Σαρκώματα γυναικείου γεννητικού συστήματος
Authors: Ζώρζου Μαρκέλα-Παγωνίτσα 
Published: January 2014

χημειοθεραπεία. Οι ασθενείς αυτοί θεωρήθηκαν υψηλού κινδύνου για υποτροπή με βάση ένα τουλάχιστον από τα παρακάτω ευρήματα: διάμετρο όγκου >= 5cm, στάδιο νόσου >=ΙΒ, βαθμός κακοήθειας 3 ή αριθμό μιτώσεων >=20 κ.ο.π. για τα λειομυοσαρκώματα. Όλοι οι ασθενείς αντιμετωπίστηκαν με σχήμα που περιείχε ανθρακυκλίνη. Συγκεκριμένα, δεκαεπτά ασθενείς (54,8%) έλαβαν ιφωσφαμίδη, ετοποσίδη και επιρουβικίνη, 6 ασθενείς (19,4%) έλαβαν καρβοπλατίνη και επιρουβικίνη, 3 ασθενείς (9,6%) αντιμετωπίστηκαν με ιφωσφαμίδη και δοξορουβικίνη, ενώ 5 ασθενείς (16,1%) έλαβαν διάφορα σχήματα με βάση τις ανθρακυκλίνες. Το διάμεσο διάστημα παρακολούθησης έφτασε τους 82 μήνες. Στο διάστημα αυτό 12 ασθενείς (38,7%) υποτροπίασαν. Η 5-ετής πιθανότητα επιβίωσης υπολογίζεται στο 54%. Τόσο η διάμεση συνολική επιβίωση, όσο και το διάμεσο διάστημα ελεύθερο νόσου δεν έχουν ακόμα επιτευχθεί. Η ηλικία και το στάδιο της νόσου (Ι vs II) δεν επηρέασαν την συνολική επιβίωση. Η 5-ετής πιθανότητα επιβίωσης για τον πληθυσμό των λειομυοσαρκωμάτων υπολογίζεται στο 56% και για τον πληθυσμό των καρκινοσαρκωμάτων στο 48%, χωρίς όμως η διαφορά αυτή να αγγίζει τα όρια της στατιστικής σημαντικότητας. Η πυελική ακτινοβολία φαίνεται να σχετίζεται με καλύτερο τοπικό έλεγχο της νόσου. Η προσθήκη ιφωσφαμίδης στο χημειοθεραπευτικό σχήμα βελτίωσε τη συνολική επιβίωση των ασθενών σε στατιστικά σημαντικό βαθμό (p< 0.05). Γ) ασθενείς με σάρκωμα μήτρας προχωρημένου σταδίου: τριάντα δύο ασθενείς καταγράφηκαν με σάρκωμα μήτρας προχωρημένου σταδίου. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη συχνότητα ανάμεσα στις ασθενείς με καρκινοσάρκωμα και με λειομυοσάρκωμα. Η πλειοψηφία των ασθενών (77.8%) ήταν μετεμμηνοπαυσιακές. Το συνηθέστερο κλινικό σύμπτωμα ήταν η εμφάνιση κολπικής αιμόρροιας (69.5%). Η συνηθέστερη θέση μετάστασης ήταν για τις ασθενείς με καρκινοσάρκωμα η περιτοναϊκή κοιλότητα και για τις ασθενείς με λειομυοσάρκωμα ο πνεύνονας. Για τις μισές σχεδόν ασθενείς (46.4%) η χειρουργική αντιμετώπιση δεν οδήγησε σε ικανοποιητικό έλεγχο της νόσου. Η συστηματική χημειοθεραπεία των ασθενών αυτών χαρακτηρίζεται από μεγάλη ετερογένεια. Η επιβίωση τους είναι συνολικά πτωχή, με τις ασθενείς με νόσο σταδίου ΙΙΙ να υπολογίζεται στους 29.4 μήνες και τις ασθενείς σταδίου IV στους 11.3 μήνες, διαφορά στατιστικά σημαντική. Η 5-ετής επιβίωση για τις ασθενείς σταδίου ΙΙΙ κυμαίνεται στο 35.7% και για τις ασθενείς σταδίου IV στο 6.3%. Συμπεράσματα: Α) ασθενείς με εξωμητρικό καρκινοσάρκωμα: η υπερέκφραση του p53 φαίνεται να επηρεάζει θετικά την συνολική επιβίωση στην ομάδα αυτή, παρόλο που το μικρό δείγμα ασθενών μας αποτρέπει από την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Η απουσία έκφρασης υποδοχέων οιστρογόνων και προγεστερόνης στον πληθυσμό αυτό συνδέεται πιθανότατα με την ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά της νοσολογικής αυτής οντότητας. Η βελτίωση της διάμεσης συνολικής επιβίωσης που παρατηρήθηκε στη σειρά μας σε σχέση με τη βιβλιογραφία πρέπει να αποδοθεί στη μέγιστη ογκομείωση που χαρακτήριζε την πλειοψηφία των ασθενών της μελέτης και στο σημαντικό ποσοστό ασθενών αρχικού σταδίου που περιελάμβανε αυτή. Δεδομένου ότι οι ασθενείς αυτές αντιμετωπίστηκαν συνολικά με χημειοθεραπευτικά σχήματα με βάση την ανθρακυκλίνη, μένει να μελετηθεί η δραστικότητα αυτής στο καρκινοσάρκωμα των ωοθηκών.