bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Radio-frequency adiabatic potentials for guided atom-clock interferometry
Authors: Μας Έκτορ
Published: September 2021

Η συμβολομετρία παγιδευμένων και οδηγούμενων υλικών κυμάτων είναι ένας τομέας που προβλέπεται να επιφέρει μεγάλη πρόοδο στην ευαισθησία μετρήσεων όπως της βαρύτητας ή της περιστροφής. Σε αυτή τη διατριβή μελετάται η χρήση ενός συμβολομέτρου Sagnac παγιδευμένων ατόμων, αντίστοιχου αυτού που χρησιμοποιείται σε ατομικά ρολόγια. Το συμβολόμετρο βασίζεται στον ανεξάρτητο χειρισμό δύο διαφορετικών καταστάσεων υπέρλεπτης υφης του ατόμου του ρουβιδίου (Rb87) σε κυματοδηγό υλικών κυμάτων που δεν διαταράσσει την κβαντική συμφωνία των καταστάσεων. Στην εργασία αυτή παρουσιάζω τη μεταφορά ενός RF-ντυμένου Συμπυκνώματος Bose Einstein (BEC) σε ένα κυκλικό κυματοδηγό που δημιουργείται από Χρονικά Μεσοσταθμισμένο Αδιαβατικό Δυναμικό (Time Averaged Adiabatic Potential - TAAP), καθώς και τη μεταφορά επιλεγμένων καταστάσεων του ατομικού νέφους σε μια τέτοια παγίδα. Τέτοιοι διαχωριστές ατομικών νεφών σε ένα ατομικό συμβολόμετρο τύπου ρολογιού, είναι πολυφωτονικές μεταβάσεις που πραγματοποιούνται με μικροκυματική ακτινοβολία μεταξύ RF-ντυμένων ατομικών καταστάσεων. Στη διατριβή αυτή μελετώνται τέτοιου είδους μεταβάσεις σε δύο είδη παγίδων. Πρώτον, σε ένα οπτικό διπολικό δυναμικό διασταυρούμενων δεσμών διερευνάται το μικροκυματικό φάσμα των RF-ντυμένων ατομικών καταστάσεων καθώς και οι πηγές που διαταράσσουν τη συμφωνία στη μετάβαση που χρησιμοποιείται σε ατομικά ρολόγια. Δεύτερον, η μελέτη επεκτείνεται σε μαγνητικά αδιαβατικά δυναμικά παγίδευσης ατόμων. Σε αυτή την περίπτωση, προτείνεται και αξιολογείται ένα πρωτότυπο διχρωματικό RF-ντυμένο δυναμικό, με το οποίο το εύρος της γραμμής μετάβασης ρολογιού μπορεί να μειωθεί κατά μία τάξη μεγέθους, πετυχαίνοντας χρόνους συμφωνίας τ~20ms.
Τα αιτήματα ως γλωσσική πράξη στην αρχαία ελληνική τραγωδία
Authors: Μανδάλου Βασιλική
Published: September 2021

Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να διερευνήσει, να αναλύσει και να ερμηνεύσει τους τρόπους πραγμάτωσης των αιτημάτων στην αρχαία Ελλάδα του 5ου αι. π.Χ. στο πλαίσιο της ιστορικής πραγματολογίας. Η υπό εξέταση γλωσσική πράξη εξετάζεται με βάση το θεωρητικό μοντέλο ευγενείας των Brown & Levinson (1987). Τα δεδομένα μας αντλούνται από συγκεκριμένες αρχαίες ελληνικές τραγωδίες του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη με έμφαση στις πραγματολογικές δομές και τους διαλόγους που περιέχουν. Τα κλασικά αυτά αρχαία δράματα έχουν ευρέως μελετηθεί, αναπαρασταθεί και μεταφραστεί σε όλον τον κόσμο. Επομένως, ήταν πολύ σημαντικό να προσεγγίσουμε και να επεξεργαστούμε τα πρωτότυπα κείμενα όσο γίνεται πιο προσεχτικά. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει σαφώς την επιλογή των πιο πιστών, κατάλληλων και αντιπροσωπευτικών μεταφράσεων στη νεοελληνική και την παράλληλη εξέτασή τους με τα αρχαία κείμενα, προκειμένου να εντοπιστούν και να κατηγοριοποιηθούν οι γλωσσικές επιλογές διαφορετικών ομιλητών ως προς την πραγμάτωση των αιτημάτων. Για να επιτευχθεί αυτή η κατηγοριοποίηση, χρησιμοποιήσαμε σύγχρονες κωδικοποιήσεις και μεθόδους ανάλυσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η πραγμάτωση των αιτημάτων συνδέεται συνήθως με τον κοινωνικό ρόλο και την ισχύ του ομιλητή, τους στόχους του, την κοινωνική του απόσταση από τον ακροατή ή τη φύση της εκάστοτε επικοινωνιακής περίστασης (π.χ. αν υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη). Οι δραματικοί σκοποί του κάθε τραγικού ποιητή είναι επίσης πολύ σημαντικοί για την επιλογή του κατάλληλου επιπέδου αμεσότητας ή εμμεσότητας κατά την πραγμάτωση ορισμένων αιτημάτων. Περαιτέρω, τα αποτελέσματα δείχνουν μια ευρύτερη προτίμηση των ομιλητών για άμεσες στρατηγικές ευγενείας, που συχνά συνοδεύονται και τροποποιούνται από εκφράσεις αλληλεγγύης, οικειότητας και δήλωσης ενδιαφέροντος. Έτσι, με βάση τη διάκριση των Brown & Levinson ανάμεσα στη «θετική» και στην «αρνητική» ευγένεια, θα λέγαμε ότι η μελέτη αυτή φανερώνει πως η νόρμα ευγενείας της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας του 5ου αι. π.Χ. φαίνεται να έχει ένα θετικό προσανατολισμό εκφράζοντας εμπλοκή και αμεσότητα, όπως αντίστοιχα συμβαίνει και στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
Διερεύνηση της βιολογικής δράσης των core/core+1 πρωτεϊνών του ιού της ηπατίτιδας C στην ανάπτυξη του ηπατολογικού καρκίνου
Authors: Μουσταφά Σαββίνα
Published: September 2021

Οι ιοί συχνά περιλαμβάνουν επικαλυπτόμενα πλαίσια ανάγνωσης και μη συμβατικούς μηχανισμούς μετάφρασης προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η μολυσματική τους δυναμική από ένα μικρό γονιδίωμα και να ενορχηστρωθεί η έγκαιρη έκφραση γονιδίων τους. Ο ιός της ηπατίτιδας C (HCV) διαθέτει ένα τέτοιο μη συμβατικό ανοιχτό πλαίσιο ανάγνωσης (ORF) εντός της περιοχής κωδικοποίησης της πρωτεΐνης core, κωδικοποιώντας μια ιδιαίτερη πρωτεΐνη, που ονομάστηκε ARFP ή F ή core+1. Έχουν αναφερθεί δύο κυρίαρχες ισομορφές της core+1/ARFP, η core+1/L, που αρχίζει από το κωδικόνιο 26 και η core+1/S, ξεκινώντας από τα κωδικόνια 85/87 της κωδικοποιούσας περιοχής της πολυπρωτεΐνης. Η βιολογική σημασία της έκφρασης της core+1/ARFP παραμένει ασαφής. Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι να διερευνηθούν οι λειτουργικές και παθολογικές ιδιότητες των core+1/ARFP ισομορφών κατά την αλληλεπίδρασή τους με το κύτταρο-ξενιστή, συνδυάζοντας in vitro και in vivo προσεγγίσεις. Τα δεδομένα μας αποτελούν ισχυρή απόδειξη ότι οι core+1/ARFP του HCV-1a διεγείρει τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό σε κυτταρικές σειρές που βασίζονται σε Huh7,5 κύτταρα και εκφράζουν είτε την ισομορφή core+1/L είτε την core+1/S, καθώς και σε μοντέλα διαγονιδιακών ποντικών που εκφράζουν την c+1/S ηπατοειδικά. Επιπλέον, η μελέτη διαφόρων σηματοδοτικών μονοπατιών ανοδικά του κυτταρικού κύκλου καθώς και η μεγάλης κλίμακας ανάλυση του πρωτεόματος των κυτταροσειρών που εκφράζουν σταθερά τις ισομορφές core+1/ARFP αποκάλυψε κυτταρικούς στόχους των ισομορφών αυτών που σχετίζονται με την ογκογένεση. Και οι δύο ισομορφές της core+1/ARFP αυξάνουν τα επίπεδα της κυκλίνης D1 και της φωσφορυλιωμένης Rb, προωθώντας έτσι τον κυτταρικό κύκλο. Επιπλέον, βρέθηκε ότι η c+1/S ενισχύει την αναγέννηση του ήπατος και την ογκογένεση στα διαγονιδιακά ποντίκια μέσα από in vivo μοντέλα μελέτης του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και της χημικά επαγώμενης ογκογένεσης. Η επαγωγή του κυτταρικού κύκλου μαζί με τα αυξημένα επίπεδα mRNA ογκογoνιδίων που σχετίζονται με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό στα κύτταρα και στα διαγονιδιακά ποντίκια που εκφράζουν τις πρωτεΐνες core+1/ARFP, υποστηρίζουν ότι οι πρωτεΐνες αυτές έχουν ογκογονικές δυνατότητες και παίζουν ρόλο στην παθογένεια του HCV. Αυτοί οι παθολογικοί μηχανισμοί των core+1/ARFP μπορεί να συμπληρώνουν τη δράση άλλων ιικών πρωτεϊνών με ογκογόνες ιδιότητες, οδηγώντας στην ανάπτυξη του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος. Επιπλέον, δεδομένου ότι οι ανοσολογικές αποκρίσεις στην core+1/ARFP έχουν συσχετιστεί με τη σοβαρότητα της ηπατικής νόσου σε χρόνιους HCV ασθενείς, αναμένουμε ότι η παρούσα εργασία θα βοηθήσει στην αποσαφήνιση της παθοφυσιολογικής σημασίας αυτής της πρωτεΐνης ως βιοδείκτη της εξέλιξης της νόσου.
Διάδοση ραδιοκυμάτων σε αντιδραστήρα θερμοπυρηνικής σύντηξης (tokamak) παρουσία τυρβώδων ροών
Authors: Μπαϊρακτάρης Φώτιος
Published: September 2021

Το αντικείμενο της παρούσας διατριβής ήταν η μελέτη της διάδοσης ραδιοκυμάτων σε αντιδραστήρα θερμοπυρηνικής σύντηξης (tokamak). Στην εισαγωγή γίνεται αναϕορά στις κύριες διεργασίες που λαμβάνουν διεργασία σε ένα τέτοιο αντιδραστήρα, και παρουσιάζεται συνοπτικά η λειτουργία του. Επίσης, γίνεται συνοπτική αναϕορά σε κάποια από τα υπάρχοντα πειραματικά κέντρα θερμοπυρηνικής σύντηξης. Στο κεϕάλαιο 2, ο κύριος όγκος της δουλειάς ήταν η ανάπτυξη μίας βελτιωμένης μεθόδου ομογενοποίησης του πλάσματος ως ηλεκτρομαγνητικό υλικό. Πρόκειται για εύρεση ενός ισοδύναμου ομογενούς υλικού στο οποίο ο διηλεκτρικός τανυστής είναι ισοδύναμος με του πλάσματος, ως ανομοιογενές υλικό. Η μέθοδος που αναπτύχθηκε είχε λιγότερους περιορισμούς, ειδικά όσον αϕορά το μήκος κύματος της προσπίπτουσας ακτινοβολίας σε σχέση με το μέγεθος των ανομοιογενειών στο πλάσμα. Οι παλαιότερες μέθοδοι δεν επαρκούσαν για την μελέτη μαγνητισμένου πλάσματος σε tokamak, καθώς γινόταν η υπόθεση ότι ήταν πολύ μεγαλύτερο το μήκος κύματος της προσπίπτουσας ακτινοβολίας από τη διάσταση της ανομοιογένειας. Επίσης, παρουσιάζεται μία διαϕορετική μέθοδος ομογενοποίησης, η οποία έχει εϕαρμογή σε περιοδικά μέσα.Χρησιμοποιεί το γεγονός ότι οι λύσεις των εξισώσεων Maxwell από μία στοιχειώδη δομή (που επαναλαμβανόμενη κατασκευάζει τη δομή του μέσου), συγκλίνουν στη λύση για όλο το υλικό, μέσω ενός διαϕορετικού ορισμού σύγκλισης.Στο κεϕάλαιο 3, αναλύθηκε μικροσκοπικά η σχέση διασποράς μαγνητισμένου πλάσματος για ηλεκτρομαγνητικά κύματα, κάτι που είχε γίνει σε παλαιότερες δουλειές μόνο στην ηλεκτροστατική περίπτωση.Καταλήξαμε σε ένα σύστημα ολοκληροδιαϕορικών εξισώσεων που μπορεί να παράξει χρήσιμες πληροϕορίες για την σχέση διασποράς του πλάσματος και την συνάρτηση κατανομής, και σε χρήσιμα συμπεράσματα σε σχέση με τις διαϕορές με την ηλεκτροστατική περίπτωση.Στον επίλογο παρουσιάζονται μελλοντικά ερευνητικά θέματα (με μία αναϕορά και στη χρήση της μηχανικής μάθησης προς περαιτέρω έλεγχο θεωρητικών μοντέλων), και ανοιχτά ζητήματα όσον αϕορά την παρούσα δουλειά.
Ο ρόλος των πρωτεϊνών WNT στη διαφυγή του μη-μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα από μηχανισμούς ανοσοεπιτήρησης
Authors: Κερδιδάνη Δήμητρα
Published: September 2021

Οι πρωτεΐνες WNT που εκκρίνονται από το αδενοκαρκίνωμα του πνεύμονα (ΑΚΠ) είναι γνωστό ότι αυξάνουν το πολλαπλασιαστικό δυναμικό των καρκινικών κυττάρων, αλλά δεν είναι γνωστό κατά πόσο έχουν επιπλέον αντίκτυπο στις ανοσολογικές αποκρίσεις που λαμβάνουν χώρα στο μικροπεριβάλλον του όγκου. Στη παρούσα μελέτη δείχνουμε ότι τα κύτταρα του ΑΚΠ προκαλούν ανοχή στις ανοσολογικές απαντήσεις μέσω της παρακρινούς δράσης της πρωτεΐνης Wnt1. Η έκφραση της πρωτεΐνης Wnt1 συσχετίζεται θετικά με την έκφραση ανοσοκασταλτικών γονιδίων σύμφωνα με αποτελέσματα από την βάση δεδομένων: Άτλας του Γονιδιώματος του Καρκίνου. Επίσης, η έκφραση της πρωτεΐνης Wnt1 σχετίζεται αρνητικά με την αφθονία των Τ κυττάρων σε δείγματα όγκων από ασθενείς με ΑΚΠ. Μεταβολές στην έκφραση της πρωτεΐνης Wnt1 σε καρκινικά μοντέλα ποντικών επηρέασαν σημαντικά την ανάπτυξη των ΑΚΠ των ποντικών και το φαινόμενο αυτό ήταν εξαρτώμενο από κλασικά δενδριτικά κύτταρα (κΔΚ) και Τ κύτταρα. Βρέθηκε, ως προς τον μηχανισμό, ότι η έκφραση της πρωτεΐνης Wnt1 οδηγεί σε μεταγραφική σίγαση των γονιδίων των CC / CXC χημειοκινών στα κΔΚ με αποτέλεσμα την αναστολή της ενεργοποίησης των Τ κυττάρων και αποκλεισμό των τελευταίων από τους όγκους. ΚΔΚ από ασθενείς με ΑΚΠ έχουν ενεργοποιημένα μεταγραφικά τα γονίδια-στόχους του μονοπατιού Wnt, ενώ μετά την αποσιώπησή της πρωτεΐνης Wnt1 μειώνεται η ενεργοποίηση του μονοπατιού και ταυτόχρονα αυξάνεται η κυτταροτοξική ικανότητα των Τ κυττάρων. Η χορήγηση νανολιποσωμάτων που οδηγούν στην σίγαση της πρωτεΐνης Wnt1 έδρασε αποτελεσματικά ως μονοθεραπεία αλλά και ως μέρος συνδυαστικής θεραπείας στοχεύοντας τόσο το πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων όσο και την -επαγόμενη από την έκφραση της πρωτεΐνης- ανοσολογική ανοχή. Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη φανερώνει το ρόλο της πρωτεΐνης Wnt1 στην επαγωγή ανοσολογικής ανοχής μεσώ των κΔΚ και υπογραμμίζει την αξία της στόχευσής της ως μία νέα ανοσοθεραπευτική στρατηγική.
Ο ρόλος του Διευθυντή σχολικής μονάδας στη διαχείριση της σχολικής αυτονομίας, ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη ενός δημιουργικού και καινοτόμου σχολικού κλίματος - περιβάλλοντος
Authors: Βρόντου Αθηνά
Published: September 2021

Ένα επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα, ανταποκρινόμενο στις σύγχρονες ανάγκες, δύναται μέσω προσαρμογών και επικαιροποίησης να συμβάλει θετικά στη διαμόρφωση ενός ευέλικτου παιδαγωγικού περιβάλλοντος. Ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας συμβάλλει αποφασιστικά στην κατεύθυνση αυτή στο μικρο-επίπεδο του σχολείου. Βασικός σκοπός της ανά χείρας ερευνητικής εργασίας είναι η μελέτη της συμβολής του Διευθυντή στη διαχείριση της σχολικής αυτονομίας και στην αξιοποίηση των παρεχόμενων από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα περιθωρίων, ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη ενός καινοτόμου και δημιουργικού σχολικού κλίματος και περιβάλλοντος. Ο σκοπός αυτός επιτυγχάνεται αφενός μέσα από τη διερεύνηση της αλληλεπίδρασης Διευθυντή και διδακτικού προσωπικού κατά την εισαγωγή μιας καινοτομίας στο σχολικό περιβάλλον αφετέρου μέσα από τη διερεύνηση της πρόθεσης των Διευθυντών στην υποστήριξη της εισαγωγής καινοτόμων εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και της πρόθεσης των εκπαιδευτικών να συμμετάσχουν σε αυτές. Συγχρόνως διερευνώνται επιμέρους μεταβλητές αποτελεσματικότητας, όπως είναι το φύλο των Διευθυντών και των εκπαιδευτικών, η επαγγελματική τους εμπειρία και τα προσόντα τους. Για τον σκοπό και τους στόχους της έρευνας καταλληλότερη μέθοδος κρίθηκε η επισκόπηση ενώ ως εργαλείο συλλογής δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο. Στην έρευνα συμμετείχαν 175 Διευθυντές σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής και αντίστοιχα 364 εκπαιδευτικοί. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν την ύπαρξη στατιστικά σημαντικών διαφορών μεταξύ των δύο υποκειμένων. Βασική διαπίστωση της μελέτης αποτελεί το γεγονός ότι η διαχείριση της σχολικής αυτονομίας από την πλευρά του Διευθυντή λαμβάνει τη μορφή του εκδημοκρατισμού της εκπαιδευτικής διαδικασίας, της χάραξης εσωτερικής εκπαιδευτικής πολιτικής, του εκσυγχρονισμού και της αναβάθμισης της σχολικής μονάδας οδηγώντας το σχολείο στην επίτευξη αειφόρων σχολικών επιτευγμάτων.Παράλληλα, ο τρόπος διαχείρισης της σχολικής αυτονομίας αντανακλά όχι σπάνια στο status του Διευθυντή, αποτελεί δηλαδή συνάρτηση του φύλου, της επαγγελματικής του εμπειρίας και των ακαδημαϊκών του προσόντων. Η απεικόνιση της σχολικής πραγματικότητας και των διαφαινόμενων προθέσεων των Διευθυντών και εκπαιδευτικών επιβάλλει τη διατύπωση κατάλληλων προτάσεων/παρεμβάσεων εκπαιδευτικής πολιτικής, για τη συστηματική προώθηση και συντονισμένη ανάπτυξη ενός βιώσιμου καινοτομικού σχολικού περιβάλλοντος.
Η οργάνωση και η διοίκηση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα και την Αγγλία, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα μέχρι και τη δεκαετία του '70
Authors: Λυμπεροπούλου Ευανθία
Published: September 2021

Η εξέταση των εκπαιδευτικών φαινομένων, είτε αυτά αφορούν σε διοικητικά – οργανωτικά είτε σε γλωσσικά θέματα, δεν πρέπει να απομονώνεται από το ευρύτερο ιστορικό τους πλαίσιο το οποίο συνίσταται σε παραμέτρους οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές που λειτουργούν ερμηνευτικά ως προς αυτά. Με την παρούσα έρευνα επιχειρήθηκε η εξέταση και η ερμηνεία της σχέσης αλληλεξάρτησης μεταξύ του υφιστάμενου κάθε φορά πολιτικού, ιδεολογικού, οικονομικού και κοινωνικού συγκείμενου και των δομών οργάνωσης και διοίκησης της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα και στην Αγγλία, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα μέχρι και τη δεκαετία του 1970. Η εν λόγω συγκριτική συσχέτιση αφορά σε ένα ερευνητικό εγχείρημα που υπερβαίνει τη γεγονοτογραφική προσέγγιση και επικεντρώνεται στη συγκέντρωση νομοθετημάτων που αφορούν στις δομές διοίκησης και εποπτείας της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στις δύο αυτές χώρες καθώς και στη μελέτη και στην ερμηνευτική αξιολόγησή τους, στα πλαίσια κυρίως του ιδεολογικοπολιτικού και κατ’ επέκταση του οικονομικοκοινωνικού τους συγκείμενου, το οποίο επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν αφορούν μόνο στη γνώση της διαδρομής που ακολούθησαν οι εκπαιδευτικές δομές στις δύο αυτές χώρες στο παρελθόν αλλά φωτίζουν σε σημαντικό βαθμό τις εκπαιδευτικές ατραπούς τους στο μέλλον.
Συμβολή στη μελέτη της μετακλασικής τραγωδίας
Authors: Μπιλιάνη Αδαμαντία
Published: September 2021

Η Δ.Δ. ασχολείται με δύο αποσπάσματα των οποίων κοινό σημείο αποτελεί η δυσκολία της ειδολογικής κατάταξης, της χρονολόγησης , της πατρότητας , της λειτουργίας των παρεπιγραφών, καθώς και του ρόλου του Χορού. Σκοπός της να εξετάσει τις ενίοτε αντικρουόμενες απόψεις των μελετητών και να προτείνει , ει δυνατόν, πιθανές λύσεις στα προβλήματα που ανακύπτουν. Το πρώτο απόσπασμα σχετίζεται με τον μύθο της Μήδειας. Aποδίδεται από το 1987 στο είδος του σατυρικού δράματος από τον μελετητή D.F. Sutton., επί τη βάσει του λεκτικού του αποσπάσματος, της εξέλιξης του μετακλασικού σατυρικού δράματος και της ερμηνείας της επιγραφής IGII2 2319. Η Δ.Δ. με μία διαφορετική ερμηνεία της Ληναϊκής επιγραφής αφ’ ενός αλλά και της συνύπαρξης της παρεπιγραφής ΧΟΡΟΥ με την επίσημη και τοπικά προσδιορισμένη αποστροφή στο γυναικείο χορό αφ’ ετέρου επιχειρεί να αποδείξει ότι το είδος του αποσπάσματος δεν είναι αυταπόδεικτα σατυρικό. Το δεύτερο απόσπασμα έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αν και απηχεί την γνωστή ιλιαδική σκηνή της μονομαχίας Έκτορα –Αχιλλέα. Το κείμενο είναι δραματικός διάλογος ανάμεσα στην Κασσάνδρα, τον Πρίαμο, τον Δηίφοβο και τον Χορό. Η επτάκις επανερχόμενη παρεπιγραφή ΩΔΗ εγείρει συζήτηση για το είδος του κειμένου. Η mise en page συνδέεται με την μετρική απόδοση του κειμένου. Το πρόσωπο της Κασσάνδρας δεσπόζει, καθώς με τις τηλαισθητικές του δυνάμεις περιγράφει τα διαδραματιζόμενα εκτός των τειχών της Τροίας. Αν και αυτά τα δύο αποσπάσματα δεν έχουν τίποτα κοινό prima vista, πιθανώς αποτυπώνουν την εξέλιξη της τραγωδίας σε κυνική τραγωδίας με στοιχεία burlesque το πρώτο, και σε μελόδραμα που προοιωνίζεται το είδος της όπερας, το δεύτερο.
Τυπογράφοι και εργάτες τύπου στην Αθήνα τον 20ό αιώνα
Authors: Ζηζοπούλου Αθηνά
Published: September 2021

Η Ένωση Εργατών Τύπου Αθηνών (ΕΕΤΑ) ιδρύεται το 1933 από 173 άνδρες εργάτες απασχολούμενοι σε εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία. Παρόλο που μπορούμε να εντοπίσουμε ποικίλες ειδικότητες σε ένα τυπογραφείο, η ΕΕΤΑ αναγνωρίζει μόνο τέσσερις: τους στοιχειοθέτες, τους λινοτύπες, τους μηχανικούς λινοτυπικών μηχανών και τους πιεστές κυλινδρικών πιεστηρίων. Οι συμβάσεις εργασίας δίνουν στους εργάτες τύπου της Αθήνας την ευκαιρία «νομιμοποίησης» της πενταώρου εργασίας, τη μηνιαία τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών, την πληρωμή της Κυριακής αργίας και την αποκλειστική τροφοδότηση του τύπου με εργατικό προσωπικό από την ΕΕΤΑ. Αυτές οι προϋποθέσεις, σε συνδυασμό με τη διατήρηση του ελέγχου της παραγωγικής διαδικασίας, διασφάλισαν τις αποδοχές των εργατών τύπου σε υψηλά επίπεδα. Η τυπογραφική εργασία θεωρήθηκε ανδρική εργασία και ο αποκλεισμός των γυναικών από τις εφημερίδες της Αθήνας ήταν αυτονόητος. Η απουσία απειλής από γυναίκες εργάτριες, περιόρισε, ως ένα βαθμό, τη διατύπωση ιδεολογημάτων ενάντια της εισόδου των γυναικών στο επάγγελμα. Σε αντίθεση με άλλους ειδικευμένους εργάτες, οι εργάτες τύπου της Αθήνας κατάφεραν να διατηρήσουν το «αριστοκρατικό» τους καθεστώς μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ως αριστοκράτες της εργασίας, οι εργάτες τύπου έβλεπαν τους εαυτούς τους «φυσικούς ηγέτες» της ελληνικής εργατικής τάξης, αλλά έστεκαν πολύ μακριά. Η διατριβή μελετάει τα τυπογραφικά σωματεία με την έμφαση να δίνεται στην ΕΕΤΑ, τη σχέση της με την ΕΣΗΕΑ, την ΕΙΗΕΑ, το Σωματείο Τυπογράφων Αθηνών και τα επαρχιακά σωματεία, τους ιδιαίτερους δεσμούς που ανέπτυξε η ΕΙΗΕΑ με την κυβέρνηση, το ρόλο των εφημερίδων στη διαμόρφωση του οικονομικού και πολιτικού περιβάλλοντος της μετεμφυλιακής Ελλάδας.
Urban Political Ecology of the Commons: the production of green public spaces in Thessaloniki
Authors: Καραγιάννη Μαρία
Published: September 2021

Η διατριβή έχει ως αντικείμενο τους δημόσιους χώρους πρασίνου στις πόλεις. Εξετάζοντάς τους, η διατριβή αντιμετωπίζει τους δημόσιους χώρους πρασίνου ως προϊόν πολυεπίπεδων και αλληλένδετων κοινωνικό-φυσικών διαδικασιών, υιοθετώντας ένα διμερές θεωρητικό πλαίσιο που βασίζεται στις βιβλιογραφίες της Αστικής Πολιτικής Οικολογίας (ΑΠΟ) και των αστικών κοινών. Η κριτική ανάλυση των, σχετικών με τους δημόσιους χώρους πρασίνου, πολιτικών που προωθούνται στο πλαίσιο της βιώσιμης και ανθεκτικής ανάπτυξης συμβάλλει στην ανάδειξη της σχέσης τους με διαδικασίες νεοφιλελευθεροποίησης στις πόλεις. Ως εκ τούτου, η διατριβή στρέφει το ενδιαφέρον της στα οικολογικά από-τα-κάτω κινήματα, και υποστηρίζει πως η σύνθεση ενός πλαισίου πάνω στην αστική πολιτική οικολογία των κοινών μπορεί να συμβάλει στην προσπάθεια παραγωγής ενός δικαιότερου και πιο ισότιμου αστικού περιβάλλοντος. Σε αυτή την κατεύθυνση, η διατριβή προτείνει την αναθεώρηση των αστικών κοινών ως κοινωνικό-περιβαλλοντικών υβριδίων, που παράγονται μέσα από διαλογικές (discursive) και υλικές πρακτικές μοιράσματος (commoning). Το πλαίσιο πάνω στα υβριδικά κοινά συμβάλλει θεωρητικά και μεθοδολογικά στην ανάλυση των διαδικασιών παραγωγής δημόσιων χώρων πρασίνου. Εφαρμόζοντάς το, η διατριβή εξετάζει πως παράγονται οι χώροι πρασίνου: μέσα από επίσημες πολιτικές που εντάσσονται στο πλαίσιο της αστικής βιωσιμότητας και ανθεκτικότητας, και μέσα από από-τα-κάτω πρακτικές μοιράσματος. Η εμπειρική έρευνα της διατριβής τοποθετείται στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο 2010-2018, κατά τη διάρκεια της κρίσης. Αρχικά, η ανάλυση του θεσμικού πλαισίου και των πολιτικών για τους δημόσιους χώρους πρασίνου στην Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη θέτει το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται οι μελέτες περίπτωσης. Στη συνέχεια, επικεντρωνόμενη στη Θεσσαλονίκη, η διατριβή εξετάζει: (1) τις επίσημες πολιτικές του Δήμου Θεσσαλονίκης (ΔΘ) για τους δημόσιους χώρους πρασίνου, και την περίπτωση της Νέας Παραλίας, και (2) τις από-τα-κάτω πρακτικές μοιράσματος της Ομάδας Περιαστικών Καλλιεργητών (ΠΕΡΚΑ) στο πρώην στρατόπεδο Κατατάσσου του Δήμου Παύλου Μελά. Μία, μικρότερη σε έκταση, μελέτη περίπτωσης, αυτή του Μητροπολιτικού Πάρκου Παύλου Μελά, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του επίσημου πλαισίου μέσα στο οποίο αναδύθηκε η ΠΕΡΚΑ. Η εξέταση των πολιτικών του ΔΘ αποκαλύπτει μία διαδικασία περίκλεισης των αστικών κοινών, που αρθρώνεται μέσα από: (1) τη διαλογική κατασκευή τους ως φυσικών πόρων, (2) την εφαρμογή μιας επιλεκτικής χωρικά στρατηγικής στην ιεράρχηση των έργων, και (3) την μετα-πολιτικοποίηση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων. Η μελέτη των πρακτικών μοιράσματος της ΠΕΡΚΑ αναδεικνύει την ικανότητά της να αναπτύξει και να εφαρμόσει στην πράξη μία συγκροτημένη εναλλακτική στις επικρατούσες πολιτικές για τους δημόσιους χώρους πρασίνου, μέσα από πρακτικές μοιράσματος, βασισμένη στην αυτό-οργάνωση, την ισότητα και την αλληλεγγύη.
Η σχέση της ελληνικής μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής πεζογραφίας (1949-2009) με τον κινηματογράφο
Authors: Φραγκούλη Κωνσταντίνα
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει τον διακαλλιτεχνικό διάλογο της νεοελληνικής μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής πεζογραφίας με τον κινηματογράφο. Στο πρώτο μέρος, μετά από μια κριτική επισκόπηση ενός μεγάλου αριθμού μελετών και μονογραφιών για το «κινηματογραφικό» στα λογοτεχνικά κείμενα, προτείνεται ένας κειμενοκεντρικός τρόπος μελέτης του «κινηματογραφικού» στα πεζογραφικά έργα, ο οποίος αντλεί πρωτίστως από τη συγκριτική ποιητική, και ιδιαίτερα από εφαρμογές της στο πλαίσιο διακαλλιτεχνικών προσεγγίσεων, ενώ περιλαμβάνει επίσης στοιχεία από τον κλάδο των διαμεσικών σπουδών, από την αφηγηματολογία και τη σημειωτική. Στη συνέχεια μελετάται ο διακαλλιτεχνικός διάλογος με τον κινηματογράφο σε τρεις διαδοχικές πεζογραφικές τάσεις, οι οποίες επιλέγονται ως κυρίαρχες για το διάστημα 1949-2009. Η κάθε πεζογραφική τάση, αλλά και το κινηματογραφικό παράδειγμα με το οποίο διαλέγεται, εντάσσεται και περιγράφεται στο πλαίσιο ενός συνόλου θεματικών, αφηγηματικών και υφολογικών χαρακτηριστικών τα οποία θεωρούνται ως δεσπόζοντα για κάθε εποχή. Για τις ανάγκες της σύγκρισης αξιοποιείται η έννοια της αναπαράστασης ως διαχρονική και διατοπική εννοιολογική κατηγορία, η οποία εξειδικεύεται σε κάθε περίοδο ως προς το αντικείμενο και την τροπικότητά της. Επομένως, για το διάστημα 1949-1967 γίνεται λόγος για αναπαράσταση του ηθικού χρέους, στο πλαίσιο της οποίας μελετάται ο διάλογος της νεοελληνικής πεζογραφίας με τον ιταλικό κινηματογραφικό Νεορεαλισμό, με κεντρικό παράδειγμα το μυθιστόρημα Άνθρωποι και σπίτια (1955) του Αντρέα Φραγκιά. Για το διάστημα 1967-1981 μελετάται, στο πλαίσιο της αναθεωρημένης αναπαράστασης, ο διάλογος της νεοελληνικής πεζογραφίας με τη Nouvelle Vague, με κεντρικό παράδειγμα Τα διηγήματα της δοκιμασίας (1973-1974· 1978) του Χριστόφορου Μηλιώνη, χάρη στα οποία θίγεται επίσης το ζήτημα του διαλόγου της νεοελληνικής πεζογραφίας με το Nouveau Roman, αλλά και το μεθοδολογικό πρόβλημα του διαμεσολαβημένου διακαλλιτεχνικού διαλόγου. Για το διάστημα 1981-2009, τέλος, μελετάται ο διάλογος της νεοελληνικής πεζογραφίας με τον εμπορικό, και ειδικότερα τον χολλυγουντιανό κινηματογράφο, στο πλαίσιο της μετατοπισμένης αναπαράστασης και της ποιητικής της θεαματοποίησης. Κεντρικό παράδειγμα εδώ αποτελεί το μυθιστόρημα Ουράνια Μηχανική (1999) της Μάρως Δούκα, το οποίο πλαισιώνεται με την ανάπτυξη ενός προβληματισμού για τα χαρακτηριστικά της πεζογραφίας του μεταμοντερνισμού στην Ελλάδα. Σε κάθε κεφάλαιο το κεντρικό παράδειγμα πλαισιώνεται με μια σειρά παραδειγμάτων από άλλα σύγχρονα πεζογραφικά έργα, προκειμένου να αναδειχθεί η έκταση και η ποικιλομορφία του διακαλλιτεχνικού διαλόγου με τον κινηματογράφο στη μεταπολεμική και μεταπολιτευτική νεοελληνική πεζογραφία.
Το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας στο σύγχρονο Γυμνάσιο
Authors: Παπαδοπούλου Ανθούλα
Published: September 2021

Η παρούσα έρευνα εντάσσεται στο πεδίο της διδασκαλίας της γλώσσας και είχε ως σκοπό της να ερευνήσει τους γλωσσοδιδακτικούς και παιδαγωγικούς Λόγους που αρθρώνουν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθήτριες και οι μαθητές, για να κατασκευάσουν το γλωσσικό μάθημα στο σύγχρονο Γυμνάσιο. Αντλώντας από τον κοινωνικό κονστρουξιονισμό (social constructionism) βασική παραδοχή της έρευνας αποτελεί η θεώρηση του γλωσσικού μαθήματος ως μοναδικής κατασκευής των εκπαιδευτικών, των μαθητριών και των μαθητών κυρίως μέσω του λόγου τους, της γλώσσας σε χρήση, και δευτερευόντως και των άλλων σημειωτικών κωδίκων επικοινωνίας και νοηματοδότησης. Ειδικότερα, ερεύνησα και κατέγραψα την πολυπλοκότητα και τη διαλογικότητα του γλωσσικού μαθήματος εστιάζοντας ιδιαίτερα στους μαθησιακούς πόρους που αξιοποιούσαν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθήτριες και οι μαθητές και στην αναπλαισίωσή τους κατά τη διδασκαλία· στις γνώσεις για τις πτυχές της κοινωνικής πραγματικότητας και τη γλώσσα/σημείωση που κατασκεύασαν, στους γραμματισμούς που καλλιέργησαν και στις διδακτικές πρακτικές που χρησιμοποίησαν· στον σχολικό λόγο και τις γλωσσικές αλληλεπιδράσεις που πραγμάτωσαν και τις ταυτότητες που ενεργοποίησαν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθήτριες και οι μαθητές κατά τη διδασκαλία. Πρόκειται για την εθνογραφική έρευνα τριών περιπτώσεων, τριών διαφορετικών τάξεων και σχολείων. Το υλικό της έρευνας συγκροτήθηκε με την αξιοποίηση ποιοτικών τεχνικών συλλογής υλικού και αναλύθηκε με το μοντέλο ανάλυσης σχολικού λόγου, την περιγραφή, την Ανάλυση Λόγου και την Κοινωνική Σημειωτική. Η έρευνα ανέδειξε την πολυπλοκότητα της κατασκευής του γλωσσικού μαθήματος και την υψηλού βαθμού διαλογικότητα, όπου οι τοπικές και διεθνείς προσεγγίσεις για τη διδασκαλία της γλώσσας και οι παιδαγωγικοί Λόγοι αναμειγνύονταν συγκροτώντας ενδιαφέρουσες μείξεις με κεντρομόλα και φυγόκεντρα στοιχεία για το γλωσσικό μάθημα. Παρότι οι εκπαιδευτικοί, οι μαθήτριες και οι μαθητές σημείωναν κάποια κινητικότητα στους Λόγους, στις ταυτότητές τους και στις πρακτικές τους, η κινητικότητα αυτή δεν επέφερε ουσιαστικές αλλαγές, καθώς παρέμεναν δέσμιες και δέσμιοι στον Παραδοσιακό και Δομιστικό Λόγο, που κατασκεύαζαν ως απόρροια της χρόνιας υποκειμενικοποίησής τους στους Λόγους αυτούς.
Συσχέτιση της εκτίμησης της ταχύτητας μετάδοσης του σφυγμικού κύματος ανάμεσα στις συσκευές Arteriograph και Complior σε ασθενείς με καρδιαγγειακά νοσήματα
Authors: Κορνελάκης Μιχαήλ
Published: September 2021

Σκοπός της μελέτης: Η ταχύτητα σφυγμικού κύματος είναι ένας δείκτης αρτηριακής σκληρίας με μέγιστη προγνωστική αξία. Συγκρίναμε τις συσκευές Arteriοgraph και Complior και την συσκευή Mobil-O-Graph όσον αφορά την εκτίμηση της ταχύτητας σφυγμικού κύματος και την κεντρική συστολική αρτηριακή πίεση.Υλικό και μέθοδοι: Μελετήσαμε 316 άτομα (ηλικίας 55+- 14 ετών) . Σε κάθε άτομο μετρήθηκαν η ταχύτητα σφυγμικού κύματος και η κεντρική συστολική αρτηριακή πίεση με τις συσκευές Arteriοgraph, Complior και Mobil-O-Graph και συγκρίναμε τις τιμές των μετρήσεων. οι διαφορές στις τιμές μεταξύ των τριών συσκευών υπολογίστηκαν για κάθε μέτρηση. Χρησιμοποιήσαμε την ανάλυση Bland –Altman, τον συντελεστή συσχέτισης Intraclass (ICC) και τον συντελεστή μεταβλητότητας (CV).Αποτελέσματα: Η ανάλυση Bland –Altman έδειξε μία μέση διαφορά για την ταχύτητα σφυγμικού κύματος της τάξης των (Α) 0,5 m/s (με όρια συμφωνίας το 1,4 -2,4) μεταξύ του Complior και του Mobil-O-Graph (Β) 0,6 m/s (με όρια συμφωνίας το -1,4-2,6) μεταξύ του Arteriοgraph και του Mobil-O-Graph. Η μέση διαφορά της κεντρικής συστολικής αρτηριακής πίεσης μεταξύ του Complior και του Mobil-O-Graph ήταν της τάξης των 3,8 mmHg (με όρια συμφωνίας -12,5-20,1) και μεταξύ του Arteriοgraph και του Mobil-O-Graph ήταν 9,2 mmHg (με όρια συμφωνίας -7,6-26). Ο ICC για την ταχύτητα του σφυγμικού κύματος ήταν 0,86 μεταξύ του Arteriοgraph και του Mobil-O-Graph, και 0,87 μεταξύ του Complior και του Mobil-O-Graph, και για την κεντρική συστολική αρτηριακή πίεση ήταν 0,92 και 0,91 αντιστοίχως. Ο CV για την ταχύτητα του σφυγμικού κύματος ήταν 9,5% ανάμεσα στον Arteriοgraph και τον Mobil-O-Graph και 8,8% ανάμεσα στον Complior και τον Mobil-O-Graph. οι αντίστοιχες τιμές για την κεντρική συστολική αρτηριακή πίεση ήταν 6,8% και 5,1%.Συμπέρασμα: Η παρούσα μελέτη που πραγματοποιήσαμε, έδειξε αποδεκτή συμφωνία μεταξύ των τριών συσκευών σχετικά με την ανάλυση των δεικτών της ταχύτητας του σφυγμικού κύματος, παρόλο που το Mobil-O-Graph φαίνεται να υποτιμά τις τιμές αυτών των δεικτών. Επιπλέον μελέτες χρειάζεται να πραγματοποιηθούν προκειμένου να διερευνήσουν την συμφωνία μεταξύ των προαναφερθέντων τριών συσκευών σε διαφορετικές κλινικές παραμέτρους και πληθυσμούς ασθενών.
Η σχέση ευρωπαϊκού και εθνικού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου υπό το πρίσμα του Κανονισμού "Κληρονομικές σχέσεις" 650/2012
Authors: Νικολαΐδης Γεώργιος
Published: September 2021

Στο πλαίσιο του διαρκούς και εξελισσόμενου, αποσπασματικά, εξευρωπαϊσμού του ιδ.δ.δ. σε ευρεία έννοια των κρατών μελών, που δημιουργεί μία σύνθετη και πολύπλοκη κανονιστική πραγματικότητα, η οποία διακρίνεται από τον δυϊσμό των εφαρμοστέων κανόνων στα σχετικά ζητήματα και από κανονιστική πολυταξία (η οποία επιτείνεται και από την εξακολουθούσα ισχύ διεθνών συνθήκων των κρατών μελών), σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί ειδικότερα η σχέση ενωσιακού και εθνικού ιδ.δ.δ. σε ευρεία έννοια και η de lege lata και de lege ferenda επίδραση του υπερέχοντος και αμέσως ισχύοντος ενωσιακού ιδ.δ.δ. στο εθνικό. Καλύτερο δε παράδειγμα για να ενεργηθεί αυτή η έρευνα δεν μπορούσε να αποτελέσει άλλο νομοθέτημα από τον κληρονομικό κανονισμό 650/2012, ο οποίος είναι στην ουσία ο πρώτος «all inclusive» ενωσιακός κανονισμός, αφού ρυθμίζει ο ίδιος ταυτόχρονα και θεσπίζει ενιαίους κανόνες για τις (διεθνείς) κληρονομικές σχέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση διεθνούς δικαιοδοσίας, εφαρμοστέου δικαίου, αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεων και δημοσίων εγγράφων κ.λπ. όπως και τον νέο ενιαίο θεσμό του ευρωπαϊκού κληρονομητηρίου. Ενόψει αυτών στην πορεία της μελέτης αρχικά εντάσσεται ο κληρονομικός κανονισμός στο εξευρωπαϊσμένο ιδ.δ.δ. των κρατών μελών, στη συνέχεια (στο πρώτο μέρος) αναλύεται το πεδίο εφαρμογής του ως προς όλες τις διαστάσεις του (υποκειμενικό, αντικειμενικό, διεθνές, τοπικό, χρονικό), κατόπιν (στο δεύτερο μέρος) ερευνώνται οι επιμέρους ρυθμίσεις του για τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρμοστέο δίκαιο, την αναγνώριση και εκτέλεση και το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο και εντοπίζονται οι περιπτώσεις και τα ζητήματα που απομένουν στα εθνικά δίκαια. Διαπιστώνονται έτσι και τα προβλήματα του κληρονομικού κανονισμού ως ισχύοντος δικαίου και η de lege lata επίδρασή του στην εθνική έννομη τάξη σύμφωνα με την αρχή της αποκλειστικής εφαρμογής του σε όσα ρυθμίζει. Βάσει δε των διαπιστώσεων αυτών εντοπίζεται η αλλοίωση των θεμελιωδών αρχών του εθνικού ιδ.δ.δ. που επιφέρει ο κληρονομικός κανονισμός ως ισχύον δίκαιο και συνάγεται το τελικό πόρισμα για τη δικαιοπολιτική ανάγκη ή σκοπιμότητα ή μη μεταβολών του ελληνικού εθνικού κληρονομικού διεθνούς δικαίου σε στενή ιδίως έννοια στην κατεύθυνση της ολικής ή μερικής αντικατάστασής του από τις ρυθμίσεις του κληρονομικού κανονισμού για το εφαρμοστέο δίκαιο (έστω και αν αυτό σημαίνει εγκατάλειψη της αρχής της ιθαγένειας, με πλήρη υιοθέτηση του συνδέσμου της συνήθους διαμονής, και αναγνώριση – περιορισμένα – της professio juris) και στα ζητήματα που δεν εμπίπτουν στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, ώστε να παύσει στην ελληνική έννομη τάξη αυτός ο δυϊσμός των εφαρμοστέων κανόνων, το ισχύον σύστημα να καταστεί κατά το δυνατόν μονιστικό και η ρυθμιστική πραγματικότητα να απλοποιηθεί.
Σχολική αποτυχία
Authors: Φλουρής Γεώργιος
Published: September 2021

Η σχολική αποτυχία είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο, στην εμφάνιση και εξάπλωση του οποίου συμβάλλουν πολλοί παράγοντες. Η παρούσα έρευνα σκοπό είχε να διερευνήσει τις απόψεις εκπαιδευτικών σχετικά με φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας. Πιο συγκεκριμένα, οι επί μέρους στόχοι αυτής της έρευνας ήταν να εξεταστούν τα εξής: α) ο εννοιολογικός προσδιορισμός της σχολικής αποτυχίας, β) οι παράγοντες που εμπλέκονται στην εμφάνιση της σχολικής αποτυχίας, γ) οι παράγοντες που διευκολύνουν ή εμποδίζουν την αντιμετώπιση της σχολικής αποτυχίας, δ) οι πρακτικές για την αντιμετώπιση της σχολικής αποτυχίας. Στην έρευνα, η οποία διεξήχθη με τη μέθοδο της ημιδομημένης συνέντευξης, συμμετείχαν πενήντα (50) εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης από τις περισσότερες Περιφέρειες δευτεροβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης της χώρας και των δύο φύλων και διαφορετικών επιπέδων σε όρους ετών προϋπηρεσίας. Από τις απαντήσεις των εκπαιδευτικών προέκυψε ότι δεν υπάρχει συμφωνία ως προς τον τρόπο ορισμού της σχολικής αποτυχίας. Επίσης, διαπιστώθηκε πως ο σημαντικότερος παράγοντας που επιδρά στη σχολική αποτυχία είναι ο οικογενειακός (προσδοκίες γονέων, κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο γονέων, γονεϊκό στυλ, συνθήκες λειτουργίας της οικογένειας). Ακολουθεί ο παράγοντας του σχολείου (εκπαιδευτικός και ασκούμενη εκπαιδευτική πολιτική) και τέλος οι ατομικοί παράγοντες (η προσωπικότητα του μαθητή, η ύπαρξη ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών, οι ψυχολογικοί, οι βιολογικοί και τα προβλήματα υγείας). Επίσης, βρέθηκε πως η ελλιπής κατάρτιση των εκπαιδευτικών, η απουσία μίας συνολικής πολιτικής για τη σχολική αποτυχία, καθώς και η σημερινή (κυρίως οικονομική) πραγματικότητα, δεν διευκολύνουν την αντιμετώπιση του φαινομένου της σχολικής αποτυχίας. Όσον αφορά στις προτάσεις αντιμετώπισης του φαινομένου της σχολικής αποτυχίας, οι εκπαιδευτικοί ανέφεραν πως απαιτείται συνολικός επανασχεδιασμός της εκπαιδευτικής πολιτικής για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου της σχολικής αποτυχίας με έμφαση στην αναδιάρθρωση του τρόπου λειτουργίας των σχολείων και των αναλυτικών προγραμμάτων, στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών, αλλά και στην καλύτερη συνεργασία γονέων και σχολείου / εκπαιδευτικών. Συνολικά, απαιτείται μία ολοκληρωμένη εκπαιδευτική πολιτική, που θα αποτελεί απόρροια ενός δημόσιου διαλόγου με όλους τους εμπλεκομένους στην εκπαίδευση φορείς (γονείς, διευθυντές σχολείων, μαθητές, εκπαιδευτικοί, εμπειρογνώμονες από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα), αλλά και μελέτης των διεθνών πρακτικών, προσαρμοσμένη στο πλαίσιο της ελληνικής σημερινής πραγματικότητας. Ωστόσο, χρειάζεται περαιτέρω έρευνα σε αυτό το πεδίο σε αρκετά ενδιαφερόμενα μέρη και με τη χρήση και άλλων μεθοδολογικών εργαλείων, προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα τα οποία θα είναι περισσότερο ακριβή, αξιόπιστα και έγκυρα.
Conceptual and preliminary design of innovative thermodynamic cycles for aero engines for the year 2050 aircrafts
Authors: Σαλπιγγίδου Χριστίνα
Published: September 2021

Ο σκοπός της διδακτορικής διατριβής είναι o σχεδιασμός καινοτόμων θερμοδυναμικών κύκλων για αεροπορικούς κινητήρες καθώς και ο σχεδιασμός επιμέρους τμημάτων αεροπορικών κινητήρων για αεροσκάφη που θα επιχειρούν το 2050. Πρόκειται για μια πλήρη τεχνολογική έρευνα, τα βασικά αντικείμενα της οποίας συνοψίζονται ως εξής: 1) Διερεύνηση θερμοδυναμικών κύκλων με επανάκτηση θερμότητας και ενδιάμεση ψύξη, για εφαρμογές σε αεροπορικούς κινητήρες. 2) Διερεύνηση θερμοδυναμικών κύκλων με επανάκτηση θερμότητας, για εφαρμογές σε κινητήρες ελικοπτέρων. 3) Σχεδιασμός και διαστασιολόγηση διατάξεων εναλλακτών θερμότητας για εφαρμογές σε αεροπορικούς κινητήρες. 4) Ανάπτυξη εργαλείων για την ανάλυση της επίδρασης της γεωμετρίας του εναλλάκτη θερμότητας στην κατανάλωση καυσίμου. Η έρευνα ακολουθεί μία προσέγγιση εφαρμοσμένης θερμοδυναμικής, ενώ υποστηρίζεται και από ένα ευρύ φάσμα εργαλείων, ώστε να εξασφαλισθεί μία όσο το δυνατόν πιο ολιστική αντιμετώπιση. Επιγραμματικά, γίνεται χρήση 1) αναλυτικών εργαλείων ανάλυσης θερμοδυναμικών κύκλων, 2) υπολογιστικών εργαλείων υψηλής ανάλυσης (υπολογιστικής ρευστομηχανικής), και 3) αναλυτικών εργαλείων για τη διαστασιολόγηση εναλλακτών θερμότητας. Στο πλαίσιο της παρούσας έρευνας, αρχικά καθορίστηκε, σχεδιάστηκε και μελετήθηκε ένας αεροπορικός κινητήρας αναφοράς. Με δεδομένο τις απαιτήσεις ισχύος του κινητήρα αναφοράς, σχεδιάστηκαν και μελετήθηκαν αεροπορικοί κινητήρες που έχουν εγκατεστημένους εναλλάκτες θερμότητας για την αξιοποίηση της χαμένης θερμότητας. Σχετικά με τα συστήματα επανάκτησης θερμότητας, αξιοποιώντας αποτελέσματα υπολογιστικής ρευστομηχανικής και πειραμάτων, δημιουργήθηκαν εργαλεία ικανά σε μερικά λεπτά να σχεδιάσουν πληθώρα εναλλακτών θερμότητας, υπολογίζοντας τις ιδιότητες που αφορούν την μετάδοση θερμότητας και την πτώση πίεσης κάθε ρεύματος. Ταυτόχρονα, για κάθε νέο εναλλάκτη θερμότητας που προκύπτει υπολογίζονται όλες οι βασικές διαστάσεις, ο όγκος, το συνολικό του βάρος καθώς και η επίδραση που αυτός έχει στην κατανάλωση καυσίμου. Στη συνέχεια, η έρευνα επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη μεθοδολογίας που θα μπορέσει να προβλέψει το θόρυβο που δύναται να αποσβέσει ο εναλλάκτης. Η σύγκριση και η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων πραγματοποιήθηκε με χρήση διαθέσιμων αλλά περιορισμένων σε αριθμό πειραματικών μετρήσεων.
Κοσμήματα και κοσμηματοτεχνία στην Κρήτη κατά την πρώιμη εποχή του σιδήρου
Authors: Μητάκη Ευαγγελία
Published: September 2021

Η διατριβή εξετάζει το σύνολο των χρυσών και αργυρών κοσμημάτων από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας στην Ελεύθερνα, που χρονολογούνται στην Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (11ος-7ος αι. π.Χ.). Η μελέτη συμπεριλαμβάνει, επίσης, το σύνολο των χρυσών και αργυρών κοσμημάτων της Κρήτης, τα οποία συνεξετάζονται συστηματικά. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται αναλυτική περιγραφή, ανά είδος, των υπό μελέτη κοσμημάτων από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας. Το δεύτερο κεφάλαιο αφορά στα είδη καθώς και σε τυπολογικά ζητήματα των κοσμημάτων και περιλαμβάνει σύντομη περιγραφή και αναφορά παράλληλων παραδειγμάτων τους, σε κοσμήματα ή σε παραστάσεις κοσμημάτων και στα διακοσμητικά θέματα και μοτίβα τους, τα οποία δίνουν στοιχεία για την καταγωγή, τις επιρροές, τη χρονολόγηση αλλά και τη χρήση των κοσμημάτων. Αναφέρονται, επίσης, γενικά στοιχεία για το κάθε είδος κοσμήματος, τα δημοσιευμένα κοσμήματα από πολύτιμα μέταλλα από άλλες θέσεις της Κρήτης καθώς και συγκριτικά μεταξύ τους στοιχεία. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζονται οι τεχνικές κατασκευής και διακόσμησης των κοσμημάτων από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας καθώς μπορούν να δώσουν επιπρόσθετες πληροφορίες για τα εργαστηριακά κέντρα καθώς και για την κρητική κοσμηματοτεχνία και την εξέλιξή της. Στο τέταρτο κεφάλαιο μελετώνται τα εικονογραφικά θέματα που φέρουν τα κοσμήματα. Ερευνώνται θέματα ερμηνείας και συμβολισμού των εικονογραφικών θεμάτων αλλά και χρήσης των κοσμημάτων ως ταφικών κτερισμάτων ή και ως κοσμημάτων θρησκευτικού συμβολισμού και χαρακτήρα. Στα συμπεράσματα γίνεται ανασκόπηση της μελέτης των χρυσών και αργυρών κοσμημάτων από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας και μία σύντομη επισκόπηση της κρητικής κοσμηματοτεχνίας της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου καθώς και συγκριτική συνεξέτασή τους. Τα χρυσά και αργυρά κοσμήματα από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας συγκροτούν ένα ιδιαίτερα σημαντικό σύνολο, το πολυπληθέστερο σύνολο γνωστών κοσμημάτων από την Κρήτη κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου. Χαρακτηρίζονται από την εξαιρετική κατασκευή και διακόσμησή τους, την ποικιλία, τη σπανιότητα ή/και μοναδικότητα των τύπων και των εικονογραφικών τους θεμάτων. Σε αυτά συνυπάρχουν ελληνικά-κρητομυκηναϊκά, κυπριακά και ανατολικά στοιχεία της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου αλλά και της Εποχής του Χαλκού. Η ύπαρξη συγκεκριμένου τεχνοτροπικού ύφους καθώς και άλλα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι τα κοσμήματα θα ήταν προϊόντα τοπικού εργαστηρίου. Τα κοσμήματα από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας στην Ελεύθερνα παρέχουν νέα δεδομένα, αλλάζοντας την εικόνα της κρητικής κοσμηματοτεχνίας καθώς δίδουν απαντήσεις σε θέματα που έχουν απασχολήσει την έρευνα, θέτουν υπό αμφισβήτηση παγιωμένες απόψεις αλλά επιβεβαιώνουν σαφώς το υψηλό επίπεδο της κοσμηματοτεχνίας της Κρήτης κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου.
Development of recycling techniques in 1st and 2nd generation waste photovoltaic panels
Authors: Σαββιλωτίδου Βασιλική
Published: September 2021

Τα απόβλητα ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (ΑΗΗΕ) αποτελούν μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες και πιο πολύπλοκες κατηγορίες αποβλήτων παγκοσμίως. Με στόχο τη βιώσιμη παραγωγή και κατανάλωση ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (ΗΕΕ), η Ευρωπαϊκή Οδηγία για τα ΑΗΗΕ (2012/19/ΕΕ) θέτει στόχους για τη συλλογή, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση και ανάκτησή τους. Από τις 15 Αυγούστου 2018 και στο εξής το πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας περιλαμβάνει έξι κατηγορίες ΑΗΗΕ, όπως ορίζονται στο παράρτημα III της Οδηγίας, καθώς ολοκληρώνεται η μεταβατική περίοδος η οποία αφορούσε 10 κατηγορίες ΑΗΗΕ. Τα φωτοβολταϊκά (Φ/Β) πλαίσια στο τέλος του κύκλου ζωής τους αποτελούν ένα από τα πλέον πρόσφατα ΑΗΗΕ (κατηγορία 4) και συνάμα μια τρέχουσα και μελλοντική πρόκληση αναφορικά με τη διαχείρισή τους. Με βάση την συνεχή ανάπτυξη στην αγορά Φ/Β συστημάτων και την επερχόμενη αύξησή τους, εκτιμάται ότι τα απόβλητα Φ/Β πλαίσια θα ανέρχονται συνολικά σε 1.7-8.0 εκατομμύρια τόνους μέχρι το 2030 και 60-78 εκατομμύρια τόνους έως το 2050. Αναμφισβήτητα, τα φωτοβολταϊκά είναι μία από τις πλέον περιβαλλοντικά "καθαρές" τεχνολογίες παραγωγής ενέργειας με θετικό αντίκτυπο στην ενεργειακή ασφάλεια και την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, η ορθή διαχείριση των φωτοβολταϊκών πλαισίων είναι ένα κρίσιμο και καθόλα επίκαιρο περιβαλλοντικό ζήτημα που πρέπει να τεθεί υπό μελέτη. Ο σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής επικεντρώνεται στην ανακύκλωση, ανάκτηση και αξιοποίηση των πολύτιμων υλικών που περιέχονται σε απόβλητα φωτοβολταϊκά πλαίσια, λαμβάνοντας υπόψη ότι μπορεί να αποτελέσουν μία σημαντική πηγή δευτερογενών πρώτων υλών. Καθώς τα φωτοβολταϊκά πλαίσια διαφέρουν ως προς τη σύσταση και τη δομή τους, μελετήθηκαν τέσσερις διαφορετικές τεχνολογίες πλαισίων - οι πιο συχνά απαντώμενες - δηλαδή πολυκρυσταλλικού πυριτίου (p-Si) και μονοκρυσταλλικού πυριτίου (m-Si) πλαίσια τα οποία κατατάσσονται στην πρώτη γενιά φωτοβολταϊκών, καθώς και χαλκού ινδίου σεληνίου (CIS) και άμορφου πυριτίου πλαίσια τα οποία κατατάσσονται στη δεύτερη γενιά φωτοβολταϊκών, αντίστοιχα. Προς την κατεύθυνση της ολοκληρωμένης και βιώσιμης διαχείρισης των Φ/Β πλαισίων, αναπτύχθηκαν διάφορες τεχνικές, οι οποίες αποτελούνται από πολλαπλά στάδια επεξεργασίας και αποσκοπούν: (α) στην αποστρωματοποίηση της δομής των πλαισίων, (β) στην ανάκτηση πολύτιμων μετάλλων (ημιαγωγών), καθώς και «συμβατικών» υλικών, (γ) στην αξιοποίηση γυαλιού ή πλαστικού για την παραγωγή τσιμεντοκονιαμάτων, και (δ) στην αξιοποίηση του γυαλιού για την παραγωγή υαλοκεραμικών με χρήσεις στον κατασκευαστικό τομέα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα μέταλλα, το γυαλί και τα πλαστικά μέρη συνιστούν περισσότερο από το 90% κ.β. των Φ/Β πλαισίων και μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν, να ανακτηθούν ή να ανακυκλωθούν στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης και βιώσιμης διαχείρισης των Φ/Β πλαισίων.
Ένας μιτοχονδριακός ροοστάτης καθοδηγεί τη διαφοροποίηση των γαμετικών βλαστικών κυττάρων στον Caenorhabditis elegans
Authors: Χαρμπίλας Νικόλαος
Published: September 2021

Η γαμετική σειρά του C. elegans προσομοιάζει τους βλαστικούς θύλακες των θηλαστικών και έχει αποδειχτεί ανεκτίμητης αξίας για την κατανόηση βασικών πτυχών της βιολογίας των βλαστικών κυττάρων. Παρόλα αυτά, πολλά από τα μοριακά και φυσιολογικά προαπαιτούμενα για τη διατήρηση της ομοιόστασης των γαμετικών βλαστικών κυττάρων παραμένουν άγνωστα. Ερευνήσαμε το ρόλο της μιτοχονδριακής βιογένεσης και λειτουργίας στην διατήρηση της ταυτότητας των γαμετικών βλαστικών κυττάρων. Η δουλειά μας καταδεικνύει πως η μιτοχονδριακή μεταγραφή στα γαμετικά μιτοχόνδρια είναι διαμερισματοποιημένη και έρχεται παράλληλα με την μιτοχονδριακή ωρίμανση. Η έκφραση της RPOM-1, της μιτοχονδριακής RNA πολυμεράσης, αυξάνεται καθώς οι γαμετικοί πυρήνες μεταβαίνουν από τον άπω στον εγγύς βραχίονα της γονάδας και σχηματίζουν ωοκύτταρα. Η έκφραση της RPOM-1 ρυθμίζεται από τον IFET-1, ένα μεταφραστικό καταστολέα και συστατικό των P granules. Τα μιτοχόνδρια αυτά καθ’ αυτά μεταβαίνουν από μια σφαιρική σε μια επιμήκη μορφολογία και πολώνονται καθώς πλησιάζουν τον εγγύς βραχίονα της γονάδας και η παραγωγή ATP και ROS αυξάνεται. Μια αντίστοιχη μετάβαση και αλλαγή στην έκφραση της μιτοχονδριακής RNA πολυμεράσης χαρακτηρίζει και την διαφοροποίηση των βλαστικών κυττάρων των θηλαστικών. Διατάραξη της διαδικασίας αυτής προκαλεί υπερπλασία στο συγκύτιο της γονάδας λόγω αλλαγής στην ισορροπία μεταξύ μίτωσης και διαφοροποίησης σε ωοκύτταρα και ακολουθείται από μείωση της γονιμότητας. Ως αποτέλεσμα, η απόπτωση ενεργοποιείται για να αντισταθμίσει την υπερπλασία. Σήματα σπερματικής προέλευσης (MSP) προάγουν την μιτοχονδριακή ωρίμανση και διαφοροποίηση των γαμετικών κυττάρων μέσω του MEK/ERK μονοπατιού κινασών. Η μοίρα των γαμετικών κυττάρων καθορίζεται από την αλληλεπίδραση των μοναπατιών Insulin/IGF-1, TGF-β, των ρυθμών πρωτεϊνοσύνθεσης και των μιτοχονδρίων. Τα ευρήματα μας εμπλέκουν αλλαγές στη μιτοχονδριακή ενεργότητα στην διαφοροποίηση των βλαστικών κυττάρων και τη μιτοχονδριακή μεταγραφή στη διαφοροποίηση των γαμετικών κυττάρων και την υπερπλασία.
Η έννοια της ταύτισης στη θεωρία της βαθείας οικολογίας του Arne Naess
Authors: Καββαδία Ελένη
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβη είναι μία έρευνα της ταύτισης με τη φύση ή διευρυμένης ταύτισης όπως απαντά στην οικοσοφία του Νορβηγού φιλοσόφου Arne Naess, εμπνευστή του κινήματος της βαθείας οικολογίας. Η ταύτιση ορίζεται ως μη λογική αλλά όχι παράλογη διαδικασία δια της οποίας άντιδρούμε στα συμφέροντα των άλλων όντων ωσαν να ήταν δικά μας συμφέροντα. Δια της ταύτισης καταλήγουμε στην έννοια τοι οικολογικού εαυτού ή διευρυμένου Εαυτού και στην οικολογική συνείδηση η οποία αποτελεί καινοφανή συνειδησιακή κατάσαση. Για την διεύρυνση της ταύτισης αποτελεί προϋπόθεση η αναγνώριση της εγγενούς αξίας της φύσης και συνήθως συνδέεται με μη ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις. Οι θέσεις αυτές υποστηρίζονται με στοιχεία από την επιστημονική οικολογία και την βιοσημιωτική όπως και με στοιχεία από την φιλοσοφία του Β. Σπινοζα και του A. N. Whitehead. Οικολογικά στοιχεία και συγγενικές προς την ταύτιση καταστάσεις αναζητώνται στην αρχαία Ελληνική μυθολογία και την Διονυσιακή λατρεία και εξετάζεται το πέρασμα από την τροφοσυλλογή στην καλλιέργεια. Στη σύγχρονη εποχή μια συγγενική προς την ταύτιση συνειδησιακή κατάσταση προτείνεται από τον Γκαίτε.