Επίδραση κυκλικών και υβριδικών πεπτιδικών αναλόγων του υποδοχέα ιντεγκρίνη IIβΙΙΙα σε ένα μοντέλο πειραματικής αρτηριακής θρόμβωσης σε κουνέλια
Authors: Εγγλεζόπουλος Κωνσταντίνος 
Published: May 2022

Η ενεργοποίηση και συσσώρευση των αιμοπεταλίων αποτελούν τους υπεύθυνους μηχανισμούς για τα στεφανιαία σύνδρομα. Ο υποδοχέας αIIbβ3 αποτελεί το τελικό μονοπάτι στην παθογένεσή τους. Συνεπώς, οι αναστολείς των υποδοχέων αυτών είναι μεγάλης θεραπευτικής σημασίας. Δύο συνθετικά πεπτίδια, το κυκλικό μόριο (S,S) PSRCDCR-NH2 και το YMESRADR έχουν παρουσιάσει ισχυρά in vivo και ex vivo αντιαιμοπεταλιακά αποτελέσματα, δοκιμαζόμενα σε ένα μοντέλο πειραματικής αρτηριακής θρόμβωσης σε κουνέλια. Στην καθημερινή κλινική πρακτική, η ισχυρή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή με τις ελάχιστες αιμορραγικές επιπλοκές, είναι μεγάλης θεραπευτικής σημασίας. Οι παράγοντες που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή είναι αποτελεσματικοί στη θεραπεία και την πρόληψη της αρτηριακής θρόμβωσης, παρουσιάζουν όμως αυξημένη επίπτωση αιμορραγίας. Στην παρούσα πειραματική μελέτη μελετήσαμε το αποτέλεσμα της συνδυασμένης χορήγησης του κάθε πεπτιδίου με την ασπιρίνη. Δραστικές δόσεις των πεπτιδίων (S,S) PSRCDCR-NH2 και το YMESRADR χορηγήθηκαν σε συνδυασμό με μια αδρανή δόση ασπιρίνης (5 mg/kg), προκειμένου να διερευνηθούν πιθανές συνεργικές αντιαιμοπεταλιακές επιδράσεις καθώς και οι αιμορραγικές τους επιπλοκές.Η μελέτη εγκρίθηκε από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Αρχικά γινόταν συλλογή αίματος από την ωτιαία αρτηρία του ζώου μέσα σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα που περιείχε αντιπηκτικό κιτρικών. Εν συνεχεία, η ασπιρίνη χορηγούνταν p. οs. Ακολουθούσε η χορήγηση του πεπτιδίου (μισή από την προς μελέτη δόση ως bolus και η υπόλοιπη ως συνεχής ενδοφλέβια έγχυση για 90 λεπτά) μέσω της μηραιίας φλέβας.Οι συγκετρώσεις που μελετήθηκαν ήταν 7.5 mg/kg και 12 mg/kg για το YMESRADR, καθώς επίσης 6 mg/kg και 12 mg/kg για το (S,S) PSRCDCR-NH2 (ομάδες A, B, C και D αντίστοιχα, μέση ηλικία ζώων 82.55±1.66 ημέρες). Εν συνεχεία η καρωτίδα απομονωνόταν χειρουργικά από τους γύρω ιστούς και γινόταν καταγραφή του αρχικού ρυθμού ροής του αίματος μέσα από αυτή. Μία ώρα μετά την έναρξη της έγχυσης του πεπτιδίου, ακολουθούσε η συλλογή ενός δεύτερου δείγματος αίματος. Εν συνεχεία, ξεκινούσε η διαδικασία επαγωγής της θρόμβωσης με την εφαρμογή ηλεκτρικού ρεύματος στην εξωτερική επιφάνεια του αγγείου. Το πείραμα τελείωνε είτε 90 λεπτά με την επαγωγή της θρόμβωσης εάν το αγγείο παρέμενε βατό, είτε τη στιγμή που ο ρυθμός ροής μηδενιζόταν. Η ασφάλεια της χορήγησης των πεπτιδίων σε συνδυασμό με την ασπιρίνη στις δόσεις που προαναφέρθηκαν αξιολογήθηκε επίσης. Για τις ex vivo μετρήσεις της αναστολής της αιμοπεταλιακής συσσώρευσης, γινόταν μελέτη συσσωρευομετρίας σε πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια για κάθε ένα από τα δύο δείγματα αίματος, χρησιμοποιώντας ως αγωνιστές συσσώρευσης το αραχιδονικό οξύ και το ADP. Η βατότητα της καρωτίδας διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του πειράματος, σε στατιστικά σημαντικό βαθμό συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου και την ομάδα της ασπιρίνης. Επιπροσθέτως, οι ομάδες Α και Β παρουσίασαν ροές στατιστικά σημαντικά διατηρημένες συγκριτικά με την ομάδα των ζώων που θεραπεύθηκε με τις αντίστοιχες δόσεις του πεπτιδίου μόνο. Το αποτέλεσμα αυτό δεν παρατηρήθηκε στις ομάδες C και D. H αναστολή της αιμοπεταλιακής συσσώρευσης ήταν στατιστικά σημαντικά ενισχυμένη για όλες τις ομάδες των ζώων συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου και την ομάδα της ασπιρίνης. Ειδικότερα για την ομάδα Α, η συσσώρευση των αιμοπεταλίων με αγωνιστή το ADP παρουσίασε στατιστικά σημαντική αναστολή συγκριτικά με την ομάδα των ζώων που έλαβαν μόνο την αντίστοιχη δόση του πεπτιδίου, γεγονός το οποίο δε παρατηρήθηκε στις ομάδες B, C και D. Τα χορηγούμενα σχήματα ήταν ασφαλή καθώς η αιμορραγία δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική παράταση σε καμία από τις τέσσερις ομάδες.Συμπερασματικά, ο συνδυασμός των δύο πεπτιδίων με ασπιρίνη στη δόση των 5 mg/kg απεδείχθη ασφαλής για τα πειραματόζωα και αποτελεσματικός. Μόνο οι ομάδες Α και Β παρουσιάσαν ένα σταστικά σημαντικά ενισχυμένο κλινικό αποτέλεσμα συγκριτικά με τα ζώα που θεραπεύθηκαν μόνο με τις αντίστοιχες δόσεις του πεπτιδίου ΥΜΕSRADR. Ανάμεσά τους, μόνο η ομάδα Α συνοδεύθηκε επίσης από ένα στατιστικά σημαντικό ex vivo αποτέλεσμα.