Η διαγνωστική αξιοπιστία των κλινικοεργαστηριακών εξετάσεων-δεικτών σε καλοήθεις και κακοήθεις παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα
Authors: Ασκητής Δημήτριος 
Published: August 2021

Εισαγωγή: Οι παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα απαντώνται ευρέως στην καθημερινή κλινική πρακτική. Η επίπτωση του θυρεοειδικού καρκίνου παρουσιάζει αυξητική τάση τα τελευταία χρόνια σε συνάρτηση με την εξέλιξη των διαγνωστικών απεικονιστικών μεθόδων. Οι χρησιμοποιούμενοι εργαστηριακοί δείκτες για τη διερεύνηση της φύσης και της λειτουργικότητας των θυρεοειδικών παθήσεων αποτελούν στη σύγχρονη εποχή αντικείμενο έρευνας, αναφορικά κυρίως με τη χρησιμότητά τους στην πρόγνωση εμφάνισης θυρεοειδικής κακοήθειας.Σκοπός: Αντικείμενο της παρούσας προοπτικής κλινικοεργαστηριακής μελέτης ήταν η εύρεση της πιθανής αξιοπιστίας συγκεκριμένων εργαστηριακών παραμέτρων στην κατεύθυνση της διαφορικής διάγνωσης μεταξύ καλοήθων και κακοήθων θυρεοειδικών νοσημάτων.Υλικό-μέθοδοι: Διερευνήθηκε ένας πληθυσμός 228 ασθενών (182 θήλεις: 46 άρρενες) με διάμεση ηλικία 49.60 ± 14.65 έτη, οι οποίοι στο χρονικό διάστημα 01.01.2005-01.03.2010 υπεβλήθησαν σε ολική θυρεοειδεκτομή για ποικίλες θυρεοειδικές παθήσεις και χωρίς προεγχειρητικά κυτταρολογικά επιβεβαιωμένη κακοήθεια. Οι προεγχειρητικές διαγνώσεις ήταν βρογχοκήλη με μονήρη μη λειτουργικό όζο (n=34; 14.9%), απλή πολυοζώδης βρογχοκήλη (n=152; 66.7%), τοξική πολυοζώδης βρογχοκήλη (n=26; 11.4%), τοξικό αδένωμα (n=6; 2.6%) και νόσος Graves (n=10; 4.4%). Σε όλους τους ασθενείς μετρήθηκαν κατά την προεγχειρητική αξιολόγηση τα επίπεδα αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων (TPOAbs-TgAbs) και θυρεοσφαιρίνης (Tg). Η ιστολογική ανάλυση των χειρουργικών παρασκευασμάτων στο Παθολογοανατομικό Εργαστήριο του ΠΓΝΑ έθεσε τις τελικές διαγνώσεις. Κατόπιν συσχετίστηκαν τα ιστολογικά ευρήματα με τις προεγχειρητικές διαγνώσεις και πραγματοποιήθηκε η ταξινόμηση των ασθενών σε ομάδες - συνολικά και ανά φύλο- με βάση τις τελικές διαγνώσεις. Η στατιστική επεξεργασία των δεδομένων οδήγησε στον υπολογισμό των διάμεσων τιμών των εργαστηριακών παραμέτρων στις διάφορες ομάδες και στη σύγκριση μεταξύ τους για τον εντοπισμό στατιστικά σημαντικών διαφορών. Αποτελέσματα: Η επίπτωση θυρεοειδικού καρκίνου παρουσιάστηκε σημαντική στον πληθυσμό της μελέτης (14.5%) και στατιστικά με σημαντικά διαφορετική κατανομή μεταξύ των προεγχειρητικών διαγνώσεων. Το σύνολο σχεδόν των θυρεοειδικών καρκινωμάτων εμφανίστηκε σε ασθενείς με μη αυτόνομες θυρεοειδικές παθήσεις. Η ανάλυση των διάμεσων τιμών των υπό εξέταση εργαστηριακών δεικτών δεν έδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων της ιστολογικά επιβεβαιωμένης καλοήθειας και κακοήθειας. Η Tg βρέθηκε στατιστικά σημαντικά αυξημένη στα άτομα με υπερθυρεοειδισμό, καθώς και σε ασθενείς με απουσία χρόνιας λεμφοκυτταρικής θυρεοειδίτιδας (ΧΛΘ). Ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένη συνύπαρξη ΧΛΘ παρουσίασαν αυξημένους τίτλους αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων. Παράλληλα, δεν παρατηρήθηκε στατιστική σημαντικότητα στη συνύπαρξη θυρεοειδικού καρκίνου και ΧΛΘ.Συμπεράσματα:1. Tα αντιθυρεοειδικά αντισώματα TgAbs+TPOAbs αποτελούν έναν αξιόπιστο εργαστηριακό δείκτη για τη διάγνωση της χρόνιας λεμφοκυτταρικής θυρεοειδίτιδας 2. Η Τg προεγχειρητικά δεν αποτελεί αξιόπιστο διαφοροδιαγνωστικό δείκτη μεταξύ καλοήθων και κακοήθων θυρεοειδικών παθήσεων3. Η Τg μπορεί να αποτελέσει ένα δείκτη αυτόνομης θυρεοειδικής λειτουργίας 4. Η Tg θα μπορούσε να αποτελέσει ένα δείκτη διάγνωσης και παρακολούθησης της χρόνιας λεμφοκυτταρικής θυρεοειδίτιδας, με μικρότερη πιθανότητα ύπαρξης αυτής και μικρότερο βαθμό ενεργότητάς της επί αυξημένων τιμών Tg. 5. Δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά στη εμφάνιση θυρεοειδικού καρκίνου μεταξύ ασθενών με και χωρίς σύγχρονη παρουσία χρόνιας λεμφοκυτταρικής θυρεοειδίτιδας. 6. Η επίπτωση του θυρεοειδικού καρκίνου επί αυτόνομων θυρεοειδικών παθήσεων προκύπτει ελαχιστοποιημένη σε σύγκριση με την ομάδα των ευθυρεοειδικών παθήσεων 7. Η λήψη της απόφασης παραπομπής ασθενούς στο χειρουργείο για θυρεοειδική πάθηση πρέπει να καθορίζεται κυρίως από το συνδυασμό ιστορικού-κλινικής εικόνας και ύποπτων για κακοήθεια απεικονιστικών ευρημάτων, ιδίως επί παρουσίας μονήρους μη λειτουργικού όζου. Oι διαθέσιμοι εργαστηριακοί δείκτες δεν μπορούν να διαδραματίσουν αντίστοιχο ρόλο.