Ο ρόλος της προεμφραγματικής στηθάγχης στην οξεία και απώτερη απόδοση της ενδοφλέβιας θρομβόλυσης σε ασθενείς που υπέστησαν οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST
Authors: Αμπαρτζίδου Όλγα 
Published: September 2021

Ένας σημαντικός όγκος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζει ότι ηπαρουσία στηθαγχικών ενοχλημάτων το διάστημα πριν την εγκατάσταση οξέοςεμφράγματος του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST (STEMI) έχει προγνωστική αξία.Παρόλα αυτά, οι φαινομενικά πολλές και συχνά αντιφατικές μελέτες επί τουθέματος, δεν είναι όλες συγκρίσιμες μεταξύ τους καθώς δεν υπάρχει ενιαίος ορισμόςγια την προεμφραγματική στηθάγχη (ΠΣ). Η παρούσα μελέτη έχει ως σκοπό νααξιολογήσει τη σχέση της προεμφραγματικής στηθάγχης αφενός με την άμεσηαπόδοση της ενδοφλέβιας θρομβόλυσης και αφετέρου με τη μακροπρόθεσμηπρόγνωση σε ασθενείς που υπέστησαν STEMI.Για το λόγο αυτό εντάχθηκαν συνεχόμενοι ασθενείς που προσήλθαν μεSTEMI εντός των πρώτων 6 ωρών από την έναρξη του ενδεικτικού για το έμφραγμαάλγους και υποβλήθηκαν σε ενδοφλέβια θρομβόλυση. Επιπρόσθετα τηςκαταγραφής μίας σειράς προγνωστικών παραγόντων, από το ιστορικό τηςπαρούσας νόσου αναζητήθηκε η ύπαρξη προεμφραγματικής στηθάγχης. Η επιτυχίατης θρομβόλυσης αξιολογήθηκε με τη χρήση συνεχούς ηλεκτροκαρδιογραφικήςκαταγραφής 12 απαγωγών.Η παρακολούθηση των ασθενών έγινε σε προκαθορισμένα διαστήματα καισυγκεκριμένα στον ένα μήνα, στο τρίμηνο, το εξάμηνο και εν συνεχεία ανά εξάμηνομέχρι τη συμπλήρωση τουλάχιστον τριών ετών. Καταληκτικό σημείο της μελέτηςαποτέλεσε ο καρδιακός θάνατος. Για τη στατιστική ανάλυση, οι ασθενείςδιακρίθηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με το αν παρουσίασαν ή όχι προεμφραγματικήστηθάγχη. Οι δύο ομάδες συγκρίθηκαν ως προς τις προκαθορισμένες μεταβλητές.Τον πληθυσμό της ανάλυσης αποτέλεσαν τελικά 847 ασθενείς. Οι άρρενεςασθενείς αντιπροσωπεύουν το 77% αυτών. Η παρατηρηθείσα μέση ηλικία ήταν60,3 (±9,7) έτη. Συνολικά 346 ασθενείς (40.9%) ανέφεραν ΠΣ. Δεν παρατηρήθηκανσημαντικές διαφορές μεταξύ των ασθενών που ανέφεραν και αυτών που δεν ανέφεραν ΠΣ, όσον αφορά στα βασικά τους χαρακτηριστικά. Επίσης δε διέφερεσημαντικά το διάστημα από την έναρξη του κύριου πόνου μέχρι την έναρξη τηςενδοφλέβιας θρομβόλυσης. Ενώ δεν παρατηρήθηκε διαφορά στην προηγούμενηφαρμακευτική αγωγή, μεταξύ των δύο ομάδων.Ωστόσο, σημαντική διαφορά παρατηρήθηκε στα ποσοστά επιτυχούςθρομβόλυσης μεταξύ των δύο ομάδων. Συγκεκριμένα, η ομάδα των ασθενών μεπροεμφραγματική στηθάγχη παρουσίασε επιτυχή θρομβόλυση σε ποσοστό 56,6%έναντι 41,5% στην ομάδα χωρίς προεμφραγματική στηθάγχη. Επιπρόσθετα, μεταξύτων ασθενών που είχαν επιτυχή θρομβόλυση, οι ασθενείς με ΠΣ εκπλήρωσαν τοπροαναφερθέν κριτήριο σημαντικά νωρίτερα σε σχέση με τους υπόλοιπους (45,2min έναντι 54 min, p<0.001).Η παρακολούθηση είχε διάμεση διάρκεια 3,5 ετών. Κατά το πέρας τηςπεριόδου κλινικής παρακολούθησης καρδιακός θάνατος καταγράφηκε στο 22,7%του πληθυσμού της μελέτης. Στατιστικά σημαντική διαφορά παρατηρήθηκε στησυχνότητα του καταληκτικού σημείου μεταξύ των δύο ομάδων. Συγκεκριμένα στηνομάδα ΠΣ καρδιακός θάνατος παρατηρήθηκε σε 59 (17%)από τους 346 ασθενείς,σε αντίθεση με την άλλη ομάδα όπου μοιραία κλινική έκβαση είχαν 133 (26,5%)από τους 501 ασθενείς (P=0,001).Η προεμφραγματική στηθάγχη φαίνεται να αποτελεί προγνωστικόπαράγοντα ευμενούς μακροπρόθεσμης κλινικής έκβασης για τους ασθενείς μεSTEMI που υποβάλλονται σε θρομβόλυση.