Clinical study of the effect of inspired oxygen fraction and type of surgery on pulmonary venous admixture, in isoflurane-anaesthetised, spontaneously breathing dogs
Authors: Μπουργαζλή Αλεξία-Σουλτάνα 
Published: September 2021

Στον άνθρωπο, ασθενείς με φυσιολογικούς πνεύμονες πριν την αναισθησία, ενδέχεται, κατά τη διάρκεια αυτής να εμφανίσουν μειωμένη ικανότητα οξυγόνωσης του αίματος. Η ανισοκατανομή αερισμού-αιμάτωσης (V/Q) είναι αποτέλεσμα της πρόσμειξης οξυγονωμένου αρτηριακού αίματος με φλεβικό αίμα της πνευμονικής κυκλοφορίας. Οι στόχοι της διατριβής ήταν να γίνει σύγκριση της επίδρασης δύο συγκεντρώσεων εισπνεόμενου οξυγόνου (FiΟ2), 1,0 και 0,4, καθώς και η επίδραση του χειρουργικού τραύματος μη ενδοκοιλιακών σε σύγκριση με αυτή των ενδοκοιλιακών επεμβάσεων, στον αερισμό των πνευμόνων και στην ανταλλαγή αερίων σε σκύλους, οι οποίοι βρίσκονται υπό γενική αναισθησία με ισοφλουράνιο, έχουν αυτόματη αναπνοή για μη ενδοθωρακικές χειρουργικές επεμβάσεις. Οι υποθέσεις οι οποίες εξετάστηκαν ήταν: 1) Η χορήγηση υψηλού FiO2 θα οδηγούσε σε μεγαλύτερη διαταραχή του αερισμού των πνευμόνων και της ανταλλαγής αερίων, δηλαδή σε μεγαλύτερη διαταραχή του λόγου V/Q, σε σύγκριση με τη χορήγηση χαμηλότερου FiΟ2 και 2) Η ενδοκοιλιακή χειρουργική επέμβαση θα συνέβαλε σε μεγαλύτερο βαθμό στην αύξηση της διαταραχής του λόγου V/Q σε σχέση με τη μη ενδοκοιλιακή χειρουργική επέμβαση. Εβδομήντα σκύλοι συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη, ηλικίας 1-10 ετών, βάρους 7-50 kg, κλινικά υγιείς για μη ενδοθωρακικές χειρουργικές επεμβάσεις. Η προνάρκωση περιελάμβανε την ενδομυϊκή χορήγηση δεξμεδετομιδίνης μαζί με μορφίνη. Σε κάθε ζώο καθετηριάστηκαν η ραχιαία μετατάρσια αρτηρία και η πνευμονική αρτηρία για λήψη δειγμάτων αρτηριακού και μεικτού φλεβικού αίματος αντίστοιχα. Η εγκατάσταση της αναισθησίας έγινε με προποφόλη και η διατήρησή της με ισοφλουράνιο σε 100% ή σε 40% οξυγόνο. Τα ζώα κατανεμήθηκαν τυχαία σε τέσσερις ομάδες, οι οποίες διέφεραν ως προς το ποσοστό του FiO2 στο μείγμα αερίου και ως προς το είδος της χειρουργικής επέμβασης (μη ενδοκοιλιακή/ενδοκοιλιακή). Έγινε ταυτόχρονη αναερόβια λήψη ηπαρινισμένων δειγμάτων αρτηριακού και μεικτού φλεβικού αίματος σε διάφορες χρονικές στιγμές. Το ενδοπνευμονικό shunt (venous admixture, Qs/Qt) υπολογίσθηκε σε όλες τις παραπάνω χρονικές στιγμές. Οι δύο ομάδες των ζώων με βάση τη συγκέντρωση του FiO2 διέφεραν ως προς το Qs/Qt στατιστικώς σημαντικά (p=0,003). Το shunt για την ομάδα με 0,4 FiO2 ήταν 11 ± 4,1%, ενώ για την ομάδα με 1,0 FiO2 ήταν 7,9 ± 3,9%. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες με βάση το είδος της χειρουργικής επέμβασης (μη ενδοκοιλιακή-ενδοκοιλιακή) ως προς το shunt, αλλά ούτε προς κάποια άλλη μεταβλητή. Στατιστικά σημαντική διαφορά παρατηρήθηκε ως προς την αλληλεπίδραση του FiO2 και του είδους της χειρουργικής επέμβασης στον όγκο αναπνοής ανά κιλό σωματικού βάρους (p=0,018). Συμπερασματικά, Η χορήγηση μέγιστης συγκέντρωσης FiO2 (1,0) δεν οδηγεί σε μεγαλύτερη ανισοκατανομή V/Q, όπως αναμενόταν, σε σύγκριση με τη χρήση χαμηλότερης συγκέντρωσης FiO2 (0,4), σε σκύλους υπό γενική αναισθησία με αυτόματη αναπνοή. Η ενδοκοιλιακή χειρουργική επέμβαση φάνηκε να μην έχει καμία επίδραση στην αύξηση της ανισοκατανομής του V/Q σε σύγκριση με τη μη ενδοκοιλιακή επέμβαση.