bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Kompleksowa ocena długoterminowa chorych na mukowiscydozę
Authors: Hassanzad Maryam , Boloursaz Mohammad , Darougar Sepideh , Nejad Sabereh , Mohajerani Seyed , Baghaie Nooshin , Hashemitari Seyed , Velayati Ali
Published: June 2022

Wstęp: Mukowiscydoza jest wielonarządową chorobą przewlekłą, której głównymi następstwami są infekcje układu oddechowego, niewydolność trzustki i inne pokrewne powikłania. Wiek w czasie rozpoznania, przebieg kliniczny, tempo progresji i rokowanie są różne u różnych chorych. Celem prezentowanego badania była ocena przebiegu choroby i wpływu uwarunkowań epidemiologicznych na wczesne rozpoznanie i właściwe leczenie. Materiał i metody: Przeprowadzono aktywną ocenę prospektywną 192 chorych na mukowiscydozę, leczonych w ośrodku referencyjnym w latach 2008–2015. U wszystkich chorych rozpoznanie mukowiscydozy postawiono na podstawie obowiązujących kryteriów, w tym stwierdzenia dwóch dodatnich wyników potowego testu chlorkowego oraz obecności typowych objawów klinicznych. Dane demograficzne, kliniczne i laboratoryjne uzyskiwano od pacjentów podczas kolejnych hospitalizacji i wizyt kontrolnych. Dane te były szczegółowo oceniane pod kątem powikłań choroby podstawowej. Wyniki: U większości chorych stwierdzono dodatni wynik hodowli plwociny w kierunku Pseudomonas aeroginosa. Rozstrzenia oskrzeli były najczęściej występującym objawem w badaniu tomograficznym klatki piersiowej. W badanej grupie 44.3% chorych było leczonych z powodu alergicznej aspergilozy oskrzelowo-płucnej a u wszystkich chorych stwierdzono chorobę zatok przynosowych. Podwyższone ciśnienie w tętnicy płucnej stwierdzono u 40% chorych na mukowiscydozę. Zmarło 33 chorych, co stanowi 17.1% badanej grupy. Średni czas przeżycia wynosił 18.15 roku. Wnioski: Wyniki leczenia chorych na mukowiscydozę są różne w różnych krajach, co może odzwierciedlać wpływy środowiska, a także znaczenie wczesnego rozpoznania dla odległego rokowania. Znaczenie wczesnego rozpoznania dla odległych wyników leczenia nie powinno być lekceważone.
Komentarz do publikacji: Oficjalne wytyczne ATS/ERS/JRS/ALAT dotyczące postępowania w praktyce klinicznej: Leczenie idiopatycznego włóknienia płuc. Uaktualnienie wytycznych z 2011 roku
Authors: Piotrowski Wojciech
Published: June 2022

Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF, idiopathic pulmonary fibrosis) jest specyficzną jednostką chorobową, postacią przewlekłego [...]
Ekspresja antygenów mucyn MUC 2, 3 i 4 w błonie śluzowej oskrzeli chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc w okresie zaostrzenia—Doniesienie wstępne
Authors: Kovalenko Svetlana , Dorofieiev Andrey
Published: June 2022

Wstęp: Zmiany w produkcji mucyn oraz zaburzenia wydzielania to częste cechy procesu zapalnego toczącego się w oskrzelach chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP). Przeprowadzono ocenę immunohistochemiczną ekspresji MUC-2, MUC-3, MUC-4 w nabłonku pokrywającym, komórkach kubkowych, gruczołach śluzowych i komórkach wrzecionowatych zrębu błony śluzowej oskrzeli u chorych na POChP w okresie infekcyjnego lub nieinfekcyjnego zaostrzenia. Materiał i metody: Do badania włączono 30 chorych na POChP w III stopniu ciężkości. Chorych podzielono na grupę A—14 pacjentów z zaostrzeniem bez cech infekcji oraz grupę B—16 pacjentów z cechami zaostrzenia infekcyjnego. U wszystkich badanych wykonano bronchofiberoskopię z biopsją błony śluzowej, oceniano również nasilenie zmian i naturę procesu zapalnego. Badano gęstość optyczną struktur nabłonka oskrzelowego wybarwionych przy zastosowaniu metod immunohistochemicznych, z użyciem przeciwciał monoklonalnych przeciwko antygenom MUC-2, MUC-3 oraz MUC-4. Do wizualizacji użyto systemu Dako EnVision + System, Peroxidase (AEC). Wyniki: Stwierdzono różnego stopnia zmniejszenie ekspresji antygenów MUC-2 i MUC-3 w różnych rodzajach komórek nabłonka oskrzelowego w przebiegu infekcyjnego zaostrzenia POChP. Wnioski: Opisane zjawisko zachodzące w przebiegu zaostrzenia POChP w komórkach wrzecionowatych może być objawem transformacji nabłonkowo-mezenchymalnej, która może odgrywać ważną rolę w rozwoju zapalenia i progresji włóknienia u chorych na POChP.
E-papierosy w populacji studentów medycyny—Częstość stosowania, postawy, motywacje
Authors: Brożek Grzegorz , Jankowski Mateusz , Zejda Jan , Jarosińska Agnieszka , Idzik Agnieszka , Bańka Piotr
Published: June 2022

Wstęp: Palenie papierosów elektronicznych (e-papierosów) stało się wyzwaniem dla zdrowia publicznego. Celem badania była ocena częstości stosowania e-papierosów oraz papierosów tradycyjnych, porównanie stylów palenia oraz ocena motywacji do palenia e-papierosów. Materiał i metody: Studenci Wydziału Lekarskiego w Katowicach (Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach)—1700 osób—zostali zaproszeni do udziału w przekrojowym badaniu kwestionariuszowym dotyczącym częstości palenia e-papierosów i papierosów tradycyjnych oraz opinii na ich temat. Wyniki: Odpowiedzi uzyskano od 1318 studentów (odsetek odpowiedzi: 77.5%); średnia wieku: 22.1 ± 2.2 roku. Papierosy tradycyjne paliło 239 (18.1%) ankietowanych, a e-papierosy—46 (3.5%) badanych. Pośród ankietowanych mężczyzn, e-papierosy paliło 4.9%, wśród kobiet odsetek ten wynosił 2.8% (p = 0.05). W porównaniu z palaczami papierosów tradycyjnych, palacze e-papierosów używali ich od krótszego czasu (p < 0.001), palili więcej razy w tygodniu (p = 0.01) oraz częściej w ciągu dnia (p < 0.001) niż palacze tradycyjnych papierosów. Palacze obu typów papierosów częściej palili papierosy tradycyjne niż elektroniczne (p = 0.01), ale e-papierosy palili częściej w ciągu dnia (p = 0.003). Wybór e-liquidu był uzależniony od smaku (50.0%), stężenia nikotyny (21.7%) oraz ceny (7.6%). E-papierosy bez zawartości nikotyny były używane przez 6.5% palaczy. Palacze obu typów papierosów częściej wybierali e-liquidy z wyższym stężeniem nikotyny (p = 0.01). Najczęstszymi motywacjami do rozpoczęcia palenia e-papierosów były: chęć rzucenia palenia papierosów tradycyjnych (58.7%), mniej szkodliwy wpływ na zdrowie (43.5%) oraz cena (34.8%). Palenie e-papierosów było postrzegane jako bezpieczne dla zdrowia przez 6.0% pytanych (35.5% e-palaczy i 4.9% niepalących e-papierosów; p < 0.001). Wnioski: Wśród studentów medycyny e-papieros jest mniej popularny niż tradycyjne papierosy. W badanej grupie e-papierosy uważane są za szkodliwe dla zdrowia i mogące uzależniać.
Zaburzenia funkcji tarczycy w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc
Authors: Miłkowska-Dymanowska Joanna , Białas Adam , Laskowska Paulina , Górski Paweł , Piotrowski Wojciech
Published: June 2022

Ryzyko zachorowania na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), podobnie jak ryzyko chorób tarczycy, wzrasta z wiekiem. POChP jest częstą chorobą systemową, związaną z przewlekłym stanem zapalnym. Wiele chorób gruczołów dokrewnych, w tym chorób tarczycy, przebiega z cechami zapalenia systemowego. Wyniki badań epidemiologicznych wskazują na większe ryzyko zachorowania na choroby tarczycy u chorych na POChP. Te związki nie zostały dotychczas dobrze zbadane, a choroby tarczycy nie są powszechnie uznawane za częste współchorobowości POChP. Choroby tarczycy mogą negatywnie wpływać na jakość życia chorych na POChP. Ich rozpoznanie może być trudne, ponieważ kluczowe objawy są maskowane przez symptomy choroby podstawowej. Lepsze poznanie związków pomiędzy chorobami tarczycy a POChP może się przyczynić do poprawy efektów leczenia chorych na POChP. W niniejszej pracy dokonano przeglądu literatury poświęconej związkom pomiędzy POChP i chorobami tarczycy.
Debata. Czy możemy polecać e-papierosy naszym pacjentom? Opinia 1
Authors: Zielonka Tadeusz
Published: June 2022

W ostatnim czasie rozgorzała dyskusja na temat szkodliwości e-papierosów. Pojawiają się nawet głosy, że są one równie szkodliwe jak te tradycyjne. Nie ma jednak na to dowodów, a przesłanki teoretyczne sugerują, że powinny być zdecydowanie mniej szkodliwe dla zdrowia, gdyż nie dochodzi przy ich stosowaniu do spalania tytoniu i powstawania bardzo szkodliwych substancji, szczególnie karcynogenów. Pewne dane pozwalają przypuszczać, że e-papierosy mogą być zastosowane jako nowa forma nikotynowej terapii zastępczej, ale nie zostało to jeszcze potwierdzone. Konieczne są zatem dalsze badania nad szkodliwością i bezpieczeństwem stosowania e-papierosów. Poniżej przedstawione zostaną jedynie argumenty za możliwością polecania e-papierosów osobom uzależnionym od nikotyny.
Change of the Title: “Pneumonologia i Alergologia Polska” Becomes “Advances in Respiratory Medicine”
Authors: Piotrowski Wojciech
Published: June 2022

Since 2015 we have introduced several changes to our Journal [...]
Choroby współistniejące u chorych operowanych z powodu raka płuca. Czy mamy odpowiednie narzędzie do ich oceny?
Authors: Lembicz Marta , Gabryel Piotr , Brajer-Luftmann Beata , Dyszkiewicz Wojciech , Batura-Gabryel Halina
Published: June 2022

Wstęp: W ostatnich latach dyskutuje się o wpływie chorób współistniejących z rakiem płuca na decyzje terapeutyczne, przebieg leczenia oraz rokowanie. Celem pracy była (1) ocena występowania chorób współistniejących u chorych operowanych z powodu raka płuca oraz (2) zbadanie przydatności skal Charlson Comorbidity Index (CCI) i Simplified Comorbidity Score (SCS) do przedoperacyjnej oceny chorych z rakiem płuca. Materiał i metody: Do badania retrospektywnego włączono 476 chorych operowanych z powodu raka płuca. Zebrano dane dotyczące rozpoznania histopatologicznego, zaawansowania raka płuca, wywiadu palenia tytoniu, chorób współistniejących oraz parametrów spirometrycznych. Obliczono punktację w skalach CCI i SCS. Zbadano występowanie chorób współistniejących w zależności od płci, rozpoznania histopatologicznego i zaawansowania raka płuca. Oceniono korelacje pomiędzy punktacją w skalach CCI i SCS a wiekiem chorych, liczbą paczkolat oraz parametrami spirometrycznymi. Wyniki: Najczęstszymi chorobami współistniejącymi były: nadciśnienie tętnicze (42%), przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) (22%), choroba niedokrwienna serca (17%) i cukrzyca (12%). Nie stwierdzono różnic w występowaniu chorób współistniejących w zależności od typu histologicznego oraz zaawansowania raka płuca. Wykazano korelacje pomiędzy punktacją w skalach CCI i SCS a wiekiem chorych, liczbą paczkolat oraz parametrami spirometrycznymi. Składowe obu skal nie odzwierciedlały jednak profilu najczęstszych chorób współistniejących w badanej grupie. Wnioski: Częstość występowania chorób współistniejących z rakiem płuca jest znaczna. Choroby te powinny być brane pod uwagę podczas kwalifikacji chorych z rakiem płuca do leczenia operacyjnego. Jednak skale CCI i SCS wydają się nie dość precyzyjne do tego celu.
Ocena trendów przyjęć do szpitala z powodu nadciśnienia płucnego w Stanach Zjednoczonych w latach 2000–2013
Authors: Sikachi Rutuja , Sahni Sonu , Mehta Dhruv , Agarwal Abhishek , Agrawal Abhinav
Published: June 2022

Wstęp: Nadciśnienie płucne (NP) jest chorobą łożyska naczyniowego obarczoną dużą śmiertelnością, związaną z wysokimi kosztami dla systemu opieki zdrowotnej. W pracy dokonano przeglądu największej bazy danych dotyczących hospitalizacji z powodu NP od 2000 do 2013 roku w celu oceny częstości hospitalizacji, kosztów i śmiertelności związanej z NP. Materiał i metody: Przeprowadzono analizę bazy National Inpatient Sample Database (NIS) dla wszystkich pacjentów z rozpoznaniem nadciśnienia płucnego (pierwotnego lub wtórnego) lub serca płucnego jako głównego rozpoznania wypisowego (ICD-9: 416.0, 416.8 i 416.9) w latach 2000–2013. Baza NIS jest największą bazą w Stanach Zjednoczonych i zawiera dane z około 8 milionów pobytów szpitalnych w ciągu każdego roku. Oceniono znamienność statystyczną różnic w zakresie liczby wypisów ze szpitala, czasu trwania hospitalizacji, kosztów związanych z leczeniem szpitalnym w badanym okresie. Wyniki: W 2000 roku odnotowano 12,066 przyjęć do szpitala, dla których głównym rozpoznaniem wypisowym było NP. Liczba ta wzrosła do 13,605 przyjęć w 2013 roku (p < 0.001). Średnia długość hospitalizacji z powodu NP w badanym okresie wzrosła z 5.89 do 6.67 dni (p = 0.04). W tym samym czasie wysokość kosztów leczenia szpitalnego wzrosła o 174.5% z 24,973 USD w 2000 roku do 68,545 USD w 2013 roku (z poprawką na inflację). Skumulowane koszty leczenia szpitalnego podniosły się o 209.5% z 301,324,218 USD w 2000 do 932,554,725 w 2013 roku. Wniosek: Liczba wypisów ze szpitala z powodu nadciśnienia płucnego zwiększyła się, mimo że raportowana w piśmiennictwie liczba wypisów z powodu tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH) była mniejsza. Średni czas trwania hospitalizacji również wydłużył się nieznacznie. Ten wzrost jest związany z istotnym wzrostem średnich i skumulowanych kosztów. Koszty leczenia szpitalnego chorych na NP znacząco wpływają na ogólne koszty opieki zdrowotnej. Konieczne są dalsze badania oceniające koszty i korzyści leczenia NP.
Masywna polipowatość nosa u chorego z nowo rozpoznaną mukowiscydozą
Authors: Olszowiec-Chlebna Małgorzata , Trzciński Krzysztof , Stelmach Iwona
Published: June 2022

Mukowiscydoza jest najczęstszą chorobą wrodzoną w populacji kaukaskiej, uwarunkowaną autosomalnie recesywnie. Obecnie coraz więcej rozpoznań nie spełnia wszystkich kryteriów diagnostycznych tej choroby. Atypowa lub nieklasyczna mukowiscydoza charakteryzuje się prawidłowymi lub granicznymi wynikami testów potowych, brakiem niewydolności trzustki lub monosymptomatycznym przebiegiem choroby. Z tego powodu u pacjentów z nietypowymi objawami z dróg oddechowych, przewlekłymi i opornymi na leczenie lekarze powinni mieć na uwadze możliwość rozpoznania mukowiscydozy. Opisano przypadek kliniczny chłopca, u którego w 11. roku życia rozpoznano mukowiscydozę ze współistniejącymi nawracającymi zapaleniami zatok obocznych nosa z towarzyszącymi masywnymi mnogimi polipami. W niniejszym artykule wskazano, że rozpoznanie opornego na leczenie przewlekłego zapalenia zatok obocznych nosa z towarzyszącymi polipami powinno skutkować pogłębieniem diagnostyki, w tym w kierunku mukowiscydozy.
Występowanie antrakofibrozy oskrzelowej u pacjentów z objawami ze strony układu oddechowego eksponowanych na dym ze spalania biomasy
Authors: Pilaniya Vikas , Kunal Shekhar , Shah Ashok
Published: June 2022

Wstęp: Antrakofibroza oskrzelowa (BAF, bronchial anthracofibrosis), rozpoznawana na podstawie badania bronchoskopowego, cechuje się niebiesko-czarnym przebarwieniem błony śluzowej oraz zniekształceniem lub zwężeniem oskrzela. Autorzy niniejszej pracy zbadali występowanie BAF u objawowych pacjentów eksponowanych na dym ze spalania biomasy i ocenili cechy kliniczne, radiologiczne oraz wpływ na stan czynnościowy. Materiał i metody: Z początkowej grupy liczącej 80 osób, na badanie bronchofiberoskopowe wyraziło zgodę 60 pacjentów. Były to wyłącznie kobiety. U wszystkich wykonano badanie radiologiczne klatki piersiowej, tomografię komputerową wysokiej rozdzielczości (HRCT, high-resolution computed tomography), badanie spirometryczne z próbą rozkurczową i test 6-minutowego chodu. Zebrano dane na temat objawów oddechowych i czasu narażenia na dym ze spalania biomasy. Wynik badania bronchofiberoskopowego wykazał BAF u 24 pacjentek (Grupa 1), izolowane plamy antrakotyczne u 17 pacjentek (Grupa 2) i prawidłowy obraz drzewa oskrzelowego u 19 pacjentek (Grupa 3). Wyniki: Pacjentki z grupy 1 charakteryzowały się istotnie wyższym całkowitym narażeniem na dym ze spalania biomasy (p < 0.0001), pokonywały krótszy dystans w teście chodu (p = 0.003) i częściej dochodziło u nich do desaturacji. W badaniu HRCT w grupie 1. częściej stwierdzano nieprawidłową powietrzność i konsolidacje w obrębie segmentów, podczas gdy zmiany włókniste występowały częściej w grupach 2. i 3. W grupie 1. stwierdzono znamienną statystycznie ujemną korelację pomiędzy wskaźnikiem ekspozycji a pokonanym dystansem w teście 6-minutowego chodu i parametrami spirometrycznymi. W grupie 1. zmiany występowały najczęściej w obrębie oskrzela płata środkowego (15/24 [62.5%]). W grupie 2. oskrzele płata środkowego i oskrzele płata górnego prawego było zajęte w równym stopniu, po 8 z 17 w każdej lokalizacji (47.1%). Wnioski: Pacjentki z BAF cechowały się gorszym stanem czynnościowym w porównaniu z tymi, u których stwierdzono wyłącznie izolowane plamy antrakotyczne. W badaniach obrazowych cechy wskazujące na wieloogniskowe zwężenie oskrzeli były typowe dla BAF.
Akcja spirometrii w przestrzeni publicznej dla wczesnego wykrywania POChP—Szansa czy złudna nadzieja?
Authors: Korczyński Piotr , Górska Katarzyna , Jankowski Piotr , Kosiński Jakub , Kudas Agata , Sułek Katarzyna , Jankowska Maria , Jaśkiewicz Kaja , Krenke Rafał
Published: June 2022

Wstęp: Niedoszacowanie liczby chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) jest istotnym problemem klinicznym i społecznym. Wydaje się, że pomocna w identyfikacji osób z podejrzeniem POChP mogłaby być akcja spirometryczna przeprowadzana w przestrzeni publicznej. Celem badania było (1) oszacowanie wśród palących odsetka osób, które zgodzą się na wykonanie spirometrii, (2) ocena możliwości wykonania poprawnie technicznie spirometrii w czasie kampanii w przestrzeniu publicznej, oraz (3) ocena zależności między nasileniem objawów ze strony układu oddechowego a gotowością do wykonania spirometrii. Materiał i metody: Studenci medycyny rekrutowali do badania przechodniów w wieku > 40 lat, z wywiadem > 10 paczkolat palenia tytoniu. Po podpisaniu zgody ochotnicy wypełniali kwestionariusz z podstawowymi danymi osobowymi oraz klinicznymi, a następnie wykonywano badanie spirometryczne. Osoby z obturacją lub granicznymi wartościami parametrów spirometrycznych zapraszano do wykonania badań czynnościowych w warunkach poradni pulmonologicznej. Wyniki: Dziewięćset pięć osób spełniło kryteria włączenia do badania, spośród nich tylko 178 osób zgodziło się wypełnić kwestionariusz oraz wykonać spirometrię. U 22 osób stwierdzono obturację, u kolejnych 37 wysunięto podejrzenie obturacji dróg oddechowych. Z łącznie 59-osobowej grupy, tylko 15 pacjentów zgłosiło się na badanie kontrolne na oddziale szpitalnym w celu potwierdzenia wyników spirometrii wykonanej w przestrzeni publicznej. Na podstawie potwierdzonych wyników spirometrii szacuje się występowanie chorych ze świeżo rozpoznaną obturacją na 10.7%. Wnioski: Kampania spirometryczna w przestrzeni publicznej nie wydaje się skutecznym sposobem badań przesiewowych w kierunku POChP. Pomimo obecności objawów ze strony układu oddechowego osoby palące niechętnie poddają się spirometrii. Niniejsze obserwacje mogą w przyszłości być pomocne w opracowaniu programów badań przesiewowych w poszukiwaniu chorych na POChP.
Rzadki przypadek ropnia płuca pochodzenia środowiskowego wywołanego przez Serratia marcescens u pacjentki z dodatkowym oskrzelem sercowym
Authors: Altous Mai , Innabi Ayoub , Alzghoul Bashar , Chatterjee Kshitij , Meena Nikhil , Hawari Feras
Published: June 2022

Ropień płuca spowodowany przez Serratia marcescens występuje niezwykle rzadko i tylko u osób mających obniżoną odporność. Przedstawiono przypadek uprzednio zdrowej kobiety z ropniem płuca wywołanym przez Serratia, położonym blisko dodatkowego oskrzela sercowego (cardiac bronchus). Pacjentka była leczona odpowiednimi antybiotykami, co doprowadziło do całkowitego wyleczenia zmiany. Opisany przypadek pokazuje, że u osób chorych na schorzenia współistniejące mogą występować nietypowe zakażenia płuc wywołane przez Serratia, związane z odchyleniami anatomicznymi.
Powtarzające się krwioplucie u dorosłej kobiety z oskrzelem tchawiczym
Authors: Panigrahi Manoj , Pradhan Gourahari , Mohapatra Prasanta
Published: June 2022

Nieprawidłowe oskrzele wychodzące bezpośrednio z tchawicy lub oskrzeli głównych jest rzadką anomalią rozwojową drzewa tchawiczo-oskrzelowego. Oskrzele tchawicze zostało stwierdzone u mniej niż 1% dorosłych pacjentów, którzy mieli wykonywaną bronchoskopię; a większość z nich stanowili mężczyźni. Oskrzele tchawicze może być “przemieszczone” lub “nadliczbowe”, przy czym drugi rodzaj jest spotykany częściej. U większości pacjentów nie występują żadne objawy, chociaż zdarzają się osoby skarżące się na kaszel, krwioplucie lub nawracające infekcje płuc. Nieprawidłowość jest najczęściej rozpoznawana podczas badania tomografii komputerowej lub bronchoskopii. Świadomość istnienia anomalii może pomóc w identyfikacji lub uniknięciu okołooperacyjnych powikłań podczas ogólnego znieczulenia lub zabiegu chirurgicznego klatki piersiowej. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek prawostronnego oskrzela tchawiczego u dorosłej kobiety skarżącej się na nawracające krwioplucie.
Stanowisko Grupy Ekspertów Dotyczące Miejsca Comboterolu® w Leczeniu Astmy Oskrzelowej w Polsce
Authors: Kupryś-Lipińska Izabela , Kupczyk Maciej , Bartuzi Zbigniew , Batura-Gabryel Halina , Chazan Ryszarda , Gajos Grzegorz , Jahnz-Różyk Karina , Kulus Marek , Kurzawa Ryszard , Pawliczak Rafał , Kuna Piotr
Published: June 2022

Comboterol® jest nowym lekiem generycznym zawierającym w swym składzie ksynafonian salmeterolu w dawce 25 μg i propionian flutykazonu w dawce 125 μg lub 250 μg. Preparat jest produkowany w postaci zawiesiny do inhalacji z urządzenia typu pMDI wyposażonego w licznik dawek, w którym nośnikiem aerozolu jest hydrofluoroalkan. Zarejestrowany jest do systematycznego leczenia astmy oskrzelowej, gdy zalecane jest jednoczesne stosowanie długodziałającego β2-mimetyku i wziewnego kortykosteroidu: u pacjentów, u których objawów astmy nie można opanować mimo stosowania kortykosteroidu wziewnego oraz krótkodziałającego β2-mimetyku stosowanego doraźnie, lub u pacjentów, u których objawy astmy można opanować kortykosteroidem wziewnym i długodziałającym β2-mimetykiem. Autorzy pracy omawiają cech szczególne nowego leku, wyniki badań z zastosowaniem Comboterolu® oraz wskazują na jego miejsce w leczeniu astmy w świetle rekomendacji ekspertów Global Initiative for Asthma (GINA).
Wideotorakoskopowa Lobektomia Mankietowa
Authors: Ostrowski Marcin , Marjański Tomasz , Rzyman Witold
Published: June 2022

Lobektomia mankietowa pozwala uniknąć rozległych resekcji, takich jak pneumonektomia, w sytuacjach występowania guza w centralnej części płuca. Najnowsze osiągnięcia techniki umożliwiają wykonywanie skomplikowanych zabiegów chirurgicznych typu wideotorakoskopowej lobektomii mankietowej (VABSL). W artykule przedstawiono przypadek 64-letniego pacjenta, u którego wykonano zabieg VABSL płata górnego prawego z powodu raka gruczołowego. Ze względu na umiejscowienie guza, podczas resekcji przecięto oskrzele i usunięto zmianę. Wynik badania wycinka pobranego w trakcie operacji nie ujawnił nacieku nowotworowego w linii cięcia oskrzela. Z powodu sztywnej zmiany uniemożliwiającej zszycie bez skręcenia, przeprowadzono lobektomię mankietową. Oskrzele nacięto poprzez cięcie robocze, częściowo pod kontrolą wzroku. Na całej linii przeprowadzono zespolenie za pomocą imadła do igieł do zabiegów otwartych, kleszczy i ciągłego szwu Maxon 4–0. Nie obserwowano powikłań w okresie pooperacyjnym, a kontrolna bronchoskopia wykazała szerokie światło w miejscu zespolenia.
Wyniki Testów Czynnościowych Płuc Prowadzące do Rozpoznania Pierścieni Naczyniowych u Dzieci w Wieku Szkolnym
Authors: Kusak Beata , Cichocka-Jarosz Ewa , Jedynak-Wąsowicz Urszula , Lis Grzegorz
Published: June 2022

Pierścienie naczyniowe są wadą wrodzoną dużych naczyń. Mogą uciskać tchawicę i/lub przełyk, powodując takie objawy, jak: świst wdechowy, kaszel, świszczący oddech, nawracające infekcje układu oddechowego lub dysfagię. W niektórych przypadkach prawidłowe rozpoznanie może być opóźnione o kilka lat, szczególnie gdy pierścień naczyniowy wywołuje mniej nasilone objawy lub objawy sugerujące inne choroby (szczególnie astmę). W niniejszym artykule autorzy zwracają uwagę na przydatność badań czynnościowych płuc (spirometrii) we wstępnej diagnostyce pierścieni naczyniowych u dzieci w wieku szkolnym, jak również podkreślają ważność spirometrii w diagnozowaniu pacjentów z podejrzeniem astmy.
Predyktory Niepowodzenia Wentylacji Nieinwazyjnej u Krytycznie Chorych i Otyłych Pacjentów—Krótki Przegląd Piśmiennictwa
Authors: Nicolini Antonello , Lemyze Malcom , Esquinas Antonio , Barlascini Cornelius , Cavalleri Maurizio
Published: June 2022

W ciągu ostatnich dwóch dekad obserwuje się coraz częstsze stosowanie wentylacji nieinwazyjnej (NIV) w leczeniu ostrej niewydolności oddechowej (ARF). Wskaźnik niepowodzeń NIV waha się jednak od 5% do 50%, a warunkiem powodzenia jest dobór pacjentów. Istnieją jednak grupy pacjentów, w których jest większe prawdopodobieństwo skuteczności NIV. Jedna z nich to chorzy na zespół hipowentylacji osób otyłych (OHS). W niniejszym przeglądzie podjęto próbę oceny skuteczności stosowania NIV u chorych z ostrą niewydolnością oddechową i określenia predyktorów niepowodzenia NIV u pacjentów z otyłością patologiczną. Zaledwie w kilku badaniach podjęto problem oceny skuteczności NIV w tej grupie chorych. Metoda ta okazywała się skuteczniejsza przy bardziej restrykcyjnej selekcji pacjentów. Otyli, u których niepowodzenie NIV było zauważalne wcześnie, charakteryzowali się wysokim stopniem ciężkości choroby przy przyjęciu do szpitala. Natomiast u więcej niż połowy pacjentów z hiperkapnią i zdekompensowanym zespołem OHS występowała opóźniona, aczkolwiek pozytywna odpowiedź na NIV. U pacjentów z dekompensacją OHS zaobserwowano korzystniejsze rokowanie i lepszą reakcję na NIV niż u innych chorych z hiperkapnią. Potrzebowali oni wyższych nastawień aparatu, dłuższego czasu do obniżenia PaCO2, częściej występowała u nich opóźniona, ale pozytywna odpowiedź na zastosowane leczenie, co powinno raczej przekonywać do stosowania NIV zamiast wczesnej intubacji. Ponieważ nie odnotowano wyraźnych predyktorów niepowodzenia stosowania NIV, konieczna jest dalsza uważna i długookresowa obserwacja.
Stężenia 8-Izoprostanu w Kondensacie Powietrza Wydychanego Jako Marker Stresu Oksydacyjnego u Chorych na Cukrzycę Typu 1
Authors: Pękala-Wojciechowska Anna , Poznański Michał , Szyszow Kamil , Antczak Adam
Published: June 2022

Wstęp: Cukrzyca typu 1 jest chorobą przewlekłą, u podłoża której leży niedobór insuliny prowadzący do rozwoju hiperglikemii odgrywającej kluczową rolę nie tylko w inicjacji procesu uszkadzania tkanek, ale też w jego progresji. Głównym czynnikiem sprawczym jest stres oksydacyjny—jego nasilenie obserwuje się między innymi u chorych na cukrzycę typu 1. Zwiększone stężenie 8-izoprostanu występuje w wielu innych chorobach przebiegających z zapaleniem, na przykład w astmie, przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc czy mukowiscydozie. W toku badań naukowych wykazano przydatność kondensatu powietrza wydechowego (EBC, exhaled breath condensate) jako narzędzia służącego do poszukiwania wskaźników stresu oksydacyjnego, w tym 8-izoprostanu. Celem niniejszego badania była próba oceny nasilenia stresu oksydacyjnego, wyrażonego stężeniem 8-izoprostanu w kondensacie powietrza wydechowego u osób zdrowych oraz u chorych na cukrzycę typu 1 bez powikłań i z rozwiniętymi powikłaniami choroby. Materiał i metody: Trzydziestu trzech uczestników badania przypisano odpowiednio do grup: kontrolnej, chorych na cukrzycę typu 1 bez powikłań i chorych na cukrzycę typu 1 z powikłaniami. Występowanie retinopatii, nefropatii lub neuropatii stanowiło kryterium rozdzielające na chorych z powikłaniami cukrzycy lub bez nich. Kondensat powietrza wydechowego pozyskiwano od każdego pacjenta. Stężenie 8-izoprostanu w EBC i w osoczu oznaczano, wykorzystując metodę ELISA. Wyniki i wnioski: Średnie (± SD) osoczowe stężenia 8-izoprostanu u pacjentów z cukrzycą typu 1 bez powikłań i u chorych na cukrzycę typu 1 z rozwiniętymi powikłaniami były istotnie wyższe w porównaniu z grupą kontrolną (178.17 [135.73] v. 183.34 [200.41] v. 47.13 [25.20] pg/ml; p < 0.05). Średnie (± SD) stężenie 8-izoprostanu w EBC było niższe u chorych na cukrzycę typu 1 z rozwiniętymi powikłaniami niż u chorych na cukrzycę typu 1 bez powikłań i w grupie kontrolnej (8.32 [4.60] v. 19.13 [22.35] vs. 28.17 [35.11] pg/ml; p < 0.05). Pomiary stężeń 8-izoprostanu w EBC nie są dobrym narzędziem diagnostycznym do monitorowania natężenia stresu oksydacyjnego u chorych na cukrzycę typu 1.
Czy bronchoskopia jest zawsze niezbędna w diagnostyce krwioplucia?
Authors: Torbiarczyk Justyna , Sobczak Patryk , Torbiarczyk Katarzyna , Miłkowska-Dymanowska Joanna , Antczak Adam , Górski Paweł , Białas Adam , Piotrowski Wojciech
Published: June 2022

Wstęp: Bronchofiberoskopia jest często wykonywanym badaniem we wstępnej diagnostyce krwioplucia. Wiele danych wskazuje jednak na to, że badanie to nie zawsze dostarcza dodatkowych istotnych informacji, ponad te uzyskane z badań obrazowych. Z tego powodu przeprowadzono analizę, której celem było określenie przydatności bronchofiberoskopii w pierwszoplanowej diagnostyce krwioplucia. Materiał i metody: Przedmiotem retrospektywnej analizy były wyniki badań bronchoskopowych wykonanych u pacjentów kierowanych do pracowni bronchoskopowej. Zawarto w niej jedynie te badania, w których wyłącznym wskazaniem było krwioplucie, wyłączając inne przyczyny z zakresu układu oddechowego. Wyniki: Do ostatecznej analizy włączono 114 pacjentów. Mediana wieku wynosiła 59 lat (IQR: 46–64.75). Aktywne krwawienie stwierdzono w badaniu u 13 pacjentów (11.4%). Nie różnili się oni od pozostałych pod względem wieku: 59 (54–69) v. 59 (45–64) lat; W = 532.5, p = 0.27, oraz płci: c2 = 1.68, p = 0.2. Natomiast u 29 pacjentów (25.44%) w bronchofiberoskopii nie ujawniono żadnych nieprawidłowości. Pacjenci należący do tej grupy byli istotnie młodsi—46 (34–62) v. 60 (53–67) lat; W = 782, p = 0.003. Wnioski: Mały odsetek wyników wskazujących na aktywne krwawienie sugeruje nadużywanie bronchofiberoskopii w diagnostyce krwioplucia. Wskazania do tego badania powinny być zrewidowane, w szczególności w grupie młodych pacjentów z niemasywnym krwiopluciem.
Mykobakterioza Płuc u Chorego na Przewlekłą Obturacyjną Chorobę płuc i Rozstrzenie Oskrzeli, Przebiegająca z Obrazem Radiologicznym Guza Płuca
Authors: Wyrostkiewicz Dorota , Szturmowicz Monika , Bartoszuk Iwona , Siemion-Szcześniak Izabela , Jakubowska Lilia , Augustynowicz-Kopeć Ewa , Kuś Jan
Published: June 2022

Mykobakteriozy to choroby wywoływane przez prątki niegruźlicze (NTM, nontuberculous mycobacteria), zwane również prątkami atypowymi. Prątki niegruźlicze występują powszechnie w środowisku, głównie w glebie i wodzie. Mogą kolonizować drogi oddechowe, przewód pokarmowy i układ moczowo-płciowy człowieka, nie wywołując objawów choroby. Do zachorowania dochodzi przede wszystkim w grupach ryzyka, między innymi u chorych na przewlekłe choroby płuc oraz z obniżoną odpornością. W ostatnich latach obserwuje się zwiększenie liczby przypadków mykobakteriozy u chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), szczególnie w przypadku stosowania długotrwałej steroidoterapii wziewnej. W pracy opisano przypadek mykobakteriozy wywołanej przez Mycobacterium avium u chorego na POChP i rozstrzenie oskrzeli, u którego obraz kliniczny i radiologiczny sugerowały obecność guza płuca.
Idiopatyczne Włóknienie Płuc (IPF) Oraz Włóknienie Płuc Współistniejące z Rozedmą (CPFE)—Różne Jednostki czy Odmienne Oblicza tej Samej Choroby?
Authors: Kwiatkowska Sylwia
Published: June 2022

W artykule porównano rozedmę płuc współistniejącą z włóknieniem płuc o typie zwykłego śródmiąższowego zapalenia płuc (CPFE) z samoistnym włóknieniem płuc (IPF). Przedyskutowano różnice w etiopatogenezie, odmienności przewodzenia sygnałów na poziomie komórkowym oraz rolę starzejących się komórek. Uwzględniono przebieg kliniczny, wyniki testów oceniających funkcję płuc, jak również główne powikłania. Zważywszy na brak wyraźnych kryteriów diagnostycznych dla CPFE oraz retrospektywny charakter wielu badań, nasza wiedza dotycząca tej jednostki jest raczej niewystarczająca.
Zapalne Guzy Miofibroblastyczne Płuc
Authors: Khatri Akshay , Agrawal Abhinav , Sikachi Rutuja , Mehta Dhruv , Sahni Sonu , Meena Nikhil
Published: June 2022

Zapalne guzy miofibroblastyczne (IMT) płuc, po raz pierwszy opisane w 1939 roku, są uważane za podgrupę zapalnych guzów rzekomych. To charakterystyczne zmiany złożone z wrzecionowatych komórek miofibroblastycznych z towarzyszącym naciekiem zapalnym z komórek plazmatycznych, limfocytów i eozynofili. Zapalne guzy miofibroblastyczne mogą być łagodne, naciekać otaczające struktury, podlegać transformacji złośliwej, nawracać lub nawet dawać przerzuty. Mogą być wynikiem mutacji genetycznej lub wystąpić wtórnie do chorób infekcyjnych lub autoimmunologicznych. Pacjenci mogą być bezobjawowi lub zgłaszać występowanie kaszlu, krwioplucia, duszności, bólu opłucnowego, objawów ogólnych lub objawów zapalenia płuc. W pracy dokonano przeglądu patofizjologii, genetyki, obrazu klinicznego, wyników badań obrazowych dotyczących IMT płuca. Omówiono także różne chirurgiczne i niechirurgiczne opcje leczenia i rokowanie w tej chorobie.
Rola resekcji chirurgicznej w leczeniu zlokalizowanej postaci choroby Castlemana—Przegląd systematyczny
Authors: Mitsos Sofoklis , Stamatopoulos Alexandros , Patrini Davide , George Robert , Lawrence David , Panagiotopoulos Nikolaos
Published: June 2022

Wstęp: Choroba Castlemana jest rzadką, łagodną chorobą limfoproliferacyjną o nieznanej etiologii. Schorzenie występuje w dwóch postaciach klinicznych o różnym rokowaniu, sposobie leczenia i objawach: postaci zlokalizowanej (UCD) oraz wieloogniskowej, charakteryzującej się powiększeniem węzłów chłonnych oraz objawami ogólnymi. Celem pracy był przegląd piśmiennictwa, a także analiza dowodów na skuteczność resekcji chirurgicznej w zlokalizowanej postaci choroby. Materiał i metody: Przeprowadzono przegląd systematyczny piśmiennictwa angielskojęzycznego oraz baz danych (Medline, Pubmed, Cochrane i źródeł dodatkowych) w poszukiwaniu artykułów dotyczących leczenia zlokalizowanej postaci choroby Castlemana. Każdy artykuł oceniony był przez dwóch autorów przy użyciu ustrukturyzowanego narzędzia oceny, a następnie skategoryzowany zgodnie z siłą dowodu. Wyniki: Zgodnie z kryteriami włączenia, do badania zakwalifikowano 14 badań. Nie znaleziono prospektywnych, randomizowanych badań z grupą kontrolną. W jednej metaanalizie, obejmującej 278 chorych na UCD, stwierdzono, że resekcja chirurgiczna jest bezpieczna i powinna być traktowana jako „złoty standard” w leczeniu. Wnioski zawarte w siedmiu badaniach retrospektywnych potwierdzały ten punkt widzenia. Radioterapia (RT) była stosowana w sześciu badaniach, z różnym efektem. Wnioski: W leczeniu choroby Castlemana zlokalizowanej w klatce piersiowej resekcja chirurgiczna wydaje się metodą o najwyższej skuteczności. Ponadto, pozytywną odpowiedź kliniczną można w niektórych przypadkach osiągnąć przy zastosowaniu radioterapii.
Radzenie sobie ze stresem matek dzieci i młodzieży chorujących na mukowiscydozę
Authors: Zubrzycka Renata
Published: June 2022

Wstęp: Badania nad radzeniem sobie ze stresem rodziców dzieci z mukowiscydozą są stosunkowo rzadkie, a ich wyniki niejednoznaczne. Celem badań własnych była analiza strategii radzenia sobie polskich matek dzieci i młodzieży z mukowiscydozą (CF). Materiał i metody: Badania własne przeprowadzono w grupie 89 polskich matek dzieci i młodzieży z mukowiscydozą (w wieku do 18 lat) z zastosowaniem kwestionariusza Mini COPE Carvera w polskiej adaptacji Juczyńskiego i Ogińskiej-Bulik (2009). Wyniki porównano z danymi uzyskanymi w badaniach grupy normalizacyjnej. Wyniki: Analiza wyników badań wskazuje, że najczęściej stosowanymi przez matki dzieci chorych na mukowiscydozę sposobami radzenia sobie ze stresem są: aktywne radzenie sobie, planowanie i akceptacja. Porównanie średnich wyników uzyskanych w grupie badanej w poszczególnych skalach kwestionariusza Mini COPE i średnich wyników osób dorosłych w polskiej populacji wykazało, że matki dzieci chorych istotnie częściej stosują takie strategie radzenia sobie ze stresem, jak: aktywne radzenie sobie, planowanie, pozytywne przewartościowanie, akceptacja, zwrot ku religii, poszukiwanie wsparcia instrumentalnego oraz wyładowanie. Okazało się też, że istotnie rzadziej wykorzystują poczucie humoru i zażywają środki psychoaktywne. Rezultaty badań wykazują istotną przewagę stosowania przez matki dzieci i młodzieży z chorych na mukowiscydozę strategii skoncentrowanych na problemie nad strategiami ukierunkowanymi na emocje. Wnioski: Wsparcie społeczne powinno być ukierunkowane na wzmacnianie u matek dzieci chorych na mukowiscydozę poznawczych strategii radzenia sobie ze stresem.
Przerzuty gruczolakoraka płuca do kości dystalnych części kończyn
Authors: Apollonatou Vasiliki , Loukides Stelios , Papaioannou Andriana , Papiris Spyros
Published: June 2022

W pracy przedstawiono przypadek mężczyzny z przerzutami gruczolakoraka płuca do kości dystalnych części kończyn. Przerzuty do kości dystalnych części kończyn stanowią 0.1% wszystkich kostnych zmian przerzutowych, a w około 10% przypadków mogą być pierwszą manifestacją raka. Głównymi objawami klinicznymi są: tkliwość uciskowa, ból przerywany, upośledzenie czynnościowe, rumień, wzmożone ucieplenie oraz obrzęk zajętej części kończyny. Rak płuca jest głównym pierwotnym nowotworem złośliwym dającym przerzuty do kości dystalnych części kończyn. Mimo że zmiany te mogą być wykryte na radiogramach lub w tomografii komputerowej, "złotym standardem" diagnostyki pozostaje badanie rezonansem magnetycznym, w którym można ocenić pełny zakres zmian. Rozpoznanie jest zwykle potwierdzane za pomocą biopsji cienkoigłowej zajętej kości. W przypadku obecności przerzutów do kości dystalnych części kończyn rokowanie jest niekorzystne i zwykle stosuje się leczenie paliatywne. Przedstawiony przypadek pokazuje, że u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem raka płuca, z nieustępującymi objawami ze strony palców, należy przeprowadzić szeroką diagnostykę.
Ultrasonografia klatki piersiowej w wykrywaniu przerzutów niedrobnokomórkowego raka płuca do żeber
Authors: Tomos Ioannis , Tziolos Nikos , Raptakis Thomas , Kavatha Dimitra
Published: June 2022

Ultrasonografia transtorakalna staje się coraz bardziej użytecznym narzędziem diagnostycznym w pulmonologii. Jest ona stosowana w diagnostyce różnorodnych chorób płuc, najczęściej odmy oraz płynu w jamie opłucnowej. Ultrasonografia klatki piersiowej może mieć jednak także istotne znaczenie w ocenie chorób ściany klatki piersiowej. W pracy przedstawiono przypadek pacjenta z przerzutami raka płuca do żebra, wykrytymi w trakcie badania ultrasonograficznego ściany klatki piersiowej. Ultrasonografia klatki piersiowej, jako posiadająca wiele zalet, nieinwazyjna technika obrazowania powierzchni, może rozwinąć się w ważne, przyłóżkowe narzędzie diagnostyki i obserwacji raka płuca z przerzutami do ściany klatki piersiowej.
Czy witamina D może pomóc w uzyskaniu kontroli astmy? Witamina D, “nowe spojrzenie”—Uaktualnienie
Authors: Szymczak Izabela , Pawliczak Rafał
Published: June 2022

Astma—przewlekła choroba układu oddechowego, związana z nadaktywnością i nasilającym się stanem zapalnym dróg oddechowych—dotyczy milionów ludzi na całym świecie. Witamina D wykazuje działanie przeciwzapalne oraz immunomodulujące. Uważa się, że jej niedobór (stężenie w surowicy krwi poniżej 20 ng/mL) jest związany z występowaniem chorób płuc, w tym zakażeń bakteryjnych i wirusowych oraz astmy. Wyniki niektórych badań wskazują, że niskie stężenie witaminy D w surowicy wiąże się z upośledzeniem czynności płuc i nasileniem stanu zapalnego dróg oddechowych, jak również ogólnie złymi wynikami u pacjentów chorujących na astmę. Stwierdza się zatem dodatnią zależność pomiędzy witaminą D i obrazem klinicznym astmy. Zwiększona częstość występowania astmy w ciągu ostatnich dziesięcioleci przyczynia się do zwiększonego zainteresowania suplementacją witaminy D, którą określa się nawet jako “potencjalną opcję terapeutyczną”. Niestety, wyniki badań klinicznych są niespójne i nie potwierdzają jednoznacznie pozytywnej roli suplementacji witaminy D w leczeniu i kontroli astmy. W obszernych badaniach interwencyjnych przeprowadzonych wśród pacjentów dorosłych, dzieci i kobiet w ciąży stwierdzono niewielki wpływ lub nawet brak wpływu suplementacji witaminy D na poprawę w zakresie pojawienia się nowych przypadków astmy, jej objawów lub progresji. Niniejsza praca poglądowa podsumowuje krytycznie dowody z ostatnich lat dotyczące związku pomiędzy witaminą D i astmą u pacjentów dorosłych, dzieci i kobiet w ciąży.
Czy prawidłowy radiogram klatki piersiowej wystarcza do wykluczenia nieprawidłowości związanych z przewlekłym kaszlem?
Authors: Truba Olga , Rybka Aleksandra , Klimowicz Karolina , Grabczak Elżbieta , Żukowska Małgorzata , Dąbrowska Marta , Krenke Rafał
Published: June 2022

Wstęp: Niewiele jest prac oryginalnych dotyczących roli prawidłowego radiogramu klatki piersiowej (RTG) w wykluczeniu chorób płuc, które mogą być przyczyną przewlekłego (>8 tygodni) kaszlu u chorych niepalących. Dlatego celem badania była ocena, czy RTG jest wystarczającym narzędziem do wykluczenia istotnych płucnych przyczyn przewlekłego kaszlu. Materiał i metody: Przeprowadzono retrospektywną analizę wyników tomografii komputerowej klatki piersiowej (TK) u niepalących chorych diagnozowanych z powodu przewlekłego kaszlu, u których RTG był prawidłowy. Pacjentów, u których w badaniu TK klatki piersiowej wykazano nieprawidłowości mogące stanowić przyczynę kaszlu, porównano z chorymi, u których TK klatki piersiowej było prawidłowe lub wykazało niewielkie, nieistotne dla diagnostyki kaszlu, nieprawidłowości. Negatywna wartość predykcyjna (NPV) RTG w diagnozowaniu przyczyn przewlekłego kaszlu została określona jako procent prawdziwie negatywnych RTG (RTG prawidłowe i TK prawidłowe lub nieistotne zmiany w TK) w stosunku do wszystkich pacjentów z przewlekłym kaszlem, którzy mieli wykonane RTG i TK klatki piersiowej. Wyniki: Analizie poddano 59 dorosłych (K: 75%, M: 25%, mediana wieku 59 lat, mediana czasu trwania kaszlu 56 mies., nigdy niepalący chorzy 56%, byli palacze 44%) diagnozowanych z powodu przewlekłego kaszlu, u których RTG klatki piersiowej był prawidłowy i u których wykonano TK. U 21 chorych (21/59, 35.6%) w TK klatki piersiowej ujawniono nieprawidłowości, które zostały ocenione jako istotne dla przyczyny kaszlu. Najczęściej występowały: rozstrzenie oskrzeli (7/59, 11.9%), pogrubienie ściany oskrzeli (6/59, 10.2%) i limfadenopatia śródpiersia (5/59, 8.5%). Negatywna wartość predykcyjna radiogramu klatki piersiowej w diagnozowaniu przyczyn przewlekłego kaszlu wyniosła 64%. Wnioski: Podsumowując, wśród dorosłych diagnozowanych z powodu przewlekłego kaszlu RTG klatki piersiowej jest niewystarczający, aby wykluczyć takie choroby płuc, które mogą być przyczyną kaszlu.
Rekomendacje postępowania w gruźlicy u dzieci—KOMPAS TB. Część 1—Profilaktyka gruźlicy
Authors: Bielecka Teresa , Augustynowicz-Kopeć Ewa , Gonerko Paweł , Gruszczyński Paweł , Korzeniewska-Koseła Maria , Krasińska Maria , Krenke Katarzyna , Lange Joanna , Pankowska Anna , Popielarz Marek , Pustkowski Andrzej , Stryczyńska-Kazubska Joanna , Doniec Zbigniew
Published: June 2022

Od drugiej połowy XX wieku obserwuje się w Polsce systematyczny spadek liczby zachorowań na gruźlicę. Mimo to aktualne wskaźniki epidemiologiczne uzasadniają kontynuację powszechnych szczepień BCG w naszym kraju w najbliższych latach. Poza ochroną przed ciężkimi, krwiopochodnymi postaciami gruźlicy, szczepienie to zmniejsza ryzyko zakażenia prątkiem gruźlicy. Przeciwwskazania do szczepienia BCG to między innymi pierwotne i nabyte niedobory odporności, w tym zaburzenia immunologiczne związane ze stosowanym leczeniem. Do najczęstszych niepożądanych odczynów po szczepieniu BCG należą zmiany w miejscu szczepienia i zmiany odczynowe w lokalnych węzłach chłonnych, zazwyczaj niewymagające leczenia. Metody zapobiegania gruźlicy, szczególnie zalecane w krajach o niskiej zapadalności na tę chorobę, to: diagnostyka osób stykających się z chorym na gruźlicę płuc oraz aktywne wykrywanie i leczenie utajonego zakażenia prątkiem gruźlicy. Utajone zakażenie prątkiem gruźlicy rozpoznaje się na podstawie dodatnich wyników odczynu tuberkulinowego (OT) lub testu wydzielania interferonu gamma, po wykluczeniu gruźlicy aktywnej. Stan ten wymaga leczenia profilaktycznego.
XII Konferencja Polskiej Grupy Raka Płuca 15–17 listopada 2018 roku
Authors:   PGRP Streszczenia
Published: June 2022

Odkrycie zjawiska angiogenezy i jego powiązania z procesem nowotworzenia doprowadziło do powstania nowych form terapii guzów litych [...]
Występowanie i czynniki predykcyjne zatorowości płucnej u chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc w okresie zaostrzenia
Authors: Davoodi Mohammad , Rezvankhah Boshra , Moghadam Keivan , Taheri Amir
Published: June 2022

Wstęp: Ryzyko zatorowości płucnej (ZP) u chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) w okresie zaostrzenia jest wyższe niż u osób niechorujących na POChP. Celem badania była ocena częstości występowania zatorowości oraz parametrów krytycznych związanych z ryzykiem ZP u chorych na POChP w okresie zaostrzenia. Materiał i metody: Przeprowadzono badanie przekrojowe u 68 kolejnych chorych na zaostrzenie POChP, kierowanych na Oddział Chorób Płuc Szpitala Shariati w Teheranie w latach 2013–2014. U wszystkich chorych zebrano dane z wywiadu dotyczące przebiegu choroby oraz przeprowadzono badanie przedmiotowe, wykonano gazometrię krwi tętniczej, spirometrię, elektrokardiografię oraz echokardiografię. U wszystkich chorych przeprowadzono angiografię tomografii komputerowej jako metodę z wyboru w diagnostyce ZP. Wyniki: Zmiany wskazujące na ZP w badaniu angio-TK stwierdzono u pięciu chorych (7.4%). Byli to wyłącznie mężczyźni, o wyższej średniej wieku (79 v. 65 lat), niższym średnim ciśnieniu skurczowym (88.36 v. 118.33 mm Hg), oraz wyższej średniej częstości pracy serca (133.12 v. 90.33 uderzeń/min), w porównaniu z chorymi na zaostrzenie POChP bez cech zatorowości płucnej. U chorych z zatorowością płucną wykazano niższe stężenia HCO3 (2.33 v. 9.44 mEq/L) i PCO2 (44.35 v. 51.43 mm Hg). Średnia wartość frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF, left ventricular ejection fraction) była niższa u chorych z cechami ZP (34.14 ± 4.49% v. 46.94 ± 8.27%). Wnioski: W badanej grupie chorych na zaostrzenie POChP zator płucny rozpoznano u 7.4% badanych. Uzyskane wyniki wskazują, że płeć męska, starszy wiek, niskie ciśnienie tętnicze, tachykardia, zasadowica oddechowa są czynnikami związanymi z ryzykiem zatorowości płucnej u chorych na POChP z cechami zaostrzenia.
Diagnostyka niedoboru alfa-1-antytrypsyny we francuskim szpitalu ogólnym—Przypadkowe rozpoznania czy systematyczny skrining?
Authors: Kherouf Hakim , De Faverges Geoffroy , Dumont Pierre , Bourgerette Evelyne , Nguyen Tu , Moquet Olivier
Published: June 2022

Wstęp: Poddano analizie procedurę badania przesiewowego w kierunku niedoboru alfa-1-antytrypsyny (A1AT) w Szpitalu w Nevers (Francja) oraz badań elektroforezy białek surowicy wykonanych w celu wykrycia niedoboru A1AT. Materiał i metody: Badanie miało charakter retrospektywny. Przeanalizowano wyniki oznaczenia niedoboru alfa-1-antytrypsyny wykonanych na bezpośrednie zlecenie w okresie 3 lat oraz wyniki badań przesiewowych w kierunku niedoboru A1AT realizowanych zgodnie z międzynarodowymi rekomendacjami. Oceniono również wyniki elektroforezy białek surowicy uzyskane w tym samym okresie. Wyniki: Na bezpośrednie badanie stężenia alfa-1-antytrypsyny skierowano 102 pacjentów, podczas gdy 1392 pacjentów spełniało wskazania do badania przesiewowego. Nie wykryto żadnego przypadku niedoboru wśród zbadanych 102 pacjentów. W tym czasie w laboratorium wykonano 5551 badań elektroforezy białek surowicy. Obniżenie frakcji alfa-1 globulin stwierdzono u 68 badanych. U 17 pacjentów oznaczono stężenie alfa-1-antytrypsyny i u 14 stwierdzono niedobór. Wnioski: Niedobór alfa-1-antytrypsyny częściej wykrywa się przypadkowo w badaniu elektroforezy białek surowicy niż w wyniku badania przesiewowego. Badanie niedoboru alfa-1 globulin za pomocą elektroforezy białek surowicy wydaje się wciąż najbardziej skuteczną metodą detekcji i powinno być wykonywane systematycznie. Co więcej, badaniem tą metodą powinni być objęci wszyscy pacjenci poddani badaniu skriningowemu, realizowanemu zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi.