Ο ρόλος της αυτοανοσίας στις απορρίψεις νεφρικών μοσχευμάτων
Authors: Φιλιόπουλος Βασίλειος 
Published: September 2023

Η επίδραση των αντισωμάτων έναντι του υποδοχέα τύπου 1 της αγγειοτενσίνης ΙΙ στην έκβαση της νεφρικής μεταμόσχευσης. Εισαγωγή/Σκοπός: Μηχανισμοί αλλο- και αυτοανοσίας ενέχονται στην απόρριψη και στην απώλεια του νεφρικού μοσχεύματος. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης των αντισωμάτων έναντι του υποδοχέα τύπου 1 της αγγειοτενσίνης II (anti-AT1RAbs) τα οποία ανιχνεύονται ανεξάρτητα ή συγχρόνως με ειδικά στο δότη αντί-HLA αντισώματα (HLA-DSAs) στην έκβαση της νεφρικής μεταμόσχευσης. Υλικό & Μέθοδος: Anti-AT1RAb και HLA-DSAs αναζητήθηκαν σε 71 λήπτες νεφρικού μοσχεύματος που εκδήλωσαν αποδεδειγμένη με βιοψία οξεία ή χρόνια απόρριψη, κυτταρική (TCMR) (n=51) ή μεσολαβούμενη από αντισώματα (ABMR) (n=20) οι οποίοι αποτέλεσαν την ομάδα απόρριψης (RG). Η ομάδα ελέγχου (CG) συμπεριέλαβε 71 ασθενείς με συγκρίσιμα χαρακτηριστικά χωρίς επεισόδιο απόρριψης. Η διάμεση περίοδος παρακολούθησης ήταν 3.7 (2.9-5.2) έτη. Τα αντισώματα μετρήθηκαν πριν και περιοδικά μετά τη μεταμόσχευση με μεθοδολογία Luminex (HLA-DSAs θετικά όταν MFI>1000) και ανοσοενζυμική μέθοδο (anti-AT1RAbs θετικά όταν τίτλος ≥10U/mL). Αποτελέσματα: Πριν τη μεταμόσχευση, 23 (32.4%) ασθενείς στο RG, 16 με TCMR και 7 με ABMR, βρέθηκαν θετικοί στα anti-AT1RAbs έναντι 11 (15.5%) ασθενών στο CG (p=0.031). προσχηματισμένα HLA-DSAs ανιχνεύθηκαν σε 19 (26.7%) ασθενείς στο RG έναντι 6 (8.4%) στο CG (p=0.010). Ταυτόχρονη ανίχνευση anti-AT1RAbs και HLA-DSAs πριν τη μεταμόσχευση διαπιστώθηκε σε 5 patients στο RG έναντι 2 στο CG (p=0.355). Τη χρονική στιγμή της βιοψίας, 15 (21.1%) ασθενείς, 4 με ABMR και 11 με TCMR, ήταν θετικοί στα anti-AT1RAbs. Anti-AT1RAbs και HLA-DSAs ανιχνεύτηκαν ταυτόχρονα σε 7/15 (46.7%) περιπτώσεις, 3 με ABMR and 4 με TCMR. Στη διάρκεια της παρακολούθησης, 13 (18.3%) ασθενείς στο RG, 8 με ABMR και 5 με TCMR, έχασαν το μόσχευμα έναντι 1 ασθενούς (1.4%) στο CG (p=0.001). Έξι από τους 13 (46.2%) ασθενείς στο RG που έχασαν το μόσχευμα βρέθηκαν θετικοί στα anti-AT1RAbs πριν τη μεταμόσχευση. Η επιβίωση ασθενών με λειτουργούν μόσχευμα δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ anti-AT1RAbs-θετικών and -αρνητικών ληπτών νεφρικού μοσχεύματος (log-rank p=0.88). Η ταυτόχρονη ανίχνευση anti-ATR1Abs και HLA-DSAs δεν είχε σημαντική επίδραση στην επιβίωση ασθενών με λειτουργούν μόσχευμα (log-rank p=0.96). Η λειτουργία του νεφρικού μοσχεύματος στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης ήταν καλύτερη, αλλά όχι σημαντικά, σε anti-AT1RAbs-αρνητικούς ασθενείς, με κρεατινίνη ορού 1.48 [1.20-1.98] mg/dL και eGFR (CKD-EPI) 48.5 [33.5-59.0] ml/min/1.73m2, έναντι των anti-AT1RAbs-θετικών που είχαν κρεατινίνη ορού 1.65 [1.24-2.02] mg/dL (p=0.394) και eGFR (CKD-EPI) 47.0 [34.8-60.3] ml/min/1.73m2 (p=0.966). Συμπεράσματα: Η ανίχνευση anti-ATR1Abs πριν τη μεταμόσχευση χαρακτηρίζει λήπτες νεφρικού μοσχεύματος με αυξημένο κίνδυνο απόρριψης, κυτταρικής ή μεσολαβούμενης από αντισώματα. Επιπλέον, τα anti-AT1RAbs, που ανιχνεύονται μόνα τους ή ταυτόχρονα με HLA-DSAs, φαίνεται να σχετίζονται με μειωμένη λειτουργία μοσχεύματος, αλλά ο ρόλος τους στην επιβίωση του μοσχεύματος δεν μπορεί να τεκμηριωθεί στην παρούσα μελέτη. Ο έλεγχος για αυτά τα αντισώματα φαίνεται να συμβάλλει στην εκτίμηση του ανοσολογικού κινδύνου πριν τη νεφρική μεταμόσχευση.