Σύγκριση της διαδερμικής διά της υποκλειδίου αρτηρίας σε σχέση με τη διαμηριαία προσπέλαση τοποθέτηση αορτικής βαλβίδας σε ασθενείς με στένωση αορτικής βαλβίδος
Authors: Θωμοπούλου Σοφία 
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η διακαθετηριακή αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας (Transcatheter aorticvalve implantation, TAVI) αποτελεί μια πρόκληση ως θεραπευτική εναλλακτική λύση γιαασθενείς με σοβαρή στένωση της αορτής υψηλού χειρουργικού κινδύνου. Ένας σημαντικόςαριθμός των υποψηφίων δεν μπορούν να υποβληθούν σε TAVI διαμέσω της μηριαίαςαγγειακής πρόσβασης λόγω της απαγορευτικής ανατομίας των λαγονομηριαίων αρτηριών ήεκτεταμένης αθηροσκληρωτικής νόσου. Σε αυτούς τους ασθενείς η εμφύτευση διαμέσω τηςυποκλείδιας αρτηρίας μπορεί να είναι εφικτή.Στόχος: Ο στόχος μας ήταν να εκτιμηθεί προοπτικά η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητατης διαδερμικής δια της υποκλειδίου αρτηρίας σε σχέση με τη διαμηριαία προσπέλασητοποθέτησης αορτικής βαλβίδας σε ασθενείς με σοβαρή αορτική στένωση.Μέθοδοι και αποτελέσματα: Μελετήθηκαν 193 ασθενείς, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε TAVIμεταξύ Ιουνίου 2008 και Φεβρουάριου 2015 σε δύο νοσοκομεία. Η υποκλείδιος αγγειακήπροσπέλαση επιλέχθηκε σε 36 ασθενείς (18.7%). Το logistic Euro Score ήταν σημαντικάυψηλότερο στην υποκλείδια σε σχέση με την μηριαία ομάδα (30.88 ± 10.8 έναντι 25.78 ±10.1; p = 0.009), καθώς επίσης και ο δείκτης μάζας σώματος (24.29 ± 3.4% έναντι 26.91 ±3.9%; p = 0.001), το ποσοστό της περιφερικής αρτηριακής νόσου (94.4 έναντι 32.7%; p <0.001) και το ποσοστό των ασθενών με χαμηλής ροής - χαμηλής κλίσης σοβαρή στένωσητης αορτής (34.3 έναντι 14.0%; p = 0.004). Η επιτυχία της επέμβασης ήταν παρόμοια, στο97.2 έναντι 94.9% της υποκλειδίου σε σχέση με την μηριαία ομάδα, αντίστοιχα (p = 0.876)καθώς και η περιεπεμβατική θνητότητα, στο 2.8% έναντι του 0.6% (p = 0.339). Σημαντικάυψηλότερη ήταν η χρήση γενικής αναισθησίας στην ομάδα της υποκλειδίου (94.4 έως41.4%; p = 0.001). Ανάγκη για εμφύτευση μόνιμου βηματοδότη (41.4 έναντι 36.9%; p =0.654), οξεία νεφρική ανεπάρκεια σταδίου Ι-ΙΙ (36.10% σε 34.40%; p = 0.846) καισημαντικές αιμορραγικές επιπλοκές (36.10 με 34.60%; p = 0.865) ήταν οι πιο συχνέςεπιπλοκές σε νοσοκομείο, αλλά η συχνότητα εμφάνισης δεν διέφερε μεταξύ των δύοομάδων. Ωστόσο, η οξεία μυοκαρδιακή βλάβη (46.4 έναντι 23.5%; p= 0.014) και οιαγγειακές επιπλοκές (8.3 έως 27.4%; p = 0, 016) παρατηρήθηκαν πιο συχνά στηνυποκλείδια αγγειακή προσπέλαση. Δεν παρατηρήθηκαν ειδικές σοβαρές επιπλοκές που νασχετίζονται με την υποκλείδια πρόσβαση (ρήξη αγγείου, τραυματισμός ή ισχαιμία της έσωμαστικής αρτηρίας ή του βραχιόνιου πλέγματος). Ο επιπολασμός της τουλάχιστον μέτριαςπαραβαλβιδικής ανεπάρκειας (≥ 2 / 4) ήταν 14.3 έναντι 13.0% στην υποκλείδια εμφύτευσησε σχέση με την ομάδα της μηριαίας, αντίστοιχα (p = 0.838). Η θνητότητα στον ένα μήναμετά τη επέμβαση ήταν 8.34 έναντι 3.2% (p = 0.179) και στο πρώτο έτος παρακολούθησηςήταν 13.9 έναντι 10.8% στην υποκλείδια σε σχέση με την μηριαία ομάδα (p = 0.594),αντίστοιχα. Η οξεία νεφρική βλάβη και η τουλάχιστον μέτρια παραβαλβιδική ανεπάρκειαφάνηκε να είναι ανεξάρτητοι προγνωστικοί δείκτες της θνησιμότητας στο πρώτο έτοςπαρακολούθησης.Συμπεράσματα: Η υποκλείδια προσέγγιση είναι εφικτή και ασφαλής επιλογή για TAVI,παρέχοντας άριστα περιεπεμβατικά αποτελέσματα και χαμηλά ποσοστά επιπλοκώνενδονοσοκομειακά. Η προσέγγιση αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως έγκυρη εναλλακτική λύσητόσο για τους ασθενείς με αδύνατη ή τεχνικά δύσκολη διαμηριαία προσέγγιση