Η επίδραση της ταχύτητας πρόσληψης υδατανθράκων στη μεταγευματική λιπαιμία και τις ορεξιογόνες και ανορεξιογόνες ορμόνες του πεπτικού σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
Authors: Αγγελόπουλος Θεόδωρος 
Published: August 2021

Η ταχύτητα πρόσληψης ενός γεύματος έχει πρόσφατα απασχολήσει την επιστημονική κοινότητα, καθώς φαίνεται πως η αργότερη πρόληψη τροφής σχετίζεται με γρηγορότερο κορεσμό και κατά συνέπεια με μικρότερη θερμιδική πρόσληψη. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ερευνηθεί η επίδραση της ταχύτητας πρόσληψης ενός δοκιμαστικού γεύματος επί του αισθήματος της όρεξης σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2) υπό σταθερή αγωγή με μετφορμίνη και καλή γλυκαιμική ρύθμιση. Ταυτόχρονα, να γίνει μελέτη των μεταγευματικών τιμών γλυκόζης, ινσουλίνης, τριγλυκεριδίων και των ενεχομένων στη ρύθμιση της όρεξης πεπτιδίων του γαστρεντερικού σωλήνα PYY, GLP-1 και γκρελίνης.Για το σκοπό αυτό, στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 25 ασθενείς μέσης ηλικίας 63.3 ±7.9 έτη με γνωστό ΣΔ2 υπό σταθερή αγωγή, οι οποίοι παρακολουθούνταν στο Διαβητολογικό Κέντρο του Λαϊκού νοσοκομείου. Η μέση διάρκεια διαβήτη των ασθενών ήταν 5.3 ±3.1 έτη και ο μέσος δείκτης μάζας σώματος 29.1 ±1.1 kg/m2 . Σε δύο διαδοχικές επισκέψεις κατανάλωσαν 300 ml παγωτού με διαφορετικό ρυθμό - είτε 5 είτε 30 λεπτά - και τυχαία σειρά. Ταυτόχρονα συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια με κλίμακα οπτικών αναλόγων προ του γεύματος και ανά 30 λεπτά έως 3 ώρες μεταγευματικά, για τον προσδιορισμό του υποκειμενικού αισθήματος πείνας και κορεσμού, ενώ διενεργήθηκαν και αντίστοιχες αιμοληψίες στα παραπάνω διαστήματα. Το μεταγευματικό αίσθημα πείνας ή κορεσμού υπολογίσθηκε ως εμβαδό υπό την καμπύλη, ενώ στάλθηκαν δείγματα για τον υπολογισμό των μεταγευματικών επιπέδων γλυκόζης, ινσουλίνης, τριγλυκεριδίων και των ενεχομένων στη ρύθμιση της όρεξης πεπτιδίων του γαστρεντερικού σωλήνα. Το εμβαδό υπό την καμπύλη για το αίσθημα κορεσμού ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο και για το αίσθημα πείνας μικρότερο όταν το γεύμα καταναλώθηκε σε 30 λεπτά σε σχέση με την ταχύτερη κατανάλωση εντός 5 λεπτών (κορεσμός: 66.6 ±12.8 έναντι 62.1 ±13.9 mm, p=0.005, πείνα: 24.1 ±16.4 έναντι 26.4 ±20.1 mm, p=0.03). Τα επίπεδα ινσουλίνης ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερα μισή ώρα μεταγευματικά, όταν αυτό καταναλώθηκε σε 30 λεπτά. Δεν διαπιστώθηκε σημαντική διαφορά στα επίπεδα γλυκόζης, τριγλυκεριδίων, PYY, GLP-1 και γκρελίνης.Σε ό,τι αφορά το GLP-1 ειδικότερα, μία ώρα μετά το γεύμα που καταναλώθηκε εντός τριάντα λεπτών η μέση τιμή ήταν 46 pmol/L έναντι 39 pmol/L όταν αυτό καταναλώθηκε σε πέντε λεπτά, με τη διαφορά αυτή να τείνει αλλά να μην είναι στατιστικά σημαντική (p 0,093). Σημειώνεται πάντως μία απότομη αύξηση των μέσων τιμών των ανορεξιογόνων πεπτιδίων μεταξύ τριάντα και εξήντα λεπτών μετά το γεύμα, όταν αυτό καταναλώθηκε αργά, ενώ και οι υψηλότερες απόλυτες μέσες τιμές διαπιστώθηκαν στην περίπτωση της λήψης του γεύματος με βραδύτερο ρυθμό.Συμπερασματικά, η βραδύτερη πρόσληψη τροφής φαίνεται να οδηγεί σε αυξημένο αίσθημα κορεσμού και μειωμένο αίσθημα πείνας σε ασθενείς με ΣΔ2. Η παρατήρηση αυτή δε δύναται να αποδοθεί σε αλλαγές των PYY, GLP-1 και γκρελίνης. Το υποκειμενικό αυτό αίσθημα μεγαλύτερης πληρότητας μετά την αργότερη κατανάλωση γεύματος δύναται να αποδοθεί σε άλλους παράγοντες, όπως το σύστημα σεροτονίνης και αυτό των ενδογενών κανναβινοειδών, καταδεικνύοντας την πολυπλοκότητα των μηχανισμών που ενέχονται στη ρύθμιση της όρεξης.