Η επίδραση των ενδοκυστικών εγχύσεων επιρουμπικίνης και ιντερφερόνης α - 2b στα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος στο τοίχωμα της ουροδόχου κύστης
Authors: Γιαννακόπουλος Στυλιανός 
Published: August 2021

Σκοπός: Να μελετηθεί η επίδραση των ενδοκυστικών εγχύσεωνεπιρουμπικίνης και ιντερφερόνης a-2b, μόνων ή σε συνδυασμό, στους αριθμούς των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος στο τοίχωμα της ουροδόχου κύστης. Ειδικότερα για το συνδυασμό διατυπώθηκε η υπόθεση, ότι η επιρουμπικίνη πιθανόν να διευκολύνει τη δράση της ιντερφερόνης με δύο τρόπους: α) με δεδομένη τη χημική κυστίτιδα που προκαλούν σε άλλοτε άλλο βαθμό τα χημειοθεραπευτικά, η επιρουμπικίνη να αυξάνει τη διαπερατότητα του ουροθηλίου, επιτρέποντας τη διείσδυση της ιντερφερόνης στο χόριο και εξάσκηση εκεί της ανοσοδιεγερτικής δράσης της και β) με κινητοποίηση (εξαιτίας της μη ειδικής φλεγμονής από το χημειοθεραπευτικό) ενός κυτταρικού πληθυσμού πολυμορφοπυρήνων, επί των οποίων η ιντερφερόνη να ασκεί στη συνέχεια την ανοσοδιεγερτική δράση της, εκλύοντας μία πιο γενικευμένη τοπική ανοσολογική απάντηση.Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν συνολικά τριάντα (30) ασθενείς με πρωτοεμφανιζόμενους ή υποτροπιάζοντες όγκους από μεταβατικό επιθήλιο, σταδίου Τα grade Ι-ΙΙΙ ή Τ1 grade Ι-ΙΙ. Πριν τη διουρηθρική εκτομή έγινε λήψη τυχαίων βιοψιών από μακροσκοπικά φυσιολογικό ουροθήλιο, σε απομακρυσμένες από τους ορατούς όγκους θέσεις. Οι ασθενείς ακολούθως κατανεμήθηκαν σε 3 ομάδες (A, Β και Γ), των δέκα ασθενών έκαστη και έλαβαν 8 εβδομαδιαίες ενδοκυστικές εγχύσεις ως ακολούθως: Η ομάδα A 50mg επιρουμπικίνης, η ομάδα Β 50 MU ιντερφερόνης a-2b και η ομάδα Γ συνδυασμό 50 mg επιρουμπικίνης και 50 MU ιντερφερόνης a-2b. Μια εβδομάδα μετά την τελευταία έγχυση οι ασθενείς υποβλήθηκαν ξανά σε τυχαίες βιοψίες κύστης. Τα φρέσκα δείγματα ιστού πριν και μετά τις εγχύσεις, υποβλήθηκαν σε τομές κρυοστάτη και στη συνέχεια σε ανοσοϊστοχημική χρώση με τη χρήση μονοκλωνικών αντισωμάτων, για την ανίχνευση Τ-λεμφοκυττάρων (CD3,CD4,CD8), Β-λεμφοκυττάρων (CD20), κυττάρων φυσικών φονέων (NK,CD56) και μακροφάγων (CD68). Αποτελέσματα: Πριν την έναρξη των εγχύσεων ένας σχετικά αξιόλογος αριθμός Τ-λεμφοκυττάρων βρέθηκε στις βιοψίες του φυσιολογικού ουροθηλίου. Τα κύτταρα αυτά εντοπίζονταν κυρίως στο χόριο (lamina propria), με συχνή προτίμηση την ανευρίσκονταν Τ-λεμφοκύτταρα εντός της μυϊκής στιβάδας, ενώ εξαιρετικά σπάνια ήταν η ενδοεπιθηλιακή εντόπιση. Τα περισσότερα Τ-λεμφοκύτταρα είχαν το φαινότυπο των Τ8-λεμφοκυττάρων, με τα Τ4 να εμφανίζουν την ίδια κατανομή, με μικρότερη όμως πυκνότητα. Η αναλογία Τ4/Τ8 ήταν, σε όλες τις περιπτώσεις, σταθερά μικρότερη από 1 (CD4/CD8 < 1) και κυμάνθηκε από 0,3-0,6. Τα Β-λεμφοκύτταρα ήταν σπανιότατα έως ανύπαρκτα στο ουροθήλιο πριν την ενδοκυστική θεραπεία. Τέλος κύτταρα ΝΚ και μακροφάγα ανευρίσκονταν σποραδικά και σε πολύ μικρούς αριθμούς. Οι 8 εβδομαδιαίες εγχύσεις επιρουμπικίνης δεν προκάλεσαν καμία στατιστικά σημαντική μεταβολή στους αριθμούς των εξετασθέντων κυττάρων. Το ίδιο διαπιστώθηκε για την ιντερφερόνη a-2b, αλλά και για το συνδυασμό επιρουμπικίνης- ιντερφερόνης. Στην περίπτωση της ιντερφερόνης μάλιστα, διαπιστώθηκε μία σημαντική μείωση του αριθμού των Τ4 σε δύο ασθενείς, μετά την ολοκλήρωση των εγχύσεων.Συμπεράσματα: Η επιρουμπικίνη και η ιντερφερόνη a-2b, μόνες ή σε συνδυασμό και για τα χρησιμοποιηθέντα δοσολογικά σχήματα, δεν προκαλούν καμία αξιόλογη μεταβολή στους αριθμούς και την κατανομή των Τ-λεμφοκυττάρων, Β-λεμφοκυττάρων, μακροφάγων και κυττάρων ΝΚ στο κυστικό ουροθήλιο.