bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Συγκριτική μελέτη της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης των αναστολέων των μεταλλοπρωτεϊνασών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας TIMP1 και TIMP2 ανάμεσα σε διηθητικά καρκινώματα και κυήσεις πρώτου τριμήνου
Authors: Ντίμο Μπλέρτα
Published: January 2014

Αντικείμενο: Οι αναστολείς των μεταλλοπρωτεϊνασών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας (Tissue inhibitors of metalloproteinases -TIMPs) παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ομοιόσταση της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας (ΕCM) ρυθμίζοντας τη δραστηριότητα των μεταλλοπρωτεϊνασών της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας (MMPs). Aν και αρχικά οι TIMPs θεωρήθηκαν αναστολείς της ανάπτυξης των νεοπλασματικών όγκων και των μεταστάσεών τους, πρόσφατα ο ρόλος τους στην εξέλιξη του καρκίνου έχει αποδειχτεί αντικείμενο διαφωνιών. Ο στόχος της μελέτης μας ήταν να συγκρίνουμε την ανοσοϊστοχημική έκφραση του TIMP1 και του TIMP2 ανάμεσα σε μια “in situ” διαδικασία (διήθηση της τροφοβλάστης ) και ένα ανεξέλεγκτα διηθητικό φαινόμενο (καρκίνος) με στόχο να αξιολογήσουμε τη διαφορετικότητα στο ρόλο αυτών των μορίων στα δύο ξεχωριστά φαινόμενα. Υλικά και μέθοδοι. Πραγματοποιήσαμε ανοσοϊστοχημική ανάλυση σε 50 αδενοκαρκινώματα (παχέος εντέρου, μαστού, πνεύμονα, νεφρού στομάχου) και σε 40 δείγματα κυήσεων πρώτου τριμήνου. Η έκφραση των δεικτών αξιολογήθηκε ημιποσοτικά , ξεχωριστά στο παρέγχυμα του καρκίνου και στα τροφοβλαστικά κύτταρα, όπως επίσης και στα στρωματικά κύτταρα του καρκίνου και τα κύτταρα του φθαρτού σύμφωνα με μια ποσοστιαία κλίμακα (0 %, <10%, 10-50% και >50% των κυττάρων) και σύμφωνα με την ένταση της ανοσοϊστοχημικής χρώσης (0, +, ++, +++). Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματά μας έδειξαν ότι δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στην έκφραση του TIMP1 ανάμεσα στα παρεγχυματικά κύτταρα του καρκίνου και στα τροφοβλαστικά κύτταρα. Από την άλλη πλευρά ο TIMP1 εκφραζόταν συχνότερα στα κύτταρα του φθαρτού σε σχέση με τα στρωματικά κύτταρα του καρκίνου. Η ανοσοϊστοχημική έκφραση του TIMP2 ήταν εκτενέστερη κι εντονότερη τόσο στους τροφοβλάστες όσο και στο φθαρτό των κυήσεων σε σχέση με τα παρεγχυματικά και τα στρωματικά κύτταρα του καρκίνου. Συμπέρασμα: Η ελαττωμένη έκφραση του TIMP2 στα μεταστατικά καρκινώματα σε σύγκριση με τα μη μεταστατικά δείγματα των κυήσεων υπογραμμίζει τη σημασία του στη δίηθηση και τη μετανάστευση του καρκίνου. Από την άλλη πλευρά η αυξημένη έκφραση του ΤΙΜΡ1 στο φθαρτό σε σχέση με το στρώμα και η απουσία στατιστικά σημαντικής διαφοράς στην έκφραση του ΤΙΜΡ1 μεταξύ καρκινικού παρεγχύματος και τροφοβλάστης υπογραμμίζουν την πολυπλοκότητα της δραστηριότητάς του στην εξέλιξη του καρκίνου.
Μεταβολική απάντηση του ανθρώπινου οργανισμού στο τραύμα από την εφαρμογή πνευμοπεριτονιαίου κατά τη διάρκεια λαπαροσκοπικών επεμβάσεων
Authors: Αγιαζής Ένκελ-Άγγελος
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν η συμπεριφορά του ανθρώπινου οργανισμού, και συγκεκριμένα η μεταβολική απάντηση στο τραύμα, κατά τη διάρκεια λαπαροσκοπικών επεμβάσεων σε συνάρτηση με τη πίεση του πνευμοπεριτοναίου, συγκεκριμένα του καπνοπεριτοναίου (CO₂). Σκοπός της παρούσης έρευνας είναι η ανάδειξη του τραυματικού χαρακτήρα του εφαρμοζόμενου πνευμοπεριτόναιου κατά την διάρκεια λαπαροσκοπικών επεμβάσεων και η προσπάθεια ποσοτικής προσέγγισης του στρεσογόννου δυναμικού του. […]
Ευαισθησία των τασεοϋποδοχέων σε παχύσαρκα και μη παχύσαρκα άτομα
Authors: Σκράπαρη Ιωάννα
Published: January 2014

Η παχυσαρκία χαρακτηρίζεται από διαταραχή στη δραστηριότητα του αυτόνομου νευρικού συστήματος και συγκεκριμένα από αύξηση της δραστηριότητας του συμπαθητικού και μείωση της δραστηριότητας του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος. Η υπερδραστηριότητα του συμπαθητικού νευρικού συστήματος ενέχεται στην παθογένεια των καρδιαγγειακών επιπλοκών της παχυσαρκίας. Οι αρτηριακοί τασεοϋποδοχείς διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη βραχυπρόθεσμη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, ασκώντας αντανακλαστική χρονότροπη και ινότροπη μεταβολή στην καρδιακή λειτουργία. Δύο από τις παραμέτρους που επηρεάζουν την λειτουργία των τασεοϋποδοχέων είναι η δραστηριότητα του αυτονόμου νευρικού συστήματος και η διατασιμότητα των αγγείων. Η μείωση της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων έχει συσχετισθεί με αυξημένη θνητότητα σε ασθενείς με καρδιαγγειακά νοσήματα. Συνεπώς η εκτίμηση της ευαισθησία των τασεοϋποδοχέων στην παχυσαρκία παρουσιάζει κλινικό ενδιαφέρον δεδομένου ότι οι παχύσαρκοι ασθενείς εμφανίζουν ιδιαίτερα αυξημένη επίπτωση καρδιαγγειακών νοσημάτων. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν: α) Να εκτιμηθεί η ευαισθησία των τασεοϋποδοχέων παχύσαρκων ατόμων και να συγκριθεί με αυτήν υγιών μαρτύρων β) Να γίνει ταυτόχρονη εκτίμηση της δραστηριότητας του καρδιακού αυτονόμου νευρικού συστήματος και της διατασιμότητας των αγγείων στα παχύσαρκα άτομα και στους υγιείς μάρτυρες ώστε να διερευνηθεί το παθοφυσιολογικό υπόστρωμα της λειτουργίας των τασεοϋποδοχέων κατά την παχυσαρκία. Τα σημαντικότερα συμπεράσματα που προέκυψαν ήταν: α) Υπάρχει σημαντική μείωση της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων κατά την παχυσαρκία. β) Ο δείκτης μάζας σώματος, η ηλικία και το καρδιακό παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι οι κύριοι ρυθμιστές της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων και ευθύνονται για το 72% της διακύμανσης των τιμών της. γ) Η μείωση της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων στην παχυσαρκία οφείλεται στη δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος και όχι στη μείωση της διατασιμότητας των αγγείων.
Εξέλιξη της νόσου HIV/AIDS υπό διαφορετικές θεραπευτικές αγωγές
Authors: Ανυφαντάκης Βασίλειος
Published: January 2014

Η HIV λοίμωξη θεωρείτο μέχρι το 1995 ως μια χρονίως εξελισσόμενη ασθένεια που οδηγούσε στην έκπτωση του ανοσοποιητικού συστήματος και στην εμφάνιση του συνδρόμου επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS). Η εισαγωγή της θεραπείας HAART οδήγησε στην αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης των HIV οροθετικών ατόμων και την μείωση του κινδύνου εμφάνισης του AIDS. Λίγα είναι γνωστά για την κατάσταση της HIV λοίμωξης στην Ελλαδα. Η μονάδα ειδικών λοιμώξεων του νοσοκομείου «Συγγρός» δημιουργήθηκε το 1985 και αποτελεί την μεγαλύτερη μονάδα παρακολούθησης HIV ασθενών στην Ελλάδα. ΣΚΟΠΟΣ Σκοπός της αναδρομικής επιδημιολογικής αυτής μονοκεντρικής μελέτης είναι η σύγκριση της επιβίωσης των ασθενών με HIV λοίμωξη πριν και μετά την εισαγωγή της θεραπευτικής αγωγής HAART στους ασθενείς της μονάδας μας. Έγινε επίσης καταγραφή των σχετιζομένων με την HIV λοίμωξη κλινικών εκδηλώσεων. ΜΕΘΟΔΟΣ Μελετήθηκαν 902 ασθενείς με HIV λοίμωξη από το 1987 μέχρι το 2005. Η επιβίωση των ασθενών μελετήθηκε σε σχέση με το φύλο, τον αριθμό των CD4 λεμφοκυττάρων, το ιϊκό φορτίο και την ηλικία των ασθενών την ημέρα έναρξης της παρακολούθησης και την χρονική περίοδο. Τα διάφορα θεραπευτικά σχήματα ταξινομήθηκαν ως μονοθεραπεία ή διπλή αντιρετροiκή αγωγή και HAART. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η δυνατότητα χορήγησης HAART στους ασθενείς μετά το 1997 αποδείχθηκε σημαντικός προγνωστικός παράγοντας επιβίωσης με σχετικό κίνδυνο: HR (Hazard Ratio) 0,123 και συντελεστή στατιστικής σημαντικότητας p<0.0001. Η νεαρή ηλικία, ο αυξημένος αριθμός των CD4 λεμφοκυττάρων των ασθενών την ημέρα έναρξης παρακολούθησης και το γυναικείο φύλο είναι ευνοiκοί παράγοντες για την επιβίωση των ασθενών με HIV λοίμωξη. Η στατιστική σημαντικότητα είναι πάντα με p<0,05. Η στοματοφαρυγγική καντιντίαση και η τριχωτή στοματική λευκοπλακία αποτελεί την κυριότερη κλινική εκδήλωση του σταδίου Β. Το Σάρκωμα Kaposi, η πνευμονία από Pneumocystis carinii, και η προοδευτική πολυεστιακή εγκεφαλοπάθεια αποτελούν τις κύριες κλινικές εκδηλώσεις του σταδίου C πριν την εισαγωγή της HAART. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η εισαγωγή της HAART στην αντιμετώπιση της HIV λοίμωξης βελτίωσε σημαντικά την ολική επιβίωση των ασθενών. Η νεαρή ηλικία και ο υψηλός αριθμός CD4 λεμφοκυττάρων αποτελούν ανεξάρτητους προγωστικούς παράγοντες που αυξάνουν την επιβίωση
Τοπική θεραπεία πειραματικής οστεομυελίτιδας από Staphylococcus aureus με απελευθέρωση αντιβιοτικού από βιοαποικοδομήσιμο σύστημα μεταφοράς
Authors: Γαλανόπουλος Ηλίας
Published: January 2014

Στην παρούσα πειραματική εργασία μελετήθηκε η αποτελεσματικότητα ενός βιοαποικοδομήσιμου συστήματος μεταφοράς αντιβιοτικού στην αντιμετώπιση οστεομυελίτιδας που προκλήθηκε από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο (MRSA). Μετά από ενοφθαλμισμό του μικροβίου στην κνήμη 72 κουνελιών, τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: η ομάδα Α (μάρτυρες) περιλάμβανε 18 πειραματόζωα, τα οποία αντιμετωπίστηκαν μόνο με χειρουργικό καθαρισμό, η ομάδα Β περιλάμβανε 18 πειραματόζωα, τα οποία αντιμετωπίστηκαν με χειρουργικό καθαρισμό και εμφύτευση μόνο κυλίνδρων θειικού ασβεστίου, και η ομάδα Γ (ομάδα θεραπείας) περιλάμβανε 36 πειραματόζωα, στα οποία μετά το χειρουργικό καθαρισμό έγινε εμφύτευση κυλίνδρων θειικού ασβεστίου-μοξιφλοξασίνης. Η θεραπεία άρχισε στις 3 εβδομάδες μετά τον ενοφθαλμισμό του μικροβίου. Τα πειραματόζωα θυσιάζονταν κάθε 7 ημέρες μέχρι τις 42 ημέρες και κατά την ευθανασία λαμβάνονταν δείγματα οστού για μέτρηση της μικροβιακής συγκέντρωσης, για παθολογοανατομική μελέτη και για προσδιορισμό των επιπέδων μοξιφλοξασίνης που απελευθερωνόταν τοπικά στα κουνέλια της ομάδας θεραπείας. Οι καλλιέργειες οστού ήταν στείρες στα πειραματόζωα της ομάδας θεραπείας σε αντίθεση με τις ομάδες Α και Β, οι οποίες ανευρίσκονταν θετικές. Το κύριο ιστολογικό εύρημα σε όλες τις ομάδες ήταν μία μετρίου βαθμού προς έντονη φλεγμονώδης αντίδραση που συνοδευόταν από ίνωση. Ο βαθμός της ίνωσης καθώς και η διήθηση από γιγαντοκύτταρα ήταν υψηλότερα στην ομάδα Γ. Τέλος, τα επίπεδα μοξιφλοξασίνης στο οστό ήταν υψηλότερα κοντά στο σημείο του ενοφθαλμισμού, ενώ το μέγιστο της απελευθέρωσης παρατηρήθηκε την πρώτη εβδομάδα μετά την εμφύτευση. Με βάση τα αποτελέσματα, ο φορέας θειικού ασβεστίου σε συνδυασμό με μοξιφλοξασίνη αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματικό σύστημα τοπικής θεραπείας της οστικής λοίμωξης οδηγώντας στην εκρίζωση του υπεύθυνου παθογόνου στο συγκεκριμένο ζωικό πρότυπο πειραματικής οστεομυελίτιδας από MRSA.
Η πνευμονία της κοινότητας στον ελλαδικό χώρο - έλεγχος συμμόρφωσης των ιατρών στις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες (guidelines)
Authors: Τριανταφυλλίδης Χαράλαμπος
Published: January 2014

Η πνευμονία της κοινότητας (CAP) παραμένει σημαντικό αίτιο νοσηρότητας και θνητότητας με ιδιαίτερα υψηλό οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διαπιστωθεί αν και κατά πόσο εφαρμόζονται από τους Έλληνες γιατρούς οι διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες (Guidelines) για την πνευμονία της κοινότητας (CAP), σε ότι αφορά τη διαχείριση των ασθενών που προσέρχονται στo Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και λαμβάνουν τη διάγνωση αυτή. Αξιολογήθηκαν: α) η ορθότητα της απόφασης εισαγωγής στο νοσοκομείο ή χορήγησης αντιμικροβιακής αγωγής στο σπίτι και β) η χορηγηθείσα αντιμικροβιακή χημειοθεραπευτική αγωγή, από πλευράς συμφωνίας με τις ενημερωμένες οδηγίες της IDSA για την πνευμονία της κοινότητας, του έτους 2003. Επιπρόσθετα, συλλέχθηκαν επιδημιολογικά, κλινικά και μικροβιολογικά δεδομένα, καθώς και στοιχεία που σχετίζονται με την κλινική πορεία των ασθενών, την επίτευξη ή όχι κλινικής σταθερότητας εντός 72 ωρών και την τελική έκβαση της νόσου. Πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρατήρησης που συμπεριέλαβε 300 ανοσοεπαρκείς ασθενείς, οι οποίοι προσήλθαν στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου «η Σωτηρία» και αφού υποβλήθηκαν σε κλινικό και εργαστηριακό έλεγχο τέθηκε η διάγνωση της πνευμονίας της κοινότητας. Η απόφαση της εισαγωγής στο νοσοκομείο ή χορήγησης αγωγής στο σπίτι ήταν στη διακριτική ευχέρεια των γιατρών του τμήματος επειγόντων περιστατικών, οι οποίοι και ήταν ανεξάρτητοι από τον συγγραφέα της μελέτης. Παράλληλα υπολογίστηκε το Fine Score (Pneumonia Severity Index) ώστε να αξιολογηθεί η βαρύτητα της πνευμονίας. Η θνητότητα προσδιορίστηκε στο 12,33%. Από τους 300 ασθενείς της μελέτης μας οι 141 (47%) εισήχθησαν στο νοσοκομείο παρά το γεγονός ότι κατατάχθηκαν στις Risk Classes I και II και επομένως σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες θα μπορούσαν να λάβουν αγωγή στο σπίτι, ως εξωτερικοί ασθενείς. Η εφαρμογή των οδηγιών για την πνευμονία της κοινότητας, σε ότι αφορά την αρχική αντιμικροβιακή χημειοθεραπευτική αγωγή, ήταν χαμηλή (181 ασθενείς, 60%). Οι ασθενείς που έλαβαν αγωγή σύμφωνη με τις οδηγίες εμφάνισαν σημαντικά χαμηλότερη θνητότητα, καθώς επίσης και μία τάση μικρότερης διάρκειας νοσηλείας, σε σύγκριση με τους ασθενείς εκείνους που έλαβαν αρχική αγωγή που δε συμφωνούσε με τις οδηγίες για την πνευμονία της κοινότητας. Η εφαρμογή των οδηγιών που προτείνονται από την IDSA, σχετικά με τη διαχείριση των ασθενών με πνευμονία της κοινότητας, από τους γιατρούς που εργάζονται στο μεγαλύτερο πνευμονολογικό νοσοκομείο της χώρας είναι ιδιαίτερα φτωχή. Η βελτίωση της συμμόρφωσης κρίνεται απαραίτητη και επιβεβλημένη δεδομένου ότι θα μπορούσε να μειώσει τη θνητότητα, τη διάρκεια νοσηλείας στο νοσοκομείο και παράλληλα θα επέτρεπε τον περιορισμό των άσκοπων εισαγωγών στο νοσοκομείο με συνέπεια τη δραστική μείωση του οικονομικού βάρους για το εθνικό σύστημα υγείας και την κοινωνία γενικότερα.
Εκτίμηση διαστολικής δυσλειτουργίας σε υπερτασικούς ασθενείς με παλμικό ιστικό doppler
Authors: Χατζής Δημήτριος
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Η διαστολική δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και η διαταραχή των ελαστικών ιδιοτήτων της αορτής, αποτελούν δυσμενείς επιπτώσεις της αρτηριακής υπέρτασης. Στη μελέτη αυτή, διερευνήσαμε τις πιθανές συσχετίσεις αυτών των καρδιαγγειακών μεταβολών με τα επίπεδα του εγκεφαλικού νατριουρητικού πεπτιδίου (ΒΝΡ) σε ασθενείς με νεοδιαγνωσθείσα αρτηριακή υπέρταση. ΜΕΘΟΔΟΙ: 200 διαδοχικοί υπερτασικοί ασθενείς χωρίς υπερτροφία της ΑΚ (μέση ηλικία 52 έτη, 134 άρρενες, μέση ΑΠ ιατρείου=151.4/95.5 mmHg) υπεβλήθησαν σε 24ωρη περιπατητική καταγραφή της ΑΠ καθώς και σε εκτίμηση της αορτικής σκληρίας και της διαστολικής λειτουργίας της ΑΚ, αντίστοιχα μέσω της καρωτιδομηριαίας ταχύτητας αγωγής σφυγμικού κύματος (κ-μ ΤΑΣΚ) και μέσω παλμικού ιστικού Doppler (TDI). Με βάση τα επίπεδα ΒΝΡ οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε τριτημόρια. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι υπερτασικοί που ανήκαν στο τριτημόριο με τις υψηλότερες τιμές ΒΝΡ, σε σύγκριση με εκείνους του χαμηλότερου τριτημορίου είχαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερη πίεση σφυγμού (κατά 6.2 mmHg, p=0.002), χαμηλότερη 24ωρη διαστολική ΑΠ (κατά 5.7 mmHg, p=0.014), μειωμένο λόγο Em/Am (κατά 0.09, p=0.048) και αυξημένη κ-μ ΤΑΣΚ (κατά 0.7 m/s, p=0.042). Επιπλέον, οι υπερτασικοί που ανήκαν στο τριτημόριο με τις υψηλότερες τιμές ΒΝΡ, σε σύγκριση με εκείνους του χαμηλότερου και μέσου τριτημορίου, παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικά χαμηλότερη τιμή Em (κατά 1.2 cm/s, p=0.001 και 1 cm/s, p=0.004, αντίστοιχα) και υψηλότερο λόγο E/Em (κατά 1.3, p=0.018 και 1.3, p=0.014, αντίστοιχα). Τα επίπεδα πλάσματος BNP σχετίζονταν σημαντικά με το λόγο E/Em, την 24ωρη πίεση σφυγμού και την κ-μ ΤΑΣΚ, ανεξαρτήτως της ηλικίας. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση, τα επίπεδα ΒΝΡ πλάσματος σχετίζονται όχι μόνο με τη δυσλειτουργία της ΑΚ, αλλά και με τη σκληρία της αορτής. Τα ευρήματα αυτά υποδεικνύουν ότι τα επίπεδα ΒΝΡ, ακόμη και εντός φυσιολογικών ορίων, αποτελούν δείκτη καρδιαγγειακών λειτουργικών διαταραχών σε ασθενείς με ιδιοπαθή αρτηριακή υπέρταση, χωρίς υπερτροφία της ΑΚ.
Συχνότητα κατανομής πολυμορφισμών του γονιδίου NRAMP1 σε Έλληνες ασθενείς με φυματίωση
Authors: Στάγκας Μάριος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η φυματίωση παραμένει η πιο διαδεδομένη λοιμώδης νόσος παγκοσμίως. Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου οργανισμού υγείας το 1/3 του παγκοσμίου πληθυσμού έχει μολυνθεί από το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης και συνεχίζει να πρωτομολύνεται το 1% αυτού κάθε χρόνο. Σε ποσοστό 10 % η μόλυνση αυτή εξελίσσεται σε ενεργό μολυσματική νόσο κατά τη διάρκεια της ζωής αυτών των ατόμων. Μεταξύ 2000 - 2020 υπολογίζεται ότι σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι θα μολυνθούν για πρώτη φορά, διακόσια εκατομμύρια άνθρωποι θα νοσήσουν και τριανταπέντε εκατομμύρια τελικά θα πεθάνουν από φυματίωση. Ο κίνδυνος ανάπτυξης ενεργού νόσου των ατόμων με λανθάνουσα μυκοβακτηριδιακή λοίμωξη ποικίλλει. Άτομα υψηλού κίνδυνου για ανάπτυξη νόσου είναι κυρίως τα άτομα που έχουν πρόσφατα μολυνθεί από το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης και τα άτομα με συνυπάρχοντα άλλα νοσήματα. Η μελέτη γενετικών παραγόντων που πιθανά συμμετέχουν στους αμυντικούς μηχανισμούς του ξενιστή αποτελεί πεδίο ευρείας έρευνας. Μελέτες που έγιναν σε διδύμους και υιοθετημένα άτομα δείχνουν ότι γενετικοί παράγοντες του ξενιστή παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της λανθάνουσας μυκοβακτηριδιακής λοίμωξης. Το γονίδιο NRAMP 1 (Natural Resistance Associated Macrophage Protein 1) το οποίο πλέον είναι γνωστό ως SLC11A1 φαίνεται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία πολλών ενδοκυττάριων λοιμώξεων, μεταξύ των οποίων και του μυκοβακτηριδίου. Διάφοροι πολυμορφισμοί του γονιδίου αυτού με ποικίλα αποτελέσματα έχουν ήδη μελετηθεί σε διάφορες πληθυσμιακές ομάδες. Σκοπός της μελέτης μας είναι να εκτιμήσουμε κατά πόσο πολυμορφισμοί του γονιδίου ΝRAMP1 μπορούν να θεωρηθούν σαν ένας παράγοντας αυξημένου κινδύνου για εξέλιξη της λανθάνουσας μυκοβακτηριδιακής λοίμωξης σε ενεργό νόσο στον Ελληνικό πληθυσμό. Υλικά και μέθοδος: Σε 142 Έλληνες ασθενείς με ενεργό πνευμονική φυματίωση και σε 144 ομοεθνείς υγιείς μάρτυρες με λανθάνουσα μυκοβακτηριδιακή λοίμωξη, μελετήθηκαν τρείς πολυμορφισμοί του γονιδίου NRAMP1 ( 3΄UTR, D543N, INT4). Ασθενείς με HIV θετικό ή άλλα συνυπάρχοντα νοσήματα αποκλείστηκαν από τη μελέτη. Αποτελέσματα: Από τους τρείς πολυμορφισμούς του γονιδίου NRAMP1, o INT4 έχει αυξημένη συχνότητα εμφάνισης στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς μάρτυρες. Οι ομοζυγώτες CC του πολυμορφισμού ΙΝΤ4 εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν ενεργό νόσο σε σχέση με τους GG ομοζυγώτες (p=0.022). Στους άλλους δυο πολυμορφισμούς (D543N και 3΄UTR) δεν βρέθηκαν διαφορές ανάμεσα σε ασθενείς και μάρτυρες. Συμπέρασμα: Ο πολυμορφισμός INT4/NRAMP1 μπορεί να παίζει ρόλο στην ανάπτυξη ενεργού πνευμονικής φυματίωσης μετά από μια αρχική λανθάνουσα λοίμωξη με το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης. Ο ρόλος του πολυμορφισμού αυτού στην ανάπτυξη ενεργού πνευμονικής φυματίωσης χρειάζεται περαιτέρω έρευνα.
Παράγοντες που επηρεάζουν την κάθετη μετάδοση της ηπατίτιδας C
Authors: Νικολοπούλου Γεωργία
Published: January 2014

Σκοπός: Εκτίμηση της συχνότητας της κάθετης μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C (HCV) από μητέρα σε παιδί και προσδιορισμός παραγόντων που την επηρεάζουν. Μέθοδος: Η μελέτη περιέλαβε 84 νεογνά των οποίων οι μητέρες είχαν ηπατίτιδα C (θετικά αντί-HCV αντισώματα), χωρίς ταυτόχρονη λοίμωξη από HIV και 66 νεογνά των οποίων οι μητέρες είχαν συλλοίμωξη HCV και HIV. Η HCV λοίμωξη είχε επιβεβαιωθεί στις μητέρες πριν τον τοκετό και το ιικό τους φορτίο μετρήθηκε με PCR (AMPLICOR, HCV Monitor) κατά την περιγεννητική περίοδο. Σε κάθε μητέρα ή παιδί με επιβεβαιωμένη ΗCV λοίμωξη ελέγχθηκε ο γονότυπος του ιού με μέθοδο INNO-Lipa II (INNOGENETICS N.V., Belgium). Tα παιδιά παρακολουθούνταν προοπτικά για παρουσία HCV λοίμωξης σε ηλικία 0, 1, 3 μηνών, ανά τρίμηνο στη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής και μετά ανά εξάμηνο. Καταγράφονταν παράγοντες που έχουν συσχετιστεί με την κάθετη μετάδοση της ηπατίτιδας C. Η διάγνωση HCV λοίμωξης στα παιδιά ετίθετο με: ανίχνευση HCV RNA σε περισσότερα από 2 δείγματα ορού μετά τον τρίτο μήνα της ζωής και/ή παρουσία αντί- HCV αντισωμάτων μετά τον 18ο μήνα της ζωής. Αποτελέσματα: Αρχικά όλα τα παιδιά είχαν θετικά αντί- HCV αντισώματα, ενώ μετά την ηλικία των 18 μηνών μόνο 9 παιδιά παρέμειναν HCV οροθετικά. Τα 9 αυτά παιδιά είχαν θετικό HCV- RNA κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής τους. Η κάθετη μετάδοση ήταν συχνότερη στα παιδιά των μητέρων που παρουσίαζαν υψηλό ιικό φορτίο για HCV (p=0.02), HCV-HIV συλλοίμωξη (p=0.01), ή έκαναν ενδοφλέβια χρήση εξαρτησιογόνων (p=0.0035). Τα μολυνθέντα βρέφη είχαν τον ίδιο γονότυπο με τις μητέρες τους. O γονότυπος δεν βρέθηκε να σχετίζεται με τη κάθετη μετάδοση της λοίμωξης. Συμπεράσματα: Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η κάθετη μετάδοση της ηπατίτιδας C ήταν 6% και σχετιζόταν με το ιικό φορτίο της μητέρας, την ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών και την HIV συλλοίμωξη
Η χρήση της αμνιακής μεμβράνης στην αντιμετώπιση της ουλοποιητικής διαδικασίας μετά από συριγγοποιητική επέμβαση
Authors: Σταύρακας Παναγιώτης
Published: January 2014

[…] Ο σκοπός της διδακτορικής αυτής εργασίας είναι η μελέτη χρησιμότητας της αμνιακής μεμβράνης ως αντιουλοποιητικός παράγοντας στην συρριγγοποιητική αντιγλαυκωματική επέμβαση στην κλινική πράξη. […]
Υπερηγογραφικός έλεγχος του τραχήλου της μήτρας στο πρώτο (1ο) τρίμηνο της κύησης για την πρόγνωση του πρόωρου τοκετού
Authors: Αντσακλής Παναγιώτης
Published: January 2014

Σκοπός: να προσδιορίσουμε εάν η μέτρηση του τραχήλου της μήτρας κατά το υπερηχογράφημα των 11-14 εβδομάδων της κύησης, σε ένα γενικό πληθυσμό μελέτης, έχει προβλεπτική ικανότητα για τον πρόωρο τοκετό. Υλικό & Μέθοδος: πραγματοποιήσαμε μία προοπτική μελέτη στην οποία μελετήσαμε 1113 γυναίκες χαμηλού κινδύνου, οι οποίες προσήλθαν στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» για τον υπερηχογραφικό έλεγχο ρουτίνας των 11-14 εβδομάδων και δέχτηκαν να υποβληθούν σε διακολπικό υπερηχογράφημα. Η μέση τιμή του τραχήλου της μήτρας υπολογίστηκε για όλες τις κυήσεις. Χρησιμοποιήθηκαν τα cut off όρια των 27 mm και 30 mm, για να εξετάσουμε την προγνωστική αξία του μήκους του τραχήλου της μήτρας για τον πρόωρο τοκετό. Αποτελέσματα: Η μέση τιμή ±SD για ολόκληρο τον πληθυσμό υπολογίστηκε 40,6 ±5,5 mm (εύρος 20-62 mm). Έγινε ανάλυση του μήκους του τραχήλου της μήτρας για τελειόμηνες κυήσεις (? 37 εβδομάδων) και για πρόωρους τοκετούς (< 37 εβδομάδων) και έγινε περαιτέρω ανάλυση των πρόωρων τοκετών, για τοκετούς μεταξύ 34-37 εβδομάδων και τοκετών < 34 εβδομάδων. Η μέση τιμή του τραχήλου για γυναίκες με πρόωρο τοκετό, ήταν 38,9 ±5,5 mm και ήταν στατιστικά μικρότερη από την αντίστοιχη μέση τιμή για τελειόμηνες κυήσεις (40,8 ±5,5 mm) (p=0,001). Η στατιστική ανάλυση έδειξε μικρή προβλεπτική ικανότητα του μήκους του τραχήλου της μήτρας για τον πρόωρο τοκετό, με χαμηλή ευαισθησία και ειδικότητα. Το βέλτιστο οριακό σημείο (cut-off) για την πρόβλεψη του πρόωρου τοκετού από την στατιστική ανάλυση, πριν από τις 37 εβδομάδες, υπολογίστηκε σε 38,4 mm (sensitivity=63,3% specificity=51,1%). Η περιοχή κάτω από την καμπύλη (AUC) ήταν 0,60 (95% CI: 0.54-0.66), που διαφέρει στατιστικά από το 0,5 (p=0,001). Η ανάλυση των καμπυλών ROC έδειξε ότι το μήκος του τραχήλου της μήτρας δεν είχε σημαντική προγνωστική αξία για πρόωρο τοκετό πριν από τις 35 εβδομάδες (AUC=0.55, 95% CI: 0.43-0.67, p=0.355), ούτε για πρόωρο τοκετό πριν από τις 32 εβδομάδες (AUC=0.51, 95% CI: 0.30-0.74, p=0.851). Συμπέρασμα: Η μέτρηση του τραχήλου της μήτρας στις 11-14 εβδομάδες της κύησης, δεν έχει προβλεπτική ικανότητα για την πρόγνωση του πρόωρου τοκετού. Πριν από την 14η εβδομάδα της κύησης, τα cut-off όρια του μήκους του τραχήλου της μήτρας που χρησιμοποιήσαμε, των 27 mm και 30 mm, δεν έχουν καμία προγνωστική αξία για την πρόβλεψη του πρόωρου τοκετού. Μήκος τραχήλου της μήτρας μικρότερο από 25 mm, είναι σπάνιο εύρημα πριν από τις 14 εβδομάδες. Το μήκος τραχήλου δεν είχε προβλεπτική ικανότητα για πρόωρο τοκετό πριν από τις 35 εβδομάδες ή για πρόωρο τοκετό πριν από τις 32 εβδομάδες. Αν και η στατιστική ανάλυση, έδειξε ότι το μήκος του τραχήλου της μήτρας στο πρώτο τρίμηνο, φαίνεται να έχει κάποια προγνωστική αξία για πρόωρο τοκετό πριν από τις 37 εβδομάδες, με βέλτιστο οριακό μήκος (cut-off) 38,4 mm, η ευαισθησία των αποτελεσμάτων ήταν πολύ χαμηλή.
Η αξιολόγηση της ADMA (ασυμμετρική διμεθυλαργινίνη) στην προεκλαμψία και στον πρόωρο τοκετό
Authors: Σαββίδης Αναστάσιος
Published: January 2014

Η ασυμμετρική διμεθυλαργινίνη είναι ένα βιοχημικό μόριο που προκύπτει όταν στο μόριο της L-Αργινίνης προστεθούν ασύμμετρα δύο μεθυλικές ομάδες. Είναι ένας δείκτης ενδοθηλιοπάθειας. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της ADMA σαν προγνωστικός δείκτης στην προεκλαμψία και στον πρόωρο τοκετό. Μελετήθηκαν 103 γυναίκες ηλικίας κύησης 23-28 εβδομάδων που παρουσίαζαν συμπτώματα προεκλαμψίας ή πρόωρου τοκετού (Ομάδα ελέγχου). Σαν ομάδα μελέτης ήταν 55 γυναίκες αντίστοιχης ηλικίας κύησης χωρίς κάποιο παθολογικό σύμπτωμα. Η ασυμμετρική διμεθυλαργινίνη ADMA προσδιορίστηκε με ποσοτική μέθοδο ανταγωνιστικής ELISA και μέτρηση με χρωματομετρική, ενζυμική μέθοδο. Στην παρούσα μελέτη χρησιμοποιήθηκε το διαθέσιμο στο εμπόριο κιτ: ADMA Εnzyme Ιmmunoassay test kit, (DLD Diagnostica GmbH, Hamburg, Germany). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ των τιμών της ADMA και της εμφάνισης προεκλαμψίας ή πρόωρου τοκετού. Όσο αυξημένη ήταν η τιμή της ADMA τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης προεκλαμψίας υπήρχε. Στον πρόωρο τοκετό τα αποτελέσματα ήταν φτωχότερα. Τα συμπεράσματα ήταν ότι η προεκλαμψία σχετίζεται άμεσα με αυξημένες τιμές ADMA, άρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν προγνωστικός δείκτης. Στον πρόωρο τοκετό οι τιμές της ADMA ήταν χαμηλότερες, γεγονός που χρειάζεται επιπλέον διερεύνηση.
Μελέτη της οδού μηνύματος της οικογένειας των πολυπεπτιδίων του νεοπλασματικού αυξητικού παράγοντα TGF (Transforming Growth Factor β), στον κολοορθικό καρκίνο
Authors: Λαμπρόπουλος Παύλος
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: Η οδός μηνύματος του νεοπλασματικού αυξητικού παράγοντα TGF-β έχει περιγραφτεί ως ογκοκατασταλτικό αλλά και ως ογκοπροαγωγό μονοπάτι στην βιολογία των κυττάρων. Επιπρόσθετα, η απενεργοποίηση μορίων προσκόλλησης της κυτταρικής μεμβράνης όπως η E-Cadherin, αλλά και πολυλειτουργικών πρωτεϊνών όπως η p21, η οποία αναστέλλει τις κυκλοεξαρτόμενες κινάσες, παίζουν σημαντικό ρόλο στο μεταστατικό δυναμικό του κολοορθικού καρκίνου. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να αξιολογηθεί η έκφραση των πρωτεϊνών του σηματοδοτικού μονοπατιού TGF-β, της E-Cadherin και της p21, και τα αποτελέσματα αυτά να συσχετιστούν με κλασσικούς προγνωστικούς παραμέτρους, όπως το στάδιο της νόσου, τις λεμφαδενικές μεταστάσεις και την επιβίωση των ασθενών. Η έκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών αξιολογήθηκαν με ανοσοϊστοχημική μέθοδο σε 195 δείγματα από ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι παράγοντες TGF-β, p21 και E-Cadherin είχαν θετική έκφραση σε (71,28%), (65,13%) και (50,26%) αντίστοιχα στα δείγματα ασθενών με καρκίνο του παχέος εντέρου. Η συσχέτιση της έκφρασης των παραγόντων αυτών με τα κλινοπαθολογικά χαρακτηριστικά των δειγμάτων, έδειξε ότι η θετική έκφραση του TGF-β και η χαμηλή έκφραση των E-cadherin και p21 είχαν στατιστικά σημαντική αντιστοιχία με το στάδιο κατά TNM της νόσου (P=0,0012), (P=0,0363) και (P=0,0452) αντίστοιχα. Η θετική έκφραση του παράγοντα TGF-β, σχετιζόταν επίσης με την παρουσία λεμφαδενικών μεταστάσεων (P=0,0089). Οι καμπύλες επιβίωσης κατά Kaplan-Meier έδειξαν επίσης, μια σαφή συσχέτιση της συνολικής επιβίωσης των ασθενών με κολοορθικό καρκίνο, με την υψηλή έκφραση TGF-β καθώς και τη χαμηλή έκφραση p21 και E-Cadherin. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι οι παράγοντες του μονοπατιού TGF-β, η πρωτεΐνη p21 και η πρωτεΐνη E-Cadherin έχουν στενή συσχέτιση με το στάδιο του καρκίνου του παχέος εντέρου και αποτελούν πολύτιμους δείκτες προγνώσεως.
Μελέτη της μέτα-ERCP παγκρεατίτιδας
Authors: Μυστακίδης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Εισαγωγή : Η παγκρεατίτιδα παραμένει η συχνότερη επιπλοκή της ERCP και έχει συσχετιστεί με διάφορους παράγοντες κινδύνου. Εντούτοις, μέχρι στιγμής, δεν έχει διερευνηθεί ο ρόλος των γενετικών παραμέτρων, καθώς επίσης και της ανατομικής ποικιλομορφίας της χολο-παγκρεατικής συμβολής στην ανάπτυξη της συγκεκριμένης επιπλοκής. Σκοπός της μελέτης : Η συσχέτιση της μετα-ERCP παγκρεατίτιδας με τη μεταλλαγή N34S του γονιδίου του παγκρεατικού αναστολέα της θρυψίνης (SPINK 1), η οποία έχει συσχετιστεί με διάφορους τύπους παγκρεατίτιδας. Επίσης, η διερεύνηση της επίδρασης του μακρού κοινού καναλιού χοληδόχου-παγκρεατικού πόρου, στην ανάπτυξη μετα-ERCP παγκρεατίτιδας.Υλικό και μέθοδος : Η μελέτη είχε δύο σκέλη, ένα σχετιζόμενο με τις γενετικές παραμέτρους και ένα δεύτερο σχετιζόμενο με τις ανατομικές. Στο πρώτο σκέλος έγινε αναζήτηση της μεταλλαγής N34S του SPINK 1 σε 30 ασθενείς με μετα-ERCP παγκρεατίτιδα, προκειμένου να συγκριθεί η επίπτωσή της σ΄αυτή την ομάδα ασθενών, με τα δεδομένα της επίπτωσής της στο γενικό πληθυσμό, καθώς και σε ασθενείς με άλλους τύπους παγκρεατίτιδας. Χρησιμοποιήθηκε αντίδραση αλυσιδωτής πολυμεράσης (PCR) 3 εκκινητών, τ΄αποτελέσματα της οποίας επιβεβαιώθηκαν με μέθοδο ανάλυσης πολυμορφισμού μήκους θραύσματος από περιοριστικό ένζυμο (RFLP). Στο δεύτερο σκέλος της μελέτης, συγκρίθηκε το μήκος του κοινού καναλιού σε 26 ασθενείς με μετα-ERCP παγκρεατίτιδα (ομάδα ελέγχου) και σε 100 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ERCP χωρίς να αναπτύξουν παγκρεατίτιδα (ομάδα μαρτύρων). Η παρουσία και το μήκος του κοινού καναλιού προσδιορίστηκαν με τη βοήθεια μαγνητικής χολαγγειοπαγκρεατογραφίας (MRCP). Αποτελέσματα : Κανένας από τους 30 ασθενείς που εντάχθηκαν στο πρώτο σκέλος της μελέτης δε βρέθηκε να φέρει τη μεταλλαγή N34S και με τις δύο μοριακές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν. Στο δεύτερο σκέλος της μελέτης, μακρύ κοινό κανάλι διαπιστώθηκε σε 6 από τους ασθενείς (23,07%) και σε 24 από τους μάρτυρες (24%), ποσοστά που δε διέφεραν σημαντικά (p=0,92). Στην ομάδα των μαρτύρων το μήκος του κοινού καναλιού βρέθηκε να σχετίζεται αντίστροφα με τον αριθμό των εισόδων του οδηγού σύρματος στον παγκρεατικό πόρο, με ενδεικτικά στατιστικώς σημαντικό τρόπο (p=0,096).Συμπεράσματα : Τόσο η μεταλλαγή N34S του SPINK 1, όσο και το μακρύ κοινό κανάλι χοληδόχου-παγκρεατικού πόρου, δε βρέθηκε να σχετίζονται με τη μετα-ERCP παγκρεατίτιδα. Το μακρύ κοινό κανάλι ενδεχομένως διευκολύνει τον εκλεκτικό καθετηριασμό του χοληδόχου πόρου.
Πρώιμη ανίχνευση μετακτινικών βλαβών σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού με την παρακολούθηση της έκφρασης μορίων εμπλεκόμενων στην οξεία φλεγμονώδη ανοσοαντίδραση και σε βλάβες επιθηλιακών κυττάρων
Authors: Πιπέρη Μαρία
Published: January 2014

Η ακτινοθεραπεία συνεισφέρει σημαντικά στην μείωση του ποσοστού τοπικής υποτροπής και θνητότητας σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Ωστόσο παραμένει ο κίνδυνος εμφάνισης οξέων παρενεργειών ως επακόλουθο της. Μεταξύ των σοβαροτέρων επιπλοκών κατατάσσεται η πνευμονική βλάβη, η επαγόμενη από την ακτινοθεραπεία. Καθώς οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού έχουν μεγάλο προσδόκιμο επιβίωσης, αποκτά εξαιρετική σημασία η ταυτοποίηση παραμέτρων, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην πρόβλεψη της ευαισθησίας του κάθε ασθενούς για την εμφάνιση πνευμονικής τοξικότητας και στο σχεδιασμό μίας εξατομικευμένης θεραπείας. Ένα ικανό προβλεπτικό μοντέλο ευαισθησίας του ασθενούς κατά την ακτινοθεραπεία πρέπει να συνεκτιμά όλους τους παράγοντες που σχετίζονται με τις εφαρμοζόμενες θεραπείες αλλά και με τον ασθενή. Σκοπός της μελέτης ήταν η ανάδειξη βιολογικών δεικτών προβλεπτικών για την εμφάνιση πνευμονικής βλάβης, σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού κατά τη διάρκεια της ακτινοθεραπείας και δύο μήνες μετά το πέρας αυτής. Η σειριακή μέτρηση των επιπέδων έκφρασης κατάλληλα επιλεγμένων πρωτεινικών μορίων κατά τη διάρκεια παρακολούθησης των ασθενών επέτρεψε την καταγραφή μεταβολών που υπέστησαν σε διάστημα τριών μηνών αρχής γενομένης προ της εφαρμογής της ΑΚΘ. Τα επίπεδα έκφρασης των βιοδεικτών ελέγχονταν σε σχέση με την εξέλιξη της νόσου όπως αυτή παρακολουθούνταν με ταυτόχρονη μέτρηση καθιερωμένων καρκινικών δεικτών και καταγραφή των κλινικοεργαστηριακών στοιχείων των ασθενών. Στο πλαίσιο αυτό, τρεις βιοδείκτες, CRP, SP-D, και sRAGE, εμφάνισαν στατιστικά σημαντικές αλλαγές στα επίπεδα συγκέντρωσης τους σε σχέση με την ΑΚΘ και χορηγούμενες επικουρικές αντινεοπλασματικές θεραπείες. Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι η σειριακή παρακολούθηση των μελετώμενων βιοδεικτών μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο στην εκτίμηση της ακτινικά επαγόμενης πνευμονικής βλάβης ενώ εξακολουθεί να βρίσκεται σε υποκλινική φάση.
Μελέτη νεώτερων δεικτών κυτταρικού πολλαπλασιασμού σε καρκινώματα ωοθηκών
Authors: Βεντούρη Κυριακή
Published: January 2014

Οι πρωτεΐνες του συμπλέγματος συντήρησης μινι-χρωμοσωμάτων (MCM) εμφανίστηκαν πρόσφατα ως νέοι προγνωστικοί δείκτες κυτταρικού πολλαπλασιασμού σε διάφορους τύπους καρκίνου. Επίσης η αντιγραφική πρωτεΐνη Α (RPA) προσδένεται σε μονόκλωνο DNA και απαιτείται τόσο για την έναρξη της αντιγραφής του DNA όσο και για τη σταθεροποίηση των μονόκλωνων περιοχών DNA. Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που ερευνά την ανοσο-ιστοχημική έκφραση των πρωτεϊνών MCM-2, MCM-5 και RPA2 σε μια σειρά από 161 ασθενείς με αδενοκαρκινώματα των ωοθηκών και 43 ασθενείς με χαμηλού κακοήθους δυναμικού (LMP) όγκους, που έχει στόχο να προσδιορίσει τις πιθανές συσχετίσεις αυτών των μορίων με κλινικοπαθολογοανατομικές παραμέτρους, τον κλασσικό δείκτη κυτταρικού πολλαπλασιασμού (Ki-67 ), ρυθμιστές του κυτταρικού κύκλου (όπως p53, Ρ27 Kip1, WAF1 p21 και pRB) και την επιβίωση των ασθενών. Ισχυρά θετικές συσχετίσεις ανευρέθησαν μεταξύ των MCM-2 ή MCM-5 με τα επίπεδα έκφρασης των Ki-67 LI (p <0,0001) καθώς και της πρωτεΐνης p53 (p = 0,0038 και p = 0,0500, αντίστοιχα). Επιπλέον η έκφραση του MCM-2 σχετίζεται αντίστροφα με το Ρ27 Kip-1 (p = 0.0068). Η έκφραση της πρωτεΐνης RPA2 παρατηρήθηκε σε όλες τις περιπτώσεις ενώ η ένταση της χρώσης ποικίλει από αχνή έως έντονη. Τόσο η MCM-2 όσο και η MCM-5 σχετίζονται σημαντικά με δυσμενή πρόγνωση των ασθενών στη μονοπαραγοντική ( 20% vs > 20%, p = 0,0011 και 25% vs <25%, p = 0,0100, αντίστοιχα) και στην πολυπαραγοντική (p = 0,0001 και 0,0090 αντίστοιχα) ανάλυση επιβίωσης. Συμπερασματικά τα απoτελέσματά μας υποστηρίζουν τη σχέση της πρωτεΐνης RPA2 με τις MCM-2 και MCM-5 σε αδενοκαρκινώματα ωοθηκών. Επιπρόσθετα, η πρωτεΐνη RPA-2 αλλά και οι MCM-2 και MCM-5 φαίνεται να διαδραματίζουν ένα ρόλο στην καρκινογένεση των ωοθηκών και θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν ως χρήσιμοι μοριακοί δείκτες για την κατηγοριοποίηση των ασθενών με αδενοκαρκίνωμα ωοθηκών σε συνάρτηση με την πρόγνωση.
Προηγμένες τεχνολογίες διάγνωσης-πρόγνωσης βλαβών σε μηχανολογικές κατασκευές με χρήση εποπτικών μεθόδων
Authors: Τσανάκας Ιωάννης
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας Διδακτορικής Διατριβής είναι η ποιοτική και ποσοτική αποτίμηση του δυναμικού αξιοποίησης της υπέρυθρης θερμογραφίας, ως εποπτικής μεθόδου, στην διάγνωση και πρόγνωση βλαβών σε μηχανολογικές κατασκευές, με βασική στόχευση και αντικείμενο εφαρμογής τα φωτοβολταϊκά (Φ/Β) πλαίσια. Σε επίπεδο εντοπισμού και διάγνωσης βλαβών σε Φ/Β πλαίσια, η δυναμική της μεθόδου της υπέρυθρης θερμογραφίας αποτιμήθηκε με την εκπόνηση τριών πειραματικών μελετών περιπτώσεων, διαφοροποιημένων ως προς: i) την προσέγγιση της υπέρυθρης ραδιομέτρησης, ii) τα προς διάγνωση στοιχεία και iii) την τεχνική ανάλυσης των θερμικών αποτυπωμάτων και εξαγωγής της κάθε διάγνωσης. Σε επίπεδο πρόγνωσης της μετάδοσης και της επίδρασης βλαβών στην διάρκεια ζωής των Φ/Β πλαισίων, καθώς και στην αξιοπιστία και τελική απόδοσή τους, οι δυνατότητες της μεθόδου αξιολογήθηκαν με την διερεύνηση της εξέλιξης συγκεκριμένων βλαβών στον χρόνο, μέσα από την συγκριτική μελέτη πειραματικών μετρήσεων υπέρυθρης θερμογραφίας, ηλεκτρικής απόδοσης και οπτικής μικροσκοπίας, πριν και μετά την εφαρμογή τεχνητής επιταχυνόμενης γήρανσης σε Φ/Β πλαίσια. Τα συνολικά αποτελέσματα των μελετών, έδειξαν ότι η υπέρυθρη θερμογραφία, συνιστά εξαιρετικά υποσχόμενη μέθοδο διάγνωσης βλαβών σε Φ/Β πλαίσια, ικανή να ανιχνεύσει και να αποδώσει γρήγορα και αξιόπιστα, το θερμικό αποτύπωμα βλαβών, υπό μορφή θερμοκρασιακών διακυμάνσεων και “ανωμαλιών” σε κλίμακα ηλιακής κυψέλης. Μάλιστα, στην πλειοψηφία των εφαρμογών, η διάγνωση επιτεύχθηκε με την χρήση απλών τεχνικών επεξεργασίας θερμικών εικόνων, δίχως την προϋπόθεση διακοπής λειτουργίας των υπό έλεγχο Φ/Β πλαισίων. Από την άλλη πλευρά, η μέθοδος εμφάνισε αδυναμία αξιόπιστης πρόγνωσης της εξέλιξής των βλαβών στον χρόνο και ταξινόμησής τους ως προς τον τύπο και την προέλευσή τους, περιοριζόμενη στην ταξινόμησή τους ως προς την θέση, την σοβαρότητα ή/και την έκτασή τους. Απώτερη στόχευση αυτού του πεδίου έρευνας, είναι η αναγωγή του σημαντικού ερευνητικού οφέλους αυτής της Διατριβής, σε κατασκευαστικό, ενεργειακό, οικονομικό/επενδυτικό και – εν τέλει – κοινωνικό όφελος, μέσα από: i) την βελτίωση της αξιοπιστίας και της απόδοσης των Φ/Β πλαισίων, ii) την μείωση του κόστους κύκλου ζωής τους, iii) τον σχεδιασμό καταλληλότερων στρατηγικών συντήρησης τους και, iv) τον περιορισμό του κόστους παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας από ένα Φ/Β σύστημα.
Ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις σε ασθενείς με ιδιοπαθή διατατική μυοκαρδιοπάθεια (ΙΔΚ)
Authors: Γκίκα Αποστολία
Published: January 2014

EΙΣΑΓΩΓΗ Έχει παρατηρηθεί ότι οι ασθενείς με Ιδιοπαθή Διατατική Μυοκαρδιοπάθεια (ΙΔΜ) έχουν μειωμένη στεφανιαία εφεδρεία. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση πιθανών συσχετίσεων της μέσης πυκνότητας των τριχοειδών (MCD =Myocardial Capillary Density) και της διάμεσης ίνωσης με τη στεφανιαία εφεδρεία (CFR ) στους ασθενείς με ΙΔΜMΕΘΟΔΟΣ Μελετήθηκαν 18 ασθενείς, ηλικίας 48±10 ετών, που έπασχαν από χρόνια ( ≥ 1 έτος ) καρδιακή ανεπάρκεια οφειλόμενη σε ΙΔΜ σε σταθερή κλινική κατάσταση. . Οι μετρήσεις του CFR έγιναν στον πρόσθιο κατιόντα κλάδο με τη μέθοδο της θερμοαραίωσης με τη βοήθεια ειδικού σύρματος διαμέτρου 0,014’ που φέρει θερμοευαίσθητο μικροαισθητήρα στο άκρο του. Οι καμπύλες θερμοαραιώσεως ελήφθησαν με χορήγηση φυσιολογικού ορού εντός του προσθίου κατιόντος, τρεις φορές σε ηρεμία και τρεις φορές σε μέγιστη υπεραιμία μετά από ενδοφλέβιο χορήγηση αδενοσίνης. Το CFR υπολογίστηκε από το λόγο των μέσων τιμών των χρόνων διέλευσης του ορού. Στους ασθενείςδιενεργήθηκε ενδομυοκαρδιακή βιοψία και έγινε ιστολογική ανάλυση και προσδιορισμός του ποσοστού της ίνωσης ανά τεμάχιο ιστού και στη συνέχεια εκτιμήθηκε η πυκνότητα των μυοκαρδιακών τριχοειδών με ειδική ανοσοϊστοχημική χρώση με το αντίσωμα CD-34. Ως ομάδα μαρτύρων ελήφθησαν δείγματα μυοκαρδιακού ιστού από νεκροτομηθέντες που δεν έπασχαν από καρδιακή νόσο.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Οι ασθενείς ήταν λειτουργικού σταδίου κατά ΝΥΗΑ 2.9± 1.3., είχαν μέσο κλάσμα εξώθησης 22 ± 8% και μέση πίεση ενσφήνωσης πνευμονικών τριχοειδών 23 ±10 mm Hg. Βρέθηκε μία ισχυρή και στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στη στεφανιαία εφεδρεία (CFR) και τη μυοκαρδιακή πυκνότητα των τριχοειδών (MCD) (r = 0.756, p= 0.0001). Η MCD στους 7 ασθενείς με CFR ≥ 2.5 (73.2±16) ήταν παρόμοια με αυτή που μετρήθηκε στους φυσιολογικούς μάρτυρες, (85 ± 11, p = NS).Αντίθετα η MCD στους 11 ασθενείς που είχαν CFR < 2.5 ήταν σημαντικά μικρότερη (33.2±14) συγκριτικά τόσο με την MCD των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια και φυσιολογικό CFR (73.2 ±16, p = 0.001) όσο μετην MCD των μαρτύρων (85 ±11, p= 0.0001).ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΣτους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια λόγω Ιδιοπαθούς Διατατικής Μυοκαρδιοπάθειας παρατηρείται σημαντική μείωση της στεφανιαίας εφεδρείας που πιθανότατα σχετίζεται με την εξεσημασμένη μείωση της πυκνότητας των μυοκαρδιακών τριχοειδών.
Αποκαταστάσεις ελλειμάτων κεφαλής και τραχήλου με μικροχειρουργικές τεχνικές
Authors: Σταυριανός Σπυρίδων
Published: January 2014

ΣκοπόςΗ μεταφορά ελεύθερων κρημνών με μικροαγγειακές τεχνικές τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει προσφέρει νέες προοπτικές στην αποκατάσταση μετά από ριζικές χειρουργικές εκτομές σε καρκίνους που πριν θεωρούνταν ανεγχείρητοι. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι να παρουσιάσει τα αποτελέσματα της δεκαετούς εμπειρίας του τμήματός μας σε ασθενείς με εκτεταμένα κρανιοπροσωπικά ελλείμματα.Υλικό και μέθοδοςΑπό το 1998 έως το 2008 έγιναν στο Τμήμα μας 101 μεταφορές ελεύθερων κρημνών με μικροαγγειακές τεχνικές σε 96 ασθενείς (24 γυναίκες και 72 άνδρες) με μέσο όρο ηλικίας τα 54,6 έτη (20-87). Οι κρημνοί που χρησιμοποιήθηκαν ήταν 48 δερμοπεριτονιακοί κερκιδικοί κρημνοί του αντιβραχίου, 22 οστεοδερμοπεριτονιακοί κρημνοί του αντιβραχίου, 11 οστεοδερμοπεριτονιακοί κρημνοί της περόνης, 11 μυϊκοί ή μυοδερματικοί ορθοί κοιλιακοί, 7 πλατείς ραχιαίοι και 2 ισχοί προσαγωγοί. Ο συχνότερα απαντώμενος ιστολογικός τύπος καρκίνου ήταν το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα και οι μισοί σχεδόν ασθενείς μας έλαβαν ακτινοβολία προεγχειρητικά. ΑποτελέσματαΗ μεταμόσχευση ήταν κρημνών επιτυχής σε 92 κρημνούς (91%). Στο 16,8% των κρημνών χρειάστηκε να γίνει χειρουργική διερεύνηση των αναστομώσεων και αυτή ήταν επιτυχής στο 60% των περιπτώσεων. Μετεγχειρητικές επιπλοκές μικρής, μεσαίας και μεγάλης βαρύτητας παρατηρήθηκαν στο 59% των ασθενών. Ο μέσος χρόνος νοσοκομειακής περίθαλψης ήταν 3 εβδομάδες. Μετά από παρακολούθηση των ασθενών κατά μέσο όρο 29,6 μήνες, 59 (61%) από αυτούς παραμένουν ελεύθεροι νόσου.ΣυμπεράσματαΗ μεταμόσχευση ιστών με μικροαγγειακές τεχνικές είναι ασφαλής και αξιόπιστη μέθοδος αποκατάστασης ελλειμμάτων μετά από εκτομές νεοπλασιών και προσφέρει στους ασθενείς καλύτερη πρόγνωση και ποιότητα ζωής.
Η επίδραση της αγγειοποιητίνης-2 στην πειραματική χειρουργική περιτονίτιδα από πολυανθεκτική Pseudomonas aeruginosa
Authors: Τζέπη Ήρα-Μαρία
Published: January 2014

Τα επίπεδα της κυκλοφορούσας αγγειοποιητίνης-2 (Ang-2) αυξάνονταιστη σήψη, κάνοντας μεγαλύτερη την πιθανότητα το μόριο αυτό να δρα ωςρυθμιστής στην ακολουθία της σήψης. Για να εξακριβώσουμε αυτό της τορόλο, εγκαταστάθηκε πειραματική σήψη με πολυανθεκτικό στέλεχος τηςPseudomonas aeruginosa σε αρσενικούς μυς C57BL6. Μελετήθηκαν ηεπιβίωση, η διήθηση των ουδετεροφίλων στους ιστούς και η κινητική τωνπροφλεγμονωδών κυτταροκινών. Η επιβίωση αυξήθηκε σημαντικά είτεχρησιμοποιώντας την ανασυνδυασμένη Ang-2 ως προθεραπεία είτε ωςθεραπεία 30 λεπτά μετά την βακτηριακή πρόκληση. Ομοίως η προθεραπείαμε Ang-2 λειτούργησε θεραπευτικά έναντι στη σήψη από Escherichia coli, ενώδεν φάνηκε να προστατεύει τα ζωικά πρότυπα που η σήψη τους προκλήθηκεαπό λιποπολυσακχαρίδη (LPS). Το όφελος που προσέφερε η Ang-2 στηνεπιβίωση έναντι της σήψης απο P. aeruginosa, χανόταν όταν η πρόκληση τηςσήψης γινόταν σε μυς με ομοζυγωτική έλλειψη TNF-α ή με ουδετεροπενία. Ηδιήθηση από ουδετερόφιλα στο ήπαρ αυξήθηκε στην ομάδα των μυών πουέλαβαν Ang-2 σε σχέση με την ομάδα που έλαβε φυσιολογικό ορο. Ταεπίπεδα του TNF-α στον ορό μειώθηκαν από την Ang-2, ενώ αυτά τηςιντερλευκίνης 6 και 10 (IL-6, IL-10) παρέμειναν αμετάβλητα. Αυτόσυνοδεύθηκε με μικρότερη απελευθέρωση του TNF-α από τα ενεργοποιημένασπληνοκύτταρα. In vitro, όταν προστέθηκε θερμικά εξασθενημένηP.aeruginosa σε U937 μονοκύτταρα προκλήθηκε παραγωγή IL-6 και TNF-α.Μικρές δόσεις εξωγενούς χορήγησης TNF-α δρούσαν συνεργικά με τομικροοργανισμό στην παραγωγή των ανωτέρω κυτταροκινών. Η προσθήκηόμως Ang-2 εμπόδιζε αυτή τη συνέργεια.Τα ανωτέρω αποτελέσματα στοιχειοθετούν την προστατευτική δράσητης Ang-2 στην πειραματική σήψη απο πολυανθεκτικό στέλεχος τηςP.aeruginosa και αποδίδονται στην τροποποίηση της παραγωγής του TNF-ακαι στις αλλαγές στην μεταναστευση των ουδετεροφίλων. Η προστατευτικήδράση της Ang-2 αφορά τη σήψη που προκαλείται απο ολόκληρο μικρόβιο καιόχι λιποπολυσακχαρίδη, υπονοόντας μια σύνθετη διαδικασία αλληλεπίδρασηςστην άνοση απάντηση του ξενιστή.
Παρεντερική χορήγηση μοξιφλοξασίνης συγκρινόμενη με απελευθέρωση μοξιφλοξασίνης από βιοαποικοδομήσιμο σύστημα μεταφοράς θειϊκού ασβεστίου για τη θεραπεία πειραματικής οστεομυελίτιδας από staphylococcus aureus
Authors: Σοράνογλου Βασίλειος
Published: January 2014

Στην πειραματική αυτή εργασία μελετήθηκε η αποτελεσματικότητα ενός βιοαποικοδομήσιμου συστήματος μεταφοράς μοξιφλοξασίνης στην αντιμετώπιση οστεομυελίτιδας που προκλήθηκε από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο (MRSA) συγκριτικά με την παρεντερική χορήγηση του ίδιου αντιμικροβιακού παράγοντα.Μετά από ενοφθαλμισμό του μικροβίου στην κνήμη 102 κουνελιών, τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες: η ομάδα Α (μάρτυρες) περιελάμβανε 18 πειραματόζωα, τα οποία αντιμετωπίστηκαν μόνο με χειρουργικό καθαρισμό, η ομάδα Β περιελάμβανε 36 πειραματόζωα, στα οποία μετά το χειρουργικό καθαρισμό έγινε εμφύτευση κυλίνδρων θειικού ασβεστίου-μοξιφλοξασίνης, η ομάδα Γ περιελάμβανε 36 πειραματόζωα, στα οποία μετά το χειρουργικό καθαρισμό έγινε έναρξη ενδομυϊκής αγωγής με μοξιφλοξασίνη και η ομάδα Δ περιελάμβανε 12 πειραματόζωα στα οποία μελετήθηκαν κάποια φαρμακοκινητικά δεδομένα της ενδομυϊκής θεραπείας. Η θεραπεία άρχισε στις 3 εβδομάδες μετά τον ενοφθαλμισμό του μικροβίου. Τα πειραματόζωα θυσιάζονταν κάθε 7 ημέρες μέχρι τις 42 ημέρες και κατά την ευθανασία λαμβάνονταν δείγματα οστού για μέτρηση της μικροβιακής συγκέντρωσης, για παθολογοανατομική μελέτη και για προσδιορισμό των επιπέδων μοξιφλοξασίνης στο οστό. Ακτινολογικός έλεγχος έγινε 2 φορές για τα πειραματόζωα των ομάδων Α, Β και Γ.Οι καλλιέργειες οστού στην ευθανασία ήταν στείρες στα πειραματόζωα της ομάδας Β ενώ στα πειραματόζωα της ομάδας Γ τα πειραματόζωα φάνηκαν να θεραπεύονται μετά τις 3 εβδομάδες αγωγής. Στην ομάδα μαρτύρων οι καλλιέργειες ανευρίσκονταν θετικές. Το κύριο ιστολογικό εύρημα σε όλες τις ομάδες ήταν μία μετρίου βαθμού προς έντονη φλεγμονώδης αντίδραση που συνοδευόταν από ίνωση. Ακτινολογικές αλλοιώσεις ήταν παρούσες σε όλα τα πειραματόζωα 3 εβδομάδες μετά τη λοίμωξη και πιο έντονες στα πειραματόζωα της Α ομάδας κατά την ευθανασία. Τέλος, στην ομάδα Β τα επίπεδα μοξιφλοξασίνης στο οστό ήταν υψηλότερα κοντά στο σημείο του ενοφθαλμισμού, ενώ το μέγιστο της απελευθέρωσης παρατηρήθηκε την πρώτη εβδομάδα μετά την εμφύτευση και πάντα σε επίπεδα πολύ μεγαλύτερα της MIC ενώ και στα πειραματόζωα που έλαβαν ενδομυϊκή αγωγή τα επίπεδα μοξιφλοξασίνης ήταν πολλαπλάσια της MIC και χωρίς διαφορά μεταξύ φλεγμαίνοντος και υγιούς οστού.Με βάση τα αποτελέσματα, ο φορέας θειικού ασβεστίου σε συνδυασμό με μοξιφλοξασίνη αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματικό σύστημα τοπικής θεραπείας της οστικής λοίμωξης οδηγώντας στην εκρίζωση του υπεύθυνου παθογόνου στο συγκεκριμένο ζωικό πρότυπο πειραματικής οστεομυελίτιδας από MRSA και φαίνεται να υπερτερεί της συστηματικής χορήγησης του αντιμικροβιακού παράγοντα, τουλάχιστον για τις τρεις πρώτες εβδομάδες θεραπείας.
Retail Store Density and the Cost of Greenhouse Gas Emissions
Authors: Cachon Gérard P.
Published: January 2014

The density, size, and location of stores in a retailer's network influences both the retailer's and the consumers' costs. With stores few and far between, consumers must travel a long distance to shop, whereas shopping trips are shorter with a dense network of stores. The layout of the retail supply chain is of interest to retailers who have emission reduction targets and urban planners concerned with sprawl. Are small local shops preferred over large, “big-box” retailers? A model of the retail supply chain is presented that includes operating costs (such as fuel and rent for floor space) as well as a cost for environmental externalities associated with carbon emissions. A focus on exclusively minimizing operating costs may substantially increase emissions (by 67% in one scenario) relative to the minimum level of emissions. A price on carbon is an ineffective mechanism for reducing emissions. The most attractive option is to improve consumer fuel efficiency—doubling the fuel efficiency of cars reduces long-run emissions by about one-third, whereas an improvement in truck fuel efficiency has a marginal impact on total emissions.

This paper was accepted by Yossi Aviv, operations management.
Gender Interactions Within the Family Firm
Authors: Amore Mario Daniele , Garofalo Orsola , Minichilli Alessandro
Published: January 2014

We analyze whether gender interactions at the top of the corporate hierarchy affect corporate performance. Using a comprehensive data set of family-controlled firms in Italy, we find that female directors significantly improve the operating profitability of female-led companies. To mitigate endogeneity concerns, we assess executive transitions using a triple-difference approach complemented by propensity score matching and instrumental variables. Finally, we show that the positive effect of female interactions on profitability is reduced when the firm is located in geographic areas characterized by gender prejudices and when the firm is large.

This paper was accepted by Brad Barber, finance.