Απεικονιστική μελέτη της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 με δυναμική υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης και δυναμική μαγνητική τομογραφία καρδιάς
Authors: Μπράτης Κωνσταντίνος 
Published: September 2021

Σκοπός: Να μετρηθεί τη μυοκαρδιακή εφεδρεία σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και μυοκαρδιοπάθεια σε απουσία στεφανιαίας νόσου. Υποθέσαμε ότι η μικροαγγειοπάθεια είναι μία πρώιμη εκδήλωση της νόσου, η οποία επιδεινώνεται με την εξέλιξη της συστολικής δυσλειτουργίας.Υπόβαθρο: Η διαβητική μυοκαρδιοπάθεια χαρακτηρίζεται από μικροαγγειοπάθεια και διάμεση ίνωση, η οποία οδηγεί προοδευτικά σε καρδιακή ανεπάρκεια. Οι σύγχρονες αναίμακτες μέθοδοι καρδιακής απεικόνισης παρέχουν ικανοποιητική διαγνωστική ακρίβεια στην ανίχνευση διαταραχών της αιμάτωσης και της τοιχωματικής συσπαστικότητας σε διαβητικούς ασθενείς με διατηρημένη συστολική λειτουργία, σε απουσία στεφανιαίας νόσου. Μέθοδοι και αποτελέσματα: Δύο ομάδες διαβητικών ασθενών τύπου 2 με συστολική δυσλειτουργία και φυσιολογική δυσλειτουργία εξετάστηκαν με υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης (CME) με χρήση δοβουταμίνης και καρδιακό μαγνητικό συντονισμό καρδιάς (CMR) με χρήση αδενοσίνης, αντίστοιχα.Μελέτη CME: Δεκατρείς ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και συστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας (9 άρρενες, 64%; ηλικία 67 (9.4) έτη, εύρος 47- 84 έτη; NYHA I-II; μέση LVEF: 49 (6) %, όλοι ευγλυκαιμικοί) μελετήθηκαν με CME με χρήση δοβουταμίνης. Μία ομάδα 18 ασθενών με ΣΔ τύπου 2 και διατηρημένη λειτουργία αριστερής κοιλίας (11 άρρενες, 61%; ηλικία 60 (9.4) έτη; μέση LVEF: 60 (9.4) %, NYHA I-II, όλοι ευγλυκαιμικοί) και μία ομάδα 10 υγιειών ασυμπτωματικών εθελοντών με φυσιολογικό ΗΚΓ (5 άρρενες, 50%; ηλικία 37 (7.4) έτη, εύρος 23-54 έτη) εξετάσθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως ομάδες ελέγχου. 8/13 (61%) ασθενείς με ΣΔ2 και συστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας εμφάνισαν ελλείματα πληρώσεως (5/8 (62%) άρρενες; 87% (7/8) ιστορικό ήπιας υπέρτασης; 3/8 (37%) συμπτωματικοί). Εκ των ασθενών με ΣΔ2 και διατηρημένη λειτουργία αριστερής κοιλίας 5/18 (27%) εμφάνισαν ελλείματα πληρώσεως (4/5 (20%) γυναίκες; 4/5 (80%): ιστορικό ήπιας υπέρτασης; 1/5 (20%) αναμνηστικό στηθαγχικών ενοχλημάτων).Μελέτη CMR: Ο μέσος σχετικός δείκτης αιμάτωσης σε ηρεμία και μέγιστη υπεραιμία (αδενοσίνη 140 mg/kg/min) και ο δείκτης μυοκαρδιακής εφεδρείας (MPRI), μελετήθηκαν σε 11 δαβητικούς ασθενείς τύπου 2 (ηλικία 67 (8.4) έτη, εύρος 54-83 έτη; NYHA I-II; LVEF: 37.4 (11.3) %), σε 16 ασθενείς με ιδιοπαθή μυοκαρδιοπάθεια (μέση ηλικία: 62 (14.0) έτη, εύρος 37-82 έτη; NYHA I-II; LVEF: 46 (12.3) %) και σε 10 φυσιολογικούς μάρτυρες με φυσιολογικό ΗΚΓ χωρίς υποψία στεφαναιαίας νόσου (ηλικία 35 (11.2) years, εύρος 27-66 έτη; LVEF: 65 (5.1) %). Η ομάδα μελέτης είχε μειωμένο σχετικό δείκτη αιμάτωσης σε υπεραιμία (0.2 (0.07) v 0.31 (0.04) p=0.001) και MPRI (0.736 (0.233) v 2.35 (0.284), p=0.001) σε σύγκριση με τους φυσιολογικούς μάρτυρες. Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ των διαβητικών ασθενών και αυτών με Ιδιοπαθή Μυοκαρδιοπάθεια (0.2 (0.07) v 0.19 (0.07) p=0.1 και 0.736 (0.233) v 0.844 (0.354), p=0.791, respectively). Δεν παρατηρήθηκε επίσης σημαντική διαφορά μεταξύ διαβητικών ασθενών με μετρίου και σοβαρού βαθμού συστολική δυσλειτουργία. Το MPRI ήταν παρόμοιο στους διαβητικούς ασθενείς με μέτρια δυσλετουργία αριστερής κοιλίας.Συμπέρασμα: Σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, συστολική δυσλειτουργία και φυσιολογικά στεφαναία αγγεία, η μυοκαρδιακή εφεδρεία είναι σημαντικά μειωμένη, ενδεικτική μικροαγγειακής νόσου. Δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ του βαθμού της μικροαγγειοπάθειας και αυτού της συστολικής δυσλειτουργίας, της συνύπαρξης παραγόντων κινδύνου και συμπτωμάτων. Η CME και η CMR είναι δύο σύγχρονες, αναπαραγώγιμες απεικονιστικές τεχνικές οι οποίες προσφέρουν ακριβή και συγκρίσιμα αποτελέσματα στην ανάδειξη της μικροαγγειοπάθειας στους διαβητικούς ασθενείς.