Η επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου μετά από ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση οξαλιπλατίνας και 5-φθοριοουρακίλης σε επιμύες
Authors: Κανέλλος Δημήτριος 
Published: January 2014

Η πειραματική αυτή μελέτη είχε σκοπό να διερευνήσει την επίδραση της άμεσης μετεγχειρητικής, ενδοπεριτοναϊκής χορήγησης οξαλιπλατίνας και 5-φθοριοουρακίλης στην επούλωση αναστομώσεων παχέος εντέρου επίμυων. Υλικό και μέθοδοι: Εξήντα άρρενες επίμυες της ποικιλίας Wistar τυχαιοποιήθηκαν σε τέσσερις ομάδες των 15 πειραματόζωων εκάστη και υποβλήθηκαν σε εκτομή τμήματος του παχέος εντέρου και αναστόμωση. Στους επίμυες της ομάδας 1 (ελέγχου) χορηγούνταν ενδοπεριτοναϊκά φυσιολογικός ορός (3cc) διεγχειρητικά, καθώς και την 1η μετεγχειρητική μέρα. Στους επίμυες της ομάδας 2 (5-FU) χορηγούνταν 5-φθοριοουρακίλη (20mg/kg Β.Σ.) σε 3cc φυσιολογικού ορού ενδοπεριτοναϊκά, διεγχειρητικά, καθώς και την 1η μετεγχειρητική μέρα. Στα πειραματόζωα της ομάδας 3 (οξαλιπλατίνας) χορηγούνταν οξαλιπλατίνα (2,4mg/kg Β.Σ.) σε 3cc φυσιολογικού ορού ενδοπεριτοναϊκά, διεγχειρητικά. Τέλος, στα πειραματόζωα της ομάδας 4 (5-FU και οξαλιπλατίνας) χορηγούνταν 5- φθοριοουρακίλη (20mg/kg Β.Σ.) και οξαλιπλατίνα (2,4mg/kg Β.Σ.) σε 3cc φυσιολογικού ορού ενδοπεριτοναϊκά, διεγχειρητικά. Την 1η μετεγχειρητική ημέρα χορηγούνταν ενδοπεριτοναϊκά μόνο 5-FU (20mg/kg Β.Σ.) σε 3cc φυσιολογικού ορού. Η προγραμματισμένη θυσία των πειραματόζωων πραγματοποιούνταν την 8η μετεγχειρητική ημέρα. Κατά τη νεκροτομή διενεργούνταν επισκόπηση για πιθανή ρήξη της αναστόμωσης, μακροσκοπικός έλεγχος των συμφύσεων και μέτρηση της πίεσης διάσπασης της αναστόμωσης. Ακολούθως, τμήμα παχέος εντέρου που περιείχε την αναστόμωση αποστέλονταν για ιστολογική εξέταση και αξιολόγηση της φλεγμονώδους αντίδρασης (μέτρηση λευκοκυττάρων), της νεοαγγειογέννεσης, της σύνθεσης κολλαγόνου και των ινοβλαστών. Ένα άλλο τμήμα της αναστόμωσης αποστέλονταν για προσδιορισμό της υδροξυπρολίνης, η οποία αποτελεί έμμεσο δείκτη της εναπόθεσης κολλαγόνου στην αναστόμωση. Η σύγκριση ανάμεσα στις ομάδες θεραπείας εκτιμήθηκε με την ακριβή δοκιμασία κατά Fisher και στην περίπτωση των διατεταγμένων δεδομένων με τη δοκιμασία χ² με συνυπολογισμό της τάσης. Για τη συνολική σύγκριση μέσων ή διαμέσων στις ομάδες θεραπείας χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία κατά Kruskall-Wallis. Στην περίπτωση που υπήρχε ένδειξη στατιστικά σημαντικής διαφοράς (p<0.05) ανάμεσα στις ομάδες, ακολούθησε η σύγκριση όλων των ομάδων θεραπείας ανά δύο σε όλους τους συνδυασμούς, χρησιμοποιώντας τη μη παραμετρική δοκιμασία κατά Mann-Whitney και την απλή ρύθμιση κατά Bonferroni, οπότε ένα αποτέλεσμα θεωρείται στατιστικά σημαντικό αν p<0.008 (0.05/6). Σε όλες τις άλλες στατιστικές αναλύσεις p<0.05 σημαίνει στατιστική σημαντική διαφορά. Οι στατιστικές αναλύσεις εφαρμόστηκαν με το στατιστικό πακέτο SPSS 10.0. Αποτελέσματα: Η ελάττωση του μέσου σωματικού βάρους στην ομάδα 1 ήταν στατιστικά σημαντικά χαμηλότερη συγκρινόμενη με την ελάττωση του μέσου σωματικού βάρους στις ομάδες 2, 3 και 4 (p<0.001, p<0.001 και p<0.001 αντίστοιχα). Οι ομάδες 2, 3 και 4 συγκρινόμενες μεταξύ τους δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές διαφορές (p>0,2 για όλες τις συγκρίσεις) ως προς τη μείωση του μέσου σωματικού βάρους. Διάσπαση της αναστόμωσης δεν παρατηρήθηκε σε κανέναν επίμυ της ομάδας 1 (ελέγχου), ενώ παρατηρήθηκε σε 3 επίμυες της ομάδα 2 (5-FU), σε 4 επίμυες της ομάδας 3 (οξαλιπλατίνας) και σε 7 επίμυες της ομάδας 4 (οξαλιπλατίνας και 5-FU). Μεταξύ όλων των ομάδων διαπιστώθηκε σε στατιστικά σημαντικό βαθμό εξάρτηση μεταξύ ομάδας και ρήξης της αναστόμωσης (p=0.016). Στις ομάδες 2 και 3 παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντικά χαμηλότερη πίεση διάσπασης της αναστόμωσης σε σχέση με την ομάδα 1 (ελέγχου) (p<0.001). Μεταξύ των ομάδων 2 και 3 δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0.063). Στην ομάδα 4 παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντικά χαμηλότερη πίεση διάσπασης τόσο σε σχέση με την ομάδα 1 (p<0.001) όσο και σε σχέση με τις ομάδες 2 (p<0.001) και 3 (p<0.001). Επίσης, οι ομάδες 2, 3 και 4 παρουσίασαν στατιστικά σημαντικά αυξημένο βαθμό συμφύσεων σε σχέση με την ομάδα 1 (p<0.001), χωρίς όμως στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων 2, 3 και 4 (p>0.008 για όλες τις συγκρίσεις). Ο μικρότερος βαθμός λευκοκυττάρωσης παρατηρήθηκε στην ομάδα 1 (ελέγχου). Ακολούθησε η ομάδα 2 (5-FU), η ομάδα 3 (οξαλιπλατίνας) και τέλος η ομάδα 4 (5-FU και οξαλιπλατίνας). Η σύγκριση των μέσων όρων των ομάδων ανά δύο αναδεικνύει στατιστικά σημαντικές διαφορές για όλες τις συγκρίσεις (p<0.001) εκτός εκείνων μεταξύ των ομάδων 2 και 3 (p=0.054) και 3 και 4 (p=0.024). Ο μεγαλύτερος βαθμός νεοαγγειογένεσης παρατηρήθηκε στην ομάδα 1 (ελέγχου). Ακολούθησε η ομάδα 4 (5-FU και οξαλιπλατίνας), η ομάδα 3 (οξαλιπλατίνας) και τέλος η ομάδα 2 (5-FU). Η σύγκριση των μέσων όρων των ομάδων των πειραματόζωων ανά δύο αναδεικνύει στατιστικά σημαντικές διαφορές για τη σύγκριση μεταξύ της ομάδας 1 (ελέγχου) και της ομάδας 2 (5-FU), (p<0.001), μεταξύ της ομάδας 1 (ελέγχου) και της ομάδας 3 (οξαλιπλατίνας), (p=0.003), καθώς και για τη σύγκριση της ομάδας 2 (5-FU) με την ομάδα 4 (5-FU και οξαλιπλατίνας), (p=0.006). Τέλος, οι ομάδες 2, 3 και 4 παρουσίασαν στατιστικά σημαντικά χαμηλότερες τιμές υδροξυπρολίνης, καθώς και συγκέντρωσης νεοκολλαγόνου και ινοβλαστών σε σχέση με την ομάδα 1 (ελέγχου), (p<0.001), ενώ δε βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων 2, 3 και 4 (p>0.200), όσον αφορά και τις τρεις αυτές παραμέτρους αξιολόγησης της επούλωσης των αναστομώσεων. Συμπέρασμα: Η άμεση, μετεγχειρητική, ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση 5-φθοριοουρακίλης, οξαλιπλατίνας ή συνδυασμού 5-FU και οξαλιπλατίνας διαταράσσει την επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου σε επίμυες. Ας σημειωθεί, ότι η οξαλιπλατίνα επιδρά αρνητικά στην επούλωση σε υψηλότερο βαθμό από ότι η 5-FU, ο δε συνδυασμός 5-FU και οξαλιπλατίνας αποδεικνύεται ακόμα πιο επιβλαβής στην επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου.