Η αντιμετώπιση της σύγχρονης διεθνούς τρομοκρατίας στην Ευρωπαίκή Ένωση μέσω της καταπολέμησης και της πρόληψης των αιτιών της
Authors: Πετρούλια Αναστασία 
Published: September 2024

Η τρομοκρατία πλήττει το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα στη ζωή και την ασφάλεια, διαταράσσοντας την κοινωνική και την οικονομική ζωή των ατόμων. Δεν αποτελεί μια σύγχρονη τάση του πολύπλευρου και μεταβαλλόμενου κόσμου αλλά ένα φαινόμενο του οποίου οι απαρχές βρίσκονται στον αρχαίο κόσμο. Βεβαίως στη σύγχρονη εποχή διακρίνουμε πολλές μορφές τρομοκρατίας. Η παρούσα διδακτορική διατριβή αποπειράται μεταξύ άλλων να αναδείξει τα ζητήματα αυτά, αναδεικνύοντας όχι μόνο τις επιδράσεις του φαινομένου αλλά και τους τρόπους αντιμετώπισής του. Η διεπιστημονική αντιμετώπιση του φαινομένου της τρομοκρατίας είναι αναγκαία ώστε οι υπεύθυνοι για την πάταξή της να αντιληφθούν πιθανούς τρόπους αντιμετώπισής της. Η πολύπλευρη προσέγγιση του φαινομένου της τρομοκρατίας αποτελεί το συγκριτικό πλεονέκτημα της παρούσας ανάλυσης. Η παρούσα διδακτορική διατριβή αναπτύσσεται σε δύο μέρη, και το κάθε μέρος αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια. Στο Μέρος Α της παρούσας διατριβής (Κεφάλαια 1 έως 4) μελετάται και εξετάζεται το φαινόμενο της τρομοκρατίας, τίθεται το ζήτημα του κατά πόσον τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται για την προστασία από την τρομοκρατική απειλή ενδέχεται να έχουν ως αντίτιμο τον περιορισμό των θεμελιωδών ατομικών ελευθεριών ενώ παραθέτονται και σχολιάζονται οι κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις του φαινομένου της τρομοκρατίας. Στο Μέρος Β (Κεφάλαια 5 έως 8) σχολιάζεται το θεσμικό πλαίσιο για την αντιμετώπισή του φαινομένου σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις πολιτικές διεθνών και περιφερειακών οργανισμών στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Ειδικότερα, το Κεφάλαιο Ι του Μέρους Α με τίτλο «Το Φαινόμενο της Τρομοκρατίας» παρουσιάζει το φαινόμενο της τρομοκρατίας ως ένα διεθνοποιημένο σύνθετο φαινόμενο, το οποίο είναι δύσκολο να οριστεί νομικά, διότι κάθε απόπειρα διατύπωσης ενός νομικού ορισμού ενδέχεται να αλλάζει και το εννοιολογικό περιεχόμενό του. Αρχικά παρουσιάζονται διάφορες προσπάθειες ορισμού της έννοιας της τρομοκρατίας, όπως αυτοί οι οποίοι έχουν καταγραφεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης και τον ΟΗΕ. Τα κοινά στοιχεία σε όλες της απόπειρες ορισμού είναι η «μη νομιμοποιούμενη βία», σε αντιδιαστολή με τη δράση αυτοαποκαλούμενων αντιστασιακών ομάδων, η χρήση εγκληματικών μέσων και μεθόδων και η παράνομη εγκληματική παρείσφρηση στην περιουσία και τα συμφέροντα τρίτων, ενώ υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ανάγκη νομικού ορισμού, καθώς πρόκειται για κοινωνική κατασκευή με την οποία μια ομάδα ονομάζει μια άλλη. Επιπλέον, παρουσιάζονται τα συστατικά στοιχεία της τρομοκρατίας αλλά και διάφορες μορφές που έχει λάβει η τρομοκρατία στο παρελθόν αλλά και σύγχρονες μορφές της. Το φαινόμενο της τρομοκρατίας διαφοροποιείται ανάλογα με την εποχή, αλλά πρόδρομες μορφές του βρίσκουμε ήδη στην αρχαία Ελλάδα και στην αρχαία Ρώμη. Στη νεωτερική εποχή παρατηρούνται πέντε κύματα τρομοκρατίας: (α) ο αναρχισμός, (β) το αντιαποικιακό κύμα, (γ) το νεοαριστερό κύμα, (δ) το θρησκευτικό κύμα, και (ε) το ακροδεξιό κύμα. Επιπλέον, στο κεφάλαιο αυτό παρουσιάζονται οι διασυνδέσεις του φαινομένου της τρομοκρατίας με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ζήτημα το οποίο τίθεται εν προκειμένω είναι κατά πόσον τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται για την προστασία από την τρομοκρατική απειλή ενδέχεται να έχουν ως αντίτιμο τον περιορισμό των θεμελιωδών ατομικών ελευθεριών, λόγω του ότι η σύγχρονη έννομη τάξη ανάγει συχνά την ασφάλεια σε «υπερδικαίωμα», ενώπιον του οποίου οι λοιπές ελευθερίες παραμερίζονται και με αυτόν τον τρόπο η επιδίωξη της ασφάλειας μπορεί να οδηγήσει σε ανελευθερία, εφόσον «χρυσή τομή» είναι δύσκολο να εξευρεθεί.Το Κεφάλαιο IΙ του Μέρους Α με τίτλο «Κατηγορίες Τρομοκρατίας» παρουσιάζονται ενδελεχώς οι σύγχρονοι τύποι τρομοκρατίας. Η τρομοκρατία και οι τύποι της ποικίλλουν ανάλογα με γεωγραφικούς, πολιτικούς ή πολιτισμικούς παράγοντες. Η τρομοκρατία έχει πολλές εκφάνσεις και μορφές. Κάποιες από αυτές είναι κοινά αποδεκτές ως τέτοιες ενώ άλλες αποτελούν αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα στους ειδικούς ως προς το αν ανήκουν στη γενική κατηγορία της τρομοκρατίας. Οι μορφές διαφοροποιούνται σε σχέση με το είδος της βίας, πράγμα το οποίο συνδέεται με τις εκάστοτε συντρέχουσες περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνθήκες. Το κεφάλαιο καταγράφει τα βασικά χαρακτηριστικά των διαφόρων κατηγοριών τρομοκρατίας: (α) Η Νέα Τρομοκρατία, αφορά σε μαζικές επιθέσεις, με μεγάλο αριθμό θυμάτων, όπου χρησιμοποιούνται όπλα μαζικής καταστροφής και έχουν ως σκοπό την κοινωνική και ψυχολογική αναταραχή. (β) Η Κρατική Τρομοκρατία αφορά σε πολιτική βία που προέρχεται από το ίδιο το κράτος. Η πιο οργανωμένη μορφή της είναι ο πόλεμος, άλλες είναι η γενοκτονία, οι δολοφονίες ατόμων ή ομάδων και τέλος τα βασανιστήρια. (γ) Η Τρομοκρατία Αντιφρονούντων είναι αυτή που διαπράττεται από μη κρατικά κινήματα και ομάδες εναντίον κυβερνήσεων, εθνικών ομάδων, θρησκευτικών ομάδων και άλλων αντιληπτών εχθρών, οι οποίες θεωρούν τη βία απαραίτητο όπλο για την επιβολή δικαιοσύνης και ελευθερίας και γενικά για την επίτευξη στόχων που είναι «δίκαιοι». (δ) Η Θρησκευτική Τρομοκρατία διεξάγεται συνήθως για την υπεράσπιση αυτού που οι πιστοί θεωρούν ότι είναι η μόνη αληθινή πίστη, ενώ η ανταμοιβή τους θα έρθει στη μεταθανάτια ζωή. (ε) Η Ιδεολογική Τρομοκρατία είναι υποκινούμενη από πολιτικά συστήματα πεποιθήσεων (ιδεολογίες), τα οποία υπερασπίζονται τα εγγενή δικαιώματα μιας συγκεκριμένης ομάδας ή συμφέροντα σε αντίθεση με μια άλλη ομάδα ή συμφέρον. (στ) Η Διεθνής Τρομοκρατία είναι η τρομοκρατία που ξεχύνεται στην παγκόσμια σκηνή. Πρόκειται για επιθέσεις χαμηλού κόστους με βασικό σκοπό την άμεση προσοχή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης που δίνει την ευκαιρία ασήμαντα χτυπήματα να αποκτούν δημοσιότητα. (ζ) Η Εγκληματική Τρομοκρατία βασίζεται αποκλειστικά στο κέρδος και μπορεί να είναι κάποιος συνδυασμός κέρδους και πολιτικής. Οι παραδοσιακοί οργανωμένοι εγκληματίες συγκεντρώνουν κέρδη για να χρηματοδοτήσουν την εγκληματική τους δραστηριότητα και για προσωπικά συμφέροντα, ενώ οι εγκληματικές-πολιτικές επιχειρήσεις αποκτούν κέρδη για να διατηρήσουν το κίνημά τους. (η) Η Έμφυλη Τρομοκρατία στρέφεται εναντίον ανδρών ή γυναικών ενός εχθρικού πληθυσμού λόγω του φύλου τους. Πρόκειται για μια σκόπιμη εφαρμογή πολιτικής βίας που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια συγκρούσεων σε επίπεδο ομάδας και έχει γενοκτονικό χαρακτήρα. Περιλαμβάνει βία από στρατιωτικές ή παραστρατιωτικές ομάδες. Το Κεφάλαιο IΙΙ του Μέρους Α με τίτλο «Χρηματοδότηση της Τρομοκρατίας: Money Laundering» παρουσιάζει την έννοια του ξεπλύματος χρήματος που αποτελεί μια από τις πιο κοινές οικονομικές δραστηριότητες που συνδέονται με παράνομα χρηματοοικονομικά συστήματα, όπως η απάτη, η φοροδιαφυγή, τα ναρκωτικά, το λαθρεμπόριο ανθρώπων, η εταιρική απάτη, η κυβερνητική διαφθορά και η χρηματοδότηση τρομοκρατίας. Πέρα από την παρουσίαση της έννοιας του Money Laundering καταγράφονται επίσης το πως χρησιμοποιείται σε διάφορες διαδικασίες για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές και τρομοκρατικές δραστηριότητες (AML). Μια σειρά από τραπεζικά σκάνδαλα σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπογράμμισαν τις αδυναμίες του καθεστώτος κατά της AML στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το νομικό πλαίσιο που ισχύει εντός ΕΕ συνδυάζει μια ισχυρή, εκτελεστή ενιαία αγορά με την εθνική εποπτεία AML των τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών και μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών, στην οποία οι μηχανισμοί μέσω των οποίων διασφαλίζεται η συνολική εποπτική συνοχή δεν έχουν αποδειχθεί ακόμη επαρκείς. Η καθιέρωση υγιών εποπτικών κινήτρων για την καταπολέμηση της παράνομης χρηματοδότησης απαιτεί έναν πιο αποτελεσματικό και υπεύθυνο ρόλο της ΕΕ στην εποπτεία της AML. Επιπλέον, παρουσιάζονται οι επιδράσεις της τεχνολογίας στο ξέπλυμα χρήματος. Ορισμένες από τις τεχνολογικές εξελίξεις, όπως τα κρυπτονομίσματα, βοήθησαν τρομοκράτες να αποφύγουν τα επίσημα χρηματοοικονομικά συστήματα για μεταφορές αξίας, ενώ ήταν σε θέση να πληρώνουν και να λαμβάνουν αγαθά και υπηρεσίες.Το Κεφάλαιο IV του Μέρους Α με τίτλο «Οι Επιδράσεις του Φαινομένου της Τρομοκρατίας» αναφέρεται στις άμεσες και έμμεσες επιδράσεις του φαινομένου για τις οικονομίες και τις κοινωνίες. Η πιο τραγική συνέπεια των τρομοκρατικών χτυπημάτων είναι η απώλεια ανθρώπινων ζωών, το κόστος της οποίας είναι δύσκολο να αποτιμηθεί συνολικά. Εκτός από το άμεσο οικονομικό κόστος της διάθεσης πόρων από κυβερνήσεις, εταιρείες και άτομα για την ασφάλεια, στα έμμεσα οικονομικά κόστη της τρομοκρατίας εντάσσονται οι αρνητικές επιπτώσεις στον όγκο του εμπορίου, στην απόδοση των επενδύσεων, στο εξωτερικό εμπόριο και τελικά στην οικονομική μεγέθυνση και ανάπτυξη. Η τρομοκρατία πλήττει τον τουρισμό, στρεβλώνει τα εθνικά επίπεδα κατανάλωσης, επενδύσεων, κρατικών δαπανών και αποταμιεύσεων, διότι δημιουργεί αβεβαιότητα. Η αβεβαιότητα με τη σειρά της οδηγεί σε αναβολή μακροπρόθεσμων επενδύσεων ή σε αυξημένες κρατικές δαπάνες για την ασφάλεια σε βάρος πιο παραγωγικών δαπανών. Επιπρόσθετα, η τρομοκρατία καταστρέφει τις υποδομές, μειώνει το εξωτερικό εμπόριο, αποτρέπει τις ξένες επενδύσεις, απομειώνει τις εγχώριες αποταμιεύσεις, επιδρά στη συναλλαγματική ισοτιμία, οδηγεί στη διαρροή εγκεφάλων, στη φυγή κεφαλαίων, και αυξάνει το βάρος του χρέους και τις κρατικές δαπάνες. Οι συνέπειες, βέβαια, είναι πιο σοβαρές σε χώρες πιο ευάλωτες, ενώ χώρες με κατάλληλους θεσμούς και υψηλά επίπεδα ανάπτυξης ανακάμπτουν πολύ γρηγορότερα.Το Κεφάλαιο Ι του Μέρους Β με τίτλο «Το Ευρωπαϊκό Θεσμικό Πλαίσιο για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας» περιγράφει το πως οι διάφορες συνθήκες της ΕΕ ενσωματώνουν διαδικασίες καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Μπορεί στις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ (Συνθήκες της Ρώμης) αλλά και στην Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη να μην γινόταν αναφορά σε θέματα τρομοκρατίας όμως αυτό στη συνέχεια άλλαξε. Στη Συνθήκη του Μάαστριχτ τίθεται η βάση της κοινής αντιμετώπισης του ζητήματος της τρομοκρατίας, καθώς το Συμβούλιο της Ε.Ε. δήλωνε ότι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας είναι στόχος προτεραιότητας. Σε διάρκεια πέντε ετών μετά την υπογραφή της Συνθήκης, αποφασίστηκε η τήρηση ευρετηρίου αντιτρομοκρατικών ειδικών δεξιοτήτων, ικανοτήτων και γνώσεων προς διευκόλυνση της αντιτρομοκρατικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών-μελών και η σύσταση της Eurojust, της Ευρωπαϊκής Μονάδας Δικαστικής Συνεργασίας για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος και της τρομοκρατίας. Η Συνθήκη του Άμστερνταμ (1997) προσέφερε μία σχετική νομική ολοκλήρωση στον κοινό ευρωπαϊκό στόχο για τη δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος για μετακίνηση και οικονομική ανάπτυξη, προσδιορίζοντας την αντικειμενική υπόσταση των ποινικών εγκλημάτων, σε συγκεκριμένους τομείς: οργανωμένο έγκλημα, τρομοκρατία, ναρκωτικά και συνέδραμε στη σύγκλιση των νομοθεσιών των κρατών-μελών και στη συνεργασία σε επίπεδο εθνικών αρχών. Η Συνθήκη της Νίκαιας (2001) οδήγησε στην προοδευτική θέσπιση μέτρων για τον καθορισμό ελάχιστων κανόνων ως προς τα στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης των αξιόποινων πράξεων και ως προς τις ποινές στους τομείς της οργανωμένης εγκληματικότητας, της τρομοκρατίας και της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών. Η Συνθήκη της Λισαβόνας (2007) αναφέρει ότι η αντιμετώπιση των εγκλημάτων σε επίπεδο ΕΕ απαιτεί συνεργασία των θεσμικών κοινοτικών οργάνων και των κρατών-μελών, αλλά και συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών, ώστε να διαμορφώνεται σταδιακά ένα πλήρες νομικό πλαίσιο προστασίας τόσο των δικαιωμάτων των υπόπτων/κατηγορουμένων όσο και των θυμάτων. Δημιουργείται Μόνιμη Επιτροπή Εσωτερική Ασφάλεια, η COSI στο Συμβούλιο της Ευρώπης και πραγματοποιούνται μεγάλα βήματα προς την επίτευξη του στόχου της διαμόρφωσης του ενωσιακού ποινικού δικαίου.Το Κεφάλαιο ΙΙ του Μέρους Β με τίτλο «Η Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας σε Διάφορες Χώρες» παρουσιάζει τις διεθνείς πολιτικές για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της χρηματοδότησής της. Μελετώντας μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων, μετά τη 9/11, σε Ευρώπη και Αμερική γίνεται αντιληπτό, πως ο στόχος, η μεθοδολογία αλλά και η εφαρμογή ποικίλλουν, όπως ποικίλλει η ηλικία, το θρήσκευμα, ο αριθμός και η εθνικότητα των δραστών. Αυτό ενισχύει την άποψη ότι το ένστικτο της βίας είναι συναφές με την ανθρώπινη φύση. Για αυτό το λόγο οι κοινωνίες έχουν αφιερώσει πολύ χρόνο, ενέργεια και πόρους στη θέσπιση νόμων και οδηγιών που έχουν στόχο την καταστολή της βίας. Η Διακήρυξη της La Gomera (1995) ήταν η μόνη περίσταση, πριν από το 2001, όπου το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συζήτησε σοβαρά το θέμα της τρομοκρατίας. Όμως, μόνο μετά την Μαδρίτη (2004) η αντιτρομοκρατία έγινε πραγματικά διαφοροποιημένος χώρος πολιτικής και, ως εκ τούτου, οι βομβιστικές επιθέσεις της Μαδρίτης είχαν μεγαλύτερο αντίκτυπο στην χάραξη αντιτρομοκρατικής πολιτικής για την ΕΕ από την ίδια την 9/11. Η Διακήρυξη του Μαρτίου 2004 έθεσε σαφείς κατευθυντήριες γραμμές για δράση και συνοδεύτηκε από την δέσμευση των κρατών της ΕΕ να συνδράμουν οποιοδήποτε μέλος πέφτει θύμα τρομοκρατικής επίθεσης. Επιπλέον, στο κεφάλαιο αυτό παρουσιάζεται η περίπτωση της Ελλάδας η οποία αντιμετωπίζει ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα πολιτικής τρομοκρατίας στον κόσμο. Η Ελλάδα με την εφαρμογή του νόμου 2928/2001, εκπλήρωσε τη συμβατική υποχρέωση που ανέλαβε με την υπογραφή της Σύμβασης του Παλέρμο και έχει γίνει ισχυρός υποστηρικτής της παγκόσμιας προσπάθειας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Το Κεφάλαιο ΙΙΙ του Μέρους Β με τίτλο «Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας από τον ΟΗΕ» εστιάζει στην πάταξη της τρομοκρατίας όπως αυτή αποπειράται από τον ΟΗΕ. Το όραμα της ειρηνικής διαβίωσης, της κοινωνικής και οικονομικής προόδου και ο σεβασμός στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και στην ύπαρξη και λειτουργία των θεσμών (όπως ορίστηκαν από τον Χάρτη του ΟΗΕ (1945)), ήταν εν πολλοίς πραγματικότητα στις δυτικές κοινωνίες. Το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αποτέλεσε ορόσημο για την αλλαγή πολιτικής αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Τα γεγονότα αυτά επέφεραν ένα ισχυρό πλήγμα στη διεθνή κοινότητα, προκαλώντας τρόμο, ανασφάλεια και θυμό στους πολίτες της Δύσης. Από τότε η τρομοκρατία θεωρήθηκε ως ένα είδος πολέμου κατά του δυτικού πολιτισμού και του δυτικού τρόπου ζωής και ο ΟΗΕ ανέλαβε το ρόλο να αναπτύξει και να προωθήσει μια παγκόσμια αντιτρομοκρατική στρατηγική για την αντιμετώπιση του βίαιου εξτρεμισμού μέσω ψήφισης διεθνών συμβάσεων και σχετικών ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, μέσω της οργάνωσης δράσεων ανάπτυξης ικανοτήτων για να βοηθηθούν οι χώρες και μέσω κυρώσεων κατά των κρατικών χορηγών της τρομοκρατίας. Η δεσμευτικότητα των αποφάσεων του Συμβουλίου, καθιστούν τους κανόνες που τίθενται από τον Ο.Η.Ε μέρος του διεθνούς δικαίου, αναγνωρισμένα δεσμευτικούς μεταξύ των μελών του. Η Ε.Ε. εφαρμόζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου του Ο.Η.Ε., ενσωματώνοντάς τις κυρίως με την μορφή Κανονισμών, όμως η Ε.Ε. δεν αποτελεί μέλος του ΟΗΕ και, ως εκ τούτου, ανακύπτουν ερωτήματα νομιμότητας ως προς τη θέσπιση Κανονισμών που καθορίζουν τα μέσα εφαρμογής των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Το Κεφάλαιο ΙV του Μέρους Β με τίτλο «Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας σε περιφερειακό επίπεδο» εστιάζει σε μια σειρά από οργανισμούς που σε περιφερειακό επίπεδο συμμετέχουν στον αγώνα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Το Συμβούλιο της Ευρώπης, το 1977, υπέγραψε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Καταστολή της Τρομοκρατίας. Το 1990 υπογράφηκε η Σύμβαση για το ξέπλυμα, την έρευνα, την κατάσχεση, και τη δήμευση των προϊόντων που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες και το 2005 η Σύμβαση διευρύνθηκε με βάση το επιχείρημα ότι η παρεμπόδιση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας αποτελεί σημαντικό μέσο παρεμπόδισής της. Το 2018, δημοσιεύτηκε η Στρατηγική Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας 2018-2022, η οποία αφορά στην πρόληψη τη διαχείρισή της από τη δικαιοσύνη και την προστασία των θυμάτων. Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας της Μαύρης Θάλασσας υπέγραψε πρωτόκολλο για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2004) ενώ η Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών ίδρυσε το Αντιτρομοκρατικό Κέντρο των κρατών-μελών της (ATC CIS) για τη διασφάλιση του συντονισμού μεταξύ των αρμόδιων αρχών των κρατών-μελών στον τομέα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και άλλων βίαιων εκδηλώσεων εξτρεμισμού. Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (OAS), υπέγραψε το 2002 τη Διαμερικανική Σύμβαση Ενάντια στην Τρομοκρατία ενώ ένας άλλος οργανισμός που δραστηριοποιείται σε περιφερειακό επίπεδο, η Ένωση Περιφερειακής Συνεργασίας Νότιας Ασίας είχε υπογράψει από το 1987 Σύμβαση για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και το 2004 ποινικοποίησε τη διάθεση κεφαλαίων σε τρομοκρατικές ενέργειες. Η Ένωση των Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας συνήψε το 2007 τη Σύμβαση για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ενώ ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης υπέγραψε τη Σύμβαση της Σαγκάης κατά της τρομοκρατίας (20010) και το 2005 δημιούργησε τη λίστα «τρομοκρατικών οργανώσεων». Η Λίγκα των Αραβικών Κρατών υπέγραψε το 1988 την Αραβική Σύμβαση για την Καταστολή της Τρομοκρατίας και Συμβούλιο Συνεργασίας των Αραβικών Κρατών του Κόλπου υπέγραψε σύμβαση ενάντια στην τρομοκρατία και συνέστησε διαρκή επιτροπή για την τρομοκρατία. Τέλος, ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας υπέγραψε το 1999 Σύμβαση για την Καταπολέμηση της Διεθνούς Τρομοκρατίας και τα μέλη του δεσμεύτηκαν να λάβουν προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα. Συνολικά, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα περιφερειακά όργανα έχουν υποστηρικτικό ρόλο και ενίοτε καθοριστικό ως προς τη διαχείριση και την αποτροπή τρομοκρατικών χτυπημάτων, αποπειρώνται να καλύψουν το κενό και να ανταποκριθούν στις προκλήσεις που συνεπάγεται η συνεργασία σε πιο περιορισμένο γεωγραφικό πλάτος.