Πειραματική μελέτη της επίδρασης της αμιωδαρόνης επί ανθεκτικής αυτόματης κοιλιακής μαρμαρυγής μετά από οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου
Authors: Ράπτη Αγγελική 
Published: September 2021

Η στεφανιαία νόσος και μάλιστα το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) αποτελούν συχνή αιτία αιφνιδίου θανάτου. Το 40% των θανάτων που παρατηρούνται κατά το ΟΕΜ είναι αιφνίδιοι. Σε ποσοστό μεγαλύτερο από 80% ο μηχανισμός του αιφνιδίου θανάτου είναι κοιλιακή ταχυκαρδία εξελισσόμενη σε κοιλιακή μαρμαρυγή. Η κοιλιακή μαρμαρυγή είναι χαώδης ασύγχρονη δραστηριότητα του μυοκαρδίου. Για την πρόκληση και διατήρηση της κοιλιακής μαρμαρυγής είναι απαραίτητα: 1) ένα ορισμένο κρίσιμο ποσό μάζας του μυοκαρδίου της αριστεράς κοιλίας 2) ένα ισχυρό ερέθισμα για την έναρξη αυτής της διαταραχής 3) μία κρίσιμη σχέση μεταξύ ταχύτητας αγωγής του ερεθίσματος και της διάρκειας της ανερεθίστου περιόδου ολοκλήρου του μυοκαρδίου ή ορισμένων τμημάτων του. Η ισχαιμία του μυοκαρδίου μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες για ανώμαλο αυτοματισμό και κυκλώματα επανεισόδου.Η φαρμακευτική θεραπεία μαζί με τις εκκενώσεις ηλεκτρικού ρεύματος επί του θώρακος για την αντιμετώπιση της κοιλιακής μαρμαρυγής περιλαμβάνει ενδοφλέβιο χορήγηση ξυλοκαίνης, βρετυλίου, προκαϊναμίδης. Η αμιωδαρόνη είναι αντιαρρυθμικό της ομάδας ΙΙΙ των αντιαρρυθμικών, αλλά εμφανίζει ταυτόχρονα αντιαρρυθμικές ιδιότητες των ομάδων Ι, ΙΙ και IV των αντιαρρυθμικών. Είναι αντιαρρυθμικό φάρμακο με ευρύ φάσμα αντιαρρυθμικής δράσεως. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην πρόληψη και καταστολή υπερκοιλιακών και κοιλιακών αρρυθμιών. Ωστόσο είναι περιορισμένη η χρησιμοποίησή της στην ανάταξη της κοιλιακής μαρμαρυγής. Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν η εκτίμηση της δράσεως της αμιωδαρόνης όταν χορηγηθεί ταχέως ενδοφλεβίως, στην ανάταξη κοιλιακής μαρμαρυγής που εκδηλώνεται αυτόματα μετά από πρόκληση ΟΕΜ σε πειραματόζωα, και η οποία είναι ανθεκτική στη χορήγηση ξυλοκαίνης, ανδρεναλίνης, και άμεση επί της καρδίας εφαρμογή ηλεκτρικών εκκενώσεων.Προς τούτο, σε 60 πειραματόζωα προκλήθηκε ΟΕΜ με απολίνωση του εγγύς τμήματος της αριστεράς προσθίας κατιούσης στεφανιαίας αρτηρίας (ΠΚΣΑ) για 2 ώρες. Όσα από τα πειραματόζωα εκδήλωσαν αυτόματη κοιλιακή μαρμαρυγή αντιμετωπίστηκαν θεραπευτικά με χορήγηση ξυλοκαίνης, αδρεναλίνης και εφαρμογή έως 5 ηλεκτρικών εκκενώσεων. Τα πειραματόζωα που δεν ανταποκρίθηκαν στην θεραπεία αυτή αλλά συνέχιζαν να ευρίσκονται σε κοιλιακή μαρμαρυγή τυχαιοποιήθηκαν σε 2 ομάδες Ι, ΙΙ. Η ομάδα Ι αντιμετωπίστηκε με περαιτέρω χορήγηση αδρεναλίνης, ξυλοκαίνης και έως 15 ηλεκτρικές εκκενώσεις. Η ομάδα ΙΙ έλαβε ενδοφλεβίως 10mg/kg βάρους σώματος αμιωδαρόνη και ακολούθως ηλεκτρικές εκκενώσεις.Δεκαέξι από τα εξήντα πειραματόζωα της μελέτης εμφάνισαν κοιλιακή μαρμαρυγή 24 λεπτά μετά την απολίνωση της ΠΚΣΑ. Η αρχική αγωγή ανέταξε την κοιλιακή μαρμαρυγή σε 1 από αυτά. Τα υπόλοιπα 15 πειραματόζωα τυχαιοποιήθηκαν στις ομάδες Ι (ν=8) και ΙΙ (ν=7). Ανάταξη της κοιλιακής μαρμαρυγής επιτεύχθηκε σε 1 πειραματόζωο της ομάδος Ι και σε 6 πειραματόζωα της ομάδος ΙΙ, p<0.005 έναντι της ομάδας Ι.Τα πειραματόζωα μετά την ανάταξη της κοιλιακής μαρμαρυγής παρουσίασαν αιμοδυναμική αστάθεια, γα την οποία απαιτήθηκε η χορήγηση αδρεναλίνης.Συμπερασματικά, η αμιωδαρόνη χορηγούμενη ταχέως εφάπαξ ενδοφλεβίως σε δόση 10mg/kg, επιδρά λίαν ευμενώς στην ανάταξη της ανθεκτικής στη συνήθη αγωγή κοιλιακής μαρμαρυγής εκδηλούμενης αυτόματα σε πειραματόζωα μετά από ΟΕΜ.