Effect of SGLT-2 inhibitors on the serum and urine metabolome in patients with type 2 diabetes mellitus
Authors: Φίλιππας-Ντεκουάν Σεμπάστιαν 
Published: November 2024

Ιστορικό και Στόχοι: Η επίπτωση του Σακχαρώδους Διαβήτης Τύπου 2 αυξάνεται παγκοσμίως και θεωρείται η επόμενη πανδημία. Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών, όπως στεφανιαία νόσο, εγκεφαλικό επεισόδιο, περιφερική αρτηριοπάθεια, χρόνια νεφρική νόσο και άλλες. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT-2), συμπεριλαμβανομένων της εμπαγλιφλοζίνης, της δαπαγλιφλοζίνης και της καναγλιφλοζίνης έχουν δείξει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα στη μείωση της συνολικής θνησιμότητας, των καρδιαγγειακών εκβάσεων καθώς και στην εξέλιξη της νεφρικής νόσου σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Επιπλέον, αυτοί οι παράγοντες έχουν πρόσφατα εγκριθεί για ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και χρόνια νεφρική νόσο, ανεξάρτητα από την παρουσία διαβήτη. Οι υποκείμενοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν τη βελτίωση της ενεργειακής ομοιόστασης και τη μειωμένη αντίσταση στην ινσουλίνη, αν και οι ακριβείς μηχανισμοί δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί. Στόχος μας ήταν να εξετάσουμε τους υποκείμενους μηχανισμούς καρδιακής και νεφρικής προστασίας των αναστολέων SGLT-2 σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 χρησιμοποιώντας μεταβολομική βασισμένη στο 1H-NMR. Υλικά και μέθοδοι: Ογδόντα ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε μονοθεραπεία με μετφορμίνη και HbA1c > 7% συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Πενήντα ασθενείς έλαβαν δαπαγλιφλοζίνη 10 mg ημερησίως και τριάντα ασθενείς έλαβαν ινσουλίνη degludec, η οποία τιτλοποιήθηκε κάθε 3 ημέρες σε ένα στόχο γλυκόζης νηστείας 100-120 mg/dl. Δείγματα ορού και ούρων ελήφθησαν πριν και μετά από 3 μήνες έναρξης της θεραπείας. Πραγματοποιήθηκε μεταβολομική με βάση το 1H-NMR για δείγματα ορού και ούρων πριν και μετά την έναρξη της θεραπείας. Αποτελέσματα: Ογδόντα ασθενείς συμπεριλήφθησαν στη μελέτη, 50 στο σκέλος της δαπαγλιφλοζίνης και 30 στο σκέλος της ινσουλίνης. Όλοι οι ασθενείς ολοκλήρωσαν με επιτυχία την περίοδο θεραπείας. Τα δημογραφικά στοιχεία, η διάρκεια του διαβήτη, το βάρος, ο δείκτης μάζας σώματος και η αρτηριακή πίεση ήταν παρόμοια μεταξύ των ομάδων. Η χορήγηση δαπαγλιφλοζίνης μείωσε το σωματικό βάρος και το δείκτη μάζας σώματος, τη συστολική και τη διαστολική αρτηριακή πίεση. Τα επίπεδα γλυκόζης και HbA1c μειώθηκαν και στις δύο ομάδες χωρίς διαφορά μεταξύ των ομάδων. Η δαπαγλιφλοζίνη αύξησε τα επίπεδα του φωσφόρου ορού, του μαγνησίου και της αιμοσφαιρίνης στον ορό, ενώ τα επίπεδα του ουρικού οξέος μειώθηκαν. Το ουρικό οξύ στα ούρα αυξήθηκε μετά τη χορήγηση δαπαγλιφλοζίνης. Η μη στοχευμένη μεταβολομική παρουσίασε καλό διαχωρισμό στο σκέλος της δαπαγλιφλοζίνης πριν και μετά από 3 μήνες τόσο στον ορό όσο και στα ούρα, ενώ στο σκέλος της ινσουλίνης δεν παρουσιάστηκε διαφορά. Η στοχευμένη μεταβολομική αποκάλυψε ότι η δαπαγλιφλοζίνη προκάλεσε μια μικρή αλλά σημαντική αλλαγή στους μεταβολίτες του ορού σε σύγκριση με την ινσουλίνη, ενώ πιο εμφανής αλλαγή σημειώθηκε στη μεταβολομική των ούρων. Τα αυξημένα επίπεδα κετονών και η καλύτερη ενεργειακή ομοιόσταση μπορεί να ευθύνονται για τις προαναφερθείσες κλινικές επιδράσεις της χορήγησης δαπαγλιφλοζίνης. Συμπέρασμα: Η χορήγηση δαπαγλιφλοζίνης οδήγησε σε αλλαγές στο μεταβολικό προφίλ του ορού και των ούρων που υποδεικνύουν βελτίωση της ενεργειακής ομοιόστασης σε ολόκληρο τον οργανισμό. Επιπλέον, βρέθηκαν αλλαγές που υποδεικνύουν μειωμένη φλεγμονώδη δραστηριότητα και μειωμένη αντίσταση στην ινσουλίνη μετά τη χορήγηση δαπαγλιφλοζίνης.