Μελέτη της μικροκυκλοφορίας σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς της μονάδας εντατικής θεραπείας με πολυνευρομυοπάθεια
Authors: Γεροβασίλη Βασιλική 
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η πολυνευρομυοπάθεια του βαρέως πάσχοντος είναι μία συχνή επιπλοκή της νοσηλείας στη ΜΕΘ που χαρακτηρίζεται από μυϊκή αδυναμία, δυσκολία στον απογαλακτισμό από τον αναπνευστήρα και παράταση της παραμονής στη ΜΕΘ για την οποία δεν υπάρχει κανένα προληπτικό ή θεραπευτικό μέτρο. Σκοπός της μελέτης ήταν η αξιολόγηση της άμεσης συστηματικής επίδρασης του ηλεκτρικού νευρομυϊκού ερεθισμού (ΗΝΜΕ) και του ρόλου του στην πρόληψη της πολυνευρομυοπάθειας του βαρέως πάσχοντος. Μέθοδος: Στο πρώτο στάδιο 29 ασθενείς της ΜΕΘ, (>19/+10) (ηλικία:58±19χρόνια) (APACHE II:17±5) (SOFA:9±3), υποβλήθηκαν σε μία συνεδρία 45 λεπτών ΗΝΜΕ των κάτω άκρων. Μετρήθηκε η αρτηριακή πίεση και ο καρδιακός ρυθμός και ελήφθησαν αέρια αίματος. Το ιστικό οξυγόνο (tissue oxygen saturation StO2%) αξιολογήθηκε στο θέναρ με τη μέθοδο near infrared spectroscopy (NIRS) με την τεχνική του αγγειακού αποκλεισμού πριν και μετά τη συνεδρία. Κατά το δεύτερο στάδιο 116 διαδοχικοί ασθενείς της ΜΕΘ μετά από κατά επίπεδα (ηλικία, φύλο) τυχαιοποίηση εντάχθηκαν στην ομάδα ΗΝΜΕ, η οποία έλαβε καθημερινές συνεδρίες ΗΝΜΕ (N=57) και στην ομάδα ελέγχου (N=59). Η διάγνωση της πολυνευρομυοπάθειας του βαρέως πάσχοντος έγινε κλινικά κατά την αφύπνιση με την κλίμακα της MRC για την μυϊκή ισχύ (μέγιστο σκορ 60,<48/60 διάγνωση πολυνευρομυοπάθειας). Καταγράφηκε η διάρκεια του απογαλακτισμού και η παραμονή στη ΜΕΘ και αξιολογήθηκε η μικροκυκλοφορία με το NIRS την 2η και την 7η ημέρα από την εισαγωγή. Αποτελέσματα: Η συστολική αρτηριακή πίεση και ο καρδιακός ρυθμός αυξήθηκαν σημαντικά μετά τη συνεδρία. Ο ρυθμός κατανάλωσης οξυγόνου (%/min) κατά τον αγγειακό αποκλεισμό διέφερε σημαντικά μετά τη συνεδρία ΗΝΜΕ (από 20±9%/min σε 22±9%/min, p<0,05). Ο ρυθμός επαναιμάτωσης (%/min) διέφερε σημαντικά μετά τη συνεδρία (από 299±177%/min σε 375±182%/min, p<0,05). Η διάγνωση της πολυνευρομυοπάθειας του βαρέως πάσχοντος ετέθη σε 14 ασθενείς, 11 στην ομάδα ελέγχου και 3 στην ομάδα ΗΝΜΕ. Η διάγνωση της CIPNM ήταν σημαντικά χαμηλότερη στην ομάδα του ηλεκτρικού νευρομυϊκού ερεθισμού (p=0,05). Οι ασθενείς με CIPNM είχαν μεγαλύτερη διάρκεια απογαλακτισμού από τον αναπνευστήρα και διάρκεια παραμονής στη ΜΕΘ. Ο ρυθμός επαναιμάτωσης δεν διέφερε τη 2η ημέρα από την εισαγωγή μεταξύ των ασθενών που εμφάνισαν πολυνευρομυοπάθεια του βαρέως πάσχοντος σε σχέση με εκείνους που δεν εμφάνισαν (265±162%/min to 316±268%/min, p>0.05). Την 8η ημέρα από την εισαγωγή ο ρυθμός επαναιμάτωσης ήταν σημαντικά χαμηλότερος στους ασθενείς που εμφάνισαν πολυνευρομυοπάθεια του βαρέως πάσχοντος σε σχέση με εκείνους που δεν εμφάνισαν (191±107%/min σε 316±268%/min, p<0.05). Συμπέρασμα: O ΗΝΜΕ έχει συστηματική επίδραση στη μικροκυκλοφορία των βαρέως πασχόντων ασθενών. Ο ΗΝΜΕ έγινε καλά ανεκτός και μείωσε τη συχνότητα της πολυνευρομυοπάθειας στην ομάδα που εφαρμόστηκε, προσφέροντας ένα προληπτικό εργαλείο για την πρόληψη της πολυνευρομυοπάθειας του βαρέως πάσχοντος. Οι ασθενείς που εμφάνισαν πολυνευρομυοπάθεια του βαρέως πάσχοντος παρουσίασαν σημαντικότερες διαταραχές της μικροκυκλοφορίας στη διάρκεια της νοσηλείας. Η χρήση του NIRS ως προγνωστικού εργαλείου και για τη διερεύνηση της αιτιοπαθογένειας της νόσου χρήζει περαιτέρω μελέτης.