιστον 6 μήνες μετά από εκλεκτική αγγειοπλαστική των στεφανιαίων αρτηριών, γεγονός που υποδεικνύει ενεργοποίηση μηχανισμών φλεγμονής.
Η επίδραση της ανασυνδυασμένης ερυθροποιητίνης (δαρβεποετίνης-α) στην εξέλιξη της καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και αναιμία
Authors: Κουρέα Καλλιρρόη
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η αναιμία συνυπάρχει συχνά με το σύνδρομο της καρδιακής ανεπάρκειας και οδηγεί σε δυσμενέστερη πρόγνωση των ασθενών. Η χορήγηση ερυθροποιητίνης στους ασθενείς αυτούς έχει βρεθεί ότι αποκαθιστά τα επίπεδα της αιμοσφαιρίνης και βελτιώνει την ικανότητα των ασθενών για άσκηση. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διερευνά την επίδραση ενός νεώτερου αναλόγου της ερυθροποιητίνης, την δαρβεποετίνη άλφα στην διόρθωση της αναιμίας, την καρδιακή λειτουργία και την ικανότητα άσκησης, το νευροορμονικό προφίλ, το οξειδωτικό και νιτρωσικό στρες στους ασθενείς αυτούς και επιπρόσθετα στην ποιότητα ζωής και τα καταθλιπτικά συμπτώματα σε αναιμικούς ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Μέθοδος: 41 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια (ΝΥΗΑ II III, Κλάσμα εξωθήσεως αριστερής κοιλίας (ΚΕ) <40%, Αιμοσφαιρίνη (Hb) <12,5 g/dl, Κρεατινίνη πλάσματος <2,5 mg/dl)) τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν τρίμηνη θεραπεία με δαρβεποετίνη άλφα (1,5 μg/kg ), είτε εικονικό φάρμακο ανά 20 ημέρες. Όλοι οι ασθενείς ελάμβαναν σίδηρο από του στόματος. Πριν και μετά την τρίμηνη θεραπεία μελετήθηκαν: • Διόρθωση της αναιμίας, γενικό βιοχημικό προφίλ • Ηχωκαρδιογραφική αξιολόγηση (συστολική και διαστολική λειτουργικότητα της αριστερής και της δεξιάς κοιλίας) • Νευροορμονικό προφίλ των ασθενών: BNP, CRP, TNF α, IL 1, IL 6, IL 10, sFas, sFas L, ICAM, VCAM, Οξειδωτικό στρες (μαλονδυαλδεΰδη (MDA), γλουταθιόνη, πρωτεϊνικά καρβονύλια, νιτροτυροσίνη), Ικανότητα για άσκηση, Ποιότητα ζωής και συναισθηματικό στρες με ειδικά ερωτηματολόγια ποιότητας ζωής (Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire KCCQ και Duke's Activity Status Index DASI) και ψυχολογικής διάθεσης (Zung Self rating Depression Scale SDS και Beck Depression Inventory BDI). Αποτελέσματα/Συμπεράσματα: Η βραχυπρόθεσμη χορήγηση δαρβεποετίνης α φαίνεται να είναι μια αποτελεσματική και ασφαλής θεραπευτική επιλογή για τη διόρθωση της αναιμίας, καθώς βελτιώνει την καρδιακή λειτουργία και την ικανότητα άσκησης, και βελτιώνει το νευροορμονικό προφίλ αναιμικών ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια. Επίσης, φαίνεται ότι η θεραπεία με δαρβεποετίνη α έχει αντιαποπτωτικές δράσεις και βελτιώνει δείκτες οξειδωτικού και νιτρωσικού στρες στους ασθενείς αυτούς και επιπρόσθετα βελτιώνει την ποιότητα ζωής και τα καταθλιπτικά συμπτώματα.
Προγνωστική και διαγνωστική αξία παραγόντων στρώματος του όγκου και αποπτωτικών μορίων στον καρκίνο του παγκρέατος
Authors: Πανουσόπουλος Σωτήριος-Γεώργιος
Published: January 2014

H παρούσα μελέτη, αφορά στην έρευνα, αναγνώριση και σπουδή των συχνοτήτων/ακολουθιών των γονοτύπων και αλληλίων των παραγόντων του στρώματος και των αποπτωτικών μορίων του όγκου, για τον καρκίνο του παγκρέατος. Περαιτέρω, διερευνήθηκαν τα αποτελέσματα των πολυμορφισμών αυτών των παραγόντων, σε ογδόντα (80) ασθενείς (Ομάδα A) με καρκίνο του παγκρέατος, διαφόρου σταδιοποίησης, εκ της Α! Προπαιδευτικής Χειρουργικής Κλινικής του Παν/μίου Αθηνών. Επιπλέον, ως μάρτυρες, χρησιμοποιήθηκαν εκατόν εξήντα (160) υγιή άτομα (Ομάδα Β) (από δεξαμενή DNA ). Kαι οι δύο ομάδες ερευνήθηκαν με PCR-RFLPs, για το γονότυπο και τις αλληλιακές συχνότητες του γονιδίου SDF-1,της κασπάσης-9 1263A/G και πολυμορφισμών της σουρβιβίνης-31G/C. Προχωρημένο στάδιο (Τ) της νόσου και λεμφαδενικές μεταστάσεις (Ν),παρουσίασαν στατιστικά σημαντική σχέση με τους ασθενείς γονότυπου “GA+AA” ενώ ταυτόχρονα καθαρή τάση σημαντικότητας, παρατηρήθηκε σε ασθενείς με απομεμακρυσμένες μεταστάσεις. Επίσης, αλληλιακές ακολουθίες/συχνότητες του αλληλίου “A” του παράγοντος SDF-1, συμβαδίζουν με την ηυξημένη επιδεκτικότητα στον παγκρεατικό καρκίνο αλλά και την έκφαση των επιθετικών ιδιοτήτων του αδενοκαρκινώματος του παγκρέατος. Ως φαίνεται, η μελέτη αυτή ενδεχομένως είναι η πρώτη πού πιστοποιεί αυτούς τους συσχετισμούς. Η ανάλυση του αλληλίου “G” της κασπάσης-9, επίσης φαίνεται ότι συσχετίζεται με την ηυξημένη επιδεκτικότητα στην ανάπτυξη παγκρεατικού καρκίνου, αλλά και η σουρβιβίνη “C”-φορέας-πιθανότατα σχετίζεται με τις επιθετικές ιδιότητες του παγκρεατικού καρκίνου.
Η σημασία του πολυμορφισμού του γονιδίου του υποδοχέα της βιταμίνης D (vitamin D receptor gene, VDR) στον κίνδυνο ανάπτυξης οστεοπόρωσης σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου
Authors: Σταθοπούλου Μαρία
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης των πολυμορφισμών του γονιδίου VDR στην οστική πυκνότητα και στον κίνδυνο εμφάνισης οστεοπόρωσης και καταγμάτων μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών ελληνικής καταγωγής ανάλογα με την πρόσληψη ασβεστίου. Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν 578 γυναίκες. Η οστική πυκνότητα μετρήθηκε στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης (ΟΜΣΣ) και στο μη επικρατές ισχίο με απορροφησιομετρία διπλοενεργειακής δέσμης ακτίνων Χ (DXA). Μετρήθηκαν το ύψος και το βάρος. Καταγράφηκαν ιατρικό και φαρμακευτικό ιστορικό. Η διατροφική πρόσληψη ασβεστίου αξιολογήθηκε με επαναλαμβανόμενες ανακλήσεις 24ώρου. Η γονοτυπική ταυτοποίηση πραγματοποιήθηκε για 3 πολυμορφισμούς του γονιδίου VDR (BsmI, TaqI, Cdx-2). Αποτελέσματα: Οι πολυμορφισμοί δε συσχετίστηκαν με την οστική πυκνότητα, με την παρουσία οστεοπόρωσης και με την εκδήλωση καταγμάτων στο σύνολο του δείγματος. Μόνο το σπάνιο αλληλόμορφο Α του πολυμορφισμού Cdx-2 συσχετίστηκε με χαμηλότερη οστική πυκνότητα ΟΜΣΣ μετά από προσαρμογή για συγχυτικούς παράγοντες (ηλικία, βάρος, ύψος, πρόσληψη ασβεστίου) (p=0.015). Όταν το δείγμα χωρίστηκε σε 2 ομάδες πρόσληψης ασβεστίου (χαμηλή <680mg/ημέρα, υψηλή >680mg/ημέρα), στην ομάδα χαμηλής πρόσληψης ασβεστίου, τα σπάνια αλληλόμορφα των 3 πολυμορφισμών συσχετίστηκαν αρνητικά με την οστική πυκνότητα ΟΜΣΣ (p<0.05). Μετά από προσαρμογή της οστικής πυκνότητας για την ηλικία, το βάρος και το ύψος, μόνο ο πολυμορφισμός Cdx-2 συσχετίστηκε με την ΟΜΣΣ (p=0.025). Συγκεκριμένα, οι φορείς του σπάνιου αλληλομόρφου Α είχαν χαμηλότερη οστική πυκνότητα ΟΜΣΣ. Επίσης, τα σπάνια αλληλόμορφα των πολυμορφισμών BsmI και TaqI συσχετίστηκαν με την παρουσία οστεοπόρωσης τόσο πριν όσο και μετά την προσαρμογή για συγχυτικούς παράγοντες (OR=2.321, 95%CI=1.131-4.765, p=0.021 and OR=2.180, 95%CI=1.084-4.387, p=0.028 αντίστοιχα). Στην ομάδα υψηλής πρόσληψης ασβεστίου δεν παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ των γονοτύπων στην οστική πυκνότητα ΟΜΣΣ και στην εμφάνιση οστεοπόρωσης. Σε καμία από τις 2 ομάδες πρόσληψης ασβεστίου δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση των πολυμορφισμών με την οστική πυκνότητα του ισχίου και με τον κίνδυνο καταγμάτων. Συμπεράσματα: Το γονίδιο VDR φαίνεται να επηρεάζει την οστική πυκνότητα σε άτομα με χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου, ενώ σε υψηλή πρόσληψη, οι πολυμορφισμοί του γονιδίου δεν έχουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της οστικής πυκνότητας. Το αποτέλεσμα αυτό υποδεικνύει ότι η επαρκής πρόσληψη ασβεστίου μπορεί να συμβάλει θετικά στη διαμόρφωση της οστικής πυκνότητας ακόμα και όταν υπάρχει αρνητική γενετική προδιάθεση.
Σχέση ορμονικών και μεταβολικών παραμέτρων με τα επίπεδα γκρελίνης ορού σε γυναίκες με το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών
Authors: Αστεριάδης Χρυσόστομος
Published: January 2014

‘Εχει υποστηριχθεί η υπόθεση ότι η γκρελίνη εμπλέκεται στη ρύθμιση της στεροειδογένεσης, καθώς και στην ομοιοστασία της γλυκόζης και στο ισοζύγιο ενέργειας. Για το λόγο αυτό, σχεδιάστηκε η παρούσα μελέτη. Η μελέτη έγινε σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος σκοπός ήταν: 1) η σύγκριση των επιπέδων της ολικής γκρελίνης πλάσματος ανάμεσα σε γυναίκες με PCOS, σε γυναίκες με μόνη εκδήλωση τη βιοχημική υπερανδρογοναιμία και σε μάρτυρες, 2) τη διερεύνηση ενδεχόμενης συσχέτισης μεταξύ των επιπέδων της ολικής γκρελίνης και των ορμονικών και μεταβολικών παραμέτρων του συνδρόμου και 3) την εκτίμηση των επιπέδων της ολικής και ενεργού γκρελίνης σε λεπτόσωμες γυναίκες με PCOS και σε μάρτυρες. Στο πρώτο μέρος μελετήθηκαν 284 γυναίκες ηλικίας 13-38 ετών και 46 μάρτυρες ηλικίας 18-38 ετών. Στο δεύτερο μέρος μελετήθηκαν 50 λεπτόσωμες γυναίκες με PCOS και 10 μάρτυρες. Συμπερασματικά, τα επίπεδα ολικής και ενεργού γκρελίνης ορού είναι χαμηλότερα στις γυναίκες με PCOS, ιδιαίτερα στους «κλασικούς» φαινοτύπους του συνδρόμου. Οι γυναίκες με μόνο στοιχείο την υπερανδρογοναιμία εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα γκρελίνης. Υπάρχει αρνητική συσχέτιση ανάμεσα στις συγκεντρώσεις της ολικής γκρελίνης και στις τιμές της 17-OH-P και τις τιμές γλυκόζης ορού. Οι λεπτόσωμες γυναίκες με PCOS εμφάνιζαν χαμηλότερα επίπεδα ολικής και ενεργού γκρελίνης ορού.
Η προγνωστική αξία του ενδοθηλίου, των φλεγμονωδών και θρομβωτικών παραγόντων στη συστολική και διαστολική καρδιακή ανεπάρκεια
Authors: Δρόλιας Απόστολος
Published: January 2014

Οι καρδιαγγειακές παθήσεις αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου στον δυτικό κόσμο και έχουν πολυπαραγοντική παθoγένεση. Η γνώση που έχει αποκτηθεί από τη μελέτη της παθογένεσης έχει εφαρμοστεί με επιτυχία τόσο στη θεραπεία, όσο και στην πρόληψη τους. Όσον αφορά συγκεκριμένα στην πρόληψη, η γνώση αυτή έχει οδηγήσει στην ιδέα της αποφυγής ή μείωσης της έκθεσης στους παράγοντες κινδύνου, δηλαδή παράγοντες η έκθεση στους οποίους αυξάνει την πιθανότητα ενός ατόμου να νοσήσει. Η έρευνα για την καλύτερη κατανόηση του ρόλου των γνωστών παραγόντων κινδύνου και για την ανεύρεση νέων, αγνώστων έως σήμερα συνεχώς αυξάνει τις δυνατότητες που προσφέρονται για την αποτελεσματική πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων, τόσο σε κλινικό, όσο και σε πληθυσμιακό επίπεδο. Στη σημερινή εποχή, ο αριθμός των ασθενών που πάσχει από καρδιακή ανεπάρκεια αυξάνεται διαρκώς, παρά τις βελτιώσεις στην θεραπευτική αντιμετώπιση της καρδιακής ανεπάρκειας που παρουσιάστηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του 80, καθώς και της καλύτερης ιατρικής αντιμετώπισης. Η κλινική έκβαση των ασθενών αυτών, μετά από την εκδήλωση των κλινικών συμπτωμάτων της καρδιακής ανεπάρκειας χαρακτηρίζεται από υψηλή θνησιμότητα και νοσηρότητα, καθιστώντας την καρδιακή ανεπάρκεια ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στον χώρο της δημόσιας υγείας. Τα παραπάνω καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για την ανεύρεση παραγόντων, με προγνωστική αξία στον μεγάλο πληθυσμό των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια. Από προηγούμενες μελέτες έχει προκύψει η σημαντική επίδραση των φλεγμονωδών και προθρομβωτικών παραγόντων σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και η μεγάλη αξία των παραγόντων αυτών στον προαναφερθέντα πληθυσμό. Η παρούσα διδακτορική διατριβή έχει ως στόχο, τον έλεγχο της προγνωστικής αξίας των φλεγμονωδών και προθρομβωτικών παραγόντων σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Τα αποτελέσματα μαρτυρούν την σημαντική προγνωστική αξία των παραγόντων αυτών και του ενδοθηλίου σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, συμβάλλοντας στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των ασθενών αυτών. Μελέτες μεγαλυτέρου μεγέθους και σε διαφορετικούς πληθυσμούς αναμένονται με ενδιαφέρον στο μέλλον, προκειμένου να μπορέσει να καταλήξει κανείς στην σημασία της προγνωστικής αξίας των παραγόντων αυτών.
Καθορισμός της περιοχής έλλειψης του χρωμοσώματος 13 (13q14 deletion) σε ασθενείς με χρόνια λεμφική λευχαιμία και ανάλυση της έκφρασης γονιδίων που ευρίσκονται στην περιοχή της έλλειψης
Authors: Κώτση Παρασκευή
Published: January 2014

Ελλείψεις στην περιοχή 13q14.3 εμφανίζονται >50% των B-ΧΛΛ και των λεμφωμάτων από κύτταρα του μανδύα (MCL), υποδεικνύοντας την εντόπιση ενός ογκοκατασταλτικού γονιδίου που εμπλέκεται στην παθογένεια της νεοπλασίας από B-κύτταρα. Σε μια περιοχή 400kb που ελλείπει έχουν ορισθεί τουλάχιστον 2 ελάχιστες κοινές περιοχές ελλείψεις με κεντρική αλληλοεπικάλυψη. Στην μελέτη αυτή αναφέρουμε την παρουσία ενός γονιδίου που παριστά ένα εναλλακτικό μετάγραφο του γονιδίου Leu 1 μια και περιλαμβάνει τα 2 πρώτα εξόνια του και διασχίζει και τις δυο προηγούμενα περιγραφείσες περιοχές ελάχιστης κοινής έλλειψης και έχει ομολογία με το προηγούμενα δημοσιευμένο BCMS γονίδιο. Αποτελείται από 10 εξόνια που ανιχνεύθηκαν από συνδυασμό πειραματικών μεθόδων όπως screening cDNA βιβλιοθήκης (εξόνια 1, 2, 4, 6, 9 και το 10) RACE-pcr (εξόνια 3, 5, 7 και 8 ) και παγίδευση εξονίων ( εξόνια 1, 9 και 10). Η έκφραση τους έχει επιβεβαιωθεί σε cDNA περιφερικών λευκών και κυτταρικές σειρές. Στο cDNA που απομονώθηκε μήκους 1863 βάσεων ανευρέθηκαν πολλαπλά μικρά open reading frame. Το μακρύτερο open reading frame (ORF) είναι 282 bp πιθανά κωδικοποιεί για ένα πεπτίδιο μεγέθους 94 αμινοξέων.
Έλεγχος μεταλλάξεων του γονιδίου p27 σε ασθενείς με χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία
Authors: Δούκα Ευαγγελία
Published: January 2014

Κατά την μελέτη του γονιδίου p27 σε ασθενείς Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία δεν διαπιστώθηκαν ελλείμματα ή σημειακές μεταλλάξεις του γονιδίου. Η μελέτη έγινε με βάση την τεχνική Southern blotting, PCR-SSCP αλλά και ανάλυση της νουκλεοτιδικής αλληλουχίας ύποπτων ασθενών. Αναδιατάξεις του P27 γονιδίου σε Β-ΧΛΛ ασθενείς παρατηρήθηκαν σε χαμηλή συχνότητα: 2/35 (5,7%) των περιπτώσεων. Η ανάλυση του 2ου εξωνίου με PCR SSCP έδειξε φυσιολογική εικόνα κατά την ηλεκτροφόρηση. Η ανάλυση του 1ου εξωνίου έδειξε επιπρόσθετες μπάντες κατά την ηλεκτροφόρηση σε 4 περιπτώσεις 4/35(11.4%). Η ανάλυση αλληλουχιών που ακολούθησε δεν επιβεβαίωσε μεταλλάξεις του γονιδίου εκτός από έναν πολυμορφισμό σε έναν μόνο ασθενή. Η βιολογική και κλινική σημασία αυτών των αλλοιώσεων μένει να αποσαφηνιστεί σε μελλοντικές μελέτες.Τα αποτελέσματα αυτά βρίσκονται σε συμφωνίας με αντίστοιχα αποτελέσματα άλλων μελετών που υποστηρίζουν ότι το γονίδιο p27Kip1 δεν είναι ένας συχνός στόχος μεταλλάξεων που προδιαθέτουν σε καρκίνο. Υπάρχουν μια σειρά από ανεξάρτητες ανακοινώσεις [374, 375], που έχουν δείξει την απουσία μεταλλάξεων του p27, σε μια σειρά από καρκίνους. Ωστόσο, το p27 ενεργεί σαν στοιχειομετρικός αναστολέας των G1-cyclin-cdks και ακόμα και μικρές αλλαγές στα σχετικά επίπεδα του p27 μπορούν να έχουν σημαντική επίδραση στην εξέλιξη στην G1 φάση [376]. Άρα είναι πιθανό ότι μετα-μεταγραφικές ή μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις, ή ακόμα και τροποποιημένο πρότυπο έκφρασης του p27, μπορεί να συμβάλει στη διεργασία της ογκογένεσης. Εναλλακτικά, άλλα γονίδια με τα προϊόντα αποκωδικοποίησής τους που επηρεάζουν ενισχυτικά ή κατασταλτικά τον p27 μηχανισμό δράσης, μπορεί να ευθύνονται για συγκεκριμένους καρκίνους.
Μελέτη των μικροδιηθήσεων των λεμφαδενών της μασχάλης σε καρκίνο του μαστού
Authors: Ληξουριώτης Χαράλαμπος
Published: January 2014

Η παρουσία ή απουσία μεταστάσεων στους επιχώριους λεμφαδένες είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για τον καθορισμό της επικουρικής χη-μειοθεραπείας. Εντούτοις, παρατηρείται ένα ποσοστό αποτυχίας 10-22% του αναμε-νόμενου προσδόκιμου επιβίωσης στην πενταετία για τους ασθενείς με αρνητικούς λεμφαδένες. Σκοπός της μελέτης είναι η ανεύρεση μικρομεταστάσεων στους μασχαλιαίους λεμφαδένες που εξαιρέθηκαν κατά τη χειρουργική επέμβαση τροποποιημένης ριζικής μαστεκτομής, οι οποίοι αξιολογήθηκαν ως αρνητικοί στην ιστολογική εξέταση. Μελετήθηκαν, από το ιστολογικό αρχείο του Ιπποκρατείου Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών, οι λεμφαδένες 80 παρασκευασμάτων ριζικής τροποποιημένης μαστεκτομής (με λεμφαδενικό καθαρισμό – μέσος όρος 20 λεμφαδένες στο κάθε περιστατικό) την χρονική περίοδο από το 1999 έως το 2004. Από τους λεμφαδένες που είχαν μονιμοποιηθεί σε φορμαλδεΰδη και εμπεδωθεί σε παραφίνη για την ιστολογική εξέταση και σταδιοποίηση του παρασκευάσματος μαστεκτομής ελήφθησαν επιπλέον τομές σε επίπεδα. Από κάθε επίπεδο δύο διαδο-χικές τομές – μία στην οποία πραγματοποιήθηκε χρώση Αιματοξυλίνη – Ηωσίνη και μία στην οποία διενεργήθηκε ανοσοϊστοχημικός έλεγχος με συνδυασμό μονοκλωνι-κών αντικυττοκερατινών χαμηλού (ΑΕ1) και υψηλού (ΑΕ3) μοριακού βάρους - αξιο-λογήθηκαν για την ανεύρεση μεταστατικών κυττάρων και ταξινομήθηκαν σε:•Λεμφαδένες αρνητικούς για μετάσταση•Λεμφαδένες με παρουσία μακρομεταστάσεων (διαμέτρου >2 χιλιοστά)•Λεμφαδένες με παρουσία κρύφιων μεταστάσεων οι οποίες ταξινομήθηκαν πε-ραιτέρω σε:Λεμφαδένες με παρουσία μικρομεταστάσεων (διαμέτρου >0,2 χιλιοστά και <2 χιλιοστά)Λεμφαδένες με παρουσία μεμονωμένων καρκινικών κυττάρων ή καρκι-νικών κυτταρικών αθροίσεων με διάμετρο <0,2 χιλιοστά). Από το δείγμα που μελετήθηκε, επιβεβαιώνεται η βιβλιογραφικά αναφερόμενη αύξηση της επίπτωσης των λεμφαδενικών κρύφιων μεταστάσεων ταυτοποιημένων με ανοσοίστοχημικές μεθόδους: στο δείγμα εμφανίζεται ένα ποσοστό 18,75% και στη βιβλιογραφία φαίνεται να κυμαίνεται από 12% έως 29%, ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του μεγέθους του όγκου ή του βαθμού κακοήθειας (grade) και της παρουσίας κρύφιων μεταστάσεων.
Επίδραση του αποκλεισμού των α1-αδρενεργικών υποδοχέων στις οδούς μεταβίβασης σήματος κυτταρικού πολλαπλασιασμού στον προστάτη αδένα των επιμύων
Authors: Βούλγαρης Αθανάσιος-Μάριος
Published: January 2014

Σκοπός: Οι κιναζολινικοί α1 αδρενεργικοί ανταγωνιστές θεωρείται ότι προκαλούν απόπτωση στα προστατικά κυτταρα πιθανώς μέσω της απορρύθμισης μηχανισμών μεταβίβασης του σήματος για τους παράγοντες ΤGF-β και EGF, καθώς επίσης και μέσω της αποδιοργάνωσης της προσκόλλησης των κυττάρων στο εξωκυττάριο στρώμα και την επακόλουθη επαγωγή του φαινομένου “anoikis”. Από την άλλη πλευρά προσφατα πειραματικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι ο μηχανισμός δρασης των α1 αδρενεργικών αναστολέων δε στηρίζεται αποκλειστικά στην επαγωγή του φαινομένου της απόπτωσης αλλά και σε μεταβολές του κυτταρικού πολλαπλασιασμού. Στην παρούσα μελέτη μελετήσαμε την μεταβολή της έκφρασης των οδών μεταβίβασης σήματος για κυτταρικό πολλαπλασιασμό στον προστάτη αδένα επιμύων μετά από χορήγηση τεραζοσίνης, ενός αναστολέα των α1- αδρενεργικών υποδοχέων και πιο συγκεκριμένα την έκφραση των ρυθμιστών του κυτταρικού κύκλου κυκλίνης D1, κυκλίνης Ε, των αναστολέων του κυτταρικού κύκλου p21, p27 και p16 καθώς και του πυρηνικού αντιγόνου Κi 67 που χαρακτηρίζονται σα δείκτες κυτταρικού πολλαπλασιασμού, ώστε να διευκρινιστεί αν ο μηχανισμός δράσης του συγκεκριμένού φαρμάκου εμπλέκεται στο φαινόμενο της μεταβολής του κυτταρικού πολλαπλασιασμού.Υλικά και μέθοδοι: Σε δώδεκα αρσενικούς αρουραίους τύπου Wistar χορηγήθηκε από του στόματος τεραζοσίνη κάθε δεύτερη μέρα και για 120 μέρες ένω τα υπόλοιπα 10 ζώα στα οποία χορηγήθηκε φυσιολογικός ορός χρησιμοποιήθηκαν σαν ομάδα ελέγχου. Η έκφραση των δεικτών κυτταρικού πολλαπλασιασμού κυκλίνης D1 και Ε, των αναστολέων κυκλινών p21, p16 και p27 καθώς και του πυρηνικού αντιγόνου Κi 67 αξιολογήθηκαν ανοσοιστοχημικά χρησιμοποιώντας τα αντίστοιχα αντισώματα.Αποτελέσματα: Τα στοιχεία δείχνουν ότι η χορήγηση τεραζοσίνης δεν ανέστειλε τον κυτταρικό πολλαπλασιάσμο ούτε προκάλεσε την επάγωγή της αναστολής του κυτταρικού κύκλου καθώς η έκφραση όλων των δεικτών πολλαπλασιασμού (κυκλίνης Ε, D1, p21, p16, p27 και Κi 67) ήταν παρόμοια και στις 2 ομάδες. Επιπρόσθετα η χορήγηση τεραζοσίνης δεν επηρέασε το βάρος του κοιλιακού προστάτη.Συμπεράσματα: Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η τεραζοσίνη δεν εχει αντιπολλαπλασιαστική επίδραση στα προστατικά κύτταρα του αρουραίου, υποστηρίζοντας ακόμα περισσότερο τα ήδη υπάρχοντα επιστημονικά δεδομένα, δηλαδή ότι οι κιναζολινικοί α1 αδρενεργικοί ανταγωνιστές ρυθμίζουν την προστατική ανάπτυξη κυρίως προκαλώντας απόπτωση τόσο στα επιθηλιακά όσο και στα στρωματικά κύτταρα χωρίς να επηρεάζουν τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Μία συνεκτίμηση με προηγούμενες αναφορές δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα διεισδυτική ματιά στην επίδραση των κιναζολονών στον προστάτη αδένα.
Παθολογοανατομική διερεύνηση του αιφνίδιου καρδιακού θανάτου σε νεαρής και μέσης ηλικίας άτομα
Authors: Παπέττα Αγγέλα
Published: January 2014

Η πρωτεΐνη CCN1 (CYR61) είναι μέλος της οικογένειας των CCNπρωτεϊνών, που είναι μια μικρή ομάδα δομικά συναφών πρωτεϊνώντης θεμέλιας ουσίας.Η πρωτεΐνη αυτή μπορεί να ρυθμίσει την έκφραση των γονιδίων πουεμπλέκονται στην αγγειογέννεση, στην κυτταρική μετανάστευση καισυσσώρευση, και στην απόπτωση.Οι μηχανισμοί αυτοί είναι ζωτικής σημασίας στην παθοφυσιολογίατου Αιφνιδίου Καρδιακού Θανάτου (ΑΚΘ).Έχουμε πραγματοποιήσει ανοσοϊστοχημική ανάλυση σε 62 δείγματακαρδιακού ιστού που προέρχονταν από άτομα νεαρής και μέσηςηλικίας που απεβίωσαν από Αιφνίδιο Καρδιακό Θάνατο (ΑΚΘ).Η ανοσοθετικότητα του δείκτη CCN1 ανιχνεύθηκε σε 80,6% τουσυνόλου των δειγμάτων.Η ημιποσοτική στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων της χρήσηςαποκάλυψε ότι η ανοσοθετικότητα του CCN1 συνδέεται σημαντικά μετην ισχαιμία, μορφολογία και υπερτροφία των μυοκαρδιακών ινών,το διάμεσο οίδημα του μυοκαρδίου και την αθηρωμάτωση τωνστεφανιαίων αρτηριών σε περισσότερο από το 10% τωνμυοκαρδιακών ινών. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τους παραπάνω συσχετισμούς η ισχαιμίαφαίνεται να προκαλεί την μυοκαρδιακή έκφραση του CCN1,επομένως η ανοσοχρώση του CCN1 μπορεί να εκτιμηθεί σανσυμπληρωματικό εργαλείο στην εκτίμηση των ισχαιμικών περιοχώνόταν κανένα στοιχείο νέκρωσης του ιστού δεν υπάρχει.
Financial Literacy, Financial Education, and Downstream Financial Behaviors
Authors: Fernandes Daniel , Lynch John G. , Netemeyer Richard G.
Published: January 2014

Policy makers have embraced financial education as a necessary antidote to the increasing complexity of consumers' financial decisions over the last generation. We conduct a meta-analysis of the relationship of financial literacy and of financial education to financial behaviors in 168 papers covering 201 prior studies. We find that interventions to improve financial literacy explain only 0.1% of the variance in financial behaviors studied, with weaker effects in low-income samples. Like other education, financial education decays over time; even large interventions with many hours of instruction have negligible effects on behavior 20 months or more from the time of intervention. Correlational studies that measure financial literacy find stronger associations with financial behaviors. We conduct three empirical studies, and we find that the partial effects of financial literacy diminish dramatically when one controls for psychological traits that have been omitted in prior research or when one uses an instrument for financial literacy to control for omitted variables. Financial education as studied to date has serious limitations that have been masked by the apparently larger effects in correlational studies. We envisage a reduced role for financial education that is not elaborated or acted upon soon afterward. We suggest a real but narrower role for “just-in-time” financial education tied to specific behaviors it intends to help. We conclude with a discussion of the characteristics of behaviors that might affect the policy maker's mix of financial education, choice architecture, and regulation as tools to help consumer financial behavior.

This paper was accepted by Uri Gneezy, behavioral economics.
An Exact Correspondence of Linear Problems and Randomizing Linear Algorithms
Authors: Eaves B. Curtis , Rothblum Uriel G.
Published: January 2014

A linear problem is completely solved by a randomizing linear algorithm if the set of data-solution pairs of the problem equals the set of input–output pairs of the algorithm over all randomizations. Linear problems are based on the predicate language over ordered fields. This class contains, for example, all linear programs, all bounded variable integer programs, all satisfiability problems in sentential logic, and models of conflict. Randomizing linear algorithms are based on a tree, arithmetic, comparisons, and random selections, over ordered fields, and with a restriction on certain operations. We show that the correspondence “completely solved by” is one-to-one and onto from equivalences of linear problems to equivalences of randomizing linear algorithms.

†1947–2012.
Alternative assessment practices in science
Authors: Büyüktokatlı Nida , Bayraktar Şule
Published: January 2014

The purpose of this study is to determine whether there is a difference in primary education teachers' and science and technology teachers' frequencies of use of alternative assessment techniques with regard to demographic (gender, branch, professional experience, the graduated school type) variables. The sample of the study consisted of 75 primary education teachers and 40 science and technology teachers most of whom working in Aksaray in 2012-2013 academic year. In this study, a questionnaire developed by researchers was used to collect data. According to the research results, teachers' frequencies of use of alternative assessment techniques showed a significant difference with regard to gender, branch, and professional experience.
Etomidate with or without flumazenil anesthesia for stem cell transplantation in autistic children
Authors: Li Yong-wang , Ma Li , Sui Bo , Cao Cai-hong , Liu Xiang-dong
Published: January 2014

Background: The aim of this study was to investigate etomidate administration with or without flumazenil in autistic children who underwent intrathecal transplantation of stem cells by lumbar puncture.

Methods: Forty autistic children aged 2–12, who were scheduled for stem cell transplantation via lumbar puncture under anesthesia, were randomized for a double-blind study. The children were randomly assigned to two groups: the flumazenil group (group F, n=20) and the etomidate group (group E, n=20). All children received 0.2 mg/kg of etomidate. In the case of inadequate anesthesia, patients received repeated doses of 0.1 mg/kg of etomidate until reaching deep sedation. After operation, children in group F were given flumazenil (0.01 mg/kg) and children in group E received placebo. Heart rate (HR), mean arterial pressure, oxygen saturation, respiratory rate, the Ramsay sedation score (RSS), and recovery time of all children were continuously monitored and recorded during the entire procedure.

Results: After anesthesia, blood pressure and HR measurements were not significantly changed in both groups compared with the baseline. There were no respiratory depression, bradycardia, hypotension, nausea, and vomiting. Five patients complained of pain on the site of injection. Myoclonus occurred in seven patients. Recovery time in group F was significantly shorter than in group E (p<0.001), and after the injection of flumazenil, RSS in group F significantly decreased than in group E. There were no significant differences in operation time. Physician satisfaction in both groups was similar.

Conclusions: Etomidate resulted in stable hemodynamic responses and relatively less adverse effects, and flumazenil antagonized the anesthetic effect of etomidate; thus, etomidate with flumazenil is suitable for performing stem cell transplantation in autistic children.
Human dyskerin: beyond telomeres
Authors: Angrisani Alberto , Vicidomini Rosario , Turano Mimmo , Furia Maria
Published: January 2014

Human dyskerin is an evolutively conserved protein that participates in diverse nuclear complexes: the H/ACA snoRNPs, that control ribosome biogenesis, RNA pseudouridylation, and stability of H/ACA snoRNAs; the scaRNPs, that control pseudouridylation of snRNAs; and the telomerase active holoenzyme, which safeguards telomere integrity. The biological importance of dyskerin is further outlined by the fact that its deficiency causes the X-linked dyskeratosis congenita disease, while its over-expression characterizes several types of cancers and has been proposed as prognostic marker. The role of dyskerin in telomere maintenance has widely been discussed, while its functions as H/ACA sno/scaRNP component has been so far mostly overlooked and represent the main goal of this review. Here we summarize how increasing evidence indicates that the snoRNA/microRNA pathways can be interlaced, and that dyskerin-dependent RNA pseudouridylation represents a flexible mechanism able to modulate RNA function in different ways, including modulation of splicing, change of mRNA coding properties, and selective regulation of IRES-dependent translation. We also propose a speculative model that suggests that the dynamics of pre-assembly and nuclear import of H/ACA RNPs are crucial regulatory steps that can be finely controlled in the cytoplasm in response to developmental, differentiative and stress stimuli.
Evaluation of Available Transfer Capability Using Transient Stability Constrained Line Flows
Authors: Uzoechi Lazarus Okechukwu , Mahajan Satish M.
Published: January 2014

This paper presents a methodology to evaluate transient stability constrained available transfer capability (ATC). A linear and fast line flow–based (LFB) method was adopted to optimize the ATC values. This enabled the direct determination of the system source–sink locations. This paper formulated different market transactions considering bilateral and multilateral impacts in the stability constrained ATC. The proposed method was demonstrated on the WECC 9-bus and IEEE 39-bus systems. The critical energy performance index (CEPI) enabled the direct identification of candidates for contingency screening based on ranking. This index helped to reduce the list of credible contingencies for ATC evaluation and, therefore, the computation time. The results of the proposed ATC method are consistent with the literature and can be deployed for fast assessment of the impact of transactions in an electric power system.
Beyond Survival: Fostering Growth and Innovation in Doctoral Study – A Concept Analysis of the Ba Space
Authors: Krahe J. A. E. , Lalley Cathy , Solomons Nan M.
Published: January 2014

Purpose: This concept analysis examines the Ba space in the context of interdisciplinary doctoral study in nursing and healthcare innovation in a minimal residency program. The authors identified Ba in their small, highly diverse, self-selected doctoral study group and believe Ba is an educational innovation that will prove useful to nursing and healthcare educators.

Background: Ba originates from Japanese philosophy and is foundational to the birth and sustainment of environments fostering knowledge creation. Ba manifests in complex environments where participants are emotionally invested and relies on the tacit knowledge of each participant, allowing for synthesis of rationality and intuition.

Method: Walker and Avant’s concept analysis methodology will explore Ba’s centrality to interdisciplinary education. Ba’s utility and application in fostering innovation in doctoral study will be illustrated.

Significance: Ba is a true educational innovation, enriching learning environments promoting interdisciplinary collaboration. Ba permits each member a voice and fosters a safe environment where relationships are created and sustained.
Preclinical efficacy of melatonin in the amelioration of tenofovir nephrotoxicity by the attenuation of oxidative stress, nitrosative stress and inflammation in rats
Authors: Ramamoorthy Hemalatha , Abraham Premila , Isaac Bina
Published: January 2014

Background: Nephrotoxicity is a dose-limiting side effect of long-term use of tenofovir, a reverse transcriptase inhibitor that is used for the treatment of human immunodeficiency virus (HIV) infection. Identifying an agent that prevents tenofovir disoproxil fumarate (TDF)-induced renal injury can lead to better tolerance to TDF, and a more effective treatment can be achieved in HIV infected patients. Recent studies show that oxidative stress, nitrosative stress, and inflammation play a role in TDF nephrotoxicity. The present study is aimed at investigating whether melatonin, a potent antioxidant and anti-inflammatory agent, protects against TDF nephrotoxicity in rats.

Methods: Adult male rats were used for the study. Some rats received 600 mg/kg body weight TDF by gavage for 35 days, while others received once daily 20 mg/kg body weight melatonin i.p. 2 h before TDF administration. All the rats were sacrificed on the 36th day, after overnight fast.

Results: Melatonin pretreatment protected the rats against TDF nephrotoxicity both histologically and biochemically. Biochemically, melatonin pretreatment attenuated TDF-induced renal oxidative stress, nitrosative stress, and inflammation and preserved proximal tubular function. Histologically, melatonin pretreatment prevented TDF-induced proximal tubular injury and mitochondrial injury such as swelling, disruption of cristae, and deposition of amorphous material in the matrix. It restored the lysosomal and mitochondrial numbers in the proximal tubules also.

Conclusions: Melatonin pretreatment protects rats from tenofovir-induced damage to proximal tubular mitochondria by attenuating oxidative stress, nitrosative stress, and inflammation. This suggests that it may be useful in ameliorating TDF nephrotoxicity in humans.
PKC-δ isozyme gene silencing restores vascular function in diabetic rats
Authors: Klymenko Kateryna , Novokhatska Tetiana , Kizub Igor , Parshikov Alexander , Dosenko Viktor , Soloviev Anatoly
Published: January 2014

Background: Endothelium and K+ channel functionality in smooth muscle cells (SMCs) regulates vascular function and is exposed to damage in diabetes. The regulatory enzyme protein kinase C (PKC) is known to play a key role in vascular tone regulation in health and disease. In this study, we evaluated the effect of PKC-δ gene silencing using small interfering RNAs (siRNAs) on endothelial dysfunction and acquired potassium channelopathy in vascular SMCs in diabetes.

Methods: The experimental design comprised diabetes induction by streptozotocin (65 mg/kg) in rats, RNA interference, isolated aortic ring contractile recordings, whole-cell patch-clamp technique, measurements of reactive oxygen species (ROS), and real-time polymerase chain reaction technique. Animals were killed by cervical dislocation following ketamine (45 mg/kg, i.p.) and xylazine (10 mg/kg, i.p.) anesthesia administration on the third month of diabetes and on the seventh day after intravenous injection of siRNAs.

Results: The aortas of diabetic rats demonstrated depressed endothelium-dependent relaxation and integral SMCs outward K+ currents as compared with those of controls. On the seventh day, PKC-δ gene silencing effectively restored K+ currents and increased the amplitude of vascular relaxation up to control levels. An increased level of PKC-δ mRNA in diabetic aortas appeared to be reduced after targeted PKC-δ gene silencing. Similarly, the level of ROS production that was increased in diabetes came back to control values after siRNAs administration.

Conclusions: The silencing of PKC-δ gene expression using siRNAs led to restoration of vasodilator potential in rats with diabetes mellitus. It is likely that the siRNA technique can be a good therapeutic tool to normalize vascular function in diabetes.
Women’s knowledge and attitude towards pregnancy in a high-income developing country
Authors: Alkaabi Mariam S. , Alsenaidi Lamia K. , Mirghani Hisham
Published: January 2014

Objective: The aim of this study was to determine the knowledge and attitudes among women in a high-income developing country regarding pregnancy and antenatal care.

Methods: Women who participated in the study were asked to complete a questionnaire. The questionnaire enquired about age, level of education, Internet use, marital status, and employment. It also included questions regarding their knowledge of ultrasound, the effects of sexual activity and other exercise during pregnancy, breast feeding, and premature delivery. The collected data were subjected to statistical analysis using SPSS.

Results: The total number of women included in this study was 205. A total of 115 women (56.1%) thought that the most important benefit of ultrasound was to discover fetal abnormalities. Only 75 (36.6%) thought that regular exercise was not harmful during pregnancy. Of the total respondents 116 (56.6%) of 205 thought that sex during pregnancy was harmful to the fetus or did not know. Age (P=0.001), marital status (P=0.001) and working status (P=0.005) were found to significantly affect their knowledge.

Conclusion: Knowledge about pregnancy among Emirati women is low. There is a need for effective prenatal classes that focus on educating women about issues related to pregnancy and antenatal care.
Energy absorption capacity of pseudoelastic fiber-reinforced composites
Authors: Sayyar Mohammad , Balachandra Anagi M. , Soroushian Parviz
Published: January 2014

Pseudoelastic fiber-reinforced metal matrix composite with enhanced ductility and energy absorption capacity was developed. This composite system relies on the distributed nature of large pseudoelastic strains to mitigate localization of inelastic deformation and failure, and thus mobilizes a major fraction of volume for effective energy absorption. The pseudoelastic fibers were made of Ni-Ti-Cr alloy used in conjunction with two different matrices, aluminum and copper. Tension and pull-out tests were performed to evaluate the ductility and energy absorption capacity of control and pseudoelastic fiber-reinforced composites. Experimental results confirmed the ability of pseudoelastic fibers to induce distributed inelastic deformation within metal matrix composites for realizing major gains in ductility and energy absorption capacity.
Hands-On Laboratory Simulation of Evolution
Authors: Hildebrand Terri J. , Govedich Fredric R. , Bain Bonnie A.
Published: January 2014

Evolutionary theory is the foundation of the biological sciences, yet conveying it to General Biology students often presents a challenge, especially at larger institutions where student numbers in foundation courses can exceed several hundred per lecture section. We present a pedagogically sound exercise that utilizes a series of simple and inexpensive simulations to convey the concept of evolution through mutation and natural selection. Questions after each simulation expand student comprehension; a class discussion encourages advanced thinking on mutation and speciation. A final paper requires students to synthesize their learning by summarizing selected papers on these topics. A grading rubric for the papers is included.
Teaching Evolution to Students with Compromised Backgrounds & Lack of Confidence about Evolution – Is It Possible?
Authors: Schauer Alexandria , Cotner Sehoya , Moore Randy
Published: January 2014

Students regard evolutionary theory differently than science in general. Students’ reported confidence in their ability to understand science in general (e.g., posing scientific questions, interpreting tables and graphs, and understanding the content of their biology course) significantly outweighed their confidence in understanding evolution. We also show that those students with little incoming confidence in their understanding of evolution demonstrated more confidence and the most improved performance by the end of the semester. Collectively, our data indicate that regardless of prior experiences with evolution education, and in spite of myriad social challenges to teaching evolution, students can learn evolution.
A Mixed Exam Format Closes the Gap for Students with a Conflict between Their Religious Belief & the Theory of Evolution
Authors: Stanger-Hall Kathrin F. , Wenner Julianne A.
Published: January 2014

We assessed the performance of students with a self-reported conflict between their religious belief and the theory of evolution in two sections of a large introductory biology course (N = 373 students). Student performance was measured through pretest and posttest evolution essays and multiple-choice (MC) questions (evolution-related and non-evolution-related questions) on the final exam and posttest. The two class sections differed only in exam format: MC with or without constructed-response (CR) questions. Although students with a reported conflict scored significantly lower on the final exam in the MC-only section, they scored equally well in the MC+CR section, and all students in the MC+CR section performed significantly better overall. As a result, (1) a religious conflict with evolution can be negatively associated with student achievement in introductory biology, but (2) assessment with constructed response was associated with a closed performance gap between students with and without a conflict. We suggest that differences in exam format and focus on student acceptance of evolution (either evidence-based or opinion), rather than reported conflict, may contribute to the inconsistencies in student learning of evolution across research studies, and that CR questions may help students overcome other obstacles to learning evolution.
How the Ethiopian Changed His Skin
Authors: Selden D.
Published: January 2014

Aksumite elites electively identified themselves as “black” in relation to the paler integument of other Mediterranean peoples. Prior to the fourth century CE, the proper noun Aithiopía referred to the area of northern Sudan. Aksum, however, deliberately appropriated the Greek term for its own geopolitical purposes, partly as a way to write itself both into the grand narratives of Graeco-Roman history, where “Ethiopians” recurrently figure as morally “blameless,” as well as—with their conversion to Christianity—into Old and New Testamental eschatologies that consistently position “Ethiopians” as first in the sight of God. This process of self-definition—achieved under the formative gaze of Hellenic, Roman, and Levantine Others—ultimately allowed ‘Ityȯpyā to become a key, if nonetheless still liminal and rogue, player in the post-Constantinian politico-religious arena, in such a way that both economic and cultural capital accrued to the benefit of Aksum.