Λειτουργική μελέτη του πυελικού εδάφους σε ασθενείς με δυσκοιλιότητα
Authors: Νταϊλιάνας Απόστολος 
Published: August 2021

Σκοπός: Η διερεύνηση των διαταραχών και των παθοφυσιολογικών μηχανισμών που ενέχονται στη δημιουργία τελικής δυσκοιλιότητας και η αξιολόγηση της θεραπευτικής παρέμβασης με βιοανάδραση. Ασθενείς-μέθοδοι: Μελετήθηκαν 24 ασθενείς με τελική δυσκοιλιότητα (ομάδα Α) που έχει την έννοια της δυσχέρειας κατά την αφόδευση, 25 ασθενείς με δυσκοιλιότητα (ομάδα Β) και 22 μάρτυρες (ομάδα Γ). Ελέγχθηκε ο χρόνος διέλευσης με χορήγηση ακτινοσκιερών δεικτών από το στόμα, έγινε μανομετρία ορθοπρωκτικής περιοχής και μέτρηση των ενδοορθικών όγκων με μπαλόνι, αφοδευόγραμμα και ηλεκτρομυογραφικός έλεγχος ηβοορθικού μυός και έξω σφιγκτήρα. Σε 11 ασθενείς της ομάδας A εφαρμόσθηκε βιοανάδραση. Αποτελέσματα: Ο ολικός χρόνος διέλευσης των ασθενών της ομάδας A ήταν 65,0±29,8 h και της ομάδας B 67,0±31,1 h. Η διαφορά με αυτόν της ομάδας Γ που ήταν 35,0± 16,7 h ήταν στατιστικά σημαντική (ρ=0,001). Επίσης στατιστικά σημαντική ήταν η διαφορά του χρόνου διέλευσης του ορθοσιγμοειδούς των ασθενών της ομάδας A (28,5± 13,4 h) αφενός, με τους ασθενείς της ομάδας Β (17,2+11,5 h) και της ομάδας Γ (8,5±6,3 h) αφετέρου (ρ < 0,05). Οι πιέσεις ηρεμίας και σύσφιξης κατά τη μανομετρία πρωκτού ήταν αντίστοιχα στην ομάδα A 78,7±33,0 mmHg και 184,2±63,7 mmHg, στην ομάδα Β 68,8+25,9 mmHg και 183,4±57,1 mmHg και στην ομάδα Γ 75,7±24,7 mmHg και 172,2±59,7. Οι διαφορές μεταξύ των τριών ομάδων ήταν στατιστικά μη σημαντικές. Ο όγκος συνειδήσεως στην ομάδα A ήταν 83,5+35,3 cc, στην ομάδα Β 71,8+27,2 cc και στην ομάδα Γ 66,8+29,8 cc. Η διαφορά μεταξύ ομάδας A και Γ ήταν στατιστικά σημαντική στο ασαφές επίπεδο ρ=0,10. Στους όγκους αφοδεύσεως και άλγους δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Κατά το αφοδευόγραμμα η ορθοπρωκτική γωνία ηρεμίας στις ομάδες A, Β και Γ ήταν 99,4±6,3°, 98,6±5,3° και 96,4+6,2° αντίστοιχα (διαφορές στατιστικά μη σημαντικές). Κατά την αφόδευση όμως η ορθοπρωκτική γωνία ήταν 115,2± 13° στην ομάδα Α, 121,8± 10,4° στην ομάδα Β και 125,0± 10,8° στην ομάδα Γ. Η διαφορά μεταξύ των ομάδων Α και Γ ήταν στατιστικά σημαντική σε επίπεδο p <0,05 και μεταξύ των ομάδων Α και Β σε επίπεδο ρ < 0,10. Πρόσθια ορθοκήλη παρατηρήθηκε σε 17 ασθενείς της ομάδας Α, 12 της ομάδας Β και 7 της ομάδας Γ (διαφορά στατιστικά σημαντική μεταξύ των ομάδων Α και Γ). Εξάλλου σε 4 ασθενείς της ομάδας Α μόνο, παρατηρήθηκε εικόνα σύσπασης του ηβοορθικού μυός κατά την αφόδευση. Κατά την ηλεκτρομυογραφία πρωκτού, αυξημένη δραστηριότητα κατά την αφόδευση του ηβοορθικού μυός και του έξω σφιγκτήρα παρατηρήθηκε σε 13 και 14 ασθενείς αντίστοιχα της ομάδας Α. Η διαταραχή αυτή παρατηρήθηκε σε μόνο 3 και 2 ασθενείς της ομάδας Β και σε 6 και 4 άτομα της ομάδας Γ (ρ < 0,001). Σε 7 από τους 11 ασθενείς που εφαρμόσθηκε βιοανάδραση υπήρξε υποκειμενική βελτίωση της δυσκοιλιότητας. Ένας μόνο ασθενής υποτροπίασε μετά από 6 μήνες.Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με τελική δυσκοιλιότητα παρουσιάζουν συχνή κατακράτηση ακτινοσκιερών δεικτών στο ορθοσιγμοειδές κατά τη μελέτη του χρόνου διέλευσης, μικρότερη ορθοπρωκτική γωνία κατά την αφόδευση και πιο συχνά ορθοκήλη στο αφοδευόγραμμα, και αυξημένη ηλεκτρομυογραφική δραστηριότητα του ηβοορθικού μυός και του έξω σφιγκτήρα κατά την αφόδευση στην ηλεκτρομυογραφία πρωκτού. Η βιοανάδραση είναι συχνά μία αποτελεσματική θεραπευτική τεχνική.