bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Συνεργασία σχολείου - οικογένειας στο πλαίσιο του αειφόρου σχολείου
Authors: Ναούμ Έλλη
Published: August 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή κινείται στο πνεύμα των αρχών της Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία και στη φιλοσοφία του Αειφόρου Σχολείου. Επικεντρώνεται στην ανάπτυξη της συνεργασίας ανάμεσα στο σχολείο και την οικογένεια μελετώντας τη συμμετοχή των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία για την προώθηση του αειφόρου σχολείου. Ειδικότερα, η έρευνα επιδιώκει να διερευνήσει εάν και με ποιους τρόπους η συμμετοχή των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία προάγει το αειφόρο σχολείο στο σχολικό πλαίσιο το οποίο εφαρμόζεται. Η έρευνα εφαρμόστηκε στη διάρκεια μιας σχολικής χρονιάς σε ένα νηπιαγωγείο του Δήμου Παλλήνης, στην Αττική, με τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών -η μία εκ των οποίων ασκούσε και χρέη προϊσταμένης- των μαθητών και των γονέων τους. Η Έρευνα Δράσης ήταν η ερευνητική μέθοδος που επιλέχθηκε για την οργάνωση της ερευνητικής διαδικασίας στο πλαίσιο ενός σχολικού προγράμματος που εστίαζε στην ορθολογική διαχείριση και εξοικονόμηση του πόσιμου νερού. Στην προσπάθεια διερεύνησης της λειτουργίας της συμμετοχής των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία συγκροτήθηκαν τα εξής υποερωτήματα: 1α) Ποιες μορφές γονεϊκής συμμετοχής συμβάλλουν στην πορεία για το αειφόρο σχολείο στο νηπιαγωγείο; 1β ) Ποιοι παράγοντες επιδρούν καθοριστικά (ενισχυτικά ή περιοριστικά) κατά τη συμμετοχή των γονέων για την προώθηση του αειφόρου σχολείου; και 2) Πώς επιδρά η γονεϊκή συμμετοχή στους ίδιους τους γονείς, το παιδί και γενικότερα στο σχολείο; Η ανάλυση των αποτελεσμάτων της έρευνας έδειξε ότι ο συνδυασμός και η αλληλεπίδραση των έξι μορφών της γονεϊκής συμμετοχής σύμφωνα με το μοντέλο της Epstein και των συνεργατών της (2009) προάγουν τη συνεργασία σχολείου-οικογένειας και διευκολύνουν τη δρομολόγηση για το αειφόρο σχολείο. Επίσης, ανέδειξε ότι η βαθμίδα της εκπαίδευσης, το περιεχόμενο των εκπαιδευτικών δράσεων, η βούληση των εκπαιδευτικών, η κουλτούρα της συνεργασίας, η συστηματική εκπαίδευση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, η στάση της ηγεσίας, η στάση και η ανταπόκριση της δημοτικής αρχής και των άλλων φορέων της κοινότητας και ο ρόλος της Έρευνας Δράσης αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες που διευκολύνουν ή παρεμποδίζουν την ανάπτυξη συνεργασίας και την προώθηση του αειφόρου σχολείου. Τέλος, η γονεϊκή συμμετοχή ευαισθητοποίησε τους γονείς των μαθητών σε ζητήματα αειφορίας, διευκόλυνε την ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων μεταξύ τους και σχέσεων εμπιστοσύνης με το σχολείο και ενίσχυσε τη σχέση τους με το παιδί τους. Επίσης, αναπτύχθηκε θετικό κλίμα στη σχολική μονάδα, ενισχύθηκε το ηθικό των εκπαιδευτικών και η επαγγελματική τους αυτοπεποίθηση, αναπτύχτηκε η μαθησιακή και σε άλλους τομείς εξέλιξη των παιδιών και η εξοικείωσή τους με συνεργατικές διαδικασίες και γενικότερα βελτιώθηκε η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης προς όφελος όλων των εμπλεκομένων.
Ποιοτικός έλεγχος στην αντιμετώπιση του τραύματος στην Ελλάδα
Authors: Κανακάρης Νικόλαος
Published: August 2021

Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας, σε ετήσια βάση, περισσότεροι από 2,000 θάνατοι οφείλονται μόνο στα τροχαία ατυχήματα. Σκοπός της έρευνας είναι ο ποιοτικός έλεγχος της αντιμετώπισης του Τραύματος στην Ελλάδα, μέσω της αξιοποίησης του μόνου συγκροτημένου υπάρχοντος αρχείου καταγραφής τραύματος (trauma registry) στη χώρα μας, αυτού των Ιατροδικαστικών Υπηρεσιών, δεδομένου ότι βάσει νόμου η συντριπτική πλειοψηφία των αιφνίδιων – τραυματικών θανάτων υποβάλλονται σε νεκροτομή. Δημιουργήθηκε μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων (Hellenic Trauma Databank) όπου συγκεντρώθηκαν ανώνυμα στοιχεία 5,007 θυμάτων θανατηφόρου τραυματισμού (39.894 διαφορετικές κακώσεις) σε περίοδο πέντε ετών. Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν εκ των Νεκροτομικών εκθέσεων, των Τοξικολογικών Αναλύσεων, των Εκθέσεων Συμβάντος των Αστυνομικών Αρχών, όπως και εκ των εκθέσεων Νοσηλείας των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων. Χρησιμοποιήθηκαν καθιερωμένα μοντέλα ταξινόμησης των τραυματικών κακώσεων (AIS-90, ISS, ICD9-CM, ICD9-E codes), διεθνή πρότυπα περιγραφής του δείγματος των θυμάτων θανατηφόρου τραυματισμού (National Trauma Data StandardTM – American College of Surgeons, Committee on Trauma), καθώς επίσης εξελιγμένες στατιστικές μέθοδοι συγκριτικής ανάλυσης μεταξύ υποσυνόλων του δείγματος (τεχνικές λογιστικής παλινδρόμησης). Επετεύχθει η δημιουργία ένα πλήρους περιγραφικού μοντέλου των συνθηκών και των επιμέρους χαρακτηριστικών του Θανατηφόρου Τραύματος της χώρας (Γενικό Μέρος), καθώς για την χρονική περίοδο της μελέτης, συγκεντρώθηκαν στοιχεία αντιπροσωπεύονται το 23% του συνόλου των καταγεγραμμένων τραυματισμών της Ελλάδας.Η συγκριτική ανάλυση των υποσυνόλων της βάσεως δεδομένων (Ειδικό Μέρος), επέτρεψε την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων σε σχέση με τη σημασία συγκεκριμένων ανατομικών κακώσεων ή συνδυασμών τους (π.χ. κατάγματα πυέλου, σπονδυλικής στήλης, εγκαύματα, κακώσεις μυοκαρδίου κ.α.), διαφορετικών μηχανισμών κάκωσης (τροχαία, πτώσεις από ύψος, διατιτραίνοντα τραύματα, μαζικές καταστροφές, αυτοκτονίες, κ.α.) και της επίδρασης παραγόντων όπως του αλκοόλ ή ψυχοτρόπων ουσιών, τόσο για την καθημερινή κλινική πράξη, όσο και για τον σχεδιασμό μελλοντικών μελετών, και επίσης για τον προγραμματισμό κι εξ ορθολογισμό της διοίκησης των υπηρεσιών Υγείας που σχετίζονται με το Τραύμα.
Ο ρόλος της θυρεοειδικής ορμόνης κατά την προσαρμοστική απάντηση του μυοκαρδίου στην ισχαιμία
Authors: Κωστάκου Ειρήνη
Published: August 2021

O υποδοχέας της θυρεοειδικής ορμόνης α1 (TRα1) φαίνεται να παίζει κρίσιμο ρόλο στην ωρίμανση των καρδιομυοκυττάρων και στην κυτταρική απόκριση στο στρες. Ο TRα1 μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της μετα-ισχαιμικής καρδιακής αναδιαμόρφωσης, αλλά η φυσιολογική σημασία αυτής της απάντησης δεν είναι πλήρως κατανοητή. Κατά συνέπεια, η παρούσα μελέτη διερεύνησε τις πιθανές συνέπειες της εκλεκτικής φαρμακολογικής αναστολής του TRa1 στη μηχανική απόδοση της μετα-εμφραγματικής καρδιάς. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου προκλήθηκε σε ποντίκια (ΑΜΙ), ενώ εικονικά χειρουργημένα ζώα χρησίμευσαν ως ομάδα ελέγχου (SHAM). Μια ομάδα ποντικών υποβλήθηκε σε θεραπεία με διβούτυλο-δρονεδαρόνη (DBD), έναν εκλεκτικό αναστολέα του TRα1 (ομάδα AMI-DBD). Το AMI οδήγησε σε χαμηλά επίπεδα της Τ3 στο πλάσμα και προς τα κάτω ρύθμιση της TRα1 και TRβ1 έκφρασης. Το κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF%) ήταν σημαντικά μειωμένο στην ομάδα AMI [33 (SEM 2.1) έναντι 79 (2.5) της ομάδας SHAM, p< 0.05] και μειώθηκε περαιτέρω στην ομάδα AMI-DBD [22 (1.1) έναντι 33 (2.1), αντίστοιχα, p < 0.05]. Η καρδιακή μάζα αυξήθηκε στην ομάδα AMI, αλλά όχι στις καρδιές της ομάδας AMI-DBD, με αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση της τοιχωματικής τάσης. Αυτή η αύξηση του τοιχωματικού στρες συνοδεύτηκε από αξιοσημείωτη ενεργοποίηση της p38 ΜΑΡΚ, μιας κινάσης που είναι ευαίσθητη στη μηχανική τάση και ασκεί αρνητική ινότροπη δράση. Συνάμα, το AMI οδήγησε σε υπερέκφραση της β-μυοσίνης βαριάς αλυσίδας και μείωση του λόγου SR (Ca) ATPase προς φωσφολαμβάνη (PLB). Ο τελευταίος μειώθηκε περαιτέρω στην ομάδα AMI-DBD κυρίως λόγω της αυξημένης έκφρασης της PLB. Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου προκαλεί προς τα κάτω ρύθμιση της σηματοδότησης της θυρεοειδικής ορμόνης και η φαρμακολογική αναστολή του TRα1 μειώνει περαιτέρω τη μετα-ισχαιμική καρδιακή λειτουργία. Η p38 MAPK και η PLB πιθανόν να συμμετέχουν, τουλάχιστον εν μέρει, σε αυτήν την απόκριση.
Ο Φιλάρετος Βαφείδης
Authors: Σαββίδης Σάββας
Published: August 2021

Ἕνας μητροπολίτης κάποιας ἐκκλησιαστικῆς περιφέρειας ὀφείλει, ἐπ ἄμφω, νά ἐμπνέει μέ τή ἁγιότητα καί τή λογιότητά του ἀλλά καί νά ποιμαίνει καί νά διοικεῖ μέ τή γνώση, τήν ἐμπειρία καί τήν ἀφοσίωση στά ἀρχιερατικά του καθήκοντα. Ὁ Φιλάρετος Βαφείδης ἀκόμη καί ἄν ἐπιθυμοῦσε νά παραμείνει ἱεράρχης τοῦ γραφείου, τῆς μελέτης καί τῆς συγγραφῆς, αὐτό δέν κατέστη δυνατό. Βρέθηκε ἐν τῷ μέσῳ σοβαρῶν γεγονότων, μή ἔχοντας τή δυνατότητα παρά νά εἶναι ὁ πρωταγωνιστής τους. Ἴσως νά μήν ἐπιζήτησε τήν ἀνάδειξή του σέ ἱεράρχη τῆς μεγάλης δράσης, πού ἐπιθυμοῦσε νά προσδιορίσει τίς ἐξελίξεις τῆς ἐποχῆς του. Τά ἴδια τά γεγονότα, ὅμως, τόν ὤθησαν νά ἐγκαταλείψει τή γραφίδα καί νά εἰσέλθει στήν κάμινο τῆς ζέουσας πολύπλευρης ὅσο καί ἀδυσώπητης μάχης τοῦ θρακικοῦ ἑλληνισμοῦ.Πανθομολογούμενο εἶναι ὅτι γιά νά κατανοήσει ὁ ἀναγνώστης τόν βίο καί τό ἔργο μιᾶς πολυσχιδοῦς προσωπικότητας πού ἄφησε ἀνάγλυφη τή σφραγίδα της στά γεγονότα τῆς ἐποχῆς της, ἀλλά καί γιά νά ἀξιολογήσει, ὅσο πιό ἀντικειμενικά γίνεται, τή συνεισφορά του, πρέπει νά ἀνασυσταθεῖ μπροστά του ἡ ἐποχή ἐκείνη μέ τήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα, τά πιό σημαντικά γεγονότα καί τούς πρωταγωνιστές της.Εἰπώθηκε ὅτι ἡ ἐργασία βασίστηκε στά ἀρχειακά ἔγγραφα, ὡς βασική πηγή τῆς ἱστορίας. Δίδεται ἐδῶ ἡ εὐκαιρία νά ἐπισημανθεῖ ὅτι τά ἔγγραφα αὐτά, ὅπως καί κάθε εἶδος γραπτῆς πηγῆς, δέν ἦταν ἄμοιρα ὑποκειμενισμοῦ καί ἀπαιτοῦνταν, τόσο ἡ συγκριτική ἀνάγνωση καί ἀντιπαρα¬βολή μέ ἀντίστοιχες μαρτυρίες ἄλλων πηγῶν ὅσο καί ἡ κριτική προσπάθεια τοῦ γράφοντος γιά τήν, κατά τό δυνατό, προσέγγιση τῆς ἀλήθειας. Παραδοσιακός καί αὐστηρός ὡς κληρικός ὁ Φιλάρετος, ἀλλά φιλελεύθερος καί ἀνεκτικός ὡς ἐπιστήμονας, συνεδύασε ἐπιτυχῶς τήν ἀπόλυτη ἑλληνορθόδοξη παρακαταθήκη τῶν θεολογικῶν σπουδῶν καί παραστάσεών του στήν Ἀνατολή μέ τόν γνήσια οὐμανιστικό καί ἀπροκατάληπτο χαρακτήρα τῶν φιλοσοφικῶν σπουδῶν καί ἐπαφῶν του στή Δύση. Ἀποπειρώμενος νά ἐκδιπλώσει ὅσο περισσότερες πτυχές τοῦ μυαλοῦ καί τῆς καρδιᾶς του μποροῦσε, δοκίμασε ὁριακές ἐμπειρίες ἀλλά ἔσφαλλε κιόλας. Ὡς ἐκ τῶν κορυφαίων στούς τομεῖς πού δραστηριοποιήθηκε, πέρασε ἀπό ὅλες τίς φάσεις: νεανική ὁρμητικότητα, ἐνήλικη αὐτογνωσία, ὕστερη ὡριμότητα. Ἡ συμβατική διαίρεση τῆς δράσης του σέ 8 κεφάλαια ὄχι μόνο δέν διέσπασε τήν ὀργανική ἑνότητα καί συνέχεια τῆς ἐργασίας, ἀλλά ἀντιθέτως τό κάθε κεφάλαιο ἀποτέλεσε τό στέρεο ἔδαφος πάνω στό ὁποίο οἰκοδομήθηκε τό ἑπόμενο, καί τά 8 κεφάλαια ἀλληλοσυμπληρώθηκαν.Ἡ ἔρευνα γιά τόν Φιλάρετο Βαφείδη ἦταν πολύπλευρη καί πολυεπίπεδη. Προπαντός, ἦταν ἔρευνα θεολογική. Τά κριτήρια προσέγγισης ἤ ἑρμηνείας του δέν θά μποροῦσε νά ἦταν ἄλλα ἀπό αὐτά μέ τά ὁποῖα ὁ ἴδιος αὐτοπροσδιοριζόταν. Σέ μία ἔρευνα ὁ ἐνδιαφερόμενος λαμβάνει ἀπαντήσεις ἀνάλογα μέ τίς ἐρωτήσεις πού ἔχει θέσει. Ἡ ἑρμηνεία τῶν ἱστορικῶν γεγονότων εἶναι εὔκολο νά ἐκτραπεῖ ἤ νά περιπλακεῖ, ἀλλά ἡ ἀντικειμενικότητα καί ἡ ἀλήθεια, πάντοτε στά ἀνθρώπινα μέτρα καί τίς δυνατότητες, εἶναι τό μόνιμο καί μόνο ζητούμενο.
Η διαμόρφωση του ευρωπαϊκού χώρου ανώτατης εκπαίδευσης
Authors: Σταμούλης Σπυρίδων
Published: August 2021

Ζητούμενο για την παρούσα διατριβή αποτελεί η κατανόηση της ενοποιητικής διαδικασίας στον τομέα της εκπαιδευτικής πολιτικής. Αυτή η διαδικασία δεν εξελίσσεται αυτόνομα από τα κράτη-μέλη, αφού η ΕΕ επιφυλάσσει για αυτά κεντρική θέση στο ενωσιακό οικοδόμημα. Για το λόγο αυτό στα ερωτήματα συμπεριλαμβάνονται και οι πολιτικές που αναπτύσσονται στην Ελλάδα για τα ελληνικά Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΤΕΙ). Στο ευρωπαϊκό επίπεδο η εκπαιδευτική πολιτική εξελίσσεται ιστορικά μέσα από τον προωθητικό ρόλο του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και διαχρονικά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η εξέλιξη των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση και την κατάρτιση, όπως και η διαδικασία της Μπολόνιας, επιβεβαιώνουν την ιστορική νεο-θεσμική προσέγγιση. Πολλές φορές τα κράτη-μέλη, παρά το γεγονός ότι αποφασίζουν με κύριο γνώμονα τα συμφέροντά τους, υφίστανται τις συνέπειες της αυτόνομης δράσης των ευρωπαϊκών θεσμών, την οποία δεν μπορούν να απομονώσουν ούτε να περιορίσουν. Άρα οι ευρωπαϊκές πολιτικές, ανεξάρτητα αν έχουν αφετηρία το ενωσιακό σύστημα ή δανείζονται ένα μέρος του, διαμορφώνουν την ατζέντα των μεταρρυθμίσεων των κρατών-μελών στον τομέα της εκπαίδευσης και ειδικά στην ελληνική περίπτωση στα ΤΕΙ. Από τη συλλογή και μελέτη του πραγματολογικού υλικού της παρούσας διατριβής προκύπτει ότι αυτές οι επιδράσεις αποκάλυψαν τις αδυναμίες των ΤΕΙ και δημιούργησαν ερεθίσματα και πιέσεις για αλλαγές με σκοπό τον εκσυγχρονισμό του θεσμού, που τελικά οδήγησαν στην ένταξή τους στην ελληνική Ανώτατη Εκπαίδευση. Αυτό ωστόσο δεν συνεπάγεται ότι μεταβάλλεται ο τρόπος παραγωγής των πολιτικών. Το ελληνικό κράτος ακόμη και σήμερα αδυνατεί να κατανοήσει τις επιδράσεις και λειτουργίες του ευρωπαϊκού θεσμικού και πολιτικού συστήματος σε όλες του τις διαστάσεις. Ως εκ τούτου παράγει πολιτικές με ένα αντιδραστικό τρόπο (reactive policy style), χωρίς να διαβουλεύεται (consensus relationship) επαρκώς με την ακαδημαϊκή κοινότητα και τους φορείς της. Ταυτόχρονα εμφανίζεται να είναι και ανίσχυρο (weak state), αφού πρώτον δεν καταφέρνει να επιβάλει τη θέλησή του (imposition relationship) στα οργανωμένα συμφέροντα και δεύτερον να υλοποιήσει τις πολιτικές του στην πράξη μέσα από την καθημερινή λειτουργία των ιδρυμάτων. Τα ΤΕΙ, παρά τη θετική τους συνεισφορά στην πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, ακόμη και σήμερα αποτελούν εναλλακτική μόνο επιλογή για σπουδές στην ελληνική Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Την ευθύνη για αυτή την εξέλιξη έχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ειδικότερα τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, που χρησιμοποίησαν τα ΤΕΙ για να συντηρήσουν και να ενισχύσουν τις «οριζόντιες» και «κάθετες» πελατειακές σχέσεις. Το ελληνικό κράτος θεωρεί το θεσμό των ΤΕΙ υποδεέστερο αυτών των Πανεπιστημίων και είναι αμφίβολο αν δέχεται τη χρησιμότητα του. Ωστόσο εξαιτίας του βραχυπρόθεσμου τρόπου που λειτουργεί, αδυνατεί να υπολογίσει τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια δραστική αλλαγή και για το λόγο αυτό επιλέγει εμβαλωματικές λύσεις.
Φύλο, εθνική ταυτότητα και λογοτεχνία
Authors: Αμπντελχαμίντ Λίνα
Published: August 2021

Η έρευνά μου με θέμα «Φύλο, εθνική ταυτότητα και λογοτεχνία: Όψεις της διάδρασης του κοινωνικού και κειμενικού στην ελληνική πεζογραφία, τέλη 19ου-αρχές 20ου αιώνα» έχει στόχο να εξετάσει, κατά πρώτο λόγο, τη δημιουργία και τις νομιμοποιήσεις του έθνους μέσα από την πρωτότυπη πεζογραφική παραγωγή του φθίνοντος δέκατου ένατου και του αρχόμενου εικοστού αιώνα, και να προσεγγίσει κατά δεύτερο λόγο, στο πεδίο της συνάρθρωσης εθνικών και έμφυλων λόγων, ζητήματα που αφορούν τη δόμηση της ανδρικής και γυναικείας εθνικής ταυτότητας, όπως αναδύεται στα κείμενα της περιόδου. Επιχειρείται η διερεύνηση της αλληλενέργειας του κοινωνικού και του κειμενικού, στη βάση της συσχέτισης του ερευνητικού τριγώνου, φύλο-εθνική ταυτότητα-λογοτεχνία, ούτως ώστε αναλυτικές κατηγορίες που αξιοποιούνται συνήθως μεμονωμένα, να μελετηθούν στην αλληλεπίδρασή τους και να αναδειχθούν νέες όψεις του λογοτεχνικού φαινομένου και του επισκοπούμενου ιστορικού πλαισίου. Η διαδραστική συγκρότηση του κοινωνικού και κειμενικού πεδίου στον λογοτεχνικό παρονομαστή, διατρέχει συνεπώς ως βασικός δομικός άξονας την έρευνα ώστε να εξεταστούν οι εθνικές και λογοτεχνικές αφηγήσεις ως αμοιβαία παραγωγικοί λόγοι. Παράλληλα εξετάζεται το πώς τα υποκείμενα εθνικοποιούνται με έμφυλους όρους ή/και εμφυλοποιούνται με εθνικούς και πώς αυτό αναπαρίσταται ή κατασκευάζεται εκ νέου μέσα από τη λογοτεχνία. Την παρούσα μελέτη δεν απασχολούν μόνο οι πολιτικές, κοινωνικές και θεσμικές διαστάσεις του λογοτεχνικού γεγονότος που το εγγράφουν μέσα στην ιστορική διαδικασία αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η τελευταία παράγεται, αναδιατάσσεται και εγγράφεται μέσα στη συντακτική και σημασιολογική οργάνωση του λογοτεχνικού κειμένου. Ο εκπαραδειγματισμός των θεωρητικών προκείμενων και των μεθοδολογικών προϋποθέσεων που παρατίθενται στο πρώτο μέρος, εφαρμόζεται και ελέγχεται σε μελέτες περιπτώσεων μέσα από τα λογοτεχνικά κείμενα που παρουσιάζονται στο δεύτερο μέρος της διατριβής. Σκοπός αυτής της αντίστιξης, είναι η ανασύσταση του τρόπου με τον οποίο η ιστορία εγγράφεται στην μυθοπλασία και η πληρέστερη ερμηνεία του λογοτεχνικού πεδίου, αναφορικά με την εμπεδωτική ή προδοτική του στάση απέναντι στα κυρίαρχα ιδεολογικοπολιτικά του συμφραζόμενα. Εκτός όμως από τα ίδια τα λογοτεχνικά έργα, τα ερευνητικά ζητήματα προβληματοποιούνται και συσχετίζονται και με τον ευρύτερο δημοσιογραφικό και κριτικό λόγο των συγγραφέων, ο οποίος επίσης αποτελεί μεγάλο μέρος του πρωτογενούς υλικού.
Η ανάγνωση ως πολιτισμική κατασκευή
Authors: Σιδηροπούλου Μαρία
Published: August 2021

Η ανάγνωση ως κοινωνική πρακτική υπόκειται σε διαδικασίες πολιτισμικής κατασκευής. Κατά τις διαδικασίες αυτές, τα υποκείμενα διαμορφώνουν ενεργά την ανάγνωση μέσα από πρακτικές και χρήσεις των βιβλίων. Σε αυτό το πλαίσιο, η διατριβή διερευνά τρόπους με τους οποίους υποκείμενα της μεσαίας αστικής τάξης, προσλαμβάνουν τα βιβλία και τα νοηματοδοτούν ως αντικείμενα. Παράλληλα, προσεγγίζει την ανάγνωση ως δραστηριότητα που παράγει σχέσεις και προσφέρει μία καταγραφή της κινητικότητας, φωτίζοντας συνειδητές επιλογές των υποκειμένων, μέσα από την διάσταση των τόπων της ανάγνωσης. Το βιβλίο, ως αντικείμενο της αναγνωστικής δραστηριότητας, κινείται σε ενδιάμεσες ζώνες, εντοπίζεται στη ρευστότητα μεταξύ διανοητικού και υλικού και αυτή η ιδιαιτερότητά του εμποτίζει τις διαδικασίες χρήσης. Αναδύεται μία ιδιαίτερη ποικιλομορφία πρακτικών που αποδεικνύει ότι η ανάγνωση δεν είναι συμπαγής αλλά, απεναντίας, περιεκτική δραστηριότητα. Σε αυτό το πεδίο δράσης εντοπίζεται ένα ενεργό πλέγμα αποποιήσεων και συγκαταθέσεων όπου σχέσεις εξουσίας και απόλαυση πολλές φορές αναμετρώνται. Τα υποκείμενα επανιδιοποιούνται την ανάγνωση, διαμορφώνοντας εκδοχές της. Προβάλλουν συνήθως αντιστάσεις στην πειθαρχία που επιβάλλουν ή υποβάλλουν συγκεκριμένοι χώροι, θεσμοί και παραδόσεις δημιουργώντας όρους διαπραγμάτευσης και επιδιώκοντας αναγνωστική ελευθερία. Στην κατεύθυνση μιας ανθρωπολογίας της σύγχρονης ανάγνωσης, η μελέτη διερευνά σύγχρονες χρήσεις και νοήματα της ανάγνωσης στην καθημερινή ζωή αναθεωρώντας την υπόθεση μιας «ενιαίας» αναπαράστασης και αναδεικνύει την έννοια της πληθυντικότητας της ανάγνωσης στην καθημερινή ζωή των υποκειμένων σήμερα.
Ο οδοντικός πολφός ως αυτόλογο μόσχευμα για την συγκόλληση περιφερικών νεύρων
Authors: Σπυριδόπουλος Θεμιστοκλής
Published: August 2021

Σκοπός: Τα βλαστικά κύτταρα του οδοντικού πολφού (DPSCs) αποτελούν ένα ενδιαφέρον νέο εργαλείο στον τομέα της αναγέννησης περιφερικών νευρών, λόγω της κοινής εμβρυϊκής τους προέλευσης. Σε αυτήν τη μελέτη, εξετάσαμε τη δυναμική τους στα γουρούνια, χρησιμοποιώντας βιοδιασπώμενη μεμβράνη κολλαγόνου εμποτίζοντάς την με οδοντικά βλαστικά κύτταρα. Σύμφωνα με τα γνωστικά δεδομένα, έιναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν οδοντικά βλαστικά κύτταρα για την αναγέννηση περιφερικών νευρών, σε μεγάλο ζωικό μοντέλο. Υλικά και Μέθοδοι: Ο δεύτερος πλάγιος τομέας αφαιρέθηκε από την κάτω γνάθο του ζώου, προς απομόνωση και καλλιέργεια των βλαστοκυττάρων του οδοντικού πολφού. H βιοαπορροφήσιμη μεμβράνη κολλαγόνου εμποτίστηκε με οδοντικά βλαστικά κύτταρα όπου επακολούθησε η περιτύλιξη των διατμηγμένων 5ου και 6ου μεσοπλεύριων νέυρων, ενώ παράλληλα στο 7ο μεσοπλεύριο νεύρο χρησιμοποιήθηκε βιοαπορροφήσιμη μεμβράνη κολλαγόνου χωρίς τον εμποτισμό βλαστικών κυττάρων. Αποτελέσματα: Ιστολογική εξέταση πραγματοποιήθηκε τον 3ο και 6ο μετεγχειρητικό μήνα και έδειξε την σταδιακή ανάπτυξη του νευρικού ιστού με την ανοσοϊστοχημική χρώση έναντι της Neuron-Specific Enolase (NSE). Έπίσης, πραγματοποιήθηκε ηλεκτροφυσιολογική μελέτη τον 6ο μετεγχειρητικό μήνα η οποία κατέγραψε παρόμοια δυναμικά μεταξύ της περιοχής όπου εγχύθηκαν βλαστικά κύτταρα (5±0.04 units) στο κεντρικό κολόβωμα (5±0.05 units) και ελαφρώς μικρότερα δυναμικά σε σχέση με το αντίστοιχο απω κολοβωμα (4±0.045 units).Συμπεράσματα: Στα νεύρα που έγινε έγχυση βλαστοκυττάρων οδοντικού πολφού παρουσιάστηκε μορφολογική και λειτουργική αποκατάσταση σε σχέση με το νεύρο-μάρτυρα που δεν αποκαταστάθηκε.
Αξιολόγηση της επίδρασης ψυχοτρόπων φαρμάκων στο γενετικό υλικό ψυχιατρικών ασθενών
Authors: Ζαμπάς Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Για την αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας και των άλλων ψυχωσικών διαταραχών απαιτείται στις πλείστες περιπτώσεις η μακροχρόνια χορήγηση αντιψυχωσικών ουσιών. Για την επιλογή της καταλληλότερης φαρμακευτικής αγωγής για τον κάθε ένα ασθενή, επιβάλλεται να λαμβάνονται πάντοτε υπόψη τα οφέλη που αναμένονται να προκύψουν με την ύφεση της ψυχωσικής συμπτωματολογίας αλλά και τα πιθανά μειονεκτήματα, όπως οι ανεπιθύμητες ενέργειες που προκαλούνται από τη χρήση των αντιψυχωσικών φαρμάκων. Αν και για τα περισσότερα από τα αντιψυχωσικά φάρμακα έχει διευκρινιστεί ο μηχανισμός δράσης τους, η μεταβολική οδός, η φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική τους και οι πιο συχνές παρενέργειες τους, η επίδρασή των περισσοτέρων από αυτά τα φάρμακα στο γενετικό υλικό παραμένει ακόμα υπό διερεύνηση.Στη παρούσα διατριβή πραγματοποιήθηκε η διερεύνηση της κυτταρογενετικής δράσης μερικών από τις πιο συχνά συνταγογραφούμενες αντιψυχωσικές ουσίες σε καλλιεργημένα λεμφοκύτταρα περι¬φερικού αίματος εθελοντών σχιζοφρενών ασθενών (in vivo μελέτη). Ειδικότερα, μελετήθηκαν έξι διαφορετικές ουσίες, μεταξύ των οποίων, η μία κατατάσσεται στα αντιψυχωσικά πρώτης γενιάς ή τυπικά αντιψυχωσικά και οι υπόλοιπες πέντε στα αντιψυχωσικά δεύτερης γενιάς ή άτυπα αντιψυχωσικά. Οι ουσίες που μελετήθηκαν είναι η αλοπεριδόλη, η κλοζαπίνη, η ολανζαπίνη, η ρισπεριδόνη, η αμισουλπρίδη και η αριπιπραζόληΤα συγκριτικά αποτελέσματα της παρούσης μελέτης κατέδειξαν πως το σύνολο των ουσιών της μελέτης χορηγούμενες σε σχιζοφρενείς ασθενείς σε δόσεις εντός του συνιστώμενου θεραπευτικού εύρους τους, προκάλεσαν κυτταροτοξικότητα με στατιστικά σημαντική αύξηση των SCEs στις καλλιέργειες λεμφοκυττάρων τους. Η αλοπεριδόλη και η κλοζαπίνη προκάλεσαν στατιστικά σημαντική μείωση των τιμών του PRI υποδηλώνοντας κυτταροστατικότητα. Τα υπόλοιπα αντιψυχωσικά δεν προκάλεσαν στατιστικά σημαντικές μεταβολές των τιμών του PRI. Η αύξηση των τιμών των SCEs και η μείωση των τιμών του PRI που προκάλεσαν η αλοπεριδόλη και η κλοζαπίνη παρουσιάζουν ισχυρή αρνητική γραμμική συσχέτιση, η οποία αποτελεί ισχυρή ένδειξη αντικαρκινικής δράσης των ουσιών αυτών. Τα ευρήματα θα πρέπει να αποτελέσουν αφετηρία προβληματισμού για εφαρμογή κυτταρογενετικού ελέγχου σε όλα τα φάρμακα. Η παρούσα μελέτη θα μπορούσε πιθανότατα να συνδράμει στην ασφαλέστερη φαρμακευτική αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας και των άλλων ψυχωσικών διαταραχών. Επιπρόσθετα, τα ευρήματα της μελέτης θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα αρχικό πεδίο αναφοράς για την περαιτέρω διερεύνηση της κυτταρογενετικής επίδρασης των ψυχοτρόπων φαρμάκων και να συμβάλουν στην ανακάλυψη νέων αντικαρκινικών θεραπειών.
Μελέτη φλεγμονώδους αντίδρασης και διαταραχών του πηκτικού μηχανισμού μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής
Authors: Τρελλόπουλος Γεώργιος
Published: August 2021

Οι ασθενείς με Ανεύρυσμα Κοιλιακής Αορτής χαρακτηρίζονται από προθρομβωτική διάθεση όπως αυτό αποτυπώνεται στις αυξημένες τιμές αίματος εξειδικευμένων βιοδεικτών της πήξης.Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση σχετίζεται με περαιτέρω ενεργοποίηση του πηκτικού μηχανισμού στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο, όπως αυτό εκφράζεται με αύξηση των συγκεκριμένων βιοδεικτών αίματος.Οι κλινικές συνέπειες αυτής της διαταραχής του πηκτικού μηχανισμού δεν έχουν πλήρως διευκρινισθεί. Ωστόσο υπάρχουν ενδείξεις συσχέτισης αυτών των διαταραχών με αυξημένα επεισόδια θρομβωτικών γεγονότων στην περιεγχειρητική περίοδο, όπως έμφραγμα μυοκαρδίου και αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.Η δική μας έρευνα μελετά την επίδραση των αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων στην προθρομβωτική διάθεση των ασθενών μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση.Έτσι μελετήσαμε σε 40 μη τυχαιοποιημένους ασθενείς τους παρακάτω βιοδείκτες:α) Σύμπλεγμα θρομβίνης - αντιθρομβίνης (Τ.Α.Τ.)β) D-Dimers (Δ - Διμερές)γ) Φιμπρινοπεπτίδιο Α (Fibrinopeptide A)δ) hsCRPΜελετήθηκαν οι παραπάνω δείκτες:1) Αμέσως προεγχειρητικά2) Είκοσι τέσσερις (24) ώρες μετά το χειρουργείο3) Ένα (1) μήνα μετά το χειρουργείο4) Έξι (6) μήνες μετά το χειρουργείοΟι ασθενείς που ελάμβαναν αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα μετά το χειρουργείο συγκρίθηκαν με αυτούς που δεν ελάμβαναν.Για όλους τους βιοδείκτες παρατηρήθηκαν αυξημένες τιμές πάνω από τα φυσιολογικά όρια προεγχειρητικά, όπως επίσης παρατηρήθηκε αύξηση σημαντική 24 ώρες μετεγχειρητικά, ενώ ακολούθησε πτώση των τιμών 1 μήνα και 6 μήνες μετεγχειρητικά.Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά για τους παραπάνω βιοδείκτες στους ασθενείς που ελάμβαναν σε σύγκριση μ’ αυτούς που δεν ελάμβαναν αντιαιμοπεταλιακή αγωγή.Επιπρόσθετα έγινε συστηματική ανασκόπηση για να μελετηθεί η τυχόν δράση των αντιπηκτικών σε ασθενείς μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση υπονεφρικών αορτικών ανευρυσμάτων. Στη μετα-ανάλυση περιελήφθησαν 5 μη τυχαιοποιημένες μελέτες και διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση ενδοδιαφυγών στην ομάδα που λάμβανε χρονίως αντιπηκτικά σε σύγκριση με την ομάδα που δεν χορηγούντο αντιπηκτικά.
Οι ηθικές αξίες στο περιβάλλον των Ολυμπιακών Αγώνων
Authors: Ηλιού Γεώργιος
Published: August 2021

Η διερεύνηση των ηθικών αξιών στο περιβάλλον των ολυμπιακών αγώνων στηρίζεται σε μια ολική θεμελίωση που εμβαθύνει στο Ολυμπιακό φαινόμενο κατά τη διαδρομή του από την αρχαιότητα έως σήμερα. Τα ερευνητικά ερωτήματα διαιρούνται σε τρία μέρη. Στο πρώτο επιδιώκεται η αντιπαραβολή των ηθικών αξιών των αρχαίων και σύγχρονων ολυμπιακών αγώνων, με βάση τη θεωρία του D. Gauthier για την «ηθική μέσω συμφωνίας». Η αποσαφήνιση των ηθικών αξιών των αρχαίων και των σύγχρονων ολυμπιακών αγώνων, καθώς και του σημερινού επιχειρηματικού αντί θρησκευτικού περιβάλλοντος που χαρακτήριζε τους αγώνες στην αρχαιότητα, οδηγεί στο δεύτερο ερευνητικό μέρος το οποίο αφορά στη διερεύνηση των ηθικών αξιών των δικαιωμάτων των αθλητών στο περιβάλλον των σύγχρονων ολυμπιακών αγώνων. Τούτη διενεργείται εν αναφορά προς την κοινωνική αναδιανομή των εσόδων από τους αγώνες και εξετάζεται κατα πόσον οι αθλητές έχουν ηθικό δικαίωμα σε μια δίκαιη κοινωνική αναδιανομή των οικονομικών πόρων των ολυμπιακών αγώνων. Σε σχέση με το ντόπινγκ τίθεται το ερώτημα κατά πόσον οι αθλητές έχουν ηθικό δικαίωμα να επιδιώκουν ελεύθερα την εκπλήρωση του Ολυμπιακού προτάγματος «πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά» σε συνάρτηση με τα κριτήρια του παγκόσμιου οργανισμού αντιντόπινγκ. Το τρίτο ερευνητικό μέρος πραγματεύεται το μέλλον των αξιών του Ολυμπισμού υπό το πρίσμα της οικολογικής και βιοηθικής θεώρησης των ηθικών αξιών.
Άνθρωπος και κοινωνία στο έργο του Γρηγορίου Νύσσης
Authors: Κουννούσιης Γεώργιος
Published: August 2021

Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη των κειμένων του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, και ιδιαίτερα της κοινωνικής του διδασκαλίας. Συγκεκριμένα, διερευνήσαμε τις κοινωνικές πτυχές του έργου του, τόσο των λόγων όσο και των πράξεών του, καθώς και τις κοινωνικές παρεμβάσεις του, ως Επισκόπου, στην κοινωνία του 4ου μ.Χ. αιώνα. Στην ανάπτυξη της διδασκαλίας του σχετικά με τον άνθρωπο και την κοινωνία του, ο Γρηγόριος Νύσσης εφαρμόζει τις αρχές της πατερικής σκέψεως για το πρόβλημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, η οποία συμβάλλει στην ανάπτυξη του ‘’πώς’’ θα λυθούν τα κοινωνικά προβλήματα. Ως βάση για την έκφραση της κοινωνικής του διδασκαλίας ο Γρηγόριος χρησιμοποιεί τις αρχές της θεολογίας που αναφέρονται στις σχέσεις του ανθρώπου προς το συνάνθρωπό του, προς τα πράγματα και τη φύση. Στην ανάπτυξη των αρχών της πατερικής σκέψεως, σημαντικό ρόλο κατέχει η ανάλυση της πραγματικότητας με την αντιπαραβολή του ιδανικού και του πραγματικού κόσμου. Αντιμετωπίζοντας ακολούθως την πραγματικότητα, πρότεινε συγκεκριμένες λύσεις για τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής του. Παρουσιάσαμε τις θέσεις του Επισκόπου Νύσσης, όσον αφορά τα κύρια κοινωνικά προβλήματα που απασχολούσαν τον άνθρωπο του 4ου μ.Χ. αιώνα καθώς και τις ρηξικέλευθες απόψεις του γι’ αυτά, όπως ήταν ο πλούτος και η φτώχεια, το πρόβλημα του δανεισμού και της δουλείας, η ανακούφιση των αρρώστων και των ταλαιπωρημένων και τέλος η ποιμαντική φροντίδα των ανθρώπων του περιθωρίου. Ασχοληθήκαμε με το ιστορικοκοινωνικό και οικονομικοπολιτιστικό πλαίσιο του 4ου μ.Χ. αιώνα για να εντάξουμε το Γρηγόριο Νύσσης στην εποχή του. Με τον τρόπο αυτό καταγράψαμε τα προβλήματα που υπήρχαν και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Επίσκοποι της Εκκλησίας ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις πόλεις τους. Στη συνέχεια αναλύσαμε την ανθρωπολογία του Γρηγορίου Νύσσης, η οποία μας βοήθησε στην ανάδειξη της κοινωνικής του διδασκαλίας, αφού από αυτήν εξέρχονταν οι αρχές της πατερικής μεθοδολογίας για το πρόβλημα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Τέλος, αναλύσαμε την κοινωνική του διδασκαλία και εκφέραμε μία πρόταση για το σήμερα.
Τα σχολικά βιβλία των θρησκευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (1974-2006)
Authors: Τσέκου Αικατερίνη
Published: August 2021

Με βασική παραδοχή ότι το μάθημα των Θρησκευτικών είναι «φρονηματιστικό», το θεωρητικό και ιστορικό πλαίσιο της έρευνας αποτελούν η Παιδαγωγική της Ειρήνης, το πλαίσιο της περιόδου 1974-2006 στην Ελλάδα, το μάθημα των Θρησκευτικών, το σχολικό βιβλίο ως μέσο διδασκαλίας και ως αντικείμενο έρευνας και η Διεθνής Έρευνα Σχολικών Βιβλίων. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων των Θρησκευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της μεταπολιτευτικής περιόδου (1974-2006) υπό το πρίσμα της Εκπαίδευσης για την Ειρήνη. Υλικό της έρευνας αποτέλεσαν εικοσιένα (21) σχολικά βιβλία Θρησκευτικών Γυμνασίου και Λυκείου της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι η Ποιοτική Ανάλυση Περιεχομένου με την οποία διερευνήθηκαν πώς προβάλλεται η Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ποιες μορφές βίας (άμεσης και δομικής) παρουσιάζονται και πώς, και ποια είναι η εικόνα του Ορθόδοξου εθνικού «εαυτού» σε αντιπαραβολή με τον ομόδοξο, ετερόδοξο και αλλόθρησκο εθνικό «άλλο». Από τις αναλύσεις προκύπτει ότι τα υπό έρευνα σχολικά βιβλία των Θρησκευτικών παρά τις διαφοροποιήσεις τους κατά περίοδο, ως προς το ύφος και την έκταση, διακρίνονται από πνεύμα συμβατό με την ειρήνη, καταγράφεται σε αυτά σημαντικός αριθμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ η επιθετικότητα και η βία προβάλλονται ως απόρροια κοινωνικοοικονομικών παραγόντων. Ωστόσο, εμφανίζουν στοιχεία εθνοκεντρισμού και στοχεύουν στην ενίσχυση και διαμόρφωση της ορθόδοξης εθνικής ταυτότητας δημιουργώντας την ανωτερότητα του ορθόδοξου εθνικού «εαυτού» μέσα από την προβολή θετικών αυτο-στερεοτύπων και αρνητικών ετερο-στερεοτύπων αντίστοιχα για τον ορθόδοξο εθνικό «εαυτό» και τον διαφορετικό θρησκευτικοεθνικά «άλλο».
Η ανάπτυξη της γεωμετρικής σκέψης μέσα από τη χρήση αλληλεπιδραστικών τεχνικών και μετασχηματισμών σε υπολογιστικό περιβάλλον
Authors: Πατσιομίτου Σταυρούλα
Published: August 2021

Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζεται το πρόβλημα της κατανόησης της γεωμετρίας που αντιμετωπίζουν οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και εξετάζεται πώς η θεωρία των van Hiele μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τη σχεδίαση υποστηρικτικών υλικών του Προγράμματος Σπουδών. Σε μια σύντομη ανάλυση συμπεραίνεται ότι η εκπαίδευση των μαθηματικών πρέπει να είναι μια διαδικασία δυναμικής επανεφεύρεσης και εξετάζεται πώς το λογισμικό δυναμικής γεωμετρίας και η εφαρμογή της έννοιας των Συνδεόμενων Οπτικών Ενεργών Αναπαραστάσεων (ενδεικτικά Patsiomitou, 2008a,b 2010) συντείνουν στην επανεφεύρεση της γνώσης. Η σύνθεση του δυναμικού Υποθετικού Μαθησιακού Μονοπατιού (δ-ΥΜΜ) ως διαδικασίας σχεδιασμού και ανασχεδιασμού (ενδεικτικά Patsiomitou, 2010, 2012) στο λογισμικό δυναμικής γεωμετρίας που προτείνεται στη παρούσα μελέτη, αποτελεί μια πρωτότυπη προσέγγιση η οποία δεν έχει ελεγχθεί ερευνητικά σε στατικό ή δυναμικό περιβάλλον. Εξετάζονται ποιες αλληλεπιδραστικές τεχνικές από την κατηγοριοποίηση των Sedig & Sumner (2006) έχουν επηρεάσει το σχεδιασμό των δραστηριοτήτων του μαθησιακού μονοπατιού της έρευνας καθώς και η έννοια του δυναμικού σημείου, τμήματος (ενδεικτικά Patsiomitou, 2011) και των ημιπροκατασκευασμένων διαγραμμάτων. Η έρευνα αποτελεί μια ποιοτική μελέτη (Merriam, 1998) με ημιπειραματικό σχεδιασμό (quasi-experimental) (Campbell & Stanley, 1963). Για την ανάλυση των δεδομένων της μελέτης επιλέχθηκε η μέθοδος της σταθερής συγκριτικής προσέγγισης (constant comparative method) με σκοπό να παραχθεί μια θεμελιωμένη θεωρία (grounded theory) (Strauss & Corbin, 1990, 1998). Σημαντικό ρόλο στην ανάλυση των δεδομένων της μελέτης έπαιξαν οι δυο κύριες διακρίσεις του συρσίματος (θεωρητικό και πειραματικό) λόγω των ενεργειών των μαθητών. Επίσης η έννοια της εργαλειακής αποκωδικοποίησης (ενδεικτικά Patsiomitou, 2011, 2012). Στα αποτελέσματα της μελέτης περιγράφεται συνοπτικά η εξέλιξη κάθε μαθητή της πειραματικής ομάδας απαντώντας στα ερευνητικά ερωτήματα που τέθηκαν στην αρχή της μελέτης και εξετάζεται αν έχει μεταβεί σε ένα υψηλότερο επίπεδο γεωμετρικής σκέψης van Hiele, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του στην προτεινόμενη διδακτική ακολουθία μέσω του μαθησιακού μονοπατιού. Στη συνέχεια ακολουθεί η σύγκριση της εξέλιξης κάθε μαθητή των δυο ομάδων όπως αυτή καταγράφηκε λόγω της συμμετοχής του στην ομάδα και λόγω της συμμετοχής του στα στατικά τεστ. Με αυτό τον τρόπο συγκρίθηκαν τα αποτελέσματα για κάθε μαθητή της πειραματικής ομάδας και ελέγχθηκε η εγκυρότητα των αποτελεσμάτων της πειραματικής διαδικασίας μέσω του λογισμικού, καθώς και η αξιοπιστία του τεστ Usiskin. Ομοίως, της εξέλιξης κάθε μαθητή της ομάδας ελέγχου ως προς το van Hiele τεστ. Ως κατακλείδα συμπεραίνεται ότι η παρούσα μελέτη προστίθεται πρωτότυπα στις μελέτες που βασίζονται στη θεωρία των van Hiele και επισημαίνεται ότι η υποθετική μαθησιακή τροχιά που δημιουργήθηκε με Συνδεόμενες Οπτικές Ενεργές Αναπαραστάσεις έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατασκευή της απόδειξης και στη γνωστική ανάπτυξη των μαθητών.
Ανάλυση νέων σηματοδοτικών μονοπατιών των οπιοειδών υποδοχέων που οδηγούν σε αλλαγές της συναπτοσωμικής πλαστικότητας
Authors: Γεωργαντά Ειρήνη-Μαρία
Published: August 2021

Οι οπιοειδείς υποδοχείς εμπλέκονται στην ανάπτυξη και διαφοροποίηση των νευρικών κυττάρων. Προηγούμενες μελέτες του εργαστηρίου μας έδειξαν ότι το συντηρημένο YXXL μοτίβο στο καρβοξυτελικό άκρο του μ-οπιοειδούς υποδοχέα (μ-OR) αποτελεί σημείο αγκυροβόλησης για τον μεταγραφικό παράγοντα STAT5A, ο οποίος φωσφορυλιώνεται μετά την ενεργοποίηση του μ-OR. Δεδομένου ότι και ο δ-οπιοειδής υποδοχέας (δ-OR) περιέχει το ίδιο δομικό μοτίβο στο καρβοξυτελικό του άκρο (δ-CT), αποδείξαμε ότι η STAT5Β αγκυροβολεί σε αυτή την περιοχή του δ-CT. Έκθεση των HEK293 κυττάρων, που εκφράζουν τον flag-δ-OR, σε δ-οπιοειδείς αγωνιστές οδηγεί στη Gαi/o-εξαρτώμενη φωσφορυλίωση της STAT5Β μέσω μιας c-Src τυροσινικής κινάσης. Επιπλέον μελέτες έδειξαν ότι ο δ-OR λειτουργεί ως πλατφόρμα για το σχηματισμό ενός πολύ-πρωτεϊνικού συμπλόκου, αποτελούμενου από τη STAT5B, τη c-Src κινάση, τις Gβγ και επιλεκτικές Gαi/o υπομονάδες των G πρωτεϊνών. Επιπρόσθετα, τα αποτελέσματά μας έδειξαν ότι η ενεργοποίηση του δ-OR με το οπιοειδές πεπτίδιο DSLET συμβάλλει στην επιβίωση νευρικών κυττάρων (Neuro-2A και SH-SY5Y) και επιπλέον επάγει τη νευριτική ανάπτυξη αυτών, μέσω ενός μονοπατιού που περιλαμβάνει τις Gαi/o υπομονάδες και τη φωσφορυλιωμένη STAT5Β. Τα δεδομένα αυτά αποδεικνύουν ότι το σηματοδοτικό μονοπάτι του δ-OR που οδηγεί στην ενεργοποίηση της STAT5Β αποτελεί ένα μηχανισμό μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η επιβίωση και διαφοροποίηση των νευρικών κυττάρων.
Responding to risk of safety critical infrastructures through a systems thinking approach
Authors: Καζάρας Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Το θέμα της ασφάλειας των οδικών σηράγγων που πραγματεύεται η διδακτορική διατριβή απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μετά τα τραγικά ατυχήματα που συνέβησαν σε σήραγγες του Διευρωπαϊκού Οδικού Δικτύου, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας (Mont Blanc, Tauern, St Gotthard). Τα παραπάνω ατυχήματα είχαν ως συνέπεια να ψηφιστεί η Ευρωπαϊκή Οδηγία 2004/54/ΕΚ η οποία απαιτεί (άρθρο 3& 13) την εφαρμογή διαδικασιών αποτίμησης επικινδυνότητας (risk assessment) ως εργαλείο εκτίμησης του συνολικού επιπέδου ασφάλειας των κρίσιμων αυτών οδικών υποδομών. Εντούτοις, η Οδηγία δεν ορίζει μια συγκεκριμένη μέθοδο ούτε συγκεκριμένα εργαλεία για το σκοπό αυτό, με αποτέλεσμα οι μέθοδοι αποτίμησης επικινδυνότητας που χρησιμοποιούνται να διαφέρουν στα κράτη μέλη και να ποικίλουν από ποιοτικές σε ποσοτικές και από ντετερμινιστικές σε πιθανοκρατικές. Γεγονός όμως είναι ότι παρά τις όποιες διαφορές τους, η πλειοψηφία των υπαρχουσών μεθόδων βασίζεται στο ίδιο αιτιολογικό μοντέλο ανάλυσης ατυχημάτων μέσω αλυσίδας γεγονότων (chain-of-events accident model) το οποίο στοχεύει στην αποσύνθεση του συστήματος στα θεμελειώδη του στοιχεία και στην εξέταση πως το κάθενα από αυτά μπορεί να οδηγήσει σε ατύχημα.Με δεδομένο ότι κάθε μέθοδος αποτίμησης επικινδυνότητας «χτίζεται» πάνω σε ένα μοντέλο ανάλυσης ατυχημάτων, το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι αν το μοντέλο αλυσίδας γεγονότων και ο αναγωγισμός στον οποίο στηρίζονται οι υπάρχουσες μέθοδοι αποτελεί την κατάλληλη θεώρηση για να αποτιμηθεί το συνολικό επίπεδο ασφάλειας. Για να απαντηθεί το ερώτημα, η διδακτορική διατριβή υπογραμμίζει τους παράγοντες εκείνους που επηρεάζουν την ασφάλεια του συστήματος των οδικών σηράγγων και αναφέρει τους περιορισμοί και τις αδυναμίες των υφιστάμενων μεθόδων αποτίμησης επικινδυνότητας να λάβουν υπόψη κρίσιμα στοιχεία του συστήματος όπως είναι: (1) ο ανθρώπινος παράγοντας, (2) τα οργανωσιακά θέματα, (3) το λογισμικό (3) τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ υπο-συστημάτων, και (4) την προσαρμογή του συστήματος (adaptation).Η διατριβή υιοθετεί την προσέγγιση (και αποδεικνύει) ότι οι οδικές σήραγγες είναι ένα πολύπλοκο κοινωνικοτεχνικό σύστημα, συνεπώς η όποια αναγωγιστική μέθοδος αποτίμησης της επικινδυνότητας του συστήματος έχει εκ προιμίου αδυναμίες για μια ολιστική αποτύπωση της ασφάλειας του. Ως εκ τούτου, η διατριβή προτείνει την αντιμετώπιση των κινδύνων των κρίσιμων οδικών υποδομών μέσα από μια εναλλακτική θεώρηση των πραγμάτων, την συστημική προσέγγιση. Πιο συγκεκριμένα, το συστημικό μοντέλο ανάλυσης ατυχημάτων Systems Theoretic Accident Model and Processes (STAMP) και το οργανωσιακό μοντέλο βιώσιμου συστήματος (Viable System Model) χρησιμοποιούνται για την δημιουργία μιας καινοτόμου συστημικής μεθόδου αποτίμησης ασφάλειας οδικών σηράγγων.
Θεωρητική μελέτη της βιοδραστικότητας ορισμένων αντικαρκινικών ενώσεων με τεχνικές μοντελοποίησης, μοριακής αναγνώρισης και μοριακής δυναμικής
Authors: Λυγερός Ανδρέας
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η μελέτη της βιοδραστικότητας μιας σειράς αντικαρκινικών φαρμάκων με τεχνικές μοντελοποίησης, μοριακής αναγνώρισης και μοριακής δυναμικής. Εξετάστηκαν πέντε κατηγορίες φαρμάκων ανάλογα με το μηχανισμό δράσης τους: αντικαρκινικά αντιβιοτικά, αντιμεταβολίτες, αναστολείς μικροσωληνίσκων, αλκυλιωτικοί παράγοντες και άλλα φάρμακα.Αρχικά πραγματοποιήθηκε η σχεδίαση και η βελτιστοποίηση της γεωμετρίας των φαρμάκων. Στη συνέχεια μελετήθηκε η δομή και οι δεσμικές ιδιότητες των ενώσεων. Ακολούθησε η διαδικασία της μοριακής προσάραξης σε μια σειρά καρκινικών πρωτεϊνών και εντοπίστηκαν οι πιθανές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους.Οι αλληλεπιδράσεις φαρμάκων με τα αντίστοιχα αμινοξέα-νουκλεοβάσεις απομονώθηκαν και εκτελέστηκαν προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής σε περιβάλλον νερού, για να διαπιστωθεί η σταθερότητά τους σε σχέση με το χρόνο.Η αποτίμηση της μοριακής προσάραξης, κατέληξε σε αποδεκτές τιμές για τη DNA τοποϊσομεράση Ι, τη DNA τοποϊσομεράση ΙΙ, την τουμπουλίνη και την ετεροδιμερή λευκίνη. Στο ενεργό κέντρο της DNA τοποϊσομεράσης Ι βρέθηκαν αλληλεπιδράσεις με την αδενίνη, την ασπαραγίνη, την αλανίνη, τη γουανίνη, τη θυμίνη, το ασπαρτικό οξύ, τη θρεονίνη, την αργινίνη, την κυτοσίνη και την προλίνη. Στο ενεργό κέντρο της DNA τοποϊσομεράσης ΙΙ εντοπίστηκαν αλληλεπιδράσεις με την τυροσίνη, το γλουταμικό οξύ, τη λυσίνη, τη γλυκίνη και τη βαλίνη. Στο ενεργό κέντρο της ετεροδιμερούς λευκίνης, με την αργινίνη, το ασπαρτικό οξύ, την ισολευκίνη, τη γλουταμίνη και τη λευκίνη. Τέλος στο ενεργό κέντρο της τουμπουλίνης βρέθηκαν αλληλεπιδράσεις με τη γλυκίνη, τη γλουταμίνη, την ασπαραγίνη, τη θρεονίνη, το ασπαρτικό οξύ, το γλουταμικό οξύ και τη λυσίνη.Η διαδικασία της μοριακής δυναμικής περιλαμβάνει όλες τις αλληλεπιδράσεις που εντοπίστηκαν μεταξύ των φαρμάκων και των αμινοξέων-νουκλεοβάσεων κατά τη διαδικασία της μοριακής προσάραξης. Το περιβάλλον των συστημάτων είναι πάντοτε υδάτινο και το μέγεθός του εξαρτάται προφανώς από τον μοριακό όγκο του συστήματος. Η αποτίμηση των προσομοιώσεων μοριακής δυναμικής παρουσιάζει μια ανοδική μετατόπιση του ελάχιστου της ενέργειας των συστημάτων. Παρόλα αυτά, κατά την εξέλιξή τους η ενέργεια αυτή σταθεροποιείται και εμφανίζει πτωτική τάση που τείνει να πλησιάσει το αρχικό ελάχιστο που έχει το σύστημα.
Υπηρεσίες ιστού σε περιβάλλοντα διάχυτης νοημοσύνης
Authors: Σταυρόπουλος Αθανάσιος
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή συνεισφέρει σε τρία επίπεδα στην έρευνα της Διάχυτης Νοημοσύνης και των τεχνολογιών των Υπηρεσιών Ιστού. Στο πρώτο επίπεδο, αναπτύχθηκε ένα ενδιάμεσο λογισμικό Υπηρεσιών Ιστού, το aWESoME, για την ολοκλήρωση και την ενσωμάτωση αισθητήρων και οργάνων δράσης, που αφορούν την ενέργεια και τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Στο δεύτερο επίπεδο, το ενδιάμεσο λογισμικό εμπλουτίζεται με σημασιολογικές περιγραφές SAWSDL με την ανάπτυξη του εργαλείου σημασιολογικής επισήμανσης, Iridescent, και της διαδικτυακής εφαρμογής σημασιολογικής ταυτοποίησης και σύνθεσης, Tomaco. Ειδικά, ο αλγόριθμος ταυτοποίησης κατατάχθηκε πρώτος σε macro-averaging precision ανάμεσα στους δημοφιλέστερους αλγορίθμους. Στο ανώτερο επίπεδο του Έξυπνου Κτιρίου απαντώνται οι εφαρμογές παρακολούθησης και διαχείρισης, που επιτρέπουν στους χρήστες να κατανοήσουν πλήρως την κατάσταση του κτιρίου, και ευφυείς πράκτορες, που κατάφεραν να εξοικονομήσουν 16% της ημερήσιας κατανάλωσης ενός δωματίου κατά την πιλοτική τους εφαρμογή.
Μελέτη oντογένεσης συμπεριφοράς λαβρακιού Dicentrarchus labrax, (Linnaeus, 1758)
Authors: Νεοφύτου Μαρία
Published: August 2021

Η μελέτη της συμπεριφοράς και η οντογένεση της μπορεί να αποκαλύψει τις σχέσεις μεταξύ του ζώου και του περιβάλλοντος του, και να κατευθύνει τον άνθρωπο στην επιλογή των καταλληλότερων συνθηκών διαβίωσης και εκτροφής προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευζωία των «αιχμάλωτων» ψαριών. Η παρούσα μελέτη επικεντρώθηκε στην συγκριτική περιγραφή της οντογένεσης της συμπεριφοράς κολύμβησης και διατροφής του εκτρεφόμενου λαυρακιού υπό δύο διαφορετικές συνθήκες εκτροφής: εντατική μέθοδος και μέθοδος μεσοκόσμου. Η μελέτη της οντογένεσης πραγματοποιήθηκε από τα προνυμφικά στάδια του λαυρακιού μέχρι και την φάση των μεταμορφωμένων ιχθυδίων (γόνου: Κεφάλαιο 2). Στη συνέχεια, έγιναν διάφορες παρεμβάσεις στο περιβάλλον κολύμβησης των ιχθυδίων, στο στάδιο της προπάχυνσης (γόνου), προκειμένου να εκτιμηθεί η επίδραση τους στην κολύμβηση και γενικότερα στην συμπεριφορά τους. Οι παρεμβάσεις αυτές αφορούσαν σε αιφνίδιες (acute) αλλαγές μέσα στο μέσο κολύμβησης που πιθανόν να λειτουργούσαν ως διαταραχές (Κεφάλαιο 3). Οι συνθήκες διαβίωσης των ψαριών στην αιχμαλωσία είναι μεταβλητές και οι τιμές αυτών των μεταβλητών μπορεί να επηρεάσουν σε πολλές περιπτώσεις την ευζωία των ψαριών. Μπορεί να τα οδηγήσουν σε αρνητικές καταστάσεις και υιοθέτηση προτύπων μη φυσιολογικής συμπεριφοράς. Έτσι, ιχθύδια λαυρακιού υποβλήθηκαν σε μία σειρά στρεσογόνων συνθηκών διαβίωσης προκειμένου να διαπιστωθεί η επίδραση αυτών στην κατανομή τους στον χώρο αλλά και στην συμπεριφορά τους γενικότερα με απώτερο στόχο την εκτίμηση των παραμέτρων αυτών ως προς την ευζωία του λαυρακιού στο αναπτυξιακό αυτό στάδιο κατά την αιχμαλωσία του (Κεφάλαιο 4).
Σχεδιασμός και σύνθεση πουρινικών αναλόγων που φέρουν ομάδες νιτρικών εστέρων
Authors: Φωτοπούλου Θεανώ
Published: August 2021

Η στεφανιαία νόσος αποτελεί την κύρια αιτία παθολογικών καταστάσεων καιθνησιμότητας στο δυτικό κόσμο και σύμφωνα με τον ιεθνή Οργανισμό Υγείας θαείναι η κύρια αιτία θανάτου μέχρι το 2020. Η μελέτη των κυτταρικών και μοριακώνμηχανισμών οι οποίοι συσχετίζονται με την παθοφυσιολογία της νόσου αποτελούναιχμή των ερευνητικών δραστηριοτήτων διεθνώς. Σημαντική πρόοδος στηνκατανόηση του μηχανισμού της κυτταρικής επιβίωσης σημειώθηκε με την αναφοράενδογενών μηχανισμών καρδιοπροστασίας, της ισχαιμικής προετοιμασίας (IschemicPreconditioning, IPC) και της μετισχαιμικής προστασίας (Ischemic Postconditioning,PostC), σύμφωνα με τους οποίους όταν ένα ή περισσότερα επεισόδια βραχείαςισχαιμίας εφαρμοστούν προ ή αμέσως μετά ενός επεισοδίου παρατεταμένης ισχαιμίαςπροκαλούν μείωση της έκτασης του εμφράγματος του μυοκαρδίου. Οι δύομηχανισμοί, μοιράζονται κοινά μονοπάτια στη μεταγωγή σήματος για την έκφρασητης προστασίας. Η διάνοιξη των μιτοχονδριακών KATP διαύλων, η παραγωγήμονοξειδίου του αζώτου (ΝΟ) και η οδός της αδενοσίνης παίζουν σημαντικό ρόλο καιστους δύο μοριακούς μηχανισμούς.Νέες θεραπευτικές στρατηγικές, βασισμένες στη γνώση των μοριακώνμηχανισμών της ισχαιμικής προετοιμασίας και της μετισχαιμικής προστασίας και στηδιαλεύκανση των ενδοκυττάριων οδών μεταγωγής σήματος, ανακύπτουν με στόχο τηφαρμακολογική προστασία της ισχαιμικής καρδιάς.Η ερευνητική μας ομάδα έχει ασχοληθεί με το σχεδιασμό, τη σύνθεση και την invivo αποτίμηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης, νέων ετεροαρωματικών ενώσεων,οι οποίες φέρουν ομάδες νιτρικών εστέρων (δότες ΝΟ). Η χορήγησή τους σεφυσιολογικούς αρσενικούς κονίκλους μείωσε το μέγεθος της έκτασης τουεμφράγματος επάγοντας φαρμακολογική προετοιμασία της ισχαιμικής καρδιάς καιπροστάτευσε το μυοκάρδιο από την οξειδωτική βλάβη σε καταστάσειςισχαιμίας/επαναιμάτωσης.Στην παρούσα εργασία σχεδιάστηκαν και συντέθηκαν νέα ανάλογα της 6,9-διςυποκατεστημένης πουρίνης, που έδειξε την ισχυρότερη δράση. Συγκεκριμένα,συντέθηκαν ενώσεις οι οποίες φέρουν την ομάδα του νιτρικού εστέρα στις θέσεις 6, 8ή 9 του πουρινικού δακτυλίου καθώς και ανάλογα αδενοσίνης, που συνδυάζουνχαρακτηριστικά αγωνιστών των υποδοχέων της, με νιτρικούς εστέρες.Οι ενώσεις αυτές μελετήθηκαν ως προς την δράση τους στη μείωση τουεμφράγματος. Πραγματοποιήθηκαν in vivo πειράματα τα οποία περιελάμβανανχορήγηση των ενώσεων σε αναισθητοποιημένους κονίκλους πριν την παρατεταμένηισχαιμία ή πριν την επαναιμάτωση με στόχο τη μέτρηση της έκτασης τηςεμφραγματικής περιοχής.Τα νέα ανάλογα παρουσιάζουν αξιόλογη καρδιοπροστατευτική δράση όσον αφοράτη μείωση της έκτασης του εμφράγματος συγκρινόμενα, τόσο με την ομάδα ελέγχου,όσο και με τις ομάδες της ισχαιμικής προετοιμασίας και της μετισχαιμικήςπροστασίας.
Η ιστορική εξέλιξη της διφθερίτιδας στον ελληνικό χώρο κατά το 19ο και τον 20ο αιώνα
Authors: Ντίνα Δέσποινα
Published: August 2021

Η διφθερίτιδα, νόσος γνωστή από την Αρχαιότητα με το όνομα υμενογόνος κυνάγχη, πήρε τη σημερινή ονομασία της από τον ιατρό Pierre-Fidèle Bretonneau το 1826. Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα το πρώτο κρούσμα ταυτοποιήθηκε το 1854. Τα επόμενα χρόνια ο αριθμός των κρουσμάτων αυξάνεται και προκαλούνται επιδημίες. Οι θεραπευτικές προσπάθειες που περιλάμβαναν φάρμακα, όπως εμετικά, στυπτικά, αντιμιασματικά, δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη νόσο αποτελεσματικά. Αναφέρεται θνητότητα σχεδόν όση και η νοσηρότητα, και στις ευνοϊκότερες συνθήκες 50 % ή και 25 %. Η ανακάλυψη και εφαρμογή της οροθεραπείας, μιας νέας μεθόδου που παρέχει ανοσία έναντι της διφθερίτιδας, άλλαξε για πάντα την πορεία της νόσου. Η οροθεραπεία ανακαλύφθηκε από τον Emil von Behring το 1890. Οι έλληνες ιατροί εφάρμοσαν ταχύτατα τη νέα θεραπεία, φέρνοντας στη χώρα τα ευεργετικά αποτελέσματά της έναντι της διφθερίτιδας. Στην Ελλάδα, στα χρόνια 1927-1932, έγιναν οι πρώτες δοκιμές των αντιδιφθεριτικών εμβολίων με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Η οροθεραπεία, ο αντιδιφθεριτικός εμβολιασμός και η πενικιλλίνη, συνδυασμένες εξάλειψαν μια νόσο σε μια χώρα. Η διφθερίτιδα αποτελεί παρελθόν για την Ελλάδα και παρά τον κίνδυνο εμφάνισης μεμονωμένων κρουσμάτων λόγω των ταξιδιών σε χώρες όπου ενδημεί η νόσος, ο καιρός των επιδημιών δεν μπορεί να επανέλθει υπό τις παρούσες συνθήκες.