Κλινική μελέτη των κλινικών, απεικονιστικών και νευροφυσιολογικών χαρακτηριστικών της έσω κροταφικής επιληψίας στους ενήλικες
Authors: Στεφανάτου Μαρία 
Published: September 2021

Η επιληψία του κροταφικού λοβού - και ειδικότερα του έσω κροτάφου - είναι ο συχνότερος τύπος επιληψίας στους ενήλικες. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι η ανάλυση των κλινικών, νευροφυσιολογικών και νευροαπεικονιστικών χαρακτηριστικών ενηλίκων ασθενών με έσω κροταφική επιληψία, στοχεύοντας στην εκτίμηση της εξέλιξης της νόσου προϊόντος του χρόνου και τη διερεύνηση πιθανών προγνωστικών παραγόντων φαρμακοανθεκτικότητας.Μέθοδος: Πρόκειται για μια μονοκεντρική προοπτική μελέτη παρακολούθησης ασθενών με έσω κροταφική επιληψία. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στο Department of Clinical Neurophysiology and Epilepsies, στο Guy’s and St’ Thomas NHS Foundation, στο Λονδίνο, από το Σεπτέμβριο του 2013 έως το Δεκέμβριο του 2014. Όλοι οι συμμετέχοντες ασθενείς είχαν τουλάχιστον έναν χρόνο παρακολούθησης και- κατά τη διάρκεια της μελέτης - εκτιμήθηκαν τουλάχιστον δύο φορές. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν κι αναλύθηκαν αφορούσαν σε δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, ατομικό και οικογενειακό ιστορικό, κλινικά χαρακτηριστικά των επιληπτικών κρίσεων, νευροφυσιολογικά ευρήματα (video-ΗΕΓ), νευροαπεικονιστικά δεδομένα και αναλυτική καταγραφή της παρελθούσης και τρέχουσας αγωγής.Οι ασθενείς κατετάγησαν σε τέσσερις ομάδες ανάλογα με τη συχνότητα των κρίσεων, όπως αυτή καταγράφηκε κατά την τελευταία επίσκεψη παρακολούθησης. Έγινε σύγκριση των τεσσάρων ομάδων με κάθε καταγεγραμμένη μεταβλητή.Αποτελέσματα: Τελικά συμπεριελήφθησαν 83 ασθενείς. Η Ομάδα 1 (Ελεύθεροι κρίσεων) συμπεριέλαβε 7 ασθενείς (9%), η Ομάδα 2 (σπάνιες κρίσεις) συμπεριέλαβε 15 ασθενείς (18%), ενώ η Ομάδα 3 (συχνές κρίσεις ) και η Ομάδα 4 (Πολύ συχνές κρίσεις) είχαν από 30 (36%) και 31 (37%) ασθενείς αντίστοιχα. Οι ομάδες δε διέφεραν αναφορικά στα δημογραφικά στοιχεία. Καταγράφηκε ισχυρή συσχέτιση ανάμεσα στη φαρμακοανθεκτικότητα και την ηλεκτροεγκεφαλογραφική ενεργοποίηση μετά από μερική στέρηση ύπνου (p=0.005, x2= 7.6), την αμφοτερόπλευρη επέκταση των κρίσεων (p=0.007, x2=26.9), τους κρισικούς αυτοματισμούς (p=0.004, x2=8.3), και τον αριθμό των χρησιμοποιηθέντων αντιεπιληπτικών φαρμάκων (p=0.002, x2=9.2). Δεν προέκυψε καμία συσχέτιση μεταξύ του ιστορικού των πυρετικών σπασμών και της απεικονιστικής σκλήρυνσης του ιπποκάμπου με τη συχνότητα των κρίσεων. Συμπέρασμα: Η συγκεκριμένη μελέτη αναδεικνύει την ύπαρξη των κρισικών αυτοματισμών, την αμφοτερόπλευρη επέκταση των επιληπτικών κρίσεων, την ηλεκτροεγκεφαλογραφική ενεργοποίηση μετά από δοκιμασία μερικής στέρησης ύπνου και τον αριθμό των χρησιμοποιηθέντων αντιεπιληπτικών φαρμάκων ως αρνητικούς προγνωστικούς παράγοντες, μην τεκμηριώνοντας παράλληλα την απεικονιστική σκλήρυνση του ιπποκάμπου και το ιστορικό των πυρετικών σπασμών ως μεταβλητές που συνδέονται με την καλοήθεια του συνδρόμου της επιληψίας του έσω κροταφικού λοβού. Άλλες μεταβλητές πλησίασαν το όριο στατιστικής σημαντικότητας, αλλά πιθανόν το μέγεθος του δείγματος δεν ήταν επαρκές για την ανάδειξή τους ως παράγοντες με κλινική σημασία. Μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό ασθενών, ίσως, απαιτούνται για την επιβεβαίωση των ως άνω ευρημάτων.