Πειραματική μελέτη για την ανάδειξη των παθογενετικών μηχανισμών που εμπλέκονται στην ανάπτυξη του ωοθυλακίου και τη χρήση τους στην πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια
Authors: Παργιανάς Μιχαήλ 
Published: June 2021

Η διατήρηση της αναπαραγωγικής ζωής μέσω αναστολή της διαδικασίας η οποία εξαντλεί το διαθέσιμο απόθεμα των ωοθυλακίων, αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για τη διάρκεια της γονιμότητας. Η ανάδειξη των παθογενετικών μηχανισμών οι οποίοι εμπλέκονται στα στάδια ανάπτυξης του ωοθυλακίου αποτελεί το σπουδαιότερο παράγοντα και ως εκ τούτου το καίριο ερώτημα εάν μπορεί να επιτευχθεί η παύση των ωοθυλακίων και η εκ νέου ενεργοποίηση, αποτελεί το ζητούμενο αυτού του ερευνητικού έργου. Η αυξημένη απόπτωση και τελικά η εξάντληση του ωοθυλακικού αποθέματος αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό της πρόωρης ωοθηκικής ανεπάρκειας και των ασθενών που λαμβάνουν αντικαρκινική θεραπεία. Ο έλεγχος της ανάπτυξης του ωοθυλακίου μέσω της παύσης και της εκ νέου ενεργοποίησης συνεισφέρει σημαντικά στην κατανόηση αυτής της εξελικτικής πορείας. Σκοπός της παρούσας Διδακτορικής Διατριβής είναι η εξέταση της υπόθεσης κατά πόσο η αναστολή των αρχέγονων ωοθυλακίων και η επακόλουθη ενεργοποίησή τους μπορεί να επιτευχθεί με την παροδική αναστολή του mTOR.Διενεργήθηκαν τρεις μελέτες, μια πειραματική μελέτη για την αναστολή της ωοθυλακικής ανάπτυξης μέσω θεραπείας με Everolimus και Verapamil,μια συστηματική ανασκόπιση των μονοπατιών που εμπλέκονται στην ΠΩΑ και μια προκλινική μελέτη για τη θεραπεία με προγεστερόνη ή οιστραδιόλη ή συνδυασμό αυτών στη διατήρηση των αρχέγονων ωοθυλακίων. Μέθοδος: Στην πρώτη έρευνα σαράντα πέντε θηλυκοί μύες διαιρέθηκαν τυχαία σε πέντε ομάδες. Οι ομάδες έλαβαν everοlimus, everolimus + Verapamil, Everolimus+Fisetin και Fisetin μεμονωμένα. Τα αποτελέσματα μετρήθηκαν στην αριστερή ωοθήκη μετά από θεραπεία οκτώ εβδομάδων. Δέκα ημέρες αργότερα επιχειρήθηκε επανενεργοποίηση της ωοθηκικής λειτουργίας με τη χορήγηση FSH και hCG. Οι ίδιες παράμετροι εξετάστηκαν και στην δεξιά ωοθήκη με τις μετρήσεις να περιλαμβάνουν ιστολογική ανάλυση, ορμονικό έλεγχο και ανοσoαποτύπωση.Αποτελέσματα: Παρατηρούνται σημαντικά περισσότερα αρχέγονα και λιγότερα άτρητα ωοθυλάκια στην ομάδα Everolimus και Verapamil.Η ανάλυση ανοσοαποτύπωσης έδειξε ότι η χορήγηση Everolimus οδηγεί σε σημαντική μείωση του mTORC1.Η έκφραση του αντιαποπτωτικού μορίου Bcl2 καθώς και ο LC3-II και ο ATG12 αυξήθηκαν μετά την απόσυρση του συνδυασμού Everolimus και Verapamil επισημαίνοντας τη μείωση της απόπτωσης και την αύξηση της αυτοφαγίας. Συμπέρασμα: Η θεραπεία με Everolimus και Verapamil μπορεί να αυξήσει την κατακράτηση των αρχέγονων ωοθυλακίων και ταυτόχρονα να επιφέρει μείωση της ατρησίας. Ο σκοπός της δεύτερης έρευνας είναι η κατανόηση της επίδρασης των διαφόρων μονοπατιών επί της ωοθυλακικής ανάπτυξης αναλύοντας άρθρα σχετικά με την POF.Διενεργήθηκε αναζήτηση στη βάση Medline με όρους όπως:POF,POI,ωοθυλακική ανάπτυξη. Στην τρίτη πειραματική μελέτη σαράντα θηλυκοί μύες διαιρέθηκαν σε τέσσερις ομάδες. Χρησιμοποιήθηκε μεμονωμένα και συνδυαστικά προγεστερόνη και οιστραδιόλη για να εξεταστεί η δράση αυτών, στα αρχέγονα ωοθυλάκια. Οι μετρήσεις περιλαμβάνουν ιστολογική ανάλυση, ορμονικό έλεγχο και ανάλυση γονιδιακής έκφρασης. Αποτέλεσμα: Η προγεστερόνη αυξάνει σημαντικά τον αριθμό των αρχέγονων ωοθυλακίων, η οιστραδιόλη τον μειώνει, ενώ συνδυαστικά η οιστραδιόλη δρα ως αντενέργεια στην προγεστερόνη. Συμπέρασμα: η οιστραδιόλη δρα ως αντενέργεια στην αναστολή της ανάπτυξης των αρχέγονων ωοθυλακίων μέσω της χρήσης προγεστερόνης. Στην παρούσα Διδακτορική Διατριβή παρουσιάζονται ιστολογικές και βιοχημικές αποδείξεις ότι τα ωοθυλάκια δύναται να παραμείνουν σε αρχέγονο στάδιο και μπορεί να επανενεργοποιηθούν. Το αποτέλεσμα αυτό μπορεί να συμβάλει στη διατήρηση της γονιμότητας σε γυναίκες πριν από χημειοθεραπεία ή σε περίπτωση ΠΩΑ.