КЛИНИЧЕСКИЕ РЕЗУЛЬТАТЫ ЛЕЧЕНИЯ ПЕРЕЛОМОВ ЛОДЫЖЕК С ВЫВИХОМ СТОПЫ С ИСПОЛЬЗОВАНИЕМ АППАРАТА ДЛЯ ТОЧНОГО ПРОВЕДЕНИЯ СПИЦ
Authors: А.С. Серикбаев , А.А. Дюсупов , А.А. Дюсупова , А.А. Козыкенов , А.К. Кабдешов , А.А. Сеиткабылов 
Published: November 2024

Актуальность: Переломы лодыжек относятся к числу наиболее распространенных повреждений нижней конечности. Наибольшие затруднения при их лечении представляют многолодыжечные переломы с вывихом стопы. Трансартикулярная спицевая фиксация привлекает простотой проведения, стабильностью сустава. Однако вероятны осложнения, связанные с неправильным положением фиксирующих спиц. Устройство для точного проведения спиц способствует созданию условий для стабильной фиксации и уменьшению частоты осложнений. Цель исследования: совершенствование методики проведения спиц для трансартикулярной фиксации при переломах лодыжек, сопровождающихся вывихом стопы. Материалы и методы: Дизайн исследования: проспективное нерандомизированное клиническое исследование. Обследовано 142 пациента, в том числе 87 мужчин (61,3%) и 55 женщин (38,7%) в возрасте от 19 до 75 лет (средний возраст 46,1±2,5 года). В основную подгруппу были включены 97 пациентов, у которых в процессе лечения применялось разработанное устройство. В группе сравнения было 45 человек (31,7%), у которых проведение фиксирующих спиц осуществлялось без использования устройства. Осуществлялась оценка течения раннего (стационарного) и отдаленного (амбулаторного) периодов лечения пациентов обеих групп с учетом частоты и структуры осложнений, продолжительности лечения и его функциональных исходов. Статистический анализ частотных показателей проведен с использованием критерия χ2 Пирсона и точного критерия Фишера (при n<10 в любой из выделенных подгрупп). Анализ непрерывных показателей проводился с использованием параметрических (критерий t Стьюдента) и непараметрических (критерий Манна-Уитни) методов. Результаты исследования: Частота осложнений в основной группе была в 5,5 раза ниже, чем в группе сравнения, а число лиц с осложнениями в группе сравнения было равно 22 (48,9%), в основной группе – 10 (10,3%), различия составили 4,7 раза. Продолжительность стационарного лечения в основной группе была на 2,8 суток меньше, чем в группе сравнения (19,4%, р=0,03), амбулаторного лечения - на 19,9 суток (15,4%, р=0,02). Существенно выше в основной группе оказалась частота отличных результатов (на 45,6%, р=0,02). Удовлетворительные результаты в 4,3 раза чаще наблюдались в группе сравнения (р=0,03). Заключение: Использование устройства для точного проведения спиц обеспечивает значительное улучшение результатов лечения переломов лодыжек с использованием трансартикулярной фиксации.

Relevance: Ankle fractures are among the most common injuries of the lower limb. The greatest difficulties in their treatment are multi-ankles fractures with a dislocation of the foot. Transarticular spinal fixation attracts by the ease of holding, by the stability of the joint. However, the complications associated with the incorrect position of the locking spokes are likely. The device for exact carrying out of spokes promotes creation of conditions for stable fixation and reduction of frequency of complications. The purpose of the study was to improve the technique of carrying the spokes for transarticular fixation in the case of ankles fractures accompanied by dislocation of the foot. Materials and methods: 142 patients were examined, including 87 men (61,3%) and 55 women (38,7%) aged 19 to 75 years (mean age 46,1 ± 2,5 years). The main subgroup included 97 patients who used the developed device during the treatment. In the comparison group, there were 45 people (31,7%) who held the locking spokes without using the device. An assessment was made of the course of early (inpatient) and long-term (out-patient) treatment periods for patients in both groups, taking into account the frequency and structure of complications, the duration of treatment and its functional outcomes. Statistical analysis of the frequency indexes was carried out using the Pearson χ2 criterion and the exact Fisher test (for n <10 in any of the selected subgroups). Continuous indicators were analyzed using parametric (Student's t-test) and nonparametric (Mann-Whitney test) methods. Results: The incidence of complications in the main group was 5,5 times lower than in the comparison group, and the number of people with complications in the comparison group was 22 (48,9%), in the main group - 10 (10,3%), the differences were 4,7 times. The duration of inpatient treatment in the main group was 2,8 days less than in the comparison group (19,4%, p=0,03), outpatient treatment by 19,9 days (15,4%, p=0,02).Substantially higher in the main group was the frequency of excellent results (by 45,6%, p=0,02). Satisfactory results were 4,3 times more frequent in the comparison group (p=0,03). Conclusion: The use of a device to accurately hold the spokes provides a significant improvement in the results of treatment of ankle fractures using transarticular fixation.

Өзектілігі: Тобық сынықтары аяқ жарақаты кезіндегі кең тараган жарақат түріне жатады.Табан тайқуымен журетін тобық сынықтары емі кезіндегі емнің қиыншылықтарын туғызады.Трансартикулярлы фиксация әдісі озінің карапайымдылығымен жане буынды тұрақты фиксациялауымен бағаланады. Бірақта трансартикулярлы бекіту кезінде бізді өткізгенде кездесетін асқыну түрлері бар. Құрылгының көмегімен бізді өткізгенде буынның тұракты фиксациясын жане кездесетин асқыну турлерін азайтады. Зерттеу мақсаты: Табанның тайқуымен жүретін, тобықтың сынығы кезінде трансартикулярлы фиксация үшін бізді өткізу әдісін жетілдіру. Материалдар мен әдістер: Тексерілген барлық науқастар саны 142, оның ішінде87 ер адам (61,3%) және 55 әйел(38,7%), олардың жас аралықтары19 дан75 жасқа дейін (орташа жас 46,1±2,5 құрады). Негізгі топта97 науқас болды, олардың емінде осы науқастарға құрастырылған құрылғы қолданылды. Салыстырмалы топта 45 адам (31,7%) болды, бұл науқастарға бізбен бекіту құрылғыны қолданусыз жүргізілді. Асқынулардың жиілігі мен құрылымын, емдеу ұзақтығын және оның функционалдық нәтижелерін ескере отырып, екі топтағы пациенттерге ерте (стационарлық) және ұзағырақ (амбулаториялық) емдеу кезеңіне баға берілді. Статистикалық талдауда көрсеткіштердің жиілгін анықтауда Пирсон χ2 жане Фишер белгілеріі қолданылды (кез-келген топтан іріктелген кезде n<10 ). Уздіксіз талдаудағы көрсеткіштер (Стьюдент t критериі) жане парметірлік емес (Манна-Уитни критериі) параметірлерді қолданумен жургізлді. Зерттеу нәтижелері: негізгі топтағы асқынулардың саны салыстырмалы топқа қарағанда 5,5 есе төмен болды, ал салыстырмалы топтағы асқынлары болған адамдар саны 22 (48,9%), негізгі топта – 10 (10,3%), айырмашылық 4,7 құрады. Негізгі топтағы стационарлық емнің ұзақтығы, салыстырмалы топқа қарағанда 2,8 тәулікке аз болды (19,4%, р=0,03), амбулаториялық емдеу 19,9 күн болды (15,4%, р=0,02). Негізгі топта айтарлықтай жоғары нәтижелер (45,6% -ға, р=0,02) болды. Салыстырмалы топта қанағаттанарлық нәтижелер 4,3 есе жиі кездеседі (p=0,03).

Өзектілігі: Тобық сынықтары аяқ жарақаты кезіндегі кең тараган жарақат түріне жатады.Табан тайқуымен журетін тобық сынықтары емі кезіндегі емнің қиыншылықтарын туғызады.Трансартикулярлы фиксация әдісі озінің карапайымдылығымен жане буынды тұрақты фиксациялауымен бағаланады. Бірақта трансартикулярлы бекіту кезінде бізді өткізгенде кездесетін асқыну түрлері бар. Құрылгының көмегімен бізді өткізгенде буынның тұракты фиксациясын жане кездесетин асқыну турлерін азайтады. Зерттеу мақсаты: Табанның тайқуымен жүретін, тобықтың сынығы кезінде трансартикулярлы фиксация үшін бізді өткізу әдісін жетілдіру. Материалдар мен әдістер: Тексерілген барлық науқастар саны 142, оның ішінде87 ер адам (61,3%) және 55 әйел(38,7%), олардың жас аралықтары19 дан75 жасқа дейін (орташа жас 46,1±2,5 құрады). Негізгі топта97 науқас болды, олардың емінде осы науқастарға құрастырылған құрылғы қолданылды. Салыстырмалы топта 45 адам (31,7%) болды, бұл науқастарға бізбен бекіту құрылғыны қолданусыз жүргізілді. Асқынулардың жиілігі мен құрылымын, емдеу ұзақтығын және оның функционалдық нәтижелерін ескере отырып, екі топтағы пациенттерге ерте (стационарлық) және ұзағырақ (амбулаториялық) емдеу кезеңіне баға берілді. Статистикалық талдауда көрсеткіштердің жиілгін анықтауда Пирсон χ2 жане Фишер белгілеріі қолданылды (кез-келген топтан іріктелген кезде n<10 ). Уздіксіз талдаудағы көрсеткіштер (Стьюдент t критериі) жане парметірлік емес (Манна-Уитни критериі) параметірлерді қолданумен жургізлді. Зерттеу нәтижелері: негізгі топтағы асқынулардың саны салыстырмалы топқа қарағанда 5,5 есе төмен болды, ал салыстырмалы топтағы асқынлары болған адамдар саны 22 (48,9%), негізгі топта – 10 (10,3%), айырмашылық 4,7 құрады. Негізгі топтағы стационарлық емнің ұзақтығы, салыстырмалы топқа қарағанда 2,8 тәулікке аз болды (19,4%, р=0,03), амбулаториялық емдеу 19,9 күн болды (15,4%, р=0,02). Негізгі топта айтарлықтай жоғары нәтижелер (45,6% -ға, р=0,02) болды. Салыстырмалы топта қанағаттанарлық нәтижелер 4,3 есе жиі кездеседі (p=0,03). Қорытынды: Трансартикулярлы фиксацияны қолдануда тобық сынығының емінде құрылғы көмегімен бізді тура өткізу әдісі айрықша жақсы нәтиже көрсетті.