bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Μελέτη του εντερικού βλεννογόνου στις οροαρνητικές σπονδυλοαρθρίτιδες
Authors: Μπερμπερίδης Χαράλαμπος
Published: January 2014

Τα τελευταία χρόνια γίνεται σε βάθος έρευνα προκειμένου να διερευνηθεί αν και κατά πόσο ο εντερικός βλεννογόνος συμμετέχει στην παθοφυσιολογία των ΟΣ. Η ύπαρξη του αντιγόνου Β27 στα κύτταρα του εντερικού βλεννογόνου, είναι αυτή που με τη θεωρία της μίμησης, συμβάλλει στη μεταφορά των αντιγόνων ή των μικροοργανισμών με τα αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα, στο τοίχωμα του εντερικού βλεννογόνου. Επισημαίνεται η φλεγμονή αυτού, κάτι ανάλογο που συμβαίνει και με τα ιδιοπαθή φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου (ΙΦΝΕ). Η μελέτη περιελάμβανε 26 πάσχοντες από ΟΣ και 18 άτομα που αποτελούσαν την ομάδα ελέγχου. Πραγματοποιήθηκαν και στις δύο ομάδες κολοσκόπηση και βιοψία εντερικού βλεννογόνου, ανοσοïστοχημεία αυτού και έλεγχος της διαπερατότητας του εντερικού βλεννογόνου με Cr51-EDTΑ. Ο ανοσοïστοχημικός έλεγχος πραγματοποιήθηκε με μοριακούς δείκτες κυτταρικού πολλαπλασιασμού (ογκογονίδιο Ki67) και αποπτώσεως (πρωτεΐνες p53, bax, bcl-2). Το αντιγόνο Β27 βρέθηκε σε αναλογία 26,9% των πασχόντων, ενώ στην ομάδα ελέγχου σε αναλογία 5,6%. Από την κολοσκόπηση μακροσκοπικά ευρήματα υπήρχαν στους πάσχοντες από ΟΣ σε αναλογία 8,3% και στην ομάδα ελέγχου σε αναλογία 6,3%. Υπήρχαν ευρήματα από τη βιοψία στους πάσχοντες σε αναλογία 82,6%, ενώ στην ομάδα ελέγχου σε αναλογία 50%, στατιστικά στο όριο σημαντικότητας (p=0.05). Όπως φάνηκε, τα ΜΣΑΦ δεν επηρέασαν τη διαπερατότητα του εντερικού βλεννογόνου. Η μελέτη αυτή δείχνει για πρώτη φορά, την απουσία αυξημένης διαπερατότητας, εκτιμώμενη με μοριακούς δείκτες κυτταρικού πολλαπλασιασμού (ογκογονίδιο Κi67) και αποπτώσεως (πρωτεΐνες p53, bax, bcl-2) σε ασθενείς με ΟΣ και ομάδα ελέγχου. Η παρούσα μελέτη δείχνει ότι η αναφερόμενη ισορροπία μεταξύ κυτταρικού πολλαπλασιασμού και αποπτώσεως πιθανόν να παίζει προστατευτικό ρόλο έναντι δυνητικής ογκογενέσεως στους ασθενείς μας.
Νατριουρητικά πεπτίδια και καρδιακή λειτουργία σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
Authors: Φωτιάδης Σπυρίδων
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ των νατριουρητικών πεπτιδίων BNP και ΑΝΡ και του Μυοκαρδιακού Δείκτη Απόδοσης (ΜΡΙ, TEI index) σε διαβητικούς τύπου-2 ασθενείς χωρίς γνωστό ιστορικό καρδιοαγγειακής νόσου. Υλικό – Μέθοδοι: Το τελικό υλικό της μελέτης αποτέλεσαν 44 διαβητικοί τύπου-2 ασθενείς (22 γυναίκες και 22 άνδρες). Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε Doppler υπερηχοκαρδιογράφημα, με ταυτόχρονη μέτρηση των BNP και ANP. Έγινε έλεγχος συσχέτισης μεταξύ των BNP και ANP με υπερηχοκαρδιογραφικές παραμέτρους με ιδιαίτερη έμφαση του δείκτη MPI (TEI index) ο οποίος αποτελεί έναν ευαίσθητο και υποκλινικό δείκτη εκτίμησης της συνολικής καρδιακής λειτουργίας. Αποτελέσματα: Η μέση τιμή TEI index στους άνδρες ήταν 0,60+-0,27 ενώ στις γυναίκες η αντίστοιχη τιμή του δείκτη ήταν 0,47±0,12. για το ΒΝΡ η μέση τιμή στους άνδρες ήταν 213±170pg/ml ενώ στις γυναίκες η αντίστοιχη τιμή ήταν 154±120pg/ml. Για το ΑΝΡ η μέση τιμή στους άνδρες ήταν 50,10±70pg/ml ενώ στις γυναίκες η αντίστοιχη τιμή ήταν 49±30pg/ml. Από τους υπερηχοκαρδιογραφικούς δείκτες μόνο ο TEI index φάνηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με το ΒΝΡ (r²=0,453, p<0,001) ανάλογη στατιστικά σημαντική συσχέτιση δεν διαπιστώθηκε μεταξύ του ΑΝΡ και του TEI index. Συμπέρασμα:Τόσο το ΒΝΡ όσο και ο TEI index παρουσιάζουν αυξημένες τιμές στους διαβητικούς τύπου-2 ασθενείς διατηρώντας μια ισχυρή μεταξύ τους σχέση. Δεδομένου ότι και οι δύο αποτελούν πρώιμους δείκτες για την εκτίμηση της μυοκαρδιακής δυσλειτουργίας σε ασυμπτωματικούς ασθενείς, τόσο η μεμονωμένη όσο και η συνδυαστική τους χρησιμοποίηση στους διαβητικούς τύπου-2 ασθενείς παρέχει την δυνατότητα πρώιμης ανίχνευσης της μυοκαρδιακής δυσλειτουργίας καθιστώντας εφικτή μία έγκαιρη φαρμακευτική παρέμβαση προσδοκώντας την αναβολή ή ακόμη και την ακύρωση της εκδήλωσης των καρδιαγγειακών επιπλοκών της νόσου.
Πολυμορφισμός του γονιδίου της απολιποπρωτεΐνης Ε στο νεφρωσικό σύνδρομο της παιδικής ηλικίας
Authors: Παπαδοπούλου Βάϊα
Published: January 2014

Σκοπός: Η μελέτη αυτή σχεδιάστηκε με σκοπό τη διερεύνηση του πολυμορφισμού του γονιδίου της αποπρωτεΐνης Ε (apoE) και του ενδεχόμενου ρόλου του στην πορεία και εξέλιξη του ΝΣ της παιδικής ηλικίας. Άτομα που μελετήθηκαν και μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 48 παιδιά, ηλικίας 1,5 έως 13 ετών. Τα παιδιά αυτά νοσηλεύτηκαν στη Β΄ Παιδιατρική Κλινική Α.Π.Θ. του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ ή προσκομίστηκαν στο Τακτικό Παιδονεφρολογικό Εξωτερικό Ιατρείο της ανωτέρω κλινικής κατά το χρονικό διάστημα 2004 - 2007. Τα 48 παιδιά χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: στην ομάδα ελέγχου, στην οποία ανήκαν 17 παιδιά, με ΝΣ ενεργό ή σε ύφεση, και στους μάρτυρες, που περιλάμβανε 31 παιδιά χωρίς ΝΣ. Στα παιδιά αυτά αφού καταγράφηκε λεπτομερές ατομικό αναμνηστικό, έγινε έλεγχος του αιματοκρίτη, της αιμοσφαιρίνης και του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων στο ολικό αίμα, προσδιορίστηκαν βιοχημικές παράμετροι στον ορό, όπως ουρία, κρεατινίνη, ολικά λευκώματα, λευκωματίνη, χοληστερόλη και τριγλυκερίδια και μελετήθηκε ο πολυμορφισμός του γονιδίου της apoE. Αποτελέσματα: Αναφορικά με τον πολυμορφισμό του γονιδίου της apoE, στους μάρτυρες επικρατούσε ο γονότυπος ε3/ε3 (90,3%), ενώ υπήρχαν και κάποια παιδιά φορείς του γονιδίου ε4 (9,7%). Στα παιδιά της ομάδας ελέγχου, αντίθετα, ανευρέθηκε ο γονότυπος ε3/ε3, σε ποσοστό μικρότερο σε σχέση με τους μάρτυρες (66,66%) , ενώ παρατηρήθηκε φορία του αλληλίου ε4 σε μη σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό (13,33%). Επιπλέον, υπήρχαν παιδιά με ΝΣ που ήταν φορείς του γονιδίου ε2 (20%). Ανάμεσα στα παιδιά με ΝΣ, εκείνα που ήταν φορείς των γονιδίων ε2 και ε4 εμφάνιζαν βαρύτερη δυσλιπιδαιμία από τους ομοζυγώτες για το ε3, χωρίς οι διαφορές των επιπέδων τους να είναι στατιστικά σημαντικές. Λόγω του μικρού αριθμού παιδιών της μελέτης μας θεωρήθηκε άσκοπη κάθε προσπάθεια στατιστικής αξιολόγησης της κατανομής του γονότυπου ανάμεσα στα παιδιά με βαριά κλινική εικόνα ΝΣ, κορτικοεξάρτηση ή καλή πορεία με μακροχρόνια ύφεση. Συμπεράσματα: Ο πολυμορφισμός του γονιδίου της apoE φαίνεται να χαρακτηρίζεται από υπεροχή του ε3/ε3 γονότυπου, χωρίς στατιστικά σημαντική διαφορά στα παιδιά με ΝΣ σε σχέση με το γενικό πληθυσμό. Η υπερχοληστερολαιμία των παιδιών αυτών είναι εκείνη η παράμετρος που σχετίζεται περισσότερο με τον πολυμορφισμό του γονιδίου και την παρουσία των ε2 και ε4 αλληλίων, και ενδεχόμενα προδικάζει τη φυσική πορεία και εξέλιξη του ΝΣ των παιδιών.
Θεραπευτική αντιμετώπιση πειραματικής σήψης από acinetobacter baumannii με τη συγχορήγηση κολιμυκίνης και ριφαμπικίνης
Authors: Παντοπούλου Άλκηστις
Published: January 2014

Σκοπός: Να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα της συγχορήγησης της κολιμυκίνης με τη ριφαμπικίνη στην πειραματική βακτηριαιμία και σήψη από πολυανθεκτικό στέλεχος A.baumannii Σχεδιασμός: Eφαρμογή σε 84 επίμυες Wistar. Απ’ αυτούς οι 4 χρησιμοποιήθηκαν για την προκαταρκτική πρόκληση ουδετεροπενίας και οι υπόλοιποι 80 χωρίστηκαν σε 4 ομάδες των 20 που έλαβαν την ανάλογη θεραπεία.( ομάδες από Α έως Δ). Ομάδες : H ομάδα Α ομάδα ελέγχου Η ομάδα Β στην οποία χορηγήθηκε ριφαμπικίνη ως μονοθεραπεία Η ομάδα Γ στην οποία χορηγήθηκε κολιμυκίνη ως μονοθεραπεία Η ομάδα Δ στην οποία έγινε συγχορήγηση των δύο αντιμικροβιακών παραγόντων Διενεργηθείσες μετρήσεις : Εκτίμηση της επιβίωσης, ενδοτοξίνες του ορού και συγκεντρώσεων των αντιβιοτικών στο αίμα. Ιστοτεμάχια πνεύμονα, ήπατος και σπληνός καλλιεργήθηκαν ποσοτικά. Αποτελέσματα : H μέση επιβίωση για τα ζωϊκά πρότυπα της ομάδας Α ήταν 2,00 ημέρες, για εκείνα της ομάδας Β ήταν 2,50 ημέρες, για εκείνα της ομάδας Γ 4,00 ημέρες και για τα ζώα της ομάδας Δ ήταν 4,00 ημέρες. Μετά την εφαρμογή της κατά Bonferroni διόρθωσης οι σημαντικότερες στατιστικά διαφορές παρουσιάζονται ανάμεσα στις ομάδες Α και Γ καθώς και ανάμεσα στις ομάδες Α και Δ (p : 0.0048) και (p : 0.0012) αντίστοιχα. Ο αριθμός των βακτηρίων στο αίμα, στο ήπαρ, στο σπλήνα και στον πνεύμονα όσον αφορά στην ομάδα Β σε σχέση με την ομάδα Α ήταν χαμηλότερος στο αίμα (p:0.0001), στο σπλήνα (p: 0.044), στο ήπαρ (p : 0.001) και στον πνεύμονα (p : 0.042). Τα βακτήρια της ομάδας Γ ήταν λιγότερα σε σχέση με την ομάδα Α στον πνεύμονα (p : 0.011) κι εκείνα της ομάδας Δ ήταν λιγότερα απ’ αυτά της ομάδας Α στο αίμα (p : 0.0001) και στο ήπαρ (p : 0.010). Η μέση συγκέντρωση της ριφαμπικίνης για την ομάδα Β ήταν 8,92 ± 1,74 και εκείνη της ομάδας Δ ήταν 5,14 ± 0,67 μgr/ml (pNS μεταξύ των ομάδων). Η μέση συγκέντρωση της κολιμυκίνης της ομάδας Γ ήταν 1,27 0, ± 57 κι εκείνη της ομάδας Δ ήταν 1,83 1, ± 13 μgr/ml (pNS μεταξύ των ομάδων ). Συμπεράσματα : Η συγχορήγηση κολιμυκίνης και ριφαμπικίνης αποτελεί έναν ασφαλή και ενδεδειγμένο τρόπο για τη διευθέτηση της βακτηριαιμίας και της συνακόλουθης σήψης της προκαλούμενης από πολυανθεκτικό στέλεχος A.baumannii. Η αποτελεσματικότητά τους αποδείχτηκε όταν χορηγήθηκαν μετά από πεντάωρη δράση του πολυανθεκτικού μικροβιακού παράγοντα. Τα παραπάνω αποτελέσματα εντείνουν την ανάγκη για τη διενέργεια περαιτέρω κλινικής έρευνας για τη θεραπεία της σήψης της οφειλόμενης σε πολυανθεκτικά στελέχη A.baumannii.
Διερεύνηση της έκφρασης πρωτεϊνών σχετιζόμενων με την αγγειογένεση στην ανάπτυξη της υπερπλασίας και των αδενωμάτων των παραθυρεοειδών αδένων
Authors: Παυλίδου Ευδοξία
Published: January 2014

Η αγγειογένεση είναι ένας πολύπλοκος καταρράκτης παραγόντων που συνεργάζονται με στόχο την ανάπτυξη νέων αγγείων από ήδη προϋπάρχοντα. Η νεοαγγείωση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση στην ανάπτυξη όλων των αναπτυσσόμενων ιστών αλλά και όλων των όγκων. Οι ενδοκρινείς αδένες με την πλούσια αγγείωσή τους αποτέλεσαν έναυσμα έρευνας της αγγειογένεσης. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των αγγειογενετικών παραγόντων στις παθήσεις των παραθυρεοειδών αδένων (αδένωμα, διάχυτη υπερπλασία, καρκίνωμα). Μελετήθηκαν ιστολογικά παρασκευάσματα 46 ασθενών (20Α - 26Γ), Μ.Η. 48,6 και 54,3 έτη αντίστοιχα. Οι 18/46 (39,1%) χειρουργήθηκαν για αδένωμα παραθυρεοειδούς, 22/46 (47,8%) για διάχυτη υπερπλασία, 3/46 (6,5%) για καρκίνωμα, ενώ υπήρχαν και 3/46 (6,5%) φυσιολογικοί παραθυρεοειδείς αδένες. Ανιχνεύθηκαν με ανοσοϊστοχημικές μεθόδους οι αγγειογενετικοί παράγοντες VEGF και TP, η αγγειακή πυκνότητα (έκφραση αντισώματος CD-31) και ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός (αντιγόνο Ki-67). Συσχετίσθηκαν ανάλογα με την πάθηση, το φύλο, την ηλικία και το βάρος των παραθυρεοειδών αδένων. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν και συγκρίθηκαν με το fisher’s exact test ή το unpaired two tailed t-test. Αποτελέσματα: α) δεν διαπιστώθηκε διαφορά συχνότητας εμφάνισης αδενώματος και διάχυτης υπερπλασίας στα δύο φύλα, β) το μέσο βάρος των αδενωμάτων βρέθηκε στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο από αυτό των αδένων με διάχυτη υπερπλασία (ρ=0,007), και από των φυσιολογικών (ρ<0,0001), γ) η αγγειακή πυκνότητα (VD) βρέθηκε υψηλότερη στη διάχυτη υπερπλασία σε σύγκριση με το αδένωμα, και στο αδένωμα σε σύγκριση με τους φυσιολογικούς (στατιστικά μη σημαντική), δ) η έκφραση του VEGF ήταν υψηλότερη στην διάχυτη υπερπλασία σε σύγκριση με το αδένωμα (στατιστικά μη σημαντική), ε) στη διάχυτη υπερπλασία τόσο η αγγειακή πυκνότητα όσο και η έκφραση VEGF σχετίζονται με το βάρος των παραθυρεοειδών αδένων σε αντίθεση με το αδένωμα, στ) στα αδενώματα η αγγειογενετική δραστηριότητα βρέθηκε ανάλογη με την λειτουργικότητα των αδένων. Συμπερασματικά, στην παρούσα μελέτη διαπιστώθηκαν διαφορές στην αγγειογενετική δραστηριότητα μεταξύ αδενωμάτων και διάχυτης υπερπλασίας, όχι όμως στατιστικά σημαντικές. Βρέθηκε, ότι η αύξηση του βάρους των αδενωμάτων δεν εξαρτάται από τον βαθμό της αγγειογενετικής δραστηριότητας, ενώ είναι ανάλογη με την λειτουργικότητα τους (επίπεδα PTH). Τέλος, φάνηκε η αγγειογένεση να εκφράζεται πιο έντονα στη διάχυτη υπερπλασία, χωρίς όμως να διαπιστωθεί στατιστική συσχέτιση με τους παράγοντες VEGF, TP και την μιτωτική δραστηριότητα (Ki-67).
Η φαρμακοκινητική της κλαριθρομυκίνης στον προστατικό ιστό
Authors: Πάνου Χαράλαμπος
Published: January 2014

Σκοπός: Μελετήθηκε η φαρμακοκινητική της από του στόματος χορήγησης κλαριθρομυκίνης στον προστατικό ιστό, με σκοπό να καθορισθεί η θέση της στη θεραπεία της χρόνιας αβακτηριακής προστατίτιδας, η οποία οφείλεται σε ενδοκυττάρια παθογόνα. Υλικό και Μέθοδος: Σαράντα πέντε άνδρες έλαβαν από του στόματος 3 δόσεις των 750mg κλαριθρομυκίνης ανά 12ωρο και υποβλήθηκαν σε υπερηβική προστατεκτομή για καλοήθη υπερπλασία 4, 5, 6 και 7 ώρες μετά την τελευταία δόση. Οι συγκεντρώσεις του φαρμάκου υπολογίσθηκαν στον προστατικό ιστό και στο πλάσμα με μικροβιολογική μέθοδο. Αποτελέσματα: Η μεγαλύτερη συγκέντρωση της κλαριθρομυκίνης ίση με 3.22 και 3.08 μg/g ανευρέθηκε στο κέντρο και στην περιφέρεια του αδενώματος αντίστοιχα, 4 ώρες μετά την τρίτη δόση του φαρμάκου. Τα επίπεδα του φαρμάκου στον ιστό παρέμειναν μεγαλύτερα από αυτά του πλάσματος σ’όλα τα χρονικά διαστήματα μελέτης. Συμπεράσματα: Συμπεραίνεται ότι η από του στόματος χορήγηση κλαριθρομυκίνης συνοδεύεται από συγκεντρώσεις της στον προστατικό ιστό υψηλότερες από τις ΕΑΠς για τα ενδοκυττάρια παθογόνα της χρόνιας προστατίτιδας. Κατά συνέπεια η κλαριθρομυκίνη μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλη για τη θεραπεία της χρόνιας αβακτηριακής προστατίτιδας.
Διατήρηση νεύρωσης πυελικών οργάνων σε ριζικές γυναικολογικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση νεοπλασμάτων
Authors: Μάντζαρης Γεώργιος
Published: January 2014

Σκοπός: Η βλάβη του αυτόνομου νευρικού συστήματος κατά την διάρκεια ριζικής υστερεκτομής για την αντιμετώπιση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και του ενδομητρίου θεωρείται υπεύθυνη για την υψηλή νοσηρότητα της επέμβασης με επιπλοκές από την ούρηση την αφόδευση καθώς επίσης και σεξουαλικές διαταραχές. Σκοπός της μελέτης μας είναι η διερεύνηση και τεκμηρίωση της τεχνικής διατήρησης της νεύρωσης του πυελικού πλέγματος σε Ριζικές επεμβάσεις ελάσσονος πυέλου μέσω: της εξέτασης των διεγχειρητικά ληφθησών ιστολογικών παρασκευασμάτων για παρουσία νευρικού ιστού, και του ελέγχου της λειτουργίας του κατώτερου ουροποιητικού και γαστρεντερικού συστήματος. Υλικό - Μέθοδος: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη. Σε χρονικό διάστημα τριών ετών (2003-2005) 100 ασθενείς ηλικίας 34-78 ετών υποβλήθηκαν σε : α) σε ριζική υστερεκτομή με τεχνικές διατήρησης της νεύρωσης, 26 ασθενείς (ομάδα Α), β) σε ριζική υστερεκτομή τύπου ΙΙ, 46 ασθενείς (ομάδα Β), γ) σε ριζική υστερεκτομή τύπου ΙΙΙ, 28 ασθενείς (ομάδα Γ). Η τεχνική περιλαμβάνει :α) αναγνώριση και διατήρηση του υπογαστρίου νεύρου κατά την παρασκευή του ουρητήρα και την διατομή του ιερομητρικού συνδέσμου, β) την διαφύλαξη του κάτω υπογαστρίου πλέγματος κατά την διατομή των παραμήτριων ,γ)την διαφύλαξη του κατώτερου τμήματος του κάτω υπογαστρίου πλέγματος κατά την διατομή του ιερομητρικού συνδέσμου. Ελήφθησαν δείγματα ιστών διεγχειρητικά από τον ιερομητρικό σύνδεσμο, τον εγκάρσιο σύνδεσμο, το πρόσθιο κολπικό και το οπίσθιο κολπικό τοίχωμα. Οι βιοψίες αναλύθηκαν για ύπαρξη νευρικού ιστού με ανοσοϊστοχημικές μεθόδους με την χρήση ενός γενικού δείκτη για την χρώση νευρικών κυττάρων της πρωτεΐνης S100. Τα αποτελέσματα συσχετίστηκαν μεταξύ τους με την μέθοδο Τ-test (Anova σύγκριση- Bonferroni διόρθωση για πολλαπλές συγκρίσεις όταν κρίθηκε απαραίτητο) . Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ουροδυναμικό έλεγχο πριν , 6μήνες και 1 χρόνο μετά το χειρουργείο καθώς και σε μανομετρία ορθού πριν και 12 μήνες μετά το χειρουργείο. Ερωτηματολόγια ποιότητας συμπληρώθηκαν από τους ασθενείς προεγχειρητικά και 2-6-12 μήνες μετεγχειρητικά προκειμένου να ανιχνευθούν διαταραχές στην ούρηση-αφόδευση. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών είναι 42 έτη , ο μέσος χειρουργικός χρόνος, η μέση απώλεια αίματος [κατά μέσο όρο 500 κ.εκ (300-700)] και η μέση περίοδος παραμονής στο νοσοκομείο [ 11 ημέρες (9-15)] δεν διέφεραν σημαντικά ανάμεσα στις τρεις ομάδες.Η μικροσκοπική εξέταση των δειγμάτων μετά την χρώση τους με την πρωτεΐνη S100 έδειξε: α) στατιστικά σημαντική μείωση στην ποσότητα του νευρικού ιστού στον ιερομητρικό σύνδεσμο (ρ=0,016697) και στον εγκάρσιο σύνδεσμο (ρ=0.004837),στους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ριζική υστερεκτομή τύπου ΙΙΙ με τεχνικές διατήρησης της νεύρωσης, σε σχέση με τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ριζική τύπου ΙΙΙ με συμβατικές μεθόδους. ...........................................................................................................................................................
Επίπεδα λιποκινών σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα
Authors: Τσόχατζης Εμμανουήλ
Published: January 2014

Οι λιποκίνες αποτελούν πρόσφατα ανακαλυφθείσες ορμόνες του λιπώδους ιστού με συστηματικές δράσεις. Η λεπτίνη και η αδιπονεκτίνη πιθανόν να συμμετέχουν στην παθογένεια και εξέλιξη της μη-αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος και της χρόνιας ηπατίτιδας C, ενώ τα δεδομένα για τον ενδεχόμενο ρόλο της ρεζιστίνης στις χρόνιες ηπατοπάθειες είναι ελάχιστα. Στη χρόνια ηπατίτιδα Β οι ενδεχόμενες επιδράσεις των λιποκινών δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Στην παρούσα ερευνητική εργασία, διερευνήθηκε η συσχέτιση των επιπέδων ορού των τριών λιποκινών σε συνάρτηση με την αιτιολογία της ηπατικής νόσου και με ποικίλες ανθρωπομετρικές, μεταβολικές, εργαστηριακές και ιστολογικές παραμέτρους. Στη μελέτη εντάχθηκαν προοπτικά 146 ασθενείς με χρόνια ηπατοπάθεια οι οποίοι υποβλήθηκαν σε βιοψία ήπατος. Εκ των 146 ασθενών, οι 52 έπασχαν από χρόνια ηπατίτιδα Β, οι 70 από χρόνια ηπατίτιδα C και οι 24 από μη-αλκοολική στεατοηπατίτιδα. Σε κάθε ασθενή καταγράφηκαν λεπτομερή επιδημιολογικά, ανθρωπομετρικά και εργαστηριακά δεδομένα και υπολογίστηκε η αντίσταση στην ινσουλίνη με το δείκτη ΗΟΜΑ. Τα επίπεδα ορού των λιποκινών μετρήθηκαν με εμπορικά διαθέσιμες ανοσοενζυματικές μεθόδους σε δείγματα ορών των ασθενών από την ημέρα της βιοψίας. Η φύλαξη των δειγμάτων έγινε στους -200C. Η ιστολογική ταξινόμηση των βιοψιών έγινε κατά Ishak για τις χρόνιες ιογενείς ηπατίτιδες και κατά Brunt για τη μη-αλκοολική στεατοηπατίτιδα. Τα επίπεδα των λιποκινών δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β και C. Εντούτοις, ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β ή C εμφάνισαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα λεπτίνης (8.3±7.3 έναντι 17.6±16.6 ng/mL, P=0.012) και υψηλότερα επίπεδα αδιπονεκτίνης (10.2±5.1 έναντι 7.5±4 µg/mL, P=0.018) και ρεζιστίνης (7.1±2.5 έναντι 5.7±2.8 ng/mL, P=0.016) σε σχέση με τους ασθενείς με μη-αλκοολική στεατοηπατίτιδα. Οι συσχετίσεις των επιπέδων λεπτίνης και αδιπονεκτίνης με την ηπατική ιστολογία στη χρόνια ιογενή ηπατίτιδα διέφεραν ανάλογα με το φύλο. Συγκεκριμένα, τα επίπεδα λεπτίνης συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με την ίνωση μόνο στους άρρενες, ενώ αντίστοιχη συσχέτιση προέκυψε για την αδιπονεκτίνη στη μονοπαραγοντική ανάλυση. Τα επίπεδα λεπτίνης και ρεζιστίνης συσχετίστηκαν στη μονοπαραγοντική ανάλυση με τη βαρύτητα της ίνωσης στη NASH. Λόγω μικρού αριθμού ασθενών, το παραπάνω εύρημα δεν επαληθεύτηκε σε πολυπαραγοντική ανάλυση. Τέλος, τα επίπεδα ρεζιστίνης συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με τη βαρύτητα της ίνωσης σε ασθενείς με χρόνια ιογενή ηπατίτιδα (σχετικός κίνδυνος=0.788, P=0.035). Συμπερασματικά, τα επίπεδα λιποκινών ορού εξαρτώνται από την αιτιολογία της υποκείμενης ηπατικής νόσου. Στη χρόνια ηπατίτιδα Β και C, τα επίπεδα ρεζιστίνης συσχετίζονται ανεξάρτητα με τη βαρύτητα της ίνωσης, ενώ η συσχέτιση των επιπέδων λεπτίνης και αδιπονεκτίνης με την ηπατική ιστολογία διαφέρει ανάλογα με το φύλο.
Διάγνωση και θεραπεία της συγγενούς ατρησίας του ρινοδακρυϊκού πόρου με τη χρήση της ενδορινικής ενδοσκόπησης
Authors: Κουρή Αγάθη
Published: January 2014

Σκοπός: Η αξιολόγηση του καθετηριασμού του ρινοδακρυϊκού πόρου με τη χρήση της ενδορινικής ενδοσκόπησης σαν βοηθητικού μέσου στην διάγνωση και θεραπεία της συγγενούς ατρησίας. Μέθοδος: 52 οφθαλμοί από 40 παιδιά με ιστορικό συγγενούς ατρησίας του ρινοδακρυϊκού πόρου (ΣΑΡΔΠ), υποβλήθηκαν σε επέμβαση καθετηριασμού του πόρου με ταυτόχρονη ενδοσκόπηση της ρινικής κοιλότητας για πρώτη φορά, με γονική αναισθησία στο νοσοκομείο Παίδων «Π. & Α. Κυριακού» μεταξύ Ιουνίου 2005 - Ιουνίου 2007. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν μετεγχειρητικά για τουλάχιστον έξι μήνες. Η επέμβαση χαρακτηρίστηκε επιτυχημένη στις περιπτώσεις όπου είτε υπήρχε πλήρης εξαφάνιση των συμπτωμάτων είτε σημαντική βελτίωση αυτών με ελάχιστη έξαρση τους κατά την έκθεση στο κρύο και τον αέρα. Αποτελέσματα: Η ηλικία των παιδιών κυμαίνονταν από 12-126 μήνες. Στο 57.7% (30/52) των οφθαλμών τα συμπτώματα αποδόθηκαν σε ένα και μοναδικό μηχανικό κώλυμα κατά μήκος της δακρυϊκής συσκευής. Σε 7 από τους παραπάνω οφθαλμούς υπήρχε στένωση των δακρυϊκών σωληναρίων. Σε τρεις κώλυμα στο ανώτερο τμήμα του ρινοδακρυϊκού πόρου. Σε εννέα οφθαλμούς ο ρινοδακρυϊκός πόρος (ΡΔΠ) ήταν στενός και σε άλλους εννέα υπήρχε ατρησία του κάτω άκρου του ΡΔΠ. Δύο οφθαλμοί είχαν μόνο ενδορινικές ανωμαλίες. Στο 30.76% (16/52) των οφθαλμών τα συμπτώματα αποδόθηκαν σε σύνθετα κωλύματα. Σε εννέα οφθαλμούς τα δακρυϊκά σωληνάρια βρέθηκαν στενεμένα και επιπλέον είτε υπήρχε μεμβράνη στο κάτω στόμιο του ΡΔΠ σε τέσσερεις από αυτούς, είτε ο ΡΔΠ ήταν στενεμένος σε τρεις είτε συνυπήρχαν ενδορινικές ανωμαλίες σε δύο. Δύο οφθαλμοί είχαν στένωση δακρυϊκών σημείων και στενό ΡΔΠ. Δύο οφθαλμοί είχαν στενό ΡΔΠ και στενή κάτω ρινική κόγχη έξι οφθαλμοί (6/52) είχαν λειτουργικό κώλυμα. Με τη χρήση της ενδορινικής ενδοσκόπησης εντοπίστηκαν ενδορινικές ανωμαλίες σε δώδεκα οφθαλμούς και θεραπεύθηκαν στους εννέα από αυτούς. Σε έναν οφθαλμό υπήρχαν συμφύσεις μεταξύ κάτω ρινική κόγχη και πλάγιου ρινικού τοιχώματος. Σε άλλον οφθαλμό η κάτω ρινική κόγχη ήταν ευμεγέθης. Σε έναν άλλο ο ρινικός βλεννογόνος ήταν χαλαρός. Σε τρεις οφθαλμούς η κάτω ρινική κόγχη ήταν στενή. Σε άλλους τρεις, το κάτω στόμιο του ΡΔΠ ήταν έκτοπο. Σε τρεις οφθαλμούς ο καθετήρας ακολούθησε υποβλεννογόνια πορεία. Το συνολικό ποσοστό επιτυχίας ήταν 84.6% (44/52) οφθαλμούς. Σε οκτώ οφθαλμούς τα συμπτώματα παρέμειναν. Οι περιπτώσεις με ενδορινικές ανωμαλίες που θεραπεύτηκαν με τη βοήθεια της ενδοσκόπησης συνέβαλαν κατά 17.31% στο συνολικό ποσοστό επιτυχίας.
Η επίδραση της εξωγενούς χορήγησης ινσουλίνης, γλουκαγόνου και γαστρίνης, μεμονωμένα και σε συνδυασμούς, στην ηπατική αναγέννηση μετά από ευρεία ηπατεκτομή
Authors: Ορφανάκος Ηλίας
Published: January 2014

Σκοπός: Η παρούσα μελέτη σχεδιάστηκε με σκοπό τη διερεύνηση της επίδρασης της γαστρίνης, του γλουκαγόνου και της ινσουλίνης, όταν χορηγούνται μεμονωμένα, μαζί ή σε συνδυασμούς ανά δύο, στην αναγέννηση του ήπατος, μετά από 2/3 μερική ηπατεκτομή (ΡΗ) σε επίμυες. Υλικό και Μέθοδοι: Μελετήθηκαν μία κύρια ομάδα των δώδεκα και 7 κύριες ομάδες των 24 ζώων. Στην πρώτη ομάδα, την ομάδα των μαρτύρων, έγινε μόνο 2/3 ΡΗ. Στις υπόλοιπες 7 ομάδες, στα 12 από τα 24 πειραματόζωα έγινε 2/3 ΡΗ και στα υπόλοιπα 12 εικονική επέμβαση (SO) στα πειραματόζωα χορηγήθηκαν σε έξι από αυτές τις ομάδες μόνο γαστρίνη, ινσουλίνη ή γλουκαγόνο, σε άλλες έξι οι τρεις συνδυασμοί τους ανά δύο και σε δύο ομάδες και οι τρεις ορμόνες. Σε όλες τις ομάδες, τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τρεις υποομάδες, καθώς η θανάτωση των πειραματόζωων έγινε στις 6, στις 24 και στις 48 ώρες. Έτσι, διαμορφώθηκαν, τελικά, 42 υποομάδες στις οποίες χορηγήθηκαν οι υπό μελέτη ορμόνες ( 7 X 2 X 3 ) και 3 υποομάδες μαρτύρων (6, 24, 48 ώρες). Καθεμία από τις 45 αυτές υποομάδες αποτελούνταν από 4 πειραματόζωα. Σε όλα τα δείγματα έγινε προσδιορισμός της περιεκτικότητας DNA, λευκώματος ανά μονάδα μάζας ηπατικού ιστού και του λόγου των δύο, πριν (αριστερός και μέσος λοβός κατά την διάρκεια της επέμβασης) και μετά (αναγεννώμενος δεξιός λοβός κατά τη θανάτωση) από την 2/3 ΡΗ, ή μετά την SO, (ολόκληρο ήπαρ) ανάλογα με την (υπο)ομάδα. Έγινε, ακόμα, ανίχνευση της δραστικότητας της τελομεράσης σε ένα δείγμα από κάθε υποομάδα μετά την 2/3 ΡΗ. Αποτελέσματα: 1. Η χειρουργική επέμβαση (2/3 ΡΗ ή SO) είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ηπατικής σύνθεσης DNA, όπως αυτή εκφράζεται με τη περιεκτικότητα DNA και το λόγο DNA προς λεύκωμα. 2. Η 2/3 ΡΗ είχε σαν αποτέλεσμα μεγαλύτερη αύξηση της ηπατικής σύνθεσης DNA, όπως αυτή εκφράζεται με τη περιεκτικότητα DNA και το λόγο DNA/Λ σε σύγκριση με την SO. 3. Η χορήγηση γαστρίνης σχετιζόταν ανεξάρτητα με αυξημένη ηπατική σύνθεση DNA, όπως αυτή εκφράζεται με τη περιεκτικότητα DNA και το λόγο DNA/Λ. 4. Ο χρόνος μετά την 2/3 ΡΗ σχετιζόταν θετικά με την αύξηση του λόγου DNA/Λ, καθώς στις 24 και στις 48 ώρες η αύξηση του λόγου DNA/Λ ήταν πολύ μεγαλύτερη. 5. Στο αναγεννώμενο ήπαρ, μετά από χορήγηση ινσουλίνης, γαστρίνης, γλουκαγόνου ή συνδυασμού τους ανά δύο, ανιχνεύεται δραστικότητα του ενζύμου τελομεράση. Συμπεράσματα: 1. Η παρούσα μελέτη έδειξε σημαντική θετική επίδραση της γαστρίνης στο ρυθμό ηπατικής αναγέννησης μετά από 2/3 ΡΗ σε επίμυες. 2. Αντίθετα, πολύ μικρότερη ήταν η συμβολή των παγκρεατικών ορμονών, ινσουλίνης και γλουκαγόνου. 3. Φαίνεται πως η εξωγενής χορήγηση ορμονών μεγιστοποιεί την αύξηση της ηπατικής αναγέννησης στις 48, περίπου, ώρες. 4. Στο αναγεννώμενο ήπαρ, μετά από χορήγηση ινσουλίνης, γαστρίνης, γλουκαγόνου ή συνδυασμού τους ανά δύο, ανιχνεύεται δραστικότητα του ενζύμου τελομεράση.
Η ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας μετά από καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως στη χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια
Authors: Δημόπουλος Σταύρος
Published: January 2014

Οι ασθενείς με ΧΚΑ χαρακτηρίζονται από πολλαπλές διαταραχές της λειτουργικότητας του αυτόνομου νευρικού συστήματος που σχετίζονται σημαντικά με την αυξημένη θνησιμότητα των ασθενών αυτών. Η άσκηση μέσω των προγράμματων αερόβιας άσκησης φαίνεται να έχει ευεργετικές επιδράσεις στη ρύθμιση του αυτόνομου νευρικού συστήματος. H ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας κατά τη πρώϊμη φάση της ανάκαμψης μετά την άσκηση είναι ένας έμμεσος δείκτης της παρασυμπαθητικής δραστηριότητας. Ωστόσο, η προγνωστική του αξία στη ΧΚΑ δεν έχει ακόμα διερευνηθεί. Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να διερευνηθεί η προγνωστική αξία της ανάκαμψης της καρδιακής συχνότητας κατά την πρώϊμη φάση της περιόδου ανάκαμψης αμέσως μετά την άσκηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια που υποβάλλονται σε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως και στη συνέχεια να αξιολογηθούν οι πιθανές θετικές επιδράσεις ενός προγράμματος αποκατάστασης αερόβιας άσκησης. O πληθυσμός της προοπτικής μελέτης επιβίωσης αποτελείτο από 92 ασθενείς με σταθερή ΧΚΑ, που υποβλήθηκαν σε μέγιστη αυξανόμενου έργου καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως σε κυλιόμενο τάπητα. Η μελέτη επίδρασης προγράμματος αποκατάστασης συμπεριλάμβανε 29 ασθενείς με σταθερή ΧΚΑ, οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν να συμμετέχουν σε διαλειμματικού τύπου [Ν=10 (100% μέγιστου έργου για 30 sec, εναλλάσοντας με 30 sec ηρεμία)] και συνεχού τύπου άσκηση [Ν=14 (50% του μέγιστου έργου)], για 36 συνεδρίες, 3 φορές την εβδομάδα. Οι ασθενείς αυτοί πραγματοποίησαν μέγιστη αυξανόμενου έργου καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως σε κυκλοεργόμετρο πρό και μετά το τέλος του προγράμματος αποκατάστασης. Με την τεχνική μέτρησης αναπνοή προς αναπνοή μετρήθηκαν η ροή αέρα, η πρόσληψη οξυγόνου και η αποβολή διοξειδίου του άνθρακα. Έτσι οι μετρήσεις περιλάμβαναν τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (Vo2 p,ml/kg/min), τη πρόσληψη οξυγόνου στον αναερόβιο ουδό (AT,ml/kg/min), όπως επίσης με κατάλληλο λογισμικό μετρήθηκε η κλίση του αναπνευστικού ισοδυνάμου ως προς την αποβολή του διοξείδιου του άνθρακα από την αρχή της άσκησης έως τον αναερόβιο ουδό (VE/VCO2 slope) και η 1ου βαθμού κλίση της μείωσης της πρόσληψης οξυγόνου στο 1ο λεπτό της περιόδου ανάκαμψης της άσκησης (Vo2/t-slope,ml/kg/min2). Επιπλέον, υπολογίσθηκε το ποσοστό της χρονοτρόπου εφεδρείας {CR,%=[Μέγιστη καρδιακή συχνότητα (HR,bpm)- HR ηρεμίας] χ 100 / (220-ηλικία-HR ηρεμίας)} και η ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας στο 1ο λεπτό αμέσως μετά το τέλος της μέγιστης άσκησης [(HRR1,bpm)=η διαφορά της καρδιακής συχνότητας από το μέγιστο της άσκησης έως το 1ο λεπτό μετά την άσκηση]. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ραδιοϊσοτοπική κοιλιογραφία για τον υπολογισμό του κλάσματος εξωθήσεως της (ΑΡ) κοιλίας (LVEF). .......................................................................................................
Συγκριτική μελέτη της δραστικότητας της μοξιφλοξασίνης και λεβοφλοξασίνης στη θεραπεία ασθενών με παρόξυνση χρόνιας ιγμορίτιδας
Authors: Φωτόπουλος Ηλίας
Published: January 2014

Στην παρούσα μελέτη μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις των από του στόματος χορηγούμε­νων νεώτερων φθοριοκινολονών Μοξιφλοξασίνης και Λεβοφλοξασίνης στο έκκριμα του ιγ­μορείου και στον ορό του αίματος. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 32 συνολικά ασθενείς (16 ανδρες - 16 γυναίκες), που έπασχαν από παρόξυνση χρόνιας ιγμορίτιδας. Όλοι οι ασθενείς μετά από γραπτή συγκατάθεσή τους υποβλήθηκαν σε παρακέντηση του ιγμορείου άντρου με τροκάρ δια του κάτω ρινικού πόρου (κάτωθεν της κάτω ρινικής κόγχης) πριν και μετά την έναρξη της θεραπευτικής αγωγής. Οι στάθμες των αντιβιοτικών μελετήθηκαν την 3η, 6η, 12η, 18η και 24η ώρα μετά τη λήψη της δεύτερης δόσης του φαρμάκου, παράλληλα στα ιγμόρεια και στον ορό του αίματος των ασθενών. Η μέθοδος μέτρησης της στάθμης των αντιβιοτικών ήταν η μικροβιολογική μέθοδος διάχυσης σε άγαρ. Η Μοξιφλοξασίνη εμφάνιζε μέσες τιμές συγκέντρωσης στα ιγμόρεια 7.27±0.01 μg/ml την 3η ώρα, 10.07±0.01 μg/ml την 6η ώρα, 5.05±0.01 μg/ml την 12η ώρα, 1.58±0.01 μg/ml τη 18η ώρα και 1.22±0.01 μg/ml την 24η ώρα, ενώ αντίστοιχα στον ορό του αίματος εμφάνιζε τιμές 2.42 μg/ml την 3η ώρα, 4.64±0.01 μg/ml την 6η ώρα, 3.52±0.01 μg/ml τη 12η ώρα, 3.49±0.01 μg/ml τη 18η ώρα και 0.69±0.01 μg/ml την 24η ώρα. Η Λεβοφλοξασίνη εμφάνιζε μέσες τιμές συγκέντρωσης στα ιγμόρεια 13.17±0.01 μg/ml την 3η ώρα, 12.00±0.01 μg/ml την 6η ώρα, 4.57 μg/ml τη 12η ώρα, 1.25±0.01 μg/ml τη 18η ώρα και 0.30±0.01 μg/ml την 24η ώρα, ενώ στον ορό του αίματος εμφάνιζε τιμές 9.59±0.01 μg/ml την 3η ώρα, 17.78±0.01 μg/ml την 6η ώρα, 2.93±0.01 μg/ml τη 12η ώρα, 1.15±0.01 μg/ml τη 18η ώρα και 0.20±0.01 μg/ml την 24η ώρα. Συμπερασματικά και τα δύο αντιβιοτικά, τόσο η Μοξιφλοξασίνη, όσο και η Λεβοφλο­ξα­σίνη, επιτυγχάνουν πολύ υψηλές συγκεντρώσεις τόσο στο έκκριμμα του ιγμορείου όσο και στον ορό του αίματος, γεγονός που σε συνδυασμό με το δεδομένο αντιμικροβιακό τους φά­σμα τα καθιστά αμφότερα ιδιαίτερα αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση της παρόξυνσης της χρόνιας ιγμορίτιδας.
Γενετικοί δείκτες απόπτωσης στην ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου
Authors: Σφουγκατάκης-Δασκαλάκης Νικόλαος
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Να εκτιμηθεί η έκφραση των γονιδίων p53, bax και bcl-2 σε ασθενείς με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου και να συγκριθεί η προγνωστική τους αξία με καθιερωμένους κλινικούς προγνωστικούς δείκτες. ΜΕΘΟΔΟΙ: Κλινικοί, ενδοσκοπικοί, παθολογοανατομικοί και θεραπευτικοί δείκτες πρόγνωσης καταγράφηκαν σε 27 ασθενείς με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (10 με ελκώδη κολίτιδα και 7 με ν. Crohn) σε δύο διαδοχικές κολονοσκοπήσεις με διάστημα 1-2 ετών και σε μία συνέντευξη μετά 5 έτη. Ανοσοϊστοχημική χρώση των πρωτεϊνών p53, bax και bcl-2 έγινε σε δείγματα μονιμοποιημένα σε παραφίνη τα οποία ελήφθησαν από τους ασθενείς και από μια ομάδα μαρτύρων με αδενωματώδεις πολύποδες του παχεος εντέρου κατά τις ανωτέρω συνεδρίες. Οι μεταβολές στην έκφραση των γονίδιων συγκρίθηκαν μεταξύ των δυο ομάδων καθώς επίσης και με τους προγνωστικούς δείκτες. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά από 2 έτη παρακολουθησης υπήρξε μια σημαντική βελτίωση του δείκτη Modified Truelove and Witts Severity Index στους ασθενείς με ελκώδη κολίτιδα (p<0.001) και του δείκτη Harvey Bradshaw Severity Index στους ασθενείς με ν. Crohn (p=0.004). Δεν βρέθηκαν σημαντικές μεταβολές στον ενδοσκοπικό, παθολογοανατομικό και θεραπευτικό δείκτη. Επίσης, η έκφραση των p53, bax και bcl-2 έδειξε μη σημαντικές διαφορές μεταξύ ασθενών και μαρτύρων τόσο στην 1η όσο και στη 2η συνεδρία. Η μεταβολή της έκφρασης των γονίδιων μεταξύ των ασθενών δεν ήταν στατιστικά σημαντική και οι αλλαγές δεν έδειξαν συσχετισμό με τον κλινικό, ενδοσκοπικό, παθολογοανατομικο και θεραπευτικό δείκτη βαρύτητας. Τέλος, 28% των ασθενών είχαν χειρουργηθεί στο τέλος της 5ετους περιόδου και το ποσοστό αυτό δε φάνηκε να επηρεάζεται από το βαθμό της έκφρασης των γονίδιων. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Δεν υπαρχει διαφορά στην έκφραση των γονίδιων της απόπτωσης p53, bax και bcl-2 στους ασθενείς με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου συγκριτικά με άλλες καταστάσεις σχετικές με την απόπτωση όπως τα αδενώματα του παχεος εντέρου. Επίσης, η έκφραση των γονίδιων της απόπτωσης δεν συσχετίσθηκε με την κλινική πορεία και πιθανότατα με την μακροχρόνια πρόγνωση της νόσου. Τα ανωτέρω υποδηλώνουν ότι η απόπτωση και το γενετικό υπόστρωμα παίζουν μόνο ένα μικρό ρόλο στην παθογένεια της ιδιοπαθούς φλεγμονώδους νόσου του εντέρου, ενώ άλλοι παράγοντες (λ.χ περιβαλλοντικοί / βακτηριδιακοί) παίζουν σημαντικό ρόλο. Επίσης, υποδηλώνει ότι η εκτίμηση της κλινικής εικόνας του ασθενή είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για μακροχρόνιους θεραπευτικούς σχεδιασμούς
Διαταραχές του καρδιαγγειακού συστήματος επί βλάβης ισχαιμίας του ήπατος
Authors: Παπουτσιδάκης Νικόλαος
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης: Από κλινικές και πειραματικές μελέτες υπάρχουν σαφείς υπόνοιες ότι η οξεία ηπατική ανεπάρκεια μπορεί να συνοδεύεται από βλάβη στο μυοκάρδιο, χωρίς ωστόσο η πιθανότητα αυτή να έχει μελετηθεί σε βάθος. Για τη μελέτη αυτής της υπόθεσης σε ελεγχόμενες πειραματικές συνθήκες καθώς και για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας θεραπευτικών παρεμβάσεων, χρησιμοποιήσαμε ένα μοντέλο οξείας ηπατικής ανεπάρκειας σε χοίρους. Υλικό και μέθοδοι: Σε 18 χοίρους προκλήθηκε οξεία ηπατική ανεπάρκεια με μερική (~70%) ηπατεκτομή και ισχαιμία/επαναιμάτωση του εναπομείναντος κολοβώματος ήπατος για 150 λεπτά. Έξι τυχαία πειραματόζωα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου, σε 6 χορηγήθηκε το αντιοξειδωτικό δεσφερριοξαμίνη (ομάδα DFO) και άλλα 6 υπεβλήθησαν σε μια συνεδρία με το βιοτεχνητό ήπαρ (ομάδα Hepat Assist). Τέσσερα επιπλέον πειραματόζωα αποτέλεσαν την ομάδα εικονικής επέμβασης (ομάδα sham operation). Όλα τα πειραματόζωα παρακολουθήθηκαν για 24 ώρες μετεγχειρητικά, με το πέρας των οποίων λήφθησαν βιοψίες μυοκαρδίου. Η καρδιακή τροπονίνη Ι (cTnI), το malondialdehyde (MDA) πλάσματος και άλλες επιλεγμένες βιοχημικές και αιμοδυναμικές μετρήσεις διενεργήθηκαν πριν την επέμβαση και στις 6, 12 και 24 ώρες μετεγχειρητικά. Τα ιστοτεμάχια μυοκαρδίου αναλύθηκαν ιστολογικά, με βαθμολόγηση από το 0 έως 3 για επιλεγμένους δείκτες βλάβης. Επίσης εξετάστηκε η έκφραση επιλεγμένων γονιδίων με τη μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης πραγματικού χρόνου (RT-PCA). Αποτελέσματα: Στην ομάδα sham, οι μετρήσεις της cTnI και η ολική ιστολογική βαθμολογία ήταν μηδέν σε όλα τα ζώα. Στις 3 άλλες ομάδες, τα επίπεδα της cTnI ήταν αυξημένα την 6η μετεγχειρητική ώρα και παρέμειναν αυξημένα μέχρι το πέρας του 24ώρου. Η ιστολογική εξέταση αποκάλυψε μικροσκοπικές βλάβες του μυοκαρδίου. Η άνοδος των επιπέδων MDA υποδηλώνει πιθανό οξειδωτικό μηχανισμό. Η έκφραση γονιδίων απόπτωσης βρέθηκε αυξημένη, όχι όμως και η έκφραση γονιδίων φλεγμονωδών κυτοκινών. Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή παρέχει άμεσες αποδείξεις πρώιμης υποκλινικής βλάβης του μυοκαρδίου στα πλαίσια της πειραματικά προκαλούμενης οξείας ηπατικής ανεπάρκειας. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις, παρότι ωφέλιμες για το ήπαρ, δεν προλαμβάνουν ή αναστρέφουν τις βλάβες του μυοκαρδίου. Ο ακριβής μηχανισμός αυτής της βλάβης δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί πλήρως.
Η επίδραση της χορήγησης φιναστερίδης στην αγγείωση του προστάτη
Authors: Λέκας Αλέξανδρος
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι η εκτίμηση της επίδρασης της φιναστερίδης (Proscar) στους αγγειογενετικούς παράγοντες και στον παράγοντα υποξίας στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη. Το υλικό της εργασίας μας αποτέλεσαν 178 ασθενείς ηλικίας 51-85 ετών (μ.ο. 68,7), πάσχοντες από καλοήθη υπερπλασία προστάτη (BPH), οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν προοπτικά σε ομάδα ασθενών που έλαβαν φιναστερίδη για χρονικό διάστημα από 7,1-43,5 εβδομάδες (μ.ο 25,3) [ομάδα Α: 88 ασθενείς] και υποβλήθηκαν σε διουρηθρική προστατεκτομή (TURP) και σε ομάδα ασθενών οι οποίοι δεν έλαβαν καμία αγωγή μέχρι τη θεραπεία με TURP (ομάδα Β: 90 ασθενείς). Τα ιστολογικά παρασκευάσματα επεξεργάστηκαν ανοσοϊστοχημικά με μονοκλωνικά αντισώματα έναντι του CD34 [για τα νεοαγγεία (MVC)], του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGF) και του παράγοντα υποξίας (HIF-1a). Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού προγράμματος SPSS 10 program (SPSS Inc., USA). Για όλα τα test θεωρήσαμε ως στατιστικά σημαντική την τιμή p<0,05. Από την επεξεργασία των δεδομένων προέκυψαν τα εξής αποτελέσματα: Η διεγχειρητική απώλεια αίματος ήταν στατιστικά σημαντικότερη στην ομάδα Β σε σύγκριση με την ομάδα Α (p<0,001). Η κατανομή των νεοαγγείων ήταν στη μεταβατική ζώνη, κυρίως στην υποουρηθρική περιοχή. Τα επίπεδα των MVC, VEGF και HIF-1a ήταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μικρότερα στην ομάδα Α σε σύγκριση με την ομάδα Β (p<0,001). Στην ομάδα της φιναστερίδης οι συσχετίσεις μεταξύ του CD34 και HIF-1a, VEGF και HIF-1a και των VEGF και CD34 ήταν στατιστικά σημαντικές (p<0,001). Στην ίδια ομάδα, τα επίπεδα των τριών παραγόντων (CD34, VEGF και HIF-1a) σχετίζονται σε στατιστικά σημαντικό βαθμό με τη διάρκεια χορήγησης του φαρμάκου. Συμπερασματικά, η χορήγηση φιναστερίδης οδηγεί σε μείωση της νεοαγγειογένεσης και των επιπέδων του παράγοντα υποξίας σε στατιστικά σημαντικό βαθμό, με τρόπο ευθέως ανάλογο με το χρόνο χορήγησης του φαρμάκου.
Μεταβολές της λειτουργικότητας του ενδοθηλίου ατόμων με διαβήτη τύπου 2 μετά από χορήγηση δύο ισοθερμικών γευμάτων, ενός πλούσιου σε μονοακόρεστα και ενός πλούσιου σε κεκορεσμένα λιπαρά οξέα
Authors: Αραποστάθη Χριστίνα
Published: January 2014

Δεδομένα-σκοπός: Στην παρούσα μελέτη εξετάστηκε η επίδραση της πρόσληψης δύο διαφορετικών ισοθερμιδικών γευμάτων, ενός πλούσιου σε κεκορεσμένα (SAFA) και ενός πλούσιου σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα (MUFA) στη λειτουργικότητα του ενδοθηλίου σε άτομα με διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2). Ασθενείς-Μέθοδοι: Συνολικά εξετάστηκαν 33 ασθενείς με ΣΔΤ2 ηλικίας 58 ± 9,2έτη πριν και μετά την χορήγηση δύο ισοθερμιδικών γευμάτων ενός πλούσιου σε MUFA και ενός πλούσιου σε SAFA. Το πλούσιο σε MUFA γεύμα περιείχε 100 γρ ψωμί τύπου τοστ και 33 γρ παρθένο ελαιόλαδο. Το πλούσιο σε SAFA γεύμα περιείχε 100 γρ ψωμί τύπου τοστ και 40 γρ βούτυρο. Η ενδοθηλιοεξαρτώμενη αγγειοδιαστολή (FMD), τα λιπίδια, η γλυκόζη, η ινσουλίνη και η αντιοξειδωτική ικανότητα του πλάσματος μετρήθηκαν πριν, 2, 4 και 6 ώρες μετά από την κατανάλωση του κάθε γεύματος. Αποτελέσματα: Στη διάρκεια του πειράματος, η FMD δεν μεταβλήθηκε σημαντικά μετά από τη χορήγηση του πλούσιου σε MUFA γεύματος (p=0,560). Αντιθέτως, μετά την κατανάλωση του γεύματος που ήταν πλούσιο σε SAFA παρατηρήθηκε μια προοδευτική και σημαντική μείωση του FMD (p<0,001). Η FMD κατά την διάρκεια του πειράματος, εκφραζόμενη, ως το εμβαδόν της περιοχής κάτω από την καμπύλη αυξήθηκε μετά από το πλούσιο σε MUFA γεύμα (5,2±2,5%), ενώ μειώθηκε μετά το πλούσιο σε SAFA γεύμα (-16,7±6,0%) (Δ=-11,5%±6,4%, p=0,008). Η γλυκόζη, η ινσουλίνη και τα τριγλυκερίδια ορού αυξήθηκαν μεταγευματικά σε ανάλογο βαθμό μετά τα δύο γεύματα, ενώ η ολική, η HDL χοληστερόλη και η αντιοξειδωτική ικανότητα του πλάσματος δεν μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά . Συμπεράσματα: Σε άτομα με ΣΔΤ2 η κατανάλωση ενός γεύματος πλούσιου σε MUFA με την μορφή ελαιολάδου δεν προκαλεί μεταβολή της λειτουργικότητας του ενδοθηλίου. Αντιθέτως, ένα γεύμα πλούσιο σε SAFA προκαλεί δυσλειτουργία του ενδοθηλίου έως και τις 6 ώρες μεταγευματικά. Είναι απαραίτητη η διεξαγωγή προοπτικών μελετών προκειμένου να αποσαφηνιστεί μακροπρόθεσμα ο ρόλος του ελαιολάδου στην ενδοθηλιακή λειτουργία σε άτομα με διαβήτη τύπου 2
Η επίπτωση του περιορισμού της εκπνευστικής ροής ( expiratory flow limitation) σε ασθενείς της μονάδας εντατικής θεραπείας υπό μηχανική αναπνοή
Authors: Σταυρακάκη-Καλλέργη Κρυσταλλία
Published: January 2014

Συμπεράσματα : 1. Η ΕΠΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΡΟΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΘ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΕΚΤΙΜΑΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΤΗΣ ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ (ΝΕΡ) ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΟΥ 51 % 2. Η ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΡΟΗΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΝΕΡ ΕΙΧΕ ΑΡΙΣΤΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΜΟΤΗΤΑ 3. Ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΟΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΝΟΣΟΣ ΕΧΟΥΝ ΣΤΕΝΟΤΑΤΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΚΑΘΩΣ ΣΕ 65 % ΑΥΤΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΕ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ 4. ΕΠΙ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ Η ΝΟΣΟΓΟΝΟΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΥΠΤΙΑ ΘΕΣΗ ΕΠΑΓΟΥΝ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΡΟΗΣ 5. Η ΒΡΟΓΧΟΔΙΑΣΤΟΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΩΤΟΓΕΝΩΣ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΡΟΗΣ 6. Η ΕΝΔΟΓΕΝΗΣ ΘΕΤΙΚΗ ΤΕΛΟΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ ΤΟΣΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΡΟΗΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΥΠΤΙΑ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ 7. Η ΕΝΔΟΓΕΝΗΣ ΘΕΤΙΚΗ ΤΕΛΟΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΔΕ ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΑ ΣΥΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΘΕΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΡΟΓΧΟΔΙΑΣΤΑΛΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ 8. Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΡΟΗΣ ΣΤΗ ΜΕΘ ΜΕ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΝΕΡ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΕΥΣΕΙ ΩΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΥΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥΣ ΟΠΩΣ Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΒΡΟΓΧΟΔΙΑΣΤΑΛΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΗΡΑ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΒΛΑΒΩΝ ΚΛΙΝΙΚΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΣΤΟΝ ΒΑΡΕΩΣ ΠΑΣΧΟΝΤΑ ΑΣΘΕΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Έλεγχος επίδρασης της μετφορμίνης στον άξονα υποθαλάμου - υπόφυσης και της σχέσης έκκρισης ινσουλίνης, επιπέδων γλυκόζης και γοναδικών ορμονών στις γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
Authors: Μπίλλα Ευαγγελία
Published: January 2014

Η βελτίωση της ινσουλινοαντίστασης μετά τη χορήγηση μετφορμίνης (ΜΕΤ) φαίνεται ότι σχετίζεται με βελτίωση της ωοθυλακιορρηκτικής διαδικασίας στις γυναίκες με ΣΠΩ. Η βελτίωση αυτή έχει αποδοθεί, μεταξύ άλλων παραγόντων, στην άμεση ή έμμεση τροποποίηση της υποθαλαμο-υποφυσιακής έκκρισης στο ΣΠΩ, η οποία όμως δεν έχει μελετηθεί επαρκώς. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της υποφυσιακής έκκρισης και του μεταβολικού άξονα μετά χορήγηση ΜΕΤ σε γυναίκες με ΣΠΩ εν συγκρίσει με κατάλληλες μάρτυρες. Στη μελέτη συμμετείχαν 64 γυναίκες ηλικίας 18-33 ετών οι οποίες κατανεμήθηκαν με τυχαιοποίηση στις ακόλουθες ομάδες: 1. Γυναίκες με ΣΠΩ (32) και 2. Γυναίκες με φυσιολογικό κύκλο (32). μεΤ ή εικονικό φάρμακο (Ε.Φ.) χορηγήθηκε σε όλες τις γυναίκες. Το πρωτόκολλο περιέλαβε: ένα χρονικό διάστημα ελέγχου και στη συνέχεια ανάλογο διάστημα παρέμβασης με ΜΕΤ, 850 mgx2/ημερησίως, ή Ε.Φ. Η αξιολόγηση περιέλαβε ανθρωπομετρικές παραμέτρους, υπερηχογράφημα μήτρας-ωοθηκών, αιματολογικό/βιοχημικό έλεγχο, εκτίμηση ωοθυλακιορ-ρηξίας και ωχρινικής λειτουργίας, καμπύλη ανοχής γλυκόζης (75 γραμ. γλυκόζης) με μετρήσεις ινσουλίνης και δοκιμασίες GnRH και TRH (3-4η ημέρα κύκλου). Τα αποτελέσματα είχαν ως εξής: 1. Οι γυναίκες με ΣΠΩ υπό ΜΕΤ εμφάνισαν ωοθυλακιορρηξία σε ποσοστό 60.0% έναντι 26.6% στην ομάδα Ε.Φ. Όλες οι γυναίκες φυσιολογικού κύκλου εμφάνισαν ωοθυλακιορρηξία. 2. Οι γυναίκες με ΣΠΩ υπό ΜΕΤ μείωσαν τα βασικά επίπεδα ινσουλίνης (p<0.05) και αύξησαν το δείκτη Quicky (p<0.05) μετά την αγωγή. 3. Οι ΣΠΩ υπό ΜΕΤ παρουσίασαν μικρότερη AURCLH μετά την αγωγή. 4. Οι ανταποκριθείσες με ωοθυλακιορρηξία ΣΠΩ είχαν μικρότερη AUCRΙνσουλίνη, υψηλότερο δείκτη Quicky, χαμηλότερα βασικά επίπεδα LH και μικρότερες AUCRLH και AUCRPRL υπό αγωγή σε σχέση με τις μη ανταποκριθείσες. Συμπερασματικά, η ΜΕΤ μείωσε την AURCLH στις γυναίκες με ΣΠΩ ενώ μείωσε τη βασική και διεγερμένη έκκριση της LH και τη διεγερμένη έκκριση της προλακτίνης στις ΣΠΩ που ανταποκρίθηκαν σε αυτή με ωοθυλακιορρηξία. Η μείωση αυτή σε συνδυασμό με τη βελτίωση της ινσουλινοαντίστασης οδήγησε σε μείωση της παραγωγής ανδρογόνων και βελτίωση της ωοθυλακιορρηκτικής διαδικασίας.
Επίπεδα ορού ινχιμπίνης Β ως δείκτη σπερματογένεσης σε ασθενείς με νεοπλασματικά νοσήματα που λαμβάνουν χημειοθεραπεία
Authors: Χατζηδαρέλλης Ελευθέριος
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμήσει την επίδραση της χημειοθεραπείας με ταξάνες στο αναπαραγωγικό άξονα του άρρενος, που αφορά στη σπερματογένεση και στη γονιμότητα. Υλικό και Μέθοδοι: Στη μελέτη περιλήφθηκαν σαράντα άρρενες, αναπαραγωγικής ηλικίας, πάσχοντες από συμπαγή όγκο κατά την πρωτοδιάγνωση και οι οποίοι θα λάμβαναν χημειοθεραπεία βασισμένη σε ταξάνες. Το θεραπευτικό σχήμα περιλάμβανε δοσεταξένη (70-80mg/m²) ή Πακλιταξέλης (130-200mg/m²) σε συνδυασμό με Γεμσιταβίνη (1000mg/m²) ή Καρμποπλατίνη (400mg/m²). Σε όλους τους ασθενείς προσδιορίστηκαν τα επίπεδα ορού ινχιμπίνης Β και των γοναδοτροπινών (FSH, LH) και στους μισούς μετρήθηκε επιπλέον ο όγκος των όρχεων πριν και μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 53 έτη (εύρος 28-60). Τα επίπεδα ορού ινχιμπίνης Β μειώθηκαν στατιστικά σημαντικά (p<0.01), σε όλους τους ασθενείς, από 97.7 pg/ml, μέση τιμή, σε 40.1 pg/ml, ενώ η μέση τιμή της FSH αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά (p≤0.001) από 6,65 IU/L σε 10.3 IU/L. Η μέση τιμή της αναλογίας ινχιμπίνη B/FSH μειώθηκε στατιστικά σημαντικά (p≤0.001) από 15.6 σε 4.72. Η μέση τιμή της LH αυξήθηκε μετά τη χημειοθεραπεία αλλά όχι στατιστικά σημαντικά (p>0.005). Τέλος, στατιστικά σημαντική (p≤0.001) ήταν η μείωση της μέσης τιμής του αμφοτερόπλευρου όγκου των όρχεων από 27.6 ml σε 23.5 ml. Όπως αναμενόταν υπήρχε στατιστικά αρνητική συσχέτιση μεταξύ ινχιμπίνης Β και FSH (r = -0.4827, p≤0.001). Τέλος, διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση μεταξύ της FSH και του όγκου των όρχεων (r = -0.3166, p<0.05). Οι συγκεντρώσεις της ινχιμπίνης Β και της LH δεν εμφάνισαν συσχέτιση με τον αμφοτερόπλευρο όγκο των όρχεων. Συμπέρασμα: Η χημειοθεραπεία βασισμένη σε ταξάνες έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της ινχιμπίνης Β και την αντίστροφη αύξηση της FSH, οι οποίες σχετίζονται με σημαντική γοναδοτοξικότητα στα αρχικά στάδια μετά τη χημειοθεραπεία.
Συγκριτική μελέτη της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης των μεταλλοπρωτεϊνασών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας MMP2, 7 και 9 ανάμεσα σε διηθητικά καρκινώματα και κυήσεις πρώτου τριμήνου
Authors: Ιωαννίδης Ιωάννης
Published: January 2014

Στόχος: Οι μεταλλοπρωτεϊνάσες της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας (ΜΜΡs) αποτελούν ενδοπεπτιδάσες που συμμετέχουν στην προσωρινή διηθητική συμπεριφορά της τροφοβλάστης κατά τη διάρκεια της εμφύτευσης του εμβρύου και της δημιουργίας του πλακούντα. Τα ίδια μόρια διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο διηθητικό και μεταστατικό δυναμικό των καρκινικών κυττάρων. Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συγκρίνει την ανοσοϊστοχημική έκφραση των ΜΜΡ 2 , 7 και 9 ανάμεσα σε εμφανώς διηθητικά καρκινώματα και στην “in situ” διήθηση της τροφοβλάστης, σε μία προσπάθεια να διελευκάνουμε το ρόλο τους στην εξέλιξη της διήθησης. Μέθοδος: Πραγματοποιήσαμε ανοσοϊστoχημική ανάλυση σε 45 εμφανώς διηθητικά καρκινώματα( από το παχύ έντερο, το στομάχι, το μαστό , τον πνεύμονα και το νεφρό) και 40 δείγματα κυήσεων πρώτου τριμήνου(πριν την 9η εβδομάδα της κύησης). Η έκφραση των ανοσοϊστοχημικών δεικτών αξιολογήθηκε ημιποσοτικά , ξεχωριστά ανάμεσα στα παρεγχυματικά καρκινικά κύτταρα και στα τροφοβλαστικά κύτταρα , καθώς επίσης και ανάμεσα στα στρωματικά κύτταρα του καρκίνου και τα κύτταρα του φθαρτού των κυήσεων, σύμφωνα με μια ποσοστιαία κλίμακα(0 %, <10%, 10-50% and >50% των κυττάρων ) και σύμφωνα με την ένταση της ανοσοϊστοχημικής χρώσης. Αποτελέσματα: Η ΜΜΡ9 εκφραζόταν συχνότερα στα κακοήθη παρεγχυματικά και στρωματικά κύτταρα σε σχέση με τα τροφοβλαστικά κύτταρα(p=0,0118) και τα κύτταρα του φθαρτού(p=0,017) των κυήσεων αντίστοιχα. Αν και όλα τα καρκινώματα και σχεδόν όλα τα δείγματα των κυήσεων εξέφρασαν τις ΜΜΡ2 και ΜΜΡ7, η ανοσοϊστοχημική έκφραση και των δύο μορίων ήταν εκτενέστερη κι εντονότερη στις τροφοβλάστες και στα κύτταρα του φθαρτού σε σύγκριση με τα καρκινικά στοιχεία. Συμπέρασμα: Αν και φαίνεται να υπάρχει άμεση συσχέτιση ανάμεσα στην καρκινική διήθηση και την ανοσοϊστοχημική έκφραση της ΜΜΡ9 , ο ρόλος της ΜΜΡ2 και της ΜΜΡ7 φαίνεται πιο σύνθετος , υπογραμμίζοντας την πoλυπλοκότητα των μηχανισμών που εμπλέκονται στην εξάπλωση του καρκίνου.