bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Τα στενά που χρησιμοποιούνται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα
Authors: Πολυδώρου Σταύρος
Published: September 2021

Ο σκοπός της διατριβής είναι η συστηματική καταγραφή και η αποσαφήνιση των ζητημάτων που σχετίζονται με τα στενά που χρησιμοποιούνται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Απαντά δε στο ερώτημα «ποιό το νομικό καθεστώς των στενών που χρησιμοποιούνται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα;». Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε είναι κατ’ αρχήν η ιστορική έρευνα για να εντοπισθούν οι τάσεις της θεωρίας, της νομολογίας και της πρακτικής των κρατών που διαμορφώνουν το συγκεκριμένο νομικό καθεστώς και η αναζήτηση των διακριτών εκείνων μεταβλητών που καθόρισαν και καθορίζουν την τάση της νομολογίας (π.χ. ύπαρξη ή μη συνθηκών, διαμόρφωση εθιμικών κανόνων, εξαιρετικές καταστάσεις, πόλεμος κ.α.).Επιπρόσθετα, ερευνήθηκε η τυχόν επίδραση των ρυθμίσεων για τα στενά που χρησιμοποιούνται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα στην ελληνική έννομη τάξη, σε ένα μικροσκοπικό πλέον επίπεδο ανάλυσης. Έτσι, η παρούσα διατριβή περιέγραψε το νομικό καθεστώς που διέπει τα στενά που χρησιμοποιούνται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα και έδωσε για πρώτη φορά έναν μη περιπτωσιολογικό ορισμό για αυτά καλύπτοντας με επάρκεια την τυπολογία που έχει δημιουργηθεί εθιμικά και συμβατικά. Παράλληλα, κατέγραψε την πρακτική των κρατών, εξέτασε δύο συγκεκριμένες περιοχές με διεθνή στενά, αυτές πέριξ της Ελλάδας και τα στενά των Δαρδανελίων της θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου (Στενά) στην Τουρκία και ανέδειξε τις επιπτώσεις που έχουν στις συγκεκριμένες περιοχές οι ρυθμίσεις της U.N.C.L.O.S. III και του Montreux αντίστοιχα. Ουσιαστικά στο Αιγαίο δημιουργούνται δύο στρατηγικής φύσεως δίαυλοι που υποστηρίζονται από 17 διεθνή στενά σε μικρό αριθμός των οποίων εφαρμόζεται κίνηση transit ακόμα και με αύξηση της χωρικής θάλασσας στα 12 ν.μ. από την Ελλάδα. Στην περίπτωση των Στενών διαπιστώθηκε η προσπάθεια της Τουρκίας να απεμπλακεί από τη Σύμβαση του Montreux χωρίς όμως να διακινδυνεύσει την εφαρμογή ενός ελαστικότερου καθεστώτος διέλευσης όπως αυτό που προκρίνει η U.N.C.L.O.S. III.Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών των στενών ικανοποιείται, μάλλον προσχηματικά, με το ισχύον καθεστώς σιωπώντας. Ελάχιστα είναι τα κράτη που έχουν, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, εισάγει τις νέες ρυθμίσεις στην εσωτερική τους νομοθεσία και ακόμη πιο λίγα αυτά που έχουν συμφωνήσει τόσο μεταξύ τους όσο και με τον Ι.Μ.Ο. για τη δημιουργία σχημάτων διαχωρισμού κυκλοφορίας ή διαύλων. Προβληματική διαπιστώθηκε και η συμβολή του Ι.Μ.Ο. στη διαδικασία καθορισμού σχημάτων διαχωρισμού κυκλοφορίας καθόσον το παράκτιο κράτος προτείνει αλλά ο Ι.Μ.Ο. υιοθετεί τα σχήματα αυτά μετά από συμφωνία με το πρώτο. Δεν υφίσταται λύση σε περίπτωση διαφωνίας όπως δεν υφίσταται πρόβλεψη για την αεροπλοΐα. Τέλος, η διατριβή εξέτασε το ζήτημα των διεθνών στενών από την άποψη του Δίκαιου των Ενόπλων Συγκρούσεων στο οποίο κυρίαρχο ρόλο έχει ο σεβασμός στην ουδετερότητα, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ανομοιομορφία πρακτικής από τα κράτη στις πλέον πρόσφατες πολεμικές συγκρούσεις.
Η αναπαράσταση της γλωσσικής ποικιλότητας και η (ανα)παραγωγή της πρότυπης γλωσσικής ποικιλίας σε εγχειρίδια της γαλλικής ως ξένης γλώσσας
Authors: Αξαμπανόπουλος Παναγιώτης
Published: September 2021

O τρόπος αναπαράστασης της γλωσσικής ποικιλότητας σε εγχειρίδια της γαλλικής ως ξένης γλώσσας αποτελεί το θέμα της παρούσας διατριβής. Η μελέτη δείχνει ότι η γλωσσική ποικιλότητα αναπαρίσταται στα εγχειρίδια, συμβάλλοντας ενεργά στην (ανα)παραγωγή της κυρίαρχης γνώσης για τη διδασκαλία της γαλλικής ως ξένης γλώσσας, δηλαδή της πρότυπης (ή στάνταρ) γαλλικής. Η (ανα)παραγωγή της αποδεικνύεται ότι προϋποθέτει την αναπαράσταση της γλωσσικής ποικιλότητας στα εγχειρίδια, καθ’ ότι τη συνδέει με την ιεραρχική, κοινωνιογλωσσική διαφοροποίηση των ομιλητών της γαλλικής που προβάλλονται σε αυτά. Ο συγκεκριμένος τρόπος προβολής των κοινωνιογλωσσικών διαφορών στα εγχειρίδια υπαγορεύεται από ένα σύστημα αντίληψης των σχέσεων γλώσσας και κοινωνίας, μια γλωσσική ιδεολογία. Βάσει αυτής, η πρότυπη γαλλική (ανα)παράγεται ως ιεραρχικά ανώτερη γλωσσική ποικιλία, ενώ κατασκευάζεται η συναίνεση του αλλόγλωσσου κοινού, που χρησιμοποιεί τα εγχειρίδια, για την πρωτοκαθεδρία της έναντι των άλλων ποικιλιών της γαλλικής που αναπαρίστανται σε αυτά. Μεθοδολογικά, η διατριβή αποτελεί, κυρίως, μια ποιοτική προσέγγιση του περιεχομένου των εγχειριδίων. Εγγράφεται, δηλαδή, σε ένα αναλυτικό παράδειγμα σαφώς προσανατολισμένο σε πραγματολογικές, κειμενοκεντρικές προσεγγίσεις της γλωσσικής ποικιλότητας. Έτσι, οι επιμέρους ποικιλίες της γαλλικής από τα διάφορα επίπεδα της γλωσσικής ανάλυσης (φωνητική/φωνολογία, μορφολογία, σύνταξη, λεξιλόγιο, πραγματολογία) μελετώνται πλαισιωμένες σε κείμενα, που περιλαμβάνουν διάφορες σημειωτικές συνιστώσες (π.χ. εικόνες ομιλητών, διάφορα τυπογραφικά μέσα, ειδικά πλαίσια κτλ.). Ως κύρια αναλυτική κατηγορία για την παρούσα διατριβή επιλέγεται το ύφος των ομιλητών, το πεδίο μελέτης της κοινωνιογλωσσικής διαφοροποίησης με βάση την επεξεργασία της συγκεκριμένης έννοιας για την κοινωνιογλωσσολογική έρευνα και θεωρία από την Εckert (2009, 2012). Έπειτα, αξιοποιείται κατά την ανάλυση η σημειωτική ανθρωπογλωσσολογική προσέγγιση για το ύφος και τις γλωσσικές ποικιλίες του Agha (2007) και, τέλος, γίνεται συστηματική αναφορά στις τρεις σημειωτικές διεργασίες που ορίζουν οι Irvine και Gal (2000), προκειμένου να μελετηθεί και να σχολιαστεί η γλωσσική ιδεολογία στα εγχειρίδια. Συνολικά, η διατριβή συμβάλλει στην ανάδειξη του κεντρικού ρόλου της γλωσσικής ιδεολογίας, η οποία υπαγορεύει τις συγγραφικές επιλογές ως προς την αναπαράσταση της γλωσσικής ποικιλότητας στα εγχειρίδια (στο μικρο-επίπεδο), ενώ τις συνδέει με την πολιτική προώθησης και (ανα)παραγωγής της πρότυπης γαλλικής ως κυρίαρχης γνώσης για τη διεθνή διάδοση και τη διδασκαλία της (στο μακρο-επίπεδο). Τέλος, συζητώνται οι προεκτάσεις της διδακτορικής έρευνας για τη μελέτη της γλωσσικής τυποποίησης και του φαινομένου της κοινωνιογλωσσικής ανισότητας που τη συνοδεύει, σε σχέση με την ξενόγλωσση εκπαίδευση και το περιεχόμενο μιας κοινωνιογλωσσικά ενήμερης διδασκαλίας.
Η χρήση του ιστολογίου στην εκπαίδευση
Authors: Μιτιντζή Ευανθία
Published: September 2021

Το ιστολόγιο είναι ένα από τα εργαλεία Web. 2 που καθιστά περισσότερο δυνατή τη διάδραση, τη συνεργασία και τον διαμοιρασμό υλικού. Η αξιοποίησή του στον χώρο της εκπαίδευσης μπορεί να συμβάλει σε διάφορες παραμέτρους της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η παρούσα διδακτορική διατριβή στοχεύει στη θεωρητική και εμπειρική προσέγγιση του εκπαιδευτικού ιστολογίου. Ειδικότερα, το εμπειρικό μέρος της ανιχνεύει τον τρόποι διαχείρισης και αξιοποίησης του εκπαιδευτικού ιστολογίου από διαχειριστές-εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αναζητούνται, επιπλέον, οι παρατηρήσεις τους από την αξιοποίηση του ιστολογίου στη διδασκαλία τους και οι απόψεις τους για την αποτελεσματικότητά του ως εκπαιδευτικού εργαλείου. Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι η επισκόπηση πεδίου και η συλλογή δεδομένων έγινε με την αποστολή, συμπλήρωση και υποβολή ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου.
Μελέτη της μετανάστευσης και της δραστηριότητας των ινοβλαστών του επιτένοντα μετά από διατομή και συρραφή καμπτήρα τένοντα
Authors: Κεφάλας Αθανάσιος
Published: September 2021

Σκοπός: Η μελέτη της μετανάστευσης των ινοβλαστών του επιτένοντα και τηςδραστηριότητας των κυττάρων του τένοντα, σε συνθήκες που προσομοιάζουν με τηνπραγματικότητα, δηλαδή, μετά από πλήρη διατομή και συρραφή του καμπτήρα τένοντα με τροποποιημένη Kessler.Μέθοδος: 72 κόνικλοι Νέας Ζηλανδίας, 12-18 μηνών, χωριστήκανε τυχαία από 36 σε 2 κατηγορίες Α και Β. Στην Α μελετήθηκε η μετανάστευση των ινοβλαστών του επιτένοντα κατόπιν χρώσης αυτών με τη φθορίζουσα χρωστική Dil και στη Β μελετήθηκε με ανοσοϊστοχημικές χρωστικές η δραστηριότητα των κυττάρων της υπο επούλωση περιοχής.Στο δεξιό πρόσθιο άκρο ο εν τω βάθει καμπτήρας τένοντας σύρεται εκτός του ελύτρου, διατέμνεται και συρράφεται με τροποποιημένη Kessler. Σε 36 από αυτούς (ομάδα Α) εμποτίζεται με τη χρωστική Dil (1,1΄- dioctadecyl -3,3,3΄,3΄-tetramethylindocarbocyaninepercholate) και επανατοποθετείται εντός του ελύτρου όπου και καθηλώνεται περιφερικά με τη στηρικτική Kessler. Το Αρ πρόσθιο άκρο χρησιμοποιήθηκε ως μόσχευμα ελέγχου χωρίς διατομή του καμπτήρα αλλά βάφτηκε με τη χρώση Dil. Στους άλλους 36 (ομάδα Β) δε χρησιμοποιείται διεγχειρητικά καμία χρώση. Τα δείγματα μεταφέρονται σε ιστοπαθολογικόεργαστήριο όπου και βάφονται με τις ανοσοϊστοχημικές χρωστικές Ki-67, CD-68, EGF-R, anti-P53. Τα ιστοτεμάχια από 5 κόνικλους λαμβάνονται και εξετάζονται σε μικροσκόπιο φθορισμού 1,3,5,7,14,28,42 ημέρες μετεγχειρητικά και 1 κόνικλος την 84η ημέρα πιλοτικά.Στην Α ομάδα μελετήθηκε η μετανάστευση των μαρκαρισμένων με Dil ινοβλαστών κάτω από φθορίζον μικροσκόπιο, ενώ στη Β ομάδα μελετήθηκε η μεταβολική δραστηριότητα των κυττάρων της περιοχής με ανοσοϊστοχημικές μεθόδους για όλες τις χρονικές περιόδους.Αποτελέσματα: Προκειμένου να μελετηθεί η χρωστική Dil, η μετανάστευση τωνινοβλαστών χωρίστηκε σε 4 φάσεις: 1) όλα τα βαμμένα κύτταρα στην επιφάνεια του τένοντα, 2) σποραδική μετανάστευση κάτω από την επιφάνεια του τένοντα, 3) αθρόα μετανάστευση κάτω από την επιφάνεια του τένοντα, 4) βαθύτερα στον ενδοτένοντα. Διαπιστώθηκε ότι η συντριπτική πλειονότητα των ινοβλαστών του επιτένοντα βρίσκεται στην 1η φάση από τοπρώτο 24ωρο, στην 3η φάση κατα την 3η ημέρα, ενώ από την 5ημέρα και μετά στην 4η φάση.Στη Β ομάδα μελετήθηκε η ενδεικτική πρόσληψη των ανοσοϊστοχημικών χρώσεων από τα κύτταρα στον επιτένοντα και στον ενδοτένοντα. Παρατηρήθηκε αυξημένη πρόσληψη Ki-67, CD-68, EGF-R από τις πρώτες ημέρες στον επιτένοντα και από την 5η ημέρα στον ενδοτένοντα. Απόπτωση των κυττάρων (anti-P53) διαπιστώθηκε στον ενδοτένοντα τις πρώτες δύο εβδομάδες.Συμπεράσματα: Η ενεργοποίηση των ινοβλαστών του επιτένοντα είναι άμεση. Ημετανάστευσή τους ξεκινά νωρίς από την 1η ημέρα και κορυφώνεται κάτω από τονεπιτένοντα από την 3η ημέρα, ενώ βαθύτερα στον ενδοτένοντα αργότερα. Τα κύτταραυπεύθυνα για την επούλωση αναπτύσσονται αρχικά στον επιτένοντα και στην περιοχή της τομής και πολλαπλασιάζονται πιο γρήγορα απ’ότι στον ενδοτένοντα όπου και αποπίπτουν τις πρώτες δύο εβδομάδες για αδιευκρίνιστο λόγο__
Πανώλη ένα μείζον λοιμώδες νόσημα
Authors: Θαλασσινού Ελένη
Published: September 2021

Η παρούσα μελέτη κάλυψε τα επιδημιολογικά δεδομένα της πανώλης διαχρονικά. Παρουσιάστηκε η συχνότητα και η γεωγραφική κατανομή της νόσου από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα, χαρτογραφήθηκαν οι φυσικές εστίες της νόσου και αποτυπώθηκαν οι τάσεις για τις περιόδους 1954-1997 και 1998-2010. Καταγράφηκαν τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα της νόσου για τον λοιμώδη παράγοντα, τα υποδόχα, τους φορείς, τον τρόπο μετάδοσης, την κλινική εικόνα, τη διάγνωση, τη θεραπεία και την προφύλαξη. Παρουσιάστηκαν οι τρεις σημαντικές πανδημίες πανώλης στην ανθρώπινη ιστορία, σύμφωνα με τρεις βασικούς άξονες, τη χρονολογική και γεωγραφική κατανομή, την αντιμετώπιση της επιδημίας και τις επιπτώσεις που προκλήθηκαν.Σκοπός της μελέτης ήταν να επικεντρωθεί στο σύγχρονο πεδίο της βιοτρομοκρατίας και να αποτυπώσει την σημασία της πανώλης ως δυνητικού θανατηφόρου όπλου σε περίπτωση βιολογικού πολέμου και να προτείνει μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης ενός συμβάντος ηθελημένης χρήσης μικροβίου. Για να αξιολογηθεί το μικρόβιο της πανώλης ως παράγοντας βιοτρομοκρατίας,κατασκευάστηκε ένα σενάριο ηθελημένης χρήσης αερολύματος πανώλης και η έκβασή του βασίστηκε σε βασικά επιδημιολογικά χαρακτηριστικά του μικροβίου όπως ο βασικός αναπαραγωγικός αριθμός, η περίοδος επώασης, η περίοδος μεταδοτικότητας, ο δείκτης προσβολής και η θνητότητα της πνευμονικής πανώλης.Τα συμπεράσματα που εξήχθησαν είναι οτι η πνευμονική πανώλη αποτελεί βασικό παράγοντα δημιουργίας βιολογικού όπλου καθώς υπάρχει στη φύση, μπορεί να απομονωθεί και να καλλιεργηθεί στο εργαστήριο, μεταδίδεται εύκολα με βασικό αναπαραγωγικό αριθμό περίπου 1.3 (με διακύμανση 3.1), προκαλεί υψηλή θνησιμότητα και μπορεί να δημιουργήσει πανικό στην κοινωνία.Κλειδί στην αντιμετώπιση ενός ενδεχομένου ηθελημένης χρήσης του μικροβίου για πρόκληση μαζικών απωλειών, είναι η σωστή οργάνωση της κοινωνίας. Τόσο η ιατρική κοινότητα όσο και οι πολίτες πρέπει να είναι ορθά ενημερωμένοι για την επιδημιολογία της νόσου και τα κατάλληλα μέτρα πρόληψης ώστε να επιτευχθεί μία πιο ήρεμη και λογική αντίδραση σε μία ενδεχόμενη απειλή. Επιπλέον, οι υγειονομικές αρχές θα πρέπει να διαθέτουν κατάλληλα σχέδια ετοιμότητας σε περίπτωση συμβάντος βιοτρομοκρατίας, ώστε με σωστό συντονισμό να μειωθούν οι βλάβες. Θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στη γρήγορη ανίχνευση και ταυτοποίηση της νόσου με τη βελτίωση των διαγνωστικών μέσων. Σημαντικές προσπάθειες πρέπει να γίνουν και στη θεραπεία της νόσου. Ένα αμυντικό σχέδιο που βασίζεται στη χορήγηση της υπάρχουσας αντιμικροβιακής θεραπείας είναι σαθρό καθώς ήδη έχουν εμφανιστεί στη φύση στελέχη ανθεκτικά στα αντιβιοτικά. Επιπλέον, μέσω γενετικής μηχανικής μπορούν να κατασκευαστούν στελέχη με υψηλή παθογονικότητα και αντοχή στα αντιβιοτικά. Επομένως είναι πολύ σημαντικό να υπάρξουν φάρμακα κατάλληλα για ανθεκτικά στελέχη αλλά και να δημιουργηθούν ερευνητικά προγράμματα με στόχο τη δημιουργία εμβολίου για την προστασία του κοινού σε ανθεκτικά στελέχη πανώλης.
Η επίπτωση της μυοκαρδιοπάθειας στους κιρρωτικούς ασθενείς και η συσχέτιση της μικροβιακής ενδοτοξίνης και των παραγόντων της φλεγμονής με τη βαρύτητα της κιρρωτικής μυοκαρδιοπάθειας
Authors: Καραγιαννάκης Δημήτριος
Published: September 2021

Σκοπός: Οι κιρρωτικοί ασθενείς παρουσιάζουν εξ’αιτίας της ηπατικής τους νόσου, διαταραχές στην καρδιακή τους λειτουργία, μια οντότητα γνωστή πλέον με τον όρο “κιρρωτική μυοκαρδιοπάθεια” (ΚΜ). Για την παθογένεια της νόσου έχουν ενοχοποιηθεί πολλοί μηχανισμοί. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εκτίμηση της επίπτωσης και των χαρακτηριστικών της ΚΜ, η αποτύπωση της σημασίας της στην πορεία των ασθενών και η διερεύνηση του πιθανού ρόλου της βακτηριδιακής ενδοτοξίνης και των προ-φλεγμονωδών κυτταροκινών στην παθογενειά αυτής.Μέθοδοι: 45 κιρρωτικοί ασθενείς μελετήθηκαν ως προς την καρδιακή τους λειτουργία με ιστικό Doppler υπερηχογράφημα, τόσο σε κατάσταση ηρεμίας, όσο και μετά από φαρμακολογικό στρες τεστ. Η διάγνωση της διαστολικής δυσλειτουργίας (ΔΔ) της αριστερής κοιλίας πραγματοποιήθηκε βάσει των τελευταίων οδηγιών της Αμερικάνικης εταιρίας υπερηχοτομογραφίας. Ο λόγος E/e΄av. χρησιμοποιήθηκε ως δείκτης έκφρασης της σοβαρότητας της ΔΔ (στάδιο Ι και ΙΙ). Η παρουσία βακτηριδιακής ενδοτοξιναιμίας εκτιμήθηκε με τα επίπεδα στον ορό της Lipopolysaccharide Binding Protein (LBP) και των προ-φλεγμονωδών κυτταροκινών IL-1, IL-6, TNF-α. Όλοι οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για διάστημα 2 ετών με το θάνατο να αποτελεί το τελικό σημείο της μελέτης.Αποτελέσματα: Κανένας από τους ασθενείς δεν είχε συστολική δυσλειτουργία. Όμως 17/45 (37.7%) παρουσίαζαν ΔΔ. Οι ασθενείς με σοβαρή ΔΔ (στάδιο ΙΙ), χαρακτηρίζονταν από παράταση του διαστήματος QTc (p=0.049), μεγαλύτερο όγκο αρ. κόλπου LA vol in. (p=0.013), υψηλότερα επίπεδα BNP (p=0.007) και LBP (p=0.02), σε σχέση με αυτούς που δεν είχαν ΔΔ. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες ασθενών δεν υπήρχαν διαφορές σε ότι αφορά τις αιμοδυναμικές παραμέτρους και τα επίπεδα των κυτταροκινών. Η LBP βρέθηκε να αποτελεί ανεξάρτητο προδιαθεσικό παράγοντα για την παρουσία ΔΔ, ενώ τα επιπεδά της βρέθηκε να σχετίζονται με τη σοβαρότητα της ΔΔ όπως αυτή αποτυπώνεται με το δείκτη Ε/e΄av. Στο τέλος της 2ετούς παρακολούθησης, 13 ασθενείς απεβίωσαν. Από αυτούς οι 8 έπασχαν από ΔΔ (8/17, 47%), ενώ οι υπόλοιποι 5 όχι (5/28, 17.8%). Στην Kaplan-Meier ανάλυση διεφάνη πως τα ποσοστά επιβίωσης ήταν μικρότερα στους ασθενείς που παρουσίαζαν ΔΔ (p=0.032, log rank: 4.607). Στην πολυπαραγοντική μελέτη, η χαμηλή αλβουμίνη ορού (p=0.003) και η παρουσία ΔΔ (p=0.034), αποτελούσαν ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου για κακή έκβαση κατά τη διάρκεια της παρακολουθήσεως.Συμπεράσματα: Η ΚΜ αποτελεί συχνή επιπλοκή της κίρρωσης ανεξάρτητα του αιτίου και της σοβαρότητας αυτής. Η ΔΔ επιδεινώνεται όσο η ηπατική λειτουργία επιβαρύνεται και η παρουσία της αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου κακής έκβασης των κιρρωτικών ασθενών. Τα υψηλότερα επίπεδα LBP που ανευρέθηκαν σε όσους ασθενείς παρουσίαζαν ΔΔ και η συσχέτιση των επιπέδων αυτών με το βαθμό σοβαρότητας της ΔΔ, εγείρουν ερωτήματα ως προς τον πιθανό ρόλο που μπορεί να διαδραματίζει η βακτηριδιακή ενδοτοξιναιμία στην πρόκληση της ΚΜ.
Επίδραση του μηχανικού αερισμού με χαμηλούς όγκους, του αερισμού υψηλής συχνότητας και του συνδυασμού του τελευταίου με ενδοτραχειακή εμφύσηση αερίων, στις αναπνευστικές και καρδιαγγειακές φυσιολογικές μεταβλητές στο σύνδρομο αναπνευστικής δυσπραγίας
Authors: Μαλαχίας Σωτήριος
Published: September 2021

Στο σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσπραγίας (Acute Respiratory Distress Syndrome-ARDS), οι συνεδρίες επιστράτευσης με μηχανικό αερισμό υψηλής συχνότητας (High Frequency Oscillation-HFO) και ενδοτραχειακής εμφύσησης αεριών (Tracheal Gas Insuflation-TGI) με σύντομους, «κλασσικούς» χειρισμούς επιστράτευσης (εφαρμογή συνεχούς θετικής πίεσης αεραγωγών 45cmH2O για 45 δευτερόλεπτα-Recruitment Maneuvers-RMs), μπορεί να βελτιώσει την οξυγόνωση και να επιτρέψει την ελάττωση των πιέσεων του συμβατικού μηχανικού αερισμού (Conventional Mechanical Ventilation-CMV). Καταγράφηκε η επίπτωση της προσθήκης συνεδριών HFO-TGI στο μοντέλο του προστατευτικού CMV πάνω στις φυσιολογικές μεταβλητές των ασθενών με πρώιμο/βαρύ ARDS. Πραγματοποιήσαμε μία προοπτική, τυχαιοποιημένη, μη τυφλή κλινική μελέτη, η οποία χωρίστηκε χρονικά σε μία πρώτη, μονοκεντρική, περίοδο και σε μία δεύτερη, δικεντρική, περίοδο. Συμπεριελήφθησαν 125 συνολικά ασθενείς (54 ασθενείς από την πρώτη περίοδο), με τιμή του λόγου της μερικής τάσης του οξυγόνου του αρτηριακού αίματος (PaO2) προς την κλασματική συγκέντρωση του οξυγόνου στον εισπνεόμενο αέρα (FiO2) μικρότερη των 150mmHg για περισσότερες από 12 συνεχείς ώρες και με τιμή θετικής τελοεκπνευστικής πίεσης (Positive End-Expiratory Pressure-PEEP) στον CMV μεγαλύτερη ή ίση των 8cmH2O. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν είτε στην ομάδα του HFO-TGI (λαμβάνοντας συνεδρίες με συνδυασμό HFO-TGI με χειρισμούς επιστράτευσης (RMs) και εναλλαγή με προστατευτικό μοντέλο CMV, σύνολο=61 ασθενείς) είτε στην ομάδα του CMV (λαμβάνοντας συνδυασμό προστατευτικού μοντέλου CMV με χειρισμούς επιστράτευσης, σύνολο=64 ασθενείς). Η χρονική διάρκεια του CMV πριν την τυχαιοποίηση, ήταν μεταβλητή ανάμεσα στους ασθενείς. Κατά την διάρκεια των ημερών 1-10 μετά την τυχαιοποίηση, ο λόγος PaO2/FiO2, ο δείκτης οξυγόνωσης, η τελοεισπνευστική πίεση ισορροπίας και η ενδοτικότητα του αναπνευστικού συστήματος, ήταν βελτιωμένοι στους ασθενείς της ομάδας του HFO-TGI σε σχέση με την ομάδα του CMV (P<0,001 για την αλληλεπίδραση ομάδα × χρόνος). Η PaCO2 και οι αιμοδυναμικές μεταβλητές δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντική μεταβολή [P=0,19 για τον καρδιακό δείκτη (CI), P>0,09 για την μέση αρτηριακή πίεση (MAP) και P=0,08 για την κεντρική φλεβική πίεση (CVP)].
Εικονιστικά αγάλματα στα θέατρα και τα ωδεία των ανατολικών επαρχιών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Authors: Γκεϊβανίδου Ματένια
Published: September 2021

Subject of the present thesis is the study of portrait statues that stood in theaters and odeons ofthe eastern provinces during the imperial period. The aim is to examine these statues in closeconnection with the place in which they stood. According to the surviving sculptures andstatue bases of our catalog, the erecting of statues in the theaters of the eastern provincesbegins in the Julio-Claudian period and ends at the time of Theodosius A΄. The highestconcentration of statues is observed during the Antonine period, a phenomenon that is relatedto the economic and cultural development of these provinces at that time. The majority of malestatues are represented in cuirass and himation and rarely wearing toga, in the heroic nude andchlamys. For the women statues a variety of statue-types is observed. Most of the statues aredisplayed in niches at the facade of the scaenae frons, where the imperial statues occupy themost privileged positions. Statues are also displayed in the cavea, in the entrances and lessoften in the orchestra and in the porticus post scaenam. The function of the imperial statues intheaters has to do with the demonstration of the power of the Roman Empire. Furthermore,these statues replaced the physical presence of the emperor, when he was not present duringmeetings, trials and other similar events that took place in theaters. Next to the imperialstatues, private portraits are placed, in which office holders in the service of the imperialadministration and local high-ranking magistrates are depicted. In these statues representationsof priests, priestesses, athletes, actors and educated men and women are also included. Thehonorands are often wealthy benefactors, the most prominent citizens in the provinces, who,through the erection of their statues in theaters, highlight and express the tradition, social statusand cultural identity of their families. The presence of portrait statutes in theaters decreasedsignificantly during the 4th century A.D., which is probably associated with the changes in theadministration of the Empire and the prevalence of Christianity. The end of the roman imperialperiod marks the end of the portrait statues in theaters.
Σύνθεση, χαρακτηρισμός και μελέτη συμπλόκων ενώσεων καρνοσίνης με στοιχεία μετάπτωσης και λανθανίδες
Authors: Παύλος Δημήτριος
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν ο χαρακτηρισμός και η γενικότερη μελέτη του σημαντικού για τον άνθρωπο διπεπτιδίου της καρνοσίνης και των συμπλόκων ενώσεων αυτής με τα στοιχεία μετάπτωσης νικέλιο και μαγγάνιο και λιγότερο με το γαδολίνιο. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν οι θεωρίες επιπέδου B3LYP/TZVP ή LANL2DZ για τον προσδιορισμό και τη μελέτη της ουδέτερης αλλά και διαφόρων αμφιτεριονικών, πρωτονιωμένων και ανιονικών μορφών της καρνοσίνης. Υπολογίστηκαν για το σκοπό αυτό οι ενέργειες, φασματοσκοπικές παράμετροι και παράμετροι δομής στην αέρια φάση καθώς και κάτω από την επίδραση υδατικού μέσου. Οι δεσμοί υδρογόνου σταθεροποιούν τις διάφορες μορφές της καρνοσίνης και σχηματίζουν «φωλιές» μέσα στις οποίες μπορεί να προστατεύονται μεταλλικά ιόντα ή βιομόρια. Βασιζόμενη στις συναρτήσεις Fukui, η δραστικότητα των διαφόρων μορφών του υποκαταστάτη με 1O2, μπορεί να οδηγήσει σε οξυγονωμένα είδη. Τα θεωρητικά φασματοσκοπικά δεδομένα συσχετίζονται με τα πειραματικά. Εξετάζεται επίσης η επίδραση του H2O2 και η ηλεκτροχημεία υδατικών διαλυμάτων καρνοσίνης. Στην παρούσα μελέτη επίσης περιγράφεται αναλυτικά η αντίδραση του ιόντος νικελίου με την καρνοσίνη σε διάλυμα και μελετώνται τα διάφορα στερεά που παράγονται και απομονώνονται με μεταβολή της αναλογίας μετάλλου-υποκαταστάτη, του pH και του αρχικού άλατος νικελίου. Τα πειραματικά δεδομένα που σχετίζονται με αυτά τα στερεά συσχετίζονται με πληθώρα κατασκευασμένων θεωρητικών μοντέλων που σκοπό έχουν την όσο το δυνατόν καλύτερη προσέγγιση δομής. Συνθέτονται και αναλύονται με ανάλογες μεθόδους σύμπλοκες ενώσεις μαγγανίου-καρνοσίνης. Μία από αυτές δείχνει να είναι ένα πολυ-όξο-σύμπλοκο του MnII που συνδέεται με την καρνοσίνη από το ιμιδαζόλιο, από την ακραία αμινομάδα, το καρβοξύλιο και το αμιδικό Ν. Η παρουσία τρισθενούς μαγγανίου είτε/ και οξειδωμένης καρνοσίνης είναι ιδιαιτέρως πιθανή. Επίσης μελετάται η επίδραση των ημικινονών των 2,3-DHBA και 3,4-DHBA τόσο στην καρνοσίνη όσο και στα σύμπλοκά της με μαγγάνιο.
Η μελέτη με έγχρωμο και παλμικό Doppler των τελικών φλεβών και η συμβολή της στην πρόγνωση και παρακολούθηση της νεογνικής ενδοκοιλιακής αιμορραγίας του εγκεφάλου
Authors: Βακάκη Μαρίνα
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ: α) Η καταγραφή της υπερηχογραφικής απεικόνισης και των ταχυτήτων των τελικών φλεβών (ΤΦ) σε πρόωρα νεογνά χωρίς και με υποεπενδυματική ή ενδοκοιλιακή αιμορραγία, και β) η αναζήτηση και πιθανή καθιέρωση ενός πρώιμου υπερηχογραφικού ευρήματος, με τη βοήθεια του έγχρωμου και παλμικού Doppler, το οποίο θα μπορούσε να αποβεί χρήσιμο στον καθορισμό της πρόγνωσης της ενδοκοιλιακής αιμορραγίας, με μεγάλη κλινική σημασία. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Η μελέτη περιελάμβανε δυο ομάδες προώρων νεογνών (24-36 εβδομάδων κύησης), νοσηλευομένων σε Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Προώρων Νεογνών: την ομάδα Ι (60 πρόωρα χωρίς υποεπενδυματική/ενδοκοιλιακή αιμορραγία), και την ΙΙ (40 πρόωρα με αιμορραγία, ετερόπλευρη/αμφοτερόπλευρη). Όλα τα νεογνά μελετήθηκαν με gray-scale υπερηχογράφημα εγκεφάλου. Επιπλέον ελέγχθηκαν οι ΤΦ με έγχρωμο και παλμικό Doppler και υπολογίστηκαν οι Tmax και Tmean ταχύτητές τους. Στην ομάδα Ι ο υπερηχογραφικός έλεγχος έγινε την πρώτη εβδομάδα ζωής. Στη ομάδα ΙΙ, το αρχικό υπερηχογράφημα έγινε στη διάρκεια των 3 πρώτων ημερών ζωής. Επαναλαμβανόταν ανά 3ήμερο επί 10 ημέρες. Ακολούθησαν 2-4 υπερηχογραφικοί επανέλεγχοι ανά εβδομάδα (αναλόγως της έκτασης και εξέλιξης της αιμορραγίας). Η μη απεικόνιση ροής εντός της ΤΦ θεωρήθηκε συμβατή με θρόμβωσή της. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από τα 60 νεογνά της ομάδας Ι (120 ΤΦ), το έγχρωμο Doppler ανέδειξε τις 117 ΤΦ με μονοφασική, συνεχή κυματομορφή. Οι Tmax, και Tmean ταχύτητες ροής αυξάνονταν γραμμικά με τις εβδομάδες κύησης. Η Tmax κυμαινόταν από 2,04 cm/sec (24 εβδομάδες) έως 4,63 cm/sec (36 εβδομάδες κύησης) και η Tmean από 1,16 έως 2,81 cm/sec, αντίστοιχα. Στην ομάδα ΙΙ διαπιστώθηκαν 14 IVH GrI, 33 IVH GrIΙ, 17 IVH GrIΙΙ και 4 παρεγχυματικά αιμορραγικά έμφρακτα (ΠΕ). Σε μια περίπτωση μεγάλης υποεπενδυματικής αιμορραγίας, σε δυο IVH GrIΙ, και μια IVH GrIΙΙ δεν απεικονίστηκε ροή στη σύστοιχη ΤΦ. Όλες οι περιπτώσεις αυτές εξελίχθηκαν σε ΠΕ. Σε 3 νεογνά απεικονίστηκαν 4 ΠΕ ήδη από το πρώτο υπερηχογράφημα εγκεφάλου. Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν απεικονίστηκε ροή στη σύστοιχη ΤΦ. Σε όλα τα υπόλοιπα νεογνά, το έγχρωμο Doppler ανέδειξε ροή στη σύστοιχη ΤΦ, με/χωρίς παρεκτόπιση αυτής. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Στα φυσιολογικά πρόωρα νεογνά οι ΤΦ απεικονίζονται υπερηχογραφικά στο 97,5% των περιπτώσεων με κυματομορφή μονοφασική, συνεχή, και ταχύτητες μικρότερες των τελειόμηνων. Στα φυσιολογικά νεογνά, μόνο οι εβδομάδες κύησης σχετίζονται στατιστικά σημαντικά με την Tmax/Tmean, τόσο της αριστερής όσο και της δεξιάς ΤΦ. Οι ταχύτητες ροής αυξάνονται με γραμμική συσχέτιση με τις εβδομάδες κύησης. Επί αιμορραγίας, οι ταχύτητες αυτές δεν επηρεάζονται στατιστικά σημαντικά από το βαθμό και την έκτασή της. Σε πρόωρα νεογνά με υποεπενδυματική ή ενδοκοιλιακή αιμορραγία, η απεικόνιση της σύστοιχης ΤΦ, ακόμη και εάν αυτή είναι παρεκτοπισμένη, αποτελεί καλό προγνωστικό σημείο για την εξέλιξη της αιμορραγίας. Αντιθέτως, η μη απεικόνισή της αποτελεί κακό προγνωστικό σημείο που προηγείται της εμφάνισης ΠΕ.
Οι τοιχογραφίες του καθολικού της μονής του Αγίου Νικολάου Αετού (1692) και η μνημειακή ζωγραφική του 17ου αιώνα στην Αιτωλοακαρνανία
Authors: Ζορμπά Βασιλική
Published: September 2021

Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η αναλυτική καταγραφή και παρουσίαση ενός αδημοσίευτου μνημείου του 17ου αιώνα στην Αιτωλοακαρνανία, του καθολικού της μονής του Αγίου Νικολάου Αετού (1692). Παράλληλα εξετάζεται και ένα σύνολο 11 μνημείων που καλύπτουν όλη την περίοδο του 17ου αιώνα στην περιοχή με σκοπό την πληρέστερη ανάδειξη της μεταβυζαντινής ζωγραφικής αυτή την περίοδο στην Αιτωλοακαρνανία. Μεθοδολογία: στη μελέτη επιχειρείται κατά κύριο λόγο η εξέταση του εικονογραφικού προγράμματος του καθολικού της μονής, τα κοινά εικονογραφικά θέματα με τους υπόλοιπους ναούς της περιοχής, τα εικονογραφικά παράλληλα με τα τοιχογραφημένα σύνολα του ελλαδικού χώρου, καθώς και η τεχνοτροπική ανάλυση των τοιχογραφιών του καθολικού. Αποτελέσματα-Συμπεράσματα: σκιαγραφείται η κοινωνική, πνευματική και οικονομική κατάσταση της εποχής που οδήγησε στη δημιουργία των μνημείων της Αιτωλοακαρνανίας. Αποκαλύπτεται σύνολη η μεταβυζαντινή ζωγραφική του 17ου αιώνα στην Αιτωλοακαρνανία. Επιχειρείται μία γενική θεώρηση της μεταβυζαντινής ζωγραφικής στην περιοχή και μία σύντομη ανάλυση για τη δραστηριότητα των ντόπιων, αλλά και των περιοδευόντων συνεργείων, που δραστηριοποιούνται στην ηπειρωτική Ελλάδα εκείνη την περίοδο.
Επίδραση μικρής και μεγάλης δόσης ροσουβαστατίνης στην 24ωρη διακύμανση της αρτηριακής σκληρίας και της κεντρικής αορτικής πίεσης σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση και δυσλιπιδαιμία
Authors: Μήτσιου Ευδοξία
Published: September 2021

Σκοπός της διατριβής ήταν η αξιολόγηση της επίδρασης της ροσουβαστατίνης μικρής δόσης έναντι υψηλής δόσης στην αορτική ελαστικότητα και τις κεντρικές αιμοδυναμικές παραμέτρους σε ασθενείς με βέλτιστα ρυθμιζόμενη αρτηριακή υπέρταση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήσαμε σαράντα ασθενείς με βέλτιστα ελεγχόμενη αρτηριακή υπέρταση, οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν σε δυο δόσεις ροσουβαστατίνης και παρακολουθήθηκαν για έξι μήνες. Η 24ωρη αρτηριακή σκληρία αξιολογήθηκε με τη συσκευή Mobil-O-Graph, η οποία υπολογίζει την προσαρμοσμένη ταχύτητα σφυγμικού κύματος για την ηλικία και το φύλο, την προσαρμοσμένη για την καρδιακή συχνότητα ταχύτητα σφυγμικού κύματος, το δείκτη ενίσχυσης κύματος προσαρμοσμένο στις 75 σφίξεις και τις κεντρικές (αορτικές) αιμοδυναμικές παραμέτρους. Και οι δύο δόσεις ροσουβαστατίνης (προσαρμοσμένες για την ηλικία, το φύλο και την καρδιακή συχνότητα) μείωσαν τις υπό μέτρηση παραμέτρους στατιστικώς σημαντικά και σε φυσιολογικά επίπεδα.
Ανατομική συσχέτιση και πρόγνωση των πρωτοπαθών κακοήθων νεοπλασμάτων του θυρεοειδούς με βάση τη συμπαθητική νεύρωση
Authors: Διαμάντης Ευάγγελος
Published: September 2021

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι μία πολυπαραγοντική νόσος με μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης στις γυναίκες. Για την ανάπτυξη καρκίνου του θυρεοειδούς μπορεί να υπάρχει γενετική προδιάθεση ή να επιβαρύνεται ο ασθενής από τον τρόπο ζωής του. Η χειρουργική επέμβαση κατά την εμφάνιση αυτού του καρκίνου είναι η προτιμώμενη οδός, παρέχοντας άμεσα θεραπευτικά αποτελέσματα. Δε λείπουν όμως και οι περιπτώσεις τραυματισμού του συμπαθητικού νεύρου κατά την επέμβαση, προκαλώντας παροδική ή μόνιμη βλάβη στον ασθενή.Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η μελέτη της συσχέτισης μεταξύ των νεοπλασμάτων του θυρεοειδούς αδένα και της πιθανότητας τραυματισμού του συμπαθητικού νεύρου. Γι’ αυτό το σκοπό πραγματοποιήσαμε μετα- ανάλυση των μελετών των νεοπλασμάτων του θυρεοειδούς αδένα που συνοδεύονταν από χειρουργική επέμβαση για τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, προσπαθήσαμε να συσχετίσουμε στατιστικά, δευτερεύουσες παραμέτρους των νεοπλασμάτων του θυρεοειδούς, με την πιθανότητα τραυματισμού του συμπαθητικού νεύρου. Τα μοντέλα μετα- ανάλυσης της συσχέτισης των νεοπλασμάτων του θυρεοειδούς με την πιθανότητα τραυματισμού του συμπαθητικού νεύρου δεν παρείχαν κάποιο στατιστικά σημαντικό αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά, το αρνητικό μοντέλο συσχέτισης φάνηκε να πλησιάζει σε τιμές στατιστικής σημαντικότητας. Για τις δευτερεύουσες παραμέτρους δε βρέθηκε κάποια σημαντική συσχέτιση με την πιθανότητα τραυματισμού του συμπαθητικού νεύρου. Συμπεραίνουμε ότι με τη διεύρυνση των κριτιρίων της μελέτης, θα ήταν πιθανό να βρεθεί μία στατιστικά σημαντική συσχέτιση και να κατασκευαστεί ένα μοντέλο πρόβλεψης της πιθανότητας τραυματισμού του συμπαθητικού νεύρου κατά τη θυρεοειδεκτομή.
Ανεξάρτητη και συνεργική επίδραση των γονιδίων MAPT και SNCA σε έναν πληθυσμό της Νότιας Ευρώπης με νόσο του Πάρκινσον και έλεγχος χημικών ενώσεων για την αναστολή των νευροτοξικών δράσεων της tau πρωτεΐνης
Authors: Ρεφενές Νικόλαος
Published: September 2021

Η αλληλεπίδραση μεταξύ των πρωτεϊνών α-συνουκλεΐνη και tau, έχει προταθεί ως ένας πιθανός μηχανισμός για την ανάπτυξη της Νόσου Πάρκινσον (ΝΠ). Η χρησιμότητα του συστήματος GAL4-UAS της Drosophila melanogaster στον έλεγχο πιθανών ουσιών για την καταπολέμηση της νευρωνικής δυσλειτουργίας λόγω της πρωτεΐνης tau, έχει αναδειχθεί παλαιότερα. Ένας πολυμορφισμός αναστροφής στο γονίδιο της σχετιζόμενης με τους μικροσωληνίσκους πρωτεΐνης tau (MAPT) καθορίζει 2 απλότυπους, τους Η1 και Η2. Θελήσαμε να προσδιορίσουμε αν α) ο απλότυπος Η1, β) οι Σημειακοί Νουκλεοτιδικοί Πολυμορφισμοί (ΣΝΠ) που περιλαμβάνονται στον Η1, γ) οι υποαπλότυποι μέσα στον Η1 που καθορίζονται από αυτούς τους ΣΝΠ και δ) η συνεργική αλληλεπίδραση του ΜΑΡΤ Η1Η1 γονότυπου και του αντιπροσωπευτικού ΣΝΠ rs356219 της 3’ περιοχής του γονιδίου SNCA (α-συνουκλεΐνης) σχετίζονται με τη ΝΠ, σε ασθενείς και μάρτυρες από την Ελλάδα και την Ιταλία. Χρησιμοποιήσαμε διαγονιδιακές μύγες (D. melanogaster), οι οποίες περιείχαν το ανθρώπινο tau γονίδιο και το εξέφραζαν υπό τον έλεγχο του συστήματος UAS/Gal4, για να ελέγξουμε την ικανότητα υποψήφιων ουσιών να αναστείλουν τον εκφυλισμό των νευρωνικών φωτοϋποδοχέων που επάγεται από την tau πρωτεΐνη. Τα αποτελέσματά μας έδειξαν πως η συχνότητα εμφάνισης του γονότυπου Η1Η1 σε ασθενείς με ΝΠ ήταν 63.35% και 56.6% στο δείγμα ελέγχου (OR: 1.33, 95% CI: 0.98-1.79). Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ασθενών και των μαρτύρων στην κατανομή συχνοτήτων των ΣΝΠ του MAPT Η1, των υπο-απλοτύπων του Η1, του γενετικού πολυμορφισμού SNCA rs356219 GG και του συνδυασμού του με τον γονότυπο MAPT H1H1. Ένα μόριο 1,2,3-διθειαζόλης ανέστειλε τη διαταραχή της φυσιολογικής διάταξης των ομματιδίων του οφθαλμού σε διαγονιδιακό μοντέλο Drosophila (2N4R htau), χωρίς όμως το αποτέλεσμα αυτό να έχει επαναληψιμότητα. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματά μας αποτελούν ισχυρή ένδειξη πως ο γονότυπος Η1Η1 σχετίζεται με την εμφάνιση της ΝΠ. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για το σχεδιασμό νέων ουσιών με βελτιωμένη δραστικότητα στην καταστολή της διαγονιδιακής tau σε μοντέλο Droshophila.
L'action éducative des musées pour la promotion de la citoyenneté démocratique
Authors: Χαραλαμποπούλου Χριστιάνα
Published: September 2021

Ενταγμένη σε ένα κοινωνικό και εκπαιδευτικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από πολιτισμική πολλαπλότητα, η παρούσα διδακτορική διατριβή έχει ως στόχο την κατανόηση του ρόλου της εκπαίδευσης για τη δημοκρατική ιδιότητα του πολίτη μέσω του μουσείου. Η αναγκαιότητα της συνεργασίας μεταξύ της τυπικής (σχολείου) και της μη τυπικής εκπαίδευσης (μουσείου) βασίζεται στις τρέχουσες δυσκολίες που αντιμετωπίζει το σχολείο όπως στην πρόκληση του να εξασφαλίσει την προώθηση της δημοκρατικής ιδιότητας του πολίτη και των αξιών (σεβασμός της διαφορετικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Δεδομένου ότι τα μουσεία αποτελούν σημεία αναφοράς της ιδιότητας του πολίτη και φορείς πολιτισμικών αξιών, ερευνήσαμε εάν τα δρώντα υποκείμενα (τα στελέχη των εκπαιδευτικών τμημάτων των μουσείων και οι εκπαιδευτικοί που επισκέπτονται τα μουσεία με τους μαθητές τους) συνειδητοποιούν τη δυνατότητα του μουσείου να προωθήσει τη δημοκρατική ιδιότητα του πολίτη μέσω των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που υλοποιεί. Πρόκειται για μια ποιοτική έρευνα που εντάσσεται τόσο στο χώρο των Επιστημών της Εκπαίδευσης όσο και της Μουσειολογίας. Διεξήχθη σε τέσσερα μουσεία στο Παρίσι και στην Αθήνα υπό τη μορφή συνεντεύξεων με τα δρώντα υποκείμενα, παρατηρήσεων των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και ανάλυσης των επίσημων εγγράφων των μουσείων.
Διερεύνηση της κατανόησης θεμάτων χημικής κινητικής από μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης
Authors: Γκέγκιος Θεόδωρος
Published: September 2021

Στην παρούσα έρευνα διερευνήθηκαν ποσοτικά και ποιοτικά οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στη «Χημική Κινητική» οι μαθητές Λυκείου. Για την ποιοτική φάση της διερεύνησης σχεδιάστηκε ένα ερωτηματολόγιο αποτελούμενο από ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής και ερωτήσεις σύντομης απάντησης αντικειμενικού τύπου, το οποίο αφού αξιολογήθηκε, διακινήθηκε σε 619 μαθητές, 27 Γενικών Λυκείων της χώρας. Η ποιοτική φάση της διερεύνησης είχε τη μορφή προσωπικής ημιδομημένης συνέντευξης και πραγματοποιήθηκε με 15 μαθητές. Επιπλέον αναλύθηκε και εξετάσθηκε με συγκεκριμένα κριτήρια ο τρόπος με τον οποίο η δομή και το περιεχόμενο του σχολικού βιβλίου προσεγγίζει τα γεγονότα και τις έννοιες της Χημικής Κινητικής. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι αρκετοί μαθητές αντιμετωπίζουν δυσκολίες να:•αναγνωρίσουν τις συμβάσεις των συμβολικών αναπαραστάσεων •εκτελέσουν τις μαθηματικές πράξεις που απαιτούνται •αναγνωρίσουν ή/και να κατανοήσουν το πλήθος των πληροφοριών που μεταφέρουν τα διαγράμματα και τις αφαιρέσεις τους•διακρίνουν κινητικές και θερμοδυναμικές έννοιες•περιγράψουν λεκτικά και να εξηγήσουν φαινόμενα, χρησιμοποιώντας κατάλληλους χημικούς όρους.Η εξέταση του σχολικού βιβλίου έδειξε ότι σε αρκετά σημεία η παρουσίαση του περιεχομένου από το κείμενο και τις εικόνες, δεν διευκολύνει την εννοιολογική κατανόηση και μπορεί να συμβάλει σε μηχανική μάθηση αντί μάθηση με κατανόηση, στην ανάπτυξη εναλλακτικών ιδεών και στην αποθάρρυνση των μαθητών να εκτιμήσουν, να αγαπήσουν και να αφιερώσουν χρόνο στη μελέτη της Χημείας, λόγω της ελλιπούς κατανόησης του περιεχομένου της.
Συσχέτιση της λειτουργικότητας του ενδοθηλίου με φλεγμονώδεις και θρομβωτικούs παράγοντες σε παιδιά με οικογενή υπερχοληστερολαιμία (FH)
Authors: Χαρακίδα Μαριέττα
Published: September 2021

Εισαγωγή: Είναι γνωστό ότι τα παιδιά με ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία (FH)παρουσιάζουν αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Φλεγμονώδεις και αιμοστατικές διαταραχέςέχουν συσχετιστεί με την πορεία της αθηρογένεσης. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι ναπεριγράψουμε τις πρώιμες αγγειακές διαταραχές των παιδιών με FH και να συσχετίσουμε τιςδιαταραχές αυτές με λιπιδαιμικούς, φλεγμονώδεις και αιμοστατικούς παράγοντες.Μέθοδος: Στη μελέτη αυτή μελετήθηκαν 38 παιδιά με FH (19 άρρενες, ηλικίας 14.8±0.9έτη) και 41 υγιή παιδιά (22 άρρενες, ηλικίας 15.4±0.7έτη). Η ενδοθηλιοεξαρτώμενη (RH%)και ενδοθηλιοανεξάρτητη (NH%) ροή της βραχιονίου μετρήθηκαν με τη χρήση της μηεπεμβατικής φλεβικής πληθυσμογραφίας. Οι φλεγμονώδεις και αιμοστατικοί παράγοντεςμετρήθηκαν με ανοσοενζυμική μέθοδο (ELISA).Αποτελέσματα: Οι μετρήσεις της RH% και NH% ήταν σημαντικά χαμηλότερες στα παιδιάμε FH σε σχέση με τα υγιή παιδιά (91.3±9.3% vs 120.4±10.6% και 53.6±3.8% vs 74.5±7.4%,p<0.05 και για τις δύο μετρήσεις. Η ολική χοληστερόλη και η λιποπρωτείνη (α) ήτανσημαντικά αυξημένες στα παιδιά με FH σε σχέση με τον υγιή πληθυσμό (282.3±8.8 vs163.8±4.6mg/dl και 11.0[4.6, 30.7] vs 5.24[2.63, 11.0] mg/dl median [IQR] αντίστοιχα;p<0.001 και για τις δύο). Το ενδοκυττάριο μόριο προσκόλλησης, η ιντερλευκίνη 1β και οαναστολέας του ιστικού πλασμινογόνου ήταν αυξημένα στα παιδιά με FH (p<0.05, p<0.001και p<0.001 αντίστοιχα). Υστερα από πολυπαραγοντική ανάλυση έγινε φανερό ότι ηRH%συσχετίστηκε ανεξάρτητα με την NH% (β=0.597(0.199), p<0.01), PAI-1(β=-6.78(2.65),p<0.05), logIL1β (β=-102.8 (30.2), p<0.01), ηλικία (β=-5.06 (2.35), p<0.05) και η παρουσίαFH (β =-25.2(10.6), p<0.05), (R2 for the model:0.63, p=0.001).Συμπέρασμα: Τα παιδιά με FH παρουσιάζουν φλεγμονώδεις και αιμοστατικές διαταραχέςαπό την πρώτη δεκαετία της ζωής. Οι διαταραχές αυτές φαίνεται ότι συμβάλλουν στηνενδοθηλιακή δυσλειτουργία των παιδιών αυτών.
Τυπολογία αιγοπροβατοτροφικών εκμεταλλεύσεων στην Π.Ε. Λάρισας σε συνάρτηση με τα παραγωγικά συστήματα και με τα εφαρμοζόμενα συστήματα βόσκησης
Authors: Καϊμακάμης Ιωάννης
Published: September 2021

Βασικός στόχος της παρούσας διατριβής ήταν η εμβάθυνση στο εφαρμοζόμενο παραγωγικό σύστημα και σύστημα βόσκησης των αιγοπροβατοτροφικών εκμεταλλεύσεων της Π.Ε. Λάρισας και η μέσω αυτής αναγνώριση τύπων με βάση τα δεδομένα που προκύπτουν από τη λεπτομερή ανάλυση του παραγωγικού συστήματος εκτροφής και του εφαρμοζόμενου συστήματος βόσκησης. Για την επίτευξη του σκοπού επιλέγει δείγμα 492 εκμεταλλεύσεων με τη μέθοδο της στρωματοποιημένης τυχαίας δειγματοληψίας κατά Neyman με στρωμάτωση σε τρία επίπεδα. Ως εργαλείο συγκέντρωσης των πρωτογενών στοιχείων χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια, με τα οποία έγινε καταγραφή των κοινωνικών- ζωοτεχνικών- οικονομικών δεδομένων και στοιχείων που σχετίζονται με απόψεις και στάσεις των κτηνοτρόφων στη διάρκεια παρακολούθησης των εκμεταλλεύσεων στο πεδίο. Η εργασία αποτυπώνει πλήρως την υφιστάμενη κατάσταση και διερευνά το παραγωγικό σύστημα στην περιοχή μελέτης. Στην οικονομική διερεύνηση για την εξαγωγή των αποτελεσμάτων ως δείκτης χρησιμοποιείται το ακαθάριστο κέρδος το οποίο υπολογίσθηκε σε 28240,85 ευρώ στη μέση παραγωγική εκμετάλλευση. Η συλλογή μεγάλου αριθμού παρατηρήσεων και μεταβλητών, επέβαλε την εφαρμογή μεθοδολογικού σχήματος πολυμεταβλητής παραγοντικής ανάλυσης. Η παραγοντική ανάλυση κρίθηκε ως η πλέον κατάλληλη μεθοδολογία. Η μέθοδος που εφαρμόστηκε για την τυπολόγηση της αιγοπροβατοτροφικής δραστηριότητας είναι η ανάλυση σε συστάδες (cluster analysis) η οποία αναγνώρισε πέντε διακριτούς τύπους εκμεταλλεύσεων με βάση τα παραγωγικά συστήματα και τα εφαρμοζόμενα συστήματα βόσκησης. Η τυπολόγηση ολοκληρώνεται με την ανάδειξη τύπων αντιπροσωπευτικών εκμεταλλεύσεων. Τελος, χρησιμοποιώντας ως μεταβλητές στάσεις και απόψεις των κτηνοτρόφων επιζητήθηκε η αποτύπωση αυτών σχετικά με θέματα που συνδέονται με το περιβάλλον, την εφαρμοζόμενη αγροτική πολιτική, τη βιωσιμότητα των εκμεταλλεύσεων και την εφαρμογή νεών τεχνολογιών στην παραγωγική διαδικασία. Συνοψίζοντας τα αποτελέσματα της παρούσης έρευνας προκύπτει ότι η αιγοπροβατοτορφία αποτελεί μια κερδοφόρα οικονομική δραστηριότητα για το σύνολο των παραγωγικών εκμεταλλεύσεων της περιοχή μελέτης, η αντιπροσώπευση των εκμεταλλεύσεων που περιλαμβάνονται στον 5ο τύπο ή στην 5η συστάδα δίδει το υψηλότερο οικονομικό αποτέλεσμα. Ο κλάδος προσφέρει με το διττό του χαρακτήρα στην ευρύτερη περιοχή καθοριστικής σημασίας οικονομική και κοινωνική σταθερότητα και προδιαγράφει ένα μέλλον αισιόδοξο.
Η ελαχιστοποίηση των κινδύνων στη λιμενική βιομηχανία μέσω της μεθοδολογίας «αποτίμησης των λιμενικών κινδύνων» (port risk assessment)
Authors: Πάλλης Πέτρος
Published: September 2021

Μέσα στο πλαίσιο του λιμενικού ανταγωνισμού και της συνεχούς αναδιοργάνωσης των λιμένων, (η επέκταση του ρόλου του λιμανιού, οι στρατηγικές της κάθετης και οριζόντιας ολοκλήρωσης, ο επαναπροσδιορισμός του λιμανιού – ενδοχώρα και η επαναξιολόγηση του λιμανιού πελάτη, σημαντικοί προσδιοριστικοί παράγοντες είναι οι αυξανόμενοι κίνδυνοι στη διαδικασία της λιμενικής παραγωγής. Εκ τούτου προκύπτει, η ανάγκη για τη διερεύνηση του εντοπισμού αυτών των κινδύνων και της επίδρασης τους στην ανταγωνιστικότητα της λιμενικής βιομηχανίας. Στόχος της διδακτορικής διατριβής είναι αφενός η δυνατότητα της αναγνώρισης – αξιολόγησης και διερεύνησης μεθόδων αντιμετώπισης των κινδύνων αυτών και αφετέρου η παρουσίαση των βέλτιστων πρακτικών που υλοποιούνται προς αυτήν την κατεύθυνση. Σε αυτήν την προοπτική, διερευνήθηκε η υπόθεση εργασίας, ότι «η καθιέρωση μίας μεθοδολογίας για την αποτύπωση και αντιμετώπιση των κινδύνων στους λιμενικούς σταθμούς εμπορευματοκιβωτίων, θα επιφέρει την ελαχιστοποίηση των κινδύνων αυτών με τον οικονομικά αποτελεσματικότερο τρόπο». Εργαλείο στην προσπάθεια αυτή αποτελεί η μεθοδολογία «Αποτίμηση των Λιμενικών Κινδύνων» (Port Risk Assessment), η οποία έχει στηριχτεί στη μεθοδολογία Formal Safety Assessment και έχει προσαρμοστεί στις ιδιαίτερες ανάγκες και χαρακτηριστικά των λιμένων.
Μελέτη επίδρασης του μελιού στον μεταβολισμό παχύσαρκων κοριτσιών
Authors: Φαράκλα Ιωάννα
Published: September 2021

Σκοπός: Η παιδική παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα του αιώνα μας. Τα πλεονεκτήματα των φυσικών προϊόντων, όπως είναι το μέλι, στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας φαίνεται να κερδίζουν το ενδιαφέρον. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση που έχει το μέλι στις συγκεντώσεις γλυκόζης και ινσουλίνης και στον μεταβολισμό παχύσαρκων προεφηβικών κοριτσιών.Μέθοδος: Τριάντα παχύσαρκα κορίτσια ηλικίας 10.55 (± SEM: 0.34) ετών με ΔΜΣ πάνω από τη 97th εκατοστιαία θέση (28.58 ± 1.40 kg/m2, ΔΜΣ z-score 3) υποβλήθηκαν σε καμπύλη ανοχής στη γλυκόζη και καμπύλη ανοχής σε μέλι δύο εβδομάδες αργότερα κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Και τα δύο διαλύματα περιείχαν 75gr γλυκόζης. Στη συνέχεια τα παιδιά τυχαία ομαδοποιήθηκαν σε 2 ομάδες, από τις οποίες η πρώτη (ομάδα μελέτης) κατανάλωνε καθημερινά 15gr μελιού ενώ η δεύτερη (ομάδα ελέγχου) κατανάλωνε αντίστοιχα 15 gr μαρμελάδας. Και οι δύο ομάδες λάμβαναν συγκεκριμένες διατροφολογικές οδηγίες από την ίδια πάντα διατροφολόγο. Έξι μήνες αργότερα τα παιδιά υποβλήθηκαν εκ νέου σε αιματολογικό έλεγχο και καμπύλες ανοχής σε γλυκόζη και μέλι.Αποτελέσματα: Το εμβαδόν κάτω από την καμπύλη στο γράφημα που προκύπτει από τις τιμές των συγκεντρώσεων γλυκόζης και ινσουλίνης στις καμπύλες ανοχής που αφορούν όλο τον πληθυσμό, είναι στατιστικά σημαντικά χαμηλότερο (P<0.001) όταν χρησιμοποιήθηκε μέλι συγκριτικά με το κλασικό διάλυμα γλυκόζης, τόσο κατά την έναρξη όσο και κατά την λήξη της μελέτης. Στο τέλος της παρέμβασης όλα τα άτομα είχαν σημαντικά μειώσει το ΔΜΣ (27.57±1.40, z-score: 2.5 vs. 28.58±1.40 kg/m2, z-score: 3, P<0.001), ενώ τα κορίτσια που άνηκαν στην ομάδα ελέγχου είχαν χαμηλότερες συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων και c- αντιδρώσας πρωτεΐνης. Συμπεράσματα: Το μέλι έχει ευεργετική επίδραση στις συγκεντρώσεις γλυκόζης και ινσουλίνης σε σύγκριση με το κλασικό διάλυμα γλυκόζης. Τα ευρήματα που προκύπτουν από την παρούσα μελέτη υποδηλώνουν ότι το μέλι μπορεί να καθυστερεί ή να προλαμβάνει την ανάπτυξη αντίστασης στην ινσουλίνη ή τη διαταραχή της ανοχής στη γλυκόζη και ΣΔ τύπου 2 σε παχύσαρκα παιδιά.
Μελέτη του ρυθμιστή της αγγειογένεσης VEGF και των υποδοχέων του στο λέμφωμα Hodgkin
Authors: Δίμτσας Γεώργιος
Published: September 2021

Αγγειογένεση καλείται η βιολογική διαδικασία που οδηγεί στην σχηματισμό νέων αιμοφόρων αγγείων και εμπλέκεται τόσο σε φυσιολογικές όσο και σε παθολογικές καταστάσεις. Η οικογένεια τουVEGF είναι ο κύριος μεσολαβητής αυτής της διαδικασίας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή της έκφρασης των δεικτών VEGF-A, VEGFR-1 και VEGFR-2 καθώς και η συσχέτιση με κλινικοπαθολογικές παραμέτρους σε ασθενείς με κλασικό Λέμφωμα Hodgkin. Ο ρόλος της αγγειογένεσης στο συγκεκριμένο λέμφωμα παραμένει ακόμα ασαφής. Η ανοσοϊστοχημική έκφραση των VEGF-A, VEGFR-1 και VEGFR-2 προσδιορίσθηκε σε 194 ασθενείς με κλασικό Λέμφωμα Hodgkin.Τα νεοπλασματικά Hodgkin και Reed-Sternberg (HRS) κύτταρα εξέφρασαν τους δείκτες VEGF-A,VEGFR-1 και VEGFR-2 σε ποσοστά 90.3%, 97.2% και 94.1% των περιπτώσεων αντίστοιχα. Τα ποσοστά έκφρασης των δεικτών συσχετίσθηκαν μεταξύ τους, υποδεικνύοντας την ύπαρξη αυτοκρινούς μηχανισμού δράσης. Μόνο η έκφραση του VEGFR-2 συσχετίσθηκε θετικά με επίπεδα αλβουμίνης ορού ≥4 g/dL. Δεν παρατηρήθηκε καμία συσχέτιση με την κλινική έκβαση των ασθενών. Επιπρόσθετα,οι τρεις δείκτες συσχετίσθηκαν με διακλαδώσεις των αιμοφόρων αγγείων, αλλά όχι με την μικροαγγειακή πυκνότητα (MVD). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης μας, ο VEGF-A ή/και οι υποδοχείς του δεν μπορούν να θεωρηθούν προγνωστικοί δείκτες για το κλασικό Λέμφωμα Hodgkin και θα πρέπει να διερευνηθεί αν άλλα κύτταρα, όπως τα μακροφάγα του αντιδραστικού υποστρώματος μπορεί να παίζουν ένα τέτοιο ρόλο.
Η επιστημονική αναπαράσταση
Authors: Μπεϊμανάβης Πέτρος
Published: September 2021

Εστιάζοντας στην πλούσια και ανεξάντλητη θεματική της επιστημονικής αναπαράστασης, αποπειράθηκα να μελετήσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα των Bas van Fraassen και Anjan Chakravartty ―δύο σημαίνοντες φιλόσοφοι που εκπροσωπούν τα ρεύματα του αντιρεαλισμού και του επιστημονικού ρεαλισμού, αντιστοίχως― σχετικά με τους τρόπους αναπαραστατικής απόκλισης. Το φιλοσοφικό ενδιαφέρον ως προς την ενσωμάτωση χαρακτηριστικών εκτροπής και απομάκρυνσης από την πραγματικότητα εντός της ανθρώπινης δραστηριότητας που εξ ορισμού στοχεύει στο γνωσιακό πλησίασμα του φυσικού κόσμου είναι αδιαμφισβήτητο. Ως εκ τούτου, για τη σύγχρονη φιλοσοφία της επιστήμης, η διερεύνηση αυτής της προβληματικής οφείλει να έχει βαρύνουσα σημασία. Εξάλλου, δεν πρόκειται για μια θεωρητική παραδοξολογία ή ένα φιλοσοφικό οξύμωρο, αλλά για ένα δύσκολο και απαιτητικό ζήτημα, που διαπερνά και επικαθορίζει την καθημερινότητα της επιστημονικής πρακτικής και, κυρίως, έχει εξαιρετικά κρίσιμες προεκτάσεις στο πεδίο της γνωσιοθεωρίας.
Πίστη και γνώση, άσκηση και δράση
Authors: Γκέτσου Καρολίνε Ραλούκα
Published: September 2021

Εφαρμόζοντας την ψυχοκριτική μέθοδο του Charles Mauron σε ένα ευρύ corpus των καζαντζακικών έργων, επισημαίνονται οι αναπαραστάσεις του ασυνειδήτου του Νίκου Καζαντζάκη που διεισδύουν στα λογοτεχνικά κείμενά του και συμβάλλουν στην δημιουργία των μυθικών φιγούρων του, οι οποίες επιδίδονται σε έναν ατέρμονα αγώνα αυθυπέρβασης.