bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Συστήματα υγείας και ανισότητα
Authors: Μωυσίδου Αγγελική
Published: September 2021

Η επίπτωση (θετική ή αρνητική) που μπορεί να έχει το σύστημα υγείας στις ανισότητες ως προς την υγεία δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς σε ακαδημαϊκό επίπεδο, και δη με εμπειρικό τρόπο. Η παρατήρηση αυτή αναδεικνύει την πρωτοτυπία της παρούσας διατριβής, η οποία έχει ως στόχο τη θεωρητική και εμπειρική διερεύνηση του αντίκτυπου που φέρει το ίδιο το ΣΥ στις υγειονομικές ανισότητες (α) ως προς την πρόσβαση στην υγεία και (β) ως προς τις εκβάσεις υγείας. Αυτό σημαίνει ότι το σύστημα υγείας δύναται να δημιουργήσει, να (ανα)παράγει, να αμβλύνει ή και να οξύνει τις υγειονομικές ανισότητες. Επομένως, κύριο ερευνητικό ερώτημα αποτελεί το εάν το σύστημα υγείας επιδρά θετικά ή αρνητικά στις ανισότητες ως προς την υγεία, και υπό ποιες συνθήκες. Η διατριβή απαρτίζεται από τρία μέρη. Το Μέρος Α' είναι θεωρητικό και πραγματεύεται την κριτική προσέγγιση των βασικών συνιστωσών της μελέτης. Συγκεκριμένα, παρουσιάζονται θεωρητικές προσεγγίσεις και εννοιολογικοί προσδιορισμοί αναφορικά με τις θεματικές της υγείας, της ανισότητας και του συστήματος υγείας. Ακολούθως, στο Μέρος Β' επιχειρείται η συγκριτική ανασκόπηση των συστημάτων υγειονομικής φροντίδας σε τρεις αντιπροσωπευτικές χώρες ΕΕ-15, βάσει των μορφών των ΣΥ (Beveridge, Bismarck και Μικτό μοντέλο), ενώ παράλληλα ερμηνεύονται οι τάσεις σύγκλισης μεταξύ τους και η σταδιακή μετάβαση από τις διακριτές στις υβριδικές μορφές των συστημάτων υγείας. Τέλος, στο Μέρος Γ' διεξάγεται δευτερογενής εμπειρική ανάλυση αναφορικά με τους παράγοντες που επενεργούν στις ανισότητες ως προς την πρόσβαση και έκβαση υγείας εντός των υγειονομικών συστημάτων. Η διατριβή ολοκληρώνεται με τη σύνθεση των θεωρητικών και εμπειρικών ευρημάτων της έρευνας, τα οποία αφενός μπορούν να αξιοποιηθούν για μελλοντικές έρευνες και αφετέρου να συμβάλουν στο σχεδιασμό και την εφαρμογή κατάλληλων κοινωνικών πολιτικών για την αντιμετώπιση της υγειονομικής ανισότητας εντός των ΣΥ.
Παιδαγωγική - διδακτική βυζαντινής μουσικής
Authors: Πατρώνας Γεώργιος
Published: September 2021

The education (pedagogical) -teaching process for Byzantine music, though extremely important in its hermeneutical approach, has not been organized in a complete educational system, to this very day. The lack of such a system has led to the composition of this dissertation, which is based upon certain definite scientific data. First of all, the first motives and observations that we have available on musical education are being investigated and evaluated. To be exact, it concerns the most important texts written by the Greek Church Authors, as well as the theoretical textbooks of the Byzantine era. Naturally, the indication of the aforementioned elements is only introductory.The main body of this dissertation is referring to a primary modern application of an experimental Educational Programme of the Ministry of Education and Religious Affairs in the category of the Operational Programmes for Education and Initial Vocational Training (OPEIVT). Its applications, in research, in education, and its references to the education (pedagogical) - teaching of the Byzantine music, constitute the presupposition to evaluate this particular experience and the drawing up of a digitization and database plan. The actions and results of the Programme in combination with structures and modern technological means for the Educational Programme OPEIVT, in which distinguished professors have taught, have completed the digitization of a great volume of Educational Programmes and lessons of the OPEIVT.The creation of a digitization database and the administration of the material, as well as their analysis with the drawing out of questions, and finally, the creation of diagrams, constitute the completion of the evaluation of the OPEIVT. All these digital applications contribute to the now modern investment of the utilization of an Educational Programme, setting the foundations for a modern perspective of pedagogical-teaching of the Byzantine music, and that is being promoted digital through this dissertation.
Effect of retained austenite transformation on the fatigue behaviour of aluminum containing TRIP steels
Authors: Χριστοδούλου Πέτρος
Published: September 2021

Οι χάλυβες με TRIP προσφέρουν σημαντικά πλεονεκτήματα στην σύγχρονη αυτοκινητοβιομηχανία, όπως η υψηλή αντοχή και η διαμορφωσιμότητα λόγω του σταδιακού μηχανισμού σκλήρυνσης που προκαλείται από το φαινόμενο του μετασχηματισμού του παραμένοντα σε μαρτενσίτη. Η συμπεριφορά τους σε κόπωση έχει επίσης βρεθεί ότι επηρεάζεται από την επίδραση του μετασχηματισμού TRIP, ειδικά υπό συνθήκες ολιγοκυκλικής κόπωσης, οι οποίες συνοδεύονται από κυκλικά πλαστικά φορτία, τα οποία βοηθούν τον μετασχηματισμό του παραμένοντα ωστενίτη. Παρά τις υπάρχουσες ερευνητικές προσπάθειες, εξακολουθούν να υπάρχουν ανεπαρκείς πειραματικές ενδείξεις για την επίδραση του μετασχηματισμού στη μηχανική συμπεριφορά, συγκεκριμένα υπό ελαστικά και πλαστικά κυκλικά φορτία. Στην παρούσα εργασία διεξάγεται εμπεριστατωμένη πειραματική έρευνα για να διερευνηθεί η επίδραση του φαινομένου TRIP στην μονοτονική και κυκλική συμπεριφορά χαλύβων TRIP που περιέχουν αλουμίνιο. Η συμπεριφορά κόπωσης των υλικών εξετάζεται στις περιοχές ολιγοκυκλικής και πολυκυκλικής κόπωσης ενώ δίδεται και ιδιαίτερη προσοχή στο πρόβλημα της έναρξης της ρωγμής κόπωσης. Τα πειραματικά αποτελέσματα υποστηρίζονται από μετρήσεις του μετασχηματισμού του παραμένοντα ωστενίτη χρησιμοποιώντας την τεχνική της μαγνήτισης κορεσμού. Ο ρόλος της μικροδομής των χαλύβων TRIP λαμβάνεται υπόψη κατά την έρευνα, ο οποίος περιλαμβάνει την εξέταση χαλύβων TRIP με διαφορές στις συνθήκες θερμικής κατεργασίας ή/και τη χημική σύσταση.Τα πειραματικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι η συμπεριφορά κόπωσης σχετίζεται με την ποσότητα του μετασχηματισμού κατά την κυκλική φόρτιση και τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά κάτω από ελαστικές ή πλαστικές κυκλικές τάσεις. Όσον αφορά τη μικροδομή, η επίδραση του μετασχηματισμού στη μηχανική συμπεριφορά σχετίζεται κυρίως με το μέγεθος των σωματιδίων του παραμένοντα ωστενίτη και του φερρίτη.Στο δεύτερο μέρος της εργασίας αναπτύσσεται μια αναλυτική μεθοδολογία για την εκτίμηση της διάρκειας ζωής για την εκκίνηση ρωγμής στη ρίζα μιας εγκοπής υπό κυκλική φόρτιση. Στην ανάλυση, το τοπικό πεδίο τάσεων- παραμορφώσεων στην αιχμή της εγκοπής υπολογίζεται αριθμητικά με τη χρήση της μεθόδου των πεπερασμένων στοιχείων. Συνεπώς, τα αριθμητικά αποτελέσματα χρησιμοποιούνται ως είσοδο σε ήδη υπάρχοντα εδραιωμένα μοντέλα κόπωσης, για να εκτιμηθούν οι κύκλοι κόπωσης που απαιτούνται για την δημιουργία μιας μικρής ρωγμής στην ρίζα της εγκοπής μήκους 250 μm. Τα αναλυτικά αποτελέσματα συγκρίνονται με τα πειραματικά με σκοπό την αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μεθόδου να εκτιμά την έναρξη της ρωγμής κόπωσης στους χάλυβες TRIP και τα ευρήματα είναι ικανοποιητικά.
Η εφαρμογή και ο έλεγχος των διεθνών λογιστικών προτύπων (IAS) στα πλαίσια της επιχειρούμενης ευρωπαϊκής τυποποίησης σε συνδυασμό με τα US GAAP
Authors: Χαραμής Δημήτριος
Published: September 2021

Η παγκοσμιοποίηση και η ανάγκη των επιχειρήσεων να αναζητήσουν κεφάλαια στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός οικονομικού περιβάλλοντος που, για να λειτουργήσει αποτελεσματικά, θα πρέπει να εφαρμόζει κοινές διαδικασίες και να υιοθετεί κοινά πρότυπα για την κατάρτιση των οικονομικών καταστάσεων αλλά και για τον έλεγχο τους.Η εξέλιξη της πορείας σύγκλισης και εναρμόνισης των Διεθνών Προτύπων Χρηματοοικονομικής Αναφοράς (ΔΠΧΑ) με τα Λογιστικά Πρότυπα των ΗΠΑ (US GAAP) και τα εκάστοτε εθνικά λογιστικά πρότυπα, καθώς επίσης και των Διεθνών Ελεγκτικών Προτύπων με τα εθνικά ελεγκτικά πρότυπα σε παγκόσμιο επίπεδο, έχουν διαμορφώσει ένα πρωτόγνωρο πλαίσιο ενιαίων αρχών και κανόνων, νομοθετικών αλλαγών καθώς και ρηξικέλευθων μεταρρυθμίσεων των εποπτικών και ρυθμιστικών αρχών.Ο βασικός σκοπός όλων των ομάδων συμφερόντων (κυβερνήσεις, επενδυτές, μέτοχοι, τράπεζες, οικονομικοί αναλυτές κα) στην παγκόσμια κοινότητα είναι η αξιόπιστη παρεχόμενη χρηματοοικονομική πληροφόρηση μέσω των οικονομικών καταστάσεων και των αντίστοιχων εκθέσεων ελέγχου. Επιπλέον, μέσω της διεθνούς σύγκλισης των λογιστικών και ελεγκτικών προτύπων, αναμένεται να παρέχονται τα μεγαλύτερα δυνατά εχέγγυα αξιοπιστίας για την λήψη επενδυτικών και στρατηγικών αποφάσεων. Με ποιο τρόπο και σε ποιο βαθμό θα επιτευχθούν οι ανωτέρω σκοποί απασχολεί την παγκόσμια λογιστική και ελεγκτική κοινότητα όπως και την παρούσα διατριβή.
Αποτελέσματα εισοδήματος στην οριακή επιθυμία για πληρωμή μέσα στο πλαίσιο του κοινοτικού πλαισίου για τους υδάτινους πόρους
Authors: Τυλλιανάκης Εμμανουήλ
Published: September 2021

This thesis aims to analyse and comment on the impact of large agri-environmental policy directives in the welfare of European citizens. THe focus of this thesis is on the Water Framework Directive which had as its orearching target to achieve Good Ecological Status for all European water bodies. The directive set out an integrated river basin management framework which in turn was at the juristiction of regional bodies to implement. The purpose of the theisis is to offer a balanced approach from both the social and the economic side of assessing such large pieces of legislation, without turning a blind eye to its shortcomings, while aknowledging its importance to the European Union goals. The approach of the thesis is anthropocentric, which is not always the case in neoclassical economic theory, which has influenced the design of the Water Framework Directive. The thesis prides itself in its analysis of the impacts of the directive during its design state and its implementation state as well. Finally, the thesis comments on its findings from the viewpoints of physical, social and economic sciences.In particular, the thesis attempts to answer the following questions:1. What are the real implications of large pieces of policy work such as the Water Framework Directive on human welfare?2. Which is, if any, the impact and value of scientific models in the design of case-specific agri-environmental policies for river basins?3. Are such directives cost-effective in their implementation in the regional level?4. Who benefits more from these directives, poorer or richer househlods?5. If individual perceptions on risk are taken into consideration, how well do these reflect the true threats to the water environment, and how that affects public consultation in the preparatory phase of such directives?6. How do European-set ecologcal and environmental indexes for the waters help European citizens realise the true threats to the water bodies in their region?
Life cost analysis and optimization for steel and reinforced concrete structures
Authors: Μπέκας Γεώργιος
Published: September 2021

Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να διερευνήσει τους παράγοντες που διαδραματίζουν βασικό ρόλο στο κόστος ολικής ζωής μιας νέας κτιριακής κατασκεύης, με στόχο την ελαχιστοποίησή του με τη χρήση της θεωρίας βελτιστοποίησης. H ανάλυση της έννοιας του κόστους ολικής ζωής ενός τυπικού κτιρίου, καθώς και των υποσυστημάτων που το αποτελούν, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα υποσυστήματα που σχετίζονται με τη μάζα, τα δομικά συστήματα και την ενεργειακή του απόδοση, είναι εκείνα των οποίων η βελτιστοποίηση -σε πρώιμο στάδιο- έχει μεγάλη σημασία.Τα μοντέλα που θα παρουσιαστούν βασίζονται στον υπολογισμό και τη βελτιστοποίηση των πλέον κρίσιμων παραμέτρων, που σχετίζονται με τον ενεργειακό και τον δομοστατικό σχεδιασμό των κτιρίων. Παρουσιάζονται παραδείγματα με κτίρια με σκελετούς από χάλυβα, δομική ξυλεία ή οπλισμένο σκυρόδεμα. Οι εξεταζόμενες μεταβλητές της βελτιστοποίησης αφορούν επομένως, όλα τα χαρακτηριστικά δομοσταστικά, ενεργειακά και μηχανολογικά υποσυστήματα ενός κτιρίου, καθ 'όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους (τιμές θερμοπερατότητας του κτιριακού κελύφους σε κάθε πιθανό προσανατολισμό, επιφάνεια παραθύρων σε κάθε πιθανό προσανατολισμό του κτιρίου, συντελεστής ηλιακής απόδοσης υαλοπίνακα, ισχύς και απόδοση των συστημάτων θέρμανσης και ψύξης, διατομές όλων των στοιχείων δοκών και υποστυλωμάτων του κτιρίου, βέλτιστος αριθμός ανοιγμάτων δοκών κύριου πλαισίου, βέλτιστα μήκη ανοιγμάτων δοκών κύριου πλαισίου, απόσταση μεταξύ των πλαισίων). Εξετάζονται διάφορες κατόψεις κτιρίων και περίοδοι κύκλου ζωής με διαφορετικές διάρκειες. Άλλες παράμετροι που αναλύονται, είναι η επίδραση της ασάφειας της θερμοκρασίας σχεδιασμού μέσα σε ένα κτίριο, στο κόστος του κύκλου ζωής του, η συντήρηση και η ενδεχόμενη αντικατάσταση των εξεταζόμενων υποσυστημάτων, καθώς και μέθοδοι για την πρόβλεψη ενός βέλτιστου σεναρίου για τη διαχείριση των πλαισιακών δομικών στοιχείων, στο τέλος του κύκλου ζωής του κτιρίου. Η μοντελοποίηση βασίζεται στον KENAK, τους Ευρωκώδικες, τους εξελικτικούς αλγόριθμους, καθώς και σε στατιστικά και στοχαστικά μοντέλα και μοντέλα μηχανικής μάθησης. Στην εργασία συμπεριλαμβάνεται βιβλιογραφική επισκόπηση σύγχρονων προδιαγραφών και επιστημονικών προσεγγίσεων, για τα παρακάτω θέματα: ανάλυση κύκλου ζωής, ανάλυση κόστους κύκλου ζωής, πολυμεταβλητή στατιστική και μηχανική μάθηση, στοχαστικές διαδικασίες και βελτιστοποίηση, ενεργειακή μοντελοποίηση κτιρίων, διαστασιολόγηση συστημάτων θέρμανσης ή κλιματισμού, δομοστατικός σχεδιασμός κτιρίων από χάλυβα, οπλισμένο σκυρόδεμα ή ξύλο.
Η επίδραση της θεραπείας με CPAP στην ικανότητα για άσκηση σε ασθενείς με αποφρακτικού τύπου άπνοια/υπόπνοια κατά τον ύπνο
Authors: Χολίδου Κυριακή
Published: September 2021

Σκοπός της μελέτης: Σκοπός της μελέτης είναι να εξετάσει την καρδιακή ανάκαμψη ασθενών με σύνδρομο αποφρακτικών απνοιών στον ύπνο (ΣΑΥ ή ΣΑΑΥ) μετά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης πριν και μετά τη θεραπεία με CPAP και την κλινική χρησιμότητα αυτής, ως δείκτη δραστηριότητος του αυτόνομου νευρικού συστήματος και του καρδιαγγειακού κινδύνου, συγκριτικά με την καρδιακή ανάκαμψη των ασθενών αυτών μετά την κυκλοεργομετρία που αποτελεί μία τεκμηριωμένη αλλά και πολύπλοκη δοκιμασία άσκησης. Μεθοδολογία: Συνολικά 74 άτομα υποβλήθηκαν σε μελέτη ύπνου, κυκλοεργομετρία και 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης. Έγινε σύγκριση της ανάκαμψης της καρδιακής συχνότητας στο πρώτο λεπτό (HRR-1), στο δεύτερο λεπτό (HRR-2) και στο τρίτο λεπτό (HRR-3) μετά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης και την κυκλοεργομετρία σε υγιείς μάρτυρες, σε ασθενείς με μέσης βαρύτητας ΣΑΥ και σε ασθενείς με βαρύ ΣΑΥ πριν και μετά τη θεραπεία με CPAP. Αποτελέσματα: Οι HRR-1, HRR-2 και HRR-3 μετά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές μεταξύ υγιών και ασθενών με μέσης βαρύτητας και βαρύ ΣΑΥ. Όσο μεγαλύτερη ήταν η βαρύτητα του ΣΑΥ τόσο χειρότερη ήταν η καρδιακή ανάκαμψη (HRR). Ουδεμία διαφορά παρατηρήθηκε μεταξύ των ομάδων όσον αφορά στο έργο της άσκησης στην κυκλοεργομετρία και στην απόσταση που διανύθηκε κατά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης. Η καρδιακή ανάκαμψη επίσης φάνηκε να σχετίζεται με τον ελάχιστο κορεσμό οξυγόνου κατά τη διάρκεια του ύπνου ανεξάρτητα από τη διάρκεια των επεισοδίων απνοιών, το δείκτη μάζας-σώματος και την ημερήσια υπνηλία. Η θεραπεία με CPAP επιδρά θετικά στη βελτίωση της καρδιακής ανάκαμψης τόσο μετά την κυκλοεργομετρία όσο και μετά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης.Συμπεράσματα: Η δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος στο ΣΑΥ μπορεί να δειχθεί και με δοκιμασία υπομέγιστης άσκησης. Η καρδιακή ανάκαμψη μετά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης όπως και μετά την κυκλοεργομετρία, βελτιώθηκε σημαντικά στους ασθενείς με ΣΑΥ μετά τη θεραπεία με CPAP. Επιπλέον, η καρδιακή ανάκαμψη φάνηκε να είναι πιο ευαίσθητος δείκτης συγκριτικά με την απόσταση που διανύεται στην 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης στη διάκριση της βαρύτητας του ΣΑΥ. Η καρδιακή ανάκαμψη μετά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης φάνηκε να αποτελεί έναν εύκολα μετρήσιμο και αξιόπιστο δείκτη βαρύτητας του ΣΑΥ πριν και μετά τη θεραπεία με CPAP.
Χρήση περιβάλλοντος ψηφιακής αλληλεπίδρασης στην εκμάθηση της ανατομίας των αρτηριών του καρδιοκυκλοφορικού συστήματος του ανθρώπου
Authors: Κιουρεξίδου Ματίνα
Published: September 2021

Οι νέες τεχνολογίες και η εικονική πραγματικότητα χρησιμοποιούνται ολοένα και περισσότερο από τους φοιτητές της Ιατρικής στην ανατομία, όταν θέλουν να μελετήσουν και να κατανοήσουν πολύπλοκες και δυσπρόσιτες δομές που διαφορετικά δεν θα ήταν εφικτό. Η Ιατρική Εκπαίδευση στην ανατομία του ανθρώπινου σώματος απαιτεί τον συνδυασμό της θεωρητικής διδασκαλίας και της πρακτικής εξάσκησης στην αίθουσα ανατομίας με την ανατομή «επί του πτώματος». Η διδακτορική διατριβή περιγράφει τη δημιουργία μιας ψηφιακής εφαρμογής που θα βοηθήσει στην κατανόηση και στην απομνημόνευση των αρτηριών του ανθρώπινου σώματος βοηθώντας τους φοιτητές της Ιατρικής να εμπεδώσουν ό,τι έμαθαν στην αίθουσα ανατομίας. Σχεδιάστηκε ένας προσομοιωτής αρτηριών που ενισχύει τη μάθηση μέσα από ένα διαδραστικό περιβάλλον σε πραγματικό χρόνο. Η διδακτορική διατριβή κατέληξε ότι μία τέτοια εφαρμογή μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα στην εκμάθηση της ανατομίας και την κατανόηση των ιδιαίτερα πολύπλοκων ανατομικών δομών, σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανατομή του πτώματος που διαχρονικά διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκμάθηση της ανατομικής.
Επιδράσεις επιγενετικών φαρμάκων στα CD3+ CD8+ κυτταρολυτικά κύτταρα ασθενών με καρκίνο
Authors: Μπούκας Κωνσταντίνος
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη της επίδρασης των επιγενετικών φαρμάκων σε πεπτιδο-ειδικούς CD8+ T-κυτταρολυτικούς κλώνους, ειδικούς για καρκινικά αντιγόνα, απομονωμένους από ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα και μελάνωμα. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: Το υλικό της μελέτης αποτέλεσαν 3 πεπτιδο-ειδικοί CD8+ CTL κλωνοι με ειδικότητα έναντι πεπτιδίων της hTERT και του MAGE οι οποίοι απομονώθηκαν από ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και μελάνωμα αντίστοιχα. Ως αντιγονοπαρουσιαστικά και κύτταρα τροφοί χρησιμοποιήθηκαν 4 καρκινικές σειρές, B-κύτταρα μετασχηματισμένα με EBV και PBMC. Τα επιγενετικά φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η 5-aza-CdR και η TSA. Aναλύθηκε η επίδραση των φαρμάκων στη λυτική ικανότητα των CTL με τη δοκιμασία απελευθέρωσης 51Cr, στον κυτταρικό κύκλο με έλεγχο ενσωμάτωσης BrdU/7-ΑΑD, στην ικανότητα για απόπτωση με Annexin/7-AAD, στην επιφανειακή και ενδοκυττάρια έκφραση πρωτεϊνών με κυτταρομετρία ροής και στη γονιδιακή έκφραση με ποσοτική RT-Real Time PCR. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Τα επιγενετικά φάρμακα έχουν ανοσοδιαμορφωτική επίδραση στα αντικαρκινικά πεπτιδο-ειδικά CTL. Διαπιστώθηκε ότι η 5-aza-CdR μειώνει κατά 47% το ποσοστό της ολικής μεθυλίωσης του γενωμικού DNA και ότι οι δόσεις που χρησιμοποιήθηκαν δεν επηρεάζουν τον κυτταρικό κύκλο. Παρατηρήθηκε αύξηση κατά 47% στην επιφανειακή έκφραση FAS, ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά στην έκφραση των CD8, CD25, CD27, CD28, CD57 ,CD62L, CCR7, CD69, CD122, CD127 και CD178. Βρέθηκε σημαντική μείωση της κυτταρολυτικής ικανότητας (έως και 70%). Η μοριακή ανάλυση για τους κλώνους έναντι της hTERT και του MAGE αποκάλυψε ότι η 5-aza-CdR προκαλεί αύξηση της έκφρασης των: FOXP3 κατά 8x και 15.2x, του FASL κατά 3.9x και 2.2x, του FAS κατά 5.3x και 1.8x, του TNF κατά 1.8x και 6.1x, του PD-L1 κατά 4.2x και 4.1x και του PD-L2 κατά 4.3x και 4.7x αντίστοιχα. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές για τα μόρια: PERFORIN, GRANZYMEB, IFNG, IL1b, IL10, TNFSF10, TGFb1, TGFb3, TGFbR1, PD-1, SMAD2, SMAD3, SMAD4 και SMAD7. Η TSA φάνηκε να μειώνει δραματικά την ικανότητα ενεργοποίησης των κλώνων (έως και 95.3%) με δοσο-εξαρτώμενο τρόπο αλλά και την ικανότητα λύσης των κυττάρων στοχών (έως και 48.3%). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι αλλαγές που συντελούνται στα πεπτιδο-ειδικά έναντι του καρκίνου CTL από τα επιγενετικά φάρμακα είναι πολυδιάστατες και είναι δύσκολο να προτείνει κανείς οριστικά συμπεράσματα. Εντούτοις, φαίνεται ότι οι ανοσοδιαμορφωτικές επιδράσεις που παρατηρήσαμε και ειδικά η μείωση της ειδικής λυτικής ικανότητας των CTL οδηγούν σε ένα φαινότυπο με μειωμένη ικανότητα να λύει τα καρκινικά κύτταρα στόχους.
Offshore wind and wave energy resource characterization
Authors: Καλογερή Χριστίνα
Published: September 2021

Τα τελευταία χρόνια η ανάγκη για προστασία του περιβάλλοντος, εξοικονόμηση ενεργειακών πόρων και αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής οδήγησε στην ολοένα και αυξανόμενη εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ). H εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ). Ένας από τους πιο δυναμικά αναπτυσσόμενους κλάδους των ΑΠΕ στηρίζεται στην εκμετάλλευση του υπεράκτιου αιολικού δυναμικού. Πολλές χώρες ανά τον κόσμο, με κυρίαρχες τις Ευρωπαικές, σαν επόμενο βήμα έχουν προσανατολίσει τους στόχους τους στην επέκταση των υπεράκτιων πάρκων σε περιοχές με ακόμη μεγαλύτερα βάθη. Παρόλο όμως που το δυναμικό είναι μεγαλύτερο, τα προβλήματα παραμένουν τα ίδια και συνοψίζονται στα ακόλουθα: στο κόστος εγκτάστασης, λειτουργίας, συντήρησης και στην διακύμανση της τελικής παραγόμενης ισχύος. Το τελευταίο αποτελεί ένα από τα πιo σημαντικά μειoνεκτήματα των ΑΠΕ και ένα από τα πιo σημαντικά θέματα προς επίλυση και διαχείρηση. Προς αυτήν την κατεύθυνση, λύση μπορεί να αποτελέσει η συνεκμετάλλευση του αιολικού και του κυματικού δυναμικού σε περιοχές που τα δύο δυναμικά παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Στα πλαίσια αυτής της διατριβής έγινε για πρώτη φορά προσπάθεια απο κοινού μελέτης του διαθέσιμου υπεράκτιου αιολικού και κυματικού δυναμικού, με υψηλή χωροχρονική ανάλυση και για εκτεταμένη περιοχή. Συγκεκριμένα μελετήθηκαν τα βασικά χαρακτηριστικά του υπεράκτιου αιολικού και θαλάσσιου κυματικού δυναμικού της Ευρώπης όσον αφορά την διαθεσιμότητα και την μεταβλητότητα σε διάφορες κλίμακες ενώ στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε μελέτη για τον εντοπισμό χωροχρονικών συσχετίσεων μεταξύ τους. Βάσει των αποτελεσμάτων αυτών, πραγματοποιήθηκε περαιτέρω ανάλυση αναφορικά με τα πλεονεκτήματα ή μη της κοινής χρήσης. Τέλος, πραγματοποιήθηκε συσχέτιση της βελτίωσης της παραγόμενης ισχύος με τα τοπικά φυσιογραφικά χαρακτηριστικά των περιοχών, τις διάφορες χρονικές κλίμακες και ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής κάθε δυναμικού στο τελικό ενεργειακό μείγμα.
Τα σχόλια του Λέοντος Μαγεντηνού στο Β΄ βιβλίο των αναλυτικών προτέρων
Authors: Αγιώτης Νικόλαος
Published: September 2021

Η διερεύνηση της χειρόγραφης παράδοσης των βυζαντινών σχολίων στο Ὄργανον και η κριτική έκδοση των σχετικών κειμένων αποτελούν βασικά ερευνητικά ζητούμενα τόσο των αριστοτελικών όσο και των βυζαντινών σπουδών. Η παρούσα εργασία έχει ως σκοπό την κριτική έκδοση των σχολίων του Λέοντος Μαγεντηνού (12ος αι.;) στο Β΄ βιβλίο των Ἀναλυτικῶν προτέρων. Η διατριβή αποτελείται από τρία μέρη: (1) την εισαγωγή, (2) την κριτική έκδοση των σχολίων και (3) πέντε παραρτήματα. Το πρώτο κεφάλαιο της εισαγωγής αποτελεί μία παρουσίαση των πορισμάτων της παλαιότερης και της νεώτερης βιβλιογραφίας για τον Λέοντα. Στο δεύτερο κεφάλαιο διερευνάται η σημασία των διαφόρων πηγών πληροφόρησης για το έργο του Βυζαντινού λογίου. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται η δομή του Β΄ βιβλίου των Ἀναλυτικῶν προτέρων και η σχέση της με σχολιαστικά κείμενα στην υπό εξέταση ενότητα του Ὀργάνου. Η μορφή, το περιεχόμενο και οι πηγές του υπομνήματος του Μαγεντηνού προσδιορίζουν το αντικείμενο του τετάρτου κεφαλαίου. Στο πέμπτο κεφάλαιο κατατάσσονται και ταξινομούνται οι φορείς της παράδοσης του κειμένου. Στο τελευταίο κεφάλαιο γίνεται λόγος για τις αρχές, στις οποίες στηρίχθηκε η κριτική έκδοση τόσο των σχολίων όσο και των σχεδιαγραμμάτων που τα επεξηγούν ή συνοψίζουν. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει την κριτική έκδοση του υπομνήματος του Λέοντος και το σχετικό ευρετήριο ονομάτων και όρων. Στο τελευταίο μέρος περιέχονται τα παραρτήματα (Α΄ - Δ΄) με την έκδοση των σχεδιαγραμμάτων που έχουν ως πηγές τους (1) το κείμενο του Μαγεντηνού, (2) το αριστοτελικό κείμενο, (3) το υπόμνημα του Ιωάννη Φιλοπόνου (6ος αι.) στο Β΄ βιβλίο των Ἀναλυτικῶν προτέρων και (4) το υπόμνημα του Ευστρατίου Νικαίας (11ος/12ος αι.) στο Β΄ βιβλίο των Ἀναλυτικῶν ὑστέρων. Ακολουθούν οι εικόνες των χειρογράφων που περιλαμβάνονται στο παράρτημα Ε΄. Τα σχόλια του Λέοντος δεν χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη εξηγητική εμβέλεια ή πρωτοτυπία, αλλά είναι ένα από τα ελάχιστα ελληνικά υπομνήματα στο Β΄ βιβλίο των Ἀναλυτικῶν προτέρων.
Επιπολασμός σπονδυλικών καταγμάτων σε μετεμμηνοπαυσιακές Ελληνίδες με οστεοπενία και συσχέτιση αυτών με δημογραφικούς, ορμονικούς και γενετικούς παράγοντες
Authors: Φλωκατούλα Μαρία
Published: September 2021

Εισαγωγή: Ο επιπολασμός των σκελετικών καταγμάτων δείχνει να έχει αξιοσημείωτη γεωγραφική διακύμανση, αλλά τα δεδομένα που αφορούν τον ελληνικό πληθυσμό παραμένουν περιορισμένα.Σκοπός: Να εκτιμηθεί η συχνότητα των ασυμπτωματικών σπονδυλικών καταγμάτων και οι πιθανοί παράγοντες κινδύνου σε ένα μεγάλο δείγμα μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών.Σχεδιασμός μελέτης: Μια διατμηματική μελέτη στην Πανεπιστημιακή Κλινική Εμμηνόπαυσης.Δείγμα ασθενών: 454 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ηλικίας από 35 έως 80 ετών, με μέσο χρόνο εμμηνόπαυσης 9,2 ±7,1 έτη.Μετρήσεις: Συμπεριλάμβαναν ιατρικό ιστορικό, ανθρωπομετρικές και βιοχημικές παραμέτρους,μέτρηση οστικής πυκνότητας (BMD) στην Οσφυϊκή Μοίρα της Σπονδυλικής Στήλης και στον αυχένα του μηριαίου οστού και πλάγιες ακτινογραφίες της ΟΜΣΣ. Μέθοδος: Οι πλάγιες ακτινογραφίες της ΟΜΣΣ εκτιμήθηκαν σύμφωνα με ποσοτικές διαδικασίες,που έχουν σκοπό να αναγνωρίσουν τα σπονδυλικά κατάγματα. Οι ανθρωπομετρικές και βιοχημικές παράμετροι και οι τιμές του BMD συγκρίθηκαν με βάση την παρουσία ή όχι σπονδυλικών καταγμάτων.Αποτελέσματα: Ένα σύνολο 37 (8,15%) γυναικών είχαν τουλάχιστον ένα σπονδυλικό κάταγμα. Οστεοπόρωση στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης και στον αυχένα του μηριαίου οστού είχε το 23,1% και το 40,9% των γυναικών με σπονδυλικά κατάγματα, αντίστοιχα. Ο επιπολασμός των σπονδυλικών καταγμάτων συσχετίστηκε σημαντικά με την ηλικία, με τις γυναίκες άνω των 60 χρόνων να παρουσιάζουν μέχρι και τετραπλάσιο κίνδυνο συγκριτικά με νεότερες γυναίκες. Επιπλέον, η παρουσία σπονδυλικών καταγμάτων συσχετίστηκε με μεγαλύτερη ηλικία εμμηνόπαυσης, προχωρημένη ηλικία εμμηναρχής, ιστορικό πρώιμης εμμηνόπαυσης και παρατεταμένου θηλασμού. Η χαμηλή τιμή του BMD στην ΟΜΣΣ και ιδίως στον αυχένα του μηριαίου οστού συσχετίστηκε αρνητικά με τον επιπολασμό των σπονδυλικών καταγμάτων(επικρατούντα σπονδυλικά κατάγματα έναντι καθόλου κατάγματα: LS-BMD, 0,89 ±0,16 g/cm2 έναντι 0,98 ±0,16 g/cm2,p=0,010; FN-BMD, 0,72± 0,10 g/cm2 έναντι 0,81 ±0,12 g/cm2, p=0,008).Συμπεράσματα: Τα ασυμπτωματικά σπονδυλικά κατάγματα είναι συχνά ανάμεσα στις υγιείς, μετεμμηνοπαυσιακές Ελληνίδες μέσης ηλικίας. Περισσότερες από το 50% των γυναικών με σπονδυλικά κατάγματα είχαν φυσιολογικό BMD ή οστεοπενία. Η ηλικία και η κατάταξη με βάση την οστική πυκνότητα στον μηριαίο αυχένα σημείωσαν την πιο δυνατή συσχέτιση με τον επιπολασμό των σπονδυλικών καταγμάτων.
Η μελέτη του περιοστέου και της περιοστικής αιμάτωσης της οδοντοειδούς απόφυσης του δευτέρου αυχενικού σπονδύλου ως πιθανού παράγοντα ψευδάρθρωσης διαφόρων τύπων καταγμάτων του οδόντος
Authors: Γκανταΐφης Νικόλαος
Published: September 2021

Τα κατάγματα της οδοντοειδούς απόφυσης του άξονα αποτελούν αντικείμενο διχογνωμίας ως προς την θεραπεία όσο και την πρόγνωση τους, με την ψευδάρθρωση να κυμαίνεται στην βιβλιογραφία από 5% μέχρι και 63%. Σύγχυση επίσης επικρατεί ως προς την χειρουργική ή συντηρητική αντιμετώπιση για τα κατάγματα που αφορούν την συμβολή της οδοντοειδούς απόφυσης με το σώμα του άξονα δηλαδή τα τύπου ΙΙ κατά Anderson – d’ Alonzo ή τύπου Β & C1 κατά Κορρέ ταξινόμηση. Η άποψη για μία πλημμελώς αιματούμενη περιοχή στη βάση της οδοντοειδούς απόφυσης υπεύθυνη για το υψηλό ποσοστό ψευδάρθρωσης έχει αμφισβητηθεί από σχετικές μελέτες.Στη παρούσα μελέτη τέθηκε η υπόθεση ότι εκτός από το αγγειακό δίκτυο που αρδεύει την οδοντοειδή απόφυση, κριτικής σημασίας για την πώρωση των καταγμάτων της ίσως είναι η τριχοειδική αιμάτωση του προσφυόμενου συνδετικο-συνδεσμικού περιοστικού ιστού στις επιμέρους ανατομικές ζώνες της οδοντοειδούς απόφυσης. Έγινε προσπάθεια λοιπόν για διερεύνηση πιθανής συσχέτισης της περιοστικής αγγείωσης της οδοντοειδούς με τη διαφορετική πρόγνωση της ψευδάρθρωσης των διαφόρων τύπων καταγμάτων της, αλλά και πιθανή διαφοροποίηση της αγγείωσης στα δείγματα άνω και κάτω των 60 ετών.Το υλικό αφορούσε 31 νεκροτομικά ιστικά δείγματα οδοντοειδούς απόφυσης από άτομα Καυκάσιας καταγωγής και ηλικία 25-90 (μ.ο.: 60) έτη. Η εκτίμηση της αγγείωσης έγινε ιστολογικά με μικροσκόπηση (οπτική ημιποσοτική μέθοδο) των παρασκευασμάτων με χρώση αιματοξυλίνης-εωσίνης και ανοσοιστοχημεία F8. Τα παρασκευάσματα ελήφθησαν από 4 διαφορετικά επίπεδα της οδοντοειδούς τα οποία αντιστοιχούσαν κλινικά στις περιοχές της ταξινόμησης των καταγμάτων. Τα αποτελέσματα που αφορούσαν τη μελέτη της αγγείωσης στις περιοχές ενδιαφέροντος ανέδειξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές, οι οποίες συμβαδίζουν με τις κλινικές παρατηρήσεις της σχετικής βιβλιογραφίας, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις ζώνες Ζ3 και Ζ4 που μας ενδιαφέρουν περισσότερο. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη προσπάθεια συσχέτισης των αποτελεσμάτων με την πιθανή επίδραση της ηλικίας. Μία τάση στην ζώνη Ζ3 για καλύτερη αγγείωση από άποψη αριθμού αγγείων στην ηλικιακή ομάδα άνω των 60 ετών δεν φαίνεται να συμβαδίζει με κλινικές παρατηρήσεις της βιβλιογραφίας ως προς την εμφάνιση της ψευδάρθρωσης, η αντίθεση αυτή όμως πιθανόν εξηγείται ίσως από τη πολυπαραγοντική αιτιολογία της. Συμπερασματικά από την παρούσα μελέτη φαίνεται ότι η αγγείωση του περιοστικού ιστού συσχετίζεται εν μέρει με την επίπτωση της ψευδάρθρωσης στα κατάγματα της οδοντοειδούς απόφυσης. Παρ΄ όλα αυτά, ο συνδυασμός και άλλων παραγόντων οι οποίοι σχετίζονται ισχυρά με τα εμβιομηχανικά χαρακτηριστικά αυτής της ανατομικής περιοχής είναι δυνατόν να προκαλούν παθοφυσιολογικές αλλαγές στο μικροπεριβάλλον του συμπλέγματος της οδοντοειδούς απόφυσης, επηρεάζοντας τελικά τη διαδικασία της πώρωσης του κατάγματος.
Σύγκριση της επίδρασης της σιταγλιπτίνης και της μετφορμίνης στα επίπεδα των πεπτιδίων που ρυθμίζουν την όρεξη σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2
Authors: Αλεξιάδου Κλεοπάτρα
Published: September 2021

Σκοπός: Η διερεύνηση της επίδρασης της σιταγλιπτίνης και της μετφορμίνης στα επίπεδα των πεπτιδίων που ρυθμίζουν την όρεξη καθώς και τις τιμές του σακχάρου και των λιπιδίων σε άτομα με διαβήτη τύπου 2.Υλικό και μέθοδος: Στη μελέτη συμμετείχαν 31 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 πρόσφατης έναρξης οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο όμάδες. Η μία ομάδα [ηλικία: 59.5 ± 10.5 έτη, ΔΜΣ: 33.4 ± 6.1 kg/m²] έλαβε μετφορμίνη (850 mg ημερησίως) για τέσσερις εβδομάδες ενώ η άλλη ομάδα [ηλικία: 58.1 ± 7.9 έτη, ΔΜΣ: 31.8 ± 8.1 kg/m²] έλαβε σιταγλιπτίνη (100 mg ημερησίως) για το ίδιο χρονικό διάστημα. Στους ασθενείς χορηγήθηκε μετά από 12ωρη νηστεία ένα μεικτό γεύμα θεμιδικής αξίας 697 Kcal κατά την έναρξη της μελέτης καθώς και μετά την παρέλευση τεσσάρων εβδομάδων από τη λήψη κάθε φαρμάκου. Τα επίπεδα της γκρελίνης, του GLP-1, του GIP και του PYY καθώς και της ινσουλίνης και της γλυκόζης μετρήθηκαν προγευματικά καθώς και 30, 60, 90, 120, 180, 240, 300, 360 λεπτά μεταγευματικά. Τα επίπεδα των λιπιδίων μετρήθηκαν πριν την έναρξη του γεύματος, καθώς και 2, 4 και 6 ώρες μεταγευματικά. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση και στις δυο ομάδες στις τιμές της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης 4 εβδομάδες μετά τη θεραπευτική παρέμβαση. Στην ομάδα της μετφορμίνης ήταν υψηλότερη η HDL-C νηστείας στις 4 εβδομάδες. Στην ομάδα της σιταγλιπτίνης το σάκχαρο νηστείας ήταν σημαντικά χαμηλότερο, ενώ οι συγκεντρώσεις του PYY και GLP-1 νηστείας σημαντικά υψηλότερες στις 4 εβδομάδες σε σύγκριση με την έναρξη της μελέτης.Στην ομάδα της μετφορμίνης υπήρξε μια τάση για υψηλότερες μεταγευματικές τιμές της HDL-C και χαμηλότερες μεταγευματικές τιμές της ινσουλίνης στις 4 εβδομάδες σε σύγκριση με την έναρξη της μελέτης. Στην ομάδα της σιταγλιπτίνης υπήρξε μια τάση για χαμηλότερες μεταγευματικές τιμές της γλυκόζης ενώ οι μεταγευματικές τιμές των HDL-C και GLP-1 ήταν σημαντικά υψηλότερες στις 4 εβδομάδες σε σύγκριση με την έναρξη της μελέτης. Οι δύο ομάδες διέφεραν σημαντικά στα μεταγευματικά επίπεδα του GLP-1 στις 4 εβδομάδες.Συμπεράσματα: Η σιταγλιπτίνη και η μετφορμίνη είναι το ίδιο αποτελεσματικές στη ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης νηστείας και μεταγευματικών καθώς έχουν παρόμοια επίδραση στις τιμές της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. Η χορήγηση της σιταγλιπτίνης έχει ως αποτέλεσμα χαμηλότερες τιμές σακχάρου νηστείας και υψηλότερες μεταγευματικές τιμές της HDL-C καθώς και υψηλότερες τιμές PYY νηστείας και GLP-1 νηστείας και μεταγευματικού σε σύγκριση με τη χορήγηση της μετφορμίνης στις 4 εβδομάδες μετά την έναρξη της μελέτης.
Μηχανική της αναπνοής σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια σε διάφορες στάσεις του σώματος
Authors: Μπισιρτζόγλου Δανάη
Published: September 2021

Εισαγωγή: Ενώ η μηχανική των πνευμόνων και ο περιορισμός της εκπνευστικής ροής έχει μελετηθεί στην καθιστή και στην ύπτια θέση, δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς σε άλλες στάσεις του σώματος σε σταθερούς ασθενείς που πάσχουν από ΧΑΠ. Σκοπός: Η διερεύνηση σε περιπατητικούς ασθενείς με ΧΑΠ, της επίδρασης οχτώ διαφορετικών στάσεων του σώματος στον περιορισμό της ροής (τεχνική NEP), στο λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής και στη δύσπνοια. Οι οκτώ στάσεις του σώματος ήταν: (1) καθιστή με τα χέρια στους βραχίονες, (2) καθιστή με τα χέρια στα γόνατα, (3) καθιστή στις 45ο, (4) γονατοπαλαμιαία, (5) πρηνής, (6) ύπτια, (7) και (8) αριστερή και δεξιά πλάγια κατακεκλιμένη αντίστοιχα. Υλικό και μέθοδοι: Μελετήθηκαν 19 (15 άνδρες) περιπατητικοί σταθεροί ασθενείς, ηλικίας 61±8 ετών, με τα ακόλουθα σπιρομετρικά δεδομένα: FVC%pred=90 ±19, FEV1%pred=56±23, FEV1/FVC%=49 ±14. H σταδιοποίησή τους κατά GOLD ήταν η εξής: 1 (n=3), 2 (n=9), 3 (n=5), 4 (n=2). Οι ασθενείς ήταν καπνιστές ή πρώην καπνιστές στους οποίους είχε αποκλεισθεί το άσθμα ή άλλο αίτιο αποφρακτικής συνδρομής.Αρχικά υποβλήθηκαν σε πλήρη λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής με σπιρομέτρηση και μέτρηση στατικών όγκων και διαχυτικής ικανότητας των πνευμόνων (DLCO). Η χρόνια δύσπνοια εκτιμήθηκε με την κλίμακα mMRC.Στην κάθε στάση οι ασθενείς εκτίμησαν τη δύσπνοια τους χρησιμοποιώντας την κλίμακα Borg.Ακολούθως υποβλήθηκαν σε απλό λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής στις οχτώ στάσεις και μετρήθηκαν οι εξής παράμετροι: IC, FVC, FEV1, ERV, PEF, MMEF, VE. Yπολογίστηκε επίσης η FRC και η TLC (FRC=RV+ERV, TLC=FRC+IC).Μετά από κάθε σπιρομέτρηση εφαρμόσθηκε στους ασθενείς η τεχνική NEPΑποτελέσματα:Τα ποσοστά ύπαρξης flow limitation στην 5η και 6η στάση ήταν σημαντικά υψηλότερα από το αντίστοιχο ποσοστό στη στάση 2, ενώ παρατηρήθηκε ελλάτωση του ποσοστού ύπαρξης flow limitation στις στάσεις 4,7,8 χωρίς όμως να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ποσοστών.Στην 4η στάση η FVC και ο FEV1 δεν μειώθηκαν σε σημαντικό βαθμό σε σύγκριση με τη δεύτερη στάση. Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στη δύσπνοια των ασθενών σε καμία από τις δύο ομάδες (FEV1%pred: <50% και ≥50%), σε καμία από τις στάσεις. Συμπεράσματα: Βελτίωση του FL στο ίδιο ποσοστό (μη στατιστικά σημαντικό) τόσο στη γονατοπαλαμιαία στάση (4η) όσο και στις πλάγιες κατακεκλιμμένες στάσεις (7η και 8η) σε σύγκριση με τη 2η.Η σχετική βελτίωση του EFL στην 4η ,7η και 8η στάση δεν συνδυάσθηκε με αύξηση της IC στις ίδιες στάσεις. Η ερμηνεία είναι ότι η παρουσία EFL δεν καταλήγει απαραίτητα σε DH και άρα ελάττωση της IC, εφόσον η υπάρχουσα εκπνευστική ροή είναι επαρκής για να διατηρήσει τον αερισμό ηρεμίας χωρίς να χρειάζεται να αυξήσει την FRC. Τα ευρήματα αυτά μπορεί να έχουν σημασία για την ποιότητα ζωής των ασθενών (σύσταση για χρήση των πλάγιων κατακεκλιμένων στάσεων κατά την κατάκλιση), όπως επίσης και στα προγράμματα αποκατάστασης αυτών των ασθενών.
Ο ρόλος της μαγνητικής τομογραφίας στην προθεραπευτική εκτίμηση του πρώιμου διηθητικού καρκίνου του τραχήλου της μήτρας
Authors: Μπουργιώτη Χάρις
Published: September 2021

Σκοπός: Η σύγκριση της προβλεπτικής ικανότητας της κλινικής εξέτασης και της ΜΤ στη σταδιοποίηση των ασθενών με πρώιμο διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και στην εκτίμηση των επιμέρους προγνωστικών χαρακτηριστικών του όγκου.Η εκτίμηση της προσαυξητικής προγνωστικής αξίας της ΜΤ στην προβλεπτική ικανότητα της κλινικής εξέτασης τόσο για τη συνολική σταδιοποίηση όσο και για την εκτίμηση των παραμητρίων ιστών.Μεθοδολογία:Κατά τη διάρκεια 6 ετών, μελετήθηκαν προοπτικά με εξειδικευμένο πρωτόκολλο ΜΤ, 115 ασθενείς με διηθητικό καρκίνο τραχήλου μήτρας, πρώιμου κλινικού σταδίου (FIGO <ΙΙΒ). Εκτιμήθηκε στατιστικά η προβλεπτική ικανότητα της κλινικής εξέτασης και της ΜΤ σχετικά με τη συνολική σταδιοποίηση της νόσου, το μέγεθος του όγκου, την εκτίμηση των παραμητρίων ιστών, του έσω τραχηλικού στομίου, του κόλπου και των λεμφαδένων. Μέθοδος αναφοράς ορίστηκε η ιστοπαθολογική εξέταση των χειρουργικών παρασκευασμάτων. Ακολούθησε ποιοτική εκτίμηση των χρησιμοποιούμενων ακολουθιών παλμών. Αποτελέσματα:Η ΜΤ είχε στατιστικά σημαντικότερη προβλεπτική ικανότητα σε σχέση με την κλινική εξέταση στη συνολική σταδιοποίηση της νόσου (ευαισθησία: 66.7% έναντι 20%, ειδικότητα: 98% έναντι 98.9%). H προσθήκη των δεδομένων της ΜΤ στην κλινική εκτίμηση προσφέρει σε στατιστικά σημαντικό βαθμό επιπλέον προβλεπτική ικανότητα στην τελευταία, με AUC=0.84 (p<0.05), αύξηση της ευαισθησίας (35.7% ) και περαιτέρω αύξηση της ειδικότητας (100%).Η ΜΤ ήταν πιο ακριβής στην εκτίμηση του όγκου συγκριτικά με την κλινική εξέταση.H προσθήκη των δεδομένων της ΜΤ στην κλινική εκτίμηση προσφέρει σε στατιστικά σημαντικό βαθμό επιπλέον προβλεπτική ικανότητα στην τελευταία για την εκτίμηση των παραμητρίων ιστών, με την AUC να προσεγγίζει το 0.88, (p<0.05) και ευαισθησία και ειδικότητα της τάξεως του 86.7% και 95.8%, αντιστοίχως. Στις ασθενείς με ολικού πάχους διήθηση του τραχηλικού στρώματος (ν=30) στην τελική ιστολογική εξέταση η θετική προγνωστική αξία της ΜΤ στην εκτίμηση των παραμητρίων ιστών παραμένει υψηλή, ωστόσο η αρνητική προγνωστική αξία ελαττώνεται.Η ΜΤ παρουσιάζει αυξημένη ακρίβεια της στην εκτίμηση του έσω τραχηλικού στομίου και στατιστικά σημαντική προβλεπτική ικανότητα στην εκτίμηση των λεμφαδενικών μεταστάσεων. Οι ακολουθίες Τ2-προσανατολισμού, η δυναμική ακολουθία και η ακολουθία μοριακής διάχυσης ήταν οι πιο χρήσιμες στην εκτίμηση της νόσου.Συμπέρασμα:Η σταδιοποίηση του πρώιμου διηθητικού καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και η εκτίμηση των προγνωστικών παραγόντων της νόσου βελτιώνεται σε στατιστικά σημαντικό βαθμό όταν τα δεδομένα της ΜΤ προστίθενται στην κλινική εκτίμηση, γεγονός που συνηγορεί υπέρ της εντάξεως της ΜΤ στο πρωτόκολλο σταδιοποίησης των ασθενών και στο θεραπευτικό σχεδιασμό.
Κυκλικά διπεπτίδια σε τρόφιμα και ποτά
Authors: Μπρατάκος Σωτήριος
Published: September 2021

Οι 2,5-δικετοπιπεραζίνες (DKPs) είναι κυκλικά διπεπτίδια τα οποία έχουν ανιχνευθεί σε μία ποικιλία φυσικών προϊόντων, ιδίως σε θερμικώς επεξεργασμένα ή ζυμωμένα τρόφιμα και ποτά, παρέχοντας μια μεταλλική πικρή γεύση. Οι DKPS επιδεικνύουν ένα ευρύ φάσμα βιολογικών δράσεων, που πιθανόν οφείλονται στη μοριακή τους δομή, όπως αντιμικροβιακή, αντιική, αντιοξειδωτική, αντιυπεργλυκαιμική και αντιμεταλλαξιγόνο. Ο σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να αναπτυχθεί μεθοδολογία εκχύλισης των 2,5-δικετοπιπεραζινών από επεξεργασμένα τρόφιμα (ελιές, οίνος) όπως και να αναπτυχθούν μέθοδοι υγρής και αέριας χρωματογραφίας συγκριτικά, για το διαχωρισμό και την ταυτοποίηση των DKPS σε τρόφιμα και ποτά. Επίσης να αναπτυχθεί μέθοδος φασματομετρίας μάζας υψηλής ανάλυσης η οποία μέσω του μηχανισμού θραυσμάτωσης των 2,5-δικετοπιπεραζινών να ταυτοποιεί τον χημικό τύπο τους. Από τα αποτελέσματα της μελέτης τα οποία επιβεβαιώθηκαν με in silico υπολογισμούς ενέργειας DFT, εξηγήθηκε ο μηχανισμός θραυσμάτωσης των προτύπων DKPs από τη μελέτη των θραυσμάτων και της σχετικής αφθονίας τους, όπως προέκυψαν από τα φάσματα μάζας MSn. Από την καταγραφή των χαρακτηριστικών ιόντων που αναμένονται για τις επιμέρους DKPs σε σχέση με τη δομή τους (αρωματική ή αλειφατική αλυσίδα, ύπαρξη συμμετρίας), δημιουργήθηκε ένα διαγνωστικό εργαλείο για την ανίχνευσή τους σε οποιοδήποτε υπόστρωμα. Ανιχνεύτηκαν οκτώ διαφορετικές DKPs σε επτά ελληνικές ποικιλίες επεξεργασμένων ελιών χρησιμοποιώντας HR-LC-MSn. Από τη συγκριτική μελέτη των χρωματογραφημάτων δειγμάτων ελιάς και προτύπων εντοπίσθηκαν συγκεκριμένες μοριακές πιθανές δομές DKPs στις ποικιλίες των ελιών. Οι δομές αυτές επαληθεύθηκαν από την ανάγνωση των φασμάτων μάζας MSn των ενώσεων αυτών. Οι πιο σημαντικές 2,5-δικετοπιπεραζίνες που ανιχνεύθηκαν σε όλα σχεδόν τα μελετούμενα δείγματα ήταν η cyclo(Phe-Phe) και η cyclo(Phe-Pro), οπότε θα μπορούσαν να θεωρηθούν χαρακτηριστικά μοριακά είδη των επεξεργασμένων ελιών. Επίσης τέσσερις 2,5-δικετοπιπεραζίνες ανιχνεύτηκαν σε δεκαπέντε εμφιαλωμένους οίνους που παράγονται από διαφορετικές ποικιλίες σταφυλιών. Η ταυτοποίησή τους επιτεύχθηκε μέσω της σύγκρισης της χρωματογραφικής τους συμπεριφοράς και της δομής τους με συνθετικές ενώσεις.
Ανοσοϊστοχημική μελέτη (ανάδειξη) των υποδοχέων σωματοστατίνης (SSTRs) σε αδενοκαρκινώματα του παχέος εντέρου
Authors: Ευαγγέλου Ιουλία
Published: September 2021

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί την τρίτη συνηθέστερη κακοήθεια στους ενηλίκους και τη δεύτερη αιτία θανάτου στους άντρες και τις γυναίκες. Ο μεταστατικός καρκίνος του παχέος εντέρου μέχρι και σήμερα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ικανοποιητικά γι’ αυτό το λόγο επείγει η ανεύρεση νέων μεθόδων και νέας θεραπευτικής στρατηγικής. Οι σύγχρονες μελέτες ανέδειξαν μεθόδους που μπορούν να βοηθήσουν στην διάγνωση του καρκίνου του παχέος εντέρου στα πρώϊμα στάδια της νόσου, όπως είναι η ανίχνευση των καρκινικών κυττάρων στη συστηματική κυκλοφορία, καθώς και να βελτιώσουν τα ήδη υπάρχοντα θεραπευτικά πρωτόκολλα. Η σωματοστατίνη είναι μια κυκλική πεπτιδική ορμόνη ευρέως κατανεμημένη στο ανθρώπινο σώμα. Οι δυο κυριες μορφές της σωματοστατίνης που παράγοντες είναι τα ανάλογα SRIF-14 και SRIF-28, τα οποία παρουσιάζουν συνεργό βιολογική δράση και έχουν την ικανότητα να συνδέονται με τους πέντε ειδικούς υποδοχείς της σωματοστατίνης Sst1,Sst2,Sst3,Sst4 και Sst5, οι οποίοι ανιχνεύονται στα ίδια ή σε διαφορετικά κύτταρα και ιστούς με διαφορετική αναλογία. Οι υποδοχείς της σωματοστατίνης ανιχνεύονται στα κύτταρα και τους ιστούς των νευροενδοκρινών και μηνευροενδοκρινών συμπαγών όγκων, συμπεριλαμβανομένων και των όγκων του παχέος εντέρου. Επιπλέον τα ανάλογα της σωματοστατίνης έχουν σημαντική ογκοκατασταλτική δράση in vitrο, στην οποία βασίζεται και η χρήση τους ως μονοθεραπεία στους μη νευροενδροκρινείς όγκους. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι η ογκοκατασταλτική δράση των αναλόγων της σωματοστατίνης έμμεσα ενεργοποιείται με αύξηση της παραγωγής IGF-I. Τα ανάλογα της σωματοστατίνης που κυκλοφορούν στο εμπόριο δείχνουν μεγαλύτερη ευαισθησία στους υποδοχείς Sst2 και Sst5, οι οποίοι ανιχνεύονται σε υψηλά επίπεδα στους λιγότερο επιθετικούς όγκους και σχετίζονται με καλύτερη πρόγνωση επιβίωσης σε διάφορα είδη καρκίνου. Στη μελέτη αυτή καθορίζουμε την ανοσοϊστοχημική ανίχνευση των επιπέδων των υποδοχέων Sst2 και Sst5 στα αδενοκαρκινώματα του παχέος εντέρου και ερευνούμε την σχέση τους με τις κλινικοπαθολογικές παραμέτρους και την καμπύλη επιβίωσης.
Η λιποκαλίνη (NGAL) ως βιολογικός δείκτης νεφρικής δυσλειτουργίας σε ασθενείς υποβαλλόμενους σε εγχειρήσεις επαναιματώσεως του μυοκαρδίου
Authors: Καραολάνης Γεώργιος
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Η Οξεία νεφρική βλάβη είναι μία σχετικά συχνή επιπλοκή μετά από αορτοστεφανιαία παράκαμψη (CABG). Συγκρίναμε την τεχνική της αορτοστεφανιαίας παράκαμψης με την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας (on-pump CABG) με αυτή χωρίς την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας (off-pump CABG) με σκοπό να μελετήσουμε τις μεταβολές της νεφρικής λειτουργίας όπως αντανακλώνται από τις μετρήσεις του βιοδείκτη της Λιποκαλίνης (NGAL) στα ούρα. ΜΕΘΟΔΟΣ: Στην προοπτική μας μελέτη, μελετήσαμε την νεφρική λειτουργία και τυχόν μεταβολές της σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αορτοστεφανιαία παράκαμψη με ή χωρίς εξωσωματική κυκλοφορία (off-on pump), όπως αυτή προκύπτει από τις μεταβολές της νεφρικής κάθαρσης (GFR) και των τιμών της Λιποκαλίνης των ούρων προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά. Καταγράψαμε τα δημογραφικά στοιχεία, το ιατρικό ιστορικό, το εργαστηριακό προφίλ και την καρδιακή λειτουργία για κάθε ασθενή ξεχωριστά. Οι ασθενείς ομαδοποιήθηκαν με βάση τον τύπο αορτοστεφανιαίας παράκαμψης στην οποία υποβλήθηκαν. Ο βιοδείκτης της Λιποκαλίνης (UrNGAL) στα ούρα μετρήθηκε χρησιμοποιώντας την μέθοδο της Άμεσης Χημειοφωταύγειας, που καθιστά δυνατή την τυχαία και συνεχή προσπέλαση καθώς και την επεξεργασία κατά προτεραιότητα. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην μελέτη μας συμπεριλήφθηκαν 72 ασθενείς, εκ των οποίων 31 υποβλήθηκαν σε αορτοστεφανιαία παράκαμψη χωρίς την χρήση εξωσωματικής (off-pump) και 41 με την χρήση εξωσωματικής (on-pump). Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 65.7 (±8.1), ενώ 81.9% ήταν άνδρες. Οι δύο ομάδες ασθενών ήταν όμοιες ως προς τη συχνότητα εμφάνισης υπέρτασης, σακχαρώδη διαβήτη, δυσλιπιδαιμίας, ως προς το δείκτη μάζας σώματος και τις συνήθειες καπνίσματος κατά την εισαγωγή. Κανείς δεν παρουσίασε οξεία νεφρική βλάβη και δεν καταγράφηκαν θάνατοι. Στις δύο χρονικές στιγμές τα επίπεδα της Λιποκαλίνης ήταν όμοια και στις δύο ομάδες ασθενών. Στους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αορτοστεφανιαία παράκαμψη με την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας αναδείχθηκε μία σημαντική βελτίωση της νεφρικής λειτουργίας 48 ώρες μετά το πέρας της επέμβασης (p<0.001). Η τιμή της Λιποκαλίνης (NGAL) μειώνεται σημαντικά 3 ώρες μετεγχειρητικά στους ασθενείς με εξωσωματική κυκλοφορία (p=0.001) ενώ τείνει να μειωθεί σημαντικά σε εκείνους χωρίς την χρήση εξωσωματικής (p=0.057). Η ολική μεταβολή του βιοδείκτη δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά στις δύο ομάδες ασθενών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Με βάση τις μετρήσεις του βιοδείκτη της Λιποκαλίνης των ούρων, καμία από τις δύο καρδιοχειρουργικές τεχνικές δεν αναδείχθηκε καλύτερη όσον αφορά την επίδραση στη μετεγχειρητική νεφρική λειτουργία. Η νεφρική λειτουργία βελτιώνεται σημαντικά στους ασθενείς με την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας ενώ η τιμή της Λιποκαλίνης (NGAL) στα ούρα μειώνεται στην ίδια ομάδα μετεγχειρητικά.
Νέες τεχνολογίες και εκπαίδευση στις φυσικές επιστήμες
Authors: Σταράκης Ιωάννης
Published: September 2021

[…] Στην παρούσα διδακτορική διατριβή επιχειρείται η διδασκαλία βασικών στοιχείων (εννοιών και φαινομένων) του συστήματος Ήλιος–Γη–Σελήνη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Συγκεκριμένα, διερευνάται ο βαθμός στον οποίο οι μαθητές των τελευταίων τάξεων του δημοτικού σχολείου, στο πλαίσιο της σχολικής επιστήμης, μπορούν να οικοδομήσουν ένα εννοιολογικό πλαίσιο το οποίο θα ενσωματώνει τις παρακάτω κινήσεις: α) Περιστροφή της Γης γύρω από το νοητό της άξονα με περίοδο 24 ώρες β) Περιφορά της Σελήνης γύρω από τη Γη με περίοδο ένα συνοδικό μήνα (29,3 μέρες) γ) Περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο με περίοδο ένα ημερολογιακό έτος μέσω της προσπάθειάς τους να ερμηνεύσουν παρατηρησιακά δεδομένα από την καθημερινή τους εμπειρία. Για να διερευνηθεί σε βάθος ο εν λόγω στόχος, δίνεται έμφαση στις δυσκολίες που ανακύπτουν κατά τη διδασκαλία των προαναφερθεισών κινήσεων, αλλά και στην προσπάθεια αντιμετώπισής τους, για να διαπιστωθεί στο τέλος ο βαθμός στον οποίο οι δυσκολίες αυτές είναι δυνατόν να ξεπεραστούν. […]