bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ο ρόλος των υποδοχέων TrkA και p75NTR του νευροτροφικού παράγοντα NGF, στην πειραματική αυτοάνοση εγκεφαλομυελίτιδα
Authors: Δεληβάνογλου Νικολέτα
Published: September 2021

Ο νευρικός αυξητικός παράγοντας (NGF) και οι υποδοχείς του, ο υποδοχέας κινάσης τροπομυοσίνης TrkA και ο υποδοχέας παν-νευροτροφινών p75NTR, έχουν διττό ρόλο στο ανοσιακό και το νευρικό σύστημα. Μοιράζονται και ρυθμίζουν κοινές λειτουργίες και σήματα, ειδικά όσον αφορά τις φλεγμονώδεις και αυτοάνοσες καταστάσεις όπως η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ). Υπάρχουν λίγες μόνο μελέτες με αντικρουόμενα αποτελέσματα σχετικά με το πρότυπο έκφρασης και τον ρόλο των NGF, TrkA και p75NTR στις νευροφλεγμονώδεις συνθήκες της ΠΣ και του ζωικού μοντέλου της, την Πειραματική Αυτοάνοση Εγκεφαλομυελίτιδα (ΠΑΕ). Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνά την έκφραση του NGF συστήματος, σε πειραματόζωα στα οποία προκλήθηκε το μοντέλο της ΠΑΕ καθώς και σε πειραματόζωα μάρτυρες. Η μελέτη περιλαμβάνει τις απαραίτητες πειραματικές ομάδες πειραματοζώων: μάρτυρες, προσυμπτωματική, οξεία και χρόνια φάση, που καλύπτουν πλήρως την εκδήλωση και εξέλιξη της κλινικής πορείας της νόσου. Με τη χρήση μοριακών τεχνικών [αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) πραγματικού χρόνου και ανοσοστύπωμα κατά Western Blot] και ιστοχημικών χρώσεων και ανοσοφθορισμό, πραγματοποιήθηκε η ανίχνευση της χωροχρονικής έκφρασης των μορίων NGF, TrkA και p75NTR, καθ’ όλη τη διάρκεια του πειραματικού μοντέλου. Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η έκφραση τόσο του πολυπεπτιδίου NGF όσο και των υποδοχέων του, TrkA και p75NTR, υπόκεινται σε διαφορική ρύθμιση σε διάφορες περιοχές του εγκεφάλου, ενώ υπερ-εκφράζονται κατά την οξεία και χρόνια φάση του μοντέλου της ΠΑΕ, στις φλεγμονώδεις βλάβες στο νωτιαίο μυελό. Ο NGF και οι υποδοχείς του συνεντοπίστηκαν με NeuN+ κύτταρα, GAP-43+ άξονες, GFAP+ κύτταρα, Arginase1+ κύτταρα και Mac3+ κύτταρα. Επιπλέον, οι TrkA και p75NTR ανιχνεύθηκαν σε χαμηλό ποσοστό σε CNPase+ κύτταρα, εντός της φλεγμονώδους βλάβης. Μεγάλη σημασία έχει η παρατήρησή μας ότι, παρά το γεγονός ότι η ΠΑΕ είναι μια νόσος που προκαλείται από Τ-λεμφοκύτταρα, δεν παρατηρήθηκε έκφραση του NGF συστήματος σε αυτά, ενώ δείχθηκε ότι μόνο ο NGF και ο p75NTR εκφράζονται στα Β-λεμφοκύτταρα (Β220+ κύτταρα). Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι τα μόρια του συστήματος NGF υπόκεινται σε διαφορική ρύθμιση κατά την πορεία της νόσου της ΠAE στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ). Το πρότυπο έκφρασης των NGF, TrkA και p75NTR περιγράφεται λεπτομερώς, υποδηλώνοντας πιθανούς λειτουργικούς ρόλους όχι μόνο στη νευροπροστασία, στη νευροαναγέννηση και στην επαναμυελίνωση, αλλά πιθανώς έχει άμεσες και έμμεσες επιδράσεις στα στοιχεία του ανοσιακού συστήματος.
Clinical pharmacometrics
Authors: Καρατζά Ελένη
Published: September 2021

Στις μέρες μας, η μαθηματική μοντελοποίηση έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της κλινικής φαρμακευτικής. Στην παρούσα διατριβή, τεχνικές πληθυσμιακής μοντελοποίησης, παλινδρόμησης, προσομοίωσης και μηχανικής μάθησης εφαρμόστηκαν για την βελτιστοποίηση δoσολογικών σχημάτων, για να διερευνηθεί η επίδραση της γαστρικής κένωσης και άλλων παραγόντων στην φαρμακοκινητική και στην φαρμακοδυναμική συγκεκριμένων φαρμάκων, για να διαλευκανθούν και να ποσοτικοποιηθούν κάποιες πηγές μεταβλητότητας της διάλυσης φαρμάκων και για να εντοπιστούν συσχετίσεις μεταξύ μεταβλητών σε περιπτώσεις που φαινομενικά δεν υπήρχε συσχετισμός. Πράγματι, οι προσομοιώσεις αποδείχθηκαν απαραίτητες για τον σχεδιασμό βελτιστοποιημένων δασολογικών σχημάτων hydroxychloroquine για την θεραπεία του COVID-19, με βάση τα χαρακτηριστικά ασθενών. Με την ίδια λογική, η χρήση πληθυσμιακής φαρμακοκινητικής και φαρμακοδυναμικής μοντελοποίησης και προσομοιώσεων, βοήθησε στον εντοπισμό των παραγόντων που επηρεάζουν το κλινικό αποτέλεσμα σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονταν στην αντιεπιληπτική θεραπεία με levetiracetam, επιτρέποντας έτσι να γίνει εξατομίκευση της θεραπείας. Στην συνέχεια, μέσω της προσέγγισης της πληθυσμιακής μοντελοποίησης αναδείχθηκε η χρησιμότητα των διαφορικών εξισώσεων με χρονοκαθυστέρηση για την περιγραφή της φαρμακοκινητικής φαρμάκων που παρουσιάζουν πολλαπλές κορυφές στο διάγραμμα συγκέντρωσης-χρόνου, η οποίες εμφανίζονται εξ αιτίας της γαστρικής κένωσης ή άλλων φαινομένων που προηγούνται της απορρόφησης. Η χρονοκαθυστέρηση μεταξύ χορήγησης και απορρόφησης φάνηκε να επηρεάζει σημαντικά της μεταβλητές που χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση της βιοϊσοδυναμίας, ενώ δεν φάνηκε να έχει κάποια επίδραση στην φαρμακοδυναμική. Η μη γραμμική ανάλυση παλινδρόμησης χρησιμοποιήθηκε ακόμη για την ποσοτικοποίηση της επίδρασης στην μεταβλητότητα των καμπυλών διάλυσης, διαφορών στην συνταγή (formulation) και στο pH του μέσου διάλυσης. Τέλος, τεχνικές μηχανικής μάθησης και στατιστικής μοντελοποίησης οδήγησαν στην εύρεση και την ποσοτικοποίηση σημαντικών συσχετίσεων μεταξύ μεταβλητών που αφορούσαν στα επίπεδα chemerin, στην διάρκεια κύησης, στην σωματική ανάπτυξη, στην παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο σε παιδία κατά την προ-εφηβεία.Η παρούσα εργασία αναδεικνύει το ρόλο της φαρμακομετρίας και της μηχανικής μάθησης στην ανάπτυξη φαρμάκων και κυρίως στην θεραπευτική.
The prepalatial period at Siteia Petras through the study of undisturbed ceramic assemblages
Authors: Μπουκάλα-Καρκαγιάννη Αικατερίνη
Published: September 2021

Θέμα της διατριβής είναι η μελέτη και ανασύνθεση των φάσεων κατοίκησης της Προανακτορικής περιόδου στον Πετρά Σητείας, από την ίδρυση του οικισμού στο τέλος της Νεολιθικής περιόδου, μέχρι την ίδρυση του Πρώτου Ανακτόρου του Πετρά στην Παλαιοανακτορική περίοδο. Η ανασύνθεση της ιστορίας του Πετρά έγινε μετά από μελέτη κεραμικού υλικού, το οποίο ανασκάφηκε στο Λόφο Ι του Πετρά, σε στρώματα κάτω από το μεταγενέστερο ανακτορικό κτίριο. Η μελέτη επέτρεψε την αναγνώριση της στρωματογραφικής ακολουθίας και των πολλαπλών φάσεων κατοίκησης της θέσης, καθώς και την παράλληλη μελέτη των εξελίξεων αυτών, με τις φάσεις χρήσεις του νεκροταφείου του Πετρά στον απέναντι Λόφο ΙΙ. Βασική παράμετρος της μελέτης είναι η εξέλιξη της κεραμικής παραγωγής και κατανάλωσης, καθώς και τα στοιχεία που παρέχει το υλικό σχετικά με της επαφές του Πετρά με άλλες θέσεις, εντός και εκτός Κρήτης. Τέλος, σημαντική πτυχή της διατριβής είναι η ένταξη του Πετρά μέσα στο ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο της Προανακτορικής και πρώιμης Παλαιοανακτορικής περιόδου, τόσο σε τοπικό, όσο και σε υπερτοπικό επίπεδο.
Applications of statistical physics theories on research and innovation networks
Authors: Αγγέλου Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η μελέτη δικτύων έρευνας και καινοτομίας με μεθόδους που προέρχονται από την Στατιστική Φυσική και την Θεωρία Δικτύων. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται η δομή και ο τρόπος εξέλιξής τους και γίνεται προσπάθεια για την εξήγηση των παρατηρούμενων αλλαγών. Αρχικά, εξετάστηκε το δίκτυο αναφορών των πατεντών με καταγεγραμμένες πατέντες στο Ευρωπαϊκό Γραφείο Πατεντών (EPO) και σε μία διεθνή συνθήκη προστασίας εφευρέσεων (PCT) από το 1978 έως το 2016. Σε αυτό το δίκτυο έγινε δομική μελέτη βρίσκοντας την κατανομή του αριθμού συνδέσεων των κόμβων και εφαρμόστηκε η μέθοδος k-shell decomposition. Η μέθοδος αυτή κάνει μία αποδόμηση του δικτύου σε κελύφη, για την εύρεση των πιο σημαντικών πατεντών όσον αφορά την δομή του δικτύου. Στα κελύφη που προέκυψαν πραγματοποιήθηκε γεωγραφική και θεματική ανάλυση. Έγινε επίσης μελέτη της εξέλιξης του δικτύου εφαρμόζοντας την θεωρία της διήθησης όπου και παρατηρήθηκαν αλλαγές διαχρονικά στην δημιουργία του μέγιστου συσσωματώματος. Για την δημιουργία δικτύων με παρόμοια συμπεριφορά και εξήγηση των παρατηρούμενων αλλαγών γίνεται χρήση ενός υβριδικού μοντέλου δημιουργίας δικτύων με χαρακτηριστικά από την θεωρία των τυχαίων δικτύων και των δικτύων προτιμητέας προσάρτησης (Barabási–Albert). Στην συνέχεια γίνεται μελέτη ενός δικτύου που αποτελείται από δύο επίπεδα. Το πρώτο αποτελείται από τις συνεργασίες που έχουν πραγματοποιηθεί μεταξύ εφευρετών για την δημιουργία πατεντών που έχουν καταχωρηθεί στο Ευρωπαϊκό Γραφείο Πατεντών και το δεύτερο αποτελείται από τις ερευνητικές συνεργασίες στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων Χρηματοδότησης της Έρευνας FP5-7 και Horizon2020. Οι κόμβοι του δικτύου είναι οι γεωγραφικές περιοχές των επιστημόνων και εφευρετών, ενώ υπάρχει σύνδεση μεταξύ δύο κόμβων όταν επιστήμονες από διαφορετικές περιοχές συνεργάζονται. Για την δομική μελέτη αυτού του δικτύου θα χρησιμοποιηθεί η έννοια των multilinks, ένας δείκτης που περιγράφει την συνδεσιμότητα μεταξύ δύο κόμβων σε όλα τα επίπεδα του δικτύου, και θα μελετηθεί η εξέλιξή τους. Παρατηρούμε παρόμοια εξέλιξη των multilinks διαχρονικά και προτείνουμε ένα μοντέλο τριών διαφορικών εξισώσεων και έξι παραμέτρων που να την περιγράφει και το οποίο προσαρμόζουμε στα πραγματικά δεδομένα για να βρούμε τις τιμές των παραμέτρων. Τέλος, στο ίδιο πολύ-επίπεδο δίκτυο πραγματοποιείται μελέτη με την χρήση της έννοιας των τριγώνων για να βρεθεί αν υπάρχει τάση για την δημιουργία εκτεταμένων ή μεμονωμένων συνδέσεων. Για τον λόγο αυτό χωρίζουμε τα δεδομένα σε διάφορα υπό-δίκτυα, υπολογίζουμε τον αριθμό των τριγώνων σε κάθε επίπεδο και τον συγκρίνουμε με αποτελέσματα που προκύπτουν από τυχαία δίκτυα με τις ίδιες ιδιότητες. Η ίδια μελέτη επαναλαμβάνεται κάνοντας χρήση του συντελεστή συσσωματώματος.
Η κατεύθυνση προς τις θετικές επιστήμες των ελληνικών εκπαιδευτηρίων της Κωνσταντινούπολης σε σχέση προς την κοινωνική σύνθεση της ελληνικής κοινότητας
Authors: Καρακάση Ελένη
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή πραγματεύεται την αμφίδρομη σχέση της εκπαίδευσης με την κοινωνική και οικονομική διαστρωμάτωση στη ζωή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Η μελέτη μας ξεκινάει από τα μέσα του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της περιόδου των Οθωμανικών Μεταρρυθμίσεων (ή Τανζιμάτ), οπότε διαμορφώθηκε ένα πρόσφορο περιβάλλον για την εμπορική και οικονομική άνθηση της ελληνορθόδοξης κοινότητας και της ομογενειακής παιδείας, και ολοκληρώνεται στα μέσα του 20ου αιώνα με την αρχόμενη αλλά δραματική συρρίκνωσή της. Το Τανζιμάτ βεβαίως, δεν έγινε για να βελτιωθεί αποκλειστικά η εκπαίδευση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά είχε ευρύτερες απηχήσεις, από τις οποίες οι πιο σημαντικές ήταν οι πρώτες προσπάθειες για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού των λαϊκών στρωμάτων και την εκπαίδευση των γυναικών, ο εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων ανώτατων στρατιωτικών σχολών σύμφωνα με τα γερμανικά πρότυπα και η ίδρυση των πρώτων κοσμικών σχολών και του πρώτου τουρκικού πανεπιστημίου. Το τουρκικό τμήμα της οθωμανικής κοινωνίας δεν επωφελήθηκε από το Τανζιμάτ και κινήθηκε με αργούς ρυθμούς προς τον εκσυγχρονισμό, γεγονός που προώθησε τις άλλες θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες στο πεδίο της οικονομίας και στο εμπόριο. Η ελληνική κοινότητα ιδίως πέτυχε και ανέπτυξε το σχολικό δίκτυο και εισήγαγε νέα γνωστικά αντικείμενα κυρίως από το χώρο των μαθηματικών και των θετικών επιστημών. Αυτό προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των νεοτουρκικών κύκλων, που επιχείρησαν να αναστείλουν αυτή την εξέλιξη. Με την άνοδό τους στην εξουσία έθεσαν σε εφαρμογή μέτρα που ακύρωναν τις αρχές και τους νόμους της προηγούμενης περιόδου και θεμελίωναν την ασφυκτική κρατική παρέμβαση στην εκπαίδευση και άλλες δραστηριότητες των μειονοτήτων. Η εφαρμοζόμενη αυστηρή κρατική πολιτική και το πολιτικό κλίμα μεταξύ των δύο χωρών δεν οδήγησαν στη μεταβολή του ενδιαφέροντος της ελληνικής εκπαίδευσης προς τις επιστήμες, αλλά επέφεραν ένα ουσιαστικότερο πλήγμα, τη συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού με αρνητικές επιπτώσεις και στην ομογενειακή παιδεία.
Ταφικά τοπία και τελετές στην αρχαία Μακεδονία
Authors: Καραβασιλειάδου Ζαφειρία
Published: September 2021

Αντικείμενο της παρούσας μελέτης αποτελούν τα νεκροταφεία που έχουν αποκαλυφθεί και ερευνηθεί συστηματικά ή αποσπασματικά στον γεωγραφικό χώρο της σημερινής Μακεδονίας, καθώς και τα ταφικά έθιμα, από την Εποχή Σιδήρου έως τη Μέση Ελληνιστική Περίοδο. Αν και βρίσκονται εκτός οικισμών, τα νεκροταφεία αποτελούν κομμάτι του οικισμού και ο εντοπισμός τους δηλώνει και την ύπαρξη παρακείμενης πόλης ή εγκατάστασης. Ο αριθμός των αποκαλυφθέντων νεκροταφείων ασφαλώς δηλώνει ανάλογο αριθμό οικισμών και μαρτυρεί τη διάρκεια της ανθρώπινης δραστηριότητας στο σύνολο της έκτασης της σημερινής Μακεδονίας, κατά την περίοδο που εξετάζεται εδώ. Συνολικά παρουσιάζονται 350 νεκροταφεία από 210 θέσεις. Στα επιμέρους κεφάλαια παρουσιάζονται τα χαρακτηριστικά των νεκροπόλεων κάθε περιοχής και κάθε χρονικής περιόδου. Μέσα από τη συνολική παρουσίαση των επιμέρους νεκροταφείων γίνεται δυνατό να διαπιστωθούν φαινόμενα, τα οποία δεν διακρίνονται στη μεμονωμένη εξέταση του καθενός από αυτά. Έτσι, επισημαίνεται μία σειρά σημαντικών χαρακτηριστικών ή και προβλημάτων ανά εποχή. Για τα νεκροταφεία της Εποχής Σιδήρου διαπιστώνεται χαρακτηριστική ευρύτητα και ποικιλία ταφικών πρακτικών. Το χρονικό διάστημα από τα μέσα του 7ου έως τα μέσα του 6ου αι. π.Χ. σε ορισμένες περιοχές φαίνεται πως δεν εκπροσωπείται και συνιστά ένα αξιοπαρατήρητο κενό στην ιστορική μας συνέχεια. Έπειτα προσδιορίζονται οι χαρακτηριστικές διαφορές που διακρίνουν τα παράλια κυρίως νεκροταφεία των αποίκων από αυτά των γηγενών πληθυσμών. Την έναρξη του β΄ τετάρτου του 6ου αι. π.Χ. χαρακτηρίζει μια ιδιαίτερη δυναμική, που διαγράφεται από τη ραγδαία αύξηση του αριθμού των νεκροταφείων και τις αλλαγές στην κτέριση των νεκρών, στοιχεία που οδηγούν σε ερμηνείες τόσο για την ταφική ιδεολογία, όσο και για τις ιστορικές και κοινωνικές εξελίξεις στο μακεδονικό βασίλειο. Η Κλασική Περίοδος φέρνει μία σχετική ομοιομορφία ταφικών πρακτικών που διαπιστώνεται σε όλη την έκταση του εξεταζόμενου γεωγραφικού χώρου. Στον 4ο αι. π.Χ. διαπιστώνουμε επανάχρηση νεκροταφείων που η χρήση τους είχε διακοπεί στα τέλη του 6ου αιώνα, η οποία πρέπει να συσχετιστεί με ιστορικά γεγονότα που αφορούν τους αντίστοιχους οικισμούς. Τα τέλη του 4ου - αρχές του 3ου αι. π.Χ. αποτελούν έναν σταθμό και για την ταφική αρχαιολογία της Μακεδονίας, που σημαδεύεται από τα αποτελέσματα της ασιατικής εκστρατείας του Αλεξάνδρου Γ΄. Η ευμάρεια είναι έκδηλη στον πλούτο των κτερισμάτων και στα μεγαλοπρεπή ταφικά μνημεία, υπόγεια και υπέργεια, ενώ χαρακτηριστική είναι η κοινωνική διαφοροποίηση της τάξης των εταίρων από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η πολυτέλεια αυτή ακολουθεί με γοργό ρυθμό φθίνουσα πορεία στη συνέχεια των ελληνιστικών χρόνων, όπως μαρτυρεί πλήθος ταφικών παραδειγμάτων σε όλη την έκταση της Μακεδονίας.
Ιδιοπαθής φλεγμονώδης νόσος του εντέρου και εγκυμοσύνη
Authors: Τσαβδάρογλου Τριανταφυλλιά
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η ιδιοπαθής φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (ΙΦΝΕ) προσβάλλει γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και ως εκ τούτου εγείρονται θέματα σχετιζόμενα με την αναπαραγωγή. Σκοπός: Εκτίμηση της επίδρασης της εκπαίδευσης στη γνώση και στη στάση γυναικών που πάσχουν από ΙΦΝΕ σε θέματα σχετιζόμενα με την αναπαραγωγή. Μέθοδος: Πρόκειται για μελέτη παρέμβασης, με χρήση ομάδας ελέγχου, στην οποία συμμετείχαν γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας που έπασχαν από ΙΦΝΕ και παρακολουθούνταν σε μεγάλο γενικό νοσοκομείο των Αθηνών από τον Απρίλιο 2016 έως το Σεπτέμβριο 2017. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν κατά την πρώτη εκτίμηση και σε διαστήματα 3,6 και 12 μηνών. Η εκτίμηση των γνώσεων έγινε με το ερωτηματολόγιο Crohn’s and Colitis Pregnancy Knowledge Score (CCPKnow), ενώ της στάσης και των πεποιθήσεων με ερωτηματολόγια κατάλληλα διαμορφωμένα για τις ανάγκες της παρούσας μελέτης. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το στατιστικό πακέτο SPSS 25.0 και το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο p<0,05. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 82 ασθενείς (43 ασθενείς στην ομάδα παρέμβασης και 39 στην ομάδα ελέγχου). Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 28,5 έτη για την ομάδα παρέμβασης (τυπική απόκλιση=6,26) και 36,9 έτη για την ομάδα ελέγχου (τυπική απόκλιση=6,14). Οι ασθενείς στην ομάδα παρέμβασης παρουσίασαν βελτιωμένο επίπεδο γνώσεων σε στατιστικά σημαντικό βαθμό καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης. Η διαφορά μεταξύ αρχικής και τελικής τιμής ήταν μεγάλη (11,11 ± 3,82) για την ομάδα παρέμβασης, ενώ για την ομάδα ελέγχου μικρότερη (-0,10 ± 0,55). Οι ασθενείς της ομάδας παρέμβασης βελτίωσαν τη στάση και τις πεποιθήσεις τους κατά τη διάρκεια της μελέτης σε στατιστικά σημαντικό βαθμό, ενώ για τους ασθενείς στην ομάδα ελέγχου οι μεταβολές δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Συμπεράσματα: Η εκπαίδευση αναδεικνύεται ως μια σημαντική νοσηλευτική πράξη για τη βελτίωση του επιπέδου γνώσεων γυναικών που πάσχουν από ΙΦΝΕ. Ωστόσο δε φαίνεται να επηρεάζει τη στάση των γυναικών σε θέματα σχετιζόμενα με την αναπαραγωγή σε βαθμό τέτοιο, που να εξαλείφει το φόβο και τις εσφαλμένες πεποιθήσεις.
Genetic diversity in V. vinifera and its impact on hosted microbiota
Authors: Αουάντ Μουράντ
Published: September 2021

Η καλλιέργεια του αμπελιού είναι μια από τις οικονομικά πιο πολύτιμες καλλιέργειες φρούτων στον κόσμο. Η διάκριση μεταξύ των ποικιλιών αμπέλου με βάση τα αγρονομικά τους χαρακτηριστικά και η διερεύνηση του ρόλου του γενοτύπου, του περιβάλλοντος και της αγρονομικής διαχείρισης στη σύνθεση των βακτηριακών κοινοτήτων που φιλοξενούνται από το αμπέλι είναι εξαιρετικά σημαντικά σε σχέση με την απόδοση και την ποιότητα. Ο προσδιορισμός των ποικιλιών αμπέλου με βάση αγρονομικά χαρακτηριστικά είναι απαραίτητος τόσο για την καλλιέργεια όσο και σε προγράμματα βελτίωσης. Αυτά τα χαρακτηριστικά βρίσκονται υπό τον πολύπλοκο γενετικό έλεγχο για τον οποίο έχουν προηγουμένως ταυτοποιηθεί διαφορετικοί δείκτες SSR. Αυτοί οι δείκτες σε συνδυασμό με την ανάλυση καμπυλών τήξης υψηλής διάκρισης (HRM) χρησιμοποιήθηκαν για να εξετάσουν, να αξιολογήσουν και να συγκρίνουν την ενδοποικιλιακή παραλλακτικότητα μεταξύ μιας μεγάλης συλλογής ποικιλιών αμπέλου. Οι δείκτες που μελετήθηκαν ήταν πολυμορφικοί, εμφανίζοντας μοναδικές καμπύλες τήξης για ασυνήθιστα πολλά δείγματα από ό, τι αναμενόταν στην συνηθισμένη ανάλυση SSR. Επιπλέον, η HRM αποδείχθηκε ισχυρή για τη διάκριση των γενότυπων SSR. Τα αποτελέσματα επιτρέπουν την καλύτερη κατανόηση της παραλλακτικότητας και των σχέσεων μεταξύ των ποικιλιών που μελετήθηκαν βάσει των δεικτών αγρονομικών χαρακτηριστικών και θα μπορούσαν να παρέχουν μια πολύτιμη αναφορά για προγράμματα βελτίωσης που στοχεύουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Το μικροβίωμα στα αμπέλια αναφέρθηκε πρόσφατα ότι επηρεάζεται από τις καλλιεργητικές και αγρονομικές πρακτικές του Vitis. Η επίδραση των ποικιλιών Vitis, του περιβάλλοντος και της αγρονομικής διαχείρισης του μικροβιώματος που κατοικούν σε αυτές τις ποικιλίες πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας αλληλουχία επόμενης γενιάς (NGS) σε μια προσέγγιση μεταγονιδιωματικής που στοχεύει το γονίδιο 16SrRNA. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα αμπέλια φιλοξενούν πλούσιο μικροβίωμα και παρουσιάζουν υψηλή βιοποικιλότητα. Τα πρωτεοβακτήρια, τα βακτηριοειδή και τα ακτινοβακτήρια ήταν τα κυρίαρχα είδη. Σημαντικές διαφορές στην ποικιλομορφία μεταξύ των αμπέλων που μελετήθηκαν κάτω από τις ίδιες συνθήκες υποδηλώνουν ότι η ποικιλία ασκεί επιλεκτική πίεση στη βακτηριακή ποικιλομορφία. Από την άλλη πλευρά, διαφορετικά περιβάλλοντα και αγρονομική διαχείριση σχετίζονται με σημαντικές διαφορές στην βακτηριακή κοινότητα μιας μόνο ποικιλίας. Τα μεταγονιδιωματικά ευρήματα παρέχουν υποστηρικτικά στοιχεία για τους σημαντικούς ρόλους της ποικιλίας, του περιβάλλοντοςκαι της διαχείρισης των αμπελώνων στη διαφοροποίηση των μικροβίων που σχετίζονται με την άμπελο.
Μελέτη της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης (artificial intelligence) στην έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου δέρματος
Authors: Λιοπύρης Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει ενσωματωθεί σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας μας και η Ιατρική δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Πλειάδα επιστημονικών άρθρων έχουν εξερευνήσει την εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης σε τομείς όπως η Οφθαλμολογία και η Ακτινολογία, ενώ υπάρχουν ήδη εγκεκριμένες εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης οι οποίες χρησιμοποιούνται στην καθημερινή κλινική πράξη. Κατά τη διάρκεια της διδακτορικής μας διατριβής επιχειρήσαμε να διερευνήσουμε (1) Το κατά πόσον μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να χρησιμοποιηθεί στην έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου δέρματος; (2) Ποια είναι τα μειονεκτήματα των εφαρμογών της Τεχνητής Νοημοσύνης στη δερματολογία μέχρι στιγμής και πως μπορούν να βελτιωθούν; (3) Που θα μπορούσε δυνητικά να βρει εφαρμογή η Τεχνητή Νοημοσύνη στη δερματολογία και με ποιο τρόπο θα ήταν χρήσιμη; (4) Ποια είναι η βέλτιστη προσέγγιση και ερμηνεία των αποτελεσμάτων που παράγονται τόσο από την έρευνα, όσο και από την εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης στη δερματολογία; Και (5) Πως μπορούμε να βελτιώσουμε τη διαγνωστική ακρίβεια τόσο των κλινικών ιατρών, όσο και των αλγορίθμων Τεχνητής Νοημοσύνης για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου δέρματος και ειδικότερα του μελανώματος; Τέλος, επιχειρήσαμε να περιγράψουμε το πλαίσιο, εντός του οποίου, οι αλγόριθμοι Τεχνητής Νοημοσύνης θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι στην κλινική πράξη, προς όφελος των ασθενών.
Ο ρόλος των διαπροσωπικών σχέσεων εκπαιδευτικού - διευθυντή στη δημιουργία θετικού σχολικού κλίματος
Authors: Δημητρόπουλος Νίκος
Published: September 2021

Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η ανάδειξη της σημασίας των σχέσεων της ηγεσίας με τα όσα λαμβάνουν χώρα εντός της εκάστοτε σχολικής μονάδας. Μέσα από την βιβλιογραφική ανασκόπηση που πραγματοποιήθηκε διαπιστώθηκε πως ο σχολικός ηγέτης δεν πρέπει να κατέχει μόνο γνώσεις αλλά να αποτελεί και μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα, πρόθυμη να λάβει μέρος σε όλα τα δρώμενα που λαμβάνουν χώρα. Πρέπει να είναι σε θέση να επιλέγει κατάλληλα στυλ ηγεσίας αλλά και να προσαρμόζεται στις κοινωνικές απαιτήσεις που δυναμικά δημιουργούνται. Εξάλλου, είναι αυτός, ο οποίος μέσα από την δράση του μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματικότητα του ρόλου του εκπαιδευτικού και υψηλές αποδόσεις μαθητών. Ακόμη και σε πολυπολιτισμικά πλαίσια ο διευθυντής οφείλει να διαμορφώνει καλές σχέσεις με τους εκπαιδευτικούς ώστε οι σχολικές μονάδες να μπορούν να λειτουργήσουν και υπό τέτοιες συνθήκες αποτελεσματικά.
Γλώσσα και ιδεολογία στη διδακτική πράξη φιλολόγων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης
Authors: Παρασκευά Μαρία
Published: September 2021

Αντικείμενο της διατριβής αποτελεί η διερεύνηση των γλωσσικών ιδεολογιών που περιβάλλουν τις διδακτικές πρακτικές των φιλολόγων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα την παραγνώριση της κοινωνικοπολτισμικής θέσης των μαθητών/ τριών μέσα στην τάξη. Απώτερο σκοπό της αποτελεί η ανάδυση των ηγεμονικών λόγων που μέσω της διδασκαλίας της γλώσσας αναπαράγουν τις κοινωνικές ανισότητες στο σχολείο.Αρχικά, η έρευνα στοχεύει να διερευνήσει τις γλωσσικές ιδεολογίες και πρακτικές των φιλολόγων σε σχέση με τη διδασκαλία της πρότυπης γλώσσας τόσο ως προς τον προφορικό λόγο όσο και ως προς τον γραπτό λόγο. Στο πεδίο, ωστόσο, της πρότυπης γλώσσας στο σχολείο αναπτύσσονται και διαμορφώνονται γλωσσικές ιδεολογίες που αξιολογούν το φαινόμενο της γλωσσικής αλλαγής ως κύρια αιτία της γλωσσικής φθοράς με αποτέλεσμα να εξιδανικεύονται ορισμένες μορφές της γλώσσας σε σχέση με κάποιες άλλες, που θεωρούνται υποδεέστερες: η τάση αυτή στρέφει από τη μια μεριά στην αναζήτηση μιας γλώσσας κύρους στο παρελθόν-στην περίπτωση αυτή τα αρχαία ελληνικά και από την άλλη στην υποτίμηση της παρουσίας άλλων (ξένων) γλωσσών στο σχολείο. Αντίστοιχα, επομένως, η έρευνα στοχεύει να ανιχνεύσει τις γλωσσικές ιδεολογίες και πρακτικές των υποκειμένων γύρω από τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής καθώς και τις ρηματικές πρακτικές που κατασκευάζουν τον ηγεμονικό λόγο για τη γλωσσική φθορά και απώλεια μέσα στην τάξη. Με το ίδιο σκεπτικό αναλύουμε τις γλωσσικές ιδεολογίες και πρακτικές σχετικά με τη θέση των άλλων γλωσσών (ξένων) στο σχολείο και τον τρόπο με τον οποίο εδραιώνουν την κυρίαρχη μονογλωσσική κουλτούρα. Ως προς τα θεωρητικά εργαλεία της η διατριβή αντλεί από τον χώρο των γλωσσικών ιδεολογιών, της γλωσσοδιδακτικής και των γραμματισμών. Σε επίπεδο μεθοδολογίας, επιλέγεται η ποιοτική έρευνα μέσα από δείγμα 19 φιλολόγων και με βασικό εργαλείο τις ημιδομημένες συνεντεύξεις. Η έρευνα εντάσσεται στην ευρύτερη εθνογραφική παράδοση με έμφαση στην ερμηνεία του λόγου των υποκειμένων. Για την αρχική κωδικοποίηση των δεδομένων αντλούνται εργαλεία από το απαγωγικό μοντέλο της θεμελιωμένης θεωρίας, ενώ στη συνέχεια αναλύονται με την κριτική ανάλυση λόγου. Η κριτική ανάλυση των δεδομένων αναδεικνύει λόγους που παρουσιάζουν υβριδικότητα, καθώς αντλούνται από γλωσσοδιδακτικές προσεγγίσεις αντικρουόμενες μεταξύ τους. Σε μια τελική ταξινόμηση, όπου χαρτογραφούνται τόσο οι συγκλίσεις όσο και οι αποκλίσεις των λόγων των υποκειμένων, τα ευρήματά μας αναδύουν τρεις βασικές κατηγορίες που αναπτύσσουν τις γλωσσικές ιδεολογίες και πρακτικές των εκπαιδευτικών σχετικά με τα ακόλουθα θέματα: α. τη νεοελληνική γλώσσα β. τη σύνδεση της γλωσσικής αλλαγής και εξέλιξης με τη γλωσσική φθορά γ. την παρουσία των άλλων (ξένων) γλωσσών στο σχολείο. Οι παραπάνω κατηγορίες συμπεριλαμβάνουν υποκατηγορίες οι οποίες αναδεικνύουν μια σύνθετη πραγματικότητα.
Συμβολή της κληρονομικής θρομβοφιλίας στην κλινική πορεία της σήψης
Authors: Γεωργακοπούλου Αλεξάνδρα
Published: September 2021

Η ύπαρξη διαφόρων διαταραχών του πηκτικού και/ή του ινωδολυτικού μηχανισμού (όπως η κληρονομική θρομβοφιλία) σε ασθενείς με σήψη, θα μπορούσε πιθανότατα να τροποποιήσει την απάντηση του ξενιστή στη λοίμωξη, καθώς και την έκβαση του ασθενούς. Μέχρις στιγμής, υπάρχουν ανεπαρκή στοιχεία για να υποστηρίξουν αυτή την υπόθεση. Σκοπός της μελέτης μας ήταν η διερεύνηση του ρόλου του κληρονομικού θρομβοφιλικού προφίλ στην επιβίωση των ασθενών με σήψη. Υλικά & Μέθοδος: Ο πληθυσμός της μελέτης μας αποτελείτο από 83 ασθενείς με σήψη, που νοσηλεύτηκαν στην Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Πατρών, κατά τη διάρκεια μίας περιόδου 12 μηνών. Εκτιμήσαμε το κληρονομικό θρομβοφιλικό τους προφίλ (G20210A πολυμορφισμός της προθρομβίνης, G1691A πολυμορφισμός του παράγοντα V (Leiden), H1299R πολυμορφισμός του παράγοντα V (R2), C677T πολυμορφισμός του MTHFR, A1298C πολυμορφισμός του MTHFR, V34L πολυμορφισμός του παράγοντα XIII, -455 G-A πολυμορφισμός του β-ινωδογόνου, 4G και 5G πολυμορφισμοί του PAI-1) χρησιμοποιώντας μία διαδικασία που βασίστηκε στην απομόνωση του DNA, την αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) και τον ανάστροφο υβριδισμό. Δεδομένα αποκτήθηκαν από τους φακέλους των ασθενών. Αποτελέσματα: Συνολικά, 70 ασθενείς (84.3%) της μελέτης μας είχαν παρουσία τουλάχιστον μιας θρομβοφιλικής μετάλλαξης. Οι πιο συχνές θρομβοφιλικές μεταλλάξεις ήταν: μετάλλαξη -455 G-A του β-ινωδογόνου (43.4%) και μετάλλαξη V34L του παράγοντα XIII (32.5%) σε ετεροζυγωτία, γονότυπος 4G/4G του PAI-1 (26.5%) και μετάλλαξη C677T του γονιδίου MTHFR (22.9%) σε ομοζυγωτία. Επιπλέον, 12 ασθενείς (14.5%) απεβίωσαν κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα νοσηλείας σαν επακόλουθο της κατάστασής τους. Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι το SAPS II score κατά την εισαγωγή, η ύπαρξη πνευμονίας και τα επίπεδα του ινωδογόνου κατά την εισαγωγή σχετίζονταν ανεξάρτητα με τη θνησιμότητα των ασθενών. Τέλος 9 ασθενείς (10.8%) της μελέτης μας ανέπτυξαν σηπτικό shock. Οι διαταραχές πηκτικότητας κατά την εισαγωγή, η βακτηριαιμία και ο γονότυπος 5G/5G του PAI-1 συσχετίζονταν ανεξάρτητα με την ανάπτυξη σηπτικού shock. Συμπέρασμα: Η παρουσία θρομβοφιλικών μεταλλάξεων σε ασθενείς με σήψη μπορεί να επηρεάσει την κλινική τους απάντηση και την τελική έκβαση. Χρειάζονται μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό ασθενών και screening γενικού πληθυσμού, ώστε να διασαφηνιστεί ο ρόλος των μεμονωμένων θρομβοφιλικών μεταλλάξεων, καθώς και των συνδυασμών τους σε ασθενείς με σήψη.
Βελτιστοποίηση του λόγου σήματος προς θόρυβο στην εντοπισμένη in vivo μαγνητική φασματοσκοπία πρωτονίων, και της ακρίβειας της ταυτόχρονης ποσοτικοποίησης της λιπώδους διηθήσεως και εναπόθεσης σιδήρου στο ήπαρ
Authors: Γκότσης Δημοσθένης-Δημήτριος
Published: September 2021

Στο πρώτο ερευνητικό κομμάτι, διερευνήθηκε η βελτιστοποίηση του λόγου σήματος προς θόρυβο στην εντοπισμένη in vivo μαγνητική φασματοσκοπία πρωτονίων, σε φασματοσκοπικές τεχνικές τύπου SVS (single voxel spectroscopy). Στην δεύτερη ερευνητική συνιστώσα της διατριβής, διερευνήθηκε το ζήτημα του ταυτόχρονου ποσοτικού προσδιορισμού της λιπώδους διήθησης και της εναπόθεσης σιδήρου στο ήπαρ, αναπτύχθηκε ένα περιγραφικό μοντέλο με την αντίστοιχη εξίσωση σήματος, θεωρώντας ξεχωριστά τα πρωτόνια του νερού και του λίπους και συγκρίθηκε στατιστικά με άλλες συχνά χρησιμοποιούμενες μεθόδους προσδιορισμού των ίδιων παραμέτρων.
Φαινόμενα συγχρονισμού σε δίκτυα συζευγμένων ταλαντωτών σε μοντέλα νευρώνων
Authors: Τσίγκρη Νεφέλη-Δήμητρα
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η μελέτη της συμπεριφοράς δικτύων ταλαντωτών με εφαρμογή στις επιστήμες της ζωής, όπως π.χ. η νευροεπιστήμη. Ειδικότερα, το δίκτυο νευρώνων του εγκεφάλου είναι ένα πολύπλοκο σύστημα συζευγμένων ταλαντωτών (νευρώνων) και έχει βρεθεί ότι έχει διαφορετική συνδεσιμότητα σε υγιείς ανθρώπους απ' ότι σε ασθενείς που πάσχουν από νευροεκφυλιστικές ασθένειες (π.χ. σχιζοφρένεια). Σε αυτή τη βάση μελετώνται φαινόμενα συγχρονισμού και η πιθανή εμφάνιση δομών (patterns), που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση συζευγμένων στοιχείων με διαφορετικές γεωμετρίες συνδεσιμότητας. Οι ταλαντωτές περιγράφονται από μοντέλα που έχουν χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή βιολογικών νευρώνων, όπως για παράδειγμα το μοντέλο Ολοκλήρωσης-Πυροδότησης με Απώλειες (Leaky Integrate-and-Fire). Στην ανάλυση δικτύων τέτοιων νευρώνων συστηματική βαρύτητα δίνεται στη μελέτη ενός ιδιαίτερου φαινομένου συγχρονισμού που καλείται 'χιμαιρική κατάσταση' και η οποία χαρακτηρίζεται από την ταυτόχρονη συνύπαρξη συγχρονισμένων και ασυγχρόνιστων περιοχών στο δίκτυο. Ακόμη πραγματοποιείται συστηματική προσπάθεια για τον καθορισμό των συνθηκών εκείνων υπό τις οποίες εμφανίζονται οι χιμαιρικές καταστάσεις, χρησιμοποιώντας διαφορετικές τοπολογίες διασύνδεσης. Οι αριθμητικοί υπολογισμοί μας δείχνουν ότι πολυπλοκότερες συνδεσμολογίες αναδεικνύουν και πιο πολύπλοκα φαινόμενα συγχρονισμού. Ειδικότερα, στα πλαίσια αυτά μελετήθηκαν τόσο τακτικές συνδεσμολογίες (μη-τοπική, κατοπτρική, συνδυασμός διαγώνιας και μη-τοπικής) όσο και μη-τακτικές συνδεσμολογίες (μικρού κόσμου κατά Watts & Strogatz, ελεύθερης κλίμακας κατά Barabasi-Albert). Από τη μελέτη της δυναμικής συμπεριφοράς δικτύων με τακτική συνδεσμολογία (όπου όλοι οι κόμβοι του δικτύου είναι ισοδύναμοι), αναδείχθηκε μεταξύ άλλων η ύπαρξη χιμαιρικών καταστάσεων με δύο επίπεδα συγχρονισμού καθώς και η απρόσμενη εμφάνιση του περιορισμού της 'δραστηριότητας' σε τμήμα του δικτύου. Αντίστοιχα, από την μελέτη των δικτύων με μη-τακτική συνδεσμολογία αναδείχθηκε, α) ως αποτέλεσμα της εισαγωγής τυχαίων συνδέσεων κατά Watts & Strogatz, η εμφάνιση των μετέρωρων μονήρων καταστάσεων μέσα στις συγχρονισμένες περιοχές καθώς και φαινόμενα στοχαστικής ενίσχυσης, αλλά και β) κατανομή συχνοτήτων ελεύθερης κλίμακας στην περίπτωση της δυναμικής συνδεσμολογίας κατά Barabasi-Albert.
Αιμοδυναμικές και βιοχημικές μεταβολές μετά τη διαδερμική αντιμετώπιση βαλβιδοπαθειών
Authors: Χρυσοχέρης Μιχαήλ
Published: September 2021

Η διακαθετηριακή αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας για την αντιμετώπιση της σοβαρής αορτικής στένωσης αποτελεί επίτευγμα της σύγχρονης επεμβατικής καρδιολογίας. Η εμφύτευση βιοπροσθετικής αορτικής βαλβίδας σε πάλλουσα καρδιά είναι μοναδική, από άποψη παθοφυσιολογίας, κατάσταση. Σκοπός της διατριβής η περιγραφή των μεταβολών σε αιμοδυναμικές και βιοχημικές παραμέτρους που παρατηρούνται μετά την επιτυχή διαδερμική εμφύτευση αορτικής βαλβίδας. Ειδικότερα μελετήθηκαν με καθετήρα πνευμονικής αρτηρίας αιμοδυναμικές μεταβλητές πριν την εμφύτευση, και εν συνεχεία στις 6 ώρες και στις 24 ώρες μετά. Περαιτέρω μελετήθηκαν με καθετήρα εντός της αριστερής κοιλίας τα αιμοδυναμικά δεδομένα πριν και αμέσως μετά την εμφύτευση της βιοπρόθεσης. Σε ότι αφορά στις βιοχημικές εν γένει μεταβολές μελετήθηκαν (κατά τη διάρκεια της νοσηλείας) οι δείκτες της νεφρικής λειτουργίας, οι δείκτες μυοκαρδιακής βλάβης, οι μεταβολές στα νατριουρητικά πεπτίδια και οι μεταβολές στον αριθμό των αιμοπεταλίων.
Διδασκαλία της ορθογραφημένης γραφής σε μαθητές δημοτικού με δυσλεξία στο μάθημα της γερμανικής ως Β΄ ξένης γλώσσας
Authors: Τσακαλίδου Σοφία
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή με τίτλο Διδασκαλία της ορθογραφημένης γραφής σε μαθητές Δημοτικού με δυσλεξία στο μάθημα της Γερμανικής ως Β΄ ξένης γλώσσας εντάσσεται στο επιστημονικό πεδίο της Διδακτικής της Γερμανικής ως ξένης γλώσσας και επικεντρώνεται στο κομμάτι της διδασκαλίας της Γερμανικής σε μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες. Στο πλαίσιο της προτεινόμενης παρέμβασης ενυπάρχουν πολλά στοιχεία από το πεδίο της διαφοροποιημένης διδασκαλίας και της πολυαισθητηριακής μεθόδου διδασκαλίας. Η ορθογραφημένη γραφή αποτελεί βασική δεξιότητα καθώς και μέσο κατάκτησης της γνώσης καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής ζωής των μαθητών. Αποτελεί, συνάμα, πολύπλοκη γνωστική διαδικασία, η ανάπτυξη της οποίας είναι πρόκληση για τους μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες (δυσλεξία) στη μητρική αλλά και στην ξένη γλώσσα. Στην παρούσα εργασία ο ρόλος των ορθογραφικών χαρακτηριστικών του κάθε γλωσσικού συστήματος εξετάζεται συγκριτικά σε τρεις γλώσσες (Ελληνική, Γερμανική, Αγγλική) δεδομένου ότι στην υπάρχουσα βιβλιογραφία αναφέρεται η διαγλωσσική μεταφορά των γλωσσικών δεξιοτήτων. Συμπερασματικά, εμφανίζεται και συσχέτιση ανάμεσα στις δυσκολίες που συναντούν οι μαθητές στη μητρική γλώσσα, δηλαδή την Ελληνική, με τις δυσκολίες που συναντούν κατά την εκμάθηση της Β΄ ξένης γλώσσας, δηλαδή της Γερμανικής. Συγκεκριμένα, ο ρόλος της παρούσας εργασίας είναι διττός: (α) Καταγράφονται και συγκρίνονται οι δυσκολίες που συναντούν οι μαθητές με δυσλεξία σε σχέση με τον τυπικό πληθυσμό της τάξης ως προς την εκμάθηση της Γερμανικής ως Β΄ ξένης γλώσσας αντλώντας παράλληλα πληροφορίες από τη μητρική γλώσσα, την Ελληνική. (β) Παρουσιάζονται και αναλύονται οι επιδόσεις των μαθητών με δυσλεξία και των μαθητών του τυπικού πληθυσμού της τάξης μετά την τροποποίηση στη μέθοδο διδασκαλίας στο τμήμα γερμανικής γλώσσας (διαφοροποίηση διδασκαλίας, πολυαισθητηριακή μέθοδος, κ.ά.) σε συνδυασμό με τη στοχευμένη παρέμβαση στους μαθητές με δυσλεξία με βάση τις συγκεκριμένες δυσκολίες και ανάγκες που παρουσιάζουν. Το δείγμα της έρευνας αντλήθηκε από διάφορους νόμους της επικράτειας και αποτελούνταν από 76 μαθητές και μαθήτριες της Ε΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου ηλικίας 10 έως 11 ετών, εκ των οποίων οι 20 είχαν δυσλεξία. Με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας συμπεραίνουμε, ότι η τροποποίηση της διδασκαλίας (διαφοροποίηση της διδασκαλίας, πολυαισθητηριακή μέθοδος διδασκαλίας, κ.λπ.) είναι πολύ αποτελεσματική για τους μαθητές με δυσλεξία. Οι συγκεκριμένες προτάσεις που καταγράφονται στην παρούσα μελέτη μπορούν να εφαρμοστούν στην καθημερινή πράξη, τόσο στη διδασκαλία της Γερμανικής ως ξένης γλώσσας, όσο και σε άλλες ξένες γλώσσες, μετά από κατάλληλες τροποποιήσεις.
Environment, institutions, health and economic performance
Authors: Παντελή Μαρία
Published: September 2021

Η διατριβή εξετάζει τρία διασυνδεδεμένα ερευνητικά ερωτήματα, που αφορούν τη σχέση μεταξύ της ποιότητας των θεσμών και του επιπέδου οικονομικής ανάπτυξης, την σύνδεση ανάμεσα στους θεσμούς και την περιβαλλοντική επίδοση, καθώς και την ποσοτικοποίηση του οικονομικού κόστους από τον αντίκτυπο στην υγεία που προκύπτει από ασθένειες που αποδίδονται στην μόλυνση του αέρα. Συγκεκριμένα, εκτιμάται η επίδραση της ποιότητας των θεσμών στο κατά κεφαλήν εισόδημα και στις κατά κεφαλήν εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, σε δείγμα 44 Ευρωπαϊκών χωρών κατά το χρονικό διάστημα 1996-2014, με την χρήση μεθόδων εκτίμησης διαστρωματικών δεδομένων σε χρονοσειρές (πάνελ). Διευρύνονται διαφορές στην επίδραση των θεσμών στις εξαρτημένες μεταβλητές μεταξύ των μετα-σοσιαλιστικών χωρών της Κεντρικής-ανατολικής και Νοτιο-ανατολικής Ευρώπης, των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων και των κρατών της Δυτικής Ευρώπης. Επίσης, εκτιμάται η άμεση και έμμεση επίδραση των θεσμών στην μόλυνση του αέρα στις Ευρωπαϊκές υπο-περιοχές (όπως αναφέρονται παραπάνω), αλλά και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Το ζήτημα της μόλυνσης του αέρα μελετάται επίσης υπό το πρίσμα των οικονομικών της ευημερίας και των οικονομικών της υγείας, καθώς εκτιμάται το οικονομικό κόστος που προκύπτει από τις αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία από την έκθεση στην μόλυνση του αέρα (συμπεριλαμβανομένης της έκθεσης στα λεπτά σωματίδια του περιβάλλοντος και των εσωτερικών χώρων, αλλά και της έκθεσης στο όζον της τροπόσφαιρας) στις χώρες των Δυτικών Βαλκάνιών (Αλβανία, Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Κροατία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία και Σερβία) και στην Ελλάδα. Τόσο η μέθοδος cost-of-illness (COI) όσο και η μέθοδος Willingness to Pay (WTP) χρησιμοποιούνται στην εκτίμηση του κόστους. Τα αποτελέσματα εξετάζονται μεμονωμένα για κάθε χώρα αλλά και συγκριτικά. Λαμβάνοντας υπόψιν τις συνεχιζόμενες προσπάθειες στο πεδίο της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τις προσπάθειες σύγκλισης ανάμεσα στις περιφέρειες της Ευρώπης, αλλά και τους κινδύνους που εγκυμονεί η περιβαλλοντική υποβάθμιση και η κλιματική αλλαγή, θέματα/ συνέπειες πολιτικής συζητούνται.
Ο ελληνικός παραδοσιακός χορός ως πρακτική αντιμετώπισης άγχους και στρες στους καρκινοπαθείς, στα πλαίσια ενίσχυσης της ψυχικής τους ευεξίας
Authors: Καραθάνου Ιωάννα
Published: September 2021

Σκοπός της έρευνας ήταν να διερευνηθεί η επίδραση ενός προγράμματος διδασκαλίας ελληνικών παραδοσιακών χορών στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, στα επίπεδα του άγχους και του στρες ασθενών με καρκίνο όλων των μορφών, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη θεραπευτική τους αγωγή. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 300 ασθενείς με καρκίνο προερχόμενων από νοσοκομειακές μονάδες του νομού Αττικής και μη κερδοσκοπικών οργανώσεων καρκινοπαθών. Διαχωρίστηκαν τυχαία σε δυο ομάδες· 150 από αυτούς εντάχθηκαν στην πειραματική ομάδα και 150 στην ομάδα ελέγχου. Η πειραματική ομάδα παρακολούθησε ένα διμηνιαίο πρόγραμμα διδασκαλίας ελληνικών παραδοσιακών χορών με συχνότητα δύο μαθήματα την εβδομάδα, ενώ η ομάδα ελέγχου δεν παρακολούθησε καμία κινητική δραστηριότητα. Δυο μήνες μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πραγματοποιήθηκε έλεγχος διατήρησης αποτελεσμάτων. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση των ερωτηματολογίων DASS-21 και EORTC QLQ-C30 (version 3.0). Οι στατιστικές αναλύσεις που εφαρμόστηκαν ήταν ανάλυση αξιοπιστίας (α του Cronbach) και ανάλυση διακύμανσης για εξαρτημένες μετρήσεις ως προς έναν επαναλαμβανόμενο παράγοντα. Από την ανάλυση των αποτελεσμάτων βρέθηκε πως υπήρξε στατιστικά σημαντική βελτίωση στους παράγοντες άγχους, στρες αλλά και σε όλους τους παράγοντες της ποιότητας ζωής, για τους συμμετέχοντες της πειραματικής ομάδας, ενώ για την ομάδα ελέγχου δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές αλλαγές. Από τα αποτελέσματα φαίνεται ότι η συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα ελληνικών παραδοσιακών χορών, δύναται να μειώσει τα επίπεδα του άγχους και του στρες, να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών με καρκίνο, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη θεραπευτική τους αγωγή και να αποτελέσει μέρος της αναγκαίας ψυχοκοινωνικής τους υποστήριξης.
Επίδραση των προβιοτικών στην ανάλυση της σύστασης του σώματος στους μεταβολικούς παράγοντες και στην εντερική χλωρίδα εφήβων με προδιαβήτη
Authors: Στεφανάκη Χαρίκλεια
Published: September 2021

Η εντερική δυσβίωση φαίνεται να εμπλέκεται στην παθοφυσιολογία του προδιαβήτη. Κύριος σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η συλλογή πληροφοριών σχετικά με την επίδραση των προβιοτικών σε δείκτες σύστασης σώματος, εντερικής χλωρίδας και μεταβολικών παραγόντων, που σχετίζονται με το γλυκαιμικό έλεγχο, και την άμυνα και το μεταβολισμό του εντέρου, σε προδιαβητικούς εφήβους. Χορηγήθηκαν προβιοτικά από του στόματος και συστάσεις για υγιεινό τρόπο ζωής στην ομάδα παρέμβασης και μόνο συστάσεις για υγιεινό τρόπο ζωής στην ομάδα ελέγχου για 4 μήνες σε κάθε ομάδα. Από 32 συμμετέχοντες, που έδωσαν έγγραφη συναίνεση, τελικά συμμετείχαν και αναλύθηκαν 17, οι οποίοι δεν εμφάνισαν καμία παρενέργεια. Η ομάδα παρέμβασης εμφάνισε χαμηλή συμμόρφωση με το πρωτόκολλο. Στατιστικώς σημαντικές κλινικές διαφορές σημειώθηκαν στην πρωινή γλυκόζη νηστείας κατά τη συμπλήρωση του πρώτου μήνα της παρέμβασης, μάλλον εξαιτίας της καλής συμμόρφωσης στη λήψη προβιοτικών από την ομάδα παρέμβασης. Χρειάζονται επιπλέον μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα και πιο εκλεπτυσμένο σχεδιασμό για να επιβεβαιώσουν τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτη, καθώς και για να βελτιώσουν τη συμμόρφωση των εφήβων στο πρωτόκολλο.
Fundamental rights protection within the EU governance through the CJEU's jurisprudence
Authors: Βακουλή Μαρία-Νεφέλη
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή αναλύει το ζήτημα της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ με ειδική αναφορά στον ρόλο του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) και της νομολογίας του στα πλαίσια της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Η νομολογία του ΔΕΕ περί την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων αναλύεται με επίκεντρο το Δικαστήριο ως θεσμικό όργανο της ΕΕ και διερευνάται ο ρόλος του ΔΕΕ στην επίτευξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Εξετάζει την αντιμετώπιση από το ΔΕΕ των ζητημάτων περί το άσυλο με ιδιαίτερη έμφαση στη νομολογία μετά τη Λισαβόνα. Επιπλέον, η παρούσα διατριβή εξετάζει τον ρόλο του ΔΕΕ στα πλαίσια σύγχρονων ζητημάτων σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, όπως η πρόσφατη απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου (PSPP judgement), η Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας και η προσχώρηση της ΕΕ στην ΕΣΔΑ. Το Μέρος Ι, «Θεμελιώδη δικαιώματα της ΕΕ και ΔΕΕ», προσδιορίζει το αντικείμενο της έρευνας και θέτει το επιλεγμένο θεωρητικό πλαίσιο. Αναλύει την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ από το ΔΕΕ μέσω της θεωρίας του Ιστορικού θεσμισμού. Επικεντρώνεται στον θεσμικό ρόλο του Δικαστηρίου στη θέσπιση της έννομης τάξης της ΕΕ. Η Συνθήκη της Λισαβόνας και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ αναλύονται ως κρίσιμες στιγμές στην πορεία της νομολογίας του Δικαστηρίου. Αναλύεται το θεμελιώδες δικαίωμα στο άσυλο όπως αυτό προστατεύεται από το άρθρο 18 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Το Μέρος II, «Προστασία των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων σε καιρό κρίσης», πραγματεύεται την δικαστική προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ στο πλαίσιο της προσφυγικής/μεταναστευτικής κρίσης και παράσχει μια λεπτομερή περιγραφή της κρίσης ως φαινομένου με ισχυρή δυναμική που δύναται να επηρεάσει τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η διατριβή περιλαμβάνει ολοκληρωμένη επισκόπηση της νομολογίας του Δικαστηρίου βάσει έρευνας μέσω της πλατφόρμας EUR-Lex αναφορικά με τη νομοθεσία για το ΚΕΣΑ και τον κανονισμό του Δουβλίνου στα πλαίσιο της διαδικασίας για το προδικαστικό ερώτημα. Εισάγονται οι έννοιες του «ισορροπημένου δικαστικού ακτιβισμού» (balanced judicial activism) και της «αιτιολογημένης δικαστικής παθητικότητας» (justifiable judicial passivism) που θέτουν τα όρια στην λήψη αποφάσεων του ΔΕΕ. Και για τις δύο έννοιες, ο «κίνδυνος» για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι ζωτικής σημασίας. Τέλος, γίνεται αναφορά στη δικαστική αλληλεπίδραση μεταξύ του ΔΕΕ και του ΕΔΔΑ και τίθεται το ερώτημα εάν η αλληλεπίδραση αυτή αρκεί για να εξασφαλιστεί η συνοχή στην προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ευρώπη ή αν απαιτείται το επόμενο βήμα, ήτοι η προσχώρηση της ΕΕ στην ΕΣΔΑ.
Νευροφαρμακολογική μελέτη του εξωπυραμιδικού συστήματος
Authors: Τσιρώνης Χρήστος
Published: September 2021

Εισαγωγή: η Levodopa αποτελεί τη χρυσή θεραπευτική επιλογή για τη νόσο Parkinson. Η μακροχρόνια χρήση της όμως περιπλέκεται σημαντικά απο την εμφάνιση κινητικών επιπλοκών (δυσκινησία επαγώμενη απο Levodopa - LID) οι οποίες επιβαρύνουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με νόσο Parkinson σε βαθμό που συναγωνίζονται πλέον την ιδια τη νόσο. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποσαφηνισθεί ποιός είναι ο βέλτιστος τρόπος διαχείρισης της Levodopa ώς προς την κατευθυνση της καθυστέρησης της εμφάνισης ή/και του περιορισμού των κινητικών επιπλοκών. Σκοπός: Με την παρούσα μελέτη επιχειρείται να απαντηθούν τα εξής ερωτήματα: 1. Ποιος είναι ο βέλτιστος τρόπος χορήγησης Levodopa ώστε να επιτευχθεί καθυστέρηση της LID; 2. Είναι η εμφάνιση της αναπόφευκτη; 3. Ποια είναι η σχέση της συνολικής δοσολογίας της Levodopa σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα και ποια η σχέση της έντασης της ντοπαμινεργικής διέγερσης ώς προς την ίδια κατεύθυνση; Μέθοδοι: Χρησιμοποιήθηκε το πειραματικό ζωικό μοντέλο πρόκλησης ημιπαρκινσονισμού σε επίμυες με χορήγηση της νευροτοξίνης 6-OHDΑ, το οποίο εμφανίζεται όλο το φάσμα της LID. Προ της διεξαγωγής του κυρίου μέρους της μελέτης προηγήθηκε αξιολόγηση συνολικά της κινητικής συμπεριφοράς που εμφανίζουν τα πειραματόζωα και ιδιαιτέρως της συμπεριφοράς περιστροφής. Για το σκοπό αυτό τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. Η ομάδα 1 έλαβε δόση Levodopa 1 X 6.25mg/Kg, η ομάδα 2 έλαβε 4 Χ 6.25 mg/Kg και η ομάδα 3 έλαβε 1 Χ 25 mg/Kg για τουλάχιστον 10 ημέρες, ενώ στη συνέχεια έγιναν διάφορες τροποποιήσεις στα δοσολογικά σχήματα. Αποτελέσματα: Από την αξιολόγηση της κινητικής συμπεριφοράς των πειραματόζωων διαπιστώθηκε ότι η συμπεριφορά περιστροφής αποτελεί κατα κύριο λόγο έκφραση της LID παρά στοιχείο για την εκτίμηση της αντιπαρκινσονικής δράσης αυτής. Στην ομάδα 1 δεν διαπιστώθηκε καμία μετρήσιμη δυσκινησία για τις πρώτες 12.5 ±2.5 ημέρες ενώ όταν αναπτύχθηκαν δυσκινησίες αυτές ήταν σημαντικά χαμηλότερες από οποιοδήποτε άλλο θεραπευτικό σχήμα. Η ομάδα αυτή φαινόταν να προφυλάσσεται έναντι της LID από την μετέπειτα αύξηση της δοσολογίας. Η ομάδα που λάμβανε 25 mg/Kg Levodopa εμφάνισε την υψηλότερη τιμή δυσκινησίας άμεσα. Η έναρξη της αγωγής με κατάτμηση των δόσεων (6.25mg X 4), είχε αποτέλεσμα πιο ήπια δυσκινησία σε σχέση με την άπαξ χορήγηση (25mg Χ 1) της ίδιας δόσης εξ αρχής. Η ίδια αθροιστική ποσότητα levodopa για τις πρώτες δέκα ημέρες της θεραπείας στις ομάδες 2 και 3, προκάλεσε διαφορετικής έντασης δυσκινησίες, με σημαντικά υψηλότερη τιμή στην ομάδα 3. Συμπεράσματα: σχετικά με την ανάπτυξη της LID περισσότερο σημασία έχει ο τρόπος της χορήγησης (όπως υποστηρίζεται από την υπόθεση της συνεχούς ντοπαμινεργικής διέγερσης) αλλά και η ένταση της ντοπαμινεργικής διέγερσης που προκαλεί κάθε μία από αυτές τις δόσεις, όπως δείχθηκε από την παρούσα μελέτη. Η έναρξη της αγωγής, στα πρώιμα στάδια της νόσου, με μικρές μοιρασμένες κατάλληλα μέσα στην ημέρα δόσεις, φαίνεται να είναι η βέλτιστη πρακτική. Τέλος, όπως δείχθηκε, η LID εφόσον εγκατασταθεί, δεν δύναται να υποστραφεί.