Ενδοπυελικές συμφύσεις
Authors: Τουρίκης Ιωάννης 
Published: August 2021

Σκοπός της έρευνας·. Η μελέτη αυτή αποσκοπούσε στη διερεύνηση της επίπτωσης των ενδοπυελικών συμφύσεων στη γονιμότητα στο χρόνιο πυελικόν άλγος καθώς και τη θεραπευτική προσφορά της συμφυσιόλυσης με μικροχειρουργική και χειρουργική λαπαροσκόπηση στην αντιμετώπιση αυτών.Υλικό και μέγεθος: α) Αναζητήθηκε το ειδός και η συχνότητα ύπαρξης ενδοπυελικών συμφύσεων, καθώς και το αίτιο που τις προκάλεσε σε 1123 γυναίκες που έπασχαν από υπογονιμότητα. β) Αναζητήθηκε η σχέση του χρόνιου πυελικού άλγους με την ύπαρξη ενδοπυελικών συμφύσεων αφ’ ενός σε 1123 υπογόνιμες γυναίκες, αφ’ ετέρου η ύπαρξη ενδοπυελικών συμφύσεων σε 173 γυναίκες που έπασχαν από χρόνιο πυελικό άλγος, γ) Ελέγχθηκε η μετεγχειρητική αποκατάσταση της γονιμότητας μετά συμφυσιόλυση που έγινε με μικροχειρουργική σε 86 γυναίκες και λαπαροσκοπικά σε 136 αντίστοιχα, δ) Ελέγχθηκε η προσφορά της λαπαροσκοπικής συμφυσιόλυσης στη θεραπεία του χρόνιου πυελικού άλγους σε 63 γυναίκες, ε) Διερευνήθηκε η επίπτωση της ηλικίας, της σοβαρότητας των συμφύσεων και της προεγχειρητικής διάρκειας της στειρότητας στην αποκατάσταση της γονιμότητας μετά λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση σε 136 γυναίκες, στ) Αξιολογήθηκε η μετεγχειρητική ανάπτυξη συμφύσεων σε 11 και 10 γυναίκες που υπεβλήθησαν σε συμφυσιόλυση με μικροχειρουργική και χειρουργική λαπαροσκόπηση αντίστοιχα.Αποτελέσματα·, α) Διαπιστώθηκε ότι ποσοστό 36% των υπογόνιμων γυναικών είχαν ενδοπυελικές συμφύσεις. Απ’ αυτές μόνο στο 16,5% οι συμφύσεις αποτελούσαν το μοναδικό αίτιο υπογονιμότητας. Ως αίτια δημιουργίας των ενδοπυελικών συμφύσεων πιθανολογήθηκαν φλεγμονές σχετιζόμενες ή όχι με κύηση, προηγηθείσες λαπαροτομίες γυναικολογικής ή μη φύσης και ενδομητρίωση σε ποσοστό 8,2%, 12,8%, 21,2%, 6,9% και 15,8% αντίστοιχα. Αντίθετα, σε ποσοστό 35% των γυναικών με συμφύσεις δεν κατέστη δυνατή η ταυτοποίηση του αιτίου δημιουργίας τους. Οι συμφύσεις χαρακτηρίστηκαν σαν ελάχιστου, ήπιου, μέτριου και σοβαρού βαθμού αντίστοιχα σε ποσοστά 31,9%, 23,2%, 20,7% και 23,7% . β) Από τις 404 υπογόνιμες γυναίκες στις οποίες υπήρχαν συμφύσεις, ποσοστό 14,6% είχαν χρόνιο πυελικό άλγος. Οι ενδοπυελικές συμφύσεις σαν μοναδικό αίτιο δημιουργίας χρόνιου πυελικού άλγους αποδόθηκε σε ποσοστό 18,5% των γυναικών που έπασχαν από αυτό, γ) Το ποσοστό των μετεγχειρητικών κυήσεων μετά συμφυσιόλυση με μικροχειρουργική (34,8%) και χειρουργική λαπαροσκόπηση (38,2%) δεν διέφερε σημαντικά (ρ>0,05). Το μεγαλύτερο ποσοστό κυήσεων επιτεύχθηκε και με τις δυο εγχειρητικές τεχνικές τον πρώτο μετεγχειρητικό χρόνο («85%) και διέφερε σημαντικά εκείνου του δεύτερου («15%) (ρ<0,05). δ) Το ποσοστό ίασης ή βελτίωσης από το χρόνιο πυελικό άλγος μετά λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση ήταν αντίστοιχα 27% και 33,3%. Αντίθετα, ποσοστό 39,7% δεν παρουσίασε ουδεμία βελτίωση, ε) Σημαντικά δυσμενή προγνωστική σημασία στην αποκατάσταση της γονιμότητας μετά λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση είχε η ηλικία των γυναικών, η διάρκεια της προεγχειρητικής στειρότητας και η σοβαρότητα των συμφύσεων, στ) Το ποσοστό επαναδημιουργίας συμφύσεων, τόσο μετά λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση, όσο και μετά εκείνη που έγινε με μικροχειρουργική ήταν σημαντικά μικρότερο έναντι του προϋπάρχοντος (ρ<0,001 και ρ<0,05 αντίστοιχα).Συμπέρασμα: Η λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση και εκείνη μεμικροχειρουργική είναι εξίσου αποτελεσματικές στην αποκατάσταση της γονιμότητας. Η λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση είναι αποτελεσματική σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων στη θεραπεία του χρόνιου πυελικού άλγους.