Ο ρόλος της κυτταροκίνης TL1A στην επαγωγή της φλεγμονής σε χρόνια νοσήματα
Authors: Σιακαβέλλας Σπυρίδων 
Published: August 2021

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η κυτταροκίνη TL1A και ο υποδοχέας της DcR3 ανήκουν στις οικογένειες των παραγόντων TNF και TNF-υποδοχέα, αντίστοιχα. O ρόλος των μορίων αυτών κατά την διάρκεια της χρόνιας εντερικής φλεγμονής που παρατηρείται στις ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου (ΙΦΝΕ) δεν έχει διευκρινιστεί. ΣΤΟΧΟΣ: Nα προσδιοριστεί η συγκέντρωση των TL1A και DcR3 στο περιφερικό αίμα και η έκφραση των DcR3 και TL1A mRNA στον εντερικό ιστό ασθενών με ελκώδη κολίτιδα (EK) και νόσο Crohn (NC) σε σχέση με την ενεργότητα της νόσου και την ανταπόκριση στη θεραπεία.ΜΕΘΟΔΟΙ: Οι συγκεντρώσεις των TL1A και DcR3 στον ορό ασθενών και υγιών-μαρτύρων (ΥΜ) προσδιορίστηκαν με ανοσοενζυμική μέθοδο (ELISA). Η σχετική έκφραση των DcR3 και ΤL1A mRNA στον ιστό μετρήθηκε με real-time RT-PCR. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην ενεργό ΕΚ παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της συγκέντρωσης του διαλυτού DcR3 (διάμεσος, 95% CI: 470,4, 0–5500 pg/ml) σε σχέση τόσο με ΕΚ σε ύφεση (0, 0–2761,4 pg/ml, P=0,003) όσο και με ΥΜ (0, 0–726 pg/ml, P<0,0001). Αντίστοιχα στη NC είχαμε σημαντική αύξηση της συγκέντρωσης DcR3 στο αίμα των ασθενών με ενεργό NC (0, 0-1576,4 pg/ml) σε σύγκριση τόσο με NC σε ύφεση (0, 0–689,0 pg/ml, P=0,023) όσο και με ΥΜ (0, 0-642,6 pg/ml, P=0,021). Η συγκέντρωση της διαλυτής ΤL1A ήταν σημαντικά υψηλότερη στην ενεργό ΕΚ (διάμεσος, 95% CI: 432,4, 174–7691,5 pg/ml), και στην ΕΚ σε ύφεση (389,3, 0–6654,8 pg/ml) σε σχέση με τους ΥΜ (187,4, 0–2166,5, P<0,0001 και για τις δύο συγκρίσεις). Στη NC τα επίπεδα της κυκλοφορούσας ΤL1A ήταν σημαντικά υψηλότερα στην ενεργό νόσο (428,2, 0 – 2009,6 pg/ml) σε σύγκριση με τους ΥΜ (197,0 , 0 – 1570,3 pg/ml , P=0,007) αλλά όχι σε σχέση με τους ασθενείς σε ύφεση (224,0 , 0 – 1570,3 pg/ml, P=NS).H συγκέντρωση του DcR3 παρουσίασε σημαντική μείωση μετά την επίτευξη ύφεσης τόσο στην ΕΚ (προ θεραπείας διάμεσος, 95% CI: 0, 0–1840,9 pg/ml, μετά θεραπεία: 822,5, 333,8–4951,1, P=0,006) όσο και στη NC (προ θεραπείας διάμεσος, 95% CI: 407,2, 282,1 – 735,4 pg/ml, μετά θεραπεία: 0, 0 – 282,4, P=0.008). Η σχετική έκφραση του DcR3 και της TL1A στον πάσχοντα εντερικό βλεννογόνο ασθενών με ΕΚ ήταν σημαντικά αυξημένη σε σύγκριση με περιοχές μη πάσχοντος βλεννογόνου ασθενών με ΕΚ και με το βλεννογόνο ΥΜ (μέση τιμήσταθερή απόκλιση, DcR3, βλεννογόνος ΥΜ: 5,6 ± 1,4 vs. μη πάσχων βλεννογόνος ΕΚ: 12,5 ± 10,4 vs. πάσχων βλεννογόνος ΕΚ: 144,3 ± 97,6, αντίστοιχα, P<0,0001 και TL1A, βλεννογόνος ΥΜ: 16,2 ± 3,8, μη πάσχων: 16,2 ± 10,9 vs. πάσχων: 71,0 ± 65,4, P=0,001). Η σχετική έκφραση του DcR3 στον πάσχοντα βλεννογόνο παχέος εντέρου ασθενών με ΝC ήταν σημαντικά αυξημένη σε σύγκριση με περιοχές μη πάσχοντος βλεννογόνου ασθενών με NC και με το βλεννογόνο ΥΜ (βλεννογόνος ΥΜ: 5,4 ± 1,2 vs. μη πάσχων βλεννογόνος NC: 8,6 ± 4,0 vs. πάσχων βλεννογόνος NC: 28,9 ± 21,7, αντίστοιχα, P<0,001). Επίσης η σχετική έκφραση του DcR3 ήταν αυξημένη και στον τελικό ειλεό ασθενών με ΝC σε σύγκριση με τον τελικό ειλεό ΥΜ (ΥΜ: 13,5 ± 11,7 vs. πάσχων τελικός ειλεός NC: 101,3 ± 69,2 , P=0,006). Αντίθετα, η σχετική έκφραση της ΤL1A στον πάσχοντα βλεννογόνο παχέος εντέρου ασθενών με ΝC (45,4 ± 24,8) ήταν σημαντικά αυξημένη σε σύγκριση με το βλεννογόνο ΥΜ (16,4 ± 3,6, P=0,019) αλλά όχι σε σχέση με περιοχές μη πάσχοντος βλεννογόνου ασθενών με NC (25,7 ± 20,1, P=NS). Επίσης η σχετική έκφραση της ΤL1A στον τελικό ειλεό ασθενών με ΝC δεν ήταν αυξημένη σε σύγκριση με τον τελικό ειλεό ΥΜ (ΥΜ: 74,6 ± 33,3 vs. πάσχων τελικός ειλεός NC: 139,2 ± 155,4, P= NS). Επιπλέον τα επίπεδα της διαλυτής ΤL1A είναι αυξημένα σε ασθενείς με ΝC που προσβάλλει το παχύ έντερο (διάμεσος, 95% CI: 603,4, 0 – 1612 pg/ml) σε σύγκριση με ΝC που περιορίζεται στο λεπτό έντερο (222,3, 0 – 2010 pg/m, P=0,042).ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Σε ασθενείς με ενεργό EK και ΝC παρατηρείται αυξημένη συγκέντρωση των TL1A και DcR3 στον ορό, καθώς και αυξημένη έκφραση του DcR3 στον πάσχοντα εντερικό ιστό. Η ΤL1A είναι αυξημένη στον εντερικό ιστό στην ΕΚ ενώ στη ΝC η αύξηση της έκφρασης της σε τοπικό αλλά και συστηματικό επίπεδο φαίνεται να σχετίζεται με την ύπαρξη νόσου στο παχύ έντερο. Η ανταπόκριση στην θεραπευτική αγωγή συνδυάζεται με ελάττωση των επιπέδων του DcR3 στον ορό. Το σύστημα TL1A/DR3/DcR3 μπορεί να συμμετέχει στην αιτιοπαθογένεση των ΙΦΝΕ.