Θρέψη των πρόωρων νεογνών ανάλογα με τα επίπεδα πρωτεΐνης του μητρικού γάλατος
Authors: Παρλαπάνη Ελισάβετ 
Published: September 2021

Εισαγωγή: O συμβατικός εμπλουτισμός μητρικού γάλατος (ΜΓ) απασχολεί ως προς την επάρκεια προσφερόμενης πρωτεΐνης και για ενδεχόμενες επιπτώσεις της περίσσειας πρωτεΐνης στο πρόωρο νεογνό. Σκοπός: Η σύγκριση δύο πρωτοκόλλων εμπλουτισμού του ΜΓ, δηλαδή εξατομικευμένου με στόχο τη συνιστώμενη πρόσληψη πρωτεΐνης και συμβατικού εμπλουτισμού, ως προς την πρωτεϊνική πρόσληψη, αύξηση, γωνία φάσης (ΓΦ), και επίπεδα ορμονών και αμινοξέων πλάσματος μέχρι 40η εβδομάδα μετά τη σύλληψη (Τ3) και στην αύξηση μέχρι 24ο μήνα διορθωμένης ηλικίας (ΔΗ). Δευτερεύοντες σκοποί ήταν (α) σύγκριση της αύξησης των προώρων που σιτίστηκαν με ΜΓ με την αύξηση προώρων που σιτίστηκαν με γάλα φόρμουλα και (β) επίδραση της μητρικής προσήλωσης στη Μεσογειακή Διατροφή (MedDietScore) στη νοσηρότητα, σωματομετρία γέννησης και αύξηση μέχρι Τ3. Ασθενείς – Μέθοδοι: Μελετήθηκαν πρόωρα (ΗΚ ≤34εβδομάδων, ΒΓ≤1500g) που σιτίστηκαν με ΜΓ (n=60) ή φόρμουλα (n=30). Τα νεογνά σίτισης με ΜΓ κατανεμήθηκαν τυχαία στην ομάδα ΜΓ εξατομικευμένου εμπλουτισμού (ΜΓΕΕ) με στόχο πρόσληψη πρωτεΐνης 3,5-4,5g/kg/Η και στην ομάδα ΜΓ συμβατικού εμπλουτισμού (ΜΓΣΕ) (προσθήκη 1g πρωτεΐνης/100ml ΜΓ). Η σύσταση ΜΓ αναλύονταν εβδομαδιαία με Milkoscan. H διατροφική παρέμβαση διήρκησε μέχρι την 35η εβδομάδα μετά τη σύλληψη (Τ2). Yπολογίστηκαν τα z-scores των σωματομετρικών παραμέτρων στη γέννηση (Τ0), αρχή παρέμβασης (Τ1), T2, Τ3 και μέχρι 24ο μήνα ΔΗ, βάσει καμπυλών Fenton ή Π.Ο.Υ. ανάλογα με την ηλικία. Καταγράφηκαν οι τιμές ΓΦ σε Τ2, Τ3 και μέχρι 24ο μήνα ΔΗ. Μετρήθηκε ο αυξητικός ινσουλινόμορφος παράγοντας-Ι (ΙGF-I), η γρελίνη, η αδιπονεκτίνη και τα αμινοξέα πλάσματος στους χρόνους Τ2 και Τ3. Χρησιμοποιήθηκε ELISA για μέτρηση των ορμονών, High Perfomance Liquid Chromatography για ανάλυση των αμινοξέων, πολυσυχνοτικό μηχάνημα βιοηλεκτρικής αγωγιμότητας για τη ΓΦ. Αποτελέσματα: Η ομάδα ΜΓΕΕ έλαβε σημαντικά μικρότερη ποσότητα ενισχυτή (p=0,015), πρωτεΐνης (p<0,002) και υδατανθράκων (p<0,001). Δεν παρουσιάστηκαν διαφορές ως προς την αύξηση και ΓΦ των δυο ομάδων ΜΓ. Το βιοχημικό προφίλ και τα επίπεδα αμινοξέων ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων. Παρατηρήθηκαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα IGF-I (p=0,031) και υψηλότερα γρελίνης (p=0,027), στην ομάδα ΜΓΕΕ στον Τ2, χωρίς διαφορές της αδιπονεκτίνης. H προσλαμβανόμενη πρωτεΐνη παρουσίασε θετική συσχέτιση με τα z-scores στους Τ2 και Τ3. Πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι ο IGF-I ήταν σημαντικός, θετικός, ανεξάρτητος παράγοντας για την ΓΦ Τ2 και Τ3. Η πρωτεϊνική πρόσληψη συσχετίζονταν θετικά με τον IGF-T2 και αρνητικά με τη γρελίνη Τ3, μετά στάθμιση για συγχυτικούς παράγοντες. Πολυπαραγοντική ανάλυση της αύξησης έδειξε ότι η πρωτεΐνη ήταν σημαντικός ανεξάρτητος παράγοντας για τις μεταβολές των z-scores μεταξύ Τ0 και Τ3. Παρατηρήθηκε συγκρίσιμος ρυθμός αύξησης μεταξύ της ομάδας φόρμουλας και των νεογνών που σιτίστηκαν με ΜΓ. Τα νεογνά μητέρων με χαμηλό σκορ Μεσογειακής Διατροφής εμφάνιζαν μεγαλύτερη επίπτωση ενδομήτριας καθυστέρησης της αύξησης. Συμπεράσματα: Ο εξατομικευμένος εμπλουτισμός του ΜΓ με στόχο την προσλαμβανόμενη πρωτεΐνη αποδίδει ποσά πρωτεΐνης εντός των διεθνών συστάσεων, χωρίς ελλείψεις αμινοξέων, και υποστηρίζει ρυθμό αύξησης, σύσταση σώματος και κυτταρική υγεία συγκρίσιμη με τον συμβατικό εμπλουτισμό, ο οποίος χαρακτηρίζεται από ευρεία διακύμανση των προσλαμβανόμενων ποσών πρωτεΐνης. Η σχέση της πρωτεϊνικής πρόσληψης με τα επίπεδα IGF-I, παρότι προσωρινή, προβληματίζει για ενδεχόμενο προγραμματισμό των μεταβολικών και ενδοκρινικών συστημάτων, με επακόλουθες μακροπρόθεσμες συνέπειες, όπως μεταβολικό σύνδρομο. Η συσχέτιση της ΓΦ με τον IGF-I δείχνει ενδεχόμενη χρησιμότητά της ως βιοδείκτη αύξησης. Χαμηλή προσήλωση της μητέρας στη Μεσογειακή Διατροφή κατά την εγκυμοσύνη συσχετίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα υπολειπόμενης ενδομήτριας αύξησης.