Αξιολόγηση με ΗLA της ανοσολογικής παρέμβασης σε ασθενείς με κακοήθη αιματολογικά ή δερματολογικά νοσήματα
Authors: Συνειφακούλης Θεοχάρης 
Published: January 2014

Η επικουρική ανοσοθεραπεία με υψηλές δόσεις ιντερφερόνης για μελάνωμα σταδίου IIΒ, ΙΙC και III έχει εγκριθεί από το 1996. Είναι όμως περιορισμένης αποδοχής λόγω της τοξικότητας, του κόστους και λόγω του γεγονότος ότι το όφελος περιορίζεται σε ένα 20 με 30% των ασθενών. Κατά συνέπεια θα ήταν χρήσιμο να κατανοήσουμε καλύτερα τους μηχανισμούς δράσης της ιντερφερόνης άλφα-2b και να αναγνωρίσουμε προγνωστικούς δείκτες που θα μας επιτρέψουν να ξεχωρίσουμε τους ασθενείς που είναι πιθανότερο να ωφεληθούν Η ορολογική ταυτοποίηση τόσο της αντιγονικής έκφρασης της κλάσης Ι HLA, όσο και της κλάσης ΙΙ HLA, έχει δείξει στο παρελθόν συσχέτιση μεταξύ αντιγονικών εκφράσεων συγκεκριμένων HLA με κλινική ανταπόκριση και επιβίωση. Μεθοδολογία και ασθενείς Κατά την ολοκλήρωση της μελέτης, διακόσιοι ογδόντα τέσσερις (284) ασθενείς με μελάνωμα σταδίου ΙΙΒ, ΙΙC και ΙΙΙ και 246 υγιείς μάρτυρες είχαν περιληφθεί. Περιφερικό αίμα ελήφθη πριν από την έναρξη της ανοσοθεραπείας με επικουρική ιντερφερόνη. DNA χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό των HLA-A, HLA-B, HLA-Cw, HLA-DRB1 καθώς και HLA-DQB1 γονοτύπων. Η παρουσία των αλληλίων της κλάσης ΙΙ HLA προσδιορίστηκε με την αλληλουχία της αντίδρασης αλυσιδωτής πολυμεράσης (PCR) της ειδικής ολιγο-νουκλεοτιδικής μοριακής ταυτοποίησης. Το θεραπευτικό σχήμα που χρησιμοποιήθηκε αποτελεί μια τροποποίηση του σχήματος Ε1684 από τη μελέτη της ECOG του 1996. Οι ασθενείς της ομάδας Α, έλαβαν IFN-α2b (15 MIU/m2/ημέρα ενδοφλέβια για 5 ημέρες την εβδομάδα επί 4 εβδομάδες) και στη συνέχεια ετέθησαν σε παρακολούθηση. Οι ασθενείς της ομάδας Β έλαβαν την ίδια δόση εφόδου για 4 εβδομάδες και στη συνέχεια έλαβαν υποδόρια θεραπεία (10 MIU/ ημέρα, τρεις φορές την εβδομάδα) για επιπλέον 48 εβδομάδες. Ο πρωταρχικός τελικός στόχος της μελέτης ήταν η επιβίωση δίχως υποτροπή και η συνολική επιβίωση της κάθε θεραπευτικής ομάδας. Παράλληλα, αναζητήσαμε την παρουσία συγκεκριμένων αλληλίων που εμφανίζονται σε αυτοάνοσα νοσήματα στους ασθενείς με υψηλού κινδύνου μελάνωμα. Αποτελέσματα Κατά τη σύγκριση του πληθυσμού των ασθενών με μελάνωμα με τους υγιείς μάρτυρες, δεν διαπιστώθηκε σημαντική διαφορά στην κατανομή των HLA φαινοτύπων. Παρόλα αυτά, παρατηρηθήκαν συσχετίσεις μεταξύ της απουσίας υποτροπής της νόσου και της έκφρασης του HLA Cw*06 (p-values 0.05). Η μέση επιβίωση δίχως υποτροπή στους θετικούς για το Cw*06 ασθενείς ήταν 100.3 μήνες (εύρος 2.66-100.31; 95% CI 62.7-137.9) έναντι 35.7 μήνες των αρνητικών για το Cw*06 ασθενών (εύρος 1.09-115,2; 95% CI 18.3-53.1), τιμή p 0.020. Η ολοκλήρωση της καταγραφής της μέσης συνολικής επιβίωσης των θετικών για το Cw*06 ασθενών δεν έχει ακόμα συμπληρωθεί (εύρος 9.80-84.3; 95% CI μη αξιολογήσιμο) έναντι της μέσης συνολικής επιβίωσης των 76.53 μηνών που διαπιστώθηκε στους αρνητικούς για το Cw*06 ασθενείς (εύρος 2.33-85.93; 95% CI 60.7-92.4) με p=0.017. Τέλος, διαπιστώθηκε η έκφραση του HLA-Cw*06 στο 29.79% των ασθενών με αυτοάνοσα νοσήματα και στο 15.38% των ασθενών δίχως αυτοάνοσες εκδηλώσεις (p=0.49). Επικρίσεις Ο φαινότυπος των HLA δε φαίνεται να επηρεάζει την πιθανότητα μια ευνοϊκής έκβασης κατά την επικουρική θεραπεία με ιντερφερόνη α2b στους ασθενείς με μελάνωμα που περιελήφθησαν στη μελέτη, με εξαίρεση το αλλήλιο HLA Cw*06, το οποίο έχει δειχθεί ότι συσχετίζεται και με ψωρίαση. Συμπερασματικά οι ασθενείς με θετικό αλλήλιο HLA-Cw*06 έχουν καλύτερη επιβίωση χωρίς υποτροπή και καλύτερη συνολική επιβίωση.