bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Eκτίμηση των προγνωστικών παραγόντων της οστεοπόρωσης εκτιμώμενης με την μέθοδο του ποσοτικού υπερήχου στον ελληνικό γυναικείο πληθυσμό
Authors: Γαλανός Αντώνιος
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η οστεοπόρωση αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό χρόνιο νόσημα το οποίο καταλήγει σε κατάγματα του σκελετού με χαμηλή βία. Ο κίνδυνος που διατρέχει ένας συγκεκριμένος ασθενής να υποστεί ένα οστεοπορωτικό κάταγμα υπολογίζεται στην κλινική πράξη με βάση την ηλικία, την οστική πυκνότητα, το σωματικό δείκτη την πρόσληψη αλκοόλ και κορτιζόνης και το οικογενειακό ιστορικό καταγμάτων. Ωστόσο, για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της οστεοπόρωσης σε πληθυσμιακή κλίμακα, απαιτούνται εργαλεία τα οποία μπορούν σε στρατηγικές ελέγχου πληθυσμού να εντοπίσουν άτομα που έχουν αυξημένο κίνδυνο να έχουν οστεοπόρωση και αξίζουν περαιτέρω διερεύνησης. Με αυτήν τη λογική απαιτούνται κλινικοί παράγοντες οι οποίοι εντοπίζονται εύκολα διότι αναφέρονται από τους ίδιους τους ασθενείς ή υπόκεινται σε μια συνηθισμένη καθημερινή μέτρηση. Ιδιαίτερα χρήσιμοι είναι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να τροποιηθούν γιατί η παρέμβαση εκεί μπορεί να είναι αποτελεσματική σε ευρεία πληθυσμιακή κλίμακα. Έτσι, η εκτίμηση των παραγόντων κινδύνου είναι χρήσιμη στον έλεγχο του πληθυσμού για οστεοπόρωση και κατά συνέπεια στην εφαρμογή προληπτικών στρατηγικών. Από δεδομένα για τη συχνότητα των οστεοπορωτικών καταγμάτων ισχίου, φαίνεται ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με αυξημένη συχνότητα οστεοπόρωσης. Ωστόσο δεν υπάρχουν άλλα δεδομένα που να εκτιμούν την συχνότητα της οστεοπόρωσης. Επιπλέον, οι λίγες μόνον επιδημιολογικές μελέτες εκτιμούν τους παράγοντες κινδύνου και αυτές περιορίζονται σε μικρό αριθμό ατόμων. ΥΠΟΘΕΣΗ Με στόχο την εκτίμηση της συχνότητας της οστεοπόρωσης και την ανάδειξη χρήσιμων παραγόντων κινδύνου, σχεδιάσαμε μια επιδημιολογική μελέτη εγκάρσιας τομής σε Πανελλαδικό γυναικείο πληθυσμό. Επιλέξαμε αντιπροσωπευτικά γεωγραφικά σημεία και οι συμμετέχουσες εξετάστηκαν εθελοντικά στον τόπο διαμονής τους. Η υπερηχητική οστεοπυκνομετρία χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο ελέγχου του πληθυσμού για “οστεοπόρωση” και με αυτή συσχετίστηκαν οι παράγοντες κινδύνου. ΥΛΙΚΟ ΜΕΘΟΔΟΣ Εκτιμήθηκαν 6949 γυναίκες με ηλικία μεγαλύτερη των 20 ετών για την χρονική περίοδο 3 ετών 2004-2006. Σε επιλεγμένες περιοχές της Ελλάδας ( 38 περιοχές και 9 γεωγραφικά διαμερίσματα), που κάλυψαν όλο το φάσμα των πεδινών, ορεινών και νησιωτικών περιοχών και σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς ( τοπικά ραδιόφωνα και εφημερίδες - τοπική αυτοδιοίκηση), έγινε εθελοντική εξέταση των γυναικών που προσήλθαν. Σε όλες τις γυναίκες έγινε οστική υπερηχομετρία στην περιοχή της πτέρνας με το μηχάνημα υπερήχων, Achilles Apparatus, Lunar, Co. USA, για την εκτίμηση της αντοχής των οστών. Όλες οι εξετάσεις έγιναν δωρεάν από ερευνητές.
Η οισοφαγική βηματοδότηση στη φαρμακευτική αντιμετώπιση υπερκοιλιακών ταχυκαρδιών
Authors: Βογιατζής Ιωάννης
Published: January 2014

Transesophageal electrophysiological studies are a relatively noninvasive means of characterizing supraventricular tachycardia in patients with disabling symptoms and testing electropharmacologically. The aim of the study was to perform electropharmacologic tests that consist of first inducing a clinical arrhythmia by transesophageal atrial pacing protocol and then evaluating the optimal antiarrhythmic drug therapy. Methods: 221 patients (91 Men - 130 Women, mean age 54.63+22.36 years) with disabling episodes of inducible supraventricular tachycardias were tested electropharmacologically by transesophageal atrial pacing. The results were compared with respect to the cause and mechanism of the tachycardias and the optimum antiarrhythmic drug, either after acute intravenous administration or during oral steady state. Quality of life of the patients due to relapses and disabling symptoms was estimated during the follow up period (1 year). Results: Using this technique we induced AVNRT in 168 patients (78.87%), AVRT in 37 patients (17.4%) and ectopic atrial tachycardia in 8 patients (3.76%). We then performed an antiarrhythmic drug test. We tested 326 drugs or combination of drugs that is 1.53 therapies per patient, before the results were considered positive. The overall number of tests was 502, that is 2.36 per patient. In 163 patients (76.53%) first electropharmacologic test was considered successful, but in other 50 patients (23.47%) more tests were claimed. All patients tolerated the procedure well and were discharged with the drug or combination of drugs judged effective. During follow up period 188 αζζελείο (88,26%) were symptoms free or had minor disablement. In addition, relapses of the tachycardia were decreased at 86.77% (p<0.0001) and time where patients were symptom-free increased at 49.42% (p=0.001). Besides frequency and severity of symptoms were decreased at 83.92% (p<0.001) and 80.09% (p<0.001) respectively, in comparison with the time period before the application of the method. Conclusion: Electropharmacologic testing with transesophageal pacing constitutes a very good approach for inducible supraventricular tachycardias: it permits selection of optimal long-term antiarrhythmic treatment and is well tolerated, only slightly invasive and without adverse effects
Η παραγωγή διαμεσολαβητών της φλεγμονής από τον ισχαιμικό εγκέφαλο στη διάρκεια του αποκλεισμού της καρωτίδας κατά τις επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της αθηρωσκληρωτικής νόσου των καρωτίδων
Authors: Ταχτσή Μαρία
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η βέλτιστη μέθοδος, για να προστατευτεί ο εγκέφαλος από την ισχαιμία στη διάρκεια της ενδαρτηρεκτομής της καρωτίδας, παραμένει υπό αμφισβήτηση. Στη διάρκεια του αποκλεισμού της καρωτίδας, η ενδαρτηρεκτομή αντιπροσωπεύει ίσως ένα υπόδειγμα πτώσης πίεσης διήθησης-ισχαιμίας, όταν το παράπλευρο δίκτυο ανεπαρκεί. Κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας και της επαναιμάτωσης στη συνέχεια, παράγονται ενδοκυττάριοι βιοχημικοί παράγοντες, οι οποίοι στη συνέχεια μεταβολίζονται σε διαμεσολαβητές της φλεγμονής. ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: μελετήθηκαν δύο ομάδες ασθενών (Α και Β) οι οποίοι υποβλήθηκαν σε ενδαρτηρεκτομή της καρωτίδας στο Νοσοκομείο μας, με 15 ασθενείς στην καθεμιά ομάδα και πίεση κολοβώματος στην έσω καρωτίδα >30mmHg. Στην ομάδα Α δεν χρησιμοποιήθηκε προσωρινή καρωτιδική παράκαμψη (shunt), ενώ στην ομάδα Β χρησιμοποιήθηκε. Υπολογίστηκαν οι συγκεντρώσεις της Ιντερλευκίνης 1β(IL-1b), Θρομβοξάνης Β₂ (TXB₂), Προσταγλανδίνης Ε₂ (PGE₂) και Παράγοντα Νέκρωσης Όγκου (TNFa) με τη μέθοδο ELISA. Επίσης υπολογίστηκε ο κορεσμός του οξυγόνου του εγκεφάλου (rSO₂). Παρατηρήθηκε σταδιακή αύξηση των συγκεντρώσεων των IL-1b και TXB₂ στη διάρκεια του αποκλεισμού της καρωτίδας στην ομάδα Α (p<0,05). Τα επίπεδα της συγκέντρωσης του TNFa αυξήθηκαν μόνο στην φάση της επαναιμάτωσης στην ίδια ομάδα (p<0,05). Τα επίπεδα της PGE₂ παρέμειναν σταθερά και στις δυο ομάδες. Μελετώντας το % ποσοστό του κορεσμού του Ο₂ στο πάσχον ημισφαίριο, συγκριτικά στις δύο ομάδες ασθενών, παρατηρείται στατιστικά σημαντική μεταβολή του % ποσοστού κορεσμού του Ο₂ στην 2η και στην 3η φάση. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αύξηση των διαμεσολαβητών της φλεγμονής στη διάρκεια της ενδαρτηρεκτομής της καρωτίδας, όταν δεν χρησιμοποιείται η προσωρινή καρωτιδική παράκαμψη. Ωστόσο, δεν είναι ακόμη γνωστό ποια είναι η συγκέντρωση των παραγόντων αυτών, πάνω από την οποία απειλείται η ακεραιότητα του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Και η κλινική του σημαντικότητα δεν είναι σαφής μια και δεν παρατηρήθηκαν ατυχή συμβάματα περιεγχειρητικά.
Ο ρόλος της μικρογλοίας στη φαγοκυττάρωση αποπτωτικών κυττάρων σε αυτοάνοσες παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος
Authors: Παπαδημητρίου Χριστίνα
Published: January 2014

Η απόπτωση των Τ-λεμφοκυττάρων στο ΚΝΣ είναι ένας αποτελεσματικός μηχανισμός για το μη-φλεγμονώδη περιορισμό της αυτοάνοσης Τ-κυτταρικής διήθησης. Η φαγοκυττάρωση των αποπτωτικών Τ-κυττάρων από τη μικρογλοία οδηγεί στην κάθαρση της φλεγμονώδους διήθησης και στον περιορισμό των προφλεγμονωδών φαγοκυτταρικών ανοσολογικών διεργασιών αποκλείοντας τη δευτεροπαθή φλεγμονώδη εκδήλωση. Θελήσαμε να μελετήσουμε τη δράση διάφορων ανοσοτροποποιητικών ουσιών στη φαγοκυτταρική ικανότητα της μικρογλοίας έναντι αποπτωτικών αυτόλογων θυμοκυττάρων και έναντι κυττάρων ευαισθητοποιημένων ως προς τη βασική πρωτεΐνη της μυελίνης. Οι ανοσοτροποποιητικές ουσίες που χρησιμοποιήσαμε αποτελούν θεραπευτικές προσεγγίσεις σε αυτοάνοσα νοσήματα του ΚΝΣ, όπως στην πολλαπλή σκλήρυνση, και είναι η ανοσοσφαιρίνη, το F(ab)₂-κλάσμα της ανοσοσφαιρίνης, η glatiramer acetate, η μεθυλπρεδνιζολόνη και η ιντερφερόνη-β. Οι δόσεις που χρησιμοποιήσαμε in vitro αντιστοιχούν στις δόσεις που χρησιμοποιούμε θεραπευτικά in vivo. Η ανοσοσφαιρίνη ελάττωσε τη φαγοκυτταρική ικανότητα της μικρογλοίας έναντι αποπτωτικών θυμοκυττάρων και ΜΒΡ λεμφοκυττάρων. Την ίδια δράση είχε η χρήση των F(ab)₂-κλασμάτων της ανοσοσφαιρίνης, υποδεικνύοντας για τη δράση της ανοσοσφαιρίνης έναν ανεξάρτητο των Fc-υποδοχέων μηχανισμό. Η ελάττωση της φαγοκυτταρικής ικανότητας της μικρογλοίας από την ανοσοσφαιρίνη είναι τόσο ισχυρή που επιτυγχάνεται ακόμη και υπό τη επίδραση προφλεγμονωδών συνθηκών. Αυτό ενισχύει την άποψη της πολύπλοκης ανοσοτροποποιητικής δράσης της ανοσοσφαιρίνης. Η αυξημένη φαγοκυττάρωση έναντι αυτόλογων αποπτωτικών μονοπύρηνων κυττάρων σε σύγκριση με τα μη-αποπτωτικά μονοπύρηνα επιβεβαιώθηκε και με τη χρήση ανθρώπινης μικρογλοίας. Η glatiramer acetate δεν επηρρέασε τη φαγοκυττάρωση των αποπτωτικών κυττάρων από τη μικρογλοία. Η μεθυλπρεδνιζολόνη επίσης δεν επηρρέασε τη φαγοκυτταρική ικανότητα της μικρογλοίας και επιπλέον προέκυψε πως η ίδια η μικρογλοία υφίσταται απόπτωση από τη δράση της κορτιζόνης. Η απόπτωση που προκαλεί η κορτιζόνη στα μικρογλοιακά κύτταρα φάνηκε πως δεν είναι δοσοεξαρτώμενη. Η ιντερφερόνη-β αύξησε τη φαγοκυττάρωση των αποπτωτικών Τ-θυμοκυττάρων και των ΜΒΡ-ειδικών λεμφοκυττάρων από τη μικρογλοία και σ’ αυτή τη διαδικασία δε συμμετείχε η αυξημένη έκκριση της ιντερλευκίνης-10.
Διερεύνηση της συμβολής της ομάδας γονιδίων HOX στην παθογένεια των συγγενών δυσπλασιών του γυναικείου έσω γεννητικού συστήματος
Authors: Λιάτσικος Σπυρίδων
Published: January 2014

Σκοπός: Οι συγγενείς δυσπλασίες του γυναικείου γεννητικού σωλήνα είναι το αποτέλεσμα μειζόνων διαταραχών κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ζωής, οι οποίες σχετίζονται με την ανάπτυξη, τη διαφοροποίηση και τη συνένωση των πόρων του Müller. Τα γονίδια ΗΟΧ (Homeobox genes) κωδικοποιούν μεταγραφικούς παράγοντες, οι οποίοι εκφράζονται κατά μήκος αναπτυξιακών αξόνων του σώματος και καθορίζουν το σχεδιασμό του εμβρύου. Τα γονίδια αυτά φαίνεται επίσης να επιτελούν την ίδια λειτουργία στον αναπτυξιακό άξονα του γεννητικού σωλήνα του θήλεος κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ζωής. Καθώς τα γονίδια ΗΟΧ Α10 και ΗΟΧ Α11 εκφράζονται στους πόρους του Müller, τυχόν μεταλλάξεις αυτών θα μπορούσαν να προκαλούν συγγενείς ανωμαλίες του γεννητικού σωλήνα. Σκοπός της προοπτικής αυτής μελέτης ήταν να διερευνηθεί αν η πιθανή διαφοροποίηση του γενετικού υποστρώματος των γονιδίων αυτών είναι υπεύθυνη για τις συγγενείς δυσπλασίες του έσω γεννητικού συστήματος της γυναίκας. Ασθενείς και Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε λήψη περιφερικού αίματος από τριάντα-δύο (32) γυναίκες με ποικίλες συγγενείς ανωμαλίες του γεννητικού σωλήνα και από εκατό (100) γυναίκες χωρίς διαπιστωμένες ανωμαλίες του γεννητικού συστήματος, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν ως μάρτυρες (ομάδα ελέγχου). Ακολούθησε εξαγωγή του DNA από τα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος και ανάλυση των γονιδίων ΗΟΧ Α10 και ΗΟΧ Α11 με τις μεθόδους της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) και της ανάλυσης πολυμορφισμών τριτοταγούς δομής μονόκλωνων αλυσίδων DNA (SSCP), ενώ, στις περιπτώσεις που απαιτήθηκε, έγινε και προσδιορισμός της αλληλουχίας των βάσεων του DNA (DNA Sequencing). Σε όλες τις γυναίκες με συγγενείς ανωμαλίες του γεννητικού σωλήνα διενεργήθηκε επίσης έλεγχος της ανατομίας του ουροποιητικού συστήματος (για τη διάγνωση δυσπλασιών που τυχόν συνυπάρχουν) με ενδοφλέβια πυελογραφία (IVP). Αποτελέσματα: Διαπιστώθηκε μετάλλαξη σε κωδικοποιούσα αλληλουχία του γονιδίου ΗΟΧ Α11 (P38R) σε μια γυναίκα με διθάλαμο μήτρα και έκτοπη ουροδόχο κύστη. Η μετάλλαξη αυτή δεν διαπιστώθηκε στους μάρτυρες. Δεν ανιχνεύτηκε επίσης καμιά άλλη μετάλλαξη ή πολυμορφισμός των γονιδίων ΗΟΧ Α10 και ΗΟΧ Α11, τόσο στις γυναίκες με τις δυσπλασίες του έσω γεννητικού συστήματος, όσο και στις γυναίκες της ομάδας ελέγχου. Σε επτά (7) γυναίκες διαγνώστηκαν ανωμαλίες του ουροποιητικού συστήματος. Οι περισσότερες περιπτώσεις αφορούσαν αγενεσία του ενός νεφρού. Συμπεράσματα: Οι συγγενείς ανωμαλίες της μήτρας φαίνεται να σχετίζονται με μεταβολές της έκφρασης συγκεκριμένων αναπτυξιακών γονιδίων, όπως είναι τα HOX A10 και HOX A11, υπό την επίδραση διαφόρων παραγόντων, κυρίως ορμονικών. Δεν αποκλείεται ωστόσο σε σπάνιες περιπτώσεις μια μετάλλαξη να αποτελεί το αίτιο της διαταραχής. Η παθογένεια των συγγενών δυσπλασιών του γυναικείου έσω γεννητικού συστήματος είναι πολυπαραγοντική. Οι δυσπλασίες αυτές συχνά συνυπάρχουν με ανατομικές ανωμαλίες του ουροποιητικού συστήματος.
Σκλήρυνση κατά πλάκας και στρεσσογόνοι μηχανισμοί
Authors: Μπίρκα Σοφία
Published: January 2014

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια χρόνια αυτοάνοση φλεγμονώδης απομυελινωτική νόσος του Κ.Ν.Σ. που χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο από υφέσεις και εξάρσεις. Σκοπός της μελέτης είναι αφενός η διερεύνηση της σχέσης στρεσσογόνων γεγονότων και υποτροπών της νόσου και αφετέρου η εκτίμηση της λειτουργίας του άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια (ΥΥΕ). Μέθοδοι: προοπτική παρακολούθηση 82 ασθενών με Σ.Κ.Π. για 18 μήνες και καταγραφή των στρεσσογόνων γεγονότων καθώς και των τυχόν υποτροπών της νόσου. Επιπλέον, κάτω από ορισμένα κριτήρια η καταγραφή κιρκάδιου ρυθμού κορτιζόλης και ACTH και δοκιμασία διέγερσης με ACTH. Αποτελέσματα: 87,8% των ασθενών παρουσίασαν ώση. Στο 76% των ώσεων αναφέρθηκε κάποιος στρεσσογόνος παράγοντας πριν. Σύμφωνα με τη μελέτη επιβίωσης, το stress συνοδεύεται από διπλάσιο κίνδυνο για υποτροπή. (Hazard ratio 2.07) και έχει "αθροιστική δράση" (p=0,00136). Ως προς του κιρκάδιο ρυθμό κορτιζόλης και ACTH καθώς και στη δοκιμασία διέγερσης δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα στην ώση, την ύφεση και τους μάρτυρες καθώς και σε σχέση με τη μορφή της νόσου. Συμπεράσματα: Οι στρεσσογόνοι παράγοντες συνδέονται με τη δραστηριότητα της νόσου και αποτελούν κίνδυνο για εμφάνιση κλινικής υποτροπής. Ως προς τον άξονα ΥΥΕ ενδεχομένως οι παράμετροι που μελετήθηκαν δε διαμορφώνουν ολοκληρωμένη εικόνα για τη λειτουργία του. Είναι πιθανόν, ότι η αλληλεπίδραση του με άλλους ανοσολογικούς μηχανισμούς συμβάλλει στη σχέση στρες και Σ.Κ.Π.
Ο ρόλος του ενδοθηλίου στην καρδιαγγειακή αστάθεια των ασθενών που υποβάλλονται σε χρόνια αιμοκάθαρση
Authors: Σιούλης Αθανάσιος
Published: January 2014

Η αιμοδυναμική αστάθεια των ασθενών που υποβάλλονται σε χρόνια αιμοκάθαρση χαρακτηρίζεται από τον ανεπαρκή έλεγχο της αρτηριακής υπέρτασης, ενώ τα υποτασικά επεισόδια φτάνουν στο 30-40% των αιμοκαθαιρόμενων ασθενών. Ο ρόλος του ενδοθηλίου στην αιμοδυναμική συμπεριφορά των ασθενών αυτών είναι πολύ σημαντικός και συμβάλλει καθοριστικά στην καρδιοαγγειακή ομοιόσταση με τη σύνθεση ισχυρών αγγειοδραστικών ουσιών. Ο ρόλος του μονοξειδίου του αζώτου και της ενδοθηλίνης είναι να διασφαλίζεται η ομαλή αγγειοκινητική λειτουργία του οργανισμού, ώστε να δύναται να ανταποκριθεί στη διατήρηση του αγγειακού τόνου στην αποκατάσταση των αυξομειώσεων της αρτηριακής πίεσης. Συμπερασματικά: 1) ασθενείς με ΧΝΑ προτελικού ή τελικού-αιμοκαθαιρόμενοι εμφανίζουν δυσλειτουργία του ενδοθηλίου 2) η μεταβολή της φυσιολογικής δραστηριότητας του ενδοθηλίου στη ρύθμιση του αγγειακού τόνου συνοδεύεται από αιμοδυναμικές μεταβολές με συμπτωματικά επεισόδια υπότασης 3) η δυσλειτουργία του ενδοθηλίου διαταράσσει και το μηχανισμό αιμόστασης.
Περιεγχειρητική χορήγηση γλουταμίνης και αντιοξειδωτικών παραγόντων σε ικτερικούς επίμυες
Authors: Δεληβοριάς Παναγιώτης
Published: January 2014

Παρά τις διαγνωστικές και θεραπευτικές εξελίξεις στην αντιμετώπιση των ικτερικών ασθενών η νοσηρότητα και η θνητότητα παραμένει υψηλή, οφειλόμενη κυρίως σε σηπτικές επιπλοκές. Η βακτηριδιακή διαμετακίνηση, η συστηματική φλεγμονώδης αντίδραση και το οξειδωτικό stress, παράγοντες συνήθως αλληλοσχετιζόμενοι, είναι αντικείμενο εντατικής μελέτης στους ικτερικούς ασθενείς. Σκοπός αυτής της πειραματικής εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης της χορήγησης υποθερμιδικού, ανοσοδιεγερτικού και αντιοξειδωτικού σκευάσματος εντερικής διατροφής στη μορφολογία του εντερικού βλεννογόνου, τη βακτηριδιακή διαμετακίνηση, τη συστηματική φλεγμονώδη αντίδραση και το οξειδωτικό stress σε επίμυες με πειραματικό ίκτερο. Το χορηγούμενο υποθερμιδικό θρεπτικό διάλυμα περιέχει σε μεγάλη ποσότητα γλουταμίνη, γλυκερινικούς εστέρες λιπαρών οξέων βραχείας αλύσου και αντιοξειδωτικούς παράγοντες (Intestamin, Fresenius Cabi). Μελετήσαμε 60 επίμυες που τους χωρίσαμε σε τέσσερις ομάδες των 15 πειραματόζωων. Στην ομάδα Α, Β και Γ απολινώναμε το χοληδόχο πόρο. Στην ομάδα Α σιτίζαμε τους επίμυες με τη συνήθη διατροφή (pellets). Στην ομάδα Β τους σιτίζαμε με τη συνήθη διατροφή και άπαξ ημερησίως τους χορηγούσαμε με στοματογαστρικό καθετήρα Intestamin, για 7 ημέρες μετεγχειρητικά. Στην ομάδα Γ χορηγούσαμε στους επίμυες Intestamin 7 ημέρες προεγχειρητικά και 7 ημέρες μετεγχειρητικά. Στην ομάδα Δ χειρουργούσαμε τους επίμυες χωρίς απολίνωση του χοληδόχου πόρου και τους σιτίζαμε με τη συνήθη διατροφή. Μελετήσαμε τη μορφολογία του βλεννογόνου, τη βακτηριδιακή διαμετακίνηση με καλλιέργεια μεσεντέριων λεμφαδένων, τη συστηματική φλεγμονώδη αντίδραση με μέτρηση της ιντερλευκίνης 6 και το οξειδωτικό stress στο αίμα με μέτρηση του 15-F2t-ισοπροστάνιου (15- F2t-IsoP). Διενεργήθηκε στατιστική ανάλυση. Οι ικτερικοί επίμυες παρουσίασαν ατροφία του επιθηλίου, αύξηση της βακτηριδιακής διαμετακίνησης, της συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης και του οξειδωτικού stress. Η χορήγηση Intestamin μετεγχειρητικά βελτίωσε τη μορφολογία του βλεννογόνου, ελάττωσε τη βακτηριδιακή διαμετακίνηση και ελάττωσε το οξειδωτικό stress, δεν επηρέασε όμως σημαντικά την ιντερλευκίνη 6. Η χορήγηση Intestamin μετεγχειρητικά και προεγχειρητικά ελάττωσε σημαντικά τη συστηματική φλεγμονώδη αντίδραση, βελτίωσε ακόμη περισσότερο το οξειδωτικό stress, χωρίς να επηρεάσει περαιτέρω τις υπόλοιπες παραμέτρους. Επισημαίνεται ότι στην εργασία αυτή <συμβαδίζουν> επί αποφρακτικού ικτέρου ο βαθμός μεταβολής της μορφολογίας του βλεννογόνου, της βακτηριδιακής διαμετακίνησης, της συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης και του οξειδωτικού stress. Με την υπό μελέτη διαιτητική παρέμβαση ο έλεγχος όλων των ανωτέρω φαινομένων, εξελίσσεται παραλλήλως. Συμπερασματικά η περιεγχειρητική χορήγηση υποθερμιδικού, ανοσοδιεγερτικού και αντιοξειδωτικού σκευάσματος εντερικής διατροφής έχει ευεργετική επίδραση στον πειραματικό ίκτερο. Παρόμοια θρεπτική υποστήριξη, με βάση περισσότερες εργασίες, ίσως αποδειχθεί ωφέλιμη στην υποστήριξη και έκβαση των ικτερικών ασθενών στο μέλλον.
Μελέτη του αγγειακού αυξητικού παράγοντα του ενδοθηλίου, σε ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο της κεφαλής και του τραχήλου
Authors: Αγγουριδάκης Νικόλαος-Εμμανουήλ
Published: January 2014

Εισαγωγή: οι κυριότεροι προγνωστικοί παράγοντες, σχετικά με την εξέλιξη του καρκινώματος της κεφαλής και του τραχήλου από πλακώδες επιθήλιο(ΚΚΤΠΕ), είναι η εντόπιση, το μέγεθος και η ύπαρξη μεταστατικών τραχηλικών λεμφαδένων. Η έκφραση των παραγόντων της οικογένειας VEGF, που σχετίζονται με την αγγειογένεση, η προγνωστική τους αξία στο προχωρημένο ΚΚΤΠΕ και η συσχέτιση με τα χαρακτηριστικά της νόσου, αποτέλεσαν το αντικείμενο της μελέτης μας. Μέθοδος: διατηρήσαμε νεοπλασματικό ιστό 41 ασθενών με υποτροπή ΚΚΤΠΕ στους -80°C, από το οποίο απομονώσαμε το RNA (RNeasy kit, Qiagen, Inc.) και με τη μέθοδο TaqMan PCR ανιχνεύσαμε την έκφραση των παραγόντων της οικογένειας VEGF(VEGF-A total, A₁₂₁, A₁₆₅, A₁₈₉, B,C,D) και των υποδοχέων τους VEGF-R1(Flt1), VEGF-R2(KDR/Flk1) και VEGF-R3(Flt4). Ο μέσος χρόνος του επανελέγχου, από τη διάγνωση της υποτροπής ήταν 28 μήνες. Αποτελέσματα: η έκφραση των παραγόντων VEGF-A ολικό και VEGF-A₁₆₅ συσχετίστηκε με τον αριθμό των τσιγάρων, ενώ η έκφραση του παράγοντα VEGF-C βρέθηκε σημαντικά υψηλότερη στους όγκους ασθενών με φτωχή ολική επιβίωση. Συμπεράσματα: διαπιστώσαμε ότι η αυξημένη έκφραση του VEGF-C σε ασθενείς με υποτροπή του ΚΚΤΠΕ, σχετίζεται με φτωχή πρόγνωση. Συμπεραίνουμε ότι το γονίδιο αυτό θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως προγνωστικός δείκτης στους ασθενείς με ΚΚΤΠΕ.
Ιστολογική και ανοσοϊστοχημική μελέτη του κηλικού σάκου σε παιδιά με συγγενείς διαμαρτίες της ελυτροπεριτοναϊκής πτυχής
Authors: Μουράβας Βασίλειος
Published: January 2014

Η συγγενής λοξή βουβωνοκήλη, η υδροκήλη και η κρυψορχία είναι από τις συχνότερες παθήσεις της παιδικής ηλικίας, που χρήζουν χειρουργικής αντιµετώπισης. Η λοξή βουβωνοκήλη και η υδροκήλη οφείλονται στην µη σύγκλειση της ελυτροπεριτοναϊκής πτυχής (ΕΠ), µετά την διαδικασία καθόδου του όρχεος. Παρόλα αυτά ελάχιστα είναι γνωστά, ακόµη και σήµερα, για τον βιολογικό µηχανισµό που ελέγχει την διαδικασία καθόδου του όρχεος, µέσα από τον βουβωνικό πόρο και την σύγκλειση της ΕΠ. Σε µια σειρά από πρόσφατες µελέτες, που πραγµατοποιήθηκαν από τον Tanyel και συν., προτάθηκε ότι η µη σύγκλειση της ΕΠ, σχετίζεται µε την παραµονή λείων µυϊκών κυττάρων (ΛΚΜ) στο τοίχωµα της ΕΠ. Επιπλέον προτάθηκε ότι η κλινική έκβαση της ανοιχτής ΕΠ προς βουβωνοκήλη ή υδροκήλη, σχετίζεται µε την ποσότητα των ΛΜΚ, που παραμένουν στο τοίχωμα της ΕΠ. Στην παθοφυσιολογία των παραπάνω παθήσεων φαίνεται ότι συµµετέχουν το συμπαθητικό και παρασυµπαθητικό σύστηµα, καθώς επίσης και τα ιόντα Ca²⁺. Οι ίδιοι συγγραφείς επίσης θεωρούν ότι η κάθοδος του όρχεος οφείλεται σε συσπάσεις των µυϊκών ινών της ΕΠ και του κρεµαστήρα µυ, που περιβάλλει τις ΕΠ. Σε µια προσπάθεια συµµετοχής στην µελέτη των παραπάνω θεωριών και της διερεύνησης του ρόλου των ΛΜΚ, σχεδιάσαµε µια ανοσοϊστοχηµική µελέτη, που σκοπό έχει να διερευνήσει τον ανοσοϊστοχηµικό φαινότυπο των ΛΜΚ που ανευρίσκονται στις ΕΠ ασθενών που πάσχουν από βουβωνοκήλη, υδροκήλη και κρυψορχία. Η διερεύνηση του ανοσοφαινότυπου γίνεται µέσω της µελέτης της έκφρασης µιας σειράς µονοκλωνικών αντισωµάτων και συγκεκριµένα της ακτίνης των λείων µυϊκών ινών (a-smooth muscle actin, SMA), της καλδεσµόνης υψηλού µοριακού βάρους (h-caldesmon), της δεσµίνης (desmin) και τέλος της βιµεντίνης (vimentin). Ο λόγος για τον οποίο επιλέχθηκαν τα συγκεκριµένα µονοκλωνικά αντισώµατα, είναι γιατί απεικονίζουν το στάδιο ωριµότητας και διαφοροποίησης των ΛΜΚ, µέσω της ανάδειξης των πρωτεϊνών του κυτταρικού σκελετού τους. ∆ύο ακόµη µονοκλωνικά αντισώµατα χρησιµοποιήθηκαν, σε µια προσπάθεια να διερευνηθεί ο παθοφυσιολογικός µηχανισµός που προκαλεί τις συγγενείς παθήσεις της ΕΠ: η ογκοπρωτεΐνη bcl-2, που αποτελεί έναν γνωστό δείκτη αναστολής του µηχανισµού της απόπτωσης και το CD34 που ανιχνεύει αρχέγονα ανθρώπινα κύτταρα της αιµοποιητικής σειράς. […]
Διερεύνηση της αιτιοπαθογένειας της υπερτροφικής πυλωρικής στένωσης σε νεογνά και βρέφη
Authors: Παντελή Χριστίνα
Published: January 2014

Η υπερτροφική πυλωρική στένωση αποτελεί μία από τις συχνότερες χειρουργικές παθήσεις που αντιμετωπίζονται στις πρώτες εβδομάδες της ζωής. Ωστόσο η αιτιολογία της είναι ακόμη υπό διερεύνηση και η παθογένειά της δεν είναι πλήρως κατανοητή. Σημαντικός αριθμός μελετών έχει επικεντρωθεί στην αιτιοπαθογένεια της υπερτροφικής πυλωρικής στένωσης και επανειλημμένα έχει υποστηριχθεί ότι πρόκειται για μορφή ενδομυϊκής νευροπάθειας. Τα κύτταρα Cajal και το οξείδιο του αζώτου (ΝΟ) αποτελούν σημαντικές παραμέτρους της πυλωρικής νεύρωσης. Τα κύτταρα Cajal λειτουργούν ως βηματοδότες του εντερικού νευρικού συστήματος και ως μεσολαβητές στη νευρομεταβίβαση κατά μήκος του γαστρεντερικού σωλήνα. Το ΝΟ αποτελεί το βασικό μη αδρενεργικό μη χολινεργικό νευροδιαβιβαστή του εντερικού νευρικού συστήματος. Τα κύτταρα Cajal και το ΝΟ είχαν μελετηθεί μέχρι πρόσφατα ανεξάρτητα το ένα από το άλλο στον πυλωρικό μυ ασθενών με υπερτροφική πυλωρική στένωση και είχαν βρεθεί και τα δύο μειωμένα. Η έκφραση των κυττάρων Cajal δεν είχε συσχετιστεί μέχρι πρόσφατα με την έκφραση του ΝΟ στην πυλωρική στένωση. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμήσει τις μεταβολές των κυττάρων Cajal και του ΝΟ στον πυλωρικό μυ ασθενών με υπερτροφική πυλωρική στένωση, και εφόσον παρατηρούνται μεταβολές, να τις προσδιορίσει ποσοτικά και να τις συσχετίσει με την αιτιοπαθογένεια της νόσου. Δείγματα πυλωρικού μυός ελήφθησαν κατά τη διάρκεια πυλωρομυοτομής από 19 ασθενείς με υπερτροφική πυλωρική στένωση. Η έκφραση των κυττάρων Cajal και του ΝΟ εκτιμήθηκαν μετά από ανοσοϊστοχημικές χρώσεις με c-kit και nNOS αντίστοιχα. Ακολούθησε ημιποσοτική ανάλυση των αποτελεσμάτων και κατάταξη της έκφρασης των κυττάρων Cajal και του ΝΟ σε τέσσερις βαθμούς. Σε μικρό αριθμό των δειγμάτων η έκφραση των κυττάρων Cajal απουσίαζε πλήρως. Στα δείγματα αυτά η έκφραση του ΝΟ είτε απουσίαζε είτε ήταν ασθενής. Στην πλειονότητα των δειγμάτων η έκφραση των κυττάρων Cajal ήταν μειωμένη και συνοδευόταν από μικρότερου βαθμού μείωση της έκφρασης του ΝΟ. Η συσχέτιση μεταξύ της έκφρασης των κυττάρων Cajal και του ΝΟ είναι στατιστικά σημαντική. Από τα αποτελέσματα προκύπτει ότι η διαταραχή της έκφρασης των κυττάρων Cajal συνοδεύεται από διαταραχή της έκφρασης του ΝΟ. Αυτό σημαίνει ότι τα κύτταρα Cajal ενδεχομένως επηρεάζουν την έκφραση του ΝΟ ή αντίστροφα. Τα κύτταρα Cajal επηρεάζουν την έκφραση του ΝΟ μέσω της θέσης τους μεταξύ νευρικών και μυϊκών κυττάρων και του ρόλου τους στη νιτρεργική νευρομεταβίβαση. Το ΝΟ επηρεάζει την έκφραση των κυττάρων Cajal λειτουργώντας ως κυτταροπροστατευτικός παράγοντας, απαραίτητος για την επιβίωσή τους. Και με τους δύο μηχανισμούς, η πυλωρική στένωση εξηγείται μέσω της έλλειψης του ΝΟ. Στην περίπτωση αυτή και εφόσον υπάρξει ένας ασφαλής τρόπος είτε αύξησης της ενδογενούς παραγωγής του ΝΟ είτε εξωγενούς χορήγησής του, υπάρχουν δυνατότητες κλινικών εφαρμογών στην αντιμετώπιση της νόσου.
Προκλητή διαταραχή της αιμάτωσης των ωοθηκών και έλεγχος στο ορμονικό στεροειδικό περιβάλλον
Authors: Παππάς Χρήστος
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η διερεύνηση πιθανής διαταραχής της λειτουργίας των ωοθηκών υπολογίζοντας το επίπεδο των στεροειδών έπειτα από προκλητή διαταραχή της αιμάτωσής τους. Υλικά και μέθοδος: Χρησιμοποιήθηκαν 15 θηλυκά κουνέλια της ίδιας ράτσας που είχαν περίπου ίδια ηλικία και βάρος. Όλα τα πειραματόζωα είχαν τεκνοποιήσει από δύο φορές και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: Τα πειραματόζωα της ομάδας Α χρησιμοποιήθηκαν ως μάρτυρες. Στην ομάδα Β έγινε απολίνωση της αριστερής ωοθηκικής αρτηρίας. Στην ομάδα Γ έγινε αμφοτερόπλευρη απολίνωση των ωοθηκικών αρτηριών. Ακολούθησε αιμοληψία κάθε δεύτερη μέρα για διάστημα ενός μηνός και προσδιορισμός των επιπέδων της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH), της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH), της οιστραδιόλης (Ε2) και της προγεστερόνης (PRG) για όλες τις ομάδες. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν στατιστικά. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων της οιστραδιόλης τόσο στα πειραματόζωα με την ετερόπλευρη όσο και σ’ αυτά με την αμφοτερόπλευρη απολίνωση των ωοθηκικών αρτηριών σε σχέση με τους μάρτυρες. Η μικρή πτώση των επιπέδων της προγεστερόνης δεν ήταν στατιστικά σημαντική.
Συγκριτική μελέτη της απόπτωσης του τοιχώματος των φλεβών των κάτω άκρων σε υγιείς ,σε ασθενείς με κιρσούς και σε ασθενείς με θρόμβωση κιρσών
Authors: Ισόπουλος Θεοδόσιος
Published: January 2014

Η παρούσα διδακτορική διατριβή σχεδιάστηκε με σκοπό την αξιολόγηση ενός μεγάλου εύρους αποπτωτικών δεικτών στο φλεβικό τοίχωμα ασθενών με χρόνια επιπολής φλεβική ανεπάρκεια (ΧΕΦΑ) σε σύγκριση με φυσιολογικό φλεβικό ιστό. Μία σύγκριση σχεδιάστηκε επίσης για να πραγματοποιηθεί ανάμεσα σε ασθενείς με ΧΕΦΑ με και χωρίς ιστορικό επιπολής φλεβικής θρόμβωσης. Μέθοδος: Φλεβικά παρασκευάσματα απομονώθηκαν από 19 ασθενείς με ΧΕΦΑ και 17 ασθενείς με ΧΕΦΑ και ιστορικό επιπολής φλεβικής θρόμβωσης χωρίς κάποια ένδειξη ιστορικού υπερπηκτικότητας. Από κάθε ασθενή ένα τμήμα από το εγγύς άκρο της μείζονος σαφηνούς, ένα τμήμα από το άπω σκέλος της μείζονος σαφηνούς και ένα τμήμα από κιρσοειδή διατιτραίνουσα διακλάδωση απομονώθηκαν και υποβλήθηκαν σε ανοσοϊστοχημικό προσδιορισμό των πρωτεϊνών Bax, P53, Caspase 3, BCL-2, BCL-6, BCLxs, BCLxl και Ki-67. Φλεβικά τμήματα από 10 υγιείς μείζονες σαφηνείς φλέβες χρησιμοποιήθηκαν ως ομάδα ελέγχου. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τις δοκιμασίες Kruskal Wallis και Mann Whitney – U. Αποτελέσματα: Τα δείγματα μείζονος σαφηνούς φλέβας από ασθενείς με ΧΕΦΑ παρουσίαζαν αυξημένη έκφραση των BAX, Caspase 3, BCLxs και Ki-67 (p<0.01 στο σύνολο των συγκρίσεων) σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Τα φλεβικά τμήματα από την περιοχή του αστραγάλου παρουσίαζαν αυξημένη έκφραση των BAX και BCLxs σε σχέση με τους διατιτρίνοντες φλεβικούς κιρσούς (p<0.01, p<0.05) οι οποίοι με τη σειρά τους παρουσίαζαν αυξημένη έκφραση των BAX, Caspase 3, BCLxs σε σχέση με τα εγγύς τμήματα της μείζονος σαφηνούς (p<0.01, p<0.05, p<0.05). Επιπλέον, δείγματα από το τελικό τμήμα της μείζονος σαφηνούς παρουσίαζαν αυξημένη 129 έκφραση των BAX, Caspase 3, BCLxs σε σχέση με τα εγγύς τμήματα της μείζονος σαφηνούς (p<0.01, p<0.05, p<0.05). Τέλος οι πρωτεΐνες Βax, Caspase 3, Bclxs και Bclxl παρουσίαζαν αυξημένη έκφραση σε ασθενείς με ΧΕΦΑ και ιστορικό επιπολής φλεβικής θρόμβωσης συγκριτικά με ασθενείς χωρίς ιστορικό φλεβοθρόμβωσης αλλά και σε σχέση με υγιείς μάρτυρες της ομάδας ελέγχου. Συμπεράσματα: Οι αποπτωτικοί δείκτες αυξάνουν την έκφραση τους στο φλεβικό τοίχωμα ασθενών με ΧΕΦΑ καθώς κινούμαστε από το εγγύς στο άπω τμήμα της μείζονος σαφηνούς φλέβας. Η αυξημένη χρόνια φλεβική υπέρταση (υδροστατική πίεση και φλεγμονή) αποτελεί μία πιθανή εξήγηση για το συγκεκριμένο εύρημα.. Επιπλέον το ιστορικό επιπολής φλεβοθρόμβωσης σχετίζεται με επαγωγή των προ- αποπτωτικών δεικτών
Αντιμετώπιση του πόνου και παρηγορητική θεραπεία στους ασθενείς με καρκίνο κεφαλή και τραχήλου
Authors: Λαμπροπούλου Αικατερίνη
Published: January 2014

Tα συμπεράσματα τα οποία προκύπτουν από τη μελέτη μας είναι τα ακόλουθα: 1) Ο πόνος στους ασθενείς με καρκίνο κεφαλής και τραχήλου εκδηλώνεται στα τελικά στάδια του καρκίνου. Μολονότι εμφανίζουν ισχυρό πόνο, απευθύνονται στα Εξειδικευμένα Κέντρα Πόνου πολύ αργά. 2) Το σύμπτωμα της δυσφαγίας είναι το πιο συχνό σύμπτωμα, ενώ η δυσκοιλιότητα η πιο επίμονη ανεπιθύμητη ενέργεια κατά την διάρκεια της θεραπευτικής αντιμετώπισης. 3) Ο πόνος σε ποσοστό 100% των περιπτώσεων οφείλεται στην ίδια τη νόσο και σε μικρό ποσοστό στη θεραπεία και την καχεξία. 4) Περίπου το 80% των ασθενών με καρκίνο κεφαλής και τραχήλου εκδηλώνουν αποκλειστικά nociceptive πόνο, ενώ το 24% που εκδηλώνουν νευροπαθητικό παρουσιάζουν ταυτόχρονα και nociceptive. 5) Η χορήγηση αναλγητικών και συμπληρωματικών φαρμάκων σύμφωνα με τα τρία βήματα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (WHO-III steps) έχοντας ως γνώμονα την αιτία και την ειδική κατηγορία του πόνου, επιτυγχάνει βελτίωση της έντασης του πόνου σε μία εβδομάδα. 6) Η διαδερμική φεντανύλη, ως τρόπος χορήγησης ισχυρού οπιοειδούς φαίνεται να παράγει πολύ καλό αναλγητικό αποτέλεσμα με μικρό ποσοστό ανεπιθύμητων ενεργειών. Η τιτλοποίηση της, μέσω αντλίας ελεγχομένης ροής από τον ασθενή επιτυγχάνει ασφαλή και γρήγορη έναρξη αναλγησίας στους ασθενείς με καρκίνο κεφαλής και τραχήλου. 7) Η σταθερή χρησιμοποίηση συμπληρωματικών φαρμάκων (αντιεπιληπτικών, αντικαταθλιπτικών, αντιεμετικών, υπακτικών κο) σε όλα τα βήματα της θεραπευτικής αντιμετώπισης του πόνου επιτυγχάνει την καλύτερη αναλγητική απόδοση με χαμηλότερες συγκεντρώσεις ισχυρών ναρκωτικών. 8) Ο συνδυασμός της κλίμακας Karnofsky και της ειδικής κλίμακας για τους ασθενείς με καρκίνο κεφαλής και τραχήλου μας βοηθά να έχουμε μια συνέχεια στην κλινική εικόνα των ασθενών αυτών, αλλά δεν μας προσφέρει ιδιαίτερες προγνωστικές δυνατότητες. Ο μελλοντικός σχεδιασμός πολυπαραγοντικών κλιμάκων ίσως επιτύχει αυτόν το στόχο στους ασθενείς με καρκίνο κεφαλής και τραχήλου.
Η θεραπευτική συμβολή των περιορισμένων αρθροδέσεων των οστών του καρπού
Authors: Καραδήμας Ευθύμιος
Published: January 2014

Οι περιορισμένες αρθροδέσεις του καρπού εφαρμόζονται προκειμένου να περιορίσουν τον πόνο, να βελτιώσουν την μυϊκή ισχύ και ταυτόχρονα να διατηρήσουν ένα λειτουργικό εύρος κινήσεων. Σκοπός της εργασίας είναι να παρουσιάσουμε την θεραπευτική τους χρήση στο ελλαδικό χώρο. Στο χρονικό διάστημα 1992-2004, αντιμετωπίσαμε 67 ασθενείς, στην επανεξέταση (4.7χρ) ανταποκρίθηκαν 42 ασθενείς (29 άνδρες και 13 γυναίκες) με μέση ηλικία τα 45.3χρ. Οι κυριότερες βλάβες ήταν συνδεσμικής αιτιολογίας αλλά και βλαβών πέριξ του σκαφοειδούς. Οι περιορισμένες αρθροδέσεις που έγιναν ήταν ενός στοίχου (15 ασθενείς), κερκιδοκαρπικές (5) και μεσοκάρπιες (22). Οι ασθενείς αξιολογήθηκαν τόσον ακτινολογικά, όσον και κλινικά, βάσει 2 κλιμάκων αξιολόγησης (Mayo wrist και Bach score) και ενός ερωτηματολογίου (DASH score). Με την χρήση Η/Υ έγινε ανάλυση της μυϊκής ισχύος και του εύρους κίνησης. Διαπιστώθηκε ότι μεταξύ των αρθροδέσεων οι μηνοπυραμοειδής έδιναν τα καλύτερα αποτελέσματα σε όλες τις κατηγορίες εκτός της Mayo ανάλυσης του πόνου όπου υπερείχαν οι σκαφομηνοειδοκεφαλωτές. Αντίστοιχα ήταν και τα ομαδοποιημένα αποτελέσματα όπου έδιναν υπεροχή των αρθροδέσεων ενός στοίχου σε όλες της κατηγορίες εκτός της Mayo ανάλυσης του πόνου όπου υπερείχαν οι μεσοκάρπιες. Οι επιπλοκές ήταν 12, η συχνότερη αυτών ήταν η ινώδης ψευδάρθρωση. Μόνο 1 ασθενής με χαλάρωση υλικού επαναχειρουργήθηκε λόγο κλινικών συμπτωμάτων. Οι περιορισμένες αρθροδέσεις του καρπού επηρεάζουν την λειτουργικότητα καρπού. Οι αρθροδέσεις ενός στοίχου αρθροδέσεις δίνουν συγκριτικά τα καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά τον πόνο, το εύρος κινήσεως και την μυϊκή ισχύ, ενώ δεν διαπιστώθηκαν ιδιαίτερες αρθριτικές αλλοιώσεις στις πέριξ των περιορισμένων αρθροδέσεων, αρθρώσεις.
Ο ρόλος της αγγειογένεσης στην αποκατάσταση ελλείματος ουρήθρας
Authors: Καμπούρη Αικατερίνη
Published: January 2014

Σκοπός: Η πειραματική αυτή μελέτη έγινε με σκοπό να εκτιμηθεί η αγγειογενετική δραστηριότητα των ελεύθερων μοσχευμάτων πόσθης, βλεννογόνου στόματος και βλεννογόνου ουροδόχου κύστεως, καθώς και του μισχωτού μοσχεύματος πόσθης στην αποκατάσταση ελλειμμάτων ουρήθρας σε πειραματικό μοντέλο κονίκλου. Μέθοδος: Χρησιμοποιήθηκαν 28 λευκά κουνέλια τύπου Νέας Ζηλανδίας τα οποία χωρίστηκαν σε 5 ομάδες (Ο, Α, Β, Γ και Δ) . Στις Ομάδες Α, Β, Γ και Δ στο κοιλιακό τμήμα της ουρήθρας δημιουργήθηκε έλλειμμα. Η βλάβη αποκαταστάθηκε με ουρηθροπλαστική επικαθήμενου τύπου, χρησιμοποιώντας ελεύθερο μόσχευμα πόσθης στην ομάδα Α (n=6), μισχωτό μόσχευμα πόσθης στην ομάδα Β (n=6) και με μοσχεύματα βλεννογόνου στόματος και ουροδόχου κύστεως στις ομάδες Γ (n=6) και Δ (n=6) αντίστοιχα. Στην ομάδα Ο (ομάδα ελέγχου n=4) έγινε απλή ουρηθροτομή και σύγκλειση. Την 21η μετεγχειρητική ημέρα τα ζώα υποβλήθηκαν σε ευθανασία. Η αγγειογενετική δραστηριότητα εξετάστηκε με τη βοήθεια της ανοσοϊστοχημικής μεθόδου - τεχνικής αλκαλικής αντιαλκαλικής φωσφατάσης (APAAP) και με τη χρήση του μονοκλωνικού αντισώματος αντι-CD31. Σε 3 ζώα από την ομάδα Ο λήφθηκε ιστός από το δέρμα πόσθης, τον βλεννογόνο του στόματος και της ουροδόχου κύστεως για να ελεγχθεί η προϋπάρχουσα αγγείωση των μοσχευμάτων. H στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων έγινε με τη χρήση του one - way ANOVA. Αποτελέσματα: H μέση τιμή ± SD της αγγειογένεσης ανά οπτικό πεδίο σε μεγέθυνση επί 200 ήταν για την ομάδα Ο: 34,16 ± 4,12, την ομάδα Α: 61,7 ± 6,4, την ομάδα Β: 30,8 ± 5,2, την ομάδα Γ: 94,3 ± 6,4 και την ομάδα Δ: 91,5 ± 7,22. Υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0,001) μεταξύ των ομάδων Ο και Α, Γ και Δ και μεταξύ των ομάδων Α και Β, Γ και Δ, αλλά όχι (p>0,05) μεταξύ των ομάδων Γ και Δ και Ο και Β. Η αγγείωση που προϋπήρχε στο δέρμα πόσθης καθώς και στους βλεννογόνους στόματος και ουροδόχου κύστης ήταν 23,3 ± 3,0/ 24,6 ± 3,7 και 17,0 ± 2,6 αγγεία ανά οπτικό πεδίο αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Oι βλεννογόνοι ουροδόχου κύστης και στόματος παρουσιάζουν την μεγαλύτερη αγγειογενετική δραστηριότητα σε σχέση τόσο με το ελεύθερο όσο και με το μισχωτό μόσχευμα πόσθης όταν τοποθετηθούν σε ελλείμματα ουρήθρας. Μια και το μόσχευμα από βλεννογόνο στόματος παρουσιάζει την μεγαλύτερη αγγειογενετική δραστηριότητα και η λήψη του είναι ευκολότερη από αυτή του βλεννογόνου ουροδόχου κύστης, προτείνεται ότι η χρήση αυτού του μοσχεύματος σε ελλείμματα ουρήθρας μπορεί να δώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Ενδοσκοπική θεραπεία της γαστρο-οισοφαγικής παλινδρομικής νόσου
Authors: Στάμου Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Αναδρομή: Το νέο πεδίο έρευνας στη θεραπεία της γαστροοισοφαγικής παλινδρομικής νόσου αφορά ενδοσκοπικές τεχνικές ενίσχυσης του κατώτερου οισοφαγικού σφικτήρα. Σκοπός: Πειραματικό σκέλος. Η μελέτη της βιοσυμβατότητας ενέσεων προσθετικών υλικών υποβλεννογονίως και κατά τη γαστροοισοφαγική συμβολή. Κλινικό σκέλος. Η αποτελεσματικότητα της ενδοσκοπικής εμφύτευσης PMMA στον υποβλεννογονίο του κατώτερου οισοφάγου στην ύφεση των συμπτωμάτων της ΓΟΠΝ. Ασθενείς και μέθοδος: Πειραματικό σκέλος. Εμφύτευση Macroplastique σε 6 οικιακούς χοίρους. Λήψη παρασκευασμάτων σε διαστήματα 1 μηνός. Κλινικός σκέλος. Ενδοσκοπική εμφύτευση PMMA υποβλεννογονίως κατά την καρδιοοισοφαγική συμβολή. Μελέτη επίδραση στην κλίμακα συμπτωμάτων, την 24ωρη pHμετρία, την ενδοσκοπική και υπερηχογραφική εικόνα. Αποτελέσματα. Πειραματικό σκέλος. Επιβεβαίωση της βιοσυμβατότητας του υλικού, αναγνώριση ανάπτυξης συνδετικού ιστού στο γαστρικό τοίχωμα μετά 6 μήνες. Κλινικό σκέλος. Επιτυχής πραγματοποίηση της εμφύτευσης σε 10 ασθενείς. Η κλίμακα βαρύτητας συμπτωμάτων, ο % χρόνος με pH<4 , και το DeMeester Score βελτιώθηκαν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό. 7 από του 10 ασθενείς ήσαν ελεύθεροι φαρμακευτικής αγωγή 14,5 μήνες μετά τη θεραπεία. Συμπεράσματα. Η ενδοσκοπική εμφύτευση βιοσυμβατών υλικών στον κατώτερο οισοφάγο μπορεί να θεωρείται γέφυρα ανάμεσα στη φαρμακευτική και τη χειρουργική θεραπεία.
Πειραματική μελέτη της φλεγμονώδους αντίδρασης σε ανοσοκατεσταλμένους επίμυες, μετά από σήψη με Gram αρνητικό ενδονοσοκομειακό στέλεχος (Stenotrophomonas maltophilia)
Authors: Παπαδόπουλος Αναστάσιος
Published: January 2014

Η μελέτη του σηπτικού φαινομένου σε ανοσοκατασταλμένους επίμυες, στους οποίους προκλήθηκε λοίμωξη μαλακών μορίων με την Stenotrophomonas maltophilia, αποτέλεσε το σκοπό της πειραματικής εργασίας. Χρησιμοποιήθηκαν 55 επίμυες τύπου Wistar. Σαράντ (40) από αυτούς χωρίστηκαν σε 4 ισάριθμες ομάδες (Α, Β, Γ, Δ). Στις ομάδες αυτές προκλήθηκε ουδετεροπενία με χορήγηση ενδοπεριτοναϊκά κυκλοφωσφαμίδης σε δόσεις 100 mg/kg ΒΣ την πρώτη μέρα και 150 mg/kg ΒΣ την Τρίτη μέρα. Την Πέμπτη μέρα ενέθηκε ενδομυϊκά στον δεξιό μηρό τους το μικροβιακό στέλεχος της Stenotrophomonas maltophilia σε συγκέντρωση 1x108 cfu/kg ΒΣ. Οι επίμυες των παραπάνω ομάδων θυσιάστηκαν 2, 4, 6, 8 ώρες αντίστοια από την ένεση του μικροβίου. Μετρήθηκαν σε λήψεις αίματος η TNFα, η LPS, η MDA, πάρθηκαν δείγματα αίματος, πνευμόνων, ήπατος και σπληνος για καλλιέργεια μικροβίων, ενώ ιστοτεμάχια πνεύμονος, ήπατος και σπληνός εξετάστηκαν παθολογοανατομικά. Οι υπόλοιποι 15 επίμυες, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες ελέγχου επιβίωσης, την Ε1 (8 επίμυες) και την Ε2 (7 επίμυες). Στους επίμυες της Ε1 προκλήθηκε ανοσοκαταστολή και λοίμωξη με τον παραπάνω τρόπο ενώ στους επίμυες της Ε2 μόνο ανοσοκαταστολή. Η μέση τιμή (±SD) επιβίωσης στην ομάδα ελέγχου Ε1 ήταν 34,6±5,56 ώρες και στην Ε2 ήταν 142,2±7,1 ώρες. Δεν ανεβρέθηκαν συγκεντρώσεις TNFα σε κανέναν επίμυ. Οι συγκεντρώσεις LPS και MDA ήταν παράλληλα αυξανόμενες και με στατιστικά θετικη συσχέτιση στις τέσσερις ομάδες του πειράματος. Οι καλλιέργειες αίματος και ιστών έδειξαν την ύπαρξη Stenotrophomonas maltophilia αλλά και πλήθος άλλων μικροβίων (Eneterococcus Spp, Escherichia coli, Enterobacter cloacae), τα οποία ανεβρέθηκαν και στις καλλιέργειες κοπράνων φυσιολογικών επίμυων. Τέλος, η παθολογοανατομική εξέταση των ιστοτεμαχίων δεν κατέδειξε την ύπαρξη σοβαρών αλλοιώσεων ενδεικτικών σήψης ή ανεπάρκειας πολλαπλών οργάνων. Συμπερασματικά, η φλεγμονώδης αντίδραση που εξελίχτηκε στο πειραματικό μας μοντέλο οφείλεται κατά κύριο λόγο στο φαινόμενο της βακτηριακής αλλόθεσης, που η λοίμωξη πυροδοτεί σε καταστάσεις ανοσοανεπάρκειας. Το παραπάνω φαινόμενο οδηγεί σε αύξηση της LPS και του οξειδωτικού φόρτου (MDA) και μέσω αυτών στην εκδήλωση του σηπτικού φαινομένου. Επομένως, σε ουδετεροπενικές καταστάσεις η μείωση του σηπτικού φόρτου του πεπτικού σωλήνα και η επιθετική αντιμετώπιση κάθε λοιμώδους εστίας αποτελούν τα κλινικά συμπεράσματα που προκύπτουν από την πειραματική εργασία και τα οποία χρήζουν επιπλέον έρευνας με πιο στοχευμένες κλινικές μελέτες.
Η επίπτωση του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες σε σχέση με τις ομάδες αίματος
Authors: Σταματάκος Μιχαήλ
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Η επίπτωση του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες σε σχέση με την ομάδα αίματος. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήθηκαν 1000 γυναίκες με διαγνωσμένο καρκίνο μαστού, που νοσηλεύτηκαν στο Λαικό Νοσοκομείο. Σε όλες τις ασθενείς έγινε καθορισμός των ομάδων αίματος ΑΒΟ και Rh. Παράλληλα σε 300 γυναίκες με καλοήθη νόσο του μαστού, που χρησιμοποιήθηκαν σαν μάρτυρες, έγινε καθορισμός των ομάδων αίματος ΑΒΟ και Rh, σαν ομάδα ελέγχου προκειμένου να γίνει σύγκριση των τιμών και στατιστική ανάλυση. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ιστολογικά, η ομάδα αίματος Α έχει ιδιαίτερα μεγάλη επίπτωση στον πορογενή καρκίνο του μαστού (49,6%), ενώ στην ομάδα αίματος ΑΒ πολύ μικρή (3,6%). Προγνωστικώς, η ομάδα αίματος Α και ειδικώς η Α Rh (-) είναι η πλέον επιβεβαρυμένη. Όπως, φαίνεται στους ασθενείς με ομάδα αίματος Α, παρ’ότι δεν εμφανίζουν μεγαλύτερη επίπτωση της νόσου, εμφανίζουν συχνότερα μεταστάσεις και επομένως οι ασθενείς με ομάδα αίματος Α έχουν χειρότερη πρόγνωση σε σχέση με ασθενείς με άλλες ομάδες αίματος, ενώ δημογραφικώς σχετίζεται με την ύπαρξη οικογενειακού ιστορικού όταν συνδυάζεται με Rh (+) σε σύγκριση με τις ασθενείς των άλλων ομάδων αίματος. Προκύπτει ότι ενδεχομένως πιο αναλυτική μελέτη του πολύπλοκου συστήματος Rh (η συχνότητα θετικότητας είναι υψηλότερη στους ασθενείς με καρκίνο μαστού σε σχέση με το γενικό πληθυσμό) με τις ειδικές βιολογικές και γονιδιακές παραμέτρους, στον καρκίνο μαστού να αναδείξουν υποομάδες υψηλού κινδύνου.
Μεταβολές των κυτοκινών ιντερλευκίνης 1 (IL-1) και ιντερλευκίνης 6 (IL-6), του παράγοντα TNFa και του γαλακτικού οξέος στο αίμα και το ΕΝΥ, ως δεικτών ισχαιμίας του ΚΝΣ, που προκύπτει από ενδοκράνια υπέρταση κατά την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης στους χοίρους
Authors: Μαρίνης Αθανάσιος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Κλινικές και πειραματικές μελέτες έχουν αναφερθεί μέχρι σήμερα στην αύξηση της ενδοκράνιας πίεσης ως αποτέλεσμα της ενδοκοιλιακής υπέρτασης και του συνδρόμου κοιλιακού διαμερίσματος. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα που αφορούν στην ισχαιμία του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ). Στη προοπτική πειραματική αυτή μελέτη η ιντερλευκίνη-6 (IL-6), ο παράγοντας νέκρωσης του όγκου (TNFa) και το γαλακτικό οξύ (Lac) μετρήθηκαν ως δείκτες της ισχαιμίας του ΚΝΣ. Υλικά και Μέθοδοι: Ένδεκα χοίροι μελετήθηκαν. Μετά τη τοποθέτηση των καθετήρων για τη παρακολούθηση των πιέσεων και τη συλλογή των δειγμάτων, εγκαταστάθηκε πνευμοπεριτόναιο με ήλιο με εισαγωγή βελόνας Veress υπομφαλίως δημιουργώντας συνθήκες ενδοκοιλιακής υπέρτασης. Η προοδευτική αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (ΕΚΠ) από τις φυσιολογικές τιμές στα 20mmHg για 1 ώρα και η περαιτέρω αύξησή της στα 45 mmHg για άλλη μια ώρα ακολουθήθηκε τελικά από αποσυμπίεση της κοιλίας. Δείγματα αίματος κι εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) συλλέχτηκαν σε όλες τις φάσεις. Μη παραμετρικές δοκιμασίες χρησιμοποιήθηκαν για τη στατιστική ανάλυση. Αποτελέσματα: Η αύξηση της ΕΚΠ είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της ενδοκράνιας και ενδονωτιαίας πίεσης με παράλληλη ελάττωση της πίεσης αιμάτωσης του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού (CPP and SPP, αντίστοιχα). Έχει ενδιαφέρον η στατιστικά σημαντική αύξηση της IL-6 στο αίμα (635 pg/ml to 755 pg/ml, p=0,043) και το ΕΝΥ (611,5 pg/ml to 917,5 pg/ml, p=0,028) και η παρόμοια αύξηση του γαλακτικού στο ΕΝΥ (1,53 mmol/L to 2,42 mmol/L, p=0,017), οι οποίες όμως δεν συνοδεύθηκαν από αντίστοιχες μεταβολές (στατιστικά σημαντικές) του γαλακτικού στο αίμα και του TNFa. Η ανάλυση συσχέτισης Spearman αποκάλυψε μια στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του ρυθμού μεταβολής της πίεσης του ΕΝΥ στο νωτιαίο σωλήνα και την αύξηση της IL-6 του ΕΝΥ (p=0,042). Συμπεράσματα: Η υπέρταση του ΚΝΣ και η ελάττωση των πιέσεων αιμάτωσής του (CPP and SPP) που παρατηρήθηκαν με την αύξηση της ΕΚΠ οδηγούν σε ισχαιμία, η οποία αφορά τόσο τον εγκέφαλο, όσο και τον νωτιαίο μυελό. Η αύξηση της IL-6 και του γαλακτικού οξέος στο ΕΝΥ μπορούν να θεωρηθούν ως ευαίσθητοι δείκτες της ισχαιμίας του ΚΝΣ.
Μελέτη της εκπόλωσης και της επαναπόλωσης του μυοκαρδίου σε διαβητικά και μη διαβητικά άτομα με χρήση της γωνίας QRS-T σε τριαξονικό επίπεδο αναφοράς
Authors: Βούλγαρη Χριστίνα
Published: January 2014

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια μεγάλη αύξηση της συχνότητας του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Παρά τις θεραπευτικές εξελίξεις, τα καρδιαγγειακά συμβάματα εξακολουθούν να αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου σε αυτά τα άτομα. Η διαβητική μυοκαρδιοπάθεια είναι συχνή στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χαρακτηρίζεται κυρίως από τη διαστολική δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας. Η νευροπάθεια του καρδιακού αυτονόμου νευρικού συστήματος (ΚΑΝ) αποτελεί μια συχνή επιπλοκή στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η ΚΑΝ συμβάλλει στην αρρυθμιογένεση και στην παθοφυσιολογία της διαβητικής μυοκαρδιοπάθειας. Προοπτικές μελέτες έδειξαν ότι τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη και με ΚΑΝ έχουν αυξημένη καρδιαγγειακή νοσηρότητα και θνητότητα σε σύγκριση με τα άτομα με διαβήτη χωρίς ΚΑΝ. Ένας από τους πιθανούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην αύξηση της καρδιαγγειακής θνητότητας στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και ΚΑΝ είναι η αυξημένη επίπτωση των κακόηθων αρρυθμιών, που σχετίζεται με την παράταση των ηλεκτροκαρδιογραφικών δεικτών κοιλιακής εκπόλωσης και επαναπόλωσης. Οι διαταραχές της κοιλιακής εκπόλωσης και της επαναπόλωσης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην αρρυθμιογένεση και η προγνωστική τους αξία έχει διαπιστωθεί σε πολλές ομάδες ασθενών χωρίς διαβήτη. Το διάστημα QT στο ηλεκτροκαρδιογράφημα ηρεμίας εκφράζει το χρόνο της εκπόλωσης και της επαναπόλωσης του μυοκαρδίου. Η παράταση του QT διαστήματος, είτε αυτή είναι συγγενής είτε επίκτητη, έχει συσχετισθεί με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Η διασπορά του QT διαστήματος (QTd), δηλαδή η διαφορά μεταξύ του μέγιστου και του ελάχιστου QT διαστήματος στις 12 κλασικές απαγωγές, είναι ένας έμμεσος τρόπος εκτίμησης της διασποράς της κοιλιακής επαναπόλωσης. Αρκετές μελέτες συσχέτισαν τη διάρκεια του διορθωμένου ως προς την καρδιακή συχνότητα QT διαστήματος (QTc) με την ύπαρξη και τη βαρύτητα της ΚΑΝ. Επιπλέον, σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, η ΚΑΝ και η παράταση του QT διαστήματος έχει συσχετισθεί με αυξημένο κίνδυνο αιφνιδίου θανάτου. Αν και κατά γενική ομολογία, η διάρκεια του QTc διαστήματος επηρεάζεται από τη νευροπάθεια του καρδιακού αυτονόμου νευρικού συστήματος (ΑΝΣ), σε πολλές μελέτες δεν επιβεβαιώθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ του QT διαστήματος ή του διορθωμένου ως προς την καρδιακή συχνότητα QT διαστήματος (QTc) και της ΚΑΝ σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη. Επιπλέον, πολλές μελέτες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ηλεκτροκαρδιογραφική ανάλυση της κοιλιακής επαναπόλωσης δε συμβαδίζει με τη νευροπάθεια του καρδιακού ΑΝΣ στο διαβητικό μυοκάρδιο και ότι το QTc διάστημα αποτελεί έναν αξιόπιστο δείκτη δυσλειτουργίας του καρδιακού ΑΝΣ μόνο σε νεαρά άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. ..................................................................