Latino/a reception of greek tragic myth
Authors: Δεληκωνσταντινίδου Αικατερίνη 
Published: September 2021

Αξιόλογες, και, σε πολλές περιπτώσεις, επιτυχημένες προσπάθειες έχουν καταβληθεί τις τελευταίες δεκαετίες, στις Η.Π.Α. και αλλού, για την ανατροπή της απαξίωσης και του συστηματικού αποκλεισμού του Λατινοαμερικανικού θεάτρου από τον ηγεμονικό κανόνα και την προώθηση του έργου αντιπροσωπευτικών θεατρικών συγγραφέων, ερμηνευτών και άλλων καλλιτεχνών του θεάτρου. Εντούτοις, ο ρόλος και οι λειτουργίες του Ελληνικού τραγικού μύθου για το Λατινοαμερικανικό θέατρο και τις κοινότητες που αυτό δραστηριοποιεί και στις οποίες απευθύνεται δεν έχει έλξει αρκετό κριτικό ενδιαφέρον. Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να αποκαταστήσει την έλλειψη κριτικής ανάλυσης του Λατινοαμερικανικού αναθεωρητικού θεάτρου που αντλεί από τον αρχαίο Ελληνικό μύθο, να ανατρέψει την περιθωριοποίησή του και να αναδείξει τις πλούσιες δυνατότητες που αυτό φέρει για την αντιμετώπιση κοινωνικών παθήσεων, αλλά και για την ανάπτυξη διαπολιτισμικών σχέσεων μεταξύ των Ελληνικών και των Λατινοαμερικανικών πολιτισμών. Προς επίτευξη αυτού του σκοπού, η παρούσα μελέτη θα εξετάσει την πρακτική της δημιουργίας σύγχρονων «δραματικών μυθικών διασκευών» αρχαίων Ελληνικών τραγικών μύθων από θεατρικούς συγγραφείς που αυτοπροσδιορίζονται ως Latinos/as και Chicanos/as, και, συγκεκριμένα, από τους Carlos Morton, Cherríe Moraga, Luis Alfaro, και Caridad Svich. Στη διάρκεια της μελέτης αναδεικνύεται το γεγονός ότι η εν λόγω αναθεωρητική πρακτική διαπνέεται από και προάγει ένα νέο, κριτικό global/ized mestizaje ήθος και συνείδηση. Ωστόσο, η μελέτη εστιάζει ειδικότερα στις συλλήψεις και χρήσεις του «τραγικού τρόπου» των Ελληνικών μύθων από τις εν λόγω διασκευές ως κομίζοντα ριζοσπαστικές πολιτικές και θεραπευτικές δυνατότητες. Επιπρόσθετα, εξετάζονται οι ποικίλοι τρόποι με τους οποίους οι ανωτέρω δυνατότητες διοχετεύονται μέσω των «μυθοποιητικών» αναθεωρητικών θεατρικών έργων που συμπεριλαμβάνονται στη μελέτη προς Λατινοαμερικανικές κοινότητες κρίσεων ή σε κρίση, ήτοι κοινότητες που πάσχουν από κοινωνικές νόσους. Η επίτευξη των στόχων του υπό εκπόνηση ερευνητικού έργου καθιστά αναγκαίο τον εναγκαλισμό μιας ποικιλίας μεθοδολογιών. Στο βαθμό που επιχειρείται η προσαρμογή των μεθοδολογιών σε κάθε έργο, δεν γίνεται χρήση μόνο μίας θεωρίας/προσέγγισης, αν και κύρια μέρη της ανάλυσης που επιχειρείται έλκουν στοιχεία από τα πεδία του Θεάτρου και των Παραστατικών τεχνών, των Εθνοτικών και Μετααποικιοκρατικών Σπουδών, των Σπουδών Πρόσληψης και της Τραγικής Θεωρίας. Ένα θεωρητικό «δίχτυ» αποτελούμενο από διαφορετικές γραμμές και σχολές σκέψης υποστηρίζει την εξέταση της σχέσης μεταξύ του Ελληνικού τραγικού μύθου, των Λατινοαμερικανικών δραματικών μυθικών διασκευών, των κοινωνικοπολιτισμικών τους συγκειμένων, και των (κυρίως Ευρώ Αμερικανικών) συγκειμένων που δια-μεσολαβούν μεταξύ τους. Αναφορικά σε πιο πρακτικές μεθοδολογικές όψεις του ερευνητικού έργου, τα μέσα συλλογής δεδομένων και οι στρατηγικές διαχείρισης αυτών περιέλαβαν, εκτός από την προσεκτική εξέταση (close reading) των κειμένων των έργων (πρωτεύουσες πηγές) και τη μελέτη της σχετικής βιβλιογραφίας (δευτερεύουσες πηγές), τη συγκέντρωση και εξέταση αναφορών παραγωγής, εκθέσεων προόδου των εργαστηρίων των παραστάσεων, (ημι)δομημένων συνεντεύξεων, καθώς και τη διεξαγωγή επιτόπιας και διαδικτυακής αρχειακής έρευνας.