Επιγενετικές αλλοιώσεις στο καρκίνωμα του παχέος εντέρου και συσχέτιση αυτών με διαβητικούς ασθενείς
Authors: Παπαδάτος Σταμάτης 
Published: November 2022

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η επιγενετική μελετά τον τρόπο με τον οποίο το περιβάλλον μπορεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά γονιδίων χωρίς να αλλάξουν οι αλληλουχίες αυτών των γονιδίων, δύνανται δε να διατηρηθούν και να κληρονομηθούν κατά την κυτταρική διαίρεση και από γενιά σε γενιά.Οι επιγενετικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν τη μεθυλίωση του DNA, τις τροποποιήσεις των ιστονών και τα μη – κωδικά RNAs. Όλοι παίζουν σημαντικό ρόλο στη δομή της χρωματίνης και τη γονιδιακή έκφραση και μελετώνται εκτεταμένα σε σοβαρές παθήσεις όπως είναι ο καρκίνος του παχέος εντέρου και ο Σακχαρώδης Διαβήτης. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η μελέτη καρκινωμάτων παχέος εντερου σε μικροσκοπικό και μακροσκοπικό επίπεδο, ο προσδιορισμός της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης των πρωτεϊνών ΤΕΤ2 και GST3 σε αυτά και η συσχέτιση των ευρυμάτων με την ύπαρξη του ΣΔτ2 ως συννοσηρότητα. Κακοήθεις όγκοι παχέος εντέρου προερχόμενοι από 46 ασθενείς μονιμοποιήθηκαν σε διάλυμα φορμαλδεΰδης και εγκλείστηκαν σε μπλοκ παραφίνης. Προηγήθηκε η ιστοχημική χρώση Αιματοξυλίνης – Ηωσίνης και μελετήθηκαν τα μικροσκοπικά τους χαρακτηριστικά. Ακολούθησε η ανοσοϊστοχημική μελέτη έκφρασης της ΤΕΤ2 και GST3 από δύο ανεξάρτητους ερευνητές. Οι διαφορές στην ερμηνεία εκτιμήθηκαν με επανεξέταση των πλακιδίων από κοινού σε διοφθάλμιο μικροσκόπιο. Έγινε καταγραφή των αποτελεσμάτων, στατιστική ανάλυση και συσχέτιση με την ύπαρξη ΣΔτ2 ως συννοσηρότητα, με το το πρόγραμμα IBM® SPSS® Statistics 23. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Όλοι οι όγκοι παρουσίαζαν έκφραση της GST3 σε τρία επίπεδα (ασθενής, μέτρια, ισχυρή) και δύο στους τρεις όγκους παρουσίαζε έκφραση της ΤΕΤ2 σε δύο επίπεδα (ασθενής, μέτρια). Οι μη πάσχοντες από ΣΔτ2 εμφάνιζαν σε στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό ασθενή / καμία έκφραση της ΤΕΤ2 (p=0,038). Αντίθετα, οι διαβητικοί ασθενείς εμφάνιζαν σε στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό ισχυρή / μέτρια έκφραση της GST3 (p=0,034). Κατά τη διωνυμική λογιστική παλινδρόμηση, προέκυψε πως οι όγκοι που εξαιρέθηκαν από ασθενείς με ΣΔτ2 έχουν περίπου 7 φορές μεγαλύτερη σχετική πιθανότητα να παρουσιάζουν μέτρια (και όχι ασθενή και καμία) έκφραση ΤΕΤ2 σε σχέση με τους όγκους που προέρχονται από μη διαβητικούς ασθενείς (OR 6,9, 95%CI 1,33-35,75), και 2,7 φορές μεγαλύτερη σχετική πιθανότητα να εμφανίζουν ισχυρή (και όχι μέση και ασθενή) έκφραση GST3 σχέση με τους όγκους που προέρχονται από μη διαβητικούς ασθενείς (OR 2,7, 95%CI 0,63, 12,09) λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το μέγεθος του όγκου. Η σχέση μεταξύ ΣΔτ2 και της ομάδας μέγιστης παρατηρηθείσας έκφρασης ΤΕΤ2 παραμένει στατιστικά σημαντική σε πρόσθετη διωνυμική ανάλυση που έγινε λαμβάνοντας υπόψη τα ιστολογικά χαρακτηριστικά των όγκων του πληθυσμού μελέτης (OR: 4,3, CI 1,09 – 17,4). Σε αντίστοιχη ανάλυση για την GST3 τα αποτελέσματα ήταν κοντά στην στατιστική σημαντικότητα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: ΤΕΤ2 και GST3 εκφράζονται πολύ συχνά σε κακοήθεις όγκους του παχέος εντέρου. Το ιστορικό ΣΔτ2 σε ασθενείς με CRC σχετίζεται με τη μέγιστη παρατηρηθείσα έκφραση GST3 και η απουσία ΣΔτ2 με την ελάχιστη παρατηρηθείσα έκφραση ΤΕΤ2 στους εξαιρεθέντες όγκους. Ο ΣΔτ2 αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα να παρατηρηθεί η έκφραση της GST3 και – ιδίως – της ΤΕΤ2 στους μέγιστους βαθμούς, ανεξάρτητα από συγκεκριμένα μικροσκοπικά χαρακτηριστικά των όγκων και δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών.