bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ο ρόλος των δενδριτικών κυττάρων στην αποδρομή της φλεγμονής σε πειραματικά μοντέλα αλλεργικού άσθματος
Authors: Χαιρακάκη Αικατερίνη-Δήμητρα
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή πραγματεύεται την διερεύνηση των μηχανισμών που διέπουν το αλλεργικό άσθμα, και ειδικότερα την ήδη εγκαθιδρυμένη φλεγμονή που το χαρακτηρίζει, καθώς επίσης και τους μηχανισμούς που εμπλέκονται κατά τις παροξύνσεις του αλλεργικού άσθματος, προκαλούμενες από ιογενείς λοιμώξεις. Το άσθμα, αποτελεί τη συχνότερη μη μεταδοτική ασθένεια του αναπνευστικού, και χαρακτηρίζεται από χρόνια φλεγμονή στους αεραγωγούς. Η εκτενής έρευνα ανά τα χρόνια, καθιέρωσε τον κεντρικό ρόλο της τύπου 2 ανοσίας στην ανάπτυξη του άσθματος, ωστόσο η συμβολή της τύπου 2 ανοσίας στις παροξύνσεις άσθματος είναι περισσότερο περίπλοκη. Παρόλη τη σημαντική πρόοδο για την διαχείριση του άσθματος, η νόσος από μόνης της καθώς και οι οξείες παροξύνσεις που τη χαρακτηρίζουν συνεχίζουν να υφίστανται, ενώ οι θεραπευτικές προσεγγίσεις είναι ακόμη αρκετά περιορισμένες. Πληθώρα ανοσολογικών κυττάρων έχουν συσχετιστεί με την αλλεργική φλεγμονή που χαρακτηρίζει το άσθμα. Ωστόσο, μια κατηγορία δενδριτικών κυττάρων, τα πλασματοκυτταροειδή δενδριτικά κύτταρα (plasmacytoid dendritic cells, pDCs), καθώς έως σήμερα θεωρούνται ότι διαδραματίζουν έναν επιφανή ρόλο στην αντιïκή ανοσία, στην καταστολή της φλεγμονής και στην ανοσολογική ανοχή γενικότερα, δεν έχουν μελετηθεί εκτενώς. Η παρούσα διδακτορική διατριβή, υποδεικνύει ότι τα pDCs, όταν έρθουν σε επαφή με αλλεργιογόνο ή ιό, αλλάζουν τον «ανοσορυθμιστικό» φαινότυπο τους και γίνονται «ανοσογονικά», συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αλλεργική απάντηση τόσο κατά την σταθερή νόσο όσο και κατά τις παροξύνσεις αυτής, και τα τοποθετεί στο κέντρο των ανοσο-φλεγμονωδών διαδικασιών με σημαντικούς θεραπευτικούς υπαινιγμούς.Πιο συγκεκριμένα, αποκαλύπτει ότι είναι σημαντικά αυξημένα σε αριθμό στα προκλητά πτύελα ασθενών με σταθερό άσθμα αλλά και ασθματικών ασθενών σε παρόξυνση, σε σύγκριση με υγιή άτομα, και ότι ο αυξημένος αριθμός τους συσχετίζεται με αυξημένες Τh2 αποκρίσεις, δριμύτερη φλεγμονή και αυξημένη πιθανότητα παροξύνσεων. Ακόμη, αποδεικνύει με τη χρησιμοποίηση ζωικών μοντέλων αλλεργικού άσθματος καθώς και παρόξυνσης αλλεργικού άσθματος έπειτα από ρινοϊική λοίμωξη, ότι τα κύτταρα αυτά συμβάλλουν σημαντικά στις Τh2 προ-φλεγμονώδεις αποκρίσεις στους αεραγωγούς. Μηχανιστικά, καταδεικνύει την επιθηλιακή IL-25 σαν κεντρικό ρυθμιστή της προ-φλεγμονώδους ενεργοποίησης και μετανάστευσης των pDCs, και καθιερώνει τον άξονα IL-25-pDC ως τον μείζονα μηχανισμό για την επιμονή και τις παροξύνσεις του άσθματος. Συνοψίζοντας, προτείνει τη στόχευση των pDCs ή του ενεργοποιητή αυτών, της IL-25, ως μια πολλά υποσχόμενη νέα στρατηγική για τη θεραπεία δύσκολων περιστατικών άσθματος, και ειδικότερα ασθματικών παροξύνσεων. Επιπλέον συνηγορεί, στην ανίχνευση των pDCs στα πτύελα ασθενών σαν ένα νέο διαγνωστικό μέσο της δριμύτητας του άσθματος και της πρόβλεψης του ρίσκου πιθανής παρόξυνσης.
Sport and migrants' acculturation
Authors: Μορέλα Ελευθερία
Published: September 2021

Ο αθλητισμός έχει ευρέως αναγνωριστεί ως σημαντικός φορέας κοινωνικοποίησης και συχνά περιγράφεται ως ένα πεδίο ίσων ευκαιριών και φυλετικής ισότητας στο οποίο μπορεί να καλλιεργηθεί ο σεβασμός στην πολιτισμική διαφορετικότητα. Παρόλα αυτά η έρευνα σχετικά με το ρόλο του αθλητισμού στις διαδικασίες της κοινωνικής ένταξης μεταναστών, και ιδιαίτερα νεαρών εφήβων και παιδιών, βρίσκεται σε πρωταρχικά στάδια. Συνολικά ο σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν να εξετάσει αν η συμμετοχή σε οργανωμένες αθλητικές δραστηριότητες μπορεί να επηρεάσει την διαδικασία του επιπολιτισμού των νεαρών μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και να διερευνήσει χαρακτηριστικά του αθλητικού περιβάλλοντος που είναι πιθανόν να συνδέονται με θετικά αποτελέσματα επιπολιτισμού. Η παρούσα διδακτορική διατριβή αποτελείται από τέσσερις ξεχωριστές έρευνες. Η πρώτη έρευνα είναι μια βιβλιογραφική ανασκόπηση όσον αφορά τον ρόλο του αθλητισμού ως μέσο ενσωμάτωσης ατόμων από διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο. Η δεύτερη έρευνα εστιάζει στους νεαρούς μετανάστες και ο στόχος της είναι να εντοπίσει διαφορές στην διαδικασία του επιπολιτισμού και στα ψυχολογικά αποτελέσματα (π.χ. άγχος επιπολιτισμού) ανάμεσα σε νεαρούς μετανάστες που συμμετέχουν σε αθλητικές δρατηριότητες και σ αυτούς που δεν συμμετέχουν και επιπλέον να διευρευνήσει τον ρόλο του αθλητικού περιβάλλοντος που δημιουργείται από τον προπονητή στον επιπολιτισμό ανάμεσα στους αθλητές. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο επιπολιτισμός είναι μια διμερής διαδικασία που αφορά τόσο τα μέλη των μειονοτικών ομάδων όσο και τα μέλη της κοινωνίας υποδοχής, οι επόμενες δυο έρευνες εστίασαν στους Έλληνες εφήβους με στόχο την καλύτερη κατανόηση της πολυπλοκότητας του επιπολιτισμού. Ο σκοπός της τρίτης έρευνας ήταν να διερευνήσει τις στάσεις των Ελλήνων όσον αφορά των επιπολιτισμό των μεταναστών σε συνάρτηση με την αθλητική συμμετοχή καθώς και να διερευνήσει τον ρόλο του αθλητικού περιβάλλοντος. Η τελευταία έρευνα που πραγματοποιήθηκε με νεαρούς Έλληνες αθλητές είχε ως στόχο να διερευνήσει τον ρόλο κοινωνικών και ηθικών παραγόντων (ενσυναίσθηση και αλτρουισμός) στο αθλητικό περιβάλλον και στην διαδικασία του επιπολιτισμού). Συνολικά τα ευρήματα της παρούσας διδακτορικής διατριβής μας δίνουν σημαντικά αποτελέσματα όσον αφορά τον ρόλο του αθλητισμού ως φορέα επιπολιτισμού και ενσωμάτωσης δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο του κατάλληλου κλίματος παρακίνησης. Το κλίμα παρακίνησης που είναι προσανατολισμένο στη μάθηση και στην προσωπική βελτίωση και ικανοποιεί τις βασικές ανάγκες των συμμετεχόντων (ανάγκη για αυτονομία, ικανότητα και προσωπικές σχέσεις) είναι πιθανό να διευκολύνει την διαδικασία του επιπολιτσμού τόσο για τα μέλη των μειονοτικών ομάδων όσο και για τα μέλη της κοινωνίας υποδοχής.
Διερεύνηση της εμπλοκής της σουρβιβίνης στις ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου
Authors: Ράπτη Εμμανουέλα
Published: September 2021

Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η διερεύνηση των μονονουκλεοτιδικών πολυμορφισμών-31G/C, -241T/Cκαι -625G/C στον υποκινητή του γονιδίου της σουρβιβίνης και της έκφρασης του γονιδίου σε ασθενείς με Ι.Φ.Ν.Ε. Παράλληλα, μελετήθηκε η πιθανή συσχέτιση γονοτύπου και βαθμού έκφρασης της πρωτεΐνης και το κατά πόσο διαφέρει η έκφραση της ανάμεσα στους ασθενείς με ΙΦΝΕ και στους υγιείς μάρτυρες. Τέλος, ελέγχθηκε η πιθανή συσχέτιση γονοτύπου και ανταπόκρισης στη θεραπεία με anti-TNF σε ασθενείς με νόσο Crohn.Υλικά και μέθοδοι Το ολικό RNΑ από βιοπτικό υλικό από παθολογικές ενδοσκοπικά περιοχές καθώς και από δείγματα αίματος ασθενών και υγιών μαρτύρων απομονώθηκε χρησιμοποιώντας τοNucleoSpin® RNAkit (Macherey-Nagel, Germany). Έγινε αντίστροφη μεταγραφή και ακολούθησε ποσοτικοποίηση με PCR πραγματικού χρόνου (Real-Time PCR), προκειμένου να ελεγχθούν τα επίπεδα γονιδιακής έκφρασης. Οι τρεις πολυμορφισμοί του υποκινητή της σουρβιβίνης εκτιμήθηκαν σε 97 ασθενείς με NC, 88 ασθενείς με ΕΚ και 152 υγιείς μάρτυρες με την τεχνική της PCR-RFLP.Το infliximab χορηγήθηκε ενδοφλεβίως σε δόση 5mg/kg τις εβδομάδες 0,2,6 και στη συνέχεια κάθε 8 βδομάδες και εκτιμήθηκε η κλινική και ορολογική ανταπόκριση. Η ενδοσκοπική ανταπόκριση εκτιμήθηκε με ειλεοκολονοσκόπηση στην έναρξη της θεραπείας και μετα από 12-20 βδομάδες και οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε ανταποκριθέντες και μη ανταποκριθέντες στη θεραπεία.ΑποτελέσματαΔεν ανευρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα mRNA της σουρβιβίνης ανάμεσα στους μάρτυρες, στους ασθενείς με NC και στους ασθενείς με ΕΚ τόσο στα δείγματα ιστού όσο και στα δείγματα αίματος. Στον SNP -31C/G ανιχνεύτηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις συχνότητες αλληλίων και γονοτύπων μεταξύ μαρτύρων και των ασθενώνμε NC και με ΕΚ. Η συχνότητα του αλληλίου C ήταν 0,56 στη NC, 0,63 στην ΕΚ και 0,48 στους μάρτυρες. Επιπλέον, το αλλήλιο -31C συνδέθηκε με 1,46 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για NC με στατιστική σημαντικότητα (95%CI 1.02 – 2.10) και 1,95 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για ΕΚ με στατιστική σημαντικότητα (95%CI 1.33 – 2.85). Οι πολυμορφισμοί -625G/C και -241T/C δεν συνδέονται με την ανάπτυξη της NC ή της ΕΚ. Τέλος, δε βρέθηκε συσχέτιση των πολυμορφισμών που ελέγχθηκαν (-625G/C, -241T/C και -31C/G) με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών με NC και με ΕΚ. Στην ομάδα της μελέτης δε βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στον-31C/G και στην ανταπόκριση στο IFX.ΣυμπεράσματαΗ παρούσα μελέτη έδειξε ότι ο SNP-31G/C του υποκινητή του γονιδίου της σουρβιβίνηςπιθανώς επηρεάζει την προδιάθεση για NC και ΕΚ στον ελληνικό πληθυσμό, αλλά δε φαίνεται να υπάρχει σύνδεση αυτού του πολυμορφισμού με την ανταπόκριση στη θεραπεία με anti-TNF στη NC.
The role of the novel synthetic microneurotrophin BNN27 in glial cells in health and demyelination
Authors: Μπονέττο Τζούλια
Published: September 2021

Στο πρώτο μέρος της διδακτορικής μου διατριβής μελετήσαμε το ρόλο του ΒΝΝ27, ενός ανάλογου του νευροστεροειδούς DHEA. Έχει δειχτεί ότι το BNN27, προστατεύει αποτελεσματικά νευρώνες από επαγόμενη απόπτωση, μέσω της αλληλεπίδρασής του με τους υποδοχείς NGF, TrkA και p75NTR, ενώ αντίστοιχα δεν έχει μελετηθεί ο ρόλος του συγκεκριμένου μορίου σχετικά με την δράση του στα ολιγοδενδροκύτταρα. Σύμφωνα με μελέτες που διεξήχθησαν από την ομάδα μας σε πειραματόζωα που υπεβλήθησαν σε απομυελίνωση με την τοξίνη cuprizone, παρατηρήθηκε πως το BNN27 δρα προστατευτικά στα ώριμα ολιγοδενδροκύτταρα (OLs). Η χορήγηση cuprizone προκαλεί τον θάνατο των OLs, οδηγώντας σε επακόλουθη απομυελίνωση. Παρατηρήσαμε ότι η χορήγηση BNN27 σε αυτό το μοντέλο οδηγεί σε μειωμένη απομυελίνωση, μείωση του θανάτου των OLs, όπως επίσης και μειωμένη ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και των μικρογλοιακών κυττάρων. Το ίδιο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε και μετά από in vitro πειράματα χρησιμοποιώντας καλλιέργειες ολιγοδενδροκυττάρων αστροκυττάρων και μικρογλοιακών ύστερα από χορήγηση cuprizone και ΒΝΝ27. Το ΒΝΝ27 απέτρεψε τον θάνατο των ώριμων ολιγοδενδροκυττάρων, ενώ παρατηρήθηκε και μειωμένη ενεργοποίηση των μικρογλοιακών και των αστροκυττάρων. Αναμένουμε ότι τα αποτελέσματα από την παρούσα μελέτη θα συνεισφέρουν στην ανάπτυξη νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων για τους ασθενείς με ΚΠΣ μέσω της δράσης του ΒΝΝ27. Πιστεύουμε πως η συνδυαστική δράση αυτου του μορίου στην πρόληψη της απομυελίνωσης, την προώθηση της επαναμυελίνωσης και τη νευροπροστασία τα καθιστά ιδιαίτερα ελπιδοφόρα.Στο δεύτερο μέρος της διδακτορικής μου διατριβής εστιάσαμε στο να αναγνωρίσουμε επιπλέον μόρια που αλληλεπιδρούν με την πρωτείνη Tag-1. Είναι ήδη γνωστό ότι η Tag-1 αλληλεπιδρά με την πρωτείνη Caspr2, καθώς και με τους διαύλους καλίου του άξονα, σχηματίζοντας ένα σύμπλοκο στην περιοχή εγγυς της παρακομβικής. Αποφασίσαμε να εστιάσουμε σε 4 νεες πρωτείνες (MAP1B, MAP2, Reelin και TenascinR). Αυτές οι πρωτείνες αναγνωρίστηκαν βιοπληροφορικά με την βοήθεια του UniRed, το οποίο μπορεί και προβλέπει νέες πιθανές αλληλεπιδράσεις μεταξύ πρωτεινών που δεν είναι ήδη γνωστές με βάση την βιβλιογραφία. Παρατηρήθηκε αλληλεπίδραση της Tag-1 με την ΜΑΡ1Β και Reelin, ενώ δεν παρατηρήθηκε αλληλεπίδραση με την ΜΑΡ2 και TenascinR. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις μπορεί να μην σχετίζονται με τον ρόλο της Tag-1 στην περιοχή εγγύς της παρακομβικής αλλά μπορεί να είναι σημαντικές σχετικά με τις λειτουργίες κατά την ανάπτυξη του εγκεφάλου.
Ζητήματα που αφορούν στην αποτέφρωση των νεκρών
Authors: Βασιλοπούλου Ελένη
Published: September 2021

«Αποτέφρωση», ορίζεται η διαδικασία της απανθράκωσης του φέρετρου και του νεκρού ανθρώπινου σώματος σε υψηλές θερμοκρασίες, με τη δημιουργία μιας ελάχιστης ποσότητας τέφρας. Η αποτέφρωση των νεκρών αναφέρεται στις ανθρώπινες συνήθειες από αρχαιοτάτων χρόνων. Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι η διαδικασία αυτή ξεκίνησε το 3.000 π.Χ. στην αρχή της Λίθινης εποχής στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. H Ορθόδοξη Εκκλησία στην πλειοψηφία της είναι αντίθετη στην διαδικασία της αποτέφρωσης. Όμως σημαντικές προσωπικότητες όπως οι αείμνηστοι Καθηγητές Π. Μπρατσιώτης, Α. Αλιβιζάτος, Σ. Αγουρίδης και Ε. Θεοδώρου, προσέγγιζαν θετικά το δικαίωμα της αποτέφρωσης των νεκρών στην Ελλάδα και για τους Ορθόδοξους Έλληνες εφόσον αυτοί το επιλέξουν. Η αποτέφρωση ως διαδικασία επιτρέπεται με την άδεια του Δημάρχου ή του Κοινοτάρχη μετά την πάροδο 60 ωρών, από τον θάνατο του εκλιπόντος και με ρητή άδεια του Ιατροδικαστή. Απαραίτητη προϋπόθεση για την έκδοση τέτοιας άδειας είναι η ύπαρξη προηγούμενης ρητής δήλωσης του εκλιπόντος ότι επιθυμούσε να αποτεφρωθεί. Κάνοντας λόγο για την αποτέφρωση των νεκρών, δεν πρέπει να αγνοηθεί και η παράμετρος που αφορά στη μόλυνση του περιβάλλοντος. Έχει διαπιστωθεί ότι με την αποτέφρωση, έστω και στους ειδικούς κλιβάνους όπου αυτή πραγματοποιείται σήμερα, απελευθερώνονται χημικές ουσίες, όπως μόλυβδος, υδράργυρος, διοξίνες και φουράνια, μονοξείδιο του άνθρακα, οξείδιο του αζώτου, διοξείδιο του θείου, κλπ. Σε ερωτηματολόγιο που δόθηκε σε 5 πόλεις της Ελλάδος, 311 άτομα διαφορετικών ηλικιών, μορφωτικού επιπέδου, θρησκεύματος και φύλου απήντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με την αποτέφρωση των νεκρών, σε πρώτο στάδιο χωρίς καμιά ενημέρωση για το θέμα και σε δεύτερο στάδιο μετά από μια μικρή ενημέρωση. Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι σε μικρό ποσοστό άλλαξε η ανάγνωση του ενημερωτικού εντύπου την άποψη του δείγματος. Αξίζει δε να αναφερθεί ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι ενημερωμένο για την αποτέφρωση των νεκρών και μάλιστα για το 51,1% (159 άτομα) θα αποτελούσε προσωπική επιλογή. (Για την εξαγωγή συμπερασμάτων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο R 2.15.2).
Narcissus and femme fatale
Authors: Σεραφείμ Χριστίνα
Published: September 2021

Λολίτα, Λόλα, Λουλού: Κυρίες με τέτοιου είδους υποκοριστικά ονόματα τις συναντάει κανείς συνήθως ως πλανεύτρες ακαταμάχητης ομορφιάς στη Λογοτεχνία, την Τέχνη και τον Κινηματογράφο. Και όμως υφίσταται το ερώτημα εάν υπάρχει πραγματικά μια κάποια τέχνη της αποπλάνησης ή εάν η ομορφιά – όπως λέει ο λαός – εξαρτάται αποκλειστικά από τη ματιά του παρατηρητή. Μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα υπόσχεται να δώσει η ανάλυση των ακόλουθων έργων του Ρομαντισμό, της περιόδου του Fin de Siècle και της Λογοτεχνίας και του Κινηματογράφου του 20ού αιώνα, με θέμα την αποπλάνηση. Τα έργα έχουν ως κεντρική ηρωίδα μία γυναίκα πλανεύτρα και έναν – συνήθως άντρα – πλανεμένο ήρωα. Κοινό χαρακτηριστικό σχεδόν όλων των ηρωίδων είναι ότι κατέχουν έκαστες τεχνικές αποπλάνησης: μπορούν να τραγουδάνε, να χορεύουν και να ποζάρουν άριστα. Οι ρομαντικές διηγήσεις είναι οι εξής: "Der Runenberg" (1804) του Ludwig Tieck, "Das Marmorbild" (1818) του Joseph von Eichendorff και δύο διηγήσεις από το ρεπερτόριο του E.T.A. Hoffmann: "Das öde Haus" (1817) και "Der goldne Topf" (1813/1814). Παραδείγματα από την περίοδο του Fin de Siècle είναι τα δράματα "Salome" (1893) του Oscar Wilde και "Lulu" (1913) του Frank Wedekind. Ως σύγχρονο παράδειγμα επιλέχθηκε το μυθιστόρημα σκάνδαλο και κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας "Lolita" (1955) του Vladimir Nabokov. Ταινίες καλτ που δεν πρέπει να λείπουν από τη φιλμογραφία μίας εργασία περί γυναικείας αποπλάνησης είναι: "Der Blaue Engel" (1930) του Joseph von Sternberg, "Orpheus" (1939) του Jean Cocteaus και "Carmen" (1983) του Carlos Saura. Κεντρική ιδέα της διατριβής είναι ότι η θηλυκότητα καθ’ εαυτή – και ακόμα περισσότερο η αποπλανητική – δεν υφίσταται, αλλά αποτελεί ένα κατασκεύασμα, μία φαντασίωση, μία προβολή ή είναι ακόμα και αποτέλεσμα σκηνοθεσίας. Αρχική ιδέα είναι ότι οι θηλυκές μορφές λειτουργούν συνήθως ως καθρέφτισμα του ανδρικού πόθου αποτελώντας μονάχα προβολές επιθυμίας και φόβου. Στην αιτιολόγηση του ερευνητικού στόχου η φιγούρα του νάρκισσου αποκτάει ένα διπλό ρόλο: από τη μία το μοτίβο αντικατοπτρίζει την αυτο-ποθούμενη ματιά και τη σχετιζόμενη κατασκευή της θηλυκότητας, από την άλλη ο νάρκισσος λειτουργεί ως σύμβολο μιας τέχνης που παρατηρεί τον εαυτό της και έτσι πολλαπλασιάζεται.
Tools and techniques for building reliable application programming interfaces
Authors: Κεχαγιά Μαρία
Published: September 2021

Τα προγράμματα λογισμικού βασίζουν σημαντικά τμήματα της λειτουργικότητάς τους σε διεπαφές προγραμματισμού εφαρμογών. Πέρα από το πώς οι προγραμματιστές χρησιμοποιούν τις εν λόγω διεπαφές, η ευρωστία των προγραμμάτων εξαρτάται και από την ποιότητα του σχεδιασμού και της υλοποίησης των ίδιων των διεπαφών. Στόχος της παρούσας διατριβής είναι η διερεύνηση και ανάπτυξη εργαλείων που είναι ικανά να συμβάλλουν στη βελτίωση της ευρωστίας των σύγχρονων συστημάτων και εφαρμογών πληροφορικής, μέσα από την ανάπτυξη αξιόπιστων διεπαφών προγραμματισμού εφαρμογών.Αρχικά, επεξεργαζόμαστε τηλεμετρικά δεδομένα από εφαρμογές που έχουν καταρρεύσει, για να οργανώσουμε περίπου ένα εκατομμύριο αναφορές λαθών και να εξάγουμε κανόνες που ορίζουν επισφαλείς κλήσεις που πραγματοποιούνται από τις εφαρμογές προς τις διεπαφές προγραμματισμού. Τα ευρήματά μας δείχνουν πως οι σημαντικότερες αιτίες αποδίδονται στους παρακάτω λόγους: ανεπάρκεια μνήμης, θέματα συγχρονισμού, ελλιπής διάθεση κατάλληλων πόρων. Επίσης, εντοπίζουμε προβλήματα (10%) για τις αιτίες των οποίων δεν μπορούμε με βεβαιότητα να αποφανθούμε, εφόσον σχετίζονται με γενικές ή μη τεκμηριωμένες εξαιρέσεις που εμφανίζονται στις αναφορές λαθών.Με βάση το τελευταίο μας εύρημα, αναπτύσσουμε ένα εργαλείο στατικής ανάλυσης το οποίο με αυτοματοποιημένο τρόπο αξιολογεί την ποιότητα σχετικά με τους τύπους των εξαιρέσεων που είναι δηλωμένοι στα έγγραφα τεκμηρίωσης των διεπαφών προγραμματισμού εφαρμογών. Εφαρμόζοντας την τεχνική μας στο οικοσύστημα του Android, βρίσκουμε πως συγκεκριμένες μη τεκμηριωμένες εξαιρέσεις μπορούν να επηρεάζουν αρνητικά τη σταθερότητα των εφαρμογών που βασίζουν τη λειτουργία τους σε μια πλατφόρμα, όπως το Android. Επιπλέον, τα αποτελέσματα ενός πειράματος που διεξάγουμε με 25 προγραμματιστές, μας οδηγούν στο σχεδιασμό και την ανάπτυξη ενός στατικού επαληθευτή που μπορεί να εγγυηθεί τη συνεπή λειτουργία των προγραμμάτων που αναλύει. Χρησιμοποιώντας το σύστημα τύπων που αναπτύσσουμε, εξετάζουμε έργα ανοιχτού λογισμικού Java και εντοπίζουμε λάθη, αποδεικνύοντας τη λειτουργικότητα του συστήματός μας, για τον εντοπισμό προβλημάτων σχετικών με τον χειρισμό του μηχανισμού εξαιρέσεων σε προγράμματα Java, τα οποία μπορούν να δέχονται μη έγκυρα δεδομένα εισόδου.
Κλωνικότητα β λεμφοκυττάρων στο νεφρικό ιστό ασθενών με αυτοάνοσα νεφρικά νοσήματα
Authors: Κολοβού Κυριακή
Published: September 2021

Σκοπός: Κλωνικοί πληθυσμοί Β-κυττάρων ανευρίσκονται στο περιφερικό αίμα ασθενών με ΣΕΛ νεφρτιδα .Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αναζήτηση ολιγοκλωνικών πληθυσμών Β-κυττάρων χρησιμοποιώντας πολλαπλή PCR με φθορίζοντες εκκινητές και τριχοειδική ανάλυση PCR προιόντων στον νεφρικό ιστό ασθενών με σπειραματικές παθήσεις ανοσολογικής αιτιολογίας .Ασθενείς και μέθοδος : Έγινε απομόνωση DNA από υλικό νεφρικών βιοψιών (n=42) και από το περιφερικό αίμα επιλεγμένου δείγματος ασθενών με σπειραματικές παθήσεις ανοσολογικής αιτιολογίας (n=25 από 42). Διενεργήθηκε πολλαπλή PCR σε τρείς αντιδράσεις με πολλαπλούς εκκινητές για την ενίσχυση της Ig-VH/DH/JH αλληλουχίας των Β-κυττάρων. Για τις PCR αντιδράσεις χρησιμοποιήθηκε το IGH Gene Clonality Assay της Βiomed 2. Τα αποτελέσματα των PCR αναλύθηκαν μέσω ηλεκτροφόρησης σε τριχοειδή στoν αυτόματο DNA αναλυτή και τα αποτελέσματα δόθηκαν σε μορφή κορυφών που κατηγοριοποιήθηκαν ως α) πολυκλωνικός και β) ολιγοκλωνικός πληθυσμός Β-κυττάρων.Αποτελέσματα: Ολιγοκλωνικοί πληθυσμοί Β-κυττάρων στο νεφρικό ιστό ανευρέθηκαν σε 6 από τους 18 ασθενείς με νεφρίτιδα του ΣΕΛ(33%), γεγονός που δεν φάνηκε να σχετίζεται ούτε με την τάξη της νεφρίτιδας ούτε με κάποια άλλη κλινικοεργαστηριακή παράμετρο. Ολιγοκλωνικότητα στον ιστό ανευρέθηκε επίσης στους 11 από τους 24 ασθενείς (46%) με σπειραματικές παθήσεις ανοσολογικής αιτιολογίας, πρωτοδιάγνωση FSGS (n=7), Νόσο Ελαχίστων Αλλοιώσεων (n=4) , IgAN (n=3), Μεμβρανώδη ΣΠ (n=3), ανοσοπενική αγγειίτιδα (n=4) και μεμβρανοϋπερπλαστική ΣΝ (n=3). Σε κανένα από τα δείγματα περιφερικού αίματος δεν ανιχνεύθηκαν ολιγοκλωνικοί πληθυσμοί Β-κυττάρων. Αυτό το γεγονός ενισχύει τη θεωρία για τον κεντρικό ρόλο αυτοδραστικών κλώνων Β κυττάρου που δεν βρίσκονται στην περιφέρεια, αλλά που συμμετέχουν στη δημιουργία και τη συντήρηση της τοπικής ανοσολογικής βλάβης στον νεφρικό ιστό. Συμπέρασμα: Η ανίχνευση ολιγοκλωνικών πληθυσμών Β-κυττάρων στον νεφρικό ιστό ασθενών με ΣΕΛ νεφρίτιδα αλλά και άλλες σπειραματικές παθήσεις ανοσολογικής αιτιολογίας, υποδηλώνει ότι το εύρημα της ολιγοκλωνικότητας δεν είναι ειδικό και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βιοδείκτης για τη νεφρίτιδα του λύκου. Θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει στην ταυτοποίηση ασθενών με σπειραματικές παθήσεις ανοσολογικής αιτιολογίας που θα είχαν πιθανό όφελος από θεραπείες εξάλειψης των Β -κυττάρων.
Επιδημιολογική και κλινική μελέτη των σπίλων της Spitz στον ελληνικό πληθυσμό
Authors: Σουρά Ευθυμία
Published: September 2021

Οι σπίλοι της Spitz ενδέχεται να παρουσιάζουν άτυπα κλινικά και ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά που, αν και συχνά δεν επηρεάζουν την πρόγνωση των ασθενών, μπορεί να θεωρηθούν ανησυχητικά για ασθενείς που εμφανίζουν τις βλάβες αυτές σε μεγαλύτερη ηλικία από εκείνη των 40 ετών.Στη μελέτη αυτή ερευνήθηκαν τα κλινικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά ασθενών που εμφάνισαν σπίλους της Spitz, καθώς και τα πρότυπα έκθεσης τους στον ήλιο, και στη συνέχεια τα αποτελέσματα συσχετίστηκαν με την ηλικία. Η κλινική εικόνα των σπίλων της Spitz (π.χ. μέγεθος, εντόπιση κ.α.) και τα ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά τους εξετάστηκαν επίσης σε συσχετισμό με την ηλικία.Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν ασθενείς με ιστοπαθολογικά επιβεβαιωμένη διάγνωση σπίλου Spitz, οι οποίοι στη συνέχεια εξετάστηκαν κλινικά. Κατά την εξέταση συλλέχθηκαν στοιχεία όπως ο τύπος του δέρματος κατά Fitzpatrick, ο αριθμός των κοινών / άτυπων σπίλων, οι συνήθειες έκθεσης στον ήλιο, το προσωπικό / οικογενειακό ιατρικό ιστορικό (γενικό και σχετικό με καρκίνο δέρματος) κλπ. Τα παρασκευάσματα ιστοπαθολογίας επανεξετάστηκαν από δύο διαφορετικούς ιστοπαθολόγους και τα ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά συλλέχθηκαν με βάση μια προκαθορισμένη βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας λίστας. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν στη συνέχεια κάθε 6 μήνες.Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 110 ασθενείς με σπίλο Spitz, οι οποίοι κατανεμήθηκαν σε 3 ηλικιακές ομάδες βάσει την ηλικία εμφάνισης του σπίλου (<20 ετών, ≥20 έως <40 ετών και ≥40 ετών). Η συνηθέστερη εντόπιση ήταν ο κορμός για την ηλικιακή ομάδα ≥40 ετών και τα άκρα για τις άλλες ηλικιακές ομάδες. Οι ασθενείς ηλικίας ≥40 ετών είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάζουν περισσότερους από 50 κοινούς σπίλους και τουλάχιστον έναν άτυπο σπίλο σε σύγκριση με τις άλλες ηλικιακές ομάδες. Οι ασθενείς ≥40 ετών ανέφεραν, επίσης, συχνότερα ιστορικό επώδυνου ηλιακού εγκαύματος (100%) πριν από την εμφάνιση του σπίλου Spitz, χρησιμοποιούσαν αντηλιακό σπανιότερα, είχαν υψηλότερους χρόνους έκθεσης στον ήλιο και έφεραν συχνότερα κλινικά σημάδια ηλιακής βλάβης του δέρματος σε σύγκριση με τις άλλες ηλικιακές ομάδες. Τέλος, οι σπίλοι Spitz των ασθενών ηλικίας άνω των 40 ετών παρουσίαζαν συνηθέστερα χαρακτηριστικά ιστοπαθολογικής ατυπίας, όπως η παρουσία μιτώσεων, κυτταρικής άτυπιας και εμφανούς πυρηνίου.Αν και οι ασθενείς άνω των 40 ετών που συμμετείχαν στη μελέτη ήταν πιθανότερο να αναφέρουν ιστορικό μεγαλύτερου χρόνου έκθεσης στον ήλιο, να μην χρησιμοποιούν ποτέ αντηλιακό και να έχουν θετικό ιστορικό επώδυνων ηλιακών εγκαυμάτων, η σπουδαιότητα αυτής της παρατήρησης παραμένει να διασαφηνιστεί, καθώς οι ασθενείς αυτοί εμφάνιζαν σπίλους της Spitz συχνότερα σε μη ηλιοεκτεθειμένες περιοχές (κορμός) και παρουσίαζαν μεγαλύτερο αριθμό κοινών και άτυπων σπίλων συγκριτικά με τις άλλες ηλικιακές ομάδες της μελέτης.
Μελέτη των ερπητοϊών σε φυσιολογικούς Έλληνες αιμοδότες
Authors: Κούτρας Δημήτριος
Published: September 2021

Εισαγωγή: Οι λοιμώξεις από ερπητοϊούς που μεταδίδονται μέσω υγιών αλλά μολυσμένων αιμοδοτών θέτουν σε κίνδυνο τους ανοσοκατεσταλμένους αιμολήπτες. Ο κίνδυνος που σχετίζεται με τη μετάδοση, μέσω μετάγγισης αίματος, του HHV-8 είναι διαφορετικός σε ενδημικές και μη ενδημικές περιοχές. Ο κίνδυνος επιπολασμού της οροθετικότητας των HHV-6 και HHV-8 και το ιικό φορτίο μεταξύ των αιμοδοτών έχει μελετηθεί σε διάφορες χώρες. Σκοπός της μελέτης μας ήταν η αξιολόγηση της οροθετικότητας των HHV-8 και HHV-6 σε εθελοντές αιμοδότες από την Ελλάδα, η οποία είναι γενικά άγνωστη.Υλικό και μέθοδοι: Συλλέχθηκαν δείγματα ορού από 179 υγιείς αιμοδότες που ελέγχθηκαν για την παρουσία των αντισωμάτων IgG έναντι των HHV-6 και HHV-8 με ELISA. Όσο αφορά στον HHV-6, εκτιμήθηκε σε δείγματα 160 αιμοδοτών.Αποτελέσματα: Η ομάδα μελέτης μας αποτελείτο από 179 εθελοντές αιμοδότες, 136 άνδρες και 43 γυναίκες με μέση ηλικία 38 έτη (εύρος 19-64 ετών). Όλοι αυτοί ήταν αρνητικοί για HBV, HCV, HIV1/2, HTLV1/2 και σύφιλη. Κανένας από τους 179 αιμοδότες, ελληνικής καταγωγής, που δοκιμάστηκαν δε βρέθηκε θετικός για τον HHV-8. Υπήρχε μόνο ένα επιπλέον δείγμα το οποίο βρέθηκε θετικό για αντισώματα αντι-HHV-8 από ένα Έλληνα άρρενα δότη, που ήταν θετικός για τον ιό HIV (τόσο με Elisa όσο και με μοριακό έλεγχο) και έτσι αποκλείστηκε από τη μελέτη μας. Η επιπολασμός του HHV6 αξιολογήθηκε σε 160 δείγματα αιμοδοτών και διαπιστώθηκε ότι ήταν 78,75% (126/160). Δεν υπήρξε καμία σημαντική διαφορά του επιπολασμού ούτε μεταξύ των ανδρών (77.68%: 94/121), ούτε μεταξύ των γυναικών (82.05%: 32/39), ούτε μεταξύ των διαφορετικών ηλικιακών ομάδων (82.61% ομάδα α: 19-30 ετών, 81,82% ομάδα β: 31 – 40 ετών, 69.76% ομάδα C: 41-50 ετών, ομάδα 81.48% D: 51-64 ετών).Συζήτηση-Συμπεράσματα: Το γεγονός, ότι κανένας αιμοδότης δεν βρέθηκε θετικός για αντισώματα IgG έναντι του HHV-8 δείχνει ότι ο κίνδυνος μετάγγισης που σχετίζεται με τη μετάδοση του HHV-8 στην Ελλάδα, εάν υπάρχει, είναι αμελητέος και δεν εγγυάται τη διενέργεια ευρέος ελέγχου για ύπαρξη HHV-8. Ωστόσο, χρειάζονται σίγουρα περαιτέρω μελέτες προκειμένου να διευκρινιστεί ο πιθανός κίνδυνος μετάδοσης του HHV-6.
Οι δημογραφικές εξελίξεις σ' ένα βιομηχανικό κέντρο
Authors: Μουστάνη Ντίνα
Published: September 2021

[…] Σκοπός της συγκεκριμένης διατριβής, είναι να καλύψει σημαντικά κενά της τοπικής ιστορίας, προβάλλοντας άγνωστες πτυχές της, ιδίως όσον αφορά τη δημογραφική φυσιογνωμία της πόλης, μέσα από την επεξεργασία πηγών ανεκμετάλλευτων μέχρι σήμερα και εντάσσοντας το παράδειγμα του Βόλου στις αντίστοιχες ελληνικές μελέτες ιστορικο-δημογραφικής ανάλυσης, κυρίως από το νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Ο τίτλος της διατριβής, «Οι δημογραφικές Εξελίξεις σ’ ένα Βιομηχανικό Κέντρο: Βόλος 1881-1922», είναι ίσως παραπλανητικός για δύο λόγους. Δεν θα σταθούμε στη βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης, παρά μόνο στο βαθμό που αυτή δικαιολογεί ή/και είναι συνυφασμένη με την εισροή πληθυσμού. Θα μας απασχολήσει η επαγγελματική δραστηριότητα των κατοίκων του Βόλου, χωρίς να αναφερθούμε σε τόπους εργασιακής συγκέντρωσής τους ή αλλαγές των ασχολιών τους μέσα στο χρόνο. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την περίοδο μελέτης. Οι ακραίες χρονολογίες που αντιστοιχούν στην ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος (με ταυτόχρονη απογραφή πληθυσμού) και στον ερχομό των μικρασιατών προσφύγων, αποτελούν αναμφίβολα σημεία-ορόσημα στην ιστορία της πόλης. […]
Α' Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες 1896
Authors: Τσόνιας Σταύρος
Published: September 2021

Δεν υπάρχει βιβλίο, μονογραφία ή συλλογικό έργο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που να μην έχει αναφορά στον πρώτο Ολυμπιακό Μαραθώνιο δρόμο του 1896. Ο Μαραθώνιος και η νίκη του Σπύρου Λούη αποτέλεσαν την κορωνίδα των Α΄ Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων. Σκοπός της προτεινόμενης διατριβής είναι μέσα από την ιστορικό-θεωρητική επισκόπηση των Α'Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 να ανασύρει τα κομμάτια εκείνα που αφορούν στον Μαραθώνιο δρόμο και να συνθέσει εξ αρχής τη γένεση και το χρονικό του. Αξιοποιήθηκαν πρωτίστως τα αρχεία των εφημερίδων, διότι ο τύπος μέσω των μαρτυριών δημοσιογράφων που ως αυτόπτες μάρτυρες παρακολούθησαν οι ίδιοι τον αγώνα, κατέγραψε με λεπτομέρεια συμβάντα και στιγμές που δεν υπάρχουν στα επίσημα αρχεία της Ολυμπιακής Επιτροπής. Η σύγχρονη Αθήνα επωφελείται από τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να αναβιώσει την παράδοση, το θρύλο του Φειδιππίδη. Η εξαίρεση λοιπόν των ιππικών αγωνισμάτων αλλά και η ενίσχυση με κάθε τι το Ελληνικό, ήταν βασικά η αιτία να προστεθεί στο πρόγραμμα των αγώνων ο Μαραθώνιος Δρόμος. Από τις πιο ενδιαφέρουσες ενότητες της έρευνας, είναι αυτή που περιγράφει τους προπαρασκευαστικούς και δοκιμαστικούς Μαραθωνίους που προηγήθηκαν των επισήμων, αλλά και τις προσπάθειες των δρομέων να ασκηθούν στη διαδρομή για τη συμμετοχή τους στον Ολυμπιακό Μαραθώνιο. Σημαντικό κομμάτι της έρευνας αυτής είναι η αναγνώριση της Μαραθώνιας διαδρομής και η ταύτισή της μ’ αυτήν του πρώτου Μαραθωνίου με νικητή τον Σπύρο Λούη. Μέσα από τοπογεωγραφικά στοιχεία,επιτόπια έρευνα, σύγκριση χαρτών αλλά και περιγραφές περιηγητών γίνεται η ταύτιση της.Ταυτόχρονα σε ένα δεύτερο επίπεδο, η έρευνα εντοπίζει και αναδεικνύει τις ιστορικές ανακρίβειες, οι οποίες αν δεν αντιμετωπιστούν, κινδυνεύουν να πάρουν διαστάσεις μόνιμης αποτύπωσης στο ιστορικό γίγνεσθαι. Οι αυθαιρεσίες, εάν δεν αξιοποιηθούν τα ιστορικά τεκμήρια, τείνουν να αποτελέσουν στοιχεία συγκαλυμμένης προσαρμοστικότητας,συντηρώντας μια μη ορθή ιστορικά καταγραφή και παράθεση των γεγονότων.
Ανίχνευση, τυποποίηση και έκφραση των ογκογόνων πρωτεϊνών Ε6 και Ε7 του ιού HPV σε δυσπλασίες και καρκίνους του κατώτερου γεννητικού και γαστρεντερικού συστήματος
Authors: Τσιμπλάκη Ελπίδα
Published: September 2021

Στόχο της διατριβής αποτελεί η ανίχνευση του DNA του ιού HPV και του mRNA των ιϊκών ογκογονιδίων Ε6 και Ε7 σε δυσπλασίες και καρκίνους του κατώτερου γεννητικού και γαστρεντερικού συστήματος. Μελετήθηκαν συνολικά 290 ιστοτεμάχια από την κατώτερη γεννητική και ανώτερη γαστρεντερική οδό. Η ανίχνευση και η τυποποίηση του HPV πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο των μικροσυστοιχιών, ενώ η ανίχνευση Ε6/Ε7 mRNA με τη μέθοδο Real- time NASBA. Διαπιστώθηκε ότι οι δυσπλασίες υψηλού βαθμού και οι καρκίνοι του κατώτερου γεννητικού συστήματος είχαν μεγαλύτερο ποσοστό ανίχνευσης E6/E7 mRNΑ σε σχέση με τις δυσπλασίες χαμηλού βαθμού (66.7% vs. 32.4 p<0.001 και 90.9% vs. 32.4% p<0.001, αντίστοιχα για τα δείγματα του τράχηλου, 0.0% vs. 60.0% p=0.05 και 0.0% vs. 100% p<0.001, αντίστοιχα για τα δείγματα του κόλπου, 57.1% vs. 23.5% p=0.05 και 100% vs. 23.5% p= 0.001, αντίστοιχα για τα δείγματα του αιδοίου). Επιπλέον βρέθηκε ότι το 9,6% των καρκίνων του στόματος και το 14,3% των καρκίνων του στοματοφάρυγγα ήταν θετικοί στην ανίχνευση Ε6/Ε7 mRNA. Η ανίχνευση mRNA των ογκογονιδίων Ε6 και Ε7 θα μπορούσε να αποτελέσει έναν προγνωστικό δείκτη εξέλιξης σε καρκίνο στο κατώτερο γεννητικό σύστημα, ενώ παράλληλα παρέχει ενδείξεις για την πιθανή εμπλοκή του HPV στην επαγωγή ογκογένεσης στον ανώτερο γαστρεντερικό σωλήνα.
Η συμβολή εκπαιδευτικών προγραμμάτων παραδοσιακού χορού στην ποιότητα ζωής και τις κοινωνικές δεξιότητες των μαθητών
Authors: Δαργινίδου Λεμονιά
Published: September 2021

Η ποιότητα ζωής των εφήβων περιλαμβάνει σωματικούς, ψυχικούς, πνευματικούς και κοινωνικούς παράγοντες της ευημερίας τους, όπως αυτοί τους αντιλαμβάνονται. Οι διαπροσωπικές σχέσεις των εφήβων, μέσα από την ομαδικότητα, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ποιότητα ζωής και αποτελούν προγνωστικό παράγοντα της κοινωνικής συμπεριφοράς αυτών, στην οποία περιέχονται κοινωνικές δεξιότητες. Οι κοινωνικές δεξιότητες είναι διαπροσωπικές συμπεριφορές, οι οποίες προωθούν, την ποιότητα ζωής του ατόμου, την αποδοχή του από την κοινωνία και ταυτόχρονα είναι σημαντικές για την προσαρμογή του σ’ αυτήν. Ο παραδοσιακός χορός αποτελεί ομαδική φυσική δραστηριότητα και αναψυχή και φαίνεται ότι συμβάλλει στην ποιότητα ζωής και στις κοινωνικές δεξιότητες των εφήβων. Σκοπός της διατριβής ήταν η διερεύνηση της συμβολής εκπαιδευτικών προγραμμάτων παραδοσιακών χορών σε συλλόγους δραστηριοτήτων χορού, αλλά και εκπαιδευτικών προγραμμάτων σχολικών δραστηριοτήτων με θέμα τον παραδοσιακό χορό, στην ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων εφήβων, στις κοινωνικές δεξιότητες, στην ανάπτυξη θετικής κοινωνικής συμπεριφοράς και αισθημάτων για ομαδική εργασία. Στην έρευνα συμμετείχαν, σε τρεις ομάδες, 280 έφηβοι /βες μαθητές/τριες ηλικίας 12-13 ετών, οι γονείς τους και 54 καθηγητές τους. Η πρώτη ομάδα δεν ασχολήθηκε συστηματικά με καμιά χορευτική ή αθλητική δραστηριότητα, σε εξωσχολικό χρόνο. Η δεύτερη ομάδα, συμμετείχε, για πρώτη φορά, μόνο σε εκπαιδευτικά προγράμματα σχολικών δραστηριοτήτων με θέμα τον παραδοσιακό χορό, σε εξωσχολικό χρόνο. Η τρίτη ομάδα συμμετείχε για πρώτη φορά μόνο σε προγράμματα συλλόγων δραστηριοτήτων χορού, σε εξωσχολικό χρόνο. Στην έρευνα, κατά τις τρεις μετρήσεις, χρησιμοποιήθηκαν τα ερωτηματολόγια «KIDSCREEN-52» της ποιότητας ζωής, «Κλίμακα Κοινωνικής Συμπεριφοράς στο Σχολείο» της κοινωνικής συμπεριφοράς, «Κλίμακα Αισθημάτων για την Ομαδική Εργασία» της προτίμησης σε ομαδική εργασία, «MESSY II», των κοινωνικών δεξιοτήτων. Η δεύτερη μέτρηση έγινε επτά μήνες, μετά την πρώτη και ακολούθησε η μέτρηση διατήρησης. Από τα αποτελέσματα φαίνεται ότι εκπαιδευτικά προγράμματα παραδοσιακού χορού συμβάλλουν στην βελτίωση της ποιότητας ζωής και των κοινωνικών δεξιοτήτων, εφήβων, επειδή αποδείχθηκε ότι αυτά συμβάλλουν στους περισσότερους παράγοντες της ποιότητας ζωής και των κοινωνικών δεξιοτήτων, από τις εκτιμήσεις των ίδιων, των γονέων τους και των καθηγητών τους. Συμπερασματικά, τα εκπαιδευτικά προγράμματα παραδοσιακού χορού συμβάλλουν στην βελτίωση της ποιότητας ζωής, στην θετική κοινωνική συμπεριφορά, στην ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων και αισθημάτων για ομαδική εργασία, συμμετεχόντων/σων εφήβων μαθητών/τριων.
Η επίδραση της ενσυναίσθησης και της ενεργητικής ακρόασης στην αυτο-αποτελεσματικότητα των εκπαιδευτικών
Authors: Σαλαγιάννη Μαρία
Published: September 2021

Η έννοια της Αυτο-αποτελεσματικότητας (Self- Efficacy) των εκπαιδευτικών, αναφέρεται στις εκτιμήσεις τους για την προσωπική τους αποτελεσματικότητα στην κινητοποίηση των μαθητών και στην προαγωγή της μάθησης, η οποία με τη σειρά της επηρεάζει τόσο το εκπαιδευτικό τους έργο και τις διδακτικές πρακτικές που εφαρμόζουν, όσο και τις σχολικές επιδόσεις των μαθητών και τη γενικότερη επιτυχία τους. Η παρούσα διατριβή, αφορά στη διερεύνηση της εργασιακής Αυτο-αποτελεσματικότητας των Ελλήνων εκπαιδευτικών και των παραγόντων που την επηρεάζουν, καθώς και στην εξέταση της επίδρασης της ενσυναίσθησης και των ικανοτήτων ενεργητικής ακρόασης στις τρείς επιμέρους διαστάσεις της: α. Χρήση διδακτικών στρατηγικών, β. Διαχείριση της τάξης και γ. Ενεργή συμμετοχή των μαθητών. Διεξήχθη συγχρονικού τύπου έρευνα το Δείγμα της οποίας αποτέλεσαν 3955 εκπαιδευτικοί, 1108 άνδρες και 2847 γυναίκες, πρωτοβάθμιας (νηπιαγωγοί και δάσκαλοι), δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με μέση ηλικία τα 43,3 έτη. Η ανάλυση πολυπαραγοντικής γραμμικής παλινδρόμησης ανέδειξε σημαντικά υψηλότερες επιδόσεις (p<0,001) σε όλες τις διαστάσεις αλλά και στη συνολική βαθμολογία της κλίμακας Αυτο-Αποτελεσματικότητας στους άνδρες εκπαιδευτικούς, σε εκείνους που είχαν υψηλό επίπεδο σπουδών (μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους), σε εκείνους που εργάζονταν με πλήρες ωράριο, στους Δ/ντές σχολικών μονάδων, σε εκείνους που είχαν επιμορφωθεί σε πρόγραμμα προαγωγής ψυχικής υγείας, σε όσους δήλωναν ότι υποστηρίζονται από τους Σχολικούς τους Συμβούλους και σε όσους είχαν αυξημένα επίπεδα ενσυναίσθησης, ενεργητικής ακρόασης και δεξιοτήτων ενεργητικής ακρόασης.
H Αρμενία το β’ μισό του 9ου αιώνα και των αρχών του 10ου αιώνα μεταξύ Βυζαντινών και Αράβων
Authors: Τακιρτάκογλου Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Η εργασία μελετά την πρώιμη ιστορία του αρμενικού βασιλείου των Βαγρατιδών μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων της εποχής, της βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του αραβικού Χαλιφάτου. Για την έρευνα χρησιμοποιήθηκαν βυζαντινές, αραβικές και αρμενικές πρωτογενείς πηγές.
Η περιβαλλοντική εκπαίδευση ως εργαλείο επαγγελματικής ανάπτυξης των εκπαιδευτικών των φυσικών επιστημών στη δευτεροβάθμια εκπ/ση
Authors: Στυλιανού Πασχαλίνα
Published: September 2021

Η διατριβή διερευνά τη δυναμική της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ως εργαλείο επαγγελματικής ανάπτυξης των εκπαιδευτικών Φυσικών Επιστημών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Η Θεωρία Δραστηριοτήτων (Cultural Historical Activity Theory) λειτουργεί το ως εργαλείο ανάλυσης των αντιλήψεων, προθέσεων και πρακτικών των εκπαιδευτικών Φ.Ε. Οι πρακτικές και αντιλήψεις των εκπαιδευτικών προβάλλουν τη σύγκρουση του παλιού με το νέο, του θετικισμού με τον εποικοδομητισμό σε μια μάχη σε εξέλιξη. Ο σύγχρονος τρόπος υλοποίησης προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και Εκπαίδευσης για την Αειφορία αξιοποιεί παιδαγωγικές μεθόδους και πρακτικές που είναι παιδαγωγικά αντίθετες από αυτές που εφαρμόζουν στη διδακτική πράξη οι εκπαιδευτικοί Φυσικών Επιστημών, οι οποίοι στην πλειονότητα τους ακολουθούν τον παραδοσιακό τρόπο διδασκαλίας. Το θετικιστικό μοντέλο που παραδοσιακά αξιοποιεί ο εκπαιδευτικός Φυσικών Επιστημών συγκρούεται με το εποικοδομητικό μοντέλο που έχει υιοθετήσει η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση και οι εντάσεις και αντιφάσεις καταγράφονται από το ιδανικό αναλυτικό εργαλείο γι’ αυτή την περίπτωση την Θεωρία δραστηριοτήτων. Η μελέτη διερευνά τις αντιλήψεις 40 έμπειρων εκπαιδευτικών Φυσικών Επιστημών, οι οποίοι υλοποιούν προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης σε εθελοντική βάση στο σχολείο τους εκτός επίσημου ωραρίου. Τα συμπεράσματα των ευρημάτων φωτίζουν τον τρόπο που θα μπορούσαν να βοηθηθούν οι εκπαιδευτικοί στην προσπάθεια βελτίωσης των πρακτικών τους ώστε να έχουν καλύτερα μαθησιακά αποτελέσματα οι μαθητές και να λαμβάνουν ικανοποίηση και χαρά οι ίδιοι από την εργασία τους.
Προοπτική μελέτη σύγκρισης ενδελεχούς γηριατρικής εκτίμησης και φαινότυπου της ευπάθειας σε ηλικιωμένους χειρουργικούς ασθενείς
Authors: Ανδρέου Αλέξανδρος
Published: September 2021

Τις τελευταίες δεκαετίες, η έννοια της ευπάθειας αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ως συγκεκριμένη κατάσταση που σχετίζεται με τη διαδικασία της γήρανσης. Πρόκειται για ένα πολυδιάστατο σύνδρομο που συνεπάγεται απώλεια ενέργειας, φυσικής ικανότητας, γνωστικής λειτουργίας και γενικά σωματικής υγείας και αντιπροσωπεύει το συνολικό αποτέλεσμα της μείωσης των φυσιολογικών αποθεμάτων σε πολλαπλά συστήματα οργάνων. Η μείωση των φυσιολογικών εφεδρειών είναι συνέπεια της γήρανσης και της συνοσηρότητας. Κατά προσέγγιση το 10% των ασθενών ηλικίας 65 ετών παρουσιάζονται ευπαθείς και το ποσοστό αυτό αυξάνεται έως και 50% σε άτομα ηλικίας 85 ετών και μεγαλύτερα. Ο φαινότυπος της ευπάθειας συνδέεται με την αυξημένη νοσηρότητα και θνησιμότητα στους ηλικιωμένους χειρουργικούς ασθενείς, μια σχέση που την καθιστά πολύτιμη στην προεγχειρητική αξιολόγηση. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει συναίνεση στον ορισμό της ευπάθειας στην ιατρική. Αυτό αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα και την πολυπαραγοντική αιτιολογία του συνδρόμου καθώς και την αλληλεπικάλυψη μεταξύ ευπάθειας και άλλων συνδρόμων όπως η σαρκοπενία και η καχεξία. Γενικά, υπάρχουν δύο ευρέως αποδεκτά μοντέλα ευπάθειας. Το πρώτο είναι γνωστό ως Frailty Phenotype (FP), προτάθηκε από τους Fried και συνεργάτες και αποτελείται από πέντε βασικά σημεία όπως η ακούσια απώλεια βάρους, η μειωμένη μυϊκή δύναμη, η μειωμένη ταχύτητα βάδισης, η αυτοαναφερόμενη εξάντληση και η χαμηλή κατανάλωση ενέργειας. Το δεύτερο μοντέλο της ευπάθειας είναι γνωστό ως ενδελεχής γηριατρική εκτίμηση (CGA) και προσδιορίζει ιατρικές, ψυχοκοινωνικές και λειτουργικές ικανότητες του ασθενούς με τη χρήση τυποποιημένων οργάνων και κλιμάκων. Αυτή η μελέτη στοχεύει να συγκρίνει τα δύο προαναφερθέντα μοντέλα και να εστιάσει στη συσχέτισή τους με τις μετεγχειρητικές αρνητικές επιπλοκές στους ηλικιωμένους ασθενείς που υποβάλλονται σε επεμβάσεις γενικής χειρουργικής.
Wireless power transfer with transmit diversity
Authors: Foo Yee-Loo
Published: September 2021

Background: Wireless power transfer is important for energizing and recharging the Internet-of-Things (IoT) cordlessly. Harnessing energy effectively from radio waves has become a crucial task. It is known that diversities at the transmitting antenna and waves (i.e. simultaneous continuous waves with center frequencies separated apart) can enhance the radio frequency (RF) to direct current (DC) energy conversion. What remains unknown is the extent of which the wave diversity enhances the conversion gain. This study attempts to examine the RF-to-DC conversion gain of applying wave diversity. This paper investigates the effects of wave diversity on the energy conversion efficiency, and contributes the analytical expression that relate the conversion efficiency to the diversity count, i.e. the number of simultaneously transmitted sinewaves.

Methods: We adopted a theoretical approach to the problem. First, we derived and presented a theoretical model that incorporated different forms of transmit diversity, i.e. antenna and wave diversities. This model then connected a RF-to-DC energy conversion model resulting from polynomial fitting on circuit simulation results. With the availability of these two models, we determined the theoretical energy conversion gain of simultaneously transmitting multiple sinewaves.

Results: The results showed that transmitting multiple sinewaves simultaneously yields diversity gain and higher energy conversion efficiency. Most importantly, the gain and conversion efficiency can now be theoretically quantified. For example, at certain RF power measured at the receiver circuit, the diversity gain of transmitting four sinewaves is 2.6 (as compared to transmitting single sinewave). In fact, both the diversity gain and conversion efficiency increased with the number of simultaneously transmitted sinewaves. In another example, the conversion efficiency of transmitting four sinewaves is 0.1 as compared to 0.075 of two sinewaves.

Conclusions: In summary, this paper presents a novel analytical expression for wave diversity in the context of wireless power transfer.
Targeting MICA/B with cytotoxic therapeutic antibodies leads to tumor control
Authors: Bléry Mathieu , Mrabet-Kraiem Manel , Morel Ariane , Lhospice Florence , Bregeon Delphine , Bonnafous Cécile , Gauthier Laurent , Rossi Benjamin , Remark Romain , Cornen Stéphanie , Anceriz Nadia , Viaud Nicolas , Trichard Sylvia , Carpentier Sabrina , Joulin-Giet Alix , Grondin Gwendoline , Liptakova Veronika , Kim Younghoon , Daniel Laurent , Haffner Aurélie , Macagno Nicolas , Pouyet Laurent , Perrot Ivan , Paturel Carine , Morel Yannis , Steinle Alexander , Romagné François , Narni-Mancinelli Emilie , Vivier Eric
Published: September 2021

Background: MICA and MICB are tightly regulated stress-induced proteins that trigger the immune system by binding to the activating receptor NKG2D on cytotoxic lymphocytes. MICA and MICB are highly polymorphic molecules with prevalent expression on several types of solid tumors and limited expression in normal/healthy tissues, making them attractive targets for therapeutic intervention.

Methods: We have generated a series of anti-MICA and MICB cross-reactive antibodies with the unique feature of binding to the most prevalent isoforms of both these molecules.

Results: The anti-MICA and MICB antibody MICAB1, a human IgG1 Fc-engineered monoclonal antibody (mAb), displayed potent antibody-dependent cellular cytotoxicity (ADCC) and antibody-dependent cellular phagocytosis (ADCP) of MICA/B-expressing tumor cells in vitro. However, it showed insufficient efficiency against solid tumors in vivo, which prompted the development of antibody-drug conjugates (ADC). Indeed, optimal tumor control was achieved with MICAB1-ADC format in several solid tumor models, including patient-derived xenografts (PDX) and carcinogen-induced tumors in immunocompetent MICAgen transgenic mice.

Conclusions: These data indicate that MICA and MICB are promising targets for cytotoxic immunotherapy.
Understanding insomnia as systemic disease
Authors: Yun Seokho , Jo Sohye
Published: September 2021

Sleep plays a critical role in homeostasis of the body and mind. Insomnia is a disease that causes disturbances in the initiation and maintenance of sleep. Insomnia is known to affect not only the sleep process itself but also an individual’s cognitive function and emotional regulation during the daytime. It increases the risk of various neuropsychiatric diseases such as depression, anxiety disorder, and dementia. Although it might appear that insomnia only affects the nervous system, it is also a systemic disease that affects several aspects of the body, such as the cardiovascular, endocrine, and immune systems; therefore, it increases the risk of various diseases such as hypertension, diabetes mellitus, and infection. Insomnia has a wide range of effects on our bodies because sleep is a complex and active process. However, a high proportion of patients with insomnia do not seek treatment, which results in high direct and indirect costs. This is attributed to the disregard of many of the negative effects of insomnia. Therefore, we expect that understanding insomnia as a systemic disease will provide an opportunity to understand the condition better and help prevent secondary impairment due to insomnia.
Comparative Evaluation of the Anti-Radiation Efficacy of Flagellin by Survival and Micronucleus Test
Authors: Lisina N. , Romanova K. , Sycheva L. , Rozhdestvenskiy L.
Published: September 2021

Purpose: Comparative evaluation of the effectiveness of the domestic drug flagellin (development of the State Research Institute of High-Purity Biological Products, St. Petersburg) in an extended range of drug administration periods before and after irradiation, as well as evaluation of the possibility of using the micronucleus test as a biomarker of its effectiveness.

Material and methods: The work was performed on male ICR CD1 mice weighing 20–22g. The radioprotective effectiveness of flagellin was evaluated by the 30-day survival rate of experimental animals in comparison with control groups. The cytogenetic effect was evaluated by a micronucleus test in polychromatophilic erythrocytes (MJ-PCE) of mouse bone marrow. Irradiation was performed on the RUST M1 X-unit at a dose rate of 1.1 Gy/min in the dose range from 7 to 10 Gy for survival assessment and at a dose of 1 Gy for the micronucleus test. Flagellin was administered intraperitoneally at 0.2 mg/kg for 18 h and 30 min before irradiation, 10 and 30 min after irradiation. The animals of the control groups were injected with a solvent – phosphate-albumin buffer at the same time and in the same volume.

Results: The most effective was the use of flagellin for 30 min and 10 min in relation to radiation (survival at 8.5 Gy 92 % and 78 %, at 9 Gy 81 % and 55 %, respectively) with survival in the control 29 % and 0. In the most studied version of the introduction of flagellin 30 minutes before exposure, the FID values at the level of generally accepted estimates LD16, LD50, LD84, were 1.3; 1.2 and 1.2, respectively.

Conclusions: It is of interest to further expand the time range of the use of flagellin, especially after irradiation. The use of the method of estimating the proportion of polychromatophilic erythrocytes with micronuclei in the bone marrow allowed us to identify the optimal timing of drug administration much faster than in terms of survival (MJ-PCR test was performed 24 hours after irradiation). The MJ-PHE indicator can be considered as a potential biomarker of drug-induced increased radioresistance (this was previously shown in our studies for betaleukin, indralin, and riboxin).