Η επίδραση ενός προγράμματος λειτουργικής προπόνησης στον κινητικό συντονισμό εφήβων με και χωρίς άτυπη αναπτυξιακή διαταραχή του κινητικού συντονισμού
Authors: Μοναστηρίδη Σοφία 
Published: November 2021

Η αναπτυξιακή διαταραχή του κινητικού συντονισμού είναι μια νευρο-αναπτυξιακή διαταραχή, η οποία επηρεάζει, αρνητικά, τις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής των εφήβων. Κύριος σκοπός της έρευνας (μελέτη 3) ήταν να διερευνήσει την επίδραση ενός προγράμματος λειτουργικής προπόνησης με έμφαση στη σταθεροποίηση του πυρήνα, στη βελτίωση της κινητικής απόδοσης, δεικτών της φυσικής κατάστασης που σχετίζονται με την υγεία, της εβδομαδιαίας συμμετοχής σε φυσική δραστηριότητα και της ποιότητας ζωής από πλευράς υγείας, σε έφηβους/ες με και χωρίς κινητικές δυσκολίες. Δευτερεύοντες σκοποί ήταν, η ανίχνευση του ποσοστού εμφάνισης των κινητικών δυσκολιών στους εφήβους (μελέτη 1) και η σύγκριση των εφήβων με και χωρίς κινητικές δυσκολίες σε όλες τις εξαρτημένες μεταβλητές πριν την εφαρμογή της παρέμβασης (μελέτη 2). 92 έφηβοι/ες (μο ηλικίας 12,64 ετών και τα 0,65), συμμετείχαν στην έρευνα. Σύμφωνα με την κατάταξη στην κινητική δοκιμασία MABC-2 δημιουργήθηκαν 2 πειραματικές ομάδες: α) έφηβοι/ες με κινητικές δυσκολίες (Ν=8) και β) έφηβοι με τυπική ανάπτυξη (Ν=29), οι οποίες συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα λειτουργικής προπόνησης με έμφαση στη σταθεροποίηση του πυρήνα, διάρκειας 12 εβδομάδων (3 συνεδρίες/εβδομάδα) και 2 ομάδες ελέγχου: α) έφηβοι με κινητικές δυσκολίες (Ν=16) και β) έφηβοι με τυπική ανάπτυξη (Ν=39), αντίστοιχα. Η δύναμη καιη αντοχή των κοιλιακών μυών και των καμπτήρων του ισχίου, η ευλυγισία των οπίσθιων μηριαίων, ο δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ), η εβδομαδιαία συμμετοχή σε φυσική δραστηριότητα και η ποιότητα ζωής από πλευράς υγείας αξιολογήθηκαν πριν και μετάτην παρέμβαση εκτός από την κινητική απόδοση και την ισορροπία, οι οποίες αξιολογήθηκαν μόνο για τις ομάδες με κινητικές δυσκολίες. Για τον έλεγχο επίδρασης της διατήρησης των προσαρμογών 3 εβδομάδες μετά το τέλος της παρέμβασης, οι 2 πειραματικές ομάδες αξιολογήθηκαν στους προαναφερόμενους δείκτες της φυσικής κατάστασης, ενώ η πειραματική ομάδα των εφήβων με κινητικές δυσκολίες αξιολογήθηκε επιπλέον στην κινητική απόδοση και την ισορροπία. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, από τους 92 έφηβους/ες του αρχικού δείγματος οι 24 εμφάνισαν κινητικές δυσκολίες (25,8%), ενώ οι 68 είχαν τυπική ανάπτυξη. Από τις δύο ομάδες φάνηκε ότι, οι έφηβοι/ες με κινητικές δυσκολίες διέφεραν στατιστικά σημαντικά, στην ικανότητα της ισορροπίας και στη δύναμη των κοιλιακών, ενώ δεν βρέθηκε καμία στατιστικά σημαντική διαφορά στην ευλυγισία, στο δείκτη μάζας σώματος, στην εβδομαδιαία φυσική δραστηριότητα και στην ποιότητα ζωής από πλευράς υγείας μεταξύ των δύο ομάδων. Το πρόγραμμα παρέμβασης επίδρασε στη βελτίωση της κινητικής απόδοσης, στην ισορροπία, στη δύναμη των κοιλιακών μυών, ενώ βελτιώθηκαν οι περισσότερες από τις διαστάσεις που αφορούσαν την ποιότητας ζωής από πλευράς υγείας, στις πειραματικές ομάδες των εφήβων με και χωρίς κινητικές δυσκολίες. Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές επιδράσεις στη φυσική δραστηριότητα, στην ευλυγισία και στονΔΜΣ. Συμπεραίνεται ότι, οι προσεγγίσεις που εστιάζουν στις υποκείμενες διεργασίες, όπως ένα πρόγραμμα λειτουργικής προπόνησης με έμφαση στη σταθεροποίηση του πυρήνα, βελτιώνουν την κινητική απόδοση, τη φυσική κατάσταση που σχετίζεται με την υγεία, καθώς και την ποιότητα ζωής από πλευράς υγείας, σε έφηβους/ες με κινητικές δυσκολίες. Επιπλέον, θετική επίδραση φάνηκε να υπάρχει στις αντίστοιχες μεταβλητές και στους εφήβους με τυπική ανάπτυξη. Συνεπώς, ένα αντίστοιχο πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοστεί στο χώρο του σχολείο, αλλά και σε εξωσχολικές φυσικές δραστηριότητες ενθαρρύνοντας τη συμμετοχή των εφήβων με μη επαρκή κινητική απόδοση, με στόχο την απόκτηση ενός δραστήριου τρόπου ζωής δια βίου και την αποφυγή των δευτερευουσών συνεπειών που προκαλεί η ύπαρξη των κινητικών δυσκολιών, παρέχοντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής