Μελέτη παραγόντων αγγειογένεσης κατά την διαλειπούσα εφαρμογή ηλεκτρικού νευρομυΐκου ερεθισμού σε ασθενείς με περιφερική αποφρακτική αρτηριοπάθεια
Authors: Κωνσταντόπουλος Θεοφάνης 
Published: September 2021

Για πολλά χρόνια ο διαδερμικός ηλεκτρικός ερεθισμός χρησιμοποιήθηκε ευρέως στο πεδίο της Ιατρικής και κυρίως στη φυσική ιατρική και αποκατάσταση για την ταχύτερη αποκατάσταση μυϊκών κακώσεων και τραυματισμών. Παρά τη διεξοδική ανάλυση και τη μελέτη των επιδράσεων της διάβασης του ηλεκτρικού ρεύματος από τους μύες δεν υπάρχουν σαφή συμπεράσματα για τον ακριβή τρόπο επίδρασης της μεθόδου, για την επίδραση στους μύες και για τα οφέλη από την εφαρμογή της. Η έρευνα μας σχεδιάστηκε με σκοπό να διερευνήσει το εάν η μέθοδος του διαδερμικού ηλεκτρικού ερεθισμού μπορεί να έχει οφέλη σε μια ευπαθή ομάδα πληθυσμού, στους ασθενείς με περιφερική αρτηριακή ανεπάρκεια, μια νόσο που ανθεί στο δυτικό κόσμο και δείχνει σύμφωνα με τα στοιχεία πως θα επηρεάσει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού. Οι ασθενείς της ομάδας αυτής μπορεί να ωφεληθούν από την άσκηση και ιδιαίτερα τη βάδιση που θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της συντηρητικής αγωγής και συμπλήρωμα στη χειρουργική θεραπεία. Η υπόθεση ότι ο διαδερμικός ηλεκτρικός ερεθισμός θα μπορούσε να υποκαταστήσει τη βάδιση και να βοήθησει έτσι τους ασθενείς να ακολουθήσουν ένα πρωτόκολλο άσκησης καθημερινά είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Η επιλογή των ασθενών έγινε ώστε να αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα ασθενών με περιφερική αρτηριακή ανεπάρκεια και διαχωρίστηκαν σε δύο ομάδες, την ομάδα έρευνας 25 ασθενών και την ομάδα ελέγχου 10 ασθενών. Μετά εφαρμογή δυο συνεδριών ηλεκτροδιέγερσης και εικονικής εφαρμογής στην ομάδα ελέγχου, έγινε μελέτη της επίδρασης της ηλεκτροδιέγερσης στην έκλυση του παράγοντα ανάπτυξης του αγγειακού ενδοθηλίου VEGF, καθώς θεωρείται πρόδρομο στοιχείο της αγγειογένεσης και του σχηματισμού νέου αγγειακού δικτύου. Στόχος της εφαρμογής ήταν η προσομοίωση της βάδισης με διέγερση το δυνατόν μεγαλύτερης μυϊκής μάζας χωρίς όμως να προκαλεί δυσκολία ή δυσφορία στον ασθενή ή να απαιτεί κινητοποίηση καρδιαγγειακών εφεδρειών. Οι μετρήσεις που έγιναν πριν και μετά την εφαρμογή της ηλεκτροδιέγερσης είχαν ως σκοπό να αναδείξουν την τυχόν αύξηση του VEGF και τη συσχέτιση αυτής με άλλους παράγοντες και δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών αλλά και ιδιαίτερα τη συσχέτιση με τις τιμές του γαλακτικού οξέος, τις μερικές πιέσεις του οξυγόνου pO2 και του διοξειδίου του άνθρακα pCO2 στη φλεβική κυκλοφορία και του pH. Τα αποτελέσματα των μετρήσεων δεν έδειξαν καθολική αύξηση των τιμών του VEGF που ήταν και το ζητούμενο παρά μόνο σε τρεις από τους είκοσι τέσσερις. Το αποτέλεσμα αυτό δεν μπορεί να επιβεβαιώσει την αρχική υπόθεση. Αντίστοιχα στην ομάδα ελέγχου , τέσσερις από τους δέκα ασθενείς παρουσίασαν αύξηση του VEGF αλλά σε αυτούς δεν έγινε εφαρμογή ηλεκτρικού ερεθίσματος. Ενδιαφέρον όμως είναι το γεγονός ότι και στους τρεις ασθενείς της ομάδας έρευνας που παρουσίασαν αύξηση του VEGF καταγράφηκε ταυτόχρονα αύξηση της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα, αύξηση του γαλακτικού οξέος και πτώση της τιμής του pH, όλων δηλαδή των παραμέτρων ενδεικτικών αυξημένου μυϊκού έργου, κάτι που δεν καταγράφηκε στους ασθενείς της ομάδας ελέγχου. Από τα ευρήματα αυτά μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ή η ηλεκτροδιέγερση δεν αποδίδει σημαντικά αποτελέσματα σε ασθενείς με περιφερική αποφρακτική νόσο, ή ότι δεν έγινε σωστός σχεδιασμός των παραμέτρων του ηλεκτρικού ερεθίσματος. Πάντως , αν και το δείγμα είναι μικρό για την εξαγωγή σαφούς στατιστικού συμπεράσματος, στους ασθενείς που παράγεται αυξημένο μυϊκό έργο , τότε αυτό συνοδεύεται και από αύξηση του VEGF. Στο μέλλον, καινούριες μελέτες θα πρέπει να εστιάσουν στη διαφορετική χρήση της μεθόδου, με αύξηση της διάρκειας και της έντασης εφαρμογής, για τη διαπίστωση δυνητικού οφέλους.