bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Language Planning and Development in the Caribbean
Authors: St-Hilaire Aonghas
Published: November 2010

RESUMEN
Planification y desarrollo lingüísticos en el Caribe: El Suriname multi-étnico
Después de la Segunda Guerra Mundial, Suriname, como muchos otros territorios del Caribe, experimenté un movimiento nacionalista y cultural creciente cuyos partidarios abogaban por un mayor papel para el sranan, la lengua franca criolla surinamense, en la vida nacional. Sin embargo, los prejuicios históricos desfavorables y la estigmatización del sranan dificul-taron los esfuerzos de promover y eleva r el idioma. Al contrario del mayor parte del Caribe, Suriname es una nación étnicamente muy diversa. La asociación del sranan como la propiedad de los criollos, una minoría dentro del país, limitaron los éxitos del nacionalismo cultural en la promoción del idioma. También en contraste con el resto del Caribe, el sranan goza de un reconocimiento bastante difundido como una lengua autonoma del neer-landés, el idioma oficial. Este hecho ha facilitado la planificacion lingüística en favor del sranan. El nacionalismo cultural tuvo cierto éxito en elevar la position social del sranan dentro de la población general, pero fracasó en movilizar suficiente apoyo oficial sostenido por el idioma en la administration nacional y en las escuelas. Una política oficial de monolingüismo neerlandés siguió rumbo ininterrumpida y inalterada, produciendo una generation multi-étnica de jovenes cuya lengua materna es el neerlandés. El debate sobre la planificación lingüistica se enfoca actualmente en la estan-dardización lingüistica y en la adopción del neerlandés-surinamense, la variante neerlandesa local fuertemente influída por el sranan, como el idioma oficial de Suriname.
RESUMO
Lingvoplanado kaj evoluigo en Karibo: Multietna Surinamo
Post la Dua Mondmilito, en Surinamo, same kiel en aliaj teritorioj en la kariba regiono, ekkreskis kulturnaciista movado, kies apogantoj pledis por pli granda rolo por Sranano, la surinama kreola interlingvo, en la nacia vivo. Tamen, la delonge ekzistantaj antaŭjuĝoj kaj anatemigo de Sranano malhel-pas klopodojn antaŭenigi la lingvon kaj plialtigi gian prestigon. Malkiel la plejparto de aliaj karibaj teritorioj, Surinamo rolas kiel hejmo al diversaj etnoj. La identigo de Sranano kiel kultura posedajo de la kreoloj limigis la sukceson de la kreola kultura naciismo en la antaŭenigo de la lingvo. Ankaŭ malkiel la plejparto de la kariba regiono, Sranano estas vaste konata en Surinamo kiel sendependa de la officiala lingvo, la nederlanda. Tiu fakto, tamen, faciligis lingvoplanadon favoran al Sranano. Kultura naciismo ja sukcesis levi la statuson de Sranano antaŭ la generala publiko, sed malsuk-cesis rikolti sufican officialan subtenon al la lingvo fare de la nacia registaro aŭ en la lernejoj. Officiala nur-nederlandlingva politiko daüras senŝanĝe, produktante generacion de denaskaj parolantoj de la nederlanda. La lingvo-plana debato nun centrigas je normigi kaj akcepti la surinam-nederlandan, t.e. la lokan nederlandan lingvovarianton forte influatan de Sranano, kiel la officialan lingvon de Surinamo.
Official Language, Minority Language, No Language at All
Authors: Kramer Christina
Published: November 2010

RÉSUMÉ
Langue officielle, langue minoritaire, pas de langue du tout: L'histoire du macédonien dans l'enseignement primaire dans les Etats Balkaniques
Dans les pays avec des populations diverses, la disposition d'enseignement primaire de langue maternelle dans les langues minoritaires a souvent été le sujet de débats politiques. L'auteur éclaircit l'histoire et l'état du macédonien dans les régions différentes où on le parle en fournissant un compte rendu abrégé de son histoire comme langue d'instruction primaire dans les États Balkaniques du dix-neuvième siècle jusqu'à présent. L'usage du macédonien a été relié de près avec les questions de la codification de langue et de l'identité ethnique dans les écoles en Grèce, en ancienne Yougoslavie, dans la République macédoine et jouit d'un statut limité en Albanie mais on ne lui accorde pas de reconnaissance officielle en Grèce. En Bulgarie le recensement le plus récent ne reconnaît pas l'identité ethnique macédonienne.
RESUMO
Oficiala lingvo, minoritata lingvo, nenia lingvo: La historio de la makedona en elementa edukado en la balkana regiono
En landoj kun lingve diversaj logantaroj, la liverado de elementa denaska-lingva edukado en minoritataj lingvoj ofte farigas temo de politika debato. La aütoro klarigas la historion kaj situacion de la makedona en la diversaj teritorioj, kie oni parolas gin, résumante gian historion kiel lingvo de elementa edukado en la balkana regiono de la deknaüa jarcento gis hodiaŭ. Utiligo de la makedona intime ligigis kun demandoj de lingva normigo kaj etna identeco en la lernejoj de Grekio, la antaüa Jugoslavio, la Respubliko de Makedonio, Bulgario kaj Albanio. Gi estas la registara lingvo en la Respubliko de Makedonio kaj guas limigitan statuson en Albanio, sed oni cedas al gi neniun officialan rekonon en Grekio, kaj en Bulgario la plej lasta popolnombrado ne rekonis makedonan etnan identecon.
Facets of the Breton Problem
Authors: Van Eerde John A.
Published: November 2010

Aspektoj de la bretona problemo
La bretona estas unu el la minoritataj lingvoj, kiuj luktas por pluvivi. La cefa batal-kampo estas la edukado. Klopodoj ekde 1867 enkonduki la bretonan en la lernejojn ne estis sukcesaj. Bretona organizo Diwan arangis klasojn, sed kun malgrandaj rezultoj. Ekzistas nenia registara subteno. Ec trovi klascambron estas malfacile. Pluraj partioj ne subtenas la bretonan aferon. Bretonlingvanoj logas cefe en la kamparo kaj frontas problemojn en la urboj. En la kamparo, ekzistas neunueca lingvo.
Interesa sugesto estas, ke la maljunuloj, kiuj siatempe suferis pro sia lingvo, nun povas helpi en la kampanjo, laborante kun la infanoj. La instruista sindikato oponas sin al la klopodoj de Diwan per diversaj argumentoj. La debato intermiksigas kun lukto inter liberpensuloj kaj eklezianoj.
La bretona popolo estas antikva kelta gento, lingve rilata al la kimra kaj kornvala en Britaj Insuloj. Gi laŭštupe perdis lingvan teritorion. La dekkvina jarcento estis la ora epoko de la bretona literaturo.
Junuloj estis altiritaj al la nuntempa bretona movado, pro idealismo. Dum la dua mondmilito, okazis politikaj malfaciloj en Bretonujo, sed aperis multaj bretonlingvaj revuoj kaj taggazeto. Post la miiito, la bretona movado reaktivigis, kvankam movad-anoj kredas, ke al ili mankas la unueco de la naciaj movadoj de Skotlando, Kimrujo kaj Korsiko.
Barilo al la unueco de la bretona movado estas la historia disdialektigo. Instruistoj en la movado subtenas unuecan, sed ne unuforman, bretonan lingvon. Ili ne volas preferi unu dialekton, sed elekti elementojn el pluraj dialektoj. Dialekta disdivido estas ja arbitra afero. Interdialekta skribsistemo estas la nura solvo de la ortografia problemo.
En la bretona historio, multaj grandaj bretonoj uzis la francan lingvon, kreante mond-konatajn literaturajn monumentojn: inter ili, Chateaubriand kaj Jules Verne. Simile estis en aliaj minoritataj kulturoj, kies grandaj verkistoj kontribuis al la majoritata lingvo, ekzemple, en Skotlando. En la nuntempa Bretonujo, multaj verkistoj verkas france, aliaj bretone, ekzemple Kerrien, Drezen kaj Riou. Al multaj, estas pli facile verki en la franca, pro la klasika franca edukado, kiun ili ricevis. Bretonlingvaj verkistoj devas resti fidelaj al la bretona tradicio, sed ne igi loke parohecaj.
La bretonaj lingvo kaj kulturo restas en fortikaj, rezistemaj manoj. Lingva lukto estas ofte ligita al ekonomia lukto, kontrau la kapitalismo. Francujo subskribis Europan Deklaracion pri la Rajtoj de la Homo, kiu inkluzivas la rajton de minoritatoj al sufica instruado en sia propra lingvo. La nuna aŭtoro dubas, ĉu la franca registaro plenumas tion.
Loreto Todd. Pidgins and Creoles
Authors: Mintz Sidney W.
Published: November 2010

La autorino multe vojagis en regionoj, kie piginajoj kaj kreolaj lingvoj estas uzataj.
La verketon si dedicas cefe al la tiuklasaj lingvoj, kiuj leksike parencas al la angla. La nun tri jarojn malnova libro respegulas du sufice fresdatajn tendencojn: la seriozan pritrakton de antaùe ne serioze traktitaj lingvoj, kaj la akcepton de la graveco de tiaj lingvoj ne pure teoria sed ankau politika kaj psikologia. Hi estas ja vaste uzataj.
La piginajn kaj kreolajn lingvojn oni ofte konsideras produktoj de la eùropa penetrado de la cetera mondo. Sed eu simila procczo de piginigo kaj posta kreoligo okazis, ekzemple, en la elkresko de la franca el la latina? En grava, tamen ne multe konata referaĵo, D. Taylor esploras la historiajn lingvajn rilatojn inter konkerita plimulto kaj venkinta malplimulto. Taylor enkadrigas lingvajn problemojn en vastan historian kadron. Todd simile faras, sed pli simplece, provante, ekzemple, igi kreolan lingvon "respektinda" per komparo kun la franca. La prestigo de lingvo, en la opinio, au antaŭjugo, de nefakuloj, dependas de skribsistemo, prefere tre malnova. Aliaj citas la literaturon, la gramatikan komplikecon, ktp. Lau tiaj mezuriloj, al pigin-kreolaj lingvoj mankas prestigo. Naiva sinteno.
La celo de la verko de Todd estas, unuecigi la pristudon de tiaj lingvoj kun tiu de la ceteraj. Sed eble tamen ekzistas ne nur kvanta, sed fakte kvalita diferenco inter tiu kategorio de lingvoj kaj la ceteraj, aparté rilate la gramatikan strukturon dum la estigo. La mallonga - 92-paJa, ses-capitra - libreto estas la unua tiuspeca en la angla de post tiu de Hall (1966). Gi celas nefakan leganton. Pli postulema leganto rigardu la verkon redaktitan de Hymes (1971), ne tiel timigan, kiel Todd kredas, kaj novan libron pri la antilaj lingvoj de Taylor (1977).
Profession 77: Selected Articles From the Bulletins of the Association of Departments of English and the Association of Departments of Foreign Languages
Authors: McInerny Dennis Q.
Published: November 2010

Libro grava pri grava situacio
Se vi estas optimisto kies optimismo estas rompigema, Profession 77 ne estas la libro, kiun vi volus legi. Gia temo estas la nuntempa situacio de la instruado de literaturo kaj fremdaj lingvoj (t.e., lingvoj aparté de la angla) en Usono. Kunmetita el dek unu artikoloj, la lihrp temas precipe pri la multaj kaj ofte gravaj problemoj, kontraŭ kiuj la profesiularo hodiaŭ devas batali. Generale, kio estas la karaktero de tiuj problemoj?
Multaj de tiuj, kiuj instruas anglajn literaturon kaj lingvon diras, ke nun en Usono mal-klereco grave kreskas. Pli kaj pli, studentoj venas al la universitato sen kono de la vorto skribita; ili ofte ne povas uzi bone sian propran indigenan lingvon. Tiaj studentoj ne legas, au, se ili legas, ili legas librojn de malaltaj tipoj - verkojn kiuj ne estas indaj esti nomatajiiteraturo', guste parolante. La instruistoj de fremdaj lingvoj front-as malsaman problem on. Ili konsentas, ke en la plej multaj okazoj, iliaj programoj ne estas estintaj sukcesaj en ci tiu lando. Studento studas fremdan lingvon, sed li ne lernas gin. Kaj la instruistoj de la angla kaj la instruistoj de femdaj lingvoj devas konfesi, ke ili apartenas al profesiularo, kies saneco ne estas bona. La situacio estas ironia. Hodiaù ne estas malkresko de junuloj, kiuj deziras igi membroj de la profesiularo. Male! Estas fakte multaj junuloj, kiuj volas esti instruistoj, sed bedaûrinde ne estas postenoj por ili en la lernejoj de la lando. Entute, la bildo estas ne tre bela. Sed eble la kialo de ci tiu malgojiga fakto ne estas trovota, sercante grandajn, kaj komplik-ajn kaŭzojn. Se la bildo ne estas bela, eble la pentristo ne estas sufice kompetenta.
Pap, Leo. The Portuguese in the United States: A Bibliography
Authors: Estellie-Smith M. , Spinelli Maria Lydia
Published: November 2010

La bibliografio emfazas la literaturon pri portugalaj enmigrintoj en Usono, sed enestas ankaŭ aludoj al fruaj portugalaj kontaktoj kun Usono kaj Havajo, aldono pri portugalaj enmigrintoj en Brazilo, Bermudo, Kanado kaj Venezuelo, kaj rilataj aferoj. Esploristoj bonvenigos tiun longe atenditan verkon, kun siaj 800 listigoj. La disdivido estas parte laŭ regiono. Usonaj oficialaj dokumentoj estas traktataj, kaj krome, la portugala gazetaro kaj portugalaj historiaj dokumentoj. Apartan atenton al lingvo kaj lingvolernado la bibliografio ofertas rilate al Havajo.
La cefa kontribuo de la bibliografio estas gia sukcesa kolekto de alie malfacile troveblaj dokumentoj, inkluzive neeldonitajn manuskriptojn. Manko, tamen, estas klarigaj notoj. Domage, car, kun la helpo de tiaj notoj, esploristo eble sparus tempon, sercante dokumenton, kiu montrigus fakte neutila. Krome, estus helpe, indiki kie la dokumentoj trovigas.
La bibliografio ne estas plena, aparte ne pri la pasintaj 15 jaroj, dum kiuj ekestis revekigo de la portugalaj studoj. Oni ne kulpigu nur Pap pro tiu manko: multaj referajoj ne estis eldonitaj, sed nur prezentitaj ce kunvenoj au neformale dissenditaj al kolegoj.
La bibliografio de Pap konsistigas pason en la gustan direkton. Oni esperu, ke li nun preeparas freŝ an, pli detalan eldonon.
Van Essen, A.J., and Menting, J.P., eds. The Context of Foreign Language Learning
Authors: Nuessel Frank
Published: November 2010

La dek tri artikoloj de dek du verkintoj estas la produkto de internacia konferenco en Groningen (Nederlando), en kiu oni integrigis la problemaron de la fremdlingva instruado el la vidpunktoj de psikologio, lingvistiko kaj pedagogic Kompreneble, universalaj problemoj ne estis solvitaj, sed relief-igis bazaj problemoj, kiuj ciuj rilatas al la klascambra situacio. Inter ili trovigas: la difino de celoj; la valorigo de tiuj celoj; solvo al la problemo de la artefariteco de klascambro; kaj aktiva, ne nur pasiva, posedo de lingvo.
Certagrade, la eseoj ne rekte tusas la intereson de legantoj de LPLP. Kvankam ciuj studoj en la libro fontas el la lingvokontakto, la akiro de fremda lingvo estas io aparta de la problcmaro de lingvoplanado. Ekzemple, la sinteno de instruisto kaj lernanto estas malsimila. La lernado de fremdlingvoj koncentr-igas al 'prestigaj' lingvoj (ekz. la franca au germana en Usono). Dume, la lingvoplanado ofte rilatas al 'neprestiga' lingvo de iu minoritata grupo. Simile, ideala programo de instruado de fremdlingvo ebl-igos la retenon de la lernita lingvo. Sed celo de t.n. 'lingvoretena' programo en Usono estas fakte, ke oni ne retenas la denaskan lingvon, sed transiras al la angla; estas, do, programo de lingva forigo, ne lingva reteno, kiel ce la instruado de fremdlingvo. Tamen, en Usono ankau ekzistas alicelaj programoj. Resume, bonega, zorge kompilita kolekto.
Adler, Max K. Pidgins, creoles and lingua francas. A socio-linguistic study
Authors: Hall Robert A.
Published: November 2010

La kreolistiko igis satata aspekto de la lingvopolitiko, parte pro interesigo pri la ebla pigina deveno de la usona 'nigrula angla' lingvo. Rezulte, oni amase, sed ofte nepercepteble, atentis socilingvistikajn aspektojn de kreolistiko. Leginte la subtitolon de la verko de Adler, do, oni bonvenigus generalan pri-trakton de la temo. Sed gi montrigas fundamente nekontentiga.
Gi konsistas el tri partoj kaj mallonga konkludo. La unua, pri la sociologiaj aspektoj de piginoj kaj kreolaj lingvoj, sajnas promesplena, sed ne plenumas la promeson. Gi konsistas cefe el konfuzaj, ripet-emaj listoj, netaŭga enkonduko ec al komencanto.
Laŭ la titolo de la dua parto, tio sajnas promesi detalan priskribon de la uzo kaj valoro de pluraj piginoj kaj kreolaj lingvoj, sed tio mankas. Oni nur ripetas materialon el neoriginalaj fontoj, kaj preskau tute sen lingvaj ekzemploj. Estas mikspoto, kies valoro dependas tute de la (ne)fîdindeco de la fontoj de Adler: disa, ripetema, neoriginala.
Estas simile en la tria parto, car li konfuzas la leganton per neklaraj difînoj. La bibliografio entenas 217 citojn.
La konkludo de Adler estas, ke pigina lingvo pli taŭgus kiel komuna mondolingvo, ol ekzistanta nacia lingvo, kiel la angla, au ol kreita lingvo kiel Esperanto. Pri piginoj, li asertas, ke "ilia cefa avantago estas, ke ili ne estas artaj lingvoj, sed ke ili kreskis el aparta kaj urga bezono je komunikado inter personoj, kiuj parolas tute nerilatajn lingvojn" (p. 133). Guste tio estas la cefa argumento kontraŭ la uzo de iu ajn pigina lingvo kiel internacia helplingvo, car çiu pigino neeviteble ligigas al la lingvaj strukturoj kaj kulturkontaktaj situacioj, kiuj naskis gin. Ciu pigina lingvo kompreneble estas tiel Valora' kiel iu alia lingvo - Adler senbezone troige kaj ripeteme argumentas tion. Sed estas ege malfacile, sangi la antaŭjugojn de homo, aparte pri pigina au kreola lingvo. Konscie planita lingvo ne el-vokos tiom da malamikeco surbaze de kulturo.
Adler mem ofte montras kulturan antaŭjugon, aparte kiam li asertas troan gravecon de la europa koloniigo en la estigo de piginoj kaj la daŭrado de kreolaj lingvoj. Li ofte insistas pri la egalrajteco de piginaj kaj kreolaj lingvoj, dum aliloke li nomas ilin 'simpligitaj lingvoj' kun 'disrompita strukturo' gramatika. La libro estas plena je nekonsekvencecoj kaj kontraudiroj. Pro neoriginaleco, malbona organizo, kaj interna nekohereco, ni ne rekomendas la libron de Adler, ĉu al spertulo, ĉu al komencanto.
Verbeke, Luc. De Nederlanden in Frankrijk en het Komitee voor Frans-Vlaanderen
Authors: Droege Geart B.
Published: November 2010

L. Verbeke verkas pri malgranda zono de nederlandaj kulturo kaj lingvo en ekstreme norda Francujo. Li apelacias al tut-nederlanda sinteno, kiu ne atentos la politikajn limojn, sed dedicos cion al la savo de la kulturo de Westhoek ("Okcidenta Angulo" de la nederlandlingva teritorio).
Malgrau la franca centrigemo, la flandra kulturo bone rezistis gis meze de la 19-a jarcento, kiam la instruado de la nederlanda estis malpermesita. Reage, Flandra Komitato de Francujo estis fondita, kaj diversaj kulturaj agadoj sekvis. Post la unua mondmilito, Flandra Alianco de Francujo estis fondita, scd giaj estroj estis kondamnitaj en amasa proceso en Lille en 1948, meze de histeria, akuza etoso. Tiam, belgaj flandroj ekentreprenis pasojn por savi la nederlandan kulturon de Westhoek. La lasta sekcio de la verko de Verbeke temas pri la kreo de Komitato por Franca Flandrujo en 1948, kaj ties posta agado favore al la tieaj kulturo kaj lingvo.
Ekde la komenco, L. Verbeke estas la sekretario de la Komitato. Li priskribas tri celojn de la movado: krei legmaterialon por la francaj flandroj, prezenti nederlandan teatron al la franc-flandra publiko, kaj iniciati la instruadon de la nederlanda en franca teritorio. Franca flandro, Sepieter, ec pretigis dialekt-an instrulibron; al tio Verbeke reagas kun miksitaj pensoj. Li preferus, ke la instruado de la dialekto estu nur transira stupo al la akiro de la nederlanda normlingvo. Sed eble iam, francaj flandroj fîksos regionan normon, krom la tut-nederlanda.
La Komitato volas igi sin nenecesa. Tio eble okazos, pro la lastatempa aktivigo de la junaj francaj flandroj. La bibliografio estas helpa, aparte pri adresoj de instancoj, sed ne plena.
Clapp, Ouida H. (ed.), Classroom Practices in Teaching English 1976-1977. Responses to Sexism
Authors: Gershuny H. Lee
Published: November 2010

La kredo de la jena verko estas, ke la lernejoj povas kaj devas helpi forigi la seksismon el la usona vivo. La gelemantoj devas rekoni la seksismon kaj giajn sekvojn. La verko cefe celas tion, sed volas sam-tempe disvolvi la lingvajn kapablojn ce la lernantoj. Ne temas pri afero nur por virinoj au por la klascambro, sed por la homaro generale kaj por la interkultura kaj interfaka komparo.Ekzemple, en priliteratura capitro, B. Stanford sugestas, ke en la mitoj de diversaj kulturoj, oni esploru, kiuj naturaj fenomenoj estis bildigitaj kiel viraj, respektive inaj. Temas pri 26 artikoloj kaj aliaj eroj (lernoprogramoj, metodaroj). La eroj pri konsciigo sajnas celi elementajn klasojn; tiuj pri gramatiko kaj semantiko, mezlernejajn kaj kolegiajn klasojn.La verkintoj alstrebas memesprimon ce la gelemantoj; neautoritatisma pedagogio elfluas el la verko, celante neformalan, demokratian diskutaron kaj unuopecan esploradon.Pluraj capitroj pri seksisma lingvajo rilatas al la ecoj diskutitaj de aktivismaj usonaj inaj lingvistoj, dum la pasintaj dek jaroj. La seksismo de lingvajo estas pristudinda el psiko-socilingvistika vidpunkto. La usona angla indikas la sekson de kelkaj vortoj, la genron de aliaj. Tiu distingo multon instruas pri la anta ŭ jugoj de la socio. Pluraj artikoloj proponas solvon, per diversnivelaj studplanoj. Ekzercoj cefe testas la kapablon de lernantoj , reverki tekstojn neseksisme. Pluraj usonaj eldonistoj de lernolibroj jam simile agis.Tiuj, kiuj subtenas tiuspecajn eldonajojn, taksas la jenan verkon utila. Aliaj tarn en dubas, cu oni povas perlingve sangi seksismajn sintenojn. Tamen, la neseksisma lingvajo laustupe gajnas terenon en Usono. Finfîne, nur la gelemantoj decidos la aferon. La daŭra debato nur pruvas, ke la lingvo-reformo estas grava afero.
Laitin, David D. Politics, Language, and Thought: The Somali Experience.
Authors: Fellman Jack
Published: November 2010

Somalio, nekutime inter afrikaj statoj, posedas indigenan, regantan, komprenatan, sufice unuecan lingvon, uzatan de cirkaŭ 95 procentoj de la statanoj. Sed, car oni neniam akordigis pri unueca somala skribsistemo, ec post la sendependigo en 1960, la somala estis uzita nur kiel busa lingvo. La skriba, ofîciala komunikado estis en la angla, itala, kaj/aŭ araba. Fakte, diversaj somalaj gentoj uzis diversajn skribsistemojn, sed nur en 1972 la registaro oficialigis unuecan, latinalfabetan ortografion. Laitin bone rakontas 'la lukton por la somala'. Kiel politiksciencisto, la autoro cefe interesigas pri la socilingvistikaj (sociaj, kulturaj, politikaj) aspektoj de la problemo, ol nur la pure lingvistikaj. En la dua parto de la verko, la aùtoro prikonsideras la ecojn de politika kulturo perata de indigena lingvo (la somala) kon-traste kun fremda lingvo (la angla). Lia kGnkludo estas, ke oni devus pli atenti la lingvan demandon en la politikscienca kaj sociscienca literaturoj. Legantoj de LPLP samopinios.
Tal, Isabelle, Les Réunionnais en France.
Authors: Tinelli Henri
Published: November 2010

Reunio estas al Francujo iom kiel Havajo al Usono - geografie fora, politike intégra parto de la nacio. Kiam reuniano veturas al Francujo, estas en la spirito de provincano, kiu veturas al Parizo.
La reunianoj estas, tial, kiel la portorikanoj en Novjorko, kaj ili spertas en la franca metropolo samajn problemojn de integrigo, de aparteco, de adaptigo, malgraù sia 'plena' civitaneco. Sed la portorikanoj kunportis senton de etna idento, sento trovebla, simile, ce la Parizaj antilanoj, sed ne ce enmigrintoj el Reunio. La reunianoj, kiuj elmigras, havas malmultajn kulturajn au naciajn sentojn aliajn, ol esti francoj. Sed la metropolanoj aljugas ilin al la fremdaj laboristoj. Tamen, ili migris volonte, ec kun la helpo de ofîcialaj organoj. Ili estas pli prosperaj ol la fremdaj laboristoj, sed ili ne automate akceptas la plej alte pagatan postenon. La antilano, maie, agas alie, en identaj kondicoj: li estas pli fiera, pli batalema, ol la reuniano. Sajnas, ke Francujo alkulturigis la reunianojn pli gisfunde, ol la martinikanojn au la gvadelupanojn.
La reunianoj lingve diferencas disde la fremdaj laboristoj, car ili parolas france. Ili scias, ke tio helpos al la integrigo, kaj ili estimas la francan kaj rejetas la kreolan, sociumas nur kun metropolanoj. La kreolan ili parolas tu te ne plu, au nur kun plenkreskuloj, timante, ke la infanoj parolos france kun kreola akcento. La registaro faras nenion favoran al la kreola.
Strange, ke la aŭtoro de la libro, sociologo, apenaŭ parolas pri la lingvo, pri la kulturaj normoj kaj ciu-taga vivo, kiujn la insulanoj kunportas el sia hejmlando. Temas pri sufice lastatempa migrado, kaj en Francujo ili konsistigas, ne komunumon, sed kolekton de elradikigitaj unuopuloj, neatendite fremdig-itaj. Estas ankoraù tro frue, ke oni imagu tempon, je kiu la kreola povus igi objekto de etna identigo kaj fîero. Sed oni atendus, ke la aŭtoro enketu pri la politikaj kaj psikologiaj problemoj de la lingva kunteksto de la migrado. La studo de Isabelle Tal estas esence psikologia, kaj si tre bone pristudas la procedon de nepersonigo, sed nesufice ties kulturajn kaŭzojn. La tuto ne okazas, ja, en Pariza labor-atorio, sed havas kulturan kaj lingvan antaùfonojn. La laboristo postlasis en Reunio, ne nur la sen-laborecon, sed siajn historion, folkloron, denaskan lingvon. La subpremado de la kreola estis kaj restas konstanta, ekde la koloniigo gis nun. Tamen, la kreola ne cedis al neniigo, kiel iuj minoritataj lingvoj de la metropolo, sed restas la fundamento de la reunia personeco, ce ciuj etnoj de tiu insulo.
La libro finigas per elektitaj intervjuoj kun reunianoj. Se oni aldonus al gi mankantan socilingvistikan dimension, la libro de I. Tal konsistigus bonan bazon de plua esplorado.
Variability in naming
Authors: McCallum-Bayliss Heather , Adger Carolyn Temple
Published: November 2010

Personal names are variable. Individuals may refer to themselves and be referred to in different ways depending on the social situation. In multilingual and multicultural settings, potential variation in personal names is even more challenging. It arises from cultural contrasts in naming conventions and from structural contrasts between languages. The range of name variations poses real challenges for the information systems that are central to social life, because identifying individuals uniquely is essential to their functioning. Consistent and appropriate representation of a particular name in a data store improves the likelihood that that person’s medical records or banking records or job application can be found at a later date. However, ensuring the consistent representation of a name is not entirely under an individual’s control because he or she may not be the one to enter the name into the database and the database may not be designed in a way that permits the name to be represented appropriately. Database management is especially challenging in settings that are culturally diverse. The consistent handling of names requires their appropriate cultural interpretation.
Language in the Melting Pot
Authors: Cooper Robert L. , Danet Brenda
Published: November 2010

SOMMARIO
Quest' articolo delinea il contesto sociolinguistico della pianifizione linguistica in Israele. Il presenta una revista delle ricerche che toccano direttamente alia pianifizione linguistica e anche delle ricerche che si trattano degli attitudini verso le lingue diverse, della scelta di lingua, delle regole di parlare, e delle variera derebreo. Finalmente, la revista indica qualchi lacune in questa lettera-tura.
RESUMO
La lingvo en la fandpoto: La socilingvistika kunteksto de la israela lingvoplanado.
La jena artikolo priskribas la socilingvistikan fonon de la lingvoplanado en Israelo. Gi resumas kaj recenzas la pristudojn de la linvgoplanado kaj ankaŭ la stujojn pri la sintenoj al diversaj limgvoj, pri la elekto de iu lingvo en iu situacio, pri la regulaoj de la parolado, kaj pri la variapj de la hebrea lingvo. La artikolo fine indikas mankojn kaj bezonojn en la gisnuna esplorliteraturo.
La nuntempa Israeli estas kvazaù paradizo de la socilingvistika esploristo, pro la granda lingva diverseco de la lando, la "revivigo" de la hebrea, kaj la konsiderinda grado de lingvoplanado, kiu okazas tie.
Aliaj gravaj lingvoj en Israelo krom la hebrea estas la araba, la cefa lingvo de la ne-juda enlogantaro; la angla, cefa lingvo de la interstataj kontaktoj de Israelo; la jida, lingvo, kiu devis cedi multajn rolojn al la hebrea, sed kiu ankoraŭ estas tolerata kiel humura, sentimenta kaj tradicia lingvo; kaj amaso de aliaj lingvoj de enkigrintoj, kiuj laŭstupe kaj laŭgeneracie transiras de sia tradicia lingvo al la hebrea, la cefa stata kaj socia lingvo. La studoj pri sinteno al diversaj lingvoj indikas interalie, kiu parolas hebree au angle kun eksteruloj. La stato atendas, ke la judoj el anglalingvaj landoj, enmigrintaj en Israelon, retenu la anglan kaj instruu gin al siaj infanoj, kiel grava nacia ilo de ekstera komunikado; male, la stato kuragigas parolantojn de la jida ktp. rapide transiri al la hebrea.
Inter la gisnun nesufiôe esploritaj temoj estas tiu de la lingvoelekto, kiam judoj kaj araboj interparolas (cu hebree, arabe, au angle?); kiuspeca arabe lernas la hebrean? Kiuspeca iosraela judo lernas la araban? Jen unu el la multaj esplorendaj temoj por la estonteco.
Recent Work in the Study of Yiddish Language Planning
Authors: Gold David L.
Published: November 2010

La nuna artikolo estas esea recenzo de artikolo de M. Schaechter, apérinta en la revuo Michigan Germanic Studies. La nombro- de denaskaj, cefaj kaj kutimaj uzantoj de la jida lingvo malkreskis. Pro tio, la jida lingvoplanado pli kaj pli konsistas en korpusa planado (t.e., planado de la lingva formo kaj enhavo mem), sed ciam malpli de realigo de la korpuso, realigo de la rango kaj uzo de la lingvo. En Sovetunio kaj Usono la eldonado kaj esplorado malpliigis, kaj la cefa usona esplora kaj plana organizo, YIVO-Instituto por Juda Esplorado, ciam pli transiris al la angla lingvo. Kvar lingvoplanaj instancoj restas, sed ili praktike konsistas el nur unu sola homo, M. Schaechter.
Plej bedaürinde, guste tiuj judoj, ce kiuj la jida lingvo posedas la plej bonan sancon pluvivi kiel normale parolata kaj skribata lingvo—la hasidaj kaj aliaj ekstreme ortodoksaj judoj—montris nenian ajn intereson pri la klopodoj de la nuntempaj jidaj lingvoplanistoj, kiuj ciuj estas enmondaj judoj. Do, en 1980, la jida lingvoplanado estas grandparte intelekta ludo: per stoko da morfemoj kaj reguloj pri ilia kunmeto, oni klopodas plej bone esprimi donatan koncepton. La nun recenzata artikolo estas "Kvar skoloj de pensado en la jida lingvoplanado, de M. Schechter," evidente la plej kompetenta verkanto pri la temo.
La jida lingvoplanado estas iom pli ol centjara. Gi estas rara specimeno de planado de lingvo kiu preskaü ciam estis neoficiala, ciam neteritoria, kaj preskaü ciam senprestiga. La sukceso en la planado estis varia.
La nunaj lingvistoj rekonas tri nivelojn de korekteco: la norman, la nenorman, kaj la subnorman. Tion rekonis la jidaj lingvistoj jam antaüe ol la ne-jidaj. Schaechter mem parolas sian nenorman, denaskan variajon de la jida kun sia familio, kaj neniu klopodas "korekti" tion. Do, oni jam frue rekonis la ekziston de nenormaj formoj, kaj neniu provas forigi ilin: Rezulte, la nombro de subnormaj formoj, kiujn oni ja provas forigi, estas limigita, kompare kun tiuj lingvoj, en kiuj oni rekonas nur du formojn, norman kaj subnorman. Oni atakas cefe formojn, lastatempe pruntitajn en aliaj lingvoj (la germana, pola, ukrajna, rusa, hebrea, hispana, angla, franca). La jida lingvopurismo estas, do, defendo de la tradicia lingvoformo. Uzantoj de la lingvo sentas, ke oni ne atakas formojn kun fortaj, tradiciaj radikoj; sed nur fremdismojn, do, nejidismojn.
"French Immersion" au Canada
Authors: Heffernan Peter J.
Published: November 2010

La "subakviga" lingvoinstruado en Kanado: elektebla programo por diversaj kuntekstoj
Programo de "subakvigo" de lernantoj de dua lingvo, te., plentempa, rapida, aktiva spertado de la lernataj lingvo kaj kulturo, estis sufice nova konceptooen la lingvolernado ankoraǔ dum la sesdekaj jaroj. Sed gi estas jam bone konata en la nuntempa Kanado. Gi estis cefe kreita por la anglalingvanoj, kiuj volas igi dulingvaj per lernado de la franca, la alia oficiala nacia lingvo. La programo cefe servis al la bezonoj de la anglalingva meza klaso. La aǔtoro de la jena artikolo sugestas, ke tiuspeca programo eble ankaǔ povas helpi franclingvajn minoritatajn infanojn (kaj eble aliajn, en similaj kuntekstoj aliloke tra la mondo), aparte tiujn, kiuj jam estis asimilitaj, au estas asimilataj, al la angla. Per la "subakviga lernado" ili eble povos reteni sian lingvon kaj sian kulturon.
An Introduction to English in Israel
Authors: Gold David L.
Published: November 2010

Enkonduko al la angla en Israelo
La jena artikolo pririgardas la leĝan statuton de la angla en Israelo antaǔ kaj ĝis la sendependiĝo de la lando; sintenojn al la lingvo; ĝian uzon en la lernejoj, la amasmedioj, kiel perilo de kreiva verkado kaj ĝian uzon en aliaj sferoj; la influon de la angla super la hebrea; la tipojn de la angla, uzatajn ĉilande; kaj rilatajn temojn. Kvankam la oficiala enlanda uzo de la angla falis ĝis preskaǔ nenio en 1948, la angla ludis ĉiam pli grandan rolon ekde tiam: (a) ĝi vetkuras kun la jida kiel la ĉefa nuna ne-hebrea influo al la novhebrea; (b) ĝi estas nun la cefa perila lingvo kun la ne-israela mondo (kaj ec kun judoj ekster Israelo); kaj (c) ĝi estas ĝenerale la plej lernata, plej prestiĝa kaj plej bone scipovata fremdlingvo en Israelo. La jena artikolo diskutas temon gis nun ne pristuditan, nome la tipojn de angla lingvo, uzatajn en Israelo (kiel influis unu la alian la diversaj specoj de angla lingvo, alportitaj el alilande? kiel la lokaj lingvoj ilin influadis? kaj kiaj lokaj novigoj estiĝis?). Kvankam oni multe verkis pri la angla influo en la hebrea, la artikolo konkludas, ke tiu verkado estas grandparte nekontentiga.
The Territorial Dimension in Language Planning
Authors: Williams Colin H.
Published: November 2010

RESUMO
La teritoria dimensio en la lingvoplanado: takso de ties valoro en la nuntempa Kimrio
Atento al la teritoria srumpigo de la kimralingvaj zonoj de Britio vekis malfruan interesigon pri eventuala teritoria lingvo-planado. La artikolo pristudas la spacan bazon de la lingvo-politiko kaj de la lingvaj rajtoj. Oni analizas du tipojn de konflikto pri lingvaj rajtoj. Unue, estas konflikto inter unuopaj rajtoj kaj rajtoj de grupoj, laü apartaj interpretoj de la koncepto de la justeco. Iuj asertas, ke la justeco konsistas en disdivido de bonajoj sur proporcia bazo, dum aliaj sugestas, ke la justeco devus kon-sideri nur la akiritajn rajtojn de unuopuloj, senkonsidere de la lingvo au de aliaj trajtoj, kiuj difinas grupon. Due estas konflikto inter la akiritaj rajtoj de kimralingvuloj kaj de anglalingvanoj. Poste oni prikonsideras la principojn de la lingva endistriktigo; fine, oni diskutas la avantagojn kaj malavantagojn de la alpreno de la koncepto de dulingvaj distriktoj en Kimrio.
CRYNODEB
Mae dirywiad yn nifer y rhai a fedrai'r iaith Gymraeg wedi ennyn diddordeb rhai yn y syniad o gynllunio ar gyfer yr iaith yng Nghymru. Bwriad y traethawd hwn ydyw olrhain datblygiad y syniad o iawnderau ieithyddol, gan ganolbwyntio ar wrthdrawiad rhwng iawnderau ieithyddol yr unigolyn ac iawnderau cymdeithasol. Hynny yw, rhwng ddehongliad o gyfiawnder sy'n awgrymu y dylid ffafrio lleiafrifoedd ieithyddol heddiw oherwydd anghyfiawnderau y wladwriaeth yn y gorffennol, a hynny sy'n mynnu y dylid pwyso a mesur gwerth a iawnderau yr unigolyn fel unigolyn ac nid fel aelod o leiafrif ieithyddol. Yna mae'r traethawd yn cymharu'r sefyllfa ieithyddol yn Ffinland ac yng Nghanada i weld a all Cymru elwa ar brofiad gwledydd eraill wrth gynllunio iaith. Am weddill y traethawd gofynnir os oes angen ardaloedd unieithog a dwyieithog tebyg i Ganada, nid yn unig er mwyn diogelu'r Gymraeg, ond yn bwysicach, er mwyn ei gwneud yn iaith ymarferol, ddefnyddiol yn y broses o wella ansawdd bywyd yn y Gymru gyfoes.
Sprachplanung in einer komplexen Diglossiesituation dargestellt am Beispiel Luxemburg
Authors: Jakob Nic
Published: November 2010

La lingvoplanado en komplika diglosia situacio, ilustrita per la luksemburga ekzemplo
La plurlingva, miksa lingva komunumo Luksemburgo, ĉe la limo inter la ĝermana kaj la latinida lingvozonoj, estas priskribata laù la diglosio, difinita ĉi-tie kiel funkcia forto-kampo. La studo de la funkcia komunikada matrico gravas en kompreno de la procedoj de la ŝanĝiĝado ene de lingvo kaj de la transiro de unu lingvo al alia. Oni montras, kiel la plurfunkcieco estas kaǔzo de ŝanĝiĝo de parolmaniero kaj kontribuas al la estiĝo de novaj socilektoj.
En tiu kunteksto, la hipotezoj pri lingva diferenco kaj pri lingva manko estas rifuzindaj. Tiu pri la lingva diferenco, ĉar ĝi finfine malakceptas la signifon de la socia malavantaĝiteco ĉe la lingvo; la hipotezo de la lingva manko, ĉar ĝi difihas la ellabori-tan kaj la limigitan kodojn laǔ aparta normo. Oni uzas funkcian teorion por analizi, ĉu parolanto povas per sia lingvo atingi siajn alstrebatajn celojn.
La transiron inter lingvoj oni analizas kiel procedon, en kiu variaĵo x de parolado anstataǔas variaĵon y en apartaj funkcioj.
La studo de la parolaj agoj en Luksemburgo kaj apude sugestas, ke la demando, farita de Fishman. "Kiu parolas kiun lingvon al kiu kaj kiam?" estas ampleksiginda per konsidero de la temo de la priparolo. La elekto de aparta variaĵo de parolado dependas de la parola situacio kaj foje de la kunteksto de la parolado (laǔ la valenca gramatiko, unu vorto malfermas truon por vorto el la parol-variaĵo x), sed ne de la temo de la konversacio. Do, la vortelekto estas regata de funkciaj kaj strukturaj faktoroj.
La tendencoj latentaj en tiu sistemo estas antaǔenigeblaj aǔ malhelpeblaj fare de la lingvoplanisto. Tamen, la planisto devas prikonsideri la pezon de la historio super la komunikada matrico en Eùropo. La kazstudo Luksemburgo indikas, ke ec hodiaǔ, la plurlingveco ne malebligas la ekonomian disvolviĝon. Eĉ en ekonomie tre evoluitaj landoj, nova nacia lingvo povas ekesti. Nacia lingvo, oficiala lingvo kaj ĉiutaga parol-lingvo ne necese devas iĝi la sama.
En la hodiaùa Eǔropo, la lingvoplanado ne nur eblas, sed absolute nececas por solvi gravajn sociajn problemojn. La lingvoplanado sen scienca fono kreas pli da problemoj, ol ĝi solvas.
The Social Roots of Modern Greek Diglossia
Authors: Sotiropoulos Dimitrios
Published: November 2010

ZUSAMMENFASSUNG
Die soziale Wurzeln der neugriechischen Diglossie
Die Geschichte der neugriechischen Diglossie wird in diesem Artikel dargestellt. Ihre Anfänge finden wir bereits im hellenistischen Zeitalter. Sie dauert dann durch die tausendjährige byzantinische Epoche und die vierhundert Jahre der türkischen Besatz-ung sowie durch die bisher ein hundert sechzig Jahre des unabhängigen griechischen staates bis zum heutigen tag. Eine Analyse erleuchtert die wirtschaftlichen und soziokulturellen Bedingungen, die die tausendjährige sprachliche Zerspaltung ermöglichten. Das Problem der griechischen Diglossie wird mit der diglossischen Situation in den arabischen Ländern, China, Indien, und Äthiopien verglichen. Aus diesem Vergleich wird eine Reihe ähnliche sozioökonomische und kulturelle Barrieren auf-zeigen. Der neuliche Versuch der Regierung Karamanlis, das griechische Diglossie-problem zu lösen, wird zum Schlus analysiert. Eine dauernde Lösung lässt sich aber noch nicht blicken.
RESUMO
La Sociaj Radikoj de la Moderna Greka Diglosio
La jena artikolo sekvas la historion de la moderna greka diglosio ekde ties komencigo en la helenisma epoko, tra la mil jaroj de la bizanca epoko, la kvarcent jaroj de turka okupado, kaj la cent sesdek jaroj de la greka sendependeco, al la nuntempo. Ni anal-izas kaj esploras la ekonomiajn kaj socikulturajn kondicojn, kiuj ebligis tiun miljaran lingvan fendon. Ni krome komparas la grekan diglosian problemon kun tiu en la arabaj landoj, Činio, Hinda Unio, kaj Etiopio. El tiu tomparo evidentas aro da similaj di-glosiaj fenomenoj, kiuj denova indikas similajn sociekonomiajn kaj kulturajn barilojn. La lastatempa klopodo de la registaro Karamanlis, solvi la grekan diglosian problemon, estas fine analizita. La perspektivo de efektiva, daura solvo ne elvokas grandan esperon.
National Language Planning in Plural Societies
Authors: Apter Andrew H.
Published: November 2010

SOMMAIRE
La planification linguistique nationale dans les sociétés mixtes: À la recherche d'un système
Le présent article propose le modèle du pluralisme élaboré par M. G. Smith comme système général d'analyse des problèmes de la planification linguistique nationale. Les avantages qu'offre ce modèle vis-à-vis les autres modèles dont nous faisons le compte-rendu analytique consistent dans sa spécification, premièrement, des bases nonlinguis-tiques de l'incorporation, telles que la race, la religion, l'ethnicité, ou le parti politique, facteurs que les divisions linguistiques peuvent, soit renforcer, soit couper en travers. Deuxièmement, le modèle Smith considère l'espèce d'Etat, soit unitaire, soit consocia-tionnel (colonné), qui répond au niveau politique aux problèmes de conflit linguistique. Ceux qui n'ont pas spécifié les bases institutionnelles des problèmes de planification linguistique ont maintenu une idée simpliste de l'intégration nationale ainsi que l'idée fausse, répandue parmi les sociolinguistes, qu'une langue nationale commune à ses usagers génère, de façon ou d'autre, une identité nationale commune.
RESUMO
La nacia lingvoplanado en plurecaj socioj: La serĉado je kadro
La nuna artikolo proponas la plurecan modelon de M. G. Smith kiel ĝeneralan kadron de analizo de problemoj de la nacia lingvo-planado. La avantaĝoj de tiu modelo kompare al aliaj modeloj, kritike prikonsideritaj, estas, ke ĝi indikas, unue, la nelingvajn bazojn de la enkorpigo, ekz. la rason, la religion, la etnecon, aǔ la politikan partion. La lingvaj dividoj povas aǔ plifortikigi, au transtranci, tiujn lingvajn divi-dojn. Due, ĝi atentas la tipon de stato, ĉu unueca, ĉu kunsocia (enkolumnigita), kiu re-spondas je la politikfara nivelo al la problemoj de la lingva konflikto. Tiuj, kiuj ne klarigis tiujn instituciajn bazojn de la lingvo-planaj problemoj, retenis simplisman ideon pri la nacia integrigo samkiel la tre disvastiĝintan misideon ce la socilingvistoj, ke komuna nacia lingvo iel kreas komunan nacian identon.
La norma culta y la norma radiofonica
Authors: Lipski John M.
Published: November 2010

SUMMARY
The Educated Standard and the Broadcast Standard:
Spanish /s/ and /n/
This study represents an investigation of two phonological variables, the pronunciation of /n/ and /s/, in various dialects of Latin American Spanish. A comparison is established between the quantitative behavior of these phonemes in normal speech patterns and the styles that characterize radio broadcasting, with the aim of demonstrating the existence of a hierarchy of radio-broadcasting styles. Despite the fact that few Latin American radio announcers receive formal training in pronunciation and diction, a comparative study of several dialects indicates that a surprising degree of homogeneity exists in the radio-broadcasting styles, which at the same time often reflect semiconscious sociolinguistic stratification.
RESUMO
ha normo ĉe edukitoj kaj la radiojonia normo: /s/ kaj /n/ en la hispana
La nuna studajo esploras du fonologiajn variajojn, la prononcon de /n/ kaj de /s/, en diversaj dialektoj de la latinamerika hispana. La aǔtoro starigas komparon inter la kvanta konduto de tiuj fonemoj en la normalaj konturoj de la parolado, kaj la stiloj, kiuj karakterizas la radiofonion, kun la celo pruvi la ekziston de hierarkio de radio-foniaj stiloj. Kvankam nur malmultaj latinamerikaj radioparolistoj ricevas formalan trejnadon pri la prononco kaj la elparolado, kompara studo pri pluraj dialektoj indikas, ke ekzistas surpriza grado de unueco ĉe la radiofoniaj stiloj, kiuj samtempe respegulas socilingvistikan tavoligon, kiu ofte estas duonkonscia.
Sprachlenkung oder Sprachpflege? Zur Situation der germanistischen Sprachpflege heute
Authors: Greule Albrecht
Published: November 2010

SUMMARY
Directing a Language or Cultivating It? On German Language Cultivation Today
The cultivation of the German language outside Germany is, as is well known, the task of the Goethe Institute. But how is German cultivated at home, that is, within the German-language area? Indeed, is there any need to cultivate a language internally, "intralingually"? And if so, how can language cultivation be organized? In Germany there is no institution corresponding to the Académie française. Finally we may ask the basic question as to the meaning of "language cultivation." What is it? Cultivation of the German language within the large, self-contained community of people whose native language it is? This paper seeks to answer this and other questions. It provides an overview of activities in language cultivation in the two German states and, based upon language cultivation as it is currently practiced, offers for discussion a new definition of language cultivation: a way of directing language that seeks to improve the linguistic competence of the individual speaker through advice on points where he considers improvement necessary. Currently, the most important forms of language cultivation in Germany are through adult education, consultation, and the mass media.
RESUMO
Direkti au kultivi lingvonP Pri la germanisma lingvokultivado nuntempe
La zorgado de la germana lingvo eksterlande estas, kiel konäte, la tasko de Goethe-Instituto. Sed kiel oni kultivas la germanan hejme, t.e., ene de la germanlingva lan-daro? Kaj cu ec necesas kultivi lingvon interne, "enlingve"? Se jes, kiel eblas organizi la lingvokultivadon? En Germanio mankas institucio, responda al Académie française. Fine, ni faru la fundamentan demandon pri la signifo de "lingvokultivado." Kio gi estas? Cu kultivado de la germana lingvo ene de la granda, memstara komunumo de homoj, kies denaska lingvo gi estas? La nuna artikolo provas respondi al tiu kaj aliaj demandoj. Gi provizas superrigardon pri la aktivado en la lingvokultivado en ambau germanaj statoj kaj, surbaze de la lingvokultivado, kiel oni nun flegas gin, ofertas al la diskutado novan difinon de la lingvokultivado: maniero direkti la lingvon, kiu strebas plibonigo la lingvan kompetentecon de la unuopa parolanto per konsilado pri punktoj, kie, lau li, la plibonigo necesas. Nuntempe la plej gravaj formoj de lingvokultivado en Germanio estas per la edukado de plenkreskuloj, per la konsultado kaj per la amasmedioj.
Industrialization and Linguistic Change among Gaelic-Speaking Communities in the West of Ireland
Authors: O'Cinneide M.S. , Keane Mark , Cawley M.
Published: November 2010

Industriigo kaj lingvoŝanĝiĝo inter gaelparolantaj komunumoj en la okcidenta regiono de Irlando
Oni identigis la procedon de lingva malkresko inter gaelparolantaj komunomoj kiel parte rezulton de elmigrado kaj perdoj de enloĝantaro. Per politiko de ekonomia evo-luigo oni celis reekvilibrigi la demografian malkreskon kaj sekve la malkreskon de ling-voutiligo. Ne estis klara en la apliko de tiu politiko la rilato inter la enkonduko de nova industrio kaj lingva konservado. Tiu ĉi studo argumentas per trarigardo de la litera-turo, ke ekonomia evoluigo, dum ĝi pligrandigas la enloĝantaron en difinita regiono, eventuale negative efikas ĉe la lingvo. Tiuj negativaj efikoj fluas tra pluraj kanaloj. La manko de gvidaj kaj teknikaj laborantoj necesigas dungon de anglaparolantoj el ekster la regiono. La foresto de taŭgaj teknikaj terminoj en la gaela lingvo antaŭenigas utili-gon de la angla. Kelkaj novaj industriaj postenoj estas plenigataj de iamaj elmigrintoj, kiuj revenas al la regiono kun junaj familianoj. Ĉehejma utiligo de la irlanda lingvo jam mankas en tiuj familioj, kaj tio pluire efikas en la loka komunumo. Aparte kaj in-terage, ĉiuj tiuj faktoroj kontribuas al lingvoŝanĝiĝo. Estas ankaŭ vere, ke multaj aliaj facetoj de socia kaj ekonomia evoluigo kontribuas al tiu ŝanĝoprocedo.
Oni ne povas senigi gaelparolantajn komunumojn je okazoj por evoluigo, kaj la vera defio kuŝas en tio, ke oni liveru tiun evoluigon en formo, kiu plifortigu la pozicion de la irlanda. Udaras na Gaeltachta ricevis tiun apartan respondecon kaj per sia industri-iga programo ĝi multon atingis. En la dua duono de tiu ci studo oni raportas pri la rezultoj de enketo pri la lingvaj efikoj de tri industriaj entreprenoj starigitaj en la Gael-tacht. Unu superteknologia firmao, kiu uzas neindiĝenajn rimedojn, kun multnombraj anglalingvaj fakaj laborantoj, esence tunkcias per la angla. La irlanda dominas en la aliaj firmaoj, kie la proporcio de Gaeltacht-aj laborantoj kompare al ne-Gaeltacht-aj estas multe pli granda kaj la prilaborado de surlokaj krudaj materialoj estas pli ema al priskribiĝo en la irlanda.
Empiriaj donitaĵoj indikas, ke la industriigo de komunumoj en la Gaeltacht ne nepre havas negativajn efikojn je la irlanda lingvo. Ili tamen ja sugestas, ke necesas zorgo en dungado de laboristoj por labori en la industriaj entreprenoj. Oni forte rekomendas politikon, kiu strikte diskriminacias favore al parolantoj de la irlanda. Ĝenerale la studo konkludas, ke evoluigo en si mem ne sufiĉos por sekurigi la pluvivon de la Gaeltacht. Necesas klara lingva strategic La verkintoj esprimas dubon pri la politika vol-forto bezonata por apogi tian politikon.