ОПТИМИЗАЦИЯ ТАКТИКИ ЛЕЧЕНИЯ ПРИ АТЕРОСКЛЕРОТИЧЕСКОМ ПОРАЖЕНИИ БЕДРЕННО-ПОДКОЛЕННОГО СЕГМЕНТА
Authors: Р.К. Муфасалов , Р.Д. Сабеков , С.М. Жусупов 
Published: November 2024

Введение: Одной из наиболее частых локализаций окклюзионных заболеваний артерий, приводящих к потере конечности, является бедренно-подколенный сегмент. При лечении поражений артерий бедренно - подколенного сегмента в большинстве случаев используют хирургические методы лечения (шунтирование и эндоваскулярные методы лечения). При невозможности проведения прямых реваскуляризирующих операций, у данной категории пациентов сохраняется высокий риск ампутации конечности на уровне бедра. При бедренно-подколенной окклюзии жизнеспособность конечности целиком зависит от состояния глубокрой бедренной артерии. Таким образом, на сегодняшний день остается не решенной проблема выбора хирургического пособия и оптимального лечения при поражении артерий бедренно-подколенного сегмента, при невозможности проведения прямых реваскуляризирующих операций. Цель исследования: Улучшение результатов лечения при хронической ишемии нижних конечностей при атеросклеротическом поражении бедренно - подколенного сегмента путем улучшения коллатерального кровотока глубокой – бедренной артерии. Материалы и методы: Исследование - проспективное не рандомизированное клиническое. Представлены результаты обследования и лечения 111 пациентов, страдающих хронической ишемией нижних конечностей, на фоне окклюзии бедренно-подколенного сегмента, в отделении сосудистой хирургии Городской больницы №1 города Павлодар с 2016 по 2017 гг. Контрольную группу составили 73 пациента, которым выполнена традиционная профундопластика. В экспериментальную группу включены 38 пациентов, которым выполнена разработанная нами методика профундопластика + эндоваскулярная баллонная ангиопластика. Для объективной оценки проводилось измерение транскутанного напряжения кислорода тканей. Субъективная оценка проводилась на основании жалоб пациентов и физикального осмотра, после чего определялась степень ишемии конечности по классификации Фонтейна – Покровского. Также был проведен анализ осложнений послеоперационного периода. Различия между качественными переменными в группах определяли с помощью критерия Хи2Пирсона. Для сравнения количественных переменных в однородных группах (до и после лечения) использован критерий Вилкоксона. Для оценки значимости различий показателей, ввиду неправильного распределения признака в вариационном ряду, применялся критерий Манна-Уитни, при р < или = 0,05. Результаты: В результате проведенных операций в Iгруппе (n=73(65,8%)) транскутанное напряжение увеличилось с 24,79±5,03 мм рт.ст. до 32,60 ± 12,41мм рт. ст. Во II группе (n=38 (34,3%)) транскутанное напряжение увеличилось с 24,73±5,06 мм рт.ст. до 37,63 ± 12,00 мм рт.ст. Летальных исходов, острых инфарктов миокарда, а также острых нарушений мозгового кровообращения в раннем послеоперационном периоде ни в одной из исследуемых групп не отмечено. Безуспешность тромбэктомий, а также раневая инфекция, явились причиной выполнения больших ампутаций нижних конечностей у 11 пациентов, что составило 10% от общего числа больных обеих групп. Выводы: При измерении транскутанного напряжения кислорода тканей в контрольной группе отмечено увеличение среднего транскутанного напряжения с 24,79 до 32,60 мм рт.ст. Во второй группе измерение транскутанного напряжения кислорода тканей, также отмечается прирост среднего транскутанного напряжения с 24,73 до 37,63 мм рт.ст. При сравнительном анализе групп после проведенного оперативного вмешательства критерий U=900, а р=0,002, что меньше критического значения р=0,05. Таким образом, отмечается значительное увеличение транскутанного напряжения кислорода тканей, при использовании предложенного нами метода оперативного вмешательства.

Introduction: One of the most frequent localizations of arterial occlusive diseases leading to the loss of the limb is the femoropopliteal segment. In the treatment of arterial lesions in the femoropopliteal segment, surgical methods of treatment (shunting and endovascular methods of treatment) are used in most cases. If it is not possible to conduct direct revascularization operations, this category of patients has a high risk of limb amputation at the hip level. In case of femoropopliteal occlusion, the viability of the limb depends entirely on the condition of the deep femoral artery. Thus, today, in case of impossibility of direct revascularization operations, the problem of choosing surgical instruments and optimal treatment of arterial lesions in the femoropopliteal segment remains unresolved. Objective: To improve the results of treatment for chronic lower limb ischemia with atherosclerotic lesions in the femoropopliteal segment by improving the collateral blood flow of the deep femoral artery. Materials and Methods: The reseach is prospective, non-randomized and clinical. The results of the examination and treatment of 111 patients suffering from chronic lower limb ischemia with the background of occlusion in the femoropopliteal segment are presented. The treatment was held in the Vascular Surgery Department of the Pavlodar City Hospital No.1 from 2016 to 2017. The control group consisted of 73 patients who underwent the traditional profundoplasty. The experimental group included 38 patients who underwent our method: profundoplasty + endovascular balloon angioplasty. For an objective assessment, the transcutaneous tissue oxygen tension was measured. A subjective assessment was carried out on the basis of patient complaints and physical examination, after which the degree of limb ischemia was determined according to the Fontaine-Pokrovsky classification. The analysis of postoperative complications was also performed. The differences between the qualitative variables in the groups were determined using the Pearson's chi-squared test (χ2). To compare the quantitative variables in homogeneous groups (before and after the treatment) the Wilcoxon signed-rank test was used. To assess the significance of the differences in the indicators, due to the incorrect distribution of the trait in the variational series, the Mann-Whitney U-test was used, with p <or = 0,05. Results: As a result of the conducted operations, we obtained the following data. In group I (n = 73 (65,8%)) the transcutaneous oxygen tension increased from 24,79 ± 5,03 mm Hg up to 32,60 ± 12,41 mm Hg. In group II (n = 38 (34,3%)) the transcutaneous oxygen tension increased from 24,73 ± 5,06 mm Hg up to 37,63 ± 12,00 mm Hg. Deaths, acute myocardial infarctions, as well as acute disorders of cerebral circulation in the early postoperative period were not observed in any of the study groups. The failure of thrombectomies, as well as wound infection, caused large lower limb amputations in 11 patients, which accounted for 10% of the total number of patients in both groups. Conclusion: The transcutaneous oxygen tension measurement in the control group showed an increase in the average transcutaneous tension from 24,79 to 32,60 mm Hg. In the second group there was also an increase in the average transcutaneous tension from 24,73 to 37.63 mm Hg. The comparative analysis of the groups after the surgical intervention showed the criterion U = 900, and p = 0,002, which is less than the critical value of p = 0,05. Thus, there is a significant increase in the transcutaneous oxygen tension of tissues when using the proposed method of surgical intervention.

Кіріспе: Аяқ-қол жарамсыздығына әкелетін артериялардың окклюзиялық ауруларының бірден - бір жиі орналасатын жері ол сан -тізеасты сегменті болып табылады. Сан - тізеасты сегменті артерияларының зақымдалуы кезінде көп жағдайда хирургиялық әдістер қолданылады (артерияларды шунттау және эндоваскулярлы емдеу әдістері). Тура реваскулярлы операциялар жасау мүмкіндігі болмаған жағдайда, осы деңгейдегі науқастарда сан ампутация отасы жасалу қаупі өте жоғары көрсеткіште сақталады. Сан - тізеасты окклюзиясы кезінде аяқтардың өмірге жарамсыздығы терең сан артериясының қызметімен тығыз байланысты. Сол себепті, бүгінгі күнде тура реваскулярлы операциялар жүргізе алмаған жағдайда, сан - тізеасты сегментінің атеросклеротикалық зақымдалуы кезіндегі белсенді емдеу және хирургиялық әдістерді таңдау әлі шешілмеген мәселе болып қалады. Зерттеу мақсаты: Сан - тізеасты сегментінің атеросклеротикалық зақымдануы терең сан артериясының коллатеральды қан айналымын арқылы жақсарту, созылмалы аяқ қантамырларының ишемиясы кезіндегі емдеу көрсеткішін жақсарту. Әдістер мен құралдар: Рандомизирленген емес клиникалық зерттеу - проспективі. Өзіміздің жұмысымызда 2016 - 2017 жылдардағы №1 Павлодар қалалық ауруханасы, қан тамырлар бөлімшесінің сан - тізеасты окклюзиясы бар созылмалы аяқ қантамырларының ишемиясымен сырқат 111 науқастардың емі мен зерттеу нәтижелерін көрсетеміз. Бақылау тобында 73 науқас, оларға дәстүрлі профундоплатика операциясы жасалынған. Эксприментальді топқа 38 науқас алынды, оларға бізден ойлап шығарылған әдіс профундопластика + эндоваскулярлы баллонды ангиопластика операциясы жасалынды. Әрқайсысына объективті баға жүргізу үшін тіннің транскутантты оттегі қысымын өлшеу қажет. Ал субъективті бағалау әдісі - науқастардың шағымы, физикальді тексеру, кейін аяқтардың ишемиялық зақымдалу дәрежесін Фонтейн - Покровский әдісімен бағалау жатқызылады. Сонымен қатар отадан кейінгі асқынудың анализі жүргізілді. Топ арасындағы сапалы өзгерістерді Хи2 Пирсон өлшемібойынша анықтады. Бірегей топтағы сандық өзгерістерді салыстыру үшін ( емге дейін және емнен кейінгі) Вилкоксон өлшемі қолданылды. Әртүрлі көрсеткіштер мәнін бағалау, осы себептен вариациялық қатардағы белгілерді үлестіру үшін Манна-Уитни өлшемі іске асырылды, бұл ретте р < немесе = 0.05 Нәтижелері: Жасалынған оталар нәтижесінен біз келесі көрсеткіштерге ие болдық: 1 топта (саны - 73(65,8%)) терең сан артериясына дәстүрлі профундопластика жүргізілді. Нәтижесінде транскутантық қысым көбейіп, топ саны 24,79±5,03-дан 32,60±12,41-ге (Вилкоксон критерий бойынша - 4,29, р<0,001) көбейді. Ал 2 топта (саны - 38(34,3%))%)) терең сан артериясына профундопластика мен қоса терең сан артериясы мен оның тармақтарына эндоваскулярлы баллонды ангиопластика жүргізілді. Осының нәтижесінде топта транскутанттық қысым 24,73±5,06 дан 37,63±12,00 ге көбейді (Вилкоксон критерий бойынша - 4,06, р<0,001). Зерттеу тобының ешқайсысында отадан кейінгі асқыну соның ішінде миокард инфаркты, Жедел ми қан айналым жетіспеушілігінен қайтыс болған адамдар саны жоқ. 2 топтағы науқастардың 10 пайызына тромбэктомия отасының сәтсіз болуы және жаралы инфекция нәтижесінен аяқтың ампутациясы жасалынды. Қорытынды: Бақылау тобында тіннің транскутантық қысымын өлшегенде орташа транскутантық қысым 24,79-ден 32,60 мм.с.б.б өсті. Зерттеу тобында тіннің транскутантық қысымын өлшегенде орташа транскутантық қысым 24,73-тен 37,63 мм.с.б.б өсті. Отадан кейінгі топтардың салыстырмалы анализінде U=900, р= 0,002, критикалық сан р = 0,05. Сонымен, біз ұсынған отада тіннің транскутантық қысымы анағұрлым жоғары көрсеткіш көрсетеді.