Η συνάντηση του writer με την εξουσία
Authors: Πάγκαλος Ορέστης 
Published: September 2021

Η εργασία αφορά το γκραφίτι που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα στη Φιλαδέλφεια και στη γειτονική Νέα Υόρκη, όπου καταρχήν γιγαντώθηκε και έπειτα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Η εργασία παρουσιάζει μία σειρά από ιδιαιτερότητες που αφορούν την προσέγγιση, και τη μέθοδο - τρόπο επεξεργασίας του ζητήματος: καταρχήν δεν εστιάζει σε έναν τόπο και μία χρονική περίοδο. Καλύπτει τα πρώτα χρόνια της γέννησης του γκραφίτι στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα και ακολούθως το διάστημα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα όταν διαδόθηκε σε άλλες μεγάλες και μικρές πόλεις σε όλο τον κόσμο, και φτάνει μέχρι και σήμερα. Επίσης δεν εστιάζει σε μία ειδικά από τις πολλές πτυχές του γκραφίτι, παρά διαπερνάει όσες περισσότερες είναι δυνατό προκειμένου να καταλήξει στα διάφορα συμπεράσματα. Επίσης, η μέθοδος και η οπτική δεν ακολουθούν κάποια γνωστή και συγκεκριμένη θεωρητική προσέγγιση, δεν εντάσσονται σε κάποιο προηγούμενο θεωρητικό έργο, ούτε προέρχονται ως οπτικές από ένα συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο σπουδών: δεν προέρχεται ούτε από την Ιστορία της Τέχνης, ούτε από την Κοινωνιολογία ή την Ανθρωπολογία, ούτε από την Ψυχολογία, ούτε καν από το πεδίο σπουδών από το οποίο προέρχομαι, την Αρχιτεκτονική και την Πολεοδομία. Το ιδιαίτερο στοιχείο εδώ, είναι ότι ο ίδιος συμμετέχω ενεργά στο αντικείμενο μελέτης ως δημιουργός και ως μέλος των εκάστοτε σκηνών και κοινοτήτων, ξεκινώντας ουσιαστικά το 1993, και έχοντας παρατηρήσει μερικά από τα πρώτα δείγματα γραφής του γκραφίτι στην Ελλάδα, καθώς και άλλες γραφές σε τοίχους αρκετά νωρίτερα. Έτσι βρέθηκα να είμαι σε καθημερινή τριβή με το αντικείμενο, με χαρακτηριστικά εμμονής και εθισμού -όπως περιγράφουν αμέτρητοι από αυτούς που συμμετείχαν στο κοινό τους “πάθος” σε όλο τον κόσμο. Η εργασία λοιπόν έρχεται ως μία Αναστοχαστική διαδικασία πάνω στο αντικείμενο, κοιτώντας πίσω στο τι κάναμε, ακόμα πιο πίσω στο πώς το γκραφίτι καταρχήν γεννήθηκε και έπειτα γιγαντώθηκε ως δραστηριότητα, τεχνοτροπία, κουλτούρα και παγκόσμιο κίνημα, πώς έφτασε στο εδώ τοπικό πλαίσιο σε συγχρονισμό με άλλα κέντρα στον κόσμο, πού έχει φτάσει σήμερα, και γενικώς να αναζητήσω ερωτήσεις και απαντήσεις ως προς το τι ήταν, τι είναι, τι δεν είναι και τι παρουσιάζεται ότι είναι. Ο Αναστοχασμός ωστόσο δεν αποκλείει τις άλλες επιστήμες και τα ερευνητικά έργα που έχουν εκπονηθεί από ανθρώπους που προέρχονται από το Πανεπιστήμιο. Απεναντίας συνυπολογίζω το έργο τους, “συνομιλώ” μαζί τους (και σε ορισμένες περιπτώσεις και με έργα άλλου αντικειμένου), όπως άλλωστε “συνομιλούν” με αυτούς οι writers των οποίων τα λόγια έχω διαλέξει σε έναν διάλογο μαζί τους (...). Στην παρούσα εργασία μοιάζει να προσπαθώ να πω μία “ανείπωτη ιστορία”. Μία “ιστορία” που δεν είναι δυνατό να εξιστορηθεί στο έπακρο. Αυτό μοιάζει να έρχεται σε αντίφαση με το εγχείρημα που προσπαθώ “να αποδώσω μία σφαιρική εικόνα του γκραφίτι”, αλλά η επίγνωση είναι μία αφετηρία. Στην ουσία η εργασία εκκινεί ως προσωπικός αναστοχασμός στο γκραφίτι. Μέσα από τη διαδικασία του, η επιτυχημένη -και όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα και στην κάλυψη μέρους του όλου γίνεται- απόδοση των βασικών χαρακτηριστικών του κόσμου του γκραφίτι και των θεμελιωδών στοιχείων του, είναι η πρόκληση και το στοίχημά της (απόσπασμα από την εισαγωγή της διατριβής).