bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ανοσογενετική μελέτη (HLA) και κλινικοεργαστηριακές συσχετίσεις της χρόνιας φλεγμονώδους απομυελινωτικής πολυνευροπάθειας (CIDP) στον ελληνικό πληθυσμό
Authors: Ακουαβίβα Πασκούα-Τερέζα
Published: September 2021

Η Χρόνια Φλεγμονώδης Απομυελινωτική Πολυρριζονευροπάθεια (CIDP) είναι μίαεπίκτητη, ετερογενής διαταραχή, αυτοάνοσης αρχής που προσβάλλει το ΠεριφερικόΝευρικό Σύστημα (ΠΝΣ), προκαλώντας μυϊκή αδυναμία και αισθητικά συμπτώματα καισημειολογία. Η ακριβής παθοφυσιολογία της CIDP παραμένει αβέβαιη, παρόλο που είναιγνωστό ότι η νόσος προκύπτει από σύνθετες αλληλεπιδράσεις μεταξύ γενετικών καιπεριβαλλοντικών παραγόντων. Η νόσος συσχετίζεται με ορισμένα ανθρώπιναλευκοκυτταρικά αντιγόνα ιστοσυμβατότητας (HLA) τάξης ΙΙ αλλήλια, σε διαφορετικούςπληθυσμούς. Σε αυτή τη μελέτη, ο στόχος μας ήταν να καθορίσουμε, για πρώτη φορά στονΕλληνικό πληθυσμό, την συσχέτιση των HLA-DRB1* αλληλίων και την κατανομή τωνσυχνοτήτων των υποτύπων τους, σε 40 ασθενείς με CIDP και σε 97 άτομα της ομάδαςελέγχου χρησιμοποιώντας την μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCRPolymeraseChain Reaction) όπου, προϋπόθεση για την εφαρμογή της είναι να είναι γνωστόμέρος της νουκλεοτιδικής αλληλουχίας του τμήματος DNA που είναι επιθυμητό ναπολλαπλασιαστεί. Η τυποποίηση των HLA έγινε στα εξής στάδια:απομόνωση γενομικούDNA, αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) και προσδιορισμός υβριδισμούανιχνευτών συνδεδεμένων με ένζυμο διπλής σήμανσης στο προϊόν της PCR. Oι διαφορέςστις αναλογίες των μεταβλητών εκτιμήθηκαν με το τέστ x2( Chi-squared test), ενώ οιμέθοδοι Bonferroni και Benjamini-Yekutieli χρησιμοποιήθηκαν για την διόρθωση τωντιμών p στην στατιστική ανάλυση των δεδομένων. Αυξημένη συχνότητα του HLADRB1*11αλληλίου (41.3% έναντι 28.9%, p<0.065) παρατηρήθηκε στους ασθενείς μεCIDP εν σχέσει με την ομάδα ελέγχου, ενώ του HLA-DRB1*15 ήταν σημαντικά μειωμένη(1.3% έναντι 7.2%, p<0.075), αποτέλεσμα αντιδιαμετρικά αντίθετο από αυτό στην ΣΚΠ,της οποίας το ανάλογο θεωρείται η CIDP στην περιφέρεια. Στα επιμέρους υποαλλήλια τουHLA-DRB1*11 παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντικά αυξημένη συχνότητα τουDRB1*1104 (66.7% έναντι 17.9% p <0.0001) στους CIDP ασθενείς, με επίσης στατιστικάσημαντικά, πολύ αυξημένη συχνότητα αυτού του υποαλληλίου στις θήλεις ασθενείς (70%έναντι 16.1%, p <0.0001). Διεξάγοντας αυτήν την πρώτη έρευνα αυτού του είδους στονΕλληνικό πληθυσμό, η μελέτη μας προσπαθεί να εκτιμήσει την επιρρέπεια για νόσηση σταπλαίσια της CIDP εν σχέσει με τα υποαλλήλια HLA-DRB1*1104 στον Ελληνικό πληθυσμό,καθώς επίσης να αξιολογήσει την διαφορά του επιπολασμού της CIDP σχετιζόμενης με ταυποαλλήλια HLA-DRB1*1104 μεταξύ των δύο φύλων, λαμβάνοντας υπόψιν ταεπιδημιολογικά δεδομένα της αναλογίας νόσοσης 2 προς 1 υπέρ των ανδρών, που είναιχαρακτηριστική της νόσου.
Η πιπερακιλλίνη - ταζομπακτάμη στη θεραπεία μοντέλου πειραματικού εμπυήματος από πολυανθεκτική pseudomonas aeruginasa
Authors: Τσοβόλου Ειρήνη-Χαρίκλεια
Published: September 2021

Σκοπός: Να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα της συγχορήγησης κλαριθρομυκίνης και πιπερακιλλίνης/ταζομπακτάμης στο πειραματικό θωρακικό εμπύημα από το πολυανθεκτικό στέλεχος της Pseudomonas aeruginosa.Σχεδιασμός: Πρόκληση θωρακικού εμπυήματος σε 40 λευκούς αρσενικούς κονίκλους Νέας Ζηλανδίας. Στη συνέχεια αυτοί χωρίστηκαν τυχαία σε τέσσερις ομάδες των δέκα και έλαβαν την ανάλογη θεραπεία (ομάδες Α έως Δ).Ομάδες:Η ομάδα Α ομάδα ελέγχου. Η ομάδα Β στην οποία χορηγήθηκε κλαριθρομυκίνη ως μονοθεραπεία Η ομάδα Γ στην οποία χορηγήθηκε πιπερακιλλίνη/ταζομπακτάμη ως μονοθεραπεία. Η ομάδα Δ στην οποία έγινε συγχορήγηση των δύο αντιμικρο βιακών παραγόντων. Διενεργηθείσες μετρήσεις: Eκτίμηση του αριθμού των μικροβίων στην καλλιέργεια του πλευριτικού υγρού, καθώς και της απόπτωσης των μονοπύρηνων κυττάρων και των συγκεντρώσεων του παράγοντα νέκρωσης όγκου α (ΤΝFα) στο πλευριτικό υγρό την ημέρα 5. Επίσης έλαβε χώρα εκτίμηση των συγκεντρώσεων του παράγοντα νέκρωσης όγκου α (ΤΝFα) και της ιντερλευκίνης-6 (IL-6) στο υπερκείμενο των U937 μονοκυττάρων διεγερμένων με πλευριτικό υγρό που συλλέχθηκε την ημέρα 5 του πειραματικού θωρακικού εμπυήματος από ένα στέλεχος της πολυανθεκτικής P. aeruginosa. Ιστοτεμάχια πνεύμονα, ήπατος και σπληνός καλλιεργήθηκαν ποσοτικά.Αποτελέσματα: Ο αριθμός των βακτηρίων στην καλλιέργεια του πλευριτικού υγρού ήταν στατιστικά σημαντικά μικρότερος στην ομάδα Δ σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες την ημέρα 5 (p:0.015, p:0.040, p:0.046 συγκρινόμενη με τις ομάδες Α, Β και Γ αντίστοιχα). Επίσης μετά την ευθανασία μικρότερη ανάπτυξη της Psudomonas aeruginosa παρατηρήθηκε στον πνεύμονα των ζωικών προτύπων της ομάδας Δ συγκρινόμενη με την ομάδα Α (p:0.027). Όμως η βακτηριακή ανάπτυξη στον πνεύμονα των ομάδων Β και Γ δε διέφερε από την ομάδα Α. Η βακτηριακή ανάπτυξη στο ήπαρ ήταν μικρότερη στις ομάδες Β, Γ και Δ συγκρινόμενη με την ομάδα Α (p:0.001, p:0.001, p:0.002 αντίστοιχα). Η απόπτωση των μονοπύρηνων κυττάρων δε διέφερε στατιστικά σημαντικά ανάμεσα στις ομάδες, όμως η συγκέντρωση του ΤΝFα στο πλευριτικό υγρό που συλλέχθηκε την ημέρα 5 ήταν σημαντικά μικρότερη στην ομάδα Δ συγκρινόμενη με την ομάδα Γ (p<0.0001). Όταν φυγοκεντρημένο πλευριτικό υγρό που συλλέχθηκε την ημέρα 5 επωάστηκε με U937 μονοκύτταρα, τα δείγματα της ομάδας Δ διέγειραν την παραγωγή πολύ μικρότερων συγκεντρώσεων TNFα και IL-6 από ότι τα δείγματα της ομάδας Γ (p:0.022 και p:0,037 αντίστοιχα).Συμπεράσματα: H παρούσα μελέτη αποκάλυψε ότι η χορήγηση κλαριθρομυκίνης στο πειραματικό θωρακικό εμπύημα από πολυανθεκτική Pseudomonas aeruginosa μείωσε τη βακτηριακή ανάπτυξη στο πλευριτικό υγρό και στους ιστούς. Αυτή η δράση της κλαριθρομυκίνης ενισχύθηκε από τη συγχορήγηση πιπερακιλλίνης/ταζομπακτάμης. Αυτά τα αποτελέσματα δημιουργούν νέες προοπτικές για την αντιμετώπιση των νοσοκομειακών λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος από την πολυανθεκτική Pseudomonas aeruginosa.
Παράγωγα ινσουλίνης
Authors: Περδικάρη Αικατερίνη
Published: September 2021

Η ινσουλίνη είναι μία πεπτιδική ορμόνη που παράγεται από τα β-κύτταρα του παγκρέατος και παίζει ρόλο στο μεταβολισμό των σακχάρων του οργανισμού. Tα παράγωγα της ινσουλίνης έχουν σχεδιασθεί ώστε να διατηρούν δομικά χαρακτηριστικά απαραίτητα για τη βιολογική δράση του μορίου. Τα παράγωγα αυτής σχετίζονται με χαμηλότερο κίνδυνο υπογλυκαιμίας, χαμηλότερα επίπεδα της μεταγευματικής αύξησης της γλυκόζης, καλύτερη ποιότητα ζωής και κάποια εξ αυτών προσφέρουν μικρότερη αύξηση του σωματικού βάρους, η οποία αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια αντικατάστασης της ινσουλίνης. Στόχος της παρούσας Διδακτορικής διατριβής ήταν η σύνθεση παραγώγων ινσουλίνης με σκοπό την βελτιστοποίηση της μεταβολικής σταθερότητας των μορίων αυτών, ώστε να είναι δυνατή η παρατεταμένη δράση τους κατά τη χρήση τους ως πιθανά φαρμακευτικά σκευάσματα. Η υδροφοβικότητα της αλυσίδας Α (InsA), η οποία είναι πολύ δύσκολο να απομονωθεί, καθώς και ο σχηματισμός των τριών δισουλφιδικών δεσμών, οι οποίοι είναι δύσκολο να σχηματιστούν σωστά σε υψηλή απόδοση, αποτελούν πρόκληση για τη χημική σύνθεση της ινσουλίνης και των παραγώγων της. Τα παράγωγα στην παρούσα μελέτη, αποτελούνται από δύο πολυπεπτιδικές αλυσίδες, την Η-ΙnsA(1-20)-ΟΗ ή Η-LanA(1-21)-ΟΗ και την Η-[desThr30InsB(1-29)]-ΟΗ. Οι δύο αλυσίδες ενώνονται μεταξύ τους με πεπτιδικό δεσμό μέσω του αμινοξέος Fmoc-Glu-OtBu, ενώ στο παράγωγο με την αλυσίδα LanA(1-21) έχει επιπλέον προστεθεί και το αμινοξύ Gly21, ώστε να ελεγχθεί η βιολογική του δράση. Η τριτοταγής δομή των παραγώγων σταθεροποιείται απο δύο δισουλφιδικούς δεσμούς μεταξύ των δύο αλυσίδων, ενώ συνυπάρχει ένας ενδομοριακός στην A αλυσίδα. Για τη σύνθεση χρησιμοποιήθηκαν η 4-μεθυλοβενζυδρυλοβρωμίδιο ρητίνη (MBH) και η 2-χλωροτριτυλοχλωρίδιο ρητίνη (CLTR). Λόγω της δυσδιαλυτότητας των μορίων αυτών δοκιμάστηκε η σύνθεσή τους με τμηματική συμπύκνωση σε υγρή φάση, καθώς και με χημική σύνδεση. Μετά το τέλος της σύνθεσης, ακολούθησε άλλοτε τυχαία οξείδωση και άλλοτε τοποεκλεκτικός σχηματισμός δισουλφιδικών δεσμών των μορίων, με στόχο να ληφθούν τα τελικά παράγωγα.
Ανάπτυξη ημιαγώγιμων και ιοντικών υλικών για εφαρμογή σε υβριδικές ηλιακές κυψελίδες
Authors: Γιαννόπουλος Παναγιώτης
Published: September 2021

Η ανάγκη για την ανάπτυξη νέων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας έχει πυροδοτήσει εντατική επιστημονική έρευνα, σε όλο τον κόσμο για φωτοβολταϊκές συσκευές. Μεταξύ αυτών, οι υβριδικές ηλιακές κυψελίδες ευαισθητοποιημένες με χρήση χρωστικών ουσιών (dye-sensitized solar cells/DSSCs) έχουν προσελκύσει αξιοσημείωτο επιστημονικό ενδιαφέρον, κάτι που οφείλεται τόσο στην υψηλή απόδοση μετατροπής φωτορεύματος, όπως επίσης και στην προοπτική παραγωγής με χαμηλό κόστος. Στα πλαίσια της παρούσας Διδακτορικής Διατριβής, επιχειρήθηκε η μελέτη και ανάπτυξη υλικών, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε τέτοιου είδους ηλιακές κυψελίδες. Τα υλικά-στόχοι επιλέχθηκαν με κύριο μέλημα τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα και το χαμηλό κόστος των κυψελίδων που θα προέκυπταν, παράγοντες πολύ σημαντικοί όσον αφορά την εμπορευματοποίησή τους. Σε πρώτο στάδιο ξεκίνησε η παρασκευή οργανικών φωτοευαισθητοποιητών (χρωστικών). Επιλέχθηκαν μονομερικές και πολυμερικές χρωστικές, που θα χαρακτηρίζονταν από ευρύ φάσμα απορρόφησης και κατάλληλα ενεργειακά επίπεδα. Παράλληλα, αναπτύχθηκε μια καινοτόμος μεθοδολογία σύνδεσης της χρωστικής στο ηλεκτρόδιο ανόδου, η οποία περιλαμβάνει τη χρήση ομάδων πενταφθοροφαινυλίου, σαν ομάδες πρόσδεσης. Ο δεσμός που προκύπτει είναι πολύ ισχυρός, ενώ δεν υδρολύεται σε υδατικό περιβάλλον. Οι χρωστικές που συντέθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν για την τροποποίηση νανοσωματιδίων TiO2 προκειμένου να ελεγχθούν τα χαρακτηριστικά των προϊόντων που προκύπτουν, αλλά και για την ευαισθητοποίηση φωτοανόδων έτσι ώστε να εξεταστούν σε πραγματικές συνθήκες.Το δεύτερο κομμάτι περιελάμβανε την ανάπτυξη ηλεκτρολυτών ημιστερεάς κατάστασης, προκειμένου να αποφευχθούν προβλήματα αναφορικά με την εξάτμιση του διαλύτη που οδηγεί σε μείωση της απόδοσης και της διάρκειας ζωής της κυψελίδας. Για το λόγο αυτό, επιλέχθηκε η μελέτη ιοντικών υγρών (IL) με βάση το ιμιδαζόλιο. Επιλεγμένα ILs, χρησιμοποιήθηκαν για τη σύνθεση των αντίστοιχων ομοπολυμερών, αλλά και συμπολυμερών με πολυμερή θειοφαινίου ή σύμπλοκα ρουθηνίου, μέσω ριζικών πολυμερισμών. Όλα τα προϊόντα που συντέθηκαν, αξιολογήθηκαν σε διατάξεις DSSCs, αποδεικνύοντας ότι οι συγκεκριμένες εναλλακτικές πορείες μπορούν να εφαρμοστούν με επιτυχία σε πραγματικές συνθήκες.
Ο ρόλος του ογκογονιδίου HER2 σύγχρονη αντιμετώπιση του καρκίνου του στομάχου
Authors: Τσαπραλής Δημήτριος
Published: September 2021

Aim: Anti-HER2 therapy was recently applied to advanced gastric cancer with HER2 overexpression and/or amplification tested by immunohistochemistry (ICH) and fluorescent in situ hybridization (FISH). However, FISH is technically demanding and expensive. Chromogenic in situ hybridization (CISH) uses a chromogenic substrate similar to IHC. The slides are visible under light microscopy and show correlation with morphology. Our aim was to assess HER2 status by IHC and CISH in gastric cancer.Methods: 120 gastric carcinomas combined on a multiple-punch tissue microarray, including lymph node metastases in 45 patients, were examined for HER2 overexpression and gene amplification by IHC and CISH.Results: Twenty-four (20%) of 120 tumours expressed HER2 by IHC. An IHC score of ≥2+ was observed in 20 tumours (16.6%). HER2 amplification was detected by CISH in 19 tumours (15.8%) and their matched lymph node metastases . Amplification was associated with intestinal phenotype (p<0.05), but did not show association with grading, staging or survival.Conclusion: In gastric cancer HER2 amplification is the only mechanism for HER2 protein overexpression and is preserved in lymph node metastases. The evaluation of the expression of HER2 protein in patients with gastric adenocarcinoma should be done by immunohistochemistry (ICH) and be verified by in situ hybridization. Chromogenic in situ hybridization (CISH) can be used as an alternative for FISH in HER2 testing. Our data do not support the prognostic role of HER2 status in gastric cancer and, as a result, do not advocate the addition of molecular treatment in the form of trastuzumab in gastric cancer patients.
Μελέτη της συμβολής του ιού ανθρωπίνου θηλώματος (HPV) στην καρκινογένεση στο στόμα και στον τράχηλο της μήτρας
Authors: Αλ Αλί Γιασσέρ
Published: September 2021

Η εμπλοκή ορισμένων ιών στη διαδικασία τηςκαρκινογένεσης είναι γνωστή. Ιοί όπως αυτοί της ηπατίτιδας Β (HBV),του σαρκώματος Kaposi (KSHV) καθώς και του ιού του ανθρωπίνουθηλώματος (HPV), έχουν χαρακτηριστεί ογκογόνοι. Στην παρούσα εργασίαμας θα ασχοληθούμε με τον τελευταίο που αναφέραμε : τον HPV.Ο ιός του ανθρωπίνου θηλώματος είναι ένας DNA-ιόςδιπλής έλικας. Ιστορικά, για πρώτη φορά ανακαλύφθηκε το 1935 απότον επιστήμονα Francis Rous, ο οποίος μάλιστα απέδειξε την ικανότητατου ιού να προξενεί καρκινογένεση στο δέρμα μολύνοντας κουνέλια.Αυτή ήταν και η πρώτη απόδειξη οτι υπάρχουν ιοί που δύνανται ναπρο-καλούν καρκίνους σε θηλαστικά.Το 1949 με τη βοήθεια ηλεκτρονικού μικροσκοπίου, έγινεδυνατή η παρατήρηση ιικών σωματίων σε ανθρώπινα κονδυλώματα.Σχετικά πρόσφατα (zur Hausen , 1975)ανιχνεύτηκε η σχέση μεταξύ ιούHPV και καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Το 1984, ο ίδιοςπρωτοπόρος Γερμανός επιστήμονας και οι συνεργάτες του, ταυτοποίησαντον ιο του ανθρωπίνου θηλώματος σε αυτόν τον τύπο καρκίνου.Τα επόμενα χρόνια είχαμε αλματώδη βελτίωση στην έρευνακαι κατανόηση της φύσης και του τρόπου λειτουργίας του ιού καθώς καιτων διαφορετικών τύπων του (Schwarz, Yee, Kreider etc.).
Όψεις της ζωής των Ελλήνων στην Τσεχία (πρώην Τσεχοσλοβακία)
Authors: Σαρικούδη Γεωργία
Published: September 2021

Η διατριβή εξετάζει την ελληνική παρουσία στην Τσεχία κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Οι Έλληνες, που είναι εγκατεστημένοι εκεί, ανήκουν σε τρεις κατηγορίες: η πρώτη περιλαμβάνει τους πρόσφυγες του ελληνικού Εμφυλίου, οι οποίοι έφτασαν εκεί το 1949 και τους απόγονους τους· η δεύτερη είναι οι φοιτητές-υπότροφοι του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, που στέλνονταν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης από το 1960 κι έπειτα· και η τρίτη είναι οι Έλληνες που, μετά το 1990 και την πτώση του σοσιαλιστικού καθεστώτος, πήγαν στην Τσεχία ως μετανάστες με σκοπό να δημιουργήσουν μία επιχείρηση. Πρόκειται, λοιπόν, για τρεις κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι έφτασαν στην Τσεχία σε διαφορετικούς χρόνους, με διαφορετικά κίνητρα, διαφορετικά βιώματα και πιστεύω. Η διατριβή παρουσιάζει τις σχέσεις στο εσωτερικό της κάθε μιας από τις παραπάνω κατηγορίες και αναμεταξύ τους, με ιδιαίτερη έμφαση στις μεταξύ των προσφύγων σχέσεις, καθότι αυτοί αποτέλεσαν διαχρονικά την πολυπληθέστερη κατηγορία.
Σχεδιασμός και εφαρμογή προγράμματος αγωγής υγείας για την πρόληψη των συνεπειών από την ηλιακή ακτινοβολία σε μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αγροτικού πληθυσμού
Authors: Σακουφάκη Μαρία
Published: September 2021

Ο καρκίνος του δέρματος είναι ο πιο κοινός τύπος καρκίνου ο οποίος παρουσιάζει αυξημένη επίπτωση στους πληθυσμούς παγκοσμίως. Είναι σημαντική η αρχική πρόληψη στην παιδική ηλικία, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος του καρκίνου του δέρματος σε μεγαλύτερη ηλικία.Μέθοδοι: Η έρευνα, η οποία περιελάμβανε μια αξιολόγηση ενός σχολικού προγράμματος παρέμβασης 6 μηνών, πριν και μετά εφαρμόστηκε σε 200 παιδιά από 4 δημοτικά σχολεία (3η -6η τάξη) σε αγροτική περιοχή στη Δυτική Ελλάδα.Το πρόγραμμα περιελάμβανε παρουσίαση και διανομή επιμορφωτικού υλικού (οδηγός δραστηριοτήτων, εγχειρίδιο για μαθητές, αφίσες). Πριν και μετά την παρέμβαση διανεμήθηκε ένα λεπτομερές ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις ΝΑΙ ή ΟΧΙ.Διεξήχθη ανάλυση αφενός ατομική αφετέρου σε ομάδεςΑποτελέσματα: Από τους μαθητές που πήραν μέρος 48% ήταν αγόρια, ενώ το 75% δήλωσαν ανοιχτό χρώμα επιδερμίδας και το 79% δήλωσε ότι έχει φακίδες και 1-20 άλλο είδος.Μετά την παρέμβαση ένας αυξανόμενος αριθμός μαθητών διδάχθηκε να απολαμβάνει την έκθεση στον ήλιο ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει τις αρνητικές επιπτώσεις αυτού Ένας σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός παιδιών δήλωσε κατάλληλη χρήση αντηλιακού (74% vs 31%) και ηλιακής προστασίας (που απέφυγε να βγαίνει έξω ιδιαίτερα τις έντονες ώρες της καθημερινής UV έκθεσης (65% vs 25,5%) πριν την παρέμβαση).Επίσης αυξήθηκε σημαντικά η επίγνωση του μελανώματος.Συμπέρασμα: Η γνώση των μαθητών για τιw επιπτώσεις της έκθεσης στον ήλιο, όπως επίσης και η ανάγκη για προστασία από τον ήλιο αυξήθηκε, ακολουθώντας μια στοχευόμενη και καλά σχεδιασμένη επιμορφωτική παρέμβαση.Η ανάπτυξη προγραμμάτων προαγωγής υγείας –πρόληψης όσον αφορά τον καρκίνο του δέρματος σε παιδιά σχολικής ηλικίας είναι ιδιαίτερα σημαντική ώστε να αναπτυχθεί επίγνωση σε αυτές τις ηλιακές ομάδες.
Η επίδραση της διατροφής σε παραμέτρους της οικολογίας του πεπτικού συστήματος των πτηνών
Authors: Τσιρτσίκος Παναγιώτης
Published: September 2021

Ο σκοπός της παρούσης εργασίας ήταν η διερεύνηση της επίδρασης τριών διαφορετικών επιπέδων προσθήκης ενός πολυστέλεχους προβιοτικού σκευάσματος (ΠΣ) και ενός μίγματος αιθερίων ελαίων (ΜΑΕ) στα παραγωγικά χαρακτηριστικά, στους συντελεστές φαινομένης πεπτικότητας, στη σύσταση των εντερικών βλεννοπρωτεϊνών και τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του εντέρου ορνιθίων κρεοπαραγωγής. Αρσενικά ορνίθια μίας ημέρας τοποθετήθηκαν τυχαία σε 5 πειραματικές επεμβάσεις: βασικό σιτηρέσιο ανά παραγωγική φάση (ΒΣ) χωρίς προσθήκη πρόσθετων διατροφής (μάρτυρας, C), ΒΣ με προσθήκη 2,5 mg αβιλαμυκίνης / kg τροφής (επέμβαση Α) και για το πείραμα Α, ΒΣ με προσθήκη 108, 109 και 1010 CFU ΠΣ / kg τροφής (επέμβαση P1, P2, P3 αντίστοιχα), ενώ για το πείραμα Β, ΒΣ με προσθήκη 80, 125 και 250 mg MAE / kg τροφής (επέμβαση Ε1, Ε2, Ε3 αντίστοιχα). Για το πείραμα Α, η αύξηση του ΣΒ για τη συνολική διάρκεια του πειράματος ήταν σημαντικά υψηλότερη στην επέμβαση Ρ1 σε σύγκριση με τις επεμβάσεις Ρ2, C και P3. Ο ΣΕΤ για τη συνολική διάρκεια του πειράματος στις επεμβάσεις Ρ1 και Α ήταν βελτιωμένος σε σύγκριση με τις τιμές του ΣΕΤ στις υπόλοιπες επεμβάσεις. Η ειλεακή πεπτικότητα των αζωτούχων και των λιπαρών ουσιών ήταν υψηλότερη στην επέμβαση του αντιβιοτικού. Στο τυφλό έντερο των ορνιθίων 42 ημερών, η συγκέντρωση της Ν-ακετυλ-γλουκαζαμίνης και της γαλακτόζης μειώθηκε γραμμικά ενώ η συγκέντρωση της φουκόζης αυξήθηκε γραμμικά με την αύξηση του επιπέδου προσθήκης του προβιοτικού στο σιτηρέσιο. Το ύψος των λαχνών και το βάθος των κρυπτών στο τυφλό έντερο αυξήθηκαν γραμμικά με την αύξηση του επιπέδου προσθήκης προβιοτικού. Η αύξηση του επιπέδου προσθήκης είχε ως αποτέλεσμα τη γραμμική αύξηση του πάχους του γλυκοκάλυκα στο δωδεκαδάκτυλο ορνιθίων 14 και 42 ημερών. Για το πείραμα Β, παρατηρήθηκε γραμμική αύξηση του ΣΒ και τετραγωνική επίδραση της κατανάλωσης της τροφής για τη συνολική διάρκεια του πειράματος με την αύξηση της συγκέντρωσης του ΜΑΕ στο σιτηρέσιο. Tα ορνίθια, που το σιτηρέσιό τους περιείχε αβιλαμυκίνη, είχαν υψηλότερη πεπτικότητα λιπαρών ουσιών σε σύγκριση με τα υπόλοιπα ορνίθια. Oι βλεννοπρωτεΐνες του ειλεού των ορνιθίων στις επεμβάσεις με το ΜΑΕ είχαν υψηλότερο ποσοστό μαννόζης σε σχέση με το μάρτυρα, ενώ το ποσοστό της γαλακτόζης ήταν υψηλότερο στις επεμβάσεις Ε2 και Ε3 σε σύγκριση με τις επεμβάσεις C και Α. Στα ορνίθια 14 ημερών, η αύξηση του επιπέδου προσθήκης ΜΑΕ στο σιτηρέσιο είχε ως αποτέλεσμα την επίδραση στη συγκέντρωσης της μαννόζης και της Ν-ακετυλ-γαλακτοζαμίνης στο δωδεκαδάκτυλο, στη συγκέντρωση της μαννόζης,της γαλακτόζης και της φουκόζης στον ειλεό και στη συγκέντρωση της Ν-ακετυλ-γαλακτοζαμίνης στο τυφλό έντερο των πτηνών. Τέλος, με την αύξηση του επιπέδου προσθήκης ΜΑΕ παρατηρήθηκε γραμμική αύξηση του ύψους των λαχνών στον ειλεό ορνιθίων 42 ημερών. Τα αποτελέσματα της παρούσης έρευνας παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την αποτελεσματική αντικατάσταση αντιμικροβιακών αυξητικών παραγόντων με πρόσθετα διατροφής που βασίζονται σε ζωντανούς μικροοργανισμούς ή σε ενεργές ουσίες φυτικών εκχυλισμάτων.
Θείο και ανθρώπινο δίκαιο στο έργο του Αισχύλου
Authors: Κατσιφαρέα Καλλιόπη
Published: September 2021

Κύριο έρεισμα για την εκπόνηση της παρούσας διδακτορικής διατριβής στάθηκε το ίδιο το τραγικό βίωμα, η λύτρωση «δια της φαινομενικότητας», που προσφέρει ο Αισχύλος μέσα από τα έργα του, ως απτή απόδειξη για το χαρακτήρα του δικαίου, θείου κι ανθρώπινου. Η εννοιοαναλυτική προσέγγιση του φιλοσοφικού του στοχασμού, που ελέγχει σχεδόν ορθολογικά θεμελιώδη προβλήματα, δεν περιορίζεται εδώ σε μία ειδική κατηγορία νομικών σχέσεων. Η αληθινή σημασία της αισχύλειας σύλληψης περί δικαίου έγκειται στην ενεργό πραγματικότητα, κι ως εκ τούτου, η αδιάλειπτη συνοχή της διανοίγει μία πανοραμική ιστορική προοπτική.
Inference of transportation networks from sparse tracking data
Authors: Καραγιώργου Σοφία
Published: September 2021

Οι τεχνολογίες εντοπισμού θέσης που συναντώνται σε εφαρμογές έξυπνων κινητών, πραγματικού χρόνου πλοήγησης ή διαχείρισης στόλου οχημάτων, όχι μόνο επιτρέπουν την παροχή μιας σημαντικής και συστηματικής πηγής δεδομένων παρακολούθησης που δίνει τη δυνατότητα να αντλήσει κανείς πληροφορία σχετικά με οδικά και μεταφορικά δίκτυα εν γένει, αλλά εισάγουν επίσης ένα πλήθος ανοιχτών ερευνητικών προκλήσεων σε σχέση με την αξιοποίηση τέτοιων πλούσιων δεδομένων. Στη βιβλιογραφία έχουν προταθεί ορισμένες μέθοδοι, ως μέθοδοι αυτόματης παραγωγής χαρτών, αλλά δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς τα προβλήματα που απορρέουν από μεγάλης κλίμακας δεδομένα και γενικευμένης γεωμετρίας οδικά δίκτυα. Έτσι, προκύπτουν νέες τάσεις που δίνουν έμφαση στην ανάγκη για βελτιστοποιημένους αλγορίθμους αυτόματης εξαγωγής χαρτών για την παροχή εφαρμογών και υλοποιήσεων που θα είναι εύρωστες ως προς τον όγκο και την ποιότητα των δεδομένων και θα επιτρέπουν ενημερώσεις σχετικά με τη γεωμετρία και τη συνδεσιμότητα των οδικών δικτύων.Στην κατεύθυνση αυτή, η παρούσα διατριβή συνεισφέρει στη γνώση, προτείνοντας αλγορίθμους αυτόματης παραγωγής χάρτη για οδικά δίκτυα και δίκτυα μεταφοράς γενικευμένου ενδιαφέροντος. Αρχικά μελετάται το πρόβλημα της αυτόματης παραγωγής του χάρτη ενός οδικού δικτύου. Στο πλαίσιο αυτό, προτείνεται ο αλγόριθμος TraceBundle που είναι πρωτότυπος και εξάγει ένα οδικό δίκτυο τυχαίας γεωμετρίας από μεγάλης κλίμακας δεδομένα, σε σχέση με άλλες προσεγγίσεις που προϋποθέτουν αυστηρούς γεωμετρικούς κανόνες καθετότητας των δρόμων. Στη συνέχεια, προτείνεται ο αλγόριθμος TraceConflation που χρησιμοποιεί δυναμικές παραμέτρους εφαρμογής καθώς και χαμηλής ακρίβειας, μη συστηματικά δεδομένα και επιτρέπει ενημερώσεις σε οδικούς χάρτες, από πλευράς γεωμετρίας και συνδεσιμότητας. Το όφελος από αυτές τις δυο τεχνικές είναι η αυτόματη εξαγωγή οδικών δικτύων υψηλής γεωμετρικής ακρίβειας καθώς και επιπρόσθετων χαρακτηριστικών, όπως είναι οι επιτρεπόμενες στροφές, οι κατηγορίες των δρόμων κλπ. Επίσης, μελετάται και παρουσιάζεται μια νέα τεχνική που αξιοποιεί γεωχωρικά δεδομένα από εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει την εξαγωγή κρίσιμων υποδομών μεταφορών και σημαντικών κόμβων από γεωκωδικοποιημένα tweets. Προκειμένου να δοθεί το κίνητρο σε ερευνητές να εργαστούν και να βελτιώσουν τους εν λόγω αλγορίθμους, έχει δημιουργηθεί ένα διαδικτυακό αποθετήριο (http://www.mapconstruction.org) που καθιστά διαθέσιμα τον πηγαίο κώδικα αλγορίθμων κατασκευής χαρτών καθώς και τα δεδομένα καταγραφής ιχνών οχημάτων για έλεγχο και αξιολόγηση. Τέλος, παρουσιάζεται η επέκταση της τεχνικής σε εφαρμογές για την απεικόνιση δεδομένων καταγραφής του ανθρώπινου οφθαλμού σε παρατηρήσεις χαρτογραφικών γραμμών και σχετίζεται με την αξιοποίηση γνώσης σε τροχιές κινούμενων αντικειμένων.
Ανάπτυξη μεθοδολογίας αποτίμησης περιβαλλοντικών επιπτώσεων από παρεμβάσεις με στόχο την τουριστική ανάπτυξη
Authors: Μιχαηλίδου Αλεξάνδρα
Published: September 2021

Ο τουρισμός είναι μία από τις μεγαλύτερες και ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομικές δραστηριότητες παγκοσμίως με άμεσες επιπτώσεις σε κοινωνικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και οικονομικό επίπεδο μίας κοινότητας και επομένως μια βασική κινητήρια δύναμη της κοινωνικο-οικονομικής εξέλιξης. Από την άλλη πλευρά, ο τουρισμός επιφέρει αρνητικές συνέπειες στο φυσικό περιβάλλον τόσο σε τοπικό επίπεδο, όσο και σε παγκόσμια κλίμακα, μέσω των υπηρεσιών διαμονής των τουριστών, των μετακινήσεών τους και των δραστηριοτήτων που συμμετέχουν. Στη βάση αυτή, είναι σημαντικό για την τουριστική βιομηχανία να εξετάσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της, δεδομένου ότι η πορεία της εξαρτάται άμεσα από την κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος (καθαρό νερό, καθαρός αέρας, ευχάριστο κλίμα, ποιότητα του οικοσυστήματος). Σε αυτό το πλαίσιο, αντικείμενο της παρούσας διατριβής αποτελεί η ανάπτυξη ενός ολιστικού μεθοδολογικού πλαισίου για την αποτίμηση της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης που προκαλείται από τον τουρισμό σε περιοχές με σημαντική τουριστική δραστηριότητα. Το προτεινόμενο πλαίσιο συνδυάζει το θεωρητικό υπόβαθρο των Περιβαλλοντικών Δεικτών, της Ανάλυσης Κύκλου Ζωής (ΑΚΖ) και της Πολυκριτηριακής Ανάλυσης. Κατ’ αρχάς αναπτύχθηκε ο σύνθετος δείκτης περιβαλλοντικής αειφορίας τουρισμού (Tourism Environmental Composite Indicator–TECI). Ο TECI αποτελείται από κανονικοποιημένους δείκτες, όπου ορισμένοι προκύπτουν άμεσα από τα δεδομένα (ξενοδοχεία, μετακινήσεις τουριστών κ.λπ.), όπως π.χ. κατανάλωση ενέργειας ανά m2 ή κατανάλωση νερού ανά ατομοδιανυκτέρευση, ενώ οι υπόλοιποι προκύπτουν από την ΑΚΖ που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο του ολιστικού μεθοδολογικού πλαισίου, όπως π.χ. εκπομπές CO2-eq ανά m2 ή εκπομπές CO2-eq ανά ατομοδιανυκτέρευση. Με τη χρήση του σύνθετου αυτού δείκτη επιτυγχάνεται ο χαρακτηρισμός της περιβαλλοντικής αειφορίας για μια περιοχή με έντονη τουριστική δραστηριότητα (Defined Area of Concentrated Tourism – DACT) με έναν ολιστικό και ευκατανόητο τρόπο. Σε μία τέτοια περιοχή υπάρχουν πολλές περιβαλλοντικές πιέσεις. Ο TECI επιτρέπει στο λήπτη απόφασης να λαμβάνει υπόψη για το σχεδιασμό στρατηγικών τις διαφορετικές διαστάσεις των περιβαλλοντικών πιέσεων με ένα συνδυασμένο τρόπο και όχι με την αποτίμηση συγκεκριμένων περιβαλλοντικών πιέσεων της τουριστικής δραστηριότητας ξεχωριστά. Στη βάση των αποτελεσμάτων του TECI για την υπό εξέταση DACT και με τη χρήση του θεωρητικού υποβάθρου της ΑΚΖ, το ολιστικό μεθοδολογικό πλαίσιο συμπληρώνεται από την Πολυκριτηριακή Ανάλυση για τη λήψη κατάλληλων μέτρων και την επιλογή στρατηγικών βελτίωσης της περιβαλλοντικής αειφορίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Πολυκριτηριακή Ανάλυση επιτρέπει να ληφθούν υπόψη και αλληλεπιδράσεις της τουριστικής δραστηριότητας με το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής. Η προτεινόμενη μεθοδολογική προσέγγιση εφαρμόστηκε με επιτυχία για τη Χαλκιδική.
Επανεκτίμηση και αξιολόγηση των κλινικοεργαστηριακών παραμέτρων της ιδιοπαθούς υπομελάνωσης των κνημών
Authors: Κακέπης Μιχαήλ
Published: September 2021

Η ιδιοπαθής σταγονοειδής υπομελάνωση, είναι μία νοσολογική οντότητα,αποτελούμενη από πολλαπλές, λείες, διακριτές, κηλιδώδεις, υπομελανωτικέςβλάβες οι οποίες εμφανίζονται κυρίως στα άνω και τα κάτω άκρα και λιγότεροσε άλλα σημεία όπως ο κορμός και το πρόσωπο. Η αιτιολογία της νόσουπαραμένει άγνωστη. Κατά καιρούς έχουν προταθεί διάφορα αίτια, όπωςορμονικά, γενετικά, εκφυλιστικά, ενώ σημαντικός είναι ο ρόλος της χρόνιαςαθροιστικής επίδρασης του ηλιακού φωτός όπως φαίνεται από διάφορεςενδείξεις όπως η αυξημένη εντόπιση στα ηλιοεκτεθειμένα μέρη και η συνύπαρξημε άλλες βλάβες φωτογήρανσης. Η συχνή συνύπαρξη με άλλες βλάβεςηλιοπρεσβυδερμίας δημιουργεί τον προβληματισμό της συσχέτισης με κάποιεςαπό αυτές και ιδιαίτερα με την διάσπαρτη επιφανειακή ακτινική ποροκεράτωση.Σε ιστοπαθολογικό επίπεδο και στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, τα κυριό-τερα ευρήματα αποτελούν η υπερκεράτωση τύπου «πλέξεως καλαθιού», ηατροφία, η μείωση των μελανοκυττάρων, η απώλεια της χρωστικής τηςμελανίνης των ενδοβλαβικών κερατινοκυττάρων και οι εκφυλιστικές αλλοιώσειςτων μελανοκυττάρων με επικράτηση των ανώριμων μελανοσωμάτων. Θερα-πευτικά, έχουν δοκιμαστεί διάφορες μέθοδοι, συντηρητικές και επεμβατικές, μεμέτρια ως επί το πλείστον αποτελέσματα, όπως η κρυοθεραπεία, ηδερμοαπόξεση, αλοιφές όπως πιμεκρόλιμους και άλλα. Στην μελέτη μαςσυμμετείχαν 54 άτομα, 40 γυναίκες και 14 άντρες, απ’ τους οποίους αφούπήραμε στατιστικά στοιχεία, στη συνέχεια λάβαμε punch-βιοψίες 4 mm απόόρια αποχρωματισμένων βλαβών, για μελέτη στο οπτικό μικροσκόπιο. Επίσης,σε 4 ασθενείς, έγινε μελέτη στο επίπεδο του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου. Σε ότιαφορά την θεραπευτική αντιμετώπιση, οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδεςτων 27 ατόμων που η μία έλαβε τρετινοίνη και η άλλη ιμικουιμόδη σε τοπικήμορφή. Τα κυριότερα ευρήματα μας, αφορούν την επιβεβαίωση της ηλιακήςεκφύλισης ως σημείο αναφοράς στην ιδιοπαθή σταγονοειδή υπομελάνωσηβάσει των στατιστικών μας στοιχείων, ενώ σε μικροσκοπικό επίπεδο, κυρίωςπαρατηρούμε υπερκεράτωση «τύπου πλέξεως καλαθιού», επιπέδωσημεσοθηλαίων καταδύσεων και ατροφία. Φλεγμονή, παρατηρήθηκε σε υψηλόποσοστό και ήταν κυρίως περιαγγειακή, διάχυτη, με διάταση των τριχοειδών καιελάστωση. Στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, τα σπουδαιότερα ευρήματα μας, ήταν ο διαφορετικός βαθμός πρόσληψης μελανοσωμάτων από τα κερατινοκύτταρα,χωρίς να υπάρχει λειτουργική ή μορφολογική ανωμαλία των μελανοκυττάρων,κάτι που δείχνει ότι ίσως το πρόβλημα στο νόσημα αυτό, να εδράζεται στακερατινοκύτταρα παρά στα μελανοκύτταρα. ΄Άλλο εύρημα, ήταν η ελάστωση.Στη μελέτη μας, δεν ανευρίσκεται συσχέτιση με την διάσπαρτη επιφα-νειακή ακτινική ποροκεράτωση. Θεραπευτικά, υπήρξε ανταπόκριση στηντρετινοίνη, ενώ η ιμικουιμόδη δε φαίνεται να βοηθά. Άρα η τρετινοίνη, θαμπορούσε να αποτελέσει μια νεα επιλογή για τη θεραπεία της νόσου.
Συσχέτιση των δεικτών αρτηριακής σκληρίας με το συνολικό αθηρωματικό φορτίο του περιφερικού αρτηριακού δικτύου σε υπερτασικούς ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία
Authors: Τσοκάνης Αθανάσιος
Published: September 2021

Εισαγωγή. Η στυτική δυσλειοτουργία αποτελεί μία πρώιμη εκδήλωση της γενικευμένης αγγειακής νόσου.Στη μελέτη εξετάσαμε τη συσχέτιση μεταξύ του βαθμού εξέλιξης της της στυτικής δυσλειτουργίας και του συνολικού αθηρωματικού φορτίου χρησιμοποιώντας μία κατηγοριοποίηση που ενσωματώνει το πάχος έσω μέσου χιτώνα και την ύπαρξη αθηρωματικών πλακών στις καρωτίδες και μηριαίες αρτηρίες.Μεθοδος. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 65 διαδοχικοί ασθενείς ( μέση ηλικία 56 ±10 ετών) που έπασχαν από στυτική δυσλειτουργία για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών και εκτιμήθηκε η σοβαρότητα της στυτικής δυσλειτουργία υπερηχογραφικά με πεικό doppler. Επισης έγινε εκτίμηση του πάχους έσω μέσου χιτώνα (ΙΜΤ)του μεγέθους και της ύπαρξης αθηρωματικών πλακών.Αποτελέσματα. Οι ασθενεις ταξινομήθηκαν σε δυο υποομάδες:μία ομάδα με υψηλό score που είχε αυξημένο πάχος έσω μέσω χιτώνα >0,9 ή ύπαρξη αθηρωματικών πλακών και στην ομάδα με χαμηλό score που ειχε φυσιολογικό ΙΜΤ στις καρωτίδες και στις μηριαίες αρτηρίες και απουσία αθηρωματικών πλακών και στις τέσσερις ανωτέρω αρτηρίες. Οι ασθενείς με υψηλό score ήταν μεγαλύτερης ηλικίας σε σχέση με τους άνδρες με χαμηλό score, είχαν υψηλότερες τιμές hsCRP και χαμηλότερα επίπεδα ολικής τεστοστερόνης. ( P<0.05). Οι τιμές της συστολικής και διαστολικής πίεσης και η επίπτωση του καπνίσματος και οι παράμετροι των μεταβολικών παραγόντων κινδύνου δεν διέφεραν στατιστικά σημαντικά μεταξύ των ασθενών με υψηλό και των ασθενών με χαμηλό score. Όσον αφορά τις παραμέτρους της στυτικής δυσλειτουργίας, οι ασθενείς με υψηλό score συγκρινόμενοι με τους ασθενείς με χαμηλό score είχαν σημαντικά μειωμένη μέγιστη συστολική ταχύτητα (PSV) στις πεικές αρτηρίες (25.2 vs 32.3 cm/s, P<0.01), αυξημένη επίπτωση σημαντικού βαθμού ανεπάρκειας (PSV<25 cm/s) των πεικών αρτηριών (48.4 vs 22 %) και μεγαλύτερη χρονική διάρκεια που έπασχαν από στυτική δυσλειτουργία (3.8 vs 2 yrs, P<0.05).Συμπερασμα. Στους ασθενείς με αγγειακής αιτιολογία στυτική δυσλειτουργία, τα υπεροχοκαρδιογραφικά ευρήματα με πεικό doppler και η διάρκεια της στυτικής δυσλειτουργίας συσχετίζονται σημαντικά με το υψηλό αθηρωματικό φορτίο στις καρωτίδες και στις μηριαίες αρτηρίες, όπως υπολογίζεται από τις μετρήσεις τόσο του ΙΜΤ όσο και την παρουσία αθηρωματικών πλακών Αυτά τα δεδομένα δείχνουν τη στενή αλληλεπίδραση μεταξύ της εξέλιξης της στυτικής δυσλειτουργίας και της περιφερικής αθηρωμάτωσης.
Αυτοδιοίκηση και παρέμβαση στο χώρο
Authors: Διαμαντόπουλος Μόσχος
Published: September 2021

Όσο πιο πίσω μπορείς να κοιτάξεις, τόσο πιο μπροστά βλέπεις – Winston ChurchillΗ εξέταση της ιστορικής διαδρομής του πολεοδομικού νομικού πλαισίου στην Ελλάδα κατά τον 19οαιώνα είναι συναρπαστική. Ο 19ος αιώνας αποτελεί χρυσή εποχή παραγωγής πόλεων καιπολεοδομικού θεσμικού πλαισίου, παρά την επικρατούσα άποψη, που θέλει το διάταγμα του 1923 νααποτελεί την αφετηρία της σύγχρονης Πολεοδομίας στον Ελλαδικό χώρο. Οι δύο βασικές δυνάμειςπαραγωγής δομημένου χώρου της περιόδου είναι, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, με ρόλο την εφαρμογή τουσχεδιασμού, και η Κυβέρνηση, με αρμοδιότητα την εκπόνησή του, αλλά και στην εφαρμογή τους, ανκαι έμμεσα.Το θεσμικό αυτό πλαίσιο, τοπικής αυτοδιοίκησης και πολεοδομίας δημιουργήθηκε εκ του μηδενός καιστηρίχτηκε σε σημαντικό βαθμό στο σύγχρονό του ευρωπαϊκό, καθώς είτε δεν προϋπήρχε κάτι είτεήταν αποσπασματικό και ανεπιθύμητο στις νέες συνθήκες. Διατηρήθηκε για σχεδόν 80 χρόνια (τοπικήαυτοδιοίκηση) και 100 χρόνια (πολεοδομία), με μικρές αλλαγές και συμπληρώσεις.Το πολεοδομικό θεσμικό πλαίσιο, εκτός από την αρχική περίοδο, ήταν αποσπασματικό, σε αντίθεσημε το της τοπικής αυτοδιοίκησης, που ήταν σχετικά ολοκληρωμένο. Μην ξεχνάμε εξάλλου ότιαναφερόμαστε σε μια εποχή όπου και στην υπόλοιπη Ευρώπη μόλις αρχίζουν να μπαίνουν οι βάσειςτης σύγχρονης πολεοδομίας και τοπικής αυτοδιοίκησης.Τα δεδομένα εξετάζονται κατ’ αρχάς μέσα σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους και στη συνέχεια,μέσα σ’ αυτές, θεματικά. Οι βασικές χρονικές ενότητες είναι :• 18ος Αιώνας – 1833: Τοπική αυτονομία στην Ελλάδα πριν τη δημιουργία ελληνικού κράτους(Ύστερη Τουρκοκρατία, Περίοδος 1821-1828, Καποδίστριας)• 1833-1836: Δημιουργία της σύγχρονης Τοπικής Αυτοδιοίκησης και το πρώτο Πολεοδομικόνομοθετικό πλαίσιο• 1836-1845: Οι πρώτες συνενώσεις Δήμων και οι νέες χωρικές πολιτικές• 1845 – 1864: Αναδημιουργία Νομαρχιών, συμπλήρωση θεσμικού πλαισίου πολεοδομίας καιενίσχυση πολιτικού ρόλου Δήμων• 1864 – 1912/1923: Παρακμή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενσωμάτωση νέων περιοχών, πρώτασκιρτήματα σύγχρονης πολεοδομίας
Μοριακή μελέτη των μηνιγγιωμάτων
Authors: Σολδάτος Ρήγας-Φίλιππος
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή μελετήσαμε τις μεταλλαγές δύο γονιδίων, των IDH1 και IDH2 τα οποία είναι γνωστό πως συμμετέχουν στην αιτιοπαθογένεια των γλοιωμάτων, όπως επίσης είναι γνωστό πως λειτουργούν ως παράγοντες ρύθμισης των επιπέδων της μεθυλίωσης του DNA στα γλοιώματα. Επίσης, μελετήθηκε ο βαθμός μεθυλίωσης των υποκινητών έξι γονιδίων, των APC, RASSF1A, MGMT, DAPK, hMLH1 και PTEN. Το υλικό που αναλύθηκε ήταν 78 ιστολογικά δείγματα μηνιγγιωμάτων διαφόρων βαθμών κακοήθειας. Οι κύριες μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η χημική τροποποίηση του DNA, η συμβατική PCR, η PCR ακολουθούμενη από HRMA και η αλληλούχιση των υποκινητών με την μέθοδο Sanger και την μέθοδο της πυροαλληλούχισης. Όσον αφορά στα αποτελέσματά μας για τα γονίδια IDH1 και IDH2, ανιχνεύτηκαν στο IDH1 μεταλλαγές σε ποσοστό 5.3% και στο γονίδιο IDH2 ανιχνεύτηκαν μεταλλαγές σε ποσοστό 4.8%, σε δείγματα μηνιγγιωμάτων βαθμού κακοήθειας (Grade) ΙΙ και ΙΙΙ. Επίσης βρήκαμε διαφόρων βαθμών ετερογενή μεθυλίωση των υποκινητών των γονιδίων APC, DAPK, RASSF1A και MGMT. Συγκεκριμένα, για το γονίδιο ΑPC ανιχνεύτηκε μεθυλίωση του υποκινητή του στο 38% των δειγμάτων, για τον υποκινητή του γονιδίου DAPK στο 44% των δειγμάτων, για τον υποκινητή του γονιδίου RASSF1A στο 24.5% και για τον υποκινητή του γονιδίου MGMT στο 36%. Λόγω των χαμηλών αριθμών των δειγμάτων που αναλύθηκαν των υποκινητών των γονιδίων hMLH1 και PTEN, τα αποτελέσματα αυτά δεν συμπεριελήφθησαν.
Χαρακτηρισμός των εστιακών βλαβών του ήπατος με τη χρήση DWI (Diffusion Weighted Imaging)
Authors: Δρεβελέγκας Κωνσταντίνος
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Η ανάδειξη του ρόλου του ιστογράμματος ανάλυσης του σχετικού συντελεστή διάχυσης (ΑDC) στην ιστολογική διαφοροποίηση μεταξύ πρωτοπαθών και μεταστατικών ηπατικών αλλοιώσεων. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Σε χρονικό διάστημα 5 ετών, 115 ασθενείς με γνωστές ηπατικές αλλοιώσεις, υποβλήθηκαν σε εξέταση με ακολουθία διάχυσης των μορίων του ύδατος (DWI) σε μηχάνημα μαγνητικού συντονισμού ισχύος 3Tesla, πρίν τη διενέργεια βιοψίας δια βελόνης υπό την καθοδήγηση αξονικού τομογράφου. Ιστογράμματα ανάλυσης του σχετικού συντελεστή διάχυσης σχεδιάστηκαν στη συνέχεια στις περιοχές ενιδαφέροντος και έγινε συσχέτιση με τα ιστοπαθολογικά ευρήματα. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η ανάλυση ιστογράμματος των τιμών του σχετικού συντελεστή διάχυσης έδειξε πως οι παράμετροι για τα 5α και 30α εκατοστημόρια έδειξαν στατιστικώς σημαντική δραστικότητα στη διαφοροποίηση μεταξύ πρωτοπαθών και μεταστατικών ηπατικών νεοπλασμάτων (p τιμές μεταξύ 0.0036 και 0.0125 αντίστοιχα).ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι στατιστικές παράμετροι που ανατνακλούν το σχήμα της αριστερής πλευράς της ανάλυσης ιστογράμματος του σχετικού συντελεστή διάχυσης, μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμες στη διάκριση μεταξύ πρωτοπαθών από τις μεταστατικές εστιακές ηπατικές αλλοιώσεις.
Τοπίο και κοινωνικές ταυτότητες στη Μυκηναΐκή Αργολίδα
Authors: Ευκλείδου Καλλιόπη
Published: September 2021

Η διατριβή αυτή πραγματεύεται την οργάνωση του χώρου στη μυκηναϊκή Αργολίδα με στόχο να προσεγγίσει όψεις των κοινωνικών ταυτοτήτων των κατοίκων της και των μηχανισμών με τους οποίους οι ταυτότητες αυτές αναπαράγονταν, προβάλλονταν και μετατρέπονταν σε αντικείμενο κοινωνικής διαπραγμάτευσης. Το βασικό μεθοδολογικό εργαλείο, τα Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών, επιτρέπουν και διευρύνουν την ανάλυση της διαμόρφωσης και διαστάσεων της εμπειρίας του χώρου με συστηματικότητα. Ένα βασικό συμπέρασμα της μελέτης υπήρξε η διαπίστωση ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της Υ.Ε.Χ. χρησιμοποιούνταν στρατηγικές που συνδέονται με την οργάνωση και διαμόρφωση του τοπίου, όπως η χωρική συσχέτιση/ αποσυσχέτιση, η αρχιτεκτονική επιδεικτική κατανάλωση, η χρήση δραματουργικών στοιχείων στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, για το διαρκή χειρισμό των κοινωνικών ταυτοτήτων τόσο των δρώντων υποκειμένων όσο και όλων όσων βίωναν το τοπίο.
Protention in Husserl's phenomenology
Authors: Σουελτζής Νικόλαος
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή έχει ως στόχο να εξετάσει τον ιδιαίτερο ρόλο και τη λειτουργία της προκράτησης (Protention) στο πλαίσιο της φαινομενολογίας του χρόνου του Edmund Husserl. Αρχικά παρουσιάζεται η γενικότερη θεωρία του Husserl περί χρονικής συνείδησης, ενώ παράλληλα αποσαφηνίζονται τα μεθοδολογικά βήματα μέσω των οποίων επιτυγχάνεται η φαινομενολογική πρόσβαση στο επίπεδο της πρωταρχικής συνείδησης του χρόνου. Στη συνέχεια εξετάζεται η θεμελιώδης διάσταση της ανακράτησης (Retention), δηλαδή της πρωταρχικής συνείδησης του παρελθόντος. Η ανάδειξη των ιδιαιτεροτήτων της, όπως και των ζητημάτων που εγείρονται κατά τη φαινομενολογική ανάλυσή της, προσανατολίζει τη διερεύνηση της προκράτησης. Η επισκόπηση των σχημάτων που χρησιμοποίησε ο Husserl για την περιγραφή της συνείδησης του χρόνου αποτελεί τον βασικό άξονα, με βάση τον οποίο ανιχνεύονται οι διαφοροποιήσεις του από τα πρώιμα κείμενά του περί χρόνου μέχρι τα χειρόγραφα της όψιμης περιόδου της σκέψης του. Περνώντας στην ανάλυση της προκρατητικής συνείδησης, αναλύονται βασικές έννοιες της χουσσερλιανής φαινομενολογίας του χρόνου, όπως, για παράδειγμα, οι έννοιες της «διπλής αποβλεπτικότητας», της «προκρατητικής τροποποίησης», της «γενικής» και της «ειδικής πλήρωσης», της «αποσαφηνιστικής» και της «επαληθευτικής εποπτικοποίησης». Παράλληλα, εξετάζονται κριτικά οι διαφορετικές προσεγγίσεις της προκράτησης από σημαντικούς σύγχρονους σχολιαστές του Husserl. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάδειξη της «υλικής» ή «περιεχομενικής» πλευράς της προκράτησης και στη θεμελιώδη συνύφανση της τελευταίας με άλλες παθητικές διαστάσεις της συνείδησης. Η κυριότερη συνεισφορά της διατριβής εντοπίζεται ακριβώς στην περιγραφή αυτής της συνύφανσης, δείχνοντας πως οι αναλύσεις της προκράτησης από τον Husserl δεν αποτελούν απλά «μορφικές» ή «φορμαλιστικές» περιγραφές, αλλά λαμβάνουν υπόψη τον πλούτο της εμπειρικής μας ζωής.
Το δίκαιο της διατροφής, ιδίως μεταξύ αδελφών
Authors: Τατσέλου Μαρία
Published: September 2021

Το δίκαιο της διατροφής αποσκοπεί στην ικανοποίηση βιοτικών ανθρώπινων αναγκών άπορου προσώπου. Στο Ιδιωτικό Δίκαιο η σχέση διατροφής υφίσταται μεταξύ συγγενών ή συζύγων. Στο Κοινωνικό Δίκαιο η διατροφική σχέση αντιμετωπίζεται στο πλαίσιο της δραστηριότητας του Κράτους, ως Κράτους Πρόνοιας. Η μελέτη συνδυάζει τις δύο αυτές περιπτώσεις, αλλά ασχολείται κυρίως με τη διατροφική σχέση κατά το Ιδιωτικό Δίκαιο, μεταξύ αδελφών. Ακολουθείται η μέθοδος της αξιολογικής σταθμίσεως των συμφερόντων των μερών της διατροφικής σχέσεως και του συστήματος του Ιδιωτικού Δικαίου σχετικά με τις προσωπικές σχέσεις. Ερευνώνται οι έννοιες «διατροφή», «απορία», «ευπορία», «διακινδύνευση ιδίας διατροφής», «ιδιαίτεροι λόγοι» διατροφής αδελφού, καθώς και η νομική φύση της διατροφής. Η υποχρέωση διατροφής θεμελιώνεται στην συγγενική/αδελφική σχέση. Επί θανατώσεως ή βλάβης του σώματος ή της υγείας του υποχρέου της διατροφής υφίσταται αξίωση αποζημιώσεως του δικαιούχου διατροφής κατά του υπαιτίου. Η έννοια της διατροφής δεν περιλαμβάνει μόνο οικονομικές αλλά και μη οικονομικής φύσεως παροχές.
Σφονδύλια καὶ υφαντικὰ βάρη ἀπὸ τὴν Ἀμοργό
Authors: Γαβαλάς Γεώργιος
Published: September 2021

Τὰ ἐξαρτήματα τῶν βασικῶν ἐργαλείων κλωστικῆς καὶ ὑφαντουργίας, τὰ σφονδύλια καὶ τὰ ὑφαντικά βάρη ἤ ἀγνῦθες τῶν ὀρθίων ἀργαλειῶν εἶναι τὸ κύριο ἀντικείμενο τῆς παρούσας ἐργασίας. Τὰ σφονδύλια καὶ ὑφαντικὰ βάρη εἶναι ἀσφαλοῦς προέλευσης καὶ προέρχονται ἀπὸ τὶς ἐπιφανειακὲς καὶ ἀνασκαφικὲς ἔρευνες στὴν Ἀμοργὸ καὶ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὴν τρίτη π.Χ χιλιετία, τὴν Πρώιμη Ἐποχή τοῦ Χαλκοῦ ἕως τὸ τέλος τῆς πρώτης π.Χ. χιλιετίας, τὸν 1ο μ.Χ. αἰ. Ἡ Ἀμοργός ἀποτελεῖ μία γεωγραφικὴ ἑνότητα μὲ σαφῆ ὅρια καὶ μὲ σημαντικὴ γεωστρατηγικὴ, πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ σημασία στὸ Αἰγαῖο Σύμφωνα μὲ τὴν μέθοδο ποὺ ἀκολουθεῖται γιὰ τὴν κατάταξη σὲ τύπους και παραλλαγὲς, τόσον τῶν σφονδύλιων, ὅσον καὶ τῶν ὑφαντικῶν βαρῶν κύριο κριτήριο διάκρισης ἀποτελεῖ τὸ σχῆμα τῶν ἀντικειμένων σὲ συνδυασμὸ καὶ σὲ σύγκριση μὲ τὴν σχέση καὶ τὴν ἀναλογία μετρικῶν στοιχείων, κυρίως τοῦ ὕψους καὶ τῆς διαμέτρου καὶ κυρίως τοῦ βάρους τους, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὴν σημαντικὸτερη παραμέτρο. Ἡ χρονολόγηση τοῦ ὑλικοῦ προκύπτει ἀσφαλέστερα ἀπὸ τὴν συνεξέταση τῶν ἀνασκαφικῶν συμφραζομένων ἀφοῦ τόσον, τὰ σφονδύλια ὅσον, καὶ τὰ ὑφαντικὰ βάρη, στὴν μεγάλη τους πλειονότητα, προέρχονται ἀπὸ συστηματικὲς ἀνασκαφικὲς ἔρευνες. Μὲ αὐτὰ συγκρίνονται τυπολογικὰ παράλληλα, ἀνὰ τύπο καὶ παραλλαγὴ, ἀπὸ χρονολογημένα καὶ δημοσιευμένα συνόλα ποὺ βρέθηκαν σὲ θέσεις σὲ ὅλο τὸ Αἰγαῖο. Θίγονται ἐπίσης ἐπιμέρους ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν κατασκευή αυτών τῶν ἀντικειμένων: τὸ εἶδος τῶν ὑλικῶν, πηλὸς ἤ λίθος, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔγιναν, καὶ τὰ ἐπιμέρους χαρακτηριστικά τους ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ βοηθήσουν στὴν ἀναγνώριση τῶν ἐργαστηρίων παραγωγῆς τους. Τὰ σφραγίσματα καὶ τὰ χαράγματα καὶ τὰ ἴχνη πρόσδεσης καὶ φθορᾶς ποὺ προκλήθηκαν κατὰ τὴν χρήση ἐπάνω στὰ βάρη ἐξετάζονται χωριστά. Σὲ σύγκριση τὰ ὑφαντικὰ παρουσιάζονται καὶ τὰ μολύβδινα βάρη καθώς παρουσιάζουν ὁμοιότητα στὴν μορφή τους μὲ τὰ πήλινα. Ἐπίσης ἐπιχειρεῖται ἡ συγκέντρωση τῶν μαρτυριῶν γιὰ τὶς διαθέσιμες πρῶτες ὕλες στὴν Ἀμοργὸ καὶ οἱ ἀνασκαφικὲς ἐνδείξεις γιὰ τὴν κναφική. Ὑπὸ τὸ πρίσμα τῶν ἐπιγραφικῶν μαρτυριῶν καὶ ἐπιχειρεῖται μία ἀποτίμηση τῶν ἑρμηνειῶν τῆς ἔρευνας περί τῶν Ἀμοργίνων Χιτώνων. Τὰ ἐνδύματα αὐτὰ, θεωρούντο πολύτιμα στὴν Ἀττική, καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς, κατὰ τὸν 5ο καὶ 4ο αἰ. π.Χ. Ἡ σύνδεση τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς μελέτης τῶν σφονδυλίων καὶ τῶν ὑφαντικῶν βαρῶν ἀπὸ τὶς συστηματικὲς ἔρευνες στὴν Ἀμοργὸ, μὲ τὶς μαρτυρίες γιὰ τὶς διαθέσιμες στὸ νησὶ πρῶτες ὕλες καὶ χρωστικές οὐσίες, ποὺ ἐπιχειρεῖται, ἐπιδιώκει τὴν πληρέστερη, κατά τὸ δυνατὸν, σκιαγράφηση τῆς ἱστορίας τῶν τεχνικῶν νηματουργίας καὶ ὑφαντικῆς, ποὺ ἀναπτύχθηκαν στὴν Ἀμοργό, κατὰ τὴν διάρκεια ἑνὸς μεγάλου χρονικοῦ διαστήματος. Ἡ διερεύνηση τῶν ἰδιομορφιῶν τῆς τοπικῆς παραγωγῆς ὑφαντῶν στὴν Ἀμοργὸ, ποὺ φαίνεται ὅτι ἤκμασε ἐκεῖ, γιὰ πολλοὺς αἰῶνες, καθὼς καὶ τῶν σχέσεων καὶ τῶν πιθανῶν ἐπιδράσεων της μὲ ἄλλες, ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνιχθευθοῦν στὸ ὑπόλοιπο Αἰγαῖο, βοηθᾶ στὴν κατανόηση τῶν συστατικῶν στοιχείων μίας παραδόσεως ὑφαντικῆς τοπικοῦ χαρακτήρα.
Ακτινολογικά ευρήματα αθηρωμάτωσης σε ασθενείς με διαταραχές κατά τον ύπνο
Authors: Θεοδωρόπουλος Κλεάνθης
Published: September 2021

Σκοπός: To Σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας ύπνου (ΣΑΑΥ) έχει συσχετιστεί τόσο με την υποκλινική όσο και την επιταχυνόμενη αθηροσκλήρωση. Όμως, παραμένει άγνωστο αν αυτή η συσχέτιση είναι αυτόνομη ή αν διαμεσολαβείται από το υψηλότερο φορτίο των συνυπαρχόντων καρδιομεταβολικών διαταραχών που παρατηρούνται συχνά σε ασθενείς με ΣΑΑΥ. Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 40 ασθενείς χωρίς κλινικά διαγνωσμένη καρδιαγγειακή νόσο (ΚΝ) που παραπέμφθηκαν για πολυυπνογραφία. Οι ασθενείς με δείκτη άπνοιας/υπόπνοιας (ΑΗΙ) ≥15/h ταξινομήθηκαν ως μέτριου/σοβαρού ΣΑΑΥ. Οι υποκλινικές αλλαγές στην αθηροσκλήρωση των καρωτίδων αξιολογήθηκαν με τη χρήση της μέσης τιμής πάχους του έσω-μέσου χιτώνα (cIMT) της καρωτίδας και την παρουσία αθηρωματικών πλακών και στις δύο καρωτίδες αρτηρίες. Πραγματοποιήθηκε μέτρηση με τη χρήση υπερηχογραφικής απεικόνισης B-mode. Για τον υπολογισμό του καρδιαγγειακού κινδύνου χρησιμοποιήθηκε η βαθμολογία κινδύνου κατά Framingham.Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία της κοόρτης μας ήταν 56,8 έτη, 70% (n=28) εκ των οποίων ήταν άνδρες. Είκοσι ένας (21) συμμετέχοντες διαγνώστηκαν με μέτριου/σοβαρού ΣΑΑΥ. Οι δύο ομάδες διαχωρίστηκαν ομοιογενώς αναφορικά με τα κλινικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά και το προφίλ καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως φαίνεται και από τις αντίστοιχες βαθμολογίες κινδύνου κατά Framingham (10,4 ± 6.6 έναντι 11,8 ± 8,8, p=NS). Οι ασθενείς με μέτρια/σοβαρό ΣΑΑΥ είχαν υψηλότερο μέσο ΑΗΙ, 3% δείκτη αποκορεσμού οξυγόνου και χαμηλότερο ελάχιστο νυχτερινό κορεσμό οξυγόνου σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Δε σημειώθηκαν σημαντικές διαφορές αναφορικά με τα επίπεδα της c-αντιδρώσας πρωτεΐνης. Οι δύο ομάδες είχαν παρόμοιο cIMT (0,66 ± 0,17 έναντι 0,75 ± 0,20 p= 0.33) και παρουσία αθηρωματικής πλάκας (50% έναντι 45%, p=1.00).Συμπέρασμα: Η μελέτη μας υποδηλώνει ότι στους ασθενείς με παρόμοιο προφίλ καρδιαγγειακού κινδύνου και χωρίς έκδηλη ΚΝ, η σοβαρότητα της νεοδαγνωσθείσας ΣΑΑΥ δεν συσχετίστηκε με αυξημένη φλεγμονή ή υποκλινική αθηροσκλήρωση στις καρωτίδες.
Η δράση της υπερθερμίας σε μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία
Authors: Μανδραβέλη Αικατερίνη
Published: September 2021

ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Ερευνητικό Υπόβαθρο: Η υπερθερμία σήμερα, χαρακτηρίζεται ως ο τέταρτος πυλώνας στην αντιμετώπιση του καρκίνου, μαζί με τη χειρουργική, τη χημειοθεραπεία και την ακτινοβολία. Μπορεί να εφαρμοστεί είτε τοπικά είτε σε ολόκληρο το σώμα. Κλινικές μελέτες υποστηρίζουν, ότι ο συνδυασμός της υπερθερμίας με ακτινο- και χημειοθεραπεία, επιφέρει πολύ καλά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση διαφόρων τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου και του καρκίνου του παχέος εντέρου. Τα αποτελέσματα των κλινικών ερευνών, που λαμβάνουν χώρα στα μεγαλύτερα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε Αμερική, Καναδά, Ευρώπη και Ιαπωνία, αποδεικνύουν τους νέους επιστημονικούς και ερευνητικούς ορίζοντες, που διανοίγονται όσον αφορά τη νόσο του καρκίνου και τη θεραπεία του. Σκοπός: O σκοπός της παρούσας κλινικής μελέτης, είναι η διερεύνηση της δράσης της υπερθερμίας σε μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου, σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία.Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε κλινική μελέτη, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν 32 ασθενείς με διαγνωσμένο καρκίνο παχέος εντέρου. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε ομάδα αναφοράς (15 ασθενείς), η οποία έλαβε χημειοθεραπεία, ενώ παράλληλα υποβλήθηκε και σε συνεδρίες υπερθερμίας και σε ομάδα ελέγχου (17 ασθενείς), στην οποία χορηγήθηκε μόνο χημειοθεραπεία. Για την εφαρμογή υπερθερμίας, χρησιμοποιήθηκε το μηχάνημα Celsius 42+. Διενεργήθηκαν απεικονιστικές εξετάσεις πριν και μετά τη λήψη των θεραπευτικών σχημάτων, προκειμένου να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα της εκάστοτε θεραπευτικής προσέγγισης. Αποτελέσματα: Μέσα από τους απεικονιστικούς ελέγχους, διαπιστώθηκε μία θετική έκβαση της νόσου, για την ομάδα της υπερθερμίας. Ειδικότερα, συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, η ομάδα αναφοράς παρουσίασε συρρίκνωση των μεταστατικών εστιών, που προέρχονταν από τον καρκίνο του παχέος εντέρου. Αντίθετα, στην ομάδα ελέγχου διαπιστώθηκε αύξηση των διαστάσεων, σε σχέση με τις ηπατικές μεταστάσεις και τις μεταστάσεις στην κοιλιακή χώρα, ενώ παράλληλα διατηρήθηκε μία σταθερή κατάσταση όσον αφορά τις θωρακικές μεταστάσεις.