bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Kortykosteroidy a ryzyko złamania szyjki kości udowej u osób w podeszłym wieku cierpiących na choroby układu oddechowego: Wyniki analizy greckiej kohorty badania EPIC
Authors: Karakatsani Anna , Katsoulis Michail , Klinaki Eleni , Trichopoulou Antonia
Published: June 2022

Wstęp: Wraz ze starzeniem się populacji w najbliższych latach należy spodziewać się wzrostu częstości występowania osteoporozy i chorób układu oddechowego. Kortykosteroidy—leki zwiększające ryzyko osteoporozy, są stosowane w różnych postaciach u chorych na schorzenia układu oddechowego, bez względu na zaawansowany wiek i zwiększone ryzyko złamań. Celem badania była ocena ryzyka złamania szyjki kości udowej u osób w wieku podeszłym, leczonych kortykosteroidami ze wskazań pulmonologicznych, z uwzględnieniem leków wziewnych. Materiał i metody: Dane na temat nowych złamań szyjki kości udowej zbierano za pomocą aktywnej obserwacji prospektywnej uczestników greckiego segmentu badania EPIC-Greece (EPIC-Greece, European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition), którzy w momencie rekrutacji osiągnęli wiek co najmniej 60 lat i deklarowali chorobę układu oddechowego rozpoznaną przez lekarza. Dane na temat statusu socjoekonomicznego, stylu życia, stanu zdrowia oraz stosowania kortykosteroidów gromadzono za pomocą kwestionariuszy na początku i końcu badania. W celu oceny współczynnika ryzyka (HR) zastosowano model regresji Coxa, z uwzględnieniem czynników zakłócających. Wyniki: Stwierdzono wzrost ryzyka złamania szyjki kości udowej związany ze stosowaniem kortykosteroidów (HR: 1.68; 95% CI: 0.85–3.34). Zwiększone ryzyko utrzymywało się, gdy analizę ograniczono do osób przyjmujących jakiekolwiek kortykosteroidy z powodu chorób obturacyjnych (HR: 1.40; 95% CI: 0.64–3.06) oraz do osób przyjmujących wyłącznie leki wziewne (HR: 1.58; 95% CI: 0.71–3.50). Ta pozytywna zależność nie osiągnęła jednak poziomu istotności statystycznej, prawdopodobnie z powodu małej liczby osób ze złamaniami. Wnioski: Ryzyko złamania szyjki kości udowej powinno być brane pod uwagę w sytuacji, gdy zaleca się stosowanie kortykosteroidów ze wskazań pulmonologicznych osobom w podeszłym wieku. Problem ten dotyczy również leków wziewnych.
Tiotropium w leczeniu POChP—Historia i perspektywy
Authors: Kuziemski Krzysztof , Barczyk Adam
Published: June 2022

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) stanowi istotny problem zdrowotny dla społeczeństwa, ponieważ jest związana ze zwiększoną chorobowością i umieralnością. Choroba prowadzi do stałego zmniejszania się wartości natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1). Pogorszenie funkcji układu oddechowego szczególnie szybko postępuje w mniej zaawansowanych stadiach choroby, dlatego tak istotne jest wczesne wykrycie zaburzeń i wdrożenie właściwego leczenia. Prawidłowa farmakoterapia POChP zmniejsza nasilenie objawów choroby, poprawia tolerancję wysiłku fizycznego oraz zmniejsza liczbę i stopień ciężkości zaostrzeń. Istotną rolę w procesie terapii chorych na POChP stanowi tiotropium i jego nowe połączenie z olodaterolem. Celem pracy było przedstawienie możliwości terapeutycznych stosowania tiotropium w codziennej praktyce klinicznej.
Śródmiąższowe zapalenie płuc z cechami reakcji autoimmunologicznej (IPAF) oraz obrazem radiologicznym sugerującym limfocytowe śródmiąższowe zapalenie płuc (LIP)
Authors: Płóciniczak Alicja , Goździk -Spychalska Joanna , Batura-Gabryel Halina
Published: June 2022

Śródmiąższowe zapalenie płuc z cechami reakcji autoimmunologicznej (IPAF) to termin opisujący przypadki śródmiąższowych chorób płuc i współtowarzyszących im zmian klinicznych, serologicznych i/lub morfologicznych o podłożu autoimmunologicznym, które nie spełniają reumatologicznych kryteriów rozpoznania konkretnej choroby tkanki łącznej (CTD). Najczęściej śródmiąższowe zapalenie płuc pojawia się wtórnie do choroby tkanki łącznej, zdarza się jednak, że jest jej pierwszą i jedyną manifestacją. Limfocytowe zapalenie płuc (LIP) to rzadka choroba, która charakteryzuje się naciekiem śródmiąższu oraz przestrzeni międzypęcherzykowych przez limfocyty, plazmocyty oraz inne komórki linii limfopoetycznej. Przyczyna LIP jest wciąż nieznana, ale może być ono jedną z manifestacji choroby tkanki łącznej. Kliniczny przebieg bywa bardzo zróżnicowany—od samoistnej remisji po przyśpieszoną progresję prowadzącą do niewydolności oddechowej i zgonu pomimo zastosowania systemowej glikokortykosteroidoterapii (sGKS). Ponieważ obecnie brakuje standardów terapeutycznych, LIP leczy się empirycznie. W pracy zaprezentowano przypadek 54-letniej, HIV-negatywnej kobiety, u której na podstawie obrazu klinicznego oraz zmian radiologicznych wysunięto podejrzenie LIP. Wyniki badań laboratoryjnych wskazywały na podłoże autoimmunologiczne, odchylenia nie były jednak charakterystyczne dla żadnej konkretnej układowej choroby tkanki łącznej. Z uwagi na ciężki stan kliniczny chorej, wdrożono leczenie immunosupresyjne bez wykonywania biopsji płuca. W pracy opisano okres dwuletniej obserwacji chorej oraz wszelkie wątpliwości diagnostyczno-terapeutyczne.
Eozynofilowe zapalenie płuc na tle infestacji pasożytami—Skuteczność leczenia kortykosteroidem po niepowodzeniu terapii dietylokarbamazyną
Authors: Madan Manu , Gupta Pawan , Mittal Richa , Chhabra Sunil
Published: June 2022

Dietylokarbamazyna w leczeniu eozynofilowego zapalenia płuc wywołanego infestacją pasożytem (tropical pulmonary eosinofilia) przynosi poprawę tylko u części pacjentów, a w przypadku fazy przewlekłej schorzenia leczenie jest nieskuteczne u 20–40% chorych. W tych przypadkach stosuje się kortykosteroidy, choć skuteczność tego postępowania nie została dotychczas potwierdzona. U opisywanej pacjentki po trzech tygodniach standardowego leczenia dietylokarbamazyną odnotowano jedynie częściową odpowiedź kliniczną, hematologiczną i fizjologiczną. Do dwóch kolejnych cykli leczenia dołączono kortykosteroid, co przyczyniło się do całkowitego wyleczenia. Dwa miesiące później doszło jednak do wznowy choroby, przy czym stwierdzono wykładniki fazy przewlekłej schorzenia, ale kontynuacja leczenia kortykosteroidem przyniosła zadowalającą odpowiedź kliniczną.
Korzystanie z dostępnych w Internecie informacji z zakresu zdrowia i choroby przez osoby chore na alergię dróg oddechowych i astmę: Wyniki badania ankietowego
Authors: Kłak Anna , Raciborski Filip , Samoliński Bolesław
Published: June 2022

Wstęp: Celem badania była analiza porównawcza zachowań zdrowotnych w sieci pomiędzy osobami chorymi na astmę i/lub alergię górnych dróg oddechowych a grupą referencyjną. Materiał i metody: Dokonano analizy porównawczej dwóch niezależnych badań kwestionariuszowych, przeprowadzonych przy zastosowaniu tego samego narzędzia badawczego. Badanie A przeprowadzono w 2013 roku na obszarze województwa mazowieckiego. Grupę docelową stanowiły osoby w wieku 20–44 lat (średnia wieku: 28.14 roku, mediana: 26 lat). Zebrano 1728 ankiet. Do analizy wylosowano 51 respondentów, odpowiadających liczebnością, wiekiem, płcią, wykształceniem i sytuacją materialną profilowi respondentów z badania B przeprowadzonego w 2014 roku w grupie 59 pacjentów chorych na astmę i alergie górnych dróg oddechowych (do analizy włączono 51 respondentów). Wyniki: W grupie referencyjnej (badanie A) ponad 92% respondentów deklarowało że, korzystało z Internetu przy wyszukiwaniu informacji na temat swojego zdrowia, ochrony zdrowia lub usług medycznych, natomiast w grupie chorych na astmę i/lub alergie górnych dróg oddechowych (badanie B) odsetek był wyższy i wyniósł 97% (p > 0.05). W obydwu badaniach wykazano, że ponad 74% respondentów poszukiwało w sieci informacji o konkretnej chorobie (p > 0.05). Informacji o tym, jak inni ludzie radzą sobie z podobnymi problemami zdrowotnymi, poszukiwało 20% (badanie A) i 33% (badanie B) respondentów (p > 0.05). Informacji dotyczących różnych metod leczenia danej jednostki chorobowej poszukiwało w sieci odpowiednio 40% i 51% respondentów (p > 0.05). Prawie 51% respondentów w badaniu A i 56% w badaniu B poszukiwało w Internecie informacji zdrowotnej, kiedy nie czuli się dobrze lub byli chorzy (p > 0.05). Wnioski: Liczba osób korzystających z Internetu w celach zdrowotnych jest bardzo duża, zarówno w grupie referencyjnej, jak i w grupie pacjentów chorych na alergie dróg oddechowych i/lub astmę. Osoby chorujące długotrwale weryfikowały w Internecie diagnozę postawioną przez lekarza znacznie częściej niż grupa referencyjna.
Terapia mowy—Niefarmakologiczna metoda leczenia uporczywego, przewlekłego kaszlu
Authors: Krakowiak Karolina , Dąbrowska Marta , Buła Filip , Łobacz Anna , Rojek Dorota , Grabczak Elżbieta , Krzeski Antoni , Krenke Rafał
Published: June 2022

Kaszel jest najczęstszym objawem chorób układu oddechowego. Stosowane dotychczas metody leczenia przewlekłego kaszlu u dorosłych nie są w pełni skuteczne. Przewlekły kaszel o niejasnej przyczynie lub niepoddający się leczeniu może spowodować znaczne upośledzenie jakości życia. Wyniki badań dowodzą, że jedną z metod leczenia przewlekłego, uporczywego kaszlu jest terapia mowy. W pracy zaprezentowano przypadek chorej z przewlekłym kaszlem w przebiegu przewlekłego niealergicznego nieżytu nosa i choroby refluksowej przełyku, przez 18 lat leczonej nieskutecznie, u której terapia mowy istotnie zmniejszyła kaszel i poprawiła jakość życia.
Zajęcie układu oddechowego w przebiegu nieswoistych zapaleń jelit
Authors: Kacprzak Aneta , Szturmowicz Monika , Kuś Jan
Published: June 2022

Nieswoiste zapalenia jelit to choroby systemowe z możliwością manifestacji w praktycznie każdej lokalizacji. Zagadnienie zajęcia układu oddechowego jest bardzo ważne z klinicznego punktu widzenia. W artykule próbujemy usystematyzować dotychczasową wiedzę na ten temat.
Tlenek Azotu w Wydychanym Powietrzu, Atopia i Wyniki Spirometrii u Chorych na Astmę i Nieżyt Nosa w Indiach
Authors: Kumar Raj , Gupta Nitesh
Published: June 2022

Wstęp: Astma jest przewlekłym schorzeniem zapalnym dróg oddechowych. Stężenie tlenku azotu (NO) może być mierzone w sposób nieinwazyjny w wydychanym powietrzu (FeNO). Celem badania była ocena wpływu czynników antropometrycznych i czynnościowych na pomiary FeNO, a także ocena korelacji pomiędzy FeNO a wynikami badania spirometrycznego i stężeniem wybranych markerów zapalnych u chorych na astmę i nieżyt nosa. Materiał i metody: Badanie miało charakter prospektywny i obejmowało chorych na astmę (BA) i nieżyt nosa (AR), którzy zgłaszali się do poradni w latach 2011–2015. Osoby zdrowe stanowiły grupę kontrolną. U wszystkich badanych wykonano spirometrię z próbą rozkurczową, pomiar FeNO, testy skórne (prick tests), pobrano krew w celu oznaczenia bezwzględnej liczby eozynofilii we krwi obwodowej i całkowitego stężenia IgE w surowicy. Wyniki: Spośród 528 uczestników badania, u 215 rozpoznano astmę (BA), u 248 astmę i nieżyt nosa (BA-AR), a grupę kontrolną (HC) stanowiła grupa 65 osób. Średnie stężenie FeNO było wyższe u chorych z atopią w porównaniu z osobami bez atopii (34.14 v. 25.99; p < 0.001), u chorych na astmę w porównaniu z osobami bez astmy (30.46 v. 12.91; p < 0.001) i u chorych ze współistnieniem astmy i nieżytu nosa w porównaniu z osobami zdrowymi (32.56 v. 30.46; p < 0.001). Iloraz szans (OR) dla FeNO w badanej populacji wskazuje na związek z płcią męska, bezwzględną liczbą eozynofilów we krwi obwodowej (AEC), uczuciem duszności, czasem trwania objawów, dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku atopii. Trafność diagnostyczna FeNO dla astmy wyrażona jako pole pod krzywą (AUC) wyniosła 0.833 (95% [CI], 0.717–0.901), z wartością odcięcia wynoszącą 19.45 przy czułości 71.2% i swoistości 81.8% (p < 0.001). Pozytywna wartość predykcyjna dla rozpoznania astmy przy pomocy FeNO wyniosła 96.84% (95% CI: 94.43–98.23), a negatywna wartość prognostyczna 30% (95% CI: 23.78–37.05). Wnioski: Parametry antropometryczne i stopień duszności wpływają na wyniki FeNO. Podobny wpływ na wyniki FeNO ma atopia. Dodatkowo stwierdzono brak korelacji pomiędzy wynikami spirometrii a FeNO, co wskazuje na odmienny charakter zjawisk fizjologicznych mierzonych przez te parametry.
Nadciśnienie Płucne w Przebiegu śródmiąższowych Chorób Płuc—Czy Leczenie Ukierunkowane na PAH Przynosi Korzyści?
Authors: Szturmowicz Monika , Kacprzak Aneta , Kuś Jan
Published: June 2022

Nadciśnienie płucne (PH) jest rozpoznawane u 40–50% chorych w końcowym stadium rozsianych śródmiąższowych chorób płuc (DPLD) i wiąże się ze znacznym pogorszeniem rokowania. Najnowsze wytyczne Europejskiego Towarzystwa Chorób Płuc i Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego zalecają w tej grupie chorych najbardziej optymalne leczenie DPLD oraz przewlekłą tlenoterapię u chorych z PaO2 poniżej 60 mm Hg. Leki stosowane w tętniczym nadciśnieniu płucnym (PAH) nie są rekomendowane chorym na PH-DPLD, ze względu na ryzyko zwiększenia przecieku krwi nieutlenowanej w płucach i w konsekwencji, pogorszenia hipoksemii. Jednak leczenie ukierunkowane na PAH może przynosić korzyść w wybranych sytuacjach klinicznych. Autorzy obecnej pracy próbują znaleźć odpowiedź na kilka ważnych pytań: czy terapia ukierunkowana na PAH może przynieść korzyści w PH-DPLD, kto powinien być poddany terapii ukierunkowanej na PAH, jaka grupa leków jest najbardziej obiecująca, w jaki sposób należy oceniać wyniki leczenia?
Płucna Postać Histiocytozy z Komórek Langerhansa u Dorosłych
Authors: Radzikowska Elżbieta
Published: June 2022

Płucna postać histiocytozy z komórek Langerhansa (PLCH) jest rzadką chorobą o nieustalonej etiologii, wynikającą z proliferacji mielopochodnych komórek dendrytycznych—komórek Langerhansa obarczonych mutacją genu BRAF i/oraz genów NRAS, KRAS i MAP1K1, powodujących naciekanie i niszczenie płuc i/lub innych narządów. Chorują najczęściej młode, palące osoby, niezależnie od płci. Charakteryzuje się powstawaniem ziarniniaków utworzonych z komórek Langerhansa, niszczących strukturę dystalnych dróg oddechowych. Tomografia komputerowa wysokiej rozdzielności odgrywa znaczącą rolę w diagnostyce PLCH. Typowy obraz radiologiczny PLCH obejmuje obecność guzków wewnątrzzrazikowych, układających się w obraz „pączkującego drzewa”, guzki z obecnością jamek, cienko i grubościenne, często zlewające się ze sobą torbielki. Pewne rozpoznanie wymaga stwierdzenia w badaniu histologicznym charakterystycznych zmian i obecności komórek wykazujących ekspresję antygenów CD1a lub CD207. Zasadniczym zaleceniem dla chorych na PLCH jest zaprzestane palenia tytoniu. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących leczenia steroidami. Terapia postępujących postaci PLCH i/lub bez zajęcia innych narządów opiera się na kladrybinie, a w terapii ratunkowej stosowana jest cytarabina. Choroba cechuje się stosunkowo dobrym rokowaniem, a przeżycia 10-letnie obserwowane są u ponad 85% chorych.
Jedenastoletnie, Retrospektywne Badanie Przekrojowe Dotyczące Proteinozy Pęcherzyków Płucnych
Authors: Kiani Arda , Parsa Tahereh , Naghan Parisa , Dutau Hervé , Razavi Fatemeh , Farzanegan Behrooz , Tootkaboni Mahsa , Abedini Atefeh
Published: June 2022

Wstęp: Proteinoza pęcherzyków płucnych (PAP, pulmonary alveolar proteinosis) to rzadka choroba płuc. W populacji irańskiej nie analizowano nigdy skuteczności płukania całego płuca (WLL, whole-lung lavage) jako leczenia PAP. Z tego powodu oceniono charakterystykę PAP, a także skuteczność WLL w tej rzadkiej chorobie. Niniejsze badanie miało na celu analizę cech demograficznych, obrazu klinicznego i wyników leczenie tej choroby u irańskich pacjentów z PAP. Materiał i metody: Zgromadzono dane 45 pacjentów z pewnym rozpoznaniem PAP, regularnie obserwowanych od marca 2004 do marca 2015 roku w irańskim szpitalu referencyjnym. Skuteczność WLL oceniano, porównując parametry spirometryczne, gazometrii krwi tętniczej oraz testu 6-minutowego marszu (6MWT, 6 minute walk test) przed i po wykonaniu wszystkich zabiegów płukania płuca. Wyniki: Średni wiek w momencie rozpoznania choroby wynosił 30.33 ± 14.56 roku. U czterech pacjentów (8.8%) występowało niemasywne krwioplucie, u trzech (6.6%) współistniała gruźlica płuc. Biopsja przezoskrzelowa płuca i płukanie oskrzelowo- -pęcherzykowe w 71.1% przypadków były wystarczającymi badaniami do postawienia rozpoznania. Wyniki spirometryczne, parametry gazometrii krwi tętniczej i 6MWD poprawiły się znamiennie po przeprowadzeniu wszystkich zabiegów płukania płuca. Czterech pacjentów (8.8%) zmarło z powodu niewydolności oddechowej. Jedyną zmienną mogącą przewidzieć niepowodzenie leczenia było występowanie krwioplucia w wywiadzie chorobowym. Wnioski: W badaniu wykazano, że WLL jest leczeniem skutecznym u pacjentów z PAP. Krwioplucie było niezależnym czynnikiem predykcyjnym niepowodzenia leczenia.
Choroba zarostowa żył płucnych: patogeneza, czynniki ryzyka, cechy kliniczne i algorytm diagnostyczny—Aktualny stan wiedzy
Authors: Szturmowicz Monika , Kacprzak Aneta , Szołkowska Małgorzata , Burakowska Barbara , Szczepulska Ewa , Kuś Jan
Published: June 2022

Choroba zarostowa żył płucnych (PVOD) i hemangiomatoza włośniczek płucnych (PCH) należą do rzadkich schorzeń—szacowana częstość występowania wynosi mniej niż jeden przypadek na milion mieszkańców. W PVOD/PCH patologia dotyczy małych żyłek—przedprzegrodowych i przegrodowych, włośniczek oraz tętniczek zaprzegrodowych i małych tętniczek płucnych. W klasyfikacji nadciśnienia płucnego (PH) według ERS/ESC z 2015 roku PVOD/PCH tworzy podgrupę 1’. Dane z niedawnych analiz wskazują jednak, że PVOD/PCH może być w rzeczywistości częstsze, z powodu błędnej kwalifikacji tych chorych do grupy 1. Problem ten może dotyczyć przypadków rozpoznanych jako tętnicze nadciśnienie płucne (PAH) występujące w przebiegu twardziny, spowodowane lekami, związane z zakażeniem wirusem HIV oraz około 10% pacjentów z idiopatycznym PAH (IPAH). Ostatnio zidentyfikowano dwuallelowe mutacje genu EIF2AK4 w dziedzicznej postaci PVOD/PCH i w 9% przypadków bez rodzinnego występowania choroby. Udowodniono ponadto zależność między zawodowym narażeniem na rozpuszczalniki organiczne a PVOD/PCH. Niniejszy przegląd jest próbą podsumowania aktualnych danych na temat patogenezy, czynników ryzyka, cech klinicznych i algorytmu diagnostycznego PVOD/PCH.
Inhibitory punktów kontrolnych w niedrobnokomórkowym raku płuca—Ku praktyce codziennej
Authors: Domagala-Kulawik Joanna
Published: June 2022

Immunoterapia z zastosowaniem leków blokujących punkty kontrolne zdaje się rewolucjonizować leczenie nowotworów litych, w tym raka płuca. Blokery szlaku PD-1, PD-L1 wykazały skuteczność w zakresie długotrwałego przeżycia w zaawansowanym raku płuca z przerzutami. U indywidualnych chorych osiąga się kilkuletnie przeżycia. W leczeniu raka płuca zarejestrowano nivolumab, pembrolizumab i atezolizumab. Obserwacje z praktyki klinicznej wskazują na podobną skuteczność tych leków, jak w próbach klinicznych. Efekty leczenia zależą od stanu sprawności. Wiek, płeć, typ histologiczny, obecność przerzutów do mózgu nie wpływały na wyniki leczenia. Leczenie antagonistami punktów kontrolnych jest bezpieczne i dobrze tolerowane, działania niepożądane wiążą się z zapaleniami o podłożu autoimmunizacyjnym. Poważnym i niekiedy śmiertelnym powikłaniem może być zapalenie pęcherzyków płucnych (pneumonitis), choć zazwyczaj poddaje się leczeniu glikokortykosteroidami. W celu odpowiedniej kwalifikacji chorych do leczenia ocenia się ekspresję PD-L1 na komórkach raka. Tak zwane guzy “gorące”, ze znaczną ekspresją PD-L1 i bogatym naciekiem z limfocytów cytotoksycznych zdają się lepiej odpowiadać na immunoterapię niż guzy “zimne”.
Punktacja radiologiczna (Timika score): przydatne narzędzie do oceny rokowania u chorych na gruźlicę
Authors: Chakraborthy Anushree , Shivananjaiah Akshata Jayachamarajapura , Ramaswamy Swapna , Chikkavenkatappa Nagaraja
Published: June 2022

Wstęp: Radiogram klatki piersiowej jest od dawna używany w diagnostyce gruźlicy i służy również do oceny rozległości zmian. Prezentowane badanie przeprowadzono w celu oceny korelacji pomiędzy rozległością zmian w badaniu radiologicznym ocenianą na podstawie punktacji według Timika a wyjściowymi parametrami klinicznymi i mikrobiologicznymi u chorych na gruźlicę płuc potwierdzoną badaniem plwociny. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w trzeciorzędowym ośrodku referencyjnym dla chorób płuc w Bangalore, Karnataka w okresie od stycznia 2017 do stycznia 2018 roku. Miało ono charakter prospektywny i obejmowało chorych na gruźlicę płuc z dodatnim wynikiem rozmazu plwociny w kierunku obecności prątków, diagnozowanych na oddziale pulmonologicznym. Na wizycie początkowej odnotowano objawy podmiotowe i osłuchowe. Ocenę kliniczną przeprowadzono na podstawie skali sprawności Karnofsky’ego (KPS), skali TB I (skala TB wg Bandima) i skali TB II. Wyjściowy radiogram klatki piersiowej w projekcji PA oceniono za pomocą punktacji Timika przez dwóch niezależnych radiologów. Wykonano rutynowe badania laboratoryjne i rozmaz plwociny na obecność prątków kwasoodpornych. Przeprowadzono analizę korelacji pomiędzy punktacją radiologiczną i innymi parametrami ciężkości choroby. Wyniki: Skale kliniczne, takie jak KPS, TB I i TB II, nie korelowały z obecnością zmian jamistych na radiogramie klatki piersiowej (p > 0.05). U 48.6% chorych ze zmianami rozpadowymi i u 40% chorych bez zmian rozpadowych w radiogramie klatki piersiowej stwierdzono duże zagęszczenie prątków kwasoopornych w plwocinie (+++ w skali punktowej), ale różnica nie była istotna statystycznie. Wynik skali radiologicznej powyżej 71 wiązał się ze znamiennie dłuższym czasem trwania objawów, wyższą wyjściową punktacją w skalach klinicznych (KPS, TB I i TB II) oraz niższym wskaźnikiem BMI (p < 0.05). U 65,2% chorych z punktacją radiologiczną powyżej 71 i tylko u 32.4% z mniejszą niż 71 punktów stwierdzono większe zagęszczenie prątków w rozmazie plwociny (p < 0.04). U chorych z liczbą punktów powyżej 71 stwierdzano wyższe wartości OB. Wnioski: Zmiany jamiste w RTG są związane z większą początkową ilością bakterii w plwocinie. Skala radiologiczna według Timika to narzędzie punktowe, łatwe do zastosowania w warunkach klinicznych. Liczba punktów w skali koreluje znamiennie z wieloma parametrami klinicznymi i mikrobiologicznymi opisującymi ciężkość przebiegu gruźlicy płuc. Z tego powodu może być stosowana w ocenie ryzyka, szczególnie u chorych nieodkrztuszających lub z ujemnym wynikiem badania plwociny w chwili rozpoznania.
Zakażenie wirusem HIV u pacjentów z podejrzeniem gruźlicy diagnozowanych w ośrodku specjalistycznym w południowych Indiach
Authors: Rajaram Manju , Ravindra Adimulam Ganga , Dwivedi Dharm Prakash , Ramakrishnan Jayalakshmi , Chinnakali Palanivel , Mohapatra Madhusmita Mohanty
Published: June 2022

Wstęp: W celu zwiększenia wykrywalności zakażenia wirusem HIV w Indiach narodowa grupa robocza ds. zakażenia wirusem HIV i gruźlicy wprowadziła obowiązek badań przesiewowych w kierunku zakażenia wirusem HIV u wszystkich chorych z podejrzeniem gruźlicy. Materiał i metody: Badanie miało charakter przesiewowy i miało na celu ocenę występowania zakażenia wirusem HIV wśród chorych z podejrzeniem gruźlicy. Przeprowadzono je w okresie od czerwca 2015 do grudnia 2016 roku w trzeciorzędowym ośrodku referencyjnym JIPMER w południowych Indiach. Wyniki: Spośród 964 chorych z podejrzeniem gruźlicy przyjętych w poradni pulmonologicznej, u 189 chorych stwierdzono dodatni wynik plwociny w kierunku prątków kwasoodpornych (AFB). Spośród 189 chorych z dodatnim wynikiem plwociny u 9 stwierdzono zakażenie wirusem HIV. Spośród 879 chorych, którzy wyrazili zgodę na badanie w kierunku zakażenia wirusem HIV, u 33 wynik był dodatni (3.7%). Gdyby zbadano jedynie chorych z dodatnim wynikiem plwociny, nie wykryto by 24 nowych przypadków zakażenia wirusem HIV. Liczba badań, które należałoby wykonać, aby wykryć jeden przypadek zakażenia wirusem HIV (number needed to screen), wynosi 27 dla chorych z podejrzeniem gruźlicy i 18 dla chorych z potwierdzoną gruźlicą. Wnioski: Wykrywalność zakażenia HIV (91%) i skuteczność diagnostyczna 3.7% w grupie chorych z domniemaną gruźlicą jest wysoka w porównaniu z danymi zaktualizowanego programu narodowego kontroli gruźlicy. W związku z tym w celu zwiększenia wykrywalności zakażenia wirusem HIV konieczne jest objęcie badaniami przesiewowymi również chorych z podejrzeniem gruźlicy, aby można było wcześnie wdrożyć leczenie anty-retrowirusowe.
Porównanie monitorowania metodą termodylucji przezpłucnej z ultrasonografią płuc u pacjentów leczonych z powodu zapalenia płuc—Badanie obserwacyjne
Authors: Mendrala Konrad , Gajniak Dariusz , Cyzowski Tomasz , Czober Tomasz , Gierek Danuta , Kucewicz-Czech Ewa
Published: June 2022

Wstęp: Do oceny skuteczności terapii u pacjentów leczonych z powodu zapalenia płuc na oddziałach intensywnej terapii niezbędne jest monitorowanie czynności płuc. Spośród technik przyłóżkowych szczególnie interesujące są ultrasonografia płuc oraz technika termodylucji przezpłucnej. Celem jednoośrodkowego badania obserwacyjnego była ocena korelacji pomiędzy badaniem ultrasonograficznym płuc (LUS, lung ultrasound examination) a parametrami objętościowymi termodylucji przezpłucnej, takimi jak wskaźnik pozanaczyniowej wody wewnątrzpłucnej (EVLWI, extravascular lung water index) i wskaźnik przepuszczalności naczyń płucnych (PVPI, pulmonary vascular permeability index). Materiał i metody: Przeanalizowano dane medyczne dwunastu pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej i monitorowania hemodynamicznego metodą PiCCO (pulse index continuous cardiac output) z powodu świeżo rozpoznanego zapalenia płuc. Porównano wyniki badań ultrasonograficzych płuc przeprowadzonych w pierwszym i trzecim dniu terapii przeciwbakteryjnej z wartościami uzyskanymi metodą termodylucji przezpłucnej, wykonanymi w tych samych dniach. W celu oceny trendów obliczono różnicę między wartościami uzyskanymi w pierwszym i trzecim dniu. Wyniki: Nie znaleziono korelacji pomiędzy badanymi zmiennymi, z wyjątkiem korelacji między PVPI i EVLWI, zarówno mierzonymi w tym samym dniu (Rho = 0.3; 95% CI −0.02–0.59; p = 0.03), jak i w trzydniowym trendzie (Rho = 0.6; 95% CI 0.2–0.8; p = 0.005). Wnioski: Wyniki badania wskazują, że parametry wolumetryczne uzyskane za pomocą metody PiCCO oraz badanie USG płuc powinny być interpretowane ostrożnie i z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta, pamiętając, że możliwy jest brak korelacji między uzyskanymi wynikami a rzeczywistym stanem zmian zapalnych w płucach.
Wpływ leczenia omalizumabem na remodeling dróg oddechowych oceniony za pomocą tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości (TKWR) u chorych na ciężką astmę alergiczną
Authors: Przybyszowski Marek , Paciorek Kinga , Zastrzeżyńska Weronika , Gawlewicz-Mroczka Agnieszka , Trojan-Królikowska Anna , Orłowska Anna , Soja Jerzy , Pawlik Wiesław , Sładek Krzysztof
Published: June 2022

Wstęp: Remodeling dróg oddechowych jest istotną składową utrwalonej obturacji w ciężkiej astmie. Tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości (TKWR) to skuteczna metoda wykrywania zmian w strukturze dróg oddechowych. Celem pracy jest wykorzystanie TKWR do oceny zmian w remodelingu dróg oddechowych u pacjentów z ciężką astmą alergiczną leczonych biologicznie omalizumabem. Materiał i metody: U 12 pacjentów z ciężką astmą alergiczną, wykonano TKWR klatki piersiowej przed i po leczeniu omalizumabem. W wybranych oskrzelach obliczono następujące parametry: pole powierzchni ściany oskrzela (BA, bronchial wall area), również skorygowane o powierzchnię ciała (BSA, body surface area); procent powierzchni ściany oskrzela (WA%, wall area); i stosunek powierzchni światła do całkowitej powierzchni oskrzela (Ai / Ao). Odpowiedź kliniczną na leczenie oceniano za pomocą kwestionariusza kontroli astmy (ACQ, asthma control questionnaire), kwestionariusza jakości życia w astmie (AQLQ, asthma quality of life questionnaire) i liczby zaostrzeń w ciągu roku. Ocena obejmowała również spirometrię i eozynofilię krwi obwodowej. Wyniki: Leczenie spowodowało istotną poprawę ACQ (p = 0.035) i AQLQ (p = 0.001). Zaobserwowano istotną redukcję zaostrzeń w ciągu roku (p = 0.002) i zmniejszenie dziennej dawki steroidu sytemowego (p = 0.032). Natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa (FEV1, forced expiratory volume in 1 second) i eozynofilia krwi obwodowej nie uległy zmianie (p = 0.846 i p = 0.221). Wymiary dróg oddechowych (Ai/Ao) poszczególnych oskrzeli były zgodne ze średnią parametrów obliczonych dla wszystkich zmierzonych oskrzeli. Chociaż zaobserwowano znaczny spadek WA (p = 0.002) i WA/BSA (p = 0.002), WA% i Ai/ /Ao nie uległy poprawie (p = 0.39 i p = 0.49). Nie stwierdzono korelacji między zmianami w drogach oddechowych a zmianami w spirometrii lub parametrach klinicznych. Wniosek: Pomimo skuteczności klinicznej omalizumabu, jego wpływ na remodeling dróg oddechowych może być ograniczony.
XXVIII Spotkanie Polskiej Grupy ERS Szczyrk 17-20 STYCZNIA 2019 roku
Authors:   Advances in Respiratory Medicine Editorial Office
Published: June 2022

Mikobakteriozy płuc pozostają chorobami o restrykcyjnych kryteriach rozpoznawania z powodu możliwości zanieczyszczeń i trudnych decyzjach w podejmowaniu wielomiesięcznej terapii [...]
Prognostic factors of the developmental outcome in neonates after hypoxic ischemic encephalopathy
Authors:   MBChB, KBMS Trainer pediatrics, Raparin Pediatric Hospital, Erbil, Iraq, Ibrahim Sana Abdulrazzaq , Zangana Kawes Omer ,   Pediatric Assistant Professor, College of Medicine, Hawler Medical University, Erbil, Iraq
Published: June 2022

Background and objective: The objectives of this study were to identify the etiologic profile and neurodevelopmental outcome of hypoxic-ischemic encephalopathy, and determine the usefulness of brain imaging to predict neurodevelopmental outcome. Method: A prospective cross-sectional hospital based study was done on fifty term neonates admitted in the neonatal care. All the neonates included in the study were born on term (≥37 weeks of gestation) with perinatal asphyxia, admitted to the neonatal intensive care unit during the study period. All neonates included in the study underwent the first cranial ultrasonography at 6 month. Follow up of neurodevelopmental examination was done at 6 months of age, to determine the relationship between prognosis and the staging of encephalopathy with imaging methods. Results: A total of 50 newborns enrolled in the current study with a mean APGAR Score ± S.D of 4.1 at first minute and 6.5 at fifth minutes consecutively. More than half of the mothers were primigraivda (64%), and most of them had normal vaginal delivery (76%) and 62% of them had prolonged labour. The majority (82%) of the babies had delayed initial crying after birth and 30% with abnormal brain ultrasonography. Half of the newborns (54%) had poor outcome as developmental delay. Conclusions: This study showed a significant relationship between low APGAR score and perinatal asphyxia. This scoring system is based on clinical evaluation, brain imaging and prognosis or neurodevelopmental delay. Most of infants with abnormal brain ultrasonography at 6 months, had developmental delay while those of normal brain imaging had favorable outcome.
Evaluation of Modified Dorsonasal Flap for Reconstruction of Dorsonasal Defect in Erbil
Authors:   M.B.Ch.B., KBMS trainee in plastic surgery, Erbil center. Department of plastic surgery, KBMS, Erbil, Iraq, Hanna Elza Faiz , Mustafa Sabir Osman ,   M.B.Ch.B., HDGS, FIBMS (plastic)., Assistant professor in Hawler medical university
Published: June 2022

Background and objectives: nasal reconstruction is challenging for plastic surgeons mainly because its midfacial location and the relationship between convexities and concavities of nasal subunits that make it difficult to hide any contour deformity; as a result, proper planning of final scar location is crucial for successful aesthetic outcome. The modified dorsal nasal flap is used for resurfacing nasal tip defects with respecting of these nasal subunits. This paper evaluates the outcome of modified dorsonasal flap for reconstruction of the dorsal nasal defects. Method: in our department twenty nasal defects were reconstructed with modified dorsal nasal flap between years (2016-2019); Charts of these patients were analyzed in relation to their age, cause and size of the defect, complications and appearance. Results: half of patients who underwent nasal reconstruction by dorsal nasal flap were males (n=10) and the other half were females (n=10), mean age 39.5 months, median defect diameter was (21mm), follow up period ranged from (7-42 months), all patients were satisfied with results with no significant complications including: hematoma, infection, flap loss or wound dehiscence. Conclusion: Dorsal nasal flap is reproducible one stage flap for reconstruction of nasal defects with minimal complication and good aesthetic outcome.
Evaluation of perforator flap for soft tissue reconstruction of distal leg and foot
Authors:   M.B.Ch.B. Erbil-Iraq. Rizgary Teaching Hospital., Saeed Hemin Aladden , Amin Madhar Ali ,   FIBMS (Plastic surg.), Abdulrahman Abdulrahman Baiz ,   FIBMS (Plastic surg.). Rizgary teaching Hospital, West Emergency Hospital and private hospital(PAR) in Erbil -Iraq.
Published: June 2022

Background and objectives: Reconstruction of soft tissue defect of the distal leg and foot regarded as a major task in plastic reconstructive surgery, durable coverage of such defect is usually needed. Using of local flap based on single perforator raising interest for reconstructive surgeon to reconstruct leg. The aim of study is to evaluate the versatility of perforator flap for reconstruction of the soft tissue defect in distal leg and foot according to: donor sit morbidity, flap viability and extent of coverage. Method: This is prospective study conducted in KRG (Kurdistan region government) of Iraq, twelve patient involved in this study, seven of them are males (n=7) and the other were females (n=5), mean age 31 years (8-62), with soft tissue defect mean (5.8-14.5cm), defect where located in distal leg in eleven patients and two located in foot, all defects was due to road traffic accident treated with perforator flap (one patient both legs operated). Results: in this study twelve patient involved and thirteen procedure done for them, in eight out of thirteen procedures the flap survived totally without complication 61.5%, in one patient flap is totally lost 7.7%, while in other develop complication in form of partial necrosis in three cases 23.1% and flap congestion in one case. Conclusion: The perforator flap is reliable flap for soft tissue reconstruction of distal leg and foot and can replace free flap in our practice in selected cases.
Complications of Shepard tympanostomy tube in children and the effect of adenoidectomy on it
Authors:   Lecturer, M.B.CH.B., Msc Rizgari Teaching Hospital, Shahabaddin Lana Abdul Razzaq
Published: June 2022

Background: the aim of the study is to evaluate the postoperative complications following tympanostomy tube insertion for children with otitis media with effusion and the effect of adenoidectomy on the complications. Methods: This is a case series study on 78 patients who underwent Shepard tympanostomy tube insertion, adenoidectomy was done for 52 of them. The operated cases for the period between March 2016 to March 2017 were included in the study, the patients were followed up postoperatively by a thorough otoscopic examination (by microscope or endoscope) at 1 week and at 1 month. Further control examinations were done once in every 3 months for further two years. Results: Seventy four children enrolled in the study, 43 were male and 31 were female, aged 3- 12 years. Early otorrhea occurred in (0.7%), late otorrhea occurred in (4.7%), granulation tissue was seen in (2.0%), early extrusion in (3.4%), plugged tubes in (0.7%), persistent perforation in (1.4%), myringosclerosis in (22.3%), atrophy in (0.7%). In three patients; two complications occurred in the same ear as follows: late otorrhea and myringosclerosis in the same ear in (1.4%), late otorrhea and persistent perforation in (0.7%), early otorrhea and atrophy in (0.7%). In our study medial displacement, retraction and cholesteatoma were not seen. Conclusions: Shepard tympanostomy tube insertion is an effective and safe procedure; nevertheless, it is associated with complications. Over all complications were less in patients who underwent tympanostomy tube insertion with adenoidectomy, especially late otorrhea.
Comparison of subvastus and medial parapatellar approaches in primary total knee arthroplasty in term of clinical outcome
Authors:   KBMS trainee/ Ortho. Department of orthopedic surgery, Abdalrahman Soran Ibrahim ,   Shar teaching Hospital,   Kurdistan/ Iraq, Alwan Al-Tamimi Ali Abdalnabi ,   Assistant professor of orthopedic surgery, College of medicine, University of Sulaimani; Consultant orthopedic surgeon; Sulaimani teaching Hospital; Kurdistan/ Iraq, Saeed Areewan Muhamadsalh ,   Lecturer, Department of orthopedic surgery, college of medicine, University of Sulaimani, Sulaimani, Kurdistan region/ Iraq
Published: June 2022

Background & objectives: The purpose of this study was to determine differences in clinical outcome between subvastus and medial parapatellar approach in primary total knee arthroplasty. Methods: This is a prospective randomized study; we compared the clinical results of primary total knee arthroplasty using Subvastus and medial Parapatellar approaches in 34 patients. The standard medial Parapatellar approach used in 19 patients and Subvastus approach used in 15 patients. Clinical outcome assessed using knee society score, time to return quadriceps function and visual analogue scale for pain. Results: The mean follow-up time was 3 months. Pain improved significantly overtime in both groups. However, when comparing groups together, patients in subvastus group had better numerical visual analogue scale score at 3rd day postoperatively, nevertheless, no significant differences found at other follow up times (8.11, 6.05, 4.26, 2.32, 1.47 for medial parapatellar group and 8.20, 4.47, 4.0, 1.67, 1.07 for subvastus group at preoperative, 3rd day, 2, 6 and 12 weeks postoperative respectively for both groups). Subvastus group had earlier return of quadriceps function by 1.9 days which was significant statistically. Knee society score improved significantly overtime without any significant differences when comparing both groups together at any time of the follow up periods (, 66.42, 105.21, 137.63, 155.53 for medial parapatellar group and, 62.53, 107.53, 137.6, 155.81 for subvastus group at preoperative, 2, 6 and 12 weeks postoperative respectively for both groups). Conclusions: Subvastus approach allowed earlier return of quadriceps function and less pain in the early postoperative day. In term of physical and functional outcome, none of two surgical approaches showed advantage over the other
Health Related Quality of Life after Canal Wall Down Mastoidectomy with tympanoplasty using the chronic otitis media questionnaire-12 (COMQ12)
Authors:   M.B.Ch.B. KBMS trainee. Rizgary teaching hospital, Sami Mohammed Sardar , Emin Abdulkhalq ,   M.B.Ch.B , PHD, Hawler medical university, college of medicine department of otolaryngology, Abdulrazaq Lana ,   M.B.Ch.B , HD Hawler medical university college of medicine department of otolaryngology
Published: June 2022

Background and objectives: To assess quality of life after canal wall down mastoidectomy in patients operated for chronic otitis media both mucosal and squamosal type. Methods: Quasi-experimental study design, conducted on fifty patients who were candidates for canal wall down mastoidectomy, between (September, 2016 to September, 2019). All patients were questioned before the operation and one year after the operation using Quality of life questioner for chronic otitis media (COMQ12). Results: fifty patients, mean age ± SD was 36.52 ± 10.85, The highest proportion (40%) of the sample aged 35-44 years and around half (52%) were male. Mean total score of the COMQ12 before the operation was 25.94, which was decreases to 10.56 after the operation. There was significant improvement in ear symptoms regarding discharging ear and offensive odor post operatively, and also reduction in doctors visit for taking medications and fear from showering, there was non-significant change in questions regarding dizziness, tinnitus and discomfort around the ear, post operatively regarding questions related to the hearing there was significant deterioration post operatively. Conclusions: Canal wall down with type III tympanoplasty showed a clear decrease in the severity of the ear symptoms, impact on life and work, and health care after surgery. Hearing was the only disabling factor that negatively affect outcome in post-operative quality of life.
PRIMUM NON NOCERE
Authors: Souza Rodolpho Fernandes de
Published: June 2022

Nos tempos antigos, há antecedentes da abordagem social à saúde. Hipócrates 460-370 a.C. e Galeno, no segundo século, já elevaram a influência das condições de vida e de trabalho na saúde da população. Engels, na história da origem e desenvolvimento da família, descreve as modificações das relações familiares como resultado das diferentes condições sociais e econômicas de vida, elo que se manifesta pela identificação da relação entre as características dos sistemas sociais, as condições de vida e as relações familiares, bem como os tipos de família, de acordo com períodos de desenvolvimento histórico. Diante desse panorama histórico, esse estudo tem a meta de discorrer sobre a humanização do atendimento e as concepções de Hipócrates para a medicina moderna. Portanto, devido à própria natureza dos serviços de saúde, a humanização deve se tornar uma prioridade das instituições de saúde e ainda é impressionante referir-se à humanização/desumanização no contexto de uma relação, como a saúde, que é fundamentalmente (deve ser) interhumana, pessoal e útil.
DESCORTINANDO O ATENDIMENTO EDUCACIONAL ESPECIALIZADO – AEE EM TEMPOS DE CAPACITISMO
Authors: Borges Silvanir Carmo Valiense
Published: June 2022

A Educação Inclusiva é um conceito em evolução que implica, em poucas palavras, oferecer educação de qualidade a toda a população estudantil, independentemente de suas condições pessoais ou sociais; hoje é o maior desafio que os sistemas educacionais devem enfrentar, mesmo sendo países desenvolvidos ou em desenvolvimento. Por esse motivo, este estudo buscou descortinar o Atendimento Educacional Especializado – AEE diante do primal compromisso educativo de se debater o capacitismo diante da educação inclusiva. Portanto, não se pode ter medo de falhar ao passar por esse tipo de adversidade, trabalhar com alunos especiais é um grande desafio, mas se não correr o risco, nunca saberá a satisfação de um dever cumprido, nunca saberá que assim como ele, você também pode fazer a diferença.
Fashion Benefaction: Luxury and Brand Heritage in the Eternal City
Authors: Hagan Stephanie
Published: June 2022

In 2011, the exclusive Italian shoe and accessory brand Tod’s pledged €25 million towards the cleaning and restoration of the Colosseum. They were the first among several luxury fashion companies who have recently lent major sponsorship support to the restoration and upkeep of Roman monuments. The list of patrons grew longer after 2014, when Italy’s Ministry of Culture introduced the ‘Art Bonus’ programme. The act invited would-be benefactors to contribute to the restoration and maintenance of any one of dozens of archaeological sites, theatres and concert halls in the country, in exchange for a generous tax break. Fendi took on the Trevi Fountain and several other urban water features, as well as the Temple of Venus and Roma; Bulgari shouldered the bill for the refurbishment of the Spanish Steps and mosaics in the Baths of Caracalla. This patronage of iconic cultural heritage sites permits luxury fashion firms to centre their brand narratives and identities on Italy, monumentalise their reputation for good craftsmanship, cultivate exclusivity and create tensile and dynamic relationships to the past.
Chronic toxic effects of polystyrene microplastics on reproductive parameters of male rats
Authors: Ilechukwu Ifenna , Ehigiator Ben Enoluomen , Ben Inemesit Okon , Okonkwo Chinedu Joseph , Olorunfemi Oluwakemi S. , Modo Uchechukwu Emmanuel , Ilechukwu Chibuamam Ezinwanneamaka , Ohagwa Ngozika Juliet
Published: June 2022

Microplastics have become a significant environmental concern. However, information on toxicity of microplastics in terrestrial organisms is limited. In this study, the chronic toxic effects of polystyrene microplastics (PS-MPs) on the reproductive system and serum antioxidants of male albino Wistar rats fed for 90 days with standard rat feed containing 1-10% granules of crushed polystyrene disposable plates were evaluated. Significant reductions in volume, motility, epididymal sperm count and serum testosterone level were observed. Histological examination of testicular architecture showed distorted testes with vacuolated seminiferous tubules at the highest percentage, together with increased catalase and decreased superoxide dismutase activities. This study showed that ingestion of PS-MPs caused reproductive dysfunction in male rats and contributes to understanding the potential toxicity of microplastics in terrestrial animals.
Faktor Risiko Penyakit Paru Obstruksi Kronik (PPOK) di Semen Padang Hospital (SPH)
Authors: Wahyuni Allfazmy Putri , Warlem Nilas , Amran Rika
Published: June 2022

The main cause of Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD) smoking, which is active smokers and inhalation of cigarette from passive smoker. Currently COPD is the fourth leading cause of death in the world. In year of 2030, COPD is estimated to be the third leading cause of death in the world.This study aimed to  understand and identify the risk factor of COPD in Semen Padang Hospital in the month of January to December 2018. This research was conducted in the medical record section of Semen Padang Hospital with the population of COPD in 2018. The type of research used is descriptive observational research with 65 samples. Univariate analysis is presented in the form of a frequency distribution table. Based on the results of the research on patients COPD, the age that has the most is >65 years old (56,9%), the sex with the most are male (89,2%), and the most COPD patients were retirees (29,2%).
ĐẶC ĐIỂM DỊCH TỄ, LÂM SÀNG VÀ NỒNG ĐỘ BILIRUBIN, ACID URIC HUYẾT THANH TRÊN BỆNH NHÂN TRỨNG CÁ ĐỎ
Authors: Ngô Chí Thiện , Lê Thái Vân Thanh
Published: June 2022

Đặt vấn đề: Trứng cá đỏ là bệnh lý viêm da mạn tính, nguyên nhân của bệnh vẫn chưa được hiểu rõ. Vai trò của stress oxy hóa đối với sinh lý bệnh của trứng cá đỏ đã được ghi nhận qua một số nghiên cứu trước đó, tuy nhiên có ít nghiên cứu đề cập đến vai trò của các chất chống oxy hóa nội sinh trong cơ thể là bilirubin và acid uric.
Mục tiêu: Mô tả đặc điểm dịch tễ, lâm sàng và xác định nồng độ bilirubin, acid uric huyết thanh trên bệnh nhân trứng cá đỏ.
Đối tượng và phương pháp nghiên cứu: Nghiên cứu mô tả có phân tích trên 26 bệnh nhân trứng cá đỏ đến khám tại Bệnh viện Da Liễu Thành phố Hồ Chí Minh từ tháng 12/2020 đến tháng 01/2022 và 25 người khỏe mạnh trong nhóm chứng. Bệnh nhân tham gia nghiên cứu được ghi nhận thông tin về đặc điểm dịch tễ, lâm sàng và lấy mẫu máu để xét nghiệm nồng độ bilirubin toàn phần, bilirubin trực tiếp, bilirubin gián tiếp, acid uric huyết thanh.
Kết quả: Tuổi trung bình của bệnh nhân trứng cá đỏ là 45,9 ± 14,11, tỉ lệ nam:nữ là 1:1,36. Thời gian bệnh trung vị là 21,5 tháng. Yếu tố làm nặng bệnh phổ biến nhất là ánh nắng mặt trời và thói quen ăn uống thức ăn cay/nóng. Triệu chứng thường gặp là ngứa và cảm giác châm chích. Thể sẩn mụn mủ chiếm tỉ lệ 53,8%, thể hỗn hợp chiếm 19,3%, thể hồng ban giãn mạch và thể phì đại chiếm tỉ lệ ít hơn (15,4% và 11,5%, tương ứng). Không có trường hợp nào thể mắt hoặc thể u hạt. Nồng độ acid uric huyết thanh ở nhóm trứng cá đỏ thấp hơn có ý nghĩa thống kê so với nhóm chứng; không có sự khác biệt có ý nghĩa về nồng độ bilirubin toàn phần, bilirubin trực tiếp, bilirubin gián tiếp huyết thanh giữa 2 nhóm. Trong nhóm trứng cá đỏ, không có sự khác biệt có ý nghĩa về nồng độ bilirubin toàn phần, bilirubin trực tiếp, bilirubin gián tiếp, acid uric huyết thanh giữa nam và nữ.
Kết luận: Trứng cá đỏ thường khởi phát ở tuổi trung niên, nữ thường gặp hơn nam, với triệu chứng và thương tổn da đa dạng. Nồng độ acid uric huyết thanh ở nhóm trứng cá đỏ thấp hơn so với nhóm chứng, Kết quả này chứng tỏ stress oxy hóa đóng vai trò quan trọng trong cơ chế bệnh sinh của trứng cá đỏ.