Κοχλιακές εκδηλώσεις σε ασθενείς με αυνοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα
Authors: Τσιρβές Γεώργιος 
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να μελετηθεί ο επιπολασμός νευροαισθητηριακής βαρηκοΐας σε ασθενείς με διαγνωσμένη αυτοάνοση νόσο, αλλά και σχέση της με την παρουσία αυτοαντισωμάτων για την κοχλίνη στον ορό τους. Στη μελέτη που ήταν προοπτική, περιλήφθηκαν 133 ασθενείς αμφοτέρων των φύλων, ηλικίας άνω των 18 ετών που προσέρχονταν για εξέταση στα Εξωτερικά Ιατρεία της Πανεπιστημιακής Ρευματολογίας Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων. Αναλυτικότερα 60 με διαγνωσμένη Ρευματοειδή αρθρίτιδα (ΡΑ), 41 με Συστηματικό Ερυθυματώδη Λύκο (ΣΕΛ), 24 με Σύνδρομο Sjorgren (ΣΣ) και 8 με Συστηματική Σκλήρυνση (ΣΣκ), σύμφωνα με τα κριτήρια του American College of Rheumatology, αρχικά υποβλήθηκαν σε πλήρη ωτο-ρινο-λαρυγγολογική εξέταση, συμπεριλαμβανομένης ωτομικροσκόπησης και ενδοσκόπησης, σε βασική ακοομετρία καθαρών τόνων (τονική ακοομετρία) κατά συχνότητες από 250Hz μέχρι 8000Hz,σε ακοομετρία ακουστικής αντίστασης (τυμπανομετρία και μέτρηση του αντανακλαστικού του αναβολέα), ενώ έγινε και καταγραφή της ακολουθούμενης φαρμακευτικής αγωγής. Ο μέσος όρος του ουδού ακοής υπολογίστηκε χρησιμοποιώντας τα κριτήρια του “American Committee on Hearing and Equilibrium Guidelines for Meniere’s disease” αλλά και του “Bureau International d’ Audiophonologie (BIAP)”. Ακολούθως υποβλήθηκαν σε αιμοληψία για τον προσδιορισμό της ανοσφαιρίνης IgG (COCH-IgG) έναντι της ανθρώπινης κοχλίνης στο ορό τους. Τα αποτελέσματα της ανωτέρω ομάδας ασθενών συγκρίθηκαν με αυτά ομάδας υγιών ατόμων αφού προηγήθηκε εξομοίωση ηλικίας (+/-3 έτη) και φύλου (age and sex matched). Οι ασθενείς με ΡΑ, ΣΕΛ, ΣΣ, και ΣΣκ είχαν μεγαλύτερο επιπολασμό νευροαισθητηριακής βαρηκοΐας (66,6%, 31,71%, 54,17% και 75% αντίστοιχα) σε σχέση με το υγειές δείγμα. Ο μέσος όρος του ουδού ακοής κατά ΒΙΑΡ και κατά Meniere στους ασθενείς με ΡΑ, ΣΕΛ και ΣΣ, ήτανε στατιστικά σημαντικά αυξημένος σε σχέση με το υγειές δείγμα ελέγχου, και για τα δύο αυτιά. Μεγαλύτερος μέσος όρος του ουδού ακοής κατά ΒΙΑΡ και κατά Meniere και στα δύο αυτιά, παρατηρήθηκε και στους ασθενείς με ΣΣκ, αλλά η διαφορά αυτή δεν ήτανε στατιστικά σημαντικά σε σχέση με το υγειές δείγμα ελέγχου. Οι ασθενείς με ΡΑ εμφάνιζαν, μεγαλύτερου βαθμού νευροαισθητηριακή βαρηκοΐα, στατιστικά σημαντική, σε σχέση με τους ασθενούν με ΣΕΛ, ενώ οι ασθενείς με ΡΑ και δευτεροπαθές ΣΣ κατέγραψαν εμφανώς μεγαλύτερο μέσο όρο του ουδού ακοής σε σχέση με τους ασθενείς που έπασχαν μόνο από ΡΑ. Στους ασθενείς με ΡΑ παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση του αυξημένου μέσου όρου ουδού ακοής κατά ΒΙΑΡ και Meniere με τον DAS28, σφαιρικό δείκτη ενεργότητας της νόσου, ενώ στους ασθενείς με ΣΕΛ, δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση του αυξημένου μέσου όρου ουδού ακοής με τον δείκτη ενεργότητας της νόσου SLEDAI. Σε κανένα νόσημα δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση του μέσου όρου του ουδού ακοής με τη διάρκεια της νόσου, το ρευματοειδή παράγοντα, την ταχύτητα καθίζησης ερυθρών αιμοσφαιρίων, τους παράγοντες συμπληρώματος C3/C4, τα αντιπυρηνικά αντισώματα ΑΝΑ, τα αντισώματα έναντι τα καρδιολιπίνης, τα αντισωμάτων αντι-Ro ή τα αντισώματα έναντι κιτρουλλινιωμένων πολυπεπτιδίων (antiCCP). Η φαρμακευτική αγωγή δεν σχετίζονταν στατιστικά με τον παρατηρούμενο αυξημένο μέσο όρο του ουδού ακοής, σε κανένα από τα τέσσερα νοσήματα, ενώ δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της λήψης βιολογικών παραγόντων τροποποιητικών της νόσου και του μέσου όρου ουδού ακοής. Κατά την ELISA ανίχνευσης IgG έναντι της ανθρώπινης κοχλίνης in vitro, δύο δείγματα ήταν ελαφρώς θετικά.