bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Η επίδραση της εφαρμογής νοσηλευτικών παρεμβάσεων ελέγχου λοιμώξεων στη συχνότητα VRE αποικισμού σε παιδιά με νεοπλασία
Authors: Δούσης Ευάγγελος
Published: August 2021

Τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει μια έξαρση λοιμώξεων στα παιδιά ασθενείς λόγω ανθεκτικών στην αντιβίωση παθογόνων οργανισμών, ενώ πολλαπλές στρατηγικές έχουν δοκιμαστεί για τον περιορισμό της μετάδοσης τους.ΣκοπόςΗ διερεύνηση της επίδρασης της εφαρμογής νοσηλευτικών παρεμβάσεων ελέγχου λοιμώξεων στην συχνότητα VRE (Vancomycin Resistant Enterococcus) αποικισμού σε ασθενείς με νεοπλασία.ΥλικόΣυλλέχτηκαν συστηματικά 1650 καλλιέργειες κοπράνων από 122 ασθενείς και γονείς που νοσηλεύονταν στο τμήμα Αιματολογίας-Ογκολογίας της Α΄ Παιδιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών από 2008-2010. Έγινε επιτήρηση περιβάλλοντος για VRE (663 καλλιέργειες) και εκτίμηση της συμμόρφωσης των επαγγελματιών υγείας με την υγιεινή των χεριών (2882 περιπτώσεις).ΜέθοδοςΣυγκριτική μελέτη με ομάδα VRE(+) ασθενών και ομάδα παρεμβάσεων (VRE(-) ασθενείς), προ και μετά μετρήσεις. Έγινε συστηματική επιτήρηση των ασθενών & γονέων που νοσηλεύονταν με καλλιέργειες για VRE, απομονώθηκαν οι ασθενείς, έγινε εκπαίδευση του προσωπικού, εφαρμόστηκαν παρεμβάσεις στην καθαριότητα περιβάλλοντος, οι σχετικές με την υγιεινή των χεριών προτεινόμενες οδηγίες και κοινοποιούνταν στο προσωπικό (ανατροφοδότηση) η συμμόρφωση με την υγιεινή των χεριών και η συχνότητα αποικισμού του τμήματος με VRE. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 4 φάσεις. Η στατιστική ανάλυση έγινε με το SPSS 15, για τον έλεγχο των συσχετίσεων χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες t-test, x2-test, λογιστική παλινδρόμηση & Anova.ΑποτελέσματαΟι νοσηλευτικές παρεμβάσεις ελέγχου λοιμώξεων που σχετίζονταν με την απομόνωση των ασθενών, την εκπαίδευση νοσηλευτών, γιατρών, ασθενών και την εκπαίδευση του προσωπικού καθαριότητας στην καθαριότητα του περιβάλλοντος (2η φάση) συνέβαλλαν στον περιορισμό του VRE αποικισμού στα παιδιά με νεοπλασία στην ομάδα ελέγχου από 22,1% σε 4,9%. Η νοσηλευτική παρέμβαση εκπαίδευσης στην υγιεινή των χεριών (3η φάση) φαίνεται ότι συνέβαλλε σημαντικά στον περιορισμό του VRE αποικισμού στα παιδιά με νεοπλασία, αφού στην ομάδα παρεμβάσεων οι VRE (-) ασθενείς αυξήθηκαν από 22,1% σε 41,8%. Η νοσηλευτική παρέμβαση ανατροφοδότησης (4η φάση) φαίνεται ότι αν και συνέβαλλε στην αύξηση της συχνότητας των VRE (-) ασθενών από 41,8% σε 54,1% στην ομάδα παρεμβάσεων, οδήγησε στην αύξηση των αποικισμένων ασθενών της ομάδας ελέγχου από 5,7% σε 9,8%. Οι γιατροί συμμορφώνονται με τις οδηγίες για την υγιεινή των χεριών 87,6%, οι νοσηλευτές 79,2% ενώ οι βοηθοί νοσηλευτών 73,0% (P<0,001). Η αύξηση του φόρτου εργασίας επιδρά αρνητικά στη συμμόρφωση με την υγιεινή των χεριών (P<0,003) και στη μέθοδο υγιεινής χεριών που εφαρμόζεται (P<0,023).ΣυμπεράσματαΗ απομόνωση των VRE(+) ασθενών, η εκπαίδευση του προσωπικού / ασθενών, η εκπαίδευση του προσωπικού καθαριότητας στην καθαριότητα του περιβάλλοντος & η αύξηση της συμμόρφωσης του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού με τις οδηγίες υγιεινής των χεριών οδήγησαν σε μείωση της συχνότητας των VRE αποικισμένων ασθενών, ενώ η επίδραση της ανατροφοδότησης δεν φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά τη συχνότητα τους.
Η κλινική αποτελεσματικότητα του υπερβαρικού οξυγόνου σε ασθενείς με αιφνίδια βαρηκοΐα
Authors: Γαϊτάνου Κωνσταντίνα
Published: August 2021

Σκοπός: Η κλινική εκτίμηση της αποτελεσματικότητας της Υπερβαρικής Οξυγονοθεραπείας σε ασθενείς που πάσχουν από αιφνίδια απώλεια της ακοής. Υλικό και Μέθοδος: Στη μελέτη εισήχθησαν 56 ασθενείς, οι οποίοι πάσχουν από αιφνίδια απώλεια της ακοής και εμβοές. Η θεραπεία των ασθενών αυτών περιέλαβε την «κλασσική φαρμακευτική αγωγή» και τη θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο. Το βασικό εργαλείο αξιολόγησης της ακουστικής οξύτητας ήταν το τονικό ακοόγραμμα. Η αξιολόγηση των εμβοών εκτιμήθηκε από το υποβληθέν ερωτηματολόγιο και ήταν βασισμένο στο ερωτηματολόγιο Tinnitus Severity Index (TSI) των Folmer και Griest, καθώς και από την οπτική αναλογική κλίμακα (VAS). Το δεύτερο θεωρητικό επίπεδο αξιολόγησης των εμβοών βασίσθηκε στο ερωτηματολόγιο Glorig. Αποτελέσματα: Από τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο, 56 ολοκλήρωσαν την πρώτη και δεύτερη φάση του πρωτοκόλλου, 30 ολοκλήρωσαν την τρίτη φάση, 7 ολοκλήρωσαν την τέταρτη και μόνον 6 ασθενείς τελείωσαν και τα πέντε στάδια της μελέτης. Συνολικά σημειώθηκε σημαντική βελτίωση της ακοής μεταξύ της αρχικής και της τελικής φάσης μετά τη θεραπεία με ΥΒΟ (p<0.001. Η εσωτερική σύγκριση της αρχικής και τελικής βαθμολόγησης των εμβοών ανά φάση θεραπείας έδειξε ότι υπήρξε στατιστικά σημαντική βελτίωση (p<0.001) μετά το πέρας των θεραπειών ανά φάση. Συμπεράσματα: Η θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο, παράλληλα με την κλασσική θεραπευτική αγωγή, βελτιώνει σε μεγάλο βαθμό το επίπεδο ακοής των ασθενών που πάσχουν από Ιδιοπαθή Αιφνίδια Νευροαισθητήρια Απώλεια της Ακοής.
Αξιολόγηση των μονάδων υγείας με στοχαστικές διαδικασίες
Authors: Καθαράκης Γεώργιος
Published: August 2021

Σκοπός: Η παρούσα ερευνητική προσπάθεια επιδιώκει να εκτιμήσει την αποτελεσματικότητα των Μονάδων Υγείας με την εφαρμογή μεθόδου single DEA, στοχαστικής DEA και SFA, συνεκτιμώντας την επίδραση εξωγενών (περιβαλλοντικών) μεταβλητών, ώστε να αναδειχθούν τυχόν διαφορές μεταξύ των αποτελεσμάτων και η πιθανή αιτιολογία προέλευσης αυτών. Υλικό-Μέθοδος: Στην παρούσα μελέτη εφαρμόζεται η μέθοδος two-stage Bootstrap DEA και η ανάλυση SFA στη συναρτησιακή μορφή της Translog και Cobb-Douglas και της Quadratic σε δείγμα 120 Μονάδων Υγείας σε δεδομένα χρονικής περιόδου 2009-2011. Χρησιμοποιήθηκε μεταξύ άλλων ο συνδυασμός πολλαπλών εισροών και εκροών και στις δύο μεθόδους υποθέτοντας δύο σενάρια, είτε εισάγοντας περιβαλλοντικούς παράγοντες που ενδέχεται να επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα των Μονάδων Υγείας είτε όχι. Οι μέθοδοι επίσης εφαρμόζονται σε μικρότερο δείγμα 32 Μονάδων Υγείας με σκοπό να συγκριθεί η συμπεριφορά των μεθόδων σε διαφορετικού μεγέθους δείγματα.Αποτελέσματα: Οι μέθοδοι των DEA και SFA ανέδειξαν διαφορετικές εκτιμήσεις της αποτελεσματικότητας που οφείλονται σε πολλούς παράγοντες όπως είναι η μορφή των εισροών και εκροών, η επίδραση των εξωγενών μεταβλητών και ο στατιστικός θόρυβος. Η SFA με την εκτίμηση του στατιστικού θορύβου επιτρέπει την εκτίμηση του ρίσκου στη διαδικασία λήψης αποφάσεων μέσα από τον υπολογισμό της επίδρασης εσωτερικών ή εξωγενών παραγόντων. Από την άλλη η στοχαστική DEA μέσω της τεχνικής Bootstrap διορθώνει τις τιμές αποτελεσματικότητας χωρίς όμως να διαχωρίζει αυτές από τυχόν εξωγενείς παράγοντες. Επίσης, εξωγενείς παράγοντες όπως ο πανεπιστημιακός χαρακτήρας της Μονάδας Υγείας, η γεωγραφικής της θέση, το μέγεθός της, καθώς και η κινητικότητα των ασθενών βρέθηκαν να εξηγούν την μη αποτελεσματικότητα στατιστικά σημαντικά. Συμπεράσματα: Από την ανάλυση προκύπτουν διαφορετικά αποτελέσματα ως προς την εκτίμηση της αποτελεσματικότητας των 120 Μονάδων Υγείας και από τις δύο μεθόδους. Η επιλογή της πλέον κατάλληλης μεθόδου για την αξιολόγηση Μονάδων Υγείας εξαρτάται από την ιδιότητα του ερευνητή, την τεχνογνωσία του και το σκοπό της αξιολόγησης. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό να προσδιοριστεί εξ αρχής η φύση των εισροών και εκροών όσο και τυχόν εξωγενών μεταβλητών. Ο συνδυασμός των τεχνικών SFA και DEA σαφώς κρίνεται ως βέλτιστος για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των Μονάδων Υγείας.
Η εξέταση των διεθνών λογιστικών προτύπων στο δημόσιο τομέα και ειδικότερα στις δημόσιες μονάδες υγείας, όπως αυτά έχουν υιοθετηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση
Authors: Γκούμας Σπυρίδων
Published: August 2021

Με την παρούσα διατριβή επιχειρείται μια προσέγγιση στην προσπάθεια καθιέρωσης λογιστικής τυποποίησης, σε διεθνές επίπεδο, στο Δημόσιο Τομέα. Η παρακολούθηση της οικονομικής δραστηριότητας των φορέων του Δημοσίου Τομέα, με τις σύγχρονες λογιστικές αρχές και μεθόδους που καθιερώνουν τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα του Δημόσιου Τομέα σκοπεύει στην διαφάνεια και παρουσίαση αξιόπιστων πληροφοριών. Αυτές εξασφαλίζουν για τον χρήστη εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Το «νέο» που εισάγουν αυτά δεν υποκαθιστά τις αρχές του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος αλλά λειτουργεί συμπληρωματικά. Γίνεται προσέγγιση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την υιοθέτηση τους καθώς και συνοπτική παρουσίαση των ρυθμίσεων που θέτουν. Η έρευνα εστιάζει στις Δημόσιες Μονάδες Υγείας διότι είναι οι πρώτοι φορείς του Δημόσιου Τομέα στους οποίους υιοθετήθηκαν τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα στην Ελλάδα με τον Ν. 3599/2007 και υπάρχει σχετική εμπειρία. Η έρευνα στηρίζεται σε συλλογή και επεξεργασία εμπειρικών δεδομένων βάσει κατάλληλα δομημένου ερωτηματολογίου. Τα επιστημονικά ερωτήματα που τέθηκαν αφορούν την προοπτική εφαρμογής των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων Δημόσιου Τομέα, την χρησιμότητα των Οικονομικών Καταστάσεων και την κρισιμότητα των πληροφοριών που πηγάζουν από αυτές. Η επιστημονική συνεισφορά της παρούσας έρευνας εστιάζεται στην διερεύνηση της αποδοχής των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων Δημόσιου Τομέα από αυτούς που πρόκειται να τα εφαρμόσουν καθώς και των παραμέτρων που επηρεάζουν την εισαγωγή τους. Γίνεται καταγραφή μιας σειράς συμπερασμάτων και προτείνονται τρόποι επιστημονικής προσέγγισης για την βελτίωση του πλαισίου που θα βοηθήσει την εφαρμογή τους τόσο στις Δημόσιες Μονάδες Υγείας όσο και, γενικότερα, σε όλους τους Φορείς του Δημόσιου Τομέα.
Η έδρα της διαιτησίας
Authors: Γεωργιάδη Αλκμήνη
Published: August 2021

Στο επίκεντρο του προβληματισμού βρίσκεται η αντιπαράθεση των δύο αντικρουόμενων θεωριών που έχουν αναπτυχθεί για την έδρα της διαιτησίας: της παραδοσιακής θεωρίας της έδρας, η οποία με θεμέλιο την αρχή της εδαφικότητας οδηγεί στην εφαρμογή του εθνικού δικαίου του κράτους της έδρας και στη δικαιοδοσία των εθνικών του δικαστηρίων, και της σύγχρονης θεωρίας της αποχωρικοποίησης, η οποία με θεμέλιο την αρχή της αυτονομίας της βούλησης μετακυλεί το μηχανισμό ελέγχου της διαιτησίας από το διαιτητικό στο μεταδιαιτητικό στάδιο και φθάνει, στην πιο προωθημένη εκδοχή της, να τον αποδεσμεύσει πλήρως από κάθε εθνικό δίκαιο. Ηγέτιδα χώρα της παραδοσιακής θεωρίας και κύριος εκπρόσωπος των χωρών του common law, που την υιοθετούν, είναι η Αγγλία. Ηγέτιδα χώρα της σύγχρονης θεωρίας και κύριος εκπρόσωπος των χωρών του civil law, που την υιοθετούν, είναι η Γαλλία. Από άποψη δομής, η ανάπτυξη της διατριβής βασίσθηκε σε ένα διμερές πλάνο, στο πρώτο μέρος του οποίου εξετάσθηκε η κυριαρχία που η παραδοσιακή θεωρία προσδίδει στην έδρα της διαιτησίας και στο δεύτερο μέρος η εξέλιξη της έδρας, όπως αυτή σημειώνεται μέσα από τις θέσεις της σύγχρονης θεωρίας. Από άποψη μεθοδολογίας, επιχειρήθηκε η συγκριτική παράθεση εθνικών δικαίων και διεθνών κειμένων και, κατά το δυνατόν, αποφάσεων τόσο εθνικών όσο και διαιτητικών δικαστηρίων. Μέσα από την ανάπτυξη αυτή, επιχειρήθηκε να καταδειχθεί ο πραγματικός ρόλος της έδρας της διαιτησίας, σε σχέση με το ρόλο που της προσδίδουν αφενός τα μέρη και αφετέρου τα δικαιοδοτικά όργανα. Η έδρα της διαιτησίας επιλέγεται συνήθως από τα ίδια τα μέρη. Ελλείψει τέτοιας επιλογής, ο προσδιορισμός της επαφίεται στο διαιτητικό δικαστήριο. Μια τέτοια επιλογή γεννά προβλήματα ερμηνείας σε σχέση τόσο με την τοπική διάσταση της έδρας όσο και σε σχέση με τα δίκαια που διέπουν τη διαιτησία. Κατά την παραδοσιακή θεωρία, η επιλογή έδρας είναι καταλυτική για το σύνολο της διαιτησίας. Η σύγχρονη θεωρία καλείται να απαντήσει στο ερώτημα αν η διαιτητική διαδικασία μπορεί να αποδεσμευθεί από το δίκαιο του τόπου στον οποίο διεξάγεται και να οδηγήσει στην έκδοση ανεθνικής διαιτητικής απόφασης. Οι σύγχρονες εξελίξεις έρχονται να προσαρμόσουν την έδρα στις απαιτήσεις τους. Για το λόγο αυτό, η ύπαρξη, η δομή, η διαδικασία και η ισχύς της διεθνούς εμπορικής διαιτησίας θα πρέπει να ξεπερνούν τον έλεγχο των εθνικών δικαίων και των εθνικών δικαστηρίων. Προς τούτο, θα πρέπει να προσανατολισθούμε προς την ίδρυση ενός πραγματικά διεθνούς δικαστηρίου για τη διαιτησία.
Η καλλιτεχνική ταυτότητα της συντεχνίας των Κολακιωτών ζωγράφων
Authors: Τσιγκαροπούλου Αθηνά
Published: August 2021

Οι παραπάνω ζωγράφοι είναι γνωστοί από μεμονωμένες αναφορές στην υπάρχουσα βιβλιογραφία αλλά δεν έχει επιχειρηθεί μέχρι στιγμής συστηματική έρευνα των παραγόντων που οδήγησαν στην ανάπτυξη του καλλιτεχνικού αυτού κέντρου στην περιοχή, των δασκάλων που μετέδωσαν την τέχνη της αγιογραφίας στους κολακιώτες και του τρόπου εργασίας τους. Δεν έχει μελετηθεί η εμβέλεια της δράσης τους ανά γεωγραφικές περιοχές ούτε η χρονική διάρκεια που καλύπτει. Δεν έχει γίνει λόγος για τους ζωγράφους που πρωτοτύπησαν, ξεχώρισαν, εξελίχθηκαν, συνεργάστηκαν με άλλους ή αυτονομήθηκαν, ούτε για τα ειδικά χαρακτηριστικά της τέχνης τους που καθιστούν εύκολη την ταύτιση των ανυπόγραφων έργων τους. Να διευκρινίσουμε σε αυτό το σημείο ότι το υλικό στο οποίο στηρίξαμε τα συμπεράσματά μας για τον ορισμό της καλλιτεχνικής ταυτότητάς των κολακιωτών ανέρχεται σε 1000 περίπου εικόνες. Για την αρτιότερη διαχείριση του υλικού ο πρώτος τόμος διαιρείται σε 4 μέρη. Σε αυτά γίνεται λόγος για τις συνθήκες αλλά και τις γενικές τάσεις του 19ου στις οποίες εντάσσεται και η δράση των κολακιωτών, και για τα ιστορικά στοιχεία της περιοχής της Κολακιάς που οδήγησαν στην ακμή και στην παρακμή της συντεχνίας. Επιπλέον από τα επιγραφικά δεδομένα των εικόνων (υπογραφές και αφιερωματικές επιγραφές), αλλά και από τα κατάστιχα και τους κώδικες των ναών και ένα βιογραφικό σημείωμα που εντοπίσαμε μελετάμε στοιχεία που προκύπτουν για τη ζωή, το έργο και την παιδεία των ζωγράφων αλλά και την οικονομική, επαγγελματική, κοινωνική κατάσταση και τις προτιμήσεις των αφιερωτών. Έπειτα γίνεται λόγος για τα πρότυπα και τις επιρροές των ζωγράφων, το χαρακτήρα της τέχνης τους, αλλά και τις λοιπές δραστηριότητές τους. Τέλος, αναφερόμαστε στη συγκριτική μελέτη της τέχνης των κολακιωτών είτε με άλλες συντεχνίες είτε ακόμα και με μεμονωμένους ζωγράφους. Από τα παραπάνω προκύπτουν τα εξής πρωτότυπα στοιχεία για την έρευνα του συγκεκριμένου εργαστηρίου: 1) Η προσωπικότητα του Θεόφιλου Παπαφίλη και η συμβολή της στη δημιουργία της συντεχνίας, 2) Οι ιστορικές συνθήκες που συνέβαλαν στην ανάπτυξη, την εξέλιξη και την παρακμή της συντεχνίας, 3) Υπογραφές και επιγραφικά δεδομένα, κατάστιχα – κώδικες και ένα βιογραφικό σημείωμα. 4) O χαρακτήρας της τέχνης τους. Συμπερασματικά από τα παραπάνω προκύπτει ότι η τέχνη των κολακιωτών διαμορφώνεται υπό τη σκέπη του Θεόφιλου, τη λαϊκή κουλτούρα και το αντικλασικό ρεύμα που ανθεί στην Ήπειρο και διαδίδεται στην υπόλοιπη Ελλάδα με τη μετακίνηση των Ηπειρωτών ζωγράφων. Στην πορεία οι ζωγράφοι έρχονται σε επαφή και με την αγιορείτικη τεχνοτροπία. Πρόκειται λοιπόν για το μοναδικό εργαστήριο που γεννήθηκε και οργανώθηκε σε πεδινή περιοχή, το πιο μακρόχρονο σε δράση, με τις περισσότερες εστίες παραγωγής, με παιδευμένους ζωγράφους και με δυναμική εξέλιξη που αντέχει στον ανταγωνισμό. Πρόκειται για τέχνη που παρουσιάζει αξιόλογα στοιχεία αντικατοπτρίζοντας τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές συνθήκες.
Ηθική και πολιτική κατά τον Juergen Habermas
Authors: Μαθιουδάκης Ιωάννης
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή επικεντρώνεται στην παρουσίαση και εξέταση της ηθικής και πολιτικής σκέψης του Habermas, επιχειρώντας παράλληλα να φωτίσει τα λογικά και ιστορικά της θεμέλια. Έτσι, τα δύο πρώτα κεφάλαια εστιάζουν στη στροφή του Γερμανού διανοητή από μια κριτική θεωρία ως γνωσιοθεωρία, που διατυπώθηκε κατά τη δεκαετία του ’60, αποκρυσταλλώθηκε γύρω από την έννοια των «γνωστικών διαφερόντων» και τόνιζε τη σχέση θεωρίας και πράξης, προς μια θεωρία της επικοινωνίας, που αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του ’70, στηριζόταν στη σύλληψη των γενικών-καθολικών χαρακτηριστικών του επικοινωνιακού φαινομένου («καθολική πραγματολογία») και απέδιδε ιδιαίτερη έμφαση στη θεωρητική της θεμελίωση. Η προσπάθειά του αυτή συνοδευόταν, επίσης, από την ανάπτυξη μιας θεωρίας της νεωτερικότητας ως αποτέλεσμα μιας διαδικασίας κοινωνικού εξορθολογισμού. Στα επόμενα δύο κεφάλαια εξετάζεται η ηθική και πολιτική θεωρία του, όπως προέκυψαν από την επικοινωνιακή στροφή του Habermas. Σκοπός της διατριβής είναι να καταδείξει πώς το κριτικό στοιχείο της σκέψης του, το οποίο ατονεί κατά τη διατύπωση της επικοινωνιακής του θεωρίας, εγκαταλείπεται σε μεγάλο βαθμό και κατά τη διαμόρφωση της ηθικής και πολιτικής του σκέψης. Έτσι, η συναινεσιακή θεωρία του περί αλήθειας βρίσκει το αντίστοιχό της στην ηθική του διαλόγου και τη διαλογική θεωρία της δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να καταπιέζονται ο πλουραλισμός και η ετερότητα, να υποβαθμίζεται η ιστορικότητα των ηθικών και πολιτικών φαινομένων, καθώς και η σημασία της ελευθερίας του ηθικού προσώπου και του πολιτικού δημοκρατικού υποκειμένου. Ταυτόχρονα, επιχειρείται η ανάδειξη των αντιφάσεων στην πολιτική του θεωρία, καθώς ο Habermas μοιάζει να υποχωρεί μπροστά στις πολιτικές συνέπειες της ίδιας της επικοινωνιακής θεωρίας του. Πιο συγκεκριμένα, και σε ό,τι αφορά το πεδίο της πολιτικής, οι επικοινωνιακές διαδικασίες μοιάζουν να υποχωρούν τόσο στο επίπεδο του έθνους-κράτους, έναντι των συστημικών επιταγών, όσο και στο διεθνές επίπεδο, χάριν της προώθησης μιας κοσμοπολιτικής τάξης που βασίζεται σε μια ελλιπή δημοκρατική νομιμοποίηση. Βάσει των μεθοδολογικών παρατηρήσεων που διατυπώνονται στην Εισαγωγή, η διατριβή ακολουθεί κυρίως τη συστηματική προσέγγιση, χωρίς όμως να αγνοεί και την ιστορική προσέγγιση, προκειμένου να προβεί σε έναν περισσότερο ολοκληρωμένο έλεγχο των πορισμάτων της και να ερμηνεύσει συνολικότερα την εξέλιξη της ηθικής και πολιτικής σκέψης του Habermas.
Ενεργοποίηση του γονιδίου της γ-σφαιρίνης του ανθρώπου με επισωματική μεταφορά συνθετικού ενεργοποιητή
Authors: Σταύρου Ελεάνα
Published: August 2021

Η αύξηση της έκφρασης του γονιδίου της γ-σφαιρίνης και κατ' επέκταση και της εμβρυϊκήςαιμοσφαιρίνης (HbF), μέσω ενεργοποίησης με φαρμακολογικούς παράγοντες ή μεταφοράς του γονιδίου της γ-σφαιρίνης, αποτελούν σημαντικές στρατηγικές για την θεραπεία της δρεπανοκυτταρικής και μεσογειακής αναιμίας. Καινοτομία αποτελεί η δημιουργία ενός ειδικού συνθετικού ενεργοποιητή της γ-σφαιρίνης, του Zif-VP64, με δομή δακτύλων ψευδαργύρου, ειδικά σχεδιασμένη για πρόσδεση σε αλληλουχία 18bp, περί την θέση -117HPFH του υποκινητή της γ-σφαιρίνης. Επιδίωξη της εργασίας αυτής ήταν η ανάπτυξη ενός μη ιικού, επισωματικού φορέα, που φέρει τον συνθετικό ενεργοποιητή του γονιδίου της γ-σφαιρίνης, ικανού να λειτουργεί με επάρκεια σε κύτταρα του αιμοποιητικού ιστού. Ο φορέας αυτός, Zif-VP64-Epl, περιλαμβάνει τον ενεργοποιητή της γ-σφαιρίνης και την μεταγραφική κασέτα CMV-eGFP-S/MAR, για την εξασφάλιση της επισωματικής του κατάστασης μέσω του στοιχείου S/MAR. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι ο φορέας Zif-VP64-Epl: i. διαμολύνει επιτυχώς, Κ562 κύτταρα σε ποσοστό 45% παραμένοντας σε επισωματική κατάσταση και υποστηρίζοντας έκφραση του διαγονιδίου για τουλάχιστον 200 γενεές, προγονικά κύτταρα μυελού τον οστών ποντικού β-YAC BMCs σε ποσοστό 23% και CD34+ κύτταρα περιφερικού αίματος κινητοποιημένου υγιούς δότη σε ποσοστό 22,5%. ii. ο φορέας Zif-VP64-Epl υποστηρίζει σημαντική αύξηση των επιπέδων της γ-σφαιρίνης κατά 3.3±0.2 φορές σε Κ562 και 3.0±1 φορές σε CD34+ κύτταρα, και ενεργοποίηση του ανενεργού γονιδίου γ-σφαιρίνης σε κύτταρα β-YAC BMCs. Επιτυγχάνεται έτσι, για πρώτη φορά, επισωματική γονιδιακή μεταφορά του ενεργοποιητή Zif-VP64 και trans-ενεργοποίηση του γ-γονιδίου σε επίπεδο θεραπευτικής σημασίας.
Παλαιοντολογική και βιοστρωματογραφική μελέτη των προβοσκιδωτών του νεογενούς της Ελλάδος
Authors: Κονιδάρης Γεώργιος
Published: August 2021

Στην παρούσα διατριβή μελετώνται τα προβοσκιδωτά του Άνω Μειόκαινου της Ελλάδας. Το υλικό μελέτης περιλαμβάνει δείγματα που προέρχονται από τις απολιθωματοφόρες θέσεις της κοιλάδας του Αξιού (Θεσσαλονίκη), του Πικερμίου και της Χωματερής (Αττική), της Σάμου (Κεντρικό-Ανατολικό Αιγαίο) και της Νικήτης (Χαλκιδική). Τα προβοσκιδωτά του Άνω Μειόκαινου ανήκουν σε δεινοθήρια, ζυγόδοντες, χοιρολοφόδοντες και τετραλοφοδοντικά γομφοθήρια. Τα δεινοθήρια αντιπροσωπεύονται από το Deinotherium giganteum και το Deinotherium gigantissimum. To D. gigantissimum περιγράφεται για πρώτη φορά από την Ελλάδα. Οι ζυγόδοντες αποδίδονται στο "Mammut" sp. Η μελέτη των χοιρολοφοδόντων επέτρεψε την αναγνώριση των εξελικτικών σταδίων του Choerolophodon κατά το Άνω Μειόκαινο της περι-Μεσογειακής περιοχής. Το γένος αντιπροσωπεύεται από το παλαιότερο και πιο πρωτόγονο C. anatolicus και το νεότερο και πιο εξελιγμένο C. pentelici. Το C. anatolicus περιγράφεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Επιπρόσθετα, μελετώνται με κλαδιστική ανάλυση οι σχέσεις των διαφόρων ειδών του Choerolophodon από το Μειόκαινο του Παλαιού Κόσμου. Η μελέτη των τετραλοφοδοντικών δειγμάτων του Πικερμίου αποκάλυψε ότι δύο είδη του Άνω Μειόκαινου, το "Tetralophodon" atticus και το "Mastodongrandincisivus", αποτελούν συνώνυμα. Τα μορφολογικά χαρακτηριστικά των δειγμάτων επιτρέπουν την υπαγωγή του υλικού του Πικερμίου στον τετραλοφοδοντικά αμηβελόδοντα Konobelodon atticus. Στο Κ. atticus τοποθετούνται όλοι οι τετραλοφοδοντικοί αμηβελόδοντες του Άνω Μειόκαινου της Ανατολικής Ευρώπης-Δυτικής Ασίας. Αυτή είναι η πρώτη περιγραφή του Konobelodon στην Ευρασία. Τα δείγματα της Χωματερής (Τουρόλιο) αποδίδονται στο Anancus sp. Το γένος περιγράφεται για πρώτη φορά από το Άνω Μειόκαινο της Ελλάδας. Συμπληρωματικά, συζητούνται και σε ορισμένες περιπτώσεις αναθεωρούνται δείγματα και από άλλες απολιθωματοφόρες θέσεις του Νεογενούς της Ελλάδας. Η μελέτη των προβοσκιδωτών του Νεογενούς στην Ελλάδα οδήγησε στη βιοστρωματογραφική καταγραφή τους. Η ανάλυση της μικροτριβής των δοντιών του Choerolophodon από τη Μακεδονία υποδεικνύει ότι στη διατροφή του κυριαρχούσαν τα αγροστώδη φυτά. Τα αποτελέσματα της μικροτριβής είναι συμβατά με προηγούμενες παλαιοοικολογικές μελέτες των απολιθωματοφόρων θέσεων της Ελλάδας του Άνω Μειόκαινου. Τέλος, συζητούνται οι παλαιοοικολογικές συνθήκες του Νεογενούς της Ευρώπης με έμφαση στα προβοσκιδωτά.
Οι παραστάσεις του θαλασσίου θιάσου στην τέχνη της ελληνιστικής και πρώιμης αυτοκρατορικής εποχής
Authors: Σαχανά Ιφιγένεια
Published: August 2021

Η εργασία συγκεντρώνει σε κατάλογο και μελετά τις πάμπολλες παραστάσεις του θαλασσίου θιάσου στην τέχνη της ελληνιστικής και πρώιμης αυτοκρατορικής εποχής. Αρχικά ορίζει το αντικείμενό της, το θαλάσσιο θίασο, ως πομπή πραγματικών και φανταστικών πλασμάτων της θάλασσας, και στη συνέχεια παραθέτει τα μέλη που τον απαρτίζουν, καταγράφοντας την γέννηση και την ιστορική εξέλιξη του καθενός από την αρχαϊκή εποχή μέχρι τον όψιμο 1ο αι. μ.Χ. Κατόπιν, μελετά τον τρόπο που οι επί μέρους αυτές μορφές συντίθενται μεταξύ τους, ώστε να σχηματίσουν ευρύτερες παραστάσεις, οι οποίες διακρίνονται σε μυθολογικές και σε αυτοτελείς, δηλαδή άνευ μυθολογικού περιεχομένου. Η εργασία αναλύει πρώτα τις μυθολογικές και εξετάζει ξεχωριστά τον κάθε μύθο στο πλαίσιο του οποίου εντάσσεται ο θαλάσσιος θίασος, κάνοντας παρατηρήσεις για το βαθμό δημοτικότητας και τη χρονολογική και γεωγραφική διασπορά των σχετικών μνημείων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο μύθο της μεταφοράς και παράδοσης των όπλων του Αχιλλέα από το θαλάσσιο θίασο των Νηρηίδων, μύθος ο οποίος, όντας θέμα δημοφιλούς αισχύλειας τραγωδίας του πρώιμου 5ου αι. π.Χ., υπήρξε η αιτία σχηματισμού των πρώτων παραστάσεων του θιάσου στις εικαστικές τέχνες. Μετά τους μυθολογικούς θιάσους, η εργασία εξετάζει τη γέννηση και την εξελικτική πορεία των αυτοτελών θιάσων, που εμφανίστηκαν κατά λίγα χρόνια αργότερα σε σχέση με τους μυθολογικούς, συνυπήρξαν μαζί τους για χρόνια, αλλά σταδιακά κέρδιζαν έναντί τους σε έδαφος, ώσπου τους εκτόπισαν σχεδόν εντελώς, δείχνοντας πως η πορεία του θιάσου τείνει από την απλότητα και την μυθολογική αφήγηση προς την πολυπλοκότητα, τον πλούτο και την απαλλαγμένη από την αφήγηση διακοσμητικότητα. Στη συνέχεια, από τη συνδυασμένη μελέτη των ταφικών μνημείων με θαλάσσιο θίασο και σχετικών φιλολογικών πηγών, η εργασία συμπεραίνει ότι ο θίασος, και μάλιστα στο μύθο του Αχιλλέα, ήταν αγαπητότατος στην Απουλία και τον Πόντο της πρώιμης ελληνιστικής εποχής ενώ, μετά από μια κάμψη δυόμισι αιώνων, ξαναγίνεται αγαπητός στην Ιταλία, τώρα με τη μορφή αυτοτελών εραλδικών θαλασσίων πλασμάτων. Ο θίασος της ταφικής τέχνης δηλώνει τη μακαριότητα, την τιμή και τον αφηρωισμό, ποιότητες που απέκτησε λόγω του αχίλλειου μύθου αλλά και της σχέσης των Νηρηίδων με την αθανασία. Από την άλλη, στη δημόσια τέχνη ο θίασος, που κοσμούσε αναθήματα ελληνιστικών ηγεμόνων, ρωμαϊκών γενών και αυτοκρατόρων σε δημόσιους χώρους, εντάχθηκε στη δυναστική προπαγάνδα και προσπάθεια προβολής των αναθετών. Αποδεικνύεται ότι υπήρξε μια παράδοση απεικόνισης θιάσου σε μνημεία ναυτικών νικών από τα ελληνιστικά χρόνια, την οποία παρέλαβε και αξιοποίησε στο έπακρο ο Αύγουστος για την ακτιακή προπαγάνδα του. Η φανερή προτίμηση των Ιουλίων για τους Τρίτωνες αντικαταστάθηκε από τα χρόνια του Νέρωνα και εξής από την προτίμηση για τις Νηρηίδες. Την ίδια εποχή αξιοποιείται πολύ και η διακοσμητική διάσταση του θιάσου. Τέλος, η εργασία συμπεραίνει ότι ο κοινός παρονομαστής όλων των λειτουργιών του θιάσου ήταν η ιδιότητά του ως συνοδού σε κρίσιμες στιγμές (λ.χ. θάνατος, νίκη και επικράτηση).
Τρόφιμοι σε ελληνικές φυλακές και συμπεριφορά
Authors: Μπαμπασίκας Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Διερευνήθηκε η επίδραση των προ-ιδρυματικών εμπειριών, των διαστάσεων του ψυχοκοινωνικού περιβάλλοντος, των χωρικών μεταβλητών και των διοικητικών πρακτικών στην επιθετικότητα (άμεση και έμμεση) και υγεία (άγχος, κατάθλιψη και γενική υγεία) των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές. Στόχος είναι η ποσοτικοποίηση της προβλεπτικής δύναμης των συστατικών μερών του περιβάλλοντος: θεσμικού, ψυχοκοινωνικού και χωρικού και ο εντοπισμός των σημαντικότερων προβλεπτικών παραγόντων της επιθετικότητας και υγείας. Η ποσοτική διερεύνηση των υποθέσεων έγινε με χρήση αυτο-συμπληρούμενων ερωτηματολογίων σε 374 κρατουμένους διαφορετικών τύπων φυλακών. Τα αποτελέσματα, που συζητούνται σε σχέση με τη σχετική βιβλιογραφία, περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων: α) την ανάδειξη του ρόλου της αντίληψης περί σωφρονισμού ως προβλεπτικού παράγοντα της επιθετικότητας και της γενικής υγείας, β) την ύψιστη σημασία της ασφάλειας που επηρεάζει την έμμεση διάσταση της επιθετικότητας και όλες τις διαστάσεις της υγείας, γ) τις διοικητικές πρακτικές, και ιδιαίτερα τον υπερπληθυσμό, που σχετίζεται με την εμφάνιση περισσότερων (λεκτικά) βίαιων περιστατικών και συμπτωμάτων κατάθλιψης, δ) τη σημασία των σχέσων των κρατουμένων με τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους και την αναγκαιότητα ύπαρξης προγραμμάτων που συμβάλλουν στη διαχείριση του χρόνου και στην καταπολέμηση του άγχους, ε) την ανάγκη διαχωρισμού των κρατουμένων λαμβάνοντας υπόψη μεταξύ άλλων την ηλικία και καταγωγή του κρατουμένου, τυχόν προηγούμενη καταδίκη του, το βαθμό ανάγκης ελέγχου του περιβάλλοντος και την απόσταση που τον χωρίζει από την οικογένεια και φίλους του και ζ) τον «αυξημένο» ρόλο των χωρικών μεταβλητών στο περιβάλλον της φυλακής, ιδιαίτερα δε του χρώματος, της ύπαρξης παραθύρου και φυσικού φωτισμού, του θορύβου και της ποιότητας του αέρα.
Εργασιακές σχέσεις αθλητών
Authors: Γούλας Δημήτριος
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή ερευνά τις προϋποθέσεις και την έκταση υπαγωγής των αθλητών στο πεδίο εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας. Ταυτόχρονα φιλοδοξεί να ιχνογραφήσει τα όρια αντοχής του εργατικού δικαίου απέναντι στην ελάττωση της παρεχόμενης εργατοδικαιικής προστασίας τόσο από το νομοθέτη, όσο από τα ίδια τα συμβαλλόμενα μέρη ή τρίτους εμπλεκόμενους στην έννομη σχέση. Σε αυτό το πλαίσιο, αρχικά εξετάζονται οι ιδιαιτερότητες του (εξόχως παρεμβατικού) ελληνικού συστήματος ρύθμισης της αθλητικής δραστηριότητας. Βασικοί πυλώνες του είναι, πρώτον, η τυπική διάκριση μεταξύ επαγγελματιών και ερασιτεχνών αθλητών• και δεύτερον, ο ex lege νομικός χαρακτηρισμός της έννομης σχέσης που κάθε κατηγορία συνάπτει, με αντίστοιχη διαβάθμιση της παρεχόμενης προστασίας: Ενώ οι χαρακτηριζόμενοι ως επαγγελματίες αθλητές θεωρούνται μισθωτοί και καταρχήν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, οι επιγραφόμενοι ερασιτέχνες στερούνται κάθε προστασίας, μολονότι μια μεγάλη μερίδα τους στην πραγματικότητα αθλείται επαγγελματικά. Καταρχάς, λοιπόν, εξετάζεται υπό το φως της σύγχρονης βιβλιογραφίας και νομολογίας η δεσμευτικότητα αυτού του αυθαίρετου νομικού χαρακτηρισμού στον οποίο προβαίνει ο νομοθέτης. Επίσης αναλύεται το ελάχιστο όριο υποχώρησης της εργατοδικαιικής προστασίας, ιδίως υπό το πρίσμα των κρατικών υποχρεώσεων προστασίας των συνταγματικών δικαιωμάτων και της αρχής της ισότητας. Κατόπιν εντοπίζεται ως καθοριστικό κριτήριο για τη διάγνωση της πραγματικά επαγγελματικής αθλητικής δραστηριότητας η παροχή εργασίας υπό νομική έννοια. Για τη διευκόλυνση της διάγνωσης αυτής προτείνεται μια δέσμη συγκεκριμένων ενδείξεων, με σπουδαιότερη τις αντικειμενικές συνθήκες απασχόλησης του αθλητή. Εφόσον λοιπόν έχει διακριβωθεί πως παρέχεται όντως επαγγελματική αθλητική δραστηριότητα, δηλαδή νομικώς ενδιαφέρουσα εργασία, σε ένα τρίτο επίπεδο εξετάζεται αν η εργασία αυτή παρέχεται υπό συνθήκες εξάρτησης. Επίσης, αναλύεται κριτικά η τάση μιας μερίδας της σύγχρονης βιβλιογραφίας περί αποκλεισμού ιδίως των κορυφαίων αθλητών από το πεδίο εφαρμογής του εργατικού δικαίου βάσει συμφωνίας των μερών για διαφορετικό νομικό χαρακτηρισμό της μεταξύ τους έννομης σχέσης. Τέλος, διερευνάται η φύση της έννομης σχέσης που συνδέει τους αθλητές με τις αθλητικές ομοσπονδίες ή τον διοργανωτή της αθλητικής συνάντησης εν γένει, ιδίως ενόψει της αυξημένης επιρροής των τελευταίων επί των όρων εργασίας.
Μελέτη της επίδρασης των ακτίνων γ και lasers στα προσθετικά υλικά
Authors: Σγούρος Δημήτριος
Published: August 2021

Οι ακτίνες γ χρησιμοποιούνται για την αποστείρωση οδοντικών εμφυτευμάτων και των οστικών πληρωτικών βιοϋλικών που χρησιμοποιούνται από τράπεζες οστικών μοσχευμάτων, στην γναθοπροσωπική χειρουργική και περιοδοντολογία. Επιπλέον τα laser Er:YAG και Nd:YAG χρησιμοποιούνται σήμερα στην οδοντιατρική για επεμβάσεις στην καταπολέμηση της τερηδόνας και στην έμφραξη των δοντιών.Διαπιστώθηκε φασματοσκοπικά ότι η ρίζα του δοντιού είναι πλούσια σε οργανικά συστατικά. Η οργανική μάζα μειώνεται από την οδοντίνη προς την αδαμαντίνη. Η TGA ανάλυση έδειξε την ίδια συμπεριφορά σε περιεκτικότητα νερού. Από τις ταινίες στα 3070, 2917 και 2849 cm-1, οι οποίες αποδίδονται στις δονήσεις τάσης των χαρακτηριστικών ομάδων v=CH, vasCH2 και vsCH2, ανντίστοιχα, συμπεραίνεται ότι οι πρωτεΐνες κολλαγονούχες. Επίσης διαπιστώθηκε ότι ο υδροξυαπατίτης (HA) της οδοντίνης περιέχει κολλαγόνο τύπου Ι, καθώς ότι μετά την ακτινοβόληση με Nd:YAG εμφανίζονται στα FT-IR φάσματα ταινίες απορρόφησης, που αποδίδονται στις αμινομάδες του κολλαγόνου. Επιπλέον από τα FT-IR φάσματα φάνηκε ότι το περισσότερο ευαίσθητο τμήμα του δοντιού στις ακτινοβολίες είναι οι πρωτεΐνες, κολλαγονούχες και μη. Η χρήση του νερού κατά την ακτινοβόληση της αδαμαντίνης με ενέργεια παλμού 40 mJ οδηγεί στη συγκράτησή του από τον HA με τον οποίο συγκρυσταλλώνεται. Η συγκράτηση πρέπει να γίνεται με ασθενείς δεσμούς υδρογόνου. H ακτινοβολία γ, σε αντίθεση με το οστό επιδρά πρώτα στα ανόργανα συστατικά και μετά στην οργανική φάση των δοντιών.Από τις εικόνες SEM διαπιστώθηκε ότι η ανάπτυξη των δοντιών αρχίζει από την εναμελίνη, η οποία έχει σφαιρικό σχήμα. Η σφαίρα της εναμελίνης γίνεται η βάση ενός κώνου και στη συνέχεια αναπτύσσονται οι κρύσταλλοι του HA σε νανο-κλίμακα. Ο HA των δοντιών αναπτύσσεται κατά ομοιογενή στρώματα, η δε ανάπτυξη των κρυστάλλων ακολουθεί κατεύθυνση προς τον άξονα των δοντιών. Επίσης διαπιστώνεται ότι οι κρύσταλλοι του HA της αδαμαντίνης περιέχουν εκτός από τα ιόντα Ca και άλλα ιόντα, όπως Mg, Na, F και Si.Τα laser, όπως έδειξαν οι εικόνες SEM προκαλούν καλύτερη αδροποίηση και μικρότερες ρηγματώσεις στην επεξεργασμένη επιφάνεια των δοντιών, ως προς τον κλασσικό τροχό. Οι πολύ μεγάλες ενέργειες προκαλούν ρωγμές μεγάλου ανοίγματος στην μάζα του δοντιού, γεγονός που μπορεί να μειώσει τις μηχανικές ιδιότητες του δοντιού και να το καταστήσει περισσότερο θραυστό. Η τελική αυτή παρατήρηση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο οδοντίατρος χρήστης των laser θα πρέπει να εξασκηθεί πολύ καλά πριν το χρησιμοποιήσει σε ασθενείς.
Σύνθεση γραμμικών, κυκλικών αναλόγων της GnRH (Gonadotropin releasing hormone) και παραγώγων τους με κυκλοδεξτρίνη καθώς και διαμορφωτική μελέτη αυτών με χρήση πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (NMR) και τεχνικών μοριακής μοντελοποίησης (molecular modeling)
Authors: Λαιμού Δέσποινα
Published: August 2021

Η εκλυτική ορμόνη των γοναδοτροπινών (GnRH ή LHRH) είναι ένα δεκαπεπτίδιο με αμινοξική αλληλουχία pGlu-His-Trp-Ser-Tyr-Gly-Leu-Arg-Pro-Gly-NH2 η οποία συντίθεται και απελευθερώνεται κατά ώσεις ελέγχοντας τη σύνθεση και απελευθέρωση των γοναδοτροπινών ορμονών LH και FSH. Από την ανακάλυψή της μέχρι σήμερα πολλά τροποποιημένα πεπτιδικά ανάλογα της GnRH χρησιμοποιούνται στην Ιατρική για τη θεραπεία του καρκίνου και προβλημάτων γονιμότητας. Όμως, τα πεπτιδικά ανάλογα της GnRH εμφανίζουν προβλήματα σταθερότητας και βιοδιαθεσιμότητας καθώς είναι ευάλωτα, λόγω του πεπτιδικού χαρακτήρα τους, στην πρωτεολυτική διάσπαση.Η μελέτη στην παρούσα διδακτορική διατριβή εστιάστηκε στα εξής:α) Διαμορφωτική μελέτη του εμπορικά διαθέσιμου σκευάσματος του Λεουπρολιδίου (Leuprolide) καθώς και δύο συνθετικών αναλόγων του: 1) pGlu-His-Trp-Ser-Tyr(OMe)-DLeu-Leu-Arg-Aze-NHEt και 2) pGlu-His-Trp-Ser-Tyr(OMe)-DLeu-Leu-Arg-Pro-NHEt, σε διάλυμα Η2Ο και DMSO, με χρήση πειραμάτων Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού (NMR) και τεχνικών Μοριακής Μοντελοπόιησης (Molecular Modeling) όπως ενεργειακή ελαχιστοποίηση και Μοριακή Δυναμική (Molecular Dynamics), με χρήση ή όχι περιοριστικών αποστάσεων από τα NMR δεδομένα. Oρθολογικός σχεδιασμός πεπτιδομιμητικών μορίων με βάση το υπόστρωμα (ligand based drug design) χρησιμοποιώντας τις φαρμακοφόρες ομάδες των ιμιδαζόλιο, ινδόλιο και γουνιδινομάδα.β) Ανάπτυξη ομόλογου μοντέλου του υποδοχέα της GnRH με βάση την κρυσταλλική δομή της ροδοψίνης καθώς και του β2 αδρενεργικού υποδοχέα όπως επίσης και βιβλιογραφικών πληροφοριών μεταλαξιγέννεσης σε επίπεδο αμινοξέων. Πραγματοποιήθηκε βελτιστοποίηση και χαρτογράφηση του ενεργού κέντρου του υποδοχέα για να χρησιμοποιηθεί για το σχεδιασμό νέων μη-πεπτιδικών αναλόγων της GnRH μέσω της ανάπτυξης μοντέλου φαρμακοφόρων ομάδων. γ) Σύνθεση κυκλικών τροποποιημένων πεπτιδικών αναλόγων καθώς και αναλόγων με προσθήκη υπερμεθυλιωμένης ή απλής β κυκλοδεξτρίνης.
Ανάπτυξη δεξιοτήτων της θεωρίας του νου και συναισθηματικής έκφρασης παιδιών με αυτισμό
Authors: Τσιρεμπόλου Εριφύλλη
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν η πειραματική διερεύνηση της επίδρασης ενός συμπεριφορικού-αναλυτικού προγράμματος παρέμβασης, το οποίο περιέλαβε τη διδασκαλία δεξιοτήτων Θεωρίας του Νου και της έκφρασης του ενθουσιασμού, της δυσανασχέτησης και της συμπόνιας σε παιδιά με αυτισμό σχολικής ηλικίας.Οι δεξιότητες Θεωρίας του Νου, οι οποίες αναφέρονται στην ικανότητα του ατόμου να αντιλαμβάνεται και να επεξεργάζεται τις επιθυμίες, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις προθέσεις των άλλων και να τις διαχωρίζει από τις δικές του, καθώς και να κατανοεί τους κοινωνικούς θεσμούς που ρυθμίζουν τις κοινωνικές συνδιαλλαγές (Μαριδάκη-Κασσωτάκη, 2004), έχουν προεκτάσεις τόσο στη γνωστική όσο και στην κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου (π.χ. Liddle & Nettle, 2006. Perner, Frith, Leslie, Leekam, 1989). Παράλληλα, η πρόσφορη συναισθηματική συμπεριφορά αφενός προάγει την επικοινωνία και αφετέρου συμβάλλει στη δημιουργία ικανοποιητικών κοινωνικο-συναισθηματικών σχέσεων (π.χ. Gena et al., 1996). Ωστόσο, τα άτομα με αυτισμό δυσκολεύονται να αναπτύξουν Θεωρία του Νου και αδυνατούν να προσαρμόσουν την κοινωνική τους συμπεριφορά ανάλογα με τις συναισθηματικές εκδηλώσεις των άλλων. Παρά τις έρευνες, όμως, που καταδεικνύουν τις σοβαρές δυσκολίες των παιδιών με αυτισμό στην ανάπτυξη Θεωρίας του Νου και το πόσο ανασταλτικό είναι αυτό για τη γενικότερη γνωστική και κοινωνικο-συναισθηματική τους ανάπτυξη, δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς η μεθοδολογία που μπορεί να βοηθήσει στην πρόσκτηση αυτών των δεξιοτήτων και κατά πόσο οι δεξιότητες Θεωρίας του Νου μπορεί να σχετίζονται με την ενίσχυση της έκφρασης του ενθουσιασμού, της δυσανασχέτησης και της συμπόνιας (Feng et al., 2008. Wellman & Liu, 2004).Στην πρώτη ενότητα της παρούσας διατριβής επιχειρείται μια ενδελεχής βιβλιογραφική ανασκόπηση. Το 1ο Κεφάλαιο πραγματεύεται ζητήματα που άπτονται της διαταραχής του αυτισμού. Το 2ο και 3ο Κεφάλαιο επικεντρώνονται στη σημασία των δεξιοτήτων Θεωρίας του Νου και της έκφρασης συναισθήματος για την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη δημιουργία ικανοποιητικών κοινωνικο-συναισθηματικών σχέσεων αντίστοιχα. Στο 4ο Κεφάλαιο παρουσιάζονται το θεωρητικό και επιστημονικό πλαίσιο του Συμπεριφορισμού και της Πειραματικά2Θεμελιωμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς. Στο 5ο Κεφάλαιο παρουσιάζεται η πειραματική μέθοδος των ατομικών πειραματικών σχεδιασμών. Στο 6ο Κεφάλαιο, τέλος, παρουσιάζεται το ερευνητικό πρόβλημα, τονίζεται η σημασία της παρούσας έρευνας και περιγράφονται αναλυτικά οι σκοποί της.Στη 2η ενότητα περιγράφεται η ερευνητική διαδικασία. Συγκεκριμένα, στο 7ο Κεφάλαιο περιγράφεται η ερευνητική μέθοδος που ακολουθήθηκε, ενώ στο 8ο Κεφάλαιο περιγράφονται τα αποτελέσματά της. Στο 9ο Κεφάλαιο παρατίθενται τα συμπεράσματα της έρευνας και επιχειρείται η ερμηνεία των ευρημάτων της.
Η κοινωνική κατασκευή της ταυτότητας του αλλοδαπού μαθητή στο κοινωνικό πλαίσιο του σχολείου της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα
Authors: Σιγανού Άννα
Published: August 2021

[...] Το σχολείο αποτελεί έναν από τους μηχανισμούς που χρησιμοποιούν τα εθνικά κράτη για τη συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας. Η εθνική ταυτότητα βρίσκεται σε αντίστιξη με τον «εθνικά άλλο», τον αλλοδαπό. Τον 19ο αιώνα η ελληνική εκπαιδευτική πολιτική είχε ως στόχο την αφομοίωση των ετερογενών πληθυσμών και την ομογενοποίηση τους. Τα συστατικά στοιχεία που συνέθεσαν την ελληνική εθνική ταυτότητα στη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων είναι η ελληνική γλώσσα, η ορθόδοξη θρησκεία, η εντοπιότητα, η ελληνική καταγωγή, το πατριωτικό φρόνημα, η εθνική συνείδηση και ο ελληνικός πολιτισμός. Σκοπός της έρευνας είναι να αναζητηθούν οι τρόποι με τους οποίους το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, στο επίπεδο της σχολικής μονάδας κυρίως, διαχειρίζεται τη νέα πραγματικότητα της συνύπαρξης γηγενών και αλλοδαπών μαθητών. Πώς, δηλαδή, το σχολείο διαχειρίζεται την εθνοπολιτισμική διαφορά που υπάρχει στον χώρο του; Πώς τα υποκείμενα (εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς, γηγενείς και αλλοδαποί) ερμηνεύουν αυτή την εθνοπολιτισμική διαφορά που υπάρχει στη σχολική μονάδα και πώς αυτή η διαφορά επηρεάζει τη συμπεριφορά τους; Σύμφωνα με την ερμηνευτική παράδοση η κοινωνική πραγματικότητα ταυτίζεται με τους λόγους, τα κίνητρα, τις αξίες, τις πεποιθήσεις και τα πρότυπα συμπεριφοράς που επικαλούνται οι άνθρωποι για την κοινωνική τους δραστηριότητα¹ . Οι κοινωνικές ταυτότητες είναι πολλές, διαμορφώνονται μέσω των κοινωνικών σχέσεων με τους άλλους² , είναι ρευστές και συνεχώς υπό διαμόρφωση. Στόχος της έρευνας είναι να αναζητηθεί τί σημαίνει να είσαι αλλοδαπός μαθητής στο επίπεδο της σχολικής μονάδας. Η κατανόηση και ερμηνεία της συμπεριφοράς των αλλοδαπών μαθητών αλλά και των εκπαιδευτικών και των γηγενών μαθητών απέναντι τους, η αναζήτηση των πεποιθήσεων και των αξιών τους θα οδηγήσει στην περιγραφή του τρόπου συγκρότησης ή «κατασκευής» της ταυτότητας του αλλοδαπού μαθητή στο σχολικό πλαίσιο. Η μελέτη θα επικεντρωθεί στους όρους «μαθητής» και «αλλοδαπός». Η ιδιότητα του μαθητή είναι απόλυτα συνυφασμένη με την επίδοση και τη συμπεριφορά. Η έννοια του αλλοδαπού παραπέμπει σε διαφορετικό εθνοπολιτισμικό υπόβαθρο. Στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί το στερεότυπο ότι οι αλλοδαποί μαθητές έχουν χαμηλές επιδόσεις και αποκλίνουσα συμπεριφορά. Η διερεύνηση της επίδοσης και της συμπεριφοράς, που έχουν οι γηγενείς και οι αλλοδαποί μαθητές, θα επιβεβαιώσει ή θα διαψεύσει αυτό το στερεότυπο. Θα διερευνηθεί επίσης, ποια εθνοτική ταυτότητα (ελληνική, αλλοδαπή ή υβριδική) συγκροτείται στο σχολικό πλαίσιο από τους μαθητές με διαφορετική εθνοπολιτισμική προέλευση μέσω της καταγραφής των στάσεων, των συμπεριφορών και των πεποιθήσεων των εκπαιδευτικών και των γηγενών και αλλοδαπών μαθητών. Απώτερος σκοπός είναι η σύγκριση ανάμεσα στις σχολικές μονάδες και ανάμεσα στην υποχρεωτική και την μετα-υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η παροχή προτάσεων που θα έχουν ως στόχο την καλύτερη ένταξη των αλλοδαπών μαθητών στη σχολική μονάδα και την ελληνική κοινωνία. [...]
Διερεύνηση του μηχανισμού δράσης της ηπατικής διεγερτικής ουσίας ( HSS) στην κίρρωση
Authors: Γρίμπιλας Γεώργιος
Published: August 2021

Η ίνωση του ηπατικού παρεγχύματος αποτελεί μια διαδικασία επούλωσης πουενεργοποιείται σε καταστάσεις χρόνιας ηπατικής βλάβης, όπως στην περίπτωση τηςαυξημένης κατανάλωσης αλκοόλης και της χρόνιας ιογενούς ηπατίτιδας. Κύριαγεγονότα αυτής της διαδικασίας αποτελούν ο κυτταρικός θάνατος τωνηπατοκυττάρων, η συνεχής προσπάθεια του ιστού να αναγεννηθεί, η φλεγμονώδηςαντίδραση, η ύπαρξη οξειδωτικού στρες και η ενεργοποίηση κυττάρων μεινωγενετικές ικανότητες, όπως τα HSC. Τα τελευταία παράγουν κολλαγόνο και άλλασυστατικά της εξωκυττάριας ουσίας προκαλώντας την ίνωση.Η κίρρωση αποτελεί αποτέλεσμα της ινωτικής διαδικασίας, χαρακτηριζόμενηαπό διάχυτη ανάπτυξη ινώδους συνδετικού ιστού, ανάπτυξη ηπατοκυτταρικώναναγενητικών οζιδίων, καταστροφή της αρχιτεκτονικής του οργάνου και έκπτωση τηςηπατικής λειτουργίας. Καθώς η ασθένεια συνοδεύεται από υψηλή θνητότητα, τοερευνητικό ενδιαφέρον έχει κατευθυνθεί στην διευκρίνιση των μηχανισμών πουδιέπουν την ινωτική διαδικασία. Σε αυτό το στόχο, πολύτιμα έχουν αποδειχθεί ταπειραματικά μοντέλα πειραματοζώων. Η χρόνια χορήγηση ΤΑΑ σε επίμυς αποτελείένα από τα ευρύτερα χρησιμοποιούμενα μοντέλα που αναπαραγάγει σε σημαντικόβαθμό τα χαρακτηριστικά της κίρρωσης από ιογενή ηπατίτιδα στον άνθρωπο.Νεώτερα δεδομένα στηρίζουν τη δυνατότητα αναστροφής της ίνωσης ακόμακαι της κίρρωσης σε πειραματόζωα. Η ανθρώπινη κίρρωση είναι αποτέλεσμα χρόνιαςινωτικής διαδικασίας και χαρακτηρίζεται από αυξημένη διασύνδεση μεταξύ τηςδημιουργούμενης εξωκυττάριας ουσίας και ως εκ τούτου είναι δύσκολο νααναστραφεί. Ρεαλιστική προσέγγιση στην έρευνα για την αντιμετώπιση της κίρρωσηςαποτελεί η εφαρμογή αντιινωτικής θεραπείας πριν η κίρρωση εγκαθιδρυθεί.Ο HSS αποτελεί αυξητικό παράγοντα ειδικό για το ήπαρ. Παράγεται κατά τονοξύ τραυματισμό του ήπατος συνεισφέροντας μαζί με άλλους αυξητικούς παράγοντεςστην επιδιόρθωση του ιστού, μέσω της προώθησης της ηπατικής αναγέννησης.Στην παρούσα εργασία υπολογίσαμε τη δραστικότητα του HSS στο ήπαρεπιμύων κατά την πρόκληση κίρρωσης σε επίμυς με ΤΑΑ. Ο ΗSS παράγεται σε αυτήτη διαδικασία, εμφανίζοντας μέγιστα επίπεδα σε επίμυς με σοβαρή ίνωση. Στοκιρρωτικό ήπαρ όμως η δραστικότητα του HSS εμφανίζει σημαντική μείωση.Παρόμοια μεταβολή παρουσιάζει και η αναγεννητική ικανότητα του ήπατος. Στοδεύτερο μέρος της εργασίας ο παράγοντας χορηγήθηκε εξωγενώς σε επίμυς στο134τελικό στάδιο της πρόκλησης κίρρωσης, παράλληλα με τη χορήγηση ΤΑΑ. Ο HSSάσκησε προστατευτική δράση στον ιστό, μειώνοντας το βαθμό της ίνωσης καιπρολαμβάνοντας την κίρρωση. Αυτό επιτεύχθηκε μέσω της αύξησης τηςαναγεννητικής ικανότητας του ήπατος.Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν την ενεργό συμμετοχή του HSS στηνδιαδικασία επιδιόρθωσης του ήπατος κατά την πρόκληση κίρρωσης. Επίσηςυποδεικνύουν ότι η διέγερση της ηπατικής αναγέννησης μέσω της χορήγησηςαυξητικών παραγόντων όπως ο HSS μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική θεραπευτικήμέθοδο στην πρόληψη της κίρρωσης. Σε αυτή την προσέγγιση, ο HSS πλεονεκτείέναντι άλλων παραγόντων λόγω της ειδικότητάς του για το ήπαρ.
Μελέτη της συχνότητας πολυμορφισμών σε γονίδια που ελέγχουν το μεταβολισμό καρκινογόνων ουσιών στο μαλπιγιακό καρκίνο του λάρυγγα
Authors: Χατζημιχάλης Μιχαήλ
Published: August 2021

Εισαγωγή: Πρόσφατες μελέτες αναφέρουν ότι πολλοί περιβαλλοντικοί παράγοντες είναι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη κακοηθειών στον λάρυγγα, όπως είναι το κάπνισμα και το αλκοόλ. Οι γνώσεις μας όμως παραμένουν ελλιπείς σε ότι αφορά τους γενετικούς παράγοντες που συνεισφέρουν στην καρκινογένεση. Εντούτοις, μερικοί από τους γενετικούς παράγοντες που έχουν συσχετισθεί με αύξηση του κινδύνου σε καρκίνους που σχετίζονται με το κάπνισμα είναι οι πολυμορφισμοί στα γονίδια της Ν-ακετυλοτρανσφεράσης και της γλουταθειόνης S-τρανσφεράσης. Λόγω του ισχυρού συσχετισμού μεταξύ του καπνίσματος και της ανάπτυξης καρκίνου του λάρυγγα, υποθέτουμε ότι οι γονιδιακοί πολυμορφισμοί οι οποίοι μεταβάλουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνων που σχετίζονται με το κάπνισμα, πιθανόν να μεταβάλουν εξίσου και τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του λάρυγγα. Υλικό - Μέθοδος: Η έρευνα αυτή αποτελεί ένα συνδυασμό πρόδρομης και αναδρομικής μελέτης. Τα άτομα της μελέτης αποτελούν 88 Έλληνες ασθενείς με καρκίνο του λάρυγγα (77 άνδρες και 11 γυναίκες) και 102 εθελοντές αιμοδότες (76 άνδρες και 26 γυναίκες). Όλοι οι ασθενείς είναι καπνιστές και 50 από αυτούς χρήστες αλκοόλ. Δείγμα αίματος ελήφθηκε και αποθηκεύθηκε στους -20°C. Οι γονιδιακοί πολυμορφισμοί των GSTT1, GSTM1, GSTM3 and NAT2, αξιολογήθηκαν. Αποτελέσματα: Οι συχνότητες των GSTT1 (0/0 or 0/+ and +/+) ήταν 23.86% και 76.14% σε ασθενείς και 30.39% και 69.61% στην ομάδα ελέγχου, αντίστοιχα. Οι συχνότητες των GSTΜ1 (0/0 or 0/+ and +/+) ήταν 84.09% και 15.91% σε ασθενείς και 86.27% και 13.72% στην ομάδα ελέγχου, αντίστοιχα. Οι συχνότητες των GSTM3 AA, AB, and BB πολυμορφισμών ήταν 92.04%, 7.95% και 0% σε ασθενείς και 90.20%, 9.80% και 0% στην ομάδα ελέγχου, αντίστοιχα. Οι φορείς του πολυμορφισμού GSTM3 A*/Α* ήταν πιο συχνά εκπροσωπούμενοι στους ασθενείς με υπεργλωττιδικό καρκίνο (p<0,05). Όσον αφορά το NAT2 γονίδιο, οι πολυμορφισμοί G191A, A434C, T111C και C759T δεν ανιχνεύτηκαν στα δείγματα μας. Η συσχέτιση με τους πολυμορφισμούς των γονιδίων που εξετάστηκαν δεν ανέδειξε κάποια σημαντική συσχέτιση με την απόκριση στη θεραπεία και την επιβίωση. Συμπέρασμα: Συμπερασματικά η μελέτη μας έδειξε στατιστικά σημαντική συνολική συσχέτιση μεταξύ των ταχείας ακετυλίωσης γονότυπων και του κινδύνου καρκίνου του λάρυγγα στον ελληνικό πληθυσμό. Η παρουσία του GSTM3 A*/Α* συχνότερα σε ασθενείς με υπεργλωττιδικό καρκίνο αποτελεί μια εξήγηση της πιθανής διακριτής επιδημιολογικής οντότητας του γλωττιδικού και υπεργλωττιδικού καρκίνου. Περαιτέρω μελέτες, με μεγαλύτερους πληθυσμούς του δείγματος, είναι αναγκαίο να οριοθετήσουν το δυναμικό ρόλο των πολυμορφισμών σε γονίδια που κωδικοποιούν τα ένζυμα απενεργοποίησης, όσον αφορά τον κίνδυνο ανάπτυξης του λαρυγγικού καρκίνου, την πιθανή επίδραση στην απόκριση στη θεραπεία και στην επιβίωση.
Μορφολογική μελέτη της δακρυϊκής συσκευής σε ανθρώπους
Authors: Βασιλοπούλου Μαρία
Published: August 2021

Ο οφθαλμικός κόγχος αποτελεί μια ιδιαίτερη ανατομική περιοχή, που εκτός από το να περικλείει και να προστατεύει τον οφθαλμικό βολβό, περιλαμβάνει και επικουρικά του βολβού στοιχεία, όπως τη δακρυϊκή συσκευή. Η δακρυϊκή συσκευή αποτελείται από τον δακρυϊκό αδένα που εκκρίνει τα δάκρυα, το δακρυϊκό λιμνίο, και την αποχετευτική μοίρα, που αποτελεί το αντικείμενο της μελέτης μας. Η αποχετευτική μοίρα περιλαμβάνει τα δακρυϊκά σημεία, τα δακρυϊκά σωληνάρια, το δακρυϊκό οστό και το ρινοδακρυϊκό πόρο, ο οποίος μεταφέρει τα δάκρυα εντός της ρινικής κοιλότητας. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η μελέτη της ανατομίας της αποχετευτικής μοίρας της δακρυϊκής συσκευής, την περιγραφή των ανατομικών στοιχείων που την απαρτίζουν, τον προσδιορισμό των ανατομικών σχέσεων με τα παρακείμενα και περιγραφή τυχόν παραλλαγών και συσχετισμός με την κλινική πράξη. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στο Εργαστήριο Περιγραφικής Ανατομικής της Ιατρικής Σχολής σε υλικό από 20 πτώματα. Μελετήθηκαν 40 οφθαλμοί στους οποίους έγιναν οι μετρήσεις ενώ έγινε και έγχυση Latex από δακρυϊκά σημεία για απεικόνιση και μελέτη της δακρυϊκής συσκευής. Από τα αποτελέσματα δεν προέκυψαν ουσιαστικά σημαντικές διαφορές στο επίπεδο 5% μεταξύ των 2 ημιμορίων του προσώπου και μεταξύ αρρένων και θηλέων. Ανευρέθη δακρυϊκό σημείο σε ποσοστό 100% και κοινό δακρυϊκό σωληνάριο σε ποσοστό 95%.