bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Διενέργεια θωρακοσκόπησης με τοπική αναισθησία έναντι τοπικής αναισθησίας και ήπιας καταστολής με μιδαζολάμη
Authors: Κουλελίδης Ανδρέας
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η θωρακοσκόπηση με τοπική αναισθησία (ΘΤΑ) αποτελεί την εξέταση επιλογής για τη διερεύνηση των παθήσεων του υπεζοκώτα. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει συμφωνία όσον αφορά την χρήση αναισθητικών και αναλγητικών σκευασμάτων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ΘΤΑ, με κύριο ερώτημα την εμφάνιση επιπλοκών από το αναπνευστικό. Σκοπός: Να διαπιστωθεί αν η χρήση μιδαζολάμης σε συνδυασμό με λιδοκαΐνη έναντι μόνο λιδοκαΐνης στη ΘΤΑ προκαλεί περισσότερες αναπνευστικές επιπλοκές. Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν 80 ασθενείς οι οποίοι χωρίστηκαν τυχαιοποιημένα (1:1) σε δύο ομάδες. Στην πρώτη ομάδα χρησιμοποιήθηκε μόνο λιδοκαΐνη (40 ασθενείς) και στην δεύτερη λιδοκαΐνη και μιδαζολάμη (40 ασθενείς) για τη διενέργεια της θωρακοσκόπησης. Πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η χαμηλότερη τιμή του κορεσμού του οξυγόνου στο αίμα και η υποξυγοναιμία κατά τη διάρκεια της εξέτασης. Δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν οι καρδιοαγγειακές παράμετροι, οι επιπλοκές (απειλητική για τη ζωή αιμορραγία, διασωλήνωση του ασθενούς, μηχανικός αερισμός ή μεταφορά του ασθενούς σε ΜΕΘ, θάνατος), η διάρκεια της παροχέτευσης και της νοσηλείας. Επίσης αξιολογήθηκε η ποιότητα ζωής (QoL) και η ανοχή της εξέτασης από την πλευρά του ασθενούς χρησιμοποιώντας οπτική αναλογική κλίμακα (Visual Analogue Scale - VAS). Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 66.6 ± 13.1. Συμμετείχαν 50 άνδρες (62,5 %). Δεν παρατηρήθηκε διαφορά όσον αφορά τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών των δύο ομάδων. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά όσον αφορά τον κορεσμό του οξυγόνου αίματος και την υποξυγοναιμία (πρωτεύον καταληκτικό σημείο) μεταξύ των δύο ομάδων. Στατιστικά σημαντική διαφορά παρατηρήθηκε υπέρ της μιδαζολάμης όσον αφορά την ποιότητα ζωής και την εμπειρία του ασθενούς όπως αυτή αξιολογήθηκε με την VAS. Συμπέρασμα: Σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ΘΤΑ, η μιδαζολάμη σε συνδυασμό με τη λιδοκαΐνη δεν διαφέρει από την λιδοκαΐνη στις αναπνευστικές επιπλοκές, ενώ βελτιώνει την ανοχή του ασθενή στην εξέταση όπως προκύπτει από την ποιότητα ζωής. Σαν αποτέλεσμα στην κλινική μας πλέον χρησιμοποιείται ο συνδυασμός των δύο φαρμάκων κατά τη διενέργεια ΘΤΑ.
Μεταβολισμός και ενεργειακό περιβάλλον σε φλεγμονώδεις καταστάσεις
Authors: Μήτσιος Αλέξανδρος
Published: September 2021

Τα ουδετερόφιλα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της έμφυτης ανοσίας. Μέσω του σχηματισμού των εξωκυττάριων παγίδων των ουδετερόφιλων (Neutrophil extracellular traps- NETs) εμπλέκονται στη παθοφυσιολογία ποικίλων αυτοάνοσων, αυτοφλεγμονωδών και θρομβωτικών καταστάσεων. Στα πλαίσια διαφορετικών νοσημάτων τα ουδετερόφιλα απελευθερώνουν ΝΕΤs τα οποία φέρουν βιοδραστικές πρωτεΐνες, ειδικές της κάθε νόσου, που καθορίζονται από το φλεγμονώδες περιβάλλον της νόσου. Ως θρομβοφλεγμονή ορίζεται ο συνδυασμός της φλεγμονής με τη θρόμβωση. Στη διαδικασία αυτή σημαντικό ρόλο παίζουν οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του ουδετερόφιλου και του αιμοπεταλίου. Τα ενεργοποιημένα από θρομβίνη αιμοπετάλια διεγείρουν τα ουδετερόφιλα. Τα NETs που δημιουργούνται έχουν καίριο ρόλο στην εγκαθίδρυση και επέκταση της θρόμβωσης. Επιπλέον, τα NETs μεταφέρουν ιστικό παράγοντα (tissue factor- TF) ο οποίος είναι ο κύριος in vivo εκκινητής της πήξης. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένας φαύλο κύκλος ανατροφοδότησης της θρομβοφλεγμονής (αιμοπετάλιο/ NETs/ TF/ θρομβίνη). Τα μοντέλα στα οποία επικεντρώθηκε η διατριβή είναι η ελκώδης κολίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, το έμφραγμα του μυοκαρδίου και η COVID-19. Τα παραπάνω μοντέλα χαρακτηρίζονται από θρομβοφλεγμονή. Η ελκώδης κολίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος του εντέρου με ποικιλία εκδηλώσεων, όπως οι θρομβώσεις. Κατά την διάρκεια της παρούσας μελέτης βρέθηκε πως το φλεγμονώδες μικροπεριβάλλον τόσο στο περιφερικό αίμα όσο και τοπικά στο έντερο φαίνεται πως είναι ικανό να προκαλέσει την απελευθέρωση NETs αλλά και την έκφραση του TF σε αυτά. Ακόμη εντοπίστηκε ότι και στον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, μια νόσο με πολλές θρομβωτικές επιπλοκές, τα ουδετερόφιλα των ασθενών απελευθερώνουν ΝΕΤs μέσω του μηχανισμού της αυτοφαγίας. Τα NETs αυτά είναι διακοσμημένα με βιοενεργό TF. Είναι γνωστό από προηγούμενη εργασία του εργαστηρίου ότι στο έμφραγμα του μυοκαρδίου το φλεγμονώδες περιβάλλον της νόσου σε συνδυασμό με τα ενεργοποιημένα αιμοπετάλια επάγει την έκφραση TF και την απελευθέρωσή του μέσω των NETs. Στη παρούσα μελέτη δείχτηκε ότι η τικαγρελόρη αναστέλλει το σχηματισμό θρομβογόνων ΝΕΤs που προκαλούνται είτε από την αλληλεπίδραση αιμοπεταλίων και ουδετερόφιλων (μέσω έκκρισης ανόργανων πολυφωσφορικών- polyP) είτε από τα στεφανιαία stents, καταδεικνύοντας το ανοσοτροποποιητικό δυναμικό της τικαγρελόρης πέρα από την αντιαιμοπεταλιακή της δράση. Η μόλυνση με SARS-CoV-2 προκαλεί θρομβωτικές επιπλοκές που επηρεάζουν πολλαπλά ζωτικά όργανα. Στην COVID-19 εντοπίστηκαν ΝΕΤs που φέρουν βιοδραστικό TF. Βρέθηκε επιπλέον ότι η απελευθέρωση των NETs και η έκφραση του TF διαμεσολαβείται από την θρομβίνη και τον μηχανισμό του συμπληρώματος. Τα ευρήματα της διδακτορικής διατριβής προτείνουν νέες εναλλακτικές διαγνωστικές ή θεραπευτικές στρατηγικές/προσεγγίσεις. Φαρμακευτικές ουσίες που στοχεύουν την παραγωγή του TF ή/και το μηχανισμό των NETs θα μπορούσαν να αποτελέσουν θεραπευτική επιλογή στα νοσήματα που χαρακτηρίζονται από θρομβοφλεγμονή.
Επίδραση της εφαρμογής προγράμματος εκπαίδευσης ενηλίκων σχετικά με την τροποποίηση παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου στη μεσοπρόθεσμη επίπτωση καρδιαγγειακών συμβαμάτων σε μετεμφραγματικούς ασθενείς
Authors: Καραγεωργίου Σοφία
Published: September 2021

Θεωρητικό υπόβαθρο: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) είναι μια από τις κυριότερες κλινικές εκδηλώσεις της στεφανιαίας νόσου. Η μετεμφραγματική νοσηρότητα και θνησιμότητα μπορούν να προληφθούν σε σημαντικό ποσοστό μέσω τροποποιήσεων του τρόπου ζωής και επιθετικής ρύθμισης των παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου. Οι αλλαγές αυτές μπορούν να εφαρμοστούν πιο αποτελεσματικά αν ο ασθενής εμπλακεί ενεργητικά στη διαδικασία. Η ερευνητική υπόθεση της παρούσας προοπτικής τυχαιοποιημένης μελέτης ήταν ότι ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης, δομημένο με βάση τις αρχές της εκπαίδευσης ενηλίκων, σε μετεμφραγματικούς ασθενείς, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείωση της επίπτωσης καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Μέθοδοι: Μετεμφραγματικοί ασθενείς (ιστορικό οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου εντός των προηγούμενων 6 εβδομάδων) τυχαιοποιήθηκαν σε 2 ομάδες. Οι ασθενείς της ομάδας παρέμβασης παρακολούθησαν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης διάρκειας 8 εβδομάδων, επιπροσθέτως της συνήθους αγωγής, ενώ οι μάρτυρες έλαβαν τη συνήθη θεραπευτική αντιμετώπιση. Το σύνθετο πρωτογενές καταληκτικό σημείο περιελάμβανε το θάνατο από οποιοδήποτε αίτιο, το ΕΜ, το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και την έκτακτη νοσηλεία για καρδιαγγειακό αίτιο. Η εκτίμηση των κλινικών καταληκτικών σημείων ήταν τυφλοποιημένη. Αποτελέσματα: Περιελήφθησαν 329 ασθενείς, 168 στην ομάδα παρέμβασης και 161 στην ομάδα ελέγχου. Στη διάρκεια της παρακολούθησης, η οποία είχε μέση διάρκεια 17±4 μήνες, η συχνότητα εμφάνισης του πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου ήταν 20,8% (6 θάνατοι, 13 ΕΜ, 2 αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και 14 νοσηλείες) έναντι 36,6% (8 θάνατοι, 22 ΕΜ, 7 αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και 22 νοσηλείες), αντίστοιχα (λόγος πιθανοτήτων 0,46, 95% διάστημα αξιοπιστίας 0,28-0,74, p=0,002). Στην προκαθορισμένη χρονο-εξαρτώμενη πρωτεύουσα ανάλυση, η μέση επιβίωση ελεύθερη του πρωτογενούς καταληκτικού σημείου ήταν 597 ημέρες (95% διάστημα αξιοπιστίας 571-624) στους μάρτυρες έναντι 663 ημερών (95% διάστημα αξιοπιστίας 638-687) στην ομάδα παρέμβασης (p Συμπέρασμα: Τα αποτελέσματα της παρούσας προοπτικής τυχαιοποιημένης μελέτης υποστηρίζουν ότι ένα σχετικά βραχείας διάρκειας πρόγραμμα εκπαίδευσης ασθενών, βασισμένο στις αρχές της εκπαίδευσης ενηλίκων, σε μετεμφραγματικούς ασθενείς έχει επωφελή επίδραση και οδηγεί σε μειωμένο κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων.
Εκπαίδευση ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια και ο ρόλος της στη συμμόρφωση τους στη θεραπεία και στην ποιότητα ζωής
Authors: Κρουστάλλη Ελπίδα
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η µείωση των επανεισαγωγών στο νοσοκοµείο είναι δυνατή µε την έγκαιρη διάγνωση της κλινικής επιδείνωσης των ασθενών, µέσω της εκπαίδευσής τους. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης του εποικοδομητικού μοντέλου εκπαίδευσης σε ασθενείς µε καρδιακή ανεπάρκεια, όσον αφορά τις γνώσεις για τη νόσο, την ποιότητα ζωής, τις επανεισαγωγές και την αυτοφροντίδα τους, 3 και 6 μήνες μετά την παρέμβαση. Υλικό & Μέθοδος: Τυχαιοποιήθηκαν 122 ασθενείς (61 στην ομάδα ελέγχου και 61 στην ομάδα παρέμβασης) με μέση ηλικία 67,1 έτη (SD=12,3), σε Ιατρείο Καρδιακής Ανεπάρκειας Γενικού Νοσοκομείου της Αθήνας. Έγινε εκπαιδευτική παρέμβαση μέσω του εποικοδομητικού μοντέλου. Χρησιμοποιήθηκαν τα ερωτηματολόγια: ΄΄Atlanta Ηeart Failure Knowledge Test΄΄, ΄΄Minnesota Living with Heart Failure΄΄, και ΄΄The European Heart Failure Self-care Behaviour Scale΄΄. Η ανάλυση διασποράς για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (ANOVA) χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να ελεγχθούν διαφορές στις μετρήσεις μεταξύ των δύο ομάδων. Στατιστική σημαντικότητα p≤0.05 Χρήση SPSS 22.0. Αποτελέσματα: Οι δυο ομάδες ήταν παρόμοιες στο φύλο, στην ηλικία, στο επίπεδο εκπαίδευσης και στην βαρύτητα της νόσου (p>0,05). Αναφορικά με το επίπεδο γνώσεων όπως αυτό μετρήθηκε με το Atlanta-HF-Knowledge-Test υπήρξε σημαντική βελτίωση στους 3 και 6 μήνες και στις δυο ομάδες της μελέτης, ωστόσο ο βαθμός βελτίωσης ήταν σημαντικά υψηλότερος στην ομάδα της παρέμβασης (p<0,001). Σχετικά με την ποιότητα ζωής όπως αυτή μετρήθηκε με τη διάσταση φυσικής και συναισθηματικής υγείας του ερωτηματολογίου Minnesota υπήρξε σημαντική βελτίωση στους 3 και 6 μήνες και στις δυο ομάδες της μελέτης με την ομάδα της παρέμβασης όμως να εμφανίζει σαφή υπεροχή στους 6 μήνες σύμφωνα με τα μοντέλα επαναλαμβανόμενων μετρήσεων (p<0,001). Οι διαστάσεις Συμμόρφωση στην αγωγή, Adhering to recommendations, Fluid and sodium management, Physical activity and recognition of deteriorating symptoms είχαν σημαντική βελτίωση και στις δυο ομάδες της μελέτης κατά τη διάρκεια παρακολούθησης, αλλά ο βαθμός βελτίωσης ήταν υψηλότερος στην ομάδα παρέμβασης, υποδεικνύοντας καλύτερη βαθμολογία για την ομάδα αυτή στο τέλος της μελέτης (p<0,001). Σχετικά με την Κλίμακα λειτουργικής ικανότητας (DASI) είχε σημαντική βελτίωση μόνο στην ομάδα παρέμβασης (p<0,001), ενώ στην ομάδα ελέγχου δεν υπήρξε σημαντική μεταβολή (p=0.455). Στους 6 μήνες παρακολούθησης απεβίωσαν δυο ασθενείς, ένας στην ομάδα ελέγχου και ένας στην ομάδα παρέμβασης. Σημαντικά μικρότερα ποσοστά επανεισαγωγής στον ένα μήνα (8,2% έναντι 23%, p=0,025), και στους 6 μήνες (3,3% έναντι 19,7%, p=0,005) είχε η ομάδα παρέμβασης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Συμπεράσμα: Η εκπαίδευση μέσω του επικοδομητικού μοντέλου βελτιώνει τις γνώσεις, την αυτοφροντίδα, την ποιότητα ζωής των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια ενώ ελαττώνει σημαντικά τις επανεισαγωγές στο νοσοκομείο λόγω απορρύθμισης.
Μελέτη της λειτουργίας των φαγοκυττάρων σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και σήψη
Authors: Λέκκα Καλλιόπη
Published: September 2021

Η φαγοκυτταρική ικανότητα των μακροφάγων, δεν έχει μελετηθεί έως τώρα επαρκώς στον πληθυσμό των διαβητικών ασθενών που παρουσιάζουν σήψη. Οι μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν αφορούν κυρίως σε έλεγχο της φαγοκυτταρικής ικανότητας κυττάρων από ασθενείς με διαβήτη και λοίμωξη από συγκεκριμένο παθογόνο μικροοργανισμό. Ο σκοπός της έρευνας αυτής ήταν η μελέτη της ανοσολογικής απόκρισης του πληθυσμού των διαβητικών με σήψη, μέσω υπολογισμού της έκφρασης των αντιγόνων επιφανείας HLA DR και CD64 καθώς και της ικανότητας φαγοκυττάρωσης οψωνινοποιημένου E.coli στους κυτταρικούς πληθυσμούς των μονοκυττάρων και ουδετεροφίλων. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν συνολικά 51 διαβητικοί ασθενείς που εκδήλωσαν σήψη και 50 διαβητικοί που παρακολουθούνταν στο τακτικό διαβητολογικό ιατρείο. Μελετήθηκαν η φαγοκυτταρική ικανότητα στα ουδετερόφιλα και τα μονοκύτταρα, καθώς και τα επίπεδα των HLA DR και CD64 στους ανωτέρω πληθυσμούς εντός των πρώτων 24 ωρών από την εισαγωγή, αλλά και κατά τις ημέρες 3 και 7. Παρατηρήθηκε μια σταδιακή ελάττωση στα επίπεδα και των δύο δεικτών επιφανείας τόσο στα ουδετερόφιλα όσο και στα μονοκύτταρα κατά το αρχικό, προφλεγμονώδες στάδιο της σήψης. Ως προς την επιβίωση, ο μοναδικός προγνωστικός παράγοντας φάνηκε να είναι τα αυξημένα επίπεδα CD64 και HLADR στα μονοκύτταρα. Η φαγοκυτταρική ικανότητα δε φάνηκε να αποτελεί σημαντικό προγνωστικό δείκτη, ενώ οριακή ήταν η συσχέτιση της επιβίωσης με το SAPS II score. Ο βαθμός της γλυκαιμικής ρύθμισης βρέθηκε ότι επηρεάζει σε κάποιο βαθμό την ανοσολογική απάντηση, καθώς καταγράφηκε μειωμένη έκφραση του CD64 στα ουδετερόφιλα και του HLA DR στα μονοκύτταρα, σε σηπτικούς διαβητικούς με πτωχή ρύθμιση (HbA1c>8,5), συγκριτικά με διαβητικούς με σήψη και καλή (HbA1c≤7) ή μέτρια (7<HbA1c≤8) γλυκαιμική ρύθμιση. Αντίθετα, καμία συσχέτιση δεν παρατηρήθηκε ως προς τον επηρεασμό της φαγοκυτταρικής ικανότητας. Τέλος , σημαντικά αυξημένη καταγράφηκε τόσο η φαγοκυττάρωση όσο και τα επίπεδα CD64 στα μονοκύτταρα και τα ουδετερόφιλα συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου.
Φαινομενολογικές συνέπειες υπερσυμμετρικών θεωριών από διαστατική ελάττωση και με ελαττωμένες παραμέτρους
Authors: Πατέλλης Γρηγόριος
Published: September 2021

Η ιδέα της «ελάττωσης παραμέτρων» βασίζεται στην εύρεση σχέσεων αναλλοίωτων κάτω από την ομάδα επανακανονικοποίησης μεταξύ φαινομενικά ανεξάρτητων παραμέτρων μιας επανακανονικοποιήσιμης θεωρίας, οι οποίες ισχύουν σε όλες τις τάξεις θεωρίας διαταραχών. Αυτή η μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί σε N=1 υπερσυμμετρικές θεωρίες μεγάλης ενοποίησης, καθιστώντας τις πεπερασμένες σε κάθε επίπεδο βρόχων. Στο πρώτο μέρος της παρούσας διατριβής, μετά από σύντομη αναδρομή στις βασικές αρχές της ελάττωσης παραμέτρων και της περατότητας, εξετάζονται τέσσερα μοντέλα που παρουσιάζουν μεγάλο φαινομενολογικό ενδιαφέρον: μια ελαχιστοποιημένη εκδοχή του N=1 υπερσυμμετρικού μοντέλου SU(5), το πεπερασμένο N=1 υπερσυμμετρικό μοντέλο SU(5), το πεπερασμένο (σε επίπεδο δύο βρόχων) N=1 υπερσυμμετρικό μοντέλο SU(3)xSU(3)xSU(3) και μια ελαχιστοποιημένη εκδοχή του Ελάχιστου Υπερσυμμετρικού Καθιερωμένου Προτύπου (ΕΥΚΠ). Η επανεξέταση αυτών των μοντέλων παρουσιάζει μια βελτιωμένη τιμή της μάζας του ελαφρού σωματιδίου Higgs, όπου για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε η καινούρια εκδοχή του προγράμματος FeynHiggs. Το ελαφρύτερο υπερσυμμετρικό σωματίδιο, εφόσον είναι neutralino, μπορεί να θεωρηθεί ως υποψήφιο σωματίδιο σκοτεινής ύλης, υπόθεση που εξετάζεται με το πρόγραμμα MicrOMEGAs, αν και κανένα μοντέλο δεν δίνει ικανοποιητικά αποτελέσματα σε αυτήν την κατεύθυνση. Στα τρία ενοποιημένα μοντέλα παρατηρούνται σχετικά βαριά υπερσυμμετρικά φάσματα (τα οποία παρήχθησαν με τα προγράμματα FeynHiggs και SPheno) που ξεκινούν πάνω από το 1 TeV, οπότε είναι συνεπή με την μη παρατήρησή τους από τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), ενώ το ελαχιστοποιημένο ΕΥΚΠ παρουσιάζει τη μάζα του ψευδοβαθμωτού μποζονίου Higgs, σε περιοχή που αποκλείεται από πρόσφατα αποτελέσματα του πειράματος ATLAS. Η δυνατότητα ανακάλυψης καθενός από τα τρία μοντέλα ενοποίησης στον HL-LHC είναι μηδαμινή, όμως ο FCC-hh πιστεύεται ότι θα είναι σε θέση να παρατηρήσει μεγάλο μέρος των φασμάτων των τριών μοντέλων. Στο δεύτερο μέρος της διατριβής, μετά από μία αναδρομή στις βασικές έννοιες της Διαστατικής Ελάττωσης σε Χώρους Πηλίκου, παρουσιάζεται μια επέκταση του Καθιερωμένου Προτύπου, η οποία προκύπτει από τη διαστατική ελάττωση μιας N=1, 10D E_8 θεωρίας σε ένα χώρο της μορφής M_4xB_0/Z_3, όπου B_0 είναι η nearly-Kaehler πολλαπλότητα SU(3)/U(1)xU(1) και Z_3 είναι μια "freely-acting" διακριτή συμμετρία του B_0. Η εφαρμογή του μηχανισμού σπασίματος Wilson flux καταλήγει σε μια N=1 θεωρία βαθμίδας SU(3)^3, με δύο επιπλέον καθολικές συμμετρίες U(1). Κάτω από την κλίμακα ενοποίησης έχουμε ένα μοντέλο με δύο διπλέτες Higgs σε μια split-like υπερσυμμετρική εκδοχή του Καθιερωμένου Προτύπου η οποία είναι φαινομενολογικά συνεπής, εφόσον παράγει μάζες για το μποζόνιο Higgs και τα κουάρκς της τρίτης οικογένειας σε συμφωνία με τις πρόσφατες πειραματικές μετρήσεις, ενώ η τιμή της μάζας του ελαφρύτερου υπερσυμμετρικού σωματιδίου προβλέπεται στα ~1500 GeV.
Repeater F-waves in neuronopathies and neuropathies
Authors: Βελτσίστα Δήμητρα
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Διερεύνηση της κλινικής χρησιμότητας των επαναλαμβανόμενων F-κυμάτων ή repeater F-waves (Freps) σε πλαγία μυατροφική σκλήρυνση (ALS), απομυελινωτικές πολυνευροπάθειες (PN-D) και αξονικές πολυνευροπάθειες (PN-A), με τη χρήση ενός συστήματος αυτοματοποιημένης ανάλυσης ηλεκτρονικού υπολογιστή (F Wave Analyzer). ΜΕΘΟΔΟΣ: Σαράντα συνεχόμενα F κύματα καταγράφηκαν από το ωλένιο και περονιαίο νεύρο 52 ασθενών με ALS και 52 υγιών μαρτύρων. F κύματα του ωλενίου νεύρου μελετήθηκαν σε 25 PN-D και 21 PN-A ασθενείς και όμοιους μάρτυρες. Τα δεδομένα εισήχθησαν στο F Wave Analyzer, που αναγνωρίζει και ομαδοποιεί τους Freps. Οι παράμετροι των Freps και των μη επαναλαμβανόμενων F κυμάτων ή non repeater F-waves (Fnonreps) συγκρίθηκαν. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο συνολικός αριθμός των επαναλαμβανόμενων νευρώνων (repeated neurons), η συχνότητα των Freps (100xFreps/40 ερεθίσματα) και ο Δείκτης Συνόλου Freps (100xFreps/συνολικό αριθμό των F-κυμάτων) ήταν σημαντικά υψηλότερος σε όλες τις ομάδες ασθενών σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες (P ≤ 0.005). Οι λανθάνοντες χρόνοι των Freps ήταν εντός του φάσματος των λανθανόντων χρόνων των Fnonreps σε όλες τις υπό μελέτη ομάδες, με εξαίρεση τους μέγιστους λανθάνοντες χρόνους στην ομάδα ALS που ήταν παρατεταμένοι. Δεν υπήρχαν σταθερές διαφορές σε παραμέτρους του ύψους και εμβαδού μεταξύ Freps και Fnonreps, σε όλες τις ομάδες. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Καμία παράμετρος δεν είναι παθογνωμική για συγκεκριμένη διεργασία. Οι μηχανισμοί παραγωγής των ‘repeater’ F-κυμάτων πιθανώς διαφέρουν σε νευρωνοπάθειες και νευροπάθειες. Συνολικά, η αυτοματοποιημένη ανάλυση βοηθά στον ακριβή και γρήγορο εντοπισμό των Freps και μπορεί να είναι χρήσιμη στην κλινική πράξη. ΣΗΜΑΣΙΑ: Η ανάλυση των ‘repeater’ F-κυμάτων μπορεί να προσφέρει γνώσεις σχετικά με την παθοφυσιολογία των παθήσεων των νεύρων και να χρησιμοποιηθεί στην παρακολούθηση ασθενών σε κλινικές δοκιμές φαρμάκων.
Η συμβολή του Γιάννη Καμπύση στο νεοελληνικό θέατρο
Authors: Νικήτας Ζαφείρης
Published: September 2021

Στόχος της διατριβής είναι η ενδελεχής ακτινογράφηση της συμβολής του Κορωναίου Γιάννη Καμπύση (1872-1901) στο νεοελληνικό θέατρο. Με επίκεντρο τα έντεκα συνολικά δράματά του, γραμμένα το διάστημα 1893-1901, στην παρούσα μελέτη εξετάζεται η ιστορική δυναμική και η πολιτισμική σημασία που διαθέτουν τα αστικά δράματα και τα ποιητικά δράματα του φιλόδοξου νεαρού συγγραφέα. Ο Κορωναίος είναι εισηγητής νέων εγχώριων ειδών, γράφοντας το πρώτο αστικό δράμα και συντάσσοντας το πρώτο ποιητικό δράμα με άμεση σύνδεση με πρότυπα της Δύσης. Η επίδρασή του στο νεοελληνικό θέατρο υπήρξε κεφαλαιώδης καθώς τα δράματά του αποτέλεσαν, παρά τον σύντομο βίο του Καμπύση, τον θεμέλιο λίθο της εγχώριας δραματουργικής νεωτερικότητας. Η διατριβή αξιοποιεί εξαντλητικά τις διαθέσιμες πρωτογενείς πηγές του συγγραφέα. Πέρα από τα δράματα αξιοποιούνται αρθρογραφία, διηγήματα, ποιήματα, αλληλογραφία και μεταφράσεις του Καμπύση. Με τα τεκμήρια αυτά φωτίζονται επικουρικά θεματικές, ιδεολογικές και βιογραφικές όψεις. Για τις ανάγκες της διατριβής πραγματοποιήθηκε εκτενής έρευνα για ανέκδοτο υλικό και διασταύρωση βιογραφικών στοιχείων, ενώ η μελέτη φέρνει στο φως τα δύο πρώτα, άγνωστα μέχρι σήμερα, άρθρα του Καμπύση στον ημερήσιο Τύπο. Η διατριβή επιτυγχάνει μια σειρά από σημαντικές συμβολές: την ακτινογράφηση της επίδρασης του Καμπύση στους μεταγενέστερους δραματουργούς, την καταγραφή της κριτικής πρόσληψης των συγχρόνων του, την σκιαγράφηση της επιρροής του Ρεαλισμού και του Νεορομαντισμού στην δραματουργία του, την εκτίμηση της σύνδεσής του με το εθνικό δράμα και την αρχαία τραγωδία και την αξιολόγηση της σχέσης του με την σκηνική πραγμάτωση. Επιπλέον η διατριβή επισκοπεί με ακρίβεια τις ιδεολογικές διακυμάνσεις του συγγραφέα και ειδικότερα την σχέση του με τον πεσιμισμό, τον νιτσεϊσμό, τον μεγαλοϊδεατισμό, τον δημοτικισμό και τον σοσιαλισμό.
Εξόρυξη γνώσης από δεδομένα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και μελέτη των επιδράσεων στην κοινωνία των πολιτών
Authors: Στύλιος Γεώργιος
Published: September 2021

Οι κυβερνήσεις οδεύουν προς νέα μοντέλα Διακυβέρνησης, «eGovernment 2.0» ή Διακυβέρνηση 2.0, OpenGov ή Ανοιχτή Διακυβέρνηση, όπου ο Πολίτης εμπλέκεται ενεργά, ελέγχοντας και βελτιώνοντας το έργο τους. Οι δυνατότητες του Web 2.0 χρησιμοποιούνται ολοένα και περισσότερο για το σκοπό αυτό. Συνεπώς προσφέρονται χρήσιμες πληροφορίες ανάδρασης. Ο όγκος της συλλογικής αυτής πληροφορίας αυξάνεται με εκθετικούς ρυθμούς. Προκειμένου να είναι δυνατή η εκτίμηση των πληροφοριών ανάδρασης είναι απαραίτητη η χρήση τεχνικών εξόρυξης δεδομένων. Η παρούσα έρευνα προσπαθεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση του παραπάνω θέματος. Προτείνεται ο σχεδιασμός, η υλοποίηση, η αξιολόγηση μιας μεθοδολογίας, εφαρμογών λογισμικού και υπηρεσιών που υποστηρίζουν την αποδοτική εξόρυξη, ανάλυση και εκτίμηση της άποψης των πολιτών. Βασικά στοιχεία καινοτομίας της παρούσης διατριβής αποτελούν: i) Ο σχεδιασμός η υλοποίηση και ο έλεγχος (με πραγματικά δεδομένα) της μεθοδολογίας με πεδίο εφαρμογής την Ελληνική γλώσσα καλύπτοντας ένα σημαντικό κενό στο χώρο, ii) Ο συνδυασμός χρήσης τεχνικών σημασιολογικής ανάλυσης και εξόρυξης δεδομένων, iii) Η χρήση state of the art τεχνικών στη διαδικασία της κατηγοριοποίησης των post ως προς τη σημαντικότητά τους, iv) Η μεταφορά της μεθοδολογίας σε ολοκληρωμένο σύστημα ικανό να εξάγει την πολικότητα και την αξιοπιστία φράσεων που περιέχονται σε κείμενα που θα «αλιεύονται» από το διαδίκτυο. Η Διατριβή αποτελείται από 5 Κεφάλαια. Στο Κεφάλαιο 1 περιγράφονται οι βασικές έννοιες, οι στρατηγικές των κρατών, οι τάσεις και οι δυσκολίες στην εφαρμογή της Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Το Κεφάλαιο 2 αναφέρεται στη βιβλιογραφική ανασκόπηση, για την εξόρυξη γνώμης (Opinion Mining). Στο Κεφάλαιο 3 περιγράφεται η μεθοδολογία ενώ η πειραματική αξιολόγησή της λαμβάνει χώρα στο Κεφάλαιο 4. Στο Κεφάλαιο 5 συνοψίζονται τα συμπεράσματα και οι μελλοντικές κατευθύνσεις της έρευνας. Τέλος, στο παράρτημα περιέχονται ενδεικτικά σχόλια (posts) χρηστών, τα οποία έχουν αλιευθεί από διαλόγους στο διαδίκτυο για συγκεκριμένο θέμα.
Scatter radio relaying and applications
Authors: Βουγιούκας Γεώργιος
Published: September 2021

Billions of devices are expected to be wirelessly connected in the foreseeable future. Sustaining such connectivity will require simple, elegant, engineering solutions. Based on backscatter radio principles, this dissertation offers novel, ultra-low-complexity, ultra-low-power, ultra-low-cost solutions, for connectivity in the field of narrowband wireless communications.Methods for achieving wireless communication by “recycling” radio waves, pre-existing in the environment, are offered and analysed. In contrast to generating own signals for transmission, a device (tag) adopting the suggested methods can transmit its information towards any conventional FM radio receiver, by recycling ambient signals from FM radio stations. That way, it is shown that batteryless information transmission can be achieved up to distances of 26 meters, by harvesting energy from the environment. Ultra-low cost prototypes consumed only 24 μWatt in continuous (non duty-cycled) operation.In the case of ambient signals of unknown origin and structure, digital modulation schemes are also offered, accompanied by novel coherent, partially-coherent illumination-agnostic, as well as fully noncoherent, channel-coded or uncoded detection algorithms. It is shown that under certain conditions, modulated and unknown ambient signals, can offer performance gains in the process of recovering tag's information signal, i.e., modulation of the ambient signal may be helpful. The proposed schemes do not require any cooperation with the ambient transmitter. That way, in sharp contrast to prior art, the tags adopting the proposed techniques are receiver-less; ultra-low-complexity and batteryless operation are also facilitated.Exploiting the aforementioned methods, originally intended for solving ambient backscatter communication problems, it is demonstrated for the first time that backscattering tags can also be used in an unorthodox way, for relaying signals in the frequency domain. Scatter radio relaying can be used to solve multi-antenna processing problems: a) blind (i.e., zero-feedback) beamforming, offering power gains in the order of 0.4-3.7 dB, and b) direction of arrival (DoA) estimation, offering error less than 5 degrees with 8 scattering tags. The proposed methods utilize single antenna radios without any requirement for channel feedback, multi-antenna RF front-ends or expensive controllers.The proposed techniques extend the solution space for engineers building wireless devices under power, complexity and cost constraints. Hopefully, this work will amplify the recent interest of the research community on backscatter radio and accelerate efforts towards the wide adoption of backscatter radio relaying in current and future commodity wireless systems, sensors and networks.
Τοπολογικά προστατευμένη κβαντική πληροφορία και φερμιόνια Majorana
Authors: Λυκουργιάς Παναγιώτης
Published: September 2021

Η εν λόγω διδακτορική διατριβή χωρίζεται σε δύο ενότητες. Η πρώτη αφορά το συνεπή ορισμό του ολοκληρώματος διαδρομών στο συνεχές για συστήματα spin, μποζονικά και φερμιονικά. Για τα δύο πρώτα αξιοποιούνται οι ιδέες που παρέχει η γεωμετρική κβάντωση και αναλυτικές τεχνικές που προκύπτουν από το ίδιο το ολοκλήρωμα διαδρομών. Για τα τρίτα χρησιμοποιούνται ως ενδιάμεσο εργαλείο τα φερμιόνια Majorana, το ολοκλήρωμα διαδρομών των οποίων μπορεί να οριστεί με συνέπεια στο συνεχές. Με βάση αυτό, στη δεύτερη ενότητα αξιοποιούμε το φορμαλισμό του ολοκληρώματος διαδρομών για να μελετήσουμε ένα πολύ σημαντικό σύστημα της Φυσικής Στερεάς Κατάστασης, το λεγόμενο Μοντέλο ΧΥ. Εξάγονται σημαντικά δεδομένα που αφορούν την περιοχή γύρω από την κρισιμότητα, ενώ μελετάται και η περίπτωση χρονοεξαρτώμενου πεδίου. Τέλος, παρουσιάζεται μια πιο τεχνική εφαρμογή των φερμιονίων Majorana, όπου χρησιμοποιούνται για να στήσουν μη τοπικούς βαθμούς ελευθερίας.
Ηχητική τέχνη και εκθεσιακός χώρος
Authors: Βρακατσέλη Ανδρομάχη
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή μελετά την ηχητική τέχνη ως ένα δυνητικό και μη ιεραρχικό σύνολο σχέσεων ανάμεσα στον επισκέπτη ως ενσώματη παρουσία, το χώρο και τον ήχο. Ειδικότερα εστιάζει στην ακουστική χωρικότητα, η οποία συνιστά τον τρόπο με τον οποίο παράγεται ο ακουστικός χώρος του ηχητικού έργου. Αρχικά προσδιορίζει την ηχητική τέχνη ως την τέχνη εκείνη που έχει υποκείμενο και αντικείμενο την ακουστική συνιστώσα (δονήσεις, σιωπή, μη ήχος). Στη συνέχεια παρουσιάζει το σκοπό ύπαρξης της ηχητικής τέχνης ως διακριτής κατηγορίας στο χώρο των τεχνών που είναι η καλλιέργεια της ακουστικής αντίληψης. Ο εκθεσιακός χώρος μελετάται μέσα από τη σχεσιακή σκοπιά που προσδιορίζει το χώρο η κοινωνική θεωρία. Μέσα από την παρατήρηση και ανάλυση ηχητικών έργων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα από το 2012 έως το 2018 η παρούσα διατριβή καλείται να απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα: Μέσα από ποιες διεργασίες αρθρώνονται οι ηχητικές χωρικότητες στον εκθεσιακό χώρο; Πώς ο ήχος προσεγγίζεται ως φορέας νοημάτων που αναφέρεται σε χώρους έξω από αυτόν και ερμηνεύεται μέσω της ακρόασης; Με ποιο τρόπο ο καθαυτός ήχος προσδιορίζει την ενσώματη εμπειρία στον εκθεσιακό χώρο πέρα από την αναπαράσταση; Επιπρόσθετα μελετώνται οι σχέσεις βαρύτητας ανάμεσα στους φορείς δράσεις της ακουστικής χωρικότητας. Οι σχέσεις αυτές συνιστούν μια πρακτική επιμέλειας της ηχητικής τέχνης. Η έρευνα υποστηρίζει ότι η ακουστική χωρικότητα του ηχητικού έργου παράγει τον εκθεσιακό χώρο της ηχητικής τέχνης. Ο χώρος αυτός είναι μια ολότητα σχέσεων που είναι δυναμική, πολυδιάστατη, εφήμερη και δυνητική. Κύριο στοιχείο επιμέλειας του ηχητικού έργου είναι το ανθρώπινο σώμα το οποίο καθίσταται χωροποιητικό στοιχείο του ηχητικού έργου. Το ανθρώπινο σώμα συμμετέχει στην παραγωγή του ακουστικού χώρου με τρόπο πολυαισθητηριακό και με τρόπο που, όπως θα παρουσιαστεί, και το ίδιο γίνεται τέχνη. Οι σχέσεις βαρύτητας ανάμεσα στους φορείς δράσης της ακουστικής χωρικότητας εναλλάσσονται, δεν είναι προβλέψιμες και δεν βασίζονται σε προκαθορισμένη ιεραρχία.
Μυθιστόρημα τεκμηρίων
Authors: Καβανόζης Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή αποτελείται από δύο μέρη συνοδευόμενα από ένα παράρτημα. Στο πρώτο μέρος επιχειρείται η θεωρητική προσέγγιση του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το μυθιστόρημα τεκμηρίων. Αρχικά εξετάζονται η διαλεκτική σχέση της μυθοπλαστικής επινόησης με την εξωκειμενική αλήθεια, η διαμεσολαβητική λειτουργία της γλώσσας στον συσχετισμό λογοτεχνίας και πραγματικότητας, η μυθοπλαστική διάσταση του ιστοριογραφικού και του δημοσιογραφικού λόγου, η σχέση της ιστοριογραφίας με το ιστορικό και το μεταϊστορικό μυθιστόρημα, ο υβριδικός χαρακτήρας και η λογοτεχνικότητα της τεκμηριωτικής μυθοπλασίας. Στη συνέχεια διερευνώνται η εμφάνιση της «λογοτεχνίας του πραγματικού», το αμερικανικό κίνημα της νέας δημοσιογραφίας, η γέννηση του nonfiction novel στους κόλπους του, οι καταβολές και η εξέλιξη της τεκμηριωτικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα, ενώ ακολουθεί μια απόπειρα προσδιορισμού του είδους. Διερευνώνται τέλος ο μετασχηματισμός του τεκμηρίου σε λογοτεχνική ψηφίδα, η αποσπασματικότητα ως αφηγηματική τεχνική, ο πολυφωνικός και διακειμενικός αλλά και ο επιτελεστικός χαρακτήρας της βασισμένης στα τεκμήρια μυθιστορηματικής σύνθεσης, η προσέγγιση του κειμένου ως πεδίου αντιπαράθεσης λόγων (discourse), τα παρακειμενικά στοιχεία, ο ρόλος του αναγνώστη στην ανασύνθεση της αφήγησης. Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται η εξέταση του μυθιστορήματος τεκμηρίων «Τυχερό» (Πατάκης 2017), το οποίο συνέγραψε ο συντάκτης της διατριβής, εντός του διαμορφωμένου θεωρητικού πλαισίου. Δίνεται η υπόθεση του έργου και εξετάζονται η ταυτότητα της έρευνας και του υλικού, όπως και η διαφαινόμενη μέσω αυτών συγγραφική στοχοθεσία. Ακολούθως διερευνώνται η συγγραφική επιλογή της χρήσης αυθεντικών αποκλειστικά τεκμηρίων, ο αυτοαναφορικός χαρακτήρας του έργου, οι συγγένειές του με την ιστοριογραφία και την ερευνητική δημοσιογραφία, η λογοτεχνική και μυθιστορηματική του ταυτότητα. Εξετάζονται επίσης η σύνθεση και οι άξονες της αφήγησης, η διαλογή και οι τρόποι αξιοποίησης του υλικού, η γλώσσα και το ύφος του έργου, η εσκεμμένη ταύτιση του αφηγητή με τον συγγραφέα, το παρακείμενο και η αναγνωστική πρόσληψη του κειμένου. Το παράρτημα αποτελεί ένα είδος εκθετηρίου, στο οποίο παρατίθενται ενδεικτικά «εκθέματα» από το συγγραφικό εργαστήριο στο οποίο συντελέστηκε η δημιουργία του «Τυχερού».
Efficiency measurement and efficiency's convergence in the european insurance markets
Authors: Γιάντσιος Δημήτριος
Published: September 2021

Αυτή η διατριβή εξετάζει την αποτελεσματικότητα κόστους, εσόδων και κέρδους των Ευρωπαϊκών εταιρειών ασφάλισης κατά ζωής και περιουσίας που λειτουργούν σε 22 και 24 ευρωπαϊκές χώρες αντίστοιχα για την περίοδο 2006-2014, χρησιμοποιώντας την μέθοδο των στοχαστικών συνόρων. Στη συνέχεια, εξετάζονται τα κριτήρια β- και σ- σύγκλισης για την περίοδο 2008-2014 προκειμένου να εξεταστεί εάν έχει επιτευχθεί σύγκλιση αποτελεσματικότητας στην ΕΕ. Διαπιστώσαμε ότι υπήρξαν σημαντικές δυνατότητες βελτίωσης της αποτελεσματικότητας. Για τον ασφαλιστικό κλάδο έναντι περιουσίας, διαπιστώσαμε ότι η μέση αποτελεσματικότητα κόστους, εσόδων και κέρδους για ολόκληρη την περίοδο ήταν 0,836, 0,777 και 0,828 αντίστοιχα. Για τον κλάδο έναντι της ζωής τα αντίστοιχα σκορ ήταν 0,772, 0,792 και 0,881 αντίστοιχα. Όσον αφορά τη σύγκλιση της αποτελεσματικότητας, για τον Ευρωπαϊκό ασφαλιστικό κλάδο έναντι της περιουσίας, βρήκαμε ένδειξη για βήτα σύγκλιση της αποτελεσματικότητας κόστους, εσόδων και κερδών, αλλά δεν υπήρξαν ενδείξεις σίγμα σύγκλισης. Για τις ευρωπαϊκές ασφαλιστικές αγορές έναντι ζωής βρήκαμε ενδείξεις βήτα και σίγμα σύγκλισης σχετικά με την αποτελεσματικότητα κόστους και εσόδων, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία βήτα ή σίγμα σύγκλισης για την αποτελεσματικότητα κέρδους τους. Αυτή η διατριβή, μία από τις πρώτες που περιείχε ένα πολύ μεγάλο δείγμα χωρών και εταιριών, επεκτείνει την υπάρχουσα βιβλιογραφία σε δύο σημαντικές πτυχές. Πρώτον, είναι η μόνη μελέτη που παρέχει εκτιμήσεις της αποτελεσματικότητας κόστους, εσόδων και κέρδους για ένα δείγμα ασφαλιστών εταιριών που δραστηριοποιούνται τόσο σε παλαιές όσο και σε νέες Ευρωπαϊκές χώρες που εισήλθαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το λεγόμενο Μέρος ΙΙ της Πέμπτης Διεύρυνσης (το 2006), χρησιμοποιώντας ένα ευέλικτο στοχαστικό σύνορο. Δεύτερον, εξετάζουμε το επίπεδο σύγκλισης του Ευρωπαϊκού ασφαλιστικού κλάδου με την εκτίμηση της σύγκλισης β- και της σ-σύγκλισης. Εξ όσων γνωρίζουμε, καμία άλλη μελέτη μέχρι στιγμής δεν έχει εξετάσει τη σύγκλιση της αποτελεσματικότητας του Ευρωπαϊκού ασφαλιστικού κλάδου.
Ηχοτοπίο της μοναχικής λατρείας
Authors: Τσιουντίνοβα Ειρήνα
Published: September 2021

Στην παρούσα εργασία εξετάζεται η ακουστική διάσταση της μοναχικής πολιτείας, του μοναστικού τρόπου και τόπου ζωής ως ενιαίο ηχοτοπίο, το οποίο εκφράζει την πορεία του ανθρώπου προς την υπαρξιακή ολοκλήρωσή του στην κοινωνία του με τον Θεό, στο «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν». Η μελέτη του ηχοτοπίου της μοναχικής λατρείας από τις θεολογικές, ασκητικές απόψεις και τις μαρτυρίες της λειτουργικής πρακτικής αποδεικνύει ότι στη βάση του ηχητικού ιδεώδους της βρίσκεται η ενότητα του φθεγγομένου λόγου και των σωματικών κινήσεων και σχημάτων («χειρονομία», «ήχο-νευματικό σύστημα»), ως έκφραση της προσπάθειας του ανθρώπου προς την θεϊκή μίμηση. Εστιάζουμε στην κυριαρχία της φωνής στο ακουστικό ιδεώδες της Ορθόδοξης λατρείας (της ελληνικής και ρωσικής παραδόσεως), η οποία έχει μια βαθειά ιστορική και θεολογική βάση, εκφράζοντας το νόημα του Χριστιανισμού ως θείας φύσεως μίμησιν. Αποδεικνύεται ότι ο ζωντανός, φθεγγόμενος λόγος σε συνδυασμό με την χειρονομία και την σιωπή είναι θεμελιώδης στην τέχνη της λατρείας. Η φωνή του ανθρώπου ως ακουστική έκφραση της προσωπικότητας στην σύνδεση των τριών υποστάσεων της ουσίας της, δηλαδή του ήχου, της σιωπής και της χειρονομίας, θεωρείται ως μια χωρική παρουσίαση της ψυχοσωματικής του ακεραιότητας. Το ήχο-νευματικό σύστημα της θείας λατρείας φανερώνει τα νοήματα και συνδέει τα αντίθετα σε μια «πνευματική χοροστασία» της θείας λατρείας, δηλαδή της χώρας της θεϊκής μιμήσεως, όπου αποκαλύπτεται η ουσιαστική ταυτότητα των όντων ως εικόνων του Θεού.
Ποιότητα ζωής και κόστος αποκατάστασης ασθενών μετά από ακρωτηριασμό άκρου
Authors: Στούκα Χρυσούλα
Published: September 2021

Εισαγωγή: Ο ακρωτηριασμός ενός άκρου αποτελεί σημαντική μη αναστρέψιμη απώλεια και οδηγεί σε πολλές αλλαγές στη ζωή του ατόμου. Ανεξαρτήτως αιτιολογίας, οι ασθενείς βιώνουν αλλαγές στο κέντρο βαρύτητάς τους, στην κινητικότητα αλλά και στην ικανότητα εκτέλεσης των δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής και της αυτοεξυπηρέτησης τους. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εκτιμηθεί η μεταβολή της Ποιότητας Ζωής (ΠΖ) και του κόστους διαβίωσης των ασθενών με ακρωτηριασμό άκρων μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο. Μελετήθηκε πώς μεταβάλλεται η ΠΖ των ασθενών αυτών κατά τη διάρκεια 2 ετών μετά την έξοδο από το νοσοκομείο και πως αυτή η μεταβολή επηρεάζει τη διαμόρφωση του κόστους αποκατάστασης. Υλικό-Μέθοδος: Η αξιολόγηση της κατάστασης υγείας των ασθενών έγινε με το ερωτηματολόγιο Short Form 36 (SF-36), το οποίο αποτελεί ένα γενικό και αξιόπιστο εργαλείο μέτρησης της ΠΖ. Οι ασθενείς κλήθηκαν να απαντήσουν στο ερωτηματολόγιο SF-36 σε 6, 12 ,18 και 24 μήνες μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο, ενώ για τον υπολογισμό του κόστους αποκατάστασης, σε κάθε στιγμή μέτρησης αθροίστηκαν μεταβλητές άμεσου ή έμμεσου κόστους. Αποτελέσματα: Το δείγμα αποτελείτο από 107 ασθενείς με μέση ηλικία 48,8±16,7 έτη. Το 92,5% (ν=99) είναι άντρες και το 7,5% (ν=8) γυναίκες. Το 71% (ν=76) ήταν εργαζόμενοι, ενώ το 77,53% (ν=83) είχε μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα >1.000 € και οι 51 ασθενείς (47,7%) είχαν προσθετικό μέλος. Η ηλικία, η οικογενειακή κατάσταση, o αριθμός παιδιών, τα συνοδά νοσήματα, το είδος του ακρωτηριασμού και το προσθετικό μέλος αποτελούν παράγοντες που επηρεάζουν την ΠΖ των ασθενών με ακρωτηριασμό, μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο. Το κόστος αποκατάστασης αυξανόταν σημαντικά με το πέρασμα του χρόνου στις χρονικές περιόδους μεταξύ 0-6 και 7-12 μήνες. Οι ασθενείς δεν ανέφεραν κόστη αποκατάστασης μετά το πρώτο έτος από την έξοδο από το νοσοκομείο. Το κόστος αποκατάστασης ήταν αρχικά υψηλό, αλλά μειωνόταν όσο περνούσε ο χρόνος με τη μεγαλύτερη μείωση να καταγράφεται στους άνδρες. Το φύλο, η οικογενειακή κατάσταση, ο αριθμός των παιδιών, το μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα, η απασχόληση, το είδος ακρωτηριασμού και η χρήση προσθετικού μέλους αποτελούν παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος αποκατάστασης. Επιπλέον, η αύξηση του κόστους αποκατάστασης επηρεάζει αρνητικά την ΠΖ των ασθενών με ακρωτηριασμό. Συμπεράσματα: Η ποιότητα ζωής των ασθενών με ακρωτηριασμό εμφανίζει μια συνεχή βελτίωση με το πέρασμα του χρόνου, έως και 2 χρόνια μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, υπολείπεται όμως σαφώς σε σχέση με το επίπεδο πριν το ατύχημα. Το κόστος που απαιτείται για την αποκατάσταση των τραυματιών είναι υψηλό για ένα έτος μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, αλλά στη συνέχεια μηδενίζεται. Είναι αναγκαίο να διενεργηθούν νέες αντίστοιχες μελέτες που θα οδηγήσουν σε νέες προτάσεις για την βελτίωση της αποκατάστασης των ασθενών με ακρωτηριασμό άκρου.
Σύγκριση αποτελεσμάτων διαγνωστικής βιοψίας όρχεως και θεραπευτικής βιοψίας όρχεως
Authors: Καλτσάς Άρης
Published: September 2021

Η παρούσα μελέτη είχε σαν σκοπό να προσδιορίσει τις διαφορές μεταξύ της διαγνωστικής βιοψίας όρχεως (DTB) και της θεραπευτικής βιοψίας όρχεως (ΤΤΒ). Επίσης μελετήθηκε η προγνωστική αξία της FSH, της LH, της τεστοστερόνης (ΤΤ), της προλακτίνης (PRL), της οιστραδιόλης (E2) και της DTB στην πρόβλεψη της ανεύρεσης σπερματοζωαρίων στην ΤΤΒ 50 ανδρών με μη αποφρακτική αζωοσπερμία (ΝΟΑ) που υποβλήθηκαν σε μικροχειρουργική βιοψία όρχεως (micro-TESE) στην Ουρολογική κλινική του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Δυαδική λογιστική παλινδρόμηση χρησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση της διαγνωστικής ακρίβειας του μοντέλου πρόβλεψής μας. Η προγνωστική αξία όλων των μεταβλητών που αξιολογήθηκαν μεμονωμένα ποσοτικοποιήθηκε με τις εκτιμήσεις της περιοχής κάτω από την καμπύλη (AUC) που προέκυψαν από την καμπύλη λειτουργικού χαρακτηριστικού δέκτη (ROC). Η DTB πραγματοποιήθηκε σε όλους τους ασθενείς μας ταυτόχρονα με την TTB με σκοπό τον καθορισμό της σπερματογενετικής βλάβης και τον αποκλεισμό ενδοσωληναριακής νεοπλασίας. Στην DTB σπερματοζωάρια ανακτήθηκαν σε 11 από τους 50 ασθενείς (22%) ενώ στην ΤΤΒ σε 22 από τους 50 ασθενείς (44%). Στην DTB παρατηρήθηκαν 14 ασθενείς (28%) με σύνδρόμο απο κυττάρα Sertoli μόνο (SCOS), ενώ 25 ασθενείς (50%) είχαν σπερματογενετική στάση (MA) και 11 (22%) είχαν υποσπερματογένεση (HYPO). Όταν η προγνωστική ακρίβεια των μεταβλητών ποσοτικοποιήθηκε ξεχωριστά με τα ποσοστά ξεχωριστά με το εμβαδόν κάτω από την καμπύλη (AUC) του λειτουργικού χαρακτηριστικού δέκτη (ROC) η ικανότητα της δοκιμασίας να προβλέψει σωστά ασθενείς ΤΤΒ αρνητικούς για σπερματοζωάρια και ΤΤΒ θετικούς ήταν κακή για την FSH (AUC=0,696), την LH(AUC=0,620) και την ΤΤ(AUC=0,587), την PRL(AUC=0,592), την Ε2(AUC=0,545) και την ηλικία (AUC=0,584). Η προβλεπτική ικανότητα της DTB σχετικά με την ανάκτηση σπερματοζωαρίων (TTB+) ήταν πολύ καλή (AUC=0,892) και ταξινόμησε σωστά 78% των περιπτώσεων με ευαισθησία 50% (95% CI 28.22-71.78) και 100% ειδικότητα (95% CI 87.66-100), θετική προγνωστική αξία (PPV) 100%, αρνητική προγνωστική αξία (NPV) 71,79%. Η συχνότητα ανάκτησης σπερματοζωαρίων ήταν σημαντικά υψηλότερη σε ασθενείς με HYPO σε σύγκριση με ασθενείς με SCOS ή MA (100% έναντι 7% και 40%, αντίστοιχα, p <0,05). Τα αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι η DTB παρέχει κάποια ένδειξη όχι όμως καθοριστική αναγνώριση των ανδρών με ορχικά σπερματοζωάρια. Επίσης αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να προβλεφθεί η ανεύρεση σπερματοζωαρίων από τα επίπεδα του πλάσματος της FSH, της LH, της TT, της PRL, της E2 και της ηλικίας.
Άγιος Ανδρέας Κρήτης ο Μελωδός
Authors: Στεφάτος Γεώργιος
Published: September 2021

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή επιχειρείται ανασύνθεση του βίου και της πολιτείας του αγίου Ανδρέα, αρχιεπισκόπου Κρήτης. Δίδεται έμφαση στα σημεία εκείνα του βίου τα οποία είναι σκοτεινά: η μονοθελητική παρέκκλιση του ιεράρχη, το ταξίδι του από την Κρήτη στην Κωνσταντινούπολη επί θέματος εκκλησιαστικού και η τυχόν εξορία του εις Λέσβο, όπου εκοιμήθη. Γίνεται απαρίθμηση και καταγραφή όλων των πηγών του βίου του (βίοι, εγκώμια, συναξάρια, επιγράμματα, ύμνοι, ακολουθίες, τροπάρια, ιστορικές μαρτυρίες), καθώς και αντιπαραβολή των σημαντικότερων εξ αυτών, προκειμένου να διαπιστωθεί πού συμφωνούν και πού αποκλίνουν μεταξύ των. Εν συνεχεία, εξετάζεται η καλλιτεχνική παραγωγή του ιεράρχη, ποιητική και πεζογραφική. Καταγράφονται κριτήρια ύφους του συγγραφέα και ποιητή, σε μία προσπάθεια αποδείξεως της απόψεως περί Ανδρέα ως ευρετού του γραμματειακού είδους των κανόνων. Εντοπίζονται και σημειώνονται οι κανόνες και τα άλλα ελάσσονα ποιητικά έργα του, καθώς και οι ομιλίες, μέσα από τη βιβλιογραφία για τα εκδεδομένα και από τους κώδικες για τα ανέκδοτα, ενώ προβαίνουμε και σε χαρακτηρισμό τόσο του ποιητή όσο και του ρήτορος Ανδρέου. Στο τρίτο κεφάλαιο καταρτίζεται ένας πλήρης κατάλογος πάντων των έργων, γνησίων και αμφιβαλλομένων, εκδεδομένων και ανεκδότων, ποιητικών και πεζογραφικών, κατά ημερολογιακή σειρά και εορτολογική τάξη. Καταγράφεται ο τίτλος, ο ήχος, η παρουσία β΄ ωδής, incipit, editio, οι ειρμοί και η πατρότητα αυτών, desinit, codices και μικρή περίληψη του περιεχομένου των ανεκδότων ομιλιών εκ των χειρογράφων. Γίνεται ακόμη προσπάθεια να επαληθευθεί, ει δυνατόν, η πατρότητα ορισμένων έργων. Η καλλιτεχνική παραγωγή του Ανδρέα διαιρείται εις τα εξής κεφάλαια: κανόνες (88), τριώδια-τετραώδια (6), ιδιόμελα (56), στιχηρά (34), ίαμβοι, ειρμολογικές ακολουθίες (68, σε 8 ήχους), ομιλίες-εγκώμια (65). Τέλος, στο πρώτο παράρτημα της διατριβής εκδίδουμε ένα κανόνα του ιεράρχη εις τους θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα, τέσσερα ιδιόμελα, έξι στιχηρά και μία ομιλία εις τα Εισόδια της Θεοτόκου. Κάθε κειμένου εξετάζεται η πατρότητα, ενώ, εκτός του κριτικού υπομνήματος, επιτάσσεται και υπόμνημα παραλλήλων χωρίων. Στο δεύτερο παράρτημα παραθέτουμε όλα τα initia των έργων του Ανδρέα με την εξής τάξη: ειρμοί, κανόνες-τριώδια-τετραώδια, ιδιόμελα-στιχηρά-ίαμβοι, ομιλίες-εγκώμια.
Η κοινωνική προστασία του παιδιού στην ελληνική έννομη τάξη
Authors: Νασοπούλου Κωνσταντίνα
Published: September 2021

Η παρούσα μελέτη πραγματεύεται την κοινωνική προστασία του παιδιού στη σύγχρονη ελληνική έννομη τάξη, όπως έχει διαμορφωθεί, ιδίως μέσω της κατοχύρωσης των κοινωνικών του δικαιωμάτων και των απορρεουσών συναφών κρατικών υποχρεώσεων, υπό το πρίσμα της εξέλιξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου. Στο Πρώτο Μέρος της μελέτης παρουσιάζεται το παιδί ως υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Ειδικότερα, αναλύεται το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τα δικαιώματα του παιδιού και οι σχετικές διοικητικές δράσεις. Αρχικά, αναφέρονται τα διεθνή κείμενα και συγκεκριμένα η Διεθνής Σύμβαση για τα δικαιώματα του Παιδιού και η Σύμβαση γιατην άσκηση των δικαιωμάτων του Παιδιού. Ακολουθούν οι διατάξεις της Συνθήκης της Λισαβόνας, με την οποία η προστασία του παιδιού κατέστη γενικός στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι διατάξεις του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πλέγμα της παιδικής νομοθεσίας συμπληρώνεται με τις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος και των κρίσιμων νόμων για την αναμόρφωση της παιδικής παραβατικότητας, την παιδική εργασία και πρόνοια. Αναλύονται τα δικαιώματα του παιδιού ως ανθρώπινα δικαιώματα, επισημαίνεται η ιδιαιτερότητά τους και οι υποχρεώσεις που συνεπάγονται για το Κράτος, ο αντίκτυπος στην οικογένεια και την κοινωνία. Περαιτέρω, εξειδικεύεται ο ρόλος της οικογένειας και του Κράτους μέσα από την ομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων και καθορίζονται οι επιμέρους κρατικές υποχρεώσεις υπό το πρίσμα της θεμελιώδους αρχής του συμφέροντος του παιδιού. Στο Δεύτερο Μέρος αναπτύσσεται ο μηχανισμός της κρατικής προστασίας, η οποία εστιάζεται στην πρόνοια, την υγεία και την εκπαίδευση και εξετάζεται αν οι κρατικές αρχές ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στις υποχρεώσεις τους. Σε πρώτη φάση, προσδιορίζονται τα όργανα που αναλαμβάνουν να επιμεληθούν την υλοποίηση των προστατευτικών ρυθμίσεων. Στη συνέχεια αναλύεται το σύστημα παροχής κοινωνικής φροντίδας στα παιδιά μέσω των κρατικών οργάνων, των νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, των ιδιωτικών φορέων. Ερευνάται συγκεκριμένα η εφαρμογή του εθνικού συστήματος υγείας στον παιδικό πληθυσμό και το εκπαιδευτικό σχήμα, η σχολική υγεία και η εκπαίδευση για την υγεία. Περαιτέρω εξετάζονται οι δράσεις για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων, όπως ο σχολικός εκφοβισμός, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Τέλος, εξετάζεται ιδιαίτερα η εφαρμογή του κρατικού μηχανισμού στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών σε ευάλωτες ομάδες παιδιών, όπως πρόσφυγες, ρομά, αλλοδαποί, παιδιά σε κίνδυνο. Στο τέλος κάθε κεφαλαίου ακολουθεί μια κριτική αποτίμηση, ενώ στον Επίλογο παρουσιάζονται συνοπτικά τα πορίσματα της έρευνας.
Ανάπτυγμα μακρινού πεδίου και προσέγγιση χαμηλών συχνοτήτων στη μαθηματική θεωρία ακουστικής σκέδασης
Authors: Σινίκης Δημήτριος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή μελετά τη θεωρία ακουστικής σκέδασης με επίπεδο προσπίπτον πεδίο, στην περιοχή των χαμηλών συχνοτήτων. Στοχεύει στην αξιοποίηση του θεωρήματος μακρινού πεδίου για την κατασκευή αλγοριθμικής μεθόδου για τον υπολογισμό των συντελεστών σκέδασης του ολικού ακουστικού πεδίου, η οποία να περιλαμβάνει ομαλούς φραγμένους τελεστές. Η μέθοδος κατασκευάστηκε αρχικά για την περίπτωση σφαιρικού σκεδαστή και στη συνέχεια για ομαλό μη διαπερατό σκεδαστή αυθαίρετης γεωμετρίας. Με βάση το θεώρημα μακρινού πεδίου, όπως διατυπώθηκε από τους Atkinson και Wilcox, αναπτύχθηκε ένας αλγόριθμος, όπου με τη χρήση αλγεβρικών τελεστών, είναι δυνατός ο υπολογισμός των συντελεστών χαμηλών συχνοτήτων στο ανάπτυγμα του ολικού πεδίου σκέδασης, καθώς και το εύρος των συχνοτήτων ισχύος της προσέγγισης, στην περίπτωση σφαιρικού σκεδαστή με οποιεσδήποτε συνοριακές συνθήκες. Αυτό επιτεύχθηκε, προσδιορίζοντας σε κατάλληλη μορφή τους συντελεστές του αναπτύγματος του μακρινού πεδίου και χρησιμοποιώντας ασυμπτωτική ανάλυση για τις εμπλεκόμενες ειδικές συναρτήσεις, στην περιοχή των χαμηλών συχνοτήτων. Με τη μέθοδο αυτή, αναπαράχθηκαν τα ήδη γνωστά αποτελέσματα που υπάρχουν στην βιβλιογραφία, των τεσσάρων πρώτων συντελεστών και προσδιορίστηκαν αναλυτικά επιπλέον δύο συντελεστές. Η μέθοδος δίνει αναλυτική έκφραση των ζητούμενων συντελεστών κάθε τάξης, σε κλειστή μορφή. Στη συνέχεια, τα βήματα του αλγορίθμου ενοποιήθηκαν δίνοντας ένα γενικό τύπο στην περίπτωση του μαλακού σφαιρικού σκεδαστή, η οποία παρέχει άμεσα τους ζητούμενους συντελεστές οποιασδήποτε τάξης, χωρίς την ανάγκη υπολογισμού των συντελεστών μικρότερης τάξης. Η μέθοδος είναι άμεσα υλοποιήσιμη σε περιβάλλον μαθηματικού λογισμικού. Στο τελευταίο τμήμα της διατριβής, η μέθοδος επεκτάθηκε σε μη διαπερατούς σκεδαστές αυθαίρετης γεωμετρίας με επαρκώς ομαλό σύνορο. Σε αυτή την περίπτωση κατασκευάστηκε αλγόριθμος με τον οποίο, ο κάθε συντελεστής σκέδασης χαμηλών συχνοτήτων υπολογίζεται μέσω της αριθμητικής επίλυσης μιας ολοκληρωτικής εξίσωσης τύπου Fredholm δευτέρου είδους, γραμμική και ομαλή, είτε μιας ολοκληρωτικής αναπαράστασης, στο χώρο μεταξύ του σκεδαστή και της εγγυτάτης σφαίρας που τον περιβάλλει, όπου ο εμπλεκόμενος ολοκληρωτικός τελεστής είναι γραμμικός, ομαλός και φραγμένος. Σε κάθε περίπτωση, ο ολοκληρωτικός πυρήνας είναι σφαιρική αρμονική συνάρτηση, τάξης μικρότερης ή ίσης με τον ζητούμενο συντελεστή χαμηλών συχνοτήτων, επιτρέποντας την εφαρμογή αναλυτικών ή αριθμητικών μεθόδων για την επίλυσή της αντίστοιχης εξίσωσης σε ευρεία κλάση σκεδαστών ρεαλιστικού σχήματος. Ο αλγόριθμος εφαρμόστηκε στην εκφυλισμένη περίπτωση του σφαιρικού σκεδαστή και αναπαρήγαγε τα γνωστά αποτελέσματα ως επαλήθευση της ακρίβειάς του.