Μελέτη της επίδρασης της διεγχειρητικά χορηγούμενης στην εστία του κατάγματος λιδοκαΐνης ή ροπιβακαΐνης στη μετεγχειρητική αναλγησία σε σκύλους που υποβάλλονται σε οστεοσύνθεση καταγμάτων μακρών οστών
Authors: Δημοπούλου Ειρήνη-Βαΐα 
Published: July 2024

Αντικείμενο μελέτης: Πρωτίστως, η σύγκριση της αποτελεσματικότητας της διεγχειρητικά ενδοκαταγματικά χορηγούμενης λιδοκαΐνης έναντι της χορηγούμενης με τον ίδιο τρόπο ροπιβακαΐνης και δευτερευόντως, η σύγκριση της αποτελεσματικότητας της διεγχειρητικά ενδοκαταγματικά χορηγούμενης ροπιβακαΐνης όταν εγχύεται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, στην έλεγχο του μετεγχειρητικού πόνου σε σκύλους που υποβλήθηκαν σε οστεοσύνθεση καταγμάτων μακρών οστών.Σχεδιασμός μελέτης: «Τυφλή», τυχαιοποιημένη, προοπτική μελέτη.Ζώα: 48 σκύλοι με κατάγματα μακρών οστών που κατανεμήθηκαν τυχαιοποιημένα σε 4 ομάδες: λιδοκαΐνη (Lmid), ροπιβακαΐνη (Rmid), ροπιβακαΐνη πριν- (Rpre) και ροπιβακαΐνη μετά- (Rpost).Διαδικασία: Οι σκύλοι στις ομάδες Lmid (n=14) και Rmid (n=11) έλαβαν το αντίστοιχο τοπικό αναισθητικό ενδοκαταγματικά, μετά την ανάταξη του κατάγματος και πριν την τοποθέτηση των υλικών οστεοσύνθεσης. Οι σκύλοι της ομάδας Rpre (n=11) έλαβαν ροπιβακαΐνη ενδοκαταγματικά πριν την ανάταξη του κατάγματος και οι σκύλοι της ομάδας Rpost (n=12) έλαβαν ροπιβακαΐνη ενδοκαταγματικά μετά την τοποθέτηση των υλικών οστεοσύνθεσης. Μετεγχειρητικά, σε κάθε ζώο, πραγματοποιήθηκαν 8 εκτιμήσεις του πόνου με τη χρήση της «πολυπαραγοντικής» κλίμακας πόνου του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης (University of Melbourne Pain Scale – UMPS) και της ηλεκτρονικής συσκευής ποσοτικής μέτρησης του μηχανικού ουδού του πόνου, του αλγόμετρου. Η απόφαση για χορήγηση «σωστικής» αναλγησίας λαμβάνονταν με βάση τη βαθμολογία της UMPS. Για την ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν τα Shapiro-Wilk Test of Normality, chi-square, Student t-test και Split Plot analysis. Ως βαθμός σημαντικότητας της μελέτης ορίστηκε το α=0,05.Αποτελέσματα: «Σωστική» αναλγησία χορηγήθηκε σε 1 σκύλο στην ομάδα Lmid, 1 στην ομάδα Rmid και 1 στην ομάδα Rpost, χωρίς στατιστικώς σημαντικές διαφορές. Συγκριτικά με την ομάδα Rmid, στους σκύλους της ομάδας Lmid παρατηρήθηκαν στατιστικώς σημαντικά υψηλότερος μέσος μηχανικός ουδός πόνου στην εστία του κατάγματος (p=0,049) και στατιστικώς σημαντικά χαμηλότερη μέση βαθμολογία με την UMPS (p=0,001). Στους σκύλους της ομάδας Rpost παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντικά υψηλότερος μέσος μηχανικός ουδός του πόνου στην εστία του κατάγματος συγκριτικά με εκείνους της ομάδας Rmid (p=0,009).Συζήτηση – Συμπέρασμα: Όταν πραγματοποιείται μετά την ανάταξη του κατάγματος και πριν την τοποθέτηση των υλικών οστεοσύνθεσης, η ενδοκαταγματική χορήγηση λιδοκαΐνης φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική συγκριτικά με την ενδοκαταγματική χορήγηση ροπιβακαΐνης για τον έλεγχο του μετεγχειρητικού πόνου σε σκύλους που υποβλήθηκαν σε οστεοσύνθεση καταγμάτων μακρών οστών. Η ενδοκαταγματική χορήγηση ροπιβακαΐνης μετά την τοποθέτηση των υλικών οστεοσύνθεσης φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική συγκριτικά με την ενδοκαταγματική χορήγηση ροπιβακαΐνης πριν την ανάταξη του κατάγματος ή μετά την ανάταξη και πριν την τοποθέτηση των υλικών οστεοσύνθεσης για τον έλεγχο του μετεγχειρητικού πόνου σε σκύλους που υποβλήθηκαν σε οστεοσύνθεση καταγμάτων μακρών οστών.