bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Un remblai thasien du IVe siècle avant notre ère.
Authors: Blondé Francine
Published: October 2008

Δοκιμαστική σκαφή του Y. Garlan καί Fr. Queyrel μέσα στόν κῆπο τῆς Γαλλικής 'Αρχαιολογικῆς Σχολῆς στό Λιμένα, ἀποκάλυψε ἄφθονο καί ποικίλλο κεραμεικό ὑλικό, τόσο ἀττικῆς τεχνοτροπίας (ἐρυθρόμορφα, μελαμβαφῆ) ὅσο καί ἐγχώριας (κοινά ἀγγεῖα, λεπτή κεραμεική, χονδροειδῆ ἀγγεῖα). Άπό χρονολογικῆς πλευράς, τά περισσότερα ὄστρακα τοποθετοῦνται στά τέλη τοῦ 5ου καί κυρίως στό πρῶτο μισό τοῦ 4ου αἰ. π.Χ. Ή χρονολόγηση ἐπιβεβαιώνεται ἀπό νομίσματα καί σφραγίδες ἀμφορέων πού προέρχονται ἀπό τό ἴδιο εὕρημα καί πού μελετοῦν ξεχωριστά ὁ Ο. Picard καί ὁ Y. Garlan.
Fouilles à Helléniko (Eua de Thyréatide)
Authors: Abadie-Reynal Catherine , Spyropoulos Théodore
Published: October 2008

Deux nécropoles ont été mises au jour, au cours de fouilles d'urgence, à Helléniko (site présumé de l'ancienne Eua de Thyréatide), à quelques kilomètres d'Astros, sur la route Astros-Tripolis. Fouillées par le Service archéologique grec, 41 tombes ont livré un matériel abondant : tandis que quelques tombes romaines du IIe s. après J.-C. contenaient surtout des objets en verre, la plus grande partie des trouvailles de céramique date du ive s. avant J.-C. et du début du ine s. Or, par leur pâte, par le caractère très particulier de leur forme et de leur décoration, ces vases paraissent en général être une production régionale, très proche de la production argienne ; de plus, leur chronologie peut souvent être précisée grâce aux contextes très restreints fournis par les tombes. Ainsi, ces découvertes contribuent-elles à mieux définir- ce que furent les fabrications du Nord-Est du Péloponnèse au ive s. et surtout à mettre en lumière leur importance dans l'approvisionnement régional dès la fin de l'époque classique.
Documents d'Asie Mineure XXXIV-XXXV
Authors: Robert Louis
Published: October 2008

XXXIV. Zeus Thallos. Aux documents cités BCH 1983, s'ajoute une plaque du musée de Kütahya, représentant le dédicant avec deux chevaux. XXXV. Retour à Pergame. 1. Le décret de Pergame pour Attale III. Suite (cf. BCH 1984) de l'étude du décret OGI 332. Les honneurs accordés au roi, une couronne d'or comme «prix de la valeur», une statue équestre, la statue de culte comme parèdre d'Asclépios, ne sont pas des honneurs exorbitants, trahissant un abâtardissement oriental, mais les honneurs courants dans ces circonstances. Il en va de même pour les prescriptions sur l'organisation et le déroulement de la fête d'entrée du roi dans la ville. 2. Strabon et la katoikia de Pergame. Comme dans l'ensemble de l'œuvre de Strabon, le mot katoikia appliqué à Pergame, désigne l'agglomération et non une prétendue colonie militaire.
Les hiéropes déliens de 171 avant J.-C.
Authors: Tréheux Jacques
Published: October 2008

Δημοσίευση ἐνός ἀνέκδοτου θραύσματος (εύρ. Γ 766 γ) ἀπόδοσης δαπανών ἱεροποιῶν χρονολογημένου τό 173 π.Χ. Τό κείμενο παρουσιάζει τριπλό ἐνδιαφέρον : 1)Ἐμφανίζει ἕνα ἰσοζύγιο ἐξαιρετικά ὑψηλό, τῆς τάξεως τών 350.000 δραχμῶν, πού συναντᾶμε μόνο σέ ἕνα ἄλλο ἰσοζύγιο τῆς ἴδιας ἐποχῆς, ID 455. Μᾶς ὁδηγεῖ σέ νεά ἑρμηνεία αὐτῶν τών ἀσυνήθιστων λογαριασμῶν. 2) Ἐπιβάλλει νά ὑποκατασταθεί στό κολλέγιο τῶν δύο ἱεροποιῶν του 171, ὁ Έπιτρόφων ἀπό τόν Ήράκωνα. δῖσκο. 'Ανάλογα ἀντικείμενα, χρονολογούμενα ἀπό τον 6° αἰ. μέχρι τήν ἑλληνιστική ἐποχή, ἀναφέρονται σέ ὅλες τίς περιοχές τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου. Θεωρήθηκαν πολλές φορές σά ρυτά, κέρνοι, ἤ στηρίγματα γιά πυρσούς, ἀλλά πιό συχνά διακρίνουν σαυτά « προφύσια » φυσητήρων σιδηρουργείου γιατί ὑπάρχει ἕνας ἑσωτερικός σωλήνας πού διασχίζει τό ἀντικείμενο ἀπό κάτω προς τά πάνω. Ή ἀνακάλυψη στή Θάσο δειγμάτων μέ συμπαγές σῶμα προτρέπει σέ ἐπανεξέταση τῶν διαφόρων ἑρμηνειῶν πού ἔχουν προταθεῖ καί στήν ταύτιση αὐτῶν τῶν ἀντικειμένων, πού συχνά φέρουν ἴχνη φωτιᾶς, μέ ὑποστηρίγματα γιά τό μαγείρεμα.
Une inscription dionysiaque peu commune
Authors: Veyne Paul
Published: October 2008

Une inscription trouvée à Chalcis célèbre l'exploit d'un Callinikos qui lors des Dionysia a fait 55 fois le tour de l'orchestra, porté sur une perche, et qui a soulevé seul le phallos. Rapprochement avec diverses traditions populaires.
La métallurgie minoenne et la fonte à la cire perdue. Expérimentations sur un procédé antique
Authors: Verlinden Colette
Published: October 2008

Στό ἀρθρο περιγράφονται καί ἐκτίθενται τά ἀποτελέσματα άπό δύο σειρές πειραματισμούς χύσεως χάλκινων εἰδωλίων σύμφωνα μέ τή μέθοδο τοῦ « έξαφανιζό μενού κηροῦ ». Αὐτοί οἱ πειραματισμοί εἶχαν σά σκοπό νά ἀναπαράγουν τίς μεθόδους ἐπεξεργασίας καί χύσεως πού χρησιμοποιοῦσαν στή μινωική ἐποχή, καί νά προσδιορίσουν τό ρόλο καί τήν ἐπίδραση τους πάνω στήν τελειωτική ἐμφάνιση τών ἀντικειμένων.
Vases protogéométriques et Sub-protogéométriques I-II de l'atelier de Chalcis
Authors: Andrioménou Anghéliki
Published: October 2008

Εἰς την μελέτην αυτήν δημοσιεύονται ἑπτά τάφοι, οἱ ὁποῖοι εὑρέθησαν τό ἔτος 1976 εἰς τρεῖς θέσεις τῆς Χαλκίδος και εις μίαν εις τήν περιοχήν Παναγίτσας, βορειοανατολικῶς τῆς πόλεως. Τούτων μόνον οἰ τέσσαρες (I-IV) εὑρέθησαν ἀθικτοι καί ἦσαν ἀπαντες λακκοειδεῖς, ἐκτερισμένοι μέ ἱκανόν ἀριθμόν ἀγγείων. Οἱ λοιποί εἶχον καταστραφή καί τήν ὕπαρξίν των ἐπληροφορήθημεν ἐκ τῶν διασκορπισθέντων κτερισμάτων. Ἅπαντες περιεῖχον πεντήκοντα πέντε ἀγγεῖα ἐν συνόλῳ, τά πλεῖστα μικκύλα. Ό τάφος Ι χρονολογεῖται εἰς τήν πρώιμον πρωτογεωμετρικήν περίοδον . Οἱ II καί III εἰς τήν ὐστέραν πρωτογεωμετρικήν · ὁ πλούσιος τάφος IV εἰς τήν ὑπο-πρωτογεωμετρικήν II καί οἱ V, VI καί VII εἰς τήν ὑπο-πρωτογεωμετρικήν Ι— II. Τά ἀγγεῖα τῶν τάφων αὐτών ἐξετάζονται κατά σχήματα, κατά τήν ἐξαγωγήν τῶν συμπερασμάτων, ὅμως, συνυπολογίζονται καί τά δέκα ἔξ ἀγγεῖα, τά ὁποια ἐδημοσιεύσαμεν εἰς τό Χαριστήριον Άν. 'Ορλάνδου, τομ. II σ. 248 κ.έ. καί τῶν ὁποίων δίδεται ἡ χρονολόγησις ἀπό τό φῶς, πλέον, τῶν εὐρημάτων τοῦ Λευκαντί. Ή μελέτη περατοῦται μέ τήν διατύπωσιν μερικῶν τοπογραφικῶν παρατηρήσεων καί μέ τήν ἐν Παραρτήματι παράθεσιν τοῦ καταλόγου τῶν ἐκ Θεολόγου Εὐβοιας ἐπτά γνωστῶν ἀγγείων τῆς ὑπο-πρωτογεωμετρικῆς II περιόδου.
Nouveaux vases grecs de la Collection Zénon Piéridès à Larnaca (Chypre)
Authors: Maffre Jean-Jacques , Jacquemin Anne
Published: October 2008

Cet article présente quinze vases grecs de la collection Piérides, cf. BCH (1971) : un skyphos miniature corinthien du VIe siècle, trois grands vases attiques à figures noires de la fin du VIe ou du début du Ve siècle (une amphore pansue avec représentation de plusieurs divinités, dont Dionysos et son thiase ; une amphore à col avec d'un côté une scène dionysiaque, de l'autre deux hoplites et un archer scythe ; une pélikè avec sur ses deux faces Thésée et le Minotaure), dix petits vases attiques du Ve et du IVe s., les uns à figures rouges (un skyphos à chouettes, deux askoi ornés d'animaux, une pyxis de type D au couvercle décoré d'un jeune homme assis, et un lécythe aryballisque à palmette), les autres à vernis noir (une coupe sans anse, une coupe basse à une anse, un bol à décor estampé et deux coupelles ou godets), une amphore hellénistique, enfin, au décor du type « west slope ». On s'interroge à nouveau sur le problème des importations de céramique attique à Chypre, notamment au Ve s.
La Phorbéia
Authors: Bélis Annie
Published: October 2008

Τό βοηθητικό αὐτό ἀντικείμενο πού χρησιμοποιοῦσαν οἱ αὐλητές καί ὁρισμένοι παῖκτες σάλπιγγας, περιγράφεται μέ τή βοήθεια τῶν φιλολογικῶν μαρτυριῶν καί εικονικών παραστάσεων μεγάλης ἀκρίβειας· προσδιορίζονται τά χρονικά ὅρια μέσα στά ὁποῖα φοροῦσαν τή φορβειά. Τό κύριο πρόβλημα εἶναι σχετικό μέ τή χρησιμότητα ἡ τόν προορισμό του, θέμα πού συζητείται ἤδη ἀπό τήν 'Αρχαιότητα, τόσο ἀπό τούς σχολιαστές ὅσο καί ἀπό τόν Πλούταρχο, καί πάνω στό ὁποῖο οὁ σύγχρονοι διαφωνοῦν. Έξ ἄλλου, ἐπειδή ἡ φορβειά προορίζεται μόνο γιά ὄργανα μέ γλωττίδα, καί ἐπειδή βλέπουμε νά τή φοροῦν σαλπιγκτές μεταξύ τοῦ τέλους τοῦ 6ου καί τῶν αρχών τοῦ 5ου αἱ., φαίνεται ὅτι ἐπαιζαν σάλπιγγες με γλωττίδα στήν Ἑλλάδα, πρᾶγμα πού ἐπιβεβαιώνουν οἱ γραπτές μαρτυρίες. Εἶναι βέβαιο ὅτι τό ὅργανο αὐτό ἦταν σέ χρήση στούς Ρωμαίους : ὑπάρχει μιά ἀρχαιολογική μαρτυρία (ἀνέκδοτη) πού ἀνακαλύφθηκε στήν Πομπηία.
Sur le Monument des Néréides et sur quelques principes de l'analyse architecturale
Authors: Bommelaer Jean-François
Published: October 2008

En partant de la belle publication de P. Demargne et P. Coupel, on peut proposer nouvelle analyse métrologique du Monument des Néréides, analyse qui trouve confirmation dans l'étude du projet de l'architecte antique. Avec toutes les réserves cela donne un jalon dans l'histoire de l'ordre ionique, particulièrement lacunaire à classique malgré l'exception attique : l'ionique paraît s'opposer au dorique plus encore conception et le dessin que par le décor. D'une manière générale, la critique de récentes métrologiques portant sur des monuments des deux ordres tend à montrer que ces plus indispensables qu'on ne le croit en France, devraient cependant être toujours avec l'étude du projet architectural.
Le Satyre du Caire à son retour des Indes
Authors: Kassab Dominique
Published: October 2008

De nombreuses répliques du satyre à l'outre conservé au musée du Caire étaient connues jusqu'à présent, provenant d'Alexandrie, de Syracuse, de Kertch et de Phanagoria. Il convient de leur joindre un nouvel exemplaire fragmentaire du musée du Louvre provenant d'Amisos. Il est probable que nous ayons affaire dans chaque cas à une fabrication locale. Un passage des Dionysiaca de Nonnos de Panopolis (XXIII, 148) permet sans doute de voir dans cet objet un satyre voguant sur son outre : en effet les fantassins de Dionysos sont décrits traversant l'Hydaspe, confluent de l'Indus, sur des outres gonflées d'air, mode de navigation connu par ailleurs. On peut supposer que le prototype était un satyre en bronze (peut-être un ornement de fontaine), créé sous l'influence pergaménienne, à la fin du IIIe s. ou au début du IIe s. av. J.-C. à Alexandrie, où l'expédition d'Alexandre aux Indes avait été transposée en une épopée de Dionysos. Suffisamment célèbre, il a pu donner lieu à des répliques en terre cuite, à la fois à Alexandrie, et dans divers centres liés à cette cité.
Une forteresse macédonienne dans l'Olympe
Authors: Rizakis Athanassios
Published: October 2008

Τό φρούριο Dierum, πού βρίσκεται στήν κορυφή ἑνός ἀντερείσματος του Ἄνω 'Ολύμπου (1.450 μ), ἀποτελούσε ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ ἰδιαίτερα ἀναπτυγμένου ἀμυντικού συστήματος στά νότια σύνορα του βασιλείου τῆς Μακεδονίας ' ἡ στρατηγική του θέση ἐπέτρεπε τόν ἔλεγχο τῶν ὀρεινῶν διαβάσεων πού ἀπό τήν ἀνατολή καί τό νότο ὁδηγοῦσαν στή μακεδόνικη πεδιάδα. Τό φρούριο μνημονεύεται ἀπό τόν Τίτο Λίβιο (44, 3, 3) στήν ἀφήγηση του τῆς πορείας τοῦ ρωμαίου ὑπάτου Q. Marcius Philippus κατά τή διάρκεια τοῦ τρίτου μακεδόνικοῦ πολέμου.
Céramiques à vernis noir d'Italie trouvées à Délos
Authors: Morel Jean-Paul
Published: October 2008

Ή μελέτη τῆς ἑλληνιστικῆς κεραμικῆς μέ μαῦρο γάνωμα πού βρέθηκε στή Δῆλο ἀποκαλύπτει την παρουσία ἰταλικῶν εἰσαγωγῶν. Πρόκειται γιά παραγωγές Καμπανιάς Α, Β και G τοῦ 2ου και 1ου αἰ. π.Χ., 150 περίπου θραύσματα πού κατανέμονται στήν οὐσία ἀνάμεσα στίς δύο πρῶτες κατηγορίες. Παρουσιάζεται κατάλογος τους καί κατόπιν ἐξετάζονται οἱ ἱστορικές συνέπειες αὐτής τής παρουσίας, προφανῶς μοναδικής στήν ἀνατολική Μεσόγειο, κάτω ἀπό τό πρίσμα τοῦ τρόπου διάδοσης (δέν πρόκειται ἀσφαλῶς γιά πραγματικό ἐμπόριο, ἀλλα γιά συνοδευτικά φορτία), τῆς χρονολογίας (αὐτη ἡ συμβολή ἀρχίζει ἤδη πρίν τά μέσα τοῦ 2ου αἰώνα), τῆς χρήσης (δέν ὑπάρχουν ἀγγεῖα γιά πόση, πιθανόν ἔχουν ἀντικατασταθεί μέ ἄλλες κατηγορίες σκευῶν), τῆς γεωγραφικῆς προέλευσης αὐτῆς τῆς κεραμικῆς (Έτρουρία, σύνορα τοῦ Λατίου καί τῆς Καμπανιάς, κόλπος Νεάπολης). Ὃλα τά παραπάνω εἶναι ἐνδείξεις πού μποροῦν νά συμβάλλουν στήν ἑρμηνεία τῆς ιταλικῆς παρουσίας στή Δῆλο.
Sur la Stèle d'Aulus Caprilius Timotheos, Sômatemporos
Authors: Duchêne Hervé
Published: October 2008

Nouvelle étude de la stèle funéraire de ce marchand d'esclaves, trouvée à Amphipolis et commentée maintes fois. L'article fait connaître l'état actuel du document, propose de le dater au début de notre ère et livre une analyse du banquet funéraire comme des deux autres reliefs qui composent ce monument. Le personnage portant amphore et oenochoé sur le panneau central est éclairé grâce à un triple rapprochement iconographique. Il conduit à interpréter ce bandeau comme une peinture de la production vinicole et de son transport. Ainsi se trouve illustré le moyen d'acquérir les esclaves figurés au registre intérieur : le commerce du vin. On conclut sur le statut social de cet affranchi en le comparant avec le Trimalcion du Satiricon de Pétrone.
Lampes paléochrétiennes de Samos
Authors: Poulou-Papadimitriou Nathalie
Published: October 2008

Dans le cimetière paléochrétien de Samos, à Tigani, C. Tsakos a trouvé au cours des fouilles de 1969/72, quelque 400 lampes entières qui datent du IVe au VIIe s. ap. J.-C. La plupart des lampes appartiennent au type des lampes dites « d'Asie Mineure ». L'existence d'un atelier de lampes de ce type à Samos est très possible. Elles datent du IVe au VIIe s. ap. J.-C. Un groupe de 23 lampes a été importé d'Athènes. Elles datent du IIIe au VIe s. ap. J.-C. Trois lampes proviennent de Chypre, dont deux appartiennent à l'atelier d'EYTYXHTΟΣ, florissant au cours du IVe s. Une lampe intacte ainsi que les fragments de deux autres sont des produits des ateliers d'Afrique du Nord. Elles appartiennent au Type A II de J. W. Hayes et datent du Ve s. ap. J.-C.
Les statuettes de bronze mycéniennes au type dit du « dieu Reshef » dans leur contexte égéen
Authors: Gallet de Santerre Hubert
Published: October 2008

Réexamen d'une statuette trouvée en 1946 dans le dépôt sacré de l'Artémision. Les statuettes trouvées en Egée datent, semble-t-il, de la dernière époque mycénienne (HR III B-C). C'est de la côte syro-palestinienne que leur type a été introduit dans le monde créto-mycénien, via Chypre. Très nombreuses en Orient,· elles sont exceptionnelles en Egée, où elles sont étrangères à l'iconographie. Dans leurs pays d'origine, ce sont des effigies divines et il est vraisemblable qu'elles ont conservé cette signification en Egée. Le bronze de Délos représente, comme les autres, une divinité et date d'environ 1200 ou du XIIe s. Conclusions : 1) Présence d'une idole (masculine) à l'Artémision ; 2) Cette présence n'est pas incompatible avec celle d'une divinité féminine prééminente ; 3) La notion de continuité des cultes est renforcée ; 4) Les récentes études mettent en valeur la diversité des cultes et des symboles et incitent à distinguer des variantes locales en fonction de chaque sanctuaire à la fin de l'âge du Bronze en Egée.
Contribution à la restitution de la 11e métope Sud du Parthénon
Authors: Mantis Alexandros
Published: October 2008

Ή αποκατάσταση της 11^ ν. μετόπης του Παρθενώνα αποτελεί ενδεικτική περίπτωση γιά τήν πορεία πού ακολουθεί ή αρχαιολογική ερευνά στην αποκατάσταση τών κατεστραμένων άπό τήν έκρηξη του 1687 μετοπών του Παρθενώνα. Με πολύτιμο οδηγό τά σχέδια του 1687 καί μέ βάση τό δεδομένο δτι οί ν. μετόπες υπήρξαν οι μόνες πού δέν άπολαξεύθηκαν άπό τους Χριστιανούς, είναι εφικτή ή αναγνώριση καί απόδοση θραυσμάτων σέ αυτές. Στο σύνολο τών θραυσμάτων πού μέχρι σήμετρα έχουν αποδοθεί άπό διάφορους ερευνητές στην Nil προστίθενται τώρα δύο νέα θραύσματα τά όποια βεβαιώνουν Οχι μόνο τήν απόδοση κάποιων παλαιοτέρων αλλά συνάμα εμπλουτίζουν τίς γνώσεις μας γι' αυτή τη μετόπη.
La route antique de Mégare à Thèbes par le défilé du Kandili
Authors: Maele S. Van de
Published: October 2008

La route antique de Mégare à Thèbes par le défilé du Kandili, dont on a contesté à tort l'existence, correspond à un chemin encore très utilisé au xixe siècle, le Koulouriotiko monopati. Description des restes antiques de cette route et des sites antiques situés tout le long. Les témoignages des historiens antiques sur son utilisation.
Deliaca
Authors: Bruneau Philippe
Published: October 2008

47. Le « linteau » inscrit du « Dioscourion ». Examen de la thèse de G. Roux selon lequel le linteau inscrit ID 2548 est à restituer à la porte du temple A du sanctuaire GD 123. Cette solution s'accorde mal soit aux données du terrain, soit au texte de l'inscription. Autres restitutions possibles. 48. Les portes du Létôon, le péribole du Dôdékathéon et le prétendu débarquement à Skardhana. Chronologie respective de la construction et de la destruction du péribole du Dôdékathéon, des deux portes du Létôon (on envisage l'hypothèse que celle du Sud ait toujours existé) et des étapes successives de la construction de l'Agora des Italiens. Rejet de l'hypothèse d'un débarquement archaïque à Skardhana. 49. Les propylées et autres accès de l'Agora des Italiens. Rien ne permet de prétendre, comme le font ceux qui veulent y voir un marché aux esclaves, que l'Agora des Italiens n'avait pas les larges accès habituels à ce genre d'édifices. 50. Encore les pressoirs. Présentation d'un pressoir aménagé tardivement dans l'Agora des Italiens et le Létôon. Graffite chrétien associable au pressoir de la Maison de Cléopâtre. 51. Sur Vorigine supposée détienne des bronzes du Pirée. Il est gratuit de supposer avec G. Dontas que les grands bronzes du Pirée proviennent d'un pillage de Délos.
Bérénice II Démèter
Authors: Pantos Pantos A.
Published: October 2008

Le portrait de Bérénice II, la femme de Ptolémée VII Evergète, que l'on trouve sur le sceau n° 274 des archives de Kallipolis est l'un des rares portraits de la reine en glyptique, dont l'attribution soit certaine. La reine porte une couronne de deux épis et de trois pavots, qui est à mettre en rapport avec le culte dynastique des Dieux Evergètes où l'on note une certaine influence de la Démèter éleusinienne (et alexandrine). Le ruban que porte la reine n'est pas un diadème, mais le ruban que l'on retrouve sur des portraits ultérieurs de reines lagides identifiées à Isis (-Démèter). Il semble enfin que les cheveux à l'arrière de la tête aient été coupés court : si ce n'est pas là une illusion due à l'état de conservation des sceaux, ce ne peut-être que l'illustration d'un épisode célèbre, immortalisé par Callimaque, la consécration de la boucle de Bérénice en 245 av. J.-C.
La céramique hellénistique et romaine du sanctuaire d'Aphrodite à Amathonte
Authors: Burkhalter Fabienne
Published: October 2008

Catalogue typologique de la céramique du IVe s. av. J.-C. au IIe s. ap. trouvée dans les fouilles du sanctuaire d'Aphrodite. L'absence de dépôt fermé de cette époque a amené- à écarter la céramique commune. Cette céramique se répartit entre les catégories suivantes : céramique à vernis noir, importations attiques et autres, et production locale (plats et assiettes, coupes et bols skyphoi, canthares, formes fermées) — céramique hellénistique à engobe noir et rouge (plats et assiettes, coupes et bols, cratères, skyphoi, vases à relief, cruches et lagynoi) — sigillé orientale A hellénistique (plats et assiettes, coupes et bols), proto-impériale (mêmes formes) et médio- impériale (mêmes formes) ; imitation de la sigillée orientale A. — La sigillée orientale Β n'est représentée que par une forme — sigillée italienne (mêmes formes) — sigillée chypriote (plats et assiettes, coupes et bols, cratères, formes fermées). Étude de l'apport de cette céramique à la chronologie du sanctuaire.
L'Église de La Théotokos de la citadelle d'Argos
Authors: Bouras Charalambos
Published: October 2008

Ή μικρή εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στό εσωτερικό όχύρωμα του κάστρου τοΰ "Αργούς βρίσκεται σέ κατάσταση προχωρημένης έρειπώσεως. ΕΖναι πολύ λίγο γνωστή στην επιστήμη άπό ένα συνοπτικό άρθρο τοΰ Volgraff, ό όποιος άνέσκαψε τό 1928 τό κάστρο καί βρήκε ορισμένα διακοσμητικά γλυπτά καί τήν κτητορική επιγραφή της. Ή Κοίμηση κτίστηκε στά ερείπια ενός παλαιοτέρου ναοΰ καί έχει δύο οικοδομικές φάσεις. Κατά τήν πρώτη, τοΰ 1174, ό τρόπος στεγάσεως παραμένει ασαφής * ϊσως ήταν ένας απλός μονόκλιτος σταυρεπίστεγος. Κατά τήν δεύτερη, τοΰ 13ου αιώνος, προκειμένου νά δημιουργηθεί ό περίδρομος τοΰ τείχους τό όποιο κτίστηκε σέ επαφή μέ τήν εκκλησία, ή στέγαση της τροποποιήθηκε μέ τήν διαμόρφωση μιας καμάρας μειωμένου ανοίγματος. Τά μορφικά καί κατασκευαστικά στοιχεία τοΰ ναοΰ επιβεβαιώνουν τήν χρονολόγηση πού μας δίνει ή κτητορική επιγραφή τοΰ 1174. Κτήτορας τοΰ ναοΰ ήταν ό Νικήτας, μητροπολίτης τότε "Αργούς καί Ναυπλίου.
Transition entre les cultures néolithiques de Sesklo et de Dimini : les catégories céramiques
Authors: Demoule Jean-Paul , Gallis Kostas , Manolakakis Laurence
Published: October 2008

Les données des fouilles récentes de l'Éphorie de Larissa (Plateia Magoula Zarkoit, Makrychori 2) ainsi qu'un réexamen statistique des fouilles de V. Milojcic (Arapi, Otzaki, entre autres) ont permis de préciser la transition entre la culture néolithique thessalienne de Sesklo et celle de Dimini. Il s'agit, à l'échelle de l'ensemble de la péninsule balkanique, d'un moment de transformation historique majeure. Les analyses montrent en fait que seule l'apparition d'une céramique noire polie est un élément réellement nouveau. Pour les autres catégories de céramique, on peut montrer, tant dans les formes que dans les décors ou le· techniques, qu'elles résultent d'expérimentations et d'évolutions technologiques progressive·, issues de la culture de Sesklo. On pourrait ainsi distinguer successivement une phase Sesklo tardive, une phase de transition dite «de Zarko», une première phase Dimini dite «Larissa» (au sens redéfini ici) et une seconde phase dite « Tsangli ». Ce moment de transition se caractéri»· néanmoins par une baisse quantitative de la céramique fine, monochrome ou décorée.
Zénon de Caunos et l'épave de Serçe Limani
Authors: Tuma Numan , Empereur Jean-Yves
Published: October 2008

La proposition de V. Grâce d'identifier le Zenon qui apparaît sur des timbres d'amphores de l'épave de Serçe Limani (vers 280-275) avec l'intendant de la dôréa d'Apollonios, le Zenon des Archives de Philadelphie, présente plusieurs difficultés : d'ordre typologique, car amphores et timbres ressemblent fort au groupe cnidien de Sophanès (provenance assurée par la découverte de l'atelier de Muhaltepe dans la péninsule de Datça), d'ordre géologique, d'ordre chronologique enfin, car à l'époque du naufrage, Zenon de Caunos avait dix ans au maximum. Une origine cnidienne de ce groupe A de Zenon semble une solution plus appropriée à tous points de vue. Deux appendices regroupent une description de l'atelier de Sophanès à Muhaltepe et un corpus des marques de ce groupe.
Notes d'épigraphie delphique ( VI-VII )
Authors: Mulliez Dominique
Published: October 2008

Δύο αρχιτεκτονικές δημοσιεύσεις είναι ή απαρχή αυτών τών σημειώσεων : — Ή πρώτη, του Georges Daux καί τοΰ Erik Hansen, είναι αφιερωμένη στό Θησαυρό τών Σιφνίων. Τήν εκμεταλλευθήκαμε γιά νά επαληθεύσουμε τίς επιγραφές πού είναι χαραγμένες πάνω στους τοίχους του κτηρίου, νά καταγράψουμε τους καινούργιους παραλληλισμούς καί νά σημειώσουμε τίς διορθώσεις πού θά πρέπει νά γίνουν στίς δημοσιεύσεις τοΰ Ε. Bourguet. Αυτές οί σημειώσεις τελειώνουν μέ δύο παραρτήματα : τό πρώτο είναι μία ενημέρωση τοΰ καταλόγου τών επιγραφών μέ τους αριθμούς ευρετηρίου. Τό δεύτερο είναι ένας κατάλογος τών άποπασμάτων πού έχουν σχέση μέ τό Θησαυρό, αλλά γιά τά όποια δέν είναι δυνατός κανένας παραλληλισμός μέ γνωστές επιγραφές. — Ή δεύτερη δημοσίευση, τοΰ Georges Roux, μελετάει τή διευθέτηση τοΰ άνδήρου τοΰ 'Αττάλου Α'. Ήταν ή αφορμή γιά τή δημοσίευση 4 ανέκδοτων απελευθερωτικών επιγραφών χαραγμένων στην δψη ενός κτηρίου, ανατολικά αύτοΰ τοΰ άνδήρου. Δύο άπό αυτές τίς απελευθερωτικές επιγραφές (αρ. 1 καί 2), δυστυχώς ελλείπεις, περιέχουν ενδιαφέροντες καί πρωτότυπους Ορους.
Lampes paléochrétiennes d'Argos
Authors: Oikonomou Anastasia
Published: October 2008

Σέ Παλαιοχριστιανικό νεκροταφείο πού ήλθε στό φως κατά τή διάρκεια σωστικής ανασκαφής στό "Αργός τό 1983 βρέθηκαν 116 λυχνάρια. 'Αντιγράφουν ή απομιμούνται κορινθιακά καί αθηναϊκά λυχνάρια του 3OU-4OU αιώνα δπως καί λυχνάρια βορειοαφρικανικου, μικρασιατικού καί σικελικού τύπου. Παρουσιάζουν μεγάλη ομοιότητα ώς προς τόν πηλό, τήν τεχνική καί τή διακόσμηση μέ λυχνάρια πού βρέθηκαν στην Fountain of lamps, στό Γυμνάσιο της Κορίνθου. Νομίζουμε δτι μερικά από αυτά θά παράγονταν σέ εργαστήρια του "Αργούς, ένώ αλλά θά εισάγονταν άπό τήν Κόρινθο.
Collection Paul Canellopoulos (XVIII). Vases byzantins
Authors: Brouskari M Maria
Published: October 2008

Δημοσίευση 17 αγγείων (1 κύαθος, 8 πινάκια καί 8 κύλικες) του Μουσείου Κανελλοπούλου. Ή προέλευση τους δέν είναι γνωστή (εκτός άπό τόν κύαθο άρ. 1 πού προέρχεται άπό τό ναυάγιο κοντά στην 'Αλόννησο, πιθανόν μαζί μέ τά πινάκια 2 καί 3). 'Αλλά επειδή εϊναι πολύ καλά διατηρημένα μπορούμε νά παρακαλουθήσουμε τήν εξέλιξη των κυριωτέρων κατηγοριών της βυζαντινής κεραμικής άπό τόν 12° ώς τόν 16° αι. Ό γραπτός εγχάρακτος ή Ικτυπος διάκοσμος είναι συνηθισμένος σ' αυτήν τήν κεραμική : πτηνά, Ιχθύες, άγγελοι, φυτικός διάκοσμος κ.τ.λ.
L'autel archaïque de l'Artémision de Délos
Authors: Étienne Roland , Fraisse Philippe
Published: October 2008

Quatre séries de blocs moulurés appartiennent au couronnement d'un autel en forme de pi. Cet autel se trouvait dans l'Artémision sur une fondation perpendiculaire à l'axe du temple ; il a été construit dans le dernier tiers du vie siècle et a subi au moins une réparation importante.
Recherches sur les centres de fabrication d'amphores de Crète occidentale
Authors: Empereur Jean-Yves , Markoulaki Stavroula , Marangou A Antigone
Published: October 2008

Ή επιφανειακή έρευνα πού αποσκοπούσε στην ανεύρεση εργαστηρίων παραγωγής αμφορέων στην Δυτική Κρήτη, μας επέτρεψε νά διακρίνουμε 4 τύπους αμφορέων ρωμαϊκής περιόδου. Τήν άνθιση πού παρατηρούμε στην παραγωγή καί εξαγωγή του κρητικού κρασιού, μαρτυρούν επίσης καί οί αρχαίες πηγές. Έκτος από μιά πρώτη τυπολογία θά βρούμε επίσης καί μιά λεπτομερή περιγραφή των εργαστηριακών εγκαταστάσεων καί τής κεραμεικής παραγωγής πού βρέθηκαν κατά τή διάρκεια τής ανασκαφής στό Καστέλλι Κισσάμου.
Les routes minoennes - Le poste de Χοιρόμανδρες et le contrôle des communications
Authors: Chryssoulaki Stella , Tzedakis Yannis , Veniéri Yanna , Avgouli Maria
Published: October 2008

Le poste routier du lieu-dit Παράγκα, à Χοιρόμανδρες, est l'un des postes de garde les plus importants de la route reliant l'habitat minoen d'Aμπέλoς (Ξηρόκαμπος) à la région fortement peuplée de Πάνω Ζάκρος et à la ville palatiale du même nom. La dernière campagne de fouille de la construction, dans le courant de l'année 1989, et les études topographiques complémentaires effectuées dans la vallée de Χοιρόμανδρες, ont confirmé qu'il s'agit d'une puissante construction à caractère défensif, s'insérant dans un programme plus vaste, destiné à contrôler les communications. Il fut fondé au MM II et resta en usage jusqu'au MR IB, époque à laquelle il s'écroula, mais il est impossible de préciser si son utilisation a changé lors des occupations successives. L'aménagement architectural et les trouvailles ont des parallèles, aussi bien dans d'autres postes de garde routiers que dans des édifices datant du Minoen Moyen, l'époque où devrait avoir été dessiné le réseau routier minoen.
Deux chapiteaux hathoriques à Amathonte : étude des disques solaires ailés
Authors: Parayre Dominique
Published: October 2008

Η μελέτη των πτερωτών ηλιακών δίσκων των κυπριακών χαθορικών κιονόκρανων του 6ου και 5ου αι. π.Χ., με αφετηρία τα δύο παραδείγματα που βρέθηκαν πρόσφατα στην Αμαθουντα, μας επιτρέπει να διακρίνουμε κάποια συμβολή των γειτονικών πολιτισμών. Πρόκειται ίσως για αντίγραφα φοινικικών ελεφάντινων του 8ου και 7ου αιώνα. Θα μπορούσε να ήταν ένα θαυμάσιο παράδειγμα μεταφοράς προτύπου σε διαφορετικά υλικά και τεχνικές για λόγους μορφολογικούς και σημασιολογικούς : η κύπρια Χαθόρ των γλυπτών παίρνει φυσιολογικά τη θέση της φοινικικής Αστάρτης των ελεφάντινων, και επανακτά στην πρώτη του μορφή το ηλιακό σύμβολο που την στεφάνωνε. Η ανάλυση επιτρέπει να εντοπίσουμε επιτόπιες είτε επαρχιακές «ιδιοσυγκρασίες» ανάμεσα στα εργαστήρια της Φοινίκης ή με φοινικική επίδραση και να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη μιας « ανατολικής » και μιας «δυτικής» ομάδας. Επιτρέπει επίσης να ενισχυθεί η προτεινόμενη χρονολόγηση με βάση άλλα κριτήρια από τους απλούς πτερωτούς ηλιακούς δίσκους. Επιτρέπει τέλος να επανατοποθετήσουμε αυτή τη φοινικική παράδοση ανάμεσα στις άλλες παραδόσεις (αιγυπτιακή, μεσοποταμιακή και συριακή), που επιδρούν στον κυπριακό πολιτισμό της περιόδου. Στο επίπεδο του συμβολισμού εντυπωσιάζει η βασιλική σημασία της εικόνας, είτε σε συνδιασμό με τη Χαθόρ είτε όχι, και μάλιστα σε διαφορετικές περιοχές όπως η Αμαθουντα, το Βουνί, η Σαλαμίνα και η αρχαία Πάφος.
Le trésor de Sicyone et ses fondations
Authors: Nenna Marie-Dominique , Laroche Didier
Published: October 2008

Στα θεμέλια του Θησαυρού των Σικυωνίων στους Δελφούς βρίσκονται δύο μοναδικά αρχαϊκά μνημεία : μια θόλος και ένα μονόπτερο. Από το 1921 έως το 1924 ο G. Daux και ο G. Replat είχαν πραγματοποιήσει μια μερική αποσυναρμολόγηση της οποίας τα αποτελέσματα παρουσιάζονται σχολιασμένα εδώ. Επτακόσιοι περίπου λίθοι έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί με τρόπο λειτουργικό και θεμελιώνουν όχι μόνο τους τοίχους αλλά και το εσωτερικό του θησαυρού. Σε κάθε προσπάθεια ταύτισης ενός ή περισσότερων δωρητών αυτών των δύο μνημείων, πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του τη μοναδικότητα της δεύτερης χρήσης αυτού του οικοδομικού υλικού. Τα σωζόμενα λείψανα επιτρέπουν μια συνοπτική αποκατάσταση του θησαυρού του τέλους του 6ου αιώνα και μια έρευνα για τη σχέση του με την τοπογραφία του χώρου.
À propos d'insciptions grecques de Dalmatie
Authors: Masson Olivier
Published: October 2008

Με την ευκαιρία της πρόσφατης δημοσίευσης επιγραφών που βρέθηκαν στο νησί Ισσα (Vis) στη Δαλματία, επανερχόμαστε σε διάφορες μαρτυρίες από την Ισσα, λίγο πολύ γνωστές, και στη μεγάλη επιγραφή των αποίκων από την Ισσα που ήσαν εγκαταστημένοι στην Κέρκυρα Μέλαινα (Korcula). Μελέτη των ελληνικών ανθρωπωνυμίων και των λίγων ονομάτων που μπορεί να είναι «ιλλυρικής» προέλευσης.
Nouvelle contribution de l'épigraphie cunéiforme à l'histoire hellénistique
Authors: Bernard Paul
Published: October 2008

L'auteur fait connaître, en les commentant, les renseignements concernant l'histoire de l'Orient hellénistique du règne d'Alexandre à celui d'Antiochos I inclus, qui se trouvent contenus dans le premier volume du corpus des éphémérides astronomiques babyloniennes récemment publié par A. J. Sachs et H. Hunger (1988) : I) La bataille de Gaugamèles, à propos de laquelle P. B. montre que le choix du terrain où s'affrontèrent les armées macédoniennes et perses, loin d'être le fruit d'une improvisation de la part de l'état-major de Darius III, fut l'aboutissement d'un plan de campagne mûrement réfléchi dont les mérites furent occultés par les historiens classiques. II) La date de la mort d'Alexandre. III) La révolte des colons grecs des satrapies supérieures en 323-322 av. J.-C. IV) La lutte entre Antigone et Séleucos en Mésopotamie-Babylonie. V) La première guerre syrienne (274-271 av. J.-C). VI) Le transfert de colons babyloniens à Séleucie du Tigre en 274 av. J.-C. VII) La crise de la Babylonie à la fin du règne d'Antiochos I.
Deliaca ( VIII )
Authors: Bruneau Philippe
Published: October 2008

Le point sur l'Inopos. Rassemblement des connaissances sur le principal cours d'eau délien : géographie, aménagement, place dans la littérature, iconographie et possibles homonymes, culte. Digression sur la topographie du Quartier de l'Inopos. 57. Le bain délien d'Arlémis. De la confrontation de Valérius Flaccus, V 103-104 et A'Anlh. palai. VI 273, il ressort que l'Inopos passait pour servir au bain d'Artémis. 58. La crypte du Sarapieion A. Présentation détaillée du dispositif cultuel, qui permettait de puiser l'eau de l'Inopos, censé être une dérivation du Nil, dans la crypte du temple du Sarapieion A. L'eau arrivait par infiltration naturelle et non par un branchement artificiel. 59. Sur le plan du Sarapieion A. L'espace C n'appartient pas au Sarapieion A et s'ouvrait librement sur l'Inopos. 60. Le casse-tête du Colosse des Naxiens et le fragment 18 de Sémos de Délos. Examen raisonné des solutions qui ont été apportées au problème topographique issu de la confrontation de Plutarque, Nicias III 7, et des ruines. Établissement critique du texte du fragment 18 de Sémos de Délos, d'où il ressort qu'il ne concerne en rien la topographie du Colosse des Naxiens ni du Palmier de Nicias. 61. Sur l'extension du Téménos de Léto. Considérations sur l'extension du Létoon archaïque ; il est possible qu'en ait fait partie le pseudo «Temple d'Anios» (GD 68), dont une particularité architecturale trouve son symétrique au Temple de Léto. 62. Sur l'identification du Gymnase. L'identification, maintenant assurée par J. Tréheux, de GD 76 et du «Gymnase» des inscriptions, rend difficilement compréhensible la fin de la stèle de Pausanias. La salle A doit être Vepistasion des inscriptions. 63. Bromias, aulète du chœur sacré. Ce nom, porté par une aulète en fonction de 250 à 231 au moins, doit s'ajouter à la liste des sobriquets connus rappelant le bruit de l'instrument. 64. Encore les queux. Compléments à Déliaca, n° 46. 65. Religion et politique. Les rapports du politique et du religieux ont donné souvent lieu à des positions excessives parce qu'insuffisamment raisonnées : si l'on entend par «dévotion» la part non prescrite du culte, il est sûr qu'elle a été amplement exploitée par les puissances politiques. Mais celles-ci ne paraissent pas être intervenues pour ajouter, supprimer ni même modifier la théologie, la liturgie ni l'histoire sainte locales ; tout au plus ont-elles profité de la situation existante pour se mettre en avant ou défendre des prétentions.
Transition entre les cultures néolithiques de Sesklo et de Dimini : Recherches minéralogiques, chimiques et technologiques sur les céramiques et les argiles
Authors: Demoule Jean-Paul , Gallis Kostas , Knoll Heinz , Schneider Gerwulf
Published: October 2008

Cet article constitue le second volet d'un programme d'ensemble sur le Néolithique de la Thessalie. Il est consacré aux résultats des analyses chimiques et pétrographiques effectuées sur la céramique de la fin de la culture de Sesklo («Néolithique Moyen») et du début de la culture de Dimini («Néolithique Récent»). Environ 400 analyses, principalement en fluorescence X, sont présentées ici, sur un total d'un millier déjà réalisées. Elles portent à la fois sur la céramique fine, la céramique grossière et sur des prélèvements d'argile naturelle. Les résultats concernent d'une part la définition chimique, pétrographique et technologique des groupes céramiques précédemment reconnus d'un point de vue stylistique (BCH 112 [1988]) et d'autre part le mode de production et de circulation de ces différentes catégories. Trois modèles peuvent être distingués. La céramique grossière est essentiellement produite localement sur chaque site et circule peu. Les différents styles peints sont produits localement, mais circulent dans des proportions importantes entre les sites. Enfin la céramique «gris-sur- gris», techniquement remarquable, est produite dans une zone très limitée du Nord-Ouest thessalien, mais diffusée dans l'ensemble de la Thessalie. L'artisanat céramique se révèle ainsi beaucoup plus complexe qu'on ne le supposait habituellement; l'on peut également mieux cerner la constitution des entités culturelles du Néolithique.
Flagellation ou autoflagellation. Données iconographiques pour une tentative d'interprétation
Authors: Lembessi Anghéliki
Published: October 2008

Πήλινα και χάλκινα ειδώλια της ύστερης Χαλκοκρατίας και της Εποχής του Σιδήρου από την Κρήτη, σε συνδυασμό με τις μεταγενέστερες μαρτυρίες για τη σπαρτιάτικη διαμαστίγωση, διαφωτίζουν την ιστορική εξέλιξη του τελετουργικού μαστιγώματος στο πλαίσιο των μυητικών διαδικασιών ενηλικίωσης. Το πρωταρχικό σχήμα της τελετουργίας, είναι γνωστό από τη μυκηναϊκή εποχή. Αυτό το σχήμα αυτομαστίγωσης συνδέεται από την Π Γ εποχή τουλάχιστο με μυητικές τελετουργίες ενηλικίωσης και έχει ευεργετική — καθαρτική επενέργεια στους νέους και των δυο φύλων. Η διάσπαση του σχήματος σε μαστιγούντες και μαστιγούμενους επήλθε την αρχαϊκή εποχή. Τους κατά τόπους αποδέκτες θεούς της ιεροπραξίας χαρακτηρίζει η βλαστική υπόσταση, και η μεταφορά του τελετουργικού μαστιγώματος από τη λατρεία στο μύθο εικονογραφείται σε αγγεία του 5ου αι.
Une sphinge archaïque de Thasos
Authors: Holtzmann Bernard
Published: October 2008

Un raccord réalisé dernièrement entre un poitrail d'animal ailé découvert à Thasos en 1987 et une tête archaïque de la Glyptothèque Ny Carlsberg de Copenhague, connue sous le nom de «tête Wix», généralement considérée comme appartenant à un couros créé au milieu du vr siècle, permet de reconstituer une sphinge dont la tête est très légèrement tournée vers sa gauche. Cette belle sculpture thasienne, qu'on peut maintenant dater plus précisément de 570-560 av. J.-C, confirme l'influence du style paro-chiote sur Thasos, colonie de Paros. De plus, le type même du monument auquel elle appartenait semble avoir son origine dans les Cyclades : à Naxos et à Paros. Conformément à leur nature de démon chthonien les sphinges dressées dans les sanctuaires au sommet d'une colonne ionique gardaient la tombe d'un héros. C'est du moins ce qui semble avoir été le cas dans les sanctuaires d'Apollon de Délos et de Delphes, à l'Acropole d'Athènes, au sanctuaire d'Archiloque à Paros.
Inscriptions de Delphes
Authors: Bousquet Jean
Published: October 2008

Δημοσίευση και σχόλια τμημάτων επιγραφών που είτε είναι ανέκδοτα ή συνδέονται με ήδη γνωστά κείμενα από την αρχαϊκή εποχή μέχρι τα αυτοκρατορικά χρόνια.
Étude iconographique sur un thème de la toreutique
Authors: Raftopoulou Éliane G.
Published: October 2008

Δημοσίευση ενός κατόπτρου με κάλυμμα* βρέθηκε σ' έναν τάφο που ανακαλύφθηκε τυχαία το 1983 στη Λαμία. Ο τύπος του κατόπτρου, καθώς και η εικονογραφική και συγκριτική μελέτη της ανάγλυφης παράστασης του καλύμματος που αναφέρεται σε διονυσιακή σκηνή, δηλώνουν τον αττικό του χαρακτήρα, καθώς και τη χρονολόγηση γύρω στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ. Τα εικονογραφικά στοιχεία που αναλύονται εδώ, συσχετίζονται τόσο με παράλληλα παραδείγματα από τη γλυπτική και την κεραμεική, όσο και με πήλινα και χάλκινα αντικείμενα. Διαπιστώνουμε ότι ορισμένοι τύποι και θέματα αυτής της νέας απεικόνισης, ανήκουν στην τελευταία περίοδο του 5ου αι. π.Χ., γεγονός που αποδεικνύει, για μια ακόμη φορά, τη σημασία της επίδρασης της καλλιτεχνικής έκφρασης αυτής της περιόδου πάνω στη μικροτεχνία γενικά και στην εξέλιξη της τορευτικής ειδικότερα. Μ' αυτό τον τρόπο διαπιστώνονται στενές σχέσεις μεταξύ της εικονογραφίας του 4ου αι. και αυτής των τελευταίων δεκαετιών του 5ου, φαινόμενο που θα συνεχισθεί με παραλλαγές. Εξετάζονται σε συντομία τα προβλήματα σύνθεσης και σημασίας της σκηνής.
En relisant les décrets argiens ( II )
Authors: Charneux Pierre
Published: October 2008

Ce second article étudie les particularités de vocabulaire des considérants et des formules hortatives de quelques décrets d'Argos, ainsi que la question de Γάναπλήρωσις des effectifs militaires, surtout dans la cavalerie.
Monnayage cistophorique des Apaméens, des Praipénisseis et des Corpéni sous les Attalides. Questions de géographie historique
Authors: Drew-Bear Thomas , Le Rider Georges
Published: October 2008

Οι συγγραφείς επιχειρούν να αποδείξουν ότι μια ομάδα κιστοφόρων νομισμάτων, των οποίων η ταξινόμηση στην Απάμεια της Φρυγίας συχνά αμφισβητείται, εκδόθηκαν πράγματι από αυτό το εργαστήριο. Σημαίνουν εξάλλου ότι βραχείες εκδόσεις που είναι αταύτιστες, ανήκουν οι μεν στους Πρεπενεσσείς, η άλλη στους Κορπενούς, λαούς της Φρυγίας που είχαν θεωρηθεί φυλές.
Le monumentum Ephesenum et les dîmes d'Asie
Authors: Nicolet Claude
Published: October 2008

Οι στίχοι 72-74 της «lex portorii Asiae», που βρέθηκε στην Εφεσο, αναφέρουν κατά τους μελετητές Η. Engelmann και D. Knibbe τη δεκάτη και τη scriptura (φόρος για τους βοσκότοπους), η πρώτη για τη διευθέτηση της είσπραξης φόρων, η δεύτερη για να απαλλαγούν από τα τελωνειακά τέλη τα κοπάδια που μεταναστεύουν το καλοκαίρι. Πρόκειται πράγματι για λανθασμένη ανάγνωση : στο στ. 74 πρέπει να διαβάσουμε (αντί «μετακομιδήι τη ήλιαρίω») : ή δι' αυτό. Εξάλλου δεν υπάρχουν δύο φράσεις σχετικές με δύο διαφορετικά θέματα, αλλά μόνο μία που πρέπει να διαβαστεί συνεχόμενη. Πρόκειται για τα προϊόντα της δεκάτης που, σε ορισμένες περιπτώσεις και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, είναι απαλλαγμένα από τα τελωνειακά τέλη. Προτείνουμε στο κενό του στ. 73, τη μνεία των «δικαιωμάτων φύλαξης» (custodia, φυλακείον) στις αποθήκες του τελωνείου.
Remarques sur le calendrier des réunions de l'Amphictyonie pyléodelphique
Authors: Lefebvre François
Published: October 2008

Un examen attentif des sources montre que la théorie la plus largement répandue fixant la session d'Automne de l'Amphictionie de Delphes au mois delphique Boukatios (mois des Pythia tous les quatre ans) et la session de Printemps en Bysios (mois privilégié pour la consultation de l'oracle) ne peut se fonder que sur la seule vraisemblance. Les seuls mois attestés dans les Actes Amphictioniques sont Héraios/Boathoos pour l'Automne et Endyspoïtropios pour le Printemps. En réalité, ces noms importent peu : les membres de l'Amphictionie, dans le désordre causé par la diversité de leurs calendriers respectifs, ne pouvaient sans doute s'entendre que sur un rendez-vous fixé par des repères astronomiques. προγόνων» είναι πιθανόν οι ημερομηνίες ενός ημερολογίου «κατά θεόν» κοινού σε όλους. Είναι λοιπόν περιττό να ζητάμε την καταχρηστική συστηματοποίηση χρονολογικών αναφορών που είναι πολύ σπάνιες και συχνά αντιφατικές. Με αυτό το δεδομένο, η διάκριση του G. Roux μεταξύ Πυλαίας-συνεδρίασης και Πυλαίας-λογαριασμών, δεν επιβεβαιώνεται από τα επιγραφικά δεδομένα, καθώς επίσης και η υπόθεση για την ύπαρξη μιας «μόνιμης αντιπροσωπείας» απαρτιζόμενης από μερικούς ιερομνήμονες.
Les vases dans la Collection Hippocratique : vocabulaire et usage
Authors: Villard L Laurence
Published: October 2008

Dans le renouveau des études hippocratiques, les realia méritent d'être pris en compte, car il s'agit d'une source de première main et dotée d'une chronologie cohérente (milieu ve- milieu ive s. av. J.-C). Cependant la liste des vases mentionnés dans ce Corpus n'est pas homogène, puisque leurs formes varient selon l'usage thérapeutique ou didactique qui en est fait. Les vases d'usage, les plus nombreux, intéressent surtout les médecins quand l'action est purement médicale, ce qui explique la rareté des vases à boire et l'abondance remarquable des vases employés pour la fumigation, marmites mais aussi objets domestiques de toutes sortes, souvent détournés de leur fonction ordinaire. Mais cet empirisme s'accompagne de rigueur (cf. l'insistance sur les pots «neufs»), comme le prouve le recours à la méthode analogique destinée à rendre clairs les phénomènes invisibles : les vases y servent surtout à illustrer les problèmes d'espace et de mouvement.
Sur quelques vases présents dans la Collection Hippocratique : confrontation des données littéraires et archéologiques
Authors: Blondé Francine , Villard L Laurence
Published: October 2008

La Collection Hippocratique fournit sur les vases deux types de renseignements : tantôt elle complète l'information qu'on possède sur des formes déjà connues (marmites au couvercle percé), tantôt elle mentionne des noms de vases rares («phakos», «aruster», «bombylios»). mais qu'elle associe à des usages précis; or la fonction attribuée à ces vases dans des textes bien datés ainsi que l'examen du contexte où ils sont mentionnés aident sans doute à cenier plus précisément leur forme. Dans la céramique contemporaine de la CH, on essaie de trouver une illustration complète des termes employés.
Sur un décret des forgerons d'Argos
Authors: Charneux Pierre
Published: October 2008

Pierre Charneux, Σχετικά με ένα φήφισμα των σιδηρουργών του 'Αργούς. Σ. 335-343 Δημοσιεύεται ένα τμήμα ανέκδοτου ψηφίσματος με αρκετά ιδιόρρυθμο τυπικό και λεξιλόγιο, που μας γνωστοποιεί μια υπόθεση κλοπής αγάλματος στο Άργος, σε βάρος της συντεχνίας των σιδηρουργών.
Notes d'épigraphie chrétienne ( VIII )
Authors: Feissel Denis
Published: October 2008

Denis Feissel, Σημειώσεις χριστιανικής επιγραφικής (VIII). Σ. 383-407 XXIV. — Τρεις επιγραφές του Ιουστινιανού στην Τραπεζούντα. 1. Επισκευή δημοσίων κτηρίων επί επισκόπου Ουρανού (546/547 μ.Χ.). 2. Δωρεά του Ιουστινιανού (543/544 μ.Χ.). Επαναδημοσίευση και σχόλια των αφιερωματικών επιγραφών CIG 8636 (στηριζόμενοι στην κριτική εξέταση παλαιών αντιγράφων) και 8637 (με φωτογραφία). 3. Ανέκδοτη αφιερωματική επιγραφή του έτους 550/551 μ.Χ. που ξαναβρέθηκε στα αρχεία του G. Millet. XXV. — Τρεις πλάκες εξαίρεσης των ζώων της αυτοκρατορικής οπλοθήκης (&* au). Οι χάλκινες αυτές πλάκες (οι δύο προέρχονται από την Αφρική και τη Μικρά Ασία) απαγορεύουν την επίταξη των ζώων που ανήκουν στο αρμαμέντον. Η εξαίρεση αυτή προκύπτει από ένα αυτοκρατορικό προνόμιο το οποίο, με βάση τις εστεμμένες προτομές που είναι χαραγμένες στις πλάκες, χρονολογείται πιθανότατα στην περίοδο της βασιλείας του Ιουστίνου (565-578). XXVI. — Παραγνωρισμένη συριακή επιγραφή του Ιουστινιανού (521/527;). Νέα ανάγνωση της IGLS III 1232, στην οποία αναγνωρίζονται τα αξιώματα του μελλοντικού αυτοκράτορα πριν από την ανάρρηση του στο θρόνο.
Contribution à l'établissement d'une typologie des amphores thasiennes. Le matériel amphorique du quartier de la porte du Silène
Authors: Grandjean Yves
Published: October 2008

Publication du matériel amphorique recueilli lors de la fouille du quartier de la porte du Silène. Les amphores ou fragments d'amphores s'échelonnent du vie s. au me s. av. J.-C. Les vases importés proviennent surtout de la Grèce de l'Est (Chios, Samos, Milet, Lesbos, Rhodes et peut-être Glazomènes et Cos), mais il y a aussi des exemplaires issus d'ateliers de Mendé, de Corcyre et de Corinthe. Grâce à la découverte d'un lot de dix amphores rangées dans le cellier d'une maison, on apporte la preuve que ce genre de récipient pouvait jouir d'une grande longévité. Il a été possible enfin d'enrichir la typologie des amphores thasiennes par la mise en évidence d'une forme nouvelle, créée vraisemblablement à l'époque archaïque, et en tout cas avant le milieu du ve s.
L'emploi du verre, de la faïence et de la peinture dans les mosaïques de Délos
Authors: Guimier-Sorbets Anne-Marie , Nenna Marie-Dominique
Published: October 2008

La picturalisation de la mosaïque, à partir de la fin du ive siècle, se traduit par l'utilisation d'un nombre croissant de couleurs pour exprimer les jeux d'ombres et de lumières et donner ainsi l'illusion du volume. À cette fin, les mosaïstes ont utilisé, outre des matières naturelles, des matériaux artificiels comme la céramique, mais aussi le verre, la faïence et la peinture qui n'ont pas toujours été signalés dans les publications. Notre propos est donc d'en étudier, à partir de l'examen des mosaïques déliennes, l'emploi selon les types de motifs et de décors, de présenter des observations techniques sur la fabrication de ces tesselles et de les replacer au sein des autres productions de verre et de faïence, enfin d'examiner l'apport de ces observations à l'histoire de la mosaïque hellénistique.
Les lampes corinthiennes de Kritika
Authors: Pétridis Platon
Published: October 2008

Η μικρή ομάδα κορινθιακών λυχναριών του 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ., που δημοσιεύεται σ' αυτό το άρθρο, προέρχεται από τη θέση « Κρητικά », τμήμα του βόρειου νεκροταφείου της αρχαίας Κορίνθου. Την παρουσίαση τους συνοδεύουν κάποιες γενικές παρατηρήσεις που αφορούν στη διάδοση τους εντός και εκτός ελλαδικού χώρου (απεικονίζεται σε δύο χάρτες), στα εργαστήρια παραγωγής (καταγωγή των αγγειοπλαστών, εσωτερική οργάνωση, σχέσεις μεταξύ εργαστηρίων, εμπορευματοποίηση των λυχναριών), στην παρουσία τους μέσα στους τάφους.
The Five Roundels from Malia, with a Note on Two New Minoan Genii
Authors: Weingarten Judith , Hallager Éric
Published: October 2008

This paper discusses five MM III(B?) roundels from Malia, four of which display unusual inscriptions and/or sealing procédures, and considers what thèse variations imply for administration in the early neopalatial period. We also publish two roundels' seal impressions each depicting a Minoan Genius at a hitherto unknown stage in the demon's iconographical development.