bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Μελέτη πολυμορφισμών των γονιδίων των κυτταροκινών σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας
Authors: Αγγελάκης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι μία αυτοάνοση, φλεγμονώδης και απομυελινωτική, χρόνια νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ) και παρ’ ότι η αιτιολογία της δεν είναι γνωστή, φαίνεται ότι καθορίζεται από συνδυασμό γενετικών και επίκτητων παραγόντων. Η ιντερλευκίνη (ΙL) 1β (IL-1β) ανήκει στις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες με πλειοτροπική δραστηριότητα, που κυρίως περιλαμβάνει την επαγωγή της κυτταρικής αύξησης και διαφοροποίησης των T- και Β- λεμφοκυττάρων. Στη ΣΚΠ η δράση της εκφράζεται μέσω των μακροφάγων και των κυττάρων της μικρογλοίας εντός των απομυελινωτικών πλακών και συμμετέχει ενεργά στην εμφάνιση τους στο ΚΝΣ. Την παθολογική δράση της IL-1β ανταγωνίζεται ο ανταγωνιστής του υποδοχέα της IL-1 (IL-1Rα), με αποτέλεσμα, η βιολογική δράση της IL-1 να μην εμφανίζεται τόσο στη φυσιολογική, όσο και στην παθοφυσιολογική ανοσιακή και φλεγμονώδη απάντηση. Η IL-2 είναι μία από τις πιο σημαντικές ανοσορυθμιστικές κυτταροκίνες με προφλεγμονώδη και αντιφλεγμονώδη δραστηριότητα, προάγοντας τον πολλαπλασιασμό των T- λεμφοκυττάρων κατά τη διάρκεια όλων των διαμεσολαβητικών αντιδράσεων. ΣΚΟΠΟΣ Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν να διερευνηθεί, για πρώτη φορά, σε Έλληνες ασθενείς με ΣΚΠ, η πιθανή συσχέτιση των κάτωθι γενετικών πολυμορφισμών: 1) TaqI +3953 C/T, του 5ου εξονίου του γονιδίου της IL-1B, 2) AvaI -511 C/T, του υποκινητή του γονιδίου της IL-1B, 3) 86bp VNTR πεντ–αλληλικού, του 2ου ιντρονίου του γονιδίου του IL-RΝ, 4) MwoI +114 G/T, του 1ου εξονίου του γονιδίου της IL-2 και 5) BfaI -384 G/T, του υποκινητή του γονιδίου της IL-2, τόσο με την επιρρέπεια προς εκδήλωση ΣΚΠ, όσο και με επιμέρους κλινικές παραμέτρους της νόσου. YΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ Μελετήθηκαν 397 διαδοχικοί ασθενείς με ΣΚΠ και 375 υγιείς μάρτυρες με ίδια περίπου κατανομή φύλου και ηλικίας, από την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας. Η διάγνωση των ασθενών πραγματοποιήθηκε στη Νευρολογική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας, σύμφωνα με διεθνή κριτήρια. Η ανικανότητα τους υπολογίσθηκε με βάση την κλίμακα EDSS του Kurtzke, ενώ για την εκτίμηση του δείκτη της αναπηρίας σε σχέση με το χρόνο, χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα MSSS (The Multiple Sclerosis Severity Score). Οι ασθενείς με τη μορφή της νόσου που χαρακτηρίζεται από εξάρσεις και υφέσεις (RR) και αυτοί με τη δευτεροπαθώς προϊούσα (SP) μορφή, ταξινομήθηκαν μαζί ως «παροξυσμικής έναρξης» και είναι αυτοί που τελικά μελετήθηκαν, καθώς αποτελούσαν και τη μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών (n=351). Η ανίχνευση των πολυμορφισμών που μελετήθηκαν πραγματοποιήθηκε με τις μεθόδους της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR), του πολυμορφισμού μήκους περιοριστικού θραύσματος (RFLP) και της ηλεκτροφόρησης σε πηκτή αγαρόζης. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί δεν σχετίζονται με την πιθανότητα εκδήλωσης της ΣΚΠ, ούτε με επιμέρους κλινικά χαρακτηριστικά της νόσου, σε Έλληνες ασθενείς της Κεντρικής Ελλάδας.
Η εξέταση του αντανακλαστικού βλεφάρων στη σκλήρυνση κατά πλάκας
Authors: Μικρόπουλος Ευθύμιος
Published: January 2014

Σκοπός: Πρωταρχικά η αξιολόγηση της ευαισθησίας της εξέτασης αντανακλαστικού βλεφάρων (ΕΑΒ) σε ασθενείς με διαγνωσμένη σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) και δευτερευόντως η συσχέτιση των λειτουργικών νευροφυσιολογικών ευρημάτων της ΕΑΒ με τα ανατομικά ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου (MRIε), όπως αυτά απεικονίζονται βάσει των ευρέως διαδεδομένων τεχνικών που χρησιμοποιούνται σήμερα. Ασθενείς και μέθοδος: Προοπτική μελέτη. Εξήντα πέντε ασθενείς (44 γυναίκες, 21 άνδρες, ηλικία 17-71) με διάγνωση σαφούς ΣΚΠ (διάρκεια νόσου <1 μήνα - 30 έτη) μελετήθηκαν με την ΕΑΒ εντός 2 μηνών από την διενέργεια MRIε με χορήγηση σκιαγραφικής ουσίας. Όλοι οι ασθενείς είχαν απομυελινωτικές εστίες στον εγκέφαλο. Σημαντικός αριθμός δημοσιευμένων κριτηρίων χρησιμοποιήθηκαν για να κριθεί η ΕΑΒ ως παθολογική ή φυσιολογική. Αποτελέσματα: Η ΕΑΒ ήταν παθολογική σε 90.8% του συνόλου των ασθενών, σε 91.4% των ασθενών που είχαν τουλάχιστον μία εστία στο στέλεχος και σε 90% των ασθενών που δεν είχαν στελεχιαίες εστίες. Όσον αφορά την επίδραση ύπαρξης εστιών που να προσλαμβάνουν σκιαγραφική ουσία, η ευαισθησία της εξέτασης ήταν 93% σε ασθενείς που δεν παρουσίαζαν πρόσληψη σκιαγραφικού πουθενά στην MRIε και 86.4% σε ασθενείς με πρόσληψη σε έστω και μία εστία, είτε στο στέλεχος, είτε στα ημισφαίρια του εγκεφάλου. Ως προς τη θέση της εστίας που προσλαμβάνει σκιαγραφική ουσία, βρέθηκε ότι η ΕΑΒ ήταν παθολογική σε όλες τις περιπτώσεις που υπήρχε έστω και μία τέτοια εστία στο στέλεχος και σε 82.4% των ασθενών που είχαν τέτοιες εστίες μόνο στα εγκεφαλικά ημισφαίρια. Δεν προέκυψε στατιστική συσχέτιση ανάμεσα στη θετικότητα της εξέτασης και το φύλο των ασθενών, την ηλικία άνω ή κάτω των 40, τη διάρκεια της νόσου (μικρότερη ή μεγαλύτερη από 3 έτη) κατά την εξέταση, την κλινική μορφή της νόσου, την ύπαρξη ενεργής νόσου, την πρόσφατη εμφάνιση της νόσου και τη λήψη ανοσοκατασταλτικής θεραπείας. Συμπεράσματα: Η ΕΑΒ έχει υψηλή ευαισθησία σε ασθενείς με ΣΚΠ. Η ευαισθησία της εξέτασης είναι ανεξάρτητη της ύπαρξης ή μη απομυελινωτικής πλάκας στο στέλεχος του εγκεφάλου. Αυτό καταδεικνύει την σημασία της επίδρασης ημισφαιρικών απομυελινωτικών εστιών στο στελεχιαίο αντανακλαστικό βλεφάρων, ενώ πρέπει να ληφθούν υπόψην τυχόν περιορισμοί των επικρατούντων τεχνικών MRIε. Η πρόσληψη σκιαγραφικής ουσίας δεν αυξάνει την ευαισθησία της εξέτασης, εκτός κι αν μία εστία βρίσκεται στο στέλεχος του εγκεφάλου. Οι δημογραφικές μεταβλητές που εξετάστηκαν δεν επηρεάζουν την ευαισθησία της εξέτασης.
Μέθοδοι ανάλυσης και ανάκτησης σε μουσικές βάσεις δεδομένων
Authors: Ραφαηλίδης Δημήτριος
Published: January 2014

Σκοπός της διατριβής ήταν η ανάλυση και η επεξεργασία βασικών ζητημάτων για τη σχεδίαση και ανάπτυξη μουσικών μηχανών αναζήτησης στον παγκόσμιο ιστό. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε μελέτη της τρέχουσας κατάστασης των μουσικών μηχανών αναζήτησης. Πιο συγκεκριμένα, εντοπίσθηκαν οι ιδιαίτερες λειτουργίες και απαιτήσεις για την ανάπτυξη των μουσικών μηχανών αναζήτησης, ενώ παράλληλα προέκυψαν προτάσεις για μελλοντικές βελτιώσεις και επεκτάσεις. Επίσης αναπτύσσεται μέθοδος για διαχωρισμό φωνών (ανθρώπινη φωνή, μουσικά όργανα) σε συμβολικά μουσικά δεδομένα, ακολουθώντας κανόνες της μουσικής θεωρίας και εφαρμόζοντας αλγόριθμους από την εξόρυξη δεδομένων. Στη συνέχεια προτείνεται μέθοδος για την εύρεση μουσικών τεμαχίων, με το μουσικό τεμάχιο να είναι μία μικρή ακολουθία από νότες πολλών φωνών που ακούγονται συγχρόνως. Το επόμενο ερευνητικό θέμα ήταν αυτό των μουσικών ομάδων, αποτελούμενες από ετικέτες, χρήστες, μουσικά κομμάτια, με στόχο α) την αντιμετώπιση προβλημάτων των μεθόδων επεξεργασίας ετικετών, αλλά και συγχρόνως β) την υποστήριξη σύνθετων εκτελέσεων, όπως είναι οι προτάσεις για σχετική μουσική. Ακόμη αναπτύσσεται υβριδικό μέτρο ομοιότητας μουσικού περιεχομένου, προσδίδοντας μια νέα διάσταση στους ποιοτικούς μηχανισμούς λειτουργίας των μουσικών μηχανών αναζήτησης, καθώς αποτελεί μέτρο βασισμένο στο περιεχόμενο αλλά και στα κοινωνικά χαρακτηριστικά που εισάγει ο χρήστης στον παγκόσμιο ιστό. Τέλος προτείνεται η εφαρμογή μη γραμμικών μεθόδων μείωσης διαστάσεων σε μέτρα ομοιότητας φάσματος μουσικών δεδομένων, με στόχο τη γρήγορη δημιουργία και επιστροφή αποτελεσμάτων, ζήτημα που απασχολεί έντονα την κοινότητα ανάκτησης μουσικής πληροφορίας.
Η παρθενία
Authors: Mandrila Laura-Cristina
Published: January 2014

Η παρούσα διδακτορική διατριβή εμφανίζεται ως μια πολύπλευρη προσέγγιση του ζητήματος της παρθενίας όπως παρουσιάζεται από τα επόμενα αντιπροσωπευτικά θεολογικά συγγράμματα του Γ΄ και Δ΄ αιώνα: το Συμπόσιον του Μεθοδίου Ολύμπου και τα ομώνυμα συγγράμματα Περί παρθενίας των αγίων Γρηγορίου Νύσσης και Ιωάννου Χρυσοστόμου. Το πρώτο κεφάλαιο, το οποίο χωρίζεται σε δύο υποκεφάλαια, εστιάζει πάνω στο ζήτημα της αρετής, ως ευγένεια του πνεύματος, με αναφορά τόσο στην αρχαιότητα, αλλά και στην μοντέρνα μεταηθική προσέγγισή της. Στο δεύτερο κεφάλαιο η θεώρηση της παρθενίας παρακολουθείται υπό την προοπτική της σχέσης με την ελευθερία, την οποία η αρχαιότητα δεν αντιλήφθηκε την πλήρη της έννοια, αλλά στον Χριστιανισμό συνδέθηκε με την ελευθερία απέναντι στα πάθη, η οποία είναι η προϋπόθεση της απόκτησης της παντελούς αρετής. Στο Γ΄ κεφάλαιο, ακολουθώντας τις άμεσες και έμμεσες οδηγίες των πατέρων και συγγραφέων μας λαμβάνεται υπ' όψη η πολύπλευρη σχέση της παρθενίας με το γάμο, ως ένα κεντρικό σημείο (μεταξύ των άλλων) στην προσπέλαση και διασάφηση της έννοιας της παρθενίας. Η σχέση της παρθενίας με το γάμο δεν περιορίζεται στο σωματικό και δεν αφορά μόνο τη σχέση του άρρενος με το θήλυ, αλλά η παρθενία περιγράφει ένα τρόπο ζωής και ένα συγκεκριμένο ήθος (το οποίο αποτελεί και την κατάσταση της παρθενίας), το οποίο καλλιεργείται και αποκτάται δια μέσου μιας μεθοδικής ασκητικής διαγωγής, ζήτημα το οποίο αναλύεται στο Δ΄ κεφάλαιο της παρούσας μελέτης. Στο Ε΄ κεφ. αναφερόμαστε στο ήθος της παρθένου υπό την έννοια της μεθοδικής άσκησης την οποία η παρθένος (ψυχή) δύναται να ακολουθήσει, βάσει των αρχών της πνευματικής παράδοσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, για να φθάσει στην τελείωση. Στο ΣΤ΄ κεφ. ασχολούμαστε με το τελευταίο ζήτημα που αναφέρεται στον τίτλο της διατριβής, το οποίο αφορά στην παρθενία ως έσχατος σκοπός. Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι η παρθενία προσβλέπει ως αγνεία και απάθεια στην τελείωση και ουσιαστικά ισοδυναμεί με την εις τό αρχαίον κάλλος αποκατάστασιν. Στη συνέχεια εξετάζεται η εξαιρετικά σημαντική έννοια του κάλλους, για να επιστρέψουμε πάλι στην έννοια του γάμου, αυτήν τη φορά υπό τη σημασία της πνευματικής ένωσης και της «εν Πνεύματι» γονιμοποίησης. Η εργασία μας κλείνει με την θεώρηση της παρθενίας ως δυνατότητα, η οποία συμπεριλαμβάνει και το γάμο (τόσο ως φυσική όσο και ως υπερφυσική πραγματικότητα) η οποία παρέχει στον ολόκληρο άνθρωπο (που αποτελείται και από το σώμα και από την ψυχή) την έσχατη επικοινωνία και συμμετοχή στο θείο, την θέα του Θεού.
Οικογεωγραφική μελέτη των ρικετσιών στην περιοχή της Σητείας
Authors: Γερμανάκης Αντώνιος
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσης εργασίας ήταν η μελέτη των ρικετσιώσεων της Ομάδας των Κηλιδωδών Πυρετών (ΟΚΠ) σε περιοχές της Ανατολικής Κρήτης και ιδιαίτερα στην περιοχή της Σητείας. Μέθοδος: Καταγράψαμε τα κλινικά και επιδημιολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών με ρικετσίωση και αναζητήσαμε τις υπεύθυνες ρικέτσιες με μοριακές μεθόδους (PCR) και κυτταροκαλλιέργειες σε βιολογικό υλικό ασθενών (αίμα, εσχάρα) ή ορολογικά (IFA). Διερευνήσαμε επίσης την αλυσίδα μετάδοσης με αναζήτηση ρικετσιών σε υπόδοχα και μεταβιβαστές. Αποτελέσματα: Η μέση ετήσια επίπτωση των ρικετσιώσεων της ΟΚΠ ήταν 34 κρούσματα / 100.000 κατοίκους. Περιγράψαμε τα κλινικά και επιδημιολογικά χαρακτηριστικά 34 κρουσμάτων ρικετσίωσης της ΟΚΠ. Τεκμηριώσαμε την παρουσία του Μεσογειακού Κηλιδώδους Πυρετού με την απομόνωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα 5 στελεχών R. conorii από βιολογικό υλικό ασθενών. Τεκμηριώσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την παρουσία 2 αναδυόμενων ρικετσιώσεων προκαλούμενων από την R. sibirica mongolotimolae και την R. aeschlimannii αντίστοιχα, με την ανίχνευσή τους με PCR σε βιολογικό υλικό ασθενών. Ανιχνεύσαμε επίσης για πρώτη φορά σε ασθενή την παρουσία μια νέας ρικέτσιας στενά σχετιζόμενης με την R. africa, η οποία έχει επίσης ανιχνευτεί σε κρότωνες Rh. turanicus στην Κρήτη και στην Κύπρο. Για την νέα αυτή ρικέτσια έχει προταθεί το όνομα R. tselentii. Τεκμηριώσαμε ορολογικά την παρουσία 2 επιπλέον αναδυόμενων ρικετσιώσεων της ΟΚΠ προκαλούμενων από την R. felis και την R. massiliae αντίστοιχα. Ανιχνεύσαμε την R. conorii σε αίμα σκύλου και σε κρότωνα σκύλου Rh. sanguineus, επιβεβαιώνοντας έτσι τον γνωστό οικολογικό κύκλο της R. conorii. Επιπλέον ανιχνεύσαμε για πρώτη φορά την R. conorii σε αίμα προβάτων και σε κρότωνα Rh. turanicus που αφαιρέθηκε από πρόβατο. Πιθανολογούμε την παρουσία και ενός δεύτερου οικολογικού κύκλου της R. conorii στην συγκεκριμένη περιοχή που περιλαμβάνει τα αιγοπρόβατα και τους κρότωνες Rh. turanicus. Ανιχνεύσαμε την R. sibirica mongolotimonae σε κρότωνα Hyalomma anatolicum excavatum που αφαιρέθηκε από ασθενή καθώς και από κρότωνες του ίδιου είδους που αφαιρέθηκαν από πρόβατα. Ενοχοποιήσαμε έτσι για πρώτη φορά τους κρότωνες Hy. anatolicum excavatum ως μεταβιβαστές της R. sibirica mongolotimonae και διαπιστώσαμε ότι στον οικολογικό της κύκλο εμπλέκονται τα αιγοπρόβατα. Ανιχνεύσαμε επίσης την R. aeschlimannii σε κρότωνα Rh. turanicus που αφαιρέθηκε από ασθενή, ενοχοποιώντας έτσι για πρώτη φορά τον κρότωνα Rh. turanicus ως μεταβιβαστή της R. aeschlimannii.
Εκτίμηση της σεισμικής επικινδυνότητας στην Ελλάδα και στις γύρω περιοχές με τη χρήση ενός μοντέλου σεισμών σχεδιασμού
Authors: Κόραβος Γεώργιος
Published: January 2014

Σκοπός της διατριβής ήταν η εκτίμηση της σεισμικής επικινδυνοτητας στην Ελλάδα και τις γύρω περιοχές για λεπτομερέστερη μελέτη. Η περιοχή χωρίσθηκε σε 25 σεισμικές ζώνες με διάφορα σεισμοτεκτονικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά. Χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό αυτό μια νέα πιο αναλογική μέθοδος η μέθοδος ebel kafka που διαφέρει από τις κλασσικές μεθόδους γιατί λαμβάνει υπόψη τους σεισμούς σχεδιασμού ως μέρος της διαδικασίας. Εκτίμηση της σεισμικής επικινδυνοτητας κατασκευάσθηκαν με την μεοοδο monte carlo συνθετικοί κατάλογοι σεισμών για διάφορες χρονικές διάρκειες οι οποίοι μελετήθηκαν για την εύρεση της χρονικής σταθεροποίησης των παραμέτρων σεισμικότητας. Στην συνέχεια κατασκευάσθηκαν χάρτες χωρικής κατανομής της σεισμικής επικινδυνότητας τόσο για τους επιφανειακούς όσο και για τους σεισμούς ενδιάμεσου βάθους. Οι χάρτες αυτοί δείχνουν με μεγάλη αξιοπιστία την γεωγραφική κατανομή της σεισμικής επικινδυνοτητας. Έγινε σύγκριση με αποτελέσματα άλλων μελετών και βρέθηκαν ομοιότητες αλλά και διαφορές που οφείλονται στην διαφορετική διαδικασία που ακολουθεί κάθε μέθοδος. Η διαδικασία επαναλήφθηκε για διάφορες χρονικές περιόδους και για περιόδους επανάληψης της εδαφικής κίνησης 500 και 1000 ετών. Ακολούθησε αποάθροιση της σεισμικής επικινδυνότητας για 54 πόλεις της Ελλάδας και εκφράσθηκε σαν συνδυασμός τριών παραμέτρων δηλ. του σεισμικού μεγέθους M της απόστασης από την θέση μελέτης R και το εστιακό βάθος του σεισμού Η. Η μέθοδος τροποποιήθηκε κατάλληλα για να ανταποκρίνεται στο πολυσχιδές τεκτονικό περιβάλλον του ελληνικού χώρου. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι για να είναι αξιόπιστη η εκτίμηση της σεισμικής επικινδυνότητας θα πρέπει η χρονική διάρκεια των συνοετικών καταλόγων των σεισμών να είναι το λιγότερο ένα εκατομμύριο χρόνια.
Ανάλυση σεισμικής τρωτότητας γεφυρών από σκυρόδεμα
Authors: Μοσχονάς Ιωάννης
Published: January 2014

Κύριο αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι ο αναλυτικός προσδιορισμός πιθανοτικών καμπυλών τρωτότητας για σύγχρονες οδογέφυρες από σκυρόδεμα. Αρχικώς, προτείνεται ένα σύστημα για την ταξινόμηση των ελληνικών γεφυρών με βάση τα δομικά χαρακτηριστικά τους και τον μηχανισμό απορρόφησης της σεισμικής ενέργειας. Ακολούθως, αναπτύσσεται μια αναλυτική μεθοδολογία εξαγωγής καμπυλών τρωτότητας γεφυρών συμβατή με το προτεινόμενο σύστημα ταξινόμησης, καθότι διαφοροποιείται βάσει του μηχανισμού απορρόφησης της σεισμικής ενέργειας στον καθορισμό των ‘τυπικών’ καμπυλών αντίστασης επί των οποίων ποσοτικοποιούνται οι βλάβες στη γέφυρα και στο σύστημα ακρόβαθρο-επίχωμα-θεμελίωση (ΑΕΘ) με χρήση της μετακίνησης του καταστρώματος. Από την εφαρμογή της σε τέσσερις γέφυρες κρίσιμη προκύπτει η διαμήκης διεύθυνση, όπου οι βλάβες στο σύστημα ΑΕΘ είναι κρισιμότερες με τη μείωση του εύρους του διαμήκους αρμού. Μέχρι εδώ, θεωρείται μόνο η μία οριζόντια σεισμική συνιστώσα ασκούμενη κατά τις κύριες διευθύνσεις της γέφυρας. Γι’ αυτό, στη συνέχεια, διερευνάται η επιρροή της γωνίας πρόσπτωσης του σεισμού, θεωρώντας τη μια ή και τις δύο οριζόντιες συνιστώσες του, μέσω δυναμικών αναλύσεων, από τις οποίες διαπιστώνεται η εξάρτηση του μηχανισμού σχηματισμού πλαστικών αρθρώσεων από τη διεύθυνση πρόσπτωσης του σεισμού και από τη θεώρηση της μιας ή και των δύο οριζόντιων συνιστωσών του και καθορίζονται οι αντιπροσωπευτικές δυναμικές καμπύλες αντίστασης για την περιγραφή της συμπεριφοράς σε όρους V-δ. Ακολούθως, αναπτύσσεται μια μεθοδολογία για τη στατική ανελαστική ανάλυση γεφυρών υπό τυχούσα γωνία πρόσπτωσης του σεισμού, επαρκής με βάση τα αποτελέσματα των δυναμικών αναλύσεων, και χρησιμοποιείται για την επέκταση της αναλυτικής μεθοδολογίας εξαγωγής καμπυλών τρωτότητας, από την εφαρμογή της οποίας προκύπτει ότι η τρωτότητα διαφοροποιείται σημαντικά με τη συνεκτίμηση της δευτερεύουσας οριζόντιας συνιστώσας του σεισμού, ωστόσο παραμένει πρακτικώς αμετάβλητη από τη διεύθυνση πρόσπτωσής του. Τέλος, οι αναλυτικά εξαχθείσες καμπύλες τρωτότητας ανάγονται στα μέσα φάσματα των σεισμών του Kobe (Ιαπωνία) και του Northridge (ΗΠΑ) με εφαρμογή της προτεινόμενης μεθοδολογίας για τη βαθμονόμησή της με βάση εμπειρικές καμπύλες τρωτότητας από τα αντίστοιχα δεδομένα σεισμικών βλαβών, απ’ όπου διαπιστώνεται ο συντηρητικός ή μη καθορισμός των σταθμών βλάβης και η σημαντική επιρροή των παραγόντων που αγνοήθηκαν κατά την αναλυτική προσέγγιση στην αποτίμηση της τρωτότητας της εγκάρσιας διεύθυνσης.
Ο μυστικισμός του Meister Eckhart υπό την προοπτική του ζεν βουδισμού
Authors: Νάσιος Χρήστος
Published: January 2014

Η παρούσα εργασία ερευνά τη μυστική τη μυστική διδασκαλία του Meister Eckhart σε σχέση με τον Ζεν Βουδισμό, με στόχο να αποσαφηνισθεί αν υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ τους και μέχρι ποιου σημείου. Το πρώτο μέρος παρουσιάζει τη ζωή και τη διδασκαλία του Eckhart. Ειδικότερα στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα γεγονότα της ζωής του καθώς και τα λατινικά και γερμανικά έργα του. Το δεύτερο κεφάλαιο ερευνά τη διδασκαλία του σχετικά με το Θεό (ο Θεός ως intellectus και ως esse, Θεός και Θεότητα, ο Θεός ως Ένα και ως Μηδέν). Το τρίτο κεφάλαιο εξετάζει τη διδασκαλία του για τον άνθρωπο (η θεωρία της αναλογίας, η θεωρία των ιδεών, ο άνθρωπος ως εικόνα Θεού και ο αδημιούργητος σπινθήρας στην ψυχή). Το τέταρτο κεφάλαιο τον τρόπο με τον οποίο ο Meister Eckhart κατανοεί τη μυστική ένωση μέσω της διδασκαλίας του για την απόσπαση, τη γέννηση του Θεού στο βάθος της ψυχής και τη διάτρηση της ψυχής μέχρι τη Θεότητα, πέρα από τον τριαδικό Θεό. Το πρώτο κεφάλαιο του δεύτερου μέρους παρουσιάζει τους σύγχρονους εκπροσώπους του Ζεν Βουδισμού, το πώς ερμηνεύουν τη μυστική διδασκαλία του Eckhart και τι θεωρούν κοινός στις ιδέες του και στη δική τους πνευματική παράδοση. Το δεύτερο κεφάλαιο συγκρίνει τη διδασκαλία του Eckhart για τη μυστική ένωση και την εμπειρία του απόλυτου μηδενός στο Ζεν Βουδισμό και διερευνά τις ομοιότητες καθώς επίσης και τις διαφορές μεταξύ των δύο παραδόσεων. Το κύριο συμπέρασμα αυτής της μελέτης είναι ότι μπορούμε να εντοπίσουμε ορισμένες ομοιότητες στη δομή της πνευματικής εμπειρίας στον Meister Eckhart και στο Ζεν Βουδισμό, αλλά καθορίζουν με διαφορετικούς τρόπους το περιεχόμενο αυτής της εμπειρίας. Ο Eckhart, αν και είναι ένας ασυνήθιστος χριστιανός μυστικός στα όρια της χριστιανικής ορθοδοξίας και οι ιδέες του πρόσφεραν μια γέφυρα αμοιβαίας κατανόησης με το Ζεν, ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο συλλαμβάνει το θείο μηδέν και τη μυστική ένωση είναι πολύ διαφορετικός από την απρόσωπη και μη θεϊστική κατανόηση του απόλυτου μηδενός του Ζεν Βουδισμού.
Οι διαπροσωπικές σχέσεις διευθυντών σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών
Authors: Κούλα Βασιλική
Published: January 2014

Το θέμα που πραγματεύεται η παρούσα μελέτη είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ διευθυντή σχολικής μονάδας και εκπαιδευτικών και η συμβολή αυτών στην αποτελεσματική λειτουργία της σχολικής μονάδας. Η προσέγγιση του θέματος γίνεται θεωρητικά και εμπειρικά. Βασικός σκοπός της μελέτης είναι να διαφανεί η σημασία των διαπροσωπικών σχέσεων στην εκπαίδευση και ειδικά στη σχολική μονάδα. Στην έρευνα συμμετείχαν 299 σχολικές μονάδες και 2062 εκπαιδευτικοί. Συμμετείχε περίπου ο ίδιος αριθμός διευθυντών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η πλειονότητα του δείγματος εργάζεται πολλά χρόνια και είναι γυναίκες. Διερευνήθηκαν η επικρατούσα κατάσταση στις σχολικές μονάδες, οι αντιλήψεις διευθυντών και εκπαιδευτικών για τις διαπροσωπικές σχέσεις που αναπτύσσονται στη σχολική τους μονάδα και τη σημασία τους στην αποτελεσματική λειτουργία της σχολικής μονάδας, οι απόψεις τους για τους παράγοντες που ευνοούν ή δυσχεραίνουν την ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων. Διαπιστώθηκε ότι οι σχέσεις μεταξύ διευθυντή και εκπαιδευτικών στα περισσότερα σχολεία είναι υπηρεσιακές και τυπικές, αν και υλοποιούνται συχνά οι μεταξύ τους συναντήσεις συνεργασίας για διάφορα θέματα. Αν και οι απόψεις των υποκειμένων της έρευνας για τις διαπροσωπικές σχέσεις διαφέρουν ανάλογα με το φύλο, τη βαθμίδα εκπαίδευσης και τις περαιτέρω σπουδές, ωστόσο, οι περισσότεροι θεωρούν ότι η συνεργασία μεταξύ διευθυντή και εκπαιδευτικών, η καλή συμπεριφορά, τα προσόντα και η προσωπικότητα αμφοτέρων επηρεάζουν θετικά τις διαπροσωπικές σχέσεις και την αποτελεσματική λειτουργία της σχολικής μονάδας Από το θεωρητικό και το εμπειρικό μέρος διαπιστώνεται ότι Έλληνες και ξένοι μελετητές υποστηρίζουν τη σπουδαιότητα και τη συμβολή των διαπροσωπικών σχέσεων στην ποιοτική αναβάθμιση του έργου της σχολικής μονάδας και της εκπαίδευσης. Οι διαπροσωπικές σχέσεις αποτελούν βασικό παράγοντα αποτελεσματικής λειτουργίας της σχολικής μονάδας, και οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις δημιουργούν φιλικό σχολικό κλίμα, επιδρούν θετικά στην επίδοση των μαθητών, και τέλος, δημιουργούν στους εκπαιδευτικούς και τον διευθυντή το αίσθημα ικανοποίησης από το έργο τους.
Αειφόρος ανάπτυξη σε αστικές περιοχές
Authors: Καλογνώμου Ευαγγελία-Άννα
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διεύρυνση του υφιστάμενου πλαισίου ολοκληρωμένης αποτίμησης για τη διαχείριση του προβλήματος της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην Ευρώπη, προτείνοντας και εφαρμόζοντας μια μέθοδο για τη συνεκτίμηση της αστικής και τοπικής κλίμακας. Επί του παρόντος, οι στρατηγικές αποφάσεις που λαμβάνονται βασιζόμενες στο υφιστάμενο πλαίσιο ανάλυσης και την ποιότητα αέρα σε περιφερειακή κλίμακα, δεν είναι αρκετές για να αποτρέψουν τις υπερβάσεις των νομοθετημένων ορίων σε σημεία αιχμής και τους κινδύνους που αυτές συνεπάγονται για τον εκτιθέμενο πληθυσμό. Η προτεινόμενη μέθοδος επιτρέπει την ανάλυση των διαφορών που παρατηρούνται μεταξύ των Ευρωπαϊκών αστικών κέντρων, π.χ. διαφορές στη σύσταση του στόλου των οχημάτων. Πραγματοποιείται εκτίμηση του προβλήματος ατμοσφαιρικής ρύπανσης στο σύνολό της, χρησιμοποιώντας ευρέως αποδεκτά και αξιόπιστα εργαλεία, παρέχοντας τη δυνατότητα άμεσης ένταξής της στο υφιστάμενο πλαίσιο ανάλυσης. Ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για την ανάπτυξη μιας πόλης και η ανάγκη για τη λήψη πρόσθετων (συνήθως μη τεχνικών) μέτρων, πρέπει να συνεκτιμά τη βελτίωση που αναμένεται να επιτευχθεί χάρη στη διαμόρφωση Ευρωπαϊκών στρατηγικών. Στα πλαίσια των αναγκών διαχείρισης μιας αστικής περιοχής με στόχο την αειφόρο ανάπτυξη, προτείνεται ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο δράσης. Συνδυασμός εργαλείων εφαρμόζεται κατάλληλα για την αποτίμηση και επίλυση του προβλήματος της ποιότητας αέρα στη Θεσσαλονίκη. Δίνεται έμφαση σε εναλλακτικά σενάρια εξέλιξης του συστήματος μετακινήσεων/μεταφορών, συνεκτιμώντας την επίδραση που αναμένεται να έχουν οι Ευρωπαϊκές στρατηγικές αλλά και τα μεγάλα κυκλοφοριακά έργα. Τα αποτελέσματα παρουσιάζονται με τη μορφή δεικτών που μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στην παρακολούθηση της βιώσιμης πορείας της αστικής περιοχής, παρέχοντας συγκρίσιμες πληροφορίες για τις συνθήκες ζωής στα αστικά κέντρα. Η εφαρμογή στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και στα προβλήματα που σχετίζονται με τις επιπτώσεις της αυξημένης κυκλοφορίας των οχημάτων στην ποιότητα αέρα είναι ενδεικτική. Η δυνατότητα αξιοποίησης της μεθοδολογίας κατά το σχεδιασμό μελλοντικών στρατηγικών ανάπτυξης, επεκτείνεται και σε άλλους τομείς, εφόσον συνδυαστεί κατάλληλα με πρόσθετα εργαλεία αποτίμησης. Στο σύνολό τους, τα αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην προώθηση των κατευθυντήριων Οδηγιών και προτάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε ότι αφορά την ολοκληρωμένη και φιλική προς το περιβάλλον πολιτική διαχείρισης των αστικών περιοχών.
Η αξιολόγηση της ελεύθερης γραπτής έκφρασης (έκθεσης) στα Λύκεια της Κύπρου
Authors: Λοΐζου-Τρεμετουσιώτη Ελένη
Published: January 2014

Η εργασία αυτή μελετά ερευνητικά το θέμα της αξιολόγησης της γραπτής έκθεσης στα Λύκεια της Κύπρου. Στόχος της είναι η ανάγκη να αντιμετωπιστούν με επιστημονικό και μεθοδικό τρόπο τα προβλήματα της αξιολόγησης της έκθεσης των μαθητών στο Λύκειο. Ως ερευνητικό υλικό χρησιμοποιήθηκαν: 1) Έξι κείμενα εκθέσεων που δόθηκαν σε ενενήντα (90) εκπαιδευτικούς που δίδασκαν σε έντεκα (11) Λύκεια για αξιολόγηση, 2) 318 κείμενα εκθέσεων μαθητών των προαναφερθέντων εκπαιδευτικών που είχαν αξιολογηθεί από τους ίδιους στις τάξεις τους με τους δικούς τους μαθητές σε ανύποπτο χρόνο. 3) Ερωτηματολόγια προς τους ίδιους εκπαιδευτικούς καθώς και σε 186 μαθητές τους. Τα βασικά συμπεράσματα μπορούν να συνοψιστούν στα ακολούθα: 1) Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές αναγνωρίζουν την αξία της αξιολόγησης της έκθεσης. 2) Υπάρχει σαφής αντιστοιχία ανάμεσα στους σκοπούς τους οποίους θέτει το Αναλυτικό Πρόγραμμα για την αξιολόγηση της έκθεσης και σ’ αυτούς που επιδιώκουν οι εκπαιδευτικοί. 3) Τα θέματα που δίνονται για ανάπτυξη - ως επί το πλείστον - ανήκουν στους προβλεπόμενους από το Αναλυτικό Πρόγραμμα Θεματικούς κύκλους. 4) Οι εκπαιδευτικοί δεν επισημαίνουν με την ίδια συνέπεια τα λάθη. 5) Οι βαθμοί της έκθεσης στερούνται αξιοπιστίας και αντικειμενικότητας. 6) Το μεγαλύτερο ποσοστό των σχολίων αναφέρεται πρώτιστα στη μορφή. 7) Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ικανοποιημένοι από την επιμόρφωσή τους σε θέματα που αφορούν στην αξιολόγηση της έκθεσης.
Γενετικός έλεγχος και βιοδείκτες στον οικογενειακό και κληρονομικό καρκίνο μαστού και ωοθήκης
Authors: Ζιώγας Δημοσθένης
Published: January 2014

Κληρονομικότητα και περιβάλλον αποτελούν την πηγή αιτιολογικών παραγόντων καρκινογένεσης. Σε ποσοστό 20-25% των γυναικών με διάγνωση καρκίνου μαστού υπάρχει σημαντικό οικογενειακό ιστορικό. Όμως μόνο στο 5-10% των ασθενών με καρκίνο μαστού μπορεί σήμερα να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο γενετικός παράγοντας που προκαλεί την νόσο. O κληρονομικός αυτός καρκίνος μαστού οφείλεται σε κληρονομούμενες μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1 και BRCA2. Στην Ελλάδα, 250-500 περίπου γυναίκες που είναι φορείς αυτών των μεταλλάξεων προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο μαστού. Σε αυτή τη διδακτορική διατριβή διερευνάται η δυνατότητα, οι περιορισμοί και οι προκλήσεις του γενετικού ελέγχου στην προσπάθεια προληπτικής και θεραπευτικής χειρουργικής παρέμβασης του κληρονομικού και ευρύτερα του οικογενούς καρκίνου μαστού-ωοθήκης. Επιπλέον, εξετάζεται εάν οι Ki-67, Topoisomerase IIa, P53, και HER2 σε ασθενείς με καρκίνο μαστού και οικογενειακό ιστορικό καρκίνου μαστού θα μπορούσαν να έχουν προγνωστική κλινική χρησιμότητα. Συνοπτικά, σκοπός του παρόντος εκπονήματος είναι να συμβάλει, μέσω εξατομικευμένης προληπτικής ιατρικής, στην μείωση της συχνότητας και θνητότητας της νόσου στην χώρα μας
Επούλωση εγκαυμάτων ολικού πάχους δέρματος σε επίμυες wistar
Authors: Γκούμα Ευθαλία
Published: January 2014

Στόχοι: Έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς πολλοί παράγοντες κατόπιν τοπικής εφαρμογής με σκοπό την επιτάχυνση της επούλωσης των εγκαυματικών πληγών. Στην παρούσα μελέτη ελέγχεται η ικανότητα επούλωσης με τοπική εφαρμογή κάθε ημέρα τεσσάρων συμπλόκων Αργύρου, AgCl(CMBZT)(TPTP)2(MeOH)] (Σ1), [AgCl(TPTP)3(0.5•H2O)] (Σ2), [AgI(TPTP)3] (Σ3), {[Ag6(μ3-Hmna)4(μ3-mna)2]2-•[(Et3NH)+]2(DMSO)2(H2O)} (Σ4), της Κουερσετίνης (Κ) και της Αδενοσίνης (Α), εγκαυμάτων ολικού πάχους δέρματος σε επίμυες Wistar. Επιπλέον υπολογίζεται με μια απλή μέθοδο η ολική επιφάνεια σώματος (ΟΕΣ) των επίμυων Wistar και υπολογίζεται η τιμή της σταθεράς Κ στην εξίσωση του Meeh. Μεθοδολογία: Χρησιμοποιήθηκαν 240 θηλυκοί επίμυες Wistar, ηλικίας 5 μηνών, βάρους 195-240g. Τα ζώα διαιρέθηκαν σε ομάδες και υποομάδες και την 3η, 6η, 12η, 21η, και 31η μετεγκαυματική ημέρα (ΜΕΗ) πραγματοποιήθηκαν μακροσκοπική, πλανιμετρική και ιστολογική εκτίμηση ως προς την πορεία επούλωσης των εγκαυματικών πληγών. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν 30 επίμυες Wistar, ηλικίας 5 μηνών βάρους 195-240g, για τον υπολογισμό της ΟΕΣ και της τιμής της σταθεράς Κ. Αποτελέσματα: Όλα τα ζώα ανέδειξαν αύξηση του μεγέθους της εγκαυματικής εσχάρας την 3η, 6η, και 12η ΜΕΗ, σε σύγκριση με το μέγεθος της εγκαυματικής εσχάρας την ημέρα πρόκλησης του εγκαύματος (ΗΕ). Τα ζώα που ανήκουν στις ομάδες: ελέγχου, στην ομάδα του διαλύτη, στις ομάδες που δέχθηκαν τα διαλύματα των Σ1, Σ2, Σ4, Κ, Α, ανέδειξαν σημαντική μείωση του μεγέθους της επιφάνειας του εγκαύματος (p<0.05) στην 21η ΜΕΗ, σε σύγκριση με την ΗΕ. Μόνο τα ζώα που ανήκουν στην ομάδα που δέχθηκε το διάλυμα του Σ3 ανέδειξαν αύξηση του μεγέθους της επιφάνειας του εγκαύματος την 21η ΜΕΗ. Την 31η ΜΕΗ η διαδικασία της επούλωσης είχε σχεδόν ολοκληρωθεί σε όλες σχεδόν τις ομάδες ζώων. Η τελική σειρά η οποία αναδεικνύει την αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική δράση των συμπλόκων αργύρου και των δύο ουσιών που μελετήθηκαν και ενδεχομένως την επουλωτική δράση είναι Σ1>Σ2>Σ4>Κ>Α>Σ3. Η ΟΕΣ των επίμυων Wistar είναι 356.7 cm2 και η σταθερά Κ από την εξίσωση του Meeh (ΟΕΣ=KxΒάρος2/3) είναι K=9.83 Συμπέρασμα: Η επούλωση εγκαυμάτων ολικού πάχους δέρματος σε επίμυες Wistar ολοκληρώθηκε σε 31 ημέρες, στα περισσότερα ζώα της μελέτης. Η τελική σειρά που αναδεικνύει την αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική δράση των συμπλόκων αργύρου και των ουσιών που μελετήθηκαν και ενδεχομένως την επουλωτική δράση είναι Σ1>Σ2>Σ4>Κ>Α>Σ3. Επίσης ΟΕΣ =356.7 cm2 και Κ=9.83 σε επίμυες Wistar με βάρος 195-240g.
Μεθοδολογίες εναλλακτικού δρόμου στην ανάλυση δυσαναλογικής κατάρρευσης μεταλλικών κατασκευών με αξιοποίηση άμεσων μεθόδων πλαστικότητας
Authors: Γερασιμίδης Συμεών
Published: January 2014

Η δυσαναλογική κατάρρευση ενός κτιρίου ορίζεται ως η καταστροφική μερική ή ολική αστοχία του κτιρίου επακολουθούμενη ενός γενεσιουργού γεγονότος τοπικής βλάβης, η οποία δεν μπορεί να απορροφηθεί από την εσωτερική συνέχεια και πλαστιμότητα του στατικού συστήματος του κτιρίου. Απόρροια της αρχικής τοπικής αστοχίας ή βλάβης, μία αλυσίδα νέων αστοχιών προκαλείται οριζοντίως ή κατακορύφως μέσα στο στατικό σύστημα, εξελισσόμενη σε μία εκτεταμένη μερική ή ολική αστοχία του κτιρίου, έτσι ώστε η τελικώς παραγόμενη βλάβη είναι δυσανάλογη της τοπικής αστοχίας που προκλήθηκε από το αρχικό γεγονός. Τέτοιες καταρρεύσεις μπορούν να προκληθούν από πολλές αιτίες, συμπεριλαμβανομένων των κατασκευαστικών ή μελετητικών λαθών, οι οποίες ξεπερνούν την κοινή αποδεκτή κανονιστική βάση διαστασιολόγησης. Οι δυσαναλογικές καταρρεύσεις, παρόλο που εμφανίζονται σπάνια, αναπόφευκτα αφυπνίζουν την δημόσια αντίδραση λόγω του αιφνιδίου και απρόσμενου χαρακτηριστικού τους καθώς και τις καταστροφικές ανθρώπινες ή οικονομικές συνέπειές τους. Η παρούσα διατριβή επιλαμβάνεται τον καθορισμό του φορτίου κατάρρευσης μεταλλικών πλαισίων για το ενδεχόμενο βλάβης δομικών στοιχείων στο πνεύμα της οριακής και της υπερωθητικής ανάλυσης κατασκευών υπό βλάβη. Επιπλέον, ορίζονται καθολικά μεγέθη στιβαρότητας μεταλλικών κατασκευών ως οι λόγοι των συντελεστών του φορτίου κατάρρευσης της κατασκευής υπό βλάβη, προς τους συντελεστές του φορτίου κατάρρευσης της κατασκευής χωρίς βλάβη. Η βλάβη εισάγεται στο σύστημα με απλούς δείκτες βλάβης Kachanov και εφαρμόζεται σε δομικά στοιχεία των πλαισίων. Για τον υπολογισμό των φορτίων κατάρρευσης της κατασκευής υπό βλάβη, χρησιμοποιούνται εκφράσεις κοινών γραμμικών κριτηρίων διαρροής μετατροποιημένα με την εισαγωγή της βλάβης ανάγοντας το πρόβλημα βελτιστοποίησης σε πρόβλημα μαθηματικού προγραμματισμού. Καθ’ όλη τη διατριβή, έχει μελετηθεί το πρόβλημα της οριακής ανάλυσης καθώς και το πρόβλημα του ελαστικού ορίου έτσι ώστε να μελετηθούν πλάστιμες και μη-πλάστιμες αστοχίες.
Η ανάπτυξη και μελέτη ( κλινική και εμβιομηχανική) ενός νέου ενδομυελικού ήλου για την αντιμετώπιση των καταγμάτων της διάφυσης του βραχιονίου
Authors: Γαρνάβος Χρήστος
Published: January 2014

Ενώ η ενδομυελική ήλωση είναι η θεραπείθα εκλογής για τα κατάγματα των διαφύσεων του μηριαίου και της κνήμης, η θέση της μεθόδου στην αντιμετώπιση των διαφυσιακών καταγμάτων του βραχιονίου είναι αμφιλεγόμενη. Τα αίτια συμπεριλαμβάνουν την περίπλοκη ανατομική και τις μοναδικές εμβιομηχανικές ιδιότητες του άνω άκρου, όπως επίσης και το ότι η χειρουργική τεχνική της ενδομυελικής ήλωσης και η σχεδίαση των ήλων του βραχιονίου είχαν αντιγραφεί και χρησιμοποιηθεί στα διαφυσιακά κατάγματα του βραχιονίου. Ο στόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η ανάδειξη της χρησιμότητας ενός νέου ήλου, που επινοήθηκε από τον διδάκτορα, ειδικά κατασκευασμένου για την αντιμετώπιση των καταγμάτων της διάφυσης του βραχιονίου. Ο ήλος είναι αυλοφόρος, τετράπλευρος με κοίλες πλευρές, με δύο διαφορετικές προεκτάσεις που χρησιμοποιούνται ανάλογα με την χειρουργική τεχνική (ορθόδρομη ή ανάστροφη). Το σχήμα του ήλου προσφέρει επαρκή στροφική και αξονική σταθερότητα χωρίς την χρήση κοχλιών ασφάλισης, που στο βραχιόνιο έχουν αυξημένη πιθανότητα πρόκλησης προβλημάτων. Ο ήλος μελετήθηκε τόσο για τις εμβιομηχανικές του ιδιότητες όσο και για την κλινική του επάρκεια σε μία μεγάλη σειρά ασθενών, που είχαν υποστεί κάταγμα της βραχιονίου διάφυσης (τραυματικό ή παθολογικό, πρόσφατο ή και παλαιότερο). Τα αποτελέσματα της μελέτης είναι ενθαρρυντικά, καθ΄ όσον ο ήλος αξιολογήθηκε ως εμβιομηχανικά επαρκής και κλινικά αποτελεσματικός, με τους ασθενείς να παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά πώρωσης των καταγμάτων με ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση των επιπλοκών και των προβλημάτων αποκατάστασης της λειτουργικότητας των αρθρώσεων του ώμου και αγκώνα, σύστοιχα με το κάταγμα.
Ταλάντωση και σύγκλιση λύσεων εξισώσεων διαφορών
Authors: Χατζαράκης Γεώργιος
Published: January 2014

Τα ερευνητικά θέματα που μελετώνται στην παρούσα Διδακτορική διατριβή είναι ο ταλαντωτικός χαρακτήρας των λύσεων μίας γραμμικής εξίσωσης διαφορών με εκτρεπόμενο όρισμα (υστέρησης ή προώθησης) καθώς επίσης και ο ασυμπτωτικός χαρακτήρας των λύσεων μίας μη-γραμμικής εξίσωσης διαφορών ουδέτερου τύπου.[...]
Καλλιέργεια νευρικών βλαστικών κυττάρων και διαφοροποίησή τους προς τη νευρωνική κατεύθυνση
Authors: Μακρή Γεωργία
Published: January 2014

The adult nervous system has limited ability to regenerate lost neural tissue after brain damage, or neurodegenerative disease. For this reason efforts are being made for the development of novel therapeutic strategies. Transplantation of suitable cell types including neural stem/progenitor cells (NPCs) into the adult central nervous system (CNS) has attracted considerable interest as a potential approach to overcome the regenerative limitations of the lesioned brain or spinal cord and replace lost or damaged cells. NPCs have been isolated from embryonic, postnatal or adult brain tissue of different species. It is well- established that these cells constitute a heterogenous population of mitotically active, self-renewing progenitor or immature precursor cells that can be expanded in vitro and under specific conditions give rise to neurons, astrocytes and oligodendrocytes. This dynamic cell population has been extensively used as a cellular transplantation source. Additionaly, their lower proliferation potential as compared to embryonic stem cells renders them a safer solution for cell transplantation as the risk for tumorigenesis is minimized. However, the yield of NPC-derived neurons is generally low, thus hampering their potential for neuronal replacement. The goal of the present thesis was to increase the potential of NPCs to generate neurons and to investigate the therapeutic potential of these cells after transplantation in an adult mouse model of traumatic brain injury. For this purpose we used NPCs derived from the cortical brain area of mouse embryos at E14.5 (embryonic day 14.5) with or without genetic modification to overexpress the neuronal differentiation-promoting protein Cend1/BM88. Cend1 is a neuronal protein widely expressed in the central and peripheral nervous systems of mammals and particularly in mature differentiated neurons of the adult. Previous studies have shown that is also expressed, albeit at lower levels, in the proliferating progenitor cells present in the two neurogenic areas of the adult brain namely the subventricular zone and the hippocampus. Previous studies in the early chick spinal cord have shown that overexpression of Cend1 protein can drive progenitor cells out of the cell cycle leading them to differentiate predominantly into neurons. To explore the involvement of Cend1 in the differentiation process of mammalian progenitor cells we isolated in the present study, NPCs from the mouse embryonic spinal cord. By using gene transfer technology we achieved overexpression or silencing of Cend1 protein in spinal cord NPCs and analysed their proliferation and differentiation properties in vitro under these two different conditions. Our results support that Cend1 participates in the differentiation programme of spinal cord NPCs towards a neuronal phenotype. ................
Μελέτη της ιστικής οξυγόνωσης με τη χρήση της μικροδιάλυσης σε επεμβάσεις οισοφαγεκτομής
Authors: Δρυμούσης Παναγιώτης
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Μια από τις καταστροφικότερες επιπλοκές της χειρουργικής είναι η διαφυγή από την αναστόμωση μεταξύ δυο οργάνων. Η διαφυγή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε σήψη που εάν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα οδηγεί σε σηπτική καταπληξία, πολυοργανική ανεπάρκεια και θάνατο. Κατά τις μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις συχνά εκτελούνται διάφορες αναστομώσεις μεταξύ οργάνων. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια αυτών των επεμβάσεων είναι συχνά τα αιμοδυναμικά συμβάματα τα οποία αντιμετωπίζονται από την αναισθησιολογική ομάδα με τη χορήγηση υγρών και ινότροπων φαρμάκων. Η έρευνα αυτή μελετά την επίδραση των αγγειοδραστικών φαρμάκων στην ιστική οξυγόνωση της οισοφαγογαστρικής αναστόμωσης μετά από οισοφαγεκτομή και ελέγχει το εάν η χορήγηση αυτών των φαρμάκων μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα της αναστόμωσης. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η μελέτη είναι πειραματική, προοπτική μελέτη παρατήρησης. Χρησιμοποιήθηκαν συνολικά οκτώ χοίροι στους οποίους έγινε οισοφαγεκτομή δια του διαφράγματος. Στη συνέχεια τα πειραματόζωα υποβλήθηκαν με τη σειρά σε τέσσερις χειρισμούς: χορήγηση ντοπαμίνης, χορήγηση νιτρογλυκερίνης, αιμορραγική καταπληξία και ανάνηψη με νοραδρεναλίνη. Για τη μελέτη της επίδρασης των χειρισμών αυτών στην ιστική οξυγόνωση της αναστόμωσης χρησιμοποιήθηκε η τεχνική της μικροδιάλυσης. Η μικροδιάλυση είναι μια τεχνική παρακολούθησης της κυτταρικής βιοχημείας. Με τη βοήθεια ενός ειδικά διαμορφωμένου καθετήρα ο οποίος μιμείται την λειτουργία των αγγειακών τριχοειδών, η μέθοδος έχει τη δυνατότητα να μετράει τον αναερόβιο μεταβολισμό της γλυκόζης και να δίνει στοιχεία σχετικά με την παρουσία ή την απουσία οξυγόνου στους ιστούς. Παράλληλα με τις μετρήσεις της μικροδιάλυσης έγιναν και μετρήσεις κλινικών παραμέτρων, όπως οι σφύξεις και η πίεση. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η οισοφαγεκτομή δια του διαφράγματος ήταν εφικτή σε όλα τα πειραματόζωα. Δεν υπήρχαν μείζονα διεγχειρητικά συμβάματα εκτός πρωτοκόλλου και όλοι οι χοίροι επέζησαν της οισοφαγεκτομής. Η κλινική και μεταβολική ανταπόκριση στην επέμβαση και τους χειρισμούς ήταν η ίδια για όλα τα πειραματόζωα. Η επέμβαση καθεαυτή, συνοδεύτηκε από μέτρια επιδείνωση της ιστικής οξυγόνωσης, ταχυκαρδία και υπόταση. Στη συνέχεια, η χορήγηση ντοπαμίνης και νιτρογλυκερίνης δεν επηρέασε τα πειραματόζωα ούτε κλινικά ούτε μεταβολικά. Η αιμορραγική καταπληξία προκάλεσε ταχυκαρδία, υπόταση και επιδείνωση της ιστικής οξυγόνωσης, όμως σε μη στατιστικά σημαντικά επίπεδα. Η χορήγηση της νοραδρεναλίνης, προκάλεσε σημαντική επιδείνωση της ιστικής οξυγόνωσης, σε επίπεδα στατιστικά σημαντικά. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Πέραν της επαρκούς αιμάτωσης και της σωστής τεχνικής, η βιωσιμότητα μιας αναστόμωσης μπορεί να επηρεαστεί και από τη χορήγηση αγγειοδραστικών φαρμάκων, ιδίως νοραδρεναλίνης. Η σημαντική αγγειοσύσπαση που προκαλεί η συγκεκριμένη ουσία μπορεί να επηρεάσει την ιστική οξυγόνωση ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η οισοφαγογαστρική αναστόμωση που η αιμάτωση όλου του μοσχεύματος εξαρτάται από ένα και μόνο αγγείο. Η χορήγηση αυτών των φαρμάκων για την ανάταξη της διεγχειρητικής υπότασης θα πρέπει να αποφεύγεται.
Μελέτη της εποχιακής διακύμανσης της εμφάνισης του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και σχέση της με τον πολυμορφισμό της δεσμευτικής πρωτεΐνης της βιταμίνης D (DBP)
Authors: Καλλιώρα Μαρία
Published: January 2014

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 (ΣΔΤ1) είναι μια πολυπαραγοντική νόσος, στην εμφάνιση του οποίου συμμετέχουν τόσο περιβαλλοντικοί, όσο και γενετικοί παράγοντες. Στόχος της παρούσας διατριβής ήταν να διερευνήσει κατά πόσο η εποχιακή διακύμανση στη γέννηση και στη διάγνωση (ένας περιβαλλοντικός παράγοντας) επηρεάζουν τη συχνότητα εμφάνισης της νόσου στον ελληνικό πληθυσμό. Επιπρόσθετα διερευνήθηκε κατά πόσο οι πολυμορφισμοί του γονιδίου της δεσμευτικής πρωτεΐνης της βιταμίνης D (DBP) επηρεάζουν την εμφάνιση της νόσου. Σε ότι αφορά την εποχιακή διακύμανση, ελέχθηκαν συνολικά 1148 άτομα (604 αγόρια και 544 κορίτσια) με ΣΔΤ1. Τα παιδιά που διαγνώστηκαν με ΣΔΤ1 κατά τους χειμερινούς μήνες ήταν στατιστικά σημαντικά περισσότερα, σε σχέση με αυτά που διαγνώστηκαν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η εποχιακή διακύμανση στη διάγνωση ήταν διαφορετική στις μικρότερες ηλικιακές ομάδες, με τα παιδιά ηλικίας μικρότερης των 3 ετών να εμφανίζουν μεγαλύτερη συχνότητα της νόσου κατά τους θερμούς μήνες, ενώ αντίθετη εποχικότητα παρατηρήθηκε για τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας. Ως προς την εποχικότητα στη γέννηση, στατιστικά μεγαλύτερος αριθμός παιδιών με ΣΔΤ1 γεννήθηκε κατά τη διάρκεια των θερμών εποχών, σε σύγκριση με τις ψυχρές εποχές. Σε ότι αφορά τη σχέση των γενετικών παραλλαγών της DBP (πολυμορφισμοί στα κωδικόνια 416 και 420) και την εμφάνιση του ΣΔΤ1, συνολικά ελέγχθηκαν 172 συνολικά άτομα, εκ των οποίων 90 ασθενείς με Διαβήτη Τύπου 1 (43 αγόρια και 47 κορίτσια) και 82 μάρτυρες (29 αγόρια και 53 κορίτσια). Οι πολυμορφισμοί στο κωδικόνιο 416 δε φάνηκε να σχετίζονται με τη νόσο, ωστόσο σημαντικές συσχετίσεις παρατηρήθηκαν για το κωδικόνιο 420. Ο πολυμορφισμός Lys/Lys φάνηκε να είναι περισσότερο επιβαρυντικός, με σχετικό κίνδυνο 1.90 (p<0.05). Στο σύνολό τους, τα αποτελέσματα της παρούσας διατριβής δείχνουν ότι τόσο οι περιβαλλοντικοί παράγοντες (έτσι όπως εκτιμήθηκαν με βάση την εποχιακή διακύμανση της νόσου), όσο και ο γενετικός παράγοντας που εξετάστηκε (πολυμορφισμοί της DBP) ενδεχομένως ενέχονται στην εμφάνιση της νόσου.
Σύνθεση νέων βιοδραστικών μορίων και αποτίμηση της βιολογικής τους δράσης
Authors: Χριστοδούλου Μιχαήλ
Published: January 2014

Η μετάλλαξη ενός φυσιολογικού κυττάρου σε καρκινικό οφείλεται σε μία από τις έξι δυνητικές αλλαγές στη φυσιολογία του. Οι αλλαγές αυτές αναφέρονται στην: 1) αυτο-επάρκεια στα αυξητικά σήματα (self-sufficiency in growth signals), 2) απώλεια ευαισθησίας στα αντι-αυξητικά σήματα (insensitivity to antigrowth signals), 3) αποφυγή του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, απόπτωση, (evasion of programmed cell death, apoptosis), 4) απεριόριστη δυνατότητα αντιγραφής (limitless replicative potential), 5) διατήρηση της αγγειογέννεσης (sustained angiogenesis) και 6) προσβολή του ιστού και μετάσταση (tissue invasion and metastasis). Οι παραπάνω αλλαγές αποτελούν εν δυνάμει ερευνητικούς-κλινικούς στόχους για την καταπολέμηση του καρκίνου. Έτσι, στην παρούσα διατριβή επιχειρήθηκε η σύνθεση νέων: 1. τριυποκατεστημένων πυραζολικών παραγώγων, τα οποία με αντιδραστήριο PIFA μετατράπηκαν σε πυραζολο[4,3-c]κινολίνες. Τα μόρια αυτά βρέθηκε να διαθέτουν ισχυρή αντι-αγγειογενετική in vivo δράση και παράλληλα να αναστέλλουν την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων του μαστού (MCF-7) και του αυχένα (Hela) in vitro. 2. παραγώγων του πυραζολίου, με φαινυλο υποκατάσταση στις θέσεις 1 και 3 του πυραζολικού δακτυλίου και ένα μεγάλο αριθμό λειτουργικών ομάδων στη θέση 4. Κρίσιμο στάδιο για τη σύνθεση των αναλόγων αυτών αποτέλεσε η κυκλοποίηση των πρόδρομων υδραζινών με τη χρήση των αντιδραστηρίων TCT/DMF, η οποία οδήγησε στο σχηματισμό του πυραζολικού σκελετού. Αρκετά από τα μόρια αυτά βρέθηκε να διαθέτουν ισχυρή δράση στις καρκινικές σειρές του προστάτη (DU-145), του μελανώματος (A-2058) και του μαστού (MCF-7), ενώ ένα από αυτά είχε IC50 10 μΜ στην καρκινική σειρά του μαστού MCF-7. 3. ιμιδαζο[2,1-b]βενζοθειαζολίων, ως ισχυρών αναστολέων της μεταλλαγμένης πρωτεΐνης p53, η οποία αποτελεί τον πλέον καθοριστικό παράγοντα για τη ρύθμιση της αγγειογένεσης. Συγκεκριμένα μελετήθηκε η σύνθεση αναλόγων της PFT-β με την εισαγωγή ποικίλων λειτουργικών ομάδων στην παρα-θέση του σκελετού της. Επιπλέον, μελετήθηκε η αντικατάσταση του θείου με διαφορετικές αζο-ομάδες. Τα βιολογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι τα μόρια αυτά διαθέτουν ιδιαίτερα ισχυρή ανασταλτική δράση κατά της καρκινική σειράς των ωοθηκών IGROV-1, η οποία έφτασε σε επίπεδα IC50 = 10 nM. αναλόγων της ταμοξιφαίνης, ως εκλεκτικών τροποποιητών των οιστρογονικών υποδοχέων στον καρκίνο του μαστού που φέρουν αμιδικά ή ουρικά παράγωγα στην αλειφατική αλυσίδα. Η σύνθεση των μορίων επιτεύχθηκε χρησιμοποιώντας τη σύζευξη McMurry. H in vitro αποτίμηση της βιολογικής τους δράσης στα ενδοθηλιακά κύτταρα των επίμυων HC11 (mouse mammary epithelial cells) έδειξε ότι ανάλογα με την υποκατάστασή τους τα μόρια διαθέτουν ισχυρότατη οιστρογόνο ή αντιοιστρογόνο δράση.
Σχέση του βήτα υποδοχέα οιστρογόνων με την ευαισθησία κυττάρων καρκίνου του μαστού σε οιστρογόνα, αντιοιστρογόνα και ρετινοειδή
Authors: Μελίγκοβα Αγγελική
Published: January 2014

Η μελέτη αυτή αποσκοπεί στο να αναλύσει τη συμβολή των κυριότερων ισομορφών του οιστρογονικού υποδοχέα τύπου β, ERβ1 και ERβ2, στην ευαισθησία των ERα-θετικών καρκινικών κυττάρων μαστού σε οιστρογόνα, αντιοιστρογόνα και ρετινοειδή, προκειμένου να γίνει κατανοητή η σημασία τους στην πρόγνωση και την ανταπόκριση σε ενδοκρινική θεραπεία του ERα-θετικού καρκίνου του μαστού. Προχωρήσαμε στην παραγωγή κλώνων των ERα-θετικών MCF-7 κυττάρων καρκίνου μαστού ανθρώπου που εκφράζουν ERβ1 ή ERβ2 και μελετήσαμε την ανταπόκρισή τους σε οιστρογόνα και αντιοιστρογόνα απουσία και παρουσία ρετινοϊκού οξέος (atRA). Χρησιμοποιήσαμε τον ERα-ανταγωνιστή ΜΡΡ σε συνδυασμό με τον ERβ1-αγωνιστή DPN για να μελετήσουμε τη δράση του ERβ1 αδρανούντος του ERα, ενώ για το αντίστροφο αναπτύξαμε ένα παράγωγο πυραζολίου με δράση ERβ1-ανταγωνιστή και ERα-αγωνιστή που όμως δεν αξιοποιήθηκε περαιτέρω λόγω χαμηλής ικανότητας πρόσδεσης στους υποδοχείς. Μελετήσαμε δυο κλώνους που εκφράζουν περισσότερο ERβ1 (Β4) ή ERβ2 (D6) από τους υπόλοιπους. Η έκφραση ERα στους δύο κλώνους ήταν μειωμένη στο ~40% των κυττάρων MCF-7. Η οιστραδιόλη, ο συνδυασμός MPP+DPN, η υδροξυταμοξιφαίνη (OHT) και η φουλβεστράνη (ICI182,780) παρεμπόδισαν την εξέλιξη του κυτταρικού κύκλου στη φάση G2/Μ στα κύτταρα Β4 αλλά επέδρασαν ελάχιστα στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων D6. Η δράση του MPP+DPN έδειξε ότι η ενεργοποίηση ERβ1 απουσία ενεργοποίησης του ERα μπορεί να καταστείλει τον πολλαπλασιασμό, αλλά και τη βιωσιμότητα των κυττάρων Β4. Παρουσία χαμηλής συγκέντρωσης οιστραδιόλης η διηθητικότητα και η μεταστατικότητα των κυττάρων D6 και κυρίως των Β4 ήταν σαφώς μικρότερες των κυττάρων αγρίου τύπου. Όμως, τα κύτταρα Β4 παρουσία ΟΗΤ και ICI182,780 έδειξαν αυξημένη διηθητικότητα. Η ευαισθησία των κυττάρων Β4 συσχετίστηκε με μη επαγωγή της έκφρασης Chk1, ενώ η αυξημένη διηθητικότητά τους παρουσία ΟΗΤ και ICI182,780 σε επαγωγή του ογκογονιδίου HER2. Τα κύτταρα Β4 έδειξαν επίσης αυξημένη ευαισθησία στο ρετινοϊκό οξύ και τους συνδυασμούς του με αντιοιστρογόνα και το συνδυασμό MPP+DPN, ενώ τα κύτταρα D6 όχι. Συμπερασματικά, η έκφραση ERβ1 ενδέχεται να αποτελεί θετικό δείκτη πρόγνωσης του ERα-θετικού καρκίνου του μαστού καθώς και δείκτη ανταπόκρισης του σε ορμονική θεραπεία με αντιοιστρογόνα ή/και ρετινοειδή.