bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Comparison of pesticide residues in surface water and ground water of agriculture intensive areas
Authors: Lari Summaiya Z , Khan Noor A , Gandhi Kavita N , Meshram Tejal S , Thacker Neeta P
Published: January 2014

The organochlorines (OClPs) and organophosphates (OPPs) pesticides in surface and ground water having intensive agriculture activity were investigated to evaluate their potential pollution and risks on human health. As per USEPA 8081 B method, liquid-liquid extraction followed by Gas-Chromatographic technique with electron capture detector and mass selective detector (GC-MS) were used for monitoring of pesticides. Among organochlorines, α,β,γ,δ HCH’s, aldrin, dicofol, DDT and its derivatives, α,β endosulphan’s and endosulphan-sulphate were analysed; dichlorovos, ethion, parathion-methyl, phorate, chlorpyrifos and profenofos were determined among organophosphates.

As compared to ground water, higher concentrations of OClPs and OPPs were found in surface water. Throughout the monitoring study, α - HCH (0.39 μg/L in Amravati region),α - endosulphan (0.78 μg/L in Yavatmal region), chlorpyrifos (0.25 μg/L in Bhandara region) and parathion-methyl (0.09 μg/L in Amravati region) are frequently found pesticide in ground water, whereas α,β,γ-HCH (0.39 μg/L in Amravati region), α,β - endosulphan (0.42 μg/L in Amravati region), dichlorovos (0.25 μg/L in Yavatmal region), parathion-methyl (0.42 μg/L in Bhandara region), phorate (0.33 μg/L in Yavatmal region) were found in surface water.

Surface water was found to be more contaminated than ground water with more number of and more concentrated pesticides. Among pesticides water samples are found to be more contaminated by organophosphate than organochlorine. Pesticides in the surface water samples from Bhandara and Yavatmal region exceeded the EU (European Union) limit of 1.0 μg/L (sum of pesticide levels in surface water) but were within the WHO guidelines for individual pesticides.
Removal of Zn(II) from electroplating effluent using yeast biofilm formed on gravels: batch and column studies
Authors: Basak Geetanjali , V Lakshmi , Chandran Preethy , Das Nilanjana
Published: January 2014

Background

Present study deals with the removal of Zn(II) ions from effluent using yeast biofilm formed on gravels.

Methods

The biofilm forming ability of Candida rugosa and Cryptococcus laurentii was evaluated using XTT (2,3-bis[2-methoxy-4-nitro-5-sulfophenyl]-2H-tetrazolium-5-carboxanilide) reduction assay and monitored by scanning electron microscopy (SEM), and Confocal laser scanning microscopy (CLSM). Copious amount of extracellular polymeric substances (EPS) produced by yeast species was quantified and characterized by Fourier transform infrared spectroscopy (FT-IR).

Results

Yeast biofilm formed on gravels by C. rugosa and C. laurentii showed 88% and 74.2% removal of Zn(II) ions respectively in batch mode. In column mode, removal of Zn(II) ions from real effluent was found to be 95.29% by C. rugosa biofilm formed on gravels.

Conclusion

The results of the present study showed that there is a scope to develop a cost effective method for the efficient removal of Zn(II) from effluent using gravels coated with yeast biofilm.
A 45-bp insertion/deletion polymorphism of UCP2 gene is associated with metabolic syndrome
Authors: Hashemi Mohammad , Rezaei Hamzeh , Kaykhaei Mahmoud-Ali , Taheri Mohsen
Published: January 2014

Background

Metabolic syndrome (MeS) is being recognized as a risk factor for insulin resistance and cardiovascular disease. The present study was aimed to find out the possible association between 45-bp I/D polymorphism of uncoupling protein 2 (UCP2) and MeS.

Methods

DNA was extracted from peripheral blood of 151 subjects with and 149 subjects without MeS. 45-bp I/D variant of UCP2 was detected using polymerase chain reaction (PCR).

Results

Our finding showed that 45-bp I/D polymorphism was associated with protection against MeS (OR = 0.56, 95% CI = 0.34-0.92, p = 0.020 D/I vs DD and OR = 0.54, 95% CI = 0.34-0.86, p = 0.009; D/I + I/I vs D/D). The I allele decreased the risk of MeS (OR = 0.62, 95% CI = 0.44-0.90, p = 0.011) in comparison with D allele.

Conclusion

In conclusion, our result suggests that 45-bp I/D polymorphism is associated with the risk of MeS, which remains to be cleared.
dCLIP: a computational approach for comparative CLIP-seq analyses
Authors: Wang Tao , Xie Yang , Xiao Guanghua
Published: January 2014

Although comparison of RNA-protein interaction profiles across different conditions has become increasingly important to understanding the function of RNA-binding proteins (RBPs), few computational approaches have been developed for quantitative comparison of CLIP-seq datasets. Here, we present an easy-to-use command line tool, dCLIP, for quantitative CLIP-seq comparative analysis. The two-stage method implemented in dCLIP, including a modified MA normalization method and a hidden Markov model, is shown to be able to effectively identify differential binding regions of RBPs in four CLIP-seq datasets, generated by HITS-CLIP, iCLIP and PAR-CLIP protocols. dCLIP is freely available at http://qbrc.swmed.edu/software/.
Mammalian conserved ADAR targets comprise only a small fragment of the human editosome
Authors: Pinto Yishay , Cohen Haim Y , Levanon Erez Y
Published: January 2014

Background

ADAR proteins are among the most extensively studied RNA binding proteins. They bind to their target and deaminate specific adenosines to inosines. ADAR activity is essential, and the editing of a subset of their targets is critical for viability. Recently, a huge number of novel ADAR targets were detected by analyzing next generation sequencing data. Most of these novel editing sites are located in lineage-specific genomic repeats, probably a result of overactivity of editing enzymes, thus masking the functional sites. In this study we aim to identify the set of mammalian conserved ADAR targets.

Results

We used RNA sequencing data from human, mouse, rat, cow, opossum, and platypus to define the conserved mammalian set of ADAR targets. We found that the conserved mammalian editing sites are surprisingly small in number and have unique characteristics that distinguish them from non-conserved ones. The sites that constitute the set have a distinct genomic distribution, tend to be located in genes encoding neurotransmitter receptors or other synapse related proteins, and have higher editing and expression levels. We also found a high consistency of editing levels of this set within mice strains and between human and mouse. Tight regulation of editing in these sites across strains and species implies their functional importance.

Conclusions

Despite the discovery of numerous editing targets, only a small number of them are conserved within mammalian evolution. These sites are extremely highly conserved and exhibit unique features, such as tight regulation, and probably play a pivotal role in mammalian biology.
Extensive localization of long noncoding RNAs to the cytosol and mono- and polyribosomal complexes
Authors: van Heesch Sebastiaan , van Iterson Maarten , Jacobi Jetse , Boymans Sander , Essers Paul B , de Bruijn Ewart , Hao Wensi , MacInnes Alyson W , Cuppen Edwin , Simonis Marieke
Published: January 2014

Background

Long noncoding RNAs (lncRNAs) form an abundant class of transcripts, but the function of the majority of them remains elusive. While it has been shown that some lncRNAs are bound by ribosomes, it has also been convincingly demonstrated that these transcripts do not code for proteins. To obtain a comprehensive understanding of the extent to which lncRNAs bind ribosomes, we performed systematic RNA sequencing on ribosome-associated RNA pools obtained through ribosomal fractionation and compared the RNA content with nuclear and (non-ribosome bound) cytosolic RNA pools.

Results

The RNA composition of the subcellular fractions differs significantly from each other, but lncRNAs are found in all locations. A subset of specific lncRNAs is enriched in the nucleus but surprisingly the majority is enriched in the cytosol and in ribosomal fractions. The ribosomal enriched lncRNAs include H19 and TUG1.

Conclusions

Most studies on lncRNAs have focused on the regulatory function of these transcripts in the nucleus. We demonstrate that only a minority of all lncRNAs are nuclear enriched. Our findings suggest that many lncRNAs may have a function in cytoplasmic processes, and in particular in ribosome complexes.
RIP-seq analysis of eukaryotic Sm proteins identifies three major categories of Sm-containing ribonucleoproteins
Authors: Lu Zhipeng , Guan Xiaojun , Schmidt Casey A , Matera A Gregory
Published: January 2014

Background

Sm proteins are multimeric RNA-binding factors, found in all three domains of life. Eukaryotic Sm proteins, together with their associated RNAs, form small ribonucleoprotein (RNP) complexes important in multiple aspects of gene regulation. Comprehensive knowledge of the RNA components of Sm RNPs is critical for understanding their functions.

Results

We developed a multi-targeting RNA-immunoprecipitation sequencing (RIP-seq) strategy to reliably identify Sm-associated RNAs from Drosophila ovaries and cultured human cells. Using this method, we discovered three major categories of Sm-associated transcripts: small nuclear (sn)RNAs, small Cajal body (sca)RNAs and mRNAs. Additional RIP-PCR analysis showed both ubiquitous and tissue-specific interactions. We provide evidence that the mRNA-Sm interactions are mediated by snRNPs, and that one of the mechanisms of interaction is via base pairing. Moreover, the Sm-associated mRNAs are mature, indicating a splicing-independent function for Sm RNPs.

Conclusions

This study represents the first comprehensive analysis of eukaryotic Sm-containing RNPs, and provides a basis for additional functional analyses of Sm proteins and their associated snRNPs outside of the context of pre-mRNA splicing. Our findings expand the repertoire of eukaryotic Sm-containing RNPs and suggest new functions for snRNPs in mRNA metabolism.
Local Strengthening of Reinforced Concrete Structures as a Strategy for Seismic Risk Mitigation at Regional Scale
Authors: Frascadore Raffaele , Di Ludovico Marco , Prota Andrea , Verderame Gerardo Mario , Manfredi Gaetano , Dolce Mauro , Cosenza Edoardo
Published: January 2014

Recent earthquakes have clearly shown the high vulnerability of existing reinforced concrete (RC) structures. There is a crucial need to find cost-effective and efficient strategies and methods to strengthen a large number of buildings (i.e., at a regional scale) before future major earthquakes occur. A viable strategy to prevent potential damage caused by earthquakes could be to selectively upgrade local capacity of individual structural components. In the aftermath of the 6 April 2009 L'Aquila earthquake, local retrofit work based on the use of fiber polymer reinforcement (FRP) were executed to increase the seismic capacity of lightly damaged public and private buildings. According to theoretical analyses carried out on six reinforced concrete (RC) school buildings in L'Aquila, a seismic safety level of about 60% of that requested in the design of a new building can be achieved in most cases by FRP-based strengthening of exterior joints.
Phase III Randomized Trial of Weekly Cisplatin and Irradiation Versus Cisplatin and Tirapazamine and Irradiation in Stages IB2, IIA, IIB, IIIB, and IVA Cervical Carcinoma Limited to the Pelvis: A Gynecologic Oncology Group Study
Authors: DiSilvestro Paul A. , Ali Shamshad , Craighead Peter S. , Lucci Joseph A. , Lee Yi-Chun , Cohn David E. , Spirtos Nicola M. , Tewari Krishnasu S. , Muller Carolyn , Gajewski Walter H. , Steinhoff Margaret M. , Monk Bradley J.
Published: January 2014

Purpose

This prospective, randomized phase III intergroup trial of the Gynecologic Oncology Group and National Cancer Institute of Canada Clinical Trials Group was designed to test the effectiveness and safety of adding the hypoxic cell sensitizer tirapazamine (TPZ) to standard cisplatin (CIS) chemoradiotherapy in locally advanced cervix cancer.

Patients and Methods

Patients with locally advanced cervix cancer were randomly assigned to CIS chemoradiotherapy versus CIS/TPZ chemoradiotherapy. Primary end point was progression-free survival (PFS). Secondary end points included overall survival (OS) and tolerability.

Results

PFS was evaluable in 387 of 402 patients randomly assigned over 36 months, with enrollment ending in September 2009. Because of the lack of TPZ supply, the study did not reach its original target accrual goal. At median follow-up of 28.3 months, PFS and OS were similar in both arms. Three-year PFS for the TPZ/CIS/RT and CIS/RT arms were 63.0% and 64.4%, respectively (log-rank P = .7869). Three-year OS for the TPZ/CIS/RT and CIS/RT arms were 70.5% and 70.6%, respectively (log-rank P = .8333). A scheduled interim safety analysis led to a reduction in the starting dose for the TPZ/CIS arm, with resulting tolerance in both treatment arms.

Conclusion

TPZ/CIS chemoradiotherapy was not superior to CIS chemoradiotherapy in either PFS or OS, although definitive commentary was limited by an inadequate number of events (progression or death). TPZ/CIS chemoradiotherapy was tolerable at a modified starting dose.
Differential operators on quantized flag manifolds at roots of unity, II
Authors: Tanisaki Toshiyuki
Published: January 2014

We formulate a Beilinson-Bernstein-type derived equivalence for a quantized enveloping algebra at a root of 1 as a conjecture. It says that there exists a derived equivalence between the category of modules over a quantized enveloping algebra at a root of 1 with fixed regular Harish-Chandra central character and the category of certain twistedD-modules on the corresponding quantized flag manifold. We show that the proof is reduced to a statement about the (derived) global sections of the ring of differential operators on the quantized flag manifold. We also give a reformulation of the conjecture in terms of the (derived) induction functor.
Διερεύνηση τυρβώδους ορθογωνικής δέσμης εκροής
Authors: Cavo Aleksander
Published: January 2014

Στην παρούσα εργασία παρουσιάζονται πειραµατικά αποτελέσµατα των τρισδιάστατων διανυσµάτων των τυρβωδών πεδίων ταχύτητας και στροβιλότητας στην εγγύς περιοχή της τυρβώδους ορθογωνικής δέσµης µε λόγο σύγκλισης 6. Οι τυρβώδεις ορθογωνικές ελεύθερες δέσµες έχουν πρακτικό ενδιαφέρον για την καύση, την πρόωση και περιβαλλοντικές ροές. Για την µέτρηση των µέσων και στατιστικών χαρακτηριστικών των συνιστωσών των πεδίων σε διαφορετικές θέσεις στην εγγύς περιοχή της δέσµης χρησιµοποιήθηκε κεφαλή αισθητήρων θερµού νήµατος αποτελούµενη από τρεις κεφαλές 4-αισθητήρων. Η κεφαλή αισθητήρων µετράει ταυτόχρονα τις τρεις συνιστώσες της ταχύτητας σε τρεις διαφορετικές θέσεις και επιτρέπει τον υπολογισµό των χωρικών παραγώγων του ανύσµατος ταχύτητας µε την µέθοδο των πεπερασµένων διαφορών µε ακρίβεια πρώτης τάξεως. Η κατασκευή της κεφαλής 12-αισθητήρων και η τεχνική µέτρηση βασίζεται στην εργασία των Lemonis & Drakos (1995) και Lemonis (1995) και έχει περαιτέρω βελτιωθεί στο Εργαστήριο Τεχνικής Θερµοδυναµικής του Πανεπιστηµίου Πατρών. Οι µετρήσεις διεξήχθησαν σε αριθµό Reynolds, ReD = 21000 σε αποστάσεις κατά ήκος της ροής ίσες προς x/D =1, 3, 6 και 11, όπου D είναι το πλάτος του ακροφυσίου. Η αξιοπιστία της κεφαλής 12-αισθητήρων εκτιµήθηκε σε σύγκριση µε τα αποτελέσµατα της κεφαλής αισθητήρων X. Τα αποτελέσµατα από τις µετρήσεις του πεδίου ταχύτητας και µε τις κεφαλές είναι σε καλή συµφωνία, εκτός από τις θέσεις όπου οι µεγάλες χωρικές κλίσεις ταχύτητας και η τρισδιαστατότητα του πεδίου ταχύτητας υπονοµεύουν τις µετρήσεις µε κεφαλή αισθητήρων Χ. Οι στατιστικές ιδιότητες των πεδίων της ταχύτητας και στροβιλότητας που υπολογίστηκαν από τις µετρήσεις µε την κεφαλή 12-αισθητήρων εκτιµιούνται σε σύγκριση πειραµατικά και υπολογιστικά αποτελέσµατα άλλων ερευνητών. Οι κατανοµές των αινόµενων πεδίων της ταχύτητας και στροβιλότητας δείχνουν ότι στην περιοχή του πυρήνα δυναµικού οι τιµές είναι αρκετά χαµηλές στον κεντρικό άξονα της δέσµης και αρκετά υψηλές στα διατµητικά στρώµατα. Κατάντι της ροής οι διακυµάνσεις της ταχύτητας και στροβιλότητας µεταφέρονται από τα διατµητικά στρώµατα προς το κέντρο και τις άκρες της δέσµης και οδηγούν στη συγχώνευση των διατµητικών στρωµάτων. Τα αποτελέσµατα επιβεβαιώνουν επίσης τα υψηλά επίπεδα του ρυθµού εκφυλισµού (dissipation rate) στα διατµητικά στρώµατα. Το ισοζύγιο της τυρβώδους ενέργειας παρουσιάζει σηµαντικές VI διαφορές µε το αντίστοιχο της επίπεδης δέσµης. Η σύγκριση των όρων της εξίσωσης της µέσης τετραγωνικής διακύµανσης της στροβιλότητας στη θέση x/D=11 δείχνει ότι η περιστροφή και η διάταση λόγω των διακυµάνσεων του ρυθµού παραµόρφωσης (strain rate) εξισορροπείται από τον ιξώδη εκφυλισµό της στροβιλότητας. Οι ανισοτροπίες στην εγγύς περιοχή της τυρβώδους ορθογωνικής δέσµης ερευνώνται και συζητούνται λεπτοµερώς. Για την ερευνά της δοµικής εξέλιξης της τυρβώδης ορθγωνικής δέσµης στην εγγύς περιοχή χρησιµοποιήθηκε επίσης και η µέθοδος PIV.
Ανάπτυξη προχωρημένων οξειδωτικών διεργασιών για την απομάκρυνση οργανικών τοξικών ουσιών σε υδατικά συστήματα
Authors: Βυλλιώτη Αλεξία
Published: January 2014

τιμές pH, διαπιστώθηκε η σταθερότητα των δύο φαρμακευτικών ενώσεων τόσο στο όξινο όσο και στο αλκαλικό περιβάλλον. Οι χρόνοι ημιζωής κυμαίνονται από 866 έως 2310 ώρες για το φάρμακο Salbutamol, και από 2310 έως 3465 ώρες για το φάρμακο Imipramine, αντίστοιχα. Παρατηρείται ότι η φαρμακευτική ουσία Imipramine παρουσιάζει μεγαλύτερη σταθερότητα και στις τρεις περιοχές του pH έναντι αυτής του φαρμάκου Salbutamol. Επομένως η παρουσία ιοντικών ενώσεων διαφοροποιεί τον μηχανισμό υδρόλυσης των φαρμακευτικών ουσιών, όπου σε βασικές συνθήκες, όπως παρατηρήθηκε είναι πιο αργή. 277 ΦΩΤΟΔΙΑΣΠΑΣΗ Φωτοδιάσπαση σε φυσικά νερά και σε απεσταγμένο νερό παρουσία νιτρικών ιόντων Κατά την μελέτη της φωτοδιάσπασης σε φυσικά νερά και σε απεσταγμένο νερό παρουσία νιτρικών ιόντων προκύπτει ότι ο ρυθμός φωτολυτικής διάσπασης των δύο φαρμακευτικών ουσιών είναι πιο γρήγορος σε σύγκριση με εκείνον του απεσταγμένου νερού, ακολουθώντας τη σειρά: απεσταγμένο < ποτάμιο <λιμναίο < θαλάσσιο. Η περιεχόμενη οργανική ύλη στα φυσικά νερά ακολουθεί τη σειρά: απεσταγμένο < θαλάσσιο < ποτάμιο < λιμναίο όσον αφορά την περιεκτικότητά της σε (mg/L) (Πίνακας 4.3). Παρατηρούμε πως η αύξηση της συγκέντρωσης της οργανικής ύλης οδηγεί σε αύξηση του ρυθμού διάσπασης των δύο φαρμακευτικών ουσιών σε σχέση με αυτόν του απεσταγμένου νερού. Επομένως, δεν αποκλείεται η θετική επίδραση της οργανικής ύλης στην φωτοδιάσπαση με ευαισθητοποίηση της αντίδρασης (“sensitization effect”), η οποία όμως καλύπτεται από την δράση της ως οπτικό φίλτρο (“radical scavenging” ή “light attenuation”). Συμπεραίνουμε ότι το φαινόμενο της ευαισθητοποίησης της φωτοκαταλυτικής διεργασίας παρατηρείται στην περίπτωση και των δύο φαρμακευτικών ουσιών που μελετήθηκαν. Ο ρυθμός διάσπασής τους ήταν μικρότερος στο απεσταγμένο νερό σε σχέση με αυτόν στα επιφανειακά νερά, ακολουθώντας τη σειρά: απεσταγμένο < ποτάμιο <λιμναίο < θαλάσσιο. Καθώς αυξάνεται λοιπόν η περιεχόμενη οργανική ύλη στα φυσικά νερά παρατηρείται μείωση του χρόνου ημίσειας ζωής και άρα αύξηση του ρυθμού διάσπασής τους. Επιπλέον, τα νιτρικά και τα νιτρώδη ιόντα στα φυσικά νερά αποτελούν σημαντική πηγή ριζών υδροξυλίου, τα οποία λειτουργούν καταλυτικά στις οργανικές αντιδράσεις. Γεγονός είναι όμως πως, στην πραγματικότητα θεωρείται δύσκολο να προσδιοριστεί ο ακριβής μηχανισμός των νιτρικών ιόντων στην φωτόλυση.
Πρόβλεψη θερμομηχανικών αλληλεπιδράσεων επιφανειών θραύσης με τη μέθοδο των συνοριακών στοιχείων
Authors: Γιαννόπουλος Γεώργιος
Published: January 2014

Οι κατασκευές των περισσοτέρων τεχνολογικών εφαρμογών υπόκεινται σε σύνθετες θερμικές καταπονήσεις. Παράλληλα, η επεξεργασία σύγχρονων υλικών συνήθως συνδέεται με ειδικές θερμικές κατεργασίες. Η πολυπλοκότητα στη γεωμετρία των κατασκευών αυτών σε συνδυασμό με τις απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας και γενικότερα της επιβαλλόμενης θερμικής καταπόνησης, συχνά οδηγεί στη λύση της συνέχειας των υλικών μέσω της δημιουργίας ρωγμών η οποία μειώνει τα επίπεδα αξιοπιστίας και παράλληλα αυξάνει δραματικά το κόστος συντήρησης και παραγωγής τους. Οι θερμικές φορτίσεις των ρηγματωμένων κατασκευών οι οποίες συνδέονται σχεδόν πάντα με απορρόφηση θερμότητας και επομένως ταυτόχρονη διαστολή των υλικών, οδηγούν στο λεγόμενο «κλείσιμο» της ρωγμής κατά το οποίο οι επιφάνειες της ρωγμής έρχονται τμηματικά ή και εξολοκλήρου σε επαφή δηλαδή συμβάλλουν. Εξαιτίας της πολυπλοκότητας και της μη γραμμικής φύσης του προβλήματος της επαφής, o χαρακτηρισμός της θερμικής θραύσης, υπό την παρουσία φαινομένων συμβολής των επιφανειών της, δεν έχει διερευνηθεί διεξοδικά στη βιβλιογραφία. Η επικρατούσα παραδοχή, ότι δηλαδή η ρωγμή παραμένει εντελώς ανοιχτή κατά τη θερμική φόρτιση, οδηγεί σε εσφαλμένα αποτελέσματα και επομένως δεν έχει πρακτική αξία στον κατασκευαστικό σχεδιασμό. Για το λόγο αυτό, η ανάπτυξη ενός αξιόπιστου και οικονομικού από απόψεως υπολογιστικής ισχύος αριθμητικού εργαλείου για την αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων είναι αναγκαία. Η αριθμητική προσομοίωση και ο χαρακτηρισμός, μέσω της μεθόδου των συνοριακών στοιχείων, της θερμικής θραύσης η οποία επηρεάζεται από το φαινόμενο της επαφής των επιφανειών της ρωγμής είναι ο σκοπός της παρούσας διατριβής.
Η έκφραση και ενεργοποίηση του PRARy, ως το προ-αποπτωτικό σύστημα μεταγωγής σήματος της δοξορουμπικίνης, στα κύτταρα καρκίνου προστάτη ( PC-3 cells) in vitro και στο τρισδιάστατο σύστημα καλλιέργειας κολλαγόνου τύπου Ι ( 3-D collagen system), παρουσία ή απουσία συν-καλλιέργειας οστεοβλαστών
Authors: Παπαγεωργίου Ευσταθία
Published: January 2014

Ο PPAR-γ είναι μέλος της οικογένειας των peroxisome proliferatoractivated receptor και υπερεκφράζεται σε όγκους και αρκετές καρκινικές σειρές του καρκίνου του προστάτη. Μελέτες in vitro και in vivo σε καρκίνους εμπλέκουν τους προσδέτες του PPARγ στην αναστολή της κυτταρικής ανάπτυξης, στην προαγωγή της απόπτωσης ή/και της διαφοροποίησης σε καρκινικές σειρές του προστάτη όπως η κυτταρική καρκινική σειρά PC-3. Αυτοί οι προσδέτες εξάγουν την αντικαρκινική τους δράση μέσω γονιδιωματικής “genomic” καθώς και μη γονιδιωματικής “non-genomic” δράσης. Η μη γονιδιωματική δράση των προσδετών του PPARγ, συμπεριλαμβάνει και την ενεργοποίηση των ενδοκυττάριων μονοπατιών σηματοδότησης MAPK και PI3- K και είναι στις μέρες μας υπό εκτεταμένη έρευνα. Στους ασθενείς με καρκίνο του προστάτη μια πολύ σημαντική παράμετρος είναι οι οστεοβλαστικού τύπου μεταστάσεις, οι οποίες είναι ορμονο-ανεξάρτητες και ανθεκτικές στην χημειοθεραπεία. Για τον λόγο αυτό εξετάσαμε την ικανότητα δύο προσδετών του PPAR-γ, του 15dPGJ2 και της ροζιγλιταζόνης, ενός φυσικού και ενός συνθετικού προσδέτη του PPAR-γ αντίστοιχα, να αυξήσουν την κυτταροτοξικότητα της δοξορουμπικίνης (ανδριαμυκίνης) και να μειώσουν την δράση των αυξητικών παραγόντων ως παράγοντες επιβίωσης στην απόπτωση που προκαλείται από την ανδριαμυκίνη στα PC-3 κύτταρα καρκίνου του προστάτη. H ερευνά μας απέδειξε πως οι δύο προσδέτες του PPAR-γ έχουν αντίθετα αποτελέσματα ως προς την ικανότητα του IGF-1 (ίσως του πιο σημαντικού από τους αυξητικούς παράγοντες του μικροπεριβάλλοντος των οστών) να αναπτύσσει κυτταροτοξική ανθεκτικότητα μέσω, άμεσων, μη γονιδιωματικών δράσεων και ειδικά μέσω του ενδοκυττάριου μονοπατιού σηματοδότησης του IGF-1R που εμπλέκει τις ERK1/2 και Akt. Λόγω της σημαντικότητας της σηματοδότησης του IGF-1R βγάλαμε το συμπέρασμα πως οι προσδέτες του PPARγ μπορούν να έχουν κλινικές εφαρμογές σε ο,τι αφορά την αντιμετώπιση ανθεκτικότητας στην χημειoθεραπεία του μεταστατικoύ στα οστά καρκίνου του προστάτη
Αριθμητική προσομοίωση της τρισδιάστατης τυρβώδους ροής θραυομένων κυμάτων στην παράκτια ζώνη απόσβεσης
Authors: Δημακόπουλος Άγγελος
Published: January 2014

Στην παρούσα διατριβή παρουσιάζεται η αριθμητική μέθοδος προσομοίωσης μεγάλων κυμάτων (LWS), για τη μελέτη της τυρβώδους ροής που αναπτύσσεται κατά τη θραύση κυμάτων (θραύση εκχείλισης) πάνω από πυθμένα σταθερής κλίσης. Κατά τη μέθοδο LWS, οι μεγάλες κλίμακες των τυρβωδών διακυμάνσεων της ταχύτητας και της ελεύθερης επιφάνειας επιλύονται αριθμητικά, ενώ η επίδραση των μικρών κλιμάκων λαμβάνeται υπόψη με τη χρήση υποπλεγματικού (subgrid scale ή SGS) μοντέλου τάσεων, αντίστοιχο της μεθόδου προσομοίωσης μεγάλων δινών LES. Η θραύση εκχείλισης προσομοιώνεται από τη δράση των SGS τάσεων, οι οποίες δημιουργούν το στρόβιλο θραύσης και παράγουν εγκάρσια στροβιλότητα στο μέτωπο του κύματος. Η μέθοδος LWS εφαρμόζεται σε σύζευξη με τις εξισώσεις Euler και των αντιστοίχων μη-γραμμικών οριακών συνθηκών. Επιπλέον, ως σημείο αναφοράς χρησιμοποιείται η προσομοίωση της θραύσης εκχείλισης με μοντέλο επιφανειακού στροβίλου, κατά το οποίο η επίδραση του στροβίλου θραύσης υπολογίζεται εμπειρικά. Το μοντέλο προσαρμόζεται στις εξισώσεις δισδιάστατης μη συνεκτικής ροής, με τη χρήση κατάλληλα τροποποιημένων οριακών συνθηκών. Παρουσιάζονται αποτελέσματα δισδιάστατης ροής, κατά τη θραύση κύματος κάθετα στην ακτογραμμή και τρισδιάστατης ροής, κατά τη θραύση κύματος κάθετα και υπό γωνία ως προς την ακτογραμμή. Γενικά, τα αποτελέσματα της ελεύθερης επιφάνειας και του πεδίου ταχυτήτων στη ζώνη απόσβεσης, κατά την θραύση κυμάτων κάθετα στην ακτογραμμή και πάνω από πυθμένα κλίσης 1/35, δείχνουν ικανοποιητική συμφωνία με τις αντίστοιχες πειραματικές μετρήσεις. Ωστόσο, παρά την ασθενή εξάρτηση της ροής εγκάρσια στην ακτογραμμή, παρατηρείται ότι, λόγω της τρισδιάστατης δομής του στροβίλου, ο μηχανισμός της θραύσης προσομοιώνεται ικανοποιητικότερα από τη μέθοδο LWS, όταν αυτή συνδυάζεται με τρισδιάστατο πεδίο ροής.
Δομή στρωματωδών ροών ανάντη εκβολών υδατορεύματος
Authors: Σαμαράς Γρηγόριος
Published: January 2014

Οι στρωματώδεις ροές εμφανίζονται σε μια σειρά φαινομένων και διεργασιών στη φύση και η συμπεριφορά τους επηρεάζει τον τεχνικό κόσμο στη λήψη αποφάσεων κατά την αντιμετώπιση σχετικών προβλημάτων. Με τον όρο ‘στρωματώδης ροή’ χαρακτηρίζεται η κίνηση ρευστών σε πεδίο βαρύτητας που προκαλείται ή διέπεται από μεταβολές της πυκνότητας μέσα στο ρευστό. Οι μεταβολές της πυκνότητας συνήθως θεωρούνται αμελητέες ως προς τις οριζόντιες διευθύνσεις. Κατά την κατακόρυφη διεύθυνση, τα ρευστά διαφορετικής πυκνότητας μπορούν να θεωρηθούν, είτε ότι παρουσιάζουν συνεχή μεταβολή της πυκνότητας τους, είτε ότι αποτελούν ομογενή επάλληλα στρώματα σταθερών πυκνοτήτων. Έτσι, έχει επικρατήσει η διάκριση των στρωματωδών ρευστών σε δύο βασικές κατηγορίες: (α) Τα αποτελούμενα από πεπερασμένο αριθμό στρωμάτων των οποίων οι πυκνότητες διαφέρουν από στρώμα σε στρώμα, αλλά θεωρούνται σταθερές για καθένα από αυτά. Στην περίπτωση αυτή τα στρώματα χωρίζονται με λεπτή ζώνη, η οποία κατά την μαθηματική επεξεργασία του φαινομένου λαμβάνεται σαν διακεκριμένη επιφάνεια (διεπιφάνεια), όπου υπάρχει ασυνέχεια των ταχυτήτων και των πυκνοτήτων. (β) Τα ρευστά τα οποία κατά τη μετάβαση από το ένα στο άλλο παρουσιάζουν συνεχή μεταβολή της πυκνότητας. Στην περίπτωση αυτή το πλάτος της διεπιφανειακής ζώνης θεωρείται ότι είναι πεπερασμένο και σ’ αυτό υπάρχει συνέχεια των ταχυτήτων και των πυκνοτήτων. Ιδιαίτερα η πυκνότητα μεταβάλλεται σημαντικά στο πλάτος της διεπιφανειακής ζώνης (μεγάλη βαθμίδα πυκνότητας), ενώ εκτός αυτής παραμένει πρακτικά σταθερή. Μια σημαντική περίπτωση στρωματώδους ροής αποτελεί το φαινόμενο σχηματισμού της «αλμυρής σφήνας» ανάντη των εκβολών υδατορευμάτων στη θάλασσα. Το φαινόμενο υπήρξε αντικείμενο ενδελεχούς έρευνας και μελέτης από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα ήδη από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Ωστόσο, εξακολουθεί να διατηρεί τον επίκαιρο χαρακτήρα του και στη σημερινή εποχή, αν ληφθούν υπόψη τα προβλήματα που σχετίζονται άμεσα με την αλμυρή σφήνα όπως : - ο έλεγχος των διαβρώσεων και εναποθέσεων στην περιοχή της, με σκοπό την ελαχιστοποίηση του κόστους συντηρήσεως καναλιών ναυσιπλοΐας, - ο έλεγχος του μήκους της σφήνας που σχετίζεται με τη μείωση της έκτασης της ρύπανσης τόσο του υπόγειου νερού όσο και του γειτονικού εδάφους από το νερό της θάλασσας, - ο έλεγχος των συνθηκών ροής στην είσοδο των καναλιών και ποταμών στη θάλασσα. - Αντικείμενο της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η μελέτη της δομής των στρωματωδών ροών ανάντη των εκβολών υδατορευμάτων στη θάλασσα . Για το σκοπό αυτό πραγματοποιήθηκε μια ολοκληρωμένη σειρά πειραμάτων ( σε λείο και τραχύ πυθμένα) στην πειραματική συσκευή του εργαστηρίου Υδραυλικής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Α.Π.Θ. Από την ανάλυση των πειραματικών μετρήσεων προέκυψαν σημαντικά συμπεράσματα σχετικά με το μήκος της στάσιμης αλμυρής σφήνας, την κατανομή πυκνοτήτων, ταχυτήτων, διατμητικών τάσεων, τύρβης και τυρβώδους κινητικής ενέργειας και τέλος το συντελεστή τριβής στη διεπιφάνεια fi .
Μελέτη λεπτών μεταλλικών υμενίων σε μονοκρυσταλλικό οξείδιο του νικελίου με επιφανειακά ευαίσθητες τεχνικές και προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής
Authors: Συμιανάκης Εμμανουήλ
Published: January 2014

Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η ανάπτυξη και η επακόλουθη συμπεριφορά κατά τη θέρμανση υμενίων μεταλλικού νικελίου και χρωμίου σε μονοκρυσταλλικό οξείδιο του νικελίου, NiO(100). Οι αποθέσεις έγιναν κοντά στη θερμοκρασία δωματίου σε περιβάλλον υπερυψηλού κενού 2 x 10-10 mbar χρησιμοποιώντας πηγές θερμικής εξάχνωσης, ενώ η χημική κατάσταση των επιφανειών προσδιορίστηκε με την χρήση φασματοσκοπίας φωτοηλεκτρονίων ακτίνων-Χ (XPS) και στην περίπτωση της απόθεσης Cr επιπλέον με φασματοσκοπία σκέδασης ιόντων (ISS). Οι φασματοσκοπικές μετρήσεις έγιναν με το υπόστρωμα σε θερμοκρασίες από 550 Κ έως 680 Κ, ώστε να αυξηθεί η αγωγιμότητα και να αποφευχθεί η διαφορική φόρτιση της επιφάνειας του κρυστάλλου. Η θέρμανση μέχρι 2 μονοστρώματα (ML) νικελίου αποτεθειμένου σε NiO(100) είχε πρόσφατα βρεθεί ότι οδηγεί σε σταδιακή εξαφάνιση του Ni0, φαινόμενο που αποδόθηκε σε οξείδωσή του με οξυγόνα από το υπόστρωμα. Καθώς η ποσότητα αυτή είναι σημαντικά μεγαλύτερη από τις τυχόν διαθέσιμες ποσότητες επιφανειακού οξυγόνου (π.χ. προσροφημένα υδροξύλια) και δεν υπάρχουν ενδείξεις για την παρουσία μη στοιχειομετρικού οξυγόνου στο εσωτερικό του μονοκρυστάλλου NiO(100), επιδιώχθηκε η διερεύνηση της προέλευσης των οξυγόνων που συμμετείχαν στην οξείδωση. Προς τούτο έγιναν διαδοχικές αποθέσεις Ni0 1,6 ML, 3,8 ML και 7,5 ML, ενώ μετά από κάθε απόθεση και πριν από την επόμενη το δείγμα θερμάνθηκε μέχρι τους 940 Κ, όπου στις δύο πρώτες περιπτώσεις επήλθε πλήρης οξείδωση του Ni0 ενώ στην τρίτη η οξείδωση δεν ολοκληρώθηκε στα χρονικά περιθώρια του πειράματος. Μια κατ’ αρχήν μοντελοποίηση της κινητικής της οξείδωσης υποδεικνύει προέλευση του διαθέσιμου οξυγόνου από πηγή σταθερής συγκέντρωσης στο εσωτερικό του κρυστάλλου. Η μοντελοποίηση των εντάσεων των φωτοκορυφών XPS με βάση σωματιδιακά υμένια νικελίου σταθερού μέσου πάχους που καλύπτουν κλάσμα της επιφάνειας, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η θέρμανση αρχικά οδηγεί σε γρήγορη συσσωμάτωση του νικελίου, ενώ στην συνέχεια τα μεγάλα σωματίδια Ni0 που σχηματίζονται καλύπτονται αρχικά από NiO και στην συνέχεια η οξείδωση προχωρά προς τον μεταλλικό τους πυρήνα. Καθώς από το πείραμα δεν προκύπτει άλλη πληροφορία για την προέλευση των οξυγόνων, διεξάχθηκαν προσομοιώσεις Μοριακής Δυναμικής προκειμένου να διερευνηθεί η δυνατότητα του τέλειου μονοκρυστάλλου να παρέχει πλεγματικά οξυγόνα στην επιφάνεια . vi Οι προσομοιώσεις έγιναν στο ισόθερμο κανονικό στατιστικό σύνολο χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του Nose πάνω σε μονοκρύσταλλο από 1728 ιόντα με εφαρμογή περιοδικών οριακών συνθηκών. Η ολοκλήρωση των εξισώσεων κίνησης έγινε με τον αλγόριθμο του Verlet, με χρονικό βήμα 2x10-15 s και χρησιμοποιήθηκε δυναμικό του τύπου σκληρών ιόντων, ενώ οι συνεισφορές Coulomb υπολογίστηκαν με την μέθοδο του Ewald. Πραγματοποιήθηκαν προσομοιώσεις για αποθέσεις με 8 ιόντα νικελίου (0,06ML), 16 ιόντα νικελίου (0,11ML) και 32 ιόντα νικελίου (0,22ML) σε θερμοκρασία 0,37Tm, με καταγραφή της συνάρτησης τοπικής πυκνότητας κατανομής των ιόντων οξυγόνου ανά 2000 βήματα.
Επιθηλιακή προς μεσεγχυματική μετατροπή και καρκίνωμα του λάρυγγος
Authors: Γουλιούμης Αναστάσιος
Published: January 2014

Η επιθηλιακή προς μεσεγχυματική μετατροπή είναι ένα φαινόμενο που πιθανότατα εμπλέκεται στην παθογένεια του καρκίνου του λάρυγγα. Η ΕΜΤ εξελισσόμενη μέσα από δαιδαλώδη μονοπάτια μεταγωγής σήματος καταλήγει να προσδώσει στο καρκινικό κύτταρο δομικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά που το καθιστούν ικανό να μπορεί να διεισδύει στους ιστούς και να μεθίσταται. Κεντρικό μόριο στα μοριακά μονοπάτια που διαμεσολαβούν την ΕΜΤ στον καρκίνο του λάρυγγα είναι μια κινάση, η ILK, που δέχεται σήματα από τις ιντεγκρίνες και τους υποδοχείς αυξητικών παραγόντων. Στους επιθηλιακούς καρκίνους αναφέρεται η εμπλοκή της σε λειτουργίες όπως ρύθμιση του κυτταρικού κύκλου, αποφυγή της απόπτωσης, νεοαγγειογένεση, απώλεια των δομών συνοχής του κυττάρου, έκφραση μεταλλοπρωτεασών και αναδιαμόρφωση του κυτταροσκελετού. Στο λαρυγγικό καρκίνο όμως κρίσιμα φαινόμενα για τον μεταστατικό?επιθετικό χαρακτήρα των κυττάρων, όπως, η εξαφάνιση των E?cadherin, η μετακίνηση των β?catenin στον πυρήνα και η συσχέτιση μεταξύ τους, που διαπιστώθηκαν, δεν βρέθηκε να συνδέονται με την υπερέκφραση της ILK καθιστώντας προφανώς άλλους μηχανισμούς υπεύθυνους για την επιτέλεση αυτών των λειτουργιών. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όμως ήταν και η εντόπιση της ILK στον πυρήνα των κυττάρων του καρκίνου του λάρυγγα δίνοντας μια νέα προοπτική στην έρευνα για τον ρόλο της ILK στον καρκίνο. Στο μονοπάτι μεταγωγής σήματος της ILK στο λαρυγγικό καρκίνο βρέθηκε πως συμμετέχει και η ενεργοποιημένη Akt με την οποία επίσης σχετίζονται πολλές κρίσιμες λειτουργίες για το καρκινικό κύτταρο. Ωστόσο η p?Akt στο λαρυγγικό καρκίνο φαίνεται πως έχει κάποιο ρόλο αντίθετο με την λειτουργία του καρκινικού κυττάρου καθώς χαρακτηρίζει όγκους καλύτερης διαφοροποίησης. Ο λαρυγγικός καρκίνος τέλος διαπιστώθηκε πως χαρακτηρίζεται από την έκφραση υποδοχέων ανδρογόνων και οιστρογόνων καθιστώντας πολύ πιθανό το ρόλο αυτών των μορίων στην παθογένεια της νόσου. Ενδιαφέρουσα για την πιθανότητα εμπλοκής των υποδοχέων στερεοειδών ορμονών του φύλου στην ΕΜΤ ίσως να είναι η συσχέτιση των υποδοχέων ανδρογόνων και οιστρογόνων με την ILK και p?Akt αντίστοιχα. Οι υποδοχείς οιστρογόνων μάλιστα χαρακτηρίζοντας όγκους λάρυγγα αρχικών σταδίων ίσως θα μπορούσε να αποδειχτεί μόριο με προγνωστική αξία αλλά και θεραπευτικός στόχος. Τέλος η μελέτη της έκφρασης της ILK, της p?Akt και των υποδοχέων στεροειδών ορμονών του φύλου δεν ανέδειξε μια διαφορετική έκφραση μεταξύ υπεργλωττιδικών και γλωττιδικών καρκίνων του λάρυγγος ώστε να υποστηρίξει την ύπαρξη ενός μοριακού υποβάθρου στην παρατήρηση της ανόμοιας κλινικής συμπεριφοράς μεταξύ όγκων από τις δύο αυτές ανατομικά διακριτές περιοχές.
Η εκτίμηση των μεταβολών του κοιλιακού συστήματος και του μεσολοβίου με μαγνητική τομογραφία στη νόσο Alzheimer
Authors: Παπαποστόλου Παναγιώτα
Published: January 2014

Η άνοια περιγράφεται σαν ένα κλινικό σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από απώλεια των νοητικών ικανοτήτων με ελάττωση της μνήμης, της κρίσης καθώς και από διαταραχές της προσωπικότητας. Υπάρχουν πολλά αίτια ανοιών αλλά η άνοια τύπου Alzheimer ξεπερνά το 50-60% των περιπτώσεων. Η διάγνωση της νόσου Alzheimer είναι ιστοπαθολογική και γίνεται οριστικά μετά θάνατον, έτσι ώστε η κλινική διάγνωση να στηρίζεται στον αποκλεισμό άλλων αιτιών άνοιας. Στα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη και η εξέλιξη των απεικονιστικών μεθόδων όπως η μαγνητική τομογραφία, οδήγησε τη μελέτη του ανθρώπινου εγκεφάλου σε νέα επίπεδα. Σήμερα αυτές οι ψηφιακές τεχνικές είναι ευρέως διαδεδομένες και προσιτές. Οι πρώιμες παθολογοανατομικές αλλοιώσεις στην νόσο Alzheimer είναι η απώλεια του εγκεφαλικού όγκου και η ατροφία του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Η διάχυτη ατροφία του εγκεφαλικού φλοιού, ιδαίτερα των κροταφικών λοβών, η μεγάλη διεύρυνση των κοιλιών και των αυλάκων και η σοβαρή ατροφία του ιπποκάμπειου σχηματισμού είναι τα προεξάρχοντα ευρήματα στη νόσο Alzheimer. Ο σκοπός της μελέτης ήταν να εκτιμήσει τις μεταβολές του κοιλιακού συστήματος και του μεσολοβίου σε ασθενείς με νόσο Alzheimer με την Μαγνητική τομογραφία. Χρησιμοποιήσαμε έγκυρη και αξιόπιστη μέθοδο μέτρησης του όγκου του κοιλιακού συστήματος και του μεσολοβίου. Παράγαμε τρισδιάστατα μοντέλα του εγκεφάλου και κατόπιν μετρήσαμε τα επιμέρους τμήματα των δομών αυτών. Θεωρούμε ότι η μέθοδος που χρησιμοποιήσαμε είναι γρήγορη και αντικειμενική χωρίς να απαιτεί ιδιαίτερη εκπαίδευση και παρέμβαση από τον χειριστή. Πιστεύουμε ότι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο σε ασθενείς με Alzheimer παίρνουμε σημαντικές πληροφορίες και περισσότερες από τις απλές εικόνες μαγνητικής τομογραφίας. Μετρήσαμε το κοιλιακό σύστημα και τα επιμέρους τμήματα του (3η και πλάγιες κοιλίες) και το μεσολόβιο και τα επιμέρους τμήματα αυτού (πρόσθιο, μέσο οπίσθιο, οπίσθιο) τα οποία και έδειξαν στατιστικά σημαντική διαφορά από τις μετρήσεις που έγιναν σε φυσιολογικά άτομα. Η ευαισθησία της μεθόδου μας είναι 72-87% και η ειδικότητα 30-58%. Συμπερασματικά πρέπει να αναφέρουμε ότι το κοιλιακό σύστημα και το μεσολόβιο υφίστανται σημαντικές αλλαγές στον όγκο και το σχήμα τους σε ασθενείς με νόσο Alzheimer έτσι η αντικειμενική μέτρηση της απώλειας του όγκου δίνει σημαντικές πληροφορίες στον κλινικό γιατρό στην κατάταξη και την παρακολούθηση των ασθενών. Βέβαια η χαμηλή ειδικότητα και ευαισθησία της μεθόδου αποτρέπει την χρήση των μετρήσεων σαν βιολογικούς δείκτες χαρακτηρισμού της νόσου.
Surface synoptic type over central Sudan during 1994-2003
Authors: Abdelmola Khadiga
Published: January 2014

Ο κύριος σκοπός της διατριβής αυτής είναι η δημιουργία επιφανειακών συνοπτικών τύπων κυκλοφορίας στο κεντρικό Σουδάν, με τη εφαρμογή πολυδιάστατων τεχνικών της PCA και της two-step analysis. Συνοπτικά δεδομένα του Khartoum της πίεσης, θερμοκρασίας, σημείου δρόσου, σχετικής υγρασίας, υγρού θερμομέτρου, βροχόπτωσης, νέφωσης και ανέμων για 10ετή χρησιμοποιήθηκαν. Η εποχικότητα απομακρύνθηκε με την τεχνική της mean standard error. Η τεχνική της PCA P-mode, εφαρμόστηκε σε πίνακα 3650Χ33. Διατηρήθηκαν 6 κύριες συνιστώσες που ερμηνεύουν το 72.03% της ολικής μεταβλητότητας. Ο πρώτος άξονας ερμηνεύει το 43.3% της ολικής μεταβλητότητας παρουσιάζοντας τις μέγιστες θετικές φορτίσεις με την υγρασία και τη νέφωση, ενώ ο δεύτερος άξονας έχει ισχυρή αρνητική συσχέτιση με τη θερμοκρασία του αέρα. Η δημιουργία των συνοπτικών τύπων έγινε με τη χρήση της two-step clustering approach εφαρμόζοντας την Ward's clustering technique. Τελικά εννέα clusters προσδιορίστηκαν και αυτοί χρησιμοποιήθηκαν ως πίνακας εισόδου στην διαδικασία της K-Mean της τεχνικής για να προσδιοριστεί ο τελικός αριθμός των τύπων καιρού οι οποίοι ανέρχονται επίσης σε εννέα. Στη συνέχεια καταρτίσθηκε ο ημερήσιος συνοπτικός κατάλογος που ορίζει ποιες ημέρες αντιστοιχεί σε κάθε τύπο. Η περιγραφή των τύπων έγινε με βάση τα εποχικά συνοπτικά χαρακτηριστικά του κεντρικού Σουδάν. Η περιγραφή των συνοπτικών συνθηκών δίδεται μέσα από εννέα επιφανειακούς συνοπτικούς τύπους. Αυτοί οι τύποι ομαδοποιούνται σε τρεις ενότητες ανάλογα με τη σύνδεση τους με τις εποχές. Η πρώτη ομάδα περικλείει τους τύπους 1, 2, 4, 6 και 8. Η δεύτερη ενότητα περιλαμβάνει τους τύπους 2 και 3, και η τρίτη ενότητα τους τύπους 8 και 9. Η πρώτη ενότητα έχει σαφή παρουσία κατά τις μεταβατικές περιόδους της άνοιξης ή του φθινοπώρου έχοντας παρόμοια χαρακτηριστικά πολύ υψηλών θερμοκρασιών και χαμηλής σχετικής υγρασίας εξαιτίας της πνοής ξηρών ανέμων. Η ενότητα 2 παρατηρείται κατά το χειμώνα και χαρακτηρίζεται από χαμηλότερες θερμοκρασίες, ανέφελους ουρανούς και ξηρές συνθήκες, με εξαίρεση τον τύπο 3 που παρουσιάζει υψηλή υγρασία λόγω της κυριαρχίας της σκάφης της Ερυθράς Θάλασσας. Οι τύποι της ενότητας 3 παρατηρούνται κατά το θέρος με τις υψηλότερες ταχύτητες ανέμου και υψηλές τιμές του υγρού θερμόμετρου (23ο). Και οι δύο τύποι είναι νεφοσκεπείς. Ο τύπος 5 παρουσιάζει περιορισμένες βροχοπτώσεις. Ο τύπος 9 είναι ο πλέον σημαντικός χαρακτηρίζοντας τη βροχερή περίοδο του Σουδάν και παρουσιάζοντας το μεγαλύτερο αριθμό βροχερών ημερών. Οι 9 τύποι παρουσιάζουν χαρακτηριστική εποχική και διαχρονική μεταβλητότητα οι οποίες και αναλύονται διεξοδικά. Τονίζεται η φυσική σημασία αυτών των κυμάνσεων οι οποίες και σχετίζονται με τα πλανητικά χαρακτηριστικά της γενικής κυκλοφορίας στον πλανήτη.
Μεταβολές στη συγκέντρωση ορμονών και πεπτιδίων σε επίμυες με αρτηριακή υπέρταση μετά την απονεύρωση του αορτικού τόξου
Authors: Πράττης Νικόλαος
Published: January 2014

Η αορτική απονεύρωση σε πειραματόζωα, αποτελεί πρότυπο μελέτης της νευρογενούς υπέρτασης. Για να διερευνηθεί η επίδραση και ο ακριβής ρόλος των ορμονών που σχετίζονται με τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης για την εγκατάσταση νευρογενούς υπέρτασης, χρησιμοποιήθηκαν άρρενες επίμυες της φυλής Wistar, με βάρος 270-300 g. Τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε δύο υπερκατηγορίες που η κάθε μία αποτελείτο από 7 ομάδες των εννέα ζώων. Στις πέντε ομάδες της κάθε υπερκατηγορίας, τα πειραματόζωα υποβλήθηκαν σε αμφοτερόπλευρη αορτική απονεύρωση, γεγονός που τα οδήγησε σε ανάπτυξη και εγκατάσταση χρόνιας υπέρτασης, για το χρονικό διάστημα των έξι μηνών που κράτησε το πείραμα. Δύο ομάδες υπέστησαν ψευδή απονεύρωση και δύο ομάδες παρέμειναν χωρίς καμία επέμβαση. Οι τέσσερεις απονευρωμένες ομάδες της κάθε υπερκατηγορίας έλαβαν αντιϋπερτασική αγωγή. Τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν: Η φουροσεμίδη (10 mg/Kg), η καπτοπρίλη (30 mg/Kg), η λοζαρτάνη (10 mg/Kg) και η νιφεδιπίνη (5 mg/Kg). Τρεις μήνες αργότερα, τα ζώα της πρώτης υπερομάδας θυσιάστηκαν και το αίμα και η καρδιά τους παραλήφθηκαν. Το αίμα φυγοκεντρήθηκε και στο πλάσμα έγινε προσδιορισμός των ορμονών, ενώ η καρδιά καταψύχθηκε με υγρό άζωτο. Η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε και στους έξι μήνες από την αορτική απονεύρωση για την δεύτερη υπερκατηγορία πειραματοζώων. Ο ορμονικός προσδιορισμός στο πλάσμα δεν έδειξε καμία αλλαγή στις συγκεντρώσεις των ορμονών του θυρεοειδούς (T3, T4 και TSH), τόσο στους τρεις όσο και στους έξι μήνες μετά την επέμβαση. Οι συγκεντρώσεις της ρενίνης (REN) και της αλδοστερόνης (ALD) στα απονευρωμένα ζώα τρεις μήνες μετά την επέμβαση ήταν αυξημένες, ενώ οι συγκεντρώσεις της αντιδιουρητικής ορμόνης (ADH) παρέμειναν αμετάβλητες σε σχέση με τα ζώα αναφοράς. Αντιθέτως, οι συγκεντρώσεις της ρενίνης (REN) και της αλδοστερόνης (ALD), μετά την πάροδο έξι μηνών, ήταν αμετάβλητες, ενώ αυξημένη ήταν η συγκέντρωση της αντιδιουρητικής ορμόνης (ADH) στο ίδιο χρονικό διάστημα. Οι συγκεντρώσεις όλων των ορμονών στα ανεγχείρητα και τα ψευδώς χειρουργημένα ζώα ήταν στατιστικώς όμοιες. Συμπερασματικώς, θεωρούμε ότι μετά την αρχική αύξηση της αρτηριακής πιέσεως κεντρικής αιτιολογίας, το σύστημα ρενίνης – αγγειοτενσίνης - αλδοστερόνης συμμετέχει, με άμεση κεντρική διαχείριση, στη διατήρηση της υπέρτασης για ένα χρονικό διάστημα και ακολουθεί αντιδραστικώς η υπέρταση λόγω της επαγωγής της αντιδιουρητικής ορμόνης. Τα φάρμακα που φαίνεται ότι συμβάλλουν σημαντικά στην αντιμετώπιση εγκατάστασης και εξέλιξης του φαινομένου είναι κυρίως οι ανταγωνιστές του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης και ακολουθούν τα διουρητικά. Η χρήση αποκλειστών των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ καθώς και ανταγωνιστών καναλιών ασβεστίου, ενώ μειώνουν την αρτηριακή πίεση σε βαθμό αποδεκτό, δεν φαίνεται να βοηθούν σημαντικά στην αναστολή του ορμονικού παθοφυσιολογικού μηχανισμού εγκατάστασης της υπέρτασης.
Η εξέλιξη των δελταϊκών ιζηματογενών αποθέσεων του ποταμού Αλιάκμονα στο Θερμαϊκό κόλπο από φυσικούς και ανθρωπογενείς παράγοντες κατά το ολόκαινο
Authors: Στύλλας Μιχαήλ
Published: January 2014

Ο ποταμός Αλιάκμονας, το μεγαλύτερο Ελληνικό ποτάμι, πηγάζει στη δυτική Μακεδονία και εκβάλει στο Θερμαϊκό Κόλπο. Η έκταση της λεκάνης απορροής του είναι 7020 km². Η μέση ετήσια τιμή των κατακρημνισμάτων και της θερμοκρασίας και της μέσης ετήσιας παροχής για τα υδρολογικά έτη 1963 - 1999, ανέρχονται σε 764 mm και 12°C και 70,6 m³/sec αντίστοιχα. Το ανάγλυφο της λεκάνης απορροής είναι ορεινό με μέγιστο υψόμετρο 2520 m και το 50% της γεωλογικής σύστασης της λεκάνης να αποτελείται από Νεογενείς και Τεταρτογενείς ιζηματογενείς σχηματισμούς, με το μέσο ετήσιο ρυθμό ιζηματομεταφοράς να ισούται με 6,75 x 106 t/yr. Το ολοκαινικό δέλτα του Αλιάκμονα αποτελείται από τρεις στρωματογραφικές υποακολουθίες (απόσυρσης - LST, επίκλυσης - TST και ανυψούμενης στάθμης - HST). Η υποακολοθία ανυψούμενης στάθμης της θάλασσας έλαβε χώρα περίπου 6000 cal. yr B.P. Από αναλύσεις δεδομένων γεωτρήσεων και στατικών πενετομετρήσεων προκύπτει ότι τα πάχη των υποακολουθιών επίκλυσης και ανυψούμενης στάθμης είναι 10 m και 35 m αντίστοιχα, με τον ρυθμό ολοκαινικής δελταϊκής ιζηματογένεσης να φτάνει τους 6,52 x 106 t/yr, ποσότητα που βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με την προσδιορισμένη από μετρήσεις τιμή. Ο φυσικός ρυθμός αυτός ιζηματομεταφοράς μεταβλήθηκε σημαντικά από μία σειρά ανθρωπογενών παρεμβάσεων που ξεκίνησαν το 1925 μ. Χ. και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Η προσθήκη της λεκάνης απορροής της Περιφερειακής Τάφρου εκτάσεως 2,200 km² είχε ως αποτέλεσμα της αύξηση της παροχής του ποταμού κατά 20% και κατά συνέπεια την αύξηση του μέσου ετήσιου ρυθμού ιζηματομεταφοράς σε 9,9 x 106 t/yr, ενώ από το 1974 και μετά η κατασκευή και λειτουργία τριών ΥΗΣ της ΔΕΗ είχε ως αποτέλεσμα ο ρυθμός αυτός να μειωθεί σε 1,03 x 106 t/yr. Οι ανθρωπογενείς επεμβάσεις συμβάλλουν στη συνεχή θαλάσσια διάβρωση του δέλτα και το συνεχή εμπλουτισμό αυτού σε ιλύς και άργιλο και με αποτέλεσμα την υποβάθμιση των υδάτων του ποταμού και της παράκτιας ζώνης αντίστοιχα.
Παρασκευή και μελέτη τροποποιημένων υλικών κατάλληλων για ακίνητες προσθετικές αποκαταστάσεις, με δυνατότητες ανάπτυξης σύνθετων βιολογικών δομών
Authors: Χατζησταύρου Ξανθίππη
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η παρασκευή και μελέτη τροποποιημένων βιοκεραμικών, με δυνατότητα δημιουργίας βιοενεργής επιφάνειας, κατάλληλων για ακίνητες προσθετικές αποκαταστάσεις. Για την επίτευξη του στόχου διερευνήθηκαν τρεις ομάδες υλικών: α. τα πρωτογενή υλικά (τρία είδη οδοντιατρικών πορσελανών, βιοενεργή ύαλος στο σύστημα SiO2-CaO-Na2O-P2O5 και χημικός υδροξυαπατίτης), β. σύνθετα υλικά για την ενίσχυση της βιοϋάλου (βιοενεργή ύαλος-χημικός υδροξυαπατίτης, βιοενεργή ύαλος-αλουμίνα) και γ. μικτά υλικά (οδοντιατρική πορσελάνη-βιοενεργή ύαλος, οδοντιατρική πορσελάνη-βιοενεργή ύαλος-χημικός υδροξυαπατίτης, οδοντιατρική πορσελάνη-βιοενεργή ύαλος-αλουμίνα). Σε κάθε περίπτωση πραγματοποιήθηκε χαρακτηρισμός των φυσικών ιδιοτήτων πριν και μετά την εφαρμογή κατάλληλων συνθηκών θερμικής επεξεργασίας. Οι τεχνικές χαρακτηρισμού που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η φασματοσκοπία υπερύθρου (FTIR), η περιθλασιμετρία ακτίνων-Χ, η θερμική ανάλυση (TG-DTA), η ηλεκτρονική μικροσκοπία διέλευσης (ΤΕΜ), καθώς και η ηλεκτρονική μικροσκοπία σάρωσης (SEM-EDS). Στη συνέχεια σημειώθηκε έλεγχος της βιοενεργής συμπεριφοράς των υλικών με εμβάπτισή τους σε διάλυμα προσομοίωσης του πλάσματος του ανθρωπίνου αίματος (Simulated Body Fluid-SBF). Ακολούθησε χαρακτηρισμός των επιφανειών των δειγμάτων μετά την έξοδό τους από το διάλυμα για κάθε χρόνο παραμονής, προκειμένου να εξεταστεί η δυνατότητα σχηματισμού στρώματος βιολογικού υδροξυαπατίτη (HCAp) στην επιφάνειά τους. Ως καταλληλότερο υλικό τροποποίησης, των οδοντιατρικών κεραμικών που βρίσκουν εφαρμογή στις ακίνητες προσθετικές αποκαταστάσεις, βρέθηκε το μίγμα οδοντιατρικής πορσελάνης IPS Classic 50%, χημικού υδροξυαπατίτη 35% και βιοενεργής υάλου 15% (C-ΗΑp), το οποίο επιτρέπει τον σχηματισμό ανθρακικού υδροξυαπατίτη σε 20 ημέρες εμβάπτισης στο SBF, o οποίος αποτελεί τον βέλτιστο χρόνο ανάπτυξης στις τροποποιημένες επιφάνειες. Η συμπεριφορά αυτή είναι αποτέλεσμα τόσο των συστατικών του μίγματος που χρησιμοποιήθηκαν όσο και της εφαρμοζόμενης θερμικής επεξεργασίας.