Οι ψυχικές συγκρούσεις ως υπόβαθρο της αυτοχειρίας
Authors: Κουτσουσίμος Ιωάννης 
Published: September 2022

Σκοπός της έρευνάς μας, από το ξεκίνημά της, ήταν να αναδείξουμε τις ψυχικές συγκρούσεις ως το υπόβαθρο της αυτοχειρίας. Για χρόνια δια-βάζουμε ότι αρκετές απόπειρες αυτοχειρίας οφείλονται στην κατάθλιψη και την απόγνωση, αλλά η αλήθεια είναι πως πρέπει να ψάξουμε πέρα από αυτό που παρουσιάζεται. Η εργασία μας είναι χωρισμένη σε τέσσερα κεφάλαια. Στο πρώτο, παρουσιάζουμε εκτενώς τον όρο “ψυχικές συγκρούσεις” και ποια η σημασία τους μέσα στον άνθρωπο. Αυτές εντείνονται και αποκτάνε μία κυριαρχία όταν ο συγκρουσιακός άνθρωπος αποφασίζει να τις απωθήσει. Η απώθηση οφείλεται στο ότι εκείνος δε θέλει να αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως μία εύθραυστη εικόνα, αλλά ως μία ισχυρή. Έτσι, συνηθίζει να απωθεί τις συγκρούσεις του, αλλά και τις ενοχές του, χωρίς βέβαια να συνειδητοποιεί, πως αυτά που απωθούνται προβάλλονται και αποκτάνε μία αυτονομία. Φυσικά, όλο αυτό έχει την αρχή του στην παιδική ηλικία, εκεί που το παιδί στέκεται ενώπιον της σχέσης των γονέων του, η οποία καθορίζει και την παιδεία που έχει να λαμβάνει αυτό. Το επακόλουθο είναι η στάση του συγκρουσιακού προς την ευρύτερη κοινωνία και τους ανθρώπους της. Αυτή η στάση σηματοδοτεί την προσπάθειά του να μένει αποκλεισμένος από κάθε είδους σχέση με τους άλλους και ειδικά με τον εαυτό του και το Θεό. Στο δεύτερο κεφάλαιο, παρουσιάζουμε την εξέλιξη που έχει όλη αυτή η στάση του συγκρουσιακού, με μία εκτενέστερη περιγραφή, οδηγούμενοι στην απόφαση κατά την οποία ακολουθεί η αυτοχειρία. Γίνεται λόγος για την ελευθερία του ατόμου, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο συγκρουσιακός και που την ίδια στιγμή είναι η ελευθερία του διαβόλου. Ο άνθρωπος από πρόσωπο καταντάει άτομο, αλλά εκείνος αρνείται να το αναγνωρίσει, αφού δημιουργεί την λεγόμενη ιδεατή εικόνα για τον εαυτό του. Η φαντασία στην οποία έχει εισχωρήσει τον βιάζει να αποδρά όλο και περισσότερο από την εικόνα του Θεού, αντιμετωπίζοντας τη ζωή ιδεατά και όχι αυθεντικά. Όλο αυτό τον εισάγει στο βίωμα της απόγνωσης, καθώς βασικός του δείκτης πορείας είναι ο εγωκεντρισμός του. Φροντίσαμε να αναφερθούμε στο αρχέτυπο του Ιούδα για να εξηγήσουμε το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον ψυχισμό ενός συγκρουσιακού, που οδηγείται εντέλει στην αυτοχειρία. Στο τρίτο κεφάλαιο, πραγματευόμαστε με την ευθανασία ως υποβοηθούμενη αυτοχειρία. Οι άνθρωποι που την υποστηρίζουν, κάνουν λόγο για έναν καλό θάνατο, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μία πράξη εγωισμού και άρνησης της ζωής. Ο άνθρωπος, ακόμα και στον έσχατό του πόνο, ο οποίος δε γίνεται αποδεκτός ως χρήσιμος, για τους υποστηρικτές της ευθανασίας είναι κάποιος που δεν έχει νόημα, άρα θεωρείται ασήμαντος. Τονίσαμε την προσβολή του προσώπου που δημιουργούν οι ιατροί, οι οποίοι ενώ έδωσαν έναν όρκο ιερό, εντούτοις νοιάζονται μονάχα για το ατομικό κύρος και όχι για τον άλλον άνθρωπο. Στο τελευταίο κεφάλαιο, παρουσιάζουμε την ποιμαντική και την ψυχολογική προοπτική της επίλυσης των συγκρούσεων, που έρχεται κυρίως μέσα από το βίωμα του νοήματος της ζωής. Αυτό το νόημα δε βρίσκεται πουθενά αλλού, πέρα από τον εκκλησιασμό του ανθρώπου. Δεν αναφερόμαστε σε μία τοπική μετοχή, αλλά στην παρουσία του μέσα στο Μέγα Μυστήριο, τη λεγόμενη θυσία των θυσιών, που είναι η Θεία Ευχαριστία. Φυσικά, αναφερόμαστε και στη σημαντικότητα της ψυχοθεραπείας, αλλά και στο ποια πρέπει να είναι η στάση των ειδικών, ψυχοθεραπευτών και ιερέων, τόσο προς τον εαυτό τους, όσο και προς τον συγκρουσιακό. Παράλληλα, αναφερόμαστε και στο πρόσωπο του Ιώβ, ώστε να κατανοήσει ο άνθρωπος, πως το νόημα του Με-γάλου Μυστηρίου που είναι και το προσωπικό του υπέρτατο νόημα, περνάει μέσα από τον σταυρό.