РЕЦИДИВТІ ШАП ЖАРЫҒЫН ЕМДЕУ ӘДІСІ
Authors: М.Ж. Аймагамбетов , М.Ә. Әуенов , С.Т. Абдрахманов , Н.Б. Омаров , Е.О. Масалимов , Р.К. Тайбуров , А.Е. Масалов , Е.Ә. Мұқаш , Ш.О. Орынбасаров 
Published: October 2024

Кіріспе: Герниологияның қазіргі жетістіктеріне және шап жарығының хирургиялық емінің көптеген әдістерінің болуына қарамастан алдыңғы құрсақ қабырғасының жарықтарын хирургиялық емдеу әлі күнге дейін абдоминалді хирургияның өзекті мәселесі болып табылады, оған себеп алыстатылған кезеңдегі асқынулардың жоғары болуы мен рецидив жиілігі 5-47%-ды құрауы. Рецидивті шап жарықтармен науқастардың операция барысында қиындық туғызатыны анатомиялық құрылымдардың өзгеруіне, тіндердегі тыртықтық үрдістеріне, жарықтың сырғымалы түрінің пайда болуына, n. ilioinguinalis және репродуктивті аймақтың зақымдану қауіптілігіне негізделген, осының бәрі операция орындаудағы ерекше әдісті ойлап табуды қажет етеді [5, 16]. Жоғарыдағы мәселелерге сүйене отырып, зерттеуді жүргізуге негіз болған операциядан кейінгі рецидивті шап жарықтарымен науқастарды хирургиялық емдеу нәтижелерін жақсарту үшін оны ары қарай клиникалық зерттеу қажет. Мақсаты: Клиникада жетілдірілген тіндердің тартылуынсыз герниопластика әдісін қолдана отырып рецидивті шап жарықтарының хирургиялық емдеу әдістерін талдау. Зерттеу әдістері: «Семей медицина университеті» Коммерциялық емес Акционерлік Қоғамы Университеттік госпиталінің («СМУ» КеАҚ УГ) госпиталды және балалар хирургия кафедрасына қарасты ересектер хирургия бөлімшесінде 2013 - 2020 жылдар аралығында рецидивті шап жарығына байланысты операция жасалынған 158 науқастың хирургиялық ем нәтижелерін талдау. Науқастардың жасы 24 – 74 жас, орташа жасы 58,8 ± 5,2 құрады. Рецидивті шап жарығын тасымалдау ұзақтығы - 9 айдан 12 жыл. Жарықтың оң жақта - 83 (52,6%), сол жақта - 62 (39,2%) және екі жақты орналасуы – 13 (8,2%) науқаста анықталған. Барлық науқастарға тіндердің тартылуынсыз аллопластика әдісі қолданылуына байланысты негізі және бақылау тобына бөлінді. Нәтижелері: Зерттеу нәтижелерін бағалау операциялық араласу, операциядан кейінгі ауырсыну синдромы, қозғалыс белсенділігі, операциядан кейінгі тігіс аймағындағы тіндердіңасқынуы, стационардағы төсек күндері, асқынулардың болуы сипатына байланысты жүргізілді. Осы критерийлер рецидивті шап жарығы бар науқастардың операцияларына негізделген басым мәнге ие болды. Операцияның орташа ұзақтығы 48,3±2,2 мин. Біздің зерттеуіміз бойынша клиникада жетілдірілген тіндердің тартылуынсыз герниопластика әдісімен операция жасалған науқастардың орташа төсек-күндері 7,4+0,8 күнді құраса, бақылау тобындағы Лихтенштейн бойынша тіндердің тартылуынсыз герниопластика әдісімен операция жасалған науқастардың орташа төсек-күндері 9,5+1,1 күнді құрады. Қорытынды: Лихтенштейн әдісі бойынша тіндердің тартылуынсыз герниопластика әдістерінен кейін асқыну жиілігі 22,5%, ал ұсынылған клиника әдісі бойынша тіндердің тартылуынсыз герниопластикасының асқынуы 9% - ды құрады. Алыстатылған нәтижелерді талдағанда негізі топта өте жақсы нәтижелер бақылау тобына қарағанда 2,2 есеге жоғары. Сондай-ақ клиникада жетілдірілген тіндердің тартылуынсыз герниопластика әдісі сан жарықтарының алдын алады.

Introduction: Despite modern achievements in herniology and the availability of a large number of methods of surgical treatment of inguinal hernia, surgical treatment of hernias of the anterior abdominal wall is still an urgent problem in abdominal surgery, which is caused by a high rate of complications and recurrences in the long-term period of 5-47%. In patients with recurrent inguinal hernias during the operation, there are difficulties with changing the anatomical structures, cicatricial processes in the tissues, the appearance of a sliding form of a crack, n. ilioinguinalis and is based on the risk of damage to the reproductive zone, all this requires the invention of a special method for performing the operation [5, 16]. Based on the above questions, in order to improve the results of surgical treatment of patients with postoperative recurrent inguinal hernias, which served as the basis for the study, further clinical research is needed. Aim of the study: Analysis of the results of surgical methods for the treatment of recurrent inguinal hernias using non-stretch hernioplasty according to the clinical method. Materials and research methods: Analysis of the results of surgical treatment of 158 patients admitted in the period from 2013 to 2020 to the Department of Adult Surgery at the Department of Hospital and Pediatric Surgery of the University Hospital of the Non-Commercial Joint Stock Company "Semey Medical University" (UG NJSC "IUS"). The age of patients ranged from 24 to 74 years, the mean age was 58.8 ± 5.2. The duration of carriage of recurrent inguinal hernias in patients ranged from 9 months to 12 years. Right-sided location of hernias was found in 83 (52.6%) patients, left-sided - in 62 (39.2%) and bilateral - in 13 (8.2%) patients. All patients, depending on the application of the alloplasty method of non-stretch hernioplasty, were divided into the main and control groups. Results: The evaluation of the results of the study was carried out depending on the nature of the surgical intervention, postoperative pain syndrome, motor activity, tissue edema in the area of the postoperative suture, bed days in the hospital, and the presence of complications. These criteria were prioritized based on the operations of patients with inguinal hernia. The average duration of the operation was 48.3±2.2 minutes. According to our study, the average bed-days of patients operated on by non-stretch hernioplasty according to the clinic method was 7.4+0.8 days, and the average bed-days of patients operated on by the Liechtenstein non-stretch hernioplasty method in the control group was 9.5+1,1 day. Conclusions: The complication rate after non-stretch hernioplasty using the Lichtenstein method was 22.5%, and the complication of hernia repair from non-stretch hernioplasty using the clinic method was 9%. When analyzing long-term results, very good results in the group are 2.2 times higher than in the control group. Also in the clinic, an improved non-stretch hernioplasty prevents the appearance of a hernia in the hips.

Введение: Несмотря на современные достижения герниологии и наличие большого количества методов хирургического лечения грыжи паховой области, хирургическое лечение грыжи передней брюшной стенки до сих пор является актуальной проблемой абдоминальной хирургии, причиной которой является высокая частота осложнений и рецидивов в отдаленном периоде 5-47%. У больных с рецидивными паховыми грыжами в процессе операции возникают трудности с изменением анатомических структур, рубцовыми процессами в тканях, появлением скользящей формы трещины, n. ilioinguinalis и основано на опасности поражения репродуктивной зоны, все это требует изобретения особого способа выполнения операции [5, 16]. Исходя из выше изложенных вопросов, для улучшения результатов хирургического лечения больных послеоперационными рецидивными паховыми грыжами, что послужило основанием для проведения исследования, необходимо его дальнейшее клиническое исследование. Цель: Анализ результатов хирургических методов лечения рецидивных паховых грыж с использованием ненатяжной герниопластики по методу клиники. Материалы и методы исследования: Анализ результатов хирургического лечения 158 больных, поступивших в период с 2013 по 2020 годы в отделение взрослой хирургии при кафедре госпитальной и детской хирургии Университетского госпиталя Некоммерческого Акционерного Общества «Медицинский университет Семей» (УГ НАО «МУС»). Возраст больных от 24 до 74 лет, средний возраст составил 58,8 ± 5,2. Продолжительность носительства рецидивных паховых грыж у больных составила - от 9 месяцев до 12 лет. Правостороннее расположение грыж выявлено у 83 (52,6%), левостороннее - у 62 (39,2%) и двустороннее – у 13 (8,2%) больных. Все больные, в зависимости от применения метода ненатяжной герниопластики, были разделены в основную и контрольную группы. Результаты: Оценка результатов исследования проводилась в зависимости от характера оперативного вмешательства, послеоперационного болевого синдрома, двигательной активности, отека тканей в области послеоперационного шва, постельных дней в стационаре, наличия осложнений. Эти критерии имели приоритетное значение, основанное на операциях пациентов с паховой грыжей. Средняя продолжительность операции 48,3±2,2 мин. Согласно нашему исследованию, средние койко-дни больных, оперированных ненатяжной герниопластикой по методу клиники составили - 7,4+0,8 дня, а средние койко-дни больных, оперированных методом ненатяжной герниопластики по Лихтенштейну в контрольной группе - 9,5+1,1 дня. Выводы: Частота осложнений после методов ненатяжной герниопластики по методу Лихтенштейна составила 22,5%, а осложнение после применения ненатяжной герниопластики по методу клиники - 9%. При анализе отдаленных результатов очень хорошие результаты в основной группе в 2,2 раза выше, чем в контрольной группе. Так же клиника усовершенствованной ненатяжной герниопластики предотвращает появление грыжи в бедрах.