bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Η αντιμετώπιση της τραυματικής πρόσθιας αστάθειας του ώμου με ανοικτή ή κλειστή μέθοδο
Authors: Χρύσογλου Γεώργιος
Published: January 2014

Μελετήθηκαν 78 περιπτώσεις πρόσθιας τραυματικής αστάθειας του ώμου, οι οποίες αντιμετωπίστηκαν σε τέσσερα ιατρικά κέντρα, δύο δημόσια και δύο ιδιωτικά. Από τις 78, στην αντιμετώπιση των 44 εφαρμόστηκε ανοικτή χειρουργική τεχνική, ενώ στις 34 η αρθροσκοπική τεχνική. Οι ηλικίες των ασθενών εκυμαίνοντο από 15 έως 74 ετών στην ανοικτή ομάδα και από 17 έως 69 ετών στην αρθροσκοπική. Ο αριθμός των περιπτώσεων ήταν ελαφρά μεγαλύτερος στις ανοικτές, ο μέσος όρος ηλικίας ήταν στις ανοικτές 31 χρόνια σε σχέση με την ομάδα των κλειστών 28 χρόνια. Ο χρόνος παρακολούθησης ήταν από 2 έως 12 χρόνια στις περιπτώσεις που εφαρμόστηκε ανοικτή τεχνική, ενώ ήταν από 2 έως 7 χρόνια στις περιπτώσεις που εφαρμόστηκε η αρθροσκοπική μέθοδος. Τα αποτελέσματα υπήρξαν επιτυχή σε ποσοστό 97,7% στην ομάδα των ανοικτών επεμβάσεων, ενώ ήταν 94% επιτυχή στην ομάδα που αντιμετωπίστηκαν αρθροσκοπικά. Επιπλοκές είχαμε και στις δύο τεχνικές συχνότερα στην ομάδα της ανοικτής τεχνικής. Έτσι στην ομάδα της ανοικτής είχαμε: Σε 6 περιπτώσεις δυσκαμψία της αρθρώσεως που προοδευτικά αποκαταστάθηκε με φυσικοθεραπεία, πλην του περιορισμού της εξωτερικής στροφής που μειώθηκε με τη φυσικοθεραπεία σε 10ο περίπου. Σε 2 περιπτώσεις επιπολής μόλυνση του χειρουργικού τραύματος που τελικά υποχώρησε, καθυστέρησε όμως χρονικά την πλήρη αποκατάσταση της κινητικότητας. Δύσμορφη μετεγχειρητική ουλή σε 4 περιπτώσεις, 3 γυναίκες και έναν άνδρα. Υποτροπή σε 1 περίπτωση, ενώ αίσθημα ανασφάλειας της σταθερότητας του ώμου κατά τις υπερβολικές κινήσεις σε 3 περιπτώσεις. Αντίθετα οι επιπλοκές στην αρθροσκοπική ομάδα ήταν περιορισμένες πλην της υποτροπής που παρατηρήθηκε σε 2 περιπτώσεις και του αισθήματος ανασφάλειας της σταθερότητας του ώμου κατά τις ακραίες κινήσεις που έφθαναν τις 4 περιπτώσεις. Επάνοδο στις προ της εγχειρήσεως δραστηριότητες είχαμε σε βραχύτερο χρονικό διάστημα στην ομάδα της αρθροσκοπικής σε σχέση προς την ομάδα της ανοικτής αντιμετώπισης, στην οποία όμως υπήρχε η δυνατότητα επανόδου σε αθλητικές δραστηριότητες με βίαιες συγκρούσεις. Υποκειμενικά από τους 44 ερωτηθέντες της ανοικτής ομάδας, οι 39 ήταν απόλυτα ικανοποιημένοι, οι 4 ήταν μέτρια ικανοποιημένοι, ενώ 1 δεν ήταν ικανοποιημένος. Από τους 34 ερωτηθέντες της αρθροσκοπικής ομάδας οι 28 ήταν πλήρως ικανοποιημένοι, οι 4 μέτρια ικανοποιημένοι και οι 2 καθόλου ικανοποιημένοι.
Μορφολογική μελέτη της εμβρυογένεσης και λειτουργικής εξέλιξης του οσφρητικού αισθητηριακού συστήματος
Authors: Ρεντζής Γεώργιος
Published: January 2014

Έγινε μελέτη ενός μεγάλου αριθμού παρασκευασμάτων οσφρητικού επιθηλίου με ανοσοϊστοχημικές τεχνικές. Τα παρασκευάσματα πάρθηκαν από την οσφρητική περιοχή εμβρύων του δευτέρου τριμήνου της κύησης που είχαν αποβληθεί. Επιτεύχθηκαν σημαντικές απεικονίσεις του ανθρώπινου οσφρητικού επιθηλίου και της εμβρυογένεσής του όπως και σημαντικές παράπλευρες παρατηρήσεις. Η NSE υπήρξε η αποτελεσματικότερη μέθοδος από όσες χρησιμοποιήσαμε για την απεικόνιση των νευρικών αισθητηριακών στοιχείων του οσφρητικού επιθηλίου. Αυτά δεν είναι αμιγώς νευρικής φύσης, όπως ευρέως πιστεύεται, αλλά νευροεπιθηλιακής. Πρέπει να θεωρηθούν σαν εξελιγμένα επιθηλιακά κύτταρα. Έτσι εξηγείται η ικανότητά τους να αναπαράγονται και η συμπεριφορά όγκων όπως του οσφρητικού αισθησιονευροβλαστώματος. Οι θεωρίες για καλλιέργεια νευρικών κυττάρων από κύτταρα του οσφρητικού νευροεπιθηλίου για αντικατάσταση ελλειμμάτων νευρικού ιστού θα πρέπει να επικεντρωθούν στη έρευνα της πολυδύναμης ικανότητας των βασικών κυττάρων του οσφρητικού επιθηλίου να παράγουν όλες τις σειρές των οσφρητικών κυττάρων και ανάμεσά τους και των νευροεπιθηλιακών.
Η συμβολή της ουροδυναμικής μελέτης σε παιδιά με νυκτερινή ενούρηση
Authors: Χαραλάμπους Σταύρος
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της έρευνας είναι η Ουροδυναμική μελέτη των παιδιών με Νυκτερινή Ενούρηση (ΝΕ) και η καταγραφή των παραμέτρων της Μεγίστης Χωρητικότητας (MBC), της Λειτουργικής χωρητικότητας (FBC), της αστάθειας του εξωστήρα (OAB), του πάχους του τοιχώματος της ουροδόχου κύστης (BWTh) και να συγκριθούν τα αποτελέσματα μεταξύ τους. Υλικό και Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 100 παιδιά ηλικίας 6-14 χρόνων (9,1±2,19) με ΝΕ (58 αγόρια και 42 κορίτσια) τα οποία ταξινομήθηκαν ανάλογα με την σοβαρότητα της ΝΕ σε 4 ομάδες: α) Ήπια 0-3 φορές την εβδομάδα, β) Μέτρια 3- 6 φορές την εβδομάδα, γ) Σοβαρή κάθε βράδυ και δ) Ημερήσια ενούρηση (Η) ± ΝΕ. Όλα τα παιδιά υποβλήθηκαν σε Ουροδυναμικό έλεγχο, υπερηχοτομογραφική μέτρηση του BWTh, καταγραφή της OD, της MBC και εκτίμηση της FBC με το Ημερολόγιο ούρησης. Τα ουροδυναμικά ευρήματα (MBC, OD) συγκρίθηκαν μεταξύ των FBC, ΒWTh και ομάδων ενούρησης σύμφωνα με τις ομάδες σοβαρότητας α, β, γ, δ. Η καταγραφή των παραμέτρων έγινε σε Excel office και εισάχθηκαν για στατιστική ανάλυση σε περιβάλλον SPSS ver. 15 for windows και η ανάλυση έγινε κατά one way ANOVA και BENFERONI. Αποτελέσματα: Η αστάθεια (OD) παρατηρήθηκε σε 40 παιδιά και καταγράφηκε ως εξής: 1η ομάδα 3/25 (12%), 2η ομάδα 8/30 (26,6%), 3η ομάδα 12/20 (60%) και στα παιδιά με ΝΕ + Ημερήσια συμπτωματολογία 17/25 (68%). Η OD ήταν περισσότερο έντονη στα παιδιά της 2ης, 3ης και 4ης ομάδας. Η συσχέτιση των τιμών κατά Pearson έδειξε ότι η FBC έχει σχέση με την OD, MBC, BWTh και την ηλικία η οποία είναι στατιστικά σημαντική, ενώ η OD έχει στατιστικά σημαντική σχέση με την MBC. Η MBC φαίνεται να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά τόσο με την FBC όσο και με το BWTh. Το BWTh διαπιστώθηκε να έχει στατιστικά σημαντική διαφορά σε σχέση με την FBC, OD και MBC. Από τις καταγεγραμμένες τιμές και συγκρίσεις η ηλικία παρατηρήθηκε να σχετίζεται μόνο με την FBC και MBC. Συμπέρασμα: Το ιστορικό μαζί με το Ημερολόγιο ούρησης μπορούν να αξιολογήσουν τις συνήθειες πλήρωσης της ουροδόχου κύστης. Η FBC και η καταμέτρηση του πάχους του τοιχώματος της ουροδόχου κύστης θέτει την πιθανή διάγνωση αστάθειας ή και άλλων διαταραχών ούρησης. Η αστάθεια ανέρχεται έως και 68% σε παιδιά με Η και ΝΕ. Το εύρημα αυτό συνιστά την συνδυασμένη φαρμακευτική αντιμετώπιση των παιδιών με ΝΕ. Η εκτίμηση όλων αυτών των παραμέτρων παρέχει τη δυνατότητα στον Ιατρό να καθορίσει την στρατηγική του ως προς την θεραπευτική αντιμετώπιση της ΝΕ στα παιδιά. Η ουροδυναμική μελέτη δεν κρίνεται απαραίτητη στα παιδιά με ΝΕ που όμως δεν παρουσιάζουν άλλες διαταραχές ούρησης. Σε παιδιά με Η και ΝΕ και άλλες συνοδές διαταραχές ούρησης καθώς και παιδιά ανθεκτικά στη θεραπεία με Δεσμοπρεσίνη ή παιδιά που υποτροπιάζουν ο ουροδυναμικός έλεγχος θεωρείται απολύτως απαραίτητος για να καταγραφούν και να τεκμηριωθούν οι λειτουργικές διαταραχές ώστε να εφαρμοστεί η καταλληλότερη θεραπεία.
Η επίδραση του ξένου σε ισχαιμικά εγκεφαλικά κύτταρα
Authors: Μεταξά Βικτωρία
Published: January 2014

Το θέμα της εγκεφαλικής προστασίας έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης τις δύο τελευταίες δεκαετίες και όλες οι θεραπευτικές παρεμβάσεις που έχουν προταθεί στοχεύουν τόσο στην πρόληψη της βλάβης, όσο και στην προσπάθεια διάσωσης του προσβεβλημένου ιστού. Το ξένο είναι ένα ευγενές αέριο, το οποίο παρά το γεγονός ότι είναι χημικά αδρανές, διαθέτει αξιοσημείωτες βιολογικές ιδιότητες. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει τη δράση του αερίου όταν αυτό χορηγείται μετά την πρόκληση ατελούς, καθολικής ισχαιμίας σε ενήλικους επίμυες, αλλά και να συγκρίνει το αποτέλεσμα με αυτό που παρατηρείται μετά από τη χορήγηση υποξειδίου του αζώτου. Χρησιμοποιήθηκαν συνολικά 33 άρρενες επίμυες, οι οποίοι χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: Α) ομάδα ελέγχου (control), Β) ομάδα υποξειδίου του αζώτου (Ν₂Ο) και Γ) ομάδα ξένου (Xe). Όλες οι ομάδες υποβλήθηκαν στην ίδια χειρουργική επέμβαση (αποκλεισμός δύο κοινών καρωτίδων, τραχειοστομία), ενώ στη συνέχεια εφαρμόστηκε μηχανικός αερισμός. Στην ομάδα Α χορηγήθηκε ατμοσφαιρικός αέρας (21% οξυγόνο/Ο₂, 79% άζωτο/Ν₂) για χρονικό διάστημα 1 ώρας και 45 λεπτών, ενώ στις ομάδες Β και Γ ο ατμοσφαιρικός αέρας διακόπηκε μετά από την πρώτη ώρα για να ξεκινήσει η χορήγηση Ν₂Ο και ξένου αντίστοιχα. Στη συνέχεια, τα παρασκευάσματα αξιολογήθηκαν ιστολογικά, ανοσοϊστοχημικά καθώς και με μοριακή ανάλυση. Συγκεκριμένα, μελετήθηκε η έκφραση του πρωτο-ογκογονιδίου c-fos, ενός αξιόπιστου δείκτη νέκρωσης των νευρωνικών κυττάρων, αλλά και της μεταλλοπρωτεϊνάσης 9. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το πρόγραμμα SPSS-10, ενώ οι συνεχείς μεταβλητές παρουσιάστηκαν ως μέσες τιμές ± τυπική απόκλιση. Από την ιστολογική ανάλυση των αποτελεσμάτων προέκυψε ότι η χορήγηση Ν₂Ο και Xe ελάττωσε τις ισχαιμικές περιοχές στις ομάδες Β και Γ σε σχέση με αυτές της ομάδας ελέγχου και η ελάττωση αυτή ήταν στατιστικά σημαντική (p<0,05). Με την ανοσοϊστοχημική μελέτη παρατηρήθηκε μείωση στην έκφραση του γονιδίου c-fos μετά τη χορήγηση Ν₂Ο και ξένου, όμως η ελάττωση αυτή δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η μόνη στατιστικά σημαντική διαφορά που διαπιστώθηκε ήταν ανάμεσα στις ομάδες ελέγχου και ξένου και συγκεκριμένα στο φλοιό και τη CA1 περιοχή του ιππόκαμπου (p<0,05). Τα αποτελέσματα που εξάχθηκαν με τη χρησιμοποίηση της τεχνικής PCR επαλήθευσαν και ενίσχυσαν τα προηγούμενα. Η έκφραση του γονιδίου c-fos ήταν σαφώς ελαττωμένη στις ομάδες του Ν₂Ο και Xe (p<0,05). Συμπερασματικά, η χρήση του ξένου σε υπο-αναισθητικές συγκεντρώσεις και για μικρό χρονικό διάστημα μετά την πρόκληση ατελούς, καθολικής ισχαιμίας στον εγκέφαλο ενήλικων επίμυων φαίνεται να δρα προστατευτικά. Τα αντίστοιχα αποτελέσματα για το υποξείδιο του αζώτου δεν είναι το ίδιο ξεκάθαρα.
Συμβολή στη συσχέτιση παθήσεων του λάρυγγα σε σχέση με το ph του οισοφάγου
Authors: Γκλέτσου Ελευθερία
Published: January 2014

Η συχνότητα εμφάνισης ατόμων που παραπονούνται για συμπτώματα ύποπτα για ΓΟΠΝ ή ΓΛΦΠ αυξάνει συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Ταυτόχρονα αυξάνει & η σύγχυση σχετικά με την ενδεδειγμένη διαγνωστική & θεραπευτική προσέγγιση . Προκειμένου να απαντήσουμε σε ερωτήματα σχετικά με την επίπτωση, την συμτωματολογία, τα κλινικά-εργαστηριακά ευρήματα , την διάγνωση & την θεραπεία των πιο πάνω οντοτήτων, εξετάσαμε συνολικά 61 ασθενείς ( ομάδες Β, Γ, Δ) τους οποίους συγκρίναμε με 17 υγιείς εθελοντές που χρησιμοποιήθηκαν σαν μάρτυρες. Σε όλους έγινε πλήρης ΩΡΛ & γαστρεντερολογική εξέταση, καθώς & Phμετρία με διπλό ηλεκτρόδιο πριν & μετά την χορήγηση αναστολέων της αντλίας πρωτονίων (PPIs) Δεν διαπιστώθηκαν διαφορές στην επίπτωση της ΓΛΦΠ μεταξύ των ομάδων, αλλά υπήρχαν διαφορές στην επίπτωση της ΓΟΠΝ Διαπιστώθηκαν διαφορές στην κλινική συμπτωματολογία, τα ΩΡΛ & γαστρεντερολογικά ευρήματα καθώς επίσης αναντιστοιχία αυτών με τα αποτελέσματα της Phμετρίας με διπλό ηλεκτρόδιο. Έτσι για την τεκμηρίωση ΓΟΠΝ ή ΓΛΦΠ πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν η συμπτωματολογία, τα ευρήματα ( ΩΡΛ & γαστρεντερολογικά ) & τα Phμετρικά δεδομένα. Η τρίμηνη θεραπεία με υψηλές δόσεις PPIs δις ημερισίως βελτίωσε όλες τις κλινικοεργαστηριακές παραμέτρους.
Συγκριτική μελέτη της επίδρασης της χορήγησης συνδυασμένης η γενικής αναισθησίας στην απόπτωση των περιφερικών λευκοκυττάρων
Authors: Παπαδήμα Αρτεμησία
Published: January 2014

Ο τραυματισμός των ιστών, το χειρουργικό stress και η γενική αναισθησία έχουν αρνητική επίδραση στο ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα. Η αναισθησία παίζει σημαντικό ρόλο στην ανοσολογική ρύθμιση γιατί καθιστώντας την επέμβαση ανώδυνη και διατηρώντας την ομοιόσταση μειώνει την αντίδραση στα χειρουργικά ερεθίσματα. Φαίνεται ότι η απόπτωση είναι κυρίως υπεύθυνη για τις μεταβολές σε λεμφοκύτταρα και ουδετερόφιλα κατά την πρώιμη μετεγχειρητική περίοδο. Επιπλέον, το παροδικό σύνδρομο ανοσολογικής ανεπάρκειας μετά το χειρουργικό τραύμα, την πρώιμη μετεγχειρητική περίοδο θα μπορούσε να οφείλεται στην αυξημένη τάση προς απόπτωση των λεμφοκυττάρων ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συγκριθεί η απόπτωση των λεμφοκυττάρων στο περιφερικό αίμα ατόμων που υπεβλήθησαν σε μείζονα ανοιχτή κοιλιακή επέμβαση υπό δύο διαφορετικές τεχνικές αναισθησίας: γενική αναισθησία και γενική αναισθησία συνδυασμένη με επισκληρίδιο αναλγησία. Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη με σκοπό να συγκρίνει την γενική αναισθησία σε σχέση την συνδυασμένη γενική αναισθησία με επισκληρίδιο αναλγησία ως προς τις μετεγχειρητικές μεταβολές της απόπτωσης των κυκλοφορούντων λεμφοκυττάρων, πολυμορφοπυρήνων λευκοκυττάρων, κορτιζόλης ορού, CRP και ΤΚΕ, των σκορ πόνου και της κατά΄ναλωσης οποιοειδών σε ασθενείς με φυσική κατάσταση κατά ASA ? και ?? που υπεβλήθησαν σε εκλεκτική ανοικτή κολεκτομή για μη μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου. Τελικά 40 ασθενείς εγγράφηκαν στην μελέτη μας. Η ομάδα συνδυασμένης αναισθησίας ( ομάδα C) περιελάμβανε 21 ασθενείς ενώ η ομάδα γενικής αναισθησίας (ομάδα G)περιελάμβανε 19 ασθενείς. Δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές ως προς την ηλικία , βάρος, διάρκεια αναισθησίας ή χειρουργείου μεταξύ των δύο ομάδων. Δεν υπήρξαν διαφορές ως προς την ηλικία, το βάρος ή τη διάρκεια του χειρουργείου μεταξύ των 2 ομάδων. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στον συνολικό αριθμό λεμφοκυττάρων ούτε και στους λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς όπως και στον συνολικό αριθμό των πολυμορφοπυρήνων και των πολυμορφοπυρηνικών υποπληθυσμών (πρώιμους αποπτωτικούς, όψιμους αποπτωτικούς, βιώσιμους και νεκρωτικούς) μεταξύ των ομάδων γενικής και συνδυασμένης αναισθησίας. Η κορτιζόλη, η ΤΚΕ και η CRP μετεγχειρητικά αυξήθηκαν σημαντικά και στις δύο ομάδες. Η ομάδα συνδυασμένης αναισθησίας είχε χαμηλότερα επίπεδα κορτιζόλης ορού μετεγχειρητικά σε σύγκριση με την ομάδα γενικής αναισθησίας.
Η χρήση ακροπροσθιακού μοσχεύματος στη σηραγγοπλαστική συγγενών και επίκτητων κάμψεων πέους
Authors: Θάνος Πέτρος
Published: January 2014

Η διδακτορική αυτή διατριβή έχει σκοπό να μελετήσει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της χρήσης του ακροποσθιακού μοσχεύματος. Η μη απώλεια μήκους του πέους αποτελεί βασικό πλεονέκτημα γενικότερα των μοσχευμάτων, που έχουν χρησιμοποιηθεί με σκοπό την αποκατάσταση των πεϊκών κάμψεων. Ειδικότερα σε μεγάλου βαθμού κάμψεις η απώλεια μήκους του πέους είναι μεγάλη ακολουθώντας τεχνικές που δεν εφαρμόζεται μόσχευμα. Έτσι, λοιπόν, η ανάγκη διατήρησης ή και αύξησης του μήκους του πέους αποτελεί βασική προτεραιότητα στην επιλογή της χειρουργικής τεχνικής απ’ τη στιγμή που το μέγεθος του πέους στον άνδρα παίζει σημαντικό ρόλο στη σεξουαλική του ζωή. Η χρήση των μοσχευμάτων, όπως έχουν περιγραφεί, πλεονεκτεί έναντι όλων των χειρουργικών τεχνικών στη διατήρηση του μήκους του πέους και της ελαστικότητάς του, όμως αυξάνει τη διάρκεια, την πιθανότητα απόρριψης του μοσχεύματος, τη φλεβική διαφυγή και τη νοσηρότητα της επέμβασης. Η λήψη, λοιπόν, του μοσχεύματος δε θα πρέπει να παρατείνει σημαντικά την επέμβαση, ενώ θα πρέπει να ενσωματώνεται απόλυτα στην περιοχή που τοποθετείται και να μην προκαλεί φλεβική διαφυγή. Η ενσωμάτωσή του, χωρίς δηλαδή διάταση του μοσχεύματος (ballooning) και η ομαλή επαναγγείωση αποτελούν δύο πολύ σημαντικά σημεία, όσον αφορά στην εξασφάλιση της αγγειακής λειτουργίας και την αποφυγή της φλεβικής διαφυγής. Σε αντίθεση με τ’ άλλα μοσχεύματα, το ακροποσθιακό λαμβάνεται εύκολα από τον Ουρολόγο από μία περιοχή, όπου είναι συνηθισμένος να χειρουργεί, ενώ η λήψη του είναι απλή και δεν παρατείνει σημαντικά τη διάρκεια της επέμβασης. Ο έλεγχος της τοποθέτησης του ακροποσθιακού μοσχεύματος αφορά στην εξασφάλιση της σωστής αγγείωσής του, την αποδοχή κι ενσωμάτωση στην περιοχή καθώς και την αποτελεσματικότητά του, όσον αφορά στην πιθανότητα της φλεβικής διαφυγής και τη φυσιολογική στυτική λειτουργία άμεσα κι απώτερα μετεγχειρητικά. Χειρουργικά έχουν περιγραφεί κι άλλες τεχνικές, όπως η Nesbit και η τοποθέτηση ραφών πτύχωσης (plication). Είναι οι συχνότερα εφαρμοζόμενες τεχνικές με ικανοποιητικά αποτελέσματα σε λειτουργικό κι αισθητικό επίπεδο, αλλά με σοβαρή επιπλοκή την μείωση του μήκους του πέους ιδιαίτερα σε ασθενείς με μεγάλου βαθμού κάμψη. Η αντιμετώπιση της κάμψης έχει στόχο την επίλυση των λειτουργικών, αισθητκών και ψυχολογικών προβλημάτων που συνοδεύουν τη σεξουαλική ζωή του άνδρα. Η δυσμορφία, η επώδυνη επαφή, η δυσχέρεια κι ενίοτε η αδυναμία διείσδυσης, η στυτική δυσλειτουργία και κυρίως η σμίκρυνση του πέους, επιδρούν αρνητικά, ενώ η αποκατάσταση της κάμψης του πέους θα πρέπει να προσβλέπει στην άρση όλων αυτών των αρνητικών παραγόντων.
Μελέτη της μικρολευκωματινουρίας σε ασθενείς με σύνδρομο άπνοιας ύπνου
Authors: Λιάββας Χρήστος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η µικρολευκωµατινουρία, εκφράζοντας παθολογική αγγειακή διαπερατότητα και ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου και προγνωστικό δείκτη αυξηµένης νεφρικής και γενικότερα καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνησιµότητας. Το Σύνδροµο Άπνοιας Ύπνου (ΣΑΥ) ή πληρέστερα Σύνδροµο Αποφρακτικών Απνοιών-Υποπνοιών Ύπνου (ΣΑΑΥ-Υ), αποτελεί µία παθολογική κατάσταση µε υψηλό επιπολασµό στο γενικό πληθυσµό. Στα απνοϊκά-υποαπνοϊκά επεισόδια (επανειληµµένα επεισόδια πλήρους ή µερικής απόφραξης του φάρυγγα) κατά τη διάρκεια του ύπνου, µέσω της διακοπής της αναπνοής, της προκληθείσας υποξυγοναιµίας, της ανάπτυξης πολύ αρνητικών ενδοθωρακικών πιέσεων και των µικροαφυπνίσεων (arousal)) στο τέλος κάθε απνοϊκού επεισοδίου προκαλούνται κυκλικά επαναλαµβανόµενες οξείες αιµοδυναµικές διαταραχές, που αποτελούν την παθογενετική βάση των άµεσων και απώτερων επιπλοκών του συνδρόµου. Σκοπός: 1) Να διερευνηθεί η υπόθεση ότι το ΣΑΑΥ-Υ αυξάνει την απέκκριση της λευκωµατίνης -σε επίπεδα µικρολευκωµατινουρίας- στα πρωινά ούρα, φαινόµενο αναστρέψιµο µετά την-θεραπευτική για το σύνδροµο-εφαρµογή της συσκευής CPAP. 2) Να µελετηθεί η σχέση της µικρολευκωµατινουρίας στα πρωινά ούρα ασθενών µε ΣΑΑΥ-Υ µε την Αρτηριακή Πίεση (ΑΠ) 24ωρου και το nondipping φαινόµενο. […]
Η δυνατότητα προς εργασία των ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση
Authors: Καπινά Βικτωρία
Published: January 2014

Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) είναι ένα χρόνιο απομυελινωτικό νόσημα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος με απρόβλεπτη σχετικά πορεία και πρόγνωση, που συχνά αποδιοργανώνει σωματικά, ψυχικά και νοητικά τα άτομα κατά τη διάρκεια της νεαρής ενήλικης ζωής. Tα προβλήματα είναι πολλά και ποικίλα και εν πολλοίς εξατομικευμένα σε ασθενείς που βρίσκονται στην πιο δημιουργική και παραγωγική ηλικία της ζωής τους. Στην διεθνή βιβλιογραφία, ενώ υπάρχουν πάρα πολλές μελέτες που προσδιορίζουν την αναπηρία των ασθενών με ΠΣ, υπάρχει ένας πολύ περιορισμένος αριθμός μελετών που εξετάζουν τους παράγοντες που οδήγησαν άτομα με ΠΣ στην διακοπή του βιοποριστικού τους επαγγέλματος χωρίς εν τούτοις να μπορούν να ερμηνεύσουν ορισμένες περιπτώσεις που ανεξήγητα εγκαταλείπουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα. Η παρούσα διδακτορική διατριβή αποσκοπεί στη διερεύνηση όλων εκείνων των παραγόντων που ευθύνονται για την διακοπή της βιοποριστικής δραστηριότητας των ασθενών με ΠΣ, με τη βοήθεια της συσχέτισης των κλινικών, ψυχομετρικών και νευροακτινολογικών δεδομένων. […]
Μελέτη της λειτουργίας των μονοπύρηνων του περιφερικού αίματος σε καταστάσεις που προάγουν την αθηρογένεση
Authors: Κλωνιζάκης Φίλιππος
Published: January 2014

Τα πρώιμα στάδια της αθηρωμάτωσης χαρακτηρίζονται από τη διαταραχή της λειτουργίας του ενδοθηλίου και τη συσσώρευση οξειδωμένης και γλυκοζυλιωμένης LDL. Τα παραπάνω φαινόμενα συνοδεύονται από την έκφραση ειδικών μορίων προσκόλλησης στην επιφάνεια του ενδοθηλίου καθώς και από την έκκριση χημειοκινών που προσελκύουν τα μεγάλα μονοπύρηνα (ΜΜ) της κυκλοφορίας στο ενδοθήλιο. Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του ενδοθηλίου και των ενεργοποιημένων πλέον ΜΜ έχουν ως αποτέλεσμα την περαιτέρω ενεργοποίηση των κυττάρων φλεγμονής, την είσοδο των μονοπυρήνων/μακροφάγων και των Τ λεμφοκυττάρων στον έσω χιτώνα των αγγείων, την απελευθέρωση κυτταροκινών και τη συσσώρευση λιπιδίων στην υπό γένεση αθηρωματική πλάκα. Οι παραπάνω φλεγμονώδεις διαδικασίες είναι καθοριστικές για το σχηματισμό της αθηρωματικής πλάκας. Φαίνεται ότι η αλληλεπίδραση των μεγάλων μονοπυρήνων με το ενδοθήλιο παίζει βασικο ρόλο στην έναρξη τη αθηρογένεσης. Ο ιστικός παράγοντας (ΙΠ), παράγεται στη φάση της ενεργοποίησης των μεγάλων μονοπυρήνων και θεωρείται ότι εκτός από την ιδιότητά του να πυροδοτεί το μηχανισμό της πήξης προάγει ταυτόχρονα τη φλεγμονώδη απάντηση, με αποτέλεσμα να συμβάλλει ιδιαίτερα στην αθηρωμάτωση. Επίσης, από τα μεγάλα μονοπύρηνα παράγεται η IL-6 που έχει συσχετισθεί σε πολλές μελέτες με την παθογένεια της αθηρωμάτωσης. Με σκοπό να διερευνηθεί ο ρόλος των ΜΜ στη διαδικασία της αθηρωμάτωσης μελετήθηκαν η γονιδιακή έκφραση του ΙΠ και τα επίπεδα της IL-6, σε διάφορες φάσεις της εξέλιξής της, από τα πρώιμα δηλαδή στάδια έως τη φάση των κλινικών εκδηλώσεων. Επιπλέον αναζητήθηκε η απάντηση στα ερωτήματα. 1. Ποιοι παράγοντες ενεργοποιούν τα ΜΜ του περιφερικού αίματος με αποτέλεσμα να εκδηλώνουν την πηκτική τους δραστηριότητα; 2. Πόσο πρώιμα συμβαίνει αυτή η ενεργοποίηση στη διάρκεια της χρόνιας πορείας της αθηρωμάτωσης. […]
Μελέτη των επιπέδων γκρελίνης στον ορό παιδιών με διαταραχές θρέψης και ανάπτυξης
Authors: Στυλιανού Χαρίλαος
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης είναι ο προσδιορισμός των επιπέδων της γκρελίνης στο ορό παιδιών με διαταραχές θρέψης και ανάπτυξης διαφόρου αιτιολογίας και συσχέτισή τους με διάφορες παραμέτρους, όπως η σύσταση του σώματος, η αντίσταση στην ινσουλίνη, αλλά και τα επίπεδα της GH, του IGF-I και της λεπτίνης.
Η θέση των διαλειπόντων καθετηριασμών μετά από μεγεθυντική κυστεοπλαστική
Authors: Κονδελίδης Νικόλαος
Published: January 2014

Ο σκοπός της μελέτης είναι να εξετάσει την αποτελεσματικότητα των Διαλειπόντων καθετηριασμών (ΔΚ) ως συμπληρωματική θεραπεία σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε Μεγεθυντική Κυστεοπλαστική (ΜΚ). Συνολικά 43 ασθενείς περιελήφθησαν στη μελέτη, 23 Θήλεις. και 20 Άρρενες με μέσο όρο ηλικίας 25.5 έτη. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ΜΚ με τμήμα ειλεού κι έπασχαν από Νευρογενή κύστη λόγω κάκωσης σπονδυλικής στήλης–12 ασθενείς, Σκλήρυνση κατά πλάκας- 9, Μηνιγγολήλη-10. Επίσης 4 έπασχαν από το σύνδρομο Hinman και 3 από ιδιοπαθή υπερδραστηριότητα του εξωστήρα. Τέλος 5 ασθενείς εμφάνιζαν μετακτινική κυστίτιδα. Αμέσως μετά το χειρουργείο τυχαιοποιούνταν ο κάθε ασθενής σε δύο ομάδες Α και Β, όπου στην μεν πρώτη εφάρμοζε συστηματικά ΔΚ ενώ στην δεύτερη όχι. Ο συνολικός χρόνος παρακολούθησης ήταν 4 έτη. Σε 6 βασικές επισκέψεις συγκεντρώθηκαν και αναλύθηκαν στατιστικά οι εξής παράμετροι παρακολούθησης: Α- Εμπύρετες Ουρολοιμώξεις, Β- Λιθίαση , C- Αιματουρία, D- Κατακράτηση ούρων, E- Μεταβολές εργαστηριακών παραμέτρων, F- Χειρουργικές επεμβάσεις, G- Ουροδυναμικές μεταβολές, H- Αποτελέσματα ερωτηματολογίου ποιότητας ζωής των ασθενών. Από τη στατιστική ανάλυση φαίνεται σαφής υπεροχή της Α ομάδας σε σύγκριση με τη Β. Σημαντικά στατιστικές διαφορές εμφανίστηκαν σχεδόν σε όλες τις παραμέτρους αλλά όχι και σε όλες τις επισκέψεις. Συμπερασματικά η χρήση 3-5 ΔΚ σε συνδυασμό με ενδοκυστικές πλύσεις σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΜΚ περιορίζει σε μεγάλο ποσοστό τις επιπλοκές βελτιώνοντας την ποιότητας ζωής τους.
Η διαγνωστική αξία της μεθόδου quantiferon-TB στη φυματική λοίμωξη
Authors: Μαρίνος Γεώργιος
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Η δερματική φυματινοαντίδραση (tuberculin skin test, TST) αποτελεί χρήσιμη εξέταση στη διάγνωση της φυματικής λοίμωξης, η διαγνωστική της αξία όμως είναι περιορισμένη σε άτομα που έχουν εμβολιασθεί με BCG ή σε άτομα που έχουν μολυνθεί με άλλα μυκοβακτηρίδια. Με τη μέθοδο Quantiferon (QFT) - TB Gold προσδιορίζεται η IFN-γ που απελευθερώνεται από προηγουμένως ευαισθητοποιημένα Τ-λεμφοκύττταρα ατόμων που έχουν έρθει σε επαφή με το M. tuberculosis μετά από διέγερση με ειδικά για το M. tuberculosis αντιγόνα (ESAT-6 και CFP-10). Στην παρούσα μελέτη εξετάσθηκε η διαγνωστική αξία της μεθόδου QFT-TB σε σύγκριση με την TST σε ασθενείς με επιβεβαιωμένη φυματίωση και σε άτομα αυξημένου κινδύνου για φυματική λοίμωξη. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήθηκαν αναδρομικά οι φάκελοι ασθενών που επισκέφτηκαν το αντιφυματικό τμήμα Γ.Ν.Ν.Θ ΣΩΤΗΡΙΑ και την Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών για πιθανή φυματική λοίμωξη κατά το χρονικό διάστημα 2007-2008. Ανευρέθηκαν τρεις ομάδες ατόμων: (1) ασθενείς με τεκμηριωμένη φυματίωση, (2) άτομα υψηλού κινδύνου για φυματική λοίμωξη και (3) άτομα χαμηλού κινδύνου. Συλλέχθηκαν επιδημιολογικά, κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα σε προσχεδιασμένο έντυπο. Όλα τα άτομα που περιλήφθηκαν στη μελέτη είχαν υποβληθεί σε φυματινοαντίδραση και σε δοκιμασία με QFT-TB για πιθανή φυματική λοίμωξη. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Συνολικά μελετήθηκαν 3000 φάκελοι ασθενών και ανευρέθησαν 210 άτομα που ανήκαν σε μία από τις τρεις προαναφερθείσες ομάδες, 50 με τεκμηριωμένη φυματίωση, 50 υψηλού κινδύνου για φυματική λοίμωξη και 110 χαμηλού κινδύνου, 94 ήταν γυναίκες και 106 άνδρες (μέση ηλικία, 46,4 έτη) εκ των οποίων οι 124 ήταν Έλληνες και οι 86 αλλοδαποί. Η δοκιμασία QFT-ΤΒ ήταν θετική στο 92% των ασθενών με ενεργό φυματίωση, στο 66% των ατόμων υψηλού κινδύνου για φυματική λοίμωξη και στο 12.7% των ατόμων χαμηλού κινδύνου, ενώ η TST ήταν θετική στο 96%, 84% και 91.4% αντίστοιχα. Τέλος, από 95 άτομα υψηλού και χαμηλού κινδύνου για φυματική λοίμωξη που είχαν εμβολιαστεί με BCG, το 92.6% (88/95) είχε θετική TST, ενώ μόνο το 21% (20/95) είχε θετική QFT-TB. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι δύο μέθοδοι TST και QTF-TB έχουν την ίδια ευαισθησία στη διάγνωση της φυματικής λοίμωξης, ενώ η QTF-TB είναι πιο ειδική από την TST ιδίως σε άτομα που έχουν εμβολιαστεί με BCG. Τα ευρήματα αυτά έχουν σημασία στον προληπτικό έλεγχο ατόμων εκτεθέντων στο M. tuberculosis και στις αποφάσεις μας για τη θεραπεία της λανθάνουσας φυματικής λοίμωξης.
Ανάπτυξη πρότυπου λογισμικού ανοικτής αρχιτεκτονικής για τη μηχανοργάνωση μιας ωτορινολαρυγγολογικής κλινικής
Authors: Κωνσταντινίδης Γεώργιος
Published: January 2014

Η χαμηλή αποδοχή των Κλινικών Πληροφοριακών Συστημάτων από τους επαγγελματίες υγείας αποτελεί κατά κάποιον τρόπο παραδοξότητα, σε σύγκριση με την ταχύτατη διείσδυση των περισσοτέρων τεχνολογιών στον τομέα της υγείας. Το μοναδικό αυτό φαινόμενο μελετήθηκε διεξοδικά και 3 είναι οι παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί: Αδυναμία σύλληψης της ιδιαίτερης φύσης της ιατρικής εργασίας, αδυναμίες στον σχεδιασμό λογισμικού και τελικά αδυναμία να κερδίσει κανείς την εμπιστοσύνη των επαγγελματιών υγείας (ιατροί, νοσηλευτές, διοικητικό προσωπικό, διοικητές). Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η παρουσίαση της δικής μας προοπτικής πάνω στην ανάλυση και τον σχεδιασμό συστημάτων υγείας καθώς και των όσων διδαχθήκαμε από την εμπειρία της ανάπτυξης ενός κατανεμημένου, αντικειμενοστραφούς Κλινικού Πληροφοριακού Συστήματος (ΚΠΣ), ανοικτής αρχιτεκτονικής, για τη μηχανοργάνωση μίας Ωτορινολαρυγγολογικής (ΩΡΛ) Κλινικής. Στην προσπάθεια μας να ξεπεράσουμε γνωστές δυσκολίες που αφορούν στην ανάπτυξη, στην υλοποίηση και τελικά στην αποδοχή ενός ΚΠΣ από τους ιατρούς, δημιουργήσαμε μία νέα αντικειμενοστραφή μεθοδολογία, ενσωματώνοντας αρχές και τεχνικές χρηστικότητας σε μία απλοποιημένη μορφή μίας καταξιωμένης Διαδικασίας Ανάπτυξης Λογισμικού (ΔΑΛ). Για τις ανάγκες του έργου, αναπτύχθηκε μία αρχιτεκτονική σε στιβάδες, η οποία και υλοποιήθηκε με τη βοήθεια ενός συστήματος κατασκευής εφαρμογών λογισμικού, που διατίθεται εμπορικά. Οι πρώτες μας εμπειρίες από την πιλοτική εφαρμογή του ΚΠΣ μας είναι θετικές. Η συγκεκριμένη προσέγγιση μας επέτρεψε να αποκτήσουμε μία σοσιο-τεχνική άποψη του επιχειρησιακού τομέα της υγείας και να αναγνωρίσουμε όλους τους σημαντικούς παράγοντες που ορίζουν τόσο τη δομή όσο και τη συμπεριφορά ενός Πληροφοριακού Συστήματος Υγείας (ΠΣΥ), γενικότερα.
Κλινικοεργαστηριακά ευρύματα κατά την ταυτόχρονη μόλυνση του κατώτερου γεννητικού συστήματος από τους ιούς του απλού έρπητα (HSV) και του παπιλλώματος (HPV)
Authors: Παναγούλη-Βλαχάκη Πελαγία
Published: January 2014

Σκοπός της έρευνας η μελέτη των κλινικοεργαστηριακών ευρημάτων κατά την ταυτόχρονη μόλυνση του κατώτερου γεννητικού συστήματος από τους ιούς του απλού έρπητος (HSV) και του παπιλλώματος (HPV). Μελετήθηκαν 320 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας (18 - 46 ετών), που εξετάστηκαν στο εξωτερικό γυναικολογικό ιατρείο της Β΄ Χειρουργικής και Γυναικολογικής Κλινική στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Οι γυναίκες αυτές διαχωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες: α) εκατό (100) γυναίκες με κολποτραχηλική φλεγμονή που χαρακτηρίζεται από την ταυτόχρονη παρουσία των ιών HPV και HSV, β) εβδομήντα (70) γυναίκες με κολποτραχηλική φλεγμονή και παρουσία μόνο του ιού HPV, γ) πενήντα (50) γυναίκες με κολποτραχηλική φλεγμονή και παρουσία μόνο του ιού HSV, δ) εκατό (100) γυναίκες χωρίς κολποτραχηλική φλεγμονή, απετέλεσαν την ομάδα των μαρτύρων. Οι γυναίκες της τελευταίας αυτής ομάδας προσήλθαν στο εξωτερικό ιατρείο για τον ετήσιο προληπτικό κυτταρολογικό έλεγχο κατά Παπανικολάου. Για όλες τις γυναίκες συμπληρώθηκε ειδικό δελτίο με πλήρες ατομικό ιστορικό. Όλες οι γυναίκες εξετάστηκαν με τις ακόλουθες μεθόδους: 1) κυτταρολογικός έλεγχος κατά Παπανικολάου 2) κολποσκοπικός έλεγχος και όπου απαιτήθηκε η ανάγκη βιοψίας, ακολούθησε ιστολογική επιβεβαίωση, 3) μικροβιολογικός έλεγχος κόλπου - τραχήλου για : α) αερόβια - αναερόβια βακτήρια, μύκητες και μυκοπλάσματα (Ureaplasma urealiticnm, Mycoplasma hominis) με καλλιέργειες, β) αναζήτηση χλαμυδίων, γονόκοκκου με DNA - RNA υβριδισμό γ) αναζήτηση και τυποποίηση των ιών HPV και HSV ( HSV-1, HSV-2) με in situ υβριδισμό. Η μέση ηλικία των γυναικών ήταν παραπλήσια και στις 4 ομάδες που εξετάστηκαν και κυμαίνεται από 32,7 - 35,7, SD± 6,8 - 9,3 έτη. Ο ιός HPV ανευρέθηκε σ’ όλες τις γυναίκες της ομάδας Α και Β, σε καμμιά γυναίκα της ομάδας Γ (μόνον ερπητας) και τέλος στην ομάδα Δ (μάρτυρες) παρατηρήθηκε σε 37(37%( γυναίκες. Κια στις τρεις ομάδες των γυναικών (Α, Β, Δ) ανευρέθηκαν και οι τρεις συνδιαμοί γονότυπων HPV υψηλού κινδύνου που αναζητήθηκαν (16/18, 31/33/51, 6/11). Σ' όλες τις ομάδες ο επικρατέστερος είναι ο τύπος 16/18 και ακολουθούν οι τύποι 31/33/51 και 6/11 (πίνακας Χ). Η στατιστική σημασία είναι πολύ μεγάλη (p<0,00001), όταν συγκρίνεται η ομάδα Α (HPV + HSV) προς τους μάρτυρες και μικρότερη (p<0,001) όταν συγκρίνεται η ομάδα Α (HPV + HSV) με την ομάδα Β (μόνο HPV) και η ομάδα Β με την Δ (μάρτυρες) (πίνακας ΧΙ). Ο HSV παρατηρήθηκε στις ομάδες Α (HPV+HSV), Γ (μόνον HSV) και Δ (μάρτυρες). Στις δύο ομάδες Α και Γ ο HSV βρέθηκε σ' όλες τις γυναίκες, ενώ στις μάρτυρες μόνο σε 26 (26%) γυναίκες. Η τυποποίηση του HSV που έγινε με in situ υβριδισμό, έδειξε ότι συχνότερος είναι ο HSV-2 και ακολουθεί ο τύπος HSV -1 σε μικρότερες συχνότητες (πίνακας Χ). Τέλος ένας σημαντικός αριθμός γυναικών είχαν και τους δύο τύπους (HSV - 2 και HSV -1) ταυτόχρονα. ................................................
In vivo μελέτη της διαπερατότητας του αρθρικού υμένα και της μεταβολής των φλεγμονωδών κυτταροκινών κατά τη θεραπεία με κοξίμπες
Authors: Θεοδωρίδου Αθηνά
Published: January 2014

Η ανακάλυψη των ισομορφών της κυκλοξυγενάσης οδήγησε στην παρασκευή των κοξιμπών, μία νέα κατηγορία μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, εκλεκτικών αναστολέων της κυκλοξυγενάσης 2. Τα ΜΣΑΦ είναι φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν ευρέως για την αντιμετώπιση της φλεγμονής, του πόνου και του πυρετού, αλλά οι νέες ανακαλύψεις στη δράση τους στις κυταροκίνες και στη μετάδοση ενδοκυττάριου σήματος πιθανόν να επεκτείνει τη χρήση τους σε μεγάλο εύρος παθήσεων, όπως καρκίνο, Alzheimer’s και νευροεκφυλιστικά νοσήματα. Σκοπός της in vivo μελέτης μας ήταν: 1) ο προσδιορισμός των επιπέδων των κοξιμπών σελεκοξίμπη και ετορικοξίμπη στο αίμα και στο αρθρικό υγρό ασθενών με φλεγμονώδη αρθρίτιδα και συλλογή υγρού στην κατά γόνυ άρθρωση, και της διαπερατότητας του αρθρικού υμένα από την σελεκοξίμπη και ετορικοξίμπη. 2) ο προσδιορισμός της μεταβολής των προφλεγμονωδών κυτταροκινών IL-1β, IL-6, TNF-α, των διαλυτών υποδοχέων κυτταροκινών sTNFR1, sTNFR2 και του IL-1Ra στον ορό και στο αρθρικό υγρό, κατά τη θεραπεία με σελεκοξίμπη και ετορικοξίμπη. 3) η συσχέτιση της διαπερατότητας του αρθρικού υμένα από την σελεκοξίμπη και την ετορικοξίμπη με τη μεταβολή των κυτταροκινών. 4) η συσχέτιση της διαπερατότητας του αρθρικού υμένα από την σελεκοξίμπη και την ετορικοξίμπη με την βελτίωση του πόνου. […]
Μελέτη της μετατροπής των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε μυοκαρδιακά κύτταρα εντός συστήματος υγρής καλλιέργειας μακράς διάρκειας
Authors: Αντωνίτσης Πολυχρόνης
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η διερεύνηση της ικανότητας των αρχέγονων μεσεγχυματικών κυττάρων του μυελού των οστών να μετατρέπονται σε μυοκαρδιακά κύτταρα του μυελού των οστών να μετατρέπονται σε μυοκαρδιακά κύτταρα σε σύστημα υγρής καλλιέργειας. Δείγματα μυελού ελήφθησαν από 30 ασθενείς οι οποίοι υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση ανοικτής καρδιάς. Τα μεσεγχυματικά βλαστικά κύτταρα απομονώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε καλλιέργεια. Μετά τη δεύτερη ανακαλλιέργεια έγινε επίδραση 10μ.Μ 5-αζακυτιδίνης. Ο ανοσοφαινότυπος προσδιορίστηκε με κυτταρομετρία ροής. Η μελέτη της μορφολογίας διενεργήθηκε με το ανάστροφο καθώς και με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Πραγματοποιήθηκε ανοσοϊστοχημικός έλεγχος της βιμεντίνης και της βαριάς αλύσου της μυοσίνης. Μελετήθηκε παράλληλα η έκφραση των γονιδίων της α-καρδιακής ακτίνης και της β-βαριάς αλύσου της μυοσίνης και της τροπονίνης-Τ. Στα κύτταρα που υποβλήθηκαν στην επίδραση ανιχνεύτηκαν πολυάριθμα ινίδια, τα οποία ήταν θετικά με ανοσοϊστοχημεία στη βαριά άλυσο μυοσίνης. Παράλληλα διαπιστώθηκε έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων. Αντίθετα, σε κύτταρα πολύ δεν υποβλήθηκαν σε καλλιέργεια, δε διαπιστώθηκε έκφραση μυοκαρδιακών δεικτών.
Μελέτη μεταβολικών παραμέτρων σε πειραματική οξεία ηπατική ανεπάρκεια
Authors: Δευτερέβος Γεώργιος
Published: January 2014

Ιστορικό: Η τεχνητή ηπατική υποστήριξη τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει, με σταθερό ρυθμό, αξιοσημείωτο ενδιαφέρον, λόγω της ανάπτυξης διαφόρων συστημάτων κάθαρσης αλβουμίνης, τα οποία επιφέρουν παράταση του χρόνου επιβίωσης των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια μέσω της απομάκρυνσης των τοξινών που δεσμεύουν την αλβουμίνη. Σκοπός της μελέτης μας ήταν η εισαγωγή μιας εναλλακτικής προσέγγισης της συμβατικής κάθαρσης με χρήση διαλύματος αλβουμίνης, με την οποία φιλοδοξούμε ότι μπορεί και να καταργηθούν ολοκληρω-τικα τα εξωσωματικά κυκλώματα, καθώς και η χρήση των συνθετικών μεμβρανών και στο μέλλον. Μέθοδοι: Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 14 θηλυκούς χοίρους Landrace με μέσο βάρος 25 - 30Kg, στους οποίους η οξεία ηπατική ανεπάρκεια προκλήθηκε μέσω του συνδυασμού εκτεταμένης ηπατεκτομής (70 - 75%), που περιλαμβάνει τους αριστερούς και μέσους ηπατικούς λοβούς και επακόλουθης βλάβης ισχαιμίας/ επαναιμάτωσης στο εναπομείναν ήπατικο παρεγχυμα. Μελετήθηκαν δύο ομάδες πειραματοζώων εντός μιας 12-ωρης περιόδου μετα της επαγωγής της ΟΗΑ : Στη μια ομαδα, τα ζώα (n = 7) υποβλήθησαν σε περιτοναϊκή κάθαρση διάρκειας 6 ωρών, χρησιμοποιώντας ένα πλούσιο σε αλβουμίνη διάλυμα, 6 ώρες μετά την εναρξη της ΟΗΑ, και τα οποία αποτέλεσαν την «ομάδα αλβουμίνης». Οι υπόλοιποι χοίροι υπεβλήθησαν σε περιτοναικη κάθαρση με ένα διάλυμα που δεν περιείχε αλβουμίνη, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, και οι οποίοι αποτελεσαν την ομαδα ελεγχου. Αποτελέσματα: Οι χοίροι της θεραπευτικής ομάδος, εν συγκρίσει με την ομάδα ελεγχου, εμφάνισαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα αμμωνίας (P < 0.01), ολικών χολικών οξέων (P < 0.01), ελεύθερων λιπαρών οξέων (P < 0.05), αρτηριακού γαλακτικού οξέος (P < 0.01) και ολικής χολερυθρίνης (P < 0.05) μετά το τέλος της θεραπευτικής περιόδου. Στην ίδια ομάδα, η πτώση των επιπέδων της μέσης αρτηριακής πίεσης μειώθηκε στατιστικά σημανικα 3 ώρες μετα την εναρξη της θεραπειας (P < 0.05). Αντιθετα, η ομάδα ελεγχου σταδιακά ανέπτυξε ενδοκρανιακή υπέρταση (P < 0.001 σε t = 12h), πραγμα που επηρεασε αρνητικα και την πιεση αρδευσης του εγκεφάλου (P < 0.01 σε t = 12h). Τέλος, στην ομάδα αλβουμίνης τα επίπεδα MDA στο ηπατικό ιστό είχαν μειωθεί σημαντικά μετα την 6-ωρη συνεδρια ΠΚ (P = 0.007). Συμπέρασμα: Αποδείχθηκε σαφώς η δυνατότητα απομάκρυνσης υδατοδιαλυτών ουσιών από την συστηματική και την πυλαία κυκλοφορία, καθώς και ουσιών που δεσμεύονται από την αλβουμίνη, καθώς και ο θεμελιώδης ρόλος της αλβουμίνης έναντι του οξειδωτικού στρες που αναπτυσσεται στο ηπατικό παρεγχυμα. Με πλέον εντυπωσιακό εύρημα την κατακόρυφη πτώση των επιπέδων της ενδοκράνιας πίεσης κοντά στα φυσιολογικά επίπεδα μετά από μια και μοναδική συνεδρία ΠΚ, η μελέτη μας χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και αξιολόγησης στο μέλλον.
Ενεργοποίηση των μορίων προσκόλλησης (Adhesion molecules) των λευκοκυττάρων κατά την εξωσωματική κυκλοφορία
Authors: Βαρβιτσιώτης Ποσειδώνας-Σπυρίδων
Published: January 2014

Backround: Extracorporeal circulation produces a systemic imflammatory response in humans, activating the complement system, the intrinsic and extrinsic coagulation pathways, the fibrinolytic system, monocytes, platelets, endothelial cells and neutrophils. Part of this complex interaction entails the upregulation of leucocyte adhesion molecules. Hypothesis: We hypothesized that leucocytes are activated during extracorporeal circulation. CD11a/DC18 and CD11b/CD18 are upregulated and their upregulation will be measured with flow cytometry. Materials and Methods: This study included 40 adult patients that underwent coronary bypass graft operations with the use of extracorporeal circulation. These patients were carefully selected when it comes to risk factors, so the patient population was as homogenous as possible.Blood samples were collected at 7 descrete phases of the perioperative period. These blood samples were processed with fluorescent monoclonal antibodies against CD11a/CD18 and CD11b/CD18 and were afterwards analyzed with flow cytometry , measuring the mean channel fluorescence of the activated leucocytes. Results were analyzed using the Lysis II statistical software. Results: The adhesion molecules were upregulated. CD11a/CD18 was mostly upregulated after protamine administration. On the other hand, CD11b/CD18 was upregulated at an early phase and also later on after protamine administration.Both agents’ levels returned back to preoperative baseline values, 24hrs after the operation.None of the study population of patients suffered any significant complication, including, stroke, myocardial infarction or death. Discussion: This study demonstrated that during extracorporeal circulation, there is activation of adhesion molecules CD11a/CD18 and CD11b/CD18. This agrees with the findings of other investigators.The significance of this upregulation is still uncertain.The role of protamine administration seems to be of importance. It upregulates significantly both adhesion molecules and possibly can lead to pulmonary dysfunction. The activation of these two molecules correlates with the activation of the complement system with the resultant production of several lytic or inhibitory enzymes. ...........................................................................................................................
Η κλαρυθρομυκίνη ως ανοσοπαρεμβατική θεραπεία
Authors: Μπαζιάκα Φωτεινή
Published: January 2014

Με βάση προηγούμενες μελέτες σε ζωικά πρότυπα που ανέδειξαν την ανοσοτροποποιητική δράση της κλαριθρομυκίνης στην πειραματική σήψη μετά χορήγηση μιας δόσης φαρμάκου,ακολούθησε η μελέτη χορήγησης φαρμάκου για τρεις διαδοχικές μέρες στην πειραματική σήψη από πολυανθεκτική P. aeruginosa. Οξεία πυελονεφρίτιδα προκλήθηκε σε 30 κονίκλους μετά ενοφθαλμισμό του παθογόνου στη νεφρική πύελο.Τα ζωικά πρότυπα διαιρέθηκαν σε τρεις ομάδες μελέτης Α, μάρτυρες, Β, ζώα στα οποία χορηγήθηκε κλαριθρομυκίνη για μια μέρα και C, ζώα στα οποία χορηγήθηκε θεραπεία για τρεις μέρες. Ακολούθησε παρακολούθηση της επιβίωσης και αιμοληψίες για καλλιέργειες και προσδιορισμό προφλεγμονωδών μεσολαβητών.Επίσης έγινε απομόνωση μονοκυττάρων για προσδιορισμό της ex vivo παραγωγής TNFα.Μετά το θάνατο κάθε ζώου ακολουθούσε νεκροτομή με ποσοτικές καλλιέργειες και βιοψίες των οργάνων.Η μέση επιβίωση των ομάδων Α,Β και C ήταν 2.65, 7.15, και 7.95 μέρες αντίστοιχα. Όλοι οι μάρτυρες απεβίωσαν (θνητότητα 100%), ενώ από τα ζώα που έλαβαν αγωγή με κλαριθρομυκίνη ,είτε για μια μέρα είτε για τρεις,απεβίωσαν 15 (θνητότητα 75%,p:0;033). Στις 24 ώρες,η μαλονοδιαλδεύδη ορού της ομάδας C ήταν χαμηλότερη από την αντίστοιχη της ομάδας A. Επίσης, στις 48 ώρες ο παράγοντας ΤΝFα των ομάδων B και C, ήταν χαμηλότερος από την ομάδα Α. Η ex vivo παραγωγή του TNFα, από τα απομονωμένα μονοκύτταρα της ομάδας C, κυμαινόταν ομοίως σε χαμηλότερα επίπεδα από την ομάδα Α, σε όλες τις δειγματοληψίες.Total pathology scores του ήπατος της ομάδος Β, ήταν χαμηλότερα από τα αντίστοιχα των ομάδων Α και C. Συμπεραίνεται ότι η χορήγηση κλαριθρομυκίνης για τρεις μέρες υπερτερεί της μονοήμερης χορήγησης,όσον αφορά στην ανοσοτροποποιητική της δράση στην πειραματική σήψη από πολυανθεκτική P.aeruginosa.
Φαρμακοκινητική μελέτη διαφόρων αντιβιοτικών στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό
Authors: Παγουλάτου Αλεξάνδρα
Published: January 2014

Στην παρούσα μελέτη επελέγησαν τα αντιβιοτικά Βανκομυκίνη, Τεϊκοπλανίνη, Φουσιδικό οξύ και Μοξιφλοξασίνη, με σκοπό την αναζήτηση παραγόντων ικανών να διέλθουν από τους υγιείς φραγμούς του εγκεφάλου και επομένως να επιτύχουν θεραπευτικές συγκεντρώσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα. ΟΜΑΔΑ ΦΟΥΣ. ΟΞΥ Αρ. Ασθ. Μέσες τιμές (μg/ml ) Ι (0-30`) 7 43,21 ΙΙ (30`-1ώρ) 8 37,25 ΙΙΙ ( 1-2 ώρ) 6 32,33 ΙV (2-4 ώρ) 7 27 V ( 4-6 ώρ) 6 18,83 Οι ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκαν τα ανωτέρω αντιβιοτικά, υπεβλήθησαν, υπό ενδορραχιαία αναισθησία, σε μικρές ουρολογικές επεμβάσεις. Η επεξεργασία των δειγμάτων του ορού και του ΕΝΥ έγινε με την μικροβιολογική μέθοδο διάχυσης σε άγαρ. Για την Βανκομυκίνη, την Τεϊκοπλανίνη και το Φουσιδικό οξύ οι στάθμες στο ΕΝΥ ήταν μη ανιχνεύσιμες. Στον ορό μετρήθηκαν ( Πίνακας 1 ): ΟΜΑΔΑ ΒΑΝΚΟΜΥΚΙΝΗ Αρ. ασθ. Μέσες τιμές (μg/ml ) Ι (0-1 ώρ) 5 21,1 ΙΙ (1-2 ώρ) 5 10,1 ΙΙΙ (2-4 ώρ) 6 6,7 ΙV (2-4 ώρ) 6 8,51 V ( 6-8 ώρ) 7 5,15 ΟΜΑΔΑ ΤΕΙΚΟΠ. Αρ. ασθ. Μέσες τιμές (μg/ml) I (0-1 ώρ) 6 25,23 II (1-2 ώρ) 7 22,38 III (2-4 ώρ) 7 10,92 IV (4-6 ώρ) 5 9,6 V (6-8 ώρ) 10 4,56 VI (24 ώρ) 6 5,9 VII (48 ώρ) 5 3,64 Πίνακας 1: Οι στάθμες της Βανκομυκίνης, της Τεϊκοπλανίνης και του Φουσιδικού οξέος στον ορό. Για την Μοξιφλοξασίνη στον ορό και στο ΕΝΥ μετρήθηκαν ( Πίνακας 2 ): ΟΜΑΔΑ ΜΟΞΙΦΛΟΞΑΣΙΝΗ Αρ. ασθενών Μέσες τιμές στον ορό (μg/ml ) Μέσες τιμές στο ΕΝΥ (μg/ml ) Ι(30`-1 ώρα) 10 1,127 0,09 ΙΙ(1-2 ώρες) 10 2,58 0,355 ΙΙΙ(2-4 ώρες) 10 3,2 0,576 ΙV(4-6 ώρες) 10 2,53 1,552 V(6-8 ώρες) 10 2 1,21 Πίνακας 2: Οι στάθμες της Μοξιφλοξασίνης στον ορό και στο ΕΝΥ. Συμπερασματικά, η Βανκομυκίνη, η Τεϊκοπλανίνη και το Φουσιδικό οξύ πέτυχαν, όπως ήταν αναμενόμενο, ικανοποιητικά επίπεδα στα δείγματα του ορού. Τόσο στον ορό όσο και στο ΕΝΥ οι στάθμες της Μοξιφλοξασίνης κρίθηκαν ικανοποιητικές. Στον ορό παρέμειναν υψηλές ακόμη και 6-8 ώρες μετά την χορήγηση (μέση τιμή = 2 μg/ml, ομάδα V). Στο ΕΝΥ οι μέγιστες τιμές επετεύχθησαν στο διάστημα 4-6 ώρες (1,552 μg/ml, ομάδα IV) και παρέμειναν υψηλές ακόμη και 6-8 ώρες μετά την χορήγηση του φαρμάκου (μέση τιμή = 1,21 μg/ml, ομάδα V). Η ευκολία με την οποία η Μοξιφλοξασίνη διέρχεται τους υγιείς φραγμούς του εγκεφάλου, της εξασφαλίζει περίοπτη θέση στην ομάδα των νεότερων αντιβιοτικών που θα χρησιμοποιηθούν για την πρόληψη και θεραπεία πολλών λοιμώξεων του κεντρικού νευρικού συστήματος
Η αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου μετά από ριζική προστατεκτομή με τη χορήγηση μη στερινοειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων
Authors: Μάζαρης Ευάγγελος
Published: January 2014

Σκοπός: Η συστηματική χορήγηση μη στερινοειδών αντιφλεγμονοδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ) μετά από οπισθοηβική ριζική προστατεκτομή (RRP) συνήθως αποφεύγεται λόγω της αντιαιμοπεταλιακής τους δράσης και της πιθανότητας αιμορραγικών επιπλοκών. Ο σκοπός μας ήταν να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια χορήγησης ΜΣΑΦ μετά από RRP. Υλικό και Μέθοδος: Εκατό ασθενείς υποβλήθηκαν σε ανοικτή RRP από ένα χειρουργό και κατανεμήθηκαν τυχαία και προοπτικά σε 2 ομάδες των 50 ασθενών. Στη μια ομάδα χορηγήθηκε συστηματικά ΜΣΑΦ (λορνοξικάμη) ενώ στην άλλη παρακεταμόλη ως μετεγχειρητική αναλγησία. Επί εντόνου άλγους χορηγήθηκαν επιπλέον οπιοειδή. Έγινε καταγραφή των παραμέτρων που σχετίζονταν με πιθανή μετεγχειρητική αιμορραγία όπως η προεγχειρητική και μετεγχειρητική διαφορά στην αιμοσφαιρίνη (Hb) αίματος, η εκτιμώμενη διεγχειρητική απώλεια αίματος (EBL), ο αριθμός των φιαλών αίματος που μεταγγίστηκαν και η ποσότητα του υγρού των παροχετεύσεων. Ο βαθμός του πόνου καταγράφηκε καθημερινά με τη βαθμίδα οπτικού αναλόγου μέχρι την έξοδο από το νοσοκομείο. Αποτελέσματα: Οι επεμβάσεις είχαν παρόμοια EBL και η μετεγχειρητική αιμορραγία δεν διέφερε στην ομάδα του ΜΣΑΦ όπως αποδεικνύεται και από τον παρόμοιο αριθμό μεταγγίσεων (p£1) τις παρόμοιες τιμές αιμοσφαιρίνης καθώς και τον παρόμοιο ρυθμό ελάττωσής της μετεγχειρητικά. Κανένας ασθενής δεν χρειάστηκε επανεπέμβαση εξαιτίας αιμορραγίας ενώ σε καμία περίπτωση που η ποσότητα του υγρού των παροχετεύσεων ήταν αυξημένη δεν οφειλόταν σε αιμορραγία. Ο βαθμός του πόνου δεν διέφερε μεταξύ των 2 ομάδων κατά την 1η, 4η και τις επόμενες μετεγχειρητικές ημέρες αλλά ήταν μικρότερος κατά την 2η και 3η μετεγχειρητική ημέρα για την ομάδα της λορνοξικάμης (p?0.05). Συμπέρασμα: Η χορήγηση των ΜΣΑΦ μετά από ανοικτή RRP είναι ασφαλής και αποτελεσματική. Φαίνεται ότι δεν αυξάνουν τον κίνδυνο αιμορραγίας και προσφέρουν αποτελεσματική αναλγησία.
Η ανάπτυξη της μεθόδου μικροσυστοιχιών πυρηνικού και μιτοχονδριακού δεσοξυριβονουκλεϊκού οξέος (DNA microarrays) στη μελέτη των μιτοχονδριακών νοσημάτων
Authors: Μανώλη Ειρήνη
Published: January 2014

Ο στρατηγικός ρόλος του μιτοχονδρίου στο κύτταρο και η σύνθετη ρύθμιση της λειτουργίας του από γονίδια του μιτοχονδριακού αλλά και του πυρηνικού DNA, έχουν ως συνέπεια το τεράστιο εύρος κλινικών εκδηλώσεων και την ιδιαίτερη κληρονομικότητα, που χαρακτηρίζουν τα μιτοχονδριακά νοσήματα. Παράλληλα, μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, πρωτοπαθούς ή δευτεροπαθούς χαρακτήρα, έχει συσχετισθεί με πλειάδα παθήσεων, όπως παχυσαρκία, διαβήτης, καρκίνος, νευροεκφυλιστικά νοσήματα, καρδιοπάθειες, κατάθλιψη καθώς και τη διαδικασία της γήρανσης. Παρά τη σημασία τους, οι διαθέσιμες τεχνικές για τη μελέτη των μιτοχονδριακών νοσημάτων είναι περιορισμένες και επίπονες, καθώς περιλαμβάνουν βιοχημικές εξετάσεις σε υλικό μυϊκής βιοψίας και μοριακό έλεγχο, που είναι εφικτός σε λίγα μόνον εξειδικευμένα κέντρα διεθνώς. Η μελέτη αυτή περιγράφει την ανάπτυξη και την πρώτη εφαρμογή της μεθόδου των μικροσυστοιχιών DNA για τη μελέτη της μιτοχονδριακής γονιδιακής έκφρασης. Κατασκευάστηκε μια μικροσυστοιχία, αποτελούμενη από 501 γονίδια πυρηνικού DNA σχετιζόμενα με τη δομή, τη βιοσύνθεση και τη λειτουργία του μιτοχονδρίου. Για την αξιολόγηση της μεθόδου χρησιμοποιήθηκαν ανθρώπινα μυϊκά κύτταρα in vitro για τη διερεύνηση της επίδρασης των γλυκοκορτικοειδών στη μιτοχονδριακή λειτουργία, με απώτερο στόχο την κατανόηση των μοριακών μηχανισμών της μυοπάθειας από στεροειδή. Σημαντικές μεταβολές παρατηρήθηκαν στην έκφραση γονιδίων που συμμετέχουν στην πρωτεϊνοσύνθεση, το μεταβολισμό των λιπαρών οξέων, το οξειδωτικό stress και την απόπτωση, μεταξύ άλλων, ενώ σημαντικότερη ήταν η επαγωγή της μεταγραφής της μονοαμινοξειδάσης Α (ΜΑΟ-Α). Η ΜΑΟ-Α είναι το σημαντικότερο ένζυμο μεταβολισμού των κατεχολαμινών και άλλων νευρομεταβιβαστών, του οποίου ο ρόλος στο σκελετικό μυ παραμένει αδιευκρίνιστος. Η παρούσα μελέτη περιγράφει τη διέγερση της μεταγραφής, της μετάφρασης και της ενζυμικής δραστικότητας της ΜΑΟ-Α μετά από έκθεση μυϊκών κυττάρων σε γλυκοκορτικοειδή, με επακόλουθη αύξηση της παραγωγής υπεροξειδίου του υδρογόνου. Ο μεταβολικός αυτός δρόμος μπορεί να οδηγεί σε αύξηση του οξειδωτικού stress και κυτταρική βλάβη, συμβάλλοντας στην αιτιοπαθογένεια της μυοπάθειας από στεροειδή. Η εμπειρία από αυτήν την πρώτη εφαρμογή, οδήγησε στη βελτίωση του σχεδιασμού και την κατασκευή μιας νέας μιτοχονδριακής μικροσυστοιχίας με 1135 γονίδια σχετιζόμενα με το μιτοχόνδριο, συμπεριλαμβανομένων αυτών που κωδικοποιούνται από το μιτοχονδριακό DNA. Πιστεύουμε, πως η μιτοχονδριακή μικροσυστοιχία αποτελεί ένα αξιόπιστο και πρωτοποριακό εργαλείο για τη μελέτη της μιτοχονδριακής γονιδιωματικής.