bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ο θρήνος στην αρχαία Ελλάδα των ιστορικών χρόνων
Authors: Ντουσιοπούλου Αντιγόνη
Published: September 2021

Ο τελετουργικός θρήνος είναι το φωνητικό είδος της αρχαίας μουσικής, που τελούνταν στην περίπτωση του θανάτου κάποιου μέλους της κοινότητας από συγγενείς ή και ξένους επαγγελματίες θρηνωδούς. Η μουσική του αρχαίου θρήνου δεν μας είναι γνωστή σήμερα, καθώς φαίνεται ότι αποτελούσε τμήμα της προφορικής μουσικής παράδοσης, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην εποχή μας σε διάφορες απομονωμένες περιοχές της ελληνικής επικράτειας, όπου επιβιώνει ο σύγχρονος θρήνος, το μοιρολόι. Έτσι, το μουσικό αυτό είδος είναι δυνατό να μελετηθεί καταρχήν μέσω της απεικόνισής του στην τέχνη των ιστορικών χρόνων της αρχαιότητας, όπως είναι η αγγειογραφία, οι διάφοροι γραπτοί ή και ανάγλυφοι επιτύμβιοι πίνακες, αλλά και ορισμένα πήλινα ειδώλια. Η εικονογραφία του θρήνου αποδίδει τα διάφορα στάδια τέλεσης της ταφικής εθιμοτυπίας, όπως είναι η πρόθεση, η εκφορά του νεκρού και η επίσκεψη των ζωντανών στον τάφο. Αποτυπώνει επομένως το σκηνικό τέλεσης του νεκρικού τραγουδιού, χάρη στο οποίο είναι δυνατό να προσδιορίσουμε σε σχέση με τους εκτελεστές και τους ακροατές του το φύλο, την ηλικία, τη στάση, τη θέση των χεριών, όπως και τις διάφορες υπερβολικές χειρονομίες, που έφταναν μέχρι τον αυτοτραυματισμό του θρηνωδού. Ακόμη, σημαντικές αναφορές στο θρήνο περιλαμβάνονται στην αττική δραματική ποίηση και συγκεκριμένα στις τραγωδίες των τριών μεγάλων τραγικών ποιητών, Αισχύλου, Σοφοκλή και Ευριπίδη. Στα έργα αυτά, το θέμα των οποίων είναι συχνά τα έθιμα ταφής κάποιου νεκρού ήρωα, εντοπίζονται πολυάριθμες επιμέρους αναφορές στο θρηνητικό άσμα και ακόμη ορισμένοι πλήρεις θρήνοι, που μελετώνται για το στιχουργικό τους περιεχόμενο. Επιπλέον, η μελέτη του σύγχρονου μοιρολογιού θεωρείται πολύ σημαντική για την περαιτέρω κατανόηση του αρχαίου θρήνου, διότι πρόκειται για ένα μουσικό είδος, που όχι μόνο επιβιώνει μέχρι σήμερα παρουσιάζοντας σημαντικές ομοιότητες με τον αρχαίο του πρόγονο, αλλά και επειδή δεν έχει αλλάξει πλαίσιο και περίσταση εκτέλεσης. Ο θρήνος είναι από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας άρρηκτα συνυφασμένος με τις ταφικές τελετές, καθώς προσφέρει στους εκτελεστές, αλλά και στους ακροατές του το ελεγχόμενο πλαίσιο εκτόνωσης της συσσωρευμένης οδύνης, που προέρχεται από το αμετάκλητο γεγονός της απώλειας της ανθρώπινης ζωής.
Η εξέλιξη της χειρουργικής στην Ελλάδα μέσα από κείμενα παλαίτυπων του 19ου αιώνα
Authors: Πάγκαλος Αναστάσιος
Published: September 2021

Η ραγδαία επιστημονική πρόοδος που παρατηρήθηκε το 19ο αιώνα αποτέλεσε το έναυσμα για την ανάπτυξη της σύγχρονης Ιατρικής. Η Χειρουργική, αναπόσπαστο κομμάτι της Ιατρικής, ακολούθησε αυτές τις αλματώδεις εξελίξεις. Βασικό μέσο για τη διάδοση της νέας επιστημονικής γνώσης υπήρξαν τα συγγράμματα Ιατρικής της εποχής, είτε μεταφράσεις αντίστοιχων ξενόγλωσσων είτε πρωτότυπα. Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η παρακολούθηση της εξέλιξης της Χειρουργικής μέσα από τη συστηματική καταγραφή και ανάλυση των ιατρικών παλαιτύπων Χειρουργικής, που καλύπτουν την περίοδο του 19ου αιώνα. Ο κλάδος της Χειρουργικής περιελάμβανε το σύνολο σχεδόν των σημερινών χειρουργικών ειδικοτήτων. Από τη μελέτη μας εξαιρέθηκαν εγχειρίδια Οφθαλμολογίας, Μαιευτικής και Γυναικολογίας, καθώς οι συγκεκριμένες ειδικότητες είχαν συγγραφικά αποσπαστεί από τον ευρύτερο χειρουργικό τομέα. Επίσης, εξαιρέθηκαν βιβλία Αναισθησιολογίας και ανατυπώσεις αρχαίων συγγραφέων, ενώ από τα βιβλία Ανατομίας και Φυσιολογίας συμπεριλήφθησαν μόνο όσα αναφέρονταν στην εφαρμοσμένη Χειρουργική Ανατομία και Φυσιολογία. Η αναζήτηση και η συλλογή του υλικού στηρίχτηκε στις βιβλιογραφικές πηγές που καλύπτουν τη συγκεκριμένη περίοδο και έγινε είτε εξ αυτοψίας είτε μέσω των ψηφιοποιημένων συλλογών που διαθέτουν οι μεγάλες βιβλιοθήκες της χώρας. Οι πρόλογοι, τα εισαγωγικά σημειώματα και τα περιεχόμενα αποτέλεσαν το αντικείμενο μελέτης και ανάλυσης, καθώς συνιστούν τη βασική πηγή για την εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με την εξελικτική πορεία της Χειρουργικής στην Ελλάδα το 19ο αιώνα. Η ίδρυση της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών ανέδειξε τη μεγάλη ανάγκη σε διδακτικά συγγράμματα. Η κάλυψη των αναγκών αυτών έγινε με μεταφράσεις ξενόγλωσσων συγγραμμάτων, με τη δημιουργία συμπιλημάτων και τέλος με τη συγγραφή πρωτότυπων έργων εφάμιλλων των αντίστοιχων ξένων. Η συγγραφή των εγχειριδίων, εκτός από τις κοινωνικοοικονομικές δυσχέρειες που αντιμετώπισε, έκανε εμφανές και το γλωσσικό πρόβλημα, που υπήρχε, οδηγώντας σταδιακά στην δημιουργία της ελληνικής ιατρικής ορολογίας. Η επισταμένη μελέτη των ιατρικών εγχειριδίων Χειρουργικής συνέτεινε στη βαθμιαία ανάπτυξη της ιατρικής εξειδίκευσης με την εκτέλεση συνθετότερων και πιο εξειδικευμένων επεμβάσεων. Η ιατρική εξειδίκευση σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να συγχέεται με τη δημιουργία ιατρικών ειδικοτήτων, η οποία πραγματοποιήθηκε τον 20ο αιώνα. Τα χειρουργικά εργαλεία αποτέλεσαν βασικό βοήθημα τόσο στη χειρουργική πρακτική όσο στη διδασκαλία της Χειρουργικής. Η πρόοδος της ιατρικής τεχνολογίας έδωσε τη δυνατότητα για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των αιμορραγιών. Τέλος, η ανακάλυψη της αναισθησίας και οι εξελίξεις στον τομέα της χειρουργικής αντισηψίας άνοιξαν νέους ορίζοντες για τους Έλληνες χειρουργούς, που υιοθέτησαν πλήρως αυτές τις νέες εξελίξεις στην πρακτική τους. Τα ιατρικά παλαίτυπα Χειρουργικής του 19ου αιώνα αποτελούν σημαντικό εργαλείο για τη μελέτη της εξέλιξης της Χειρουργικής στην Ελλάδα, μιας πορείας που καταδεικνύεται ότι χρονικά συμπορεύεται με αυτήν των χωρών της Ευρωπαϊκής Δύσης.
Η φιλοσοφική διάσταση της κριτικής σκέψης στην εκπαίδευση
Authors: Μονιούδη Μαρία
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή, αφορά στην διερεύνηση των συνθηκών και την αναζήτηση και αποσαφήνιση αιτιών που είναι δυνατό να εξηγήσουν την παράδοξη κατάσταση υποχώρησης της Κριτικής Σκέψης, την ίδια στιγμή που αποτελεί επίλεκτο εκπαιδευτικό στόχο. Στο πλαίσιο αυτό, επιλέγεται η εμβάθυνση σε μία όψη της Κριτικής Σκέψης, που ενώ είναι καθοριστική για την ίδια την κατανόησή της, μάλιστα αποτελεί θεμελιώδες συστατικό της στοιχείο, φαίνεται να παραγνωρίζεται στην εκπαιδευτική πρακτική. Η κατανόηση δηλαδή, της Κριτικής Σκέψης, εντός της φιλοσοφικής της μήτρας, θεωρούμε ότι είναι δυνατό να αποτελεί προϋπόθεση για την αποσαφήνιση των αιτιών που αποδυναμώνουν την ύπαρξή της και τα αποτελέσματά της στην εκπαίδευση, αλλά και συνθήκη για την ανίχνευση τρόπων για την άρση αυτής της αδυναμίας. Κίνητρο της συγγραφής ήταν ακριβώς αφενός να διερευνηθούν οι τρόποι σχέσης μεταξύ Κριτικής Σκέψης και φιλοσοφίας, αφετέρου να διευκρινιστεί το φαινόμενο της αφάνειας της σχέσης αυτής από την εκπαίδευση. Η διερεύνηση (θεωρητική μελέτη) εστιάστηκε κυρίως στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, επειδή αυτή θεωρήθηκε ως ο ισχυρότερος εκπαιδευτικός τόπος και χρόνος καλλιέργειας της Κριτικής Σκέψης των μαθητών και των μαθητριών και χαρακτηριστικό παράδειγμα των τρόπων με τους οποίους αναπτύσσεται η Κριτική Σκέψη στην εκπαίδευση. Την έμφαση αυτή ενισχύει το γεγονός ότι στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση στην Ελλάδα, δεν υφίσταται ως τώρα η φιλοσοφία ως διδακτικό αντικείμενο, ενώ είναι φανερή η κομβική σχέση της φιλοσοφίας με την Κριτική Σκέψη. Τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα τα οποία επεξεργάζεται η παρούσα διατριβή αφορούν στη σχέση που συνδέει τις διανοητικές διεργασίες και τις εμπειρικές προσεγγίσεις της γνώσης με ποιότητες και ιδιότητες της Κριτικής Σκέψης, στη σχέση της Λογικής με την Κριτική Σκέψη και της Κριτικής Σκέψης με την αναζήτηση του εαυτού, στον ορισμό της Κριτικής Σκέψης στις ψυχολογικές και διδακτικές συμπεριλήψεις της, στην κατανόηση των ικανοτήτων, δεξιοτήτων και διαθέσεων της Κριτικής Σκέψης, στα χαρακτηριστικά του/της κριτικού/ής στοχαστή/τριας, στην αποσαφήνιση του εάν και πώς είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι εντός της σχολικής τάξης στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση εφαρμόζονται διδακτικές πρακτικές για την καλλιέργεια της Κριτικής Σκέψης, στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η εκπαίδευση προσλαμβάνει την έννοια της Κριτικής Σκέψης, στο εάν τα παιδιά διαθέτουν την ικανότητα στο φιλοσοφείν, στις παιδαγωγικές συνθήκες οι οποίες θα διευκόλυναν πρακτικές καλλιέργειας της Κριτικής Σκέψης. Επιχειρείται να καταδειχθεί, ότι η καλλιέργεια της Κριτικής Σκέψης αποτελεί επιτακτική υποχρέωση της εκπαίδευσης, όχι όμως ως επιλεκτική και ευκαιριακή διδακτική επιλογή, αλλά, στη βάση της θεμελιώδους σύνδεσής της με τη ιστορία και τη μεθοδολογία της φιλοσοφίας, ως τρόπος επαναπροσδιορισμού της ίδιας της εκπαιδευτικής κουλτούρας και της στάσης των εκπαιδευτικών μέσα στην τάξη, τόσο απέναντι στη γνώση όσο και απέναντι στο παιδί.
Experimental investigation and economic assessment of a fully automated organic Rankine cycle for waste heat recovery from marine engine jacket cooling water
Authors: Πάλλης Πλάτων
Published: September 2021

Η διδακτορική διατριβή επικεντρώθηκε στην αξιοποίηση της απορριπτόμενης θερμότητας κινητήρων εσωτερικής καύσης και πιο συγκεκριμένα από το κύκλωμα νερού ψύξης του χιτωνίου. Στα πλαίσια της πραγματοποιήθηκε η κατασκευή, η πειραματική αξιολόγηση, διερεύνηση και η πλήρη αυτοματοποίηση ενός συστήματος αξιοποίησης απορριπτόμενης θερμότητας για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με τη χρήση οργανικού κύκλου Rankine, ειδικά σχεδιασμένο για το κύκλωμα ψύξης του χιτωνίου ενός ναυτικού πετρελαιοκινητήρα.
Η αποκεντρωμένη διαχείριση της περιβαλλοντικής πολιτικής από την γένεση των περιφερειών έως σήμερα
Authors: Καραγιάννη Γραμματούλα
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή, διερευνάται η διαχείριση του περιβάλλοντος (διαχείριση υδάτων και στερεών αποβλήτων) μέσα από την εξέταση νομοθεσιών, αποφάσεων και οδηγιών, που οργανώνουν θεσμικά τη σχετική λειτουργία των Περιφερειών και εν συνεχεία των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων από τις απαρχές της οργανωμένης σχετικής διαχείρισης μέχρι σήμερα. Αφετηρία της διερεύνησης είναι η εξέλιξη στη διαχείριση θεμάτων που αφορούν το περιβάλλον, τη διαχείριση και προστασία Υδάτων, τη διαχείριση στερεών και επικίνδυνων αποβλήτων. Μελετώνται οι πολιτικές ανάπτυξης σε επίπεδο Ελληνικής επικράτειας αλλά και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, με στόχο την αειφόρο βιώσιμη ανάπτυξη και την πράσινη ανάπτυξη. Σκοπός μας είναι να επισημάνουμε και να καταγράψουμε τις αλλαγές εκείνες που επετεύχθησαν στη διαχείριση του περιβάλλοντος από της συστάσεως των Περιφερειών μέχρι και σήμερα με κομβικό σταθμό το νόμο 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης», καθώς μέσα από τις συνεχείς αλλαγές του πολιτικού μας συστήματος επήλθαν βελτιώσεις, καταργήσεις και μια σειρά από νέα νομοθετήματα που στόχο έχουν να οργανώσουν μια καλύτερη ποιότητα περιβάλλοντος στον πολίτη, σε σχέση πάντοτε και με τις ευρωπαϊκές επιταγές. Διερευνάται ο ρόλος των διαφόρων εμπλεκομένων στη διαχείριση των υδάτων και των αποβλήτων (σε επίπεδο χάραξης, υλοποίησης και επίβλεψης), με έμφαση στο ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης - και πώς αυτός έχει αλλάξει/εξελιχθεί μέσα από τη διοικητική αναδιάρθρωση. Τέλος, το ερώτημα που τίθεται είναι: σε ποιο βαθμό η διοικητική αναδιάρθρωση άντλησε έμπνευση από τις ανάγκες εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και αν βοήθησε, εμπόδισε ή υπήρξε αδιάφορη ως προς την εφαρμογή των πολιτικών περιβάλλοντος; Η μελέτη κλείνει με έναν απολογισμό δράσεων που επετεύχθησαν σ’ αυτό το διάστημα αλλά και με τα μελλοντικά σχέδια περιβαλλοντικής διαχείρισης που προβλέπεται να τεθούν σε τροχιά τα επόμενα χρόνια.
Δράση των αναστολέων των απακετυλασών των ιστονών (HDACI) στον καρκίνο του μαστού
Authors: Γαρμπής Νικόλαος
Published: September 2021

Εισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού - στον οποίο γίνεται αναφορά από τα πρώτα αρχαία ιατρικά κείμενα - είναι ο πλέον συχνά διαγνωσμένος καρκίνος στις γυναίκες. Αποτελεί τη δεύτερη αιτία θανάτου από κακοήθεια μετά τον καρκίνο του πνεύμονα στις ανεπτυγμένες χώρες, παρά την πρόοδο τόσο σε διαγνωστικό όσο και σε θεραπευτικό επίπεδο. Για το λόγο αυτό η έρευνα έχει στραφεί σε νέα μονοπάτια ενώ η γνώση του μοριακού υποβάθρου και των εμπλεκόμενων μηχανισμών αναμένεται να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη νέων αποτελεσματικότερων θεραπειών. Στα πλαίσια αυτά έχει βρεθεί ότι οι διαταραχές στην ισορροπία της ακετυλίωσης και της απακετυλίωσης των ιστονών από τις ακετυλτρανσφεράσες (Histone acetyltransferases, ΗΑΤ) και τις απακετυλάσες των ιστονών (Ηistone deacetylases, HDAC) αντίστοιχα, συμμετέχουν στην καρκινογέννεση. Μάλιστα, υπερέκφραση των HDAC έχει ανευρέθη σε ποικίλους καρκίνους ενώ οι αναστολείς τους (Ηistone deacetylase inhibitors, HDACI) χρησιμοποιούνται ήδη στην κλινική πράξη για τη θεραπεία κυρίως αιματολογικών κακοηθειών. Ωστόσο, στην περίπτωση του καρκίνου του μαστού τα δεδομένα παραμένουν ελλιπή. Σκοπός: Σκοπός της παρούσης έρευνας είναι η αξιολόγηση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης της HDAC-2 στον καρκίνο του μαστού και η ανάδειξή της στόχευσής της ως μελλοντική αντικαρκινική θεραπευτική στρατηγική. Υλικό και Μέθοδοι: Ιστοτεμάχια από ασθενείς με καρκίνο μαστού αξιολογήθηκαν ανοσοϊστοχημικά ως προς την έκφραση της HDAC-2 και τη συσχέτισή της με κλινικοεργαστηριακές παραμέτρους των ασθενών. Αποτελέσματα: Ισχυρή έκφραση της HDAC-2 συσχετίσθηκε με λοβιακό τύπο καρκίνου, grade III και στάδιο ΙΙΙ. Επιπλέον, η υπερέκφραση της HDAC-2 συσχετίσθηκε με μειωμένη επιβίωση. Τέλος βρέθηκε σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην αυξημένη έκφραση της HDAC-2 και την αρνητική έκφραση του C-erb B-2. Συμπεράσματα: Τα ανωτέρω αποτελέσματα που κατέδειξε η παρούσα μελέτη, ανοίγουν το δρόμο για την ανάπτυξη νέων θεραπειών. Χρειάζονται περεταίρω μελέτες για την ανάδειξη των HDACI ως νέα κατηγορία στοχευμένης θεραπείας έναντι του καρκίνου του μαστού.
Η αλληλεπίδραση της φυσικής ανοσίας, των αιμοπεταλίων και του μορίου sCD40L σε ζωϊκό πρότυπο της σχετιζόμενης με κολίτιδα καρκινογένεσης του παχέος εντέρου
Authors: Αγγέλου Αναστάσιος
Published: September 2021

Σχεδιάσαμε την ανάπτυξη καρκίνου σχετιζόμενου με κολίτιδα και καθορίσαμε την πιθανή συμβολή του sCD40L στην καρκινογένεση, χρησιμοποιώντας το καθιερωμένο πρωτόκολλο AOM/DSS. Υλικά και μέθοδος: Δώδεκα Wild Type (WT) και δώδεκα TLR4 Knock Οut (KO) θηλυκά C57BL6 πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες πειραματισμού. Έξι C57BL6 WT και έξι C57BL6 TLR4 KO πειραματόζωα έλαβαν ενδοπεριτοναική έγχυση ΑΟΜ (10 mg/kg) ακολουθούμενη από τρεις κύκλους των 7 ημερών DSS 2.5% w/v, σε κάθε κύκλο να μεσολαβεί μια περίοδος 14 ημερών ξεκούρασης με λήψη ύδατος. Οι άλλες δυο ομάδες πειραματισμού αποτέλεσαν τις ομάδες ελέγχου (control group), λαμβάνοντας μόνο πόσιμο ύδωρ. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν μόλις ολοκλήρωσαν 84 ημέρες πειραματισμού. Αποτελέσματα: Το σύνολο των 6 WT πειραματοζώων ανέπτυξαν αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου, ενώ από την ομάδα των TLR4 KO υπήρχε θανατηφόρος έκβαση για 4 πειραματόζωα και επέζησαν από τις διαδικασίες 2 πειραματόζωα τα οποία επέδειξαν προστασία στην καρκινογένεση. Η μέτρηση του sCD40L σε ορό και παθολογικό ιστό έγινε με την μέθοδο ELISA (quantitative sandwich enzyme-linked immunoassay) και προσπαθήσαμε να ελέγξουμε την κύρια υπόθεση της πιθανής αύξησης του sCD40L στο γκρουπ που ανέπτυξε καρκίνο. Συμπέρασμα: Υψηλότερα επίπεδα sCD40L στον ορό των πειραματοζώων συσχετίσθηκαν με ανάπτυξη καρκίνου σχετιζόμενου με κολίτιδα.
Κριτική θεωρία και διαπολιτισμικότητα
Authors: Βαβίτσας Θεόδωρος
Published: September 2021

Στη σημερινή μετανεωτερική εποχή παρατηρείται η τάση ανάδειξης της διαφορετικότητας και, ιδιαίτερα, της πολιτισμικής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όπου η διαφορετικότητα τείνει να λογίζεται ως αυταξία, η συζήτηση ανάμεσα στην πολυπολιτισμικότητα και τη διαπολιτισμικότητα οξύνεται συνεχώς, δίνοντας μια όλο και πιο πολύπλοκη διάσταση στο ζήτημα της διαχείρισης της πολιτισμικής διαφορετικότητας. Παρ’ όλα αυτά, ενώ η πολυπολιτισμικότητα έχει οριοθετήσει το περιεχόμενό της και αρθρώνει τις θέσεις της εντός του πλαισίου του πολιτισμικού σχετικισμού, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τη διαπολιτισμικότητα, η οποία έως σήμερα δεν έχει οριοθετηθεί εντός ενός συγκεκριμένου επιστημολογικού Παραδείγματος, παρά συντίθεται από θέσεις αποσπασματικές, με αποτέλεσμα να παραμένει επιστημολογικά «ανοχύρωτη», με ό,τι προβλήματα μπορεί να επιφέρει μια τέτοια συνθήκη σε μια κοινωνική επιστήμη. Η παραπάνω προβληματική μεγεθύνεται ακόμη περισσότερο στο πεδίο της εκπαίδευσης, καθώς ο όρος «διαπολιτισμική εκπαίδευση» δεν παραπέμπει σε ένα κοινά αποδεκτό μοντέλο εκπαίδευσης, αλλά περιλαμβάνει μια πληθώρα προσεγγίσεων, οι οποίες έχουν τις καταβολές τους σε όλο το φάσμα από τα όρια της αφομοίωσης έως τις παρυφές του πολιτισμικού σχετικισμού, με ένα επιπλέον πρόβλημα να εντοπίζεται στο ότι, ενώ τελευταία ο όρος «διαπολιτισμική εκπαίδευση» (intercultural education) τείνει να επικρατήσει στην Ευρώπη, δεν συμβαίνει το ίδιο και στον αγγλοσαξονικό χώρο, όπου προτιμάται ο όρος «πολυπολιτισμική εκπαίδευση» (multicultural education), δημιουργώντας έτσι ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση, καθώς η πολυπολιτισμική εκπαίδευση παραπέμπει συνήθως, αν και όχι πάντα, στην πολιτισμική σχετικότητα. Έχοντας λάβει υπόψη όλα τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία επιχειρείται η επιστημολογική οριοθέτηση της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης υπό το πρίσμα της Κριτικής Θεωρίας. Έτσι, αρχικά, αξιοποιώντας τις προσεγγίσεις της Κριτικής Θεωρίας, αναδεικνύονται τόσο οι αγκυλώσεις της νεωτερικότητας όσο και ο ανορθολογισμός της μετανεωτερικότητας, αποδεικνύεται η συνάφεια της Κριτικής Θεωρίας με τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και ασκείται κριτική στον πολιτισμικό σχετικισμό, ούτως ώστε, αφενός μεν, να διαχωριστεί από τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και, αφετέρου δε, να αναδειχθεί ο επιζήμιος χαρακτήρας του, ενώ στη συνέχεια πραγματοποιείται μια εκτενής προσέγγιση των ζητημάτων που απασχολούν τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, όπως η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, ο ρόλος του υποκειμένου και των συλλογικοτήτων, καθώς και η σχέση της ταυτότητας με τη μη ταυτότητα, υπό το πρίσμα της Κριτικής Θεωρίας, ασκώντας ταυτόχρονα κριτική και στον ίδιο τον «αστικό» πυρήνα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Τέλος, αρθρώνεται η Κριτική Διαπολιτισμική Εκπαίδευση ως ένας δεύτερος αναστοχασμός επί της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, ως ένας τρόπος προσέγγισης των ζητημάτων της, πραγματοποιώντας με τον τρόπο αυτό την επιστημολογική οριοθέτηση της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης υπό το πρίσμα της Κριτικής Θεωρίας.
The role of percutaneous angioplasty in the management of chronic lower limb ulcers of arterial aetiology
Authors: Κεχαγιάς-Αθανασόπουλος Ηλίας
Published: September 2021

Πραγματοποιήθηκε μία μονοκεντρική προοπτική μελέτη παρατήρησης, στην οποία συμπεριελήφθησαν οι ασθενείς που παρουσίασαν ισχαιμικά έλκη κάτω άκρων την περίοδο μεταξύ Ιουνίου 2009 και Ιουνίου 2015. Κριτήρια επιλογής ήταν Σφυροβραχιόνιος Δείκτης (ΣΒΔ) <0,9 ή Δακτυλοβραχιόνιος Δείκτης (ΔΒΔ) <0,7, σε περίπτωση ασυμπίεστων κνημιαίων αγγείων στα σφυρά. Κριτήρια αποκλεισμού ήταν: άρνηση συμμετοχής, άρνηση ενδαγγειακής θεραπείας, απόλυτη αντένδειξη για χρήση ενδοφλεβίου σκιαγραφικού κατά την κρίση του ερευνητή, μη-ελεγχόμενο πρόβλημα πήξεως, άρνηση ή αδυναμία συγκατάθεσης ή επανόδου για επανεξέταση. Η επαναγγείωση πραγματοποιήθηκε ενδαγγειακά όποτε ήταν δυνατόν, κατόπιν της αρχικής εκτίμησης σε όλους τους ασθενείς. Επιπρόσθετα, αποκλείσθηκαν επίσης οι ασθενείς στους οποίους η χειρουργική επαναγγείωση θεωρήθηκε πρώτης γραμμής θεραπεία. Κατά την διάρκεια της περιόδου της μελέτης εξετάσθηκαν 225 ασθενείς με ισχαιμικά έλκη κάτω άκρων. Από αυτούς, 12 ασθενείς αποκλείσθηκαν λόγω διαφόρων αντενδείξεων ενδαγγειακής θεραπείας. Από τους υπόλοιπους 213 ασθενείς, οι 52 είχαν εξαιρετικά απρόσφορη κατανομή, βλαβών για ενδαγγειακή θεραπεία, κατά την εκτίμηση της θεραπευτικής ομάδας, αφήνοντας 161 ασθενείς (76%) οι οποίοι ακολούθησαν ενδαγγειακή θεραπεία. επιπλέον, 17 ασθενείς δεν εμφανίστηκαν στους επανελέγχους και δεν έφθασαν κάποιο τελικό σημείο της μελέτης. Τελικά, 144 ασθενείς μελετήθηκαν, οι 102 εκ των οποίων (71%) παρακολουθήθηκαν για πάνω από 24 μήνες. Τα δεδομένα μας υποστηρίζουν την τεχνική και κλινική επιτυχία της αγγειοπλαστικής στην αντιμετώπιση των ισχαιμικών ελκών των κάτω άκρων, με υψηλά ποσοστά επιτυχίας και διάσωσης μέλους. Η αγγειοπλαστική ήταν τεχνικά επιτυχής και πρόσφορη σε σχεδόν όλους τους ασθενείς με μόνο μία μειονότητα περιπτώσεων απρόσφορη για διαδερμικές τεχνικές λόγω εκτεταμένης και πολύπλοκης κατανομής αθηρωματικών αλλοιώσεων. Μία άλλη σημαντική πτυχή της μελέτης μας ήταν ότι οι περισσότερες βλάβες των ασθενών μας ταξινομήθηκαν ως TASC II τύπου C και D, με 98% και 95% τεχνική επιτυχία αντίστοιχα, ενδεικτικό ότι οι ενδαγγειακές τεχνικές δύναται να πραγματοποιηθούν σε ασθενείς στους οποίους παλαιότερα συνιστάτο χειρουργική θεραπεία.
Πολυμερικά υλικά κατάλληλα για λιθογραφία μέσω φωτοκαθοδηγούμενων διεργασιών (top-down) και μέσω αυτο-οργάνωσης (bottom-up)
Authors: Νίκα Αναστασία
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή κατασκευάστηκαν μικροσυστήματα, συνδυάζοντας τη λιθογραφία μέσω φωτοκαθοδηγούμενων διεργασιών (top-down) και μέσω αυτο-οργάνωσης (bottom-up). Ο συνδυασμός των δύο τεχνικών λιθογραφίας δημιούργησε νανοδομές (< 15 nm) υψηλής ανάλυσης. Συνεπώς, συντέθηκαν με πολυμερισμό μεταφοράς ομάδας αμφίφιλα κατά συστάδες συμπολυμερή του πολυ[μεθακρυλικού (2-διμεθυλαμινο) αιθυλεστέρα]-b-πολυ(μεθακρυλικού 2-τετραϋδροπυρανυλεστέρα) (PDMAEMA-b-PTHPMA), όπου οι τριτοταγείς αμινομάδες του PDMAEMA τεταρτοταγοποιήθηκαν με το 1-(χλωρομεθυλο) ναφθαλένιο. Λεπτά υμένια των qPDMAEMA-b-PTHPMA με προσθήκη φωτοπαραγωγού οξέος δημιουργήθηκαν με περιστροφική εναπόθεση των διαλυμάτων των συμπολυμερών σε ουδετεροποιημένα πυριτικά υποστρώματα. Περιοχές των υμενίων εκτέθηκαν σε ακτινοβολία μήκους κύματος 254 nm επιλεκτικά μέσω μάσκας, υδρολύοντας όξινα την εστερομάδα της συστάδας του PTHPMA. Η μικρότερη διάσταση αυτών των περιοχών ήταν στα 500 nm (όριο του οργάνου). Στις ανέκθετες περιοχές των δειγμάτων επήλθε μικροφασικός διαχωρισμός των συστάδων του qPDMAEMA-b-PTHPMA μέσω ανόπτησης σε μη εκλεκτικό διαλύτη, δημιουργώντας νανοδομές. Επίσης, στις αυτο-οργανωμένες περιοχές απομακρύνθηκε επιλεκτικά η συστάδα του PTHPMA με πλάσμα οξυγόνου, ενώ παρέμεινε η συστάδα του qPDMAEMA λόγω αυξημένης αντοχής στην εγχάραξη. Τα αποτελέσματα της μορφολογίας αξιολογήθηκαν με οπτικό μικροσκόπιο και μικροσκόπιο ατομικών δυνάμεων. Επιπλέον, έγινε εναπόθεση σταγόνας με επίσταξη των διαλυμάτων qPDMAEMA-b-PTHPMA, ομοπολυμερών qPDMAEMA και PBuMA σε συστοιχία αισθητήρων για ανίχνευση οργανικών πτητικών ενώσεων. Τα αισθητήρια υμένια των qPDMAEMA-b-PTHPMA και ομοπολυμερών qPDMAEMA ήταν ιδιαίτερα εκλεκτικά σε πολικούς και μη-πολικούς αναλύτες και διαχώρισαν ατμούς μεθανόλης και αιθανόλης. Συμπερασματικά, επιχειρήθηκε ανάπτυξη πολυμερικών υλικών και καθορισμός των διεργασιών για το συνδυασμό δύο τεχνικών λιθογραφίας αιχμής σε ένα μόνο σύστημα. Εναλλακτικά, τα συγκεκριμένα πολυμερικά υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε χημειοπυκνωτές, ανιχνεύοντας πτητικές οργανικές ενώσεις.
Τοπικά σχέδια δράσης για την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή
Authors: Ντάσιος Νικόλαος
Published: September 2021

Αντικείμενο της παρούσας διατριβής αποτελεί η διερεύνηση την δυνατοτήτων αποκέντρωσης και αναχωροθέτησης των κοινωνικών πολιτικών, με έμφαση στις πολιτικές απασχόλησης, στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντιμετώπισης των επιπτώσεων της εντεινόμενης ανεργίας στον δυτικό κόσμο. Στο πλαίσιο αυτής επιχειρείται η ανάδειξη μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής «τοπικοποίησης» των πολιτικών απασχόλησης και η σύζευξή της με την παραγωγική ανασυγκρότηση σε επίπεδο μικροπεριφέρειας. Η ανάδειξη του τοπικού στην φάση κρίσης της παγκοσμιοποίησης και της υποχώρησης της Δυτικής Ηγεμονίας προσεγγίζεται μέσα από ένα σύνολο βιβλιογραφικών αναφορών τόσο των υποστηρικτών, όσο και των επικριτών της παγκοσμιοποίησης (Κεφάλαιο 1). Η εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας κατά την πρόσφατη οικονομική κρίση στην ευρωζώνη έπληξε το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο κλονίζοντας την συναίνεση και την πίστη στην ευρωπαϊκή ιδέα και στο φεντεραλιστικό πρόταγμα εκτεταμένων κοινωνικών στρωμάτων, ιδιαιτέρως των χωρών που επλήγησαν από την κρίση και των κοινωνικών επίσης στρωμάτων που επλήγησαν. (Κεφάλαιο 2). Στο Κεφάλαιο 3, επιχειρείται συγκριτική ανάλυση στρατηγικών αποκέντρωσης προνοιακών συστημάτων από το κεντρικό κράτος προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε 4 χώρες της Ε.Ε: Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Φινλανδία και Ισπανία. Το κεφάλαιο ολοκληρώνεται με τις αντίστοιχες επιδόσεις αποκέντρωσης και μεταφοράς αρμοδιοτήτων στην ελληνική πραγματικότητα. Στην συνέχεια αναλύονται τα βασικά ζητήματα προετοιμασίας για τον σχεδιασμό ενός Τοπικού Σχεδίου Δράσης για την Απασχόληση (ΤΣΔΑ), στο πλαίσιο του επιχειρησιακού προγράμματος ενός δήμου. Γίνεται αναλυτικός και λεπτομερής προσδιορισμός ενός μεθοδολογικού εργαλείου στο οποίο αποτυπώνονται οι διακριτές φάσεις και τα βήματα της κάθε φάσης για την κατάρτιση του ΤΣΔΑ, καθώς και η σύζευξή του με τις τάσεις στην προσφορά εργασίας. (Κεφάλαιο 4)Το Κεφάλαιο 5 διερευνά τις προϋποθέσεις για την δημιουργία του ΤΣΔΑ μέσω της διερεύνησης της επιχειρηματικής δυναμικής και της προσφοράς θέσεων εργασίας σε τρείς περιοχές της επικράτειας: του Βόλου, των Κυκλάδων και του Δήμου Ζωγράφου. Το Κεφάλαιο 6 περιλαμβάνει την επιλογή και την εφαρμογή του ΤΣΔΑ στην περιοχή του Δήμου Βόλου. Το Κεφάλαιο ολοκληρώνεται με την υπαγωγή του ΤΣΔΑ σε μια τοπική στρατηγική για την «ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση» και με προτάσεις που αφορούν στην ανάπτυξη της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στην περιοχή εφαρμογής.
Analysis of pricing strategies of infrastructure as a service (IaaS)
Authors: Φιλιοπούλου Ευαγγελία
Published: September 2021

Η τεχνολογία του υπολογιστικού νέφους (Cloud Computing) έχει γνωρίσει τρομερή ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία και παρόλο που η χρήση του υπολογιστικού νέφους έχει εδραιωθεί, το καινοτόμο αυτό επιχειρηματικό μοντέλο συνεχίζει να γνωρίζει μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης. Τα μοντέλα που συνθέτουν το υπολογιστικό νέφος είναι η Υποδομή ως υπηρεσία (IaaS), Υπηρεσίες Πλατφόρμας (PaaS) και οι υπηρεσίες Λογισμικού (SaaS) και γνωρίζουν μεγάλη ανάπτυξη, όμως οι IaaS υπηρεσίες ξεχωρίζουν για τον μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης. Ο αριθμός των παρόχων που προσφέρουν IaaS υπηρεσίες συνεχώς αυξάνεται και εταιρείες με εδραιωμένη θέση στην IT αγορά π.χ Amazon, Microsoft, IBM προσφέρουν IaaS υπηρεσίες με σκοπό την αύξηση των κερδών τους. Ο αριθμός των επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν IaaS υπηρεσίες συνεχώς αυξάνεται και περισσότεροι χρήστες υιοθετούν υπηρεσίες του υπολογιστικού νέφους, επιλέγοντας τη βέλτιστη λύση που καλύπτει τις ανάγκες τους. Όμως η πληθώρα ισοδύναμων IaaS υπηρεσιών σε διαφορετικές τιμές προκαλεί σύγχυση στους χρήστες οι οποίοι καλούνται να επιλέξουν την υπηρεσία που τους ταιριάζει καλύτερα με τα κριτήρια τους αλλά και με τα χρήματα που έχουν να διαθέσουν. Οι πάμπολλες IaaS υπηρεσίες σε διαφορετικές τιμές και η έλλειψη τυποποίησης των τιμολογιακών πολιτικών των παρόχων συγχέει τους χρήστες και δημιουργεί πολλά προβλήματα στην λήψη αποφάσεων. Προς αυτήν την κατεύθυνση, η τρέχουσα διατριβή ορίζει τις IaaS υπηρεσίες αξιοποιώντας λειτουργικά και μη λειτουργικά χαρακτηριστικά. Επιπλέον εξετάζει, μελετά και προτείνει μοντέλα τιμολόγησης, βασισμένα σε γνωστές οικονομικές και στατιστικές μεθόδους. Εξετάζεται και μελετάται η άποψη του χρήστη αλλά και του παρόχου, αναδεικνύοντας τα προτεινόμενα μοντέλα τιμολόγησης της διατριβής τα οποία βασίζονται στα Ηδονικά Μοντέλα(Hedonic Methods), στη μέθοδο PairWise, στην Περιβάλλουσα Ανάλυση Δεδομένων (Data Envelopment Analysis) και στα Μοντέλα Δομικών Εξισώσεων (Structural Equation Model)
The egyptian diplomatic system in the late bronze age beyond the terms of “brotherhood” and “equality”
Authors: Κοντόπουλος Γρηγόριος
Published: September 2021

Η φύση των διπλωματικών επαφών που διαμορφώνονται μεταξύ Αιγύπτου και Εγγύς Ανατολής κατά τη διάρκεια της Ύστερης Εποχής του Χαλκού είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο δύσκολα θέματα, όχι μόνο για την Αιγυπτιολογία αλλά γενικά για την ιστορία της αρχαίας Μεσογείου. Αν και πτυχές μιας τέτοιας διπλωματικής διαδικασίας, όπως οι εμπλεκόμενοι πρωταγωνιστές, εξετάστηκαν σε αρκετές μελέτες στο παρελθόν, εξακολουθεί να λείπει μια ολοκληρωμένη ανάλυση όλων των σχετικών πρωτογενών κειμένων και των δευτερογενών πηγών. Κρίσιμα ζητήματα που σχετίζονται με τους εσωτερικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην κινητοποίηση του Φαραωνικού ινστιτούτου και της εξουσίας προς τους ξένους κυβερνήτες και ηγεμονίες δεν έχουν διερευνηθεί σωστά στο παρελθόν. Αυτή η διατριβή θα καλύψει αυτό το κενό με την αναζήτηση και την ανάλυση των διαφόρων τρόπων πολιτικής σκέψης και δράσης: ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες, διπλωματικές επαφές, η ποικίλη έννοια της μοναδικότητας της φαραωνικής εξουσίας και πτυχές της ιδεολογικής εγκατάλειψης της εξουσίας του Φαραώ, καθώς και η αμοιβαία προσέγγιση αυτών των επαφών από το Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου και της Εγγύς Ανατολής θα εξεταστούν. Το κρίσιμο υπογραμμισμένο θέμα, το οποίο θα εξεταστεί διεξοδικά, είναι η αιγυπτιακή στάση απέναντι στους εταίρους της Εποχής του Χαλκού στην Εγγύς Ανατολή καθώς και το ζήτημα της πολιτικής και πολιτιστικής προσαρμογής στην πολυπολιτισμική περιοχή της νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. Μια τέτοια εξέταση θα γίνει μέσω διεπιστημονικών ερευνητικών μεθόδων που κάνουν χρήση σύγχρονων διπλωματικών θεωριών και τεχνικών για την ανάλυση αρχαίων πρακτικών διπλωματίας.
Οι εγκαταστάσεις (installation art) στην εκπαίδευση και ο ρόλος τους στην διδακτική των φυσικών επιστημών
Authors: Γιαννουλάτου Ιωάννα
Published: September 2021

Ο όρος Εγκατάσταση περιγράφει τρισδιάστατα έργα τέχνης που έχουν τη μορφή περιβάλλοντος ή κατασκευής και λειτουργούν μετασχηματίζοντας την αντίληψη του θεατή για τον χώρο. Νέα μέσα, όπως το βίντεο, ο ψηφιακός ήχος, η εικονική πραγματικότητα και το διαδίκτυο (Grau, 2004) χρησιμοποιούνται πλέον μαζί με την περφόρμανς και τα παραδοσιακά υλικά των πλαστικών και εικαστικών τεχνών για να δημιουργήσουν έργα, τα οποία μπορούν να βυθίσουν το σύγχρονο θεατή με διάφορους τρόπους σε έναν ονειρικό κόσμο (Bishop, 2005a 2005b) ή και σε έναν κόσμο ιδεών (εννοιoλογική τέχνη). Από τη δεκαετία του 1960, επιστήμονες σε συνεργασία με μουσειολόγους και καλλιτέχνες δημιούργησαν Εγκαταστάσεις μέσα σε μουσεία φυσικών επιστημών, με στόχο την προβολή των επιστημονικών ιδεών και αρχών λειτουργίας των τεχνημάτων που εκθέτουν (Κολιόπουλος, 2017). Βασικό συστατικό των εκθεμάτων αποτελούν συνήθως κάποια επιστημονικά τεχνήματα/ πειράματα επίδειξης, τα οποία η Εγκατάσταση μπορεί να μετατρέψει και σε διαδραστικά. Και όλα αυτά μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον που τείνει να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για ζητήματα επιστήμης και τέχνης σε άτυπα εκπαιδευτικά πλαίσια (Pesce, 2019). Στην παρούσα έρευνα εστιάζουμε στη διαχείριση καλλιτεχνικών Εγκαταστάσεων εντός του χώρου της τυπικής εκπαίδευσης εκπαιδευτικών.
Ερμηνεύσιμα μοντέλα βαθιάς μάθησης για την ανάλυση οπτικών δεδομένων
Authors: Τάγαρης Αθανάσιος
Published: September 2021

Στο πλαίσιο της διατριβής μελετήθηκαν διάφορες εφαρμογές της Βαθιάς Μηχανικής Μάθησης για την αναγνώριση οπτικών δεδομένων. Αρχικά μελετήθηκαν, σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν διάφορες μεθοδολογίες σε τομείς όπως η ανάλυση συναισθήματος και η ανάλυση εικόνας. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον τομέα της ιατρικής εικόνας με εφαρμογές σε νευροεκφυλιστικές νόσους, όπου κατασκευάσθηκε ένα σύνολο δεδομένων σχετικών με τη Νόσο του Parkinson. Έπειτα, σχεδιάσθηκαν και υλοποιήθηκαν διάφορες αρχιτεκτονικές για την ανάλυση των εικόνων αυτών, ώστε να εκπαιδευθεί ένα σύστημα ικανό να παράγει διαγνώσεις. Η απόδοση του τελευταίου όμως δεν αρκεί από μόνη της ώστε να εξασφαλιστεί η χρησιμότητά του, καθόσον το σύστημα να πρέπει να παρέχει μια μορφή ερμηνευσιμότητας. Κατά συνέπεια, το σύστημα επεκτάθηκε ώστε να του δοθεί η απαραίτητη διαφάνεια για το σκοπό αυτό. Στη συνέχεια, μελετήθηκε εκτενέστερα το θέμα της Ερμηνευσιμότητας των Βαθιών Νευρωνικών Δικτύων. Πιο συγκεκριμένα, ορίστηκαν διάφορες μετρικές μέσω των οποίων μπορεί κανείς να ποσοτικοποιήσει πόσο ερμηνεύσιμο είναι ένα δίκτυο και πόση απόδοση θα έπρεπε να θυσιάσει για να το πετύχει αυτό. Το πρόβλημα αντιμετωπίσθηκε με δύο προσεγγίσεις που έδωσαν πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα: η πρώτη είναι επέκταση της γνωστής τεχνικής των Χαρτών Ενεργοποίησης Κλάσης, ενώ η δεύτερη προτείνει μια νέα αρχιτεκτονική, η οποία θα εκπαιδεύεται για να προσδώσει εξηγήσεις στις αποφάσεις ενός δικτύου. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω δύο υπο-δικτύων, ενός που έχει σκοπό να κρύβει μέρος της εισόδου και ενός που προσπαθεί να ταξινομεί την μερικώς κρυμμένη είσοδο, τα οποία εκπαιδεύονται συνεργατικά μέσω μιας συνάρτησης σφάλματος με δύο όρους.
Μοντελοποίηση του ενεργειακού φάσματος των ενεργητικών κοσμικών σωματιδίων με δεδομένα από τους μετρητές νετρονίων
Authors: Λιβαδά Μαρία
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή μελετήθηκε το ενεργειακό φάσμα της γαλαξιακής κοσμικής ακτινοβολίας κατά την διάρκεια μειώσεων Forbush χρησιμοποιώντας δεδομένα από την Υψηλής Ανάλυσης Βάση Μετρητών Νετρονίων (NMDB). Ακολουθώντας την μέθοδο Wawrzynczak and Alania (2010) που βασίζεται στις συναρτήσεις σύζευξης υπολογίστηκε η ένταση της κοσμικής ακτινοβολίας στην ηλιόσφαιρα και ο ενεργειακός εκθέτης για διάφορα επεισόδια μειώσεων Forbush. Επίσης μελετήθηκε αναλυτικά η ηλιακή, διαπλανητική και γεωμαγνητική δραστηριότητα που σχετίζεται με τα συγκεκριμένα επεισόδια. Σε αυτή την εργασία ακολουθώντας την μέθοδο Wawrzynczak and Alania (2010) υπολογίστηκε η ημερήσια ένταση της γαλαξιακής κοσμικής ακτινοβολίας στην ηλιόσφαιρα κατά την διάρκεια μειώσεων Forbush για ένα ορισμένο εύρος τιμών του ενεργειακού εκθέτη (γ) από (0.5-2 με βήμα 0.01) χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα της Matlab. Η αποδεκτή τιμή του ενεργειακού εκθέτη γ αντιστοιχούσε σε εκείνη την τιμή που η ημερήσια ένταση της γαλαξιακής κοσμικής ακτινοβολίας στην ηλιόσφαιρα ήταν σχεδόν η ίδια για όλους τους σταθμούς νετρονίων καθώς είναι ανεξάρτητη από τα τοπικά τους χαρακτηριστικά. Για τον υπολογισμό του ενεργειακού εκθέτη εφαρμόστηκαν τρεις διαφορετικές συναρτήσεις συζεύξεις προκειμένου να βρεθεί η πιο κατάλληλη για τον υπολογισμό του ενεργειακού φάσματος. Η πρώτη συνάρτηση σύζευξης ήταν η γενική συνάρτηση των Clem and Dorman (2000), η δεύτερη ήταν η συνάρτηση των Belov and Struminsky (1997) που περιείχε έναν ξεχωριστό όρο E^3.17 προεκτείνοντας την πρώτη στις χαμηλές ενέργειες για μετρητές νετρονίων με δυσκαμψία 1GV < Rc< 2.78 GV, όπου και οι δύο αποδείχθηκαν κατάλληλες για την μελέτη μειώσεων Forbush. Τέλος εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σύμφωνα με την βιβλιογραφία η πρόσφατη συνάρτηση των Mishev et al. (2013) σε επεισόδια μειώσεων Forbush. Σε αυτή την διατριβή τα αποτελέσματα και οι υπολογισμοί αυτής του ενεργειακού φάσματος της κοσμικής ακτινοβολίας είναι πολύ σημαντικά για τις εφαρμογές του Διαστημικού Καιρού.
Διαπολιτισμικές συγκρίσεις του διαδικτυακού εκφοβισμού (cyberbullying) μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών
Authors: Αθανασίου Καλλιόπη
Published: September 2021

Εισαγωγή και Σκοπός: Η αυξανόμενη χρήση του Διαδικτύου και των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης έχει δημιουργήσει ένα νέο έδαφος για την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη των εφήβων. Ο στόχος της παρούσας συγχρονικής μελέτης είναι η διερεύνηση του επιπολασμού της διαδικτυακής θυματοποίησης σε επτά Ευρωπαϊκές χώρες, σε σχέση με κοινωνικο-δημογραφικές και ψυχοκοινωνικές μεταβλητές καθώς και σε σχέση με τη χρήση του διαδικτύου. Υλικό και Μέθοδος: Μία συγχρονική σχολική μελέτη πραγματοποιήθηκε στις συμμετέχουσες χώρες: Γερμανία, Ελλάδα, Ισλανδία, Ολλανδία, Πολωνία, Ρουμανία και Ισπανία. Αυτό-αναφερόμενα ανώνυμα ερωτηματολόγια περιελάμβαναν κοινωνικο-δημογραφικά στοιχεία, χαρακτηριστικά διαδικτυακής χρήσης, σχολική επίδοση, γονεϊκό έλεγχο, ερωτηματολόγιο για τον διαδικτυακό εθισμό και τα συναισθηματικά και συμπεριφορικά προβλήματα εκτιμήθηκαν με την Κλίμακα Εκτίμησης της Ψυχοκοινωνικής Κατάστασης Youth Self Report (ΥSR). Για την εύρεση ανεξάρτητων παραγόντων που σχετίζονται με το διαδικτυακό εκφοβισμό σε κάθε χώρα έγιναν μοντέλα μονοπαραγοντικής και πολυπαραγοντικής λογαριθμιστικής παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Τα υψηλότερα ποσοστά επιπολασμού της διαδκτυακής θυματοποίησης εντοπίστηκαν στη Ρουμανία ενώ τα χαμηλότερα στην Ισπανία. Πολλαπλές αναλύσεις λογιστικής παλινδρόμησης έδωσαν διαφορετικά αποτελέσματα μεταξύ των χωρών. Στη Ρουμανία, την Πολωνία και τη Γερμανία η θυματοποίηση μέσω διαδικτυακού εκφοβισμού συνδέθηκε με τη χρήση των κοινωνικών δικτύων, ενώ η χρήση του διαδικτύου συνδέθηκε με αυξημένες πιθανότητες διαδικτυακής θυματοποίησης μόνο στη Ρουμανία. Η διαδικτυακή θυματοποίηση συνδέθηκε με μεγαλύτερου βαθμού με συμπεριφορές εσωτερικευμένων προβλημάτων (internalizing problems) σε όλες τις χώρες που αναλύθηκαν και με συμπεριφορές εξωτερικευμένων προβλημάτων (externalizing problems) σε όλες τις χώρες εκτός της Ρουμανίας. Συμπεράσματα: Η διαδικτυακή θυματοποίηση είναι πρόβλημα που εξελίσσεται και εξαρτάται από ειδικούς κοινωνικο-δημογραφικούς παράγοντες που διαφέρουν από χώρα σε χώρα, καθώς και από ποικίλα μοτίβα της χρήσης και εξέλιξης του Διαδικτύου. Τα μέτρα πρόληψης που θα ληφθούν θα πρέπει να προωθήσουν την ενσωμάτωση των νέων Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας (ΤΠΕ) στο εκπαιδευτικό πλαίσιο και να εστιάσουν στη συσχέτιση ανάμεσα στην διαδικτυακή θυματοποίηση και στα εσωτερικευμένα και εξωτερικευμένα προβλήματα.
Η δέσμευση της Δημόσιας Διοίκησης από τις αποφάσεις των πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων
Authors: Παπανικολάου Αναστασία
Published: September 2021

Με την εν λόγω διατριβή ερευνάται το ζήτημα της δέσμευσης ή μη της Δημόσιας Διοίκησης από τις αποφάσεις των πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων, στην περίπτωση που η Διοίκηση επιλαμβάνεται μιας υπόθεσης, τα πραγματικά περιστατικά της οποίας έχουν ήδη αποτελέσει αντικείμενο δικαστικής διάγνωσης ή κρίσης εν γένει. Ειδικότερα, δεδομένης της μη ύπαρξης ρητής διάταξης, η οποία να περιγράφει κανονιστικά την ανωτέρω σχέση, ερευνάται η ύπαρξη δέσμευσης επί τη βάσει συναφών εννοιών, όπως η υποχρέωση συμμόρφωσης, το δεδικασμένο, το ερμηνευτικό δεδικασμένο, η διαπιστωτική και βεβαιωτική ενέργεια καθώς επίσης αξιοποιώντας επιχειρήματα από το χώρο των δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και δικαστική προστασία, από το χώρο των γενικών αρχών δικαίου, όπως η αρχή της ασφάλειας δικαίου, της προστατευόμενης εμπιστοσύνης του διοικούμενου και της ενότητας της κρατικής εξουσίας, και από το χώρο των οργανωτικών βάσεων του πολιτεύματος, όπως η διάκριση των λειτουργιών. Ακολούθως, πραγματοποιείται μια ειδικότερη προσέγγιση ερευνώντας συγκεκριμένες περιπτώσεις σε πρακτικό επίπεδο μέσα από τη νομολογία του ΕΔΔΑ, ΔΕΕ και των εθνικών δικαστηρίων, με κριτήριο τη φύση των δικαστικών αποφάσεων. Ειδικότερα, ερευνάται ο βαθμός δέσμευσης της Δημόσιας Διοίκησης από τις αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων που κρίνουν όχι μόνο επί υποθέσεων αμφισβητούμενης αλλά και επί υποθέσεων εκούσιας δικαιοδοσίας καθώς και από τις αποφάσεις που εκδίδονται στο πλαίσιο παροχής προσωρινής έννομης προστασίας. Από πλευράς δε των αποφάσεων των ποινικών δικαστηρίων -και με αφορμή κυρίως υποθέσεις τελωνειακού ή φορολογικού χαρακτήρα που παρουσιάζουν τόσο διοικητικό όσο και ποινικό σκέλος- ερευνάται η θέση της Διοίκησης υπό το πρίσμα του τεκμηρίου αθωότητας και της αρχής ne bis in idem στην αμιγώς διοικητική διαδικασία, και πιο συγκεκριμένα στη στάδιο που προηγείται της προσφυγής στη διοικητική δικαιοσύνη. Τέλος, και μέσα από την αναφορά στη θεωρία και νομολογία, διαπιστώνεται ότι, στο πλαίσιο ενός σύγχρονου κράτους δικαίου, η Δημόσια Διοίκηση δεν μπορεί να δρα κατά τρόπο που να παραβιάζει τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου ή συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, πολλώ δε μάλλον όταν η προηγούμενη στάση της, έχει οδηγήσει σε καταδίκες της χώρας μας από το ΕΔΔΑ για παραβίαση διατάξεων της ΕΣΔΑ. Για το λόγο αυτό, προτείνονται επιχειρήματα και θεωρητικά εργαλεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για τη διαμόρφωση της στάσης της Δημόσιας Διοίκησης, σε περιπτώσεις που τα δικαστήρια πολιτικής ή ποινικής δικαιοδοσίας έχουν ήδη αποφανθεί επί των ίδιων πραγματικών περιστατικών.
Η ισότητα στην ενωσιακή έννομη τάξη
Authors: Κούρτης Ιωάννης
Published: September 2021

Η λειτουργία και ο ρόλος της ισότητας στην ενωσιακή έννομη τάξη έχει μετεξελιχθεί, καθώς η ισότητα από εργαλείο οικονομικής ενοποίησης και με σκοπό την επίτευξη θεμελιωδών ενωσιακών σκοπών αποτελεί μία νέα αυτόνομη ενωσιακή πολιτική, που έχει ως κύριο σκοπό τη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής της ισότητας στο σύνολο των ενωσιακών δράσεων και μέτρων μέσω της επίτευξης όμοιας αντιμετώπισης όμοιων μεταξύ τους καταστάσεων. Η αρχή της ισότητας εφαρμόζεται με οριζόντιο τρόπο στις σχέσεις της Ένωσης με τα υποκείμενα της ενωσιακής έννομης τάξης, δηλαδή όσον αφορά τα κράτη-μέλη και τους ιδιώτες (φυσικά και νομικά πρόσωπα), με συνέπεια να αναδεικνύεται η δημιουργία μίας νέας και αυτόνομης ενωσιακής πολιτικής για την ισότητα. Κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει η υποχρέωση ίσης μεταχείρισης των κρατών-μελών από τα ενωσιακά όργανα, όπως και ο σεβασμός της ισότητας των ιδιωτών ως γενικής αρχής και δικαιώματος στο ενωσιακό δίκαιο.
Οργανοκαταλυόμενη παραγοντοποίηση 4-πυρρολιν-2-ονών, κυκλοπεντ-2-ενονών και 2-ενε-1,4-διονών με 2-ενάλες
Authors: Σοφιαδής Εμμανουήλ
Published: September 2021

Στην παρούσα εργασία παρουσιάζονται τρεις οργανοκαταλυόμενες μεθοδολογίες για τη σύνθεση πολύπλοκων και συνθετικά χρήσιμων κυκλικών ενώσεων. Κοινό χαρακτηριστικό των μεθοδολογιών είναι η χρήση μικρών οργανικών μορίων ως καταλύτες (οργανοκαταλύτες) οι οποίοι επιτυγχάνουν τη διεκπεραίωση του επιθυμητού μετασχηματισμού με υψηλή τοπο-, διαστερεο- και εναντιοεκλεκτικότητα. Ένα δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό είναι η αξιοποίηση του πράσινου και βιώσιμου οξειδωτικού, οξυγόνου απλής κατάστασης, για τη σύνθεση των πρόδρομων ενώσεων, δηλαδή των αντιδρώντων των οργανοκαταλυόμενων αντιδράσεων.
Η παροχή δικαστικής προστασίας υπό το πρίσμα των άρθρων 94 και 95 του Συντάγματος
Authors: Σοϊλεντάκης Παναγιώτης
Published: September 2021

Η παροχή δικαστικής προστασίας προβλέπεται στο άρθρο 20 του Συντάγματος. Ο τρόπος παροχής της δικαστικής προστασίας εξειδικεύεται στις δικονομικές διατάξεις του Συντάγματος και συγκεκριμένα στα άρθρα 94 και 95. Με αφορμή τις προβλέψεις του συνταγματικού νομοθέτη εξετάζονται ζητήματα που αφορούν στην αποτελεσματική και ταχεία παροχή δικαστικής προστασίας υπό το σύστημα της διακεκριμένης δικαιοδοσίας μεταξύ πολιτικών και διοικητικών δικαστηρίων. Ερευνάται εάν είναι δυνατή η μεταφορά υποθέσεων εκουσίας δικαιοδοσίας από τα πολιτικά δικαστήρια στη διοίκηση και εν συνεχεία η ανάθεσή τους ως διαφορών στα διοικητικά δικαστήρια. Περαιτέρω εξετάζεται το ενδεχόμενο υιοθέτησης συστήματος ενιαίας δικαιοδοσίας μεταξύ των πολιτικών και διοικητικών δικαστηρίων. Προτείνεται η ενοποίηση της δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων και του Συμβουλίου της Επικρατείας μέσω συνταγματικής αναθεώρησης και η εισαγωγή ενός ενιαίου ενδίκου βοηθήματος υπό τον τίτλο "αίτηση παροχής δικαστικής προστασίας".
Το φοιτητικό κίνημα της Θεσσαλονίκης στο μετεμφυλιακό κράτος, 1950-1967
Authors: Τζήκα Θεοδώρα
Published: September 2021

Το φοιτητικό κίνημα αποτέλεσε πάντα και παντού την πρωτοπορία του νεολαιΐστικου κινήματος. Στην παρούσα εργασία μελετάται το φοιτητικό κίνημα της Θεσσαλονίκης στη μεταπολεμική Ελλάδα και συγκεκριμένα από το 1950, μέχρι το 1967. Διερευνάται η σταδιακή συγκρότηση και ριζοσπαστικοποίηση του φοιτητικού κινήματος, το οποίο τοποθετείται και ερμηνεύεται στο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής του. Σε αυτό το πλαίσιο ιδρύονται οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι φοιτητικές ενώσεις, πραγματοποιούνται πανελλαδικές φοιτητικές συναντήσεις και διατυπώνονται τα ποικίλα αιτήματα, που συνδέουν τα καθημερινά φοιτητικά προβλήματα με μια συνολική κοινωνική και πολιτική αμφισβήτηση. Οι πρώτες φοιτητικές κινητοποιήσεις ξεκινούν από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, με αιχμή το Κυπριακό ζήτημα. Τότε συγκροτούνται οι πρώτες φοιτητικές συλλογικότητες και, μαζί με το αίτημα της αυτοδιάθεσης της Κύπρου, αρχίζουν να διατυπώνονται και τα φοιτητικά αιτήματα που σχετίζονται με τους όρους διαβίωσης και σπουδών. Τη δεκαετία του 1960 οξύνονται οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, εκδημοκρατίζεται σε κάποιο βαθμό το πολιτικό σύστημα και παράλληλα εμφανίζεται μια πολύπλευρη πολιτιστική άνθιση. Τότε μαζικοποιείται και ριζοσπαστικοποιείται το φοιτητικό κίνημα και τα αιτήματά του συνδέονται με την πολιτική, την κοινωνική και την πολιτιστική κατάσταση της χώρας και εκφράζονται ως ανάγκη για εκδημοκρατισμό, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Τα αιτήματα αυτά θα εκφραστούν έντονα στις μαζικές κινητοποιήσεις του 1-1-4 και του 15% για την Παιδεία, στη διάρκεια του βασιλικού πραξικοπήματος του 1965 και θα συνεχίσουν να τίθενται, μέχρι και το τέλος της περιόδου που μελετάται, όταν το φοιτητικό κίνημα έχει πλέον αποδυναμωθεί.
Αξιοποίηση αθλητικών εγκαταστάσεων μετά από την έκβαση μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων
Authors: Γιαννακοπούλου Μελίνα
Published: September 2021

Η προσπάθεια εξισορρόπησης κοινωνικών και οικονομικών συμφερόντων ήταν πάντοτε ένα κρίσιμο ζήτημα αναφορικά με τη μετά-αγωνιστική χρήση των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Ο σχεδιασμός, η κατασκευή, αλλά και η επιλογή του είδους της μετά- αγωνιστικής χρήσης μιας εγκατάστασης είναι ένα κοινωνικοοικονομικό και κυρίως ένα πολιτικό θέμα, καθώς αφορά στον τρόπο που το κοινωνικό σύνολο κληρονομεί επενδυτικά αγαθά και περιουσιακά στοιχεία από τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις. Μέσω συλλογικής μελέτης τεσσάρων διαδοχικών διοργανωτριών χωρών Ολυμπιακών Αγώνων (Πεκίνο 2008, Βανκούβερ 2010, Λονδίνο 2012, Σότσι 2014), που λειτουργούν υπό διαφορετική μορφή διακυβέρνησης, διερευνάται ο τρόπος που αντιμετώπισαν το ζήτημα του σχεδιασμού των αθλητικών τους εγκαταστάσεων και εξετάζονται οι στρατηγικές μετά-αγωνιστικής αξιοποίησης που χρησιμοποιήθηκαν προς ανάδειξη μοτίβων ομοιότητας και διαφοράς ώστε να απαντηθεί το ερώτημα: Είναι οι δημοκρατικές ή οι μη-δημοκρατικές χώρες πιο αποτελεσματικές στην αποφυγή δημιουργίας «λευκών ελεφάντων»; Λαμβάνοντας υπόψη τη γενικότερη αδυναμία παραγωγής πλούσιων και συνεπών πρωτογενών δεδομένων στο πεδίο των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, προτείνεται μια προσέγγιση που στηρίζεται στην ανάλυση δευτερογενών δεδομένων. Κύρια πηγή στοιχείων αποτέλεσαν δημοσιευμένες ακαδημαϊκές μελέτες και συμπληρωματικώς έγινε χρήση επίσημων αναφορών και ανακοινώσεων, πρακτικών συνεδρίων, αποφάσεων, οδηγιών των επισήμων φορέων των διοργανώσεων, καθώς και σχετικής ειδησεογραφικής αρθογραφίας. Αναγνωρίζοντας τα όρια των συμβατικών μεθόδων σύγκρισης, ειδικά τους περιορισμούς που τίθενται σε σχέση με τη συγκρισιμότητα μεταξύ διαφορετικών πόλεων, αλλά και το γεγονός ότι η διερεύνηση προς ανάδειξη μοτίβων ομοιότητας και διαφοράς της παρούσας μελέτης αφορά στην παραγωγή αστικών έργων (οι ολυμπιακές αθλητικές εγκαταστάσεις) ακολουθήθηκε η συλλογιστική της Robinson (2015) περί της κατ’ελάχιστον σύγκρισης (comparison at a minimum). Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις της μελέτης η διεξαγωγή μεγάλων διοργανώσεων στα απολυταρχικά κράτη γίνεται αντιληπτή ως στρατηγικής σημασίας ορόσημο και χρησιμοποιείται πρωταρχικώς ως νομιμοποίηση μεγαλομανών αναπτυξιακών σχεδίων, με συνέπεια να προκρίνεται η κατασκευή εμβληματικών κτηρίων που διαθέτουν κυρίως συμβολικές και όχι χρηστικές ιδιότητες. Περαιτέρω δε, καθόσον στα μη-δημοκρατικά κράτη οι μηχανισμοί λογοδοσίας και οι θεσμικοί περιορισμοί είναι ασθενείς (ή ανύπαρκτοι) εμφανίζονται πολλαπλά φαινόμενα διαφθοράς. Στο πλαίσιο όμως των μεγάλων διοργανώσεων και δη κατά την εκτέλεση των μεγάλων έργων που συνεπάγονται, υφίσταται ένας εξισορροπητικός παράγοντας μεταξύ δημοκρατικών και απολυταρχικών κρατών, η λεγόμενη "κατάσταση εξαίρεσης" η οποία οδηγεί στη δημιουργία πιο εξουσιαστικών, ιδιωτικών μορφών λήψης αποφάσεων με συνέπεια έλλειψη διαφάνειας, έλλειμμα δημοκρατικού ελέγχου και προϊούσα αύξηση των φαινομένων διαφθοράς, ακόμα και στις πιο θεμελιωμένες δημοκρατίες, με συνέπεια, μεταξύ άλλων, την αύξηση του κοπαδιού των «λευκών ελεφάντων» ανά τον κόσμο.