IM-Medea
Authors: Πολυμενέας-Λιοντήρης Αθανάσιος 
Published: January 2024

Αυτή η διδακτορική διατριβή είναι αποτέλεσμα θεωρητικής και δημιουργικής έρευνας στο πεδίο του τεχνολογικά διευρυμένου μουσικού θεάτρου. Ερευνά τις θεωρητικές έννοιες του μετανθρωπισμού, της κυβερνητικής και της επαναδιαμεσολάβησης σε σχέση με συγκεκριμένες δημιουργικές προτάσεις σύγχρονου μουσικού θεάτρου. Οι συγκεκριμένες δημιουργικές προτάσεις βασίζονται στις σύγχρονες ψηφιακές τεχνολογίες και στη διάδραση των επιτελεστών και του κοινού με αυτές. Η έρευνα έχει ως στόχο να εξετάσει ερωτήματα όπως: «Ποιες θεωρητικές αρχές της κυβερνητικής και του μετανθρωπισμού μπορούν να συμβάλουν ή να επηρεάσουν τη σύνθεση του νέου μουσικού θεάτρου;» και «Ποια εργαλεία της διαδραστικής τέχνης και των δημιουργικών πρακτικών τα οποία βασίζονται στην εμβύθιση (του θεατή/επισκέπτη στο χώρο της επιτέλεσης) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία νέου μουσικού θεάτρου;». Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στην περίοδο από Οκτώβριο του 2014 έως Σεπτέμβριο του 2018 και οδήγησε στη δημιουργία αυτής της διατριβής, η οποία μπορούμε να θεωρείσουμε οτι χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι μια εισαγωγή στο θεωρητικό πλαίσιο αυτής της έρευνας. Καθορίζει τις προθέσεις και τη λογική του έργου· παρουσιάζει τα ερευνητικά ερωτήματα με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπισή τους. Επιπλέον, αναλύει το θεατρικό έργο πάνω στο οποίο βασίστηκε η πρακτική εργασία: το Ρημαγμένη Ακτή Υλικό Μήδειας Τοπίο με Αργοναύτες του Χάινερ Μύλερ. Το δεύτερο μέρος είναι κατά βάση η παρουσίαση των πρακτικών έργων (δηλαδή πειραμάτων και επιτελέσεων). Αυτά τα έργα στοχεύουν στο να ενσωματώσουν τις προθέσεις, τη θεωρία και τη μεθοδολογία του πρώτου μέρους. Το δεύτερο μέρος κλείνει με συμπεράσματα και προτάσεις για περαιτέρω έρευνα σε αυτό τον τομέα.Αυτή η έρευνα επικεντρώνεται στη δημιουργία νέων παραστατικών εμπειριών μουσικού θεάτρου οι οποίες βασίζονται στην εμβύθιση του κοινού στο χώρο της επιτέλεσης και στην διάδραση αυτού τόσο με την τεχνολογία, όσο με τους ίδιους τους επιτελεστές. Βασίζεται στη δημιουργία και χρήση ψηφιακών και διαδραστικών τεχνολογιών στο συγκεκριμένο πεδίο, αλλά και την εφαρμογή κυβερνητικών μεθόδων για την αλληλεπίδραση μεταξύ μουσικής, τεχνικών/τεχνολογικών συστημάτων, επιτελεστών και κοινού. Τα συγκεκριμένα παραστατικά έργα ορίζονται ως μια δημιουργική μορφή επιτέλεσης η οποία οργανώνεται αποκλειστικά από υπολογιστικούς αυτοματισμούς και διαδραστικά συστήματα, θέτοντας έτσι τον ανθρωποκεντικό παράγοντα του δημιουργού (Συνθέτη / Σκηνοθέτη) υπό αμφισβήτηση. Η ουσιαστική πρωτοτυπία της συγκεκριμένης έρευνας και η συνεισφορά της στη γνώση βρίσκεται στην ανάπτυξη μιας σειράς μεθόδων για τη σύνθεση κυβερνητικών και οικοσυστημικών παραστάσεων μουσικού θεάτρου, βασισμένων σε συμπεριφορικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ ερμηνευτών, κοινού και τεχνολογίας. Μέσα από τις νέες αισθητικές και δραματουργικές δυνατότητες που προκύπτουν από αυτά τα έργα, η έρευνα συμβάλλει στη θεωρητική κατανόηση των φαινομενολογικών και εμπειρικών πτυχών αυτών των αλληλεπιδράσεων, αφού εξετάζει τις νέες δυναμικές σχέσεις που δημιουργούνται σε αυτό το νέο πλαίσιο επιτέλεσης και τοποθετεί αυτόν τον τύπο δημιουργικής πρακτικής στον ευρύτερο αισθητικό και φιλοσοφικό πλαίσιο.