Πάγωμα κατά τη βάδιση ασθενών με τη νόσο του Πάρκινσον
Authors: Ζιάγκας Ευθύμιος 
Published: April 2022

Η Νόσος του Πάρκινσον (ΝΠ) είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή, χαρακτηρίζεται από βραδυκινησία, μυϊκή ακαμψία και τρόμο. Ένα σοβαρό κινητικό σύμπτωμα στην ΝΠ είναι το πάγωμα της κίνησης (ΠτΚ). Το ΠτΚ είναι μία συμπεριφορά που έχει παρατηρηθεί και μελετηθεί τόσο στα ζώα όσο και στους ανθρώπους. Στους ανθρώπους το ΠτΚ έχει διερευνηθεί αφενός σε τυπικούς πληθυσμούς (παιδιά, αθλητές και ηλικιωμένους), αφετέρου σε κλινικούς πληθυσμούς (ασθενείς με ψυχολογικές, ψυχιατρικές και νευρολογικές διαταραχές). Η παρούσα διδακτορική διατριβή σχεδιάστηκε για τη διερεύνηση των χωροχρονικών παραμέτρων της κίνησης των άνω ακρών και των οφθαλμών, σε ασθενείς με ΝΠ, οι οποίοι βιώνουν "πάγωμα" κατά τη βάδιση (ΠκΒ). Στη έρευνα έλαβαν μέρος 15 άρρενες ασθενείς με ιδιοπαθή ΝΠ, οι οποίοι βίωναν ΠτΚ. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν τα 69,47 έτη. Για την καταγραφή των κινηματικών χαρακτηριστικών χρησιμοποιήθηκε το σύστημα Vicon Τ-40 και για την καταγραφή των οφθαλμικών κινήσεων χρησιμοποιήθηκε το σύστημα Dikablis. Για την πρόκληση του ΠτΚ στους ασθενείς με ΝΠ χρησιμοποιήθηκε το πλαίσιο περιορισμού του περιπροσωπικού χώρου (ΠΠΠΧ). Οι ασθενείς βάδισαν σε διάδρομο επί του οποίου ήταν τοποθετημένο το ΠΠΠΧ και στόχευσαν με το προτιμώμενο άνω άκρο τους σε προκαθορισμένο στόχο. Η ανάλυση των δεδομένων πιστοποίησε την ύπαρξη σημαντικής επίδρασης της έντασης των επεισοδίων ΠκΒ στο διάστημα μεταξύ της κάθετης προβολής του κέντρου μάζας σώματος (ΚΜΣ) και του κέντρου της βάσης στήριξης (ΚΒΣ) των ασθενών με ΝΠ κατά την εκδήλωση του ΠκΒ. Πιο συγκεκριμένα, όσο αυξάνεται η ένταση των επεισοδίων ΠκΒ τόσο μειώνεται η απόσταση μεταξύ ΚΜΣ και ΚΒΣ. Το επίπεδο της έντασης του επεισοδίου ΠκΒ επίσης επηρεάζει την απόσταση μεταξύ της κάθετης προβολής του ΚΜΣ και του ΚΒΣ κατά την κίνηση του άνω άκρου στη δοκιμασία στόχευσης. Επίσης, η γωνία που σχηματίζεται μεταξύ προτιμώμενου ματιού-χεριού και στόχου όσο και η τροχιά κίνησης του χεριού στους ασθενείς με ΝΠ στη δοκιμασία στόχευσης διαφοροποιούνται σημαντικά μεταξύ όλων των επιπέδων της έντασης του ΠκΒ. Ειδικότερα, όσο αυξάνεται η ένταση των επεισοδίων ΠκΒ, τόσο μειώνεται η γωνία μεταξύ προτιμώμενου ματιού-χεριού και στόχου αλλά και η τροχιά κίνησης του χεριού στους ασθενείς με ΝΠ στη δοκιμασία στόχευσης. Τέλος, ενώ ο αριθμός των σακκαδικών κινήσεων δεν διαφέρει μεταξύ των επιπέδων της έντασης των επεισοδίων ΠτΚ ο αριθμός των κινήσεων προσήλωσης του προτιμώμενου οφθαλμού στους ασθενείς με ΝΠ στη δοκιμασία στόχευσης διαφοροποιείται σημαντικά μεταξύ όλων των επίπεδων έντασης του ΠκΒ. Αναλυτικότερα, όσο το επίπεδο της έντασης των επεισοδίων ΠκΒ αυξάνεται, ο αριθμός των οφθαλμικών κινήσεων προσήλωσης μειώνεται. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας καταδεικνύουν ότι, το ΠτΚ είναι μία λογική και στοχευμένη στρατηγική του εγκεφάλου των ασθενών με ΝΠ για να εξασφαλίσει την ισορροπία τους. Αποτελεί το τελικό στάδιο μιας κινητικής ακολουθίας, το τελικό αποτέλεσμα της οποίας εμπεριέχει εκτός από τα κάτω άκρα, τα άνω άκρα και τους οφθαλμούς των ασθενών. Τέλος, οι σακκαδικές οφθαλμικές κινήσεις και οι κινήσεις προσήλωσης των οφθαλμών διαδραματίζουν διαφορετικό ρόλο σε συνθήκες ηρεμίας και αγχογόνους διέγερσης.