Pelagic carbonate sedimentation and preservation of paleoceanographic records
Authors: Ζαρκογιάννης Στέργιος 
Published: August 2023

Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η κατανόηση του ρόλου της θαλάσσιας πυκνότητας στην πελαγική ανθρακική ιζηματογένεση και να συνδράμει στη γνώση μας πάνω στις φυσικές διεργασίες που επηρεάζουν την βιοαπόθεση ορυκτού ανθρακικού ασβεστίου. Για το σκοπό αυτό η συγκεκριμένη διατριβή επικεντρώνεται στη μελέτη των μεταβολών της μάζας του κελύφους των πλαγκτονικών τρηματοφόρων τόσο κατά βάθος όσο και κατά μήκος της υδάτινης στήλης. Οι μεταβολές αυτές διερευνώνται ως προς τους παράγοντες από τους οποίους επηρεάζονται και αναλύεται η κατά περίπτωση επίδραση.Τα πλαγκτονικά τρηματοφόρα, από την εμφάνιση τους πριν 140 εκατομμύρια χρόνια πριν έως σήμερα, έχουν εξελιχθεί από μια πηγή αμελητέας συμβολής σε μια σημαντική παροχή πελαγικού ανθρακικού ασβεστίου (Deuser et al., 1981; Schiebel, 2002; Schmidt et al., 2003). Εκτιμάται ότι η συνεισφορά των πλαγκτονικών τρηματοφόρων στο παγκόσμιο ισοζύγιο ανθρακικών είναι περίπου 32–80% του ανθρακικού ασβεστίου που αποτίθεται στη βαθιά θάλασσα, ενώ η ποσότητα του ασβεστίτη που διατηρείται στη μορφή απολιθωμένων κελυφών τρηματοφόρων είναι συνάρτηση της ποσότητας ανθρακικού ασβεστίου που έχει διαλυθεί. Εφόσον η παραγωγή, η διάλυση και η εναπόθεση των ανθρακικών συνδέονται με τις μεταβολές της μερικής πίεσης το CO2 στην ατμόσφαιρα, το ισοζύγιο και η καταγραφή τους είναι ουσιώδεις για την πρόβλεψη και την κατανόηση του κλίματος.Το κέλυφος των πλαγκτονικών τρηματοφόρων αποτελεί τη δομική μονάδα του συστήματος πελαγικής ιζηματογένεσης. Συνεπώς η κατανόηση της αιτίας στην οποία οφείλεται η μεταβολή της μάζας των κελυφών αποτελεί τη βάση για τη μελέτη και την ποσοτικοποίηση της παγκόσμιας απόθεσης ανθρακικού ασβεστίου. Για να γίνει κατανοητή η οικολογική σημασίας της μεταβολής των μαζών μελετώνται κελύφη πλαγκτονικών τρηματοφόρων σε επιφανειακά ιζήματα πυθμένα Ολοκαινικής περιόδου σαν ένα σημαντικό βήμα για την ανάλυση των μεταβολών των μαζών πλαγκτονικών τρηματοφόρων στο ανώτερο Τεταρτογενές. Αρχικά αναλύεται πυρήνας ιζήματος του Βόρειου Ατλαντικού από όπου και διαφαίνεται μια σχέση μεταξύ διαφοροποιήσεων της ωκεάνιας πυκνότητας και μεταβολών στο βάρους του κελύφους του είδους Globigerina bulloides. Η ανάλυση του πυρήνα επέτρεπε τη μελέτη των μεταβολών κατά τη διάρκεια έντονων κλιματικών αλλαγών. Ωστόσο οι πληροφορίες που εξάγονται από το παλαιωκεανογραφικό αρχείο βασίζονται μόνο πάνω σε δείκτες και όχι πραγματικές μετρήσεις ωκεανογραφικών παραμέτρων. Για να επιβεβαιωθεί η σχέση αυτή σε επιπλέον είδη πλαγκτονικών τρηματοφόρων αλλά σε σημερινά ιζήματα από περιοχές όπου υπάρχουν in-situ μετρήσεις ωκεανογραφικών παραμέτρων, η ανάλυση μεταφέρθηκε σε δείγματα Ολοκαινικών επιφανειακών ιζημάτων. Πιο συγκεκριμένα τα δείγματα αποτελούν επιφανειακά ιζήματα πυθμένα κατά μήκος της μεσοωκεάνιας ράχης του Ατλαντικού και διατέμνουν τροπικά και υποτροπικά γεωγραφικά πλάτη του Ωκεανού. Ο Ατλαντικός λόγο της εξαιρετικής του επίδρασης στη θερμόαλη κυκλοφορία είναι ένας πολύ καλά μελετημένος και παρακολουθούμενος ωκεανός. Αποτελεί έτσι την ιδανική περιοχή για μια πρωτοπόρα έρευνα. Η έρευνα επικεντρώνεται σε διάφορα είδη πλαγκτονικών τρηματοφόρων που διαβιούν σε ξεχωριστά βάθη. Τα εξεταζόμενα είδη είναι από αυτά που βρίσκονται σε αφθονία σε αυτά τα τροπικά και υποτροπικά ύδατα και χρησιμοποιούνται ευρέως σε παλαιωκεανογραφικές μελέτες ως καταγραφείς των συνθηκών επιφανειακών υδάτων. Οι θέσεις δειγματοληψίας έχουν ποικίλα υδρογραφικά και κλιματολογικά χαρακτηριστικά καθώς και διαφορετικό δυναμικό διατήρησης ανθρακικού ασβεστίου μεταξύ των ιζημάτων. Η ανάλυση βασίστηκε σε μια σειρά γεωχημικών αναλύσεων, αναλύσεων με χρήση ακτίνων Χ, ζυγίσματος και αναλύσεων σε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Οι γεωχημικές αναλύσεις του λόγου Mg/Ca και του σταθερού ισοτόπου οξυγόνου δ18O επιτρέπουν την προσέγγιση της θερμοκρασίας και της αλατότητας αντίστοιχα, δηλαδή των κύριων χαρακτηριστικών των θαλασσίων μαζών. Τόσο όμως οι γεωχημικές όσο και οι μετρήσεις βάρους είναι ένα κράμα μάζας κελύφους που εναποτέθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του οργανισμού όσο και απώλειας λόγω της διαλυτοποίησης του κελύφους μετά τη απόθεση του στον πυθμένα. Κατά συνέπεια, τα δείγματα υπό μελέτη διασώζουν το ωκεανογραφικό σήμα των επιφανειακών υδάτινων μαζών από της οποίες παρήχθησαν καθώς και των βαθέων υδάτων στα οποία εκτίθενται μετά την απόθεση τους. Η διαλυτοποίηση των κελυφών των ειδών που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στις παλαιωκεανογραφικές μελέτες έχει την ικανότητα να επηρεάσει το βάρος και τη χημική σύσταση ολόκληρου του δοκιμίου. Η μερική διαλυτοποίηση τους έχει φανεί ότι προκαλεί σημαντική αλλοίωση του σήματος των ισοτόπων οξυγόνου και άνθρακα δ18O και δ13C των, καθώς οι λόγοι των ιχνοστοιχείων των δοκιμίων μειώνονται με την παρατεταμένη διάλυση. Υπάρχει ένα συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον για το πως τόσο οι μικροδομές και η γεωχημεία (ιχνοστοιχειακή και ισοτοπική) των απολιθωμένων κελυφών πλαγκτονικών τρηματοφόρων από ιζήματα βαθιάς θάλασσας τροποποιούνται από μεταθανάτιες διαγενετικές αλλοιώσεις. Πάραυτα, η επίδραση της διαγένεσης στον τρηματοφορικό ασβεστίτη, ιδιαίτερα σε καινούργιους δείκτες θερμοκρασίας όπως ο λόγος Mg/Ca, δεν είναι ακόμη καλά γνωστή και συνεπώς δυνητικά αντιπροσωπεύει μια μεγάλη πηγή αβεβαιότητας στις παλαιο-ανακατασκευές ωκεάνιας ανθρακικής χημείας. Παρά το σημαντικό αντίκτυπο του Ατλαντικού στο παγκόσμιο κλίμα και ανθρακικού συστήματος στη συγκέντρωση του ατμοσφαιρικού CO2, μόνο ένα μικρός αριθμός ερευνών έχουν μελετήσει τη διατήρηση των ανθρακικών κατά μήκος του Νότιου και Βόρειου Ατλαντικού και μόνο με έμμεσα. Για τη διαλεύκανση αυτού το θέματος εξέτασα το βαθμό διατήρησης των επιφανειακών ιζημάτων πυθμένα με τη χρήση των πλέον σύγχρονων μεθόδων υπολογιστικής μικρο-τομογραφίας ακτίνων Χ ώστε εξετάζοντας την ακεραιότητα των πλαγκτονικών κελυφών να αποφανθώ για τις φαινόμενες μεταβολές στη μάζα και τη γεωχημεία τους.Τα σύγχρονα ανθρακικά ιζήματα του Ατλαντικού βρέθηκαν να είναι πολύ καλά διατηρημένα με εξαίρεση αυτών στην ανατολική ισημερινή λεκάνη τα οποία βρίσκονται κάτω από την επίδραση της ισημερινή ανάβλυσης βαθέων υδάτων. Λόγω της ανάβλυσης υδάτων πλούσιων σε θρεπτικά συστατικά, η περιοχή αυτή είναι εξαιρετικά παραγωγική με συνεπακόλουθο την αυξημένη αποσύνθεση και οξείδωση οργανικής ύλης η οποία προκαλεί υπερ-λυσοκλινή διαλυτοποίηση. Ο βαθμός διάλυσης φάνηκε να επηρεάζει δυσμενώς το βάρος του κελύφους μειώνοντας το αλλά το γεωχημικό σήμα του κελύφους δεν αλλοιώνεται αισθητά λόγω του ότι το μεγαλύτερο μέρος του ασβεστίτη αποτίθεται στο κέλυφος προς το τέλος του οντογενετικού κύκλου του ζώου. Ωστόσο, επειδή το γεωχημικό σήμα του ενήλικου κελύφους καθορίζεται από τους τελευταίους χαμηλό-μαγνησιούχους θαλάμους που εναποτίθενται σε βαθιά νερά, αυτοί δρουν ως ρυθμιστές/εξισορροπιστές. Επίσης τα πλαγκτονικά τρηματοφόρα βρέθηκαν περιορισμένα στην υποτροπική μεσημβρινή κυκλοφορία η οποία τα εξωθεί σε ρηχότερα ενδιαιτήματα στην περιοχή του ισημερινού κάτι που τα κάνει ελαφρύτερα έτσι ώστε να μπορούν να αναδυθούν στα βάθη αυτά. Αυτή η διεργασία οδήγησε στην εξαγωγή εξισώσεων για κάθε είδος που συσχετίζει τη μάζα του κελύφους των οργανισμών με την πυκνότητα του περιβάλλοντος ύδατος καθιστώντας το βάρος των πλαγκτονικών τρηματοφόρων ως δείκτη της θαλάσσιας πυκνότητας. Αυτή η προσέγγιση είναι σημαντική επειδή παρακάμπτει την ανάγκη διαχωρισμού των τιμών των ισοτόπων οξυγόνου δ18O του κελύφους σε συνιστώσες θερμοκρασίας και αλατότητας για ουσιαστικές παλαιωκεανογραφικές ανακατασκευές.Για τον χαρακτηρισμό προτύπων ωκεάνιας κυκλοφορίας είναι απαραίτητη η σε βάθος κατανόηση των βαθμίδων πυκνότητας. Για μια δεδομένη πίεση, η πυκνότητα υπολογίζεται από τη θερμοκρασία και την αλατότητα θαλάσσιου νερού μέσω της καταστατικής εξίσωσης. Και οι δύο αυτές ιδιότητες μπορούν να μετρηθούν με ακρίβεια στις σύγχρονες ωκεανογραφικές καταμετρήσεις. Η μελέτη όμως της παρελθοντικής ωκεάνιας κυκλοφορίας, βασίζεται σε «ενδεικτικές (proxy)» μετρήσεις αυτών των ιδιοτήτων οι οποίες δεν επιτυγχάνουν τέτοιου είδους ακρίβεια (ειδικά για την αλατότητα). Οι επιδράσεις της θερμοκρασίας και της αλατότητας στην πυκνότητα του θαλασσινού νερού καθώς και οι επιδράσεις της θερμοκρασίας στην ισοτοπική κλασμάτωση κατά τη διάρκεια της καθίζησης του ασβεστίου είναι φυσικές σταθερές. Ωστόσο, κατά το γεωλογικό παρελθόν η ικανότητά μας να ανακατασκευάσουμε την πυκνότητα από δ18Oshell τροχοπεδείται από την γνώση της σχέσης μεταξύ δ18Oseawater και αλατότητας καθώς και από τη σχέση μεταξύ θερμοκρασίας και αλατότητας. Τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται εδώ εισηγούνται πως χωρίς καμιά γνώση θερμοκρασίας ή αλατότητας της υδάτινης στήλης, από τη μάζα των κελυφών των τρηματοφόρων που αναπτύσσονται στην εν λόγω υδάτινη στήλη η πυκνότητας της μπορεί να υπολογιστεί με αρκετή ακρίβεια. Συνεπώς τα βασικά συμπεράσματα της παρούσας μελέτης συνοψίζονται ως εξής:•Τα δείγματα βρεθήκαν καλά διατηρημένα. Η διαλυτοποίηση στον ανατολικό τροπικό Ατλαντικό είναι πιο αυξημένη λόγο οξικής διαπνοής αλλά δεν είναι ικανή να αλλοιώσει το γεωχημικό σήμα των απολιθωμένων κελυφών ή να εξηγήσει το βαθμό της παρατηρούμενης μείωσης του βάρους. Συνεπώς οι μεταβολές της μάζας των κελυφών των πλαγκτονικών τρηματοφόρων στα επιφανειακά ιζήματα Ατλαντικού που βρίσκονται πάνω από το λυσοκλινές δεν αποτελούν δείκτη διαλυτοποίησης. •Δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ του βάρους του επιφανειακού είδους Globigerinoides ruber και της επιφανειακής συγκέντρωσης ανθρακικών ιόντων. Παρά τις σημαντικές διακυμάνσεις της μάζας του κελύφους του παραπάνω είδους, η [CO32-] στον ισημερινό Ατλαντικό παραμένει αρκετά σταθερή και δεν συμβαδίζει με την παρατηρούμενη μείωση της μάζας των κελυφών. Συνεπώς οι διαφοροποιήσεις των μαζών δεν αντανακλούν μεταβολές της ωκεάνιας [CO32-], όπως προτείνεται από προηγούμενες έρευνες.•Βρέθηκαν σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ της μάζας του κελύφους όλων των ειδών που μελετήθηκαν και των γεωχημικά ανακατασκευασμένων πυκνοτήτων του θαλασσινού ύδατος. Αυτή η σχέση μεταξύ άλλων μπορεί να εξηγήσει την παρατηρούμενη αύξηση της μάζας του κελύφους σύμφωνα με το βάθος του ενδιαιτήματος του κάθε είδους, καθώς η ανάλυση έδειξε ότι τα είδη που είναι γνωστό ότι ζουν βαθύτερα κατασκευάζουν βαρύτερα κελύφη προκειμένου να ανταπεξέλθουν της άνωσης και να καταδύονται στα προτιμώμενα βάθη.•Η ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του βάρους του κελύφους και της θαλάσσιας πυκνότητας υποδηλώνει ότι η μάζα του κελύφους των πλαγκτονικών τρηματοφόρων αποτελεί ενδεχόμενο δείκτη της θαλάσσιας πυκνότητας. Η άμεση γνώση των παλαίο-πυκνοτήτων του παγκόσμιου ωκεανού επιτρέπει την ανασυγκρότηση της κυκλοφορίας και της διαστρωμάτωσής του. Η επίλυση της θαλάσσιας διαστρωμάτωσης είναι μια σημαντική πτυχή της παλαιοκλιματικής έρευνας διότι, η γνώση της διαστρωμάτωση αυτής επιτρέπει την ανακατασκευή πάλαιο-κυκλοφορίας και συνεπώς την εκτίμηση της μεταφοράς θερμότητας στον ωκεανό από υπολογιστικά μοντέλα.•Παρατηρείται επίσης σχέση της μάζας των κελυφών με το γεωγραφικού πλάτος. Τα κελύφη βρέθηκαν βαρύτερα στα υποτροπικές και ελαφρύτερα στις τροπικές περιοχές. Αυτό αποδίδεται στις υδρολογικές μεταβολές, καθώς στις υποτροπικές περιοχές στο κατώτερο μέρος του κυττάρου κυκλοφορίας Hadley η εξάτμιση υπερβαίνει την κατακρήμνιση και ευνοείται η δημιουργία πυκνότερων υδάτων που οδηγεί στη παραγωγή βαρύτερων οστράκων, ενώ στις τροπικές περιοχές λόγω αυξημένων βροχοπτώσεων τα ύδατα των ωκεανών είναι ελαφρύτερα οδηγώντας επίσης σε ελαφρότερα κελύφη. Η εξήγηση αυτής της συμπεριφοράς, η οποία αναγνωρίστηκε και σε παρελθοντικά κλίματα, προτείνεται ότι οφείλεται σε μεταβολές στη δύναμη της άνωσης των ωκεανών. Πυκνότερα ύδατα ασκούν μεγαλύτερη άνωση στα τρηματοφόρα μετατοπίζοντας τα από το βέλτιστο βάθος διαβίωσης τους. Οι οργανισμοί, προκειμένου να ξεπεράσουν τη μεταβολή της πυκνότητας του θαλασσινού νερού και να διατηρήσουν βέλτιστο βάθος διαβίωσης, μεταβάλλουν τη μάζα του κελύφους τους. Σε σύγκριση με τα βόρεια του ισημερινού, διαπιστώνεται ότι τα κελύφη της νότιας περιοχής του είναι ακόμη πιο ελαφριά λόγω του ότι η γεωχημική ανάλυση τους δείχνει ότι ασβεστοποιούνται σε ακόμη πιο ρηχά βάθη.•Το βάθος ασβεστοποίησης των ειδών που εξετάστηκαν περιορίζεται στα κύτταρά υποτροπικής κυκλοφορίας STCs και ρηχαίνει προς τον ισημερινό, πιθανώς ακολουθώντας τις μέγιστες συγκεντρώσεις χλωροφύλλης στο βάθος. Οι γεωχημικές μετρήσεις επέτρεψαν τον προσδιορισμό του φαινόμενου βάθους ασβεστοποίησης των ειδών. Το βάθος ασβεστοποίησης εκτιμήθηκε συνδυάζοντας δύο προσεγγίσεις. Τόσο τα σταθερά ισότοπα οξυγόνου όσο και οι αναλογίες Mg/Ca που μετρήθηκαν επί του ασβεστίου των κελυφών για την ανακατασκευή της θερμοκρασίας ασβεστοποίησης η οποία συγκρίθηκε με τις κατά βάθος in-situ μετρήσεις θερμοκρασίας σε κάθε σταθμό δειγματοληψίας. Στη συνέχεια η ανακατασκευασμένη θερμοκρασία αντιστοιχήθηκε με τις θερμοκρασίας στα διάφορα βάθη και προέκυψε το πιθανό βάθος ασβεστοποίησης. Ο λόγος πίσω από τις διακυμάνσεις του βάθους του ενδιαιτήματος είναι η κυκλοφορία των επιφανειακών υδάτων. Η καταβύθιση υδάτων στις υποτροπικές περιοχές πιέζει το μέγιστο χλωροφύλλης σε μεγαλύτερα βάθη, ενώ η ανάβλυση υδάτων στον ισημερινό αναγκάζει το θαλασσινό νερό να αναδυθεί φέρνοντας το μέγιστο χλωροφύλλης σε μικρότερα βάθη προς την επιφάνεια της θάλασσας.•Τα κελύφη του ισημερινού Ατλαντικού είναι μεγαλύτερα, λεπτότερα και ελαφρύτερα ώστε να ταιριάζουν καλύτερα στον υδρολογικό χαρακτήρα των επιφανειακών υδάτων. Τα ελαφρά, λεπτά και ογκώδη κελύφη αυξάνουν την (θετική) πλευστότητα του οργανισμού, προκειμένου να επιπλέει στα ελαφρύτερα (λιγότερο πυκνά) νερά τους ισημερινού. Η λεπτή και ευαίσθητη μορφολογία τους συνδυάζεται με τη γεωχημεία τους και την παρουσία ευαίσθητου στη διάλυση υψηλού μαγνησιούχου ασβεστίου, που κατά συνέπεια οδηγεί σε θραύση και φτωχότερη συντήρηση. Παρ’ όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες, τόσο το γεωχημικό σήμα όσο και το βάρος τους διατηρούνται καλά στην κεντρική περιοχή του Ατλαντικού.•Η σχέση μεταξύ μάζας του κελύφους των πλαγκτονικών τρηματοφόρων και της πυκνότητας του ωκεανού υπονοεί ένα μηχανισμό αρνητικής ανάδρασης στην πρόσληψη ατμοσφαιρικού CO2 από τους ωκεανούς. Κατά τις μεσοπαγετώδεις περιόδους λόγω του λιωσίματος των πάγων, όπου τα νερά είναι χαμηλότερης αλατότητας και συνεπώς πυκνότητας, οι οργανισμοί θα πρέπει να έχουν ελαφρύτερο κέλυφος από την παγετώδη τους μορφή, προκειμένου να αυξήσουν την πλευστότητας τους και να διατηρήσουν το βέλτιστο βάθος τους εντός της υδάτινης στήλης. Μια τέτοια αβιοτικώς οδηγούμενη μείωση της πλαγκτονικής ασβεστοποίησης κατά τη διάρκεια των μεσοπαγετώνων οδηγεί σε αύξηση της ωκεάνιας αλκαλικότητας και παρέχει έτσι έναν μηχανισμό αντιστάθμισης της ανθρωπογενούς αύξησης ατμοσφαιρικό pCO2 από τον ωκεανό.Η δομή της εργασίας είναι η εξής: στο Κεφάλαιο 1 αναφέρονται κάποιες γενικές πληροφορίες για την ανθρακική ιζηματογένεση και την ιστορία της και πως η κατανόηση των αλλαγών του βάρους των πλαγκτονικών τρηματοφόρων, ως πρωταγωνιστών της πελαγικής ιζηματογένεσης, είναι σημαντική για την ποσοτικοποίηση της παγκόσμιας απόθεσης ανθρακικού ασβεστίου τόσο για παρελθόν αλλά κυρίως για τις μελλοντικές προβλέψεις. Το Κεφάλαιο 2 αποτελεί τη βιβλιογραφική ανασκόπηση των γνωστών ωκεανογραφικών και γεωχημικών διεργασιών που διέπουν τη περιοχή μελέτης, όπου και αναφέρονται όλες οι έννοιες που θεωρούνται απαραίτητες για την επεξήγηση των αποτελεσμάτων της μελέτης. Στο Κεφάλαιο 3 παρατίθενται γεωγραφία, ατμοσφαιρικές και ωκεανογραφικές πληροφορίες της υπό μελέτη περιοχής, ενώ περιγράφονται οι κύριες υδάτινες μάζες που επηρεάζουν τα υπό μελέτη δείγματα και αναλύονται τα ωκεανογραφικά τους χαρακτηριστικά. Έτσι επεξηγείται το περίπλοκο ωκεανογραφικά και ατμοσφαιρικό καθεστώς του κεντρικού Ατλαντικού. Η περιγραφή των διαδικασιών που κυριαρχούν στις περιοχές δειγματοληψίας επιτρέπει πιθανές εξηγήσεις των αιτιών που οδηγούν στα παρατηρούμενα φαινόμενα. Στο Κεφαλαίο 4 αναφέρονται οι μέθοδοι και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν. Στο Κεφάλαιο 5 παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης. Στο Κεφαλαίο 6 τα αποτελέσματα εμπλουτίζονται με επιπλέον βιβλιογραφικά δεδομένα και σχολιάζονται. Στην αρχή του κεφαλαίου συνοψίζονται όλες οι μελέτες σχετικά με το φαινόμενο της μεταβολής του βάρους των κελυφών καθώς και θεωρίες που προσπαθούν να το εξηγήσουν. Στο ίδιο κεφαλαίο παρατίθεται και κάποιες παρατηρήσεις από βιβλιογραφικά δεδομένα σύμφωνα με τις οποίες τα πλαγκτονικά τρηματοφόρα από διάφορες περιοχές του παγκόσμιου ωκεανού συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά στην ομοιόμορφη μεταβολή του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κατά το Ολόκαινο και συνεπώς η ασβεστοποίηση τους δε μπορεί να συνδεθεί άμεσα με μεταβολές στην ωκεάνια ανθρακική χημεία. Τέλος στο Κεφάλαιο 7 συνοψίζονται τα κύρια συμπεράσματα της παρούσας έρευνας και προτείνεται κάποια απαραίτητη περαιτέρω έρευνα. Συμπληρωματικά στοιχεία που θεωρήθηκαν απαραίτητα για την παρουσίαση του αρχείου, συγκεντρώνονται στο τμήμα APPENDIX I.