Η προγνωστική αξία των μεταβολών του συστήματος πήξης-ινωδόλυσης για την πρώιμη ανίχνευση μετεμφραγματικών επιπλοκών, κατά την πορεία πρώτου οξέος θρομβολυθέντος εμφράγματος μυοκαρδίου
Authors: Αναστασοπούλου Αναστασία 
Published: August 2021

Η διεργασία πήξης-ινωδόλυσης και οι διαταραχές της, παρότι αποτελούν γνωστούς ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου που εμπλέκονται στη γένεση και τις επιπλοκές των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων, δεν έχουν ακόμη σήμερα μελετηθεί επαρκώς. Σκοπός της παρούσης μελέτης, είναι η διερεύνηση των μεταβολών ορισμένων από τις κύριες συνιστώσες του μηχανισμού πήξης-ινωδόλυσης και της φλεγμονώδους διαδικασίας, κατά τη διάρκεια πρωτοεμφανιζόμενου θρομβολυθέντος οξέος εμφράγματος μυοκαρδίου, της πιθανής συσχέτισης αυτών με την έκταση και την κλινική πορεία της στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) και επιπλέον, η αξιολόγηση των παραγόντων αυτών, ως προς τη σημασία τους σαν προγνωστικών δεικτών, για την πρώιμη ανίχνευση του κινδύνου εμφάνισης επέκτασης του εμφράγματος. Για το σκοπό αυτό, μελετήθηκαν οι διακυμάνσεις του ινωδογόνου, τα προϊόντα αποδομής του (d-dimers και FDP’S), το PAI-1, ο παράγων von Willebrand, η AT III, το ινωδοπεπτίδιο A και τα κλάσματα 1+2 της προθρομβίνης, το TAT, το ΡΑΡ, η CRP, οι παράγοντες του συμπληρώματος C3 και C4, ο παράγων 4 των αιμοπεταλίων και η Lp(a).Μέθοδοι: Η παρούσα μελέτη, αφορά 85 ασθενείς, (67 άνδρες, 18 γυναίκες), ηλικίας 62±8 ετών, με πρωτοεμφανιξόμενο οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου, οι οποίοι προσήλθαν εντός έξι (ορών από της έναρξης των συμπτωμάτων και υπεβλήθησαν σε θρομβολυτική'] αγωγή και ακολούθως σε χορήγηση ηπαρίνης, σε δόσεις επαρκείς για τη διατήρηση του χρόνου μερικής θρομβοπλαστίνης (ΑΡΤΤ) σε επίπεδα διπλάσια αυτών του μάρτυρα. Οι ασθενείς, είχαν ελεύθερο ιστορικό για ΣΝ ή άλλη αποφρακτική αρτηριακή νόσο. Από τους ασθενείς, οι 51 (42 άνδρες, 9 γυναίκες), προσήλθαν με εικόνα οξέος κατωτέρου εμφράγματος, και οι 34 (23 άνδρες, 11 γυναίκες), με εικόνα οξέος προσθίου εμφράγματος. Κατά την εισαγωγή, και ακολούθως κατά την 2η, 3η, 5η, 7η, 10η, και 30η μετεμφραγματική ημέρα, έγινε εργαστηριακός προσδιορισμός των υπό διερεύνηση παραγόντων στο πλάσμα των ασθενών. Ακολούθως,όλοι οι συμπεριληφθέντες στη μελέτη ασθενείς, υπεβλήθησαν επιπλέον σε: 1) υπερηχογραφικό έλεγχο κατά την 3η-5η και 30η μετεμφραγματική ημέρα, 2) σε δοκιμασία κόπωσης σε κυλιόμενο τάπητα κατά Bruce (7η - 10η και 30η μετεμφραγματική ημέρα) και 3) σε στεφανιογραφικό έλεγχο, μεταξύ της 10ης -15ης μετεμφραγματικής ημέρας. Κατά την 30η μετεμφραγματική ημέρα, έγινε πλήρης κλινική και εργαστηριακή επανεκτίμηση των ασθενών, όσον αφορά την κλινική εικόνα, τη σταδιοποίηση κατά ΝΥΗΑ, την κλινική πορεία, την εμφάνιση επιπλοκών και την ανάγκη τροποποίησης ή μη της φαρμακευτικής αγωγής.Αποτελέσματα: 1. Από τους ασθενείς, οι 22 (25.5%) ενεφάνισαν, και οι 63 (74.5%) δεν ενεφάνισαν ευρήματα συνηγορούντα για επέκταση του οξέος εμφράγματος. 2. Από τους ασθενείς με επέκταση, οι 13(38.2%) προσήλθαν λόγω προσθίου εμφράγματος, και οι 9(17.6%) λόγω κατωτέρου εμφράγματος. 3. Το ινωδογόνο και τα προϊόντα αποδομής του (d-dimers και FDPs), το ινωδοπεπτίδιο A και τα κλάσματα 1+2 της προθρομβίνης, η CRP, ο παράγων 4 των αιμοπεταλίων, το ΡΑΙ-1, ο παράγων von Willebrand, η AT III, το TAT, το PAP, οι παράγοντες του συμπληρώματος C3 και C4, και η Lp(a), εμφανίζουν ποικίλλου βαθμού στατιστική διακύμανση και συσχέτιση με την επίπτωση του οξέος εμφράγματος, τον κίνδυνο εμφάνισης επέκτασης αυτού, την στεφανιογραφικά διαπιστούμενη έκταση της στεφανιαίας νόσου και τη μελλοντική κλινική πορεία των ασθενών. Σχετίζονται επίσης, με την παρουσία παραγόντων κινδύνου και την εντόπιση του εμφράγματος. 4. Η έκπτωση της συστολικής λειτουργίας της αριστερής κοιλίας, είναι η συχνότερα άμεσα σχετιζόμενη με την εμφάνιση επέκτασης παρατηρούμενη επιπλοκή, τόσο κατά την 1η-10η (ρ<0.01), όσο και κατά την 30η μετεμφραγματική ημέρα (pcO.OOl). 5. Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση, μεταξύ των επιπέδων του ινωδογόνου (ρ<0.01, Pearson’s r=0.73), των προϊόντων αποδομής του (d-dimers και FDP’S (ρ<0.001, Pearson’s r=0.96), του PAI-1 (ρ=0.83, Pearson’s r=1.22), του TAT (ρ=0.83, Pearson’s r= 1.05), του PAP (p=0.75, Pearson’s r=0.9302), της CRP (p=0.69, Pearson’s r=0.6937), της Lp(a) (p=0.98, Pearson’s r=0.9599) και των C3, C4 (p=0.75, Pearson’s r=0.7758), και της βαρύτητας και έκτασης της στεφανιαίας νόσου, όπως αυτή διαπιστώνεται κατά το στεφανιογραφικό έλεγχο ό.Ανευρέθη ανεξάρτητη συσχέτιση σε στατιστικά λίαν σημαντικό βαθμό, μεταξύ των επιπέδων των προϊόντων αποδομής του ινώδους d-dimers και FDP'S (pcO.OOl, r=l), του παράγοντα von Willebrand (pcO.OOl, r=1.24), του TAT (p=0.83, r=1.05), του PAI-1 (p=0.4, r=0.9), της AT III (p=0.05, r=0.7), του PAP (p=0.75, r=0.93) και των C3, C4 (p<0.3, Pearson’s r=0.92), άμεσα σχετιζόμενη με την εμφάνιση επέκτασης του εμφράγματος. 7. Η συσχέτιση αυτή, είναι ισχυρή και ανεξάρτητη των παραγόντων κινδύνου, της εντόπισης του εμφράγματος, του είδους του χορηγηθέντος θρομβολυτικού παράγοντα και της οδού και της διάρκειας χορήγησης της ηπαρίνης. Συμπεράσματα: Κατά την πορεία πρώτου οξέος εμφράγματος μυοκαρδίου, ο εργαστηριακός προσδιορισμός, μεμονωμένα ή σε συνδυασμό, των d-dimers και FDP’S, του παράγοντα von Willebrand, του TAT, του ΡΑΙ-1, της ΑΤΙΙΙ, του ΡΑΡ και των C3, C4, αμέσως κατά την εισαγωγή και ακολούθως κατά τις επόμενες ημέρες, δύναται να αποτελέσει μία εύκολη και εύχρηστη μέθοδο σχετικά ταχείας ανίχνευσης, της ιδιαίτερα ευαίσθητης ομάδας ασθενών, που διατρέχουν κίνδυνο εμφάνισης επέκτασης του εμφράγματος. Η έγκαιρη πρόβλεψη της πιθανότητας αυτής, αποκτά μεγάλη κλινική σημασία, διότι μπορεί να οδηγήσει στην έγκαιρη επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής παρέμβασης, με στόχο την αποτροπή της επιπλοκής αυτής και τελικώς την βελτίωση της άμεσης και απώτερης πρόγνωσης των ασθενών.