Ποσοτική μέτρηση όγκου και πυκνότητας θρομβωτικού υλικού με τη χρήση μικρο-τομογραφίας σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος που υποβάλλονται σε πρωτογενή αγγειοπλαστική και θρομβοαναρρόφηση
Authors: Καραγιαννίδης Ευστράτιος 
Published: March 2021

Θεωρητικό υπόβαθρο: H παρουσία μεγάλης ποσότητας θρομβωτικού υλικού σε ασθενείς με STEMI έχει αναγνωριστεί ως ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα. Η προγνωστική σημασία του αγγειογραφικά παρατηρούμενου αρχικού θρομβωτικού φορτίου, καθώς και του υπολειπόμενου (μετά την αναρρόφηση) θρόμβου έχουν ήδη ερευνηθεί. Ωστόσο, δεν υπάρχει μέχρι σήμερα κάποια μέθοδος για την ποιοτική εκτίμηση και τον ακριβή προσδιορισμό του χαρακτηριστικών του αφαιρούμενου θρομβωτικού υλικού, ούτε στοιχεία για τη συσχέτισή του με τα αγγειογραφικά αποτελέσματα μετά την αγγειοπλαστική. Σκοπός-Μεθοδολογία της μελέτης: Κύριος στόχος της μελέτης ήταν η ανάπτυξη μιας μεθοδολογίας για τον απόλυτο προσδιορισμό του αφαιρούμενου θρομβωτικού φορτίου μέσω ακριβούς μέτρησης του μεγέθους και της πυκνότητας του αναρροφώμενου θρόμβου με τη χρήση μικροτομογραφίας σε ασθενείς με STEMI, στους οποίους διενεργείται πρωτογενής αγγειοπλαστική και θρομβοαναρρόφηση. Δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία της μελέτης ήταν η συσχέτιση του όγκου, της επιφάνειας και της πυκνότητας του θρόμβου, που ποσοτικοποιήθηκαν μέσω της μικροτομογραφίας, με κλινικές, ηλεκτροκαρδιογραφικές και αγγειογραφικές εκβάσεις. Επιπρόσθετα, σε ένα υποσύνολο ασθενών η μεθοδολογία που αναπτύξαμε εφαρμόστηκε σε δύο περαιτέρω μελέτες, συγκεκριμένα: α) για την αξιολόγηση της ασφάλειας και της εφικτότητας μιας νέας τεχνικής θρομβοαναρρόφησης (με τη χρήση καθετήρων προέκτασης οδηγού καθετήρα αγγειοπλαστικής) και β) για τη συσχέτιση του θρομβωτικού φορτίου με τα επίπεδα κεραμιδίων ορού. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν τελικώς 113 ασθενείς με STEMI, στους οποίους διενεργήθηκε πρωτογενής αγγειοπλαστική και θρομβοαναρρόφηση. Η μικροτομογραφία ποσοτικοποίησε αποτελεσματικά τον όγκο, την επιφάνεια και την πυκνότητα όλων των αναρροφούμενων θρόμβων, χωρίς να παρατηρηθεί αποσύνθεση κανενός δείγματος. Ο αναρροφούμενος όγκος και η επιφάνεια ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι σε ασθενείς με υψηλότερο αγγειογραφικό φορτίο θρόμβου κατά Sianos. Aνεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για τον όγκο του αναρροφούμενου θρόμβου ήταν: η διάμετρος του ένοχου αγγείου, η δεξιά στεφανιαία αρτηρία ως ένοχο αγγείο και το κάπνισμα. Ο όγκος και η επιφάνεια του θρόμβου συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με εμφάνιση περιφερικών εμβολών, με φαινόμενο μη-επαναρροής και με παρουσία αγγειογραφικά εμφανούς υπολειπόμενου θρόμβου. Υψηλότερη πυκνότητα θρόμβου συσχετίστηκε με χειρότερη προ της αγγειοπλαστικής ροή TIMI. Οι ασθενείς με μεγαλύτερο αναρροφούμενο όγκο και επιφάνεια εμφάνισαν μικρότερη ύφεση των ανασπάσεων του ST διαστήματος. Όσον αφορά στις περαιτέρω εφαρμογές της αναπτυχθείσας μεθοδολογίας: Α) στους 10 από τους 11 ασθενείς με μεγάλο θρομβωτικό φορτίο στους οποίους μελετήσαμε την εφαρμογή των καθετήρων προέκτασης οδηγού καθετήρα αγγειοπλαστικής ως καθετήρων θρομβοαναρρόφησης δεν παρατηρήθηκαν δυσμενείς αγγειογραφικές εκβάσεις, ενώ εμφανίστηκε μόλις 1 περιφερική εμβολή. Επίσης στο 72.7% αυτών των ασθενών αναρροφήθηκε επιπλέον θρομβωτκό υλικό, χωρίς να παρατηρηθούν μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα. Β) Σε 38 ασθενείς, στους οποίους μετρήθηκαν τα επίπεδα κεραμιδίων ορού, υπήρξε σημαντική, αλλά ασθενής συσχέτιση του κεραμιδίου C16:0 με τον αναρροφηθέντα όγκο θρόμβου, ενώ τα κεραμίδια C16:0, C24:0 και C24:1 συσχετίστηκαν με τον ενδοστεφανιαίο όγκου θρόμβου. Συμπεράσματα: H μικροτομογραφία επέτρεψε την ακριβή ποσοτικοποίηση του αναρροφούμενου θρόμβου. Όσο μεγαλύτερος ήταν ο αναρροφούμενος θρόμβος, τόσο πιθανότερο ήταν να εμφανίσει ο ασθενής κάποια αγγειογραφική έκβαση που συνδέεται με πτωχή πρόγνωση. Συνεπώς, παρά την αναρρόφηση μεγαλύτερου θρομβωτικού φορτίου σε αυτούς τους ασθενείς, οι τρέχουσες συσκευές θρομβεκτομής δεν αντιμετωπίζουν επαρκώς το μεγάλο θρομβωτικό υλικό. Η χρήση καθετήρων προέκτασης οδηγού καθετήρα αγγειοπλαστικής ως καθετήρων θρομβοαναρρόφησης θα μπορούσε να μελετηθεί περαιτέρω σε μεγαλύτερης κλίμακας μελέτες, ώστε να εφαρμοστούν μελλοντικά νέες τεχνικές θρομβοαναρρόφησης με στόχο τη βελτίωση των εκβάσεων των ασθενών με STEMI. Τέλος, νεώτεροι βιοδείκτες, όπως τα κεραμίδια ορού, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανίχνευση των ασθενών με μεγάλο θρομβωτικό φορτίο με στόχο την εξατομικευμένη αντιμετώπιση των ασθενών με STEMI.