Το πρόβλημα της Θεοκρατίας
Authors: Δουραμάνη Γεωργία 
Published: April 2022

Η παρούσα διατριβή έχει τον τίτλο «Το πρόβλημα της Θεοκρατίας -Κοινωνιολογική Διερεύνηση». Για την εξέλιξη της έρευνας κρίθηκε αναγκαίο να αναλυθούν οι όροι Θεοκρατία Φονταμενταλισμός και Φανατισμός προκειμένου να φανούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους αλλά και η μεταξύ τους σχέση. Στη Θεοκρατία ισοπεδώνεται η ετερότητα αφού απαιτείται η πλήρης συμμόρφωση με συγκεκριμένο αξιακό κώδικα. Φονταμενταλισμός και Φανατισμός αποτελούν ερείσματα της Θεοκρατίας. Επιπροσθέτως η θεσμοθέτηση ουτοπιών οδηγεί στον ολοκληρωτισμό αφού δεσμεύει την ανθρώπινη ελευθερία και τα δικαιώματα με συγκεκριμένο τρόπο βιωτής. Η Θεοκρατία πήρε διαφορετικές μορφές σε διαφορετικές κοινωνίες. Ιεροί πόλεμοι συντάραξαν τον Ευρωπαϊκό χώρο μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα προκειμένου να υπηρετήσουν το δόγμα της μιας θρησκείας μιας αυτοκρατορίας. Αντίθετα στο Βυζάντιο ο θεσμός της συναλληλίας διακρίνει δύο διαφορετικά διακονήματα σε ξεχωριστή λειτουργική βάση και προστατεύει το πολίτευμα από την εκτροπή του σε ακραία Πολιτειοκρατία ή Παποκαισαρισμό. Στην αποικιοκρατία και στη διάδοση του δυτικού μοντέλου ζωής μπορεί να αναζητηθούν τα αίτια των ισλαμιστικών φονταμενταλιστικών κινημάτων. Η έρευνα έφερε στο προσκήνιο εκτενείς αναφορές για φονταμενταλιστικά κινήματα στο μουσουλμανικό χώρο καθώς και για τη δημιουργία του κράτους του ΙSΙS στη Συρία και στις συνέπειες για τη Δύση. Η Θεοκρατία επηρεάζει δομικά στοιχεία της ανθρώπινης υπόστασης, την ελευθερία κλπ. Κατά την Ορθόδοξη Θεολογία το Ανθρώπινο Πρόσωπο κατανοείται σε σχέση με το Θείο Πρόσωπο και την κοινωνία μαζί του. Απόλυτα συνδεμένα με την ελευθερία του Προσώπου είναι και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας στηρίζεται η ειρηνική συνύπαρξη των λαών χαρακτηριστικό της σύγχρονης πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών. Σήμερα υπάρχουν δυο αντίθετες τάσεις για τον πολιτικό ρόλο της θρησκείας, μια αυτή που την θεωρεί την θρησκεία ιδιωτική υπόθεση και η δεύτερη που την θέλει που την ως λειτουργικό υποκατάστατο. Η συνεισφορά του Χριστιανισμού στον δυτικό πολιτισμό είναι τεράστια αφού η καταδίκη ολοκληρωτικών και θεοκρατικών καθεστώτων σε νομικό επίπεδο έχουν αναγωγή σε θεολογικές θέσεις. Σε ότι αφορά τον ελληνικό χώρο η Εκκλησία έπαιξε τεράστιο ρόλο στην διαμόρφωση της ταυτότητας του Νέου Ελληνικού κράτους και ανέλαβε ενεργό ρόλο εμπλεκόμενη με την πολιτική σε κρίσιμες περιόδους ωστόσο δεν εξετράπη ποτέ σε Θεοκρατία. Στα χρόνια της νεωτερικότητας η Θρησκεία βρέθηκε εκτός του στίβου των κοινωνικών διαπραγματεύσεων αποτελώντας ιδιωτική υπόθεση κέντρο βάρους της ανθρώπινης σκέψης είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Η μετανεωτερικότητα χαρακτηρίζεται από ρευστότητα, σχετικισμό επάνοδο και επαναπροσδιορισμό της Θρησκείας με συγκριτιστικές τάσεις. Σημειώνεται τάση επιστροφής στη Θρησκεία και επαναπροσδιορισμός της ζωής σε πιο πνευματικές βάσεις. Παράλληλα τα θεοκρατικά καθεστώτα και οι φονταμεταλιστικές τάσεις που χαρακτήριζαν τα προηγούμενα χρόνια διατηρούν τη δυναμική τους πράγμα που συμβαίνει έντονα στο χώρο του Ισλάμ και αποδεικνύουν ότι δεν έχει εγκαταλειφθεί το όραμα ενός ισλαμικού κράτους που θα αποτελέσει την βάση για την δημιουργία μιας ισλαμικής ουτοπίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μετανωτερικότητα είναι χώρος που ανακτά έδαφος η θεοκρατία πράγμα που δε βρίσκει σύμφωνο τον σύγχρονο άνθρωπο που γίνεται αποδέκτης βίαιων πράξεων φονταμενταλιστικών η θεοκρατικών καθεστώτων και βιώνει τα αδιέξοδα της εποχής εξαιτίας της μεταφοράς της θρησκείας στο χώρο του ιδιωτικού και της άκρατης εμπιστοσύνης στην επιστήμη.