bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Essays on financial forecasting and risk assessment
Authors: Πλαστήρα Σωτηρία
Published: August 2021

Στόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής αποτελεί τόσο η μελέτη της απόδοσης συγκεκριμένων εμπειρικών παραγόντων κινδύνου αναφορικά με την πρόβλεψη χρηματοοικονομικών σειρών όσο και η εκτίμηση του κινδύνου που ενέχουν αυτοί οι παράγοντες. Η διατριβή εστιάζει στη μελέτη των εμπειρικών HML και SMB παραγόντων κινδύνου, καθώς και του μακροπρόθεσμου παράγοντα αναστροφής και του παράγοντα «τάσης» αναφορικά με την προβλεπτική τους ικανότητα, εντός και εκτός δείγματος, σε αποδόσεις μετοχών συγκριτικά με εκείνη που εμφανίζουν οι οικονομικές μεταβλητές. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν ότι οι εμπειρικοί παράγοντες κινδύνου εμφανίζουν καλύτερη προβλεπτική ικανότητα. Διευρύνοντας την προηγούμενη ανάλυση, διερευνάται η εκτός δείγματος προβλεπτική ικανότητα ενός ευρύτερου συνόλου εμπειρικών παραγόντων, που καλύπτει τόσο τους αρχικούς παράγοντες όσο και χαρτοφυλάκια συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, που δημιουργήθηκαν από το διαχωρισμό των αρχικών σύμφωνα με το μέγεθος ή την αξία των εμπλεκόμενων μετοχών, πάνω σε αποδόσεις μετοχών και ομολόγων για ορίζοντες πρόβλεψης από 1 μήνα μέχρι 2 χρόνια. Επιπλέον, δημιουργώντας συνδυασμούς προβλέψεων, αποδεικνύεται ότι οδηγούμαστε σε καλύτερα αποτελέσματα, ειδικά από την πλευρά της διαχείρισης πλούτου. Επίσης, η εφαρμογή διαφόρων μέτρων κινδύνου και αποδοτικότητας οδήγησε για πρώτη φορά στην κατάταξη των εφαρμοζόμενων εμπειρικών παραγόντων, καθώς και στην καθιέρωση σχέσης μεταξύ μεγέθους, λόγου λογιστικής προς αγοραίας αξίας και προηγούμενης απόδοσης μετοχών με τον κίνδυνο.
Ανάλυση πολυμορφισμών και προσδιορισμός γονιδίων που εμπλέκονται στην οστεοπόρωση
Authors: Κορομηλά Θεοδώρα
Published: August 2021

Η οστεοπόρωση είναι μια πολυπαραγοντική ασθένεια με σημαντικό γενετικό υπόβαθρο. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετές μελέτες οι οποίες έδειξαν ότι οι γενετικοί παράγοντες έχουν καθοριστικό ρόλο στην παθογένεια της ασθένειας. Με βάση τα παραπάνω στην παρούσα διδακτορική διατριβή, χρησιμοποιήθηκαν 550 δείγματα περιφερικού αίματος και 82 οστικά τεμάχια από μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με οστεοπόρωση, καθώς και 150 δείγματα περιφερικού αίματος από άτομα ομάδας ελέγχου και μελετήθηκαν τα ακόλουθα: α) η αλληλουχία των γονιδίων CER1, TOB1 και DKK1 σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με οστεοπόρωση, αλλά και σε υγιείς (ομάδα ελέγχου) για εύρεση πολυμορφισμών, β) η συσχέτιση των ανωτέρω γονιδίων με κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών που επηρεάζουν την οστεοπόρωση, αλλά και με οστικούς μεταβολικούς δείκτες, γ) η ταυτοποίηση και συσχέτιση νέων γενετικών τόπων με την οστική πυκνότητα και τους διαφόρους τύπους καταγμάτων με GWAS, δ) η μελέτη προτύπου έκφρασης 113 γονιδίων που συμμετέχουν στο σηματοδοτικό μονοπάτι TGFβ-BMP με τη χρήση μικροσυστοιχιών και ε) ο προσδιορισμός της έκφρασης των γονιδίων BMP2 και RUNX2, που κατέχουν σημαντικό ρόλο στο προαναφερθέν σηματοδοτικό μονοπάτι, καθώς επίσης και του συστήματος OPG-RANK-RANKL, με τη μέθοδο της ποσοτικής RT-PCR πραγματικού χρόνου. Συμπερασματικά, η αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της έκφρασης των γονιδίων των σηματοδοτικών μονοπατιών TGFβ-BMP καθώς και του RANK-RANKL-OPG, σε συνδυασμό με τους πολυμορφισμούς των γονιδίων που αναφέρθηκαν παραπάνω μπορούν: α) να συμβάλλουν στην κατανόηση των μηχανισμών που εμπλέκονται στην οστική αναδόμηση και β) να χρησιμοποιηθούν ως προγνωστικοί-διαγνωστικοί δείκτες με σκοπό την εξατομικευμένη θεραπεία της οστεοπόρωσης.
Η ιδεολογικοποίηση στον τρομοκρατικό λόγο
Authors: Κωλέτση Μαρία
Published: August 2021

Η παρούσα εργασία εξετάζει τις εκφάνσεις, τις διαστάσεις, την πλοκή και τους τρόπους εκφοράς του τρομοκρατικού λόγου της πλέον δραστήριας οργάνωσης στην Ελλάδα, της «17 Νοέμβρη». Στόχος της έρευνας είναι να προσδιορίσει, μέσα από την ανάλυση των προκηρύξεων, κατά το δυνατόν, τα ιδεολογικά μορφώματα που ενυπάρχουν στον τρομοκρατικό λόγο έτσι ώστε η οργάνωση να αιτιολογήσει, δικαιολογήσει και υποστηρίξει την δράση και τις πράξεις της, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα το 1974 και ειδικότερα από το 1975 έως και το 2002. Η εργασία βασίζεται σε πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή έρευνα που πραγματοποιείται μέσα από την ανάλυση του συνόλου των 77, αναγνωρισμένων από μέλη της, προκηρύξεων της οργάνωσης, την διασταύρωση και τεκμηρίωση των πληροφοριών που αναφέρονται στις προκηρύξεις (ιστορικά, πολιτικά γεγονότα, αναλύσεις, βιβλιογραφικές αναφορές άμεσες και έμμεσες) καθώς επίσης και στην διερεύνηση της σχετικής βιβλιογραφίας σε ο,τι αφορά στην προσέγγιση της οργάνωσης και του φαινομένου της τρομοκρατίας εν γένει. Η ανάλυση των προκηρύξεων της οργάνωσης βασίζεται στη Θεμελιωμένη θεωρία τόσο ως μεθοδολογία προσέγγισης πολύπλοκων κοινωνικών φαινομένων όσο και ως ειδική μέθοδο ανάλυσης κειμένων και διατύπωσης υποθέσεων και θεωρίας από τα αποτελέσματα της εμπειρικής έρευνας. Από το σύνολο της παρούσας εργασίας προκύπτει ότι η τρομοκρατία δεν επιδιώκει τίποτα περισσότερο από την ύπαρξή της. Γι’ αυτό το λόγο στόχος της, μέσα από τις προκηρύξεις της, είναι η παραγωγή ενός μανιφέστου προπαγάνδας, που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, έτσι ώστε να διατηρεί την παρουσία της στο δημοκρατικό περιβάλλον την Ελλάδας για 27 χρόνια, εκμεταλλευόμενη τα «κενά» που δημιουργούνται στην διεκδίκηση της εξουσίας. Η οργάνωση έχει ως «όπλα» την καλλιέργεια της διχόνοιας και του απομονωτισμού προκειμένου να συντηρεί την διάσπαση που της επιτρέπει να υπάρχει και να επιχειρεί την εγκληματική της δράση. Η απουσία συγκεκριμένης και ολοκληρωμένης ιδεολογίας καλύπτεται από μια διαδικασία συνεχούς ιδεολογικοποίησης των πράξεων και της δράσης της που την διευκολύνει, ανάλογα με την περίσταση, να υιοθετεί, να ενσωματώνει, να μετασχηματίζει και να απορρίπτει οργανωτικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά, ιστορικά στοιχεία και θεωρητικά σχήματα από διαφορετικές περιόδους, χώρους και θεωρητικές προσεγγίσεις προκειμένου να είναι συνεχώς παρούσα και όσο το δυνατόν ανεκτή στην ελληνική κοινωνία. Έτσι, η προσφορά της «17 Νοέμβρη» είναι ανοικτή σε όσες δυνάμεις και όσους φορείς θα ήθελαν να επωφεληθούν από την ύπαρξή της αρκεί να την διατηρήσουν στο προσκήνιο ως καθοριστικό παράγοντα των εξελίξεων.
Μελέτη της έκφρασης πρωτεϊνών οι οποίες σχετίζονται με την απόπτωση στο Hodgkin λέμφωμα
Authors: Χωριανόπουλος Νικόλαος
Published: August 2021

Προηγούμενες μελέτες περιγράφουν έκφραση διαφόρων πρωτεϊνών της οικογένειας bcl-2 στα κύτταρα HRS, δεν έχει όμως μελετηθεί η έκφραση των πρωτεϊνών bad, bid και bim στα κύτταρα HRS του cHL. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης των πρωτεϊνών bcl-2, bcl-Xl, mcl-1, bax, bak, bad, bid, bim και της ενεργοποιημένης κασπάσης-3, καθώς και του δείκτη TUNEL (terminal deoxynucleotidyl transferase-mediated in situ labeling) στα κύτταρα HRS του cHL. Ανιχνεύθηκαν υψηλά επίπεδα έκφρασης των πρωτεϊνών bcl-2 (27/101, 27%), bcl-Xl (95/101, 94%), mcl-1 (27/97, 29%), bax (73/95, 77%), bak (37/102, 36%), bad (85/94, 90%), bid (19/109, 17%) και bim (43/91, 47%) στα κύτταρα HRS. Τα υψηλά επίπεδα έκφρασης των πρωτεϊνών bcl-Xl, bax και bad από τα κύτταρα HRS στις περισσότερες περιπτώσεις cHL δείχνουν ότι οι πρωτεΐνες αυτές πιθανόν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της απόπτωσης στο cHL. Ενεργοποιημένη κασπάση-3 και TUNEL-θετικά κύτταρα HRS ανιχνεύθηκαν σε 47/70 (67%, εύρος 0-12%) και 60/71 (85%, εύρος 0-19%), αντίστοιχα. Επίσης, βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις ανάμεσα στην έκφραση των πρωτεϊνών bax και bcl-2 (p = 0.002), bad και bcl-2 (p = 0.020), bad και bcl-Xl (p = 0.003) καθώς και bim και mcl1 (p = 0.036). Βάσει αυτών των ευρημάτων, πιθανολογείται ότι οι αντι-αποπτωτικές πρωτεΐνες bcl2, bcl-xl και mcl1 ίσως επηρεάζουν την έκφραση των προ-αποπτωτικών πρωτεϊνών bax, bad και bim, και επομένως συμβάλλουν στην επιβίωση των κυττάρων HRS στο cHL. _
Οι ελληνικές τηλεοπτικές σαπουνόπερες και οι επιδράσεις τους στο κοινό
Authors: Τσόλκα Δήμητρα
Published: August 2021

Στα πλαίσια της διατριβής εξετάζονται οι ελληνικές τηλεοπτικές σαπουνόπερες και οι επιδράσεις τους στους/ στις πιστούς/ ες τηλεθεατές/ τριες τους. Στόχος της μελέτης είναι η παραγωγή και ανάλυση ποιοτικών δεδομένων αναφορικά με τη σχέση του κοινού με αυτού του είδους τα προγράμματα. Για τον σκοπό αυτό επιλέχθηκαν αποκλειστικά ποιοτικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις, όπως αυτές της ανάλυσης περιεχομένου, της αρχειακής έρευνας, της συμμετοχικής παρατήρησης και της συνέντευξης σε βάθος.Στο εισαγωγικό κεφάλαιο προσδιορίζεται το είδος των προγραμμάτων, που στην παρούσα εργασία αναφέρονται ως σαπουνόπερες, διερευνάται η προέλευση του όρου, αναλύονται τα παραπλήσια είδη, καταγράφονται παλιότερες και νεότερες μελέτες σχετικές με τις πιθανές επιδράσεις του και γίνεται μια πρωταρχική αιτιολόγηση της επιλογής της μεθοδολογίας σε σχέση με τους στόχους της έρευνας.Ακολουθεί μια εκτενής ιστορική αναδρομή της διαδρομής του είδους, από τις πρώτες εκδόσεις σε μορφή σήριαλ στην Ευρώπη και την πρώτη ραδιοφωνική σαπουνόπερα στο Σικάγο, έως την σύγχρονη διαμόρφωση και εξέλιξή του στην ελληνική και παγκόσμια παραγωγή. Το επόμενο κεφάλαιο περιλαμβάνει μια λεπτομερή ανάλυση περιεχομένου του σεναρίου της σαπουνόπερας εξετάζοντας πιθανούς τρόπους πρόσληψης των προγραμμάτων αυτών σε σχέση με την ιδιάζουσα δομή του σεναρίου τους, τα περίπλοκα αφηγηματικά τους μέσα και τις ευφάνταστες ιστορίες που διαμορφώνουν τη θεματολογία του. Στη συνέχεια περιγράφεται η διαδικασία παραγωγής των ελληνικών καθημερινών σήριαλ, με στόχο τη διερεύνηση του βαθμού επιρροής των ιδιαίτερων συνθηκών, στις οποίες αυτή λαμβάνει χώρα, στο τελικό αποτέλεσμα και κατ’ επέκταση τις ενδεχόμενες επιδράσεις τους. Στο τελευταίο κεφάλαιο, που αφορά στην έρευνα, επεξηγούνται η επιλογή της μεθοδολογίας, του δείγματος και τα αποτελέσματα της. Πιο συγκεκριμένα, αναλύονται τα ευρήματα αναφορικά με τις διαδικασίες κοινωνικοποίησης του κοινού μέσω της θέασης και του σχολιασμού των επεισοδίων, την σχέση του με τις σαπουνόπερες, το βαθμό ταύτισής του με τους χαρακτήρες και τις ιστορίες και το είδος της ικανοποίησής του. Ακολουθεί μια σύντομη θεώρηση του συνόλου της μελέτης και προτάσεις για μελλοντική αξιοποίηση των ευρημάτων.
Ιδεολογική και αισθητική διαχείριση των ελληνικών γραμματοσήμων 1861-1961
Authors: Βαρδοπούλου Μυρσίνη
Published: August 2021

Αντικείμενο της διατριβής είναι η ιδεολογική και αισθητική διαχείριση των ελληνικών γραμματοσήμων από το 1861 έως το 1961. Με την εξέταση τόσο του τρόπου με τον οποίο η εικόνα του γραμματοσήμου μετατρέπεται σε λεκτική όσο και της αισθητικής του, επιχειρείται η καταγραφή και ανάδειξη των ενδεχομένων σχέσεων και αναλογιών της ιστορικής και καλλιτεχνικής εξέλιξης. Στοιχειοθετείται συνδυαστική μεθοδολογία, με την οποία προτείνεται η μελέτη του γραμματοσήμου ως είδος μη λεκτικής επικοινωνίας, ενώ, ταυτόχρονα, με τη μελέτη του περιεχομένου, προσεγγίζονται οι προθέσεις και οι συνθήκες επικοινωνίας αλλά και το είδος του λόγου του σε επίπεδο μορφής και δομής. Εκτίθεται και αναλύεται το σύνολο των εκδόσεων γραμματοσήμων της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων και ανέκδοτων σχεδίων. Παρατίθενται το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των εκδόσεων και ζητήματα σχετικά με την επιλογή της θεματολογίας, τον μηχανισμό εκδόσεων, τις τεχνικές εκτυπώσεων ασφαλείας και τους εκδοτικούς οίκους, δίνοντας βαρύτητα στον καλλιτέχνη - δημιουργό και στον ρόλο του στη διαμόρφωση της εικόνας του γραμματοσήμου. Τέλος, εξετάζεται η κοινωνική επίδραση του περιεχομένου, μέσω της πρόσληψης του αντικειμένου (γραμματόσημο) από το υποκείμενο (θεατής-κοινωνία). Με την πολύπλευρη μελέτη του γραμματοσήμου, επιχειρείται η ερμηνεία όψεων της πραγματικότητας που το γραμματόσημο προέβαλε μέσα από τον ιστορικό και δημιουργικό του χώρο αλλά και η συμβολή του στην καλλιτεχνική και αισθητική παιδεία.
Ο ρόλος της παχυσαρκίας στην ανοσολογική απάντηση ασθενών με σύνδρομο σήψης
Authors: Κολυβά Αναστασία
Published: August 2021

Σκοπός: Η σήψη αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες νοσηλείας και θνησιμότητας στον ανεπτυγμένο κόσμο, όπου σχεδόν τα δύο - τρίτα του πληθυσμού υποφέρουν από παχυσαρκία. Σαν αποτέλεσμα, η συνύπαρξη των δύο αυτών καταστάσεων έχει γίνει όλο και συχνότερη στην κλινική πράξη και ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός κλινικών μελετών προσπαθεί να προσεγγίσει την πιθανή επίδραση της παχυσαρκίας στην νοσηρότητα και θνησιμότητα των ασθενών με σήψη, με έως τώρα αντιφατικά αποτελέσματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο η παχυσαρκία επηρεάζει την ανοσιακή απάντηση των σηπτικών ασθενών, εκτιμώντας τον αριθμό και την κατάσταση ενεργοποίησης των μακροφάγων του λιπώδους ιστού, τα επίπεδα του TNFα στον ορό και στον λιπώδη ιστό και δείκτες οξειδωτικού stress στο πλάσμα.Ασθενείς και Μέθοδοι: Μελετήθηκαν 106 ασθενείς, οι οποίοι χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες (Ελέγχου n=26, Παχυσαρκίας n=27, Σήψης n=27, Σήψης & Παχυσαρκίας n=26). Ο αριθμός των μακροφάγων στο υποδόριο και ενδοκοιλιακό λίπος και οι υπότυποί τους (M1 και M2) αναγνωρίστηκαν με ανοσοϊστοχημική τεχνική υπό μικροσκόπηση. Τα επίπεδα του TNFα mRNA στο υποδόριο και ενδοκοιλιακό λίπος μετρήθηκαν με real-time reverse transcription-PCR. Στον ορό τα επίπεδα του TNFα μετρήθηκαν με sandwich enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA). Το οξειδωτικό stress στο πλάσμα εκτιμήθηκε χρησιμοποιώντας επιλεγμένους βιοδείκτες [TBARS (thiobarbituric acid-reactive substances), Πρωτεϊνικά Καρβονύλια, TAC (total antioxidant capacity)].Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε ότι η σήψη αυξάνει τον ολικό αριθμό και τον Μ2 υπότυπο των μακροφάγων στο ενδοκοιλιακό λίπος, ενώ η παχυσαρκία δεν φάνηκε να επηρεάζει τη συγκέντρωση των μακροφάγων στο λίπος. Η παχυσαρκία βρέθηκε ότι αυξάνει τα επίπεδα του TNFα mRNA (P<0.05) στο ενδοκοιλιακό λίπος καθώς επίσης και τα επίπεδα των TBARS (P<0.001) και Πρωτεϊνικών Καρβονυλίων (P<0.001) στο πλάσμα των σηπτικών ασθενών. Τα επίπεδα της TAC στο πλάσμα βρέθηκε ότι μειώνονται και τα επίπεδα TNFα στον ορό ότι αυξάνονται με τη σήψη, ενώ δεν επηρεάζονταν από την παχυσαρκία. Συμπεράσματα: Η παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένη παραγωγή TNFα στον λιπώδη ιστό και αύξηση του οξειδωτικού stress, προάγοντας την προ-φλεγμονώδη απάντηση στους σηπτικούς ασθενείς.
Φυσικοχημική μελέτη της επίδρασης του όζοντος στην αποικοδόμηση και εξάλειψη των αφλατοξινών σε καθαρά υποστρώματα και τρόφιμα με την τεχνική της υγρής χρωματογραφίας
Authors: Αγριοπούλου Σοφία
Published: August 2021

Οι αφλατοξίνες αποτελούν αναπόφευκτους επιμολυντές των τροφίμων και των ζωοτροφών, επιφέροντας σημαντικές οικονομικές απώλειες και θέτοντας σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία τόσο των ανθρώπων όσο και των ζώων. Η συμπεριφορά των αφλατοξινών υπό την επίδραση χημικών αντιδραστηρίων έχει μελετηθεί εκτεταμένα, εξαιτίας της πιθανής εφαρμογής τέτοιων μεθόδων, στην αποτοξίνωση προϊόντων που έχουν μολυνθεί. Στην παρούσα διδακτορική διατριβή, η οποία εντάσσεται στο ερευνητικό πεδίο της φυσικοχημείας και της ασφάλειας των τροφίμων, μελετήθηκε η χρήση του όζοντος, ως μέσο μείωσης ή και πλήρους εξάλειψης των αφλατοξινών Β1, Β2, G1 και G2 σε καθαρά υποστρώματα και σε τρόφιμα. Αρχικά μελετήθηκε η συμπεριφορά και η σταθερότητα διαλυμάτων αφλατοξινών διαφορετικών αρχικών συγκεντρώσεων, σε τριπλά αποσταγμένο νερό. Μελετήθηκε επίσης η σταθερότητα διαλυμάτων αφλατοξινών σε ακετονιτρίλιο και σε αλκαλικά ρυθμιστικά διαλύματα με διαφορετικές τιμές pH. Από την κινητική μελέτη της επίδρασης του όζοντος στη διάσπαση των τεσσάρων αφλατοξινών σε ουδέτερα, αλκαλικά και όξινα διαλύματα, υπολογίστηκαν οι κινητικές εξισώσεις των διασπάσεων αυτών, οι τάξεις των αντιδράσεων, οι σταθερές ταχύτητας των παραπάνω διαδικασιών και οι ενέργειες ενεργοποίησης. Ακολούθως, εξετάσθηκε η αποικοδόμηση των αφλατοξινών παρουσία όζοντος, σε υποστρώματα σιταριού τεχνητά επιμολυσμένα με αφλατοξίνες και αποθηκευμένα σε διάφορες συνθήκες. Για τον προσδιορισμό των αφλατοξινών έγινε χρήση της τεχνικής HPLC/FLD. Τα αποτελέσματα της διατριβής έδειξαν μια σαφή συσχέτιση της συγκέντρωσης και του χρόνου εφαρμογής του όζοντος στα διαφορετικά επίπεδα συγκεντρώσεων αφλατοξινών στα καθαρά υποστρώματα (τριπλά αποσταγμένο νερό και ακετονιτρίλιο), στα ρυθμιστικά διαλύματα και στα υποστρώματα σιταριού τεχνητά επιμολυσμένα με αφλατοξίνες. Συγκεκριμένα, το όζον μείωσε (μερικώς ή πλήρως) τα επίπεδα των αφλατοξινών αποδεικνύοντας ότι, ο οζονισμός αποτελεί ικανοποιητικό μέσο διάσπασης των συγκεκριμένων επιμολυντών. Η αποτελεσματικότητα του όζοντος και ο βαθμός διάσπασης των αφλατοξινών απ’ αυτό, εξαρτήθηκε από τη χρονική διάρκεια της έκθεσης των επιμολυντών σε αυτό, από τη συγκέντρωση του όζοντος, από τη χημική δομή των αφλατοξινών, από τη θερμοκρασία μεταχείρισης και από την αρχική συγκέντρωση της κάθε μιας αφλατοξίνης. Τα αποτελέσματα αυτής της διατριβής εκτός από επιστημονικό ενδιαφέρον έχουν και πρακτική σημασία καθώς γίνεται παγκοσμίως προσπάθεια μείωσης ή ακόμη και εξάλειψης των αφλατοξινών (μέσω της εφαρμογής διαφόρων μέσων), αφού θεωρούνται πολύ σοβαρό πρόβλημα για τη δημόσια υγεία.
Νέοι ορίζοντες στις ελληνικές λαογραφικές σπουδές
Authors: Φουλίδη Ξανθίππη
Published: August 2021

Η προτεινόμενη διδακτορική διατριβή έχει ως θέμα της «Νέοι ορίζοντες στις ελληνικές Λαογραφικές Σπουδές: Το διαδίκτυο ως πεδίο παραγωγής, διάδοσης και εκπαιδευτικής αξιοποίησης του Λαϊκού Πολιτισμού».Σκοπό αποτέλεσε η συλλογή, η επεξεργασία και η ανάδειξη στοιχείων λαϊκού πολιτισμού που υπάρχουν σε συγκεκριμένη εικονική κοινότητα ως επιβεβαίωση της διεθνούς κυρίως βιβλιογραφίας, η οποία απέδειξε ότι η Λαογραφία ούτε συρρικνώνεται από την Τεχνολογία ούτε απειλείται από το διαδίκτυο, αλλά αντίθετα εμπλουτίζεται και ανανεώνεται συνεχώς δημιουργώντας ένα νέο κλάδο που ονομάζεται ψηφιακή Λαογραφία (digital folklore ή e- folklore). Στο πλαίσιο της διατριβής δίνονται οι oρισμοί των εννοιών της «εικονικής κοινότητας», που διαμορφώνεται από ψηφιακές λαϊκές ομάδες (on- line folk-groups) και της «εικονικής ταυτότητας», δομικό στοιχείο της εικονικής κοινότητας. Προσδιορίζονται αναλυτικά τα χαρακτηριστικά τους, όπως οι ρόλοι, τα κίνητρα συμμετοχής σε μια εικονική κοινότητα, οι γραπτοί και άγραφοι νόμοι της τελευταίας, η γλώσσα και οι συμβολισμοί της, αλλά και οι δράσεις που λαμβάνουν χώρα στην κοινότητα. Ταυτόχρονα όλα αυτά συγκρίνονται με τα αντίστοιχα στοιχεία των παραδοσιακών κοινοτήτων. Επιπρόσθετα το διαδίκτυο προσεγγίζεται ως δίαυλος μετάδοσης στοιχείων του λαϊκού πολιτισμού, υλικού και άυλου, ενώ διερευνάται η δυνατότητα αξιοποίησής του στη διδασκαλία του λαϊκού πολιτισμού. Στην παρούσα διδακτορική διατριβή εφαρμόζεται για πρώτη φορά από όσο γνωρίζουμε στη χώρα μας, η ερευνητική μέθοδος της εθνογραφίας στο διαδίκτυο, η οποία ως γνωστόν αποτελεί εξέλιξη της παραδοσιακής εθνογραφίας. Πρόκειται για πολυτροπική ερευνητική μέθοδος, που αξιοποιεί κυρίως τη συμμετοχική παρατήρηση και την ελεύθερη συζήτηση. Όσον αφορά στα κριτήρια επιλογής του δείγματος, προτιμήθηκε η εικονική κοινότητα Caledon Oxbridge University λόγω της οργάνωσης, της ιδεολογίας, των ηθών της, καθώς που είχε και των ποικίλων δράσεων που αναπτύσσονται σ΄ αυτή. Ακολούθησε η κωδικοποίηση και η κατηγοριοποίηση των βασικών θεμάτων που εμπεριέχονται στα δεδομένα της έρευνας. Τα συμπεράσματα που προέκυψαν, επιβεβαιώνουν τα όσα αναφέρονται στο θεωρητικό πλαίσιο. Η εικονική κοινότητα υπάρχει σε συγκεκριμένο εικονικό περιβάλλον έχει δημιουργήσει σ΄ αυτό ψηφιακά οικοδομήματα και διαθέτει συγκεκριμένη οργάνωση, κανόνες, ήθη, συμπεριφορά και τα μέλη της αναλαμβάνουν ρόλους και δραστηριοποιούνται πολλαπλά. Γίνεται προφανές πως η μελέτη του διαδικτύου εμπλουτίζει τις λαογραφικές σπουδές ειδικότερα και ευρύτερα τις πολιτισμικές σπουδές. Η συγκεκριμένη γνώση, μάλιστα, κατάλληλα προσαρμοσμένη στη σχολική πραγματικότητα συνεισφέρει στην υλοποίηση του αιτήματος για την υιοθέτηση καινοτόμων μεθόδων διδασκαλίας, που προξενούν το ενδιαφέρον των μαθητών/τριών και αναιρούν -κατά κάποιον τρόπο- τις παραδοσιακές μορφές διδασκαλίας.
Το επίπεδο του επιστημονικού λόγου των φοιτητών και φοιτητριών ως προϋπόθεση ακαδημαϊκών σπουδών και η διαχρονική μεταβολή του 1990-2010
Authors: Ποιμενίδου Δέσποινα
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή πραγματεύεται το ζήτημα της μαζικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα και των συνεπειών της, όσον αφορά τις γνωστικές προϋποθέσεις των φοιτητών και φοιτητριών και τα επίπεδα των επιδόσεών τους. Στη σύγχρονη μεταβιομηχανική εποχή η κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή είναι η επιστημονική γνώση, η οποία μεταφράζεται σε νέες τεχνολογίες και ο μορφωμένος άνθρωπος αποτελεί κοινωνικό αρχέτυπο. Μέσα στο νέο αυτό πλαίσιο η μαζική διεύρυνση της πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ικανοποίησε αφενός την ανάγκη της ανόδου του επιπέδου γενικών γνώσεων των πολιτών, ώστε να είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν στις πολύπλοκες και διαρκώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις των σύγχρονων κοινωνιών. Ωστόσο εκφράζεται διεθνώς προβληματισμός σχετικά με το βαθμό στον οποίο οδήγησε σε πτώση του ακαδημαϊκού επιπέδου σπουδών. Για το λόγο αυτό τα ανώτατα ιδρύματα, αρχικά στις ΗΠΑ, ανέλαβαν πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη των γνωστικών και εννοιολογικών ικανοτήτων υψηλού επιπέδου των φοιτητών και φοιτητριών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η ικανότητα παραγωγής ακαδημαϊκού γραπτού λόγου. Ανάλογες πρωτοβουλίες δεν ανελήφθησαν από τα ελληνικά ανώτατα ιδρύματα, ενώ χαρακτηριστικά τους, όπως η περιορισμένη αυτονομία, η υποχρηματοδότηση, η ποσοτική μόνο διεύρυνση χωρίς τους αναγκαίους μετασχηματισμούς στις δομές και λειτουργίες τους για να ανταποκριθούν στις διαφοροποιημένες ανάγκες του νέου φοιτητικού πληθυσμού και η εμπλοκή των φοιτητών και φοιτητριών κατά κύριο λόγο σε ελεγκτικές και όχι σε αληθινές περιστάσεις γραπτής επικοινωνίας δυσχεραίνουν την προσπάθεια για βελτίωση του ακαδημαϊκού επιπέδου σπουδών. Στο ερευνητικό μέρος το βασικό ερώτημα που διερευνήθηκε είναι αν επήλθε διαχρονικά πτώση του επιπέδου σπουδών, με βάση την ανάλυση και αξιολόγηση του ακαδημαϊκού γραπτού λόγου των φοιτητών και φοιτητριών. Αντικείμενο ανάλυσης αποτέλεσαν οι γραπτές απαντήσεις των φοιτητών και φοιτητριών του Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, κατά τη χρονική περίοδο 1990-2010, στις γραπτές εξετάσεις του εξάμηνου στο μάθημα της Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης. Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε από δύο αξιολογητές με το κατάλληλα διαμορφωμένο για το επιστημονικό πεδίο της Κοινωνιολογίας Όργανο Αξιολόγησης Ακαδημαϊκού Γραπτού Λόγου και οι διαστάσεις που διερευνήθηκαν ήταν πέντε: Περιεχόμενο, Δομή, Βασικές Δεξιότητες, Αποδέκτες και Κριτική Σκέψη. Μία από τις βασικές διαπιστώσεις της έρευνας είναι ότι υπάρχει διαχρονικά πτώση του επιπέδου σπουδών με βάση τόσο τη βαθμολογία που συγκέντρωσαν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες στις γραπτές εξετάσεις του μαθήματος όσο και τα κριτήρια που αποτέλεσαν το αντικείμενο διερεύνησης, ενώ καταγράφηκαν και σημαντικά γλωσσικά λάθη, που καθιστούν προβληματικό το χαρακτηρισμό τους ως ικανών χρηστών της ελληνικής γλώσσας.
Theodor W. Adorno
Authors: Ιωαννίδου Δόμνα
Published: August 2021

Η εργασία αποτελεί παρουσίαση και αποτίμηση των θέσεων του Adorno σχετικά με τη μαζική κουλτούρα και την εκπαίδευση, όπως διατυπώνονται στο βιβλίο που έγραψε μαζί με τον Max Horkheimer, όταν ήταν εξόριστοι στις HΠA, και επιγράφεται Διαλεκτική του Διαφωτισμού, αλλά και σε δοκίμια, άρθρα και διαλέξεις, ομιλίες, δημοσιευμένες ραδιοφωνικές συζητήσεις και πανεπιστημιακές παραδόσεις του. O T.W. Αdorno εντάσσεται στη Σχολή της Φραγκφούρτης και χρησιμοποίησεστο έργο του το εργαλείο της, την Κριτική Θεωρία.Παρουσιάζονται πρώτα οι ποικίλες επιρροές στη θεωρητική συγκρότηση του Adorno (Kant, Hegel, Nietzsche, Marx, Lukacs, Simmel, Kracauer, Benjamin) και ένα βιογραφικό σημείωμα του Adorno με μια ιδιαίτερη αναφορά στη δραστηριότητά του ως δασκάλου φιλοσοφίας.Η Μεθοδολογία του Adorno συνίσταται στον αστερισμό (constellation) (Benjamin), στην εμπειρική έρευνα και τη φροϋδική ανάλυση (ψυχανάλυση). Η βασική ιδέα είναι ότι η μέθοδος πρέπει να είναι άμεσα σχετισμένη και να προκύπτει από το περιεχόμενο (hegel) και η χεγκελιανή διαλεκτική της άρνησης.Στη συνέχεια ανιχνεύεται η σχέση κουλτούρας και πολιτισμού, με μια ιδιαίτερη αναφορά στην παράδοση, αφού αυτή αποτελεί συνθήκη εκ των ουκ άνευ για τη συγκεκριμένη συζήτηση.Στο πλαίσιο αυτό παρουσιάζεται η σχέση της διαλεκτικής με το διαφωτισμό όπως θεμελιώνεται αρχικά στη Φαινομενολογία του Πνεύματος του Hegel, και στη συνέχεια, όπως ξεδιπλώνεται στο μείζον έργο της Σχολής της Φραγκφούρτης Διαλεκτική του Διαφωτισμού.Η ανάλυση του φαινομένου της μαζικής κουλτούρας παίρνει τη μορφή της κριτικής προς την πολιτιστική πολιτική και τη διαχείριση της κουλτούρας.Το μαζικό προσεγγίζεται μέσα από το έργο του Benjamin και του Kracauer. Ο Adorno ασκεί κριτική στις κυριότερες μορφές της μαζικής κουλτούρας, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Αποδομεί τη μαγεία που ασκούν αυτά τα μέσα στη συνείδηση, με αποτέλεσμα αυτή να γίνεται κακή, να μη λειτουργεί κριτικά, και να αποβαίνει αντικείμενο χειραγώγησης.Η εκπαίδευση αποτελεί ένα χώρο όπου μπορεί να καλλιεργηθεί η καλή, η επαρκής συνείδηση των ανθρώπων και ο κύριος στόχος της πρέπει να είναι η ωριμότητα και η αποβαρβαροποίηση με στόχο την αποτροπή ενός νέου Auschwitz.Μέσα από τα μαθήματά του για την Ηθική και τη Μεταφυσική, διαγράφεται ο ρόλος της φιλοσοφίας σήμερα και επιχειρείται η αποκατάστασή της και η σύνδεσή της με την πραγματικότητα, αφού η αποτυχία της κουλτούρας -εμφανέστατη μέσα από τις θηριωδίες του Ολοκαυτώματος, των βασανιστηρίων και των μαζικών θανάτων- κάνει ακόμη πιο αναγκαία την ανάδειξη της στοχαστικής πλευράς του ανθρώπου.
Η επίδραση της σιλδεναφίλης στην ισχαιμία-επαναιμάτωση ήπατος
Authors: Σαββανής Σπυρίδων
Published: August 2021

Αξιολογήσαμε την επίδραση της σιλδεναφίλης σε ένα πρότυπο ισχαιμίας-επαναιμάτωσης ήπατος σε επίμυες. Σαράντα αρσενικοί επίμυες χωρίστηκαν τυχαία σε τέσσερις ομάδες. Η ομάδα sham υποβλήθηκε μόνο σε μέση λαπαροτομία. Στην ομάδα της σιλδεναφίλης (sild+sham), χορηγήθηκε σιλδεναφίλη ενδοπεριτοναϊκά και ακολούθησε μετά από 60 λεπτά μέση λαπαροτομία. Στην ομάδα ισχαιμίας-επαναιμάτωσης (I/R), οι επίμυες υποβλήθηκαν σε 45 λεπτά ηπατικής ισχαιμίας η οποία ακολουθήθηκε από 120 λεπτά επαναιμάτωσης, ενώ στην ομάδα της σιλδεναφίλης και ισχαιμίας-επαναιμάτωσης (Sild+I/R) οι επίμυες υποβλήθηκαν σε παρόμοια διαδικασία με την ομάδα Ι/R αφού προηγήθηκε χορήγηση σιλδεναφίλης 60 λεπτά πριν από την πρόκληση ισχαιμίας. Δύο ώρες μετά την επαναιμάτωση, μετρήθηκαν τα επίπεδα της αμινοτρανσφεράσης της αλανίνης (ALT) και της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) ορού και πραγματοποιήθηκε ιστοπαθολογική εξέταση των λοβών που είχαν υποβληθεί σε ισχαιμία. Πραγματοποιήθηκε χρώση TUNEL για την ανίχνευση αποπτωτικών σωμάτων και επιπρόσθετα αναλύθηκε η δραστικότητα της μυελοϋπεροξειδάσης (ΜΡΟ) και η έκφραση του μορίου διακυτταρικής προσκόλλησης-1 (ICAM-1). Οι δείκτες ηπατοκυτταρικής βλάβης του ορού ήταν σημαντικά χαμηλότεροι στην ομάδα Sild+I/R, η οποία παρουσίασε επίσης μειωμένης βαρύτητας ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις και λιγότερα αποπτωτικά σώματα, σε σύγκριση με την ομάδα Ι/R. Η ομάδα Ι/R έδειξε σημαντικά υψηλότερη δραστικότητα ΜΡΟ και υψηλότερη έκφραση του ICAM-1, σε σύγκριση με την ομάδα Sild+I/R. H xρήση της σιλδεναφίλης ως μέσο ισχαιμικής προετοιμασίας, στο συγκεκριμένο πρότυπο ισχαιμίας-επαναιμάτωσης ήπατος σε επίμυες, έδειξε να ασκεί προστατευτική δράση.
Αγγειογενετικές και ανοσολογικές παραμέτροι στον ιστό μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα πριν και μετά τη θεραπεία
Authors: Κουφός Νικόλαος
Published: August 2021

Σκοπός: Ο προσδιορισμός των μεταβολών εκφράσεως των υποδοχέων του αγγειακούενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) καιβασικών ανοσολογικών παραμέτρων (ΤNFα, IL-6, IL-8, TNF-β) σε ασθενείς με μημικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα προ και μετά την παρεμβολή χημειοθεραπείας.Παράλληλα η διερεύνηση του ερωτήματος της χρησιμότητας των διακυμάνσεων αυτών στηναντιμετώπιση του καρκίνου στην κλινική πράξη.Υλικό και μέθοδοι: Συνολικά η μελέτη περιελάμβανε 35 ασθενείς με μη μικροκυτταρικόκαρκίνο πνεύμονα σταδίου IIIB κατά ΤΝΜ (7η έκδοση). Εξ αυτών 30 (85.7%) έπασχαν απόπλακώδες καρκίνωμα και οι 5 (14.3%) από αδενοκαρκίνωμα. Το μεγαλύτερο ποσοστό ήτανάνδρες (94.3%) έναντι 5.7% των γυναικών με μέσο όρο ηλικίας τα 60 έτη. Η ιστολογικήτεκμηρίωση πραγματοποιήθηκε με βρογχοσκοπικό ή χειρουργικό υλικό και οιανοσοϊστοχημικοί προσδιορισμοί και τα αποτελέσματα έγιναν στο Παθολογικό Ανατομείοτου Πανεπιστημίου Αθηνών.Αποτελέσματα: Η έκφραση των υποδοχέων VEGF και συγκεκριμένα του VEGFR1 βρέθηκεμειωμένη στο 68.6% των ασθενών μετά τη λήψη χημειοθεραπείας, αυξημένη στο 22.9% καισταθερή στο 86%. Ανάλογες μεταβολές είχαμε και στον VEGFR3 ήτοι 68.6%, 25.7% και5.7% αντίστοιχα. Για τον υποδοχέα VEGFR2 βρέθηκε αυξημένη έκφραση στο 65.7%,μείωση στο 17.1% και σε ανάλογο ποσοστό μη μεταβολή. Οι διαφορές των τιμών αυτών ήτανμη στατιστικά σημαντικές για τον VEGFR1, ενώ αντίθετα ήταν στατιστικά σημαντικές γιατους VEGFR2 (p<0.01) και ενδεικτικές για τον VEGFR3 (p<0.05) πριν και μετά τη θεραπεία.Όσον αφορά τους ανοσολογικούς δείκτες, για τον TNFα παρατηρήθηκε μείωση των τιμώνστο 54.3% των ασθενών, αύξηση στο 25.7% και σταθερές τιμές στο 20%, ενώ για τον TNFβτα ποσοστά ήταν 48.6%, 34.3% και 17.1% αντίστοιχα προ και μετά τη θεραπεία.Οι ανευρεθείσες τιμές για την IL-6 βρέθηκαν μειωμένες σε ποσοστό 28.6%, αυξημένες στο34.3% και σταθερές στο 37.1%. Για την IL-8 είχαμε αντίστοιχη εικόνα με την IL-6 ήτοι26.5% μείωση, 32.4% αύξηση και 41.2% μη μεταβολή. Οι μεταβολές αυτές δεν ήτανστατιστικά σημαντικές.Συμπέρασμα: Η ελάττωση της ιστικής έκφρασης του VEGFR1 και VEGFR3 πιθανώς ναείναι συνάρτηση της υποχωρήσεως του όγκου μετά τη χημειοθεραπεία γεγονός που πιθανώςνα αποτελεί θετικό προγνωστικό δείκτη μετά την ολοκλήρωση της χημειοθεραπείας. Ηεπαγωγή της ιστικής έκφρασης του VEGFR2 σε όγκους που ανταποκρίνονται στη θεραπείαπιθανώς να σχετίζεται με υψηλά επίπεδα προκαρκινικών αυξητικών παραγόντωνσυμπεριλαμβανομένου και του VEGF που παράγονται στην κυκλοφορία μετά τηχημειοθεραπεία. H υπόθεση αυτή χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.
Μελέτη νεφρικής βλάβης από διαφορετικές συγκεντρώσεις οξυγόνου κατά των αναζωογόνηση σε πειραματικό μοντέλο υποξαιμίας σε νεογνά χοιρίδια
Authors: Αργύρη Ιωάννα
Published: August 2021

Σκοπός: Η μελέτη των ιστολογικών αλλοιώσεων των νεφρών και της εφαρμογής της μεταβολομικής σε πειραματικό μοντέλο υποξίας - επανοξυγόνωσης σε νεογνά χοιρίδια. Υλικό - Μέθοδος: Στο συγκεκριμένο πειραματικό μοντέλο προκλήθηκε νορμοκαπνική υποξαιμία σε 40 αρσενικά νεογνά χοιρίδια Landrace/Large-White. Με την έλευση βραδυκαρδίας (καρδιακή συχνότητα < 60/λεπτό) ή σοβαρής υπότασης (μέση αρτηριακή πίεση < 15 mmHg), γινόταν έναρξη επανοξυγόνωσης. Τα χοιρίδια τυχαιοποιούνταν σε 4 ομάδες των 10 χοιριδίων που επανοξυγονώνονταν με διαφορετικές συγκεντρώσεις Ο2 (ομάδα 1 με 18%, 2 με 21%, 3 με 40% και 4 με 100% Ο2). Επίσης, μελετήθηκαν 4 χοιρίδια τα οποία δεν υπέστησαν υποξία και αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Κατά την ιστολογική εξέταση των νεφρών, έγινε χρώση με αιματοξυλίνη - ηωσίνη και PAS και παρατήρηση σε οπτικό μικροσκόπιο. Ακολούθησε μεταβολομική ανάλυση των ούρων με NMR φασματοσκοπία.Αποτελέσματα: Στους νεφρούς της ομάδας ελέγχου παρατηρήθηκαν σωληναριο – σπειραματικά οζίδια ως ένδειξη ενεργούς σπειραματογένεσης. Οι νεφροί που υπέστησαν υποξία παρουσίασαν κυλίνδρους (95%), διάταση των σωληναρίων (87.5%), κενοτοπίωση (70%), ηωσινοφιλία (52.5%), καταστροφή της ψηκτροειδούς παρυφής (50%), αποκόλληση από βασική μεμβράνη (50%), οίδημα (32.5%) και απόπτωση (15%). Κατά τη μεταβολομική ανάλυση των ούρων παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στο μεταβολομικό προφίλ ανάμεσα στα ζώα με και χωρίς ασυστολία καθώς και σε αυτά που απεβίωσαν και εκείνα που δεν παρουσίασαν ασυστολία και ανένηψαν γρήγορα. Επιπλέον, σημαντικές αλλαγές σημειώθηκαν στο μεταβολομικό προφίλ των ούρων των χοιριδίων που επανοξυγονώθηκαν με διαφορετικές συγκεντρώσεις οξυγόνου.Συμπεράσματα: Η υποξία φαίνεται να προκαλεί από νωρίς ιστολογικές αλλοιώσεις στους νεφρούς με κύριο στόχο τα νεφρικά σωληνάρια. Η κενοτοπίωση των εγγύς και άπω εσπειραμένων σωληναρίων και η διάταση των άπω εσπειραμένων σωληναρίων αποτέλεσαν τις κυριότερες ιστολογικές αλλοιώσεις μετά την υποξία – επανοξυγόνωση. Αντίθετα, οι σωληναριακοί κύλινδροι φαίνεται να μην αποτελούν ειδικό εύρημα νεφρικής βλάβης. Επίσης, η έκβαση της ανάνηψης ήταν ανάλογη με το αρχικό μεταβολικό προφίλ των χοιριδίων. Επομένως, η ανακάλυψη νέων βιοδεικτών οξείας νεφρικής βλάβης και η μελέτη του μεταβολικού προφίλ προ της υποξίας θα μας οδηγούσαν στην έγκαιρη και εξατομικευμένη διάγνωση και παρέμβαση με απόρροια την καλύτερη πρόγνωση.
Transcriptional and epigenetic mechanisms of gene regulation in cellular differentiation
Authors: Παπαδόπουλος Γεώργιος Λούτσιο
Published: August 2021

Η κυτταρική δέσμευση και διαφοροποίηση πολυκύτταρων οργανισμών εξαρτάται από την παράλληλη δράση μεταγραφικών παραγόντων και επιγενετικών τροποποιήσεων που ρυθμίζουν διαφορετικά πρότυπα γονιδιακής έκφρασης. Η κατανόηση αυτών των μοριακών ρυθμιστικών μηχανισμών διευκολύνθηκε ραγδαία τα τελευταία χρόνια από την εδραίωση τεχνολογιών που βασίζονται στο next generation sequencing (NGS). Η αποκρυπτογράφηση τους και η εξαγωγή βιολογικής πληροφορίας αποτελεί μεγάλη πρόκληση στην εφαρμογή των NGS τεχνολογιών στη γονιδιακή ρύθμιση.Το πρωτέυων ερευνητικό μας αντικείμενο είναι η διαλέυκανση των μεταγραφικών ρυθμιστικών πράξεων υποκείμενες την αιμοποίηση και, πιο συγκεκριμένα, την ερυθροποίηση. Με αυτό το σκοπό, αναπτύξαμε μια υπολογιστική προσέγγιση για την ολοκληρωμένη ανάλυση μεγάλου αριθμού NGS δεδομένων, όπως πρόσδεση μεταγραφικών παραγόντων και επιγενετικών τροποποιήσεων, κατά την αιμοποίηση. Η υπολογιστική προσέγγιση που προτείνουμε βασίζεται στο συνδυασμό χρήσης εποπτευόμενων (Random Forest regression) και μη εποπτευόμενων (hierarchical clustering) αλγοριθμικών μηχανών μάθησης (machine learning) με στόχο την παραγωγή δομημένων προτύπων κατανομών επιγενετικών χαρακτηριστικών σε διφορετικούς αιμοποιητικούς κυτταρικούς πλυθησμούς.Κατ'αρχήν εφαρμόσαμε αυτή την υπολογιστική προσέγγιση ώστε να χαρακτηρίσουμε την γονιδιωματική κατανομή πρόσδεσης του ερυθροειδικού μεταγραφικού παράγοντα GATA1 κατά την διαφοροποίηση της ερυθρής κυτταρικής σειράς σε εμβρυικό ήπαρ ποντικού (Papadopoulos et al, 2013). Με βάση τα αποτελέσματα κατατάξαμε του γονιδιακούς στόχους του GATA1 σε τρία ξεχωριστά clusters, το καθένα με διαφορετικά επιγενετικά και λειτουργικά χαρακτηρηστικά, το οποίο υποδηλώνει την ύπαρξη διαφορετικών ρυθμιστικών μηχανισμών σχετιζόμενων με τον GATA1. Κατόπιν, εφαρμόσαμε την υπολογιστική μας προσέγγιση στην ανάλυση διαφορικών μεταγραφικών και επιγενετικών προτύπων κατά την δέσμευση των ερυθροειδικών και μεγακαρυωτικών κυτταρικών πλυθησμών. Αναγνωρίσαμε μια μεγάλη ομάδα γονιδίων (~1000) που παρουσιάζει ενεργά επιγενετικά χαρακτηριστηκά σε επίπεδο αιμοποιητικών βλαστοκύτταρων (LSK) τα οποία χάνονται κατά την ερυθροειδική διαφοροποίηση, αλλά όχι κατα την μεγακαρυωτική. Επίσης, συγκρίνοντας τις κατανομές DNase υπερ-ευαίσθητων περιοχών διαδοχικών σταδίων ερυθράς δέσμευσης και διαφοροποίησης καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η απενεργοποίηση αυτών των περιοχών ξεκινάει πριν τη δέσμευση στην ερυρθά σειρά και είναι ήδη εμφανής στο στάδιο των CD71+/Ter119- κυττάρων. Τέλος, αναπτύξαμε την Αριάδνη (aegeas.imbb.forth.gr/Ariadne/), μια δικτυακή εφαρμογή που επιτρέπει την σύγκριση συσχετισμένων κατανομών διαφορετικών επιγενετικών χαρακτηριστικών, όπως αυτές παράγονται από την υπολογιστική προσέγγιση που αναπτύξαμε. Επιπροπροσθέτως, επιτρέπει την απεικόνιση πρωτογενών NGS δεδομένων ενός ευρέως φάσματος γονιδίων στα πλαίσια των γονιδιοματικών τους περιοχών.
Έρευνα και διάσωση
Authors: Κοροντζής Τρύφωνας
Published: August 2021

Στην διατριβή εξετάζονται λεπτομερώς τα ζητήματα έρευνας και διάσωσης στο χώρο του Αιγαίου Πελάγους, έχοντας ως βάση το υφιστάμενο διεθνές και εθνικό νομικό πλαίσιο, εστιάζοντας στα σημεία σύμφωνα με τα οποία ανατέθηκε στην Ελλάδα η άσκηση αρμοδιότητας της έρευνας και διάσωσης στο FIR Αθηνών. Επίσης εξετάζονται οι υπηρεσίες έρευνας και διάσωσης που παρέχει η Ελλάδα στο χώρο του Αιγαίου Πελάγους, τα νέα συστήματα που έχουν αναπτυχθεί για τον έλεγχο της θαλάσσιας κυκλοφορίας, τα οποία συνδράμουν την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, τις αμφισβητήσεις της Τουρκίας στις αρμοδιότητες που ασκεί η Ελλάδα σε θέματα έρευνας και διάσωσης στο FIR Aθηνών, προβλήματα που δημιουργούνται από τις αμφισβητήσεις αυτές και οι εξελίξεις μετά την αναθεώρηση του Παραρτήματος 12 της Σύμβασης του Σικάγο.Ακόμη περιγράφεται πως αναπτύσσεται η έρευνα και διάσωση από τις αρμόδιες αρχές των κρατών της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και συγκεκριμένα από την Κύπρο. Ιδιαίτερα η εξέταση εφαρμογής της έρευνας και διάσωσης από την Κύπρο είναι πολύ σημαντική. Αυτό γιατί από το 1974 το βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι υπό κατοχή από την Τουρκία, και η τελευταία έχει οριοθετήσει ως ζώνη ευθύνης της για παροχή υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης σε αεροπορικά και ναυτικά ατυχήματα με δηλωσή της το 1989 στον ΙΜΟ, μέρος της Μαύρης Θάλασσας, τμήμα του Αιγαίου ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού και μέρος της ανατολικής Μεσογείου, με το κατεχόμενο τμήμα της βόρειας Κύπρου και τμήμα του FIR Λευκωσίας (Nicosia).Στο πλαίσιο αυτό η διατριβή αναπτύσσεται σε τρία μέρη τα οποία περιέχουν τα εξής κεφάλαια:Στο πρώτο μέρος τα εξής τρία κεφάλαια: Α.- Τις δικαιοδοσίες και αρμοδιότητες στον εθνικό εναέριο χώρο. Β.- Την οριοθέτηση του εναέριου χώρου και ειδικότερα την αποτύπωση του ελληνικού εναέριου χώρου διεθνώς και τις αμφισβητήσεις της Τουρκίας στο συγκεκριμένο θέμα. Γ.- Τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας και πιο συγκεκριμένα τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας στις περιοχές πληροφόρησης πτήσεων.Στο δεύτερο μέρος τα εξής τέσσερα κεφάλαια: Α.-Την παροχή υπηρεσιών αεροπορικής και θαλάσσιας έρευνας και διάσωσης από την Ελλάδα. Β.-Την οργάνωση των υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης στην Ελλάδα. Γ.- Την οργάνωση των υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης στην Τουρκία.Δ.-Τις ελληνοτουρκικές σχέσεις τα τελευταία σαράντα χρόνια, έχοντας ως αφετηρία το έτος 1974, οπότε η Τουρκία άρχισε να εφαρμόζει αναθεωρητική πολιτική έναντι της Ελλάδας.Στο τρίτο μέρος αναπτύσσεται το κεφάλαιο σχετικά με την παροχή υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, και ειδικότερα πως αυτές αναπύσσονται στην Κύπρο καθώς και το καθεστώς για το FIR της Λευκωσίας.Τέλος η διατριβή ολοκληρώνεται με την παράθεση συμπερασμάτων που προέκυψαν από την ανάπτυξη της.ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ: ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ, ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ, ΕΝΑΕΡΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ, ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΠΤΗΣΕΩΝ, ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗΣ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ KAI ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΠΛΟΙΩΝ, ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, NOTIOΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
Εθνικές αντιπαραθέσεις στη Νότια Θράκη
Authors: Χολέβα Ευαγγελία
Published: August 2021

Στα πέντε μέρη της διατριβής αυτής επιχειρείται μια σφαιρική προσέγγιση όλων των παραμέτρων, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και ιδεολογικών που οδήγησαν στη διάσπαση του ορθόδοξου μιλλέτ στην Αδριανούπολη κατά την περίοδο αμέσως μετά από την έκδοση του φιρμανίου ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας μέχρι την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων. Αρχικά, επιχειρήσαμε να περιγράψουμε τα διαφορετικά πλαίσια οργάνωσης των ανθρώπων, γεωγραφικό, διοικητικό, εκκλησιαστικό και κοινοτικό. Ολοκληρώσαμε το πρώτο μέρος με τη μελέτη της επίδρασης των Οθωμανικών Μεταρρυθμίσεων στην περιοχή. Στο δεύτερο μέρος επιχειρήσαμε τη μελέτη των ταυτοτήτων των πληθυσμών και προσεγγίσαμε τα πληθυσμιακά δεδομένα στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως, όπως και στην ευρύτερη περιοχή των σαντζακίων εντός των οποίων αυτή εκτεινόταν. Στο τρίτο μέρος της διατριβής περιγράψαμε την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας στην περιοχή μέσα από την ένταξή της στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό, όπως και την επακόλουθη άνοδο των μεσαίων αστικών στρωμάτων της πόλης που οφείλεται τόσο στην ανάπτυξη της οικονομίας, όσο και στη διείσδυση των εθνικισμών. Στη συνέχεια, στο τρίτο μέρος, αναλύθηκαν εκτενώς οι διάφορες ενδοκοινοτικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην Αδριανούπολη ήδη από την περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου και με αυξανόμενη ένταση μετά τη δεκαετία του 1880. Αυτές οι συγκρούσεις ανάμεσα σε αντιτιθέμενες μερίδες πολιτών εκφράζονταν κυρίως από τον εκάστοτε Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως και τον εκάστοτε Έλληνα πρόξενο. Αποτελούσαν δε συνέπεια της διείσδυσης του ελληνικού εθνικισμού που προκάλεσε την επακόλουθη αμφισβήτηση στα προνόμια και στην εξουσία του Πατριαρχείου από το ελληνικό κράτος στην περιοχή αυτή, όπως συνέβη άλλωστε γενικότερα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά την ψήφιση των Εθνικών Κανονισμών. Αντίστοιχα φαινόμενα αμφισβήτησης της εξαρχικής εξουσίας στην πόλη από κάποια μερίδα των ντόπιων εξαρχικών ελίτ και μέρους των πολιτών εντοπίζονται και στη βουλγαρική περίπτωση. Τέλος, εντοπίσαμε τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται από όλες τις πλευρές για τον προσεταιρισμό των πληθυσμών και την ένταξή τους στο ένα ή στο άλλο μιλλέτ, ενώ εστιάσαμε στις μεθόδους οικονομικού αποκλεισμού των εξαρχικών από την αγροτική οικονομία ή τη λειτουργία των καταστημάτων που επιχειρήθηκε από την ελληνική πλευρά. Στο τελευταίο μέρος της διατριβής αυτής μελετήσαμε την προσπάθεια της πατριαρχικής και εξαρχικής πλευράς να διευρύνουν τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αδριανούπολη και στην ύπαιθρο που υπάγονταν στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως, καθώς και τον ανταγωνισμό μεταξύ τους για τα θέματα αυτά. Τέλος, περιγράψαμε τις δυσκολίες του εγχειρήματος και για τις δύο πλευρές, πατριαρχική και εξαρχική, όπως και τις ενδοκοινοτικές συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων εθνικιστών και πατριαρχικών για τον έλεγχο της εκπαίδευσης, καθώς και μεταξύ της Εξαρχίας και των ακραίων εθνικιστών της ΕΜΕΟ που δρούσαν στην περιοχή.
Ολοκληρωμένη διαγνωστική προσέγγιση ουδετεροπενίας και πανκυτταροπενίας
Authors: Βερίγου Ευγενία
Published: August 2021

Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) αποτελούν ένα σύνολο κλωνικών νοσημάτων του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου με σημαντική ετερογένεια ως προς την κλινική τους εμφάνιση και την πρόγνωση των ασθενών. Έχουν γίνει πολλές απόπειρες να ενταχθούν τα ευρήματα της κυτταρομετρίας ροής (ΚΡ) στα διαγνωστικά και/ή προγνωστικά κριτήρια της δυσπλασίας, αλλά η μορφολογική εκτίμηση του επιχρίσματος του μυελού των οστών (ΜτΟ) παραμένει η μέθοδος εκλογής για την διάγνωση. Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να παρέχει ένα εργαλείο για την διαγνωστική προσπέλαση των κυτταροπενικών ασθενών, το οποίο θα βασίζεται στην ανοσοφαινοτύπηση του ΜτΟ και θα αντικειμενικοποιεί την ερμηνεία των αποτελεσμάτων της ανάλυσης της ΚΡ, και να αξιολογήσει την ικανότητά του να διακρίνει τα ΜΔΣ από άλλες αιτίες κυτταροπενιών του περιφερικού αίματος. Σε αυτή την κατεύθυνση, αναπτύχθηκε ένα μαθηματικό μοντέλο, το οποίο ενσωματώνει την ποσοτικοποιημένη έκφραση δεικτών ωρίμανσης των κοκκιοκυττάρων με τα ποσοστά επιλεγμένων υποπληθυσμών μυελικής διαφοροποίησης και αποδίδει μία παράμετρο η οποία ποσοτικοποιεί τον βαθμό δυσμυελοποίησης των κοκκιοκυττάρων του ΜτΟ και η οποία ονομάζεται δείκτης δυσμυελοποίησης (Dysmyelopoiesis Index - DMI). Δείγματα ΜτΟ 84 ασθενών με ΜΔΣ και 47 κυτταροπενικών ασθενών-μαρτύρων συλλέχθηκαν, παρασκευάστηκαν και αναλύθηκαν με ΚΡ και ο DMI υπολογίστηκε για κάθε ασθενή. Ο DMI ανέδειξε τις περιπτώσεις ΜΔΣ με 84.5% ευαισθησία και 93.6% ειδικότητα, ταυτοποίησε το 77.2% των ΜΔΣ χαμηλού βαθμού και ανέδειξε πολυγραμμική δυσπλασία σε ασθενείς με διαγνώσεις RA και RARS. Διέκρινε προγνωστικές υπο-ομάδες των ασθενών με ΜΔΣ (P< .005) και είχε στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση με τα προγνωστικά σκορ των ασθενών IPSS (r= - .472, P= .000), WPSS (r= - .481, P= .000) και IPSS-R (r= -.395, P= .000). Ο DMI αντιπροσωπεύει μία ακριβή ποσοτικοποίηση του βαθμού δυσμυελοποίησης και μία αποτελεσματική διαγνωστική δοκιμασία για τα ΜΔΣ, απλοποιώντας την ανάλυση της ΚΡ και την καθημερινή κλινική πρακτική.
Βιολογικά εμπνευσμένος σχεδιασμός με τη χρήση παραμετρικών εργαλείων
Authors: Παπαδιαμαντόπουλος Βασίλειος
Published: August 2021

Τα σύγχρονα παραμετρικά εργαλεία αρχιτεκτονικού σχεδιασμού βασίζονται στον αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών. Οι Βιολόγοι και οι Μαθηματικοί κατά την έρευνά τους για την κατανόηση των διεργασιών δημιουργίας και ανάπτυξης των παραδειγμάτων Αρχιτεκτονικής της Φύσης συντάσσουν στοχαστικά απεικονιστικά μοντέλα. Τα εργαλεία των λογισμικών τα οποία αξιοποιούνται από τους Βιολόγους και τους Μαθηματικούς μοιράζονται κοινό πυρήνα χαρακτηριστικών και δυνατοτήτων με τα παραμετρικά εργαλεία του Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού.
Η παρούσα μελέτη διερευνά τον ρόλο της Αρχιτεκτονικής στην ενδεχόμενη συνεξέλιξη της με τη Βιολογία και τα εφαρμοσμένα Μαθηματικά σε αυτή τη συγκυρία, προσπαθώντας να συνδυάσει γνώσεις από:
α. την ιστορική έρευνα στον συστηματικό Βιολογικά Εμπνευσμένο Σχεδιασμό,
β. τις σύγχρονες μεθόδους οντολογικής ανάλυσης και στοχαστικής μοντελοποίησηςπαρατηρήσεων σε παραδείγματα γένεσης και ανάπτυξης αναγνωρίσιμωνβιολογικών δομών (biological patterns),
γ. την κατανόηση του Αντικειμενοστρεφή Προγραμματισμού (object orientedprogramming) ηλεκτρονικών υπολογιστών, ο οποίος αποτελεί το κοινό υπόβαθρο όλων των σχεδιαστικών και επιστημονικών εργαλείων στοχαστικής μοντελοποίησης.
Η έρευνα αυτή καταδεικνύει ότι, αφενός, η εξέλιξη των επιστημονικών μεθόδωνμοντελοποίησης ακολουθεί την εξελικτική πορεία των μεθόδων προγραμματισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών και, αφετέρου, τα σύγχρονα επιστημονικά στοχαστικά μοντέλα βασίζονται στη συναρμολόγηση δυνητικών αντικειμένων στα οποία καθορίζονται οι παράμετροι των χαρακτηριστικών τους και οι μεταξύ τους σχέσεις κατά τη δοκιμή διαφορετικών υποθέσεων. Ειδικότερα στην Αρχιτεκτονική επιδιώκεται η δημιουργία μιας Οργανωμένης Αρχιτεκτονικής Δομής η οποία καθίσταται άμεσα μοντελοποιήσιμη μέσω της αξιοποίησης του Πρωτοκόλλου Συναρμολογημάτων κατά τον Βιολογικά Εμπνευσμένο Σχεδιασμό. Επιπλέον, η εμπειρία των Αρχιτεκτόνων στη συναρμολόγηση και απεικόνιση παραμετρικών μοντέλων εξομοίωσης της Τεχνητής Ζωής δύναται να συνεισφέρει στη διεργασία εμβάθυνσης της γνώσης για τις διεργασίες δημιουργίας και ανάπτυξης των παραδειγμάτων Αρχιτεκτονικής της Φύσης.
Tα προϊόντα της έρευνας αυτής κρίνονται αξιοποιήσιμα είτε στην αναβάθμιση μεμονωμένων αρχιτεκτονικών προτάσεων είτε στην υιοθέτηση μιας Οικοσοφικής συμπεριφοράς από τους Αρχιτέκτονες-διαχειριστές του περιβάλλοντος με σκοπό την αναβάθμισή του.
Strategic planning for the development of smart cities
Authors: Αγγελίδου Μαργαρίτα
Published: August 2021

Ως έξυπνες ή ευφυείς πόλεις μπορούν να χαρακτηριστούν όλες οι αστικές συγκεντρώσεις στις οποίες γίνεται μια συντονισμένη στρατηγική προσπάθεια να επωφεληθούν από τις νέες Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνιών, στοχεύοντας στην περιβαλλοντική αειφορία, τη λειτουργικότητα των αστικών συστημάτων, τη βελτίωση της ποιότητας ζωής για όλους, τη βασισμένη-στη-γνώση ανάπτυξη και την ανάπτυξη που ανταποκρίνεται στις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινοτήτων. Τα βασικά της συστατικά είναι το αστικό περιβάλλον, οι Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνιών, οι άνθρωποι και οι κοινότητές τους, και η στρατηγική προσέγγιση προς έναν ή περισσότερους από τους παραπάνω στόχους. Στόχος της παρούσας διατριβής είναι να διεξάγει πρωτότυπη επιστημονική έρευνα αναφορικά με τον στρατηγικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη έξυπνων πόλεων, παρέχοντας ολοκληρωμένες κατευθύνσεις σχετικά με το πώς μπορεί να αναπτυχθεί μια επιτυχής έξυπνη πόλη. Η διατριβή ξεκινά με την έρευνα της βιβλιογραφίας αναφορικά με τον σχεδιασμό στρατηγικών έξυπνης πόλης. Στο πλαίσιο αυτό διερευνά το κεντρικό θεωρητικό μοντέλο του στρατηγικού σχεδιασμού και τους παράγοντες επιτυχίας που θεωρούνται κρίσιμοι για την ανάπτυξη έξυπνων πόλεων. Στη συνέχεια παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας πεδίου που έγινε όσον αφορά 15 προγράμματα έξυπνης πόλης σε παγκόσμιο επίπεδο. Η έρευνα αυτή μελέτησε τις προαναφερθείσες διαστάσεις των στρατηγικών για την ανάπτυξη έξυπνων πόλεων, καθώς και το ευρύτερο κοινωνικοοικονομικό τους πλαίσιο και τα προβλήματα που αντιμετωπίστηκαν κατά το σχεδιασμό και την εφαρμογή των στρατηγικών αυτών. Εν συνεχεία παρουσιάζεται η ποιοτική και ποσοτική ανάλυση των συλλεχθέντων δεδομένων, η οποία περιλαμβάνει μια μέθοδο αξιολόγησης της επιτυχίας στρατηγικών έξυπνων πόλεων. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης οδήγησαν στη διεξαγωγή ολοκληρωμένων συμπερασμάτων σχετικά με τον στρατηγικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη έξυπνων πόλεων. Ειδικότερα, αναπτύχθηκαν τρία πακέτα εργαλείων, τα οποία στο σύνολό τους απαρτίζουν το ολοκληρωμένο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδιασμού για την ανάπτυξη έξυπνων πόλεων: (α) ο στρατηγικός οδικός χάρτης, που περιλαμβάνει τα στάδια του σχεδιασμού και της εφαρμογής μιας επιτυχούς στρατηγικής έξυπνης πόλης, (β) το πακέτο βασικών αρχών, που περιλαμβάνει τις διαχειριστικές, στρατηγικές και επιχειρησιακές αρχές που χαρακτηρίζουν μια πετυχημένη στρατηγική έξυπνης πόλης, και (γ) το πακέτο αντιμετώπισης προβλημάτων, που αναλύει τα προβλήματα που μπορεί να εμφανιστούν στα πλαίσια μιας τέτοιας στρατηγικής και πως αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν.