Necrolabour
Authors: Κερασοβίτης Κωνσταντίνος 
Published: April 2024

Η παρούσα διατριβή, παρουσιάζει μια ανάγνωση—υπαρξιακή κατά την βάση της—του πρωτεϊκού χώρου της σύγχρονης εργασίας, υπό το φιλοσοφικό πρίσμα του Γάλλου φιλόσοφου Ζώρζ Μπάταιγ (1897–1962).Μια ιστορική αναδρομή στο πως και τι νοείτε ως εργασία, αποκαλύπτει και τοποθετεί την σύγχρονη στιγμή στο κατώφλι της 4ης βιομηχανικής επανάστασης και της Ανθρωπόκαινου εποχής. Η σύγχρονη στιγμή—το τώρα—στο πλαίσιο αυτής της μελέτης, βέλτιστα περιγράφεται με εσχατολογικούς ορούς, ενώ, το ορίζων χαρακτηριστικό που φέρει, είναι η έννοια της διαπερατότητας.Τα όρια μεταξύ εργασίας και ζωής, απασχόλησης και ανεργίας; η διάκριση μεταξύ παραγωγού και προϊόντος, μεταξύ της εμπειρικής πραγματικότητας και της εικονικότητας, ξεθωριάζουν. Τα πάντα ρέπουν προς μια υπερφορτισμένη καρτεσιανή δυαδικότητα, μια ιδιάζουσα διάσπαση μεταξύ σώματος και νόησης, που εισάγει ανεξερεύνητες οντολογίες και υποκειμενικότητες. Η διατριβή, ψηλαφεί το ίχνος της αυτής κίνησης προς μια παράδοξη κοινωνία της μετά-εργασίας. Μιας κοινωνικής οργάνωσης, στα όρια της οποίας τίποτα δεν αποτελεί καθαρά δουλειά, και όμως τα πάντα έχουν την μορφή της εργασίας. Εργασία, η οποία φέρει την φόρμα του άυλου, του συναισθηματικού και πιο σημαντικά, αυτή του μέτα-ανθρώπινου.Ο σύγχρονος εργαζόμενος, ως ενσώματη όσμωση μεταξύ του ανθρώπινου και του μηχανικού, υποταγμένος στην μισθωτή εργασία, διάγει την «παραγωγική ζωή», όπως αυτή ορίζεται και διαχειρίζεται από την φασματική αλγοριθμική μηχανή. Το έργο του Ζώρζ Μπατάιγ—ο οποίος ασχολήθηκε με την ιστορικότητα του ορισμού του όρου εργασία, διαπλέκοντας τον με τις έννοιες του υπαρξισμού και της ατομικής κυριαρχίας—προσφέρει ένα πλούσιο πεδίο σχολιασμού και προβληματισμού. Μια ιδιαίτερη θέαση, που δυστυχώς έχει επί το πλείστον αγνοηθεί από το ακαδημαϊκό πεδίο της θεωρίας της εργασίας. Μια επιζήμια παράληψη, η σημασία της οποίας διαφαίνεται καθαρά κατά την αντιπαραβολή των εννοιών του ανθρώπου, του πολίτη, και του εργαζόμενου. Έννοιες που στην εποχή μας τείνουν να λογίζονται ως ταυτόσημες. Μια στρέβλωση που ο Μπατάιγ είχε προβλέψει διά μέσου του ορισμού που έδωσε στην εργασία, θέτοντας την ως απαρχή του ανθρωπίνου ζώου.Συνεχίζοντας το νήμα της σκέψης του πρόωρα χαμένου Μάρκ Φίσερ. Ενός διανοητή που καταπιάστηκε με την πανταχού παρουσία του καπιταλισμού, και την έλλειψη εναλλακτικών δρόμων. Η παρούσα διατριβή εισάγει την έννοια της εργασίας ως Νεκρομόχθου. Μια έννοια που αναπτύσσεται μέσα από μια διεπιστημονική μελέτη, παραμερίζοντας τους διαχωρισμούς σε φιλοσοφικά διακριτές έννοιες, υπέρ μιας εφαρμοσμένης ανάγνωσης των νοημάτων με τα οποία σκέφτηκε ο Μπατάιγ. Εφαρμόζοντας την μέτα-ποιοτική ερευνητική μεθοδολογία, η παρούσα διατριβή υποστηρίζει μια Ακεφαλική, (σε αναφορά στην μυστική οργάνωση της Ακέφαλης Θεότητας που είχε ιδρύσει ο Μπατάιγ ), προσέγγιση της εργασίας, και επεκτείνει την θεωρία της Νεκροπολιτικής του Ασιλλέ Μπέμπε, από τον αποκλειστικά πολιτικό χώρο, στον χώρο της εργασίας. Η Ακεφαλική σκέψη, προσφέρει μια ριζοσπαστική, αλλά ταυτόχρονα εφαρμόσιμη, τοποθέτηση της σύγχρονης ύπαρξης. Προτάσσοντας μια «εντός αλλά ενάντια» στάση, απέναντι στο εργασιακό—και κατά προέκταση υπαρξιακό—καθημερινό βίωμα.