bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Το κτηριακό συγκρότημα του Φυλακίου της Θάλασσας στο όρμο Καρούμες και η περιοχή του
Authors: Βοκοτόπουλος Λεωνίδας
Published: January 2014

Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη μορφή και την οργάνωση της κατοίκησης στην ύπαιθρο της Κρήτης κατά τη Νεοανακτορική εποχή (δεύτερο τέταρτο της 2ης χιλιετίας π.Χ.). Εστιάζει στη βάση μάλλον παρά στην κορυφή της διακοινοτικής ιεραρχίας της κατοίκησης, επικεντρώνεται δηλαδή τις μικρές μεμονωμένες οικήσεις της παραγωγικής ενδοχώρας, αποσκοπώντας στην κατανόηση του χαρακτήρα των εγκαταστάσεων αυτών, όπως και των τυχόν σημαινομένων τους για την κοινωνική οργάνωση της περιόδου. Βάση για την διαπραγμάτευση αποτέλεσε μια από τις λίγες ανασκαμμένες θέσεις που θα μπορούσαν να ενταχθούν στις κατώτερες βαθμίδες της ιεραρχίας της κατοίκησης - το κτηριακό συγκρότημα του Φυλακίου της Θάλασσας, που βρίσκεται στον όρμο Καρούμες του ανατολικού άκρου της Κρήτης. Η ανάλυση βασίστηκε στην εξέταση της αρχιτεκτονικής και της κεραμεικής. Παράλληλα, εξετάστηκε ο χαρακτήρας της κατοίκησης στην γύρω περιοχή, προκειμένου να αξιολογηθεί η αντιπροσωπευτικότητα των δεδομένων της θέσης, αλλά και για να καταστεί δυνατή η προσέγγισή της στο ευρύτερο πλαίσιο του τοπίου όπου εντασσόταν. Για τον σκοπό αυτό διενεργήθηκε έρευνα επιφανείας εκτατικού τύπου. Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι κατά τις επιμέρους περιόδους της Νεοανακτορικής εποχής πρέπει να επικρατούσαν πολύ διαφορετικές μορφές πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Έτσι, κατά τις πρώτες της φάσεις η κατοίκηση στην υπό μελέτη περιοχή ήταν πυκνή και διεσπαρμένη. Οι εγκαταστάσεις είχαν τη μορφή μεμονωμένων αγροικιών μικρού ή μεσαίου μεγέθους, που διακρίνονταν για τη μεγαλιθική τους τοιχοποιία και την δεσπόζουσα θέση που καταλάμβαναν στο τοπίο. Η όλη εικόνα δεν παραπέμπει σε μια διαστρωματωμένη κοινωνική οργάνωση - στο επίπεδο τουλάχιστον της υπαίθρου. Κατά τις ύστερες φάσεις της Νεοανακτορικής οι περισσότερες από τις αγροικίες εγκαταλείφθηκαν, φαινόμενο που πρέπει να συνδεθεί με την επέκταση των γειτονικών πόλεων και με την ανάδυση μιας γαιοκτητικής αριστοκρατίας, που έδρευε στις λεγόμενες αγρεπαύλεις. Η ανάλυση των ευρημάτων του Φυλακίου της Θάλασσας υποδεικνύει ότι κατά το τέλος της Νεοανακτορικής εποχής οι ένοικοί του ανήκαν στις κατώτερες βαθμίδες της κοινωνικής ιεραρχίας, φαίνεται όμως ότι διατήρησαν την θέση του ανεξάρτητου μικροκαλλιεργητή. Η παρουσία κάποιων αντικειμένων κύρους στο Φυλάκιο της Θάλασσας, και γενικότερα η ίδια η επιβίωση ορισμένων έστω από τις μεγαλιθικές αγροικίες - δηλαδή των θέσεων εκείνων, οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως το κατεξοχήν σύμβολο της κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, που επικρατούσε προηγουμένως στην ύπαιθρο - δηλώνει ότι, παρά τις εντεινόμενες διαφοροποιήσεις στον πλούτο και την ισχύ, η πορεία προς μια σαφώς διαστρωματωμένη κοινωνική οργάνωση δεν στάθηκε δυνατό να ολοκληρωθεί στην διάρκεια της Νεοανακτορικής εποχής
Εξωκυτταρικές μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις πρωτεϊνών σε πειραματικά μοντέλα αθηρωμάτωσης
Authors: Παραστατίδης Ιωάννης
Published: January 2014

Η απολιποπρωτεΐνη Α-Ι, η βασική πρωτεΐνη εντός του µορίου της υψηλής πυκνότητας χοληστερόλης (HDL), έχει συσχετισθεί µε αθηροπροστατευτικές ιδιότητες µέσω του µηχανισµού της ανάδροµης µεταφοράς χοληστερόλης από την περιφέρεια προς το ήπαρ. Ωστόσο, αντιφλεγµονώδεις και αντιοξειδωτικές ιδιότητες έχουν επίσης προταθεί. Στην παρούσα εργασία µελετήθηκαν οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες της απολιποπρωτεΐνης Α-Ι µε την ανίχνευση και ποσοτική µέτρηση των επιπέδων νιτροτυροσίνης, τόσο στις αορτικές ρίζες, όσο και στο πλάσµα αθηροσκληρωτικών µοντέλων µυών τύπου LDLr⁻/⁻ υπό την παρουσία (µοντέλα LA) ή απουσία (µοντέλα LA–apoA-I⁻/⁻) της απολιποπρωτεΐνης Α-Ι. Τα επίπεδα νιτροτυροσίνης στις αορτικές ρίζες των µοντέλων LA–apoA-I⁻/⁻, βρέθηκαν 6 φορές υψηλότερα συγκριτικά µε τα µοντέλα LA. Η παρατήρηση αυτή επαληθεύθηκε µε τη χρήση µεθόδων ανοσοϊστοχηµείας και ανοσοηλεκτρονικής µικροσκοπίας, τα οποία έδειξαν εντονότερη χρώση για νιτροτυροσίνη στις αθηρωµατικές αλλοιώσεις των µοντέλων που δεν εκφράζουν την απολιποπρωτεΐνη Α-Ι. Επιπρόσθετα, µε την εφαρµογή της τεχνολογίας της πρωτεοµικής, ανιχνεύθηκαν 44 πρωτεΐνες - στόχοι προς νίτρωση στις αθηρωµατικές πλάκες και 17 πρωτεΐνες - στόχοι προς νίτρωση στο πλάσµα των µοντέλων LA–apoA-I⁻/⁻. Το ινωδογόνο βρέθηκε νιτρωµένο τόσο εντός του πλάσµατος, όσο και µέσα στο αθήρωµα. Επειδή σε προηγούµενες εργασίες βρέθηκε ότι η νίτρωση του ινωδογόνου in vitro οδηγεί σε επιταχυνόµενη δηµιουργία θρόµβου, υποθέσαµε πως η µετα-µεταφραστική τροποποίηση αυτού µε νίτρωση in vivo µπορεί να προκαλεί αυξηµένη τάση για θροµβωτικά επεισόδια. Οι λειτουργικές επιπτώσεις της νίτρωσης µελετήθηκαν σε δείγµατα ινωδογόνου που αποµονώθηκαν από το πλάσµα υγιών ατόµων. Με την εφαρµογή της πρωτεοµικής αναγνωρίσθηκαν τα υπολείµµατα τυροσίνης 292 και 422 στο καρβοξυτελικό άκρο της β-αλύσου του µορίου του ινωδογόνου ως οι κύριοι στόχοι προς νίτρωση in vivo. Πειράµατα µε ανοσοηλεκτρονική µικροσκοπία απέδειξαν ότι τα νιτρωµένα µόρια πολυµερίζονται και ενσωµατώνονται στο σχηµατιζόµενο θρόµβο. Αποδείξαµε ότι η νίτρωση του ινωδογόνου προκαλεί 4 λειτουργικές επιπτώσεις: i) αύξηση της ταχύτητας πολυµερισµού, ii) µεταβολή της αρχιτεκτονικής του θρόµβου ινικής, iii) αύξηση της σκληρότητας και ελάττωση της πλαστικότητας του θρόµβου και iv) ελάττωση της ταχύτητας ινωδόλυσης από το ένζυµο πλασµίνη. Στα πειράµατα ελέγχου η εκλεκτική αφαίρεση των νιτρωµένων µορίων είχε ως αποτέλεσµα την ελάττωση της ταχύτητας πολυµερισµού και την εξάλειψη των µεταβολών στην αρχιτεκτονική του θρόµβου. Επιπρόσθετα πειράµατα µε τη χρήση των µιµητικών πεπτιδίων των κοµβίων “B” Gly-His-ArgProam και Ala-His-Arg-Proam υποδηλώνουν πως τα νιτρωµένα µόρια οδηγούν στις παραπάνω λειτουργικές επιπτώσεις µέσω της επιτάχυνσης της πλάγιας συγκόλλησης των ινών ινικής. Τα δεδοµένα αυτά αναδεικνύουν έναν νέο παράγοντα κινδύνου, το νιτρωµένο ινωδογόνο, που εξηγεί την επιδηµιολογική συσχέτιση µεταξύ οξειδωτικού stress και αθηροθροµβωτικών επεισοδίων.
Συσχέτιση πολυμορφισμών του προαγωγέα του γονιδίου του παράγοντα νέκρωσης όγκων-α και της εξέλιξης του πολλαπλού μυελώματος σε ασθενείς υπό θεραπεία με θαλιδομίδη και ανάλογά της
Authors: Καζήλα Πολύζω
Published: January 2014

Οι σημαντικές εξελίξεις, που σημειώθηκαν στην κατανόηση της βιολογίας του Πολλαπλού Μυελώματος (ΠΜ) οδήγησαν στην εισαγωγή νέων φαρμάκων και στην αναζήτηση γενετικών πολυμορφισμών, που μπορεί να σχετίζονται με την αιτιολογία του ΠΜ ή με την ανταπόκριση στη θεραπεία και την επιβίωση των ασθενών. Η μελέτη αφορούσε τη διερεύνηση του ρόλου των πολυμορφισμών -308 (G/A) και -238 (G/A) του προαγωγέα του γονιδίου του παράγοντα νέκρωσης όγκων-α (TNF-α) στην εξέλιξη της νόσου σε ασθενείς με ΠΜ, που υποβάλλονταν σε θεραπεία με θαλιδομίδη ή ανάλογά της (λεναλιδομίδη), και δεξαμεθαζόνη. Από τον Ιανουάριο 2007 έως το Νοέμβριο 2009 μελετήθηκαν 57 ασθενείς με ΠΜ (εύρος παρακολούθησης/ασθενή 3-18 μήνες). Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ηλεκτροφορητικές τεχνικές, νεφελομετρία, καθώς και ανοσοενζυμικές για τη μέτρηση των επιπέδων TNF-α, IL-1β, IL-6 και VEGF στο μυελό των οστών και στον ορό. Η απομόνωση του DNA έγινε με τη μέθοδο των στηλών και η μοριακή ανάλυση για την ανίχνευση των πολυμορφισμών με τη μέθοδο real-time PCR και τη μελέτη της καμπύλης τήξης του προϊόντος. Ως ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν 101 υγιείς έλληνες αιμοδότες. Διακοπή της θεραπείας έγινε σε 9/57 ασθενείς και αξιολογήθηκαν ως προς την έκβαση της θεραπείας 48/57 (22 άνδρες και 26 γυναίκες, ηλικίας 51-79 ετών). Από τους 48 ασθενείς, 17 έλαβαν θαλιδομίδη και 31 λεναλιδομίδη. Η στατιστική επεξεργασία έγινε με τα στατιστικά πακέτα STATA 11.0 και SPSS 17.0. Η συχνότητα του πολυμορφισμού -308(G/A) ήταν 1,8% (GA) στους ασθενείς και 17,8% (GA+ΑΑ) στους υγιείς, και η συχνότητα του αλληλίου Α 0,9% και 9,4%, αντίστοιχα, διαφορά στατιστικά σημαντική (p=0,012), που συνηγορεί ότι η παρουσία του πολυμορφισμού TNF-α -308 G/A σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο για ανάπτυξη ΠΜ, έχοντας πιθανόν προστατευτική δράση. Ο πολυμορφισμός -238(G/A) ήταν 7% (GA) στους ασθενείς και 5,9% (GA) στους υγιείς, με την συχνότητα του αλληλίου Α 3,5% και 3%, αντίστοιχα, διαφορά μη σημαντική (p>0,05) και επομένως η παρουσία του πολυμορφισμού TNF-α-238(G/A) δεν αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη ΠΜ. Όσον αφορά τον πολυμορφισμό -238(G/A), Ανθεκτική/σταθερή νόσος τεκμηριώθηκε σε 19 ομοζυγώτες και 2 ετεροζυγώτες, ενώ Ύφεση σε 26 και 1 αντίστοιχα, διαφορά μη σημαντική (p>0,05). Επίσης, δεν διέφεραν η PFS και η OS στους ομοζυγώτες και στους ετεροζυγώτες (p>0,05). Με βάση αυτά τα δεδομένα, δεν τεκμηριώθηκε στην παρούσα έρευνα η προγνωστική αξία του πολυμορφισμού -238G/A του TNF-α, σε σχέση με την έκβαση της θεραπείας με θαλιδομίδη ή ανάλογά της, καθώς και με την εξέλιξη του ΠΜ. Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση των πολυμορφισμών -308 G/A και -238G/A του TNF-α με τα επίπεδα των κυτταροκινών TNF-α, IL-1β, IL-6, VEGF στο μυελό και στον ορό ή και με την παραγωγή κ και λ ελεύθερων ελαφρών αλυσίδων ορού (sFLC) και τον τύπο του ΠΜ, (p>0,05).
Experimental and theoretical study of 3C-Silicon Carbide nanowire field effect transistors
Authors: Ρογδάκης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Η ανάπτυξη και ο χαρακτηρισµός νανοδοµών µιας διάστασης (1-Δ) όπως νανονήµατα, νανοκολόνες ή νανοσωλήνες ηµιαγωγών υψηλού χάσµατος έχουν πρόσφατα εκτενώς µελετηθεί εξαιτίας των πιθανών εφαρµογών τους στη νανοηλεκτρονική, σε αισθητήρες, µπαταρίες και οθόνες εκποµπής πεδίου. Η χρήση νανονηµάτων επιτρέπει οµοκεντρική γεωµετρία διηλεκτρικού πύλης και καναλιού του τρανζίστορ η οποία είναι ιδανική για την περαιτέρω σµίκρυνση των διαστάσεων της διάταξης και καλύτερο ηλεκτροστατικό έλεγχο των φορέων. Ανάµεσα στους ηµιαγωγούς υψηλού χάσµατος, το καρβίδιο του πυριτίου (3C-SiC) έχει µεγάλο συντελεστή θερµικής αγωγιµότητας, µεγάλη τιµή ηλεκτρικού πεδίου κατάρρευσης και µέτρου ελαστικότητας, µεγάλη ταχύτητα ολίσθησης ηλεκτρονίων καθώς και εξαιρετική χηµική και φυσική σταθερότητα. Εποµένως, νανονήµατα 3C-SiC, κατασκευασµένα ακολουθώντας τεχνικές είτε από «πάνω προς τα κάτω» ή από «κάτω προς τα πάνω», αναµένεται να δηµιουργήσουν µια νέα οικογένεια ηλεκτρικών διατάξεων οι οποίες θα χρησιµοποιηθούν ως πρόσθετες/επέκταση στην υπάρχουσα τεχνολογία πυριτίου. Η παρούσα διδακτορική διατριβή χωρίζεται σε τρία κύρια µέρη. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται µια εισαγωγή στην κατασκευή γενικά νανονηµάτων και στις βασικές ιδιότητές τους καθώς και σε διατάξεις βασισµένες σε αυτά. Η θεωρητική µας µελέτη εν συνεχεία ακολουθεί στο δεύτερο κεφάλαιο, όπου τρανζίστορ βασισµένα σε νανονήµατα 3C-SiC λειτουργούν είτε στην βαλλιστική περιοχή ή στην περιοχή όπου υπάρχει σκέδαση φορέων. Πιο συγκεκριµένα, παρουσιάζουµε αριθµητικές προσοµοιώσεις τρανζίστορ περιµετρικής πύλης βασισµένα σε νανονήµατα 3C-SiC και πυριτίου (Si) χρησιµοποιώντας έναν κβαντικό αλγόριθµο βασιζόµενο σε αυτό-συνεπή λύση των εξισώσεων Poisson και Schrödinger υπό τον φορµαλισµό εξισώσεων Green εκτός ισορροπίας (NEGF). Μια άµεση σύγκριση ανάµεσα σε διατάξεις 3C-SiC και πυριτίου επισηµαίνει τις βασικές διαφορές των δύο ηµιαγωγών όσον αφορά στην ηλεκτρική τους συµπεριφορά. Το τρίτο και τέταρτο κεφάλαιο αναφέρονται στην ανάπτυξη των νανονηµάτων, στην κατασκευή των τρανζίστορ και στον ηλεκτρικό χαρακτηρισµό τους. Στο τελευταίο µέρος της διδακτορικής διατριβής παρουσιάζουµε την προσοµοίωση των πειραµατικών µας αποτελεσµάτων χρησιµοποιώντας το λογισµικό προσοµοίωσης Silvaco. Η ακριβής προσοµοίωση µας επιτρέπει να υπολογίσουµε τη συγκέντρωση και την ευκινησία των φορέων στα νανονήµατα, και επίσης να εκτιµήσουµε την ποιότητα της διεπιφάνειας ανάµεσα στα νανονήµατα και το διηλεκτρικό υλικό, καθώς και να εντοπίσουµε την επίδραση της µείωσης της συγκέντρωσης των φορέων, του ύψους φραγµού στις επαφές πηγής και απαγωγού καθώς και της ποιότητας της διεπιφάνειας στην απόδοση του τρανζίστορ.
Καθολικές σειρές Taylor σε διπλά συνεκτικούς τόπους, καθολικές συναρτήσεις και υπερκυκλικότητα
Authors: Μπαχάρογλου Αθανασία
Published: January 2014

Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη των καθολικών σειρών Taylor σε διπλά συνεκτικούς τόπους, των καθολικών συναρτήσεων, καθώς και η μελέτη του φαινομένου της υπερκυκλικότητας. Αρχικά, ασχοληθήκαμε με την προσέγγιση συναρτήσεων πυκνότητας πιθανότητας επί του πραγματικού άξονα από κυρτούς συνδυασμούς κανονικών κατανομών. Συγκεκριμένα, αποδείξαμε ότι υπάρχει ακολουθία ορισμένη σε κατάλληλο χώρο τέτοια ώστε κάθε συνεχής συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας , με συμπαγή φορέα στον πραγματικό άξονα να μπορεί να προσεγγιστεί σε κατάλληλες νόρμες από τους κυρτούς συνδυασμούς των κανονικών κατανομών με βάρη οριζόμενα από την προηγούμενη ακολουθία. Επιπλέον αποδείξαμε ότι το σύνολο αυτών των ακολουθιών είναι Gδ και πυκνό στον κατάλληλο χώρο των ακολουθιών που επιλέξαμε και περιέχει έναν πυκνό θετικό κώνο. Στη συνέχεια μελετήσαμε καθολικές αρμονικές συναρτήσεις στη μπάλα του υπερβολικού χώρου. Πιο συγκεκριμένα, το ανάπτυγμα του πυρήνα Poisson της μπάλας του υπερβολικού χώρου μας επέτρεψε να αναπτύξουμε σε σειρά τις αρμονικές συναρτήσεις της μπάλας, να ορίσουμε την έννοια της καθολικότητας και να αποδείξουμε ότι η κλάση αυτών των συναρτήσεων είναι ένα Gδ και πυκνό σύνολο στο χώρο των υπερβολικών αρμονικών συναρτήσεων και περιέχει ένα πυκνό διανυσματικό υπόχωρο εκτός από το 0. Έπειτα, εξετάσαμε τις λείες καθολικές σειρές Taylor σε διπλά συνεκτικούς τόπους, δηλαδή την περίπτωση όπου η καθολική συνάρτηση και όλες οι παράγωγοί της επεκτείνονται συνεχώς σε κάποια γνήσια υποσύνολα του συνόλου της φραγμένης συνιστώσας, ενώ στο υπόλοιπο σύνολο πετυχαίνουν προσεγγίσεις. Αποδείξαμε την ύπαρξη τέτοιων καθολικών σειρών Taylor αρχικά ως προς ένα σταθερό κέντρο και έπειτα ως προς κάθε δυνατό κέντρο. Ανάλογα αποτελέσματα λήφθηκαν επίσης και για συναρτήσεις που μηδενίζονται στο άπειρο. Τέλος, μελετήσαμε το φαινόμενο της υπερκυκλικότητας και συγκεκριμένα αποδείξαμε ένα θεώρημα τύπου Bourdon - Feldman στο πλαίσιο της συχνά υπερκυκλικότητας κατά Cesaro. Ο ισχυρισμός μας βασίστηκε σε ένα αποτέλεσμα των Κωστάκη - Μανούσο σχετικά με τις έννοιες των J-συνόλων και την τοπική υπερκυκλικότητα.
Μελέτη μοριακών παραμέτρων σε όγκους εγκεφάλου με στόχο την αναγνώριση δεικτών πρόβλεψης ευαισθησίας σε στοχευμένη θεραπεία
Authors: Τελεβάντου Δέσποινα
Published: January 2014

Κύριος στόχος της μελέτης ήταν η αξιολόγηση μοριακών παραμέτρων σε γλοιώματα, ως προς τον προβλεπτικό τους ρόλο σε σχέση με εφαρμοζόμενα ή νέα θεραπευτικά μέσα. Σε 191 όγκους γλοίας διερευνήθηκε με RTQ-PCR, η έκφραση mRNA για 19 γονίδια, μεταξύ των οποίων τα EGFR, EGFRvIII, MET και HER2, DARPP32, PHLPP 1 και 2, καθώς και δύο ομάδες ισομορφών του VEGF. Αξιολογήθηκαν επίσης με τη μέθοδο MLPA, γενωμικές μεταβολές που συχνά παρατηρούνται στους όγκους γλοίας, ενώ με ανοσοϊστοχημεία, μελετήθηκε κυρίως η ενεργοποίηση των ενδοκυττάριων οδών Src-STAT και PI3K/AKE. Ταυτόχρονη υπερέκφραση EGFR/EGFRvIII mRNA παρατηρήθηκε αποκλειστικά σε όγκους υψηλού βαθμού κακοήθειας με ενίσχυση EGFR (p<0,0001). Η σχετική έκφραση της DARPP32 ήταν χαμηλή στους όγκους σε σχέση με τον φυσιολογικό εγκέφαλο και ειδικά στα γλοιοβλαστώματα (p<0,0001), όπου η διατήρησή της συνδυαζόταν με καλύτερη ανταπόκριση στη θεραπεία και μεγαλύτερη επιβίωση. Επίσης, η υψηλή έκφραση του STAT5B συνοδευόταν από καλύτερη κλινική πορεία των ασθενών. Η υψηλή έκφραση των ισομορφών VEGFxxxb σχετιζόταν με μικρότερο διάστημα χωρίς επιδείνωση της νόσου (p=0,004), γεγονός ενδεικτικό της ανάγκης για ξεχωριστή τους αξιολόγηση. Τέλος, αναγνωρίστηκε ειδικό προφίλ γονιδιακής έκφρασης για τα γλοιοβλαστώματα, που αφορούσε σε χαμηλή έκφραση των DARPP32, PHLPP, STAT και SRC.
Παθοφυσιολογική και γενετική μελέτη της οστεοπόρωσης σε ελληνικό πληθυσμό
Authors: Μαρκατσέλη Αναστασία
Published: January 2014

Η οστεοπόρωση είναι μία συστηματική σκελετική νόσος με ισχυρό γενετικό υπόβαθρο. Το κανονικό μονοπάτι σηματοδότησης Wnt, μέσω της πρωτεΐνης 5 της σχετιζόμενης με τον υποδοχέα των χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνών (LRP5), διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της οστικής μάζας. Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση των μονονουκλεοτιδικών πολυμορφισμών (SNP) A1330V και V667M του γονιδίου LRP5 στην ΒΜD της οσφύος Ελληνίδων ευρισκόμενων περι- ή μετά την εμμηνόπαυση. Επιπλέον, στόχος ήταν η ανάλυση της σχέσης μεταξύ των εν λόγω SNP και των επιπέδων ορού των διαλυτών μορίων της οστεοπροτεγερίνης (OPG), του συνδέτη του υποδοχέα του ενεργοποιητή του πυρηνικού παράγοντα-κΒ (RANKL) και δεικτών του οστικού μεταβολισμού. Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 221 διαδοχικές γυναίκες ευρισκόμενες περι- ή μετά την εμμηνόπαυση. Η BMD εκτιμήθηκε στην οσφύ με τη μέθοδο DXA. Η γενετική ανάλυση των SNPs διενεργήθηκε με PCR πραγματικού χρόνου. H κατανομή των γονοτύπων του SNP A1330V ήταν CC 76%, CT 22.6% και TT 1.4%, ενώ του SNP V667M ήταν GG 85%, GA 14.5% και AA 0.5%. Η κατανομή των γονοτύπων των δύο SNPs ήταν σε συμφωνία με την ισορροπία Hardy-Weinberg (χ2=0.11, P>0.05 και χ2=0.53, P>0.05 αντίστοιχα). Εξαιτίας της χαμηλής συχνότητας των ατόμων με γονότυπο TT, ο πληθυσμός της μελέτης κατηγοριοποιήθηκε σε δύο ομάδες όσον αφορά τον SNP A1330V: CC και CT/TT. Παρομοίως, ο πληθυσμός της μελέτης ταξινομήθηκε σε δύο ομάδες όσον αφορά τον SNP V667M: GG και GA/AA. Οι γυναίκες της ομάδας CT/TT είχαν σημαντικά χαμηλότερη BMD στην οσφύ σε σχέση με τις γυναίκες με το γονότυπο CC (CT/TT 0.768±0.086 g/cm2 έναντι CC 0.839±0.123 g/cm2, P<0.0001). Επίσης, η BMD της οσφύος ήταν μικρότερη στις γυναίκες της ομάδας GA/AA από ότι στις γυναίκες που έφεραν το γονότυπο GG (GA/AA 0.766±0.079 g/cm2 έναντι GG 0.829±0.123 g/cm2, P<0.0001). Οι συσχετίσεις παρέμειναν στατιστικώς σημαντικές μετά προτύπωση για πιθανούς συγχυτικούς παράγοντες όπως η ηλικία, τα έτη σε εμμηνόπαυση και ο δείκτης ΒΜΙ. Oι δύο SNPs του γονιδίου LRP5 ήταν σε ισχυρή ανισορροπία σύνδεσης. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μία σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο SNPs για τον καθορισμό της BMD στην οσφύ. Τα επίπεδα ορού της OPG, του RANKL και δεικτών οστικού μεταβολισμού δεν παρουσίασαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες γονοτύπων του κάθε SNP. Συμπερασματικά, oι SNPs A1330V και V667M του γονιδίου LRP5 συμβάλλουν στον καθορισμό της BMD της οσφύος Ελληνίδων ευρισκόμενων περι- ή μετά την εμμηνόπαυση.
Εκτίμηση της θόλωσης του οπισθίου περιφακίου μετά από ένθεση διαφορετικών τύπων ενδοφθάλμιων φακών σε πειραματικό μοντέλο κονίκλου
Authors: Τράκος Νικόλαος
Published: January 2014

Σκοπός: Μελέτη του φαινομένου της ανάπτυξης των κυττάρων στο οπίσθιο περιφάκιο μετά από ένθεση 6 διαφορετικών τύπων ενδοφακών και σύγκρισή τους όσον αφορά την θόλωση του οπισθίου περιφακίου. 1) Acrysof SA60AT (Alcon) από υδρόφοβο ακρυλικό υλικό. 2) Acrysof MA60BM (Alcon) από υδρόφοβο ακρυλικό υλικό 3) Akreos Disc (Bausch & Lomb) από υδρόφιλο ακρυλικό υλικό. 4) Akreos Fit (Bausch & Lomb) από υδρόφιλο ακρυλικό υλικό. 5) CeeOn Edge 911A (Pharmacia) από σιλικόνη. 6) Clariflex (Advanced Medical Optics) από σιλικόνη. Αυτοί οι ενδοφακοί είχαν την ίδια γεωμετρία όσον αφορά το σώμα (οπίσθια τετραγωνισμένα άκρα), αλλά διαφορετικό υλικό και σχέδιο κατασκευής, και θέλαμε να μελετήσουμε εάν η αναστολή της ΘΟΠ επηρεάζεται από διαφορετικά υλικά και σχέδια κατασκευής των ενδοφακών. Mέθοδοι: Οι κόνικλοι ετοιμάστηκαν για χειρουργείο μετά από μυδρίαση. Πραγματοποιήθηκε φακοθρυψία σε 52 οφθαλμούς με κερατική τομή υπό άσηπτες συνθήκες. Εγινε έθεση των προαναφερόμενων ενδοφακών. Όλα τα κουνέλια εκτιμήθηκαν την πρώτη ημέρα καθώς και την 1η, 2η και 3η εβδομάδα για την παρακολούθηση της φλεγμονώδους αντίδρασης, οιδήματος του κερατοειδούς και της ΘΟΠ. Ελήφθησαν φωτογραφίες με την κόρη σε μυδρίαση. Στο τέλος της 3ης εβδομάδας έγινε ευθανασία. Πραγματοποιήθηκε εξόρυξη των βολβών 3 εβδομάδες μετά την επέμβαση. Εγινε με την τεχνική Miyake-Apple για την εκτίμηση της ΘΟΠ. Πιο συγκεκριμένα εκτιμήθηκαν η κεντρική ΘΟΠ, η περιφερική ΘΟΠ, και ο σχηματισμός δακτυλίου του Sommering 3 εβδομάδες μετά την μετά το χειρουργείο. Βαθμολογήθηκαν η έντασή τους από 0-4. Εγιναν ιστολογικές τομές του κάθε βολβού για την εκτίμηση της ΘΟΠ. Εγιναν ιστολογικες χρωσεις αλλά και ανοσο-ιστοχημεία για την εκτίμηση του τύπου της ανάπτυξης των κυττάρων, την έκταση της ανάπτυξης αυτών, τον βαθμό αναστολής τους, την ίνωση. Εκτιμήθηκε ο αριθμός των κυττάρων από κάθε τύπο κυττάρου ου αναπτύχθηκαν σε διαφορετικές περιοχές του οπισθίου περιφακίου σε σχέση με το σώμα και τα στηρίγματα του ενδοφακού. Οι ενδοφακοί που χρησιμοποιήθηκαν υπεβλήθησαν σε τομές και μελετήθηκαν στο Ηλεκτρονικό Μικροσκόπιο. Αποτελέσματα: Δεν βρέθηκε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των 6 διαφορετικών τύπων ενδοφακών που χρησιμοποιήθηκαν όσον αφορά την κεντρική ΘΟΠ και την περιφερική ΘΟΠ. Δεν βρέθηκε κάποια διαφορά στην ανάπτυξη της ΘΟΠ μεταξύ των 3 διαφορετικών ομάδων ενδοφακών υδρόφοβο υλικό, υδρόφιλο υλικό και σιλικόνη. Η κεντρική ΘΟΠ ήταν χαμηλή και στις τρείς ομάδες των ενδοφακών. Παρόλα αυτά υπήρξε στατιστικώς σημαντική διαφορά στον δακτύλιο του Sommering όντας πιο έντονος στον Acrysof SA60AT σε σύγκριση με τον Acrysof MA60BM. Οι CeeOn Edge 911A και Clariflex εμφάνισαν πιο έντονο δακτύλιο σε σύγκριση με τον Acrysof MA60BM. Υπήρξε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ υδρόφιλων και μη υδρόφιλων (υδρόφιλων ακρυλικών και σιλικόνης) ενδοφακών, αναφορικά με την έκταση των κυττάρων, όντας πιο έντονη στην ομάδα των υδρόφιλων. Συμπέρασμα: Η ΘΟΠ δεν επηρεάσθηκε από το υλικό των ενδοφακών ή το σχέδιο των στηριγμάτων των ενδοφακών που μελετήθηκαν
Σύνθεση, μοριακός και μορφολογικός χαρακτηρισμός πολύπλοκης αρχιτεκτονικής συμπολυμερών κατά συστάδες όπου η μια συστάδα είναι πολυδιμεθυλοσιλοξάνη ή πολυδιένιο διαφορετικών μικροδομών
Authors: Πολιτάκος Νικόλαος
Published: January 2014

Η παρούσα ερευνητική διατριβή απαρτίζεται από ουσιαστικά δύο τύπους πολυμερών που παρασκευάστηκαν υπό συνθήκες υψηλού κενού με γνωστές διαδικασίες που οδηγούν σε τελικά δείγματα που εμφανίζουν ομοιογένεια ως προς την σύσταση και το μοριακό βάρος (πρότυπα πολυμερή). Συντέθηκαν γραμμικά δισυσταδικά συμπολυμερή του τύπου PS-b-PB1,2, όπου PS συμβολίζεται το πολυστυρένιο και ΡΒ το πολυ(βουταδιένιο), γραμμικά ομοπολυπεπτίδια τυροσίνης, τα αντίστοιχα κυκλικής αρχιτεκτονικής, καθώς και γραμμικά συμπολυμερή δύο και τριών συστάδων των τύπων A-b-B και A-b-B-b-A, όπου το Α αντιστοιχεί σε συμβατικές συστάδες πολυμερών [όπως ΡΒ, ΡΙ και PDMS: πολυ(διμεθυλοσιλοξάνη)] και το Β σε συστάδες πολυπεπτιδίων όπως PTyr και PLeu (πολυτυροσίνη και πολυλευκίνη) αντίστοιχα. Να σημειωθεί ότι όπου χρησιμοποιήθηκε PB ή PI ήταν ποικίλων γεωμετρικών ισομερειών. Όσον αφορά στην πρώτη κατηγορία δειγμάτων αυτά παρασκευάστηκαν για να μελετηθεί η δυνατότητα μεταβολής της συστάδας ΡΒ με συγκεκριμένες αντιδράσεις χημικής τροποποίησης σε άλλη που φέρει μεγάλου μεγέθους πλευρικές ομάδες ανά δομική μονάδα για να προσδιοριθεί η αλλαγή συμπεριφοράς τους και η πιθανή εφαρμογή τους ως αισθητήρες εξαιτίας των ηλεκτρικών και θερμοδυναμικών τους ιδιοτήτων αλλά και λόγω της χαμηλής επιφανειακής τους τάσης. Σημαντική πρόκληση στην σύνθεση των πολυπεπτιδίων είναι η αυτοοργανωσή τους σε δομές που δεν παρατηρούνται στα φυσικά πολυπεπτίδια (πρωτεΐνες). Πολυπεπτίδια που προκύπτουν με τον τρόπο αυτό εμφανίζουν, την συμπεριφορά συμπολυμερών κατά συστάδες, οδηγώντας σε υλικά που πιθανώς να εφαρμόζονται ως αντιαφριστικά, μικκύλια και μεμβράνες. Συμπολυμερή με μία συστάδα υδρόφιλη και την άλλη υδρόφοβη δημιουργούν μικύλλια, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην φαρμακευτική ή στην γενετική-γονιδιακή τεχνολογία. Για όλα τα δείγματα πραγματοποιήθηκε τόσο μοριακός όσο και μορφολογικός χαρακτηρισμός. Συγκεκριμένα, για τον μοριακό χαρακτηρισμό χρησιμοποιήθηκαν οι τεχνικές της χρωματογραφίας αποκλεισμού μεγεθών (SEC), φασματοσκοπία πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού πρωτονίου και άνθρακα (1H-NMR, 13C-NMR και DEPT 13C-NMR), φασματοσκοπία υπερύθρου (IR), διαφορική θερμιδομετρία σάρωσης (DSC) και θερμοβαρυτομετρική ανάλυση (TGA/DTA) οδηγώντας σε αξιόλογα αποτελέσματα και σημαντικές παρατηρήσεις όσον αφορά στην επιτυχή σύνθεση όλων των δειγμάτων. Ηλεκτρονική μικροσκοπία σάρωσης (SEM), ηλεκτρονική μικροσκοπία διέλευσης (ΤΕΜ) και σκέδαση ακτίνων Χ υπό μικρές γωνίες (SAXS) εφαρμόστηκαν για τον μορφολογικό χαρακτηρισμό.
Η ιστορία της αναλγησίας στην Ελλάδα από την αρχαιότητα έως σήμερα
Authors: Αρμένη Κωνσταντίνα
Published: January 2014

Ταξιδεύοντας σε μια ιστορία τεσσάρων χιλιετηρίδων, όπως είναι η ιστορία της Ελλάδος, διαπιστώνει κανείς πόσο έντονες ήταν οι επιρροές των εκάστοτε κτήσεων, όπου ανήκε ο Ελλαδικός χώρος και βεβαίως πόσο μεγάλη ήταν η συμβολή του αρχαίου ελληνικού πνεύματος στην εξέλιξη του ανθρώπου και της παγκόσμιας ιστορίας. Η ιστορία της αναλγησίας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ιστορία της ιατρικής και τα πρόσωπα που την καθόρισαν. Η ιστορία της ελληνικής ιατρικής, αρχίζει με τα έπη του Ομήρου, τα παλαιότερα μνημεία γραπτού ελληνικού λόγου. Στην Ομηρική Ιατρική, οι θεοί τιμωρούν στέλνοντας την ασθένεια, είναι όμως οι αρμόδιοι για τη θεραπεία. Δάσκαλος της βοτανοθεραπείας θεωρείται ο  Κένταυρος Χείρων, που ζούσε στο Πήλιο, με τα πολυάριθμα φυτά και βότανα. Από αυτόν διδάχθηκε ο ευρετής της ιατρικής Ασκληπιός. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστό το όπιο ήδη από την εποχή του Μινωικού πολιτισμού (1450 π.Χ.) λόγω των σχέσεων της Κρήτης με τους γειτονικούς πολιτισμούς της Αιγύπτου και της Μεσοποταμίας. Ο Ιπποκράτης ήταν ο πρώτος που ταξινόμησε συστηματικά την ιατρική επιστήμη και επιχείρησε μια μεθοδευμένη θεραπεία των νοσημάτων. Στην Ιπποκρατική συλλογή (5ος?2ος αιώνας π.Χ.),η ιατρική είναι ορθολογική και απαλλαγμένη από προλήψεις, δεισιδαιμονίες και μαγικές θεραπείες. Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιεί την παρατήρηση, την εμπειρία, τη λογική και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις που του παρέδωσαν οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι. Γίνεται ο θεμελιωτής της ιατρικής επιστήμης, «πατέρας της ιατρικής», και τα έργα του θα επηρεάσουν τους μετέπειτα φιλοσόφους έως και τους σύγχρονους ερευνητές. Ο Θεόφραστος, φιλόσοφος και μαθητής του Πλάτωνα , μετά το θάνατο του δασκάλου του, το 347 π.Χ., ακολούθησε τον Αριστοτέλη , ο οποίος του δώρισε τη βιβλιοθήκη του και του εμπιστεύτηκε τη διεύθυνση της περιπατητικής σχολής. Την περίοδο εκείνη πρωτοεμφανίζεται το φάρμακο θυριακή. Ο Διοσκουρίδης (25-90 μ.Χ.) είναι, μετά τον πατέρα της Βοτανολογίας Θεόφραστο , ο θεμελιωτής της Φαρμακολογίας. Μέσα από το πεντάτομο έργο του «Περί Ύλης Ιατρικής» κέρδισε, μαζί με τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό, την ύψιστη θέση στην Ιστορία της Ιατρικής. Μέσα από τα ταξίδια του κατέγραψε με μοναδικό τρόπο και σύστημα στο βιβλίο του όχι μόνο όλα τα τότε γνωστά φαρμακευτικά φυτά, αλλά και τις οργανικές και ανόργανες φαρμακευτικές ουσίες που συναντώνται στη φύση. Ο Διοσκουρίδης προκαλούσε αναισθησία πριν τις χειρουργικές επεμβάσεις χορηγώντας κρασί από μανδραγόρα ή αναισθησία δια εισπνοής, τοποθετώντας κοντά στους ρώθωνες ένα σφουγγάρι εμποτισμένο με εκχυλίσματα βοτάνων.
Η ιστορική, κοινωνική και πνευματική ζωή στην Ελλάδα και στη Ρουμανία στο έργο του Κωστή Παλαμά και του Μιχάι Εμινέσκου
Authors: Λαλιώτου Χριστίνα
Published: January 2014

Η διατριβή αυτή εστιάζεται σε δύο σημαντικές προσωπικότητες της Ελλάδας και της Ρουμανίας στον Κ. Παλαμά (1859-1943) και στον Μ. Εμινέσκου (1850-1889). Γύρω από τις προσωπικότητες αυτές στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κυκλώθηκε η πνευματική-κοινωνική και ιστορική ζωή. Στο πρώτο μέρος γίνεται η καταγραφή και η ανάλυση των ιστορικών-κοινωνικών και πνευματικών δεδομένων. Στο δεύτερο μέρος σκιαγραφείται η ζωή, το έργο και η δράση των δύο ποιητών. Στο τρίτο μέρος επισημαίνονται και αναλύονται οι συγκλίσεις που υπάρχουν στο έργο τους (άρθρα – δοκίμια – επιστολογραφία - ποίηση-θεατρικά ενδιαφέροντα. Στο τελευταίο μέρος γίνεται η γενική - συμπερασματική ανακεφαλαίωση.
Ανάπτυξη δεικτών αξιολόγησης και ελέγχου της διεργασίας υπερυψηλής υδροστατικής πίεσης στα τρόφιμα
Authors: Γώγου Ελένη
Published: January 2014

Αντικείμενο της παρούσας διδακτορικής διατριβής αποτελεί η ανάπτυξη κατάλληλων εργαλείων για τον έλεγχο και την αξιολόγηση των θερμικών διεργασιών και των διεργασιών Υπερυψηλής Υδροστατικής Πίεσης (ΥΥΠ) τροφίμων. Η έρευνα επικεντρώθηκε στη χρήση ενζύμων για την ανάπτυξη χρονοθερμοκρασιακών ολοκληρωτών (Time Temperature Integrator-TTI) και ολοκληρωτών πίεσης-θερμοκρασίας-χρόνου (Pressure Temperature Time Integrator-PTTI). Τα ένζυμα τα οποία μελετήθηκαν για τη χρήση τους ως ΤΤΙs ήταν οι β-ξυλανάσες. Για την ανάπτυξη ενζυμικών PTTI μελετήθηκαν οι β-ξυλανάσες, η τυροσινάση και η λιπάση. Για την ανάπτυξη ενζυμικών ολοκληρωτών PTTI μελετήθηκαν τρεις διαφορετικές κατηγορίες ενζύμων, οι Thermomyces lanuginosus β-ξυλανάσες, η τυροσινάση μανιταριού (Agaricus bisporus) και η Rhizopus oryzae λιπάση. Πραγματοποιήθηκε κινητική μελέτη της επίδρασης της ΥΥΠ σε συνδυασμό με θέρμανση στην ενεργότητα των υπό μελέτη ενζύμων. Τα πειράματα διεξάχθηκαν σε μονάδα ΥΥΠ εργαστηριακής κλίμακας σε εύρος πιέσεων από 100 έως 700 MPa. Συγκεκριμένα, η ΥΥΠ των β-ξυλανασών, της τυροσινάσης και της λιπάσης συνδυάστηκαν με θερμοκρασίες από 50 έως 70 °C, από 25 έως 55 °C και από 40 έως 60 °C, αντίστοιχα. Η εφαρμογή της ΥΥΠ οδήγησε στην απενεργοποίηση των υπό μελέτη ενζύμων χωρίς να παρατηρηθεί το φαινόμενο της ενεργοποίησης σε κανένα ένζυμο στο μελετηθέν εύρος πιέσεων και θερμοκρασιών. Η κινητική 1ης τάξης βρέθηκε ότι περιγράφει ικανοποιητικά την απενεργοποίηση των ενζύμων σε διεργασίες ΥΥΠ. Η ενζυμική απενεργοποίηση από τη συνδυαστική δράση πίεσης και θερμοκρασίας εκφράστηκε από τη σταθερά του ρυθμού απενεργοποίησης ( ). Η εξάρτηση της σταθεράς του ρυθμού απενεργοποίησης από την πίεση και τη θερμοκρασία εκφράστηκε από τον όγκο και την ενέργεια ενεργοποίησης ( και ), αντίστοιχα. Κατά τη διεξαγωγή των πειραμάτων ΥΥΠ επιτεύχθηκαν ισοβαρείς συνθήκες, χωρίς όμως να εξασφαλιστούν και ισοθερμοκρασιακές συνθήκες.
Direct communication and synchronization mechanisms in chip multiprocessors
Authors: Καββαδίας Σταμάτης
Published: January 2014

The physical constraints of transistor integration have made chip multiprocessors (CMPs) a necessity, and increasing the number of cores (CPUs) the best approach, yet, for the exploitation of more transistors. Already, the feasible number of cores per chip increases beyond our ability to utilize them for general purposes. Although many important application domains can easily benefit from the use of more cores, scaling, in general, single-application performance with multiprocessing presents a tough milestone for computer science. The use of per core on-chip memories, managed in software with RDMA, adopted in the IBM Cell processor, has challenged the mainstream approach of using coherent caches for the on-chip memory hierarchy of CMPs. The two architectures have largely different implications for software and disunite researchers for the most suitable approach to multicore exploitation. We demonstrate the combination of the two approaches, with cache-integration of a network interface (NI) for explicit interprocessor communication, and flexible dynamic allocation of on-chip memory to hardware-managed (cache) and software-managed parts. The network interface architecture combines messages and RDMA-based transfers, with remote load-store access to the software-managed memories, and allows multipath routing in the processor interconnection network. We propose the technique of event responses that efficiently exploits the normal cache access flow for network interface functions, and prototype our combined approach in an FPGAbased multicore system, which shows reasonable logic overhead (less than 20%) in cache datapaths and controllers, for the basic NI functionality. We also design and implement synchronization mechanisms in the network interface (counters and queues), that take advantage of event responses and exploit the cache tag and data arrays for synchronization state. We propose novel queues, that efficiently support multiple readers, providing hardware lock and job dispatching services, and counters, that enable selective fences for explicit transfers, and can be synthesized to implement barriers in the memory system. Evaluation of the cache-integrated NI on the hardware prototype, demonstrates the flexibility of exploiting both cacheable and explicitly-managed data, and potential advantages of NI transfer mechanism alternatives. Simulations of up to 128 core CMPs show that our synchronization primitives provide significant benefits for contended locks and barriers, and can improve task scheduling efficiency in the Cilk run-time system, for executions within the scalability limits of our benchmarks.
Ανάπτυξη μεθόδων και τεχνικών απόκτησης γεωγραφικής γνώσης
Authors: Κονταξάκη Σοφία
Published: January 2014

Το θέμα της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η ανάπτυξη μεθόδων και τεχνικών απόκτησης γεωγραφικής γνώσης. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, ανασκοπείται η πρόοδος σε συναφείς τομείς όπως είναι η αναπαράσταση γεωγραφικής γνώσης, η επεξεργασία φυσικής γλώσσας, η δημιουργία και χρήση ελεγχόμενων γλωσσών, η οπτικοποίηση πληροφοριών και ειδικότερα η χωρικοποίηση. Ακολούθως, εισάγονται τρεις καινοτόμες μέθοδοι και τεχνικές. Η πρώτη εξ αυτών στηρίζεται σε μια νέα ελεγχόμενη γλώσσα που επιτρέπει την απόσπαση γνώσης από βάσεις γεωχωρικών δεδομένων, με τρόπο αποτελεσματικό και ταυτόχρονα οικείο προς τον άνθρωπο. Στη συνέχεια, εισάγεται μια μέθοδος παραγωγής σημασιολογικών επιγραφών για ομάδες γεωγραφικών εννοιών οι οποίες περιγράφονται από ορισμούς σε φυσική γλώσσα. Αξιοποιώντας τη γνώση που εμπεριέχεται στους ίδιους τους ορισμούς και όχι σε εξωτερικές πηγές, η μέθοδος δημιουργεί σημασιολογικές επιγραφές που μοιάζουν με ορισμούς διατυπωμένους σε φυσική γλώσσα και που συνοψίζουν το περιεχόμενο των ορισμών των γεωγραφικών εννοιών κάθε ομάδας. Ακολούθως, η διδακτορική διατριβή εξετάζει ένα πρόβλημα που άπτεται του πεδίου της οπτικοποίησης πληροφοριών και ειδικότερα της χωρικοποίησης. Το πρόβλημα αυτό έγκειται στην απεικόνιση πολυδιάστατων πληροφοριών σε χώρους περιορισμένων διαστάσεων, όπως είναι ο γεωγραφικός, κάνοντας χρήση ειδικών τεχνικών προβολής και κατάλληλων χωρικών μεταφορών. Εισάγεται νέα τεχνική που αντιμετωπίζει το ζήτημα της χωρικοποίησης πληροφοριών σε πολλά επίπεδα λεπτομέρειας, η οποία ενσωματώνεται σ’ ένα πρωτότυπο γραφικό περιβάλλον που επιτρέπει την εξόρυξη γνώσης από συλλογές πολυδιάστατων πληροφοριών μεγάλου όγκου. Στο περιβάλλον αυτό, η νέα τεχνική χωρικοποίησης παράγει τρισδιάστατες επιφάνειες κάνοντας χρήση της μεταφοράς του τοπίου πληροφοριών, για την ανάδειξη ομάδων όμοιων πληροφοριών, και της μεταφοράς της ομαλότητας του τοπίου πληροφοριών, για την αναπαράσταση πολλών επιπέδων λεπτομέρειας.
Το ζωγραφικό έργο του Θεόδωρου Ράλλη (1852-1909)
Authors: Παλιούρα Μαρία
Published: January 2014

Η παρούσα διδακτορική διατριβή έχει ως στόχο τη μελέτη του ζωγραφικού έργου του Θεόδωρου Ράλλη (1852-1909), καθώς και τη συλλογή πληροφοριών για τη ζωή του. Το υλικό που συγκεντρώθηκε διαρθρώνεται σε δύο τόμους. Ο πρώτος περιέχει το κείμενο ενώ ο δεύτερος περιέχει αναπαραγωγές των έργων του. Η διατριβή αποτελείται από οκτώ κεφάλαια όπου παρουσιάζονται βιο-εργογραφικά στοιχεία που αφορούν τον καλλιτέχνη, ενώ ακολουθούν οι πηγές έμπνευσής του, η μελέτη των δύο θεματικών αξόνων πάνω στους οποίους κινείται, - τα ηθογραφικά θέματα από την Ελλάδα και τα οριενταλιστικά θέματα - ηθογραφικά θέματα από τη Γαλλία και ιμπρεσιονιστικές απόπειρες, προσωπογραφίες και τοπία, η εικονογράφηση του “Λουκή Λάρα” του Δημητρίου Βικέλα καθώς και δύο διηγημάτων του και τέλος πληροφορίες για τα εργαστήρια του καλλιτέχνη στο Παρίσι και στο Κάϊρο, το μέγεθος των έργων του και την υπογραφή του. Μεθοδολογικά επιλέχθηκε η μελέτη των έργων σύμφωνα με τη θεματική τους, ενώ εσωτερικά σε κάθε κεφάλαιο ακολουθείται η χρονολογική σειρά των έργων. Το καλλιτεχνικό έργο του Ράλλη εμπνευσμένο από την Ελλάδα και τη Μ. Ανατολή διαμορφώθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ρεύματος του Οριενταλισμού και εκτελέστηκε σύμφωνα με την ακαδημαϊκή τεχνική της γαλλικής σχολής. Η καλλιτεχνική παρουσία του Θ. Ράλλη κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου και την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, έως πρόσφατα θεωρούμενη στείρα και ακαδημαϊκή θεωρούμε ότι, χωρίς να διεκδικεί έναν πρωτοποριακό ρόλο στη νεοελληνική τέχνη, προβάλλει ένα σημαντικό έργο, του οποίου η σημασία ανιχνεύεται στην έκταση του όγκου του και στα επί μέρους στοιχεία του.
Εφαρμογές της μεθόδου του στοχαστικού δυναμικού προγραμματισμού σε προβλήματα συντήρησης και δρομολόγησης
Authors: Καραματσούκης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Στην παρούσα διατριβή μελετώνται δύο κατηγορίες προβλημάτων: i) Προβλήματα για τη βέλτιστη προληπτική συντήρηση μηχανημάτων που είναι συνιστώσες ενός συστήματος παραγωγής, το οποίο περιέχει έναν ή δύο αποθηκευτικούς χώρους ανάμεσα στα μηχανήματα. και ii) Προβλήματα για τη βέλτιστη δρομολόγηση ενός οχήματος που διανέμει ή/και συλλέγει προϊόντα από πελάτες, οι οποίοι εξυπηρετούνται σύμϕωνα με μία προκαθορισμένη σειρά. Τα προβλήματα αμϕοτέρων των κατηγοριών είναι στοχαστικά. Στην πρώτη κατηγορία προβλημάτων ϑεωρούμε ότι η ϕθορά των μηχανημάτων περιγράϕεται από μία Μαρκοβιανή Αλυσίδα και οι χρόνοι προληπτικών (όπως και των διορθωτικών) συντηρήσεών τους είναι τυχαίες μεταβλητές. Στη δεύτερη κατηγορία προβλημάτων οι ζητήσεις των πελατών για τα προϊόντα που διανέμονται ή/και συλλέγονται είναι τυχαίες μεταβλητές. Χρησιμοποιώντας γνωστά αποτελέσματα από τη ϑεωρία του στοχαστικού δυναμικού προγραμματισμού σε πεπερασμένο και σε άπειρο χρονικό ορίζοντα αναπτύσσουμε κατάλληλους αλγορίθμους για την εύρεση της βέλτιστης πολιτικής στις δύο κατηγορίες προβλημάτων. Ως κριτήριο βελτιστοποίησης για την πρώτη κατηγορία προβλημάτων ϑεωρούμε την ελαχιστοποίηση του μακροπρόθεσμου αναμενόμενου μέσου κόστους ανά μονάδα χρόνου. Ως κριτήρια βελτιστοποίησης για τη δεύτερη κατηγορία προβλημάτων ϑεωρούμε την ελαχιστοποίηση του αναμενόμενου συνολικού κόστους μέχρι την εξυπηρέτηση όλων των πελατών και την ελαχιστοποίηση του μακροπρόθεσμου αναμενόμενου μέσου κόστους ανά μονάδα χρόνου. Στα περισσότερα υπό μελέτη προβλήματα αποδεικνύεται ότι η βέλτιστη πολιτική χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένους κρίσιμους αριθμούς. Στην πρώτη κατηγορία προβλημάτων οι κρίσιμοι αριθμοί είναι συγκεκριμένοι βαϑμοί ϕθοράς των μηχανημάτων. Η βέλτιστη πολιτική ϑέτει σε λειτουργία τις προληπτικές συντηρήσεις των μηχανημάτων αν και μόνο αν παρατηρηθεί ότι οι βαθμοί ϕθοράς αυτών υπερβαίνουν τους κρίσιμους αριθμούς. Στη δεύτερη κατηγορία προβλημάτων οι κρίσιμοι αριθμοί είναι συγκεκριμένες ποσότητες προϊόντων που μένουν μέσα στο όχημα αϕού αυτό επισκεϕθεί για πρώτη ϕορά και προσϕέρει τη μέγιστη εξυπηρέτηση σε κάποιον πελάτη. Η βέλτιστη πολιτική υποδεικνύει στο όχημα να συνεχίσει την πορεία του προς τον επόμενο πελάτη αν τα ϕορτία του υπερβαίνουν αυτούς τους κρίσιμους αριθμούς. Σε άλλες περιπτώσεις η βέλτιστη ενέργεια είναι να επιστρέψει μία ή δύο ϕορές στην αποθήκη για ανεϕοδιασμό πριν προχωρήσει προς τον επόμενο πελάτη. Σε όλα τα υπό μελέτη προβλήματα παρέχονται εκτενή αριθμητικά αποτελέσματα. Εξετάζεται η επίδραση των διαϕόρων παραμέτρων στη βέλτιστη πολιτική.
Τεχνικές ψηφιακής επεξεργασίας εικόνας με εφαρμογές στις ανθρωποκεντρικές διεπαφές και την ανάλυση βίντεο
Authors: Κυπερούντας Μάριος
Published: January 2014

The main research focus of this dissertation pertains to developing novel image processing and artificial intelligence techniques in order to perform face recognition, face verification, facial expression classification, and scene change detection in video sequences. Initially, a face recognition method is proposed, which aims to determine the identity of a test face by solving a number of simplified classification problems. This is achieved by applying dynamic training to a multi-step clustering scheme, during which discriminant clusters are created. The dynamic training allows creating a set of test-face-specific subspaces, which improves performance. Next, a face verification method is proposed. It applies a piecewise linear discriminant analysis process on similarity feature vectors and properly weighs the resulting discriminant hyper-planes. This method curbs problems related to insufficient numbers of training data and its expected classification performance is investigated via a series of simulations. Then, proper combinations of the various similarity scores are determined and used to produce a more accurate decision. In addition, a facial expression classification method is proposed. It operates by solving a number of two-class problems, a choice that is analytically justified. Then, it makes use of a class separability measure and applies an iterative process in order to extract high-quality features. Next, a classification scheme is developed where, during each of its steps, the most reliable classifier is identified and used in order to produce an more accurate decision. Lastly, a scene change detection method is proposed. It produces a set of enhanced eigen-audioframes that relate to a subspace where background noise changes are easily detected. Moreover, visual information is employed in order to align the audio scene change indications to neighboring video shot changes. In addition, certain video special-effects that are commonly used during scene changes are detected. By using various acoustic features to verify the scene change indications, the accuracy of this method increases further.
Nonlinear dynamic analysis of the course instability of ships in wind and waves
Authors: Τίγκας Ιωάννης
Published: January 2014

Η παρούσα διατριβή διερευνά τη μη-γραμμική δυναμική συμπεριφορά πλοίων στο οριζόντιο επίπεδο υπό την επίδραση του ισχυρού ανέμου και των απότομων ακολουθούντων/ πλάγιων κυματισμών. Σε πρώτο στάδιο, αναπτύχθηκε ένα μαθηματικό μοντέλο σε έξι βαθμούς ελευθερίας που περιέχει την επίδραση του ανέμου, των κυμάτων, της υδροδυναμικής αντίδρασης της γάστρας συμπεριλαμβανομένης της υδροδυναμικής μνήμης, της έλικας και του πηδαλίου. Το μαθηματικό μοντέλο αυτό έχει βασιστεί σε ένα πλαίσιο μελέτης της ελικτικότητας των πλοίων και έχει παρουσιαστεί σε μια τέτοια μορφή, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανάλυση των διακλαδώσεων του συστήματος (bifurcation analysis) και την αξιολόγηση της ευστάθειας πορείας των πλοίων. Ένας αλγόριθμος συνέχισης των μόνιμων λύσεων (continuation algorithm) έχει συνδεθεί αποτελεσματικά με το μαθηματικό μοντέλο που αναπτύχθηκε. Είναι η πρώτη φορά που η μέθοδος της συνέχισης μόνιμων λύσεων έχει εφαρμοστεί σε έναν μαθηματικό μοντέλο που διερευνά την δυναμική συμπεριφορά πλοίων σε έξι βαθμούς ελευθερίας (6-DOF) και συμπεριλαμβάνει επίσης τις επιδράσεις της υδροδυναμικής μνήμης. Σημαντική ακόμα είναι η διερεύνηση των περιοδικών αποκρίσεων των πλοίων μέσω της τεχνικής της συνέχισης μόνιμων λύσεων και πιο συγκεκριμένα, ο έλεγχος των αλληλεπιδράσεών τους με τις συνυπάρχουσες στάσιμες αποκρίσεις. Οι διακλαδώσεις του συστήματος στον χώρο των παραμέτρων, έχουν επίσης ακολουθηθεί και με αυτόν τον τρόπο μπορούν να προσδιορίζονται αυτόματα τα όρια ευστάθειας του συστήματος. Η τεχνική που αναπτύχθηκε έχει εφαρμοστεί επιτυχώς σε πραγματικά πλοία προκειμένου να διερευνηθεί η δυναμική τους συμπεριφορά υπό περιβαλλοντικές διεγέρσεις. Ένα οχηματαγωγό πλοίο που κινείται υπό την παρουσία ισχυρού ανέμου και ένα αλιευτικό σκάφος που κινείται υπό την παρουσία απότομων πρυμναίων κυματισμών έχουν εξεταστεί με αποτέλεσμα να παραχθούν ποικίλα διαγράμματα αποκρίσεων, διακλάδωσης και ευστάθειας. Συγκρίσεις με προηγούμενα υπάρχοντα στοιχεία απόκρισης του δεύτερου πλοίου, υποστήριξαν την ισχύ του τρέχοντος μαθηματικού μοντέλου. Οι εντοπισθείσες διακλαδώσεις που εντοπίσθηκαν στο οριζόντιο επίπεδο έχουν συζητηθεί σε βάθος και ο ρόλος τους ως προς την γένεση ασταθειών έχει πλήρως διασαφηνιστεί. Οι δυνατότητες για το περιορισμό αυτών των ασταθειών, κυρίως με την υιοθέτηση λειτουργικών πρακτικών, έχουν αναλυθεί σε βάθος.
Large-scale, nonlinear computations with parallel iterative methods
Authors: Πάσχος Γεώργιος
Published: January 2014

Οι υπολογισμοί μεγάλης κλίμακας συχνά απαιτούνται για τη διερεύνηση μηχανισμών που συσχετίζονται με τα φαινόμενα μεταφοράς και υφίστανται σε πολλαπλές χωρικές κλίμακες του συνεχούς, συχνά σε περίπλοκες γεωμετρίες. Για παράδειγμα, απαιτείται πυκνή χωρική διακριτοποίηση - που οδηγεί σε μεγάλης κλίμακας προβλήματα - για να ‘αποκαλυφθούν’ διάφοροι ‘εσωστρεφείς’ μηχανισμοί. Οι υπολογισμοί μεγάλης κλίμακας προέρχονται επίσης από την ανάγκη του ακριβούς υπολογισμού ιδιαζουσών συμπεριφορών κοντά σε ακμές των συνόρων ή λόγω απότομων μεταβολών των συνοριακών συνθηκών, το οποίο απαιτεί επίσης πυκνή χωρική διακριτοποίηση. Για τους παραπάνω λόγους έχει μεγάλη σημασία, οι υπολογιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται στην επίλυση των προβλημάτων των φαινομένων μεταφοράς να είναι αποδοτικά παραλληλοποιήσιμες. Επίσης, το παράλληλο προγραμματιστικό μοντέλο που χρησιμοποιείται από τις υπολογιστικές μεθόδους πρέπει να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις μοντέρνες αρχιτεκτονικές των υπολογιστών. Οι προσπάθειες σε αυτήν την εργασία επικεντρώνονται στην κατασκευή ενός υπολογιστικού πλαισίου για αποδοτικούς παράλληλους υπολογισμούς σε σύγχρονους υπολογιστές, με εφαρμογή στα φαινόμενα μεταφοράς. Η αποδοτικότητα στους υπολογισμούς, όμως, δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην παραλληλοποίηση τους. Επιπλέον, ενσωματώνεται στο υπολογιστικό πλαίσιο μια τακτική εκμετάλλευσης παραπροϊόντων των υπολογιστικών μεθόδων που βελτιώνει την αποδοτικότητα τους. Σε σχέση με αυτό, προτείνονται δύο διαφορετικές μέθοδοι για την εξαγωγή χρήσιμων πληροφοριών που αφορούν σε κρίσιμες αστάθειες φυσικών συστημάτων, από παραπροϊόντα των μεθόδων. Μια άλλη προσέγγιση για εξοικονόμιση υπολογισμών συνίσταται στη μείωση των βαθμών ελευθερίας του συστήματος με τη χρήση μιας υβριδικής ημι-αναλυτικής μεθόδου σε προβλήματα τύπου Laplace, που αντιμετωπίζει επιτυχώς πιθανές ιδιομορφίες της λύσης. Με αυτόν τον τρόπο, δεν απαιτείται πύκνωση του πλέγματος κοντά στην ιδιομορφία, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση των βαθμών ελευθερίας. Συνοψίζοντας, το προτεινόμενο υπολογιστικό πλαίσιο χωρίζεται σε τρεις κλάδους: την αποδοτική παραλληλοποίηση μέσω ενός υβριδικού μοντέλου προγραμματισμού, τη χρήση δύο αποδοτικά παραλληλοποιήσιμων επαναληπτικών μεθόδων που εκμεταλλεύονται παραπροϊόντα με στόχο την ανάλυση ευστάθειας, και τη μείωση των βαθμών ελευθερίας μέσω μιας υβριδικής ημι-αναλυτικής μεθόδου.
Light amplification and lasing in nanostructured hybrid materials
Authors: Στασινόπουλος Ανδρέας
Published: January 2014

Το θέμα της παρούσας διατριβής αφορά στη μελέτη του φαινομένου δράσης laser από νέα νανοσύνθετα υλικά (κυρίως με βάση το οξείδιο του ψευδαργύρου (ZnO)) τα οποία συνδυάζουν τις ιδιότητες της ισχυρής σκέδασης και της ενίσχυσης του φωτός και στον προσδιορισμό των φωτοφυσικών μηχανισμών που είναι υπεύθυνοι για την παρατηρούμενη εκπομπή ακτινοβολίας λέιζερ, η οποία περιγράφεται με τον όρο random laser. Η οπτική ανάδραση που απαιτείται για τη δράση random laser εξασφαλίζεται από την ύπαρξη τυχαίων μικροκοιλοτήτων που σχηματίζονται μεταξύ των σκεδαστών. Η μήτρα (οργανική ή ανόργανη) που συγκρατεί διεσπαρμένα τα σωματίδια, προσφέρει παράλληλα τις μηχανικές της ιδιότητες (π.χ. ελαστικότητα). Για τον οπτικό χαρακτηρισμό και τη μελέτη του φαινομένου random laser τα δείγματα αντλούνται οπτικά, με παλμικά λέιζερ κατάλληλου μήκους κύματος και χρονοδιάρκειας. Οι πειραματικές μετρήσεις αφορούν τη φασματική καταγραφή της εκπεμπόμενης φωτοφωταύγειας και της ακτινοβολίας random laser συναρτήσει διαφορετικών συνθηκών άντλησης (ροή ενέργειας διέγερσης, χρονοδιάρκεια παλμού, μήκος κύματος διέγερσης, θερμοκρασία δείγματος, επιφάνεια άντλησης, κ.τ.λ.), τη μέτρηση του χρόνου ζωής, την καταγραφή ρυθμών random laser και τις συνθήκες που εμφανίζονται, τη μέτρηση του μήκους συμφωνίας της εκπομπής random laser σε πραγματικό χρόνο και την εξαγωγή συμπερασμάτων γύρω από το φαινόμενο random laser, τη μελέτη των μηχανισμών ενίσχυσης (αναστροφής πληθυσμών) και οπτικής ανάδρασης και συνολικά τη μελέτη της δράσης random laser στα νέα νανοϋβριδικά συστήματα ZnO που χρησιμοποιούνται. Τέλος, διεκπεραιώθηκε μελέτη και οπτικός χαρακτηρισμός (μετρήσεις απορρόφησης, φθορισμού, κβαντικής απόδοσης) σε φθορίζοντα νανοσωματίδια άνθρακα όντας παρασκευασμένα μέσω ανθρακοποίησης κατάλληλων μοριακών προδρόμων (precursors) που αποτελούνται κυρίως από αμμωνιούχα κιτρικά άλατα. Αναλόγως με τη φύση της επιφανειακής τροποποίησης, σχηματίζονται νανοσωματίδια άνθρακα με υδρόφοβο ή υδρόφιλο μοριακό «περιτύλιγμα» το οποίο και ορίζει την ικανότητα διασποράς των νανοσωματιδίων σε οργανικούς ή ανόργανους (υδατικούς) διαλύτες, αντίστοιχα