Αποκατάσταση χρόνιων και μεγάλων ρήξεων του στροφικού πετάλου με τενόντιο εξωυμενικό αυτομόσχευμα
Authors: Πίντο Ιωσαφάτ 
Published: April 2024

Σκοπός: Από προηγούμενες πειραματικές μελέτες έχει φανεί πως η αύξηση της τάσης στην συρραφή των τενόντων του στροφικού πετάλου σχετίζεται με καταστροφικές συνέπειες στην επούλωση και η πως η τάση που χρειάζεται αυξάνεται με το πέρασμα του χρόνου. Κατά συνέπεια, προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η επούλωση πρέπει να μειωθεί η τάση της συρραφής. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση του κατά πόσο και με ποιο τρόπο τα εξωυμενικά αυτομοσχεύματα μπορούν να ενισχύσουν την ανακατασκευή των χρόνιων και μεγάλων ρήξεων του στροφικού πετάλου στο μοντέλο του υποπλατίου στα κουνέλια. Μέθοδος: Με βάση την ανάλυση για τον υπολογισμό του δείγματος προσδιορίστηκε πως ο απαιτούμενος αριθμός για τον εντοπισμό στατιστικά σημαντικής διαφοράς στο μέγιστο φορτίο αποτυχίας είναι οκτώ. Είκοσι κουνέλια χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία μεγάλων ρήξεων του υποπλατίου αμφοτερόπλευρα. Έξι εβδομάδες αργότερα, ο δεξιός ώμος κάθε κουνελιού χειρουργήθηκε προκειμένου να αποκατασταθεί η ρήξη με τη χρήση εξωυμενικών αυτομοσχευμάτων, ενώ οι αριστεροί ώμοι δεν υποβλήθηκαν σε κάποια νέα επέμβαση. Στις 6 και 12 εβδομάδες μετά τη δεύτερη επέμβαση, ακολουθούσε ευθανασία και έπειτα εμβιομηχανική και ιστολογική εξέταση. Έξι επιπλέον κουνέλια χρησιμοποιήθηκαν μόνο ως αναφορά στο φυσιολογικό. Αποτελέσματα: Η εμβιομηχανική ανάλυση έδειξε πως το μέγιστο φορτίο αποτυχίας για τους ώμους με τα μοσχεύματα (184.1 ± 35.7 N) ήταν σημαντικά υψηλότερο (p = 0.04) από τους ώμους χωρίς μοσχεύματα (144.5 ± 32.2 N) στις 12 εβδομάδες μετά την αποκατάσταση, ανερχόμενο στο 76% της φυσιολογικής δύναμης ελκυσμού του τένοντα του υποπλατίου. Επιπλέον, ο τρόπος αποτυχίας των παρασκευασμάτων συνάδει με τα εμβιομηχανικά αποτελέσματα. Στις 12 εβδομάδες μετά την αποκατάσταση μόνο ένα παρασκεύασμα απέτυχε στην κατάφυση, υποδηλώνοντας ισχυρή οστεοτενόντια επούλωση και καθήλωση. Η ιστολογική ανάλυση αποκάλυψε έναν ευνοϊκό περιβάλλον επούλωσης με στοιχεία νεοαγγειογένεσης και περιορισμό της φλεγμονώδους διαδικασίας. Επιπλέον, το τροποποιημένο σκορ ωρίμανσης των τενόντων αυξήθηκε σημαντικά από τις 6 (15.8 ± 0.9) στις 12 (23.1 ± 0.6) εβδομάδες μετά την αποκατάσταση (p = 0.01). Συμπέρασμα: Με βάση τα αποτελέσματα, ex vivo δεδομένα υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της χρήσης εξωυμενικών αυτομοσχευμάτων στην αποκατάσταση των χρόνιων και μεγάλων ρήξεων του στροφικού πετάλου με βάση το μοντέλο του υποπλατίου στα κουνέλια. Τα εν λόγω μοσχεύματα αποδείχθηκαν ικανά να ενισχύσουν τις εμβιομηχανικές ιδιότητες των τενόντων προς αποκατάσταση, όπως αποδείχθηκε από την αυξημένη δύναμη ελκυσμού, και να σχηματίσουν νέο συνδετικό ιστό που προσομοιάζει σε μία ινοχόνδρινη ζώνη, όπως αποκαλύφθηκε από την ιστολογική εξέταση. Κλινική εφαρμογή: Με την παρούσα μελέτη διαφαίνεται ότι το εξωυμενικό αυτομόσχευμα είναι ένας ασφαλής και αποτελεσματικός αυτόλογος ιστός που μπορεί να βρει εφαρμογή, σε συνδυασμό με μελλοντικές μελέτες, στην ανακατασκευή των ρήξεων του στροφικού πετάλου στον άνθρωπο. Με δεδομένο τον υψηλό αριθμό των πειραματικών μοντέλων και τύπων μοσχευμάτων που έχουν προταθεί για την μελέτη των ρήξεων του στροφικού πετάλου, αυτή η έρευνα παρουσιάζει επίσης ένα νέο πρωτόκολλο για την μελέτη της επούλωσης του στροφικού πετάλου.