bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Πρώιμη ανίχνευση καρδιακής προσβολής στην πνευμονική σαρκοείδωση
Authors: Φλούδας Χαράλαμπος
Published: January 2014

Σκοπός: Η σαρκοείδωση είναι πολυοργανική κοκκιωματώδης νόσος, χαρακτηριζόμενη από συστηματική φλεγμονή. Εμφανίζει συχνά αγγειακή συμμετοχή και μικροαγγειοπάθεια, ενώ τα νέα διαγνωστικά μέσα (MRI καρδιάς) αυξάνουν την αναγνώριση της υποκλινικής καρδιακής συμμετοχής. Ωστόσο δεν υπάρχουν δεδομένα για την απόδοση του μυοκαρδίου και την κατάσταση των ελαστικών ιδιοτήτων των αρτηριών στους πάσχοντες από σαρκοείδωση άνευ καρδιακών συμπτωμάτων. Στην μελέτη αυτή αναζητήσαμε διαφορές στην διατασιμότητα της αορτής (μέτρο των ελαστικών ιδιοτήτων της αορτής) και την μυοκαρδιακή λειτουργικότητα μεταξύ πασχόντων από σαρκοείδωση και υγιών ατόμων. Επιπλέον, επιχειρήσαμε να διερευνήσουμε τον πιθανό συσχετισμό κλινικών, υπερηχοκαρδιογραφικών και πνευμονολογικών ευρημάτων με την διατασιμότητα της αορτής (ΔΑ) στους πάσχοντες από σαρκοείδωση. Μεθοδολογία: 83 ασθενείς με σαρκοείδωση, άνευ καρδιακών συμπτωμάτων υπεβλήθησαν σε κλινικοεργαστηριακό, υπερηχοκαρδιογραφικό και πνευμονολογικό έλεγχο. Επιπλέον, 83 άτομα αντίστοιχης ηλικίας και φύλου απάρτισαν την ομάδα ελέγχου. Η ΔΑ προσδιορίστηκε μη επεμβατικώς, με υπερηχοτομογραφία. Αποτελέσματα: Βρέθηκε πως η ΔΑ ήταν ελαττωμένη στην ομάδα των ασθενών σε σχέση προς την ομάδα ελέγχου (2,29 ± 0,26 vs. 2,45 ± 0,20 ? 10–6 ? cm2 ? dyn–1, P < 0,001), ενώ η μάζα της αριστεράς κοιλίας (LVM) ήταν υψηλότερη στην ομάδα των ασθενών (221,3 ± 50,2 vs. 195,6 ± 31,3 g, P = 0,007). Η μυοκαρδιακή λειτουργικότητα αμφοτέρων των κοιλιών ήταν επιδεινωμένη στην ομάδα των ασθενών. Η ανάλυση των δεδομένων για το σύνολο των ασθενών ανέδειξε σημαντική και ανεξάρτητη αντίστροφη συσχέτιση της ΔΑ με την παρουσία της νόσου (P<0,001), ενώ η περαιτέρω ανάλυση επί των πασχόντων ανέδειξε σημαντική και ανεξάρτητη συσχέτιση της ΔΑ με το στάδιο της νόσου, την ηλικία, την συστολική αρτηριακή πίεση, την LVM και την μυοκαρδιακή λειτουργικότητα αμφοτέρων των κοιλιών. Δεν ανεδείχθη συσχέτιση της ΔΑ με την διάρκεια της νόσου, την πίεση της πνευμονικής αρτηρίας και τις λειτουργικές δοκιμασίες του πνεύμονος. Συμπέρασμα: Η παρουσία της νόσου και η βαρύτητα αυτής σχετίζονται με ελάττωση της διατασιμότητας της αορτής ασχέτως διάρκειας νόσου, πίεσης της πνευμονικής αρτηρίας και λειτουργικών δοκιμασιών του πνεύμονος. Επιπλέον, οι πάσχοντες από σαρκοείδωση, απουσία καρδιακών συμπτωμάτων, έχουν αυξημένη LVM και επηρεασμένη μυοκαρδιακή λειτουργικότητα.
Αποτελέσματα κυφοπλαστικής και η αξιολόγηση του σπινθηρογραφήματος οστών στην επιλογή των επιπέδων θεραπείας σπονδυλικής στήλης σε ασθενείς με οστεοπόρωση
Authors: Σαββίδου Χριστιάνα
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η παρουσίαση μιας νέας μεθόδου θεραπείας των σπονδυλικών οστεοπορωτικών καταγμάτων, της κυφοπλαστικής, εστιάζοντας στο ρόλο του σπινθηρογραφήματος των οστών στη διάγνωση των καταγμάτων και στα αποτελέσματα των μελετηθέντων ασθενών, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε θεραπεία με τη μέθοδο της κυφοπλαστικής. Μέθοδολογία Επιλέχθηκαν 60 ασθενείς με 118 συμπιεστικά σπονδυλικά κατάγματα. Οι ασθενείς προεγχειρητικά υποβλήθηκαν σε ακτινολογικό έλεγχο με απλές ακτινογραφίες, σπινθηρογράφημα οστών και μαγνητική τομογραφία όπως και σε καταγραφή του πόνου και της ποιότητας ζωής με το ερωτηματολόγιο Oswestry. Μετεγχειρητικά μελετήθηκε η επίδραση της κυφοπλαστικής τόσο στην μορφολογία των σπονδυλικών σωμάτων όσο και στην ύφεση του πόνου και στην επάνοδο των ασθενών στις καθημερινές τους δραστηριότητες. Αποτελέσματα Η μελέτη τoυ σπινθηρογράφηματος οστών υπήρξε καθοριστική στη διάγνωση των σπονδυλικών καταγμάτων. Η κυφοπλαστική έχει θετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων. Ειδικότερα στους τομείς της ανάκτησης του ύψους του σπονδυλικού σώματος, της μείωσης της κυφωτικής παραμόρφωσης και της ύφεσης του πόνου, τα αρχικά αποτελέσματα είναι πολύ θετικά. (Ρ=0.0008, Ρ<0.0001, Ρ<0.0001 αντίστοιχα ). Μετά από 6 μήνες, τα αποτελέσματα παραμένουν σταθερά σημαντικά στον τομέα της βελτίωσης του πόνου (Ρ< 0.0001), ενώ υποστερέφουν στους τομείς της ανάκτησης του ύψους (Ρ=0.17) και της μείωσης της κύφωσης (Ρ=0.83). 80 Συμπεράσματα Στη διάγνωση των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων θα πρέπει να χρησιμοποιείται και το σπινθηρογράφημα οστών ως προεγχειρητική απεικονιστική μέθοδος. Στη θεραπεία των συμπιεστικών σπονδυλικών καταγμάτων έχει θέση η κυφοπλαστική, καθώς προσφέρει σημαντική βελτίωση στους ασθενείς, ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση του πόνου και στην βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους, παρά την παρατηρούμενη μακροπρόθεσμη υποστροφή των αρχικών μορφολογικών βελτιώσεων.
Φυσιολογικά όρια της αρτηριακής πίεσης σε παιδιά και εφήβους
Authors: Γιαννές Νικόλαος
Published: January 2014

Εισαγωγή Στα παιδιά και τους εφήβους η αυξημένη αρτηριακή πίεση (ΑΠ) είναι συχνότερη απ’ όσο πιστευόταν παλιότερα και το πρόβλημα φαίνεται να είναι εντονότερο στους εφήβους. Όπως και οι ενήλικες, τα παιδιά και οι έφηβοι, μπορεί να εμφανίζουν συχνά τα φαινόμενα της υπέρτασης λευκής μπλούζας και της συγκαλυμμένης υπέρτασης. Η 24ωρη καταγραφή της ΑΠ και οι μετρήσεις της ΑΠ στο σπίτι συμβάλλουν καταλυτικά στη διάγνωση των φαινομένων της υπέρτασης λευκής μπλούζας και της συγκαλυμμένης υπέρτασης, τα οποία, μαζί με την υπέρταση, συχνά συνοδεύονται από βλάβη οργάνων-στόχων. Ενώ έχουν προσδιοριστεί τα φυσιολογικά όρια για την 24ωρη καταγραφή ΑΠ στα παιδιά και τους εφήβους, οι αντίστοιχες τιμές για τις μετρήσεις στο σπίτι δεν είναι γνωστές. Η μελέτη αυτή σχεδιάστηκε για να προσδιορίσει τα φυσιολογικά όρια της πίεσης στο σπίτι στα παιδιά και τους εφήβους. Πληθυσμός και μέθοδοι Στην προοπτική αυτή μελέτη συμμετείχαν εθελοντικά μαθητές του Αρσακείου σχολείου Ψυχικού ηλικίας 6-18 ετών κατά το σχολικό έτος 2004-2005. Σκοπός της μελέτης ήταν να συμπεριληφθούν 30 αγόρια και 30 κορίτσια από κάθε έτος ηλικίας (τάξη), δηλαδή 720 συμμετέχοντες. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν όσα παιδιά έπασχαν από κάποιο οξύ ή χρόνιο νόσημα, ή ελάμβαναν φαρμακευτική αγωγή κατά τη διάρκεια ή μέχρι και 15 μέρες πριν την ένταξη στη μελέτη. Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο του σχολείου γίνονταν οι μετρήσεις από ειδικά εκπαιδευμένο ερευνητή. Το σύνολο των μετρήσεων ήταν 5, τρεις με υδραργυρικό και δύο με ταλαντωσιμετρικό πιεσόμετρο μετά από πέντε λεπτά ηρεμίας σε καθιστή θέση και με μεσοδιάστημα ενός λεπτού μεταξύ των μετρήσεων. Οι επισκέψεις στον χώρο αυτό ήταν δύο, με απόσταση τουλάχιστον μιας βδομάδας. Παράλληλα γινόταν και μετρήσεις ανθρωπομετρικών παραμέτρων. Οι μετρήσεις στο σπίτι γίνονταν σε 3 συνηθισμένες εργάσιμες (σχολικές) μέρες. Πραγματοποιούνταν 2 μετρήσεις το πρωί και 2 το απόγευμα μεταξύ των ωρών 6-8 π.μ. και 5-7 μ.μ. αντίστοιχα μετά από πέντε λεπτά ηρεμίας σε καθιστή θέση και με μεσοδιάστημα ενός λεπτού μεταξύ των μετρήσεων. Συνολικά κάθε παιδί είχε 12 μετρήσεις στο σπίτι, τις οποίες και κατέγραφε το ίδιο ή ο κηδεμόνας του σε έτοιμη φόρμα-έντυπο που τους παραχωρήθηκε από τον ερευνητή. Για τις ταλαντωσιμετρικές μετρήσεις στο σχολείο από τον ερευνητή και στο σπίτι από τους συμμετέχοντες ή τον κηδεμόνα τους, χρησιμοποιήθηκε ημι-αυτόματο ηλεκτρονικό πιεσόμετρο βραχίονα, το οποίο προηγουμένως είχε πιστοποιηθεί για την ακρίβεια των μετρήσεών του στα παιδιά και στους εφήβους. .......................................................................................
Συχνότητα αντιθυρεοειδικών αντι-TPO και αντι-Tg αντισωμάτων
Authors: Καλουμένου Ειρήνη
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν: α) η οριοθέτηση των τιμών του μεγέθους του θυρεοειδή, της συγκέντρωσης των αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων, της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας, των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα και της συχνότητας του υποκλινικού υποθυρεοειδισμού σε περιοχή με επάρκεια ιωδίου β) ο καθορισμός της εξελικτικής πορείας των παραπάνω παραμέτρων με την ηλικία και τα στάδια ενήβωσης ξεχωριστά για τα δύο φύλα Μελετήθηκαν 440 υγιή παιδιά, ηλικίας 5-18 ετών (μέση ηλικία±ΣΑ=10±2.9 έτη) μέσης αστικής τάξης που διέμεναν στον Νομό Αττικής και 123 μητέρες των μαθητών. Στα παιδιά εκτιμήθηκαν: το ύψος, το βάρος, το στάδιο ενηβώσεως κατά Τanner, ο ΔΜΣ, η Επιφάνεια Σώματος (ΕΣ), η συγκέντρωση του ιωδίου στα ούρα, το μέγεθος του θυρεοειδούς αδένα (υπερηχογραφικά),οι θυρεοειδικές ορμόνες και τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα με καθιερωμένες τεχνικές. Με βάση τις τιμές TSH της 97ης Εκατοστιαίας Θέσης (ΕΘ) υπολογίσθηκε η συχνότητα του υποκλινικού υποθυρεοειδισμού. Η συχνότητα της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας ήταν 2.5%, των θετικών αντι-ΤΡΟ ήταν 3.2% στ’ αγόρια, 5.8% στα κορίτσια, 4.6% στο συνολικό πληθυσμό και αυξήθηκε στην εφηβεία, περισσότερο στα κορίτσια απ’ότι στα αγόρια. Η συχνότητα των θετικών αντι-Tg ήταν 3% στα αγόρια, 5.4% στα κορίτσια και 4.3% στο συνολικό πληθυσμό. Η μέση τιμή της TSH ήταν μεγαλύτερη, στα παιδιά που είχαν θετικά αντι-ΤΡΟ και αντι-Tg σε σχέση με τα παιδιά που είχαν αρνητικά αντι-ΤΡΟ και αντι-Tg (p=0.011). Από τα κορίτσια με αυξημένες τιμές TSH, 84.6% είχαν θετικά αντι-ΤΡΟ συγκρινόμενα με 15.4% των κοριτσιών με φυσιολογικά επίπεδα TSH. 40% των παιδιών με αυξημένες τιμές TSH, είχαν θετικά αντι-Τg συγκρινόμενα με 4.8% των παιδιών με φυσιολογικά επίπεδα TSH. Θετικά αντι-ΤΡΟ διαπιστώθηκαν σε 82% των μητέρων των οποίων τα παιδιά είχαν θετικά αντισώματα ενώ στις μητέρες παιδιών με αρνητικά αντι-ΤΡΟ η συχνότητα αντι-ΤΡΟ ήταν 18%(p<0.0005). Θετικά αντι-Τg διαπιστώθηκαν σε 75% των μητέρων των οποίων τα παιδιά είχαν θετικά αντισώματα ενώ στις μητέρες παιδιών με αρνητικά αντι-Τg η συχνότητα αντι-Τg ήταν 25%(p<0.002). Το μέγεθος του θυρεοειδή αδένα αυξήθηκε με την ηλικία, την επιφάνεια σώματος και τα στάδια ενήβωσης περισσότερο στ’ αγόρια απ’ότι στα κορίτσια. Η μέση τιμή±ΣΑ του όγκου του θυρεοειδή στα αγόρια στο στάδιο Tanner I ήταν 3.4±1.3 ml και στα στάδια Tanner II-V 7.3±2.7 ml. Οι αντίστοιχες τιμές στα κορίτσια ήταν 3.7±1.7 ml και 5.9 ±2.8 ml. Ο όγκος του θυρεοειδή συσχετίζεται με την παρουσία αντι-TPO και αντι-Tg μόνο στα κορίτσια. ........................
Μελέτη μοριακών δεικτών σε ασθενείς με προδιηθητικές αλλοιώσεις του μαστού σε υλικό ελάχιστα επεμβατικής βιοψίας
Authors: Ζαγουρή Φλώρα
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να εκτιμηθεί η ανοσοιστοχημική έκφραση του Hsp90 κατά μήκος των πορογενών διηθητικών αλλοιώσεων του μαστού, περιλαμβάνοντας την άτυπη επιθηλιακή υπερπλασία (ADH), το πορογενές in situ καρκίνωμα (DCIS), και τα διηθητικά πορογενή καρκινώματα (IDC). Επιπρόσθετα αυτή είναι η πρώτη μελέτη που επικεντρώνεται και στη λοβιακή σειρά, εκτιμώντας την έκφραση του Ηsp90 στη λοβιακή νεοπλασία (LN) και στο λοβιακό διηθητικό καρκίνωμα (ILC). Μέσω των διακυμάνσεων των τιμών του μορίου αυτού αποτυπώνεται η διαφορετική εξέλιξη των λοβιακών νεοπλασιών σε σχέση με τα πορογενή. Ειδικά, στην LN εκτιμήθηκε ανοσοιστοχημικά και η έκφραση των οιστρογονικών υποδοχέων alpha (ER-alpha) and beta (ER-beta). ΜΕΘΟΔΟΣ: Από 65 ασθενείς με LN, 32 ασθενείς με ILC, 31 ασθενείς με ADH, 51 με DCIS και 51 με IDC εκτιμήθηκε από μπλοκ παραφίνης ανοσοιστοχημικά η έκφραση του Hsp90 στην περιοχή της αλλοίωσης και στο διπλανό φυσιολογικό μαζικό παρέγχυμα. Στους πρώτους 44 συνεχόμενους ασθενείς με LN εκτιμήθηκε ανοσοιστοχημικά και η έκφραση των ER-alpha και ER-beta. Όσον αφορά την εκτίμηση του Hsp90: i) το ποσοστό των θετικών κυττάρων και ii) η ένταση αναλύθηκαν χωριστά. Ακολούθως, υιοθετήθηκε και υπολογίστηκε το Allred score. Η ένταση εκτιμήθηκε σαν διατάξιμη μεταβλητή -score (0: αρνητική, χαμηλή: 1, μέτρια: 2, έντονη: 3). Ακολούθησε στατιστική ανάλυση. Post hoc ανάλυση ανάμεσα στις συσχετίσεις του Hsp90 Allred score και πιθανών προγνωστικών παραγόντων ακολούθησε (βαθμός κακοήθειας, κατάσταση λεμφαδένων, διάμετρος, ER Allred score, PR Allred score, έκφραση του c-erbB2 και ύπαρξη τριπλών αρνητικών όγκων). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Το Hsp90 παρουσίασε κυρίως κυτοσωλιακή ανοσοθετικότητα, όμως μερικά επιθηλιακά κύτταρα εμφάνισαν πυρηνική χρώση. Συγκριτικά με το διπλανό φυσιολογικό μαζικό παρέγχυμα (λόβια και πόροι) δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στην ADH και στο DCIS. Η έκφραση του Hsp90 (ένταση, θετικά κύτταρα, Allred score) ήταν υψηλότερο στο IDC, συγκρινόμενο με το διπλανό φυσιολογικό ιστό. Υψηλότερη έκφραση του μορίου παρατηρήθηκε στα βαθμού κακοήθειας 2/3 IDCs (οριακή στατιστική σημαντικότητα) και στη μεγαλύτερη διάμετρο. ...............................................
Μελέτη της συχνότητας και βαρύτητας αιμορραγικών επεισοδίων σε παιδιά με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
Authors: Βράνου Μαρία
Published: January 2014

Στο παρόν πόνημα, έγινε αναδρομική μελέτη και στατιστική ανάλυση των στοιχείων που προέκυψαν, σε όλα τα παιδιά με ΙΤΡ που διαγνώστηκαν και στη συνέχεια παρακολουθήθηκαν στο Κέντρο Αιμορροφιλίας – Μονάδα Αιμορραγικών Διαθέσεων του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία» κατά το διάστημα 1974-2005, με σκοπό την «ανάδυση» όσο δυνατόν περισσότερων πληροφοριών για ένα νόσημα γνωστό από την εποχή του Ιπποκράτη, αλλά με άγνωστες βασικές πτυχές έως σήμερα, παρά τις απειράριθμες μελέτες κατά τη διάρκεια των αιώνων. Συμπεριλήφθηκαν 728 παιδιά με ΙΤΡ που στην πλειοψηφία τους ανέπτυξαν την οξεία μορφή της νόσου (60.6%), 32.8% τη χρόνια και 6.6% την υποτροπιάζουσα (1-4 υποτροπές θρομβοπενίας). Η διάμεση ηλικία έναρξης ΙΤΡ στην οξεία και υποτροπιάζουσα μορφή ήταν ~50 μήνες, ενώ στη χρόνια 84 μήνες. Η νόσος παρουσίαζε μεγαλύτερη επίπτωση κατά την άνοιξη και τις αρχές καλοκαιριού, ενώ ιογενής λοίμωξη αναφέρονταν προ της έναρξης της νόσου σε 53.9% των παιδιών με οξεία ΙΤΡ και 29.7% με χρόνια ΙΤΡ. Από τους προ της έναρξης εμβολιασμούς, υπερτερούσε το ΜΜR. Κατά την έναρξη κάθε μορφής ΙΤΡ η θρομβοπενία στα περισσότερα παιδιά ήταν σοβαρή, ωστόσο, όλοι οι ασθενείς δεν εμφάνισαν αιμορραγία, παρότι οι περισσότεροι ασθενείς που αιμορράγησαν ήταν ιδιαίτερα θρομβοπενικοί. Τα αιμορραγικά επεισόδια ήταν συχνότερα στην έναρξη της οξείας και της υποτροπιάζουσας ΙΤΡ, ενώ τα παιδιά με χρόνια ΙΤΡ αιμορράγησαν περισσότερο στη διαδρομή της νόσου. Η πλειοψηφία των ασθενών με οξεία ΙΤΡ παρουσίασε ένα αιμορραγικό επεισόδιο ,ενώ οι ασθενείς με τη χρόνια μορφή εμφάνισαν περισσότερα αιμορραγικά επεισόδια κατά τη διάρκεια της νόσου. Οι αιμορραγίες ήταν στην πλειοψηφία τους ήπιες έως μέτριες και αφορούσαν κυρίως σε βλεννογόνους. Εγκεφαλική αιμορραγία εμφάνισαν 4 ασθενείς με χρόνια ή υποτροπιάζουσα ΙΤΡ συνολικά (0.54%). Παρά το μεγάλο αριθμό παιδιών με οξεία ΙΤΡ κανένα δεν εμφάνισε εγκεφαλική αιμορραγία. Ενδείξεις για χορήγηση θεραπείας αποτελούσαν κατά κανόνα οξεία απώλεια αίματος και σοβαρή θρομβοπενία. ................................................................
Η επίδραση του γονιδιακού πολυμορφισμού G1675A του AT2 υποδοχέα της αγγειοτενσίνης, στην εκδήλωση αρτηριακής υπέρτασης και στη λειτουργία των συστημάτων θρόμβωσης / ινωδόλυσης και φλεγμονής
Authors: Κούμαλλος Νικόλαος
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Όπως είναι γνωστό η αγγειοτενσίνη ΙΙ (ANG-2) δρα κυρίως μέσω των υποδοχέων τύπου 1 (ΑRΤ- 1) και των υποδοχέων τύπου 2 (ΑRΤ-2). Ενώ οι ΑRΤ- 1 προάγουν την αθηρογένεση οι ΑRΤ- 2 φαίνεται να έχουν αντίθετη δράση. Το γονίδιο των ΑRΤ-2 βρίσκεται στο Χ χρωματόσωμα ενώ ο ρόλος του πολυμορφισμού G1675A δεν είναι ξεκάθαρος. Σε αυτή την μελέτη διερευνούμε την επίδραση του πολυμορφισμού στην ανάπτυξη ΑΥ (αρτηριακής υπέρτασης), ΣΝ (στεφανιαίας νόσου), στην έκταση της ΣΝ, καθώς και την επίδραση του στα επίπεδα παραγόντων φλεγμονής, πήξης και οξειδωτικού στρες. Μέθοδοι: Ο πληθυσμός του πρωτοκόλλου αποτελείτο από 412 συνολικά άτομα: 146 άντρες ασθενείς με ΣΝ (102 υπερτασικοί) και 266 μάρτυρες (114 υπερτασικοί) ταυτισμένους ως προς την ηλικία με τους στεφανιαίους ασθενείς. Όλοι οι στεφανιαίοι ασθενείς είχαν στεφανιογραφικά τεκμηριωμένη νόσο. Η παρουσία του πολυμορφισμού G1675A ελέγχθηκε με PCR. Σε όλο τον πληθυσμό μετρήθηκαν επίσης τα επίπεδα της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), του ινωδογόνου, της ιντερλευκίνης-6(IL-6) και των διαλυτών μορφών των μορίων προσκόλλησης αγγειακών κυττάρων (sVCAM-1). Αποτελέσματα: Ο πολυμορφισμός G1675A δεν συσχετίστηκε με την ΑΥ στον συνολικό πληθυσμό. Η παρουσία όμως του G αλληλίου συνδυάστηκε με μειωμένο κίνδυνο ΣΝ ανάμεσα στους υπερτασικούς (OR[95%CI]:0.443[0.256-0.764]) και με μικρότερη έκταση της νόσου σε όλους τους ασθενείς (p<0.001). Επίσης το G αλλήλιο συνδυάστηκε και με χαμηλότερα επίπεδα IL-6 (p<0.01), sVCAM-1 (p<0.05), CRP (p<0.001) και ινωδογόνου (p<0.01). Η επίδραση του πολυμορφισμού στην IL-6, sVCAM-1 και ινωδογόνο προκύπτει κυρίως από την επίδραση της στους υπερτασικούς (P<0.01 για όλα) ενώ δεν είχε καμιά επιδραση στους μη υπερτασικούς. Συμπεράσματα: Με την παρούσα μελέτη καταφέραμε να δείξουμε ότι η παρουσία του Α αλληλίου αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο για ΣΝ στους υπερτασικούς άρρενες. Επίσης στον ίδιο πληθυσμό τροποποίησε σημαντικά την διαδικασία της φλεγμονής αυξάνοντας τα επίπεδα της CRP,της IL-6, του sVCAM-1 και του ινοδωγόνου. Τα αποτελέσματα της μελέτης οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η παρουσία του Α-αλληλίου στη θέση 1675 του ART-2 ιδιαίτερα στους υπερτασικούς μπορεί να διαταράξει την ισορροπία ανάμεσα στους ART-1 και ART-2 και να επηρεάσει την διαδικασία της αθηρογένεσης.
Δοσιμετρία ασύμμετρων και μικρών πεδίων γραμμικού επιταχυντή και κλινικές εφαρμογές στην απεικονιστικώς καθοδηγούμενη στερεοτακτική ακτινοθεραπεία
Authors: Αντύπας Χρήστος
Published: January 2014

Η διατριβή αποτελείται από δύο μέρη. Αντικείμενο του πρώτου μέρους είναι η μελέτη των δοσιμετρικών μεγεθών πεδίων ακτινοβολίας δέσμης γραμμικού επιταχυντή τα οποία προκύπτουν από τη χρήση ανεξάρτητων διαφραγμάτων. Διερευνήθηκαν η εξάρτηση από το μέγεθος της ασυμμετρίας και η συσχέτιση με τα αντίστοιχα μεγέθη συμμετρικών πεδίων. Σκοπός του πρώτου μέρους είναι να καθορισθεί μια μεθοδολογία δοσιμετρίας ασύμμετρων πεδίων ακτινοβολίας έτσι ώστε από τα βασικά δοσιμετρικά μεγέθη των συμμετρικών πεδίων να προσδιορίζονται τα αντίστοιχα των ασύμμετρων και τελικά, στην κλινική πράξη, να υπολογίζονται οι χρόνοι θεραπείας των ασύμμετρων πεδίων. Από τα αποτελέσματα της παρούσης διατριβής προκύπτει ότι για ασυμμετρίες <4cm οι αποκλίσεις μεταξύ ασύμμετρων και συμμετρικών πεδίων είναι μικρές (<15%) και δεν είναι απαραίτητο να λαμβάνονται υπόψη στον υπολογισμό των χρόνων θεραπείας. Για ασυμμετρίες >4% μετρήθηκαν αποκλίσεις >2% και συνεπώς πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον υπολογισμό των χρονών θεραπείας. Η κλινική χρήση των ασύμμετρων πεδίων χαρακτηρίζεται από την ευκολία εφαρμογής τους καθώς τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά τους προσφέρουν σημαντικά πλεονεκτήματα στην εφαρμογή γειτονικών πεδίων ακτινοβολίας και αποδεκτών κατανομών δόσεων στην περιοχή του κοινού ορίου. Μελετήθηκαν διάφορες κλινικές περιπτώσεις με σκοπό τη βελτιστοποίηση της εφαρμογής τους τόσο από κλινικής όσο και από δοσιμετρικής άποψης. Αντικείμενο του δεύτερου μέρους είναι η δοσιμετρία μικρών πεδίων γραμμικού επιταχυντή εφαρμογών απεικονιστικώς καθοδηγούμενη στερεοτακτικής ακτινοθεραπείας (σύστημα Cyberknife). Μετρήθηκαν οι παράγοντες εξόδου και τα φυσικά χαρακτηριστικά μικρών πεδίων με τη χρήση διαφόρων ανιχνευτών. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν δοσίμετρα γέλης για τη δοσιμετρία του συστήματος Cyberknife. Από τα αποτελέσματα του δευτέρου μέρους προκύπτει το συμπέρασμα ότι στη δοσιμετρία μικρών πεδίων είναι αναγκαία η ανεξάρτητη τεκμηρίωση των αποτελεσμάτων οποιουδήποτε ανιχνευτή με μια μέθοδο δοσιμετρίας η οποία να εξασφαλίζει ισοδυναμία με το νερό και την ελαχιστοποίηση της επίδρασης των διαστάσεων του ανιχνευτή. Επιπλέον, τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του συστήματος Cyberknife είναι: α) η μεγάλη ευελιξία του συστήματος για την ακτινοβόληση του όγκου-στόχου με την επιθυμητή δόση και αντίστοιχη προστασία των γειτονικών κρίσιμων περιοχών και β) η εξαιρετική κλινική ακρίβεια των εφαρμογών η οποία μετρήθηκε για όλες τις μεθόδους ιχνηλάτησης του συστήματος μικρότερη από mm.
Νευροψυχολογική και νευροενδοκρινική προσέγγιση στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ
Authors: Κοντοάγγελος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Ο σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ) σύμφωνα με τα δεδομένα του ΠΟΥ είναι πολύ συχνό φαινόμενο και λαμβάνει μορφή «επιδημίας» στην ερχόμενη δεκαετία. Ο σακχαρώδης διαβήτης συνοδεύεται πολύ συχνά από μία ποικιλία νευροψυχολογικών προβλημάτων, τα οποία περιλαμβάνουν γνωσιακές, συναισθηματικές, αγχώδεις και ψυχωσικές διαταραχές, όπως και διαταραχές προσωπικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι νευροενδοκρινικές και ψυχοανοσολογικές παράμετροι, αλληλοδιαπλέκονται τόσο με ψυχολογικές- ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις, όσο και με πτυχές του διαβήτη. Σκοπός της μελέτης είναι η συσχέτιση και η αλληλεπίδραση νευροψυχολογικών καταστάσεων με νευροενδοκρινικούς, βιοχημικούς και ανοσολογικούς παράγοντες στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ, καθώς και η καταγραφή τους. ΥΛΙΚΟ ΜΕΘΟΔΟΣ: Κατά την έναρξη της μελέτης εξετάσθηκαν συνολικά 131 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Οι ασθενείς παρακολουθούνταν από τα Διαβητολογικό ιατρείο της Β΄ Προπαιδευτική Πανεπιστημιακής Παθολογικής κλινικής,Μονάδα Ερευνας στο Αττικό Νοσοκομείο. Oι ασθενείς επελέγησαν τυχαία. Από το συγκεκριμένο δείγμα εξαιρέθηκαν διαβητικοί ασθενείς τύπου 2 με 1.κακοήθειες, 2.ενδοκρινολογικά νοσήματα, 3.γνωστή αρτηριοπάθεια, 4.στεφανιαία νόσο, 5.νεφρική ανεπάρκεια, 6.ακρωτηριασμούς, 7.γνωστή ψυχοπαθολογία. Κατά την αφετεριακή αξιολόγηση, σε όλους τους διαβητικούς ασθενείς χορηγήθηκαν η ψυχομετρική κλίμακα κατάθλιψης Zung, η ψυχομετρική κλίμακα προσωπικότητας εξωστρέφειας, νευρωτισμού, ψυχωτισμού EPQ, η ψυχομετρική κλίμακα επιθετικότητας και κατεύθυνσης της επιθετικότητας ΗDHQ, η ψυχομετρική κλίμακας γενικής ψυχοσωματικής επιβάρυνσης SCL-90 και η ψυχομετρικής κλίμακα ψυχαναγκαστικής σημειολογίας MOCI. Από κάθε ασθενή ελήφθησαν 40cc φλεβικό αίμα προκειμένου να υποβληθούν σε προσδιορισμό της ωκυτοκίνης, ομοκυστεΐνης, κυταροκίνων (IL 6, IL 12), κορτιζόλης και TNF-a. Το συνολικό δείγμα αποτελείται από 55 γυναίκες ηλικίας 42 έως 80 ετών και 76 άνδρες ηλικίας 36 έως 77 ετών. Σε κάθε ασθενή καταγράφηκε η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, η HDL, η LDL και τα τριγλυκερίδια .Οι ασθενείς χωρίσθηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με τη μεταβολική ρύθμιση. Η ομάδα Α των αρρύθμιστων διαβητικών ασθενών (ΟΜΑΔΑ Α με HbA1C ? 7%) αποτελέσθηκε από 45 ασθενείς (21 γυναίκες και 24 άνδρες ) ενώ η ομάδα των ρυθμισμένων διαβητικών ασθενών από 86 ασθενείς (36 γυναίκες και 50 άνδρες). Οι ασθενείς της ομάδας Α (με HbA1C ? 7%) επανεξετάσθηκαν μετά από διάστημα 9-12 μηνών αφού έγινε προσπάθεια βελτίωσης της μεταβολικής ρύθμισης. Χορηγήθηκαν εκ νέου τα ίδια ψυχομετρικά εργαλεία και ελήφθησαν εκ νέου 40 cc φλεβικό αίμα πάλι προσδιορισμό της ωκυτοκίνης, ομοκυστεΐνης, κυτταροκίνων (IL-6, IL-12), κορτιζόλης και TNF-a. Από τους 49 ασθενείς της ομάδας Α έγινε επανεκτίμηση των 31 ασθενών εκ των οποίων βρέθηκε ότι οι 10 είχαν ΗbA1C ? 7 και είχαν πια ρυθμισθεί. .........................................................................................................................
Διερεύνηση της χρήσης ειδικών πρόσθετων για την προστασία του οπλισμού στο σκυρόδεμα
Authors: Ζαχαρίου-Ρακάντα Ελένη
Published: January 2014

Αντικείμενο της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η διερεύνηση ειδικών πρόσθετων -αναστολέων διάβρωσης- για την προστασία του χάλυβα οπλισμού σκυροδέματος (ΧΟΣ). Οι αναστολείς διάβρωσης που χρησιμοποιήθηκαν για την προστασία του χάλυβα Ο.Σ ήταν οργανικοί, αναστολείς με δραστικές ουσίες αζωτούχες ενώσεις. Αναλυτικότερα, ο σχεδιασμός της διδακτορικής διατριβής περιλαμβάνει δύο ενότητες. Στην πρώτη ενότητα διερευνάται η ανθεκτικότητα που παρουσιάζουν τέσσερις τύποι δομικού χάλυβα Ο.Σ. όπως αυτοί αναφέρονται στον ΚΤΧ 2007, έναντι της ατμοσφαιρικής διάβρωσης. Στη συνέχεια εξετάζεται η προστασία του χάλυβα οπλισμού σκυροδέματος από την ατμοσφαιρική διάβρωση με τη χρήση αναστολέα διάβρωσης με κύρια δραστική ουσία μίγμα αλκανολαμινών. Στη δεύτερη ενότητα εξετάζεται η αποτελεσματικότητα και ο βαθμός προστασίας που προσφέρουν δύο οργανικοί αναστολείς διάβρωσης: (α) Αλκανολαμίνη και (β) Αμινοαλκοόλη ως πρόσμικτα σε οπλισμένα κονιάματα αλλά και σε συνθετικό διάλυμα πόρων σκυροδέματος. Τα συμπεράσματα της εργασίας αυτής ήσαν: u Η σειρά αντίστασης ως προς τη διάβρωση των διαφόρων ειδών χάλυβα οπλισμού σκυροδέματος είναι: S220> S500βαναδιούχος>S400>S500s για όλα τα διαβρωτικά περιβάλλοντα. u Ο χάλυβας οπλισμού σκυροδέματος που έχει υποστεί ατμοσφαιρική διάβρωση και φέρει προϊόντα διάβρωσης από ένα επίπεδο και άνω (270-300g/m2 επιφάνεια χάλυβα Ο.Σ ή πάχος προϊόντων διάβρωσης 126μm) μειώνει τη συνάφεια οπλισμού-σκυροδέματος. u Με ψεκασμό διαλύματος αναστολέα διάβρωσης αλκανολαμινών είναι δυνατή η προστασία του χάλυβα Ο.Σ από την ατμοσφαιρική διάβρωση για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 3 μηνών χωρίς η επιφανειακή προστασία να επηρεάζει τη συνάφεια χάλυβα Ο.Σ και σκυροδέματος. u Σε περιβάλλον χλωριόντων ο βαθμός προστασίας (24 μήνες έκθεσης) που προσφέρει ο αναστολέας διάβρωσης μίγματος αλκανολαμινών φτάνει το ποσοστό του 51% στην περίπτωση των τσιμεντοκονιαμάτων και 38% στην περίπτωση των κισσηροκονιάματων. Όμως σε αστικό περιβάλλον ο βαθμός προστασίας από τον αναστολέα μειώνεται συναρτήσει του χρόνου φτάνοντας το ποσοστό του 7% και 3,15% για τα τσιμεντοκονιάματα και κισσηροκονάματα αντίστοιχα. u Σε περιβάλλον χλωριόντων ο βαθμός προστασίας (24 μήνες έκθεσης) που προσφέρει ο αναστολέας διάβρωσης αμινοαλκοόλης φτάνει το ποσοστό του 67% και 52% στην περίπτωση των τσιμεντοκονιαμάτων και κισσηροκονιάματων, αντίστοιχα. Σε αστικό περιβάλλον στην περίπτωση των τσιμεντοκονιαμάτων ο βαθμός προστασίας από τον αναστολέα αυξάνει συναρτήσει του χρόνου φτάνοντας μετά από 24 μήνες έκθεσης το ποσοστό του 57%. Αντίθετα στην περίπτωση των κισσηροκονιαμάτων ο βαθμός προσφερόμενης προστασίας από τον αναστολέα διάβρωσης μειώνεται συναρτήσει του χρόνου έκθεσης στο 16%. Στην περίπτωση του πρόσμικτου αναστολέα διάβρωσης αλκανολαμίνης παρατηρήθηκε σημαντική μείωση των θλιπτικών αντοχών του σκυροδέματος των 28 ημερών έως και 26%, ενώ ο αναστολέας διάβρωσης αμινοαλκοόλης δεν επέφερε μείωση των θλιπτικών αντοχών του σκυροδέματος στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα (<1,5%).
Η εφαρμογή της τηλεϊατρικής στην παιδιατρική
Authors: Δημουλά Ευαγγελία
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Στόχος της παρούσας εργασίας είναι ο σχεδιασμός και η οργάνωση ενός Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος Διαχείρισης Παιδιατρικού Φακέλου. ΣΚΟΠΟΣ: Η υλοποίηση ενός υπολογιστικού συστήματος διαχείρισης παιδιατρικού νοσοκομείου, στο οποίο θα ενσωματωθούν εφαρμογές ανταλλαγής ιατρικών πληροφοριών, εγκαινιάζοντας με αυτόν τον τρόπο την ορθή κατανομή της παιδιατρικής πληροφορίας (ιατρικός και νοσηλευτικός παιδιατρικός φάκελος, εργαστηριακά αποτελέσματα, φαρμακείο, προμηθευτές, αναφορές επιδημιολογικών ευρημάτων), ώστε να είναι δυνατή η έγκαιρη και ασθενοκεντρική παροχή υπηρεσιών υγείας σε ένα Νοσοκομείο Παίδων. ΥΛΙΚΟ: Η ερευνητική διαδικασία της παρούσας διατριβής ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών «Η Αγία Σοφία», στις εγκαταστάσεις της Α΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η προτεινόμενη εφαρμογή έχει σχεδιαστεί και υλοποιηθεί ακολουθώντας τις πιο σύγχρονες τεχνολογικές κατευθύνσεις (βασιζόμενη στη δικτυακή θεώρηση). Η υλοποίηση αυτή (που είναι και η επικρατούσα σήμερα αλλά και στο μέλλον) έχει αφάνταστα πλεονεκτήματα σε τομείς όπως η απομακρυσμένη πρόσβαση, η επεκτασιμότητα, η σχετική ανεξαρτησία από υλικό (εξοπλισμός), η ανεξαρτησία από λειτουργικά συστήματα (Windows, Unix, Linux, Mac) και το συγκριτικά χαμηλότερο κόστος εγκατάστασης και αναβαθμίσεων στο μέλλον. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο σχεδιασμός των προδιαγραφών διαλειτουργικότητας του Ηλεκτρονικού Παιδιατρικού Φακέλου αποτελεί προτεραιότητα στην ατζέντα των προγραμμάτων Εθνικής Υγείας. Η ικανότητα διασύνδεσης διαφορετικών τεχνολογικών συστημάτων και εφαρμογών λογισμικού, να ανταλλάσσουν δεδομένα με ακρίβεια, αποτελεσματικότητα και συνέπεια, ώστε ο όγκος της πληροφορίας που ανταλλάσσεται να είναι χρήσιμος, είναι ο απώτερος στόχος. Το πληροφοριακό σύστημα, που υλοποιείται στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία», καλύπτει ευρύτατο πεδίο εφαρμογής των διαδικασιών ενός Παιδιατρικού Νοσοκομείου (όπως Διοικητικο-Oικονομική Διαχείριση, Διαχείριση Ασθενών, στοιχεία Ιατρικού Φακέλου, Εφοδιαστική Αλυσίδα, Πληροφοριακά Συστήματα Εργαστηρίων, Διαχείριση Βιοϊατρικής Τεχνολογίας, Τηλεϊατρική) και υποστηρίζει τα διεθνή πρότυπα διαλειτουργικότητας καθώς και την κεντρική διαχείριση δεδομένων όπως Ενιαίος Αριθμός Μητρώου Ασθενή, κοινές κωδικοποιήσεις, ενοποίηση οικονομικών στοιχείων και ενιαίες προμήθειες.
Μελέτη της έκφρασης των μορίων μασπίνη και CXCR-4 στον καρκίνο του μαστού
Authors: Παπαλάμπρος Αλέξανδρος-Λουκάς
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Η μασπίνη και ο CXCR4 μοιράζονται κοινούς μηχανισμούς στον καρκίνο, συμπεριλαμβανομένης της απόπτωσης και της αγγειογένεσης, αλλά η δράση τους δεν έχει μελετηθεί ταυτόχρονα. ΜΕΘΟΔΟΣ: Το υλικό μας αποτελούνταν από 151 διηθητικά καρκινώματα του μαστού, τα οποία μελετήθηκαν με ιστικές μικροσυστοιχίες (Tissue Microarrays). Η έκφραση της μασπίνης και του CXCR4 μελετήθηκαν με ανοσοϊστοχημική μέθοδο. Επίσης, μελετήθηκε η μικροαγγειακή πυκνότητα με ανοσοϊστοχημική εντόπιση με CD34 και η απόπτωση με τη μέθοδο TUNEL. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η έκφραση της μασπίνης συσχετίσθηκε με την έκφραση του CXCR4, την απόπτωση, την ηλικία των ασθενών και το Nottingham Prognostic Index. Τόσο η έκφραση της μασπίνης, όσο και η έκφραση του CXCR4 προοδευτικά αυξάνει σε όγκους υψηλής κακοήθειας. Σε ασθενείς με αρνητική λεμφαδενική διήθηση, η υπερέκφραση της μασπίνης σχετίσθηκε με αυξημένο κίνδυνο θανάτου. Αυξημένη έκφραση του CXCR4 σχετίσθηκε με παρατεινόμενη επιβίωση σε ασθενείς με αυξημένη έκφραση της μασπίνης. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα αποτελέσματά μας δείχνουν πως η υπερέκφραση της μασπίνης είναι ένας πιθανά χρήσιμος δείκτης, ιδιαίτερα για την κλινικά σημαντική ομάδα των ασθενών με αρνητική λεμφαδενική διήθηση. Η έκφραση του CXCR4 είναι μικρότερης σημασίας στη μελέτη μας, μπορεί όμως να παρέχει πληροφορίες μακροπρόθεσμα και για συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών.
Μελέτη της λειτουργίας του μη ειδικού ανοσιακού μηχανισμού στο σύνδρομο συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης που αναπτύσσεται μετά οξεία παγκρεατίτιδα
Authors: Μυλωνά Βασιλική
Published: January 2014

Εισαγωγή. Η Οξεία Παγκρεατίτιδα είναι μια φλεγμονή με κλινικές εκδηλώσεις από την τοπική φλεγμονή μέχρι θανατηφόρες συστηματικές εκδηλώσεις. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των αλλαγών στους υποπληθυσμούς λεμφοκυττάρων σε σχέση με τις μεταβολές στη λειτουργία των NK κυττάρων. Ασθενείς και Μέθοδοι. Σαράντα πέντε ασθενείς εντάχθηκαν στη μελέτη, 35 με οξεία παγκρεατίτιδα και SIRS και 10 υγιείς εθελοντές. Έγινε πρώιμη λήψη αίματος από όλους τους ασθενείς. Τα κύτταρα ανοσίας του αίματος μελετήθηκαν στις ημέρες 1 και 4 με κυτταρομετρία ροής. Έγινε προσδιορισμός του TNFα και της IL-6 στα υπερκείμενα των NK κυττάρων προ και μετά διέγερση με LPS. Αποτελέσματα. Η απόπτωση ήταν σημαντική στους ασθενείς στις ημέρες 1 και 4 σχετικά με τους μάρτυρες. Η απόπτωση των CD4 (+) λεμφοκυττάρων εμφάνισε σημαντική συσχέτιση με τις ημέρες μέχρι τη λύση του SIRS (r: +0.586, p: 0.022). Σημαντικές διαφορές παρατηρήθηκαν στον TNFα και στην IL-6 την ημέρα 1 μετά/προ διέγερσης με LPS μεταξύ των ασθενών και των υγιών μαρτύρων. Σημαντική αύξηση παρουσίασαν ο TNFα και η IL-6 μετά από διέγερση με LPS συγκριτικά με προ της διέγερσης στα υπερκείμενα την ημέρα 1. Συμπέρασμα. Στη μελέτη αναδείχθηκε ότι τα NK κύτταρα τροποποίησαν το εκκριτικό τους δυναμικό μετά από διέγερση με LPS. Το παραπάνω εύρημα θα μπορούσε να εξηγηθεί με τον κυτταρικό επαναπρογραμματισμό των NK κυττάρων στο έδαφος της οξείας παγκρεατίτιδας και του SIRS.
Μελέτη παραγόντων υποτροπής σε ομάδα σχιζοφρενών
Authors: Μπασιάλλα Φραντσέσκα-Τζιουζεππίνα
Published: January 2014

Σκοπός της έρευνας μας ήταν η διερεύνηση πιθανών παραγόντων υποτροπής σε ομάδα ασθενών που νοσηλεύθηκαν για πρώτη φορά με διάγνωση «οξύ ψυχωτικό επεισόδιο» ή «σχιζοφρένεια» σύμφωνα με τα κριτήρια του D.S.M.-IV-TR. Η μελέτη μας ήταν προοπτική και ακολούθησε την φυσιολογική εξέλιξη του πρώτου ψυχωτικού επεισοδίου. Ως υποτροπή θεωρήσαμε τη δεύτερη νοσηλεία των ασθενών. Η συχνότερη διάγνωση στο δείγμα μας είχε ήταν παρανοϊκού τύπου σχιζοφρένειας και η συχνότερη αιτία νοσηλείας η διέγερση. Η σύγκριση των ασθενών που υποτροπίασαν κατά το πρώτο έτος με τους ασθενείς που δεν παρουσίασαν υποτροπή, έδειξε ότι η υποτροπή συνδέεται με μικρή διάρκεια νοσηλείας δηλαδή μικρότερη των τριάντα ημερών. Οι ασθενείς με μικρή διάρκεια νοσηλείας παρουσίαζαν περισσότερα αρνητικά συμπτώματα ήδη κατά την εισαγωγή τους τα οποία δεν βελτιώθηκαν κατά το πρώτο εξάμηνο μετά την νοσηλεία τους. Θεωρούμε ότι παρά την βελτίωση των θετικών συμπτωμάτων και τον έλεγχο της διέγερσης στην νοσηλεία, η μικρή διάρκειά της δεν επαρκούσε για την βελτίωση και άλλων σημαντικών παραγόντων της ψυχοπαθολογίας, όπως η αρνητική συμπτωματολογία. Η αρνητική συμπτωματολογία στο δείγμα μας φαίνεται να συνδέεται με την υποτροπή. Συνολικά στο δείγμα μας η βαθμολογία της Συνολικής Κλίμακας PANSS βελτιώνεται στο πρώτο εξάμηνο και στο έτος, αλλά η Αρνητική συμπτωματολογία είναι τόσο έντονη που η μέση τιμή της Σύνθετης Κλίμακας PANSS αυξάνεται στατιστικά σημαντικά από την εισαγωγή στο εξάμηνο και από το εξάμηνο στο έτος. Το εύρημα αυτό δείχνει ότι τα αρνητικά συμπτώματα που ήταν ήδη παρόντα κατά την εισαγωγή επιδεινώνονται σταδιακά κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους μετά τη νοσηλεία. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι η παρουσία αρνητικών συμπτωμάτων, από την αρχή της εκδήλωσης του πρώτου ψυχωτικού επεισοδίου και η μικρή βελτίωσή τους κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους, μπορεί να αποτελούν έναν προγνωστικό δείκτη της πορείας της νόσου. Εξάλλου εξετάζοντας τα οχτώ λήμματα της κλίμακας PANSS που θεωρούνται ενδεικτικά για την ύφεση στους ασθενείς που υποτροπίασαν εντός του έτους, διαπιστώνεται μικρότερη βελτίωση κυρίως στα λήμματα της αρνητικής υποκλίμακας ( λήμμα Α1 Αμβλύ Συναίσθημα, λήμμα Α4 Παθητική/Απαθής Απόσυρση και στο Α6 Έλλειψη Αυθορμητισμού και Ροή στην Ομιλία) που παραμένουν σε βαθμολογίες πάνω από το μέτριο. Η δυστοκία είναι μια περιγεννητική επιπλοκή και εμφανίζεται στο δείγμα μας ως παράγοντα υποτροπής. Συνοψίζοντας θεωρούμε το πρώτο εξάμηνο μετά τη νοσηλεία για πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο κριτικό σημείο στην αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας. Αν και η βελτίωση της ψυχοπαθολογίας στα θετικά συμπτώματα είναι αξιοσημείωτη φαίνεται ότι δεν επαρκεί για την αποφυγή μιας υποτροπής ιδίως αν συνυπάρχουν αρνητικά συμπτώματα που επιδεινώνονται κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου και έτους. Τα αρνητικά συμπτώματα σε συνδυασμό πιθανώς και με άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες όπως η κληρονομικότητα, το ιστορικό περιγεννητικών προβλημάτων και η χαμηλή λειτουργικότητα μπορεί να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για υποτροπή ή κάποια μορφή ανθεκτικότητας στη θεραπεία.
Η σημασία νέων δεικτών στην εκτίμηση της ιδιοπαθούς διατατικής μυοκαρδιοπάθειας
Authors: Μάντζιαρη Αγλαΐα-Αγγελική
Published: January 2014

Η παρούσα διδακτορική διατριβή είχε σκοπό τη μελέτη νεότερων προγνωστικών δεικτών σε ασθενείς με ιδιοπαθή διατατική μυοκαρδιοπάθεια στη σύγχρονη εποχή των επεμβατικών θεραπειών της καρδιακής ανεπάρκειας. Για το σκοπό αυτό μελετήθηκαν ασθενείς με ιδιοπαθή διατατική μυοκαρδιοπάθεια που νοσηλεύτηκαν ή παρακολουθούνται από το τμήμα μυοκαρδιοπαθειών της Α΄Καρδιολογικής Κλινικής ΑΠΘ του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Το πρωτόκολλο της μελέτης περιελάμβανε συλλογή των δημογραφικών στοιχείων, του ιστορικού, των ευρημάτων της κλινικής εξέτασης και καταγραφή της φαρμακευτικής αγωγής. Στη συνέχεια οι ασθενείς υποβάλλονταν σε πλήρη ηχωκαρδιογραφικό έλεγχο για τον προσδριορισμό κλασικών αλλά και νέων προγνωστικών δεικτών, όπως ο δείκτης ισοογκωτικής επιτάχυνσης (IVA) και ο διορθωμένος ως προς την καρδιακή συχνότητα δείκτης ισοογκωτικής επιτάχυνσης (cIVA). Την ίδια μέρα γινόταν αιμοληψία και ο ορός φυλασσόταν σε βαθειά κατάψυξη μέχρι τον προσδριοσμό των ειδικών βιοδεικτών, δηλαδή της Cystatin C και της NGAL ορού. Τα αποτελέσματα της μελέτης ήταν: α) Ο δείκτης ισοογκωτικής επιτάχυνσης της δεξιάς κοιλίας (IVA) εμφανίζει τάση να συσχετίζεται με την έκβαση των ασθενών όταν είναι διορθωμένος ως προς την καρδιακή συχνότητα. Ο διορθωμένος δείκτης ισοογκωτικής επιτάχυνσης της δεξιάς κοιλίας (cIVA) <2,2 m/s2 εμφανίζει 67% ευαισθησία και 55% ειδικότητα στην πρόβλεψη συμβαμάτων. β) Ο δείκτης TAPSE παραμένει καλύτερος από τον cIVA για την πρόβλεψη συμβαμάτων. Τιμή TAPSE <1,6 cm είχε 89% ευαισθησία και 82% ειδικότητα στην πρόβλεψη συμβαμάτων. γ) Η NGAL ορού εμφάνισε ισχυρή συσχέτιση με την κρεατινίνη και το δείκτη σπειραματικής διήθησης αλλά αντίθετα με τους υπόλοιπους δείκτες νεφρικής λειτουργίας συσχετίστηκε επιπλέον και με την έκβαση των ασθενών. Ασθενείς με τιμές NGAL >170 ng/mL εμφάνισαν χειρότερη ελεύθερη συμβαμάτων επιβίωση. δ) Η Cystatin C ορού στον πληθυσμό που μελετήσαμε είχε ισχυρότερη συσχέτιση από την NGAL με την κρεατινίνη και το δείκτη σπειραματικής διήθησης, αλλά αντίθετα με την NGAL δεν εμφάνισε συσχέτιση με την έκβαση των ασθενών. ε) Το κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας, η λειτουργική κλάση κατά ΝΥΗΑ, ο όγκος της αριστερής κοιλίας, η διάρκεια του QRS δεν φάνηκε να συσχετίζονται με την έκβαση, ενώ αντίθετα η διάρκεια των συμπτωμάτων της καρδιακής ανεπάρκειας, η παρουσία κολπικής μαρμαρυγής και ο όγκος του αριστερού κόλπου μπορούσαν να προβλέψουν την έκβαση. Συμπερασματικά τα αποτελέσματα της μελέτης συνηγορούν στο ότι οι κλασικοί προγνωστικοί δείκτες έχουν περιορισμένη αξία στη νέα εποχή της θεραπείας καρδιακού επανασυγχρονισμού. Αντίθετα δείκτες δυσλειτουργίας της δεξιάς κοιλίας και των κόλπων καθώς και η μεγάλη διάρκεια των συμπτωμάτων της καρδιακής ανεπάρκειας, που συνηγορούν σε πιο παρατεταμένη και επιβλαβή επίδραση των νευροορμονικών μηχανισμών και του συνόλου των παθοφυσιολογικών προσαρμογών που παρατηρούνται στην καρδιακή ανεπάρκεια, φαίνεται να είναι αυτοί που προσδιορίζουν την δυσμενέστερη πρόγνωση των ασθενών.
Οξείες και χρόνιες διαταραχές του λειτουργικού ελέγχου αναπνοής σε ηλεκτροσυγκολλητές
Authors: Δρακόπουλος Βασίλειος
Published: January 2014

Πολλές μελέτες που έχουν διεξαχθεί αναφέρουν πτώση της αναπνευστικής λειτουργίας στους συγκολλητές. Σκοπός της έρευνας αυτής είναι να διερευνήσει τις επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης στους καπνούς και γενικότερα στο σύνολο των βλαπτικών παραγόντων της συγκόλλησης στην αναπνευστική λειτουργία των συγκολλητών. Επιπλέον η διερεύνηση παθήσεων, παθολογικών καταστάσεων, συμπτωμάτων και εργαστηριακών διαταραχών στους συγκολλητές. Το δείγμα των εργαζομένων που υποβλήθηκε σε λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής αποτελείτο από το σύνολο των ηλεκτροσυγκολλητών και οξυγονοκολλητών τεσσάρων επιχειρήσεων του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα και η ομάδα ελέγχου από εργαζόμενους γραφείου μιας επιχείρησης του δημοσίου τομέα. Διενεργήθηκε λειτουργικός έλεγχος της αναπνοής σε 103 συγκολλητές και 148 μάρτυρες. Μετρήθηκαν οι τιμές της VC, της FVC, του FEV1, του δείκτη Tiffeneau, της FEF25-75, και της PEFR (Peak Expiratory Flow Rate) προ και μετά βρογχοδιαστολή. Η VC, η FRC, η IC, ο ERV, ο RV, η TLC, η DLCO και ο λόγος DL/VA. Ελήφθη ιατρικό και επαγγελματικό ιστορικό και έγιναν ακτινογραφίες θώρακα (στους συγκολλητές), γενικές εξετάσεις αίματος και βιοχημικός έλεγχος. Η μέση ηλικία των ηλεκτροσυγκολλητών ήταν 44,2±8,2, των οξυγονοκολλητών 45,3±6,8 και της ομάδας ελέγχου 44,0±9,2. Διαπιστώθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις σπιρομετρικές ενδείξεις FVC (μάρτυρες μ=109,6 %προβλ, συγκολλητές 103,8%προβλ, p<0.001), FEV1 (μάρτυρες μ=109,7 %προβλ, συγκολλητές 102,0%προβλ, p<0.001), FEF25-75 (μάρτυρες μ=103,4 %προβλ, συγκολλητές 93,0%προβλ, p=0.001), VC (μάρτυρες μ=112,2 %προβλ, συγκολλητές 108,5%προβλ, p=0.033), δείκτη Tiffeneau (μάρτυρες μ=81,9 %προβλ, συγκολλητές 80,5%προβλ, p=0.025) μεταξύ των συγκολλητών και της ομάδας ελέγχου. Για τους μάρτυρες έγινε σύγκριση μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών και διαπιστώθηκε ότι για τους δείκτες FEV1, FEF25-75 και Δείκτη Tiffeneau υπάρχει στατιστικά σημαντικά μικρότερη τιμή στους καπνιστές σε σχέση με τους μη καπνιστές. Αντιθέτως, στους συγκολλητές στη σύγκριση μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών δεν διαπιστώθηκε πτώση της αναπνευστικής λειτουργίας λόγω καπνιστικής συνήθειας, αντανακλώντας ενδεχομένως τις βλαπτικές επιπτώσεις των καπνών συγκόλλησης στην αναπνευστική λειτουργία.Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης η επαγγελματική έκθεση στους συγκολλητές φαίνεται να προκαλεί πτώση των τιμών συγκεκριμένων παραμέτρων του λειτουργικού ελέγχου της αναπνοής.
Πειραματική μελέτη της επίδρασης της αυξημένης ενδοκοιλιακής πίεσης στην απόπτωση των ηπατοκυττάρων
Authors: Ασωνίτης Σπυρίδων
Published: January 2014

Εισαγωγή: Είναι γνωστό ότι η Αυξημένη Ενδοκοιλιακή Πίεση (ΑΕΠ) μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς την ηπατική λειτουργεία. Σκοπός της πειραματικής μας μελέτης ήταν να καταγράψουμε το βαθμό της απόπτωσης και της νέκρωσης των ηπατοκυττάρων κάτω από συνθήκες ΑΕΠ και να διαπιστώσουμε εάν η εφαρμογή Ισχαιμικής Προγύμνασης (ΙΠ) μπορούσε να καταστήσει το ήπαρ ανθεκτικότερο ως προς τις συνέπειες αυτές. Μέθοδος: Μελετήθηκαν 3 ομάδες θηλυκών χοίρων, μέσου βάρους 24,4 (+/-2,6) Kgr. Κάθε ομάδα αποτελείτο από 8 χοίρους. Στην πρώτη ομάδα (Ρn) δημιουργήσαμε συνθήκες ΑΕΠ με τη δημιουργία πνευμοπεριτοναίου με αέριο He. Η ενδοκοιλιακή πίεση (ΕΠ) αυξήθηκε στα 30 mmHg όπου και διατηρήθηκε για 3 ώρες και στη συνέχεια η κοιλιά αποσυμπιέστηκε. Ελήφθησαν βιοψίες ήπατος πριν τη δημιουργία πνευμοπεριτοναίου , αμέσως με τη διακοπή του και μετά από μία ώρα. Στη δεύτερη ομάδα (IscPr) δημιουργήσαμε συνθήκες ισχαιμικής προγύμνασης. Για το σκοπό αυτό αυξήσαμε αρχικά την ΕΠ στα 25 mmHg για 15 λεπτά, και μετά αποσυμπιέσαμε (ΕΠ=0 mmHg) για άλλα 15 λεπτά, ενώ στη συνέχεια εφαρμόστηκε το πρωτόκολλο όπως στην πρώτη ομάδα. Η τρίτη ομάδα ήταν η ομάδα αναφοράς στην οποία η ΕΠ παρέμεινε αμετάβλητη, ενώ οι βιοψίες ελήφθησαν στις ίδιες χρονικές περιόδους. Αποτελέσματα: Η μελέτη μας έδειξε ότι η ΑΕΠ λόγω πνευμοπεριτοναίου δημιούργησε συνθήκες θερμής ισχαιμίας όταν η ΕΠ παρέμεινε σε σταθερά υψηλά επίπεδα έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά την ισχαιμία και την επαναιμάτωση προκλήθηκε φλεγμονώδης αντίδραση στο ήπαρ και ενεργοποιήθηκε ο βιολογικός μηχανισμός της απόπτωσης των ηπατοκυττάρων. Η εφαρμογή ισχαιμικής προγύμνασης περιόρισε σε μικρό βαθμό τη φλεγμονώδη αντίδραση του ήπατος, ενώ περιόρισε σημαντικά την απόπτωση.
Study protocol for examining job strain as a risk factor for severe unipolar depression in an individual participant meta-analysis of 14 European cohorts
Authors:   IPD-Work Consortium, Madsen Ida E. H. , Hannerz Harald , Nyberg Solja T. , Magnusson Hanson Linda L. , Ahola Kirsi , Alfredsson Lars , Batty G. David , Bjorner Jakob B. , Borritz Marianne , Burr Hermann , Dragano Nico , Ferrie Jane E. , Hamer Mark , Jokela Markus , Knutsson Anders , Koskenvuo Markku , Koskinen Aki , Leineweber Constanze , Nielsen Martin L. , Nordin Maria , Oksanen Tuula , Pejtersen Jan H. , Pentti Jaana , Salo Paula , Singh-Manoux Archana , Suominen Sakari , Theorell Töres , Toppinen-Tanner Salla , Vahtera Jussi , Väänänen Ari , Westerholm Peter J. M , Westerlund Hugo , Fransson Eleonor , Heikkilä Katriina , Virtanen Marianna , Rugulies Reiner , Kivimäki Mika
Published: January 2014

Background: Previous studies have shown that gainfully employed individuals with high work demands and low control at work (denoted “job strain”) are at increased risk of common mental disorders, including depression. Most existing studies have, however, measured depression using self-rated symptom scales that do not necessarily correspond to clinically diagnosed depression. In addition, a meta-analysis from 2008 indicated publication bias in the field.

Methods: This study protocol describes the planned design and analyses of an individual participant data meta-analysis, to examine whether job strain is associated with an increased risk of clinically diagnosed unipolar depression based on hospital treatment registers.  The study will be based on data from approximately 120,000 individuals who participated in 14 studies on work environment and health in 4 European countries. The self-reported working conditions data will be merged with national registers on psychiatric hospital treatment, primarily hospital admissions. Study-specific risk estimates for the association between job strain and depression will be calculated using Cox regressions. The study-specific risk estimates will be pooled using random effects meta-analysis.

Discussion: The planned analyses will help clarify whether job strain is associated with an increased risk of clinically diagnosed unipolar depression. As the analysis is based on pre-planned study protocols and an individual participant data meta-analysis, the pooled risk estimates will not be influenced by selective reporting and publication bias. However, the results of the planned study may only pertain to severe cases of unipolar depression, because of the outcome measure applied.
Seed evolution: parental conflicts in a multi-generational household
Authors: Pires Nuno D.
Published: January 2014

Seeds are multi-generational structures containing a small embryonic plant enclosed in layers of diverse parental origins. The evolution of seeds was a pinnacle in an evolutionary trend towards a progressive retention of embryos and gametes within parental tissue. This strategy, which dates back to the first land plants, allowed an increased protection and nourishing of the developing embryo. Flowering plants took parental control one step further with the evolution of a biparental endosperm that derives from a second parallel fertilization event. The endosperm directly nourishes the developing embryo and allows not only the maternal genes, but also paternal genes, to play an active role during seed development. The appearance of an endosperm set the conditions for the manifestation of conflicts of interest between maternal and paternal genomes over the allocation of resources to the developing embryos. As a consequence, a dynamic balance was established between maternal and paternal gene dosage in the endosperm, and maintaining a correct balance became essential to ensure a correct seed development. This balance was achieved in part by changes in the genetic constitution of the endosperm and through epigenetic mechanisms that allow a differential expression of alleles depending on their parental origin. This review discusses the evolutionary steps that resulted in the appearance of seeds and endosperm, and the epigenetic and genetic mechanisms that allow a harmonious coinhabitance of multiple generations within a single seed.
Pseudo-parabolic regularization of forward-backward parabolic equations: Power-type nonlinearities
Authors: Bertsch Michiel , Smarrazzo Flavia , Tesei Alberto
Published: January 2014

We study a quasilinear parabolic equation of
forward-backward type, under assumptions on the
nonlinearity which hold for a wide class of mathematical models, using a
pseudo-parabolic regularization of power type. We prove existence and uniqueness
of positive solutions of the regularized problem in a space of Radon
measures. It is shown that these solutions satisfy suitable entropy inequalities.
We also study their qualitative properties, in
particular proving that the singular part of the solution with respect to the Lebesgue measure
is constant in time.
Analgesic, anti-inflammatory and antipyretic effects of Ixora coccinea
Authors: Adnan Md. Syed Ali , Al-Amin Md. Mamun , Nasir Uddin Mir Muhammad , Shohel M. , Bhattacharjee Rajib , Hannan J.M.A. , Das Biplab Kumar
Published: January 2014

Background: The present study was carried out to explore the potential of the ethanol extract of Ixora coccinea L. (IC) leaves as analgesic, anti-inflammatory and antipyretic agents using the hot-plate, acetic acid-induced writhing, carrageenan-induced paw edema and brewer’s yeast-induced pyrexia tests in rodents.

Methods: The extract was prepared by soaking the dried powdered leaves of IC in ethanol for 2 days. The filtrate thus obtained by filtration and evaporation was considered as a stock solution and was used in all experimental models.

Results: Oral administration of IC (250 and 500 mg/kg) significantly (p<0.05) increased the reaction time in the hot-plate test. Ixora coccinea (250 and 500 mg/kg) produced 56.14% and 63.16% inhibition (p<0.05) in acetic acid-induced writhing. It also (250 and 500 mg/kg) produced significant (p<0.05) inhibition of paw edema pronounced at 6 h after carrageenan injection. Intraperitoneal administration of IC (250 and 500 mg/kg) lowered the body temperature in brewer’s yeast-induced hyperthermia.

Conclusions: Based on the findings, it may be concluded that the IC leaves possessed analgesic, anti-inflammatory, and antipyretic activities. Phytochemical constituents of IC leaves such as flavonoids, tannins, and triterpenes in ethanol extract could be correlated with its observed biological activities.