bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Πειραματική και θεωρητική μελέτη της δομής του ατμοσφαιρικού οριακού στρώματος στην πεδιάδα των Σπάτων
Authors: Σγουρός Γεώργιος
Published: January 2014

Η διατριβή αυτή έχει ως αντικείμενο την πειραματική και θεωρητική μελέτη της δομής του Ατμοσφαιρικού Οριακού Στρώματος (ΑΟΣ) στην πεδιάδα των Σπάτων, εστιάζοντας στη μελέτη των χαρακτηριστικών του Ύψους Ανάμειξης (ΥΑ) και των Αεροχειμάρρων Χαμηλού Ύψους (ΑΧΥ). Για την αντικειμενική εκτίμηση του ΥΑ αναπτύχθηκε αλγόριθμος με τη χρήση δεδομένων συστήματος SODAR-RASS. Τα αποτελέσματα της εφαρμογής του αλγόριθμου σε δεδομένα δύο ετών συσχετίστηκαν με τους συνοπτικούς τύπους και τα φαινόμενα μέσης κλίμακας που παρατηρούνται στην περιοχή. Κατά την ανάπτυξη ΑΧΥ, το ΥΑ εμφάνισε τις υψηλότερες τιμές, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της νύκτας, λόγω των ισχυρών ανέμων και της έντονης διάτμησης του ανέμου. Οι κατηγορίες με τις χαμηλότερες τιμές ΥΑ είναι αυτές της θαλάσσιας αύρας και των ανατολικών ανέμων λόγω της μικρής απόστασης από την ακτή και την θερμοκρασιακή αναστροφή που επικάθεται της ροής, ενώ οι συνθήκες άπνοιας κατά τη διάρκεια της νύκτας ευνοούν την ανάπτυξη ισχυρών θερμοκρασιακών αναστροφών οδηγώντας σε πολύ ρηχά στρώματα ανάμειξης. Οι συνοπτικοί τύποι Υψηλού-Χαμηλού και κλειστού αντικυκλώνα έδωσαν τις μεγαλύτερες τιμές ΥΑ οι οποίες συνδέονται με την εμφάνιση ΑΧΥ. Πραγματοποιήθηκε επίσης μελέτη της αλληλεπίδρασης των φυσικών μηχανισμών που ελέγχουν τη δημιουργία και εξέλιξη των ΑΧΥ με τη χρήση του μετασχηματισμού Hilbert-Huang (HHT) και την εφαρμογή του αριθμητικού μοντέλου ΜΜ5. Αναγνωρίσθηκαν και μελετήθηκαν δύο τύποι ΑΧΥ μεγάλης κλίμακας (θερμής/ψυχρής περιόδου) όπως και μια περίπτωση ενός τυπικού νυκτερινού ΑΧΥ. Η μελέτη ανέδειξε ως κύριους μηχανισμούς για την ανάπτυξη των ΑΧΥ μεγάλης κλίμακας τη συνοπτική κυκλοφορία και τις τοπικές ροές που οδηγούν στη διαφοροποίηση των χαρακτηριστικών των αεροχειμάρρων. Αναγνωρίστηκαν αδρανειακές κινήσεις ελλειπτικής φύσης με ισχυρά πλάτη κατά της διάρκεια της διέλευσης μετώπων, ενώ σημαντικές μεταβολές ημερήσιου κύκλου που σχετίζονται με το τοπικό βαροκλινικό πεδίο εντοπίστηκαν για την περίπτωση του ΑΧΥ της θερμής περιόδου. Τέλος, η μελέτη του νυκτερινού ΑΧΥ ανέδειξε ότι ο κύριος μηχανισμός ανάπτυξης του αεροχειμάρρου είναι η αδρανειακή ταλάντωση μετά από την αποδέσμευση του στρώματος ευστάθειας από την τριβή. Η εργασία αναδεικνύει τις δυνατότητες των ραδιο-ακουστικών συστημάτων μέτρησης στον υπολογισμό σημαντικών παραμέτρων όπως το ΥΑ και παρέχει χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο των φυσικών μηχανισμών διαφορετικής κλίμακας στη δομή του ΑΟΣ σε μια παράκτια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Σχεδιασμός και φασματοσκοπικές μελέτες ανταγωνιστών AT₁ υποδοχέα και αναστολέων ρενίνης με αντιυπερτασική δράση
Authors: Πολίτη Αγγελική
Published: January 2014

Η παρούσα διατριβή στοχεύει να προσθέσει νέα ερευνητικά δεδομένα για τη μοριακή βάση της υπέρτασης μέσα από την μελέτη του τρόπου δράσης των AT₁ ανταγωνιστών και των αναστολέων ρενίνης. Η πρώτη ερευνητική δραστηριότητα περιλαμβάνει in vivo δοκιμές με χρήση αναισθητοποιημένων κονίκλων. Μέσα από τις μελέτες αυτές προσδιορίστηκαν οι παράμετροι των πρωτοκόλλου χορήγησης που αφορούσαν: i) τη χρονική διάρκεια της μελέτης, ii) τη βέλτιστη μεθοδολογία χορήγησης AT₁ ανταγωνιστών, iii) την ελάχιστη απαιτούμενη συγκέντρωση χορήγησης ενός μορίου για την εκδήλωση της δράσης του. Ακολούθως πραγματοποιήθηκε η αξιολόγηση της δράσης συνθετικών εν δυνάμει AT₁ ανταγωνιστών. Οι αναστολείς ρενίνης (δεύτερη ερευνητική δραστηριότητα) αποτελούν την κατηγορία αντιυπερτασικών με τους λιγότερους εκπροσώπους στη φαρμακευτική αγορά. Για το λόγο αυτό, μελετήθηκε: α) η πρόσδεσή τους με το ενεργό κέντρο της ρενίνης, β) η σχέση δομής-δράσης μέσα από ποσοτικές μελέτες, γ) η διαμόρφωσή τους προκειμένου να κατανοηθούν οι στερεοηλεκτρονικοί παράγοντες οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη δράση τους. Οι μελέτες αυτές βοηθούν στον ορθολογικό σχεδιασμό νέων φαρμακευτικών ουσιών με βελτιωμένες βιολογικές και φαρμακοκινητικές ιδιότητες.
Μελέτη διασύνδεσης ανωμαλιών της ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας στο βόρειο ημισφαίριο που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια ακραίων κλιματικών φαινομένων στην ανατολική Μεσόγειο
Authors: Οικονόμου Χριστίνα
Published: January 2014

Στόχος της διατριβής είναι η διερεύνηση της επίδρασης της ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας μεγάλης κλίμακας του Βόρειου ημισφαιρίου στις ακραίες ξηρές και υγρές περιόδους στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και της ορογραφίας στις περιόδους αυτές στην Ελλάδα. Αρχικά, πραγματοποιείται κλιματολογική μελέτη των ακραίων ξηρών και υγρών περιόδων και των χαρακτηριστικών τους για τη περίοδο 1958-2000 σε εποχιακή βάση, με τη χρήση ημερησίων παρατηρησιακών δεδομένων βροχόπτωσης. Η μελέτη της χωροχρονικής κατανομής των περιόδων αυτών έγινε χρησιμοποιώντας τους κλιματικούς δείκτες CDD και CWD (Μέγιστος αριθμός συνεχόμενων ξηρών και υγρών ημερών αντίστοιχα). Έπειτα, ορίστηκαν οι «ακραίες ξηρές και υγρές εποχές» υπολογίζοντας τον αριθμό των σταθμών που οι τιμές των παραπάνω κλιματικών δεικτών ξεπερνούν το 0.95 ποσοστιαίο σημείο τους, ενώ χρησιμοποιώντας την κατανομή GEV (Generalized Extreme Value distribution) υπολογίστηκαν οι τιμές επιστροφής των ακραίων αυτών περιόδων με συχνότητα επανάληψης 50 έτη. Η σχέση της πλανητικής κυκλοφορίας με τις ακραίες περιόδους μελετήθηκε χρησιμοποιώντας την νεοεμφανιζόμενη μέθοδο Ανάλυσης Μοναδιαίων Τιμών (Singular Value Decomposition Analysis, SVDA). Τα αποτελέσματα της μεθόδου συγκρίθηκαν με τα αντίστοιχα της γνωστής Ανάλυσης Κανονικών Συσχετίσεων (CCA). Η εκτίμηση της επίδρασης της ορογραφίας στις ακραίες ξηρές και υγρές περιόδους έγινε για την Ελλάδα κατά τη διάρκεια δύο «ακραίων εποχών» (χειμώνας 1984, καλοκαίρι 1993) χρησιμοποιώντας το περιοχικό κλιματικό μοντέλο RegCM3.1. Προέκυψε ότι η δυτική Ελλάδα και η βόρεια Τουρκία εμφανίζουν τις μέγιστες υγρές περιόδους και τη μέγιστη πιθανότητα να βιώσουν εξαιρετικά μεγάλες υγρές περιόδους στο μέλλον. Η κατανομή GEV μπορεί να περιγράψει με επιτυχία τις χρονοσειρές ακραίων ξηρών και υγρών περιόδων στην Ανατολική Μεσόγειο σε όλες τις εποχές, εκτός από το καλοκαίρι. Οι μέγιστες ξηρές και υγρές περίοδοι επηρεάζονται έντονα από την ατμοσφαιρική κυκλοφορία μεγάλης κλίμακας, όπως είναι η Βόρεια Ατλαντική Κύμανση, η τηλεσύνδεση της Ανατολικής Μεσογείου, η Αρκτική Κύμανση, σε συνδυασμό με φαινόμενα συνοπτικής κλίμακας (Σφήνα ύφεσης του Περσικού, Σαχαριανές υφέσεις). Η SVDA είναι αποτελεσματική για τη διερεύνηση της επίδρασης της κυκλοφορίας στις ακραίες ξηρές περιόδους. Σε δύο περιπτώσεις ακραίων εποχών, με αντιπροσωπευτικούς τύπους κυκλοφορίας οι προσομοιώσεις του RegCM3.1 έδειξαν σημαντική επίδραση της ορογραφίας αλλά και της θάλασσας στις ακραίες ξηρές και υγρές περιόδους στην Ελλάδα.
Ελαχιστοποίηση της ακτινικής επιβάρυνσης ασθενών που υποβάλλονται σε πολυτομική υπολογιστική τομογραφία μέσω βελτιστοποίησης των παραμέτρων σάρωσης
Authors: Θεοχαρόπουλος Νικόλαος
Published: January 2014

Σκοπός. Ο σκοπός της παρούσης μελέτης είναι: α) να διερευνήσει λεπτομερώς την επίδραση των παραμέτρων σάρωσης στα επίπεδα των χορηγουμένων δόσεων, β) να αναπτύξει μέθοδο υπολογισμού της ενεργού δόσης, γ) να προτείνει τεχνικές βελτιστοποίησης στην πολυτομική ΥΤ. Υλικά και Μέθοδοι. Μελετήθηκε η επίδραση των παραμέτρων σάρωσης στους CTDIF και CTDIW. Οι εξεταζόμενοι προσομοιώθηκαν από ισοδυνάμους κυλίνδρους ύδατος. Παρήχθησαν κανονικοποιημένες ως προς CTDIF τιμές ενεργού δόσης για ελικοειδείς σαρώσεις κεφαλής θώρακος άνω κοιλίας πυέλου άνω και κάτω κοιλίας και κορμού σε ενήλικους και παίδες εξεταζόμενους. Αποτελέσματα. Η αυτόματη αλλαγή μεγέθους εστίας οδηγεί σε αύξηση της δόσης μέχρι και 18%. Οι διαφορές ανάμεσα στις μετρηθείσες τιμές του CTDIW και τις παρεχόμενες από τον κατασκευαστή τιμές κυμαίνονται από 24 έως 14% για το ομοίωμα κορμού και από 4 έως 14% για το ομοίωμα κεφαλής. Οι μέγιστες διάφορες αυξάνονται σε 32% σε σύγκριση με τη μεγάλη εστία. Ο δδ CTDIW εμφανίζει 50% διακύμανση με την μεταβολή του εύρους δέσμης. Στην κλινική πράξη οι ενεργές δόσεις των παιδιατρικών ασθενών είναι 2 έως 10 φορές χαμηλότερες από αυτές των ενήλικων χάρη στην προσαρμογή του φορτίου της λυχνίας. Η συμβολή της υπερσάρωσης εξαρτάται από την ηλικία του εξεταζόμενου, την ανατομική περιοχή, τις παραμέτρους σάρωσης και ανακατασκευής της εικόνας. Στις εξετάσεις κεφαλής εμφανίζεται η μικρότερη συμβολή 15% στους ενήλικες και 24% στα νεογνά. Η μέγιστη συμβολή (άνω κοιλία) φτάνει στο 58% για τα νεογέννητα και μειώνεται στο 34% και 31% για παιδί 10 ετών και ενήλικο αντίστοιχα. Η % διάφορα μεταξύ των δόσεων με μοναδιαίο βήμα και αυτών με βήμα 1,5 είναι σημαντικότερη στην περιοχή της κοιλίας (14% αύξηση στους ενήλικους) και στους παιδιατρικούς ασθενείς (31% σε νεογνό και 18% σε παιδί 10 ετών). Αν πρόκειται να απεικονιστούν πολλαπλές ανατομικές περιοχές με ελικοειδείς σαρώσεις μπορεί να επιτευχθεί μέχρι 15% εξοικονόμηση δόσης στους ενήλικους και 36% στα παιδιά αν πραγματοποιηθεί μια αυτοτελής σάρωση μεγάλου μήκους αντί για ξεχωριστές σαρώσεις των επιμέρους των ανατομικών περιοχών. Συμπεράσματα. Η διερεύνηση της επίδρασης των παραμέτρων σάρωσης στην ακτινική επιβάρυνση των εξεταζομένων προσδίδει βαθύτερη κατανόηση της λειτουργίας των συγχρόνων ελικοειδών συστημάτων. Καθιστά δε εφικτό τον σχεδιασμό εξεταστικών πρωτοκόλλων ΥΤ με βελτιστοποιημένες παραμέτρους σάρωσης στην κατεύθυνση της ελαχιστοποίησης της ενεργού δόσης των ενήλικων και παίδων εξεταζομένων.
Αναγνώριση και μοντελοποίηση της προσοχής και του ενδιαφέροντος του χρήστη σε περιβάλλοντα μη παρεμβατικής αλληλεπίδρασης
Authors: Αστεριάδης Στυλιανός
Published: January 2014

The research field, covered by this thesis is strongly related to recognition and modelling of human behaviour in Human-Computer-Interaction environments, using face analysis as input modality. Research focuses on those cases where no specific knowledge regarding the set up, or specialized equipment exists, apart from simple hardware, like a common web-camera. Normally, such systems are based on admissions regarding user position, camera parameters or specific hardware. Beyond the effort to avoid such admissions, one of the basic principles of this thesis was research on a series of components, not statically positioned in the architecture, but dynamically emphasized throughout each process. Each component architecture has been worked on independently, aimed at non intrusive environments, encouraging spontaneity in movements, as well as unpretending lighting conditions and background. More in detail, local techniques for facial feature tracking have been employed, as well as holistic techniques with the usage of Convolutional Neural Networks, and prototype inference architectures are proposed. Furthermore, this thesis also combines head rotation with eye gaze directionality estimation. For estimating eye gaze, head rotation effect is virtually cancelled by employing 3D geometrical models and iris positions are compared to reference topologies. One of the large challenges towards these directions, on a second level, was modelling of extracted facial data, in order to train systems that would try to imitate human perception in terms of engagement in human-computer interaction scenarios. To this aim, fuzzy logic was used. Furthermore, modeling was used as knowledge in order to optimize hybrid methodologies of head pose estimation, by training Bayesian Modality Fusion Networks. Theoretical conclusions are grounded on demanding datasets, with a degree of fuzziness that, many times, confused even human annotators. However, results highlighted the prospect of employing non intrusive mechanisms for inferring engagement based on non verbal communication, using face analysis, in a plethora of applications related to affective computing.
Παροχή προηγμένων υπηρεσιών με επίγνωση περιβάλλοντος σε δυναμικά ετερογενή δίκτυα
Authors: Ζαφειρόπουλος Αναστάσιος
Published: January 2014

Τα χαρακτηριστικά των δικτύων νέας γενιάς αυξάνουν την πολυπλοκότητα στο σχεδιασμό και την παροχή προηγμένων υπηρεσιών, καθιστώντας τις υφιστάμενες σχετικές τεχνικές ανεπαρκείς. Τα μελλοντικά δίκτυα γίνονται μεγαλύτερα, πιο δυναμικά και πιο ετερογενή, επιβάλλοντας την ανάγκη στις παρεχόμενες υπηρεσίες να μπορούν να προσαρμόζονται στις συνθήκες του περιβάλλοντός τους και να απαιτούν ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση. Στην παρούσα εργασία προτείνονται τεχνικές ανάπτυξης προηγμένων υπηρεσιών Διαδικτύου σε δυναμικά ετερογενή περιβάλλοντα. Αρχικά, μελετούνται τεχνικές παροχής υπηρεσιών με επίγνωση περιβάλλοντος και προτείνονται αρχιτεκτονικές σχεδιασμού και ανάπτυξης τέτοιων υπηρεσιών. Στη συνέχεια, προτείνονται αντίστοιχες τεχνικές σε δυναμικά ετερογενή δίκτυα που στοχεύουν στην αυτόνομη παροχή προηγμένων υπηρεσιών. Χαρακτηριστικά, όπως αυτονομία στην ανάπτυξη, λειτουργία και διαχείριση δυναμικών δικτύων, δημιουργία και συντήρηση υπερκείμενων δικτύων, και εφαρμογή p2p τεχνικών για διαχείριση δεδομένων πάνω από τέτοια δίκτυα, αποτελούν βασικά συστατικά των προτεινόμενων τεχνικών. Συγκεκριμένα, προτείνεται μία γενική αρχιτεκτονική για την ανάπτυξη και παροχή αυτόνομων υπηρεσιών σε δυναμικά ετερογενή περιβάλλοντα, καθώς και μία πρότυπη υλοποίηση της αρχιτεκτονικής αυτής. Με βάση την προτεινόμενη αρχιτεκτονική, παρουσιάζεται ένα νέο πρωτόκολλο (NEURON), το οποίο μπορεί να λειτουργήσει σε συγκεκριμένο στρώμα της αρχιτεκτονικής και να υποστηρίξει αυτόνομη δημιουργία ομάδων (clusters) και ιεραρχική δρομολόγηση σε δυναμικά περιβάλλοντα, εστιάζοντας στην εφαρμογή του κυρίως σε δίκτυα μεγάλης κλίμακας (π.χ. μεγάλα δίκτυα αισθητήρων). Επιπλέον, προδιαγράφονται μοντέλα αναπαράστασης περιβάλλοντος (context models) για δυναμικά δίκτυα, προκειμένου να παρέχονται δυνατότητες υποστήριξης επίγνωσης περιβάλλοντος και εξαγωγής χρήσιμων καταστάσεων, με βάση τις δυνατότητες που προσφέρονται από την προτεινόμενη αρχιτεκτονική. Τέλος, εισάγεται η έννοια των νοητών δικτύων αισθητήρων (virtual sensor networks), τα οποία παρέχουν την δυνατότητα συσχέτισης ανάμεσα στα υπάρχοντα δεδομένα στο δίκτυο, τις παρεχόμενες υπηρεσίες και τις υφιστάμενες κοινότητες χρηστών. Προτείνονται τεχνικές δημιουργίας και διαχείρισης νοητών δικτύων αισθητήρων. Μέσω κατάλληλων προσομοιώσεων και εξομοιώσεων, εξάγονται χρήσιμα συμπεράσματα για τους προτεινόμενους μηχανισμούς, ενώ αναφέρονται και κατευθύνσεις για μελλοντικές επεκτάσεις της εργασίας.
Συμβολή στο σχεδιασμό πολυώροφων μεταλλικών πλαισίων έναντι καμπτικού λυγισμού
Authors: Μαγείρου Γεώργιος
Published: January 2014

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται προβλήματα μη γραμμικής συμπεριφοράς επιπέδων πλαισιακών φορέων από χάλυβα, και κυρίως το πρόβλημα του καμπτικού λυγισμού τους και το πρόβλημα της εύκαμπτης απόκρισής τους έναντι πλευρικών φορτίων. Στόχος της εργασίας είναι να προταθούν τρόποι βελτίωσης της ακρίβειας προσεγγιστικών μεθόδων αντιμετώπισης αυτών των φαινομένων μέσω γραμμικών αναλύσεων. Επιδιώκεται επομένως η αξιόπιστη εκτίμηση της φέρουσας ικανότητας πολυώροφων μεταλλικών πλαισιακών κατασκευών, η οποία συνδέεται με μη γραμμική συμπεριφορά, με εκτέλεση γραμμικών αναλύσεων. Στο μεγαλύτερο μέρος της η εργασία ασχολείται με την βελτίωση της ακρίβειας της μεθόδου του ισοδυνάμου μήκους λυγισμού για τον υπολογισμό του ελαστικού κρίσιμου φορτίου λυγισμού υποστυλωμάτων πολυώροφων πλαισίων. Επισημαίνεται ότι το ισοδύναμο μήκος λυγισμού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της λυγηρότητας των αντίστοιχων υποστυλωμάτων και στην συνέχεια για τον υπολογισμό της αντοχής τους υπό διάφορες εντατικές καταστάσεις, σύμφωνα με τις κανονιστικές διατάξεις. Στη συνέχεια παρουσιάζεται μια εύχρηστη μέθοδος για την αξιολόγηση της σπουδαιότητας της επιρροής 2ης τάξης στην απόκριση μεταλλικών πλαισίων και την εκτίμηση του επαυξητικού συντελεστή α, με τον οποίο μπορούν να πολλαπλασιάζονται τα μεγέθη έντασης και παραμόρφωσης που προκύπτουν από γραμμική ανάλυση ώστε να λαμβάνονται τα αντίστοιχα ορθότερα μεγέθη, αποφεύγοντας την εκτέλεση μη γραμμικής ανάλυσης, ιδιαιτέρως σε φάση προμελέτης. Ακόμη, γίνεται μία πρώτη προσέγγιση στην αλληλεπίδραση θλιπτικής αξονικής δύναμης και καμπτικής ροπής σε μέλη πλαισίων. Τέλος γίνεται διερεύνηση της επιρροής του προσήμου των αρχικών ατελειών καθώς και της ανελαστικής συμπεριφοράς του υλικού στην αντοχή πλαισιακών μεταθετών φορέων μορφής Γ.
Εικόνες εγκλήματος στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου
Authors: Αληγιζάκης Ευάγγελος
Published: January 2014

Το 1.2 εκατομμύρια πρόσφυγες, η φτώχεια, η εξαθλίωση στις προσφυγικές κατοικίες της Αθήνας και του Πειραιά, η ανεργία και τα εξοντωτικά ωράρια εργασίας, η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, η καταναγκαστική πορνεία, η διαφθορά και η μαύρη οικονομία σε ένα κράτος που αναζητούσε - από τότε- τον εκσυγχρονισμό , η βία στις διαπροσωπικές σχέσεις και στις σχέσεις κράτους- πολιτών, όλα τα ανωτέρω καταδεικνύουν ότι ο Ελληνικός Μεσοπόλεμος δεν είναι μια ιστορία-ρετρό για τον εγκληματολόγο ερευνητή αλλά συνιστά μία ευκαιρία να κατανοήσει τη σημερινή περί εγκλήματος πραγματικότητα αναζητώντας την απαρχή της στο χθες. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη σημαντική βοήθεια του «ζωντανού» μουσικού πολιτισμού των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, του «ρεμπέτικου» τραγουδιού. Η μελέτη της διαντίδρασης λαϊκής κουλτούρας και κοινωνικού ελέγχου αποτελεί μια σύγχρονη τάση της εγκληματολογικής σκέψης, η οποία στοχεύει στην κατανόηση του εγκληματικού φαινομένου μέσω των πολιτιστικών δημιουργημάτων μιας (υπο)κουλτούρας Επιδιώξεις λοιπόν της διατριβής αποτελούν: α) η αποκωδικοποίηση μέσω της «ανάλυσης εγκλήματος» των μηνυμάτων που εξέπεμπαν τα «τραγούδια για εγκλήματα» του «κύκλου της μαγκιάς», β) η επισήμανση της επίσημης και ανεπίσημης κοινωνικής αντίδρασης ενάντια στο «ρεμπέτικο»- όπως καταγράφεται σε γραπτές συγχρονικές του μεσοπόλεμου πηγές προκειμένου να καταδειχθεί ο στιγματισμός αλλά και η δημοφιλία του λαϊκού τραγουδιού-, γ) η διακρίβωση εάν το «ρεμπέτικο» τραγούδι αναπαριστά «αυθεντικά» την εγκληματική πραγματικότητα της εποχής του Μεσοπολέμου, δ) η διερεύνηση της σχέσης των «ρεμπετών» μουσικών με το κοινό τους και τον εγκληματικό «υπόκοσμο» και ο προσδιορισμός των παραγόντων εγκληματογένεσης στην Ελλάδα του μεσοπολέμου. Από την μελέτη του πραγματολογικού υλικού προέκυψε η επαλήθευση της υπόθεσης εργασίας ότι: Η ένταξη φτωχών λαϊκών στρωμάτων, κυρίως προσφύγων, σε ένα εν τη γενέσει του αστικό περιβάλλον φτώχειας, οικονομικής, πολιτικής κρίσης, ανομίας και εκμάθησης του εγκλήματος υπονομεύεται και από το δεοντολογικό πρότυπο ενός βίαιου ανδρισμού. Το εν λόγω πρότυπο βρίσκεται στον πυρήνα του κοινοτικού αξιακού συστήματος συμβίωσης και επίλυσης διαφορών εκείνης της εποχής, που χαρακτηρίζει τα λαϊκά στρώματα, τα οποία ανθίστανται στην μετάβαση στην θεσμοποιημένη έκφραση της κυρίαρχης βίας του σύγχρονου αστικού Κράτους Δικαίου . Η πολιτισμική σύγκρουση επιδεινώνεται από τον κοινωνικό έλεγχο των εγκλημάτων χωρίς θύμα: α) της αλητείας, ενός ιδιότυπου λόγω συνθηκών τρόπου ζωής β) της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών, ενός μέσου απάλυνσης του ψυχικού πόνου και της αλλοτρίωσης του ανθρώπου εξαιτίας ενός οδυνηρού και εχθρικού κοινωνικού περιβάλλοντος γ) της πορνείας, μιας καταφυγής επιβίωσης των φτωχών και κοινωνικά αποκλεισμένων γυναικών.
Κακώσεις κάμψης-διάτασης της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (εξάρθρημα ΑΜΣΣ)
Authors: Παξινός Οδυσσέας
Published: January 2014

Υπόθεση: Η πρόσθια αυχενική σπονδυλοδεσία με κλειδούμενη πλάκα και σφηνοειδές οστικό μόσχευμα σταθεροποιεί επαρκώς την πλήρως ασταθή κατώτερη αυχενική σπονδυλική στήλη μετά από κάκωση ελκυσμού κάμψης (εξάρθρημα). Μέθοδος-Υλικό: Σε αυτή την ερευνητική εργασία ακολουθήθηκε ένα πρωτόκολλο τριών βημάτων. ΦΑΣΗ Α: Αρχικά έγινε μια μελέτη εφικτότητας κινηματικής μελέτης κάτω από εφαρμογή προφόρτιου σε πτωματικές οσφυϊκές μοίρες σπονδυλικής στήλης. Μελετήθηκαν συνολικά 21 οσφυϊκά ανθρωπινά παρασκευάσματα κατά την διάρκεια άλλων πειραματικών εργασιών με εφαρμογή ροπής κάμψης 8 Nm και έκτασης 6 Nm με προφόρτιο μέχρι 1200Ν. Η μέθοδος εφαρμογής του προφόρτιου ήταν η τεχνική Follower Load που περιέγραψε ο Patwardhan και συνεργάτες το 1999. ΦΑΣΗ Β: Οι εμπειρίες από την πρώτη φάση αξιοποιήθηκαν για την κινηματική μελέτη της κατώτερης αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης υπό προφόρτιο. Σε αυτή την φάση χρησιμοποιήθηκαν έξι ανθρώπινες πτωματικές αυχενικές σπονδυλικές στήλες. Δοκιμάστηκαν τρεις διαφορετικές τιμές προφόρτιου (0N, 150Ν, 250Ν) και τρεις διαφορετικές ροπές (0.8, 1.5, 2.5 Nm) ενώ εξετάστηκε η κινητικότητα και στα 3 επίπεδα (κάμψη-έκταση πλάγια κάμψη και αξονική στροφή). ΦΑΣΗ Γ: Στην τελική και πιο κυρία φάση του πειράματος χρησιμοποιήθηκαν οκτώ ανθρώπινες πτωματικές αυχενικές μοίρες σπονδυλικής στήλης από νεαρούς δωρητές (μέση ηλικία 44.5). Έγινε τρισδιάστατη κινηματική μελέτη με εφαρμογή ροπών 0.8 Nm χωρίς προφόρτιο. Στην κάμψη έκλταση έγινε μελέτη και με εφαρμογή ροπής 1.5 Nm κάτω από προφόρτιο 0N και 150Ν από διάταξη follower load. Οι σπονδυλικές στήλες δοκιμάσθηκαν πρώτα ακέραιες και μετά από δισκεκτομή και πρόσθια σπονδυλοδεσία με κλειδούμενη πλάκα στο Α5-Α6 με διατομή του οπίσθιου επιμήκη συνδέσμου. Η κινηματική μελέτη επαναλήφθηκε μετά την πλήρη διατομή όλων των θυλακοσυνδεσμικών στοιχείων σε αυτό το επίπεδο. Αποτελέσματα: ΦΑΣΗ Α: Το προφόρτιο επηρεάζει σημαντικά την κάμψη και έκταση ιδιαίτερα αν δεν έχει βελτιστοποιημένη διαδρομή. ΦΑΣΗ Β: Η εφαρμογή προφόρτιου στην ΑΜΣΣ δημιουργεί μεγάλες παρασιτικές διατμητικές δυνάμεις στην πλάγια κάμψη και στην αξονική στροφή λόγω της τεχνικής εφαρμογής. ΦΑΣΗ Γ: Η πλήρης διατομή των θυλακοσυνδεσμικών στοιχείων δεν επηρέασε την σταθερότητα της πρόσθιας σπονδυλοδεσίας και στα τρία επίπεδα κίνησης με εφαρμογή ροπής 0.8 Nm χωρίς προφόρτιο (p>0.05). Με μεγαλύτερη ροπή 1.5 Nm χωρίς προφόρτιο παρατηρήθηκε αύξηση της παθολογικής κινητικότητας η οποία σταθεροποιήθηκε με εφαρμογή προφόρτιου φυσιολογικού μεγέθους. Συμπεράσματα: Η πρόσθια αυχενική σπονδυλοδεσία με μια πλάκα με κλειδούμενους κοχλίες μπορεί να σταθεροποιήσει την ασταθή αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης μετά από κακώσεις ελκυσμού κάμψης (εξαρθρήματα) σε νεαρής ηλικίας ασθενείς εφόσον αποφεύγεται η υπερβολική κίνηση (π.χ. χρήση μετεγχειρητικού κολάρου). Η οστεοπόρωση και η έλλειψη νευρομυϊκού ελέγχου (π.χ. τετραπληγία) μπορεί να καταστήσουν την πρόσθια μόνο σπονδυλοδεσία ανεπαρκή για την αντιμετώπιση αυτής της κάκωσης.
Επίδραση της προποφόλης στην εμφάνιση περιοδικής αναπνοής σε ασθενείς με εγκεφαλική βλάβη
Authors: Κλημαθιανάκη Μαρία
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η συνολική επίδραση της Προποφόλης στο μηχανισμό κεντρικού χημικού ελέγχου του αναπνευστικού συστήματος και στην εμφάνιση περιοδικής αναπνοής δεν είναι γνωστή. Μέθοδοι: 11 ασθενείς με εγκεφαλική βλάβη (μέση GCS=9) σε σταθερή κλινική κατάσταση, μελετήθηκαν πριν (baseline1), κατά την καταστολή με Προποφόλη (Propofol), και μετά (baseline2). Έγινε συνεχής καταγραφή πλήρους πολυυπνογραφήματος, καθώς και αναπνεόμενου όγκου (VT), πίεσης αεραγωγών, και ροής μέσω πνευμοταχογράφου. Η προοδευτική αύξηση της % υποστήριξης σε Αναλογικά Υποβοηθούμενο Αερισμό (Proportional Assist Ventilation-PAV) χρησιμοποιήθηκε για την προοδευτική ενίσχυση της απόδοσης του αναπνευστικού συστήματος, μέχρι να εμφανιστεί είτε Περιοδική Αναπνοή είτε φαινόμενο runaway. Η περιοδική αναπνοή ορίστηκε ως 3 διαδοχικοί κύκλοι με crescendo-decrescendo αναπνοή, κατά την οποία ο ελάχιστος VT είναι τουλάχιστον κατά 40% μικρότερος του μέγιστου VT. Ο συντελεστής πολλαπλασσιασμού του όγκου (VTAF) στο υψηλότερο επίπεδο υποστήριξης αμέσως πριν την εμφάνιση περιοδικής αναπνοής χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της απόδοσης του συστήματος χημικού ελέγχου της αναπνοής (Loop Gain) LG=1/VTAF. Αποτελέσματα: Ο κατά λεπτό αερισμός, η καρδιακή συχνότητα και η αρτηριακή πίεση ελαττώθηκαν και το τελοεκπνευστικό CO2 αυξήθηκε σημαντικά κατά την καταστολή με Propofol σε σχέση με το baseline1 και 2, ενώ η καρδιακή παροχή, οι μηχανικές ιδιότητες του ΑΣ, το PO2, και pH δεν άλλαξαν. 107 Το μέσο LG ελαττώθηκε σημαντικά (δηλαδή ελαττώθηκε η αστάθεια του ΑΣ) κατά την Propofol (LG?0,49) σε σχέση με το baseline1 (LG? 0.74) και baseline2 (LG?0,69), (p<0,05). Συμπεράσματα: ι) Η Προποφόλη συνολικά σταθεροποιεί την αναπνοή και ελαττώνει την προδιάθεση για ΠΑ, μέσω άμεσης επίδρασης στον κεντρικό έλεγχο του ΑΣ, και όχι εξαιτίας έμμεσων μεταβολών των καρδιαγγειακών παραμέτρων ή μηχανικών ιδιοτήτων του ΑΣ. ιι) Οι ασθενείς με εγκεφαλική βλάβη παρουσιάζουν αυξημένη προδιάθεση για εμφάνιση ΠΑ ακόμα και κατά την εγρήγορση (LG? 0.74).
Μοντέλα αποφάσεων σε προσαρμοστικά εκπαιδευτικά συστήματα υπερμέσων
Authors: Καραμπιπέρης Πυθαγόρας
Published: January 2014

Τα προσαρμοστικά εκπαιδευτικά συστήματα υπερμέσων (Adaptive Educational Hypermedia Systems) είναι συστήματα τεχνολογικά υποστηριζόμενης εκπαίδευσης που προσαρμόζουν το παρεχόμενο εκπαιδευτικό περιεχόμενο στις ειδικότερες εκπαιδευτικές ανάγκες του κάθε εκπαιδευομένου ή ομάδας εκπαιδευομένων. Η κεντρική λειτουργική μονάδα των συστημάτων αυτών είναι το Μοντέλο Προσαρμοστικότητας (Adaptation Model), τυπικά αποτελούμενο από ένα σύνολο κανόνων, στόχος των οποίων είναι ο καθορισμός του τρόπου επιλογής εκπαιδευτικού υλικού (resource selection) από μία αποθήκη ή συλλογή εκπαιδευτικού υλικού και του τρόπου σύνθεσής του (resource sequencing) ως ενιαίο εκπαιδευτικό περιεχόμενο. Βασικό μειονέκτημα της χρήσης κανόνων για την περιγραφή του μοντέλου προσαρμοστικότητας είναι ότι απαιτεί το σχεδιασμό ενός υπερβολικά μεγάλου και πολύπλοκου συνόλου κανόνων, με αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικά δύσκολος τόσο o εκ των προτέρων ορισμός του, όσο και η συντήρηση/ανανέωσή του κατά την διάρκεια της εκτέλεσης (runtime). Η διατριβή αφορά στην ανάπτυξη κατάλληλων μεθόδων/τεχνικών που να επιτρέπουν τον αυτόματο ορισμό των κανόνων προσαρμοστικότητας, καθώς και στην ανάπτυξη ενός ενιαίου πλασίου αξιολόγησης της επίδοσης των τεχνικών αυτών
Ανάπτυξη και εφαρμογή λογισμικού κατάλληλου για χρήση στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας
Authors: Κουναλάκης Δημήτριος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Ο ηλεκτρονικός φάκελος ασθενή είναι ένα σημαντικό εργαλείο για την συνέχεια στη παροχή φροντίδας στην πρωτοβάθμια. Στην Ελλάδα έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες στο παρελθόν χωρίς όμως να γίνει γενίκευση κάποιου λογισμικού. Σκοπός: Ο σχεδιασμός, η κατασκευή και η εφαρμογή ενός λογισμικού βασισμένο σε αποδεκτές κωδικοποιήσεις κατάλληλου για χρήση στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Μέθοδος: Έγινε αναζήτηση των υπαρχόντων λογισμικών ΗΦΑ για την ΠΦΥ, στο Medline, στο Internet και σε συνεργαζόμενα πανεπιστήμια και επιλέχθηκε ένα εξ αυτών ως πρότυπο. Καταγράφηκαν οι απόψεις και οι αντιλήψεις γενικών ιατρών με την χρήση ερωτηματολογίου Ένα νέο λογισμικό αναπτύχθηκε στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν οι ταξινομήσεις ICD10, ATC και η ICPC-2, η οποία μεταφράστηκε στην Ελληνική γλώσσα. Το νέο λογισμικό εγκαταστάθηκε και έγινε εφαρμογή του σε μονάδες ΠΦΥ σε Ελλάδα και Κύπρο. Η αξιολόγησή του έγινε με καταγραφή της διαδικασίας, συνεντεύξεις με τους χρήστες και συμπλήρωση ερωτηματολόγιων. Αποτελέσματα: Βρέθηκαν δώδεκα λογισμικά και επιλέχθηκε το λογισμικό Transhis ως πρότυπο. Το νέο λογισμικό που δημιουργήθηκε καλύπτει τις λειτουργίες που πρέπει να διαθέτει ένα λογισμικό ηλεκτρονικού φακέλου και επιπλέον διαθέτει ταχύτατη εισαγωγή βασικής πληροφορίας με κωδικούς ICPC-2, φόρμες οριζόμενες από τον χρήστη, ιατρική πληροφορία για φαρμακευτικά σκευάσματα, εκτυπώσεις και εισαγωγή εικόνων από σαρωτή ή φωτογραφική μηχανή. Κατά την εφαρμογή του καταγράφηκαν αρχικά δυσκολίες που σταδιακά επιλύθηκαν. Η χρησιμοποίηση του λογισμικού ήταν αποδεκτή σε όλο το διάστημα της μελέτης. Καταγράφηκαν οργανωτικά προβλήματα και συμπεριφορές όπως η τεκμηριωμένη από την βιβλιογραφία «resistance to computerization». Το λογισμικό αξιολογήθηκε συνολικά θετικά από τους χρήστες, ενώ ο βαθμός ικανοποίησής τους αυξήθηκε με την αύξηση του χρόνου χρήσης του. Συμπεράσματα: Το νέο λογισμικό αποτελεί ένα εργαλείο για την ΠΦΥ στην Ελλάδα. Η ευρύτερη εφαρμογή του αναμένεται να δώσει χρήσιμα αποτελέσματα.
Advanced computational methods for seismic design and assessment of reinforced concrete structures
Authors: Μητροπούλου Χαρίκλεια
Published: January 2014

Ο κύριος στόχος της διατριβής ήταν η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου πλαισίου για την αξιολόγηση και τον οικονομικό-ασφαλή αντισεισμικό σχεδιασμό κατασκευών. Αυτός ο καθολικός στόχος της διατριβής επετεύχθη μέσω των ακόλουθων βημάτων: (i) Στο πρώτο μέρος της διατριβής πραγματοποιήθηκε αριθμητική βαθμονόμηση ορισμένων από τους πιο δημοφιλείς δείκτες βλάβης που έχουν προταθεί και υιοθετηθεί από πολλούς ερευνητές προκειμένου να προσδιορίσουν το επίπεδο ζημίας κατασκευών από οπλισμένο σκυρόδεμα. (ii) Στο δεύτερο στάδιο της διατριβής πραγματοποιήθηκε αξιολόγηση των περιγραφικών διαδικασιών αντισεισμικού σχεδιασμού σε σχέση με τον συντελεστή συμπεριφοράς που υιοθετείται από τους Ευρωκώδικες και διερευνήθηκε η βέλτιστη επιλογή που οδηγεί στον οικονομικότερο και ασφαλέστερο σχεδιασμό. Επιπροσθέτως έγινε σύγκριση των μεθόδων σχεδιασμού με βάση την επίδοση σε σχέση με τις περιγραφικές μεθόδους σχεδιασμού. Στη συνέχεια, με βάση τους βαθμονομημένους δείκτες βλάβης, διατυπώθηκαν προβλήματα βελτιστοποίησης με στόχο να προσδιοριστεί ο δείκτης βλάβης ή ο συνδυασμός δεικτών βλάβης που αποτελούν την σωστότερη επιλογή προκειμένου να ενσωματωθεί στο πλαίσιο σχεδιασμού που βασίζεται στην επιτελεστικότητα. (iii) Ως επόμενο βήμα της διατριβής ήταν η βελτίωση της διαδικασίας του κόστους κύκλου ζωής όσον αφορά την αξιοπιστία και την υπολογιστική αποδοτικότητά της.. (iv) Ο τελευταίος στόχος της διατριβής ήταν η βελτίωση της διαδικασίας ανάλυσης τρωτότητας σε σχέση με την αξιοπιστία και την υπολογιστική αποδοτικότητα. Η υπολογιστική αποδοτικότητα επετεύχθη μέσω της προτεινόμενης στο πλαίσιο της παρούσης διατριβής προσαυξητικής δυναμικής ανάλυσης με βάση πρόβλεψης νευρωνικών δικτύων η οποία μειώνει τις υπολογιστικές απαιτήσεις κατά μία τάξη μεγέθους.
Πρώιμες διαταραχές στη δομή και τη λειτουργία του μυοκαρδίου και των στεφανιαίων αγγείων σε ασθενείς με παθολογική ανοχή στη γλυκόζη
Authors: Διακάκης Γεώργιος
Published: January 2014

Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με διαταραχή ανοχής στη γλυκόζη εμφανίζουν αυξημένη καρδιακή συχνότητα και αυξημένα επίπεδα προφλεγμονωδών κυτταροκινών. Το εύρημα αυτό μπορεί να ερμηνευτεί σε κάποιο βαθμό ως αλληλεπίδραση μεταξύ της φλεγμονής και των μεταβολών του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Επίσης οι ασθενείς αυτοί εμφανίζουν στο μυοκάρδιο μειωμένη συμπαθητική νεύρωση και μάλιστα με τμηματικές διαταραχές. Η παρουσία ανομοιομορφίας στην αδρενεργική νεύρωση του μυοκαρδίου αποτελεί πιθανό σημαντικό παράγοντα πρόκλησης σοβαρών αρρυθμιών. Οι διαταραχές αυτές και σε αυτή την περίπτωση συσχετίζονται με αυξημένα επίπεδα των προφλεγμονωδών κυταρροκινών και θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως δείκτες πρώιμης αθηρωματικής διεργασίας. Είναι λοιπόν εμφανής η σχέση μεταξύ της συμπαθητικής δραστηριότητας του μυοκαρδίου και της υποκλινικής φλεγμονής στους ασθενείς με ΔΑΓ. Αν και ο ΣΔ εμφανίζεται σε ένα ποσοστό των ασθενών με ΔΑΓ, ο συνδυασμός αυξημένων επιπέδων δεικτών φλεγμονής με τις διαταραχές στην απεικόνιση μέσω 123I-MIBG, καθιστά επιτακτική μια πολυεπίπεδη προσέγγιση του ασθενούς που περιλαμβάνει σωστό γλυκαιμικό έλεγχο και επιθετική θεραπεία των καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν τη σπουδαιότητα παρακολούθησης των ασθενών σε προδιαβητικό στάδιο, ως προς το να ελαχιστοποιηθεί ενδεχόμενος καρδιαγγειακός κίνδυνος. Πολλές μελέτες έχουν δείξει έως τώρα ότι μια αλλαγή στον τρόπο ζωής ασθενών με ΔΑΓ μπορεί να επιβραδύνει, ή και να αποτρέψει την εξέλιξη σε ΣΔ.34-36Ο παρακάτω πίνακας (9) υποδεικνύει στούς ασθενείς που βρίσκονται σε προδιαβητικό στάδιο136-139 το τι προτείνεται σήμερα να ακολουθούν. ΠΙΝΑΚΑΣ 9. πληθυσμός αντιμετώπιση ΔΓΝ ή ΔΑΓ Αλλαγή στον τρόπο ζωής, (όπως μείωση του σωματικού βάρους 5-10% και μέτρια καθημερινή σωματική άσκηση, διάρκειας 30λεπτά την ημέρα) άτομα με ΔΓΝ ή ΔΑΓ και ένα από τα παρακάτω: O < 60 ετών O ΔΜΣ ? 35 Kg/m2 O Οικογενειακό ιστορικό για σακχαρώδη διαβήτη O Αυξημένα τριγλυκερίδια O Μειωμένη HDL O A1C>6.0% Αλλαγή στον τρόπο ζωής (όπως παραπάνω) και / ή μετφορμίνη Η ανίχνευση της δυσλειτουργίας του αυτόνομου νευρικού συστήματος στους ασθενείς με διαταραχή ανοχής στη γλυκόζη φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία για τη διαστρωμάτωση κινδύνου, την επιπρόσθετη αξιολόγηση τους και ακολούθως τις πιθανές συστάσεις φαρμακολογικής παρέμβασης και τροποποίησης τρόπου ζωής. Απαιτούνται ωστόσο περισσότερες και μεγαλύτερες μελέτες προς αυτή την κατεύθυνση για να επιτευχθεί μιά πιο ενδελεχής προσέγγιση των ασθενών αυτών.
Μηχανισμοί διαχείρισης ραδιοπόρων για σύγχρονα δίκτυα κινητών επικοινωνιών πέραν της 3ης γενιάς
Authors: Κομνάκος Δημήτριος
Published: January 2014

This doctoral thesis deals with mechanisms for optimal resource management in modern beyond 3G wireless networks. This research effort is based on a scalable modular structure of four axes. First, the aforementioned networks are approached through simulations in order to acquire a deep insight about their characteristics and draw valuable conclusions concerning their operation, which form the basis for further work. Second, single-carrier spread-spectrum networks are studied, focusing on the problem of serving uplink users having multiple simultaneous real-time services. As a corollary of this study, a new family of algorithms for scheduling data is introduced which meets the above requirements. Thirdly, multiple-carrier networks are investigated, which pose the demand of optimizing the management of existing resources both in the time, as well as in the frequency domain. In the context of this study, new management mechanisms that support fairness among users, coexisting heterogeneous services and various transmission and power schemes are presented. Finally, a theoretical analysis is conducted regarding the cross-layer and crosssystem optimization of wireless networks, with emphasis on the physical, the link and the transport layer. The result of this analysis is the formulation of an analytical model that expresses the relations that bind the operation and performance of the individual layers of the stack. The major findings of this work are related to mechanisms and algorithms for the effective allocation of available resources in modern beyond the 3rd and 4rd generation mobile networks.
Η μετανάστευση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Αμερική (19ος αιώνας-1923)
Authors: Παπαδόπουλος Ιωάννης
Published: January 2014

Η διατριβή μου προσφέρει μια νέα προοπτική της ιστορίας της ελληνοαμερικανικής κοινότητας από την έναρξη της «Νέας Μετανάστευσης» στα τέλη του 19ου αιώνα ως τη Συνθήκη της Λωζάννης και την ψήφιση των νόμων που περιόριζαν την είσοδο νέων μεταναστών το 1924. Εστιάζοντας στη δράση των τοπικών και παναμερικανικών οργανώσεων των μεταναστών οι οποίες προσπάθησαν να ορίσουν και να διαμορφώσουν μια νέα φαντασιακή συλλογικότητα και αξιοποιώντας αδημοσίευτες πηγές η διατριβή μου υπογραμμίζει τη ρευστότητα των ταυτίσεων των μεταναστών, τη σημασία των δικτύων και των παραγόντων οι οποίοι συνέβαλλαν στη συγκρότηση και τη διάλυση των κυριότερων εθνοτικών οργανώσεων και τελικά στη διαμόρφωση συλλογικών στάσεων. Ειδικότερα παρακολουθεί την εξέλιξη μιας τοπικής σύρραξης μεταξύ των Ελλήνων εμπόρων και των εκπροσώπων των πρώτων μεταναστών στην τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα σε διαμάχη για τον χαρακτήρα της ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Εξετάζει επιπλέον τις διαδικασίες μέσω των οποίων οι ομάδες οι οποίες προσπάθησαν να οριστούν ηγέτες των Ελλήνων της Αμερικής (είτε από το ελληνικό κράτος είτε από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως) περιθωριοποιήθηκαν από την ανάδειξη μιας ελληνοαμερικανικής μεσοαστικής τάξης. Η διαδικασία αυτή συνδέεται με την έξαρση του αλυτρωτισμού στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την ανάδειξη των Ηνωμένων Πολιτειών ως παγκοσμίας δύναμης. Σ’ αυτό το πλαίσιο η διατριβή μου εξετάζει τις προσπάθειες των βαλκανικών κρατών να επηρεάσουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική μέσω των μεταναστών. Περιγράφει επίσης την αμερικανική στάση στο ανατολικό ζήτημα με έμφαση την περίοδο από τη συμμέτοχη των Ηνωμένων Πολιτειών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως την καταψήφιση της Αμερικανοτουρκικής Συνθήκης της Λωζάννης το 1925. Η μελέτη μου δίνει έμφαση: α) στις προσπάθειες των βαλκανικών εθνικισμών να χρησιμοποιήσουν τους μετανάστες για να προωθήσουν το εθνικιστικό τους πρόγραμμα και β) στις αντιδράσεις των Ελληνοαμερικανών στις πιέσεις για εξαμερικανισμό. Προσεγγίζω τις κοινοτικές έριδες ως αποτέλεσμα της διαμάχης αντίπαλων ηγετικών ομάδων σε μια περίοδο έξαρσης του εθνικισμού τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική και όχι μόνο ως αντανάκλαση των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα.
Η συμβολή των σπινθηρογραφικών απεικονίσεων (ουσίες επισημασμένες με Tc-99m) στη διάγνωση και παρακολούθηση των ασθενών με ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις εντερικές νόσους
Authors: Σταθάκη Μαρία
Published: January 2014

Στόχος: Το βασικότερο άξονα της μελέτης αποτέλεσε η σπινθηρογραφική σύγκριση του Tc-99m (V) DMSA με το ευρέως αποδεκτό Tc-99m ΗΜΡΑΟ WBC στην ανίχνευση, εντόπιση, εκτίμηση της δραστηριότητας και διαχρονική παρακολούθηση των ασθενών με ΙΦΕΝ. Με την επιβεβαίωση του ρόλου του στην ανίχνευση της εντερικής φλεγμονής προχωρήσαμε στον καθορισμό του ρόλου του στην διάγνωση της ισχαιμικής κολίτιδας. Μεθοδολογία: Συμμετέχοντες στο πρώτο μέρος της μελέτης ήταν 23 ασθενείς με κλινικά και ενδοσκοπικά επιβεβαιωμένη ΙΦΕΝ σε ενεργό φάση. Η μέγιστη χρονική απόκλιση μεταξύ των δύο σπινθηρογραφικών μελετών ήταν 3 ήμερες 370 MBq (10 mCi) Tc-99m ΗΜΡΑΟ WBC και 555 MBq (15 mCi) Tc-99m (V) DMSA χορηγήθηκαν ενδοφλεβίως και λήφθηκαν εικόνες στην πρόσθια κοιλιακή χώρα 2 και 4 ώρες μετά την χορήγηση του ρ/φ αντίστοιχα. Το έντερο χωρίστηκε σε 5 τμήματα: λεπτό έντερο, ανιόν κόλον, εγκάρσιο κόλον, κατιόν κόλον και ορθοσιγμοειδές. Η μελέτη θεωρήθηκε θετική σε περίπτωση ανίχνευσης εστίας με αυξημένη πρόσληψη του ρ/φ. Προκειμένου να εκτιμηθεί η δραστηριότητα της νόσου πραγματοποιήθηκε ημιποσοτική ανάλυση έχοντας ως σημείο αναφοράς την πρόσληψη στην λαγόνιο ακρολοφία. Στο δεύτερο μέρος της μελέτης συμμετείχαν 14 ασθενείς με ενδοσκοπικά επιβεβαιωμένη ισχαιμική κολίτιδα, στους οποίους χορηγήθηκαν 555 MBq (15 mCi) Tc-99m (V) DMSA, ενώ η διαδικασία απεικόνισης και αξιολόγησης δεν διαφοροποιήθηκε από αυτή του πρώτου μέρους. Αποτελέσματα: Όλοι οι ασθενείς με ΙΦΕΝ είχαν θετική μελέτη με το Tc99m ΗΜΡΑΟ WBC και συμφωνία των ευρημάτων με τα ενδοσκοπικά. Η σύγκριση των σπινθηρογραφικών μελετών πραγματοποιήθηκε σε 135 τμήματα. Πλήρη συμφωνία είχαμε σε 98 και ασυμφωνία σε 37 τμήματα. Η στατιστική ανάλυση της συμφωνίας των δύο σπινθηρογραφικών τεχνικών με k statistics έδειξε καλή συμφωνία για το λεπτό έντερο και το ανιόν κόλον, ικανοποιητική για το εγκάρσιο, κατιόν και ορθοσιγμοειδές. Όσον αφορά τους ασθενείς με ισχαιμική κολίτιδα, σε 3 από τους 14 είχαμε θετικό αποτέλεσμα με Tc-99m (V) DMSA και πλήρη συμφωνία με τα ενδοσκοπικά ευρήματα. Οι λοιποί 11 είχαν ψευδώς αρνητική μελέτη. Συμπεράσματα: Το Tc-99m (V) DMSA υπολείπεται ελαφρώς του Tc99m ΗΜΡΑΟ WBC στην αξιολόγηση της έκτασης της νόσου οπότε και η συμβολή του στην διαγνωστική προσέγγιση των ΙΦΕΝ είναι περιορισμένη. Όσον αφορά την εκτίμηση της δραστηριότητας της νόσου αποτελεί μια πρακτική και ακρίβειας εναλλακτική σπινθηρογραφική τεχνική. Όσον αφορά την ισχαιμική κολίτιδα, παρά το μικρό δείγμα ασθενών φαίνεται πως ο ρόλος του Tc-99m (V) DMSA στην ανίχνευση και διάγνωση της νόσου είναι περιορισμένος.
Ανίχνευση του κυτταρομεγαλοϊού ( CMV) σε αθηρωματικές πλάκες και συσχέτιση με την αιτιοπαθογένεια της νόσου
Authors: Ξενάκη Ευαγγελία
Published: January 2014

Αρκετές μελέτες αναφέρουν μια συσχέτιση ανάμεσα σε λοιμογόνους παράγοντες και την αρτηριοσκλήρυνση. Ο Κυτταρομεγαλοϊός (CMV) είναι το πιο συχνά εμπλεκόμενο παθογόνο. Εντούτοις, ο ρόλος του Κυταρομεγαλοϊού στην αρτηριοσκλήρυνση παραμένει σκοτεινός. Στην παρούσα μελέτη, εμείς εκτιμήσαμε την παρουσία του DNA του Κυτταρομεγαλοϊού σε αθηρωματικές πλάκες και φυσιολογικά αγγειακά τοιχώματα. Λάβαμε 40 αρτηριακά δείγματα από αθηρωματικές πλάκες των στεφανιαίων αρτηριών και 27 δείγματα από φυσιολογικά αγγεία, από 26 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης. Τα δείγματα αναλύθηκαν με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) για την παρουσία της γονιδιακής περιοχής immediate early antigen του Κυτταρομεγαλοϊού. Το DNA του ιού ανιχνεύθηκε σε 9 από 26 ασθενείς (34,6%). Το ιϊκό DNA ανιχνεύθηκε και στους μη αρτηριοσκληρυντικούς ιστούς και στις αρηριοσκληρυντικές πλάκες. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ τους. Παρόμοια έλλειψη στατιστικής συσχέτισης παρατηρήθηκε ανάμεσα στην παρουσία του Κυτταρομεγαλοϊού και κλινικές παραμέτρους όπως αρτηριακή υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης, κάπνισμα και υπερλιπιδαιμία. Τα ευρήματά μας, σε συμφωνία με προηγούμενες μελέτες, δεν υποστηρίζουν άμεσο αιτιολογικό ρόλο του Κυτταρομεγαλοϊού στην ανάπτυξη αρτηριοσκληρυντικών πλακών.
Μελέτη της επίδρασης των πολυκυστικών ωοθηκών στην αιτιοπαθογένεια και κλινική εικόνα της ακμής
Authors: Σκαμπαρδώνης Νικόλαος
Published: January 2014

Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών αποτελεί μια από τις πιο συχνές ενδοκρινείς διαταραχές στο γυναικείο φύλλο προσβάλλοντας το 5-10% των γυναικων σε αναπαραγωγική ηλικία. Παρότι το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών αποτελεί μια από τις πιο συχνές ενδοκρινοπάθειες, λείπει μια απολύτως κατανοητή και περιεκτική εξήγηση της παθοφυσιολογίας του. Η ετερογένεια στην παρουσίαση του συνδρόμου θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει πολλαπλούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς. Πολλές θεωρίες έχουν αναπτυχθεί προκειμένου να κατανοηθεί το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών. Καμιά από τις θεωρίες αυτές δεν είναι ικανή από μόνη της να εξηγήσει την πλειονότητα των μεταβολικών αλλαγών και κλινικών σημείων του συνδρόμου και σε συνδυασμό με το ότι δεν υπάρχουν κλινικά σημεία σταθερά η παθογνωμονικά στο σύνδρομο, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για σύνδρομο πολυπαραγοντικής και πολυγονιδιακής προέλευσης. Πολλαπλές διενέξεις έχουν δημιουργηθεί σχετικά με την αξία του γυναικολογικού υπερηχογραφήματος και τη χρήση του ως κριτήριο για την ένταξη των ασθενών στο σύνδρομο αυτό, ειδικά στις περιπτώσεις όπου απουσιάζει η υπερανδρογοναιμία και συνυπάρχει μόνο η ανωοθυλακιορρηξία Η μελέτη μας αποδεικνύει μια μεγάλη συχνότητα εμφάνισης πολυκυστικών ωοθηκών σε Ελληνίδες ασθενείς με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, ακόμη και όταν η επιλογή των ασθενών γίνεται με κριτήρια ανεξάρτητα από το υπερηχογραφικό εύρημα των πολυκυστικών ωοθηκών. Επιπρόσθετα η παρουσία πολυκυστικών ωοθηκών φαίνεται να σχετίζεται με μια έντονη υπερανδρογοναιμία με ακμή βαρύτερης μορφής και με δασυτριχισμό. Γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και ακμή είναι πιο πιθανό να εμφανίζουν και πολυκυστικές ωοθήκες στον υπερηχογραφικό έλεγχο. Η αλλιώς, γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και πολυκυστικές ωοθήκες στο υπερηχογράφημα είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν ακμή στην κλινική τους εικόνα. Η υπερηχογραφική προσέγγιση και διάγνωση των ασθενών με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών αποτελεί ένα χρήσιμο όπλο στην αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, παρόλες τις διαφωνίες που υπάρχουν σχετικά με τη σημασία του υπερηχογραφήματος στην ιατρική κοινότητα. Συμπεραίνουμε ότι η ολοκληρωμένη γνώση του ατομικού και οικογενειακού ιστορικού της ασθενούς καθώς και η ενδελεχής κλινική εξέταση και ο πλήρης εργαστηριακός και απεικονιστικός έλεγχος αποτελούν χρήσιμους έως καθοριστικούς παράγοντες στην αιτιολογική έρευνα των ασθενών ώστε να αποκλείσουν άλλα αίτια υπερανδρογονισμού και να επιτευχθεί η πλέον στοχευμένη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου.
Μελέτη ενδοκυττάριων και εξωκυττάριων σημάτων κατά την ανάπτυξη των ενδονευρώνων, στο φλοιό των εγκεφαλικών ημισφαιρίων
Authors: Βιδάκη Μαρίνα
Published: January 2014

Οι ενδονευρώνες του φλοιού των εγκεφαλικών ημισφαιρίων διαδραματίζουν βασικό ρόλο στα νευρικά κυκλώματα του φλοιού, δημιουργώντας ανασταλτικές συνάψεις με τους πυραμιδικούς νευρώνες. Χαρακτηρίζονται από αξιοθαύμαστη ποικιλομορφία, τόσο ως προς τα μοριακά, όσο και ως προς τα ηλεκτροφυσιολογικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά τους και η δυσλειτουργία τους έχει εμπλακεί σε ποικίλες παθολογικές καταστάσεις, όπως ο αυτισμός, η επιληψία και η σχιζοφρένεια. Ωστόσο, τα ενδοκυττάρια και εξωκυττάρια σήματα που μετέχουν στην ανάπτυξη των κυττάρων αυτών, παραμένουν εν πολλοίς άγνωστα. Η πρωτεΐνη Rac1, μέλος της οικογένειας των Rho-GTPασών, εμπλέκεται σε πολλαπλές διεργασίες κατά την ανάπτυξη του νευρικού συστήματος, όπως στη δημιουργία νευραξόνων, στην κυτταρική μετανάστευση και στη ρύθμιση του κυτταρικού κύκλου. Στην παρούσα διατριβή, μελετήθηκε ο ρόλος της Rac1 στην ανάπτυξη των ενδονευρώνων του φλοιού. Η πρωτεΐνη απενεργοποιήθηκε in vivo σε μύες, μέσω της τεχνολογίας του Cre/loxP ανασυνδυασμού, μόνο στο συγκεκριμένο κυτταρικό πληθυσμό. Από την ανάλυση των μεταλλαγμένων ζώων, προκύπτει ότι τα κύτταρα καθυστερούν να εξέλθουν του κυτταρικού κύκλου. Κατά συνέπεια, υπάρχει μειωμένη μετανάστευση ενδονευρώνων προς το φλοιό, ενώ τελικά στον ώριμο εγκέφαλο, εντοπίζονται μόνο οι μισοί ενδονευρώνες. Τα αποτελέσματα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Rac1 είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των ενδονευρώνων, ρυθμίζοντας την ομαλή έκβαση του κυτταρικού κύκλου τους. Σε πειράματα στα οποία η Rac1 απενεργοποιήθηκε in vivo, ειδικά σε μεταμιτωτικούς ενδονευρώνες, η απώλεια της πρωτεΐνης δεν επηρεάζει την ανάπτυξη των κυττάρων, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για λειτουργική Rac1 στα πρόδρομα μιτωτικά νευρικά κύτταρα. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας, μελετήθηκαν και εξωκυττάρια καθοδηγητικά σήματα κατά την ανάπτυξη των ενδονευρώνων του φλοιού. Η πρωτεΐνη TAG1, μόριο κυτταρικής συνάφειας της οικογένειας των ανοσοσφαιρινών, εκφράζεται στους φλοιοθαλαμικούς άξονες κατά την εμβρυογένεση. Οι άξονες αυτοί θεωρούνται υπόστρωμα πάνω στο οποίο μετακινούνται οι οριζόντια μεταναστεύοντες ενδονευρώνες, στην πορεία τους προς το φλοιό. Χρησιμοποιώντας τον υποκινητή του γονιδίου της TAG1 ως γενετικό εργαλείο, δημιουργήθηκαν δύο σειρές γενετικά τροποποιημένων μυών, προκειμένου να μελετηθεί ο ρόλος των φλοιοθαλαμικών αξόνων στην καθοδήγηση των ενδονευρώνων.
Στρατηγικές αντιμετώπισης της χρόνιας πίεσης (χρόνιου στρες) και αντίληψη ελέγχου στον ασθενή με ρευματοειδή αρθρίτιδα σε σχέση με την ψυχολογική δυσφορία
Authors: Βασιλάκη Ειρήνη
Published: January 2014

Η παρούσα έρευνα είχε σκοπό να διερευνήσει: 1. Εάν οι ασθενείς διαμορφώνουν διαφορετικές αντιλήψεις ελέγχου των δυο διαφορετικών πλευρών της νόσου δηλαδή του στρες που πηγάζει από την ίδια την εξέλιξη της νόσου και του στρες που πηγάζει από τα καθημερινά συμπτώματα της νόσου. 2. Εάν οι ασθενείς χρησιμοποιούν διαφορετικές στρατηγικές για την αντιμετώπιση των δυο αυτών διαφορετικών πλευρών της νόσου. 3. Εάν οι αντιλήψεις ελέγχου της κάθε πλευράς της νόσου σχετίζονται με την επιλογή των στρατηγικών για την αντιμετώπιση της. 4. Εάν οι αντιλήψεις ελέγχου που διαθέτουν οι ασθενείς και οι στρατηγικές αντιμετώπισης που χρησιμοποιούν σχετίζονται με τηνψυχολογική δυσφορία που βιώνουν. 5. Εάν υπάρχουν ατομικά μοτίβα αντίληψης ελέγχου και στρατηγικών αντιμετώπισης που σχετίζονται διαφορικά με τη δυσφορία. Οι συμμετέχοντες ήταν 102 ασθενείς διαγνωσμένοι με ρευματοειδή αρθρίτιδα προερχόμενοι από την ευρύτερη περιοχή του Ηράκλειου. Εξετάσθηκαν: 1. η ψυχολογική δυσφορία, 2. η θετική διάθεση, 3. οι αντιλήψεις ελέγχου και 4. οι στρατηγικές αντιμετώπισης. Συμπεράσματα. 1. Οι ασθενείς που αντιλαμβάνονται ότι διαθέτουν έλεγχο πάνω στις συνέπειες της νόσου τους και μέσω τρίτων προσώπων είναι πιθανότερο να διατηρήσουν θετική διάθεση παρ’ ότι δεν διαθέτουν έλεγχο πάνω στην εξέλιξη της νόσου. 2. Η χρήση της θετικής επανεκτίμησης και του χιούμορ συσχετίζονται με θετική ψυχική διάθεση ενώ η ανάληψη δράσης δεν σχετίζεται με την ψυχική διάθεση. 3. Οι ασθενείς που χρησιμοποιούν το μοτίβο της ψυχολογικής προσέγγισης του προβλήματος δηλαδή έρχονται σε συνειδητή επαφή με το πρόβλημα βιώνουν χαμηλότερα επίπεδα ψυχολογικής δυσφορίας από τους ασθενείς που χρησιμοποιούν το μοτίβο της αποδέσμευσης από το πρόβλημα. 4. Ορισμένες στρατηγικές ρύθμισης του συναισθήματος οι οποίες όταν εξετάζονται μεμονωμένα φαίνονται να είναι δυσπροσαρμοστικές ενδέχεται να αποβαίνουν βοηθητικές όταν συνδυάζονται με τις στρατηγικές επίλυσης του προβλήματος.