bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Στρατηγική διάγνωσης της υπέρτασης και τιτλοποίησης της αντιυπερτασικής αγωγής με βάση μετρήσεις στο σπίτι ή μετρήσεις στο ιατρείο και 24ωρη καταγραφή
Authors: Καρπέττας Νίκος
Published: September 2021

Σκοπός: Η αξιολόγηση της αρτηριακής πίεσης εκτός ιατρείου, με μετρήσεις στο σπίτι ή με 24ωρηκαταγραφή, είναι συχνά απαραίτητες για την ακριβή αξιολόγηση της υπέρτασης. Οι δύο αυτές τεχνικές έχουν αρκετές ομοιότητες αλλά και σημαντικές διαφορές. Ως εκ τούτου, θεωρούνται συμπληρωματικές παρά ανταγωνιστικές ή εναλλακτικές, όμως δεν είναι ακόμα σαφές το πώς πρέπει να εφαρμόζονται στην κλινική πράξη. Η παρούσα μελέτη είχε ως σκοπό τη σύγκριση της συνολικής αντιμετώπισης της υπέρτασης, με διάγνωση, τιτλοποίηση της αντιυπερτασικής αγωγής και παρακολούθηση, βασισμένη είτε στο συνδυασμό μετρήσεων αρτηριακής πίεσης στο ιατρείο και 24ωρης καταγραφής, είτε αποκλειστικά σε μετρήσεις στο σπίτι.Μέθοδος: Άτομα χωρίς αντιυπερτασική αγωγή που επισκέφθηκαν το Κέντρο Υπέρτασης της Γ΄Παθολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και είχαν αυξημένη αρτηριακή πίεση,τυχαιοποιήθηκαν για έναρξη θεραπείας, τιτλοποίησή της και παρακολούθηση, είτε με βάση τοσυνδυασμό μετρήσεων στο ιατρείο και 24ωρης καταγραφής, είτε με βάση αποκλειστικά μετρήσεις στο σπίτι. Η βλάβη οργάνων στόχων εκτιμήθηκε κατά την ένταξη στη μελέτη και μετά από ένα χρόνο υπό θεραπεία, με υπερηχογραφικό δείκτη μάζας αριστερής κοιλίας (πρωτεύον καταληκτικό σημείο), ταχύτητα αγωγής σφυγμικού κύματος και απέκκριση λευκωματίνης στα ούρα. Δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν η μείωση της αρτηριακής πίεσης σύμφωνα με την κάθε μέθοδο μέτρησης και η ρύθμιση της υπέρτασης που επιτεύχθηκε αξιολογούμενη με κάθε μέθοδο. Αποτελέσματα: Συνολικά 172 άτομα αξιολογήθηκαν, εκ των οποίων 145 τυχαιοποιήθηκαν και 116 ολοκλήρωσαν τη μελέτη [μέση ηλικία 50.7±10.5 έτη, 69 άντρες (59%), μέση διάρκεια παρακολούθησης 13.4±1.4 μήνες]. Δε διαπιστώθηκε διαφορά ανάμεσα στις δύο τυχαιοποιημένες ομάδες ως προς τη μείωση του δείκτη μάζας αριστερής κοιλίας με τη θεραπεία (μέση διαφορά 0.50±1.11 g/m2, 95% όρια αξιοπιστίας -1.70, 2.70). Επιπλέον, δε διαπιστώθηκε διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες όσον αφορά τη μείωση της ταχύτητα αγωγής του σφυγμικού κύματος (-0.16±0.42 m/s, -0.99, 0.66), τη μείωση της απέκκρισης λευκωματίνης στα ούρα (-0.85±4.28 mg/dl, -9.37, 7.66), τη μείωση της αρτηριακής πίεσηςσύμφωνα με τις μετρήσεις στο ιατρείο, το σπίτι και την 24ωρη καταγραφή και στο ποσοστό ρύθμισης της υπέρτασης. Συνεπώς οι δύο ομάδες, μετά από 13.4±1.4 μήνες παρακολούθησης υπό θεραπευτική αγωγή δε διέφεραν ως προς την υποστροφή της βλάβης των οργάνων στόχων, τη μείωση της αρτηριακής πίεσης και τη ρύθμιση της υπέρτασης.Συμπέρασμα: Τα αποτελέσματα της μελέτης υποδεικνύουν ότι η μέτρηση της αρτηριακής πίεσης στο σπίτι, είναι εξίσου αποτελεσματική μέθοδος με το συνδυασμό μετρήσεων στο ιατρείο και την 24ωρη καταγραφή για την αξιολόγηση της επίδρασης της φαρμακευτικής αγωγής στην αρτηριακή πίεση και την ασυμπτωματική βλάβη οργάνων στόχων.
Ιστορική διερεύνηση της ιατρικής δεοντολογίας στον ελληνικό χώρο, με έμφαση στην ιπποκρατική ιατρική
Authors: Κωνσταντινίδου Μερόπη
Published: September 2021

Αναμφισβήτητα οι απαρχές της επονομαζόμενης δυτικής ιατρικής εντοπίζονται στα κείμενα της Ιπποκρατικής Συλλογής και άρα οι αρχές της ιατρικής δεοντολογίας εμπεριέχονται στα ίδια κείμενα. Όμως, οι εποχές έχουν αλλάξει και συνεχίζουν να αλλάζουν ραγδαία. Μαζί τους αλλάζουν και τα ιατρικά ήθη. Ανακύπτουν καινούργια προβλήματα και δυσαρέσκεια από όλες τις πλευρές στο χώρο της ιατρικής. Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα, ανατρέξαμε στην Ιπποκρατική Συλλογή, μελετήσαμε τα κείμενα υπό το πρίσμα της ανεύρεσης χωρίων ιατρικής ηθικής και δεοντολογίας, ώστε να βρούμε ποια από αυτά θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση και ίσως στην επίλυση των σημερινών προβλημάτων. Στην προσπάθεια αυτή ανατρέξαμε και στην αρχαία ελληνική μυθολογία, η οποία απηχεί την κατάσταση άσκησης της θεραπευτικής πριν τους ιστορικούς χρόνους, στην εποχή εκείνη που οι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου δε χρησιμοποιούσαν ευρύτερα τη γραφή, αλλά στηρίζονταν στην προφορική παράδοση για τη διάσωση, κωδικοποίηση και διάδοση των αξιομνημόνευτων στοιχείων του πολιτισμού.Από την εργασία αυτή προέκυψαν οι ατομικές ηθικές αρχές αλλά και οι δεοντολογικοί κανόνες, που μπορούν να βοηθήσουν στην επιτυχέστερη άσκηση της ιατρικής, με αντικειμενικό στόχο την ωφέλεια των ασθενών, των γιατρών αλλά και της ιατρικής.
Εφαρμογή της ετιδοκαΐνης στην οδοντιατρική
Authors: Ράλλης Γεώργιος
Published: September 2021

Με την κλινική αυτή έρευνα, επιδιώχθηκε ο έλεγχος της αναισθητικής ικανότητας ενός νέου τοπικού αναισθητικού, της ετιδοκαΐνης και η ταυτόχρονη σύγκριση της με τη λιγνοκαΐνη, που σήμερα θεωρείται το αναισθητικό πρώτης επιλογής
Το θρησκευτικό στοιχείο στη νεοελληνική δραματουργία (1850-1950)
Authors: Νίκας Σταύρος
Published: September 2021

Το θρησκευτικό στοιχείο στη νεοελληνική δραματουργία (1850-1950).Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να εντοπίσει το θρησκευτικό στοιχείο στη δραματουργία της περιόδου που εκτείνεται από το 1850-1950 στην πορεία σφυρηλάτησης της εθνικής ταυτότητας.Οι συγγραφείς των έργων που ορίζουν το “ Θέατρο της Καθαρεύουσας” προβάλλουν τη θρησκεία ως βασικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας. Στα έργα με καθαρά πατριωτικό χαρακτήρα επιχειρείται να τονιστεί ο εθνικιστικός ζήλος εξαιτίας του δόγματος της Μ. Ιδέας. Οι ρομαντικοί συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η νίκη κατά του εγωκεντρισμού αποτελεί βασική προϋπόθεση ελευθερίας στην πίστη, στον έρωτα σε όλες τις πτυχές της ζωής. Η μελέτη του περιεχομένου των έργων που ορίζουν το λεγόμενο “ Θέατρο των Ιδεών” μας επιτρέπει να διαπιστώσουμε ότι οι συγγραφείς στέκονται με σεβασμό απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο προσεγγίζοντας το επιφανειακά. Η ιδεολογική σύγχυση φτάνει μέχρι το σημείο να ταυτίζεται ο Σοσιαλισμός με το Χριστιανισμό. Τα ιστορικά δράματα της περιόδου του μεσοπολέμου συνδυάζουν το ενδιαφέρον για την παράδοση και την παλιά ιστορική θεματογραφία με τα πρωτοποριακά στοιχεία της μπερξονικής φιλοσοφίας και του υπαρξιακού προβληματισμού. Οι συγγραφείς της συγκεκριμένης περιόδου μετατρέπουν τα ιστορικά τους πρόσωπα σε σύμβολα εσωτερικής ψυχολογικής και ηθικής αναζήτησης. Τα ιστορικά δράματα στοχεύουν στην επαναφορά της ενασχόλησης με την παράδοση, την Ιστορία και τα φυλετικά ιδεώδη. Ο διάλογος με την μακρινή Ιστορία που συντελείται κατά τη μεσοπολεμική περίοδο συνδέεται με το ιδεολογικό κλίμα του πνευματικού εθνισμού και προσλαμβάνει διαφορετική χροιά ανάλογα με τον κάθε δημιουργό. Η στροφή προς την παράδοση και τη θρησκεία έρχεται να καλύψει το κενό της ασφάλειας απέναντι στην έλλειψη σταθερών πολιτικών θεσμών.Η θρησκεία αποτέλεσε συστατικό στοιχείο της ταυτότητας του Έθνους, εξαιτίας του ρόλου που έπαιξε η Εκκλησία στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την πρόοδο των χρόνων στα ιστορικά και πατριωτικά δράματα η θρησκεία εξακολουθεί να συνδέεται με το Έθνος, ενώ στα αστικά δράματα αντιμετωπίζεται ως εσωτερικό βίωμα. Οι συγγραφείς στηλιτεύουν την αρνητική συμπεριφορά του κλήρου, ενώ στέκονται με σεβασμό απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Η Εκκλησία στην καχυποψία που αντιμετωπίζει, απαντά με μια προσπάθεια να διατηρήσει το ρόλο του θεματοφύλακα της ταυτότητας και των παραδόσεων του Έθνους. Έτσι το θέατρο ως προβολέας της εκάστοτε συγκυρίας, στέκεται κριτικά απέναντι στο θέμα της θρησκείας, αναπαράγει στοιχεία της Ορθόδοξης Θεολογίας και άλλοτε επιστρατεύει το θρησκευτικό φαινόμενο σε περιόδους που τίθεται σε κίνδυνο η εσωτερική συνοχή του κράτους.
Σχεδιασμός και σύνθεση πεπτιδομιμητικών μορίων με βάση το τριμοριακό σύμπλοκο MHC-πεπτίδιο-TCR
Authors: Γιαννακάκη Μαίρη-Πατρίτσια
Published: September 2021

Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι μια ανοσολογικά ελεγχόμενη, φλεγμονώδης, απομυελινωτική ασθένεια, η οποία χαρακτηρίζεται από καταστροφή τη μυελίνης του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ) που οδηγεί σε σοβαρές παθολογικές καταστάσεις και παράλυση. Η κύρια αιτία της νόσου δεν έχει διευκρινιστεί, με επικρατέστερη θεωρία εμφάνισής της, εκείνη της αυτοανοσίας η οποία περιλαμβάνει το σχηματισμό του τριμοριακού συμπλόκου μεταξύ του Μείζονος Συστήματος Ιστοσυμβατότητας [MHC (HLA)], ανοσοκυρίαρχων επιτόπων των πρωτεϊνών της μυελίνης και του Υποδοχέα των Τ-κυττάρων (TCR). Στην παρούσα διατριβή, πραγματοποιήθηκε λεπτομερής χαρτογράφηση των αλληλεπιδράσεων που λαμβάνουν χώρα κατά τη δημιουργία του τριμοριακού συμπλόκου HLA- πεπτιδίου αντιγόνο-TCR, η οποία θα μπορούσε να δώσει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά για τον ορθολογικό σχεδιασμό αναστολέων. Επίσης πραγματοποιήθηκε διαμορφωτική μελέτη του τριμοριακού συμπλόκου χρησιμοποιώντας ως πεπτίδιο-αντιγόνο τον επίτοπο ΜΒΡ83-96, καθώς έχει βρεθεί ότι αναγνωρίζεται σε μεγάλο ποσοστό από κύτταρα ασθενών με ΣΚΠ, ενώ χρησιμοποιήθηκαν οι υποδοχείς HLA και TCR από κρυσταλλογραφικά δεδομένα (pdb: 1YMM). Κύριος στόχος ήταν ο ορθολογικός σχεδιασμός πεπτιδομιμητικών μορίων τα οποία θα ενώνονται με τον υποδοχέα TCR, χωρίς να δεσμεύονται με τον HLA. Οι νέες ενώσεις σχεδιάστηκαν με σκοπό να εμποδίσουν τη δημιουργία του τριμοριακού συμπλόκου και συνεπώς να αναστείλουν τον περαιτέρω πολλαπλασιασμό και ενεργοποίηση των εγκεφαλιτογόνων Τ-κυττάρων που εμπλέκονται στη ΣΚΠ. Για τη μελέτη, έγινε σχεδιασμός του φαρμακοφόρου μοντέλου με βάση τον επίτοπο MBP83-96, πραγματοποιήθηκαν πειράματα i) μοριακής πρόσδεσης (docking), ii) προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (dynamics) καθώς κ iii) πειράματα κβαντικής μηχανικής/ μοριακής μηχανικής (QM/MM) για να προβλέψουμε τις πιθανές αλληλεπιδράσεις των αναλόγων με τον υποδοχέα TCR. Χρησιμοποιήθηκαν τα λογισμικά πρόγραμμα ΜΟΕ, AMBER, MOPAC και Gaussian σε λογισμικό περιβάλλον LINUX. Ακολούθησε η σύνθεση των προτεινόμενων αναλόγων, η ταυτοποίηση των οποίων έγινε με ESI-MS, 1H-NMR καθώς και 13C-NMR. Τα συντιθέμενα ανάλογα, δοκιμάστηκαν σε in vitro πειράματα με σκοπό την αξιολόγησή τους ως αναστολείς ενεργοποίησης των εγκεφαλιτογόνων Τ-κυττάρων.
Μελέτη της αναστολής των σηματοδοτικών μονοπατιών EGFR και Notch και της αλληλεπίδρασής τους στον μη-μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα
Authors: Λαμπροπούλου Αγγελική
Published: September 2021

Το αντικείμενο της παρούσας διατριβής ήταν η μελέτη της αναστολής των σηματοδοτικών μονοπατιών του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) και του Notch καθώς και της αλληλεπίδρασής τους στον μη-μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ).Στα πλαίσια της μελέτης της διπλής στόχευσης των δύο αυτών μονοπατιών, πραγματοποιήθηκαν in vitro πειράματα σε δύο κυτταρικές σειρές ΜΜΚΠ, Η23 και Η661, που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς την μεταστατική ικανότητα καθώς και ως προς τα N1ICD (ενδοκυττάριο τμήμα του Notch-1 υποδοχέα), EGFR και HER2 πρωτεϊνικά επίπεδα. Χρησιμοποιήθηκαν ο μη αντιστρεπτός αναστολέας των υποδοχέων της ErbB οικογένειας, αφατινίμπη και ο αναστολέας γ-σεκρετάσης, DAPT. Τα αποτελέσματα της διατριβής παρέχουν ενδείξεις ότι η συλλογική κυτταρική μετανάστευση και η έκφραση πρωτεολυτικών μορίων αναστέλλονται καλύτερα ενώ οι δια-κυτταρικές συνδέσεις ενισχύονται σε μεγαλύτερο βαθμό, στα πιο μεταστατικά Η661 κύτταρα, από την ταυτόχρονη αναστολή των EGFR και Notch μονοπατιών σε σύγκριση με τις αντίστοιχες μονοθεραπείες, φανερώνοντας το πιθανό όφελος μιας συνδυαστικής θεραπείας στην αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ. Στα πλαίσια της μελέτης του ιδιαίτερου ρόλου του Notch-1 στον ΜΜΚΠ και της συσχέτισής του με την πρωτεΐνη του EGFR, εφαρμόστηκε γονιδιακή αποσιώπηση του Notch-1 με τη χρήση της τεχνολογίας της RNA παρεμβολής (small interfering RNA-siRNA) στα Η23 και Η661 κύτταρα. Τα αποτελέσματα της διατριβής φανερώνουν ότι το Notch-1 ελέγχει την μεταναστευτική και διηθητική ικανότητα των κυττάρων ΜΜΚΠ. Επιπλέον, προτείνεται ότι το Notch-1 πιθανά λειτουργεί ως ένας κρίσιμος τελεστής στη σταθεροποίηση της πρωτεΐνης του EGFR.
Ο Μητροπολίτης Νέων Πατρών Γερμανός και η συμβολή του στην Ψαλτική Τέχνη
Authors: Ιωακείμ Ανδρέας
Published: September 2021

Η παρούσα εργασία προσπαθεί καταγράφοντας το έργο και την γενικώτερη προσφορά του Γερμανού Νέων Πατρών, να αναδείξει την συμβολή του στην Ψαλτική Τέχνη. Αναφέρεται, δηλαδή στη μεγάλη και πολυσχιδή αυτή προσωπικότητα, εξετάζοντας την πορεία της ζωής του, φωτίζοντας αμφιλεγόμενους σταθμούς της μουσικής και εκκλησιαστικής του σταδιοδρομίας και παρουσιάζοντας το μέγεθος και την αξία του έργου του, καθώς και την επιρροή που άσκησε στη μετέπειτα εξέλιξη και πορεία της ψαλτικής τέχνης. Η εξέταση πραγματοποιήθηκε σε τέσσερα επίπεδα. Διερευνήθηκαν: Α) Η βιογραφία του Γερμανού Νέων Πατρών, του μελωδού και η μουσικο-εκκλησιαστική σταδιοδρομία του, Β) Η εργογραφία του Γερμανού (μελοποιήσεις) σε όλα τα είδη της εκκλησιαστικής μελοποιίας, Γ) Η αποτίμηση του έργου του Γερμανού και η επιρροή που άσκησε στους μεταγενέστερους μελοποιούς, Δ) Η συμβολή του Γερμανού στη μελοποίηση των κοινωνικών ύμνων.Ταξιδεύοντας μέσα από τις μελωδικές θέσεις και αναζητώντας οτιδήποτε καινοφανές και ιδιαίτερο θα μπορούσε να μας προσφέρει μία τόσο σπουδαία προσωπικότητα, η εργασία παρουσιάζει, όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένα όλα τα έργα του Γερμανού, σε όλα τα είδη της εκκλησιαστικής μελοποιίας. Αναφέρονται όλοι οι μελουργοί, των οποίων έργα εξήγησε, καλλώπισε και συνέτμησε ο Γερμανός. Επίσης, αναφέρονται οι μελοποιοί, οι οποίοι ασχολήθηκαν με το έργο του Γερμανού εξηγώντας, καλλωπίζοντας και συντέμνοντας συνθέσεις του. Επίσης, παρουσιάζεται το έργο και η προσφορά του Γερμανού στη μελοποίηση των κοινωνικών ύμνων και γενικώτερα των παπαδικών εκκλησιαστικών μελών και εμφανίζονται για πρώτη φορά οι ιδιαίτερες μουσικές θέσεις του Γερμανού στη μελοποίηση των κοινωνικών ύμνων, με αναλυτική παρουσίαση σε βυζαντινή σημειογραφία. Τέλος, γίνεται προσπάθεια ανάδειξης της συμβολής του Γερμανού στη μελοποίηση των κοινωνικών ύμνων, με συγκριτικές παρουσιάσεις που καταδεικνύουν το έργο και την αξία του μελοποιού.Συμπερασματικά ο Γερμανός αποδύεται στο έργο μελέτης και ανανέωσης της παράδοσης με μια διαφορετική ματιά, με σκοπό την σταθεροποίηση του ψαλτικού ύφους της θείας λατρείας, κάτω από τον μανδύα της σπουδαίας παρακαταθήκης αλλά και των σύγχρονων ανανεωτικών τάσεων. Το πιο σημαντικό από τα έργα του είναι η μελοποίηση κατά νέο τρόπο και κατά το καλοφωνικό είδος του παλαιού στιχηραρίου. Ο ζήλος και η αγάπη του για την ιερή τέχνη της μουσικής και η προσφορά του σ’ αυτή τον κατατάσσουν δεύτερο, κατά χρονολογική σειρά, μεγάλο μουσικό της εποχής του μαζί με τους Παναγιώτη Χρυσάφη τόν νέο, Μπαλάσιο ιερέα και νομοφύλακα και Πέτρο Μπερεκέτη τον μελωδό.
Συμβολή στη μελέτη της αντικεραυνικής προστασίας πλοίου
Authors: Νικολοπούλου Ελένη
Published: September 2021

Με τον εκτεταμένο εξηλεκτρισμό και τη χρήση ζωτικής σημασίας ηλεκτρονικού εξοπλισμού στα συστήματα ενός πλοίου το φαινόμενο του κεραυνού αναδεικνύεται σε σοβαρό παράγοντα κινδύνου. Στην παρούσα διατριβή γίνεται αρχικά ανάλυση των φυσικών μηχανισμών αλληλεπίδρασης του κεραυνικού πλήγματος με τη δομή ενός πλοίου και καταγραφή της διεξαχθείσας έρευνας και των απαιτήσεων των σχετικών κανονισμών. Η σύγκριση μετρήσεων της ακτίνας σύλληψης και της απόστασης πρόσκρουσης από επιβολές κρουστικής τάσης σε υπό κλίμακα δοκίμιο πλοίου με τα αποτελέσματα εμπειρικών μοντέλων ανέδειξε την υπερεκτίμηση της παρεχόμενης ζώνης προστασίας στη σύνθετη δομή ενός πλοίου από τις θεωρητικές μεθόδους. Επιπλέον, η στατιστική φύση του κεραυνού και τα φαινόμενα γειτνίασης είναι παράγοντες που θα πρέπει να συνεκτιμώνται. Οι απαιτήσεις ενός πειράματος έγχυσης κρουστικού ρεύματος σε υπό κλίμακα μοντέλα πλοίου μελετήθηκαν με προκαταρκτικές μετρήσεις σε δοκίμια εντός ηλεκτρολυτικής δεξαμενής με εφαρμογή της Θεωρίας της Ομοιότητας και της Διαστατικής Ανάλυσης. Ακολούθως, υπολογισμοί των αναμενόμενων κεραυνικών πληγμάτων σε πλοία έδειξαν ότι σε παράκτιες περιοχές με έντονη κεραυνική δραστηριότητα η συχνότητα κεραυνοπληξίας είναι 1 κάθε 2-3 χρόνια. Παράλληλα, αναπτύχθηκε μία μεθοδολογία για την εφαρμογή ανάλυσης θωράκισης στους ιστούς ενός πλοίου ενσωματώνοντας την πιθανότητα σύλληψης και τα φαινόμενα γειτνίασης για τον υπολογισμό του κατάλληλου ύψους και της θέσης αλεξικεραύνου. Ηλεκτρομαγνητικές προσομοιώσεις διαφόρων σημείων και κυματομορφών κεραυνικού πλήγματος στην τρισδιάστατη δομή πλοίου που εμπεριέχει βασικές οδεύσεις της καλωδίωσής του έδειξαν την ανάγκη εσωτερικής αντικεραυνικής προστασίας με χρήση διατάξεων προστασίας έναντι υπερτάσεων. Οι προκύπτουσες υπερτάσεις διαδίδονται σε μεγάλες αποστάσεις στο εσωτερικό της γάστρας και στην περίπτωση επακόλουθου πλήγματος μπορεί να φτάνουν τα 2kV για εσωτερικά καλώδια και τα 5kV για εξωτερικά καλώδια. Προτείνεται έτσι η περαιτέρω διερεύνηση των απαιτήσεων ηλεκτρομαγνητικής ατρωσίας έναντι υπερτάσεων των σχετικών προτύπων IEC 60945 και IEC 60533 με πιθανή αύξηση των επιπέδων ελέγχου.
Η διδασκαλία του ελληνικού ακαδημαϊκού λόγου σε ξενόγλωσσους φοιτητές
Authors: Τακούδα Χριστίνα
Published: September 2021

Η διατριβή εντάσσεται στο νεοσύστατο πεδίο «Ελληνικά για Ακαδημαϊκούς Σκοπούς», ως υποκατηγορία του διεθνούς πεδίου της εφαρμοσμένης-εκπαιδευτικής γλωσσολογίας «Γλώσσα για Ειδικούς Σκοπούς». Σκοπός της έρευνας είναι η σύνδεση της μελέτης του ακαδημαϊκού λόγου με τη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης/ ξένης γλώσσας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αντλώντας στοιχεία από την παιδαγωγική των κειμενικών ειδών, των πολυγραμματισμών και του κριτικού γραμματισμού, διατυπώνουμε μια συνδυαστική πρόταση διδασκαλίας του ακαδημαϊκού λόγου, την οποία εντάσσουμε στο μοντέλο των ακαδημαϊκών (πολυ)γραμματισμών. Από την εφαρμογή της πρότασης και την εκπόνηση κριτικής εθνογραφικής έρευνας σε ξενόγλωσσους φοιτητές, σπουδαστές του Σχολείου Νέας Ελληνικής Γλώσσας Α.Π.Θ., αναδεικνύεται η διαλογικότητα και ο πολυφωνικός χαρακτήρας της διδασκαλίας σε συνάρτηση με τις ταυτότητες και τη δημιουργική πρωτοβουλία των κοινωνικών πρωταγωνιστών. Με την παρούσα διατριβή καταθέτουμε μια κοινωνικο-σημειωτική πρόταση γλωσσικής διδασκαλίας και στοιχειοθετούμε ένα επιχείρημα οικογραμματισμού στην προσέγγιση του ακαδημαϊκού λόγου, που προετοιμάζει τους σημερινούς φοιτητές –φυσικούς ή μη φυσικούς ομιλητές της ελληνικής– ως αυριανούς «πολίτες του κόσμου».
Ηλεκτροχημική αναγωγή του διοξειδίου του άνθρακα
Authors: Σχιζοδήμου Αγορίτσα
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή μελετήθηκε η αναγωγή του CΟ2 σε κράματα που είχαν ως βάση τους τον Cu και περιείχαν σε διαφορετικές αναλογίες μέταλλα υψηλής υπέρτασης, όπως ο Sn, Pb κ.ά. Η υψηλότερη απόδοση ρεύματος για τη μετατροπή του διοξειδίου προς μεθανόλη επιτεύχθηκε στα κράματα Cu88Sn6Pb6 (35%) και Cu88Sn12 (33%). Η ταχύτητα της αναγωγής αυξάνονταν με την αύξηση του επιφανειακού φορτίου του κατιόντος του φέροντα ηλεκτρολύτη. Σε ηλεκτρολύτη 1,5 M HCl που περιείχε διάφορα κατιόντα και σε δυναμικό -0,65 V, η ταχύτητα αυξάνονταν με τη σειρά: Na+<Mg2+<Ca2+<Ba2+<Al3+<Zr4+<Nd3+<La3+. Σε ηλεκτρολύτη που περιείχε La3+ η ταχύτητα ήταν δύο φορές υψηλότερη από ότι στην περίπτωση του Na+ στο ίδιο δυναμικό. Η αύξηση της ταχύτητας αποδόθηκε στη συμμετοχή της ρίζας (CO2-) στο καθορίζον την ταχύτητα στάδιο της αναγωγής. Η επίδραση του κατιόντος ήταν υψηλότερη σε pΗ>4, αλλά λιγότερο έντονη σε αρκετά αρνητικά δυναμικά (-1,70 V). Σε ηλεκτρολύτη που περιείχε Zr4+ σχηματίστηκε CH3CHO με σχετικά υψηλή απόδοση (17,6%). Σε ισχυρά όξινα διαλύματα και δυναμικό -0,65 V, το ανιόν αλογόνου του φέροντα ηλεκτρολύτη αύξανε την ταχύτητα της αναγωγής με την σειρά: Cl−<Br−<I−, ενώ η αύξηση των [H3O+] από 0,1 σε 2 M είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της ταχύτητας κατά 53%. Η ηλεκτροχημική αναγωγή του CO2 σε μέταλλα υψηλής υπέρτασης για την έκλυση του υδρογόνου, όπως Sn, Ιη και Pb, δίνει μυρμηκικό οξύ με απόδοση σχεδόν 100%. Το HCOOH έχει περιορισμένες χρήσεις και, συνεπώς, η μετατροπή του σε μεγαλύτερης προστιθέμενης αξίας προϊόντα είναι ζωτικής σημασίας για την αποτελεσματική ανακύκλωση του διοξειδίου του άνθρακα. Η ηλεκτροχημική αναγωγή του HCOOH σε κάθοδο Cu, ηλεκτρολύτη 85% w/w H3PO4 και καθοδικό δυναμικό -0,45 V στους 70 °C, έδωσε ως κύρια προϊόντα CH3OH και CH3CHO με αποδόσεις 27,6 και 25,8% αντίστοιχα. Σε περισσότερο αρνητικά δυναμικά από -0,50 V παράγονταν αιθανόλη με μέγιστη απόδοση 7,9% στα -0,75 V. Η ηλεκτροχημική αναγωγή ενός κορεσμένου διαλύματος CO υπό τις ίδιες συνθήκες έδωσε τα ίδια προϊόντα αν και η % CE της μεθανόλης ήταν χαμηλότερη. Τα πειραματικά αποτελέσματα έδειξαν ότι ο σχηματισμός των προϊόντων συνδέεται με την παρουσία μονοξειδίου του άνθρακα στο διάλυμα και αυτό υποδηλώνει ότι το CO είναι το ενδιάμεσο προϊόν για το σχηματισμό των προϊόντων που ανιχνεύθηκαν.
Οφθαλμικές κινήσεις παρακολούθησης σύνθετων κινητικών προτύπων
Authors: Φλέσσας Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Η ρυθμική γυμναστική (ΡΓ) είναι ένα καλλιτεχνικό γεγονός, το οποίο εξισορροπεί ανάμεσα στην τέχνη και τον αθλητισμό και το οποίο διαθέτει ένα σύστημα βαθμολόγησης των επιδόσεων των αθλητών (κώδικας βαθμολογίας που συντάσσεται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γυμναστικής). Στην παρούσα μελέτη, ερευνήσαμε την απόδοση των κριτών και τη συμπεριφορά του βλέμματός τους κατά τη διάρκεια βαθμολόγησης προγραμμάτων ομαδικού αγωνίσματος της ΡΓ(5 αθλήτριες). Εφαρμόστηκε το παράδειγμα έμπειρου-αρχαρίου (10 διεθνείς, 10 εθνικοί, 10 δόκιμοι κριτές) στο πλαίσιο μιας πλήρως εξομοιωμένης, με τους πραγματικούς αγώνες, διαδικασίας κρίσης. Στους κριτές προβλήθηκαν 2 βίντεο προγραμμάτων της Ελληνικής εθνικής ομάδας της ΡΓ. Έγιναν καταγραφές, σε δύο διαστάσεις, των κινήσεων των ματιών τους προκειμένου να εκτιμηθεί το ποσοστό του χρόνου που δαπανάται από τον κάθε κριτή για την παρακολούθηση των βίντεο, καθώς και οι παράμετροι, των σταθεροποιήσεων του βλέμματος των κριτών, όταν ένα σφάλμα στην απόδοση των αθλητριών, λάμβανε χώρα. Όλες οι κατηγορίες των κριτών είχαν πολύ μέτρια απόδοση στην αναγνώριση σφαλμάτων και στην ακρίβεια της βαθμολόγησης των αθλητριών. Ακόμη και οι διεθνείς κριτές (που ήταν οι πιο αποτελεσματικοί) ανέφεραν μόνο το 38% των σφαλμάτων που υπέπεσαν οι αθλήτριες. Οι δόκιμοι κριτές αφιέρωσαν πολύ περισσότερο χρόνο τόσο στην παρακολούθηση των βίντεο όσο και στις σταθεροποιήσεις του βλέμματός τους, στα σφάλματα που εντόπιζαν. Οι εθνικοί έκαναν πιο αποδοτική χρήση των σταθεροποιήσεων του βλέμματός τους για τον εντοπισμό σφαλμάτων στο προβαλλόμενο πρόγραμμα. Οι διεθνείς ακολούθησαν σε μεγαλύτερο βαθμό μια μεταβαλλόμενη στρατηγική όσον αφορά στις σταθεροποιήσεις του βλέμματος τους ανάλογα την κατηγορία κρίσης που αξιολογούσαν. Το γεγονός ότι οι διεθνείς ήταν πιο αποτελεσματικοί στην κρίση τους, χωρίς να στηρίζονται στον ίδιο βαθμό στις σταθεροποιήσεις του βλέμματός τους, για τον εντοπισμό των σφαλμάτων των αθλητριών, δείχνει ότι οι έμπειροι κριτές πιθανώς να κάνουν χρήση άλλων γνωστικών στρατηγικών, οι οποίες αυξάνουν τη συνολική απόδοσή τους στην ανίχνευση σφαλμάτων, η οποία, ωστόσο, ήταν πολύ χαμηλότερη από τη βέλτιστη.
Ερμηνείες της Μεροβίγγειας Βασιλείας
Authors: Νάιδος Μιχαήλ
Published: September 2021

Η διατριβή εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται η έννοια της βασιλείας στο βασίλειο των Μεροβιγγείων (481-751), κυρίως μέσα από δύο σημαντικά ιστοριογραφικά έργα της Μεροβίγγειας περιόδου, την "Ιστορία των Φράγκων" του Γρηγορίου της Τουρ και το χρονικό του Φρεδεγκάριου. Αναδεικνύονται οι ομοιότητες και οι διαφορές των δύο αυτών συγγραφέων, όσον αφορά τον τρόπο προσέγγισης του βασιλικού θεσμού στο Μεροβίγγειο βασίλειο, και κατ' επέκταση των αντιλήψεών τους για την οργάνωση του "Κράτους" στο πλαίσιο της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου.
Σχεδιασμός, σύνθεση και μελέτη βιολογικής δράσης θειαζολικών παραγώγων
Authors: Λιάρας Κωνσταντίνος
Published: September 2021

This thesis presents and discusses the design, synthesis and evaluation ofbiological activity of twenty-two (22) novel thiazole derivatives, twelve (12) of whichare chalcones, two (2) aminopyrimidines and eight (8), N-phenylpyrazolines.Prediction of biological activity spectra for all compounds was performed bythe program PASS.The aim was to design compounds that would combine antimicrobial and antiinflammatoryactivity, taking into account the wide spectrum of biological activitiesof thiazole derivatives, as well as, the interesting pharmacological properties ofchalcones, aminopyrimidines and N-phenylpyrazolines.The final compounds were identified by elemental analysis and spectroscopicmethods.Σheoritical calculations of several physicochemical parameters, includinglipophilicity, were performed for all final compounds.The evaluation of antimicrobial activity of the compounds against selected Gram(+) and Gram (-) bacteria and fungi was carried out in vitro using microdilution method.For a number of selected compounds, DNA gyrase inhibition assay was alsoperformed, in order to explain the possible mechanism of their antibacterial activity.The in vivo evaluation of anti-inflammatory activity of compounds was carriedout by use of carrageenin induced mouse paw edema model, while selected compoundswere also tested in vitro for their ability to inhibit cycloxygenase (COX 1 and 2).
Αρχαιολογώντας την terra desiderata
Authors: Παυλή Καλλιόπη
Published: September 2021

[…] Στη μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου εξετάζεται η Μεγάλη Ιδέα της ιστορίας, των μνημείων και του εδάφους της Μ. Ασίας, αλληλοσυνδεόμενα στον προσδιορισμό της «αλύτρωτης» «πατρώας γης» για τη χάραξη νέων συνόρων, και η διαδικασία αρχαιολόγησης από τους έλληνες αρχαιολόγους. Καθώς πρόκειται για μια αρχαιολογία επί ελληνικής κατοχής -όρο που συναντάμε στα έγγραφα της Αρμοστείας και στο λεξιλόγιο των αρχαιολόγων-, το χρονικό των ανασκαφών που διήρκεσε τους θερινούς μήνες δυο ετών εγγράφεται σε αυτό το πλαίσιο: των στρατιωτικών επιχειρήσεων του 1921 και του 1922 -της δεύτερης φάσης της εκστρατείας με στόχο το Εσκί-Σεΐρ και της τρίτης φάσης με το στόχο του Σαγγάριου (και της Άγκυρας). Η βραχεία ανασκαφική περίοδος και ο αιφνίδιος τερματισμός άφησε λίγες αλλά ενδεικτικές αναφορές στα ημερολόγια των αρχαιολόγων που μαρτυρούσαν την πρόθεσή τους για σύνδεση των ευρημάτων με το εθνικό ζήτημα την αναγωγή στον αρχαίο και μεσαιωνικό ελληνικό πολιτισμό ως σχήμα υποβλητικό και αδιατάρακτο. […]
Μοριακή ανάλυση των μορίων CD14, Toll-like Receptors και συναφών παραγόντων σε αθηρωματικές αλλοιώσεις στεφανιαίων αγγείων
Authors: Κωνσταντινίδου Μαρία-Καλλιόπη
Published: September 2021

ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΣΚΟΠΟΣ: Φλεγμονώδεις μηχανισμοί φαίνεται ότι παίζουν καταλυτικό ρόλο στην παθογένεση της αθηροσκλήρωσης. Οι πιο συχνοί λειτουργικοί πολυμορφισμοί του υποδοχέα TLR-4, Asp299Gly και Thr399Ile, και του εκκινητή του CD14 - C260T μελετώνται σε περιστατικά με αθηρωματική νόσο των στεφανιαίων αρτηριών τους. Επίσης, τα επίπεδα της διαλυτής sCD14 ελέγχονται για πιθανή συσχέτιση με τη στεφανιαία αθηρωματική νόσο.ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Το DNA προς ανάλυση προήλθε από νεκροτομικό υλικό – αορτικό ιστό μονιμοποιημένο σε κύβους παραφίνης - 100 ασθενών που παρουσίαζαν στεφανιαία αθηρωμάτωση στην ιστοπαθολογική έκθεση και οι οποίοι αποτέλεσαν την ομάδα Α (group A). Επιπλέον, εξαγωγή του DNA έγινε από 100 δείγματα αίματος ασθενών με στεφανιαία νόσο, όπως αυτή ελέγχτηκε σε αξονική τομογραφία καρδιάς (cardiac Multi-Detector-row-Computed-Tomography - MDCT). Αυτοί οι ασθενείς αποτέλεσαν την ομάδα Β (group B). Την ομάδα ελέγχου μας C (group C) αποτέλεσαν 100 υγιείς ενήλικες. Ο γονοτυπικός έλεγχος του υλικού μας έγινε με PCR - RFLP. Τα επίπεδα συγκέντρωσης της sCD14 στον ορό του αίματος μετρήθηκαν με την τεχνική της ELISA.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Για τους λειτουργικούς πολυμορφισμούς του TLR-4 Asp299Gly and Thr399Ile δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη συχνότητα τους μεταξύ των ομάδων που μελετήσαμε, p=0.1 και p=0.4 αντίστοιχα. Ωστόσο, όσον αφορά στον πολυμορφισμό CD14 - C260T, η συχνότητα του T αλληλίου ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα ελέγχου σε σχέση με την ομάδα μελέτης (p=0.05). Τα Odds Ratio (OR) έδειξαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση του TT γονότυπου με τον υγιή πληθυσμό (0.25, 95% CI 0.10-0.62, p=0.0017). Επιπλέον, τα επίπεδα συγκέντρωσης της sCD14 στον ορό ασθενών με στεφανιαία αθηρωμάτωση (μέση τιμή=1.35μg/ml) ήταν μειωμένα σε σχέση με τις φυσιολογικές τιμές αναφοράς. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι πολυμορφισμοί που μελετήσαμε για τον TLR-4 δεν φαίνεται να σχετίζονται με την ανάπτυξη αθηρωμάτωσης στα στεφανιαία αγγεία. Αντιθέτως, η συχνότητα εμφάνισης του λειτουργικού πολυμορφισμού του CD14- C260T φαίνεται να διαφέρει στατιστικά σημαντικά μεταξύ των υγιών ατόμων και αυτών των οποίων τα στεφανιαία αγγεία παρουσιάζουν αθηρωματικές αλλοιώσεις. Επιπρόσθετες μελέτες απαιτούνται προκειμένου να επιβεβαιωθεί η δυνατότητα χρήσης της sCD14 ως βιοδείκτη για τη στεφανιαία νόσο.
Μικρασιάτες πρόσφυγες στη Σάμο (1922-1940)
Authors: Γιαννούτσος Εμμανουήλ
Published: September 2021

Η Μικρασιατική καταστροφή προκάλεσε μια πρωτοφανή, για τα δεδομένα της εποχής, μαζική μετακίνηση των ελληνορθόδοξων πληθυσμών της Μικράς Ασίας προς την Ελλάδα. Ένα σημαντικό μέρος αυτής της προσφυγικής πλημμυρίδας προωθήθηκε προς τον ελλαδικό χώρο μέσω των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, τα οποία λειτούργησαν ως σταθμός ανασύνταξης και προώθησής τους προς περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η Σάμος, νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου, αρχικά λειτούργησε ως χώρος περίθαλψης χιλιάδων Μικρασιατών προσφύγων, ενώ στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, αποτέλεσε τόπο μόνιμης κατοικίας 6.000 περίπου εξ αυτών. Μέσω της συγκεκριμένης διατριβής επιχειρείται λοιπόν να παρουσιαστούν σημαντικές παράμετροι της κοινωνικής ένταξης, της οικονομικής δραστηριότητας και της πολιτικής συμπεριφοράς των Μικρασιατών προσφύγων στη Σάμο του Μεσοπολέμου. Στο πρώτο μέρος της εργασίας αναλύεται η δημογραφική παρουσία των προσφύγων στο νησί, καθορίζεται η γεωγραφική κατανομή τους στον αστικό και αγροτικό χώρο και καταβάλλεται προσπάθεια να γνωστοποιηθούν οι ενέργειες στεγαστικής αποκατάστασής τους. Στο δεύτερο μέρος, παρουσιάζονται οι κατευθύνσεις της επαγγελματικής δραστηριοποίησης των προσφύγων στη Σάμο, καθώς και το μέγεθος της συμβολής των αστών και αγροτών προσφύγων του νησιού στην οικονομία του τελευταίου. Όπως γίνεται αντιληπτό, η επίδραση των προσφύγων της Σάμου στην οικονομία του νησιού, επηρεάζεται, όχι μόνο από τις κατευθύνσεις της δραστηριοποίησής τους, αλλά και από τις ευρύτερες οικονομικές εξελίξεις σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Τέλος, στο τρίτο μέρος της εργασίας διερευνώνται οι πολιτικές προτιμήσεις των προσφύγων, κατά την προαναφερόμενη περίοδο, κυρίως μέσα από την ανάλυση της πολιτικής λειτουργίας των μηχανισμών εκείνων οι οποίοι διευκόλυναν τη σταδιακή ένταξη τους στη μεσοπολεμική Σάμο.
Σχέση ηθικής ανάπτυξης με χαρακτηριστικά προσωπικότητας μαθητών/μαθητριών στο μάθημα της φυσικής αγωγής
Authors: Καραμαύρου Σοφία
Published: September 2021

Η ανάπτυξη της ηθικής και οι επιρροές που αυτή δέχεται από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες απασχόλησε πολλούς ερευνητές. Η παρούσα μελέτη εξέτασε α) τη δυνατότητα των 5 βασικών παραγόντων προσωπικότητας να προβλέψουν την ηθική ικανότητα εφήβων μαθητών αστικών, ημι-αστικών και περιφερειακών σχολείων στην καθημερινή ζωή και στα πλαίσια της Φυσικής Αγωγής (Φ.Α.), β) την επίδραση του γεωγραφικού χώρου σε συνδυασμό με τους παράγοντες προσωπικότητας και το φύλο των μαθητών στην ηθική ικανότητα των τελευταίων, γ) τη σύγκριση του επιπέδου της ηθικής ικανότητας στην καθημερινή ζωή με εκείνο στα πλαίσια της Φ.Α. και δ) τη συσχέτιση των σταδίων ηθικής ανάπτυξης στην καθημερινότητα με εκείνα στα πλαίσια της Φ.Α. Το δείγμα αποτέλεσαν 331 μαθητές και μαθήτριες Α και Β Γυμνασίου (M.O.ηλικίας = 12.47, T.A. = 0.74) στους οποίους δόθηκαν τα Moral Judgment Test (Lind, 1978), Moral Judgment Test in Physical Education (Mouratidou, Chatzopoulos & Karamavrou, 2008) και E-ΔΙΠΡΟΠΕ 12 (Μπεζεβέγκης & Παυλόπουλος, 1998). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι από τους πέντε παράγοντες προσωπικότητας ο παράγοντας ευσυνειδησία προβλέπει την ηθική ικανότητα στην καθημερινότητα, ενώ ο παράγοντας προσήνεια την προβλέπει στα πλαίσια της Φ.Α. Περαιτέρω, η μόνη αλληλεπίδραση που φάνηκε να επηρεάζει την ηθική ικανότητα ήταν αυτή του συνδυασμού προσήνειας με το φύλο και τον τύπο σχολείου. Τέλος, δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές των επιπέδων της ηθικής στα πλαίσια της καθημερινότητας με εκείνη στα πλαίσια της φυσικής δραστηριότητας, και επιπλέον σχεδόν όλα τα αναπτυξιακά στάδια της μίας συσχετίζονταν θετικά με τα αντίστοιχα στάδια της άλλης, επιβεβαιώνοντας έτσι το παγκόσμιο μοντέλο ανάπτυξης ηθικού συλλογισμού του Kohlberg (Kohlberg & Hersch, 1977).
Predicting rates of biodiversity decline following habitat losses
Authors: Σγαρδέλη Βασιλική-Ναταλία
Published: September 2021

Η απώλεια ενδιαιτήματος αποτελεί σήμερα την κυριότερη αιτία εξαφάνισης ειδών. Ωστόσο, η πρόβλεψη των συνεπειών της απώλειας ενδιαιτήματος για τη βιοποικιλότητα δεν είναι εύκολη. Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη στοχαστικών μοντέλων οργάνωσης των βιοκοινοτήτων, όπως το ουδέτερο μοντέλο, έχει δώσει τη δυνατότητα να μελετηθεί η δυναμική των βιοκοινοτήτων. Στόχος της διατριβής είναι να διερευνηθεί η δυνατότητα του ουδέτερου μοντέλου να περιγράψει τη μείωση της βιοποικιλότητας που ακολουθεί την απώλεια ενδιαιτήματος, την οποία εξετάζουμε σε τρεις εφαρμογές του μοντέλου. Αρχικά κάνουμε μια ποιοτική περιγραφή της διαδικασίας των εξαφανίσεων. Το μοντέλο προβλέπει τις έμμεσες εξαφανίσεις (εξαφανίσεις που συμβαίνουν σε βάθος χρόνου μετά την απώλεια ενδιαιτήματος) ως τη διαφορά μεταξύ της σχέσης επιφάνειας-ειδών που περιγράφει το αρχικό ενδιαίτημα και της αντίστοιχης σχέσης που περιγράφει τα εναπομείναντα απομονωμένα ενδιαιτήματα, ενώ και οι δύο σχέσεις προκύπτουν από το μοντέλο. Όπως προκύπτει, οι έμμεσες εξαφανίσεις μπορεί να είναι τάξεις μεγέθους περισσότερες από τις ενδημικές. Παράλληλα με την απώλεια ενδιαιτήματος, η μεταβολή των κλιματικών συνθηκών μπορεί να αυξήσει τον ρυθμό εξαφάνισης ειδών. Ωστόσο η ανίχνευση των επιδράσεων της κλιματικής αλλαγής δεν είναι εύκολη, αφού οι κοινότητες μεταβάλλονται συνεχώς, χωρίς την επίδραση εξωτερικών παραγόντων, λόγω δημογραφικής στοχαστικότητας και διασποράς (φυσική διακύμανση). Στην δεύτερη εφαρμογή χρησιμοποιούμε το μοντέλο για να εκτιμήσουμε το μέγεθος της φυσικής διακύμανσης σε μια κοινότητα πεταλούδων. Βρήκαμε ότι η παρατηρούμενη διακύμανση είναι μεγαλύτερη από αυτήν που προβλέπεται λόγω φυσικής διακύμανσης. Παρόλα αυτά, η φυσική διακύμανση προκαλεί μεγάλη μεταβολή αφθονίας σε αρκετές περιπτώσεις. Αυτό τονίζει τη σημασία του στατιστικού ελέγχου για την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τις παρατηρούμενες μεταβολές σε μια κοινότητα. Τέλος, χρησιμοποιούμε το μοντέλο για να προβλέψουμε την δυναμική της διαδικασίας των εξαφανίσεων. Με επίλυση της καταστατικής εξίσωσης του μοντέλου, διατυπώσαμε μια εξίσωση που περιγράφει τη μεταβολή του αριθμού ειδών με τον χρόνο σε μια κοινότητα που υπόκειται σε ειδογένεση. Η εξίσωση αποτελεί επέκταση αντίστοιχων λύσεων που αφορούν εντελώς απομονωμένες κοινότητες και βελτιώνει τις προβλέψεις για τον χαρακτηριστικό χρόνο ημιζωής της διαδικασίας. Καταλήγουμε ότι το ουδέτερο μοντέλο μπορεί να αποτελέσει βάση για την οικοδόμηση μιας ενοποιημένης περιγραφής της διαδικασίας των εξαφανίσεων που ακολουθεί την απώλεια ενδιαιτήματος.
Βέλτιστη κατανομή πόρων και εξυπηρέτηση πολλαπλών υπηρεσιών σε ασύρματα δίκτυα
Authors: Τσιροπούλου Ειρήνη-Ελένη
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή πραγματεύεται το πρόβλημα της βέλτιστης κατανομής πόρων και εξυπηρέτησης πολλαπλών υπηρεσιών σε ασύρματα δίκτυα τρίτης, τέταρτης και επόμενης γενιάς. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη ζεύξη ανόδου και στην ικανοποίηση των κριτηρίων ποιότητας υπηρεσίας των χρηστών με υπηρεσίες πραγματικού χρόνου και υπηρεσίες δεδομένων, οι οποίες απαιτούν την τήρηση αυστηρών βραχυπρόθεσμων κριτηρίων καθυστέρησης και μακροπρόθεσμων κριτηρίων ρυθμού μετάδοσης δεδομένων, αντίστοιχα. Λαμβάνοντας υπόψη τις παραπάνω ιδιαιτερότητες, πραγματοποιείται μοντελοποίηση και επίλυση προβλημάτων βελτιστοποίησης κατανομής των πόρων του δικτύου στους χρήστες καλύπτοντας το μέχρι τώρα ερευνητικό κενό στη διεθνή βιβλιογραφία.Αρχικά εισάγεται το πρόβλημα της βέλτιστης κατανομής ισχύος εκπομπής στη ζεύξη ανόδου CDMA ασύρματων δικτύων με την εξυπηρέτηση υπηρεσιών πραγματικού χρόνου. Στη συνέχεια, το πρόβλημα γενικεύεται και έχει ως στόχο τη βέλτιστη κατανομή ισχύος εκπομπής με την ταυτόχρονη εξυπηρέτηση πολλαπλών υπηρεσιών (δηλαδή υπηρεσιών πραγματικού χρόνου και υπηρεσιών δεδομένων). Έπειτα στα δύο προγενέστερα προβλήματα εισάγεται η έννοια της κυρτής κοστολόγησης ως προς την ισχύ εκπομπής των χρηστών με στόχο τη βελτίωση της λύσης του προβλήματος, με γνώμονα το κοινωνικό όφελος των χρηστών. Επιπρόσθετα, μοντελοποιείται το πρόβλημα της συνδυαστικής κατανομής ισχύος εκπομπής και ρυθμού μετάδοσης στη ζεύξη ανόδου CDMA ασύρματων δικτύων με την εξυπηρέτηση πολλαπλών υπηρεσιών. Το πρόβλημα αντιμετωπίζεται ως ένα διπαραμετρικό πρόβλημα και καταλήγει στην εύρεση μοναδικού σημείου ισορροπίας και ως προς τους δύο πόρους του συστήματος που κατανέμονται στους χρήστες.Η μελέτη επεκτείνεται σε ασύρματα δίκτυα τέταρτης και επόμενης γενιάς με χρήση τεχνολογίας SC-FDMA και προτείνεται ένας ευρεστικός αλγόριθμος συνδυαστικής κατανομής ισχύος εκπομπής και υποφερουσών στους χρήστες. Η προτεινόμενη προσέγγιση βελτιώνεται με τη χρήση μοντέλων διαπραγμάτευσης, τα οποία συνεισφέρουν στην αποδοτικότερη κατανομή των υποφερουσών στους χρήστες, ενώ έπειτα η ισχύς εκπομπής κατανέμεται στους χρήστες κατά το βέλτιστο τρόπο.Τέλος, η έρευνα επεκτείνεται σε διεπίπεδα φεμτοκυψελωτά ασύρματα δίκτυα, όπου αρχικά επιτυγχάνεται η βέλτιστη κατανομή ισχύος εκπομπής στους χρήστες, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη το είδος της υπηρεσίας που αυτοί αιτούνται, αλλά και το επίπεδο της αρχιτεκτονικής του δικτύου στο οποίο ανήκουν. Η έρευνα ολοκληρώνεται με την επίλυση του προβλήματος της συνδυαστικής κατανομής ισχύος εκπομπής και ρυθμού μετάδοσης σε διεπίπεδα φεμτοκυψελωτά ασύρματα δίκτυα με την ταυτόχρονη εξυπηρέτηση πολλαπλών υπηρεσιών.
Διερεύνηση των αντιλήψεων και πρακτικών των εκπαιδευτικών ως προς την παιδαγωγική αξιοποίηση των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας
Authors: Σαμαντά Αγγελική
Published: September 2021

Στην παρούσα έρευνα επιχειρήθηκε να διερευνηθούν όχι μόνο οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών φυσικών επιστημών (ΠΕ04) που παρακολουθούν την επιμόρφωση Β’ επιπέδου σχετικά με την ένταξη των Τ.Π.Ε στην εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και οι πρακτικές που ακολουθούν κατά τη διάρκεια και μετά από αυτήν. Στην έρευνα συμμετείχαν 146 εκπαιδευτικοί ΠΕ04 από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ως ερευνητικά εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια pre και post (με κλειστού και ανοιχτού τύπου ερωτήσεις) και ημιδομημένες ατομικές συνεντεύξεις pre και post αντίστοιχα. Η ανάπτυξη των ερευνητικών εργαλείων (όπως και του ίδιου του προγράμματος επιμόρφωσης Β’ επιπέδου) καθώς και η ανάλυση των ερευνητικών αποτελεσμάτων βασίστηκε στο μοντέλο της Τεχνολογικής Παιδαγωγικής Γνώσης Περιεχομένου (TPACK) των Mishra και Koehler. Από τη στατιστική ανάλυση των ερωτηματολογίων και των συνεντεύξεων προέκυψε ότι οι απόψεις των εκπαιδευτικών καθώς και οι πρακτικές τους σχετικά με τις Τ.Π.Ε αλλάζουν μέσα από την επιμόρφωση Β’ επιπέδου. Οι εκπαιδευτικοί ΠΕ04, έχοντας επιμορφωθεί από το Β’ επίπεδο, πλέον χρησιμοποιούν πιο συχνά τα τεχνολογικά εργαλεία (εξειδικευμένα στη δική τους ειδικότητα) σχεδιάζοντας αντίστοιχες δραστηριότητες, φύλλα εργασίας και εκπαιδευτικά σενάρια, διατηρώντας όμως κάποιες σχετικές επιφυλάξεις. Παρατηρήθηκε επίσης, σύνδεση -από μεριάς των εκπαιδευτικών ΠΕ04-της διδασκαλίας με Τ.Π.Ε με το διερευνητικό και το ομαδοσυνεργατικό μοντέλο διδασκαλίας και μείωση της χρήσης του παραδοσιακού μοντέλου. Σε πολλές περιπτώσεις παρατηρήθηκε δε, συνδυασμός του παραδοσιακού μοντέλου και των άλλων δύο προαναφερθέντων, δείχνοντας έτσι τη δυσκολία αλλαγής τρόπου διδασκαλίας εκ μέρους των εκπαιδευτικών. Σύμφωνα με τα δεδομένα της παρούσας έρευνας, το ελληνικό πρόγραμμα επιμόρφωσης για τις Τ.Π.Ε (Β΄ επίπεδο) προωθεί την αλληλεπίδραση μεταξύ των συνιστωσών του μοντέλου TPACK (Τεχνολογία- Παιδαγωγική –Περιεχόμενο) και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι εκπαιδευτικοί να έχουν πλέον τη δυνατότητα να εφαρμόζουν τις σχετικές με τις Τ.Π.Ε γνώσεις τους στην καθημερινή τους διδασκαλία. Στο τέλος της διδακτορικής διατριβής, γίνονται συγκεκριμένες προτάσεις προς το Υπουργείο Παιδείας και την επιστημονική επιτροπή που συντονίζει το πρόγραμμα επιμόρφωσης Β’ επιπέδου ώστε να εισακουστούν οι παρατηρήσεις των συμμετεχόντων, να διορθωθούν σημεία τα οποία τους δυσκόλεψαν και τους κούρασαν και να βελτιωθεί εν γένει η επιμόρφωση.
Ασύρματα συστήματα πολλαπλών κεραιών για επικοινωνίες με επίκεντρο το ανθρώπινο σώμα (Body-centric communications)
Authors: Μιχαλοπούλου Ασημίνα
Published: September 2021

Το αντικείμενο της έρευνας αυτής είναι η μελέτη των φαινομένων μεταφοράς θερμότητας καιμάζας μεταξύ του αέρα, του αφυγραντικού υλικού και του νερού που συντελούνται στακλιματιστικά συστήματα ανοικτού εξατμιστικού κύκλου με υγρά προσροφητικά υλικά. Ηέρευνα υλοποιείται τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πειραματικό επίπεδο και εξετάζει τηνενεργειακή απόδοση του αφυγραντή και του αναγεννητή. Αρχικά, αποκτάται το θεωρητικόυπόβαθρο σχετικά με τις θερμοδυναμικές ιδιότητες των πιο διαδεδομένων αφυγραντικώνυδατικών διαλυμάτων (Χλωριούχο Λίθιο, Βρωμιούχο Λίθιο, Χλωριούχο Ασβέστιο). Η γνώσηαυτή χρησιμοποιείται ως βάση για την ανάπτυξη των μαθηματικών μοντέλων του αφυγραντήκαι του αναγεννητή. Τα μοντέλα αφορούν τρεις διαφορετικές διατάξεις: την αδιαβατικήσυσκευή με το πληρωτικό υλικό, τη μη αδιαβατική συσκευή με το σωληνοειδή εναλλάκτη καιτη μη αδιαβατική συσκευή με τον πλακοειδή εναλλάκτη. Όλα τα μοντέλα συγκρίνονται μεπειραματικά δεδομένα από την ήδη υπάρχουσα βιβλιογραφία και δείχνουν αξιόπιστησυμπεριφορά, παρουσιάζοντας μικρές αποκλίσεις μεταξύ τους. Η εκτενής παραμετρικήανάλυση που διεξάγεται σε κάθε επικυρωμένο μαθηματικό μοντέλο υποδεικνύει τουςσημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν την ενεργειακή απόδοση του αφυγραντή καιτου αναγεννητή. Η πειραματική διαδικασία που διεξάγεται στα πλαίσια της εργασίας αυτήςπροσφέρει πολύτιμες γνώσεις για τη λειτουργία αυτών των κλιματιστικών συσκευών. Ταπειραματικά αποτελέσματα δείχνουν ότι ο ρυθμός αφύγρανσης του αέρα κυμαίνεται από 6.99έως 11.90 kg νερού/ώρα και η ενεργειακή κατανάλωση του αναγεννητή κυμαίνεται από 6.93kWh έως 26.22 kWh, ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες λειτουργίας. Ικανοποιητική απόδοσητου αναγεννητή επιτυγχάνεται ακόμη και με θερμοκρασία θερμού νερού 46.11 oC. Η χαμηλήθερμοκρασία που απαιτείται για τη λειτουργία αυτών των κλιματιστικών μονάδων ευνοεί τηχρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αποκτώντας έτσι περιβαλλοντικά και οικονομικάπλεονεκτήματα έναντι των συμβατικών κλιματιστικών συστημάτων συμπίεσης ατμού.
End extensions of models of weak arithmetics
Authors: Πασχάλης Βασίλειος
Published: September 2021

Η διδακτορική διατριβή ασχολείται με τη μελέτη προβλημάτων που αφορούν τελικές επεκτάσεις μοντέλων υποσυστημάτων της πρωτοβάθμιας αριθμητικής Peano. Πιο συγκεκριμένα, το πρόβλημα του J. Paris: «Υπάρχει, για κάθε αριθμήσιμο μοντέλο της Σ_1 συλλογής γνήσια τελική επέκτασή του που ικανοποιεί την ∆_0 επαγωγή;» παραμένει ανοικτό.Το πρόβλημα μελέτησαν οι J. Paris και A. Wilkie (1989), οι οποίοι απέδειξαν ότι ικανή συνθήκη για θετική απάντηση είναι το μοντέλο να είναι I∆_0 -πλήρες (όπου με I∆_0 συμβολίζεται η θεωρία της ∆_0 -επαγωγής). Αποδεικνύουμε ότι η χρήση της έννοιας της I∆_0 -πληρότητας μπορεί να παρακαμφθεί και στη θέση της να χρησιμοποιηθεί η τυποποίηση του κλασικού επιχειρήματος του θεωρήματος πληρότητας (θεώρημα Hilbert-Bernays), με χρήση σημασιολογικών πινάκων (semantic tableaux).Επιπλέον, με την ίδια μεθοδολογία κατάλληλα τροποποιημένη αποδεικνύουμε τη γενίκευση του αποτελέσματος, δηλαδή ότι για κάθε αριθμήσιμο μοντέλο της Σ_n -συλλογής, n > 1, υπάρχει γνήσια Σ_n -στοιχειώδης τελική επέκτασή του που ικανοποιεί την ∆_0 -επαγωγή.
Προστασία πολυμεσικού περιεχομένου σε δίκτυα με επίκεντρο την πληροφορία
Authors: Παπάνης Ιωάννης
Published: September 2021

Η πρόοδος των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών έχει δώσει ώθηση στη διανομή πολυμεσικού περιεχομένου μέσω Διαδικτύου. Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της ταχύτατης σύγκλισης στον τρόπο κατανάλωσης οπτικοακουστικού περιεχομένου —είτε μέσω κλασσικής τηλεόρασης ευρείας εκπομπής, είτε μέσω διαδικτυακών υπηρεσιών— σε μια συσκευή. Όροι όπως έξυπνη (υβριδική) τηλεόραση, βίντεο κατά παραγγελία, διαδικτυακά κανάλια εισέρχονται με γοργούς ρυθμούς στην καθημερινότητά μας.Ωστόσο, η παροχή υπηρεσιών διανομής πολυμεσικού περιεχομένου παρουσιάζει δυσκολίες και ιδιαιτερότητες, καθώς τόσο οι παραγωγοί, όσο και οι καταναλωτές του περιεχομένου έχουν ιδιαίτερα υψηλές απαιτήσεις αναφορικά με την ποιότητα, την προσβασιμότητα και την προστασία του διανεμόμενου υλικού. Η πολυπλοκότητα του περιβάλλοντος διανομής —ετερογενή δίκτυα, μη διαλειτουργικές συσκευές, απουσία προτυποποίησης— έχει συμβάλει στην επικράτηση μη συμβατών, ιδιόκτητων λύσεων και επικαλυπτικών δικτύων. Το παράδειγμα των Δικτύων με Επίκεντρο την Πληροφορία (ICN), που αποτελεί μία υποψήφια αρχιτεκτονική για το μελλοντικό Διαδίκτυο, έχει βασιστεί στη διαπίστωση ότι το παρόν Διαδίκτυο, που έχει δομηθεί στις αρχές της επικοινωνίας δύο απομακρυσμένων κόμβων, είναι εγγενώς ακατάλληλο για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της διανομής περιεχομένου. Το περιεχόμενο έρχεται στο προσκήνιο, καθώς η δρομολόγηση πραγματοποιείται με χρήση του ονόματός του και όχι την τοποθεσία των πελατών και εξυπηρετητών, κάτι που επιτρέπει την εύκολη ενδοδικτυακή αποθήκευση.Ωστόσο, στα Δίκτυα ICN, θέματα όπως η ασφάλεια και η ιδιωτικότητα είναι ανοιχτά.Η Διατριβή έχει σαν αντικείμενο την προστασία του πολυμεσικού περιεχομένου κατά τη διάρκεια της διανομής του, μέσω της σχεδίασης και ανάπτυξης μιας πρωτότυπης λύσης η οποία ενσωματώνει την τεχνολογία της Κρυπτογραφίας βάσει Χαρακτηριστικών (ABE) σε Δίκτυα ICN. Η Κρυπτογραφία ABE ενσωματώνεται σε συστήματα Διαχείρισης Ψηφιακών Δικαιωμάτων (DRM). Η διαδικασία απόκτησης άδειας χρήσης πολυμεσικού περιεχομένου παρουσιάζεται αναλυτικά, με έμφαση στην ενορχήστρωση πολλαπλών αρχών πιστοποίησης. Εν συνεχεία επιδεικνύεται η διανομή αδειών χρήσης και πολυμέσων μέσω ICN, και, τέλος, προτείνεται μια τεχνική ανάκλησης χρήστη στο πλαίσιο της συνέργειας της Κρυπτογραφίας ABE και των Δικτύων ICN.Η προτεινόμενη λύση είναι σύμφωνη με τις αρχές της Αρχιτεκτονικής Προσανατολισμένης σε Υπηρεσίες (SOA). Αφού αιτιολογηθεί η καταλληλότητα του παραδείγματος SOA για τους παρόχους υπερκείμενων υπηρεσιών OTT, παρουσιάζεται λεπτομερώς η ενσωμάτωση της Κρυπτογραφίας ABE σε μια τέτοια αρχιτεκτονική.Ακολούθως πραγματοποιείται αξιολόγηση των Δικτύων ICN σε αντιπαραβολή με τα Δίκτυα CDN —εξετάζοντάς τα βάσει μετρικών, που καθορίζουν την ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας και την εξοικονόμηση δικτυακής κίνησης. Τέλος, η Διατριβή ολοκληρώνεται, με την παράθεση των συμπερασμάτων και μελλοντικών επεκτάσεων.
Διαχείριση πόρων δικτύων νέας γενιάς με χρήση θεωρίας παιγνίων και μεθόδων βελτιστοποίησης
Authors: Βασσάκη Σταυρούλα
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η μελέτη και ανάπτυξη μηχανισμών διαχείρισης ραδιοπόρων για ασύρματα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα νέας γενιάς. Δεδομένου ότι τα περιθώρια για περαιτέρω βελτίωση των τεχνολογιών μετάδοσης έχουν μειωθεί σημαντικά στα δίκτυα νέας γενιάς, η αποδοτική διαχείριση των ασύρματων πόρων κρίνεται απαραίτητη προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η συνολική απόδοση του συστήματος. Για το λόγο αυτό, στο πλαίσιο της διατριβής, προτείνονται καινοτόμοι αποδοτικοί μηχανισμοί για διάφορες λειτουργίες διαχείρισης των ραδιοπόρων. Αναλυτικότερα, η ερευνητική προσπάθεια που έγινε μπορεί να χωριστεί σε δύο βασικά μέρη. Στο πρώτο μέρος, δίνεται έμφαση στην επίλυση βασικών προβλημάτων διαχείρισης ασυρμάτων πόρων χρησιμοποιώντας αρχές από τη θεωρία παιγνίων (game theory) καθώς και από τη θεωρία σχεδίασης μηχανισμών (mechanism design). Συγκεκριμένα, προτείνεται ένα αποδοτικό, κατανεμημένο σχήμα ελέγχου ισχύος για δορυφορικά τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, το οποίο βασίζεται στη μη συνεργατική θεωρία παιγνίων ενώ παράλληλα, αναπτύσσονται καινοτόμοι μηχανισμοί εκχώρησης εύρους ζώνης για σύγχρονα επίγεια και δορυφορικά συστήματα καθώς και για την περίπτωση των γνωστικών συστημάτων.Το δεύτερο μέρος εστιάζει σε προβλήματα διαχείρισης ραδιοπόρων με κεντρικό γνώμονα την παροχή ποιότητας υπηρεσίας στους τελικούς χρήστες. Συγκεκριμένα, προκειμένου να ληφθούν υπόψιν οι απαιτήσεις ποιότητας των χρηστών, χρησιμοποιείται η θεωρία της αποτελεσματικής χωρητικότητας (effective capacity), η οποία λειτουργεί ως εργαλείο διασύνδεσης του ρυθμού μετάδοσης μιας ασύρματης ζεύξης με τη βασική μετρική των απαιτήσεων ποιότητας από πλευράς καθυστέρησης. Στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής μελετάται το πρόβλημα ελέγχου ισχύος για παροχή ποιότητας επικοινωνίας σε γνωστικά δίκτυα καθώς και στην περίπτωση της πρωτοποριακής αρχιτεκτονικής των γνωστικών δορυφορικών επίγειων δικτύων. Το συγκεκριμένο πρόβλημα επιλύεται χρησιμοποιώντας αρχές από την κλασική θεωρία βελτιστοποίησης καταλήγοντας σε καινοτόμους μηχανισμούς εκχώρησης ισχύος.