Development and in vitro/ in vivo evaluation of nasal films as nose-to-brain delivery systems in neurodegenerative diseases
Authors: Παπακυριακοπούλου Παρασκευή 
Published: November 2023

Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν τα από το στόμα χορηγούμενα φάρμακα στη θεραπεία νευροεκφυλιστικών νόσων είναι σημαντική, καθώς απαιτείται η διαπέραση του αιματοεγκεφαλικού φραγμού (ΑΕΦ). Παρά τις προκλήσεις, η ρινική οδός αναδεικνύεται ως μια ελπιδοφόρα εναλλακτική λύση. Ωστόσο, η ανάπτυξη κατάλληλων φαρμάκων για αυτήν την οδό απαιτεί προσοχή. Τα μικρά, λιπόφιλα μόρια μπορούν να διασχίσουν τον ΑΕΦ, αλλά η δέσμευσή τους από πρωτεΐνες του ορού και ο μεταβολισμός τους μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα τους. Για τη θεραπεία νευρολογικών διαταραχών, είναι απαραίτητο να αναπτυχθούν φάρμακα με κατάλληλες ιδιότητες που να επιτρέπουν την παράδοσή τους στον εγκέφαλο μέσω της ρινικής οδού. Πρόκειται για μια μη επεμβατική οδό για την επίτευξη μεταφοράς φαρμάκων από τη μύτη στον εγκέφαλο μέσω του οσφρητικού και τριδύμου νεύρου, καθώς και τη διευκόλυνση της τοπικής ή συστηματικής δράσης του φαρμάκου.Οι καθιερωμένες υγρές ρινικές μορφές συχνά οδηγούν σε ανεπαρκή εναπόθεση του φαρμάκου στο οσφρητικό επιθήλιο, όντας πιο εφαρμόσιμες για τοπική δράση. Επιπλέον, η πιθανή διαρροή από τη ρινική κοιλότητα ή η κατάποση του χορηγούμενου υγρού προκαλεί μεταβλητότητα στη χορηγούμενη δόση και παρενέργειες στο γαστρεντερικό σύστημα, αντίστοιχα. Τα θέματα σταθερότητας των υγρών μορφών και η άμεση κάθαρσή τους από το ρινικό επιθήλιο έστρεψαν το ενδιαφέρον των επιστημόνων στις στερεές δοσολογικές μορφές. Τα πολυμερικά φιλμ αποτελούν μια πολύπλευρη φαρμακοτεχνική μορφή που χρησιμοποιείται σε διάφορες οδούς χορήγησης, όπως η από του στόματος, η οφθαλμική, η κολπική, και η διαδερμική. Οι φακοί επαφής έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικοί στην παρατεταμένη αποδέσμευση φαρμάκων, ξεπερνώντας τους περιορισμούς των οφθαλμικών σταγόνων, όπως η γρήγορη απομάκρυνση από την προκερατοειδή μεμβράνη λόγω της δακρυϊκής ροής και της ρινοδακρυϊκής παροχέτευσης. Καθώς παρόμοιοι περιορισμοί πρέπει να ξεπεραστούν και στη ρινική χορήγηση, η ανάπτυξη κυκλικών πολυμερικών φιλμ/υμενίων με διαστάσεις που ταιριάζουν σε αυτές της οσφρητικής περιοχής μπορεί να παρατείνει το χρόνο παραμονής τους στο ρινικό επιθήλιο και να ενισχύσει την απορρόφηση των φαρμάκων. Στόχος αυτής της διδακτορικής διατριβής είναι η ανάπτυξη πολυμερικών φιλμ/υμενίων για τη μεταφορά φαρμάκων στον εγκέφαλο μέσω της ρινικής οδού. Ο στόχος είναι να εισάγουμε μια νέα φαρμακευτική μορφή για ρινική χορήγηση στη θεραπεία νευροεκφυλιστικών νοσημάτων, όπως η νόσος Alzheimer’s (ΝΑ) και η πολλαπλή σκλήρυνση, ενσωματώνοντας στοιχεία όπως η βλεννοπροσκόλληση και η σταθερότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, αναπτύχθηκαν ρινικά φιλμ/υμένια χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία του Πειραματικού Σχεδιασμού (ΠΣ). Επιλέχθηκαν δύο δραστικές φαρμακευτικές ουσίες, ένα λιπόφιλο μόριο, η δονεπεζίλη, με καλή διαλυτότητα στη μορφή του υδροχλωρικού άλατος (ΥΔ, υδροχλωρική δονεπεζίλη) για τη θεραπεία της ΝΑ και τη φινγκολιμόδη, ένα λιπόφιλο μόριο, με χαμηλή διαλυτότητα στη μορφή του υδροχλωρικού άλατος (ΥΦ, υδροχλωρική φινγκολιμόδη) για τη θεραπεία της πολλαπλής σκλήρυνσης. Τα ρινικά φιλμ χαρακτηρίστηκαν in vitro και ex vivo και η εφαρμογή του ΠΣ επέτρεψε τον προσδιορισμό των επιπτώσεων και των πιθανών αλληλεπιδράσεων των επιλεγμένων παραγόντων στις εξαρτώμενες μεταβλητές (αποκρίσεις). Επιπλέον, προσδιορίστηκαν οι φαρμακοκινητικές παράμετροι των βελτιστοποιημένων συνθέσεων μετά τη ρινική και την από του στόματος χορήγηση σε ποντίκια. Βασιζόμενοι στη διπλή δραστηριότητα της ΥΔ ως αναστολέα της ακετυλοχολινεστεράσης (AChEI) και αγωνιστή των υποδοχέων σιγμα-1 (Sig-1R), το δεύτερο αντικείμενο αυτής της διδακτορικής διατριβής επικεντρώνεται στη μεθοδολογία της επαναχρησιμοποίησης φαρμάκων. Συγκεκριμένα, εξετάστηκε η δυνατότητα χορήγησης της ΥΔ για τη θεραπεία της νόσου του Krabbe’s (NK), μια απομυελινωτική πάθηση που πλήττει κυρίως παιδιά στον 3ο και 6ο μήνα της ζωής τους, με αποτέλεσμα να μην επιβιώνουν μετά την ηλικία των 2 ετών. Η παρουσίαση των αποτελεσμάτων της μελέτης δομείται σε τέσσερα μέρη (Α-Δ). Στο πρώτο μέρος, "Μέρος Α: Εισαγωγή & Σχεδιασμός μελέτης", παρατίθεται το θεωρητικό υπόβαθρο της μελέτης και περιγράφονται τα πρωτόκολλα και οι μεθοδολογίες που εφαρμόστηκαν στη μελέτη, καθώς επίσης και ο στόχος της μελέτης, στο "Κεφάλαιο 1: Εισαγωγή" και στο "Κεφάλαιο 2: Σχεδιασμός και Μεθοδολογία", αντίστοιχα. Στο "Κεφάλαιο 1: Εισαγωγή", δίνεται μια ανασκόπηση της ρινικής χορήγησης φαρμάκων και συζητούνται οι πιο πρόσφατες μελέτες σχετικά με τη ΝΑ, την ΠΣ και τη ΝΚ. Στο "Κεφάλαιο 2: Σχεδιασμός και Μεθοδολογία", δίνεται μια επισκόπηση του σχεδιασμού της μελέτης και των βασικών θεωρητικών πτυχών των μεθόδων που εφαρμόστηκαν. Επιπλέον, κάθε κεφάλαιο των μερών "Β-Δ" της παρούσας διδακτορικής διατριβής περιλαμβάνει συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τις πειραματικές διαδικασίες και τον εξοπλισμό που χρησιμοποιήθηκε, προκειμένου να επιτραπεί η ανεξάρτητη κατανόηση της εφαρμογής τους σε κάθε στάδιο της μελέτης.Συνοπτικά, στο Κεφάλαιο 2 περιγράφονται οι ακόλουθες μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτήν τη διδακτορική διατριβή:• Φυσικοχημική αξιολόγηση φαρμακευτικών μορφών υμενίου • Αρχές Πειραματικού Σχεδιασμού • Μη-διαμερισματική φαρμακοκινητική ανάλυση • Μελέτες σε ζωικά πρότυπα • Επαναχρησιμοποίηση φαρμάκων Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό SPSS, έκδοση 26.0 (IBM SPSS Statistics for Windows, Έκδοση 26.0, IBM Corporation, Armonk, NY, USA) και το λογισμικό GraphPad Prism 8.0 (GraphPad Software). Χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό Design-Expert® έκδοση 11 (Stat-Ease, Inc., Minneapolis, MN, USA) για τη διερεύνηση και δημιουργία του χώρου σχεδιασμού, χρησιμοποιώντας την Ανάλυση Διακύμανσης (ANOVA) για την αξιολόγηση του επιλεγέντος μοντέλου και της σημαντικότητας των επιμέρους παραγόντων και των αλληλεπιδράσεων τους, ενώ το λογισμικό Phoenix® έκδοση 8.3 PK/PD (Certara, Princeton, NJ, USA) χρησιμοποιήθηκε για τη μη-διαμερισματική ανάλυση των φαρμακοκινητικών δεδομένων.Το δεύτερο, τρίτο, και τέταρτο μέρος της μελέτης (Μέρη Β, Γ & Δ) είναι δομημένα σε κεφάλαια και κάθε κεφάλαιο είναι οργανωμένο έτσι ώστε να μπορεί να διαβαστεί ανεξάρτητα. Πιο συγκεκριμένα:"Μέρος Β: Ανάπτυξη και χορήγηση ρινικών φιλμ/υμενίων δονεπεζίλης για τη νόσο Alzheimer’s μέσω της μύτης προς τον εγκέφαλο σε ποντίκια C57BL/6J" αποτελείται από τρία κεφάλαια. Το πρώτο περιγράφει την ανάπτυξη και την in vitro/ex vivo αξιολόγηση των πολυμερικών φιλμ/υμενίων δονεπεζίλης για πιθανή χρήση στη ΝΑ, χρησιμοποιώντας ΠΣ (Κεφάλαιο 3). Το δεύτερο κεφάλαιο περιλαμβάνει την αξιολόγηση μιας νέας μεθόδου χορήγησης βιοδιασπώμενων ρινικών φιλμ/υμενίων για τη χορήγηση φαρμάκων από τη μύτη στον εγκέφαλο σε ποντίκια C57BL/6 (Κεφάλαιο 4). Τέλος, στο Κεφάλαιο 5 παρουσιάζεται ο προσδιορισμός των φαρμακοκινητικών παραμέτρων της ΥΔ μετά τη χορήγηση των ρινικών υμενίων σε ποντίκια C57BL/6J, σε σύγκριση με την από του στόματος χορήγηση διαλύματος του φαρμάκου. Τα κεφάλαια δομούνται ως εξής: Κεφάλαιο 3: Ανάπτυξη και αξιολόγηση in vitro-ex vivo, πολυμερικών ρινικών φιλμ/υμενίων δονεπεζίλης για πιθανή χρήση στη νόσο Alzheimer’s με χρήση πειραματικού σχεδιασμούΟ στόχος και η καινοτομία της παρούσας μελέτης αφορούν την ανάπτυξη και βελτιστοποίηση ενός καινοτόμου ρινικού φιλμ/υμενίου δονεπεζίλης για πιθανή χρήση στη ΝΑ. Παρασκευάστηκαν και χαρακτηρίστηκαν in vitro και ex vivo ρινικά φιλμ/υμένια δονεπεζίλης με χρήση ΠΣ. Ρινικά φιλμ/υμένια Υδροξυπροπυλο Μεθυλοκυτταρίνης (HPMC) E50 (παράγοντας Α), με πολυαιθυλενογλυκόλη (PEG) 400 ως πλαστικοποιητή (παράγοντας Β), και μεθυλο-β-κυκλοδεξτρίνη (Me-β-CD), ως ενισχυτικό διαπέρασης (παράγοντας Γ), παρασκευάστηκαν και χαρακτηρίστηκαν in vitro και ex vivo. Χρησιμοποιήθηκε ένας ΠΣ για τον προσδιορισμό των επιδράσεων των επιλεγμένων παραγόντων στο προφίλ διαπέρασης της δονεπεζίλης μέσω του ρινικού επιθηλίου (απόκριση 1) και στην ευελιξία/ικανότητα αναδίπλωσης του φιλμ/υμενίου (απόκριση 2). Χρησιμοποιήθηκε μια πειραματική μεθοδολογία απόκρισης επιφανείας τριών παραγόντων σε τρία επίπεδα, και πραγματοποιήθηκαν 17 πειράματα εις τριπλούν. Τα φιλμ/υμένια που παρασκευάστηκαν παρουσίασαν καλή ομοιομορφία περιεχομένου δονεπεζίλης (90,0 ± 1,6% - 99,8 ± 4,9%) και πάχους (19,6 ± 1,9 - 170,8 ± 11,5 μm), σταθερότητα αποθήκευσης και ποσοστό υγρασίας (<3%), καθώς και ευνοϊκές ιδιότητες διογκοσιμότητας και βλεννοπροσκόλλησης. Η μεθοδολογία απόκρισης επιφανείας ανέδειξε τη βέλτιστη σύνθεση για ένα εύκαμπτο ρινικό φιλμ/υμένιο με μέγιστη διαπέραση δονεπεζίλης. Όλοι οι επιλεγμένοι παράγοντες βρέθηκαν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, και η επίδραση αυτών των αλληλεπιδράσεων στις αποκρίσεις σχετίζεται άμεσα με την αναλογία των παραγόντων. Με βάση αυτά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, πραγματοποιήθηκε φαρμακοκινητική μελέτη στον ορό και τον εγκέφαλο κατάλληλου ζωικού προτύπου μετά από χορήγηση της βέλτιστης σύνθεσης ρινικού φιλμ/υμενίου, σε σύγκριση με το από του στόματος διάλυμα δονεπεζίλης. Κεφάλαιο 4: Ενδορινική χορήγησης πολυμερικού βιοδιασπώμενου φιλμ/υμενίου σε ποντίκια C57BL/6Η ενδορινική χορήγηση φαρμάκων σε τρωκτικά, κυρίως για στόχευση στον εγκέφαλο αποτελεί μια απαιτητική διαδικασία, καθώς η τοποθέτηση του υλικού στη ρινική κοιλότητα καθορίζει την επιτυχία της μεθόδου χορήγησης. Ο στόχος αυτής της μελέτης ήταν η αξιολόγηση μιας νέας τεχνικής ενδορινικής χορήγησης για τη μεταφορά φαρμάκων, στη μορφή των βιοδιασπώμενων ρινικών φιλμ/υμενίων, από τη μύτη στον εγκέφαλο. Η μέθοδος πραγματοποιήθηκε σε ποντίκια C57BL/6 (n = 10, ηλικία 8 εβδομάδων) υπό εισπνεόμενη αναισθησία με σεβοφλουράνιο. Χρησιμοποιήθηκαν φλεβοκαθετήρες 24G για τη διαδικασία. Μια μεμβράνη βασισμένη στο υλικό HPMC διαμορφώθηκε στον αυλό του φλεβοκαθετήρα και στη συνέχεια χορηγήθηκε στο ρουθούνι του ποντικού με χρήση μιας βελόνας που είχε κοπεί και λειανθεί. Το μπλε του μεθυλενίου ενσωματώθηκε στη γέλη μορφοποίησης του φιλμ/υμενίου για να υποδείξει το σημείο τοποθέτησης μετά τη χορήγηση. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, όλα τα ποντίκια ανένηψαν επιτυχώς από την αναισθησία. Κανένα από τα ποντίκια δεν έδειξε οποιαδήποτε σημάδι τραυματισμού, δυσφορίας ή αιμορραγίας από τη μύτη, επιτρέποντας μας να χαρακτηρίσουμε τη μέθοδο χορήγησης ως μη επεμβατική. Επιπλέον, η μεταθανάτια αξιολόγηση αποκάλυψε ότι τα πολυμερικά φιλμ/υμένια τοποθετήθηκαν κυρίως στην οσφρητική περιοχή, επιβεβαιώνοντας την ακρίβεια και επαναληψιμότητα της μεθόδου. Συμπερασματικά, αυτή η μελέτη παρουσιάζει τη χρήση μιας νέας, μη επεμβατικής τεχνικής ενδορινικής χορήγησης σε ποντίκια, για τη μεταφορά φαρμάκων, στη μορφή των βιοδιασπώμενων ρινικών φιλμ/υμενίων, από τη μύτη στον εγκέφαλο. Κεφάλαιο 5: Μεταφορά της δονεπεζίλης από την μύτη στον εγκέφαλο ποντικών C57BL/6J, μετά τη χορήγηση ρινικών πολυμερικών φιλμ/υμενίων HPMC-Me-β-CD-PEG400Η ενδορινική χορήγηση έχει αποδειχθεί ως αποτελεσματική εναλλακτική για την μεταφορά φαρμάκων στο ΚΝΣ, ειδικά για τη χρήση σε νευροεκφυλιστικές νόσους. Η ΥΔ είναι ένας ευρέως χρησιμοποιούμενος AChEI για τη διαχείριση της νόσου Alzheimer’s, που είναι σε θέση να διασχίσει τον ΑΕΦ μετά την από του στόματος χορήγηση. Ωστόσο, η ΥΔ υπόκειται σε εκτεταμένο μεταβολισμό πρώτης διόδου, γεγονός που περιορίζει την ποσότητα φαρμάκου που φτάνει στο ΚΝΣ. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ενδορινική χορήγηση της ΥΔ στον οργανισμό, μορφοποιημένη στο πρόσφατα αναπτυγμένο πολυμερικό ρινικό φιλμ/υμένιο βασισμένο στα υλικά HPMC-Me-β-CD-PEG400. Συγκεκριμένα, διενεργήθηκε φαρμακοκινητική μελέτη σε σύγκριση με την από του στόματος χορήγηση διαλύματος δονεπεζίλης. Εφαρμόστηκε μη-διαμερισματική φαρμακοκινητική ανάλυση με τη μεθοδολογία αραιής δειγματοληψίας σε όλα τα in vivo δεδομένα για τον προσδιορισμό των φαρμακοκινητικών παραμέτρων. Τα φαρμακοκινητικά προφίλ μετά την ενδορινική χορήγηση και την από του στόματος χορήγηση αποκάλυψαν την υπεροχή του ρινικού φιλμ/υμενίου στη μεταφορά της ΥΔ, τόσο στο ΚΝΣ όσο και στη συστηματική κυκλοφορία, με αποτελέσματα την επίτευξη Cmax (μέγιστη συγκέντρωση) 5,7 και 3,9 φορές υψηλότερη, αντίστοιχα, σε κάθε ιστό. Η αποτελεσματικότητα του ρινικού φιλμ/υμενίου φαίνεται επίσης από τις τιμές της AUC (περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης-χρόνου), καθώς και τα ποσοστά αποδοτικότητας και απευθείας μεταφοράς του φαρμάκου από τη μύτη στον εγκέφαλο, που βρέθηκαν ίσα με 212% και 53%, αντίστοιχα. "Μέρος Γ: Εφαρμογή της μορφής ρινικού φιλμ/υμενίου σε μόρια χαμηλής διαλυτότητας: Το παράδειγμα του φινγκολιμόδης" αποτελείται από ένα κεφάλαιο που περιγράφει την εφαρμογή της τεχνολογίας πολυμερικών ρινικών φιλμ/υμενίων για την μεταφορά ενός πολύ λιπόφιλου, με χαμηλή διαλυτότητα, μορίου, της υδροχλωρικής φινγκολιμόδης (ΥΦ), ενός ρυθμιστή του Sig-1R που δρα στους λεμφοκύτταρα. Επιπλέον διερευνήθηκε η κινητική του φαρμάκου μετά την ενδορινική χορήγηση σε ποντίκια C57BL/6J και παρουσιάζεται σε αυτό το κεφάλαιο (Κεφάλαιο 6) ως εξής: Κεφάλαιο 6: Ανάπτυξη και μεταφορά της φινγκολιμόδης από τη μύτη στον εγκέφαλο ποντικών C57BL/6J, στη μορφή ενός ρινικού φιλμ/υμενίου βασισμένο στο υλικό HPMC Η ΥΦ, γνωστή επίσης με την εμπορική ονομασία Gilenya®, είναι ένα φάρμακο εγκεκριμένο για τη θεραπεία της πολλαπλής σκλήρυνσης. Αν και χαρακτηρίζεται από αποτελεσματική απορρόφηση, με 93% βιοδιαθεσιμότητα όταν λαμβάνεται από το στόμα, η απορρόφησή του είναι πολύ αργή, με το Tmax να ανέρχεται σε 8 έως 12 ώρες μετά τη χορήγηση. Επιπλέον, υπόκειται σε εκτεταμένο ηπατικό μεταβολισμό. Με βάση τα παραπάνω, η ενδορινική χορήγηση αποτελεί εναλλακτική λύση που διασφαλίζει την αποτελεσματική μεταφορά στον εγκέφαλο και τη συστηματική κυκλοφορία, μειώνοντας την έκθεση των περιφερικών οργάνων, παρακάμπτοντας τον μεταβολισμό πρώτης διόδου και βελτιώνοντας σημαντικά το διαθέσιμο κλάσμα δόσης στον ιστό στόχο. Σε αυτό το πλαίσιο, η μορφοποίηση της ΥΦ σε ρινικό φιλμ/υμένιο αναδύθηκε ως μια πολλά υποσχόμενη προσέγγιση για την επίτευξη αποτελεσματικής στόχευσης στον εγκέφαλο, παρακάμπτοντας την επίδραση του μεταβολισμού πρώτης διόδου και πιθανόν επιταχύνοντας την επίτευξη των σταθερών συγκεντρώσεων στο αίμα και τον ορό. Για το σκοπό αυτό, εφαρμόστηκε η τεχνολογία του ρινικού φιλμ/υμενίου, όπως περιεγράφηκε στο Κεφάλαιο 3. Εφαρμόστηκε η μέθοδος ΠΣ, χρησιμοποιώντας τα ίδια συστατικά/παράγοντες (HPMC E50, PEG 400, Me-β-CD) στο χαμηλό και υψηλό τους επίπεδο. Τα παραγόμενα φιλμ/υμένια υποβλήθηκαν σε χαρακτηρισμό in vitro και ex vivo. Επιλέχθηκαν δύο δυνητικές συνθέσεις του ρινικού φιλμ/υμενίου ΥΦ για περαιτέρω αξιολόγηση in vivo, με βάση την απόδοσή τους στα in vitro και ex vivo πειράματα. Αυτές ήταν οι συνθέσεις, F3 που περιέχει μόνο 3% w/w HPMC E50, και F4 η οποία περιλαμβάνει επιπλέον 6% Me-β-CD στη σύνθεσή της. Πραγματοποιήθηκε μια συγκριτική φαρμακοκινητική μελέτη χρησιμοποιώντας αυτές τις δύο συνθέσεις και διάλυμα ΥΦ, για χορήγηση από τη μύτη και το στόμα αντίστοιχα, σε ποντίκια C57BL/6J. Μελετήθηκε η κινητική κατανομής του φαρμάκου στον εγκέφαλο και τον ορό, εφαρμόζοντας τη μη-διαμερισματική μεθοδολογία αραιής δειγματοληψίας. Η εφαρμογή της τεχνολογίας ρινικών φιλμ/υμενίων στη ρινική κοιλότητα κατέδειξε την αποτελεσματική και γρήγορη μεταφορά του φαρμάκου τόσο στον ορό όσο και στον εγκέφαλο, με αποτελέσματα την επίτευξη υψηλότερων επιπέδων φαρμάκου σε σύγκριση με την από του στόματος χορήγηση. Λαμβάνοντας υπόψη τις πρώτες 6 ώρες μετά από και τις δύο χορηγήσεις, τόσο από τη μύτη όσο και από το στόμα, τα ρινικά φιλμ/υμένια αύξησαν αποτελεσματικά τη σχετική βιοδιαθεσιμότητα της ΥΦ στον εγκέφαλο και τον ορό, παρά τη χρήση δόσης 2,5 φορές χαμηλότερης από αυτή που δόθηκε από το στόμα. Η παρουσία της Me-β-CD στη σύνθεση του φιλμ/υμενίου δεν επηρεάζει την έκταση της έκθεσης ούτε στον αίμα ούτε στον εγκέφαλο. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι καθυστερεί την απορρόφηση και στις δυο περιπτώσεις, με αποτέλεσμα το υψηλότερο Tmax στον ορό και την ελεγχόμενη απελευθέρωση του φαρμάκου στον εγκέφαλο. Γενικά, η επίτευξη της Cmax μέσα στα πρώτα 30 λεπτά μετά τη χορήγηση του ρινικού φιλμ/υμενίου, αντί του μεγαλύτερου χρόνου που απαιτείται για το από του στόματος χορηγούμενο διάλυμα ΥΦ, υπογραμμίζει τη δυνατότητα κλινικής εφαρμογής συνδυασμένης θεραπείας από τη μύτη και το στόμα, μία φορά την ημέρα, η οποία θα μπορούσε να επιταχύνει την επίτευξη της συγκέντρωσης σταθερής κατάστασης (CSS).""Μέρος Δ: Επαναχρησιμοποίηση φαρμάκου: Η επίδραση της υδροχλωρικής δονεπεζίλης στο ζωικό πρότυπο Twitcher’s για τη νόσο του Krabbe’s" αποτελείται από ένα κεφάλαιο που περιγράφει την επίδραση της ΥΔ στη ρύθμιση της κατάστασης απομυελίνωσης στο πλαίσιο της επαναχρησιμοποίησης φαρμάκου, και την πιθανή χρήση της ως υποψήφια θεραπεία σε απομυελινωτικές παθήσεις, όπως η ΝΚ, ακολούθως: Κεφάλαιο 7: Η επίδραση της υδροχλωρικής δονεπεζίλης στο ζωικό πρότυπο Twitcher’s για τη νόσο του Krabbe’s Η νόσος Krabbe’s είναι μια απομυελινωτική παθήση που προκαλείται από μεταλλάξεις στο γονίδιο του GALC, με αποτέλεσμα την τοξική συσσώρευση της ψυχοσίνης. Ταυτόχρονα, η νόσος Alzheimer’s είναι μια νευροεκφυλιστική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από πτώση της γνωστικής λειτουργίας λόγω της δημιουργίας νευροϊνιδιακών πλεγμάτων και πλακών στον εγκέφαλο. Οι τρέχουσες θεραπευτικές στρατηγικές για τη νόσο Alzheimer’s στοχεύουν στην αντιμετώπιση της συσσώρευσης του β-αμυλοειδούς και της υπερφωσφορυλίωσης της πρωτεΐνης Tau, καθώς και στη νευροφλεγμονή και την υπερτροφία των γλοίας. Ωστόσο, η διαταραχή της μυελίνης που συσχετίζεται με τη νόσο Alzheimer’s έχει εντοπιστεί και στα πρώιμα στάδια της νόσου. Οι AChEIs χρησιμοποιούνται συνήθως για τη συμπτωματική διαχείριση της ΝΑ και επιδρούν τροποποιητικά στη νόσο, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης της κατάστασης της μυελίνης. Συγκεκριμένα, η ΥΔ, ένας AChEI, προωθεί τη μυελίνωση και αυξάνει την έκφραση των γονιδίων που σχετίζονται με τη μυελίνη. Αυτό το φάρμακο επίσης λειτουργεί ως αγωνιστής για τους Sig-1R, που συμμετέχουν σε απομυελινωτικές παθήσεις. Στο πλαίσιο της επαναχρησιμοποίησης φαρμάκου, αποδείχθηκε πως η χορήγηση της ΥΔ έχει προστατευτικά αποτελέσματα στο ζωικό πρότυπο Twitcher’s για τη ΝΚ. Παρέχονται δεδομένα που δείχνουν ότι η ΥΔ διατηρεί τη μυελίνη και μειώνει την αντίδραση της γλοίας στον εγκέφαλο των ποντικών Twitcher’s. Επιπλέον, η ΥΔ βελτιώνει τα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά και αυξάνει τη διάρκεια ζωής αυτών των ποντικών. Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η ΥΔ, με τη διπλή της δράση ως AChEI και αγωνιστής των Sig-1R, μπορεί να αποτελέσει υποψήφια θεραπεία για νοσήματα με απομυελινωτικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένης της ΝΚ.