bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Η επιβίωση, η ποιότητα ζωής, η συχνότητα υποτροπής και ο ρόλος της θυρεοσφαιρίνης, μετά ολική θυρεοειδεκτομή, σε ασθενείς με καλώς διαφοροποιημένα καρκινώματα του θυρεοειδούς αδένα
Authors: Παπαγεωργίου Μιχαήλ
Published: January 2014

Σκοπός: Η εκτίμηση της επιβίωσης, της μετεγχειρητικής ποιότητας ζωής, του ποσοστού υποτροπών και του ρόλου της θυρεοσφαιρίνης ως μετεγχειρητικό δείκτη παρακολούθησης στους ασθενείς οι οποίοι έπασχαν από καλώς διαφοροποιημένο καρκίνωμα του θυρεοειδούς και υπεβλήθησαν σε επέμβαση ολικής θυρεοειδεκτομής. Υλικό-Μέθοδος: Υλικό της παρούσας μελέτης αποτέλεσαν 80 ασθενείς, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε επέμβαση ολικής θυρεοειδεκτομής με τελική ιστολογική διάγνωση καλώς διαφοροποιημένου καρκινώματος. Μελετήθηκαν και συσχετίστηκαν στατιστικά τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών όσον αφορά το φύλο, την ηλικία διάγνωσης, τον ιστολογικό τύπο και τη σταδιοποίηση, ενώ έγινε συσχέτιση των παραγόντων με τις μετεγχειρητικές τιμές θυρεοσφαιρίνης και TSH. Όσον αφορά την επιβίωση, μελετήθηκε η συνολική, καθώς και η επιμέρους επιβίωση και συσχετίστηκε η επιβίωση με όλες τις παραπάνω παραμέτρους. Τέλος, η ποιότητα ζωής εκτιμήθηκε χρησιμοποιώντας το ερωτηματολόγιο QLI προσαρμοσμένο σε ασθενείς με κακοήθη νόσο. Αποτελέσματα: Η ετήσια, 2ετής, 5ετής και 10ετής επιβίωση των ασθενών στην παρούσα μελέτη ήταν 100%, 95,7 ± 2,4%, 94 ± 2,9% και 91,8 ± 3,6% αντίστοιχα. Ανευρέθηκε ότι η επιβίωση ασθενών επηρεάζεται αρνητικά από την ηλικία διάγνωσης > 45 ετών (p=0,030), το άρρεν φύλο (p=0,086), τον θυλακιώδη τύπο (p=0,009), την κατηγοριοποίηση κατά τη στιγμή της διάγνωσης στην ομάδα ασθενών υψηλού κινδύνου (p=0,008), την ύπαρξη τοπικής υποτροπής ή απομακρυσμένων μεταστάσεων (p<0,0001) και τα επίπεδα TSH ορού >0,88 μlU/ml (p=0,025), ενώ χειρότερη πρόγνωση έχουν επίσης οι ασθενείς με επίπεδα θυρεοσφαιρίνης κατα τον επανέλεγχο υπο θεραπεία υποκατάστασης >1,30 ng/ml. Η ποιότητα ζωής στην παρούσα μελέτη ανευρέθηκε να συμβαδίζει με την ποιότητα ζωής σε άλλες χρόνιες παθήσεις, ενώ φαίνεται να επιβαρύνεται από την ηλικία > 45 ετών, την κατάταξη στην ομάδα υψηλού κινδύνου και την ύπαρξη τοπικής ή απομακρυσμένης υποτροπής. Στην παρούσα μελέτη, το ποσοστό τοπικής υποτροπής ή απομακρυσμένων μεταστάσεων ανευρέθηκε να είναι 16,3%, ποσοστό που συμφωνεί με τα διεθνή δεδομένα. Η τιμή θυρεοσφαιρίνης 1,3 ng/ml αποτελεί την κατάλληλη τιμή για τη διάκριση μεταξύ υγιών ασθενών και ασθενών με τοπική υποτροπή ή μεταστάσεις, με ευαισθησία 69% και ειδικότητα 57%, εάν χρησιμοποιηθεί ως μοναδικός δείκτης υποτροπής. Συμπεράσματα: Η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής των κακοήθων παθήσεων του θυρεοειδούς αδένα. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίδεται σε άνδρες ασθενείς, ηλικιωμένους ασθενείς, ασθενείς με θυλακιώδες καρκίνωμα και ασθενείς με προχωρημένο στάδιο νόσου, οι οποίοι πρέπει να παρακολουθούνται στενότερα για υποτροπή της νόσου. Η θυρεοσφαιρίνη τέλος αποτελεί έναν σχετικά αξιόπιστο μετεγχειρητικό δείκτη παρακολούθησης, σε συνδιασμό με τις άλλες διαθέσιμες μεθόδους.
Δίκτυο κυτταροκινών στην έναρξη ή / και εξέλιξη της ανοσολογικής συμπεριφοράς
Authors: Ραφαήλ Σταύρος
Published: January 2014

Η λεπτίνη είναι μια πλειοτροπική ορμόνη που εμπλέκεται στον έλεγχο της ενεργειακής ισορροπίας, της ομοιόστασης της γλυκόζης και των οδών της φλεγμονής. Ο υποδοχέας της λεπτίνης εκφράζεται στα λευκά αιμοσφαίρια, και η λεπτίνη έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί τη λειτουργική τους ενεργοποίηση οδηγώντας στην παραγωγή κυτταροκινών. Η ανθρώπινη παχυσαρκία συνδέεται με υψηλά επίπεδα λεπτίνης στην περιφέρεια και συσχετίζεται με καρδιαγγειακή θρομβοφιλία. Ο ιστικός παράγοντας (TF) είναι ο εκκινητής του εξωγενούς καταρράκτη της πήξης, ενώ παρουσιάζεται σε υψηλές συγκεντρώσεις σε παχύσαρκα άτομα. Παρακινούμενοι από τις παρατηρήσεις ότι πλήθος φλεγμονωδών παραγόντων μπορούν να προκαλέσουν την έκφραση του TF, εξετάσθηκε ο ρόλος της λεπτίνης ως επαγωγέας του ιστικού παράγοντα σε πολυμορφοπύρηνα (PMN) και μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος (PBMC). PMN και PBMC από υγιείς δότες και ασθενείς με μυελοΰπερπλαστικά σύνδρομα (MPD), οι οποίοι εμφανίζουν τη μετάλλαξη V617F που οδηγεί σε συνεχή φωσφορυλίωση του JAK2, επωάστηκαν με λεπτίνη και χημικούς αναστολείς της οδού του JAK2 και η έκφραση του TF εξετάστηκε σε λειτουργικό, mRNA και πρωτεϊνικό επίπεδο. Ο TF βρέθηκε να υπέρ-εκφράζεται και στους δύο τύπους κυττάρων όταν διεγέρθηκαν με λεπτίνη, ενώ οι μελέτες χημικής αναστολής αποκάλυψαν ότι τα αποτελέσματα της λεπτίνης στην έκφραση του TF ελέγχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από οδούς μετάδοσης σήματος που περιλαμβάνουν τον JAK2 και την κινάση PI-3, αλλά όχι τις κινάσεις MAP. Ομοίως, τα λευκοκύτταρα από ασθενείς με MPD ήταν ανίκανα να αποκριθούν στη λεπτίνη, πιθανώς λόγω της υπερέκφρασης του αναστολέα SOCS3 στα μυελικά κύτταρα των ασθενών με MPD. Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν μια νέα σύνδεση μεταξύ της φλεγμονής και της θρόμβωσης, αποδεικνύοντας ότι η λεπτίνη μπορεί να προκαλέσει την ενεργοποίηση του εξωγενή καταρράκτη της πήξης. Επιπλέον, προσφέρουν την πληροφορία ότι τα κύτταρα ασθενών με MPD θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως ένα ανθρώπινο μοντέλο για την περαιτέρω έρευνα σχετικά με την αντίσταση στη λεπτίνη.
Μελέτη της εμφάνισης μεταβολικού συνδρόμου και άλλων ενδοκρινολογικών διαταραχών σε παιδιά από εξωσωματική γονιμοποίηση
Authors: Σακκά Σοφία
Published: January 2014

Σκοπός: H μελέτη της πιθανότητας εμφάνισης του μεταβολικού συνδρόμου (ΜΣ) και άλλων ενδοκρινολογικών διαταραχών στα παιδιά από IVF. Ασθενείς και μέθοδοι: 106 παιδιά που είχαν συλληφθεί με κλασσική IVF και 68 μάρτυρες που είχαν συλληφθεί με φυσιολογικό τρόπο. Έγινε πρωινή αιμοληψία μετά από νηστεία 12 ωρών για: o Γλυκόζη, ολική χοληστερόλη, LDL χοληστερόλη, HDL χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, ουρικό οξύ, απολιποπρωτεΐνη-Α1, απολιποπρωτεΐνη-Β, λιποπρωτεΐνη(α), λεπτίνη, αντιπονεκτίνη, υψηλής ευαισθησίας ιντερλευκίνη-6 (hsIL-6), υψηλής ευαισθησίας C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (hsCRP), retinol-binding protein-4 (RBP-4), λιποκαλίνη-2 (NGAL), βισφατίνη, LH, FSH, PRL, ινσουλίνη, κορτιζόλη, IGF-I, τεστοστερόνη, Δ4-ανδροστενδιόνη, DHEAS, 17-OH-προγεστερόνη, οιστραδιόλη, Τ3, Τ4, TSH, αντιθυρεοειδικά αντισώματα Τα παιδιά θεωρήθηκαν ότι έπασχαν από ΜΣ αν ικανοποιούσαν ?3 από τα παρακάτω κριτήρια: § BMI >95η ΕΘ § Τριγλυκερίδια >95η ΕΘ § HDL <5η ΕΘ § Αρτηριακή Πίεση >95η ΕΘ § FGIR (Fasting Glucose to Insulin Ratio) <7 Αποτελέσματα: Τα παιδιά της IVF ομάδας είχαν σημαντικά μικρότερο βάρος και μήκος γέννησης σε σχέση με τους μάρτυρες, ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό μικρόσωμα για την ηλικία κύησης (small for gestational age, SGA), δίδυμα και πρόωρα. Βρέθηκαν ήπιες αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης και των τριγλυκεριδίων στα IVF-παιδιά σε σχέση με τους μάρτυρες, αλλά δεν υπήρχαν διαφορές στην εμφάνιση του μεταβολικού συνδρόμου ή στους κλασσικούς δείκτες ινσουλινοαντίστασης (ΗΟΜΑ, FGIR). Δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στα επίπεδα λεπτίνης, αντιπονεκτίνης, hsCRP, hsIL-6 και βισφατίνης μεταξύ των ομάδων, ενώ τα IVF παιδιά παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα RBP-4 και NGAL. Επιπλέον, βρέθηκε σημαντικά μεγαλύτερη επίπτωση εμμένουσας υπερθυρεοτροπιναιμίας στα IVF παιδιά σε σχέση με τους μάρτυρες. Δεν βρέθηκαν διαφορές στην επίπτωση της πρώιμης αδρεναρχής και στα επίπεδα των ανδρογόνων και των ορμονολογικών δεικτών της εφηβείας μεταξύ του συνόλου των IVF-παιδιών και μαρτύρων. Συζήτηση: Παρ’ όλες τις ήπιες αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης και των τριγλυκεριδίων, στα IVF παιδιά δεν βρέθηκαν επηρεασμένες οι τιμές των παραδοσιακών αντιποκινών και των δεικτών χαμηλού βαθμού φλεγμονής, ενώ τα επίπεδα των RBP4 και NGAL ήταν σημαντικά υψηλότερα σε σχέση με τους μάρτυρες, υποδεικνύοντας πιθανόν την ύπαρξη πρώιμων προδιαθεσικών παραγόντων εμφάνισης ινσουλινοαντίστασης σε αυτά τα παιδιά. Επιπλέον, μια σημαντική αύξηση των τιμών της TSH ορού, συμβατή με μια ήπια αντίσταση στην TSH βρέθηκε στα IVF παιδιά σε σχέση με τους μάρτυρες, η οποία πιθανώς οφείλεται σε μία επιγενετική μεταβολή στη ρύθμιση του άξονα TSH-T3/T4 στα παιδιά αυτά. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι οι παραπάνω μεταβολικές και ενδοκρινολογικές παρεκκλίσεις δεν είναι απλά αποτέλεσμα την ενδομήτριας υπολειπόμενης αύξησης, αλλά μπορεί να αντιπροσωπεύουν επιγενετικές τροποποιήσεις που σχετίζονται με τους περιγεννητικούς χειρισμούς της βλαστοκύστης. Αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της συνεχιζόμενης παρακολούθησης των IVF παιδιών.
Ανάλυση των ούρων με φασματοσκοπία πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (NMR) σε ασθενείς με υποουριχαιμία και νεφροτοξικότητα που σχετίζεται με φάρμακα
Authors: Τζοβάρας Βασίλειος
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν: 1. η εκτίμηση της σωληναριακής λειτουργίας ατόμων με πρωτοπαθή νεφρική υποουριχαιμία (ΠΝΥ). Για αυτό το σκοπό έγινε πλήρης βιοχημικός έλεγχος του ορού και των ούρων ατόμων με ΠΝΥ. Επίσης, καταγράφηκε με φασματοσκοπία 1H NMR το μεταβολικό προφίλ των ούρων ατόμων με ΠΝΥ, επεξεργάσθηκε με τεχνικές αναγνώρισης προτύπων και συγκρίθηκε με το αντίστοιχο υγιών ατόμων (ομάδα ελέγχου) 2. η ανίχνευση μεταλλάξεων του γονιδίου SLC22A12 που είναι υπεύθυνες για τα χαμηλά επίπεδα του ουρικού οξέος σε Έλληνες με ΠΝΥ 3. η εκτίμηση της χρησιμότητας της φασματοσκοπίας πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού για την ανεύρεση πρώιμων μεταβολών της σύστασης των ούρων σε ασθενείς που λαμβάνουν αμινογλυκοσίδες, καθώς και την ανίχνευση συνύπαρξης άλλων ηλεκτρολυτικών διαταραχών σε αυτούς τους ασθενείς. Η ΠΝΥ είναι μια διαταραχή της ομοιόστασης του ουρικού οξέος, η οποία είναι αποτέλεσμα διαταραχής της σωληναριακής μεταφοράς του ουρικού οξέος και οφείλεται σε μεταλλάξεις γονιδίων (κυρίως του γονιδίου SLC22A12) που κωδικοποιούν μεταφορείς του ουρικού οξέος στο νεφρικό σωληνάριο. Είναι η πρώτη φορά που εκτιμήθηκε η σωληναριακή λειτουργία ατόμων με ΠΝΥ με φασματοσκοπία πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού των ούρων. Στην μελέτη συμμετείχαν τριάντα έξι άτομα με ΠΝΥ, δηλαδή επίπεδα ουρικού οξέος κάτω από 2,5 mg/dL και FEUA μεγαλύτερη από 10%, που δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους. Αποκλείσθηκαν από τη μελέτη άτομα που είχαν νοσήματα ή έπαιρναν φάρμακα που επηρεάζουν την ομοιοστασία του ουρικού οξέος. Στην ομάδα ελέγχου συμμετείχαν τριάντα εννιά υγιή άτομα της ίδιας ηλικίας και φύλου με επίπεδα ουρικού οξέος πάνω από 4.0 mg/dL και FEUA λιγότερο από 10%. Τα άτομα με ΠΝΥ είχαν παρόμοιο βιοχημικό προφίλ σε σύγκριση με τα άτομα της ομάδας ελέγχου. Οι κλασματικές απεκκρίσεις των ηλεκτρολυτών των ατόμων με ΠΝΥ δεν είχαν σημαντικές διαφορές σε σύγκριση με τα άτομα της ομάδας ελέγχου Εφαρμόσθηκε η τεχνική της Ανάλυσης Κύριων Συνιστωσών στα δεδομένα από τη φασματοσκοπία 1H NMR των ούρων των ατόμων της μελέτης και μέσω των στατιστικών μοντέλων που προέκυψαν έγινε πλήρης διαχωρισμός των υπό μελέτη ομάδων. Τα άτομα με ΠΝΥ είχαν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα φαινυλαλανίνης, αλανίνης, γλυκίνης, γλουταμίνης, οξικού οξέος, καθώς και ενός μη ταυτοποιήσημου μεταβολίτη (στα 3.3ppm) και χαμηλότερα επίπεδα κρεατινίνης, τριμεθυλαμινοξειδίου και ιππουρικού οξέος στα ούρα σε σύγκριση με τα άτομα της ομάδας έλεγχου. Επομένως, η ΠΝΥ παρά το γεγονός ότι θεωρείται μια εκλεκτική διαταραχή του νεφρικού σωληναρίου που αφορά το ουρικό οξύ, συχνά συνοδεύεται από αυξημένη απέκκριση και άλλων μεταβολιτών εκτός του ουρικού οξέος, γεγονός που υποδηλώνει μια πιο γενικευμένη διαταραχή του εγγύς σωληναρίου (ατελές σύνδρομο Fanconi)...........................................................................................................................................
Παθοφυσιολογικές εκτροπές επακόλουθες του πνευμοπεριτονιαίου παρατηρούμενες κατά την διάρκεια της αναισθησίας σε λαπαροσκοπικές επεμβάσεις
Authors: Γάτος Χρήστος
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η διαχρονική καταγραφή των δεικτών pO2, pCO2, pH, ενδοπνευμονικής πίεσης, συστολικής πίεσης, διαστολικής πίεσης, κεντρικής φλεβικής πίεσης, εκπνεόμενου CO2 και ροής μηριαίων φλεβών σε δύο ισάριθμες ομάδες ασθενών ,οι οποίοι υποβλήθηκαν σε λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή με διαφορετική πίεση πνευμοπεριτοναίου,προκειμένου να εκτιμηθεί η συσχέτισή τους με τις διαφορετικές πιέσεις του πνευμοπεριτοναίου. Κατά το χρονικό διάστημα Αύγουστος 2003 - Δεκέμβριος 2006 στη χειρουργική κλινική του Θριασίου Νοσοκομείου Ελευσίνας μελετήθηκαν συνολικά 120 ασθενείς.Όλοι είχαν προεγχειρητική φυσική κατάσταση Ι(ASA I) και χωρίστηκαν σε δύο ομαδες Α και Β, όπου η κάθε μία αριθμούσε 60 ασθενείς.Στην ομάδα Α η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή έγινε με πνευμοπεριτόναιο πιέσεως 12mmHg και στην ομάδα Β η ίδια επέμβαση έγινε με πνευμοπεριτόναιο πιέσεως 6mmHg. Έγινε καταγραφή των ζωτικών παραμέτρων του οργανισμού (pΟ2, pCO2, pH, ενδοπνευμονική πίεση, αρτηριακή πίεση, Κ.Φ.Π, εκπνεόμενο CO2, ροή μηριαίων φλεβών),σε όλους τους ασθενείς στις εξής φάσεις: 1. Στη φάση Baseline, η οποία αντιστοιχεί στο χρόνο πριν από την έναρξη της επέμβασης και τη δημιουργία πνευμοπεριτοναίου. 2. Στη φάση 1, η οποία αντιστοιχεί στο χρόνο των 15 λεπτών μετά την έναρξη της επέμβασης και τη δημιουργία πνευμοπεριτοναίου. 3. Στη φάση 2, η οποία αντιστοιχεί στο χρόνο μετά την αφαίρεση της χοληδόχου κύστεως. 4. Στη φάση 3, η οποία αντιστοιχεί στο χρόνο των 20 λεπτών μετά την κένωση της κοιλίας από το CO2. Από τα αποτελέσματα μας διαπιστώθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στους δείκτες των ασθενών με πνευμοπεριτόναιο πιέσεως 12mmHg(ομάδα Α).Ταυτόχρονα όλοι οι δείκτες είχαν σαφώς μεγαλύτερες διακυμάνσεις από την ομάδα με πνευμοπεριτόναιο πιέσεως 6mmHg(ομάδα Β)Και στις δύο ομάδες η μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση ή μείωση των δεικτών παρατηρήθηκε με τη δημιουργία του πνευμοπεριτοναίου και διατηρήθηκε μέχρι την αποβολή του CO2. Συμπεραίνεται ότι εκτός από τη διάρκεια της επέμβασης φαίνεται ότι και άλλοι παράγοντες θεωρούνται υπεύθυνοι για μεταβολές των δεικτών που μελετήσαμε όπως η αναισθησία,οι καρδιακές παθήσεις,οι αναπνευστικές παθήσεις,η θέση του ασθενούς (αντι-Trendelenburg),η απάντηση στο stress και διάφοροι ανοσολογικοί παράμετροι.
Ο ρόλος της αστρογλοίας στη διαδικασία νευροεκφύλισης σε πειραματικό μοντέλο της νόσου του Πάρκινσον
Authors: Γιολτζόγλου Θεοδώρα
Published: January 2014

Ο ρόλος των αστροκυττάρων (ΑΚ) στην διαδικασία νευροεκφύλισης στη νόσο του Πάρκινσον και στα πειραματικά της μοντέλα δεν έχει πλήρως διασαφηνισθεί. Το πλέον χρησιμοποιημένο μοντέλο για την μελέτη της νόσου είναι αυτό του ΜΡΤΡ. Μελετήσαμε τις μεταβολές της αστρογλοιακής απάντησης ανάλογα με την χρονική ακολουθία εμφάνισης της νευροεκφύλισης σε οξύ και χρόνιο ΜΡΤΡ μοντέλο σε ποντίκια της φυλή C57/BI ευαίσθητα στην τοξίνη. Την ημέρα αναφοράς (τέλος των ενέσεων) αλλά και τις ήμερες των θυσιών υποβάλαμε τα ζώα στην δοκιμασία της δοκού ικανή να αποτιμήσει την βραδυκινησία σε τρωκτικά. Χρησιμοποιήσαμε ανοσοκυτταροχημεία ανοσοϊστοχημεία για υδροξυλάση της τυροσίνης που χαρακτηρίζει τους ντοπαμινεργικούς νευρώνες για κασπάση 3 ως δείκτη απόπτωσης αντίσωμα έναντι της ινιδικής όξινης πρωτεΐνης της γλοίας για τον εντοπισμό των ΑΚ ανοσοϊστοχημεία έναντι της νεστίνης που χαρακτηρίζει τον ενεργό πολλαπλασιασμό ή την επιστροφή των ΑΚ σε προηγούμενο στάδιο εξέλιξης και NF-kappa Β που επάγει νευροεκφύλιση μέσω υπερέκφρασης NOS1. Αποτελέσματα - συμπεράσματα: Η ίδια ποσότητα ΜΡΤΡ όταν χορηγηθεί σε μεγάλη δόση για μικρό χρονικό διάστημα προκαλεί μεγαλύτερη έκταση ντοπαμινεργικού θανάτου, ενώ χορηγούμενη σε μικρές δόσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα οδηγεί σε μικρή και αναστρέψιμη βλάβη. Η σοβαρή και εμμένουσα ντοπαμινεργική απώλεια του οξέος μοντέλου συνοδεύεται από έντονη και ενεργό αστροκυττάρωση, ενώ μόνο από ήπια και όψιμη στο χρόνιο μοντέλο. Ο ρόλος των ΑΚ είναι πιθανότατα διττός, νευροπροστατευτικός και καταστροφικός ανάλογα με την θέση και τον χρόνο δράσης τους. Η ενεργοποίηση των ΑΚ της μέλαινας ουσίας φαίνεται να προηγείται και να προάγει την νευροεκφύλιση μέσω του NF-Kappa Β, ενώ ακολουθεί η ενεργοποίηση των ΑΚ του ραβδωτού σώματος με στόχο την ανάκαμψη της ντοπαμινεργικής εννεύρωσης μέσω έκφρασης νεστίνης στα ΑΚ της περιοχής.
Προκλινική διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα
Authors: Κατσιμπούλα Σοφία
Published: January 2014

Η υπερέκφραση της ετερογενούς πυρηνικής ριβονουκλεοπρωτεΐνης (hnRNP) A2/B1 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν δείκτης έγκαιρης διάγνωσης του καρκίνου του πνεύμονα, σύμφωνα με πρόσφατα βιβλιογραφικά δεδομένα. Για να αξιολογήσουμε την χρησιμότητα της ανίχνευσης της πρωτεΐνης αυτής σε βρογχοσκοπικά υλικά, μετρήσαμε τα επίπεδα έκφρασης της hnRNPA2/B1 με ανοσοστύπωση (immunoblotting), χρησιμοποιώντας ειδικά πολυκλωνικά αντισώματα, σε δείγματα brushing και ενδοβρογχικές βιοψίες που ελήφθησαν από 61 ασθενείς με υψηλή κλινική υποψία για καρκίνο του πνεύμονα και από 30 υγιή άτομα (μάρτυρες). Συνολικά, η υπερέκφραση της hnRNPA2/B1 ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στους πάσχοντες από πνευμονικό καρκίνο απ’ ότι στους μάρτυρες. Η ειδικότητα της υπερέκφρασης της hnRNP A2/B1 ήταν 75,86% στο brushing και 78,26% στις βιοψίες. Η ευαισθησία της υπερέκφρασης της hnRNPA2/B1 στους πάσχοντες από μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC) ήταν 84,78 % στο brushing και 80,76% στις βιοψίες, ενώ στους πάσχοντες από μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (SCLC) ήταν 66,66 % στο brushing και 75% στις βιοψίες. Αρχικά 9 ασθενείς παρέμειναν αδιάγνωστοι, παρά την υψηλή κλινική πιθανότητα για κακοήθεια. Παρόλαυτά στο σύνολο των ασθενών αυτών είχε ανιχνευτεί υπερέκφραση της πρωτεΐνης hnRNPA2/B1 στα βρογχοσκοπικά δείγματα. Η επανεξέταση των ασθενών αυτών 2 χρόνια αργότερα, έδειξε ότι 7 ασθενείς ανέπτυξαν NSCLC και ένας από αυτούς SCLC. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν τη χρησιμότητα της hnRNP A2/B1 στην έγκαιρη διάγνωση του πνευμονικού καρκίνου. Συμπεραίνουμε ότι η υπερέκφραση της hnRNPA2/B1 στο brushing και στις βιοψίες θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύτιμο διαγνωστικό εργαλείο και να χρησιμοποιηθεί σαν ένας ευαίσθητος και ειδικός δείκτης για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα
In vitro δραστικότητα των συνδυασμών β-λακταμικών αντιμικροβιακών με τις νεώτερες φθοριοκινολόνες επί πολυανθεκτικών στελεχών Pseudomonas aeruginosa
Authors: Σαράφης Παύλος
Published: January 2014

Σκοπός: Στην παρούσα εργασία μελετήθηκαν οι in vitro συνδυασμοί των β-λακταμών με φθοριοκινολόνες ενάντια στην πολυανθεκτική Pseudomonas aeruginosa. Μέθοδοι : Από ένα σύνολο 200 στελεχών, επιλέχθηκαν 24 γενετικώς διακριτά στελέχη με ηλεκτροφόρηση γέλης pulse-field (pulse-field gel electrophoresis). Τα στελέχη εκτέθηκαν σε ιμιπενέμη, μεροπενέμη και κεφταζιδίμη καθώς επίσης και στους συνδυασμούς αυτών με σιπροφλοξασίνη και μοξοφλοξασίνη. Όλα τα στελέχη ήταν ανθεκτικά στους αντιμικροβαικούς παράγοντες που μελετήθηκαν σε συγκεντρώσεις ίσες με τη μέση συγκέντρωσή τους στον ορό. Αποτελέσματα: Συνεργική δράση τουλάχιστον ενός συνδυασμού αντιμικροβαικών βρέθηκε έναντι 10 στελεχών (41.7%), εύρημα που παρατηρήθηκε μετά από 4ωρή και 6ωρη έκθεση και συνοδεύθηκε από νέα ανάπτυξη του μικροοργανισμού μετά από 24 ώρες. Οι συνδυασμοί που εξετάσθηκαν δεν ήταν όλοι ενεργοί ενάντια στα ίδια στελέχη. Οι συνδυασμοί ιμιπενέμης-σιπροφλοξασίνης, κεφταζιδίμης-σιπροφλοξασίνης και ιμιπενέμης-μοξιφλοξασίνης ήταν οι πιο δραστικοί. Όταν οι δοκιμασίες χρόνου-θανάτωσης επαναλήφθηκαν για τα στελέχη αυτά σε συγκεντρώσεις ίσες με τη μέγιστη συγκέντρωση των αντιμικροβιακών στον ορό, τότε η συνεργική δράση παρατάθηκε μέχρι τις 24 ώρες. Συμπεράσματα : Τα παρόντα ευρήματα πρέπει να ερμηνευτούν με προσοχή στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων από πολυανθεκτική P. aeruginosa. Τονίζουν την πιθανότητα συνεργικής δράσης μεταξύ β-λακταμών και φθοριοκινολονών στο νοσοκομειακό περιβάλλον όταν εμφανίζονται πολυανθεκτικά στελέχη.
Ανοσοϊστοχημική μελέτη της έκφρασης της μεταλλοπρωτεϊνάσης-1 και της μεταλλοπρωτεϊνάσσης-3 καθώς και ανίχνευση του m-RNA της μεταλλοπρωτεϊνάσης-3 σε επιφανειακά και διηθητικά καρκινώματα της ουροδόχου κύστεως
Authors: Κυριάκου Γεώργιος
Published: January 2014

Οι μεταλλοπρωτεϊνάσες στρώματος (ΜΜΡs), όπως αναφέρθηκε και στο Γενικό Μέρος, είναι πρωτεολυτικά ένζυμα, τα οποία έχουν πρωτεύοντα ρόλο σε διάφορα στάδια της νεοπλασματικής ανάπτυξης και εξέλιξης. Αν και οι ΜΜΡ-1 και ΜΜΡ-3 έχουν ενοχοποιηθεί στην εξέλιξη ποικίλων ανθρώπινων καρκινωμάτων, η έκφρασή τους στον καρκίνο της ουροδόχου κύστης δεν έχει ακόμα ευρέως ερευνηθεί. Ανοσοϊστοχημικές μέθοδοι (Strept-ABC-HRP μέθοδος) και ο in situ υβριδισμός χρησιμοποιήθηκαν για την ανίχνευση των πρωτεϊνών ΜΜΡ-1, ΜΜΡ-3 και του m-RNA της ΜΜΡ-3, αντίστοιχα, σε 59 περιπτώσεις ασθενών με καρκίνο του μεταβατικού επιθηλίου της ουροδόχου κύστης. Για την επιβεβαίωση του ρόλου αυτών των ΜΜΡs στον καρκίνο της ουροδόχου κύστης, έγινε εκτίμηση της έκφρασής τους σε σχέση με γνωστές κλινικοπαθολογοανατομικές παραμέτρους (ηλικία, φύλο, βαθμός κακοήθειας, στάδιο νόσου) καθώς και με την ολική επιβίωση των ασθενών. Ανοσοαντίδραση για τις πρωτεΐνες ΜΜΡ-1 και ΜΜΡ-3 παρατηρήθηκε στο κυτταρόπλασμα των καρκινικών κυττάρων στο 30,5% και 24% των δειγμάτων, αντίστοιχα. Αντίγραφα για το m-RNA της ΜΜΡ-3 εντοπίστηκαν στα στρωματικά κύτταρα σε ποσοστό 71,2% των περιπτώσεων και στα καρκινικά στο 49% των περιπτώσεων. Η ανοσοαντίδραση για τη ΜΜΡ-1 έδειξε μια στατιστικά σημαντική συσχέτιση με προχωρημένα διηθητικά και βαθμού κακοήθειας III καρκινώματα έναντι των επιφανειακών και χαμηλότερου βαθμού κακοήθειας. Η ανοσοαντίδραση για την πρωτεΐνη ΜΜΡ-3 και η ανοσοεντόπιση του m-RNA της ΜΜΡ-3 δε σχετίστηκε σημαντικά με τις παραπάνω μελετώμενες παραμέτρους. Από την άλλη μεριά, η εντόπιση του m-RNA της ΜΜΡ-3 στα στρωματικά κύτταρα έδειξε μια οριακή συσχέτιση με πτωχή ολική επιβίωση. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα έδειξαν ένα διαφορετικό ρόλο ανάμεσα στη ΜΜΡ-1 και τη ΜΜΡ-3 αναφορικά στον καρκίνο της ουροδόχου κύστης. Η ΜΜΡ-1 φαίνεται να συμμετέχει στη διηθητικότητα και πιθανώς στην έλλειψη διαφοροποίησης στα ουροθηλιακά καρκινώματα σε σχέση με τη ΜΜΡ-3.
Η επίδραση της οξείας ομοκυστεϊναιμίας στους φλεγμονώδεις και θρομβωτικούς παράγοντες σε φυσιολογικά άτομα και σε άτομα με ιδιοπαθή υπέρταση
Authors: Μπούρας Γεώργιος
Published: January 2014

Η ομοκυστεϊναιμία αποτελεί ένα νεότερο παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου και ειδικότερα αντικείμενο μελέτης στη συμμετοχή της πορείας της αθηρογένεσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της παθοφυσιολογίας των αγγειακών βλαβών που ενδεχομένως να προκαλούνται κατά τις οξείες μεταβολές των επιπέδων ομοκυστεΐνης που παρατηρούνται κατά τη φόρτιση με μεθειονίνη, σε υγιή άτομα και σε άτομα με ιδιοπαθή υπέρταση καθώς και οι επιπτώσεις της οξείας πειραματικής ομοκυστεϊναιμίας στην ενδοθηλιακή λειτουργία, θρόμβωση και φλεγμονή στα άτομα αυτά. Επίσης, διερευνάται ο ρόλος του οξειδωτικού στρες και των αντιοξειδωτικών βιταμινών Ε και C στην παθοφυσιολογία των αγγειακών βλαβών της οξείας ομοκυστεϊναιμίας. Επιπλέον, αναζητείται η πιθανότητα μέρος της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας που παρατηρείται στην οξεία ομοκυστεϊναιμία να οφείλεται και στην εκτροπή της μεθειονίνης προς παραγωγή της ασυμμετρικής διμέθυλο-αργινίνης (ADMA), και ο βαθμός στον οποίο η παραγωγή ADMA συμμετέχει στην ελάττωση της βιοδιαθεσιμότητας του ΝΟ κατά την ομοκυστεϊναιμία. Τέλος, μελετάται ο ρόλος της ενδοθηλίνης-1 στην ανάπτυξη ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας και ο μηχανισμός συμμετοχής της στην παθογένεση της αρτηριακής υπέρτασης. Μέθοδοι : Πραγματοποιήθηκε μια διπλή τυφλή μελέτη ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, στην οποία ο πληθυσμός της περιελάμβανε 49 υγιή άτομα χωρίς κλασσικούς επιβαρυντικούς παράγοντες αθηροσκλήρυνσης και 39 ασθενείς νεοδιαγνωσθέντες για αρτηριακή υπέρταση (ΑΥ). Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε 4 ομάδες και έλαβαν είτε μεθειονίνη (σε δόση φόρτισης 100mg/kg βάρος σώματος) και βιταμίνη Ε (800 IU) και βιταμίνη C (2gr) διαλυμένα σε σταθερής σύνθεσης χυμό πορτοκαλιού (16 υπερτασικοί και 27 υγιείς) ή μεθειονίνη (σε δόση φόρτισης 100mg/kg βάρος σώματος) διαλυμένη σε 150ml χυμό πορτοκαλιού χωρίς αντιοξειδωτικές βιταμίνες ( 23 υπερτασικοί και 22 υγιείς (ΥΓΙΕΙΣ+PLACEBO). Πραγματοποιήθηκε έλεγχος της λειτουργικότητας του ενδοθηλίου σε όλους τους συμμετέχοντες με πληθυσμογραφία ροής της βραχιονίου αρτηρίας. Συγκεκριμένα μελετήθηκε η ενδοθηλιο-εξαρτώμενη αγγειοδιαστολή (EDD), μετά από 5λεπτη ισχαιμία του άνω άκρου την οποία ακολούθησε η αντιδραστική υπεραιμία, και η ενδοθηλιο-ανεξάρτητη αγγειοδιαστολή (EID), μετά από χορήγηση 0,4mg νιτρογλυκερίνης υπογλωσσίως. Επίσης, πραγματοποιήθηκε αιμοληψία για την εκτίμηση των εξής παραγόντων : χοληστερόλης, LDL, HDL, VLDL, ApoA1, ApoB, τριγλυκεριδίων, CRP, IL-6, vWF, ινωδογόνο, PEROX, ADMA, ολική ομοκυστεΐνη, ενδοθηλίνη-1. Χρησιμοποιήθηκε ενζυμική ανοσοπροσροφητική ανάλυση (ELISA) για τον καθορισμό των επιπέδων ορού της ενδοθηλίνης-1 (ET-1), της ιντερλευκίνης-6 (IL-6), του παράγοντα von Willebrand (vWf) και της ADMA. Πραγματοποιήθηκε επανάληψη της πληθυσμογραφίας και της αιμοληψίας 4 ώρες μετά τη φόρτιση με μεθειονίνη..
Η κλαριθρομυκίνη ως ανοσοπαρεμβατική θεραπεία στην πειραματική σήψη από παν-ανθεκτική klebsiella pneumoniae
Authors: Κουτούκας Παντελεήμων
Published: January 2014

Σκοπός: Η χορήγηση της κλαριθρομυκίνης ως ανοσοπαρεμβατική θεραπεία στην πειραματική λοίμωξη από πανανθεκτική Klebsiella pneumoniae. Μέθοδος: Σε 40 κουνέλια προκλήθηκε οξεία πυελονεφρίτιδα μετά από έγχυση του στελέχους μελέτης στη νεφρική πύελο. Τα κουνέλια ήταν χωρισμένα σε 4 ομάδες των 10 ζώων. Στις ομάδες Α και Δ η θεραπεία χορηγήθηκε ταυτόχρονα με τη βακτηριακή πρόκληση, ως ακολούθως: ομάδα Α, μάρτυρες? ομάδα Β, ενδοφλέβια χορήγηση κλαριθρομυκίνης? ομάδα Γ, ενδοφλέβια χορήγηση αμικασίνης? ομάδα Δ, χορήγηση και των δυο ουσιών. Ελήφθη αίμα για τον προσδιορισμό του παράγοντα νέκρωσης των όγκων (TNF-α), της μαλονικής διαλδεΰδης (MDA)? απομονώθηκαν μονοκύτταρα για τον προσδιορισμό της ενδοκυττάριας δραστικότητας της κασπάσης-3 και της ex vivo έκκρισης του TNF-α. Τέσσερις ημέρες μετά τη βακτηριακή πρόκληση έγινε ευθανασία των ζωικών προτύπων για ποσοτική καλλιέργεια και βιοψία οργάνων. Αποτελέσματα: Η συγκέντρωση του TNF-α στον ορό στις 48 ώρες στις ομάδες Β, Γ και Δ ήταν χαμηλότερη συγκριτικά με την ομάδα Α. Η δραστικότητα της κασπάσης-3 των μονοκυττάρων ήταν χαμηλότερη στην ομάδα Δ συγκρινόμενη με την ομάδα Α. Το βακτηριακό φορτίο του ήπατος, του σπληνός ήταν μειωμένο στην ομάδα Δ συγκριτικά με την ομάδα Α? εκείνο του νεφρού και των μεσεντέριων λεμφαδένων της ομάδας Δ ήταν χαμηλότερο συγκριτικά με την ομάδα Α. Συμπέρασμα: Η ενδοφλεβίως χορηγούμενη κλαριθρομυκίνη στην πειραματική λοίμωξη από πανανθεκτική Klebsiella pneumoniae μείωσε τη συστηματική φλεγμονώδη απάντηση και την τοπική ιστική βλάβη. Αυτό το αποτέλεσμα πιθανότατα οφείλεται σε ανοσοτροποποιητική παρέμβαση επί των μονοκυττάρων του αίματος.
Συγκριτική μελέτη της υποξίας στον τοκετό μεταξύ καρδιοτοκογραφίας και του συνδυασμού υπολογιστικής καρδιοτοκογραφίας και παλμικής οξυμετρίας
Authors: Χιντιπάς Ηλίας
Published: January 2014

Η επιτυχής αντιμετώπιση και έκβαση ενός τοκετού εξαρτάται κυρίως από την διαπίστωση της καλής κατάστασης του εμβρύου, που επιτυγχάνεται με τη χρησιμοποίηση των σύγχρονων βιοχημικών και βιοφυσικών μεθόδων παρακολούθησής του τόσο στην διάρκεια της κύησης, όσο και στην διάρκεια του τοκετού. Με τις μεθόδους αυτές προσπαθούμε να προσδιορίσουμε άμεσα ή έμμεσα το βαθμό οξυγόνωσής του. Έχει αποδειχθεί ότι η παρακολούθηση του εμβρύου κατά τη διάρκεια του τοκετού συμβάλλει στη μείωση της εμβρυϊκής θνησιμότητας και νοσηρότητας που προκαλείται από ανεπαρκή οξυγόνωση. Στην παρούσα μελέτη συγκρίνεται η κλασσική καρδιοτοκογραφία (ΚΤΓ) ως μόνη μέθοδος επιτήρησης του εμβρύου, με τον συνδυασμό υπολογιστικής ΚΤΓ και εμβρυϊκής παλμικής οξυμετρίας (ΕΠΟ), όσον αφορά το αν δύνανται να προβλέψουν έγκαιρα και με ακρίβεια την εμβρυϊκή υποξία, αν μεταβάλλουν το περιγεννητικό αποτέλεσμα και αν παρέχουν την δυνατότητα μείωσης των άσκοπων περιγεννητικών παρεμβάσεων. Για το σκοπό αυτό μελετήθηκαν 196 επίτοκες, που είχαν φυσιολογικές μονήρεις, τελειόμηνες κυήσεις σε κεφαλική προβολή και τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες: στην Ομάδα Α που περιελάμβανε εκείνες που παρακολουθήθηκαν μόνο με ΚΤΓ σε όλη τη διάρκεια του τοκετού (n=97) η οποία αξιολογήθηκε εμπειρικά με βάση τα κριτήρια του Αμερικανικού Κολεγίου Μαιευτήρων-Γυναικολόγων, και στην Ομάδα Β που περιελάμβανε εκείνες που παρακολουθήθηκαν τόσο με ΚΤΓ η οποία αναλύθηκε με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή με τη χρήση του αλγορίθμου Matching Pursuit, όσο και με ΕΠΟ σε όλη τη διάρκεια του τοκετού (n=99). Ακολούθως έγινε σύγκριση των δύο ομάδων όσον αφορά το περιγεννητικό αποτέλεσμα. Μετά τον τοκετό, έγινε λήψη 1 cc αρτηριακού αίματος από τον ομφάλιο λώρο με ηπαρινισμένη σύριγγα με σκοπό την εκτίμηση της οξεοβασικής ισορροπίας του εμβρύου. Μετρήθηκαν το pΗ, το pΟ2, το pCO2, και το έλλειμμα βάσεως (BDecf). Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με το Apgar score του νεογνού στο πρώτο και πέμπτο λεπτό. Συμπερασματικά, η εφαρμογή της ΕΠΟ κατά τη διάρκεια του τοκετού είναι μέθοδος με ικανοποιητική αξιοπιστία για την πρόβλεψη των υποξαιμικών περιπτώσεων και όταν συνδυαστεί με την ΚΤΓ, ανεβάζει την αξιοπιστία της ως μεθόδου για την επιτήρηση του εμβρύου. Η αντικειμενική αξιολόγηση των ΚΤΓ καταγραφών με ηλεκτρονικό υπολογιστή και τον αλγόριθμο Matching Pursuit σε συνδυασμό με την εκτίμηση του κορεσμού του αρτηριακού αίματος του εμβρύου σε Ο2 με τη χρήση της ΕΠΟ, φαίνεται ότι έχει ευαισθησία μεγαλύτερη από 90% και ειδικότητα περίπου 80%, και ως εκ τούτου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την έγκαιρη και αντικειμενική διάγνωση της υποξίας του εμβρύου στην διάρκεια του τοκετού. O αριθμός των τοκετών που αποπερατώθηκαν επεμβατικά με ένδειξη τις ΚΤΓ αλλοιώσεις, ήταν μεγαλύτερος στην ομάδα που παρακολουθήθηκε με την εμπειρική ερμηνεία των ΚΤΓ διαγραμμάτων ως μόνης μεθόδου εμβρυϊκής επιτήρησης, από την ομάδα που παρακολουθήθηκε με τον συνδυασμό υπολογιστικής ΚΤΓ και ΕΠΟ και η διαφορά αυτή ήταν στατιστικά σημαντική...
Εφηβική παχυσαρκία - 24ωρη καταγραφή της αρτηριακής πίεσης - πάχος έσω-μέσου χιτώνα καρωτίδων αρτηριών
Authors: Σταμπουλή Στυλιανή
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Να ερευνηθούν τυχόν διαφορές στις παραμέτρους της 24ωρης καταγραφής της αρτηριακής πίεσης (ΑΠ) και το πάχος του έσω- μέσου χιτώνα των καρωτίδων αρτηριών, σε παχύσαρκους εφήβους σε σύγκριση με μη-παχύσαρκους εφήβους της ίδιας ηλικίας. ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήθηκαν 128 έφηβοι, οι οποίοι παραπέμφθηκαν από τον παιδίατρό τους να διερευνηθούν για πιθανή αρτηριακή υπέρταση. Όλοι οι έφηβοι που συμμετείχαν στη μελέτη υποβλήθηκαν σε 24ωρη καταγραφή της ΑΠ και σε υπερηχογραφική μέτρηση του πάχους του έσω-μέσου χιτώνα της κοινής και της έσω δεξιάς και αριστερής καρωτίδας. Επίσης, παράγοντες καρδιαγγειακού κίνδυνου, όπως η γλυκόζη νηστείας, η ολική χοληστερόλη, η HDL, η LDL και τα τριγλυκερίδια ορού, μετρήθηκαν σε όλους τους εφήβους. Η παχυσαρκία ορίστηκε ως δείκτης μάζας σώματος μεγαλύτερος από ή ίσος με τη 95η εκατοστιαία θέση για την ηλικία και το φύλο. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η συστολική και η διαστολική ΑΠ ιατρείου, καθώς και η μέση συστολική ΑΠ 24ωρου, ημέρας και νύχτας βρέθηκαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερες στους παχύσαρκους σε σύγκριση με τους μη παχύσαρκους εφήβους. Οι πιέσεις σφυγμού 24ωρου, ημέρας και νύχτας ήταν επίσης στατιστικά σημαντικά υψηλότερες στους παχύσαρκους εφήβους. Οι τιμές της ολικής χοληστερόλης, της LDL και των τριγλυκεριδίων του ορού ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερες, ενώ η HDL ήταν στατιστικά σημαντικά μικρότερη στους παχύσαρκους εφήβους σε σύγκριση με τους μη παχύσαρκους εφήβους. Το μέσο πάχος του έσω-μέσου χιτώνα της αριστερής και της δεξιάς, κοινής και έσω καρωτίδας αρτηρίας ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερο στους παχύσαρκους εφήβους σε σύγκριση με τους μη παχύσαρκους εφήβους, ακόμα και μετά από στατιστική διόρθωση για την ηλικία, το φύλο, τις τιμές της συστολικής και διαστολικής ΑΠ ιατρείου και τις παραμέτρους της 24ωρης καταγραφής της ΑΠ. Το μέσο πάχος του έσω-μέσου χιτώνα της αριστερής και της δεξιάς κοινής και έσω καρωτίδας αρτηρίας στους εφήβους παρουσίαζε ανεξάρτητη συσχέτιση με την ύπαρξη παχυσαρκίας και την ηλικία. Η εφηβική παχυσαρκία σχετιζόταν με 3,46 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης υπέρτασης σύμφωνα με τα κριτήρια της 24ωρης καταγραφής της ΑΠ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι παχύσαρκοι έφηβοι παρουσίαζαν αυξημένη επίπτωση υπέρτασης, καθώς και αυξημένο πάχος έσω-μέσου χιτώνα της αριστερής και της δεξιάς, κοινής και έσω καρωτίδας αρτηρίας σε σύγκριση με τους μη παχύσαρκους εφήβους, υποδεικνύοντας ότι η παχυσαρκία προδιαθέτει σε πρώιμη εμφάνιση υπέρτασης και αθηροσκλήρωσης των καρωτίδων αρτηριών.
Μεταβολές λειτουργικότητας του ειδικού και του μη - ειδικού συστήματος ανοσίας σε ασθενείς με νοσοκομειακή σήψη
Authors: Πελεκάνου Αιμιλία
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των διαφορών στην ανοσιακή απόκριση ανάμεσα στη σήψη από πνευμονία που σχετίζεται με το μηχανικό αερισμό (ΠΣΜΑ) και στη σήψη εξαιτίας άλλων λοιμώξεων. Μεθοδολογία Στη μελέτη συμμετείχαν 68 ασθενείς με σήψη, 36 εξαιτίας ΠΣΜΑ και 32 εξαιτίας άλλων λοιμώξεων, που δε διέφεραν ως προς το φύλο, την ηλικία και τη σοβαρότητα της κατάστασής τους. Εντός 24 ωρών από τη διάγνωση, ελήφθη δείγμα περιφερικού φλεβικού αίματος. Ο προσδιορισμός των υποπληθυσμών των μονοπυρήνων και της απόπτωσης έγινε με κυτταρομετρία ροής. Πραγματοποιήθηκε απομόνωση των μονοκυττάρων και καλλιέργειά τους απουσία/παρουσία ενδοτοξίνης. Στα υπερκείμενα των καλλιεργειών προσδιορίστηκαν με ανοσοενζυμική μέθοδο οι συγκεντρώσεις του παράγοντα νέκρωσης των όγκων α (TNFα) και της ιντερλευκίνης-6 (IL-6). Σε μια προσπάθεια αναπαραγωγής των συνθηκών παθογένειας της ΠΣΜΑ, μονοπύρηνα κύτταρα υγιών εθελοντών διεγέρθηκαν σταδιακά με αυξανόνενα ενοφθαλμίσματα παθογόνων και προσδιορίστηκε η απόπτωσή τους. Αποτελέσματα Στους ασθενείς με ΠΣΜΑ ο αριθμός των CD3(+)/CD4(+) λεμφοκυττάρων ήταν μικρότερος (p: 0.034) και η απόπτωση των απομονωθέντων μονοκυττάρων αυξημένη (p: 0.007) συγκριτικά με τις άλλες λοιμώξεις. Η παραγωγή TNFα και IL-6 από τα διεγερθέντα με ενδοτοξίνη μονοκύτταρα ήταν σημαντικά μικρότερη στη σήψη από ΠΣΜΑ συγκριτικά με τη σήψη από άλλες λοιμώξεις. Παρατηρήθηκε επαγωγή της απόπτωσης των μονοκυττάρων μετά από in vitro διέγερσή τους με μηχανισμό παρόμοιο με το μηχανισμό παθογένειας της ΠΣΜΑ. Συμπεράσματα Η μείωση των CD4-λεμφοκυττάρων και η ανοσοπαράλυση των μονοκυττάρων αποτελούν χαρακτηριστικά της σήψης που οφείλεται σε πνευμονία που σχετίζεται με το μηχανικό αερισμό.
Υποθάλαμο - υποφυσιο - θυρεοειδικός άξονας και έκφραση υποδοχέων θυροξίνης στο μυοκάρδιο κατά την οξεία ηπατική ανεπάρκεια
Authors: Κωστοπαναγιώτου Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Σκοπός: Η μελέτη των μεταβολών των θυρεοειδικών ορμονών και των θυρεοειδικών υποδοχέων στο μυοκάρδιο κατά την οξεία ηπατική ανεπάρκεια και η επίδραση της αντιοξειδωτικής ουσίας δεσφεροξαμίνης (desferroxamine, DF). Ερευνητικό Κέντρο: Πειραματικό Χειρουργείο “Αρεταίειου” Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Σχεδιασμός: Πειραματική προοπτική ελεγχόμενη μελέτη Πειραματόζωα: Θηλυκοί χοίροι 25-35 κιλών Υλικό-Μέθοδος: Δεκατέσσερις θηλυκοί χοίροι υποβλήθηκαν σε χειρουργική απαγγείωση του ήπατος και ακολούθησε μετεγχειρητική παρακολούθηση υπό καταστολή επί 24 ώρες. Οι 7 εξ αυτών (ομάδα DF) έλαβαν δεσφεροξαμίνη σε συνεχή ενδοφλέβια έγχυση (14.5 mg/kg/h για 6h και 2.4 mg/kg/h για τις επόμενες 18 ώρες). Δείγματα αίματος για τις βιοχημικές μετρήσεις ελήφθησαν στις 0, 6, 12, 18 και 24 ώρες μετά το πέρας της επέμβασης. Αποτελέσματα: Τόσο στην ομάδα ελέγχου (control), όσο και στην ομάδα της DF παρατηρήθηκε μείωση της τρι-ιωδοθυρονίνης (Τ3) στη διάρκεια της παρακολούθησης (p<0.01 στην ομάδα ελέγχου, p<0.001 στην ομάδα δεσφεροξαμίνης). Μείωση παρατηρήθηκε επίσης, στα επίπεδα της θυροξίνης (Τ4) (p<0.01 στην ομάδα ελέγχου, p<0.001 στην ομάδα δεσφερροξαμίνης). Τα επίπεδα της ελεύθερης Τ3 (FT3) και της θυρεοτροπίνης (TSH) δεν μεταβλήθηκαν στη διάρκεια της παρακολούθησης σε καμία ομάδα. Οι δύο ομάδες δε διέφεραν σε καμία χρονική στιγμή μεταξύ τους για καμιά από τις παραπάνω ορμόνες. Η συγκέντρωση της ιντερλευκίνης-6 (IL-6) στον ορό αυξήθηκε στις 12 και στις 24 ώρες στην ομάδα ελέγχου (p<0.001), αλλά ήταν χαμηλότερη στην ομάδα δεσφερροξαμίνης (p<0.01 μεταξύ των δύο ομάδων στις 12 και 24 ώρες). Η αύξηση των επιπέδων της μηλονικής διαλδεΰδης (MDA) στο πλάσμα ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα ελέγχου, από ότι στην ομάδα δεσφεροξαμίνης (p<0.05). Τα επίπεδα των Τ3 και Τ4 παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις με τα επίπεδα των ολικών πρωτεϊνών, της λευκωματίνης και της χολερυθρίνης, τόσο στην ομάδα ελέγχου όσο και στην ομάδα δεσφερροξαμίνης. Αν και στην ομάδα ελέγχου τα επίπεδα των Τ3 και Τ4 εμφάνισαν στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση με τα επίπεδα της IL-6 και της MDA, αυτό δεν παρατηρήθηκε στην ομάδα δεσφερροξαμίνης. Η έκφραση στο μυοκάρδιο των θυρεοειδικών υποδοχέων ΤRα1 μειώθηκε κατά 1.6 φορές κατά την οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Η έκφραση της ισομορφής της μυοσίνης του μυοκαρδίου παρέμεινε αμετάβλητη. Συμπεράσματα: Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια προκάλεσε καταστολή του άξονα υπόφυσης-θυρεοειδούς (σύνδρομο της μη θυρεοειδικής νόσου), χωρίς η χορήγηση της δεσφερροξαμίνης να επιφέρει μεταβολές. Φαίνεται ότι το σύνδρομο της μη θυρεοειδικής νόσου στην οξεία ηπατική ανεπάρκεια δεν συσχετίζεται με τους δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικού stress.
Διερεύνηση της μίκρο- και μάκρο κυκλοφορίας στον διαβήτη και σε υγιή άτομα με κίνδυνο να αναπτύξουν τύπου 2 διαβήτη
Authors: Οικονομίδης Παναγιώτης
Published: January 2014

Στόχος: Να εξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα στις αλλαγές της νεφρικής οξυγόνωσης μετά από διούρηση νερού, την ενδοθηλιακή λειτουργία και διάφορους μεταβολικούς παραμέτρους σε ασθενείς με τύπου 2 διαβήτη και σε υγιή άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο για τύπου 2 διαβήτη. Σχεδιασμός έρευνας και μέθοδοι: Τριάντα οχτώ άτομα με τύπου 2 διαβήτη (D: ηλικία 54 ± 10 χρόνια, μέσος ορος ± SD, 24 άνδρες), και επτά υγιή άτομα με οικογενειακό ιστορικό τύπου 2 διαβήτη ή με μειωμένη αντοχή στη γλυκόζη (R: ηλικία 46 ± 11 χρόνια, 4 άνδρες). Η τεχνική της σάρωσης με Laser Doppler χρησιμοποιήθηκε για να υπολογίσει την αγγειοδιαστολή στο δέρμα του χεριού (forearm) μετά από ιοντοφόρεση 1% ακετυλοχολίνης (Ach) και 1% νιτροπρωσσικού νατρίου (SNP). Η τεχνική με υπερήχους της βραχιονίου αρτηρίας χρησιμοποιήθηκε για να μετρήσει την αγγειοδιαστολή λόγω ροής (FMD) και την αγγειοδιαστολή μετά από χορήγηση νιτρογλυκερίνης (NID). Η οξυγόνωση του νεφρού υπολογίστηκε με το ΜRI πριν και κατά τη διάρκεια της διούρησης νερού (BOLD MRI). Μια μείωση στην μαγνητική παράμετρο R2* δηλώνει μια αύξηση στην οξυγόνωση. Αποτελέσματα: Η οξυγόνωση της μυελώδους μοίρας του νεφρού δεν αυξήθηκε με τη διούρηση σε κάποια από τις δύο ομάδες (D: -0.5 ± 1.9, R: -0.4 ± 2.1, p=NS). Η οξυγόνωση της φλοιώδους μοίρας του νεφρού έδειξε μια μικρή αλλά στατιστικά σημαντική βελτίωση μετά τη διούρηση στις δύο ομάδες (D: -0.6 ± 1.1, R: -0.5 ± 0.5, p<0.05). Δεν υπήρχαν καθόλου συσχετισμοί ανάμεσα στην αλλαγή του φλοιώδους R2* (R2* μετά πλην R2* πριν την διούρηση) και στη μικρο- και μακρο-αγγειακή αντιδραστικότητα. Η μετά-διουρητική νεφρική φλοιώδης R2* ήταν αρνητικά συνδεδεμένη με την αγγειοδιαστολή της μικροκυκλοφορίας του δέρματος μετά από Ach και SNP ( % αύξηση/βασική τιμή)(r=-0.40, p<0.01 και r=-0.39, p<0.05 αντίστοιχα). Κανένας συσχετισμός δεν βρέθηκε με το FMD και NID. Βρέθηκε μια αρνητική συσχέτιση ανάμεσα στην οξυγόνωση της φλοιώδους μοίρας του νεφρού και την αγγειοδιαστολή της μικροκυκλοφορίας λόγω SNP (r=-0.36, p<0.05) καθώς και μια θετική συσχέτιση με την γλυκόζη νηστείας, ολική χοληστερόλη και την συγκέντρωση του ενδοθηλιακού παράγοντα VCAM (r=0.34 p<0.05, r=0.31 p<0.05 και r=0.37 p<0.05 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Αυτά τα προκαταρκτικά ευρήματα προτείνουν μια σχέση μεταξύ της οξυγόνωσης της φλοιώδους μοίρας του νεφρού, της αντιδραστικότητας της μικροκυκλοφορίας δέρματος, την γλυκαιμία και του επιπέδου των λιπιδίων αίματος. Η διούρηση νερού απέτυχε να αυξήσει την οξυγόνωση της μυελώδους μοίρας του νεφρού σε ασθενείς με διαβήτη και σε άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο για διαβήτη.
Ο ρόλος των IGF(s) στην ενδομητρίωση
Authors: Μηλίγκος Δημήτριος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η παθογένεια της ενδομητρίωσης περιλαμβάνει τη σύνθεση ανοσολογικών και αυξητικών παραγόντων οι οποίοι δρουν τοπικά στην περιτοναϊκή κοιλότητα και συμβάλλουν στην ανάπτυξη και εξέλιξη των ενδομητριωσικών βλαβών. Ο IGF-I έχει βρεθεί ότι αναστέλλει την κυτταρική απόπτωση και έχει μιτογόνο δράση στα ενδομητρικά κύτταρα. Το γονίδιο του IGF-I περιέχει 6 εξόνια τα οποία υφίστανται εναλλακτικό μάτισμα και καταλήγουν σε τρεις ισομορφές (IGF-IEa, IGF-IEb και IGF-IEc ή MGF). Σκοπός της μελέτης: Να εξετάσουμε την έκφραση των ισομορφών του IGF-I σε έντοπο και έκτοπο ενδομήτριο γυναικών με ενδομητρίωση και να αναλύσουμε συγκριτικά την έκφραση του mRNA στους παραπάνω ιστούς. Υλικό και μέθοδοι: Από 35 γυναίκες με λαπαροσκοπικά ευρήματα ενδομητρίωσης ελήφθησαν βιοψίες φυσιολογικού (εντόπου) ενδομητρίου, ενδομητριωσικών εστιών και ενδομητριωσικών κύστεων. Η ανάλυση της έκφρασης του mRNA έγινε με τη μέθοδο της σχετικής ημιποσοτικής PCR ενώ της έκφρασης σε πρωτεϊνικό επίπεδο με ανοσοϊστοχημεία και ανοσοαποτύπωση κατά Western. Αποτελέσματα: Δείξαμε για πρώτη φορά ότι και οι τρεις ισομορφές του IGF-I εκφράζονται στο έντοπο και έκτοπο ενδομήτριο τόσο σε πρωτεϊνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο mRNA. Βρήκαμε στατιστικά σημαντική μείωση στην έκφραση του mRNA και των τριών ισομορφών στις ενδομητριωσικές κύστεις συγκριτικά με το φυσιολογικό ενδομήτριο, ενώ αντίθετα στις ενδομητριωσικές εστίες η έκφραση ήταν μεν αυξημένη αλλά όχι στατιστικά σημαντική. Στις ενδομητριωσικές εστίες υπήρχε θετική έκφραση της πρωτεΐνης του IGF-I και του MGF εκτός από τα στρωματικά κύτταρα, και στο αδενικό επιθήλιο, ενώ στο φυσιολογικό ενδομήτριο και στις ενδομητριωσικές κύστεις υπήρχε θετική έκφραση μόνο στα στρωματικά κύτταρα. Συμπέρασμα: Η έκφραση του IGF-I και των ισομορφών του σχετίζεται με τη παρουσία ενεργού ιστού στην ενδομητρίωση όπως φαίνεται από την οριακά αυξημένη έκφραση στις ενδομητριωσικές εστίες και τη μειωμένη έκφραση στις ενδομητριωσικές κύστεις. Το γεγονός ότι ο MGF για πρώτη φόρα ανιχνεύεται στο ενδομήτριο θα αποτελέσει αντικείμενο έρευνας στο μέλλον προκειμένου να διαλευκανθεί ο ρόλος του και οι μηχανισμοί δράσης του στα ενδομητρικά κύτταρα.
Διερεύνηση προγνωστικών παραγόντων και καρκινικών δεικτών στον καρκίνο του παγκρέατος
Authors: Παπαντωνίου Νικήτας
Published: January 2014

Οι περισσότεροι ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος κατά τη στιγμή της διάγνωσης έχουν τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο και είναι ανεγχείρητοι. Μόνο το 15-20% έχουν χειρουργικά εξαιρέσιμο όγκο. Επί πλέον ένα μεγάλο ποσοστό δεν ανταποκρίνεται στη θεραπεία όπως αποδεικνύεται από τη κακή πρόγνωση και το ποσοστό της ολικής πενταετούς επιβίωσης που σπάνια υπερβαίνει το 5%. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εντοπίσουμε και να προσδιορίσουμε τους προγνωστικούς παράγοντες που συσχετίζονται σημαντικά με την επιβίωση σε ασθενείς με ανεγχείρητο καρκίνο του παγκρέατος ώστε να είναι δυνατή η επιλογή και κατάταξη σε υποομάδες αυτών των ασθενών που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από χημειοθεραπεία σε σχέση με αυτούς που θα αντιμετωπίζονται με την καλύτερη δυνατή παρηγορική αγωγή. Στην παρούσα μελέτη που είναι αναδρομική σε υλικό αρχείου των ογκολογικών μονάδων των συμμετεχόντων νοσοκομείων , σε ένα σύνολο 215 ασθενών μελετήθηκαν 23 παράμετροι με τη μέθοδο της στατιστικής παλινδρόμησης προκειμένου να εντοπισθούν οι προγνωστικοί παράγοντες που σχετίζονται με την ολική επιβίωση. Η διάμεση επιβίωση ήταν 25 εβδομάδες (μέση επιβίωση 29,0±17,6 εβδομάδες –min-max 3-92 εβδομάδες). Η τριετής επιβίωση εκτιμήθηκε στο 21,9%±2,8%. Από τους 23 παράγοντες που μελετήθηκαν αρχικά κατά την μονοπαραγοντική στατιστική ανάλυση βρέθηκαν 18 που είχαν σημαντική συσχέτιση με το χρόνο επιβίωσης. Κατά την πολυπαραγοντική ανάλυση εφαρμόζοντας το στατιστικό μοντέλο Cox παλινδρόμησης εντοπίσθηκαν 9 παράμετροι που αποτελούσαν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες με πολύ σημαντική επίδραση στην επιβίωση. Ήτοι: Εντόπιση του όγκου στην ουρά του παγκρέατος, πολλαπλές μεταστάσεις, απώλεια βάρους, μειωμένο performance status ,ίκτερος , αύξηση της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), αύξηση του CEA, η χημειοθεραπεία και η εγχείρηση. Κρίνουμε ότι η αξιολόγηση της προγνωστικής αξίας απλών κλινικών ,εργαστηριακών και θεραπευτικών παραμέτρων θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμη τόσο για την επιλογή των ασθενών που θα ωφεληθούν από την χημειοθεραπεία όσο και γενικότερα για τον καθορισμό της θεραπευτικής στρατηγικής και το σχεδιασμό μελλοντικών κλινικών δοκιμών συστηματικής χημειοθεραπείας στον ανεγχείρητο καρκίνο του παγκρέατος.
Προγνωστικοί δείκτες υποτροπής των κιρσών του οισοφάγου σε αρρώστους με κίρρωση ήπατος που υποβάλλονται σε ενδοσκοπική θεραπεία
Authors: Αναστασίου Ιωάννης
Published: January 2014

Σκοπός: Παρατηρήσαμε ότι ο σχηματισμός ινώδους δακτυλίου μετά εξάλειψη των κιρσών με ενδοσκοπική απολίνωση (ΕΑ) πιθανώς να συσχετιζόταν με ελαττωμένη συχνότητα υποτροπής της επανεμφάνισης των. Επιχειρήσαμε να διερευνήσουμε την ανωτέρω παρατήρηση. Μεθοδολογία: 46 ασθενείς με κίρρωση του ήπατος με σχηματισμό ινώδους δακτυλίου στον οισοφάγο μετά την εξάλειψη των κιρσών συγκρίθηκαν σε σχέση με την επανεμφάνιση των κιρσών, τη σχετιζόμενη με πυλαία υπέρταση αιμορραγία και τη θνητότητα, με 35 κιρρωτικούς ασθενείς που ανήκαν στην ομάδα ελέγχου, με παρόμοια ηλικία, φύλο και ηπατική βιοχημεία και δεν εμφάνισαν ινώδη δακτύλιο μετά την εξάλειψη των κιρσών. Αποτελέσματα: Αμφότερες οι ομάδες των ασθενών είχαν παρόμοια δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά. Κατά τη διάρκεια μέσου χρόνου παρακολούθησης 35.12±21.49 μηνών υποτροπή των κιρσών συνέβη σε 5 ασθενείς από την ομάδα ασθενών του ινώδους δακτυλίου (10.8%) σε σύγκριση με 12 ασθενείς στην ομάδα ελέγχου (34.3%) (p=0.004). Το στατιστικό μοντέλο Cox regression κατέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην πιθανότητα επανεμφάνισης των κιρσών μεταξύ των δύο ομάδων ασθενών. Στην ομάδα του ινώδους δακτυλίου 2 ασθενείς αιμορράγησαν και 13 απεβίωσαν ενώ στην ομάδα ελέγχου 3 ασθενείς αιμορράγησαν και 8 απεβίωσαν αντίστοιχα. Οι διαφορές στην συχνότητα της αιμορραγίας και στη θνητότητα δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Συμπέρασμα: Σε ασθενείς με κίρρωση του ήπατος που υποβάλλονται σε ενδοσκοπική απολίνωση με σκοπό την εξάλειψη των κιρσών του οισοφάγου, ο σχηματισμός ινώδους δακτυλίου συνοδεύεται με μειωμένη συχνότητα υποτροπής των κιρσών.
Μελέτη των νευρολογικών επιπλοκών από μικροβιακή μηνιγγίτιδα σε παιδιά
Authors: Βάρτζελης Γεώργιος
Published: January 2014

Thirty children and adolescents with a history of bacterial meningitis beyond the neonatal period and 30 age-matched controls were examined in this cross-sectional study for the presence of systemic complications, Neurological Soft Signs (NSS), eye-hand coordination, competence and behavioral problems. All subjects had a history of bacterial meningitis documented by means of a positive cerebrospinal fluid (CSF) culture and increased CSF leukocytes (>100/ml3) A closed-response questionnaire was used for the collection of data with regards to systemic complications as well as demographics. NSS were assessed with the system devised by Stokman and Shafer. Eye-hand coordination was examined with the Purdue Grooved Pegboard test and competence and behavior were assessed with the Child Behavior Checklist (CBCL), devised by Achenbach. With the CBCL three subsets of competence were assessed (activities, social performance and school performance) and nine subsets of problems (stress, depression, somatic, social, thought, attention, rules, aggression and other) which were also grouped to internalizing, externalizing and total problems. Results: Most of the subjects had a history of meningococcal meningitis (n=16). The remaining cases were caused by Haemophilus type b (n=6), Pneumoniococcus (n=7), while one case was caused by Group B Streptococcus. Two of the subjects had moderate to severe hearing impairment (6.6%) and one had epilepsy (3.3%). There were no children with vision or motor problems. One of the patients with hearing impairment was attending a special needs school. The assessment of NSS revealed no major differences between subjects and controls, with the exception of “motor speed”. In this domain of the NSS assessment, subjects required significantly longer time to complete the timed tasks of the examination. Evaluation of competence and behavioral problems with the CBCL, showed no differences between subjects and controls. Of note is the fact that 4 subjects scored within the clinical spectrum in the “aggression” subset, while no such cases were found amongst the controls, although the difference did not reach statistical significance (P=0.056). Assessment of eye-hand coordination revealed again no difference between subjects and controls. The correlation of NSS with the subset of problems was examined for all the participants of the study. It was found that children who score within the clinical spectrum for “stress” and “internalizing problems” also score higher for “motor speed”. In conclusion, children and adolescents with a history of bacterial meningitis beyond the neonatal period carry a very good prognosis and only a small percentage has systemic complications. Furthermore their assessment for competence, behavioral problems and hand-eye coordination, show the lack of any abnormalities in these domains. The examination for NSS can offer little information for the evaluation of these children.