The acquisition of subjects in greek as a second language
Authors: Αμβράζης Νικόλαος 
Published: January 2014

Η παρούσα διατριβή στοχεύει στην έρευνα μιας σειράς ιδιοτήτων που παραδοσιακά συνδέονται με το θετικό πρόσημο στην παράμετρο του κενού υποκειμένου. Η απόκτηση των ιδιοτήτων αυτών στην δεύτερη γλώσσα αποτελεί το ευρύτερο πεδίο της έρευνας. Ειδικότερα η έρευνα αποσκοπεί στο να απαντήσει στο ερώτημα του κατά πόσο οι παραπάνω ιδιότητες, κενό υποκείμενο και μεταρηματικό υποκείμενο, είναι κατακτήσιμες τόσο σε επίπεδο συντακτικής δομής όσο και σε επίπεδο ερμηνευσιμότητας. Έτσι, το πειραματικό στάδιο εστιάζει στο τελευταίο επίπεδο γλωσσικής κατάκτησης στην γλώσσα στόχο (Γ2) και ελέγχει κατά πόσο το επίπεδο κατάκτησης των συγκεκριμένων δομών συγκλίνει ή αποκλίνει από τη γλωσσική συμπεριφορά των φυσικών ομιλητών της Ελληνικής. Σε θεωρητικό επίπεδο, η παρούσα διατριβή κινείται στα πλαίσια της Γενετικής Γραμματικής και ειδικότερα στο τελευταίο της στάδιο, δηλαδή στο Μινιμαλισμό (Chomsky, 1995). Στο πλαίσιο αυτό ιδιαίτερη σημασία για την παρούσα έρευνα παρουσιάζουν τα (μη) ερμηνεύσιμα χαρακτηριστικά στη διάκριση των οποίων επιχειρείται (i) η πρόβλεψη της γλωσσικής συμπεριφοράς στη Γ2, (ii) η πρόβλεψη των πειραματικών ευρημάτων, και (iii) η αξιολόγηση των θεωρητικών προσεγγίσεων που έχουν προταθεί στο πλαίσιο του μινιμαλισμού για το συγκεκριμένο πεδίο. Σε σχέση με το τελευταίο, η παρούσα διατριβή επιχειρεί να αξιολογήσει την ερμηνευτική επάρκεια δύο προσεγγίσεων που δείχνουν να κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις ως προς την ερμηνεία της γλωσσικής απόκλισης που παρατηρείται σε προχωρημένα στάδια της διαγλώσσας. Σύμφωνα με την πρώτη προσέγγιση, την Υπόθεση των Διεπιπέδων (Sorace & Filiaci, 2006) η απόκλιση αποδίδεται στη δυσκολία που παρουσιάζει η κατάκτηση δομών που εμπλέκουν τα ερμηνεύσιμα χαρακτηριστικά καθώς τα συγκεκριμένα εντοπίζονται στο επίπεδο του διεπιπέδου σύνταξη-πραγματολογία. Το διεπίπεδο σύνταξη-πραγματολογία παρουσιάζει αυξημένες απαιτήσεις σε επεξεργασία δεδομένων καθώς ο όγκος πληροφορίας είναι εξίσου αυξημένος στο διεπίπεδο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εξάντληση των διαθέσιμων, και επιπλέον, περιορισμένων μηχανισμών επεξεργασίας στην περίπτωση των μη φυσικών ομιλητών. Αυτός ο περιορισμός εξηγεί, σύμφωνα με τις παραπάνω ερευνήτριες την απόκλιση στη γλωσσική συμεριφορά των μη φυσικών ομιλητών για τις συγκεκριμένες δομές. Από την άλλη πλευρά, η Υπόθεση της Ερμηνευσιμότητας (Tsimpli & Dimitrakopoulou, 2007; Tsimpli & Mastropavlou, 2007) αποδίδει την παραπάνω απόκλιση στο πεδίο της γραμματικής παρά των διεπιπέδων και κάνει λόγο για την μη προσβασιμότητα ενός τομέα της γραμματικής που είναι υπεύθυνος για τις λειτουργικές κατηγορίες που συνοδεύουν τα λεξικά στοιχεία. Η αδυναμία πρόσβασης στο συγκεκριμένο τομέα από την πλευρά του μη φυσικού ομιλητή καθιστά αδύνατη την πλήρη κατάκτηση των μη ερμηνεύσιμων χαρακτηριστικών που συνδέονται με τις παραπάνω κατηγορίες με αποτέλεσμα τη γλωσσική αστάθεια στη συμπεριφορά των μη φυσικών ομιλητών, ακόμη και σε πολύ προχωρημένο επίπεδο γλωσσικής επάρκειας. Παρόλ’ αυτά, στην ίδια θεωρητική προσέγγιση ο μη φυσικός ομιλητής αναμένεται να κάνει χρήση των ερμηνεύσιμων χαρακτηριστικών που είναι ανιχνεύσιμα και ταυτοποιήσιμα προκειμένου να αντισταθμίσει την αδυναμία πρόσβασης στον λειτουργικό τομέα. Τα δεδομένα που συνέλεξε η παρούσα έρευνα παρέχουν στήριξη στην Υπόθεση της Ερμηνευσιμότητας καθώς τα υποκείμενα με Γ2 την Ελληνική δείχνουν να αξιοποιούν τα ερμηνεύσιμα χαρακτηριστικά προκειμένου να αναπτύξουν γλωσσική συμπεριφορά που πλησιάζει αυτή των φυσικών ομιλητών.