Μελέτη των μεταβολών των IFN-γ και IL-4 στα λεμφοκύτταρα του περιφερικού αίματος σε σκύλους με ασυμπτωματική και συμπτωματική λεϊσμανίωση (Leishmania infanium, syn. chagasi), καθώς και πριν και μετά την αντιλεϊσμανική θεραπεία με μιλτεφοσίνη και αλλοπουρινόλη
Authors: Ματραλής Δημήτριος 
Published: August 2021

Στη λεϊσμανίωση του σκύλου, οι υπεύθυνοι ανοσοπαθογεννητικοί μηχανισμοί για την ανθεκτικότητα ή την ευαισθησία των μολυσμένων σκύλων και την εξέλιξη της προκαλούμενης νόσου παραμένουν αδιευκρίνιστοι σε αρκετά σημεία. Από τους περισσότερους ερευνητές υποστηρίζεται ότι η ενεργοποίηση των CD4+Th1 λεμφοκυττάρων εμποδίζει το μολυσμένο ζώο να εξελιχθεί σε συμπτωματικό, ενώ όταν ενεργοποιηθούν τα CD4+Th2, το παράσιτο διασπείρεται στους διάφορους ιστούς και εκδηλώνονται τα ανάλογα συμπτώματα. Στην συγκριτική αυτή μελέτη, επιχειρήθηκε η εκτίμηση της ανοσοαπάντησης των λεϊσμανιακών σκύλων στο υπεύθυνο παράσιτο, μέσω της παραγωγής των ενδοκυττάριων κυτταροκινών IFN-γ και IL-4 από τους λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς CD4+ και CD8+, που ενεργοποιούν την κυτταρική και χυμική ανοσία, αντίστοιχα. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε η κυτταρομετρία ροής σε δείγματα περιφερικού αίματος. Η μελέτη αυτή, που ήταν στιγμιαία, τυφλή και με μάρτυρες, περιελάμβανε 4 ομάδες ζώων. Συνολικά χρησιμοποιήθηκαν 60 σκύλοι από τους οποίους οι 40 ήταν μολυσμένοι με τη L.infantum, ενώ οι 20 ήταν κλινικά υγιείς και αρνητικοί και χρησιμοποιήθηκαν ως μάρτυρες (ομάδα Μ). Οι μολυσμένοι σκύλοι χωρίστηκαν στην ομάδα Λ1, που περιελάμβανε 20 ασυμπτωματικά αλλά θετικά στη L.infantum ζώα, τόσο ορολογικά (IFA) όσο και μοριακά (PCR) και την ομάδα Λ2, που περιελάμβανε 20 συμπτωματικά ζώα στα οποία η νόσος επιβεβαιώθηκε παρασιτολογικά, ορολογικά και μοριακά. Τέλος, η ομάδα Λ3 αποτελούνταν από 5 άρρωστα ζώα της ομάδας Λ2 που υποβλήθηκαν σε αντιλεϊσμανιακή θεραπεία από το στόμα με το συνδυασμό μιλτεφοσίνης και αλλοπουρινόλης για τριάντα ημέρες. Η κυτταρομετρία ροής έδειξε ότι στους κλινικά υγιείς και τους ασυμπτωματικούς σκύλους το ποσοστό των CD4+, ήταν αυξημένο σε σύγκριση με τους συμπτωματικούς στους οποίους τα CD8+ ήταν αυξημένα και τα CD4+ μειωμένα. Επίσης ο λόγος CD4+/CD8+ ήταν μειωμένος στους συμπτωματικούς σε σύγκριση με τους ασυμπτωματικούς και τους σκύλους μάρτυρες. Η σχέση αυτή αποκαταστάθηκε μερικώς μετά το τέλος της αντιλεϊσμανιακής θεραπείας (ομάδα Ομάδα Λ3). Η έκφραση της IFN-γ αυξήθηκε σημαντικά στoυς λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς CD4+ και CD8+ των συμπτωματικών ζώων, ανεξάρτητα από το αν η ανοσοδιέγερση ήταν μη ειδική (PMA/iono) ή ειδική (LSA). Αντίθετα, η έκφραση της IL-4 ήταν χαμηλή στους μάρτυρες και τα ασυμπτωματικά ζώα ανεξάρτητα από τον τρόπο της ανοσοδιέγερσής τους. Η έκφραση όμως της IL-4 ήταν σημαντικά μεγαλύτερη και στους δύο Τ-λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς (CD4+, CD8+) των συμπτωματικών ζώων, όταν η ανοσοδιέγερση έγινε με το LSA σε σύγκριση με την PMA/iono και τα μη ανοσοδιεγερμένα κύτταρα. Τέλος, επισημαίνεται ότι τα ποσοστά των CD8+IL-4+ λεμφοκυττάρων ήταν σημαντικά μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα των CD4+IL-4+ κυττάρων τόσο χωρίς, όσο και μετά από την in vitro ανοσοδιέγερση με PMA/iono ή LSA. Στους σκύλους της ομάδας Λ3 και μετά την αντιλεϊσμανιακή θεραπεία, παρατηρήθηκε σχετική αποκατάσταση της ομοιοστασίας του ανοσοφαινότυπού τους, που εκφράσθηκε με την μείωση του ποσοστού των CD8+ T-λεμφοκυττάρων, την αύξηση των CD4+, την αύξηση του λόγου CD4+/CD8+ και την ταυτόχρονη μείωση του ποσοστού και των δύο λεμφοκυτταρικών υποπληθυσμών (CD4+, CD8+) που παράγουν IL-4.