Καταγραφή μυοσκελετικών τραυματισμών και παράγοντες κινδύνου σε αθλητές με κινητική αναπηρία που συμμετέχουν σε Διεθνείς Αγώνες
Authors: Καγιάογλου Αναστασία 
Published: March 2023

Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να καταγράψει τους μυοσκελετικούς τραυματισμούς και τους εξωγενείς παράγοντες κινδύνου σε εν ενεργεία αθλητές/τριες με κινητική αναπηρία, που συμμετείχαν σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα ή Διεθνείς Αγώνες και να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά των μυοσκελετικών τραυματισμών σε κάθε άθλημα ξεχωριστά. Επιμέρους στόχοι της έρευνας ήταν να ελέγξει την εγκυρότητα και αξιοπιστία των ερωτηματολογίων «Αγωνιστικής Αυτοπεποίθησης Αθλητών μετά την Αποκατάσταση» των Christakou, Stavrou, Psychountaki και Zervas (2007) και «Προσοχής Αθλητών μετά την Αποκατάσταση» των Christakou, Zervas, Psychountaki και Stavrou (2012), για τη χρήση τους από άτομα με κινητική αναπηρία. Το δείγμα της έρευνας αποτέλεσαν 324 αθλητές/τριες (260 άντρες & 64 γυναίκες) υψηλού αγωνιστικού επιπέδου με κινητική αναπηρία που συμμετείχαν σε 14 παραολυμπιακά αθλήματα. Για την καταγραφή και διερεύνηση των τραυματισμών, χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο των Malliou και συνεργάτες (2007) τροποποιημένο για τις ανάγκες της έρευνας και τα ερωτηματολόγια «Αγωνιστικής Αυτοπεποίθησης Αθλητών μετά την Αποκατάσταση» και «Προσοχής Αθλητών μετά την Αποκατάσταση». Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων περιελάμβανε: στοιχεία περιγραφικής στατιστικής, αναλύσεις One Way Anova και t-test για ανεξάρτητα δείγματα, ανάλυση αξιοπιστίας και εγκυρότητας (α Cronbach και Composite Reliability) και αναλύσεις Συσχέτισης (Pearson Corellations). Από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων διαπιστώθηκε ότι το 62,04% από το σύνολο των συμμετεχόντων αθλητών/τριών τραυματίστηκε κατά τους τελευταίους 12 μήνες. Η μεγαλύτερη αναλογία τραυματισμών εμφανίστηκε στην ποδηλασία πίστας, ακολουθούσε η καλαθοσφαίριση με αμαξίδιο, η άρση βαρών σε πάγκο, ο στίβος, η ξιφασκία με αμαξίδιο και η αντισφαίριση με αμαξίδιο. Τα αθλήματα με τους λιγότερους τραυματισμούς ήταν το badminton, η επιτραπέζια αντισφαίριση και το Boccia. Η πλειονότητα των τραυματισμών ήταν χρόνιοι με την ανατομική περιοχή του ώμου, το γόνατο, τον καρπό/δάχτυλα χεριών, τον αγκώνα, τη μέση και την ποδοκνημική να είναι οι περιοχές με τη μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης τραυματισμών. Από το σύνολο των αθλητών οι 101 αθλητές τραυματίστηκαν μία φορά, οι 85 δύο και οι 15 τρεις φορές. Το πιο συχνό είδος τραυματισμού ήταν τενοντοπάθειες (60,7%), θλάσεις (17,9%), άλλοι τραυματισμοί (7,0%) και τενόντιες ρήξεις (4,0%). Οι σημαντικότεροι αιτιολογικοί παράγοντες πρόκλησης τραυματισμών ήταν η υπέρχρηση, η κακή τεχνική, η ανεπαρκής προθέρμανση, η κακή φυσική κατάσταση και η ανεπαρκής αποθεραπεία. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι: Οι αθλήτριες τραυματίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό από τους αθλητές. Η συχνότητα εμφάνισης τραυματισμών είναι ίδια τόσο για τους αθλητές των ατομικών αθλημάτων όσο και για τους αθλητές των ομαδικών, ανεξάρτητα από τα χρόνια συμμετοχής σε αγώνες. Η πλειονότητα των τραυματισμών συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Τα ερωτηματολόγια «Αγωνιστικής Αυτοπεποίθησης Αθλητών μετά την Αποκατάσταση» και «Προσοχής Αθλητών μετά την Αποκατάσταση» είναι έγκυρα και αξιόπιστα όργανα μέτρησης για τη χρήση τους σε αθλητές με κινητική αναπηρία. Από τα συμπεράσματα της παρούσας έρευνας δίνεται η ευκαιρία για πρώτη φορά στον αγωνιστικό αθλητισμό των ατόμων με κινητική αναπηρία, στους προπονητές και ειδικούς αποκατάστασης να προσεγγίσουν, να αναπτύξουν εξατομικευμένες στρατηγικές και προγράμματα άσκησης. Να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά τις θεραπευτικές ανάγκες των αθλητών και να δημιουργήσουν ένα ασφαλές περιβάλλον ώστε οι αθλητές με κινητική αναπηρία να παραμένουν υγιείς και ενεργοί στον χώρο του αθλητισμού για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα οδηγήσει σε σημαντικές επιτυχίες και διακρίσεις τόσο στον Ελλαδικό όσο και στον Διεθνή χώρο.