Επίδραση των αυξητικών παραγόντων και βιολογικών βιολογικών ικριωμάτων στο μυοκάρδιο της αριστερής κοιλίας μετά το οξύ έμφραγμα
Authors: Βιλαέτη Αγάπη 
Published: September 2021

Η πρόληψη της αναδιαμόρφωσης της αριστερής κοιλίας αποτελεί σημαντικό θεραπευτικό στόχο μετά το έμφραγμα του μυοκαρδίου. Στην διδακτορική διατριβή, αξιολογήθηκε μία θεραπευτική παρέμβαση, με στόχο τη μερική αναγέννηση του κοιλιακού μυοκαρδίου μετά το έμφραγμα και τη βελτίωση της λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας, με την εμφύτευση βιο-αποδομήσιμων υλικών. Στο πρώτο μέρος, παρασκευάστηκε και αξιολογήθηκε, ένα βιοϋλικό πολυαιθυλενογλυκόλης σε δύο μορφές: αυτή του υδροπηκτώματος, εφαρμοζόμενο με επικαρδιακή επάλειψη και αυτή του σύνθετου ικριώματος εμφυτευόμενο στο επικάρδιο των δύο κοιλιών, για μηχανικό περιορισμό τους. Τυχαιοποιήθηκαν 230 φυσιολογικοί επίμυες τύπου Wistar, με και χωρίς έμφραγμα του μυοκαρδίου. Τα στάδια αποδόμησης και η αντίδραση ξένου σώματος μελετήθηκαν 3, 7 και 15 ημέρες μετά την πρόκληση του εμφράγματος και την εμφύτευση, ενώ οι δείκτες αναδιαμόρφωσης εκτιμήθηκαν υπερηχοκαρδιογραφικά στις 15 ημέρες. Και τα δύο βιοϋλικά αποδομήθηκαν κατά ~50% στις 7 και 100% στις 15 ημέρες, ενώ η αντίδραση ξένου σώματος ήταν μέγιστη την 3η ημέρα. Η ινοβλαστική αντίδραση ήταν πιο έντονη στην ομάδα του ικριώματος, συγκριτικά με εκείνη του υδροπηκτώματος. Στις εμφραγματικές ομάδες, το κλάσμα εξώθησης ήταν μεγαλύτερο στις ομάδες του ικριώματος (40.0±1.5%) και του υδροπηκτώματος (37.0±1.3%), συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (30.6±1.9%). Η τοιχωματική τάση ήταν μειωμένη και στις δυο ομάδες βιοϋλικών. Στην ομάδα του ικριώματος, η τελοδιαστολική διάμετρος της αριστερής κοιλίας ήταν μικρότερη (p=0.044), και ο δείκτης σφαιρικότητας μειωμένος (p=0.029), συγκριτικά με την ομάδα του υδροπηκτώματος. Συμπερασματικά, και τα δύο βιοϋλικά έδειξαν ευνοϊκή εικόνα ιστολογικής αντίδρασης και μείωσαν την αναδιαμόρφωση, αλλά ο επικαρδιακός μηχανικός περιορισμός, με το ικρίωμα βιοϋλικού είχε καλύτερα αποτελέσματα, συγκριτικά με την επικαρδιακή εφαρμογή του υδροπηκτώματος. Στο δεύτερο μέρος, χρησιμοποιήθηκαν δυο βιοϋλικά, με βάση το αλγινικό οξύ: σαν υδροπήκτωμα (με ή χωρίς πρόσδεση αυξητικής ορμόνης), καθώς και σαν σύνθετο ικρίωμα. Μετά την πρόκληση εμφράγματος, 48 επίμυες τυχαιοποιήθηκαν σε ομάδες: (α) ενδομυοκαρδιακή έγχυση αλγινικού υδροπηκτώματος με και (β) χωρίς αυξητική ορμόνη, (γ) αμφικοιλιακό περιορισμό της καρδιάς με αλγινικό ικρίωμα ή (δ) καμία παρέμβαση. Τρεις εβδομάδες μετά, έγιναν υπερηχοκαρδιογραφικές μετρήσεις και εκτιμήθηκαν ιστολογικές παράμετροι. Συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, και οι τρεις εφαρμογές είχαν ευεργετικά αποτελέσματα, αλλά η ομάδα (α) έδειξε καλύτερα αποτελέσματα στη διάμετρο της αριστερής κοιλίας (τελοδιαστολική και τελοσυστολική), στο δείκτη σφαιρικότητας, στην τοιχωματική τάση και στο πάχος του εμφραγματικού τοιχώματος. Ομοίως, η μικροαγγειακή πυκνότητα και η προσέλκυση μυοϊνοβλαστών στην εμφραγματική και περι-εμφραγματική περιοχή ήταν εντονότερες στην ομάδα (α). Συμπερασματικά, η ενδομυοκαρδιακή έγχυση αυξητικής ορμόνης προσδεδεμένης σε αλγινικό υδροπήκτωμα βελτιώνει την αγγειογένεση και μειώνει την αναδιαμόρφωση μετά το έμφραγμα του μυοκαρδίου, πιο αποτελεσματικά από ότι το αλγινικό υδροπήκτωμα μόνο ή σαν ικρίωμα.Η εφαρμογή των βιοϋλικών, ως φορείς φαρμακευτικών ουσιών ή/και διαφοροποιημένων ή μη κυττάρων, αποτελεί μία πολλά υποσχόμενη στρατηγική στη θεραπεία του εμφράγματος του μυοκαρδίου. Η ιστοτεχνολογία του μυοκαρδίου έχει ακόμη να απαντήσει σε πολλές προκλήσεις, προκειμένου να μεγιστοποιηθούν οι θεραπευτικές επιδράσεις στη μυοκαρδιακή αποκατάσταση και αναγέννηση.