Η επίδραση της ρύθμισης του ξηρού βάρους βάσει υπερηχογραφικού ελέγχου των πνευμόνων στην 24ωρη αορτική πίεση και την αρτηριακή σκληρία ασθενών υπό αιμοκάθαρση
Authors: Λουτράδης Χαράλαμπος 
Published: September 2021

Ο επιπολασμός της Αρτηριακής Υπέρτασης (ΑΥ) στους ασθενείς με Χρόνια Νεφρική Νόσο τελικού σταδίου υπολογίζεται σε 85% και ο κύριος παθοφυσιολογικός μηχανισμός της ΑΥ είναι η αδυναμία ομοιοστατικού ελέγχου του ισοζυγίου νατρίου και ύδατος. Η μείωση της υδατικής υπερφόρτωσης είναι απαραίτητη για τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης (ΑΠ), αλλά τα κλινικά κριτήρια για την εκτίμηση του ξηρού βάρους (ΞΒ) είναι ανακριβή, παρά την ευρεία χρήση τους. Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι να εξετάσει την επίδραση της μείωσης του ΞΒ καθοδηγούμενη από υπερηχογραφικό έλεγχο των πνευμόνων στην περιπατητική βραχιόνια και αορτική συστολική (ΣΑΠ) και διαστολική ΑΠ (ΔΑΠ), τις παραμέτρους αρτηριακής σκληρίας και τους υπερηχοκαρδιογραφικούς δείκτες. Αυτή η διδακτορική διατριβή αποτελεί μια απλή-τυφλή, τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή με παράλληλες ομάδες και συμπεριέλαβε 71 ενήλικες (>18 ετών) ασθενείς υπό αιμοκάθαρση με ΑΥ, οι οποίοι ήταν κλινικά ευογκαιμικοί με τα συνήθη κλινικά κριτήρια και οι οποίοι παρείχαν γραπτή συγκατάθεση συμμετοχής στη μελέτη. Η διάγνωση της ΑΥ βασίστηκε σε ΑΠκατ’οίκον ≥135/85 mmHg. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν στην ομάδα παρέμβασης (n=35), που ακολουθήσε μια στρατηγική μείωσης του ΞΒ, καθοδηγούμενη από το US-B lines score πριν την αιμοκάθαρση και στην ομάδα ελέγχου (n=36), που ακολουθήσε την καθιερωμένη θεραπευτική τακτική. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε 48ωρη ΑΒΡΜ υπερηχοκαρδιογραφική μελέτη, προσδιορισμό των δεικτών αρτηριακής και σε ανάλυση βιοηλεκτρικής αντίστασης στην έναρξη, μετά από 8 εβδομάδες και 12 μήνες. Περισσότεροι ασθενείς στην ομάδα παρέμβασης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου είχαν μείωση του ΞΒ κατά τη διάρκεια των 8 εβδομάδων (54,3% vs 13,9%, p<0,001) και των 12 μηνών (71,4% vs 22,2%, p<0,001). Οι μεταβολές των US-B lines κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης των 8 εβδομάδων ήταν -5,31±12,53 στην ομάδα παρέμβασης vs 2,17±7,62 στην ομάδα ελέγχου (p<0,001) που αντιστοιχούσαν σε μεταβολές του ΞΒ -0,71±1,39 vs 0,51±0,98 kg (p<0,001) και κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης 12 μηνών ήταν -4,34±13,84 στην ομάδα παρέμβασης vs 4,4±16,11 στην ομάδα ελέγχου (p=0,004) που αντιστοιχούσαν σε μεταβολές του ΞΒ -1,42±2,47 vs +0,55±2,33 kg (p=0,001). Η μείωση της 48ωρης βραχυχρόνιας ΑΠ ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα παρέμβασης κατά τη διάρκεια των 8 εβδομάδων (ομάδα παρέμβασης: -6,61±9,57/-3,85±6,34, ομάδα ελέγχου: -0,67±13,07/-0,55±8,28 mmHg, p=0,033 και 0,031) και των 12 μηνών συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (ομάδα παρέμβασης: -6,74±13,59/-4,26±7,69, ομάδα ελέγχου: -0,45±14,96/-1,47±9,81 mmHg, p=0,053 και 0,187 για τη 48ωρη ΣΑΠ και ΔΑΠ αντιστοίχως). Η μείωση της 48ωρης ΑΠ ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα παρέμβασης κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης. Η 48ωρη PWV μειώθηκε στην ομάδα παρέμβασης (Έναρξη: 9,34±1,98, 8 εβδομάδες: 9,08±2,04, p=0,004, 12 μήνες: 9,26±2,01 m/sec, p=0,042) και αυξήθηκε στην ομάδα ελέγχου (Έναρξη: 9,23±1,87, 8 εβδομάδες: 9,29±1,89, p=0,417, 12 μήνες: 9,43±2,08 m/sec, p=0,034) κατά την παρακολούθηση. Αντίθετα, ο 48ωρος AIx(75) δεν μεταβλήθηκε μεταξύ της έναρξης και του τέλους της παρακολούθησης στις ομάδες της μελέτης. Οι μειώσεις των δεικτών μεγέθους του αριστερού (LA) και του δεξιού κόλπου (RA) ήταν μεγαλύτερες στην ομάδα παρέμβασης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου κατά τη διάρκεια των 8 εβδομάδων (LA επιφάνεια: ομάδα παρέμβασης: -1,09±4,61, ομάδα ελέγχου: 0,93±3,06 cm2, p=0.034, RA επιφάνεια: ομάδα παρέμβασης: -1,56±6,17, ομάδα ελέγχου: 0,47±2,31 cm2, p=0,024) και των 12 μηνών παρακολούθησης (LA επιφάνεια: ομάδα παρέμβασης: -1,33±4,49, ομάδα ελέγχου 1,24±4,98 cm2, p=0,008; RA επιφάνεια: ομάδα παρέμβασης: -1,11±6,29, ομάδα ελέγχου: 1,25±3.76 cm2, p=0,061). Οι μειώσεις του τελοδιαστολικού και του τελοσυστολικού όγκου της LV ήταν μεγαλύτερες στην ομάδα παρέμβασης. Οι πιέσεις πλήρωσης της LV μειώθηκαν σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Οι δείκτες συστολικής λειτουργίας παρέμειναν αμετάβλητοι και στις δύο ομάδες. Αξίζει να αναφερθεί ότι το ποσοστό των ασθενών που παρουσίασαν ≥1 επεισόδιο ενδοδιαλυτικής υπότασης ήταν οριακά χαμηλότερο στην ομάδα παρέμβασης κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης. Η εφαρμογή της υπο εξέταση θεραπευτικής στρατηγικής για τη μείωση του ΞΒ, βάσει του υπερηχογραφικού ελέγχου των πνευμόνων μπορεί να μειώσει αποτελεσματικά και με ασφάλεια την περιπατητική ΑΠ, τη PWV και τις διαστάσεις των καρδιακών κοιλοτήτων σε ασθενείς υπο αιμοκάθαρση.