bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Μελέτη βλαβών του DNA και των μηχανισμών ανταπόκρισης σε βλάβες του DNA σε μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα
Authors: Κεφαλά Μαρία
Published: September 2021

Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι κλωνικά νοσήματα των αρχέγονων αιμοποιητικώνκυττάρων με αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Περίπου το 50% τωνπεριπτώσεων εμφανίζει ανευπλοειδία τη στιγμή της διάγνωσης, εύρημα ενδεικτικό χρωμοσωμικήςαστάθειας, της οποίας πιθανός υποκείμενος μηχανισμός αποτελεί η δημιουργία θραύσης στηδιπλή έλικα του DNA. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η έκφραση των κύριωνπρωτεϊνών του μηχανισμού απόκρισης σε βλάβες του DNA, ο οποίος ενεργοποιείται από τηθραύση της διπλής έλικας του DNA, σε κύτταρα του μυελού των οστών ενηλίκων με de novo ΜΔΣ.Τα επίπεδα των pNBS1, pATM και γH2AX μετρήθηκαν ανοσοϊστοχημικά σε οστεομυελικές βιοψίεςαπό 74 ασθενείς με de novo ΜΔΣ, 15 με de novo ΟΜΛ και 20 με αντιδραστικού τύπου ιστολογία. Ταεπίπεδα έκφρασης ήταν σαφώς αυξημένα τόσο στα ΜΔΣ όσο και στις ΟΜΛ σε σύγκριση με τουςαντιδραστικούς μυελούς. Επιπροσθέτως, διέφεραν σημαντικά μεταξύ των διαφόρωνυποκατηγοριών των ΜΔΣ (αυξημένα στα υψηλού κινδύνου σε σχέση με τα χαμηλού κινδύνουΜΔΣ). Βρέθηκε επίσης μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων των πρωτεϊνών απόκρισηςσε βλάβη του DNA και του ποσοστού των βλαστών, του ανώμαλου καρυότυπου και του IPSS.Αυξημένη έκφραση των pNBS1 και γH2AX κατείχε μια σημαντικά αρνητική προγνωστική σημασίαγια την ολική επιβίωση των ασθενών με ΜΔΣ, ενώ το pNBS1 βρέθηκε ότι αποτελεί έναν ανεξάρτητοδείκτη κακής πρόγνωσης.Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι μόρια κλειδιά του μονοπατιού της απόκρισης σε βλάβες του DNAεκφράζονται στην ενεργοποιημένη τους μορφή στα ΜΔΣ και στις ΟΜΛ, ενώ η πρωτεΐνη pNBS1αποτελεί σημαντικό προβλεπτικό παράγοντα της επιβίωσης στα ΜΔΣ και ως εκ τούτου μπορείπιθανώς να χρησιμοποιηθεί τόσο ως κλινικός δείκτης όσο και ως θεραπευτικός στόχος.
Ανάπτυξη πλαισίου αυτοματοποιημένης προέκτασης χρονοσειρών μέσω της γενίκευσης της μεθόδου πρόβλεψης θ
Authors: Σπηλιώτης Ευάγγελος
Published: September 2021

Αντικείμενο της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η ανάπτυξη μίας ολοκληρωμένης μεθοδολογίας παραγωγής προβλέψεων που θα καθιστά αποδοτικότερη τη διαδικασία της προέκτασης χρονοσειρών. Στόχος είναι η εν λόγω μεθοδολογία να επιτρέπει την αποτελεσματική και αυτόματη προέκταση μεγάλου πλήθους χρονοσειρών, ανεξαρτήτως τύπου και χαρακτηριστικών, με έναν ενιαίο τρόπο. Έτσι, η διαδικασία της πρόβλεψης θα απλοποιηθεί σημαντικά για επιχειρήσεις και οργανισμούς, παρέχοντας ακριβείς προβλέψεις και μάλιστα χωρίς να αυξάνεται σημαντικά το υπολογιστικό κόστος. Προκειμένου να επιτευχθεί ο παραπάνω στόχος κρίνεται απαραίτητος αρχικά ο εντοπισμός και η αξιοποίηση όλων εκείνων των μεθόδων που οδηγούν σε συστηματική βελτίωση της προβλεπτικής ακρίβειας και ο συνδυασμός τους εντός ενός ενιαίου πλαισίου. Η εν λόγω διαδικασία έγινε μέσω μίας εκτενούς βιβλιογραφικής επισκόπησης η οποία αφορούσε ευρεία γκάμα μοντέλων και τεχνικών προβλέψεων. Ερευνήθηκαν τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα της κάθε μεθόδου, αξιοποιήθηκαν οι πιο αποδοτικές και προτάθηκαν νέες που συνδυάζουν τα θετικά τους στοιχεία. Πιο συγκεκριμένα, σε πρώτη φάση εντοπίστηκαν οι παράγοντες που καθιστούν τη μέθοδο πρόβλεψης θ τόσο επιτυχημένη καθώς και τα σημεία στα οποία αυτή επιδέχεται βελτιώσεις. Τα συμπεράσματα της ανάλυσης αξιοποιήθηκαν για την επέκταση της μεθόδου προκειμένου αυτή να μπορεί να μοντελοποιεί αποδοτικά μη γραμμικά μοτίβα τάσης και να συνδυάζει τις συνιστώσες τάσης και επιπέδου είτε με προσθετικό, είτε με πολλαπλασιαστικό τρόπο. Η εν λόγω επέκταση γενικεύει ουσιαστικά την κλασική προσέγγιση θ μέσω της δημιουργίας ποικιλίας μοντέλων διαφορετικών ιδιοτήτων. Έτσι, επιλέγοντας για κάθε χρονοσειρά το καταλληλότερο εξ αυτών, δύναται να βελτιωθεί σημαντικά η μέση προβλεπτική ικανότητα της μεθόδου. Προκειμένου να αυξηθεί περαιτέρω η προβλεπτική ακρίβεια της γενικευμένης μεθόδου θ, αναπτύχθηκε επιπλέον μία νέα τεχνική εξομάλυνσης η οποία εξαλείφει με μη παραμετρικό τρόπο το θόρυβο που πιθανώς εμπεριέχεται στα δεδομένα, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό σήμα της χρονοσειράς. Η τεχνική αυτή μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη καθώς, σε αντίθεση με άλλες μεθόδους εξομάλυνσης, αξιοποιεί μία μη γραμμική τεχνική για τη συρρίκνωση των τοπικών διακυμάνσεων οδηγώντας σε σχεδόν απόλυτα λείες χρονοσειρές, η πρόβλεψη επί των οποίων γίνεται σαφώς πιο αποτελεσματικά. Η γενικευμένη μέθοδος θ συνδυάζεται κατάλληλα με την μέθοδο της μη γραμμικής εξομάλυνσης που προτείνεται και άλλες υπάρχουσες τεχνικές για τη διαμόρφωση της τελικής μεθοδολογίας πρόβλεψης. Η αποτελεσματικότητά της εξακριβώθηκε χρησιμοποιώντας σετ από πραγματικά και τεχνητά δεδομένα. Στην πρώτη περίπτωση χρησιμοποιήθηκαν χρονοσειρές από τους διαγωνισμούς προβλέψεων Μ, ενώ στη δεύτερη από γεννήτρια παραγωγής δεδομένων που κατασκευάστηκε. Τα αποτελέσματα είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά και αποδεικνύουν την ανωτερότητα της προσέγγισης.
Αθηρωματική νόσος του καρωτιδικού διχασμού και περιοδοντική νόσος
Authors: Κωτσικόρης Ιωάννης
Published: September 2021

Σκοπός: Σκοπός της παρούσης ερευνητικής εργασίας ήταν η μελέτη της σχέσης μεταξύ αθηρωματικής νόσου του καρωτιδικού διχασμού και της περιοδοντικής νόσου. Ειδικότερα διερευνήθηκε κατά πόσο η περιοδοντική νόσος σχετίζεται με την αστάθεια των αθηρωματικών πλακών, όπως υποδεικνύεται από το υπερηχογράφημα και τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά των ευάλωτων καρωτιδικών πλακών και πιο συγκεκριμένα με τους δείκτες CD68 και τα aSMA. Υλικό Και Μέθοδος. Στο πρωτόκολλο της παρούσας εργασίας έλαβαν μέρος 70 ασθενείς που παρουσίαζαν ασυμπτωματική και συμπτωματική στένωση του καρωτιδικού διχασμού ≥ 70%. Σε όλους τους ασθενείς έγινε υπερηχογραφικός έλεγχος, περιοδοντολογική εξέταση - μέτρηση βάθους θυλάκου (PPD), μέτρηση απώλειας πρόσφυσης (CAL), μέτρηση της αιμορραγίας κατά την ανίχνευση (BOP), μέτρηση δείκτη έκτασης φλεγμονής γύρω από τα δόντια (PISA - periodontal inamed surface area) και προσδιορισμός των ασθενών με περιοδοντίτιδα (4 θύλακες με βάθος θυλάκου ≥4 και απώλεια πρόσφυσης ≥3 και τέλος έγινε ανοσοϊστοχημική εξέταση για τον προσδιορισμό των μικροφάγων και των λείων μυϊκών κυττάρων. Εν συνεχεία έγινε συσχέτιση του GSM της καρωτιδικής πλάκας και των δεικτών CD68 και αSMA της καρωτιδικής πλάκας με τους δείκτες περιοδοντίτιδας. Αποτέλεσμα. Η αστάθεια της πλάκας, όπως διαγνώσθηκε με βάση το GSM, το δείκτη CD-68 και το δείκτη α-SMA, σχετίζεται με μεγαλύτερες τιμές βάθος θυλάκου - PD, απώλεια πρόσφυσης - CAL, αιμορραγίας κατά την ανίχνευση - BoP, δείκτη έκτασης φλεγμονής γύρω από τα δόντια - PISA και με την παρουσία περιοδοντίτιδας (PERIO1). Συμπέρασμα. Η περιοδοντίτιδα συσχετίζεται με την ευάλωτη καρωτιδική πλάκα και θα μπορούσαμε να την δούμε ως έναν ανεξάρτητο παράγοντα για την συμπτωματική καρωτιδική νόσο.
Χωρο-χρονική επιδημιολογική μελέτη του καρκίνου του πνεύμονα στην Κρήτη από το 2000-2013
Authors: Σηφάκη-Πιστόλλα Δήμητρα
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή είχε ως στόχο τη διερεύνηση του φορτίου του καρκίνου του πνεύμονα στην Κρήτη για δύο δεκαετίες, μέσω της χρήσης πληθυσμιακών δεδομένων για την επίπτωση, τη θνησιμότητα και την επιβίωση. Επιπρόσθετα, επιμέρους στόχοι ήσαν: α) η χαρτογράφηση των δεικτών επίπτωσης και θνησιμότητας ανά Δήμο στην Κρήτη και η χωρο-χρονική τους μελέτη, β) η διερεύνηση των χωρο-χρονικών τάσεων και η ανάδειξη των γεωγραφικών συστάδων (spatial clusters) τα νόσου, γ) η αναζήτηση των κύριων παραγόντων κινδύνου, συμπεριλαμβανομένων των δημογραφικών στοιχείων, των κοινωνικών, οικονομικών και συμπεριφοριστικών χαρακτηριστικών, του κλινικού προφίλ των ασθενών και επιλεγμένων περιβαλλοντικών εκθέσεων (outdoor air pollution). Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ρόλο του καπνίσματος και στους υπό μελέτη ρύπους (PM2,5, PM10, PM2,5-10, PM2,5 absorbance, NO2, NOx), καθώς και στο ρόλο της οικονομικής κρίσης στη θνησιμότητα από καρκίνο του πνεύμονα. Χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα από το 1992 έως το 2013, τα οποία συλλέχθηκαν από το περιφερειακό πληθυσμιακό Κέντρο Καταγραφής Καρκίνου της Κρήτης (www.crc.uoc.gr) και εφαρμόστηκαν μέθοδοι βιοστατιστικής και χωρικής στατιστικής.
Ο ρόλος των έντυπων πληροφοριακών αναπαραστάσεων στην επίλυση μαθηματικού προβλήματος
Authors: Σκανδαλάκη Εμμανουέλα
Published: September 2021

Σκοπός της διατριβής είναι η διερεύνηση της επίδρασης των πληροφοριακών αναπαραστάσεων στην επίλυση και στην κατασκευή μαθηματικού προβλήματος από μαθητές Β΄Δημοτικού. Οι μαθητές έλυσαν σύνθετο πρόβλημα, πρόβλημα συνδυασμού, πρόβλημα σύγκρισης και ανοιχτό πρόβλημα πρώτα χωρίς τη βοήθεια αναπαραστάσεων και στη συνέχεια οι παρακινήθηκαν να λύσουν ένα σύνθετο πρόβλημα, ένα πρόβλημα σύγκρισης, ένα πρόβλημα συνδυασμού και ένα ανοιχτό πρόβλημα που συνοδεύονταν από πληροφοριακές αναπαραστάσεις (σκίτσο, πίνακα και ρεαλιστική αναπαράσταση). Οι συμμετέχοντες στην έρευνα μαθητές καλούνταν να επιλέξουν μία από τις πληροφοριακές αναπαραστάσεις που συνόδευαν το πρόβλημα και να το λύσουν. Διερευνήθηκε επίσης συγκριτικά η επίδοση των μαθητών σε κάθε πρόβλημα ξεχωριστά με τις αναπαραστάσεις και χωρίς. Επίσης μελετήσαμε αν επηρεάζει η μεσολάβηση των αναπαραστάσεων τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν οι μαθητές ή τους τύπους λαθών και ιδιαίτερα των αλγοριθμικών ή τη μαθηματική γλώσσα. Στην κατασκευή μαθηματικού προβλήματος διερευνήθηκε η δυνατότητα των μαθητών να κατασκευάζουν μαθηματικό πρόβλημα για έναν συμμαθητή τους βάσει μιας πληροφοριακής αναπαράστασης. Επίσης, μελετήθηκε η προτίμηση των μαθητών σε κάποιο συγκεκριμένο είδος αναπαράστασης (σκίτσο, ρεαλιστική αναπαράσταση ή πίνακα), οι τύποι λαθών στην κατασκευή προβλήματος, ο ρόλος που αποδίδουν στην αναπαράσταση που συνοδεύει το πρόβλημα και ο τύπος των προβλημάτων προσθετικής δομής που κατασκευάζουν οι μαθητές.
Φορεία πνευμονιόκοκκου στην Κύπρο σε υγιή παιδιά 6 - 36 μηνών
Authors: Ευσταθίου Ελισάβετ
Published: September 2021

Σκοπός της μελέτης ήταν να καταγραφεί η συχνότητα της ρινοφαρυγγικής φορείας του πνευμονιοκόκκου, το είδος των οροτύπων καθώς και το προφίλ της αντίστασης των απομονωθέντων στελεχών σε υγιή παιδιά 6-36 μηνών μετά την ευρεία χρήση των συζευγμένων πνευμονιοκοκκικών εμβολίων. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε το Μάιο του 2012 μέχρι το Νοέμβριο του 2013. Έγινε συλλογή ρινοφαρυγγικού επιχρίσματος από 1105 παιδιά που επελέγησαν μετά από στρωματοποιημένη τυχαία δειγματοληψία. Για το κάθε παιδί που συμμετείχε στη μελέτη γινόταν καταγραφή των δημογραφικών στοιχείων, της κατάστασης εμβολιασμού για το εμβόλιο του πνευμονιοκόκκου καθώς επίσης και πιθανών παραγόντων κινδύνου για ρινοφαρυγγική φορεία πνευμονιοκόκκου. Ακολούθησε έλεγχος της αντίστασης στα αντιβιοτικά και ταυτοποίηση των οροτύπων για τα στελέχη του πνευμονιοκόκκου που απομονώθηκαν. Η συχνότητα της ρινοφαρυγγικής φορείας ανευρέθηκε 25.3%. Από τα 1105 παιδιά που συμμετείχαν στη μελέτη 393 παιδιά έλαβαν έστω και μία δόση του PCV13 και 685 παιδιά έλαβαν μία δόση PCV10. Οι πιο συχνοί οροτύποι που ταυτοποιήθηκαν ήταν κατά σειρά συχνότητας: 23A (14.3%), 15A (8.9%), 6C (8.6%), 23B (7.5%), 19A (5.4%) and 15B (5%). Το ποσοστό των οροτύπων που δεν περιλαμβάνονται στα εμβόλια, των οροτύπων που ανήκουν στο PCV10 και των πρόσθετων οροτύπων που συμπεριλαμβάνονται στο PCV13 (3, 6A, 19A) ήταν 76.8%, 2.1% και 10.4% αντίστοιχα. Τα παιδιά που ήταν πλήρως ή μερικώς εμβολιασμένα με PCV13 είχαν 63% μικρότερη πιθανότητα να είναι ρινοφαρυγγικοί φορείς των πρόσθετων οροτύπων του PCV13 σε σχέση με τα παιδιά που ήταν πλήρως ή μερικώς εμβολιασμένα με το PCV10. Εντούτοις η πιθανότητα αυτή δεν βρέθηκε να είναι στατιστικά σημαντική (95%Cl=0.14-1.02, p=0.053). Τα υψηλότερα ποσοστά αντιβιοτικής αντοχής βρέθηκαν για την ερυθρομυκίνη (28.2%) και την πενικιλίνη (27.9%). Το ποσοστό των πολυανθεκτικών στελεχών ήταν 13.2%. Κυριότεροι πολυανθεκτικοί οροτύποι ήταν ο 24F (4/6), ο 15A (14/25) και ο 19A (6/15). Η συχνότητα της ρινοφαρυγγικής φορείας δεν παρουσίαζε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα παιδιά που εμβολιάστηκαν με PCV10 σε σχέση με αυτά που εμβολιάστηκαν με PCV13. Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη συχνότητα και η πολυανθεκτικότητα του οροτύπου 15 Α . Η συνεχής επιδημιολογική επιτήρηση των αλλαγών στη φορεία του πνευμονιοκόκκου είναι επιτακτική ανάγκη.
Η κλινική σημασία της απομόνωσης Aspergillus fumigatus σε ασθενείς με κυστική ίνωση
Authors: Νόνη Μαρία
Published: September 2021

Ο Aspergillus fumigatus εντοπίζεται συχνά στο αναπνευστικό σύστημα ασθενών με κυστική ίνωση. Ο σκοπός της έρευνάς μας ήταν να διερευνηθεί η συσχέτιση μεταξύ του χρόνιου αποικισμού με A. fumigatus και της αναπνευστικής λειτουργίας ασθενών με κυστική ίνωση. Για το σκοπό αυτό, σχεδιάστηκε μια μελέτη «ασθενών-μαρτύρων» με ασθενείς κυστικής ίνωσης οι οποίοι είχαν γεννηθεί μεταξύ 1989 και 2002. Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση του ιατρικού ιστορικού των ασθενών από τη χρονική στιγμή της διάγνωσης έως το Δεκέμβριο του 2013. Ως χρόνιος αποικισμός ορίστηκε η παρουσία δυο ή περισσότερων θετικών καλλιεργειών πτυέλων για A. fumigatus εντός του ίδιου έτους. Για κάθε έναν από τους χρονίως αποικισμένους με A. fumigatus ασθενείς, επιλέχθηκαν ως «μάρτυρες» τρεις ασθενείς οι οποίοι δεν είχαν αποικιστεί ποτέ με A. fumigatus, ήταν της ίδιας ηλικίας, του ιδίου φύλου και με το εύρος του έτους γέννησης να ορίζεται στα ± 3 έτη ως προς το έτος γέννησης του αντίστοιχου χρονίως αποικισμένου με A. fumigatus ασθενή. Ένα πλήθος δεδομένων συλλέχθηκαν και αναλύθηκαν προοπτικά. Η κύρια μεταβλητή έκβασης ήταν η διαφορά του βιαίως εκπνεόμενου όγκου στο πρώτο δευτερόλεπτο (FEV1), εκφραζόμενος ως ποσοστό επί της προβλεπόμενης τιμής μεταξύ των δυο ομάδων. Εφαρμόστηκαν μεικτά γραμμικά μοντέλα για την πραγματοποίηση διαχρονικών αναλύσεων προκειμένου να διερευνηθεί η συσχέτιση μεταξύ του χρόνιου αποικισμού με A. fumigatus και της αναπνευστικής λειτουργίας κατά τη διάρκεια μιας επταετούς περιόδου παρακολούθησης και να μελετηθεί η αναπνευστική λειτουργία τέσσερα χρόνια προ της χρονικής στιγμής εισόδου των ασθενών στη μελέτη (t0). Εντοπίστηκαν 20 ασθενείς με χρόνιο αποικισμό και επιλέχθηκαν αντίστοιχα 60 ασθενείς ως «μάρτυρες». Κατά τη διάρκεια της επταετούς περιόδου παρακολούθησης, εντοπίστηκε μια στατιστικώς σημαντική διαφορά στην αναπνευστική λειτουργία λαμβάνoντας υπόψη την παρουσία συγχυτικών παραγόντων (est=8,66, p=0,020). Τέσσερα χρόνια πριν τη χρονική στιγμή t0, o FEV1 αναφοράς ήταν η μόνη μεταβλητή η οποία συσχετιζόταν με την πορεία της αναπνευστικής λειτουργίας (est=0,64, p<0,001) και διέφερε σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεταξύ των δυο ομάδων (p=0,001). Συμπερασματικά, ο μειωμένος FEV1 αναφοράς φαίνεται πως αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη χρόνιου αποικισμού με A. fumigatus και, από την άλλη μεριά, ο χρόνιος αποικισμός πιθανόν να προκαλεί ταχύτερη επιδείνωση της αναπνευστικής λειτουργίας.
Ανατομική μελέτη των κρημνών διατιτρωσών κλάδων άνω και κάτω γλουτιαίων αγγείων
Authors: Γεωργαντοπούλου Ανθή-Αγγελική
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η χρήση ελεύθερων κρημνών SGAP και IGAP θεωρείται μία από τις δυσκολότερες τεχνικές στη μικροχειρουργική.Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να περιγράψει και να συγκρίνει την μικροαγγειακή ανατομία των δύο αυτών περιτονιοδερματικών κρημνών.Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 30 κρημνοί (15 SGAP και 15 IGAP) σε 22 φρέσκα πτώματα. Η ανάσπαση έγινε αρχικά υπό μορφή μυοδερματικού κρημνού, διατέμνοντας τα άνω ή κάτω γλουτιαία αγγεία στο επίπεδο του μείζονος ισχιακού τρήματος. Κατόπιν έγινε ανεύρεση όλων των perforators και παρασκευή του κυρίαρχου perforator έως το σημείο διατομής του αγγειακού μίσχου.Αποτελέσματα: Ο μέσος αριθμός perforators ήταν παρόμοιος στους δύο κρημνούς (επτά). Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο ολικό μήκος των αγγείων SGAP(9.8cm) και IGAP(13.36cm). Η διαφορά αυτή συσχετίζεται σημαντικά και οφείλεται στη διαφορά του ενδομυικού μήκους των αγγείων. Δε βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη διάμετρο άνω και κάτω γλουτιαίων αγγείων. Η ιερή περιτονία ανευρίσκεται και στους δύο κρημνούς αλλά με σημαντικές διαφορές ως προς το πάχος αυτής και το ποσό του λίπους εν τω βάθει αυτής. Το τυπικό περίπλοκο υπομυικό φλεβικό πλέγμα των κρημνών SGAP δεν απαντάται ποτέ στους κρημνούς IGAP. Πέντε άνω γλουτιαίοι κρημνοί βρέθηκαν να έχουν, στο κάτω ήμισυ, perforators από την κάτω γλουτιαία αρτηρία (κυρίαρχοι perforators σε δύο περιπτώσεις). Επίσης, αναφέρουμε μία ανατομική επικοινωνία άνω και κάτω γλουτιαίων αγγείων εν τω βάθει του απιοειδούς μυός και μία περίπτωση αθηρωμάτωσης της κάτω γλουτιαίας αρτηρίας.Συμπέρασμα: Η μελέτη μας συμβάλλει στην κατανόηση της ανατομίας των κρημνών SGAP και IGAP, που αποτελεί απαραίτητη προυπόθεση για την επιτυχή εφαρμογή τους στην κλινική πράξη.
Ιστική ανίχνευση των ευοδωτικών της μετάστασης δεικτών στο ορθοκολικό καρκίνωμα
Authors: Καπούλα Αντωνία
Published: September 2021

Το ορθοκολικό καρκίνωμα αποτελεί παγκοσμίως την τρίτη πιό συχνή μορφή καρκίνου.Πρόκειται για νόσο με πολυπαραγοντική αιτιοπαθογένεια και πολυσταδιακή εξέλιξη και κύριο προγνωστικό παράγοντα τη λεμφαδενική διασπορά. Τα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης είναιυψηλά στα πρώιμα στάδια, όμως πολλοί ασθενείς είτε παρουσιάζουν ήδη μεταστατική νόσο κατά τη διάγνωση, είτε θα παρουσιάσουν μεταστατικές εστίες σχετικά νωρίς, γεγονός που αποτελεί αρνητικό προγνωστικό παράγοντα. Ο σχεδιασμός πιό αποτελεσματικών θεραπευτικών επιλογών αποτελεί άμεση ανάγκη, γι’αυτό χρειάζεται πληρέστερη κατανόηση των μοριακών μηχανισμών που διέπουν την καρκινογένεση και τη μετάσταση. Στοχεύοντας στη διασάφηση του ρόλου της TΙΑΜ1 στο ορθοκολικό καρκίνωμα σχεδιάστηκε η παρούσα εργασία. Η TΙΑΜ1 πρωτεΐνη είναι παράγοντας ανταλλαγής νουκλεοτιδίων γουανίνης, με ρόλο στην ενεργοποίηση της Rac1 GTPάσης και του σηματοδοτικού μονοπατιού TΙΑΜ1-Rac1 που εμπλέκεται στην αναδιοργάνωση του κυτταροσκελετού, στην κυτταρική μετακίνηση και μετάσταση. Σκοπός της εργασίας είναι αφ’ ενός η συγκριτική ανοσοϊστοχημική μελέτη της έκφρασης της TΙΑΜ1 σε ιστολογικές τομές πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς ορθοκολικού αδενοκαρκινώματος, αφ’ ετέρου η μελέτη πιθανής συσχέτισης της έκφρασης αυτής με κλινικοπαθολογοανατομικούς παράγοντες, όπως φύλο, ηλικία, μέγεθος όγκου, στάδιο, βαθμός ιστολογικής κακοήθειας, αριθμός λεμφαδενικών μεταστάσεων και εντόπιση του όγκου. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν υπερέκφραση της ΤΙΑΜ1, σε επίπεδο πρωτοπαθούς εστίας και σε επίπεδο μεταστατικής λεμφαδενικής διήθησης, καθώς και στατιστική συσχέτιση της έκφρασης με το βαθμό διαφοροποίησης στις πρωτοπαθείς εστίες και το θήλυ φύλο, το μέγεθος του όγκου και την εντόπιση στο ορθοσιγμοειδές στις δευτεροπαθείς εντοπίσεις. Επιπλέο νμελέτες είναι απαραίτητες για να καθοριστεί η αξία του μορίου TΙΑΜ1 ως μοριακός δείκτης της εξέλιξης της νόσου, της πρόγνωσης, αλλά και της ανταπόκρισης στη θεραπεία.
Όψεις μεσολάβησης στη σύγχρονη τέχνη
Authors: Δραντάκη Χρύσα
Published: September 2021

Η ανάδειξη ενός καλλιτεχνικού έργου στην αγορά της τέχνης και του ίδιου του καλλιτέχνη στη σχέση του με το κοινό καθίστανται ιδιαίτερα σύνθετες διαδικασίες. Η δημιουργία δεν αφορά απλά στον ίδιο τον δημιουργό καθ’ εαυτόν, αλλά είναι κάτι πολύ ευρύτερο και πολύπλοκο. Για αυτόν τον λόγο, είναι ανάγκη να συνυπολογισθούν όλοι εκείνοι οι ενδιάμεσοι δρώντες που συμβάλλουν και συμπληρώνουν την ακολουθία καλλιτέχνη- έργου και κοινό- πρόσληψη. Πρόκειται για ένα πολυποίκιλο δίκτυο και μια αλυσίδα σχέσεων και πρωτοβουλιών, συγκεκριμένων παραγόντων, που απαρτίζουν τις λεγόμενες «άτυπες ακαδημίες», οι οποίοι μεσολαβούν, προβάλλοντας τους καλλιτέχνες και καθιερώνοντας τις καλλιτεχνικές αξίες στην αγορά και στους θεσμούς. Επομένως, η προβληματική της παρούσας εργασίας δεν είναι ούτε να εξετάσει μεμονωμένα τους δύο πόλους, καλλιτέχνη-έργο και κοινό-πρόσληψη, ούτε να ασκήσει κριτική στον καθένα από αυτούς, αλλά με την αρωγή της κοινωνιολογίας της μεσολάβησης, τη χρήση ποιοτικών μεθόδων της και την παροχή των πολλαπλών παραδειγμάτων, που αυτή προσφέρει, με μετα-κριτική, περιγραφική και πραγματιστική προσέγγιση να αποκρυπτογραφήσει τον μικροκοινωνιολογικό χώρο της σύγχρονης τέχνης και να ερμηνεύσει τον σύνθετο ρόλο αυτών των διαμεσολαβητών στον κόσμο της τέχνης. Οπότε, κρίνεται ουσιώδες με την κοινωνιολογική έρευνα να αναλυθεί το continuum, η συνέχεια δηλαδή, οι συσχετισμοί και οι αλληλεπιδράσεις της διαφαινόμενης τριαδικής σχέσης (έργο- κοινό- διαμεσολαβητές), η οποία ουσιαστικά καθορίζει και συν-δημιουργεί την καλλιτεχνική πραγματικότητα. Η ανάλυση του συγκεκριμένου παραδόξου της μεσολάβησης διερευνάται στην Ελλάδα, ειδικότερα δε στην Αθήνα, συγκριτικά προς τα πρότυπα της υπόλοιπης Ευρώπης, κατά τη διάρκεια της εικοσιπενταετίας 1990-2015, στο χώρο της σύγχρονης τέχνης. Εστιάζεται σε όψεις μεσολάβησης, και πιο συγκεκριμένα επιλέγοντας αυτές των γκαλεριστών και των συλλεκτών ως καθοριστικών στη διαμόρφωση της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής.
Διερεύνηση της επίδρασης του Crocus Sativus (κρόκου Κοζάνης) σε πειραματικό μοντέλο σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2
Authors: Κωνσταντόπουλος Παναγιώτης
Published: September 2021

Η μη αλκοολική λιπαρή ηπατική νόσο (NAFLD) είναι το αποτέλεσμα της συσσώρευσης αποθεμάτων λιπώδους ιστού στο ήπαρ και σχετίζεται με διαβήτη τύπου 2. Το Crocus sativus (σαφράν) είναι γνωστό για το αντιοξειδωτικό του και τα πιθανά υπογλυκαιμικά του αποτελέσματα. Ερευνήσαμε το ρόλο του Κρόκου Κοζάνης στην NAFLD σε διαβητικούς αρουραίους. Τριάντα ενήλικα αρσενικά αρουραίοι χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. (n = 10), που έλαβαν κανονική δίαιτα. (n = 10), που έλαβαν κανονική δίαιτα τροφής, 10% φρουκτόζη στο πόσιμο νερό τους και STZ (40 mg / kg σωματικού βάρους, ομάδα STZ-κρόκου (n = 10) ως ομάδα STZ και συμπληρώθηκαν με κρόκο (100 mg / kg / ημέρα), μετρώντας το μεταβολικό προφίλ και αξιολογήθηκε η ιστοπαθολογική εξέταση του ήπατος, η ομάδα STZ εμφάνισε τα υψηλότερα επίπεδα γλυκόζης στο τέλος του πειράματος (P <0,05 ), ενώ δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ της ομάδας ελέγχου και της ομάδας STZ-σαφράν (584 έναντι 213 mg / dl έναντι 209 mg / dl αντίστοιχα), ενώ η ομάδα STZ αποκάλυψε υψηλότερο ποσοστό στεάτωσης (5-33%) συγκριτικά με το άλλο δύο ομάδες (P <0,005).Ο Κρόκος Κοζάνης παρουσιάζει υπογλυκαιμικές και ηπατοπροστατευτικές δράσεις, αλλά απαιτούνται περαιτέρω μελέτες που θα φωτίζουν τους ακριβείς μηχανισμούς του τρόπου δράσης του σαφράν.
Μελέτη των μικροβιακών πληθυσμών που αποικίζουν τις ενδοπροσθέσεις των χοληφόρων που τοποτετήθηκαν ενδοσκοπικά σε ασθενείς με κακοήθεις και καλοήθεις παθήσεις
Authors: Μπασιούκας Πάρις
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η τοποθέτηση ενδοπροσθέσεων στα χοληφόρα αποτελεί πλέον μια καθιερωμένη μέθοδο για την αντιμετώπιση κακοήθων και καλοήθων παθήσεων των χοληφόρων. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μειονέκτημα των πλαστικών ενδοπροσθέσεων είναι η απόφραξη τους εξαιτίας του μικροβιακού αποικισμό τους.Μέθοδος: Σε διάστημα τριών ετών, 51 πλαστικές ενδοπροσθέσεις αφαιρέθηκαν από 42 ασθενείς. Είκοσι τρεις ενδοπροσθέσεις τοποθετήθηκαν για την αντιμετώπιση κακοήθων και 28 για καλοήθων παθήσεων. Το προς εξέταση υλικό ελήφθη βάσει συγκεκριμένου πρωτόκολλου και εστάλη άμεσα για καλλιέργεια.Αποτελέσματα: Σχεδόν όλες οι ενδοπροσθέσεις παρουσίασαν πολυμικροβιακή ανάπτυξη. Οι συχνότερα απομονωθέντες μικροοργανισμοί ήταν ο Enterococcus spp (74%),η E.coli (62%) και η Klebsiella spp (58%). Η E.coli αναπτύχθηκε συχνότερα σε καλοήθεις απ’ότι σε κακοήθεις παθήσεις (78% vs. 43%, p<0.05). Η Klebsiella spp, η Pseudomonas spp και η Candida spp απομονώθηκαν συχνότερα σε αποφραγμένες σε σχέση με τις μη αποφραγμένες ενδοπροσθέσεις, 68% vs. 37%, 22% vs. 0 και 40% vs. 6% αντίστοιχα (p<0.05). Η E.coli και η Pseudomonas spp παρουσίασαν 34% και 50% αντίσταση στις κινολόνες αντίστοιχα. Το 35% των εντεροβακτηροειδών εμφάνισαν υπερπαραγωγή της Amp-C. Τέλος, ο Enterococcus spp, η Klebsiella spp και η Pseudomonas spp δεν ανέπτυξαν υψηλές αντιστάσεις σε προωθημένα αντιβιοτικά.Συμπέρασμα: Τα συχνότερα απομονωθέντα βακτήρια σε πλαστικές ενδοπροσθέσεις ήταν κατά σειρά ο Enterococcus spp,η E.coli και η Klebsiella spp. Στις αποφραγμένες ενδοπροσθέσεις η Pseudomonas spp και η Candida spp πρέπει να υπολογίζονται στο σχεδιασμό της θεραπείας. Οι κινολόνες φαίνεται ότι δεν είναι πλέον επαρκείς στην αντιμετώπιση χολαγγειΐτιδας σε αποφραγμένες ενδοπροσθέσεις. Τέλος, σε ασθενείς υπό χημειοθεραπεία και σήψη σχετιζόμενη με απόφραξη των ενδοπροσθέσεων θα πρέπει να εξετάζεται η χρήση αντιμυκητιασικών και έναντι του εντερόκοκκου παραγόντων.
Γενετικοί παράγοντες στην παθογένεση των αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων
Authors: Παπαποστόλου Απόστολος
Published: September 2021

Ερευνήθηκε ο ρόλος των μονονουκλειτιδικών αλλαγών (SNPS) στο γονίδιο ALOX5AP και η πιθανότητα εμφάνισης ΑΕΕ στον Ελληνικό πληθυσμό. Με την μέθοδο HRMA εξετάσθηκε με αλληλούχηση ολόκληρη η κωδικοποιούσα περιοχή στα πέντε εξόνια καθώς και στις γειτονικές ιντρονικές περιοχές του γονιδίου. Στα δείγματα όπου κατά την διαδικασία HRMA έδειξαν πρότυπο διαφορετικό του φυσιολογικού ακολούθησε ανάλυση της πρωτοταγούς δομής για την εύρεση γενετικών αλλαγών με την μέθοδο της αλληλούχισης του DNA.Οι ασθενείς (213) κατηγοριοποιήθηκαν σύμφωνα με την κατάταξη TOAST. Μάρτυρες: 210 άτομα ιδίας ιθαγενείας, φύλου και ηλικίας, χωρίς ιστορικό ΑΕΕ και στεφανιαίας νόσου, μέση ηλικία 66 ετών.rs4769055: CA/ΑΑ, προστατευτικοί για την ανάπτυξη ΑΕΕ, από την στιγμή που οι φορείς έδειξαν 45% και 91,5% αντίστοιχα μικρότερη πιθανότητα κινδύνου για ΑΕΕ.rs202068154: C σε ετεροζυγωτία είτε σε ομοζυγωτία: 85% μικρότερη πιθανότητα για ανάπτυξη ΑΕΕ.rs3803277: CA/ΑΑ, 66% και 82%, μικρότερη πιθανότητα για ΑΕΕ από νόσο των μικρών αγγείων, παρά από οποιοδήποτε άλλον υπότυπο ΑΕΕ. Όλα τα ανωτέρω SNPs τοποθετούνται στις ιντρονικές περιοχές του γονιδίου και σύμφωνα με προγράμματα in silico ΕΧ_SKIP και HSF, επηρεάζουν το μάτισμα των εξονίων 1 και 2 του ALOX5AP.
Μελέτη της προγνωστικής σημασίας του δείκτη κυτταρικού πολλαπλασιασμού Ki-67 και της συσχέτισής του με την έκφραση του αποπτωτικού δείκτη p53, με την ανίχνευση οιστρογονικών υποδοχέων καθώς και με τον φαινότυπο στον πορογενή καρκίνο του μαστού
Authors: Καρανίκας Γεώργιος
Published: September 2021

Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη που περιλαμβάνει 306 συνεχόμενους ασθενείς, χειρουργημένους για Πορογενές Διηθητικό καρκίνο του μαστού.Μετρήσαμε τους ανοσοιστοχημικούς δείκτες Ki-67 (κυτταρικού πολλαπλασιασμού), p53 (αποπτωτικού), bcl-2 (αντιαποπτωτικού) και συγκρίναμε τα αποτελέσματα στατιστικά με τους δείκτες ER/PR, Her-2- neu, EGFR,στάδιο υποτροπή και επιβίωση.Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι στον υπό μελέτη πληθυσμό το Ki-67 είχε τιμή (έντονη πυρηνική χρώση) μεγαλύτερη από 20% (θετικότητα) στο 54,8%. Αντίστοιχα, το p53 στο 70,3% και το bcl-2 στο 72,6% (θετική χρώση).Ο δείκτης κυτταρικού πολλαπλασιασμού συσχετίζεται σημαντικά με φαινότυπο κακής βιολογικής συμπεριφοράς : Με όγκους που έχουν ER/PR(-), EGFR(-), χαμηλή διαφοροποίηση, θετικό Her-2-neu,τριπλά αρνητικούς όγκους, αλλά όχι με την επιβίωση ή την υποτροπή.Ο αποπτωτικός δείκτης p53 συσχετίστηκε σημαντικά μόνο με τους υψηλού βαθμού διαφοροποίησης όγκους (χαμηλό Grade).Ο αντιαποπτωτικός δείκτης bcl-2 συσχετίζεται σημαντικά με φαινότυπο καλής βιολογικής συμπεριφοράς: Με όγκους που έχουν ER/PR(+), EGFR(-), μικρότερο ποσοστό τριπλών αρνητικών όγκων, όγκους καλής διαφοροποίησης και πρωιμότερου σταδίου. Επιπλέον το bcl-2 συσχετίστηκε και με μικρότερη πιθανότητα υποτροπής, αλλά όχι με την συνολική επιβίωση.Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι : Η έκφραση των δεικτών Ki-67 και bcl-2 είναι χρήσιμη για την διαστρωμάτωση των ασθενών σε κακοήθη και καλοήθη βιολογική συμπεριφορά καθώς και στον ενδοκρινικό χειρισμό των ασθενών.
Επίδραση των γονιδιακών πολυμορφισμών C242T, A640G και A930G στο γονίδιο της P22PHOX υπομονάδας της NADPH - οξειδάσης και του γονιδιακού πολυμορφισμού -1607 1G/2G στον υποκινητή του γονιδίου της MATRIX metalloproteinase 1 (MMP-1) στον κίνδυνο εκδήλωσης οστεοαρθρίτιδας γόνατος στο ελληνικό πληθυσμό
Authors: Λεπέτσος Παναγιώτης
Published: September 2021

Introduction. Osteoarthritis (OA) is the most common form of arthritis with still unknownpathogenic etiology and considerable contribution of genetic factors. Recently,a new emerging role of oxidative stress in the pathology of OA has beenreported, lacking however elucidation of the underlying mechanism.Nicotinamide adenine dinucleotide phosphate (NADPH) oxidase being acomplex enzyme produced by chondrocytes, presents the major source ofreactive oxygen species (ROS) and main contributor of increased oxidativestress. One of the reasons of cartilage degradation in OA is enzymaticproteolysis of the extracellular matrix by metalloproteinases (MMPs). MMP-1,produced by chondrocytes and synovial cells, is a major proteinase of theMMPs family. The present study aims to evaluate the association of NADPHoxidase p22phox gene C242T, A640G and -A930G polymorphisms andMMP1 gene -1607 1G/2G polymorphism with primary knee OA in the Greekpopulation.Materials and MethodsOne hundred fifty five patients with primary symptomatic knee OA participatedin the study along with 139 matched controls. Genotypes were determinedusing polymerase chain reaction and restriction fragment lengthpolymorphism (PCR - RLFP) technique. Allelic and genotypic frequencieswere compared between both study groups.ResultsNo significant difference was detected for NADPH p22phox C242T andA640G polymorphisms (P>0.05). –A930G polymorphism was significantly associated with knee OA in the crude analysis (P= 0.018). The associationbetween –A930G polymorphism and knee OA disappeared when the resultswere adjusted for obesity (P= 0.078, OR: 0.54, 95%CI: 0.272-1.071). Therewas no significant association between MMP1 -1607 1G/2G polymorphismand knee OA, in crude analysis; however after multiple logistic regressionanalysis, 1G/2G was associated with reduced odds of knee OA by 75% inmales, compared to genotypes 1G/1G+2G/2G, adjusting for age and BMI(adjusted OR: 0.25, 95% CI: 0.069, 0.910, p-value=0.035). The interactionbetween all four polymorphisms was not significant.ConclusionsThe present study shows that NADPH oxidase p22phox gene C242T andA640G are not risk factors for knee OA susceptibility in the Greek population.–A930G and MMP1 -1607 1G/2G polymorphisms might contribute to knee OApathogenesis. Further studies are needed to give a global view of theimportance of this polymorphisms in the pathogenesis of OA.
Εκτίμηση της μεταβολής της ελαστικότητας των μεγάλων αρτηριών μετά από χορήγηση αντι- TNF παραγόντων σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα
Authors: Γράβος Αθανάσιος
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ) είναι μια χρόνια, συστηματική, φλεγμονώδης νόσος, η οποία σχετίζεται με αυξημένη καρδιαγγειακή θνησιμότητα. Η αορτική σκληρία είναι ένας ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης του καρδιαγγειακού κινδύνου. Σκοπός της μελέτης: Να μελετηθεί η επίδραση στην αορτική σκληρία ενός κλασσικού τροποποιητικού της νόσου φαρμάκου (DMARD, μεθοτρεξάτη) και ενός ειδικού αναστολέα του παράγοντα νέκρωσης όγκων (anti -TNF, Αdalimumab).Μέθοδοι: Στη μελέτη αρχικά συμπεριλήφθηκαν 130 ασθενείς. Τελικά μελετήθηκαν 36 ασθενείς (ηλικίας 60,08 ± 11,92 έτη) με ενεργό ρευματοειδή αρθρίτιδα (διάρκεια νόσου 6,22 ± 6,16 έτη), οι οποίοι έλαβαν η adalimumab± DMARDs (n = 18) ή μεθοτρεξάτη σε συνδυασμό με πρεδνιζολόνη (n = 18) για 12 εβδομάδες. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε αξιολόγηση της κλινικής τους κατάστασης και των δεικτών φλεγμονής, όπως η CRP και η ΤΚΕ, στην έναρξη της μελέτης και στο τέλος της περιόδου θεραπείας. Ο δείκτης DAS28 χρησιμοποιήθηκε ως μέτρο της ενεργότητας της νόσου. Η καρωτίδο-μηριαία ταχύτητα του σφυγμικού κύματος (PWV) χρησιμοποιήθηκε ως δείκτης της αορτικής σκληρίας. Οι ασθενείς που έλαβαν adalimumab κατηγοροποιήθηκαν περαιτέρω σε δύο υποομάδες ανάλογα με την ανταπόκριση στη θεραπεία (μείωση DAS28 > 1.2 ή < 1.2). Οι αλλαγές στην ενεργότητα της νόσου, στην αορτική σκληρία και στη φλεγμονώδη κατάσταση από την έναρξη της μελέτης στις 12 εβδομάδες στη συνέχεια συγκρίθηκαν μεταξύ των ομάδων και των υποομάδων.Αποτελέσματα: Η PWV μειώθηκε στους ασθενείς που έλαβαν adalimumab στις 12 εβδομάδες (από 8,2 ± 2 σε 7,0 ± 1,8 m/s, p <0,05) σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν μεθοτρεξάτη (από 8,9 ± 1.9 σε 8.4 ± 2.2 m/s, p = NS). Επιπλέον, σε σύγκριση με την αρχική τιμή, παρατηρήθηκε σημαντική μείωση του DAS28 στις 12 εβδομάδες μετά τη θεραπεία τόσο με το adalimumab όσο και με τη μεθοτρεξάτη. Η ευνοϊκή επίδραση του adalimumab στην αορτική σκληρία ήταν σταθερή και ανεξάρτητη από την ανταπόκριση στη θεραπεία (από 8,0 ± 2,0 σε 6,9 ± 1,9 m/s, p <0,05 για τους μη ανταποκριθέντες και από 8,3 ± 2,1 m/s σε 7,0 ± 1,8 m / s, p <0,05 για τους ανταποκριθέντες). Τέλος μια μη στατιστικά σημαντική μείωση παρατηρήθηκε στον AIx (δείκτης ενίσχυσης), στην ΤΚΕ και στη CRP και στις δύο ομάδες.Συμπεράσματα: Όσον αφορά την αορτική σκληρία, η χορήγηση adalimumab είχε ως αποτέλεσμα σημαντικά μεγαλύτερη μείωση της καρωτίδο-μηριαίας PWV κατά την περίοδο παρακολούθησης των 12 εβδομάδων, σε σύγκριση με τη θεραπεία με μεθοτρεξάτη. Η ευνοϊκή επίδραση του adalimumab παρέμεινε, ανεξάρτητα από την ανταπόκριση στη θεραπεία. Το εύρημα αυτό μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα που θεωρείται ότι διατρέχουν αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο.
Παραγωγή και χαρακτηρισμός βιοεμπνευσμένων υλικών σε βακτήρια
Authors: Πριγκηπάκη Αριάδνη
Published: September 2021

Οι ινώδεις πρωτεΐνες αποτελούν τα δομικά στοιχεία πολλών βιολογικών ιστών και φυσικών υλικών όπως το μαλλί και το μετάξι. Τέτοιες ινώδεις πρωτεΐνες έχουν ενδιαφέρουσες μηχανικές και ελαστικές ιδιότητες και όλο και περισσότερο χρησιμεύουν ως μοντέλα για το σχεδιασμό νέων βιουλικών, όπως τα τεχνητά ικριώματα. Τα ικριώματα αυτά χρησιμοποιούνται για εφαρμογές μηχανικής ιστών, αφού έχει παρατηρηθεί ότι μπορούν να επάγουν την προσκόλληση, τον πολλαπλασιασμό και τη διαφοροποίηση των κυττάρων. Μια υποκατηγορία ινωδών πρωτεϊνών χρησιμοποιείται από ιούς σαν όργανα προσκόλλησης στα κύτταρα. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι οκταπεπτίδια που αντιστοιχούν σε ακολουθίες του μίσχου αυτοοργανώνονται σε ινίδια τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν ικριώματα για εναπόθεση αλάτων ασβεστίου. Στην παρούσα εργασία επικεντρωθήκαμε στην full length πρωτεΐνη που αντιστοιχεί στην επικράτεια του μίσχου του αδενοϊού. Το πρώτο μέρος της διατριβής εστιάζεται στην έκφραση και το δομικό χαρακτηρισμό της ετερόλογης πρωτεΐνης που περιλαμβάνει τα αμινοξέα 61 - 392, ενώ το δεύτερο μέρος της εργασίας αναφέρεται στην επεξεργασία της πρωτεΐνης με ακτινοβολία UV (Excimer KrF Laser, λ = 248nm). Κατόπιν διερευνήθηκαν τα μορφολογικά χαρακτηριστικά των δομών που προέκυψαν από την φωτοαποδόμηση και οι φωτοχημικές αλλαγές τις οποίες έχουν υποστεί τα πρωτεϊνικά υποστρώματα στις περιοχές ακτινοβόλησης σε σχέση με τις μη ακτινοβολημένες, οι οποίες αξιολογούνται με τη μέθοδο LIF (Laser Induced Fluorescence). Καταληκτικά μελετήθηκε η δυνατότητα καλλιέργειας ινοβλαστών στις ακτινοβολημένες περιοχές και κατά πόσο αυτές αποτελούν προσφιλές περιβάλλον για την ανάπτυξη και επιβίωση κυττάρων σε σύγκριση με τις μη ακτινοβολημένες. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα ικριώματα τα οποία προέκυψαν αποτελούν μια ιδανικήλύση για εφαρμογές "cell patterning" καθώς τα κύτταρα δείχνουν μια φανερή προτίμηση για προσκόλληση και πολλαπλασιασμό στις ακτινοβολημένες περιοχές σε σχέση με τις μη ακτινοβολημένες, ενώ η μέθοδος η οποία προτείνεται αποτελεί μια γρήγορη και οικονομική εναλλακτική σε σύγκριση με τις συμβατικές μεθόδους κατασκευής ικριωμάτων.
Συγκριτική μελέτη εκκρινόμενων πρωτεϊνών από μια φυσιολογική και καρκινικές κυτταρικές σειρές του τραχήλου της μήτρας για την ανάδειξη καρκινικών βιοδεικτών
Authors: Κοντοστάθη Γεωργία
Published: September 2021

Κατά την καρκινογένεση, τα καρκινικά κύτταρα παράγουν εκκριτώματα με διαφορετικά ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά. Σκοπός της εργασίας ήταν η ανακάλυψη βιολογικών διαδικασιών που εμπλέκονται στην καρκινογένεση του τραχήλου της μήτρας, και πιθανών βιοδεικτών με την πρωτεωμική ανάλυση τεσσάρων αντιπροσωπευτικών κυτταρικών σειρών του τραχήλου της μήτρας: τη SiHa (HPV16+), τη HeLa (HPV18+), τη C33A (HPV-), και την HCK1T (φυσιολογική). Xρησιμοποιήθηκαν 2 πρωτεωμικές προσεγγίσεις για την επίτευξη του παραπάνω στόχου 1) Δισδιάστατη ηλεκτροφόρηση συζευγμένη με φασματομετρία μάζας (2DE-MALDI TOF-MS) και 2) Υγρή χρωματογραφία συζευγμένη με φασματομετρία μάζας (LC-MS/MS). Η πρωτεωμική ανάλυση απέδωσε νέες πληροφορίες (πρωτεΐνες-στόχοι) για τον μοριακό χαρακτηρισμό του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας (π.χ beta ig-h3, PRDX2, SOD2, FUCA1, ADAM10, CATD). Ακολούθησε μια ολοκληρωμένη βιοπληροφορική ανάλυση και για τις 2 μεθοδολογίες η οποία απέδωσε απορρυθμισμένα βιολογικά μονοπάτια (π.χ. «Επαγωγή αντιοξειδωτικών πρωτεϊνών μέσω του μεταγραφικού παράγοντα NRF2» και «Καταστολή μεταλλοπρωτεϊνασών»). Τα αποτελέσματα της βιοπληροφορικής ανάλυσης καθώς και περαιτέρω πρωτεΐνες-στόχοι επιβεβαιώθηκαν με ανοσολογικές, ενζυμικές μεθόδους καθώς και τη μέθοδο υψηλής ευαισθησίας MRM (πχ ΤΙΜP1, CATD κτλ). Συμπερασματικά, αναγνωρίστηκαν εκκρινόμενες πρωτεΐνες οι οποίες μπορεί να είναι πιθανοί βιοδείκτες ή θεραπευτικοί στόχοι.
Ανατομικά προβλήματα της χρόνιας επιφυσιολίσθησης της άνω μηριαίας επίφυσης
Authors: Πάλλης Δημήτριος
Published: September 2021

Για το πρόβλημα της χρόνιας επιφυσιολίσθησης, ο ερευνητής χρησιμοποίησε δύο πηγές για το υλικό α) από ανθρώπινα πτώματα και β) από ασθενείς που χειρουργήθηκαν κατά τα έτη 2012 έως 2017.Μελετήθηκαν συνολικά 18 ανθρώπινα πτώματα εκ των οποίων οι 11 ήταν άνδρες και οι 7 ήταν γυναίκες. Επίσης 3 ανθρώπινα πτώματα παρουσίασαν επιφυσιολίσθηση του ισχίου. Οι χειρουργημένοι ασθενείς ήταν 14, εκ των οποίων 5 άνδρες και 9 γυναίκες. Η παρούσα έρευνα αναδεικνύει τα ανατομικά προβλήματα που προκύπτουν με την χρόνια επιφυσιολίσθηση του ισχίου. Η ανατομική έρευνα συνεχίζεται για την χρόνια επιφυσιολίσθηση σε όλη την ιατρική κοινότητα.
Essays in the formation of coalitions in the presence of multilateral externalities
Authors: Χατζηγιατρουδάκης Ιωάννης
Published: September 2021

Η διατριβή αυτή εξετάζει ένα σύνολο οικονομικών δρώντων (περιφέρειες ή χώρες) που επιλέγουν αν θα συνεργαστούν όταν το κίνητρο για τον σχηματισμό συνασπισμών προέρχεται από την αξιοποίηση των εξωτερικοτήτων.Το πρώτο κεφάλαιο επικεντρώνεται στο σχηματισμό ενός συνασπισμού όταν μη αρνητικές εξωτερικοτήτες προκύπτουν από διακριτά έργα, όπως για παράδειγμα έργα υποδομών. Με βάση τους Burbidge et al. (1997), οι περιφέρειες μοιράζονται τα οφέλη της συνεργασίας τους υιοθετώντας τη συμμετρική λύση διαπραγμάτευσης Nash. Προκύπτει ότι είναι πιθανό να επιχορηγηθεί η συμμετοχή ορισμένων μελών και ότι για να συμμετέχουν όλες οι περιφέρειες σε έναν συνασπισμό, τα κέρδη από την πλήρη συνεργασία πρέπει να είναι αρκετά υψηλά. Επίσης η επιλογή των έργων που αναλαμβάνουν οι περιφέρειες όταν συνεργάζονται, εξαρτάται και από τα τοπικά τους οφέλη. Η πρακτική αυτή είναι εν μέρει σύμφωνη με την ιδέα πως όταν οι περιφέρειες συντονίζουν τις ενέργειες τους, η απόφαση σχετικά με το ποια έργα που χρηματοδοτούνται δεν ανταποκρίνεται στις τοπικές προτιμήσεις.Το δεύτερο κεφάλαιο της διατριβής εξετάζει τις συνθήκες υπό τις οποίες οι χώρες σχηματίζουν συμμαχίες ή υπογράφουν συμφωνίες, όπως διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις περιβαλλοντικές εξωτερικότητες, που προκύπτουν από την οικονομική δραστηριότητα. Η ανάλυση του προηγούμενου κεφαλαίου επεκτείνεται ώστε να ληφθούν υπόψη αρνητικές ή ακόμη και μικτές εξωτερικότητες και εστιάζει στις δομές συνασπισμών που έχουν την δ-core ιδιότητα. Γίνεται σύγκριση του κανόνα, με τον οποίο οι χώρες μοιράζονται τα οφέλη που παρουσιάστηκε στο πρώτο κεφάλαιο, με τον optimal sharing κανόνα. Ανεξάρτητα από το ποιον από τους δύο ανωτέρω κανόνες υιοθετούν οι χώρες, διαπιστώνεται πως όταν σε μια οικονομία οι αποδόσεις της πλήρους συνεργασίας είναι στο δ-core, τότε δεν είναι απαραίτητα και στο γ-core.
Μελέτη διεπιφανειών οξειδίων με οργανικούς και ανόργανους ημιαγωγούς με φασματοσκοπίες φωτοηλεκτρονίων
Authors: Σκουλατάκης Γεώργιος
Published: September 2021

Τα transistor και οι οργανικές φωτοβολταϊκές διατάξεις αποτελούν τομείς που προσελκύουν ιδιαίτερα το επιστημονικό και ερευνητικό ενδιαφέρον. Η μείωση των διαστάσεων στα transistor MOSFET όπως επίσης η δημιουργία οργανικών φωτοβολταϊκων διατάξεων με υψηλή απόδοση αποτελούν στόχους που εάν επιτευχθούν θα αλλάξουν ριζικά πολλούς τομείς της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Στα πλαίσια της διδακτορικής διατριβής μελετήθηκαν διεπιφάνειες οξειδίων με οργανικούς και ανόργανους ημιαγωγούς που αποτελούν τμήμα δομών MOS και οργανικών φωτοβολταϊκών διατάξεων.Στο πρώτο μέρος μελετήθηκαν, χρησιμοποιώντας φασματοσκοπία φωτοηλεκτρονίων από ακτίνες-X (XPS), οι διεπιφάνειες που σχηματίζονται μεταξύ υμενίων υψηλής διηλεκτρικής σταθεράς (Al2O3 και HfO2) με το γερμάνιο καθώς και δομών με ενδιάμεσο στρώμα αδρανοποίησης. Συγκεκριμένα, προσδιορίστηκε η στοιχειομετρία, το πάχος των υμενίων, η ηλεκτρονιακή δομή και διερευνήθηκε η πιθανή αλληλεπίδραση μεταξύ των υμενίων καθώς και με το υπόστρωμα Ge. Τα υμένια αναπτύχθηκαν με την τεχνική εναπόθεσης ατομικού στρώματος (ALD) για δύο διαφορετικά πάχη (5nm και 10nm) πάνω σε Ge και σε διαφορετικές θερμοκρασίες εναπόθεσης. Επίσης, μελετήθηκε η δημιουργία και η ελεγχόμενη ανάπτυξη, σταθερού και στοιχειομετρικού GeO2 (ως στρώμα αδρανοποίησης) μέσω της έκθεση των υποστρωμάτων σε ψυχρό πλάσμα Ο2. Παρατηρήθηκε ο σχηματισμός διακριτών διεπιφανειών, χωρίς δημιουργία ενδιάμεσου διεπιφανειακού οξειδίου. Το παρασκευασθέν, με πλάσμα O2, GeO2 έφτασε σε πάχος ~3.3nm παραμένοντας σταθερό κατά την έκθεσή του στην ατμόσφαιρα.Το δεύτερο μέρος της Διδακτορικής αυτής Διατριβής περιλάμβανε το χαρακτηρισμό (χημική και ηλεκτρονικής δομή) με φασματοσκοπίες φωτοηλεκτρονίων από ακτίνες-Χ και υπεριώδη ακτινοβολία (XPS και UPS) διεπιφανειών που σχηματίστηκαν ex-situ με εναπόθεση μέσω περιστροφής (spin coating) και in-situ με θερμική εξάχνωση του οργανικού ημιαγωγού PCBM σε διάφορα υποστρώματα οξειδίων (ITO, AZO και Ba(OH)2). Δεν παρατηρήθηκε αλληλεπίδραση μεταξύ του οργανικού ημιαγωγού και των υποστρωμάτων ενώ υπολογίστηκε η τιμή του διεπιφανειακού διπόλου που σχηματίζεται καθώς και το φράγμα έκχυσης των οπών για κάθε μία από τις διεπιφάνειες. Παρατηρήθηκε η κάμψη των ενεργειακών ζωνών του οργανικού ημιαγωγού PCBM στα πρώτα στάδια της απόθεσης και μέχρι το σχηματισμό περίπου ενός μονοστρώματος. Σε όλες τις υπό μελέτη περιπτώσεις παρατηρήθηκε η ύπαρξη καταστάσεων (gap states) μεταξύ του HOMO του PCBM και του επιπέδου Fermi ενώ η θεωρία της ακέραιας μεταφοράς φορτίου (ICT model) είναι εφαρμόσιμη με αποτέλεσμα το ‘καρφίτσωμα’ του επιπέδου Fermi σε συγκεκριμένη τιμή. Τα αποτελέσματα αυτά μπορούν να εξηγήσουν την υψηλότερη απόδοση σε φωτοβολταϊκές διατάξεις που προκύπτουν με την εισαγωγή ενός φθηνού και εύκολα επεξεργάσιμου στρώματος όπως είναι το Ba(OH)2 η οποία βασίζεται στη δημιουργία διεπιφανειακού διπόλου σε συνδυασμό με την παγίδευσης των οπών, εξαιτίας του μεγάλου φράγματος έκχυσης των οπών.
Plasma enhanced chemical vapor deposition of silicon thin films and materials characterization
Authors: Αλεξίου Ιωάννης
Published: September 2021

Το άμορφο (a-Si:H) καθώς και το μικροκρυσταλλικό (μc-Si:H) υδρογονωμένο πυρίτιο, προσελκύουν το ερευνητικό ενδιαφέρον τις τελευταίες δεκαετίες εξαιτίας της εφαρμογής τους σε οπτοηλεκτρονικές διατάξεις (π.χ. αισθητήρες, φωτοβολταïκά κελιά λεπτών υμενίων, TFT’s κτλ.). Η τεχνική η οποία χρησιμοποιείται ευρέως για την παραγωγή τους, είναι η χημική εναπόθεση ατμών υποβοηθούμενη με πλάσμα (PECVD) χωρητικά συζευγμένων εκκενώσεων SiH4/H2. Το βασικό πρόβλημα της συγκεκριμένης τεχνικής εντοπίζεται στους χαμηλούς ρυθμούς εναπόθεσης που παρουσιάζονται. Ωστόσο, η μεταβολή των παραμέτρων της διεργασίας οδηγεί στην εναπόθεση υλικών διαφορετικών ιδιοτήτων με διαφορετικούς χρόνους εναπόθεσης. Επιπλέον, η μεταβολή των παραμέτρων μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό νάνο- και μίκρο-σωματιδίων, ο οποίος μπορεί να είναι είτε ευεργετικός ή επιβλαβής για τη διεργασία και το υλικό ανάλογα με την εφαρμογή. Στόχος της παρούσας διατριβής, είναι η μελέτη της επίδρασης των διαφόρων παραμέτρων της διεργασίας στη δημιουργία σωματιδίων, στο ρυθμό εναπόθεσης και στις ιδιότητες των υλικών. Ο βασικός στόχος είναι ο προσδιορισμός των κατάλληλων παραμέτρων που πληρούν τα παρακάτω: (α) υψηλούς ρυθμούς εναπόθεσης μc-Si:H, (β) ιδιότητες και κρυσταλλικότητα των υλικών κατάλληλες για την εφαρμογή σε φωτοβολταϊκές διατάξεις και (γ) έλεγχο της δημιουργίας των σωματιδίων. Για την επίτευξη των παραπάνω, εναποτέθηκαν υλικά υπό διαφορετικές συνθήκες και μελετήθηκαν με τη βοήθεια διαφόρων διαγνωστικών πλάσματος, μεθόδων χαρακτηρισμού επιφανειών και θεωρητικής ανάλυσης της αέριας φάσης πλάσματος.Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, η μεταβολή των παραμέτρων της διεργασίας οδήγησε σε υλικά υψηλής κρυσταλλικότητας με σχετικά υψηλούς ρυθμούς εναπόθεσης. Επιπλέον, τα διάφορα στάδια της δημιουργίας των σωματιδίων αποτυπώθηκαν πλήρως μέσα από την χρονική καταγραφή του δυναμικού αυτοπόλωσης (Vdc) και της οπτικής φασματοσκοπίας εκπομπής (OES), ενώ οι διάφορες παράμετροι της διεργασίας (συνολική πίεση και θερμοκρασία) επηρεάζουν σημαντικά τη δημιουργία των σωματιδίων. Τέλος, αποδείχτηκε πως η παλμική εναπόθεση μπορεί να χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για την καταστολή ή/και τον έλεγχο της δημιουργίας των σωματιδίων.
Πειραματική πρόκληση δυσπλαστικών αλλοιώσεων στη στοματική κοιλότητα ζωϊκών προτύπων και μελέτη της ανταπόκρισής τους σε τοπική θεραπεία
Authors: Γκουλιώνη Βασιλική
Published: September 2021

Ο σκοπός της εργασίας μας ήταν η μελέτη της εν δυνάμει αποτελεσματικότητας του ανοσοτροποποιητικού παράγοντα Ιμικουιμόδη όταν εφαρμόζεται σε δυσπλαστικές αλλοιώσεις του στοματικού βλεννογόνου. Η δυσπλασία κατέχει σημαντική θέση στο πεδίο της χημειοπροφύλαξης ενάντια στον καρκίνο, καθώς αποτελεί μία προκαρκινωματώδη αλλοίωση, η οποία είναι : ΄΄ ένας μορφολογικά τροποποιημένος ιστός στον οποίο ο καρκίνος είναι πιο πιθανόν να συμβεί, σε σχέση με τους φαινομενικά υγιείς περιβάλλοντες ιστούς΄΄. Η μελέτη χημειοθεραπευτικών παραγόντων που θα μπορούσαν να αναστείλουν την εξαλλαγή των δυσπλαστικών αλλοιώσεων ή και να προκαλέσουν την υποστροφή τους αποτελεί ένα ιδιαίτερα ενεργό πεδίο έρευνας. Στο στοματικό βλεννογόνο, από τους παράγοντες που έχουν ως τώρα δοκιμαστεί, κανείς δεν έχει καθιερωθεί. Η εργασία μας είναι πρωτότυπη, καθώς για πρώτη φορά εφαρμόστηκε πειραματικά η Ιμικουιμόδη σε δυσπλασία του στοματικού βλεννογόνου. Στο πείραμά μας χρησιμοποιήθηκαν 36 άρρενες επίμυες Wistar rat. Στο βλεννογόνο της αριστερής παρειάς τους εφαρμόστηκε η καρκινογόνος ουσία DMBA για 8 εβδομάδες, με αποτέλεσμα την εμφάνιση δυσπλασίας, η οποία επιβεβαιώθηκε ιστολογικά. Στη συνέχεια, στους 25 εξ αυτών εφαρμόστηκε στην περιοχή της δυσπλασίας η Ιμικουιμόδη, 1 απεβίωσε λόγω ανάπτυξης ευμεγέθους εξωφυτικού όγκου και 10 χρησιμοποιήθηκαν ως control group και δεν έλαβαν θεραπεία. Η ιστολογική εξέταση των δειγμάτων που έλαβαν θεραπεία έδειξε υποστροφή της δυσπλασίας σε υπερπλασία σε όλες τις περιπτώσεις. Σε μία πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση ένα καλά διαφοροποιημένο πλακώδες καρκίνωμα αναπτύχθηκε μετά την εφαρμογή του DMBA. Μετά την εφαρμογή της Ιμικουιμόδης παρατηρήθηκε μία πιο καλοήθης μορφή, ισοδύναμη με πλακώδες θήλωμα. Στο control group η τελική βιοψία μετά το τέλος του πειράματος ανέδειξε ξανά την παρουσία ήπιας προς μέτριας δυσπλασίας. Δεν επήλθε δηλαδή αυτόματη υποστροφή των δυσπλαστικών αλλοιώσεων. Η στατιστική ανάλυση με τη μέθοδο του Χ2 έδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0,001) ανάμεσα στην ομάδα των πειραματόζωων που έλαβαν θεραπεία και στο control group Τα αποτελέσματα μας λοιπόν υποδεικνύουν ότι η Ιμικουιμόδη μπορεί πραγματικά να είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση των δυσπλαστικών αλλοιώσεων του στοματικού βλεννογόνου, και κατ’ αυτόν τον τρόπο να αναστείλει τη διαδικασία της καρκινογένεσης.