Η αντοχή στην διάτμηση του δεσμού συμβατικών ακρυλικών δοντιών από την ακρυλική βάση ολικής οδοντοστοιχίας κατασκευασμένης με ρητίνη θερμοπολυμεριζόμενη και ψηφιακής τεχνολογίας
Authors: Ιωαννίδου Αλεξάνδρα 
Published: July 2024

Σκοπός: Ο σκοπός της διατριβής ήταν να αξιολογηθεί η αντοχή του δεσμού ακρυλικών τεχνητών δοντιών με ή χωρίς τροποποιήσεις στον αυχένα, με τη βάση ολικής οδοντοστοιχίας κατασκευασμένης από συμβατική θερμοπολυμεριζόμενη ακρυλική ρητίνη ή από προκατασκευασμένο δίσκο πολυμεθακρυλικού μεθύλιου (ΡMMA). Υλικά και μέθοδοι: Κατασκευάστηκαν 54 κυλινδρικά δοκίμια κατανεμημένα σε τρεις ομάδες, από δύο διαφορετικές ρητίνες οδοντοστοιχιών με βάση το ΡMMA, μία ειδική για τη ψηφιακή μέθοδο CAD/CAM ( ομάδα A, n=18, ομάδα B, n=18) και μία συμβατική ρητίνη, (ομάδα C, n=18). Οι βάσεις των δοκιμίων ήταν κύλινδροι με διάμετρο 25mm και ύψος 20mm σύμφωνα με το ISO/TS/19736. Για την δοκιμασία αντοχής του δεσμού επιλέχθηκε ο κεντρικός άνω τομέας 11 από ακρυλική ρητίνη ( ISO 22112). Σύμφωνα με τις επιφανειακές επεξεργασίες των δοντιών (καμία, αμμοβολή, αμμοβολή και εφαρμογή μονομερούς μεθακρυλικού μεθύλιου, τα δοκίμια χωρίστηκαν εξίσου σε τρεις υποομάδες (a, b, c n=6) εκάστη. Τα δόντια στην ομάδα Α συγκολλήθηκαν με την ρητίνη IVOBASE CAD Bond, ειδική για συγκόλληση δοντιών σε προκατασκευασμένο δίσκο ΡΜΜΑ, στην ομάδα Β συγκολλήθηκαν με την αυτοπολυμεριζόμενη ρητίνη επιδιορθώσεων VERTEX, ενώ στην ομάδα C η συγκόλληση πραγματοποιήθηκε κατά τον πολυμερισμό του ΡMMA με την εν θερμώ πολυμεριζόμενη ρητίνη Meliodent). Όλα τα δοκίμια τοποθετήθηκαν σε υδατόλουτρο απιονισμένου νερού με σταθερή θερμοκρασία 370C για 60 ημέρες. Ακολούθησε δοκιμασία αντοχής στη διάτμηση του δεσμού δοντιών-βάσεων σε πλαίσιο φόρτισης 10knt (MTS Insight) με ταχύτητα φόρτισης 1mm/min. Με την καταγραφή της απόλυτης τιμής της αντοχής στη διάτμηση και της ενέργειας που απορροφά το κάθε δοκίμιο μέχρι την θραύση, προσδιορίστηκε η δύναμη θραύσης και η στιβαρότητα για κάθε δοκίμιο. Μετά τη θραύση έγινε ποιοτική ανάλυση της θραυθείσης διεπιφάνειας των δοκιμίων. Αποτελέσματα: Υπήρξε στατιστικά σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ της μεθόδου κατασκευής σε αντίθεση με την επεξεργασία των δοντιών που δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Όλες οι θραύσεις στην ομάδα Α ήταν συγκολλητικές, θραύσεις συνάφειας εμφανίστηκαν μόνο στην ομάδα Β, ενώ στην ομάδα C το μεγαλύτερο ποσοστό των θραύσεων ήταν μικτές. Συμπεράσματα: Η επεξεργασία του αυχένα των δοντιών φαίνεται ότι δεν επηρεάζει την αντοχή του δεσμού δοντιών-βάσης ανεξαρτήτως από τη μέθοδο κατασκευής και τη ρητίνη συγκόλλησης σε βαθμό στατιστικά σημαντικό. Η ειδική ρητίνη IVOBASE CAD Bond φαίνεται πως δεν ενίσχυσε περισσότερο το δεσμό δοντιού-δίσκου CAD/CAM ΡΜΜΑ σε αντίθεση με την αυτοπολυμεριζόμενη ρητίνη η οποία αύξησε συγκριτικά την αντοχή του δεσμού. Στην ομάδα C παρότι η συγκόλληση των δοντιών έγινε κατά την διάρκεια του θερμοπολυμερισμού, δεν ενισχύθηκε συγκριτικά ο δεσμός. Η κατασκευή ολικής οδοντοστοιχίας ψηφιακά ως μέθοδος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ασφαλώς στην καθημερινή κλινική και εργαστηριακή πράξη τουλάχιστον όσον αφορά τον δεσμό με τα ακρυλικά δόντια. Λέξεις-κλειδιά: Ακρυλική ρητίνη οδοντοστοιχίας, συμβατική μέθοδος πολυμερισμού- CAD/CAM, δεσμός δοντιού-βάσης οδοντοστοιχίας, επεξεργασία βάσης δοντιού, αντοχή διατμητικού δεσμού.