bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Επίδραση της αντιαιμοπεταλιακής αγωγής στη στεφανιαία ροή ασθενών μετά από οξύ στεφανιαίο σύνδρομο
Authors: Μούλιας Αθανάσιος
Published: September 2021

Επιστημονικό υπόβαθρο— Η πρασουγρέλη και η τικαγκρελόρη παρέχουν υψηλότερου βαθμού αντι-ισχαιμική δράση συγκριτικά με την κλοπιδογρέλη, με ορισμένα από τα οφέλη της τικαγκρελόρης να σχετίζονται ενδεχομένως με διαμεσολαβούμενους από την αδενοσίνη μηχανισμούς. Σκοπός της μελέτης μας ήταν να συγκρίνουμε την επίδραση της δόσης συντήρησης τικαγκρελόρης έναντι πρασουγρέλης στην ταχύτητα στεφανιαίας ροής αίματος κατά την ενδοφλέβια έγχυση αυξανόμενων δόσεων αδενοσίνης. Μέθοδοι και Αποτελέσματα— Σε μία προοπτική, μονοκεντρική, μονά-τυφλή, με διασταυρούμενο σχεδιασμό κλινική μελέτη, 56 ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική με εμφύτευση ενδοστεφανιαίας πρόθεσης, τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν είτε τικαγκρελόρη 90 mg δις ημερησίως ή πρασουγρέλη 10 mg ημερησίως για θεραπευτική περίοδο 15 ημερών. Στο τέλος κάθε θεραπευτικής περιόδου, η ταχύτητα στεφανιαίας ροής αίματος εκτιμήθηκε με διαθωρακική Doppler υπερηχοκαρδιογραφία βασικά και υπό σταδιακά αυξανόμενες δόσεις έγχυσης αδενοσίνης (50 μg/kg ανά λεπτό, 80 μg/kg ανά λεπτό, 110 μg/kg ανά λεπτό και 140 μg/kg ανά λεπτό). Η περιοχή κάτω από την καμπύλη της μέγιστης ταχύτητας στεφανιαίας ροής αίματος ήταν υψηλότερη για τους ασθενείς υπό αγωγή με τικαγκρελόρη συγκριτικά με πρασουγρέλη, με μέση διαφορά ελαχίστων τετραγώνων 7,16 (95% διάστημα εμπιστοσύνης, 2,61–11,7, P=0,003). Ο λόγος της μεγίστης προς τη βασική ταχύτητα στεφανιαίας ροής αίματος ήταν υψηλότερος για την τικαγκρελόρη συγκριτικά με την πρασουγρέλη στις δόσεις έγχυσης αδενοσίνης 50, 80 και 110 μg/kg ανά λεπτό, αλλά όχι στη δόση 140 μg/kg ανά λεπτό, με μέση διαφορά (διάστημα εμπιστοσύνης 95%) 0,17 (0,08–0,26, P<0,001), 0,21 (0,02–0,41, P=0,03), 0,24 (0,01–0,47, P=0,04) και 0,14 (-0,12–0,4, P=0,3), αντίστοιχα. Συμπεράσματα— Σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST που υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική με εμφύτευση ενδοστεφανιαίας πρόθεσης, η τικαγκρελόρη αυξάνει την ταχύτητα στεφανιαίας ροής αίματος σε μεγαλύτερο βαθμό συγκριτικά με την πρασουγρέλη υπό αυξανόμενες δόσεις έγχυσης αδενοσίνης. Αν και διερευνητικά, τα αποτελέσματα αυτά πιθανώς αντιπροσωπεύουν μια πλειοτροπική δράση της τικαγκρελόρης που ενδεχομένως συμβάλλει στις ευεργετικές της επιδράσεις στους ασθενείς αυτούς.
Ανάπτυξη μεθόδων προσδιορισμού φαρμάκων με την τεχνική LC-MS για μελέτες βιοϊσοδυναμίας
Authors: Γκρεμηλογιάννη Αικατερίνη
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η ανάπτυξη και η επικύρωση κατάλληλων μεθόδων με την τεχνική της φασματομετρίας μαζών για μελέτες βιοϊσοδυναμίας και μελέτες καταλοίπων, δεδομένης της σημασίας τους για την ανάπτυξη γενόσημων φαρμάκων με στόχο την αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών. Αρχικά, μελετήθηκε η πραμιπεξόλη (PPX), η οποία αποτελεί σημαντική φαρμακευτική ουσία για την αντιμετώπιση της Νόσου του Πάρκινσον. Η PPX προσδιορίστηκε σε ανθρώπινο πλάσμα. Η νέα μέθοδος παρουσιάζει χαμηλό όριο ποσοτικοποίησης (LLOQ) το οποίο βρέθηκε να είναι 0,1 ng/mL, το οποίο βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τις αντίστοιχες δημοσιευμένες μελέτες οι οποίες όμως απαιτούν πιο σύνθετη και ακριβή οργανολογία όπως αυτή της συζευγμένης φασματομετρίας μαζών (HPLC-MS/MS). Ως εσωτερικό πρότυπο χρησιμοποιήθηκε η αμισουλπρίδη. Η μέθοδος επικυρώθηκε πλήρως σύμφωνα με τις οδηγίες του Αμερικανικού φορέα Φαρμάκων και Τροφίμων (FDA) και του Ευρωπαϊκού φορέα φαρμάκου (EMA), οπότε και κρίθηκε κατάλληλη να χρησιμοποιηθεί σε μελέτες βιοϊσοδυναμίας και φαρμακοκινητικής. Δεύτερο τμήμα της εργασίας αποτέλεσε η ανάπτυξη και η επικύρωσή μεθόδου για τον ταυτόχρονο προσδιορισμό της τοπιραμάτης (TPM) και της λαμοτριγίνης (LMG) σε ανθρώπινο πλάσμα, δύο σημαντικών αντιεπιληπτικών ουσιών. Κατά την ανάπτυξη της μεθόδου εξετάστηκαν και οι δύο πηγές ιονισμού ηλεκτροψεκασμού (ESI) και χημικού ιονισμού σε ατμοσφαιρική πίεση (APCI) και αξιολογήθηκαν τα φάσματα που ελήφθησαν και στις δύο περιπτώσεις. Ιδιαιτέρως μελετήθηκε η περίπτωση της ΤPM στην οποία εμφανίζονται ιόντα προσθήκης. Ακολούθησε η διερεύνηση της κατεργασίας εκχύλισης κατά την οποία εξετάστηκαν και οι δύο ουσίες με την τεχνική υγρό-υγρό εκχύλισης (LLE) για ένα μεγάλο αριθμό διαλυτών και μιγμάτων διαλυτών. Με αυτή τη μέθοδο επιτεύχθηκαν χαμηλά όρια ποσοτικοποίησης LLOQ (3.0 ng/mL), ανάλογα με αυτά που επιτυγχάνουν μέθοδοι οι οποίες χρησιμοποιούν συστήματα HPLC-MS/MS. Η μέθοδος επικυρώθηκε πλήρως σύμφωνα με τις οδηγίες του FDA και του EMEA, οπότε είναι κατάλληλη να χρησιμοποιηθεί σε μελέτες βιοϊσοδυναμίας και φαρμακοκινητικής.Σε τρίτο στάδιο πραγματοποιήθηκε συγκριτική μελέτη για τον ταυτόχρονο προσδιορισμό των αντιβιοτικών στρεπτομυκίνη (STR) και διυδροστρεπτομυκίνη (DHSTR) σε δείγμα γάλακτος. Η πρώτη μέθοδος βασίστηκε στην χρωματογραφία σύζευξης ιόντων (Ion pair chromatography, ΙΡ) ενώ η δεύτερη βασίστηκε στην χρωματογραφία υδρόφιλης αλληλεπίδρασης (Hydrophilic interaction chromatography, HILIC). Πραγματοποιήθηκε συγκριτική μελέτη ανάμεσα στις δυο μεθόδους, τόσο για την απαιτούμενη κατεργασία του δείγματος όσο και για την επίδραση στο σήμα της πηγής ιονισμού ESI. Η μέθοδος HILIC απαιτούσε διαδικασία προκατεργασίας δείγματος με λιγότερο αριθμό σταδίων σε σχέση με την αντίστοιχη διαδικασία για την ΙΡ μέθοδο. Επιπλέον, η μέθοδος HILIC παρουσιάζει αυξημένη ευαισθησία 80 και 210 φορές στη STR και τη DHSTR σε σχέση με την μέθοδο IP. Ωστόσο και οι δυο μέθοδοι κρίνονται κατάλληλοι για την χρήση τους σε μελέτες καταλοίπων κτηνιατρικών σκευασμάτων.
Συμβολή των ωτοακουστικών εκπομπών στη μελέτη του ελαιοκοχλιακού συστήματος ασθενών με εμβοές
Authors: Κόμης Άγις
Published: September 2021

Εισαγωγή: Το έσω ελαιοκοχλιακό συστημα (MOCS) που αποτελεί μέρος της φυγόκεντρης ακουστικής οδού, ασκεί ανασταλτική δράση στα έξω τριχωτά κύτταρα, προστατεύοντας τα έτσι από έκθεση σε υπερβολικό θόρυβο και βελτιώνοντας την ακουστική αντίληψη σε θορυβώδη περιβάλλοντα. Η μελέτη αυτή ως στόχο έχει την αξιολόγηση της λειτουργίας του MOCS και της γήρανσής του σε ασθενείς με εμβοές με τη χρήση της καταστολής των ωτοακουστικών εκπομπών (ΩΑΕ).Υλικό και μέθοδος: 136 άτομα έλαβαν μέρος στη μελέτη διαιρεμένα σε 6 ομάδες (ομάδα ελέγχου,εμβοές δεξιά, εμβοές αριστερά, εμβοές άμφω, πρεσβυακουσία χωρίς εμβοές και πρεσβυακουσία με εμβοές). Η καταστολή των παροδικά προκλητών ΩΑΕ (TEOAEs) και των ΩΑΕ προϊόντων παραμόρφωσης (DPOAEs) μετρήθηκε για κάθε ομάδα σε κάθε συχνότητα και πραγματοποιήθηκαν συγκρίσεις ανά ζεύγη.Αποτελέσματα: Η παρουσία της καταστολής και οι μέσες τιμές της ήταν χαμηλότερες ανά συχνότητα στους ασθενείς με εμβοές από ότι στην ομάδα ελέγχου. Επίσης οι μέσες τιμές καταστολής ήταν υψηλότερες στην ομάδα της πρεσβυακουσίας από ότι στην ομάδα με πρεσβυακουσία και εμβοές και στις ομάδες με εμβοές. Δεν παρατηρήθηκαν ιδιαιτέρως στατιστικώς σημαντικές διαφορές μεταξύ TEOAEs και DPOAEs, ούτε συσχέτιση της μεθόδου ΩΑΕ και των συγκρίσεων μεταξύ των ομάδων. Επίσης δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στην καταστολή μεταξύ των δύο φύλων των διάφορων ομάδων, παρότι σε κάποιες περιπτώσεις η παθολογική καταστολή ήταν πιο εμφανής στις γυναίκες.Συμπεράσματα: Η απουσία καταστολής και οι μειωμένες μέσες τιμές αυτής υποδηλώνουν τη δυσλειτουργία του MOCS σαν βασικό μηχανισμό γένεσης των εμβοών. Παθολογική καταστολή καταγράφεται και στα δύο φύλα σχεδόν εξίσου. Οι εμβοές φαίνονται να έχουν μια πιο επιβλαβή δράση στο MOCS από ότι η ίδια η γήρανση του. Τέλος, αμφότερες οι TEOAEs και οι DPOAEs αποτελούν ευαίσθητες μεθόδους στην ανίχνευση δυσλειτουργίας του MOCS σε ασθενείς με εμβοές.
Επίδραση συστηματικώς χορηγούμενων αναβολικών στεροειδών στην εμβιομηχανική τενόντων συστηματικώς ασκουμένων επιμύων
Authors: Τσιτσιλώνης Σεραφείμ
Published: September 2021

Δεδομένα και σκοπόςΣτόχος της παρούσας μελέτης είναι η εξέταση της επίδρασης που ασκούν τα αναβολικά στεροειδή και η άσκηση στην εμβιομηχανική συμπεριφορά του Αχιλλείου τένοντα.Υλικά και ΜέθοδοςΕίκοσι τέσσερις αρσενικοί επίμυες Wistar, ηλικίας 12 εβδομάδων χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή τη μελέτη. Χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες, λαμβάνοντας την άσκηση και τη χορήγηση αναβολικών ως παραμέτρους διαλογής. Οι ομάδες άσκησης υποβλήθηκαν σε τρέξιμο σε ρόδα για τριάντα λεπτά καθημερινώς (5 ημ/εβδ) για περίοδο δέκα εβδομάδων. Ως αναβολικό χορηγήθηκε Δεκανοϊκή Νανδρολόνη σε υπερθεραπευτική δόση 5 mg/kg IM δύο φορές την εβδομάδα. Τα πρότυπα ευθανατώθηκαν την δέκατη εβδομάδα και ελήφθησαν οι Αχίλλειοι τένοντες. Για την εμβιομηχανική μελέτη των τενόντων εκπονήθηκε μια καινοτόμος μεθοδολογία, η οποία χρησιμοποίησε την απότομη ψύξη με τη χρήση υγρού αζώτου. Διενεργήθηκε επίσης ιστολογική μελέτη με τη χρήση ηλεκτρονικού και οπτικού μικροσκοπίου.ΑποτελέσματαΗ εμβιομηχανική εξέταση των τενόντων κατέδειξε στατιστικώς σημαντικά χαμηλότερες τιμές τάσεις στην ομάδα που έλαβε αναβολικά στεροειδή και άσκηση σε σχέση με τις υπόλοιπες. Η ιστολογική εξέταση με τη χρήση φωτονικής και ηλεκτρονικής μικροσκοπίας αποκάλυψε περιοχές κολλαγονικής δυσπλασίας και αύξηση του μεγέθους του τένοντα στις ομάδες που έλαβαν αναβολικά στεροειδή. Συμπεράσματα Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης καταδεικνύουν ότι τα Αναβολικά Στεροειδή, ειδικά όταν συνδυάζονται με άσκηση, επηρεάζουν την εμβιομηχανική συμπεριφορά του Αχίλλειου Τένοντα, καθιστώντας τον τένοντα πιο ευαίσθητο σε τραυματισμό και ρήξη.
Σύνθεση αντικαρκινικών παραγόντων με πιθανή βιολογική δράση στο σηματοδοτικό μονοπάτι του Hedgehog
Authors: Αντωνίου Αντωνία
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή παρουσιάζεται η σύνθεση αναλόγων της Ταεπεενίνης D (Tae D), κατάλληλων για μελέτες συσχετισμού δομής-βιολογικής δράσης (SARS). Η Tae D είναι ένα διτερπένιο κασσανικού τύπου το οποίο απομονώθηκε από το φυτό Caesalpinia crista. Η σημασία του μορίου έγκειται στο ότι αναστέλλει σημαντικά τη δράση του βιολογικού μονοπατιού Hedgehog (Hh) ακόμη και σε πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις, δηλ. της τάξης των μM υποδεικνύοντας εκλεκτική τοξικότητα έναντι των καρκινικών κυττάρων. Το Hh μονοπάτι είναι ένα βιολογικό μονοπάτι το οποίο εμπλέκεται στην ανάπτυξη των βλαστικών κυττάρων και η μη φυσιολογική ενεργοποίησή του στους ενήλικες έχει συνδεθεί με την εμφάνιση διαφόρων ειδών καρκίνου, ενώ πρόσφατα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην αυτο-ανανέωση των καρκινικών βλαστικών κυττάρων. Βασικά σημεία του μονοπατιού αποτελούν α) η ενεργοποίησή του μέσω της SMO πρωτεΐνης και κατά συνέπεια η μεταγωγή σήματος από αυτή και β) η εμπλοκή των Gli παραγόντων στο τέλος του μονοπατιού για τη μεταγραφή των Hh γονιδίων που είναι υπεύθυνα για την εμφάνιση καρκίνων στους ενήλικες. Συνεπώς, μόρια τα οποία είναι ικανά να αναστέλλουν το Hh μονοπάτι αποτελούν πολύτιμα εργαλεία για τη διερεύνηση της βιολογίας των βλαστικών κυττάρων αλλά και για νέες αντικαρκινικές θεραπευτικές προσεγγίσεις.Με δεδομένο ότι η Tae D δείχνει να αναστέλλει το Hh μονοπάτι στο τελικό στάδιο και το γεγονός ότι το αβιετικό οξύ αποτελεί ένα δελεαστικό χειρόμορφο εκμαγείο για την ημισύνθεση αναλόγων της (εφόσον περιλαμβάνει στο σκελετό του τρία από τα τέσσερα χειρόμορφα κέντρα της) θεωρήσαμε σημαντικό να προβούμε στη σύνθεση τέτοιων μορίων κατάλληλων για SARS. Έτσι λοιπόν ξεκινώντας από εμπορικά διαθέσιμο αβιετικό οξύ, συντέθηκαν ανάλογα που φέρουν τροποποιήσεις σε μια ή/και περισσότερες από τις περιοχές A, B, C και D. Συγκεκριμένα οι τροποποιήσεις αφορούν: α) στο τεταρτοταγές κέντρο C-4 (περιοχή Α) δηλ. με αντικατάσταση της καρβοξυλομάδας από παράγωγά της όπως εστέρες, αμίδια ή με αναγωγή της προς την αντίστοιχη υδροξυλομάδα β) αντικατάσταση της ασύμμετρης υδροξυλομάδας στη θέση C-6 (περιοχή Β) είτε από υδρογόνο με ταυτόχρονη απώλεια του ασύμμετρου κέντρου είτε με εστεροποίησή της και γ) τροποποιήσεις στην περιοχή D τόσο με αναγωγή του διπλού δεσμού, την εισαγωγή υποκαταστατών στο φουρανικό δακτύλιο, αλλά και την αντικατάστασή του με άλλες ετεροκυκλικές δομές, όπως π.χ. τα οξαζόλια και ισοξαζόλια.Ένα μεγάλο μέρος των αναλόγων (24 από 40) έχουν ήδη αξιολογηθεί βιολογικά από ομάδα συνεργατών αναδεικνύοντας έξι βιοδραστικά μόρια με IC50 < 15 μΜ. Αξίζει να σημειωθεί τα δύο από αυτά αποτελούν ενώσεις οδηγούς (lead compounds) με IC50 = 0.74 μΜ και IC50 = 0.64 μΜ αφού εμφανίζουν ισχυρότερη αναστολή της μεταγραφής των Hh γονιδίων σε πειράματα SAG/Shh-LIGHTII ακόμη και από την ίδια την κυκλωπαμίνη (IC50 = 5 μΜ, ένωση αναφοράς).
Θεωρητική μελέτη προσρόφησης διοξειδίου του άνθρακα σε νανοπορώδη υλικά
Authors: Φρυσάλη Μαρία
Published: September 2021

To διοξείδιο του άνθρακα είναι ένα από τα σημαντικότερα αέρια του πλανήτη που κεντρίζουν το επιστημονικό ενδιαφέρον καθώς αποτελεί περιβαλλοντολογικό και οικονομικό πρόβλημα ύψιστης σημασίας. Θεωρείται το βασικότερο από τα αέρια του θερμοκηπίου ενώ κρίνεται αναγκαία η απομάκρυνση του από το φυσικό αέριο. Κάποια από τα υλικά που έχουν προταθεί για την προσρόφηση διοξειδίου του άνθρακα είναι τα πορώδη σκελετικά υλικά τύπου Metal-Organic Frameworks (MOFs), τύπου Zeolite Imidazolate frameworks (ZIFs) και τύπου Covalent-Organic Frameworks (COFs). Τα υλικά αυτά έχουν προσελκύσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας για προσρόφηση και διαχωρισμό αερίων καθώς διαθέτουν εξαιρετικές φυσικοχημικές και δομικές ιδιότητες.Στα πλαίσια της συγκεκριμένης διδακτορικής διατριβής, αρχικά μελετήθηκε η φύση της αλληλεπίδρασης του CO2 με ένα σύνολο σαράντα πέντε στρατηγικά επιλεγμένων ομάδων, οι οποίες ενσωματώθηκαν σε βενζολικούς δακτυλίους. Ο βενζολικός δακτύλιος αποτελεί την πιο διαδεδομένη οργανική γέφυρα στα υλικά που προαναφέρθηκαν. Η αυξημένη αλληλεπίδραση αερίου με την οργανική γέφυρα του υλικού, μπορεί να βελτιώσει σε μεγάλο ποσοστό τόσο την προσροφητική ικανότητα του υλικού όσο και την εκλεκτικότητα του στο αέριο που θέλουμε να προσροφήσει. Με τη πραγματοποίηση υπολογισμών από πρώτες αρχές και με τη συμπλήρωση των υπολογισμών αυτών με προσομοιώσεις GCMC μελετήσαμε τις αποθηκευτικές ικανότητες του διοξειδίου του άνθρακα με τα τροποποιημένα με τις ομάδες –OLi και –OSO3H και –CNH2NOH υλικά. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι τροποποιήσεις αυτές προσφέρουν αυξημένες ενέργειες αλληλεπίδρασης του CO2 με το υλικό, όπου η αύξηση αυτή απεικονίζεται και από την πρόβλεψη των ισόθερμων καμπυλών προσρόφησης σε θερμοκρασία δωματίου. Αντίστοιχη βελτίωση παρατηρείται και στην εκλεκτικότητα των υλικών ως προς CO2 σε μίγματα CO2/Ν2 και CO2/CΗ4.
Παιδική ηλικία, φτώχεια και οι επιπτώσεις στα παιδιά
Authors: Μπουγιούκος Γεώργιος
Published: September 2021

Η φτώχεια και η παιδική ηλικία είναι δύο έννοιες δυναμικές οι οποίες μετασχηματίζονται υπό την επίδραση των εκάστοτε κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων, συσχετίζονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε πολλαπλά επίπεδα, καθιστώντας την παιδική ηλικία απαραίτητο όρο στη διαχρονική εξέλιξη και εμφάνιση του φαινομένου της φτώχειας. Στη συγκεκριμένη εργασία μελετώνται οι αιτιακοί παράγοντες, η ιστορική εξέλιξη και οι μηχανισμοί αναπαραγωγής της εννοιολογικής συσχέτισης των δύο όρων και των κοινωνικών διαστάσεων που αυτοί προσλαμβάνουν. Για τον λόγο αυτό εξετάζονται οι διαστάσεις της φτώχειας στην παιδική ηλικία και οι επιπτώσεις της πρώτης στα παιδιά όπως διαμορφώθηκαν κοινωνικόϊστορικά και αποτυπώνονται στη σύγχρονη κοινωνία.. Παράλληλα, η σύγχρονη αντιμετώπιση του παιδιού ως δρών υποκειμένου, εισάγει την παιδοκεντρική προσέγγιση στην εξέταση του φαινομένου της φτώχειας, προσδίδοντας νέα δεδομένα στην παραδοσιακή αντίληψη του παιδιού ως το μέσο της διαγενεακής αναπαραγωγής της αποστέρησης. Υπό το πρίσμα αυτό, μελετώνται οι κοινωνικές αντιλήψεις, στάσεις, συνθήκες και διαστάσεις για την παιδική ηλικία, την φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την φτώχεια στην παιδική ηλικία, κυρίως από την βιομηχανική επανάσταση έως σήμερα, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Το παιδί νοείται ως κοινωνικό υποκείμενο με παρελθόν, παρόν και μέλλον και ως εκ τούτου διερευνώνται οι παροντικές συνθήκες διαβίωσης και οι επιδράσεις της φτώχειας στη ζωή του και προβάλλονται οι πιθανές επιπτώσεις αυτών για το μέλλον. Σε δεύτερο επίπεδο εξετάζεται η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα και οι επιπτώσεις της φτώχειας και του αποκλεισμού στα παιδιά σε βασικούς τομείς της ζωής τους όπως υγεία, εργασία, εκπαίδευση και συμμετοχή. Με την αξιοποίηση στατιστικών δεδομένων από επίσημες πηγές αλλά και τη δευτερογενή επεξεργασία των στοιχείων αυτών, επιχειρείται να αποτυπωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των φτωχών παιδιών στην Ελλάδα και να παραχθεί ολοκληρωμένη εικόνα του βαθμού που η κρίση επιδρά στα φτωχά και μη φτωχά παιδιά
Μελέτη της έκφρασης του μορίου κυκλίνη Ε στον καρκίνο εκ μεταβατικού επιθηλίου της ουροδόχου κύστης
Authors: Σιγάλας Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Σκοπός: Η κυκλίνη Ε δρα κατά τη διάρκεια της G1 φάσης και συμμετέχει στη ρύθμιση της μετάβασης από την G1 στη S φάση του κυτταρικού κύκλου. Η συγκεκριμένη πυρηνική πρωτείνη εκφράζεται σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα από τα φυσιολογικά σε διάφορα ανθρώπινα νεοπλάσματα. Στην παρούσα μελέτη εξετάσαμε την έκφραση της κυκλίνης Ε στον επιφανειακό και διηθητικό καρκίνο της κύστεως και την συσχέτισή της με τις κινητικές παραμέτρους της καρκινογένεσης (κυτταρικό πολλαπλασιασμό,μόριο της κλασπίνης, απόπτωση) καθώς και την διερεύνηση της προγνωστικής της σημασίας στον εν λόγω καρκίνο.Υλικά και μέθοδοι: Ελήφθησαν 64 περιστατικά ουροθηλιακού καρκινώματος της ουροδόχου κύστεως. 59 μετά από διουρηθρική εκτομή και 5 μετά από κυστεκτομή. Από το σύνολο των ασθενών οι 50 ήταν καπνιστές.Οι ασθενείς διαχωρίστηκαν σε χαμηλού και υψηλού κινδύνου για την πρόοδο της νόσου. Επιπλέον, για κάθε ασθενή συγκεντρώθηκαν κλινικοπαθολογικά και δημογραφικά δεδομένα.Σε μονιμοποιημένο υλικό εφαρμόστηκε η έμμεση μέθοδος ανοσοϊστοχημείας της βιοτίνης-στρεπταβιδίνης-υπεροξειδάσης για τα μόρια κυκλίνη Ε και Κi67 και έγινε αξιολόγηση των αποτελεσμάτων (ειδικό σήμα) σε όλα τα δείγματα. Πραγματοποιήθηκε μέτρηση της κυτταρικής απόπτωσης με την μέθοδο tunel.Έγινε στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων.Οι στατιστικές συσχετίσεις θεωρήθηκαν σημαντικές για p<0.05. Επίσης, έγιναν συσχετίσεις και με το μόριο της κλάσπίνης που είχε μελετηθεί στην ίδια ιστολογική βάση.Αποτελέσματα: Στο σύνολο των περιστατικών δεν βρέθηκε στατιστική σημαντικότητα στην συσχέτιση μεταξύ Ki67 και κυκλίνης Ε καθώς επίσης ούτε και μεταξύ της κυκλίνης Ε και του κινδύνου εξέλιξης της νόσου, ενώ βρέθηκαν θετικές συσχετίσεις όπως ήταν αναμενόμενο τόσο του Ki67 όσο και της κλασπίνης με το ιστολογικό βαθμό κακοήθειας και τον κίνδυνο εξέλιξης της νόσου. Όταν τα περιστατικά διαχωρίστηκαν με βάση το Labeling index της κυκλίνης Ε βρέθηκαν οι εξής συσχετίσεις: Για LI >30% βρέθηκε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτηση της Κυκλίνης Ε με το Κi67 και με τον κινδυνο εξέλιξης της νόσου,ενώ για LI ≤30% βρέθηκε μόνο θετική συσχέτιση του Ki67 με τον κινδυνο προόδου της νόσου.Συμπέρασμα: Η θετική συσχέτιση της κυκλίνης Ε με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό υποδυκνύει μια αρχική μετάβαση σε καρκίνους υψηλότερου κινδύνουΗ αντίστροφη συσχέτιση της κυκλίνης Ε με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό στούς χαμηλούς εκφραστές της κυκλίνης Ε σχετίζεται με χαμηλής διαφοροποίησης όγκους μυική προσβολή,συμμετοχή λεμφαδένων και φτωχή επιβίωση. Μειώμενα επίπεδα κυκλίνης Ε και υψηλό Κι67 index μπορεί να σχετίζονται με την μετατροπή των όγκων της κύστης σε επιθετικότερους καρκίνους .Συνεπώς η σειριακή εξέταση των επιπέδων της κυκλίνης Ε και του Ki67 έχει την δυνατότητα να ταξινομήσει τους ασθενείς με τοπική υποτροπή σε ομάδες υψηλού και μειωμένου κινδύνουΤα επίπεδα έκφρασης της κυκλίνης Ε όταν συσχετίζονται με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα προγνωστικό εργαλείο χρήσιμο τόσο για τον προγραμματισμό του follow up του ασθενούς όσο και για την επιλογή της θεραπείας.
Spatial spectrum reuse in heterogeneous wireless networks
Authors: Τσόλκας Δημήτριος
Published: September 2021

Σκοπός της διατριβής είναι να μελετηθούν και να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που προκύπτουν από την εισαγωγή φεμτοκυψελών και την υιοθέτηση επικοινωνιών συσκευής-σε-συσκευή σε κυψελωτά Long Term Evolution - LTE και LTE-Advanced - LTE-A δίκτυα με φεμτοκυψέλες και με επικοινωνίες συσκευής-σε-συσκευή. Αρχικά μελετήθηκαν τα LTE/LTE-A κυψελωτά δίκτυα ως προς το φυσικό επίπεδο, την αρχιτεκτονική και τις παρεμβολές, αποτυπώνοντας και την τρέχουσα κατάσταση στο τομέα της προτυποποίησης των φεμτοκυψελών και των επικοινωνιών συσκευής-σε-συσκευή. Ακολούθησε μια συγκριτική μελέτη μηχανισμών διαχείρισης παρεμβολών σε κανάλια ελέγχου ενός LTE/LTE-A δικτύου με φεμτοκυψέλες και ένας καινοτόμος μηχανισμός ελέγχου ισχύος για μεταδόσεις φεμτοκυψελών, βασισμένος στην ποιότητα εμπειρίας στο τελικό χρήστη. Η δουλειά αυτή άνοιξε νέους ερευνητικούς ορίζοντες, όπου το επίπεδο ικανοποίησης του τελικού χρήστη παίζει ενεργό ρόλο στη διαχείριση του δικτύου. Στην συνέχεια, το κύριο βάρος της μελέτης μεταφέρθηκε στο πρόβλημα της διαχείρισης του φάσματος και των παρεμβολών στο πολύ πιο δυναμικό περιβάλλον ενός κυψελωτού δικτύου όπου επιτρέπονται οι επικοινωνίες συσκευής-σε-συσκευή. Σε πρώτη φάση, θεωρήθηκε ένα σύνολο από ζεύγη συσκευών που επικοινωνούν μεταξύ τους με επικοινωνίες συσκευής-σε-συσκευή και προτάθηκε ένας μηχανισμός συλλογής πληροφορίας παρεμβολών και ένα σχήμα ανάθεσης πόρων βασισμένο στη θεωρία γράφων. Το κύριο αποτέλεσμα της μελέτης αυτής ήταν πως αν και υψηλά επίπεδα χωρικής επαναχρησιμοποίησης μπορούν να επιτευχθούν, η συλλογή και η επεξεργασία πληροφορίας παρεμβολών είναι ένα πολύπλοκο πρόβλημα το οποίο απαιτεί και επιπλέον πόρους σηματοδοσίας. Έτσι, προτάθηκε και αναλύθηκε μίας λύση βασισμένη στον ανταγωνισμό. Μαθηματική ανάλυση του σχήματος έδειξε ισχυρή εξάρτηση των επιδόσεων από το πλήθος των χρηστών που ανταγωνίζονται για το φάσμα. Σε μια προσπάθεια περιορισμού του πλήθους των ανταγωνιζόμενων χρηστών μόνο σε αυτούς που βρίσκονται σε γειτνίαση, μελετήθηκε το πρόβλημα της ανίχνευσης γειτονικής συσκευής. Προτάθηκαν βελτιώσεις στο LTE/LTE-A δίκτυο πρόσβασης ώστε να επιτρέπεται η ανάθεση φάσματος για μεταδόσεις ανίχνευσης γειτονικών συσκευών. Παράλληλα, δεδομένου ότι και για τις μεταδόσεις αυτές απαιτείται η κατανάλωση φάσματος, σχεδιάστηκε και αξιολογήθηκε λύση βασισμένη στη χωρική επαναχρησιμοποίηση φάσματος. Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι λόγω των χαμηλών απαιτήσεων ποιότητας των μηνυμάτων ανίχνευσης, μπορεί να επιτραπεί η χωρική επαναχρησιμοποίηση του κυψελωτού φάσματος για μεταδόσεις ανίχνευσης συσκευής.
Η εκτίμηση της ελαστικότητας των μεγάλων αρτηριών και της λειτουργίας του ενδοθηλίου σε ασθενείς με γλαύκωμα ανοιχτής γωνίας
Authors: Σιάσου Γεωργία
Published: September 2021

Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμηθεί η ελαστικότητα των μεγάλων αρτηριών και της λειτουργίας του ενδοθηλίου, καθώς και να διερευνηθεί η παρουσία φλεγμονής σε ασθενείς με ΠΓΑΓ.Μέθοδοι: Στη μελέτη έλαβαν μέρος 47 ασθενείς με ΠΓΑΓ και 38 υγιείς μάρτυρες αντίστοιχης ηλικίας και φύλου, εκ των οποίων κανείς δεν είχε ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου ή παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου. Όλοι υποβλήθηκαν σε έναν πλήρη οφθαλμολογικό έλεγχο. Για την εκτίμηση των ελαστικών ιδιοτήτων της αορτής και των μεγάλων αγγείων μετρήθηκε η ταχύτητα του σφυγμικού κύματος (PWV - Pulse wave velocity) και ο δείκτης ενίσχυσης των ανακλώμενων κυμάτων (Aix - Augmentation index). Για την εκτίμηση της λειτουργικότητας του ενδοθηλίου μετρήθηκε η ενδοθηλιοεξαρτώμενη διάταση της βραχιονίου αρτηρίας (FMD – Flow-mediated dilatation). Η παρουσία φλεγμονής διερευνήθηκε μέσω της μέτρησης των επιπέδων της ιντερλευκίνης-6 (IL-6) και του διακυττάριου μορίου προσκόλλησης-1 (ICAM-1) στον ορό.Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με ΠΓΑΓ είχαν στατιστικά σημαντικά χαμηλότερες τιμές FMD σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες (4.78±2.45% εν. 6.60±3.14%, p=0.01), σημαντικά υψηλότερες τιμές Aix σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες (27.27±6.30% εν. 23.31±10.49%, p=0.042) και σημαντικά υψηλότερες τιμές PWV σε σύγκριση με τους μάρτυρες (8.93±2.07m/s εν. 7.67±1.74m/s, p=0.007). Τέλος βρέθηκαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερες τιμές IL-6 [2.02 (1.09, 3.23) pgr/ml εν. 1.42 (0.88, 2.82)pgr/ml, p=0.042] και ICAM-1 [622 (398, 958) ngr/ml εν. 416 (188, 680)ngr/ml, p=0.02] στον ορό των ασθενών με ΠΓΑΓ σε σχέση με αυτές των μαρτύρων.Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα παραπάνω αποτελέσματα υπάρχει αυξημένη συχνότητα ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας και παρουσίας φλεγμονής σε ασθενείς με ΠΓΑΓ. Επίσης καταδεικνύεται η σχέση μεταξύ γλαυκώματος και ελαττωμένης ελαστικότητας των μεγάλων αρτηριών. Ο βαθμός στον οποίο οι παραπάνω καταστάσεις συμβάλλουν στην παθογένεση της γλαυκωματικής βλάβης σε συνδυασμό και με την αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση αναμένεται να διαλευκανθεί ύστερα από περαιτέρω έρευνα.
Αξιολόγηση του εν τω βάθει εγκεφαλικού ερεθισμού με τη χρήση πολυπολικών ηλεκτροδίων σε ασθενείς με φαρμακοανθεκτική δυστονία
Authors: Σταυρινού Λάμπης
Published: September 2021

Εισαγωγή: Ο εν τω βάθει εγκεφαλικός ερεθισμός της ωχράς σφαίρας (GPi-DBS) είναι μια αποτελεσματική και ασφαλής μέθοδος για την αντιμετώπιση της δυστονίας. Τυπικά η διέγερση γίνεται με τη χρήση τετραπολικών ηλεκτροδίων σταθερής τάσης (V). Η τεχνολογία σταθερής έντασης (Ι) και διέγερσης πολλαπλών σημείων έχει θεωρητικά πλεονεκτήματα. Τα πλεονεκτήματα αυτά αποτελούν το βασικό σημείο της ερευνητικής υπόθεσης.Υλικό και Μέθοδοι: Η μελέτη σχεδιάστηκε ως μονοκεντρική προοπτική μελέτη. Ως ηλεκτρόδιο διέγερσης χρησιμοποιήθηκε ένα νέο οκταπολικό ηλεκτρόδιο με τεχνολογία διέγερσης σταθερής έντασης. Συνολικά εμφυτεύθηκαν δέκα ασθενείς (19 ηλεκτρόδια). Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για δώδεκα μήνες, χρησιμοποιώντας καθιερωμένες κλίμακες δυστονίας, ποιότητας ζωής και πόνου. Η αξιολόγηση έγινε απο δύο ανεξάρτητους ερευνητές.Αποτελέσματα: Στους δώδεκα μήνες, έξι ασθενείς είχαν ανταποκριθεί στη θεραπεία (60%), επιτυγχάνοντας μια βελτίωση κατά 54% (BFMDRS), 55,2% (UDRS) και 48,9% (GDS). Το 84% της συνολικής βελτίωσης είχε επιτευχθεί ήδη απο τον 1ο μήνα, με επιπλέον 10,5% στους μήνες 1-6 και 5,5% στους μήνες 6-12. Τη μεγαλύτερη βελτίωση παρουσίασαν τα αξονικά συμπτώματα (κορμός και τράχηλος), κατά 68,87%. Η «ποιότητα ζωής» και ο «πόνος» βελτιώθηκαν κατά 31,83% και 96,27% αντίστοιχα. Το δοκιμαζόμενο σύστηματα επέδειξε ένα ικανοποιητικό προφίλ ασφαλείας. Συμπεράσματα:Το GPi-DBS με τη χρήση οκταπολικού ηλεκτροδίου σταθερής έντασης είναι μια αποτελεσματική και ασφαλής μέθοδος για την αντιμετώπιση της δυστονίας. 60% των ασθενών ανταποκρίθηκαν σε ποσοστό άνω του 50%, παράλληλα με σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής και του πόνου. Η απάντηση στη διέγερση σταθερής έντασης ήταν ταχεία, κατά κανόνα εντός του πρώτου μήνα. Είναι απαραίτητο να γίνουν μελέτης σύγκρισης της διέγερσης σταθερής έντασης με τη διέγερση σταθερής τάσης προκειμένου να επιβεβαιωθούν τα θεωρητικά πλεονεκτήματα της πρώτης.
Τα μη πληρούντα τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα στην πολιτική δίκη
Authors: Χριστοδούλου Παναγής
Published: September 2021

Η εργασία αναπτύσσεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο από αυτά, το οποίο φέρει τον τίτλο: «Σύγχρονες τάσεις διεύρυνσης της χρήσης μη πληρούντων τους όρους του νόμου αποδεικτικών μέσων και κίνδυνοι για την ασφάλεια του δικαίου», επιχειρείται μια εισαγωγική προσέγγιση στην έννοια των παράτυπων πηγών δικανικής γνώσης με παράλληλη οριοθέτηση της εν λόγω έννοιας έναντι αυτών της αλήθειας και της ασφάλειας του δικαίου. Εδώ η αλήθεια δεν προσεγγίζεται ως μια προϋπάρχουσα ιδέα στην σφαίρα της δικαστικής νόησης, αλλά ως το αποτέλεσμα των κρίσεων που προκύπτει από την σύγκριση της ιδέας που υπάρχει στην διάνοιά μας με τα αντικείμενα της πραγματικότητας. Τούτο σημαίνει ότι η σωστή αποτύπωση της σχέσεως μεταξύ των παραστάσεων και των εννοιών, όπως μας τις παρουσιάζουν οι αισθήσεις και η νόησή μας, θέτουν την αλήθεια υπό την συμφωνία της γνώσης με τους τυπικούς κανόνες της λογικής. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, το οποίο φέρει τον τίτλο: «Η ένταξη των μη πληρούντων τους όρους του νόμου αποδεικτικών μέσων στον μηχανισμό του ΚΠολΔ», καταβάλλεται προσπάθεια να αποτυπωθεί η νομοθετική εξέλιξη της ένταξης των παράτυπων πηγών δικανικής γνώσης στον Δικονομικό Νόμο ως επιλογή νομοθετικού συγκερασμού του αυστηρού με το ελαστικό κριτήριο. Στο τρίτο μέρος της εργασίας, το οποίο φέρει τον τίτλο: «Περιπτωσιολογία ελαττωματικών αποδεικτικών μέσων», επιχειρείται η κατηγοριοποίηση των ελαττωματικών μορφών των επώνυμων αποδεικτικών μέσων, και καταβάλλεται προσπάθεια, μέσω και της κριτικής της νομολογιακής αντιμετώπισης, να δοθεί έμφαση στην διάκριση των υποστατών από τις ανυπόστατες πηγές δικανικής γνώσης με κριτήριο την δυνατότητα που αυτές διαθέτουν ως προς την αξιόπιστη αποτύπωση της πραγματικότητας. Η περιπτωσιολογική χάραξη των ορίων του παραδεκτού των ελαττωματικών αποδεικτικών μέσων, που επιχειρήθηκε από τα δικαστήρια, δημιούργησε, εκ των πραγμάτων, ένα όριο, ένα έσχατο, δηλαδή, σημείο, πέραν του οποίου τα μη πληρούντα τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα δεν μπορούν να εκτιμώνται καθόλου για τον σχηματισμό δικανικής πεποίθησης. Το όριο αυτό είναι το σημείο προσβολής της υπόστασης του ίδιου του αποδεικτικού μέσου. Η χάραξη, όμως, του ως άνω ορίου δεν υπήρξε, νομολογιακά τουλάχιστον, πάντοτε επιτυχής. Εξ’ αυτού ακριβώς του λόγου, καίριας σημασίας καθίσταται η εμβάθυνση στην διάκριση του σχήματος υποστατού – ανυπόστατου αποδεικτικού μέσου. Και η προσπάθεια που ακολουθεί ακριβώς αυτόν τον στόχο επιχειρεί να υλοποιήσει.
Κωνσταντίνος Ν. Μέρμηγκας (1874-1941)
Authors: Δρίζης Θεόδωρος
Published: September 2021

Κωνσταντίνος Ν. Μέρμηγκας. Ο εμπνευσμένος Μανιάτης χειρουργός και ιατροφιλόσοφος.Η διατριβή αυτή παρουσιάζει και αναλύει τη ζωή και το έργο του Κ. Ν. Μέρμηγκα (1874 - 1941). Ο Κ. Ν. Μέρμηγκας υπήρξε πολυσχιδής προσωπικότητα, διαπρέποντας στη χειρουργική, στη πολιτική και στη λογοτεχνία. Ως χειρουργός, τόσο στο στράτευμα και το ιδιωτικό επάγγελμα όσο και στο πανεπιστήμιο, συνέβαλε στην ανάπτυξη της χειρουργικής στην Ελλάδα με τις πρωτοποριακές του επιστημονικές εργασίες, τις πολυάριθμες δημοσιεύσεις του στη χειρουργική, τα συγγράμματά του και τα αποπνέοντα φιλοσοφική σκέψη, σε σχέση με την ιατρική, άλλα δημοσιεύματα και βιβλία του. Ως πολιτικός, μάλιστα ως εκλεγμένος βουλευτής και γερουσιαστής, αγωνίστηκε με τις αγορεύσεις του και τα πολιτικού περιεχομένου δημοσιεύματά του για τη πρόοδο του λαού, για την βελτίωση του κρατικού μηχανισμού και για την άνοδο του πολιτικού επιπέδου, ενώ ως διορισμένος δήμαρχος με την αποπνέουσα αυτοθυσία παραίτησή του έδωσε παράδειγμα αντίστασης στον κατακτητή. Ως λογοτέχνης διακρίθηκε ως μεταφραστής του "Φάουστ" και άλλων ποιημάτων του Γκαίτε καθώς και του Μπάϋρον, ως κριτικός του Γκαίτε και του Ανδρέα Αναγνωστάκη αλλά και ως ποιητής ο ίδιος. Το συγγραφικό του έργο γενικά εκτός των επιμέρους θεμάτων που επεξεργάζεται χαρακτηρίζεται από γνώση της Ελληνικής Γραμματείας και από διάθεση φιλοσοφική.
Η παιδική εργασία στο διεθνές δίκαιο
Authors: Αλικάκου Μαρία
Published: September 2021

Η διατριβή κάνει μια κριτική ανασκόπηση του διεθνούς νομικού πλαισίου αναφορικά με την παιδική εργασία και την εξάλειψή της. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζει τα βασικά νομικά κείμενα που υιοθετήθηκαν από τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών και τους Ευρωπαϊκούς Οργανισμούς, καθώς και τους μηχανισμούς εφαρμογής των κειμένων αυτών. Αναφέρεται, επίσης, στις νομικές προσπάθειες για την καταπολέμηση της παιδικής εργασίας στην Ελλάδα και το επίπεδο προστασίας που υπάρχει σήμερα. Τέλος, τονίζει ότι παρόλο που υπάρχει διεθνές νομικό πλαίσιο ευρέως επικυρωμένο αναφορικά με την παιδική εργασία, οι νόμοι είναι αποτελεσματικοί μόνο εφόσον εφαρμόζονται και για το λόγο αυτό προτείνει συγκεκριμένες λύσεις για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας. Βασικά, η διατριβή προωθεί την ιδέα ότι για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της παιδικής εργασίας χρειάζονται συντονισμένες προσπάθειες με τη συμμετοχή πολλών παραγόντων, των κυβερνήσεων, των διεθνών οργανισμών, των διαφόρων εταίρων, των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των ενώσεων των εργοδοτών και των εργαζομένων και των άλλων κοινωνικοεπαγγελματικών οργανώσεων, του ιδιωτικού τομέα και άλλων κοινοτήτων. Η υλοποίηση αυτών των προτάσεων είναι κρίσιμης σημασίας για την ανάπτυξη και για μια καλύτερη ζωή για εκατομμύρια παιδιά.
Τα αναλυτικά προγράμματα και τα κυπριακά σχολικά βιβλία ιστορίας της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Κύπρο κατά την περίοδο της αγγλοκρατίας (1878-1960)
Authors: Αργυρού Χρήστος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή διερευνά το βαθμό και τις μορφές διάχυσης της εθνικής ιδεολογίας στα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Κύπρο, τα οποία συνέγραψαν Κύπριοι εκπαιδευτικοί κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας (1878-1960). Τα σχολικά εγχειρίδια εξετάζονται ως κοινωνικά προϊόντα και ταυτόχρονα αποτιμάται η συμβολή τους στη διαμόρφωση της εθνικής ενωτικής ιδεολογίας των Ελληνοκύπριων μαθητών κατά την υπό εξέταση περίοδο. Η εργασία θέτει συγκεκριμένα ερευνητικά ερωτήματα που περιστρέφονται γύρω από δύο βασικούς άξονες: τον εθνικό «εαυτό» (τους Έλληνες ως έθνος γενικότερα και τους Έλληνες της Κύπρου) και τον εθνικό «άλλο» (τους Τούρκους ως έθνος γενικότερα και τους Τούρκους της Κύπρου). Παράλληλα, η παρούσα έρευνα επιχειρεί να φωτίσει, μέσα από τη μελέτη αδημοσίευτου αρχειακού υλικού και της υπάρχουσας βιβλιογραφίας, πτυχές που συνδέονται με τη βρετανική αποικιακή εκπαιδευτική πολιτική στην Κύπρο σε σχέση με το μάθημα της Ιστορίας, όπως τα αναλυτικά προγράμματα που συντάχθηκαν και οι πολιτικές που εφαρμόσθηκαν για το βιβλίο. Το υπό έρευνα υλικό της παρούσας εργασίας αποτέλεσαν 30 σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας των τάξεων Γ΄, Δ΄, Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού τα οποία αντιπροσωπεύουν τις δύο βασικές περιόδους έκδοσης (1878-1934 και 1935-1960), οι οποίες προκύπτουν από τη πολιτική της αποικιακής διοίκησης ως προς τον καθορισμό του περιεχομένου των αναλυτικών προγραμμάτων και του τρόπου έγκρισης των σχολικών εγχειριδίων, και τις τρεις υποπεριόδους (1878-1934, 1935-1948 και 1949-1959), οι οποίες καθορίζονται από την εφαρμογή των Αναλυτικών Προγραμμάτων στη Δημοτική Εκπαίδευση. Για την ερευνητική-μεθοδολογική προσέγγιση του υπό έρευνα υλικού υιοθετήθηκε ένα σύνθετο μοντέλο ανάλυσης, το οποίο αποτελεί σύζευξη ποσοτικής και ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου. Από την ανάλυση του υπό έρευνα υλικού συνάγεται ότι στα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας της υπό έρευνα περιόδου διαχεόταν, άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη ένταση, η κυρίαρχη ιδεολογία της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Το περιεχόμενο των εγχειριδίων αυτών αναπαρήγαγε την εθνική ενωτική ιδεολογία και καλλιεργούσε στους Έλληνες μαθητές της Κύπρου αξίες, πρότυπα και συμπεριφορές διαμορφώνοντας έτσι την εθνική συνείδησή τους και υπηρετώντας το τελευταίο αλυτρωτικό κίνημα του Ελληνισμού. Παράλληλα, μέσω της υπονόμευσης της εικόνας του εθνικού «άλλου» ενισχυόταν η εικόνα του εθνικού «εαυτού» και καλλιεργούνταν αρνητικές στερεότυπες εικόνες για τους Τούρκους συμβάλλοντας έτσι στον περιορισμό των δυνατοτήτων επικοινωνίας και συνεργασίας των δύο κοινοτήτων στο μέλλον.
Η αναμόρφωση της λειτουργίας του σχολείου μέσα σε ένα αποκεντρωμένο εκπαιδευτικό σύστημα και ο ρόλος του διευθυντή μέσα στο νέο αυτό πλαίσιο
Authors: Μαυρικάκης Ευάγγελος
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή προσεγγίζει την αναμόρφωση της λειτουργίας του σχολείου μέσα σε ένα αποκεντρωμένο εκπαιδευτικό σύστημα και το ρόλο του Διευθυντή μέσα στο νέο αυτό πλαίσιο. Η μελέτη υπό το πρίσμα αυτό περιλαμβάνει τόσο την διερεύνηση του ρόλου του Διευθυντή όσο και των δομών του εκπαιδευτικού μας συστήματος και πραγματοποιείται στη βάση των σύγχρονων παραδοχών περί διοίκησης και ηγεσίας οι οποίες επισημαίνουν ότι η μεταβολή του ρόλου του Διευθυντή δεν προκύπτει αποκλειστικά από επιχειρούμενες αλλαγές στον ίδιο τον ρόλο. Αντίθετα, το πλαίσιο στο οποίο δραστηριοποιείται πρέπει να ληφθεί υπόψη. Ως προς τη μέθοδο εργασίας, αρχικά, μέσα από την επισκόπηση της βιβλιογραφίας οριοθετήθηκαν οι βασικές έννοιες της μελέτης. Αναλύθηκαν οι βασικές αρχές των διάφορων σχολών σκέψης της διοίκησης και επισημάνθηκαν οι επιδράσεις τους στην εκπαίδευση και το ρόλο του Διευθυντή του σχολείου. Περαιτέρω προσεγγίστηκε ο ρόλος του Διευθυντή ιστορικοκοινωνικά, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους έως σήμερα, προκειμένου να εξεταστεί κριτικά το πλαίσιο το οποίο διαχρονικά επιδρά και διαμορφώνει το ρόλο. Τέλος εξετάστηκε στο παρόν και συγκριτικά το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας και ο ρόλος του Διευθυντή, σε σχέση με τις δομές της Γαλλίας και της Αγγλίας και τους ρόλους των Διευθυντών.Στα συμπεράσματα επισημάνθηκε η ασυμβατότητα μεταξύ του σύγχρονου κόσμου και των παραδοσιακών προτύπων διοίκησης, ενώ έγινε σαφές ότι οι ανάγκες του σχολείου αξιώνουν αυτονομία και ευελιξία προκειμένου να ανταποκριθούν στο αβέβαιο περιβάλλον. Από την ιστορικοκοινωνική προσέγγιση αναδείχτηκαν οι θετικές επιδράσεις του συγκεντρωτικού μοντέλου οργάνωσης στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας κατά τα πρώτα χρόνια της εξέλιξής του και η αδυναμία του να ανταποκριθεί αποτελεσματικά, στη συνέχεια, στις σύγχρονες προκλήσεις. Ως προς το Διευθυντή, καταγράφηκε ο ιστορικά περιορισμένος και διεκπεραιωτικός ρόλος του, υπό τη σκιά του εκάστοτε ανώτερου διοικητικού οργάνου. Τέλος μέσα από τη σύγκριση επιβεβαιώθηκε η υπόθεσή μας σχετικά με την θετική συσχέτιση της αποκέντρωσης, της ευελιξίας του Διευθυντή και του εκσυγχρονισμού του ρόλου. Έγινε έτσι περισσότερο εμφανές ότι ο γραφειοκρατικός και συγκεντρωτικός χαρακτήρας του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας μας συνδέεται με τις αναχρονιστικές λογικές διοίκησης που διατηρεί ακόμα και σήμερα ο ρόλος του Διευθυντή. Αντίθετα οι αποκεντρωτικές τάσεις στη δημόσια διοίκηση ευρύτερα, αλλά και στην εκπαίδευση φαίνεται ότι επηρεάζουν θετικά το ρόλο.
Μελέτη και στατιστική ανάλυση ιστοπαθολογοανατομικών και δημογραφικών στοιχείων και χειρουργικών ευρημάτων στο μελάνωμα του δέρματος
Authors: Χάμψας Γρηγόριος
Published: September 2021

Στο Τμήμα Πλαστικής Χειρουργικής του Γ.Ν.Α. «ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΥΓΓΡΟΣ» αντιμετωπίσθηκαν τις 3 τελευταίες δεκαετίες (1982-2011) 1.293 ασθενείς με 1.325 μελανώματα.Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η καταγραφή και μελέτη των διαθέσιμων στοιχείων των ασθενών αυτών, η στατιστική ανάλυση των μεταβλητών και η μεταξύ τους συσχέτιση για την εξαγωγή συμπερασμάτων για την επίπτωση και τις διακυμάνσεις της νόσου και η αξιολόγηση των κλινικοπαθολογικών προγνωστικών παραγόντων βάσει του συστήματος σταδιοποίησης της AJCC.Η στατιστική ανάλυση όλων των δεδομένων έγινε βάσει του στατιστικού προγράμματος SPSS. Για τον έλεγχο των κατανομών επιβίωσης ανάμεσα στις κατηγορίες των ασθενών σε σχέση με δύο κριτικά γεγονότα (το θάνατο και την εμφάνιση πρώτης υποτροπής), οικοδομήθηκαν καμπύλες επιβίωσης Kaplan-Meier.Η κατανομή ανάμεσα στα δύο φύλα ήταν σχεδόν ίση. Ο μέσος όρος (Μ.Ο.) ηλικίας των ασθενών ήταν τα 58,36 έτη. Η κυριότερη εντόπιση αφορούσε στον κορμό (34,64%). Ο συχνότερος ιστολογικός τύπος ήταν το SSM (39,42%), ακολουθούμενο από το ΝΜ (32,44%).Στην παρούσα διατριβή επιβεβαιώθηκε ο κομβικός ρόλος του πάχους του μελανώματος, της εξέλκωσης και της μιτωτικής δραστηριότητας ως κυρίαρχων ανεξάρτητων προγνωστικών παραγόντων για την επιβίωση των ασθενών με πρωτοπαθές μελάνωμα. Ο Μ.Ο. του πάχους των υπό εξέταση μελανωμάτων κυμαινόταν στα 2,25 mm, με μία πτωτική πορεία τα τελευταία 10 χρόνια. Οι ασθενείς που απεβίωσαν είχαν Μ.Ο. πάχους ΔΜ 4,08 mm., ενώ όσοι υποβλήθηκαν σε Λεμφαδενικό Καθαρισμό (ΛΚ) είχαν Μ.Ο. 3,96 mm. Στους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΛΚ η παρουσία της εξέλκωσης ανερχόταν στο 56,4%. Στους ασθενείς με Follow up πάνω από 5 έτη, παρουσιάστηκε μέση και έντονη μιτωτική δραστηριότητα (>1-5/mm2 και >5/mm2) μόλις στο 25,9 % των περιπτώσεων.Σε βιοψία του Λεμφαδένα Φρουρού (ΛΦ) υποβλήθηκαν 430 ασθενείς (ποσοστό 33,26%), με συχνότερο ιστολογικό τύπο το ΝΜ. Οι ασθενείς με θετικό ΛΦ είχαν μελάνωμα με Μ.Ο. 4,21 mm. Ο εντοπισμός του ΛΦ επιτεύχθηκε σε ποσοστό 96,98 % και το ποσοστό θετικότητας ανήλθε στο 26,10 %.
Ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις στα παιδιά από την πολλαπλή σκλήρυνση (Π.Σ) πάσχοντος γονέα
Authors: Τσιάντης Άλκης-Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ), αποτελεί, μια από τις πιο συχνές χρόνιες εκφυλιστικές νόσους του ΝΣ που προσβάλλει άτομα αναπαραγωγικής ηλικίας (σε μεγαλύτερο ποσοστό γυναίκες) και έχει προϊούσα και συχνά απρόβλεπτη πορεία. Η πρόγνωση της σε μερικές περιπτώσεις είναι βαριά οδηγώντας σε σοβαρή αναπηρία. Κατ’ αναλογία με τις υπόλοιπες χρόνιες νόσους και η ΠΣ προξενεί σοβαρές αλλαγές στην οικογενειακή ζωή και λειτουργικότητα αποτελώντας σοβαρή πρόκληση για τις ψυχικές εφεδρείες των μελών και δοκιμάζει την ικανότητα προσαρμογής τους (coping) ως σύνολο αλλά και του καθενός ξεχωριστά. Οι επιπτώσεις της χρόνιας αυτής νόσου σχετίζονται με τους περιορισμούς που ενσκήπτουν λόγω της εμφάνισης των συμπτωμάτων και σωματικών περιορισμών (π.χ. πόνος, διαταραχές στην κινητικότητα), οικονομικών δυσχερειών και πιθανής οικονομικής εξάρτησης από τρίτους (απώλεια εργασίας, κόστος θεραπείας και υποστήριξης), σεξουαλικές διαταραχές κ.α. Παρόμοιες εκδηλώσεις εμφανίζονται και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ειδικά όταν υπάρχει «συνομωσία σιωπής» γύρω από τη νόσο. Τα παιδιά (όπως και οι σύντροφοι) συχνά αισθάνονται παραγκωνισμένα ως προς τις ανάγκες τους (σωματικές και συναισθηματικές) με κίνδυνο να εμφανίσουν είτε σωματικά συμπτώματα (λόγω σωματοποίησης του άγχους ή καταθλιπτικής συμπτωματολογίας) είτε/και ένα ευρύ φάσμα ψυχικών δυσκολιών. Στην παρούσα μελέτη διερευνώνται οι επιπτώσεις από την ΠΣ πάσχοντος γονέα στην ψυχοκοινωνική υγεία 57 παιδιών και εφήβων, ηλικίας 4 έως 17 ετών, καθώς και της οικογενειών τους. Μελετάται επίσης η ικανότητα προσαρμογής των παιδιών και εφήβων στη νόσο του γονέα και των στρατηγικών προσαρμογής που υιοθετούνται σε ατομικό επίπεδο και επίπεδο οικογένειας καθώς και πως αυτές οι παράμετροι σχετίζονται με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά π.χ. λειτουργικότητα οικογένειας. Επίσης γίνεται προσπάθεια να αναζητηθούν οι πιθανοί προστατευτικοί παράγοντες στη ζωή του παιδιού και της οικογένειας που μπορούν να μειώσουν ή και να ελαχιστοποιήσουν τις επιπτώσεις της χρόνιας νόσου του γονέα.
Οι πολυμορφισμοί των γονιδίων της αποπρωτεΪνης Ε της λιποπρωτεϊνικής λίπασης και της CETP και η σχέση τους με την μεταγευματική λιπαιμία σε διαβητικούς άνδρες
Authors: Γαβρά Παρασκευή
Published: September 2021

Η μεταγευματική υπερτριγλυκεριδαιμία αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα στεφανιαίας νόσου σε διαβητικά και μη διαβητικά άτομα καθώς δημιουργεί ένα αθηρογόνο προφίλ για περίπου 8 ώρες. Η μεταγευματική υπερτριγλυκεριδαιμία αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο στην εμφάνιση του οποίου συμβάλλουν περιβαλλοντικοί και γενετικοί παράγοντες. Σκοπός της μελέτης είναι η εύρεση ή μη συσχέτισης των μεταγευματικών τιμών των τριγλυκεριδίων μετά από δοκιμασία ανοχής λίπους με τους πολυμορφισμούς Taq1b και I405V της πρωτεΐνης μεταφέρουσας εστέρων χοληστερόλης ( CETP), τον πολυμορφισμό της λιποπρωτεϊνικής λιπάσης S447X καθώς και με τις ισομορφές Ε2,Ε3 και Ε4 της απολιποπρωτεϊνης Ε (ApoE ).Μελετήθηκαν 51 άνδρες με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή με δισκία, καλή γλυκαιμική ρύθμιση (HbA1C <7%), BMI<30 Kg/m2, χωρίς ιστορικό στεφανιαίας νόσου και φυσιολογικά τριγλυκερίδια νηστείας, χωρίς να λαμβάνουν υπολιπιδαιμική αγωγή. Η ομάδα αυτή υποβλήθηκε σε δοκιμασία ανοχής λίπους. Προσδιορίστηκαν τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων νηστείας 2,4,6 και 8 ώρες μετά την κατανάλωση λιπαρού γεύματος.Οι ισομορφές της ApoE δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς σε διαβητικά άτομα. Η γλυκοζυλίωση της ApoE στους διαβητικούς έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή της στερεοδιάταξης της στον χώρο, επηρεάζοντας την αλληλεπίδραση της με τους ηπατικούς υποδοχείς και επομένως την απομάκρυνση των τριγλυκεριδίων από την κυκλοφορία. Σε παλαιότερες μελέτες που είχαν διεξαχθεί σε υγιείς ή άτομα με μεταβολικό σύνδρομο χωρίς σακχαρώδη διαβήτη είχε φανεί πως οι ισομορφές Ε2 και Ε4 σχετίζονταν με μεταγευματική υπερτριγλυκεριδαιμία. Στην δική μας μελέτη δεν φάνηκε να υπάρχει σχέση των ισομορφών της ApoE με την μεταγευματική κατανομή των τιμών των τριγλυκεριδίων. Σε ό,τι αφορά τους πολυμορφισμούς Taq1b και I405V της CETP δεν βρέθηκε σχέση των αλληλίιων Β1 και Β2 του πολυμορφισμού Taq1b, ούτε των αλληλίων I και V του πολυμορφισμού I405V της CETP με την μεταγευματική λιπιδαιμική απάντηση. Αντίθετα, για τον πολυμορφισμό S447X της λιποπρωτεϊνικής λιπάσης φάνηκε πως υπάρχει μια τάση συσχέτισης του αλληλίου S με αυξημένα επίπεδα των τριγλυκεριδίων μεταγευματικά.
Γεωμετρικά προβλήματα στη θεωρία διαφορισιμότητας
Authors: Δελής Αναστάσιος
Published: September 2021

Αντικείμενο της διατριβής είναι η μελέτη της τεχνικής των συναρτήσεων Bellman στην Αρμονική Ανάλυση ως εργαλείο για την απόδειξη βελτιστων ολοκληρωτικών ανισοτήτων τις οποίες ικανοποιεί ο δυαδικός μεγιστικός τελεστής. Εξετάζουμε προηγούμενες επιτυχημένες εφαρμογές της μεθόδου αυτής και αποδεικνύουμε νέες, βέλτιστες ολοκληρωτικές ανισότητες που ικανοποιεί ο εν λόγω τελεστής.
Coupling compliance with values
Authors: Φωτάκη Μαρία
Published: September 2021

This dissertation aspires to contribute to a better understanding of the components of good corporate governance. The definition as well as the measurement of sound corporate governance has been an area of intense inquiry since the inception of corporate governance as the principal-agent problem between the owners and the managers of the widely-held corporation by Fama and Jensen in the 1980’s. Up to now the majority of research has attempted to measure good corporate governance using compliance-based approaches. However, a credible link between formal corporate governance controls and firm performance has not yet been established. Furthermore, the financial crisis of 2008 showed a lack of basic corporate governance. These have cast research in identifying other factors, which take into account the ‘human side’ of corporate governance and in fact shape actual corporate governance behavior. This thesis is in this spirit. It aspires to mirror the production function of good corporate governance by identifying potential outcomes of good corporate governance and by investigating the effects of compliance-based and values-based mechanisms on these outcomes. More specifically, the thesis, following a compliance-based approach, develops a formal governance model that investigates whether the degree of compliance with the various structural corporate governance practices is translated into effective corporate governance, as well as other institutional factors that may decouple corporate governance compliance from implementation. Moreover, capitalizing on a values-based approach, this dissertation develops an informal governance model that examines the role of shared values in promoting good corporate governance. Furthermore, the study investigates which approach, the compliance-based or the values-based, is more effective in fostering good corporate governance. Last, the study examines whether good corporate governance, as conceptualized by this dissertation, pays off. Cross-sectional analysis of a sample of 100 Greek listed firms empirically supports the aforementioned ideas. Our findings indicate that the degree of compliance with corporate governance prescriptions claimed in the CG annual statements is not a sine qua non condition for effective corporate governance. Good corporate governance stems primarily from an ethical/relational culture that defines ‘right’ behavior in each and every case, i.e., from coupling compliance with ethical shared values that enhance stakeholders’ relations. Moreover, we show that only the actual implementation of corporate governance guidelines is associated with better firm outcomes, such as CSR engagement. Finally, research and policy implications as well as directions for further research are provided.
Μελέτη του ρόλου του ογκοκατασταλτικού γονιδίου p53 κατά το στρες του ενδοπλασματικού δικτύου
Authors: Διούφα Νικολίνα
Published: September 2021

Η απόκριση στις μη ορθά αναδιπλούμενες πρωτεΐνες, πυροδοτείται κατά τη διάρκεια του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και διευκολύνει τη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού. Δεδομένου του ρόλου του ογκοκατασταλτικού γονιδίου p53 στην απόκριση σε ποικίλα στρεσογόνα ερεθίσματα, εξετάσαμε αν το p53 δύναται να ρυθμίσει την απόκριση στις μη ορθά αναδιπλούμενες πρωτεΐνες. Διαπιστώσαμε ότι η απουσία του p53 οδηγεί σε έντονη ευαισθησία στην τουνικαμυκίνη, που σχετίζεται με ηπατική δυσλειτουργία, ανάπτυξη ηπατοκυττάρων δίκην θολής υάλου, και πυρηνική ατυπία. Η πρωτεΐνη-μοριακή συνοδός BIP/GRP78 ήταν έντονα εκφραζόμενη στο κυτταρόπλασμα των ηπατοκυττάρων αυτών, επιβεβαιώνοντας την επέκταση του ΕΔ. Ιδιαιτέρως σε ποντίκια p53-/-, η χορήγηση της τουνικαμυκίνης οδήγησε σε έντονη επαγωγή της έκφρασης των πρωτεϊνών ΒΙΡ/GRP78 και GRP94, καθώς και της φωσφατιδυλοχολίνης, το κύριο λιπίδιο του ΕΔ. Τα ευρήματα αυτά φανερώνουν έναν p53-εξαρτώμενο μηχανισμό επαγωγής του στρες του ΕΔ. Περαιτέρω παρατηρήσαμε ότι το εναλλακτικό μάτισμα του ΧΒΡ1, ενός μεταγραφικού παράγοντα, βασικού εκτελεστή του στρες του ΕΔ, ήταν αποτελεσματικότερο σε κύτταρα p53-/-. Τα προστατευτικά αποτελέσματα του p53 επιβεβαιώθηκαν και από μελέτες βιωσιμότητας κυττάρων.Τα ευρήματα μας υποδεικνύουν ότι p53 δύναται να προστατέψει τον οργανισμό από τις ηπατοτοξικές επιδράσεις του χρόνιου στρες του ΕΔ. Επαγωγή της δράσης του p53, κατά τη διάρκεια στρες του ΕΔ, μπορεί να έχει θεραπευτικές επιδράσεις.