Μηχανισμός ανάπτυξης και θεραπευτική αντιμετώπιση της χοριοειδικής νεοαγγείωσης της ωχράς κηλίδας σε ασθενείς με παθολογικό υπόστρωμα
Authors: Λαδάς Δημήτριος 
Published: September 2021

Εισαγωγή: Οι αγγειοειδείς ταινίες είναι αποτιτανωμένες ρήξεις της μεμβράνης του Bruch. Η σοβαρότερη επιπλοκή των αγγειοειδών ταινιών είναι η ανάπτυξη χοριοειδικής νεοαγγείωσης της ωχράς κηλίδας, με σχηματισμό αμφιβληστροειδικής ουλής και μη αναστρέψιμη απώλεια της όρασης. Η τρέχουσα θεραπεία εκλογής είναι ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντιαγγειογενετικών παραγόντων. Όλες οι δημοσιευμένες μελέτες αφορούν μικρές σειρές ασθενών, που περιλαμβάνουν «παρθένους» θεραπευτικά οφθαλμούς και ασθενείς που είχαν προηγηθεί άλλες θεραπείες. Δεν υπάρχει δημοσίευση που να συγκρίνει τα αποτελέσματα θεραπείας μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου έτους, δηλαδή σε ποιο βαθμό συνεχίζεται η βελτίωση της οπτικής οξύτητας κατά το δεύτερο έτος θεραπείας. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη σχεδιάσθηκε με κύριο σκοπό να συγκρίνει τα αποτελέσματα της θεραπείας με αντιαγγειογενετικούς παράγοντες μεταξύ πρώτου και δεύτερου έτους θεραπείας σε «παρθένους» θεραπευτικά οφθαλμούς. Ασθενείς και Μέθοδοι: Η παρούσα ανοικτή, προοπτική μελέτη περιέλαβε 20 οφθαλμούς 19 διαδοχικών ασθενών που ολοκλήρωσαν θεραπεία και παρακολούθηση για 24 μήνες. Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους θεραπείας 15 (75%) οφθαλμοί υποβλήθηκαν σε 7, 4 (20%) οφθαλμοί σε 8 και ένας (5%) οφθαλμός σε 10 ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους θεραπείας 15 (75%) οφθαλμοί υποβλήθηκαν σε 2, 4 (20%) οφθαλμοί σε 1 και ένας (5%) οφθαλμός σε 5 ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις. Συγκριτικά με την προ θεραπείας μέτρηση, στο τέλος του πρώτου έτους διαπιστώθηκε μείωση του μέγιστου πάχους αλλοίωσης (382±96 μm vs 287±87μm, αντίστοιχα, pair-T=4,73, p<0,001). Στο τέλος του δεύτερου έτους θεραπείας η μείωση του μέγιστου πάχους αλλοίωσης ήταν επίσης σημαντική (382±96 μm vs 322±98 μm, αντίστοιχα, pair-T=6,44, p<0,001, αντίστοιχα). Δεν υπήρχε όμως στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου έτους παρακολούθησης (pair-T=1,55, p=0,14). Η προ θεραπείας καλύτερη μέση (mean) διορθούμενη οπτική οξύτητα στους 20 οφθαλμούς ήταν 0,75±0,26, στο τέλος του πρώτου έτους ήταν 0,42±0,26 και στο τέλος του δεύτερου έτους ήταν 0,44±0,22. Οι μεταβολές της προ θεραπείας καλύτερης διορθούμενης οπτικής οξύτητας ήταν στατιστικά σημαντικές στο πρώτο και το δεύτερο χρόνο παρακολούθησης (t=4,74, p<0,001 και t=4,94, p<0,001 αντίστοιχα). Αντίθετα, δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά της καλύτερης διορθούμενης οπτικής οξύτητας μεταξύ πρώτου και δεύτερου έτους παρακολούθησης (t=0,72, p=0,48). Ειδικότερα, στο 75% και στο 80% των οφθαλμών βελτιώθηκε η καλύτερη διορθούμενη οπτική οξύτητα τουλάχιστον κατά 0,2 LogMAR στο τέλος του πρώτου και δεύτερου έτους παρακολούθησης, αντίστοιχα. Αντίθετα, δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στη καλύτερα διορθούμενη οπτική οξύτητα μεταξύ πρώτου και δεύτερου έτους παρακολούθησης (x2=0,18, DF=2, p=0,92), όπου στο 85% των οφθαλμών η οπτική οξύτητα ήταν αμετάβλητη. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν για πρώτη φορά ότι οι ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις ranibizumab σε «παρθένους» θεραπευτικά οφθαλμούς με χοριοειδική νεοαγγείωση της ωχράς κηλίδας σε έδαφος αγγειοειδών ταινιών έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της οπτικής οξύτητας στο πρώτο έτος θεραπείας, η οποία διατηρείται στην πλειονότητα των οφθαλμών κατά το δεύτερο έτος θεραπείας και παρακολούθησης.