Εκτίμηση της καρδιακής βλάβης μετά από καρωτιδική ενδαρτηρεκτομή ή ενδοαγγειακή καρωτιδική αγγειοπλαστική για συμπτωματική στένωση καρωτιδικού διχασμού
Authors: Γαλύφος Γεώργιος 
Published: September 2021

Σκοπός της μελέτης: Η καρωτιδική νόσος αποτελεί χρόνια νόσο, με υψηλό επιπολασμό και θνητότητα. Κλινικά εκδηλώνεται ως χρόνια ισχαιμική εγκεφαλοπάθεια ή ως οξέα εγκεφαλικά αγγειακά επεισόδια. Σε μεγάλο ποσοστό συνυπάρχει και με στεφανιαία νόσο. Σήμερα υπάρχουν δύο παρεμβατικές μέθοδοι για την αντιμετώπισή της, η ανοικτή ενδαρτηρεκτομή καρωτίδας (carotid endarterectomy - CEA) και η ενδαγγειακή αγγειοπλαστική με τοποθέτηση stent (carotid angioplasty with stenting - CAS). Σκοπός της έρευνάς μας είναι η αξιολόγηση της περιεγχειρητικής καρδιακής βλάβης στις δύο αυτές μεθόδους και η σύγκριση των αποτελεσμάτων ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες καρδιακού κινδύνου.Υλικά και Μεθοδολογία: 162 ασθενείς υποβλήθηκαν σε CEA και 18 ασθενείς σε CAS. Όλοι οι ασθενείς είχαν στεφανιαία νόσο. Χρησιμοποιήθηκαν προοπτικά τόσο τα κριτήρια της μελέτης SAPPHIRE (Stenting and Angioplasty with Protection in Patients at High Risk for Endarterectomy trial) για την ταξινόμηση των ασθενών σε ομάδες χαμηλού και υψηλού χειρουργικού κινδύνου, όσο και ο κλινικός δείκτης VSG-RCI (Vascular Surgery Group Cardiac Risk Index), το υπερηχοτομογράφημα κόπωσης με δοβουταμίνη και η στεφανιογραφία, για την ταξινόμηση των ασθενών σε ομάδες καρδιακού κινδύνου. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη καρδιολογική εκτίμηση προεγχειρητικά. Μέτρηση της καρδιακής τροπονίνης Ι (cTnI) έγινε προεγχειρητικά και την 1η, 3η και 7η ημέρα μετεγχειρητικά. Μετεγχειρητικές τιμές cTnI μεταξύ 0,05 και 0,5 ng/ml ορίστηκαν ως μυοκαρδιακή ισχαιμία και τιμές πάνω από 0,5 ng/ml ως έμφραγμα του μυοκαρδίου.Αποτελέσματα: Στη CEA σημειώθηκε θνητότητα 0,6%, ποσοστό εγκεφαλικών επεισοδίων 0%, ποσοστό ασυμπτωματικών καρδιακών συμβαμάτων 14%, ποσοστό συμπτωματικών εμφραγμάτων μυοκαρδίου 0%. Στη CAS σημειώθηκε θνητότητα 0%, ποσοστό εγκεφαλικών επεισοδίων 0% και ποσοστό καρδιακών συμβαμάτων 0%. Όλοι οι ασθενείς με αυξημένη cTnI ήταν ασυμπτωματικοί. Και στις δύο σειρές, όλοι οι ασθενείς αύξησαν την τροπονίνη μετεγχειρητικά ανεξαρτήτως της εμφάνισης καρδιακής βλάβης. Οι ασθενείς με CEA αύξησαν περισσότερο από τους ασθενείς με CAS την τροπονίνη και εμφάνισαν περισσότερα καρδιακά συμβάματα. Δεν υπήρχε στατιστική διαφορά μεταξύ των τιμών τροπονίνης στους ασθενείς με CEA, ανάμεσα στην ομάδα χαμηλού και υψηλού χειρουργικού κινδύνου. Οι ασθενείς χαμηλού και μέσου καρδιακού κινδύνου με βάση το VSG-RCI και το υπερηχοτομογράφημα κόπωσης παρουσίασαν υψηλότερες αυξήσεις cTnI μετεγχειρητικά και τα περισσότερα καρδιακά συμβάματα. Δεν υπήρχε διαφορά στις τιμές τροπονίνης ανάμεσα στις ομάδες ίδου καρδιακού κινδύνου μεταξύ των πρωτοκόλλων ταξινόμησης σε ασθενείς χωρίς καρδιακή βλάβη.Συμπεράσματα: Οι στεφανιαίοι ασθενείς, ανεξαρτήτως χειρουργικού κινδύνου, αυξάνουν την τροπονίνη και παρουσιάζουν κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής βλάβης, τόσο μετά από CEA όσο και μετά από CAS. Οι ασθενείς υψηλού καρδιακού κινδύνου δεν παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης περιεγχειρητικής καρδιακής βλάβης. Ένα πρωτόκολλο καθιερωμένης μέτρησης της τροπονίνης είναι αναγκαίο να εφαρμοστεί μετά από CEA και CAS, με σκοπό την ανίχνευση της σιωπηλής καρδιακής βλάβης. Μεγαλύτερες μελέτες χρειάζονται για την επαλήθευση των αποτελεσμάτων της έρευνάς μας.