Պոեզիան՝ հոր, բանաստեղծությունը՝ որդին մարդու (Հակոբ Մովսեսի «Գործք» ժողովածուն)
Authors: Աբրահամյան Սուրեն 
Published: December 2024

Հակոբ Մովսեսի «Գործք» ժողովածուն (2023 թ․) բացառիկ մի հղացում է արդի գրական պրոցեսում։ Բանաստեղծի խոսքը, որ հնչում է երգեհոնային քերթութ յամբ, նրա ձայնի ալիքները երկրի ջրերի, ծովերի, թռչունների սահումն ու թևաբախումն է, երկնքի և երկրի հայելային արտացոլումը գոյության տիեզերական համապատկերում, որ սաղմոսերգում է, շարական ասում, թովում և հմայում ձայնի հոգևոր օրհներգերով։ Բանաստեղծի ասելիքը բանն է, որ խոսքի նոր տարածութ- յուններ է նվաճում, ընդլայնում պոեզիայի սահամնները։ Բանաստեղծական պատկերներն, ուստի, հանդուգն են, մեծաչափ, ոճը՝ խստաշունչ, բնույթով՝ դասական, կտակարանային ու մարգարեաշունչ, որի լեզուն՝ գեղանկարչության և երաժշտության համադրությամբ գոյությունը պատկերում է իբրև երկրի, երկնքի, մարդու և աշխարհի միասնական պատմություն։ Ահա ինչու Հակոբ Մովսեսի «Գործքը» խոսքի վկայությունն է բառերով՝ որպես աստվածաշնչյան «Գործք առաքելոցը», թեև բանաստեղծը պոեզիայի լեզվով է պատկերում աշխարհը և պոեզիային է վերագրում առաքելականության գաղափարը, որ արդիական է մարդու և աշխարհի հոգևոր անկման արդի շրջանում։ Ուստի աստծուց հեռացած մարդը և աշխարհը պոեզիայի միջոցով է հնարավոր մերձեցնել նախագոյին, որ ամեն ինչի սկիզբն է (թեև ինքը հենց ամենասկիզբն է)։ Բանաստեղծի քնարական կերպարն ահա ինչու աստվածորոնող մարդն է։ Հետևաբար՝ պոեզիան՝ Հոր, բանաստեղծությունը՝ Որդին է Մարդու։ Այդպես է ընկալում բանաստեղծը աշխարհը, մարդուն, կերպավորում դրանով հայրենիքը պոեզիայի, որ Հայաստանն է։
Сборник Акопа Мовсеса «Деяния» (2023) является исключительным ориентиром в современном литературном процессе. Слова поэта, звучащие органной нотой, волны его голоса – это плеск вод земли, морей, скольжение и порхание птиц, зеркальное отражение неба и земли в космической панораме существование, которое поет псалмы, поет гимны, успокаивает и очаровывает духовными гимнами своего голоса.То, что говорит поэт, – это то, что покоряет новые пространства речи, расширяет границы поэзии. Поэтому поэтические образы смелы, масштабны, стиль строгий, характер классический, завещательный и пророческий, язык которого в сочетании живописи и музыки изображает бытие как единую историю земли, неба, человека и мира. Вот почему «Деяния» Акопа Мовсеса является свидетельством слова словами, как библейское «Деяния апостолов», хотя поэт изображает мир языком поэзии и приписывает поэзии идею апостольства, что актуально в современной ситуации духовного упадка человека и мира. Поэтому через поэзию можно приблизить чело- века и отделенный от Бога мир к протого, которое есть начало всего (хотя оно и есть самое начало).Вот почему лирический персонаж поэта – человек, ищущий Бога. Следовательно, поэзия – Отец, стихотворение – Сын человека. Именно так поэт воспринимает мир, человека и тем самым преображает родину поэзии – Армению.
Hakob Movses’s collection “The Acts” (2023) is an exceptional landmark in the modern literary process. The words of the poet, which sounds with an organ note, the waves of his voice are the splashing of the waters of the earth, the seas, the sliding and fluttering of birds, the mirror reflection of heaven and earth in the cosmic panorama of exsitence, which sings psalms, sings hymns, soothes and enchants with the spiritual hymns of its voice. What the poet says is what conquers new spaces of speech, expands the boundaries of poetry. Therefore, the poetic images are bold, large-scale, the style is strict, the character is classical, testamentary and prophetic, the language of which, in combination with painting and music, depicts existence as a single history of the earth, sky, man and the world. That is why the “The Acts” by Hakob Movses is a testimony of the word with words, like the biblical “Work of the apostle”, although the poet depicts the world in the language of poetry and attributes to poetry the idea of apostleship, which is relevant in the modern situation of spiritual decline of man and the world. Therefore, through poetry, it is possible to bring the man and the world separated from God closer to the protogo, which is the beginning of everything (even though it is the very beginning). That is why the poet's lyrical character is a man seeking God. Consequently, poetry is the Father, the poem is the Son of the man. This is how the poet perceives the world, the man and thus transforms the homeland of poetry - Armenia.