bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Διηλεκτρική και θερμική μελέτη μειγμάτων εποξικής ρητίνης και πολυαιθυλαινοξειδίου
Authors: Χρηστάκης Ηρακλής
Published: January 2014

Η εποξική ρητίνη είναι ένα υλικό που προσφέρει άριστη στεγανότητα στη υγρασία, ηλεκτρική μόνωση, αντοχή στους διαλύτες και σε χημικά αντιδραστήρια καθώς και πολύ καλές συγκολλητικές ικανότητας. Για να αποκτήσει όμως τις συγκριμένες ιδιότητες, αντιδρά χημικά με ένα σκληρυντικό μέσο, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη δικτύου σταυροδεσμών. Τα υλικά που προκύπτουν από την παραπάνω διαδικασία παρουσιάζουν υψηλή θερμοκρασία υαλώδους μετάβασης, θερμοσκληρυνόμενα υλικά, με αποτέλεσμα να είναι ιδιαίτερα εύθραυστα. Για την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου μειονεκτήματος προτάθηκε η προσθήκη τροποποιητών στο πολυμερικό δίκτυο της ρητίνης, όπως ελαστομερών και θερμοπλαστικών υλικών, στη συγκεκριμένη περίπτωση το πολυαιθυλαινοξείδιο (PEO), με χαμηλότερη θερμοκρασία υαλώδους μετάβασης, χωρίς όμως να αλλοιωθούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Η ανάμειξη γίνεται με το σχηματισμό δεσμών υδρογόνου μεταξύ των συστατικών του μείγματος. Αρχικά, μελετήθηκε η θερμική συμπεριφορά των υλικών με τη βοήθεια της μεθόδου της Διαφορικής Θερμιδομετρίας Σάρωσης. Συγκεκριμένα, ανιχνεύτηκε η θερμοκρασία υαλώδους μετάβασης, καθώς και η εξάρτησή της από τη αλλαγή της συγκέντρωση των συστατικών του πολυμερικού μείγματος. Για τη μελέτη των διηλεκτρικών ιδιοτήτων των υλικών, όπως τοπικές κινήσεις, αλληλεπιδράσεις σε μοριακό επίπεδο, μονωτική συμπεριφορά και φαινόμενα αγωγιμότητας, χρησιμοποιήθηκαν οι μέθοδοι διηλεκτρικής φασματοσκοπίας DRS και TSDC. Επίσης μελετήθηκε η αλληλεπίδραση του υλικού με το νερό, η αλλαγή των διηλεκτρικών ιδιοτήτων του καθώς και η ρόφηση και εκρόφηση ύδατος. Συνοψίζοντας, τα μείγματα DGEBA/MDA/PEO που μελετήθηκαν είναι πλήρως αναμίξιμα, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από όλες τις μεθόδους μελέτης. Οι ιδιότητες των υλικών μεταβάλλονται με την αύξηση της προσθήκης του PEO, ενώ σημαντικές διαφοροποιήσεις στη μορφολογία παρατηρούνται για υλικά με περιεκτικότητα >40% σε PEO. Μέχρι το ποσοστό σε PEO ~ 30% τα δοκίμια διατηρούν τις ιδιότητες της ρητίνης, ενώ η θερμοκρασία υαλώδους μετάβασης έχει μειωθεί με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ευλυγισία του και η ικανότητα επεξεργασίας του. Η αύξηση του PEO σε μεγαλύτερα ποσοστά έχει ως συνέπεια την ανάπτυξη κρυσταλλικής φάσης ενώ από το σημείο αυτό και μετά παρατηρούνται διαφοροποιήσεις και στο δίκτυο των σταυροδεσμών το οποίο μειώνεται. Τίθεται λοιπόν, υπό αμφισβήτηση οι καλές αντοχές του, ενώ καθώς από το συγκεκριμένο κρίσιμο σημείο και μετά αυξάνει και η ικανότητα υδάτωσης των δοκιμίων, περιορίζονται και οι συγκολλητικές του ιδιότη
Η νέα οικονομική γεωγραφία της Ευρώπης
Authors: Αρτελάρης Παναγιώτης
Published: January 2014

Σκοπό της διατριβής αποτελεί η μελέτη και η διερεύνηση της εξέλιξης των οικονομικών ανισοτήτων και επομένως, των τάσεων της σύγκλισης ή απόκλισης στις περιφέρειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 χωρών-μελών κατά τη χρονική περίοδο 1995-2005. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζονται οι τάσεις σύγκλισης ή απόκλισης της μεταβλητής του κατά κεφαλήν ΑΕΠ μεταξύ των περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και στο εσωτερικό τους. Για την ανάλυση των τάσεων μεταξύ των περιφερειών χρησιμοποιείται το θεωρητικό και εμπειρικό πλαίσιο που πρόσφατα αναπτύχθηκε από τους Barro και Sala-i-Martin (1992, 1995). Για την ανάλυση των τάσεων στο εσωτερικό των περιφερειών χρησιμοποιείται το θεωρητικό και εμπειρικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε αρχικά από τον Kuznets (1955) για τις κοινωνικές ανισότητες και επεκτάθηκε από τον Williamson (1965) για τις περιφερειακές ανισότητες. Το πρώτο πλαίσιο ανάλυσης, γνωστό και ως κλασική ανάλυση της σύγκλισης, βασίζεται στο νεοκλασικό υπόδειγμα οικονομικής μεγέθυνσης του Solow (1956) και προβλέπει την παρουσία σύγκλισης μεταξύ ενός σχετικά ομοιογενούς δείγματος οικονομιών. Το δεύτερο, γνωστό και ως υπόθεση του «ανάστροφου U», συσχετίζει το μέγεθος των χωρικών οικονομικών ανισοτήτων χωρών ή περιφερειών με το επίπεδο της οικονομικής τους ανάπτυξης, το οποίο αναμένεται να έχει σχήμα ανάστροφου U. Επομένως, σύγκλιση προβλέπεται αφότου έχει επιτευχθεί ένα κρίσιμο μέγεθος οικονομικής ανάπτυξης. Παρά τις αδυναμίες και τους περιορισμούς, η ανάλυση των τάσεων της σύγκλισης ή απόκλισης με τους παραπάνω τρόπους βρίσκεται στο επίκεντρο της συμβατικής οικονομικής ανάλυσης και έδωσε το έναυσμα για γόνιμες και δημιουργικές συζητήσεις. Για την εμπειρική διερεύνηση εφαρμόζονται στατιστικές και οικονομετρικές τεχνικές ανάλυσης. Σε αντίθεση ωστόσο με το μεγαλύτερο μέρος των ερευνητικών εργασιών, χρησιμοποιούνται στατιστικές και οικονομετρικές τεχνικές χωρικής ανάλυσης, αφού οι χωρικές επιδράσεις θα πρέπει να λαμβάνονται πάντα υπόψη στην ανάλυση της διαδικασίας της σύγκλισης ή απόκλισης. Η παράλειψη ή η αγνόησή τους επιφέρει την εξαγωγή εσφαλμένων και παραπλανητικών συμπερασμάτων. Τα αποτελέσματα της διατριβής παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο σε επίπεδο θεωρίας όσο και σε επίπεδο πολιτικής.
Συσχέτιση νατριοευαισθησίας και αντίστασης στην ινσουλίνη σε άτομα με προδιάθεση για αρτηριακή υπέρταση
Authors: Παζαρλόγλου Μιχαήλ
Published: January 2014

Τα τελευταία χρόνια περιγράφεται το μεταβολικό σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από ειδικό τύπο παχυσαρκίας, αντίσταση στην ινσουλίνη, υπέρταση και διαταραχές του μεταβολισμού των λιπιδίων. Υπάρχει πλήθος μελετών που ερευνά εάν υπάρχει κοινός παθογενετικός μηχανισμός με απώτερο σκοπό την πρόληψη του συνδρόμου και των καρδιαγγειακών επιπλοκών. Η αυξημένη πρόσληψη άλατος έχει ενοχοποιειθεί για την αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Όλα τα άτομα όμως δεν εμφανίζουν την ίδια μεταβολή της αρτηριακής πίεσης με την πρόσληψη άλατος (νατριοευαισθησία) η οποία φαίνεται να επηρεάζεται από γενετικούς παράγοντες και την ηλικία. Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι νορμοτασικά νατριοευαίσθητα άτομα είναι γενετικά προδιατεθειμένα να αναπτύξουν υπέρταση. Για την αρτηριακή υπέρταση πιθανόν ευθύνεται και η υπερινσουλιναιμία η οποία είναι αποτέλεσμα της αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη. Οι πιθανοί μηχανισμοί με τους οποίους η υπερινσουλιναιμία προκαλεί υπέρταση φαίνεται να είναι:1) ο αυξημένος τόνος του συμπαθητικού συστήματος, 2) η αυξημένη επαναρρόφηση Να κυρίως στο εγγύς εσπειραμένο σωληνάριο, 3) η διαταραχή των ηλεκτρολυτών σε κυτταρικό επίπεδο και συγκεκριμένα η κατακράτηση Να ενδοκυττάρια με αποτέλεσμα την αύξηση της ευαισθησίας των λείων μυϊκών ινών στις κατεχολαμίνες και 4) η πάχυνση του τοιχώματος των αγγείων η οποία πιθανόν προκαλείται από την ινσουλίνη που δρα σαν αυξητικός παράγοντας. Φαίνεται από σειρά μελετών ότι νορμοτασικά άτομα με οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης παρουσιάζουν σε μεγαλύτερο ποσοστό αντίσταση στην ινσουλίνη-υπερινσουλιναιμία σε σχέση με άτομα χωρίς ιστορικό υπέρτασης. Ως γνωστόν στα αίτια της αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη αναφέρονται και γενετικοί παράγοντες, η δε υπέρταση εμφανίζεται συχνότερα στους απογόνους ατόμων με υπέρταση. Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχει διχογνωμία εάν η υπερινσουλιναιμία που συνοδεύει την υπέρταση είναι επιφαινόμενο ή ο αιτιολογικός παράγοντας εμφάνισης της υπέρτασης. Επίσης δε φαίνεται να έχει προσδιορισθεί η σχέση νατριοευαισθησίας και αντίστασης στην ινσουλίνη οι οποίες ενδέχεται να είναι στοιχεία ενιαίου παθογενετικού μηχανισμού. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να δείξει εάν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της νατριοευαισθησίας και αντίστασης στην ινσουλίνη σε άτομα με οικογενή προδιάθεση εμφάνισης αρτηριακής υπέρτασης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να δείξει εάν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της νατριοευαισθησίας και αντίστασης στην ινσουλίνη σε άτομα με οικογενή προδιάθεση εμφάνισης αρτηριακής υπέρτασης.
Μελέτη της χωρικής κατανομής της αέριας ρύπανσης και η συσχέτισή της με τις χρήσεις γής
Authors: Μαυράκης Αναστάσιος
Published: January 2014

The aim of the present Thesis is to investigate the evolution and the spatial distribution of air pollution in Thriassion Plain during the years 1986-2007, in conjunction to certain climate indices as well as changes in population and activities established in the area, causing land use changes over time. The results can summarize as follow: Established activities in coastal area tend to intensify heat island effect in Thriassion Plain; meteorological indeces identify drying tendencies for Thriassion Plain and there is some improvement in air quality. The statistical analysis indicates correlation between population and established activities, as well as between climate indices and air quality indices. Air quality indices increase (e.g. ambient air quality is stressed) when climate indices suggest dryer climate.
Η άσκηση του ιατρικού λειτουργήματος στη Θράκη (προσδιορισμός χρονικής περιόδου) - ίδρυση και λειτουργία του ιατρικού τμήματος του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης
Authors: Γρηγοριάδου Μαρία
Published: January 2014

Η παραδοσιακή ιατρική αποτελεί εξαίρετη απόδειξη της ευαισθησίας του λαού μας και του ανώτερου επιπέδου του λαϊκού μας πολιτισμού. Αποτυπώνει την αγωνιώδη προσπάθεια των απλών ανθρώπων να αποκρούσουν τις φοβερές ασθένειες, για να αποφύγουν τη συγκλονιστική πιθανότητα του θανάτου, με τις δικές τους απλές πρακτικές γνώσεις, βασιζόμενες στις εμπειρίες των προγόνων τους και συνδυασμένες με μαγικά στοιχεία. Η διδασκαλία της Ιστορίας της Ιατρικής έχει ως αντικειμενικό στόχο την κατανόηση της αξίας της συγκρότησης της επιστημονικής και ανθρωπιστικής προσωπικότητας του νέου Ιατρού που θα κληθεί να υπηρετήσει τον πάσχοντα συνάνθρωπο του. Η Ελληνική Ιατρική διακρίνεται : στην αρχαία Ιατρική, πριν από τον Ιπποκράτη, στην Ιπποκρατική Ιατρική, και στην Αλεξανδρινή ή Ελληνιστική Ιατρική. Ολόκληρος ο αρχαίος κόσμος προβληματιζόταν για τις αιτίες που διαταράζουν την ομαλή λειτουργία του οργανισμού τις οποίες και αναζήτησε. Ξεχώρισε τις αιτίες σε δύο κατηγορίες, τις φυσικές και τις υπερφυσικές. Ως φυσικές αντιλαμβανόταν αυτές που προερχόταν από τη δύναμη της φύσης, τη δύναμη του εχθρού, την ακατάλληλη τροφή, τις δηλητηριώδεις ουσίες, τα μικροσκοπικά παράσιτα αλλά και τα εσωτερικά αίτια του ίδιου του οργανισμού ή τη φυσιολογική φθορά λόγω ηλικίας. Ως υπερφυσικές αιτίες δεχόταν τις θεϊκές δυνάμεις και την τιμωρία από αυτές, εξαιτίας της ασεβούς ανθρώπινης συμπεριφοράς. Όπως οι περισσότεροι Έλληνες, έτσι και οι Θρακιώτες κατόρθωσαν σταδιακά και οπωσδήποτε χάρη στις σχολικές τους γνώσεις, ν’ απαλλαχθούν από τις δεισιδαιμονίες και να υιοθετήσουν νέες συνήθειες προερχόμενες από το φως της προόδου των τεχνών και των επιστημών. Οι επιστήμονες Ιατροί και Φαρμακοποιοί αυτής της περιόδου ήταν δυσεύρετοι, συχνότατα μάλιστα ανεπιθύμητοι από το Θρακικό λαό. Οι πρώτοι Ιατροί στη Θράκη εισέπρατταν τις αντιδράσεις του λαού, που ήταν συγκεχυμένες, καθόσον δυσκολευόταν να τους εμπιστευτούν και να παραμερίσουν τους πρακτικούς, οι οποίοι για πολλά χρόνια κέρδιζαν την εκτίμησή τους αντιμετωπίζοντας τις ασθένειες τους. Οι πρώτοι Ιατροί είχαν μεγάλη διαγνωστική δυσχέρεια και υστερούσαν αρχικά από τους εμπειρικούς, καθόσον υπολείπονταν σε εμπειρία που οι πρακτικοί είχαν αποκτήσει, αντιμετωπίζοντας για πολλά χρόνια διάφορες μορφές ασθενειών. Στον τομέα της Ιατρικής, οι Πομάκοι όπως και οι περισσότερες παραδοσιακές κοινότητες, δημιούργησαν και ανέπτυξαν τη Λαϊκή Ιατρική, εκμεταλλευόμενοι το φυσικό περιβάλλον και το θρησκευτικό τους σύστημα, για ν’ αντιμετωπίζουν τις διάφορες ασθένειες και ν’ αποκαθιστούν την υγεία τους, όταν αυτή διαταρασσόταν για τον οποιοδήποτε λόγο. Με τις μεθόδους της Λαϊκής Ιατρικής εξασφάλιζαν μια έστω στοιχειώδη ιατρική φροντίδα, εφόσον δεν ήταν εύκολη η πρόσβασή τους σε επιστήμονες Ιατρούς και νοσηλευτικά ιδρύματα. Τέλος το νερό αποτέλεσε αντικείμενο λατρείας σε όλες τις εποχές, λαμβάνοντας διαστάσεις υπερφυσικής, μαγικής, ιαματικής και ζωοδότρας δύναμης.
Οικονομικά θέματα και τεχνολογίες παροχής υπηρεσιών φωνής με χρήση πρωτοκόλλων διαδικτύου
Authors: Καλόγηρος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Η διαδικασία με την οποία οι πάροχοι υπηρεσιών VoIP εξυπηρετούν αιτήματα για εγκατάσταση κλήσεων από τους πελάτες τους ονομάζεται δρομολόγηση κλήσεων. Τεχνολογικές εξελίξεις και ρυθμιστικές παρεμβάσεις έχουν επιτρέψει την ύπαρξη πολλών εναλλακτικών τρόπων (εξυπηρετητές σηματοδοσίας) για την εγκατάσταση μιας κλήσης, ο καθένας από τους οποίος έχει διαφορετικές ιδιότητες. Η παρούσα διατριβή επικεντρώνεται στο χώρο της Εφαρμοσμένης Επιχειρησιακής Έρευνας και της Αποτίμησης Συστημάτων Επικοινωνιών. Προτείνουμε και αξιολογούμε πολιτικές και στρατηγικές των παρόχων VoIP που μπορούν να πετύχουν βέλτιστη δρομολόγηση κλήσεων, λαμβάνοντας υπόψη τα αναμενόμενα κέρδη από κάθε κλήση που εγκαθίσταται επιτυχώς. Μία ενδιαφέρουσα πτυχή αυτών των πολιτικών δρομολόγησης είναι ότι λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος που είναι διατεθειμένος να περιμένει ο καλών μέχρι να εγκατασταθεί η κλήση. Αυτό το χαρακτηριστικό δίνει την ευκαιρία στον πάροχο για πολλαπλές προσπάθειες ικανοποίησης του αιτήματος ενός χρήστη. Η πρώτη από τις εξεταζόμενες πολιτικές δρομολόγησης ονομάζεται Ακολουθιακή και επιτρέπει την προώθηση του αιτήματος εγκατάστασης κλήσης προς ένα εξυπηρετητή σηματοδοσίας κάθε φορά, επιτρέποντας όμως επανακλήσεις στην περίπτωση που ο επιλεγμένος την προηγούμενη χρονική στιγμή δεν ήταν διαθέσιμος. Προτείνουμε κριτήρια που οδηγούν, υπό προϋποθέσεις, στον καθορισμό βέλτιστων στρατηγικών δρομολόγησης, δηλαδή στην επιλογή του βέλτιστου εξυπηρετητή σε κάθε χρονική στιγμή. Η δεύτερη πολιτική δρομολόγησης ονομάζεται Παράλληλη και είναι γενικότερη καθώς, εκτός από επανακλήσεις επιτρέπει την προώθηση ενός αιτήματος σε πολλαπλούς εξυπηρετητές. Ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των κλήσεων ως υπηρεσία είναι ότι ανεξάρτητα από το πλήθος των εξυπηρετητών που επιχειρούν να εγκαταστήσουν μία κλήση, ένας μόνο θα καταφέρει να δεσμεύσει όλους τους απαραίτητους πόρους. Το γεγονός αυτό διαφοροποιεί το πρόβλημα βελτιστοποίησης που επιχειρούμε να λύσουμε από παρόμοια προβλήματα της βιβλιογραφίας. Επίσης, μελετούμε τον αντίκτυπο που θα είχε η Παράλληλη πολιτική στο σύνολο των παρόχων VoIP και στους λειτουργούς των εξυπηρετητών. Συμπεραίνουμε ότι υπάρχουν περιπτώσεις που οι πάροχοι έχουν συμφέρον να υιοθετήσουν μία επιθετικότερη στρατηγική σε σχέση με το κοινωνικά βέλτιστο. Αυτό οδηγεί στην εμφάνιση ενός προβλήματος του τύπου Tragedy of the Commons. Για αυτό το λόγο, προτείνουμε την επιβολή πρόσθετου τέλους σηματοδοσίας για κάθε απόπειρα εγκατάστασης κλήσης που πραγματοποιεί ένας εξυπηρετητής.
Ο ρόλος της εικόνας στα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ( 1950 - 2000 )
Authors: Παληκίδης Άγγελος
Published: January 2014

Σκοπός της έρευνας είναι η διακρίβωση των εμφανών και λανθανουσών λειτουργιών που οι εικόνες επιτελούν στα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας. Το ερευνητικό υλικό συγκροτούν περίπου 4.500 εικόνες και τα συναφή με αυτές κείμενα. Στην ανάλυση χρησιμοποιήθηκε μια πρωτότυπη μέθοδος, η οποία στηρίζεται στις γενικές αρχές της ανάλυσης περιεχομένου και συνδυάζει ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια. Με βάση αυτήν αντιμετωπίστηκε η εικόνα ως δομική σύνθεση τριών λειτουργιών, της διδακτικής, της ιδεολογικής και της αισθητικής. Σε καθεμιά από τις παραπάνω λειτουργίες έγιναν επιμέρους υποδιαιρέσεις. Στη διατριβή συμπεριλήφθηκαν κεφάλαια σχετικά με τα αναλυτικά προγράμματα και τα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας της περιόδου 1950-2000 στην Ελλάδα, καθώς και με τη θέση της Ιστορίας της Τέχνης σε αυτά. Η έρευνα κατέληξε σε ένα πλήθος συμπερασμάτων που έχουν να κάνουν με τη διδακτική αξία και αποτελεσματικότητα της εικονογράφησης, τις οπτικές αντιλήψεις για το ιστορικό παρελθόν, την ιδεολογική και φρονηματιστική χρήση των εικόνων και τα αισθητικά κριτήρια και πρότυπα που προβάλλονται.
Ο ρόλος των ενζύμων που σχετίζονται με τις HDL στην πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου
Authors: Κακαφήκα Άννα
Published: January 2014

Ένας από τους μηχανισμούς, με τους οποίους η HDL ασκεί τον προστατευτικό της ρόλο κατά τη διάρκεια της αθηρωματικής διαδικασίας είναι η αναστολή της οξειδωτικής τροποποίησης των LDL, διαμέσου της ενζυμικής υδρόλυσης των υδροϋπεροξειδίων των λιπιδίων. Πράγματι, τα ένζυμα που είναι συνδεδεμένα με την HDL, κυρίως η PON1 και η PAF-AH, είναι υπεύθυνα για το μεταβολισμό των υπεροξειδίων των λιπιδίων τόσο στις LDL όσο και στις HDL. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η διερεύνηση της επίδρασης των πολυμορφισμών Q192R και M55L της PON1, καθώς και του πολυμορφισμού V379A της PAF-AH στις ενεργότητες τόσο της PON1 όσο και της PAF-AH στο πλάσμα (στον ορό για την ΡΟΝ1) και στην HDL, σε δυσλιπιδαιμικά και νορμολιπιδαιμικά άτομα. Η παρούσα μελέτη έδειξε για πρώτη φορά ότι ο πολυμορφισμός M55L της PON1 συσχετίζεται σημαντικά με την ενεργότητα της PAF-AH που είναι συνδεδεμένη με την HDL. Αυτό το εύρημα ισχύει τόσο για τα νορμολιπιδαιμικά άτομα, όσο και για τους ασθενείς με δυσλιπιδαιμία. Συγκεκριμένα, τα άτομα όλων των πληθυσμών της μελέτης με το γονότυπο PON1 L55L εμφανίζουν σημαντικά μικρότερη ενεργότητα της HDL-PAF-AH σε σύγκριση με τα άτομα που είναι φορείς ενός ή δύο Μ αλληλίων χωρίς να παρατηρείται σημαντική διαφορά όσον αφορά τη σύσταση της HDL σε λιπίδια και απολιποπρωτεΐνες. Ο βαθμός της συμβολής καθενός από τα δύο ένζυμα (PON1 και PAF-AH) στην αντιοξειδωτική δράση της HDL αποτελεί ακόμη πεδίο αντικρουόμενων απόψεων Η ανεύρεση στην παρούσα εργασία συσχέτισης του πολυμορφισμού M55L της PON1 με την ενεργότητα της HDL-PAF-AH συνηγορεί υπέρ της άποψης ότι η ενεργότητα φωσφολιπάσης Α2 της HDL οφείλεται κατά κύριο λόγο στην PON1 και προτείνει την ομοζυγωτία στο αλλήλιο L του πολυμορφισμού M55L της PON1 ως πιθανό αίτιο της χαμηλής αντιοξειδωτικής ικανότητας της HDL των ατόμων με το γονότυπο L55L της PON1.
Σύνθεση μεμβρανών φωγιασίτη σε υποστρώματα α-Al₂O₃ και μελέτη της χρήσης αυτών σε διαχωρισμούς αερίων μιγμάτων
Authors: Γιαννακόπουλος Ιωάννης
Published: January 2014

Οι ζεόλιθοι είναι κρυσταλλικά αργιλοπυριτικά υλικά με πόρους μοριακών διαστάσεων και για το λόγο αυτό συχνά καλούνται και ως μοριακά κόσκινα. Χαρακτηρίζονται από την ικανότητα ρόφησης αερίων και ατμών, ανταλλαγής των κατιόντων της δομής τους, καθώς και κατάλυσης σημαντικού αριθμού χημικών αντιδράσεων. Λόγω των ιδιαίτερων φυσικοχημικών ιδιοτήτων τους, οι ζεόλιθοι αποτελούν ιδανικά υλικά για το διαχωρισμό μορίων με διαφορετικό σχήμα, μέγεθος ή πολικότητα γι’ αυτό την τελευταία δεκαετία μέρος του ερευνητικού ενδιαφέροντος έχει επικεντρωθεί στην ανάπτυξη πολυκρυσταλλικών μεμβρανών από ζεόλιθους με σκοπό το διαχωρισμό αερίων και υγρών μιγμάτων. Στην παρούσα Διατριβή μελετήθηκε η κρυστάλλωση μεμβρανών φωγιασίτη πάνω σε πορώδη υποστρώματα από α-Al₂O₃ με επίπεδη και κυλινδρική γεωμετρία συναρτήσει διαφόρων παραμέτρων σύνθεσης όπως ήταν η σύσταση, η θερμοκρασία, ο χρόνος και η γήρανση των αιωρημάτων σύνθεσης των μεμβρανών. Συνολικά εξετάστηκαν πέντε διαφορετικές συστάσεις. Η σύσταση 4.17Na₂O : 1.0Al₂O₃ : 10TEA (τριαιθανολαμίνη) : 1.87SiO₂ : 460H₂O οδήγησε στην ανάπτυξη μεμβρανών φωγιασίτη με λιγότερες ατέλειες και για αυτό μελετήθηκε περισσότερο. Η ικανότητα των μεμβρανών να διαχωρίζουν μίγματα CO₂/ H₂, CO₂ / N₂, CO₂ / CH₄, CO₂ / H₂ / N₂ / CH₄, C₃H₆ / C₃H₈, C₃H₆ / N₂, C₃H₈ / N₂ και C₃H₆ / C₃H₈ / N₂ εξετάστηκε συναρτήσει της θερμοκρασίας, της σύστασης και της πίεσης της τροφοδοσίας καθώς και της παρουσίας ή μη υγρασίας στο ρεύμα της τροφοδοσίας. Τα πειράματα διαπερατότητας απέδειξαν, ότι ευνοείται η εκλεκτική μεταφορά κυρίως του CO₂ και του C₃H₆ μέσα από τις μεμβράνες. Η εκλεκτικότητα μπορεί να αποδοθεί στην ισχυρή αλληλεπίδραση των μορίων αυτών με τα κατιόντα Na⁺ που περιέχονται στη δομή του φωγιασίτη. Τέλος, μελετήθηκαν οι μηχανισμοί μεταφοράς μάζας των μιγμάτων CO₂ / H₂ και CO₂ / H₂ / N₂ / CH₄ με τη χρήση της θεωρίας Stefan-Maxwell. Επιπρόσθετα εξετάστηκαν διάφορες περιπτώσεις αργού σταδίου (διάχυση και εκρόφηση) καθώς και συνδυασμοί διαφορετικών μηχανισμών διάχυσης (επιφανειακή διάχυση και ενεργοποιημένη διάχυση αερίων). Οι συντελεστές διάχυσης υπολογίστηκαν από το συνδυασμό των πειραματικών δεδομένων ρόφησης και διαπερατότητας των καθαρών συστατικών. Η ανάλυση που πραγματοποιήθηκε οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η μεταφορά των μιγμάτων μέσα από τις μεμβράνες μπορεί να προβλεφθεί κυρίως από το μηχανισμό της επιφανειακής διάχυσης.
Synthesis, characterization and study of new antimony (III) complexes of thioamides with possible biological activity
Authors: Ozturk Ibrahim-Ismet
Published: January 2014

Στην διατριβή αυτή περιγράφονται τριάντα μια νέες σύμπλοκες ενώσεις του Αντιμονίου (ΙΙΙ) με τις ετεροκυκλικές θειόνες 2-mercapto-1-methylimidazole (C4H6N2S) 2- mercaptothiazolidine (C3H5NS2), 2-mercaptobenzimidazole (C7H6N2S), 2-mercapto-5- methylbenzimidazole (C8H8N2S), 5-ethoxy-2-mercaptobenzimidazole (C9H10N2OS), 3- methyl-2-benzothiazolinthion (C8H7NS2), 2-mercaptopyridine (C5H5NS), 2- mercaptopyrimidine (C4H4N2S), 2-mercapto-3,4,5,6-tetrahydro-pyrimidine (C4H8N2S) και μοριακό τύπο {[SbCl3(TU)2].H2O}, {[SbCl3(MMI)2].H2O}, {[SbCl2(MBZIM)4]+.Cl- .2H2O.(CH3OH)}, {[SbCl2(MBZIM)4]+.Cl-.2H2O.(CH3OH)}, [SbCl3(MBZIM)2], [SbCl3(MMBZIM)2.CH2Cl2], [SbCl3(EtMBZIM)2], [SbCl3(MTZD)2], [SbCl3(MMBZT)2], [SbCl3(tHPMD)2], [SbCl3(PYT)2], [SbCl3(PMT)2], [SbBr3(TU)2], [SbBr3(MMI)2], {[SbBr2(MBZIM)4]+.Br-.2H2O.(CH3OH)}, [SbBr3(MMBZIM)2], [SbBr3(EtMBZIM)2.MeOH], [SbBr3(MTZD)2], [SbBr3(MMBZT)2], [SbBr3(tHPMD)2], [SbBr3(PYT)2], [SbBr3(PMT)2], {[SbI3(MMI)2].MeOH}, [SbI3(MBZIM)2], {[SbI3(MMBZIM)3].MeOH}, [SbI3(EtMBZIM)2.H2O], {[SbI3(MTZD)]}, {[Sb2I6(MMBZT)3]}, {[SbI3(tHPMD)3].MeOH}, {[SbI3(PYT)]}, {[SbI3(PMT)2]}. Οι ενώσεις έχουν χαρακτηριστεί με στοιχειακή ανάλυση, φασματοσκοπία FT-IR, FT-Raman, ανάλυση TG-DTA, ακτίνες-Χ κώνεος, φασματοσκοπία UV-Vis, ESI-MS, 1H και 13C NMR και με αγωγημομετρικές τιτλοδοτήσεις. Επίσης υπολογίστηκαν οι μοριακές και κρυσταλλικές δομές των ενώσεων {[SbCl2(MBZIM)4]+.Cl-.2H2O.(CH3OH)}, {[SbCl2(MBZIM)4]+.Cl- .2H2O.(CH3OH)}, [SbCl3(MBZIM)2], [SbCl3(EtMBZIM)2], [SbCl3(MTZD)2], [SbCl3(tHPMD)2], {[SbBr2(MBZIM)4]+.Br-.2H2O.(CH3OH)}, [SbBr3(MMBZIM)2], [SbBr3(EtMBZIM)2.MeOH], [SbBr3(MTZD)2], [SbBr3(MMBZT)2], [SbBr3(tHPMD)2], Ph.D Thesis Ibrahim Ismet Ozturk VII [SbBr3(PYT)2], {[SbBr5]2-[(PMTH2 +)2]}, [SbI3(EtMBZIM)2.H2O], {[SbI3(MTZD)]}, {[Sb2I6(MMBZT)3]}, {[SbI3(tHPMD)3].MeOH}, {[SbI3(PYT)]} με ανάλυση περίθλασης ακτίνων-Χ. Στα σύμπλοκα {[SbCl2(MBZIM)4]+.Cl-.2H2O.(CH3OH)}, {[SbCl2(MBZIM)4]+.Cl- .2H2O.(CH3OH)} και {[SbBr2(MBZIM)4]+.Br-.2H2O.(CH3OH)}, τέσσερα άτομα θείου από τις θειόνες και δύο άτομα αλογόνου σχηματίζουν ένα κατιονικό σωματίδιο [SbS4X2]+ με οκταεδρική γεωμετρία (Oh) στο οποίο δύο άτομα αλογόνου βρίσκονται στις αξονικές θέσεις.. Ένα ανιόν αλογόνου αντισταθμίζει το φορτίο του κατιόντος. Στο σύμπλοκο {[SbI3(tHPMT)3].MeOH}, τρία άτομα θείου από τις θειόνες και τρία άτομα ιωδίου σχηματίζουν ένα ουδέτερο σύμπλοκο με οκταεδρική γεωμετρία Oh με δύο άτομα ιωδίου σε αξονικές θέσεις ενώ τρία άτομα θείου και ένα ιωδίου καταλαμβάνουν τις ισημερινές και meridional διαμόρφωση. Το σύμπλοκο [SbBr3(MMBZT)2] είναι μονομερές.
Automatic Summarization from Multiple Documents
Authors: Γιαννακόπουλος Γεώργιος
Published: January 2014

Σε αυτήν την αναφορά περιγράφεται η έρευνα που διεξήχθη στα πλαίσια του διδακτορικού μου στον τομέα της εξαγωγής περιλήψεων από πολλαπλά έγγραφα και τη χρήση υποστηρικτικής γνώσης. Η έρευνα εστιάζει στην αξιολόγηση περιλήψεων και την υλοποίηση ενός συνόλου γενικευμένων εργαλείων με εφαρμογές σε διαδικασίες επεξεργασίας φυσικής γλώσσας, μέσα από ένα σύνολο τελεστών και σχετικών μεθοδολογιών. Παρουσιάζουμε αυτές τις μεθοδολογίες στα πλαίσια της αξιολόγησης περιλήψεων, της επιλογής περιεχομένου, της αναγνώρισης νεωτερισμού και αφαίρεσης πλεονασμού. Περαιτέρω, παρουσιάζουμε ένα σύνολο από αλγορίθμους και μεθοδολογίες, με βάση τους γράφους ν-γραμμάτων, με σκοπό την υποστήριξη της εξαγωγής νοήματος και της ποσοτικοποίησης της κειμενικής ποιότητας.
Στοχεύοντας στον κριτικό γραμματισμό
Authors: Βεκρής Ελευθέριος
Published: January 2014

Η ανάγνωση με σκοπό την κατανόηση των κειμένων εμφανίζεται ακροθιγώς στο ΑΠ του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας στο Γυμνάσιο. Ο κύριος σκοπός που εξυπηρετούν τα κείμενα των διδακτικών βιβλίων, είναι η άντληση δεδομένων για την παραγωγή λόγου, δηλαδή την Έκθεση. Και στη νέα έκδοση των διδακτικών βιβλίων (2006) παραμένει ο ίδιος στόχος. Διαπιστώνοντας το κενό στη διδακτική προσέγγιση του μαθήματος επέλεξα ως θέμα της διατριβής τις πρακτικές ανάγνωσης στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας στο Γυμνάσιο. Διερεύνησα τις πρακτικές ανάγνωσης που εφαρμόζονταν σε Γυμνάσιο της ΝΑ. Αττικής με σκοπό στη συνέχεια, να πραγματοποιήσω έρευνα δράσης στο ίδιο Γυμνάσιο με τη συνεργασία ενός εκπαιδευτικού που δίδασκε το μάθημα σε τμήμα της Γ' Γυμνασίου, κατά το σχολικό έτος, 2006-2007. Η προσέγγισή μου τόσο στη φάση της διερεύνησης πρακτικών ανάγνωσης στη συγκεκριμένη σχολική μονάδα, όσο και στη φάση της υλοποίησης της έρευνας δράσης, ήταν κριτική. Στην πρώτη φάση, ακολουθώντας το βηματισμό της Κριτικής Εθνογραφίας: α) περιγράφω γεγονότα γραμματισμού με έμφαση στην ανάγνωση που παρατήρησα μέσα στην τάξη, β) εκθέτω τις απόψεις των υποκειμένων της έρευνας για τα γεγονότα γραμματισμού στα οποία συμμετείχαν αλλά και γενικότερα για τις πρακτικές γραμματισμού που ισχύουν στο μάθημα και γ) εντάσσω τη συγκεκριμένη εθνογραφική σκηνή στα πολιτικά και κοινωνικά της συμφραζόμενα. Στη δεύτερη φάση, αξιοποιώντας: α) την εμπειρία και τα δεδομένα από την εθνογραφική παρατήρηση, τα οποία αναδίδουν μια αλλοτριωτική σχέση των υποκειμένων της έρευνας με τα κείμενα του μαθήματος (ΑΠ, διδακτικά βιβλία) και τις παιδαγωγικές πρακτικές, β) τη θεωρία του Κριτικού Γραμματισμού και γ) το μοντέλο των αναγνωστικών πρακτικών ή αναγνωστικών ρόλων των P. Freebody και A. Luke, σχεδίασα έρευνα δράσης με στόχο την παρέμβαση στο ΑΠ του μαθήματος ως προς τις πρακτικές ανάγνωσης κειμένων, αφηγηματικών και μη. Σ’ αυτή τη διατριβή παρουσιάζω το σχεδιασμό, την υλοποίηση και τα αποτελέσματα αυτής της παρέμβασης μέσα από τον αναστοχασμό των μαθητών, της εκπαιδευτικού και εμού του ιδίου ως ερευνητή. Ο αναστοχασμός των υποκειμένων της έρευνας προτρέπει για μια αναζήτηση ενός άλλου «απελευθερωτικού πλαισίου αρχών και πρακτικών στο γλωσσικό μάθημα και στο τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας.
Δυναμική αύξησης ελεύθερα διαβιούντων αζωτοδεσμευτικών πληθυσμών σε συνθήκες ανταγωνισμού και θήρευσης
Authors: Καβαδία Αθανασία-Ελένη
Published: January 2014

Η επιβίωση των ελεύθερα διαβιούντων αζωτοδεσμευτικών πληθυσμών στο φυσικό οικοσύστημα είναι σημαντική για τη συντήρηση του συστήματος και την παραγωγικότητά του, λόγω του ξεχωριστού ρόλου αυτών των μικροοργανισμών στο βιογεωχημικό κύκλο του αζώτου. Η δυναμική ενός αζωτοδεσμευτικού πληθυσμού, που αναπτύσσεται σε μεγάλο εύρος συνθηκών, σε χημειοστάτη, μαζί με ένα ανταγωνιστικό πληθυσμό για τις πηγές ενέργειας και αζώτου, μελετήθηκε με την ανάπτυξη ενός μαθηματικού προτύπου και αναλύθηκε με τη βοήθεια της θεωρίας των διακλαδώσεων. Όταν η πηγή άνθρακα βρίσκεται σε αφθονία στην τροφοδοσία του συστήματος, τότε ο ανταγωνισμός για αυτό το θρεπτικό στοιχείο είναι μικρός. Υψηλά ποσά αμμωνιακού αζώτου, που παρεμποδίζει την ανάπτυξη του αζωτοδεσμευτικού πληθυσμού, αφομοιώνονται για τις ανάγκες ανάπτυξης των πληθυσμών. Υπό αυτές τις συνθήκες ο αζωτοδεσμευτικός πληθυσμός μπορεί να επιβιώσει μόνος ή μαζί με τον ανταγωνιστή, σε μεγάλο εύρος τιμών των παραμέτρων και των λειτουργικών συνθηκών, ενώ σε μερικές περιπτώσεις πραγματοποιείται και αζωτοδέσμευση. Όταν το διάλυμα τροφοδοσίας είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα, τότε o ανταγωνισμός που επικρατεί για αυτό το θρεπτικό στοιχείο είναι υψηλός. Σε αυτές τις συνθήκες ο αζωτοδεσμευτικός πληθυσμός μπορεί να επιβιώσει μόνο αν έχει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι του ανταγωνιστή. Εάν όμως το διάλυμα τροφοδοσίας περιέχει υψηλή συγκέντρωση αμμωνίας, τότε ο αζωτοδεσμευτικός πληθυσμός παρεμποδίζεται και χάνει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Σε αυτές τις συνθήκες μόνο αζωτοδεσμευτικοί πληθυσμοί που μπορούν να εγκαθιδρύσουν αμενσαλιστικές συνθήκες μπορούν να επιβιώσουν στο σύστημα. Ένα άλλο μαθηματικό πρότυπο στο οποίο ο αζωτοδεσμευτικός πληθυσμός αναπτύσσεται σε χημειοστάτη μαζί με έναν ανταγωνιστή και έναν θηρευτή αναπτύχθηκε και μελετήθηκε με τη βοήθεια της θεωρίας των διακλαδώσεων. Όταν ο αζωτοδεσμευτικός πληθυσμός είναι ανθεκτικός στην αμμωνία (δηλ. υφίσταται χαμηλή παρεμπόδιση από αυτή), τότε ο πληθυσμός επιβιώνει σε σταθερή κατάσταση, σε χαμηλή συγκέντρωση αμμωνίας, για μεγάλο εύρος τιμών του ρυθμού αραίωσης. Σε υψηλή συγκέντρωση αμμωνίας, ο αζωτοδεσμευτικός πληθυσμός επιβιώνει σε υψηλές τιμές του ρυθμού αραίωσης, ενώ σε χαμηλότερες τιμές του ρυθμού αραίωσης, ο πληθυσμός επιβιώνει μόνο παρουσία του ανταγωνιστή και του θηρευτή. Όταν ο πληθυσμός υφίσταται υψηλή παρεμπόδιση από την αμμωνία τότε επιβιώνει σε σταθερή κατάσταση για χαμηλή συγκέντρωση αμμωνίας και μεγάλο εύρος του ρυθμού αραίωσης, ενώ σε υψηλή συγκέντρωση αμμωνίας ο ανταγωνιστής ευνοεί τη συνύπαρξη όλων των πληθυσμών. Επομένως, σε υψηλή συγκέντρωση αμμωνίας ο ανταγωνιστικός πληθυσμός φαίνεται να είναι ωφέλιμος για το σύστημα και την επιβίωση του αζωτοδεσμευτικού πληθυσμού. Όμως η παρουσία του ανταγωνιστή στις περιοχές όπου ο αζωτοδεσμευτικός πληθυσμός συνυπάρχει με το θηρευτή σε σταθερή κατάσταση φαίνεται να έχει αρνητική επίδραση στην αζωτοδέσμευση.
Βιοσυστηματική μελέτη ειδών του γένους Bellevalia Lapeyr (Hyacinthaceae)
Authors: Μπαρέκα Ελευθερία-Περδίκω
Published: January 2014

Το γένος Bellevalia, (οικογ. Hyacinthaceae), αποτελείται από βολβώδη taxa, τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ταξινομικό και κυτταρολογικό ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα, οκτώ taxa του γένους έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα. Τρία από αυτά, η Bellevalia hyacinthoides, η B. brevipedicellata και η B. sitiaca είναι ενδημικά, ενώ τέσσερα, η B. dubia subsp. boissieri, η B. trifoliata, η B. romana και η B. ciliata είναι μεσογειακά στοιχεία. Επιπλέον, η B. edirnensis, γνωστή από την Ευρωπαϊκή Τουρκία ως ένα στενότοπο ενδημικό, βρέθηκε στην περιοχή του Έβρου στα πλαίσια της παρούσας μελέτης, προσθέτοντας ένα ακόμα είδος στην ελληνική χλωρίδα. Εκτός των ανωτέρω ειδών που απαντούν στον Ελλαδικό χώρο, μελετήθηκαν επιπλέον και τρία είδη της ανατολικής Μεσογείου, τα B. nivalis, B. flexuosa και B. longistyla. Πραγματοποιήθηκε ταξινομική μελέτη, χρήση της κλασσικής τεχνικής χρώσης των χρωμοσωμάτων για τον προσδιορισμό του χρωμοσωματικού αριθμού και των επιπέδων πολυπλοειδίας και στατιστική επεξεργασία των κυτταρολογικών δεδομένων, τόσο των taxa που απαντώνται στην Ελλάδα, όσο και ειδών της Ανατολικής Μεσογείου. Παράλληλα, έγινε για πρώτη φορά στο γένος Bellevalia μελέτη του γονιδιώματος με την χρήση Κυτταρογενετικής (χρώση με φθορισμό για τον εντοπισμό πλούσιων σε CG και ΑΤ ζωνώσεων), και Μοριακής Κυτταρογενετικής (in situ υβριδοποίηση φθορισμού –FISH– σε ριβοσωματικά γονίδια), καθώς και προσδιορισμού της ποσότητας του γενετικού υλικού με κυτταρομετρία ροής. Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας απαντούν σε σημαντικά ερωτήματα, σχετικά με την ταξινόμηση και φυλογένεση του γένους, τον προσδιορισμό του γενετικού υλικού, την οργάνωση του γονιδιώματος, το είδος και την προέλευση των πολυπλοειδιών, αλλά και την διαφοροποίηση των ειδών.
Προσδιορισμός MMP-2, MMP-8 και MMP-9 στο υπεζωκοτικό υγρό και στο αίμα ασθενών με υπεζωκοτική συλλογή
Authors: Οικονομίδη Σμαράγδα-Ελένη
Published: January 2014

Σκοπός: Ο προσδιορισμός των μεταλλοπρωτεϊνασών 2, 8 και 9 σε ασθενείς με υπεζωκοτική συλλογή, ώστε να εκτιμηθεί ο ρόλος τους στη παθογένεση των υπεζωκοτικών συλλογών και η χρησιμότητά τους στη διάκριση των επιπλεγμένων από τις μη επιπλεγμένες παραπνευμονικές συλλογές. Υλικό & Μέθοδος: Η μέτρηση έγινε με ELISA στο υπεζωκοτικό υγρό και στον ορό 208 ασθενών. 173 συλλογές ήταν εξιδρωματικές (89 κακοήθεις, 24 φυματιώδεις πλευρίτιδες, 27 μη επιπλεγμένες, 17 επιπλεγμένες παραπνευμονικές συλλογές, 16 εμπυήματα) και οι 35 διϊδρωματικές (συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια). Αποτελέσματα: Η MMP-2 στο υπεζωκοτικό υγρό ασθενών με κακοήθη συλλογή και φυματιώδη πλευρίτιδα βρέθηκε σημαντικά αυξημένη σε σχέση με τη παραπνευμονική συλλογή (p<0.0001 και p<0.01 αντίστοιχα). Η συγκέντρωση της MMP-8 βρέθηκε σημαντικά αυξημένη στο υπεζωκοτικό υγρό ασθενών με φυματιώδη πλευρίτιδα και παραπνευμονική συλλογή σε σχέση με τη κακοήθη συλλογή (p<0.05 και p<0.0001 αντίστοιχα) , ενώ οι τιμές της στον ορό ήταν σημαντικά υψηλότερες στις παραπνευμονικές σε σχέση με τις κακοήθεις συλλογές (p<0.0001). Ομοίως, τα επίπεδα της MMP-9 βρέθηκαν σημαντικά αυξημένα στο υπεζωκοτικό υγρό ασθενών με παραπνευμονική συλλογή συγκρινόμενα με αυτά της κακοήθους συλλογής (p<0.0001). Επίσης, η MMP-2 στο υπεζωκοτικό υγρό ήταν σημαντικά υψηλότερη στις μη επιπλεγμένες σε σχέση με τις επιπλεγμένες παραπνευμονικές συλλογές (p<0.01) και τα εμπυήματα (p<0.01). Αντιθέτως, η MMP-8 και η MMP-9 βρέθηκαν σημαντικά αυξημένες στο υπεζωκοτικό υγρό ασθενών με επιπλεγμένη σε σχέση με τη μη επιπλεγμένη παραπνευμονική συλλογή (p<0.01 και p<0.01 αντίστοιχα). Ομοίως, τα επίπεδά τους βρέθηκαν σημαντικά υψηλότερα στα εμπυήματα σε σχέση με τις μη επιπλεγμένες παραπνευμονικές συλλογές (p<0.0001 και p<0.0001 αντίστοιχα). Εξετάζοντας την ικανότητά τους να διακρίνουν τις επιπλεγμένες από τις μη επιπλεγμένες παραπνευμονικές συλλογές στο υπεζωκοτικό υγρό, ο λόγος MMP-2/MMP-9 με όριο την τιμή 1.32, παρουσίασε ευαισθησία 94.1% και ειδικότητα 77.8%. Συμπεράσματα: Η MMP-2 βρέθηκε υψηλότερη στις κακοήθεις συλλογές σε σχέση με τις υπόλοιπες εξιδρωματικές υποομάδες, ενώ αυξημένα επίπεδα MMP-8 και MMP-9 παρατηρήθηκαν στις παραπνευμονικές συλλογές και τα εμπυήματα σε σχέση με τις κακοήθεις και τις φυματιώδεις συλλογές. Ο προσδιορισμός των μεταλλοπρωτεϊνασών πιθανόν μπορεί να βοηθήσει στην διάκριση των επιπλεγμένων από τις μη επιπλεγμένες παραπνευμονικές συλλογές, καθώς ο λόγος MMP-2/MMP-9 τις διακρίνει με υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα.
Les Grecs a Paris a la fin du XIXe siecle
Authors: Παπαδοπούλου Δέσποινα
Published: January 2014

Αντικείμενο της διατριβής αποτελεί η παρουσίαση της πρώτης ελληνικής κοινότητας που συγκροτήθηκε στο Παρίσι κατά το τέλος του 19ου αιώνα. Η ανάλυση αφορά τη διερεύνηση ερωτημάτων που σχετίζονται με τα δημογραφικά, τα κοινωνικά και τα επαγγελματικά χαρακτηριστικά των μεταναστών, τα αίτια της μετακίνησής τους προς τη Γαλλία καθώς και την οργάνωση της κοινότητας. Στόχος του πρώτου μέρους είναι να ξεδιπλώσει το προφίλ των Ελλήνων που αποφασίζουν να εγκατασταθούν στο Παρίσι από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Βασικές κατηγορίες πηγών που χρησιμοποιήθηκαν είναι οι γαλλικές απογραφές πληθυσμού, τα αδημοσίευτα ληξιαρχικά εκκλησιαστικά βιβλία του Αγίου Στεφάνου, της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στο Παρίσι, που αξιοποιήθηκαν για πρώτη φορά στη διατριβή αυτή, και οι αποφάσεις του γαλλικού Υπουργείου Δικαιοσύνης για παραχώρηση της γαλλικής ιθαγένειας σε Έλληνες. Στη συνέχεια μέσα από τη δημογραφική ανάλυση παρουσιάζονται η εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού στη Γαλλία, η γεωγραφική κατανομή του, η σύνθεση κατά φύλο και ηλικία. Πρόκειται για έναν πληθυσμό νέο και ενεργό ο οποίος αυξάνεται προοδευτικά και ο οποίος χαρακτηρίζεται από ποσοτική υπεροχή των αντρών. Κύριοι προορισμοί για τους Έλληνες στη Γαλλία, είναι το Παρίσι και η Μασσαλία. Έλληνες έμποροι, επιχειρηματίες και τραπεζίτες αλλά και διάφοροι τεχνίτες, κυρίως γουναράδες (αρχικά μόνο από την Καστοριά), ράφτες και υποδηματοποιοί, καταφθάνουν στο Παρίσι ανταποκρινόμενοι στην πρόκληση της μεγάλης αγοράς εργασίας. Ακόμη, πολλοί Έλληνες φοιτητές και ορισμένοι καθηγητές πανεπιστημίου, συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες, ζωγράφοι όπως και Έλληνες εισοδηματίες εγκαθίστανται στη γαλλική πρωτεύουσα παρακινημένοι από την πολιτιστική της ακτινοβολία. Γενικότερα στην παροικία παρατηρείται ετερογένεια. Ως προς την καταγωγή τους, τα μέλη της παροικίας προέρχονται από την οθωμανική αυτοκρατορία και το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Στο δεύτερο μέρος εξετάζονται οι διαδικασίες συσπείρωσης των Ελλήνων στο Παρίσι. Την κύρια πηγή έρευνας αποτέλεσε το Ιστορικό Αρχείο του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Πόλους της κοινωνικής οργάνωσης της κοινότητας αποτέλεσαν η εκκλησία, η πρεσβεία με το προξενείο και οι διάφοροι σύλλογοι. Στη διατριβή μελετάται και ο ελληνικός περιοδικός Τύπος στο Παρίσι του δευτέρου μισού του 19ου αιώνα και γίνεται η διάκριση μεταξύ των εκδόσεων που αποβλέπουν να συνδυάσουν «το τερπνόν μετά του ωφελίμου» και αυτών που δίνουν έμφαση στην πολιτική.
Επιδημιολογική μελέτη της πολλαπλής φορείας της neisseria meningitidis. Ταυτοποίηση και τυποποίηση των υπεύθυνων για τη φορεία και τη μηνιγγιτιδοκοκκίκη νόσο στελεχών με μοριακές και συμβατικές τεχνικές
Authors: Κεσανόπουλος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Meningococcal disease remains an important public health issue, due to the rapid onset of the disease, the high case fatality and the high proportion of surving patients with severe complications. The constant epidemiological surveillance of Neisseria meningitidis prevalence among sporadic cases, as well as among carriers, contributes significantly in the efficient monitoring of the disease. The aim of the present study was the development of a new methodology for the molecular identification and typing of N. meningitidis (crgA Real Time PCR, porA Single - Stranded conformation Polymorphism analysis, (SSCP - PCR ), Variable Number Tandem Repeat, VNTR - PCR). The designed molecular techniques were evaluated for the diagnosis of the meningococcal disease directly in clinical samples. In addition, they were applicated to the investigaton of phylogenetic relationship between N. meningitidis strains isolated from patients and carriers. Moreover, the developed techniques were used in an attempt to provide evidence for multiple meningococcal colonization of one carrier and to determine the frequence of this occurance in a study time period of 5 months. The high sensitivity and specificity of crgA Real Time PCR, as resulted from its evaluation, make it a method of choice for the rapid diagnosis of meningococcus directly in clinical samples. The porA SSCP PCR was successfully applied in molecular typing of meningococcal strains according to their serosubtype. Furthermore, the application of the technique in culture negative clinical samples, isolated from patients during a local outbreak, allowed the phylogenetic correlation of these cases overcoming the lack of meningococcal strains. According to the obtained results during the study for the investigation of the presence of genetic correlation, between patients and carriers strains from 2 local meningococcal outbreaks, VNTR PCR appears to be a highly discriminatory method, which can contribute significantly in the epidemiological surveillance of local meningococcal outbreak. The carriage of meningococcus was studied in 202 young adults, 19-25 years old, studying either at the Medical School of the University of Ioannina or at the Technological Institution of Serres, for a time period of 5 months.
Μελέτη των πρωτεϊνών της ερυθροκυτταρικής μεμβράνης σε κληρονομικές και επίκτητες μεμβρανοπάθειες
Authors: Μαργέτης Παναγιώτης
Published: January 2014

Στόχος της διατριβής ήταν η εύρεση μεταβολών στη σύσταση της ερυθροκυτταρικής μεμβράνης, την οξείδωση και η συσχέτισή τους με την παθοφυσιολογία της νόσου. Έγινε λύση των ερυθροκυττάρων, απομόνωση σπεκτρίνης, πέψη ζώνης 3, διαλυτοποίηση της λιπιδικής διπλοστιβάδας και διαχωρισμός του κλάσματος του υπομεμβρανικού σκελετού. Οι πρωτεΐνες μελετήθηκαν με ηλεκτροφόρηση, έγινε ανίχνευση με αντισώματα (κατά Western) και σάρωση των ηλεκτροφορημάτων και των ανοσοαποτυπωμάτων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο λόγος 4.1α/4.1β ήταν μειωμένος σε όλους τους ασθενείς με ΚΣ, παρατηρήθηκαν δευτερεύουσες μεταβολές σε πρωτεΐνες (μείωση της 4.2, της ακτίνης και αύξηση της ζώνης 6). Στα δείγματα με πρωτογενή βλάβη στη ζώνη 3 εντοπίστηκε και μείωση της σπεκτρίνης. Παρατηρήθηκε μείωση της ζώνης 4.9, των αγκυρινών και στην πρωτεΐνη 4.1R. Η ζώνη 7 ήταν μειωμένη σε δύο ασθενείς. Το 67% των δειγμάτων με ΚΣ χαρακτηρίζονται από αύξηση της ζώνης 8 και της αιμοσφαιρίνης που είναι προσδεδεμένη στη μεμβράνη. Στην τυπική ΚΣ παρατηρήθηκαν ζώνες υψηλού ΜΒ (255kDa), επιπλέον ζώνες στην περιοχή των σπεκτρινών και των αγκυρινών, αλλά και ζώνες μικρότερου ΜΒ, αυξημένη πρόσδεση αιμοσφαιρίνης στους σκελετούς καθώς και οι ζώνες υψηλού ΜΒ (255 kDa). Ανιχνεύθηκαν οξειδωμένες ή αποδιαταγμένες μορφές αιμοσφαιρίνης στη μεμβράνη και το σκελετό. Υπήρξε αυξημένη πρόσδεση IgG’s και αυξημένη οξείδωση των καρβονυλομάδων των πρωτεϊνών. Τέλος, ανιχνεύθηκε στη μεμβράνη σορκίνη ως συστατικό της ζώνης 8. Στα δείγματα με σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ) με ή χωρίς διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (ΔΑ) παρατηρήθηκε αύξηση στη ζώνη 8, αιμοσφαιρίνη προσδεδεμένη στη μεμβράνη στα περισσότερα δείγματα σε συνδυασμό με μείωση της σπεκτρίνης, αυξημένη κινητικότητα της ζώνης 3 καθώς και έκτοπες ζώνες 255 kDa και μια ζώνη χαμηλού ΜΒ (42 kDa). Οι πρωτεΐνες των ερυθροκυτταρικών μεμβρανών (ΣΔ και ΔΑ) εμφανίζουν αύξηση της καρβονυλίωσης. Η διαφορά στον οξειδωτικό δείκτη ανάμεσα στους διαβητικούς ασθενείς με ΔΑ και στα δείγματα αναφοράς οφείλεται στους ασθενείς που έχουν αναπτύξει παραγωγική ΔΑ. Συγκρίνοντας τις περιπτώσεις πρωτογενών γενετικών βλαβών (ΚΣ) και δευτερογενών/επίκτητων αλλοιώσεων (ΣΔ) των πρωτεϊνών της μεμβράνης φαίνεται ότι ορισμένες μεταβολές (πχ. σύμπλοκο σπεκτρίνης/αιμοσφαιρίνης, αλλοιώσεις της ζώνης 3, αύξηση στη ζώνη 8 και την αιμοσφαιρίνη, οξειδωτικός δείκτης) συν-εντοπίζονται σε ασθένειες με τελείως διαφορετική παθοφυσιολογία.
Θρομβοπενία στο συστηματικό ερυθηματώδη λύκο:
Authors: Ζιάκας Παναγιώτης
Published: January 2014

Η θρομβοπενία στο ΣΕΛ είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο όπου αλληλεπιδρούν ανοσολογικοί μηχανισμοί (αντισώματα κατά αιμοπεταλίων, ανοσοσυμπλέγματα, αντισώματα κατά θρομβοποιητίνης) και δευτεροπαθείς βλάβες στο επίπεδο της αιμοποίησης στο μυελό των οστών [1]. Κατά την εμφάνιση της θρομβοπενίας οι ασθενείς (θρομβοπενικοί) έχουν πιο ενεργή νόσο σε σύγκριση με τους μάρτυρες (χωρίς ιστορικό θρομβοπενίας) χρησιμοποιώντας το δείκτη ECLAM. Μάλιστα τιμή ενεργότητας ?4 σχετίζεται με τριπλάσια πιθανότητα εμφάνισης θρομβοπενίας. Παρόμοια αποτελέσματα δίνει και η μελέτη των συστατικών του συμπληρώματος, και χαμηλές τιμές C3 και CH50 συσχετίστηκαν με την εμφάνιση θρομβοπενίας [2]. Επιπλέον το χαμηλό συμπλήρωμα (C3) κατά τη διάγνωση της θρομβοπενίας χαρακτήριζε ασθενείς με τριπλάσιο κίνδυνο υποτροπής της θρομβοπενίας, ανεξάρτητα από τον τύπο της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας που χορηγήθηκε [3]. Οι θρομβοπενικοί ασθενείς χαρακτηρίζονται από διπλάσιο κίνδυνο τελικών συμβαμάτων ο οποίος παραμένει υψηλός σε όλη τη διάρκεια της νόσου τους.. Επιπλέον εμφανίζουν και ποιοτικές διαφορές στον τύπο της βλάβης με προεξάρχουσες τις νεφρικές (τελικού σταδίου νεφρική ανεπάρκεια, βαριά πρωτεϊνουρία, μειωμένη νεφρική κάθαρση), τις καρδιολογικές επιπλοκές και άλλες. Η θρομβοπενία σαν ποιοτικό χαρακτηριστικό, εμφανίζεται σαν δείκτης επικείμενης αθροιστικής νοσηρότητας, προσδιορίζοντας μια ομάδα ασθενών των οποίων η κλινική πορεία επιβαρύνεται από μη αντιστρεπτές βλάβες οργάνων-στόχων [4]. Στο 39% των ασθενών με ΣΕΛ ανιχνεύθηκαν αντισώματα κατά θρομβοποιητίνης, τα οποία συσχετίσθηκαν με χαμηλότερα επίπεδα θρομβοποιητίνης στον ορό και χαμηλότερες μέσες τιμές αιμοπεταλίων σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Αντισώματα κατά γλυκοπρωτεινών της μεμβράνης των αιμοπεταλίων ανιχνεύθηκαν σε ποσοστό 40% θρομβοπενικών και μη ασθενών, αλλά απουσίαζαν χαρακτηριστικά από τους ασθενείς που ανέκαμψαν από τη θρομβοπενία, γεγονός που ενισχύει τoν παθογενετικό τους ρόλο. Και οι δυο τύποι αντισωμάτων δεν παρατηρήθηκαν στις ομάδες ελέγχου, που συναποτελούσαν ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα και πρωτοπαθές σύνδρομο Sjogren. Στο μυελό των οστών των θρομβοπενικών ασθενών, κυρίαρχα ευρήματα ήταν οι διαταραχές της αιμοποίησης (μειωμένη κυτταροβρίθεια, δυσπλαστικές αλλοιώσεις) και οι στρωματικές αλλοιώσεις (οίδημα, αιμορραγία, ίνωση). Τα μεγακαρυοκύτταρα ήταν φυσιολογικά η μειωμένα σε αριθμό, υπολοβιώδη και πυκνωτικά, σε αντίθεση με τα μεγακαρυοκύτταρα ασθενών με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα που ηταν φυσιολογικά σε αριθμό και μορφολογία, χωρίς συνύπαρξη συνοδών στρωματικών αλλοιώσεων [5]. Τέλος, επιβεβαιώθηκε ίn vitro, οτι τα αντισώματα έναντι θρομβοποιητίνης αναστέλλουν την ωρίμανση των αποικιών της μεγακαρυοκυτταρικής σειράς (CFU-Meg). Πιθανολογείται ότι τα αντισώματα αυτά εξουδετερώνουν την θρομβοποιητίνη, καθώς οι ασθενείς αυτοί έχουν χαμηλότερα επιπεδα στο πλάσμα [6].
Νεότεροι παράγοντες αθηροσκλήρυνσης σε αιμοκαθερόμενους ασθενείς
Authors: Τσεκέ Παρασκευή
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η καρδιαγγειακή (ΚΑ) νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στους αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς. Η αντίσταση στην ινσουλίνη (IR) αποτελεί συχνή διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων στους αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς και σημαντικό παράγοντα ΚΑ κινδύνου. Το σιαλικό οξύ ορού αποτελεί δείκτη ΚΑ νοσηρότητας και θνησιμότητας στο γενικό πληθυσμό και σε διαβητικούς ασθενείς, αλλά δεν έχει μελετηθεί σε αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς. Σκοπός της μελέτης είναι η αξιολόγηση του σιαλικού οξέος ως δείκτη αθηροσκλήρυνσης, ανελαστικότητας των αγγείων και ΚΑ κινδύνου και η διερεύνηση πιθανής συσχέτισης του με την (IR) σε αιμοκαθαιρόμενους μη-διαβητικούς ασθενείς. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 70 σταθεροί αιμοκαθαιρόμενοι μη-διαβητικοί ασθενείς (29 άνδρες και 41 γυναίκες, ηλικίας 60.7±12.1) και 30 υγιείς μάρτυρες (15 άνδρες και 15 γυναίκες, ηλικίας 48.6±8.47). Η ύπαρξη αθηροσκλήρυνσης και η μελέτη ελαστικότητας των αγγείων έγινε υπερηχογραφικά και με τη χρήση του Shygmocor (ανάλυση σφυγμικού κύματος). Η αντίσταση στην ινσουλίνη εκτιμήθηκε με το δείκτη ΗΟΜΑ και το σιαλικό μετρήθηκε με τυποποιημένη ενζυματική, χρωματομετρική μέθοδο. Μετά την αρχική εκτίμηση οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν προοπτικά για 28 μήνες και καταγράφηκαν τα ΚΑ συμβάματα. Αποτελέσματα: Το σιαλικό οξύ βρέθηκε αυξημένο στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς της μελέτης, ανεξάρτητα ηλικίας-φύλου (p=0.018). Επιπλέον, στους ασθενείς το σιαλικό συσχετίσθηκε στατιστικά σημαντικά με δείκτες φλεγμονής (CRP, ινωδογόνο, p<0.001), κακής θρέψης (χαμηλή αλβουμίνη-κρεατινίνη, p=0.042), δυσλιπιδαιμίας (p=0.026) και αθηροσκλήρυνσης (πάχος έσω-μέσου χιτώνα καρωτίδων, p=0.05). Τέλος, το σιαλικό συσχετίσθηκε με την IR (p=0.018), αλλά η σχέση δεν ήταν ανεξάρτητη της CRP και των λιπιδίων. Στην προοπτική μελέτη το αυξημένο σιαλικό οξύ ορού φάνηκε να αποτελεί δείκτη ΚΑ κινδύνου, τόσο σε ασθενείς με ιστορικό προϋπάρχουσας ΚΑ νόσου (p=0.04) όσο και σε εκείνους χωρίς (p=0.018). Ωστόσο, και στις δυο ομάδες ασθενών η CRP υπερτερούσε του σιαλικού οξέος στην πρόβλεψη ΚΑ κινδύνου (p=0.001). Συμπεράσματα: Οι αιμοκαθαιρόμενοι μη-διαβητικοί ασθενείς έχουν αυξημένα επίπεδα σιαλικού οξέος ορού σε σχέση με υγιείς μάρτυρες. Στους ασθενείς αυτούς το σιαλικό αποτελεί δείκτη αθηροσκλήρυνσης, φλεγμονής και ΚΑ κινδύνου, όχι όμως ισχυρότερο της CRP. Μεγάλες προοπτικές μελέτες χρειάζονται για να αξιολογηθεί η χρησιμότητα και η αξιοπιστία του σιαλικού ως δείκτη ΚΑ κινδύνου στους ασθενείς αυτούς.