Μελέτη της οξειδωτικής καταπόνησης ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια
Authors: Κηρυττόπουλος Πέτρος 
Published: August 2021

Σκοπός της μελέτης ήταν να καταδείξουμε τις ποσοτικές διαφορές του οξειδωτικού φορτίου ασθενούς με ΧΑΠ σταδίου Ι και ασθενούς με ΧΑΠ σταδίου Ι και ΣΔ ΙΙ. Ως βιοδείκτες χρησιμοποιήσαμε τη μαλονική διαλδεΰδη (MDA) και τις καρβονυλιωμένες πρωτεΐνες ορού (CP), καταγράφοντας τη λιπιδιακή υπεροξείδωση και την πρωτεϊνική καρβονυλίωση. Μελετήθηκαν 158 άνθρωποι. Οι 32 δεν έπασχαν από νόσο, οι 34 έπασχαν από ΧΑΠ σταδίου Ι και οι 92 έπασχαν από ΧΑΠ σταδίου Ι και ΣΔ ΙΙ. Οι ασθενείς με ΣΔ της μελέτης χωρίστηκαν αρχικά σε τρεις υποομάδες, ανάλογα με την τιμή της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης τους (HbA1c). Στην πρώτη υποομάδα (30 ασθενείς) ανήκαν οι ασθενείς με διαβήτη και HbA1c κάτω από 7%, στη δεύτερη υποομάδα (31 ασθενείς) οι ασθενείς με διαβήτη και HbA1c μεταξύ 7% και 8% και στην τρίτη υποομάδα (31 ασθενείς) οι ασθενείς με διαβήτη και HbA1c πάνω από 8%. Αφού καταγράφηκαν οι τιμές των s-MDA και s-CP όλων των ανθρώπων που μελετήθηκαν, έγινε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων με τη μέθοδο SPSS. Η ανάλυση αυτή κατέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές των τιμών και των δύο βιοδεικτών οξειδωτικής καταπόνησης ανάμεσα στους ασθενείς με ΧΑΠ και ΣΔ ΙΙ (οι υψηλότερες τιμές s-MDA και s-CP), στους ασθενείς με ΧΑΠ (μικρότερες τιμές απ’ την προηγούμενη ομάδα αλλά μεγαλύτερες απ’ τα άτομα χωρίς νόσο) και στα άτομα χωρίς νόσο (οι χαμηλότερες τιμές s-MDA και s-CP της μελέτης). Σ’ ότι αφορά τους 92 ασθενείς με διαβήτη που μελετήθηκαν, διαπιστώθηκε ότι όσοι είχαν HbA1c>8%, εμφάνιζαν στατιστικά σημαντική αύξηση των τιμών των s-MDA και s-CP σε σχέση με τους ασθενείς με διαβήτη που είχαν HbA1c μεταξύ 7% και 8% και με τους ασθενείς με διαβήτη που είχαν HbA1c<7%. Αντίθετα, οι ασθενείς με HbA1c μεταξύ 7% και 8% και οι ασθενείς με HbA1c<7%, δεν εμφάνιζαν στατιστικά σημαντική διαφορά στις τιμές της s-MDA και των s-CP. Έτσι, όσοι είχαν HbA1c<8%, συμπεριλήφθηκαν σε μια ομάδα (61 ασθενείς) και έγινε σύγκριση των τιμών της s-MDA και των s-CP της ομάδας αυτής με τις αντίστοιχες τιμές της ομάδας ασθενών με διαβήτη που είχαν HbA1c>8%. Η στατιστική ανάλυση έδειξε στατιστικά σημαντική αύξηση των τιμών και των δύο βιοδεικτών οξειδωτικής καταπόνησης στην ομάδα της HbA1c>8%. Τελικά συμπεράσματα: α) Ένας ασθενής με ΧΑΠ σταδίου Ι και ΣΔ τύπου ΙΙ εμφανίζει εντονότερη οξειδωτική καταπόνηση συγκριτικά με έναν ασθενή με ΧΑΠ σταδίου Ι. β) Η τιμή της HbA1c που θεωρείται ως όριο εντονότερης οξειδωτικής καταπόνησης σε ασθενείς με ΣΔ τύπου ΙΙ και συνυπάρχουσα ΧΑΠ σταδίου Ι είναι το 8%, όπως καταδεικνύεται από την καταγραφή δύο βιοδεικτών οξειδωτικής καταπόνησης: μαλονική διαλδεΰδη και καρβονυλιωμένες πρωτεΐνες ορού. γ) Η ένταση της πρόκλησης οξειδωτικής διαταραχής στις πρωτεΐνες και στα λιπίδια του οργανισμού, αυξάνεται συγχρόνως και στα δύο αυτά δομικά συστατικά του κυττάρου, αυξανόμενου του οξειδωτικού φορτίου. Αυτό προκύπτει απ’ το ότι ανεξάρτητα απ’ το χαρακτήρα της νόσου που υπάρχει (μόνο ΧΑΠ ή ΧΑΠ και ΣΔ ΙΙ), οι τιμές της s-MDA και των s-CP αυξάνονται ταυτόχρονα αναλογικά με την συνύπαρξη ΧΑΠ και ΣΔ ΙΙ, σε σύγκριση με την ύπαρξη μόνο ΧΑΠ, και με την επιδείνωση των τιμών της ΗbA1c, παρουσιάζοντας έντονα θετική συσχέτιση μεταξύ τους.