Αξιολόγηση της επίδρασης οδοντόκρεμων φθορίου και βιο - ενεργού φωσφοπυριτικής υάλου ασβεστίου - νατρίου, στην αφαλάτωση και στην επαναλάτωση της οδοντίνης, in vitro
Authors: Διαμαντή Ηλιάνα 
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργαστηριακής μελέτης ήταν η αξιολόγηση της επίδρασης οδοντόκρεμων που περιείχαν τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις φθοριούχου νάτριου και μιας οδοντόκρεμας που περιείχε μια σύσταση φωσφοπυριτικής υάλου ασβεστίου νάτριου στην αφαλάτωση και στην επαναλάτωση της ριζικής οδοντίνης. Μεθοδολογία: Σε δοκίμια μερικώς αφαλατωμένης βόειας ριζικής οδοντίνης εφαρμόστηκαν τα πειραματικά πρωτόκολλα Α και Β. Το πρώτο περιλάμβανε την εφαρμογή δέκα και το δεύτερο την εφαρμογή δεκατεσσάρων ημερήσιων κύκλων αφαλάτωσης επαναλάτωσης προσομοιώνοντας συνθήκες χαμηλής και υψηλής τερηδονογόνου δραστηριότητας αντιστοίχως. Τα δοκίμια εμβαπτίζονταν δύο φορές ημερησίως επί 2 λεπτά σε κάποιο από τα διαλύματα των υπό εξέταση οδοντόκρεμων (α) χωρίς φθόριο (μάρτυρας) (β) 7.5% φωσφοπυριτική ύαλο ασβεστίου-νάτριου (γ) 1450ppm F (δ) 2800ppm F και (ε) 5000ppm F. Ακολούθως τα δείγματα υποβλήθηκαν σε δοκιμασία ανθεκτικότητας στο οξύ επί χρονικό διάστημα δεκαπέντε ωρών (πρωτόκολλο Α) και πενήντα ωρών (πρωτόκολλο Β). Οι βλάβες αξιολογήθηκαν ποσοτικά με επιφανειακή μικροσκληρομέτρηση κατά Knoop (πρωτόκολλο Α) και με μικροσκληρομέτρηση κατά Knoop εγκάρσιων τομών των δοκιμίων (πρωτόκολλο Β) και ποιοτικά με μικροσκόπηση σε διερχόμενο και σε πολωμένο φως (πρωτόκολλο Β). Αποτελέσματα: Σε συνθήκες χαμηλής τερηδονογόνου δραστηριότητας όλες οι φθοριούχες ομάδες οδοντόκρεμων υπερείχαν σημαντικά ως προς την αντι-τερηδονογόνο αποτελεσματικότητα συγκριτικά προς τον μάρτυρα. Οι οδοντόκρεμες με περιεκτικότητα σε φθόριο 5000ppm και 2800ppm αναχαίτισαν την αφαλάτωση της επεξεργασμένης οδοντίνης σημαντικά περισσότερο αποτελεσματικά συγκριτικά προς την οδοντόκρεμα που περιείχε 1450ppm φθορίου και προς την οδοντόκρεμα που περιείχε φωσφοπυριτική ύαλο ασβεστίου-νάτριου ενώ μεταξύ τους οι οδοντόκρεμες υψηλής περιεκτικότητας σε φθόριο δεν εμφάνισαν σημαντική διαφορά ως προς την αποτελεσματικότητα. Η ομάδα της οδοντόκρεμας με φωσφοπυριτική ύαλο ασβεστίου-νάτριου κατά τη διάρκεια των κύκλων αφαλάτωσης-επαναλάτωσης υπερείχε οριακά ως προς τον μάρτυρα (p=0.079) ωστόσο η ανθεκτικότητα της σε οξύ δεν διέφερε σημαντικά ως προς τον μάρτυρα. Σε συνθήκες υψηλής τερηδονογόνου δραστηριότητας η ομάδα της οδοντόκρεμας που περιείχε 5000ppm φθορίου κατά τη διάρκεια των ημερήσιων κύκλων αφαλάτωσης-επαναλάτωσης παρουσίασε σημαντικά μικρότερη σχετική % κ.ο απώλεια αλάτων και ακολούθως εμφάνισε σημαντικά ενισχυμένη επιφανειακή αντοχή στο οξύ συγκριτικά προς τις υπόλοιπες εξεταζόμενες ομάδες. Η ομάδα της οδοντόκρεμας που περιείχε φωσφοπυριτική ύαλο ασβεστίου-νάτριου κατά τη διάρκεια των ημερήσιων κύκλων αφαλάτωσης-επαναλάτωσης παρουσίασε σημαντικά μικρότερη απώλεια σκληρότητας των επιφανειακών στοιβάδων συγκριτικά προς τον μάρτυρα ωστόσο ακολούθως η ανθεκτικότητα της ομάδας αυτής στην επίδραση οξέος δεν διέφερε σημαντικά από εκείνη του μάρτυρα. Οι παραπάνω παρατηρήσεις επιβεβαιώθηκαν από τη μικροσκοπική εξέταση των βλαβών. Συμπεράσματα: Υπό τις παρούσες πειραματικές συνθήκες σε περιβάλλον χαμηλής τερηδονογόνου δραστηριότητας οι οδοντόκρεμες με περιεκτικότητα σε φθόριο 5000ppm και 2800ppm αναχαίτισαν την αφαλάτωση μερικώς αφαλατωμένης οδοντίνης σημαντικά περισσότερο αποτελεσματικά συγκριτικά προς τις υπόλοιπες εξεταζόμενες οδοντόκρεμες ενώ σε περιβάλλον υψηλής τερηδονογόνου δραστηριότητας η οδοντόκρεμα με περιεκτικότητα 5000ppm φθορίου υπερείχε σημαντικά ως προς την αντί-τερηδονογόνο δράση έναντι των υπολοίπων οδοντόκρεμων.