Τοπική θεραπεία πειραματικής οστεομυελίτιδος από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη (MRSA) σε κονίκλους, με τεϊκοπλανίνη ενσωματωμένη σε πολυμερές γαλακτικού οξέος
Authors: Σαρρής Ιωάννης 
Published: August 2021

Η οστική λοίμωξη συνεχίζει να αποτελεί δυσεπίλυτο πρόβλημα της κλινικής θεραπευτικής. Λόγω της ιδιομορφίας του οστίτη ιστού, αλλά και της νεκρωτικής εξεργασίας της οστικής λοίμωξης, η επίτευξη θεραπευτικών συγκεντρώσεων αντιμικροβιακών παραγόντων στα οστά απαιτεί χορήγηση υψηλών δόσεων και για μακρό χρονικό διάστημα. Έτσι, έχουν προταθεί κατά καιρούς διάφορες μέθοδοι τοπικής χορήγησης αντιμικροβιακών παραγόντων. Στην παρούσα πειραματική μελέτη παρουσιάζεται η δυνατότητα θεραπείας προκληθείσας οστικής λοίμωξης, κατά το μοντέλο του Norden (μετά τροποποίηση), από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο, ανθεκτικό στην μεθικιλλίνη, στην κνήμη ένηβων κονίκλων, με την εφαρμογή του βιοαποικοδομήσιμου συστήματος πολυμερούς πολυγαλακτικού οξέος στο οποίο ενσωματώθηκε τεϊκοπλανίνη. Το μοριακό βάρος του πολυγαλακτικού οξέος ήταν 20.000, ενώ το συνολικό βάρος του μείγματος πολυγαλακτικού-τεϊκοπλανίνης ήταν 500 mg. Η περιεκτικότητα σε καθαρή ουσία τεϊκοπλανίνης ήταν 10% (δηλ. 50 mg). Η οστική λοίμωξη επιτεύχθηκε με ενοφθαλμισμό χρυσίζοντος σταφυλόκοκκου, ανθεκτικού στην μεθικιλλίνη συγκέντρωσης 2x10⁷ cfu/ml. Στον in vitro έλεγχο, το συγκεκριμένο στέλεχος ήταν ευαίσθητο στην τεϊκοπλανίνη με MIC 0,25 και MBC 0,5. Συνολικά χρησιμοποιήθηκαν 77 πειραματόζωα, τα οποία χωρίστηκαν σε 2 ομάδες, ομάδα ελέγχου (η=32) και ομάδα θεραπείας (η=45). Η πρώτη ομάδα αποτέλεσε την ομάδα μαρτύρων και χρησιμοποιήθηκε για την παρατήρηση της εξέλιξης της προκληθείσας οστικής λοίμωξης για διάστημα 13 εβδομάδων από την επιμόλυνση, ενώ η δεύτερη ομάδα χρησιμοποιήθηκε για την παρατήρηση της θεραπευτικής δράσης του ρακεμικού μίγματος γαλακτικού οξέος και τεϊκοπλανίνης στην προκληθείσα οστική λοίμωξη και για την φαρμακοκινητική μελέτη του παραπάνω μίγματος in vivo, για διάστημα 10 εβδομάδων από την έναρξη της θεραπείας. Και στις δύο ομάδες η οστική λοίμωξη επιτεύχθηκε την 3η εβδομάδα από την επιμόλυνση και επιβεβαιώθηκε με ακτινολογικό, μικροβιολογικό και ιστολογικό έλεγχο. Η ομάδα ελέγχου, ανέπτυξε χρόνια οστεομυελίτιδα την 6η εβδομάδα από την επιμόλυνση, ενώ το μικροβιακό φορτίο παρέμεινε σταθερά υψηλό μέχρι και την 13η εβδομάδα από την επιμόλυνση. Στην ομάδα θεραπείας παρατηρήθηκε σταδιακή υποχώρηση των δεικτών και των ευρημάτων της οστικής λοίμωξης από την 3η εβδομάδα μετά την έναρξη της θεραπείας, ενώ το μικροβιακό φορτίο μηδενίστηκε την 6η εβδομάδα μετά την έναρξη της θεραπείας. Τα επίπεδα τεϊκοπλανίνης που μετρήθηκαν παρέμειναν σε θεραπευτικά επίπεδα ακόμη και 9 εβδομάδες μετά από την έναρξη της θεραπείας, ενώ τα επίπεδα του φαρμάκου στους γειτονικούς ιστούς και στο αίμα ήταν μηδενικά καθ’ όλη την διάρκεια της θεραπείας. Πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι η τοπική απελευθέρωση πολύ υψηλών συγκεντρώσεων αντιμικροβιακού παράγοντα με μηδενική ανίχνευση του συστηματικά, η αποδόμηση του συστήματος μεταφοράς, οπότε δεν απαιτείται χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεσή του, η καλή ιστική ανοχή του θεραπευτικού μίγματος in vivo, με ελάχιστη αντίδραση τύπου ξένου σώματος και η αποφυγή καθημερινής χορήγησης αντιμικροβιακού φαρμάκου και για μεγάλο χρονικό διάστημα.