bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Efficacy of transdermal delivery of liposomal micronutrients through body oil massage on neurodevelopmental and micronutrient deficiency status in infants: results of a randomized placebo-controlled clinical trial
Authors: Apte Aditi , Kapoor Mudra , Naik Sadanand , Lubree Himangi , Khamkar Pooja , Singh Diksha , Agarwal Dhiraj , Roy Sudipto , Kawade Anand , Juvekar Sanjay , Banerjee Rinti , Bavdekar Ashish
Published: September 2021

Background

Micronutrient deficiency is a known cause of adverse neurodevelopment and growth. Poor adherence to oral regimes of micronutrient supplements is a known challenge during the implementation of supplementation programs. The present study evaluates the benefits of liposomal encapsulated micronutrient fortified body oils (LMF oil) that can be used for infant body massage in terms of neurodevelopment and prevention of deficiency.

Study design

Double-blind randomized clinical trial.

Methods

A total of 444 healthy infants aged 4-7 weeks were randomized to receive either LMF oil (containing iron, vitamin D, folate, and vitamin B12) or placebo oil for gentle body massage till 12 months of age. Blood samples were collected at 6 and 12 months for transferrin saturation (TSAT), hemoglobin, and 25-hydroxy vitamin (25-OH-D) levels. Mental and motor development was assessed at 12 months using developmental assessment for Indian Infants (DASII).

Results

A total of 391 infants completed the study. There was no significant improvement in the hemoglobin in the intervention group at 12 months of age as compared to the placebo group [− 0.50 vs.-0.54 g%]. There was a marginally significant improvement in 25-OH-D at 12 months in the LMF oil group [+ 1.46vs.-0.18 ng/ml,p= 0.049]. In the subgroup of infants with moderate anemia, the intervention prevented the decline in hemoglobin at 12 months of age [adjusted mean change + 0.11vs.-0.51 g%,p= 0.043]. The mental or motor developmental quotients in the intervention group were not significantly different from those in the placebo group.

Conclusion

Use of LMF oil for prevention of nutritional deficiency did not offer significant protection against nutritional anemia but prevented vitamin D deficiency to some extent with improvement in 25-OH-D at 12 months. In the subgroup of infants with moderate anemia, the intervention prevented the decline in hemoglobin at 12 months of age. The intervention did not result in significant improvement in mental or motor development. Further evaluation with increased doses needs to be undertaken.

Trial registration

CTRI no:CTRI/2017/11/010710; dated 30/11/2017.
The Atacama toad (Rhinella atacamensis) exhibits an unusual clinal pattern of decreasing body size towards more arid environments
Authors: Durán Felipe , Méndez Marco A. , Correa Claudio
Published: September 2021

Background

The causes of geographic variation of body size in ectotherms have generally been attributed to environmental variables. Research in amphibians has favored mechanisms that involve water availability as an explanation for the geographic variation of body size. However, there are few studies at intraspecific level on amphibians that inhabit desert or semi-desert environments, where hydric restrictions are stronger. Here, we describe and inquire as to the causes of the geographic variation of body size in the semi-desert toadRhinella atacamensis, a terrestrial anuran that is distributed over 750 km along a latitudinal aridity gradient from the southern extreme of the Atacama Desert to the Mediterranean region of central Chile. We measured the snout-vent length of 315 adults from 11 representative localities of the entire distribution of the species. Then, using an information-theoretic approach, we evaluate whether the data support eight ecogeographic hypotheses proposed in literature.

Results

Rhinella atacamensisexhibits a gradual pattern of decrease in adult body size towards the north of its distribution, where the climate is more arid, which conforms to a Bergmann’s cline. The best model showed that the data support the mean annual precipitation as predictor of body size, favoring the converse water availability hypothesis.

Conclusions

Most studies in amphibians show that adult size increases in arid environments, but we found a converse pattern to expected according to the hydric constraints imposed by this type of environment. The evidence inR. atacamensisfavors the converse water availability hypothesis, whose mechanism proposes that the foraging activity determined by the precipitation gradient has produced the clinal pattern of body size variation. The variation of this trait could also be affected by the decreasing productivity that exists towards the north of the species distribution. In addition, we found evidence that both pattern and mechanism are independent of sex. Lastly, we suggest that behavioral traits, such as nocturnal habits, might also play an important role determining this differential response to aridity. Therefore, the support for the converse water availability hypothesis found in this study shows that amphibians can respond in different ways to water restrictions imposed by arid environments.
Transcultural adaptation and validation of a French version of the University of California, Los Angeles geriatrics attitudes scale (UCLA-GAS-F)
Authors: Opsommer Emmanuelle , Chevalley Odile , Pegito Irene , Demeulenaere Philippe
Published: September 2021

Background

In the context of demographic aging, active aging must be encouraged. In addition, the increase in life expectancy requires specific care for the elderly. Therefore, it is important to ensure appropriate training and education to caregivers. Educational institutions put value in positively influencing the attitudes and behaviours towards elderly people in order to ensure the quality of patient care in the future. Questionnaires are often used to assess attitudes. Among them, the University of California, Los Angeles Geriatrics Attitudes Scale (UCLA-GAS) was developed to assess attitudes towards older people and caring for older patients. This scale has been used to evaluate attitude of healthcare professionals and students including undergraduate physiotherapy students. To our knowledge, there is no scale that assesses the same concept in French. Therefore, this study aimed to translate and adapt the UCLA-GAS into French and to test its psychometric properties.

Methods

We conducted this study in two phases. First, we translated and adapted the UCLA-GAS from English into French following the five recommended stages of cross-cultural adaptation. Second, we validated the French version of the scale with undergraduate physiotherapy students. One hundred nineteen students participated from the first to the third academic years. We estimated reliability and validity of the scale. We performed correlation analyses between the French version of the UCLA-GAS (UCLA-GAS-F) with the Aging Stereotypes and Exercise Scale (ASES) and the Attitudes to Aging Questionnaire (AAQ).

Results

The scale was translated and adapted into French. Results of the validation phase showed that the UCLA-GAS-F had high test-retest reliability (ICC 0.83, 95%CI 0.74–0.89), but internal consistency below 0.7 (Cronbach’s alpha 0.49 to 0.57). The scale showed no ceiling or floor effect. As expected, the French version showed a weak correlation to the ASES (r = 0.28, p = .003) and to the AAQ (r = 0.32, p = .001).

Conclusions

Despite low internal consistency, the French version of the UCLA-GAS showed appropriate psychometric properties. Further validation should include healthcare professionals and other healthcare students.
Exploring transformative learning for trainee pharmacists through interprofessional simulation: a constructivist interview study
Authors: Tallentire Victoria R. , Kerins Joanne , McColgan-Smith Scott , Power Ailsa , Stewart Fiona , Mardon Julie
Published: September 2021

Background

The expanding roles of UK pharmacists have prompted substantial changes to the initial pharmacy education and training, including increasing recognition of the value of learning alongside other professional groups in acute settings. Interprofessional immersive simulation training appears to represent a useful educational tool to meet the evolving needs of the profession, but the impact of such training on workplace behaviour and relationships has not been explored. This study aimed to explore how interprofessional simulation training facilitates transformative learning in pre-registration pharmacists.

Methods

Across three different locations in Scotland, pre-registration pharmacists were paired with medical students to participate in immersive simulation scenarios with post-scenario debriefs. Pre-registration pharmacists were individually interviewed shortly after their simulation session, using a semi-structured interview schedule based on the transformative learning framework. Transcripts were analysed using template analysis, with Mezirow’s phases of perspective transformation forming the initial coding template.

Results

Fifteen interviews following five simulation sessions at three different sites were undertaken. Phases 1–6 of the transformative learning framework all resonated with the pre-registration pharmacists to varying degrees. Two prominent threads became evident in the data: a change in participants’ perceptions of risk, and deepened understanding of their role within an acute context. These themes were woven throughout phases 2–6 of the transformative learning framework.

Conclusions

Interprofessional immersive simulation training involving acute clinical scenarios has been found to be helpful for pre-registration pharmacists and can foster transformative learning. Through this powerful process, they developed new ways to see the world, themselves and their professional relationships. Positive future actions and roles were planned. As the patient-facing roles of pharmacists expand, educational practices that translate into meaningful change to workplace behaviour and relationships become increasingly important. Carefully constructed interprofessional immersive simulation training should be utilised within pharmacy education more widely.
The potential impact of co-residence structures on socio-demographic inequalities in COVID-19 mortality
Authors: Giorgi Julien , Boertien Diederik
Published: September 2021

During the COVID-19 pandemic, confinement measures were adopted across the world to limit the spread of the virus. In France, these measures were applied between March 17 and May 10. Using high-quality population census data and focusing on co-residence structures on French territory, this article analyzes how co-residence patterns unevenly put different socio-demographic groups at risk of being infected and dying from COVID-19. The research ambition is to quantify the possible impact of co-residence structures heterogeneity on socio-economic inequalities in mortality stemming from within-household transmission of the virus. Using a simulation approach, the article highlights the existence of theoretical pronounced inequalities of vulnerability to COVID-19 related to cohabitation structures as well as a reversal of the social gradient of vulnerability when the age of the infected person increases. Among young age categories, infection is simulated to lead to more deaths in the less educated or foreign-born populations. Among the older ones, the inverse holds with infections having a greater potential to provoke deaths through the transmission of the virus within households headed by a highly educated or a native-born person. Demographic patterns such as the cohabitation of multiple generations and the survival of both partners of a couple help to explain these results. Even though inter-generational co-residence and large households are more common among the lower educated and foreign born in general, the higher educated are more likely to still live with their partner at higher ages.
Endovascular recanalization of chronic total occlusions of the native superficial femoral artery after failed femoropopliteal bypass in patients with critical limb ischemia
Authors: Minici Roberto , Ammendola Michele , Talarico Marisa , Luposella Maria , Minici Marco , Ciranni Salvatore , Guzzardi Giuseppe , Laganà Domenico
Published: September 2021

Background

Femoropopliteal bypass occlusions are a significant issue in patients with critical limb ischemia and chronic total occlusion of the native superficial femoral artery, which challenges vascular surgeons and interventional radiologists. Performing a secondary femoropopliteal bypass is still considered the standard of care, although it is associated with a higher complication rate and lower patency rate in comparison with primary bypass. Over the past few years, angioplasty has been commonly used, with the development in endovascular technologies, to treat chronic total occlusions of the native superficial femoral artery, with a good technical success rate and clinical prognosis. The purpose of the study is to assess the outcome of endovascular recanalization of chronic total occlusions of the native superficial femoral artery, in patients unfit for surgery with critical limb ischemia after failed femoropopliteal bypass.

Results

A total of 54 patients were treated. 77.8 % of the conduits were PTFE grafts; the remainder were single-segment great saphenous veins. The most common clinical presentation was rest pain. Technical success was achieved in 51 (94.4 %) of 54 limbs. Angiographically, 77.8 % of the lesions were TASC II category D, while 22.2 % were TASC II category C. The average length of the native SFA lesions was 26.8 cm. Clinical success, with improved Rutherford classification staging, followed each case of technical success. The median follow-up value was 5.75 years (IQR, 1.5–7). By Kaplan-Meier survival analysis, primary patency rates were 61 % (± 0.07 SE) at 1 year and 46 % (± 0.07 SE) at 5 years. Secondary patency rates were 93 % (± 0.04 SE) at 1 year and 61 % (± 0.07 SE) at 5 years. Limb salvage rates were 94 % (± 0.03 SE) at 1 year and 88 % (± 0.05 SE) at 5 years.

Conclusions

The endovascular recanalization of chronic total occlusions (CTO) of the native superficial femoral artery (SFA) after a failed femoropopliteal bypass is a safe and effective therapeutic option in patients unfit for surgery with critical limb ischemia.
Adsorption properties of sugarcane bagasse and corn cob for the sulfamethoxazole removal in a fixed-bed column
Authors: Juela Diego , Vera Mayra , Cruzat Christian , Alvarez Ximena , Vanegas Eulalia
Published: September 2021

Natural adsorbents are a good alternative to remove antibiotic residues from wastewater. In this study, the adsorption capacity of sulfamethoxazole (SMX) onto sugarcane bagasse (SB) and corn cob (CC) in a continuous fixed-bed was compared. Brunauer Emmett Teller, Fourier transform infrared (FTIR), Boehm titration, and point of zero charge (pHpzc) were used to characterize both adsorbents. The adsorption capacity (qe) and the removal percentage of SMX (% R) were investigated at different different flow rates (2, 5, and 7 mL min− 1) and adsorbent masses (4 and 6.4 g), and a constant initial concentration of 5 mg L− 1. The results of the characterization showed that SB has a morphology with more dispersed particles and a specific surface higher than CC (2.6 > 1.2 m2 g− 1). Boehm titration indicates that both the surface of SB and CC have a greater amount of acid groups, which is in agreement with FTIR and pHpzc results. The continuous fixed-bed experiments showed that % R and qe of SMX are higher with SB in all the tests. The highest qe and maximum % R was 0.24 mg g− 1 and 74% with SB, and 0.15 mg g− 1 and 65% using CC. In most cases, the qe of both adsorbents decreased with the increase of flow rate and bed height. An analysis suggests that hydrogen bonds could be the main factor favoring the SMX adsorption with SB. Finally, the intraparticle diffusion was the rate-controlling step, predominating the pore-volume diffusion resistance.
Investigation of rheological properties of asphalt emulsions
Authors: Zhang Enhao , Qi Xiaofei , Shan Liyan , Li Dongsheng
Published: September 2021

Rheology is critical issue in the workability, stabilization and engineering performance of asphalt emulsions. The objective of this study is to investigate the rheological properties of asphalt emulsions. To achieve this goal, a preshear protocol was introduced and four kinds of asphalt emulsions were tested base on preshear. Firstly, the necessarity of preshear was analyzed and the suitable range of preshear rate and preshear time of the studied asphalt emulsions were given. Then, the rheological properties of asphalt emulsions were studied after preshear. Finally, the palierne model was modified and the storage/loss modulus of asphalt emulsions was accurately predicted by the modified palierne model. The results showed that it’s necessary to preshear asphalt emulsions before testing rheological properties. The viscosity, zero shear viscosity, storage and loss modulus of asphalt emulsions increase with the increase in solid content. The prediction results of the modified palierne model are better than that of palierne model. The storage/loss modulus of asphalt emulsions can be effectively predicted by the modified palierne model. This study has considerable meaning to the promotion of production and manufacturing of asphalt emulsions.
Recent advances in ocular drug delivery systems and targeting VEGF receptors for management of ocular angiogenesis: A comprehensive review
Authors: Narayana Soumya , Ahmed Mohammed Gulzar , Gowda B. H. Jaswanth , Shetty Pallavi K. , Nasrine Arfa , Thriveni M. , Noushida Nadira , Sanjana A.
Published: September 2021

Background

Angiogenic ocular diseases address the main source of vision impairment or irreversible vision loss. The angiogenesis process depends on the balance between the pro-angiogenic and anti-angiogenic factors. An imbalance between these factors leads to pathological conditions in the body. The vascular endothelial growth factor is the main cause of pathological conditions in the ocular region. Intravitreal injections of anti-angiogenic drugs are selective, safe, specific and revolutionized treatment for ocular angiogenesis. But intravitreal injections are invasive techniques with other severe complications. The area of targeting vascular endothelial growth factor receptors progresses with novel approaches and therapeutically based hope for best clinical outcomes for patients through the developments in anti-angiogenic therapy.

Main text

The present review article gathers prior knowledge about the vascular endothelial growth factor and associated receptors with other angiogenic and anti-angiogenic factors involved in ocular angiogenesis. A focus on the brief mechanism of vascular endothelial growth factor inhibitors in the treatment of ocular angiogenesis is elaborated. The review also covers various recent novel approaches available for ocular drug delivery by comprising a substantial amount of research works. Besides this, we have also discussed in detail the adoption of nanotechnology-based drug delivery systems in ocular angiogenesis by comprising literature having recent advancements. The clinical applications of nanotechnology in terms of ocular drug delivery, risk analysis and future perspectives relating to the treatment approaches for ocular angiogenesis have also been presented.

Conclusion

The novel ocular drug delivery systems involving nanotechnologies are of great importance in the ophthalmological sector to overcome traditional treatments with many drawbacks. This article gives a detailed insight into the various approaches that are currently available to be a road map for future research in the field of ocular angiogenesis disease management.
Long Noncoding RNA MIAT Modulates the Extracellular Matrix Deposition in Leiomyomas by Sponging MiR-29 Family
Authors: Chuang Tsai-Der , Quintanilla Derek , Boos Drake , Khorram Omid
Published: September 2021

The objective of this study was to determine the expression and functional role of a long noncoding RNA (lncRNA) MIAT (myocardial infarction–associated transcript) in leiomyoma pathogenesis. Leiomyoma compared with myometrium (n = 66) expressed significantly more MIAT that was independent of race/ethnicity and menstrual cycle phase but dependent on MED12 (mediator complex subunit 12) mutation status. Leiomyomas bearing the MED12 mutation expressed higher levels of MIAT and lower levels of microRNA 29 family (miR-29a, -b, and -c) compared with MED12 wild-type leiomyomas. Using luciferase reporter activity and RNA immunoprecipitation analysis, MIAT was shown to sponge the miR-29 family. In a 3-dimensional spheroid culture system, transient transfection of MIAT siRNA in leiomyoma smooth muscle cell (LSMC) spheroids resulted in upregulation of miR-29 family and downregulation of miR-29 targets, collagen type I (COL1A1), collagen type III (COL3A1), and TGF-β3 (transforming growth factor β-3). Treatment of LSMC spheroids with TGF-β3 induced COL1A1, COL3A1, and MIAT levels, but repressed miR-29 family expression. Knockdown of MIAT in LSMC spheroids blocked the effects of TGF-β3 on the induction of COL1A1 and COL3A1 expression. Collectively, these results underscore the physiological significance of MIAT in extracellular matrix accumulation in leiomyoma.
Single-molecule tracking technologies for quantifying the dynamics of gene regulation in cells, tissue and embryos
Authors: Boka Alan P. , Mukherjee Apratim , Mir Mustafa
Published: September 2021

For decades, we have relied on population and time-averaged snapshots of dynamic molecular scale events to understand how genes are regulated during development and beyond. The advent of techniques to observe single-molecule kinetics in increasingly endogenous contexts, progressing from in vitro studies to living embryos, has revealed how much we have missed. Here, we provide an accessible overview of the rapidly expanding family of technologies for single-molecule tracking (SMT), with the goal of enabling the reader to critically analyse single-molecule studies, as well as to inspire the application of SMT to their own work. We start by overviewing the basics of and motivation for SMT experiments, and the trade-offs involved when optimizing parameters. We then cover key technologies, including fluorescent labelling, excitation and detection optics, localization and tracking algorithms, and data analysis. Finally, we provide a summary of selected recent applications of SMT to study the dynamics of gene regulation.
Imaging of acute pelvic pain
Authors: Basta Nikolic Marijana , Spasic Aleksandar , Hadnadjev Simonji Darka , Stojanović Sanja , Nikolic Olivera , Nikolic Dragan
Published: September 2021

Acute pelvic pain (APP) requires urgent medical evaluation and treatment. Differential diagnosis of APP is broad, including a variety of gynecologic and non-gynecologic/ urinary, gastrointestinal, vascular and other entities. Close anatomical and physiological relations of pelvic structures, together with similar clinical presentation of different disorders and overlapping of symptoms, especially in the emergency background, make the proper diagnosis of APP challenging. Imaging plays a crucial role in the fast and precise diagnosis of APP. Ultrasonography is the first-line imaging modality, often accompanied by CT, while MRI is utilized in specific cases, using short, tailored protocols. Recognizing the cause of APP in females is a challenging task, due to the wide spectrum of possible origin and overlap of their imaging features. Therefore, the radiologist has to be familiar with the possible causes of APP, and, relying on clinical presentation, together with laboratory findings, choose the best imaging strategy in order to establish a fast and accurate diagnosis.
Multimodal assessment of regional gray matter integrity in early relapsing-remitting multiple sclerosis patients with normal cognition: a voxel-based structural and perfusion approach
Authors: Shooli Hossein , Nemati Reza , Chabi Negar , Larvie Mykol , Jokar Narges , Dadgar Habibollah , Gholamrezanezhad Ali , Assadi Majid
Published: September 2021

Objective:

There is increasing evidence that gray matter (GM) impairment is strongly associated with clinical performance decline. We aim to perform a voxelwise analysis between regional GM (rGM) perfusion and structural abnormalities in early relapsing-remitting multiple sclerosis patients with normal cognition (RRMS-IC) and explore clinical correlate of early rGM abnormalities.

Methods and materials:

We studied 14 early RRMS-IC patients and 14 healthy age- and sex-matched controls. Brain perfusion single photon emission computed tomography (SPECT), structural MRI, and a comprehensive neuropsychological examination were acquired from all participants. Neuropsychological tests include expanded disability status scale, minimal mental status examination, short physical performance battery, Wechsler memory scale, and quick smell test. Voxel-based morphometry was used for analyzing SPECT and T1-MR images to identify rGM hypoperfusion and atrophy, respectively (RRMS-IC vs controls (group analysis), and also, each patient vs controls (individual analysis)) (p < 0.001). Then, anatomical location of impaired regions was acquired by automated anatomical labeling software.

Results:

There was no significant difference in total GM volume between RRMS-IC and healthy controls, however, rGM atrophy and hypoperfusion were detected. Individual analysis revealed more rGM impairment compared with group analysis. rGM hypoperfusion was more extensive rather than rGM atrophy in RRMS-IC. There was no spatial association between rGM atrophy and rGM hypoperfusion (p > 0.05). rGM abnormalities correlated with several relevant minimal clinical deficits.

Conclusion:

Lack of spatial correlation between rGM atrophy and hypoperfusion might suggest that independent mechanisms might underlie atrophy and hypoperfusion. Perfusion SPECT may provide supplementary information along with MRI.

Advances in knowledge:

Association between rGM atrophy and rGM hypoperfusion and their clinical significance in early RRMS-IC is not well described yet. Our study showed that there is spatial dissociation between rGM atrophy and rGM hypoperfusion, suggesting that different mechanisms might underlie these pathologies.
Αποφλοίωση γραφίτη και χημική τροποποίηση γραφενίου, καθώς και σχετικών νανοδομών άνθρακα, με παράγωγα υποκατεστημένων (τρι)θειοφαινίων και άλλων χρωμοφόρων ομάδων για μετατροπή ενέργειας
Authors: Στεργίου Αναστάσιος
Published: September 2021

Στην παρούσα Διδακτορική Διατριβή συντέθηκαν, χαρακτηρίστηκαν και μελετήθηκαν με φασματοσκοπικές, μικροσκοπικές και ηλεκτροχημικές μεθόδους υλικά βασισμένα σε νανοδομές του άνθρακα και συγκεκριμένα υλικά βασισμένα στο γραφένιο (Κεφάλαια 1-3), στο φουλερένιο C60 (Κεφάλαιο 4) και στα νανοκέρατα άνθρακα/CNHs (Κεφάλαιο 5). Στο Κεφάλαιο 1, παρουσιάζεται η μελέτη των ιδιοτήτων φύλλων γραφενίου υπερμοριακά τροποποιημένων με ολιγοθειοφαίνια ευθείας αλυσίδας (n=3 ή 9 δακτύλιοι). Η συγκεκριμένη μελέτη εστιάζει στην διερεύνηση του σχηματισμού της κατάστασης των διαχωρισμένων φορτίων και την μεταφορά ηλεκτρονίων από τα ολιγοθειοφαίνια προς τα γραφένιο, συμβάλλοντας στην κατανόηση του μηχανισμού που λαμβάνει χώρα και στους παράγοντες που επηρεάζουν την ταχύτητα της διεργασίας.Στο Κεφάλαιο 2, μελετάται η δράση ενός υλικού που συναπαρτίζεται από θειωμένα φύλλα γραφενίου (S-doped graphene) υπερμοριακά τροποποιημένα με ένα διακλαδισμένο ολιγοθειοφαίνιο, έναντι της ηλεκτροχημικής αντίδρασης αναγωγής του οξυγόνου. Ακόμα, περιγράφεται ο ρόλος των ατόμων θείου και της μορφολογίας του υλικού στην καταλυτική επίδοσή του.Στο Κεφάλαιο 3, περιγράφεται η σύνθεση υβριδικού υλικού που φέρει συμπολυμερές φλουορενίου-περυλενίου τόσο ομοιοπολικά προσδεδεμένου σε φύλλα γραφενίου όσο και υπερμοριακά ακινητοποιημένου και διερευνάται η δράση του ως καταλύτης για την αντίδραση αναγωγής της νιτροφαινόλης σε νιτροανιλίνη.Στο Κεφάλαιο 4, παρουσιάζεται η σύνθεση του υβριδικού υλικού C60/OPV/C60 ακολουθώντας μια στρατηγική host-guest, όπου το guest-φουλερένιο φέρει μια βαρβιτουρική ομάδα και συμπλέκεται με την host-ένωση OPV-Hamilton μέσω πολλαπλών δεσμών υδρογόνου. Μελετάται για πρώτη φορά, η φωτοεπαγόμενη μεταφορά ηλεκτρονίου σε αρχιτεκτονικές που βασίζονται στην αυτοοργάνωση ενός OPV-Hamilton παραγώγου και του C60 και περιγράφεται η σημασία τέτοιου τύπου υπερμοριακών αλληλεπιδράσεων στις διεργασίες μεταφοράς ηλεκτρονίου.Στο Κεφάλαιο 5, αναπτύχθηκε μια απλή μέθοδος αποσυσσωμάτωσης νανοκεράτων άνθρακα τύπου «λουλούδι της ντάλιας» με τη χρήση σουπεροξέος σε ένα βήμα. Τα in-CNHs εμφανίζουν αυξημένη αγωγιμότητα και το γραφιτικό πλέγμα τους δεν φέρει χημικές ή δομικές διαταραχές. Η μέθοδος αυτή μπορεί να εφαρμοστεί σε κλίμακα ≥1 γραμμαρίου.
The time operator and age of evolutionary processes
Authors: Γιαλαμπουκίδης Ηλίας
Published: September 2021

Σκοπός της διατριβής είναι η κατασκευή του τελεστή του χρόνου σε στοχαστικές διαδικασίες και σε δίκτυα, επεκτείνοντας προηγούμενες κατασκευές σε Δυναμικά Συστήματα. Οι εξελικτικές διαδικασίες μοντελοποιούνται σήμερα ως Δυναμικά Συστήματα, Στοχαστικές Διαδικασίες είτε χρονικά μεταβαλλόμενα δίκτυα (temporal/dynamical networks). Η ιδέα της αναπαράστασης του χρόνου ως τελεστή προέρχεται από την Κβαντομηχανική και την Στατιστική Φυσική και επεκτάθηκε σε Δυναμικά Συστήματα με θετική παραγωγή εντροπίας (Kolmogorov, Exact-Rohlin) και σε διαδικασίες καινοτομίας (Innovation Processes). Στην εργασία αυτή ο τελεστής του χρόνου επεκτείνεται και κατασκευάζεται σε διαδικασίες Bernoulli και Markov καθώς και σε διαδικασίες εξέλιξης δικτύων. Τα αποτελέσματα της θεωρητικής ανάλυσης εφαρμόζονται σε συγκεκριμένα οικονομικά μοντέλα και ένα μοντέλο πληθυσμιακής δυναμικής (Moran Process). Ο χρόνος μίξης διαδικασιών Markov ορίζεται και μέσω της εσωτερικής ηλικίας της διαδικασίας Markov, δηλαδή της μέσης τιμής του τελεστή του χρόνου. Ακολουθεί η επέκταση σε πολυδιάστατες τυχαίες μεταβλητές, όπως τετραγωνικοί τυχαίοι πίνακες με στοιχεία στο {0, 1}, που περιγράφουν την πιθανή εξέλιξη ενός τυχαίου γραφήματος. Η σχέση εσωτερικού χρόνου και χρόνου του ρολογιού στην παρατήρηση τυχαίων διαδικασιών μας προδιαθέτει να παρουσιάσουμε την «ισοχρονική» ανισότητα στοχαστικών διαδικασιών, σε πλήρη αντιστοιχία με τις έννοιες της ισοπεριμετρικής ανισότητας στο επίπεδο.
Πειραματική μελέτη παραγωγής βιοκαυσίμων και υψηλής προστιθέμενης αξίας βιοχημικών προϊόντων από λιγνοκυτταρινική βιομάζα
Authors: Καραπατσιά Άννα
Published: September 2021

Η αειφόρος παραγωγή βιοαιθανόλης και βιοχημικών προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας από λιγνοκυτταρινική βιομάζα αποτελεί λύση στην εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, και στην παραγωγή αεριών του θερμοκηπίου κατά τη χρήση τους. Η παραγωγή της από λιγνοκυτταρινούχα υλικά αποτελεί τη νέα τεχνολογία βιοκαυσίμων 2ης γενιάς προερχόμενα από την πιο υποσχόμενη πηγή πρώτων υλών στη φύση. Η πλούσια σύνθεση των δομικών συστατικών της οδηγεί σε ένα ευρύ φάσμα προϊόντων που επιτρέπουν την ιδέα του ολοκληρωμένου βιοδιυλιστηρίου. Στην παρούσα διατριβή αξιοποιείται το φυτό Phalaris aquatica, χαρακτηριστικό Μεσογειακό είδος, με υψηλή παραγωγή βιομάζας (6,3-11 tn/ha) και πλούσια πηγή φυσικών πολυσακχαριτών (698,31 g/kg ΞΜ), για την παραγωγή βιοαιθανόλης και ηλεκτρικού οξέος. Η επεξεργασία του φυτού ξεκινάει με την προεπεξεργασία της βιομάζας, στοχεύοντας στην αλλαγή της δομικής της σύστασης. Βελτιστοποιήθηκε μέσω πειραματικού σχεδιασμού ως προς τη συγκέντρωση της παραγόμενης ξυλόζης, τη μετατροπή των ημικυτταρινών και το βαθμό κρυσταλλικότητας της προεπεξεργασμένης βιομάζας. Οι βέλτιστες επιλεγμένες συνθήκες επέφεραν μετατροπή ημικυτταρινών 75,04%, συγκέντρωση ξυλόζης 10,75 g/l και συγκέντρωση συνολικών σακχάρων 20,04 g/l. Η χρήση των σακχαρολυτικών ενζύμων στο στάδιο της ενζυμικής υδρόλυσης διαλυτοποιεί την κυτταρίνη παράγοντας μονομερή σάκχαρα. Εφαρμόστηκε στατιστική ανάλυση για την επίδραση των λειτουργικών παραμέτρων στη μεγιστοποίηση της παραγόμενης γλυκόζης. Επιπρόσθετα, η συγκέντρωση της γλυκόζης αυξήθηκε με εφαρμογή ημι-συνεχούς τροφοδοσίας στερεής βιομάζας και ταυτόχρονη τροφοδοσία ενζύμου. Η μέγιστη τιμή γλυκόζης που σημειώθηκε ήταν 45,5 g/l με απόδοση του σταδίου 67,9%. Στο επόμενο στάδιο παραγωγής της αιθανόλης, ζυμώνονται τα σάκχαρα της γλυκόζης από τον μικροοργανισμό S. cerevisiae. Ο πειραματικός στατιστικός σχεδιασμός μελέτησε την επίδραση των λειτουργικών παραμέτρων στη μεγιστοποίηση της απόδοσης σε αιθανόλη (%). Στη συνέχεια, η εφαρμογή μίας σειράς διαφορετικών πολιτικών τροφοδοσίας κατά τις συνθήκες ημι-συνεχούς λειτουργίας, μεγιστοποίησε την παραγωγικότητα της μεθόδου (2,2 (g/(l∙h)) και την περιεκτικότητα του ρεύματος εξόδου σε βιοαιθανόλη (7,5% v/v). Τέλος, τα φυσικά σάκχαρα της ξυλόζης και της γλυκόζης, χρησιμοποιούνται για τη μικροβιακή παραγωγή του ηλεκτρικού οξέος με τη χρήση του αναερόβιου βακτηρίου A. succinogenes. Οι βέλτιστες συνθήκες της ζύμωσης μετά από πειραματικό σχεδιασμό μεταφέρθηκαν στο βιοαντιδραστήρα και η συγκέντρωση του τελικού προϊόντος αυξήθηκε σε 11,44 g/l. Η τεχνοοικονομική μελέτη για την αποτίμηση της διεργασίας για διάρκεια ζωής της μονάδας 20 χρόνων προέβλεψε μια μικρή απόδοση κεφαλαίου, με υψηλό ρίσκο, καθώς το IRR υπολογίστηκε στο 10,4% ενώ ο δείκτης απόδοσης κεφαλαίου στο 1,04. Ανάμεσα σε πλήθος μελετών στην παραγωγή βιοαιθανόλης από λιγνοκυτταρινική βιομάζα, η παρούσα διατριβή προτείνει το συνδυασμό της παραγωγής του βιοκαυσίμου με την παραγωγή του ηλεκτρικού οξέος, ενός βιοχημικού υλικού υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Εποξείδωση προπυλενίου στην αέρια φάση με καταλύτες μετάλλων μετάπτωσης
Authors: Χαριστείδης Ιωάννης
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η ανάπτυξη και η συστηματική μελέτη καινοτόμων καταλυτών με στόχο την εκλεκτική οξείδωση του προπυλενίου προς προπυλενοξείδιο, στην αέρια φάση, με οξυγόνο. Οι καταλύτες που παρασκευάσθηκαν βασίζονται κυρίως στον άργυρο και υποστηρίχθηκαν σε μη πορώδη ή με χαμηλή ειδική επιφάνεια οξείδια καθώς και σε μεσοπορώδεις πυριτίες με υψηλή ειδική επιφάνεια. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζονται η επίδραση των συνθηκών της αντίδρασης, η επίδραση της μεθοδολογίας της σύνθεσης των καταλυτών, η επίδραση του τύπου του υποστρώματος, η επίδραση της προώθησης των καταλυτών με NaCl καθώς και η επίδραση της προώθησης της αντίδρασης με υδρατμό. Επίσης εξετάζεται η θερμοδυναμική της αντίδρασης καθώς και βασικές παράμετροι κινητική της. Τα παραπάνω αποτελέσματα συνδέονται άμεσα με τον φυσικοχημικό χαρακτηρισμό των καταλυτών, που περιλαμβάνει τεχνικές όπως BET, XRD, SEM, TEM, ICP κ.α., με στόχο να ερευνηθούν σε βάθος τα αίτια που καθορίζουν την δραστικότητα και εκλεκτικότητα προς τα διάφορα προϊόντα, ενώ προτείνονται και σχετικοί μηχανισμοί αντίδρασης.
Κοινωνιογνωστική επεξεργασία του συναισθήματος και επίπεδα κοινωνιοψυχολογικής ανάλυσης
Authors: Στάμου Μαρία
Published: September 2021

Η συναισθηματική νοημοσύνη ορίζεται ως η ικανότητα του ατόμου να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του εαυτού του και των άλλων, να μπορεί να τα διακρίνει και στη συνέχεια να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες αυτές για να κατευθύνει τον τρόπο σκέψης και δράσης του. Αποτελεί μια έννοια η οποία βρίσκει εφαρμογή σε κάθε σημαντική πτυχή της ζωής του ανθρώπου, διαπροσωπική, κοινωνική, ιδεολογική. Η παραπάνω διαπίστωση αποτέλεσε το βασικό κίνητρο για την εκπόνηση της συγκεκριμένης ερευνητικής προσπάθειας. Πιο συγκεκριμένα, θελήσαμε να αναγνωρίσουμε και να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο σημαντικές έννοιες της κοινωνικής ψυχολογίας συνδέονται με και επηρεάζουν την έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης, είτε αυτή προσεγγιστεί ως χαρακτηριστικό της προσωπικότητας είτε προσεγγιστεί ως ικανότητα. Επίσης, θεωρήσαμε σημαντικό οι έννοιες αυτές να αντιπροσωπεύουν και τα τέσσερα επίπεδα κοινωνιοψυχολογικής ανάλυσης, ενδοατομικό, διατομικό, διομαδικό και ιδεολογικό, ώστε να έχουμε μια σαφή εικόνα της λειτουργίας και της δράσης της συναισθηματικής νοημοσύνης σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας του κοινωνικού υποκειμένου. Με βάση, λοιπόν, την παραπάνω λογική οι έννοιες που επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε στην έρευνά μας είναι η έννοια της προσωπικότητας, της διαπροσωπικής εμπιστοσύνης, της έδρας ελέγχου, της ιδεολογικής τοποθέτησης στη κλίμακα «Αριστερά-Δεξιά», του προσανατολισμού της κοινωνικής κυριαρχίας, της κοινωνικής νοοτροπίας και των άρρητων θεωριών κοινωνικής επιρροής. Σκοπός της έρευνας δεν ήταν μόνο να διερευνήσει τον τρόπο, με τον οποίο συσχετίζονται οι παραπάνω έννοιες με αυτή της συναισθηματικής νοημοσύνης, αλλά και να επισημάνει τις σχέσεις αιτίου και αποτελέσματος που διαμορφώνονται μεταξύ της συναισθηματικής νοημοσύνης και των συγκεκριμένων κοινωνιο-ψυχολογικών εννοιών και επιπλέον να υπογραμμίσει την ύπαρξη ή μη διαφορών μεταξύ των δύο τρόπων προσέγγισης της έννοιας της συναισθηματικής νοημοσύνης. […]
Η επίδραση της διατροφής χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη σε μεταβολικές παραμέτρους πειραματικού διαβήτη
Authors: Ζήρος Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Ο Διαβήτης είναι μια νόσος διαταραχής του μεταβολισμού της γλυκόζης και επιδρά σε διαφορετικά συστήματα του οργανισμού του πάσχοντος. Χαρακτηρίζεται από χρόνια υπεργλυκαιμία και διαταραχές στο μεταβολισμό των υδατανθράκων, λιπιδίων και πρωτεϊνών. Υπάρχουν διαφορετικές εξηγήσεις για τις βιοχημικές διαταραχές που παρατηρούνται είτε μέσα από το μονοπάτι των πολυολών είτε μέσα από τα παραπροϊόντα της γλυκοσυλίωσης. Μια τρίτη εκδοχή περιλαμβάνει το μηχανισμό του οξειδωτικού στρες. Η δίαιτα έχει μελετηθεί εκτενώς σε σχέση με την καρδιακή λειτουργία και την συνολική ευεξία του ατόμου αλλά και ως ένας απλό μη επεμβατικός τρόπος διαχείρισης της νόσου του διαβήτη. Για τη μελέτη της επίδρασης της διατροφής στην καρδιά και το διαβήτη έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά πειραματικά μοντέλα, αλλά δυστυχώς τα αποτελέσματα δεν είναι σαφή καθώς είναι δύσκολη η ποσοτική αποτίμηση των αλλοιώσεων λόγω διαβήτη. Στη μελέτη μας μελετήσαμε την επίδραση της γλυκόζης στην εναπόθεση κολλαγόνου σε καρδιομυοκύτταρα σε επίμυες με πειραματικά επαγώμενο διαβήτη και επικεντρωθήκαμε στην ποσοτικοποίηση της ίνωσης που προκύπτει από τη διαφορετική διατροφή των ομάδων.Αρσενικοί επίμυες τύπου Wistar διαχωρίστηκαν τυχαία σε 3 ομάδες: ομάδα ελέγχου ομάδα διαβητικών ποντικών λόγω στρεπτοζοτοκίνης (STZ) με κανονική διατροφή και ομάδα διαβητικών ποντικών λόγω στρεπτοζοτοκίνης (STZ) με διατροφή χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη. Μετρήθηκαν οι βιοχημικές παράμετροι των ζώων σε όλη τη διάρκεια του πειράματος και δύο μήνες μετά τα ζώα θυσιάστηκαν, συλλέχθηκαν οι καρδιακοί ιστοί, μονιμοποιήθηκαν και εμπεδώθηκαν σε κύβους παραφίνης και χρώστηκαν ιστοχημικά. Οι ιστοχημικές χρώσεις που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η ηωσίνη-αιματοξυλίνη και το picrosirius red. Με την πρώτη είχαμε τη δυνατότητα να ελέγξουμε τη συνολική μορφολογία του ιστού ενώ με τη δεύτερη την εναπόθεση ινών κολλαγόνου. Έγινε μορφομετρική ανάλυση εγκάρσιων κεχρωσμένων τομών με χρήση υπολογιστή και τα ιστολογικά αποτελέσματα συσχετίστηκαν με τα βιοχημικά δεδομένα.Τα επίπεδα γλυκόζης είχαν σημαντική διαφορά μεταξύ των διαβητικών ζώων με κανονική διατροφή και με διατροφή χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη, ενώ το λιπιδιαμικό προφίλ δεν άλλαξε σημαντικά, επιβεβαιώνοντας ότι το μοντέλο μελέτης μας ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες. Η χρώση της εναπόθεσης κολλαγόνου είναι εντονότερη στα ζώα με κανονική διατροφή και πιθανώς αυτό εξηγεί την παρατηρούμενη καρδιακή υπερτροφία που παρατηρείται στα διαβητικά άτομα, στην προσπάθεια αντιστάθμισης της χαμηλής ελαστικότητας του καρδιακού μυ. Τέλος η διατροφή φαίνεται να επηρεάζει την απόθεση κολλαγόνου και αυτό μπορεί να είναι σημαντική παράμετρος για την αντιμετώπιση της καρδιοπάθειας λόγω διαβήτη.
Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Κύριλλος Β΄ (1845-1872)
Authors: Χατζηιωάννου Αγγελική
Published: September 2021

Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Κύριλλος Β' (1845-1872) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους πατριάρχες του παλαίφατου πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το έργο του μπορεί να χαρακτηρισθεί ιδιαίτερα σημαντικό σε όλους τους τομείς της εκκλησιαστικής ζωής του πατριαρχείου (παιδεία, διοίκηση, οργάνωση, Προσκυνήματα). Στα 27 χρόνια της πατριαρχίας του κλήθηκε να αντιμετωπίσει πολύ σημαντικά προβλήματα, στα περισσότερα εκ των οποίων ανταποκρίθηκε με ιδιαίτερα επιτυχή τρόπο. Η άρνησή του να συμμετάσχει στις εργασίες της Μεγάλης Συνόδου του 1872 για το Βουλγαρικό ζήτημα είχε ως αποτέλεσμα τη σύγκρουσή του τόσο με το Οικουμενικό πατριαρχείο, όσο και με την Αγιοταφιτική αδελφότητα, η οποία και αποφάσισε την έκπτωσή του από τον πατριαρχικό θρόνο. Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει με βάση ανέκδοτες κυρίως πληγές, αλλά και βοηθήματα το έργο του σημαντικού αυτού πατριάρχη καθώς και τα γεγονότα της απομακρύνσεώς του από τον πατριαρχικό θρόνο το 1872.
Θυρεοειδικές ορμόνες και βλάβη επαναιμάτωσης σε πειραματικό πρότυπο ισχαιμίας - επαναιμάτωσης
Authors: Μπρόζου Βασιλική
Published: September 2021

Έχουμε δείξει προηγουμένως ότι η οξεία θεραπεία μα θυρεοειδική ορμόνη μπορεί να περιορίσει την μεθισχαιμική ανάκαμψη της λειτουργίας. Στην παρούσα μελέτη διερευνήσαμε τους πιθανούς πρωταρχικούς μηχανισμούς αυτής της απάντησης.Οι απομονωθείσες καρδιές επίμυων υποβλήθηκαν σε 30 λεπτά καθολική ισχαιμία μηδενικής ροής (Ι) ακολουθούμενη από 60 λεπτά επαναιμάτωσης (Ε). H βλάβη επαναιμάτωσης εκτιμήθηκε με την μεθισχαιμική ανάκαμψη της αναπτυσσόμενης πίεσης της αριστερής κοιλίας (LVDP%) και την απελευθέρωση LDH. Η Τ3 όταν χορηγήθηκε στην επαναιμάτωση σε δόση των 60nM, παρόλο που δεν είχε καμία επίδραση στη συσταλτική λειτουργία του μη ισχαιμικού μυοκαρδίου, αύξησε σημαντικά την LVDP% [48% (2.9) έναντι 30.2% (3.3) για την μη-θεραπευθείσα ομάδα , P <0.05] και μείωσε την απελευθέρωση LDH [8.3 (0.3) έναντι 10 (0.42) για την μη θεραπευθείσα ομάδα,P <0.05]. Η T4 (60 and 400 nM) δεν είχε καμία επίδραση στη συσταλτική δράση ούτε στο μη-ισχαιμικό, ούτε στο ισχαιμικό μυοκάρδιο. Η χορήγηση ντεμπουτυλ-δρονεδαρόνης (DBD), ενός TRα1 ανταγωνιστή, ανέστειλε την περιοριστική δράση της Τ3 στη βλάβη ισχαιμίας-επαναιμάτωσης. Η συγχορήγηση λοιπόν, Τ3 και DBD οδήγησε σε σημαντικά μειωμένη LVDP%, [23% (4.7) έναντι 48% (2.9) για την ομάδα T, P <0.05] και σε υψηλότερη απελευθέρωση LDH [9.9 (0.3) έναντι 8.3 (0.3), για την ομάδα T3, P <0.05].Συμπερασματικά, η οξεία θεραπεία με Τ3 και όχι Τ4 μπορεί να προστατεύσει ενάντια στη βλάβη επαναιμάτωσης. Η Τ3 εξασκεί αυτό το ευεργετικό αποτέλεσμα στο ισχαιμικό μυοκάρδιο σε μία τέτοια δόση που δεν έχει επιδράσεις στο μη ισχαιμικό-μυοκάρδιο. Η οξεία περιοριστική δράση της Τ3 στη βλάβη επαναιμάτωσης περιορίζεται, τουλάχιστον εν μέρει, μέσω του TRα1 υποδοχέα.
Η δια του τύπου πληροφόρηση και η προστασία των προσωπικών δεδομένων
Authors: Σιώμου Βασιλική
Published: September 2021

Η προστασία των προσωπικών δεδομένων σε συνάρτηση με την ελευθερία του Τύπου. Η σύγκρουση και η σύμπλευση των δύο δικαιωμάτων. Οι συνταγματικές διατάξεις που καθορίζουν την προστασία της αξιοπρέπειας χωρίς να υποβιβάζεται το δικαίωμα της πληροφόρησης του κοινού. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα και οι κίνδυνοι παραβίασης των προσωπικών δεδομένων.
Μελέτη της επίδρασης του ιονοφόρου ασβεστίου και αυξητικού παράγοντα σε ανθρώπινα ωάρια και ανθρώπινα έμβρυα προεμφυτευτικού σταδίου
Authors: Οικονόμου Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Σκοπός: Η ενεργοποίηση ωαρίων με τη βοήθεια ιονοφόρων διαύλων ασβεστίου και η ενίσχυση του αναπτυξιακού δυναμικού των εμβρύων με τον αυξητικό παράγοντα GM-CSF είναι γνωστές. Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η συνεργιστική επίδραση της εφαρμογής των δύο αυτών μεθόδων σε μη γονιμοποιημένα ωάρια ανθρώπου έπειτα από μικρογονιμοποίηση (ICSI). Στη συνέχεια, τα έμβρυα καλλιεργήθηκαν μέχρι το στάδιο της βλαστοκύστης, και εξετάσθηκαν για πιθανές χρωμοσωματικές ανωμαλίες, προκειμένου να προσδιοριστεί η ασφάλεια του πρωτοκόλλου.Μέθοδοι: Ωάρια που δεν είχαν γονιμοποιηθεί 18 h μετά την ICSI υπέστησαν ενεργοποίηση, είτε με βραχυχρόνια εφαρμογή του ιονοφόρου ασβεστίου A23187 (ομάδα A) είτε με βραχυχρόνια εφαρμογή το ιονοφόρου ασβεστίου A23187 και επακόλουθη προσθήκη ανασυνδυασμένου ανθρώπινου GM-CSF (ομάδα B). Η ανάπτυξη των εμβρύων παρατηρήθηκε σε επωαστικό κλίβανο εφοδιασμένο με σύστημα μικροφωτογράφισης με χρονοδιολίσθηση και η πλοειδία τους αναλύθηκε με συγκριτικό γονιδιωματικό υβριδισμό σε μικροσυστοιχίες DNA (aCGH), έπειτα από ολική βιοψία και ενίσχυση του ολικού γονιδιώματος. Οι διαφορές μεταξύ των ωαρίων και των εμβρύων στις δύο ομάδες εκτιμήθηκαν στατιστικά.Αποτελέσματα: Ωοκύτταρα που δεν γονιμοποιήθηκαν έπειτα από ICSI είναι δυνατόν να ενεργοποιηθούν με τη χρήση ιονοφόρου ασβεστίου A23187 και να εμφανίσουν δύο προπυρήνες και δύο πολικά σωμάτια. Η προσθήκη rhGM-CSF στο καλλιεργητικό μέσον ενισχύει το δυναμικό αυλάκωσης και δημιουργίας βλαστοκύστεων, οδηγώντας στην ανάπτυξη περισσότερων ευπλοειδών βλαστοκύστεων σε σύγκριση με καλλιεργητικό μέσον χωρίς προσθήκη αυξητικού παράγοντα.Συμπεράσματα: Η έκθεση ανθρώπινων μη γονιμοποιημένων ωαρίων 18 h μετά την ICSI σε συνδυασμό ιονοφόρου ασβεστίου A23187 και κυτταροκίνη GM-CSF είναι δυνατόν να διασώσει τα ωάρια και να οδηγήσει στην ανάπτυξη ευπλοειδών βλαστοκύστεων καλής μορφολογίας, δυνητικά χρήσιμες για κλινική εφαρμογή.
Συγκριτική αξιολόγηση ενδοϋαλοειδικού εμφυτεύματος δεξαμεθαζόνης 700mg (ozurdex) έναντι συμβατικής έγχυσης τριαμσινολόνης (volon) 4 mg σε ασθενείς με μετεγχειρητικό οίδημα της ωχράς κηλίδας
Authors: Μυλωνάς Γεώργιος
Published: September 2021

Σκοπός: Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας με ενδοϋαλοειδικο εμφύτευμα δεξαμεθαζόνης (OZURDEX) έναντι συμβατικής ενδοϋαλοειδικής έγχυσης τριαμσινολόνης (Volon A) σε ασθενείς μετεγχειρητικό κυστοειδές οίδημα της ωχράς (MΚΟΩ).Μέθοδοι: Τριάντα ασθενείς με MΚΟΩ χωριστήκαν τυχαία σε δύο ομάδες: η πρώτη ομάδα έλαβε ως θεραπεία ενδοϋαλοειδική έγχυση 4mg τριαμσινολόνης; επαναληπτική θεραπεία πραγματοποιήθηκε ανά τρίμηνο, βασιζόμενη σε λειτουργικά και ανατομικά κριτήρια με βαση pro re nata πρωτόκολλο. Η δεύτερη ομάδα έλαβε ως θεραπεία ένα ενδοϋαλοειδικό εμφύτευμα δεξαμεθαζόνης. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για διάστημα έξι μηνών. Τα κύρια συμπεράσματα αφορούσαν τη μέση βέλτιστα διορθωμένη οπτική οξύτητα (BCVA) και το κεντρικό πάχους αμφιβληστροειδούς (ΚΠΑ).Αποτελέσματα: Η μέση BCVA βελτιώθηκε στατιστικά σημαντικά και στις δυο ομάδες στους 3 μήνες (p≤0.05) και τους 6 μήνες (p≤0.05) παρακολούθησης μετά την αρχική θεραπεία. Δεν υπήρχε καμιά στατιστικά σημαντική διάφορα αναφορικά με τη βελτίωση της BCVA ανάμεσα στις δυο ομάδες στους 3 (p>0.05) ή τους 6 μήνες (p>0.05). Το μέσο πάχος του κεντρικού βοθρίου (central millimetre thickness) μειώθηκε στατιστικά σημαντικά και στις δυο ομάδες στους 3 και 6 μήνες μετά την αρχική θεραπεία (p≤0.05). Η μείωση αυτή ήταν στατιστικά σημαντικότερη στην ομάδα της ενδοϋαλοειδικής έγχυσης τριαμσινολόνης συγκρινόμενη με την ομάδα που έλαβε ως θεραπεία ενδοϋαλοειδικό εμφύτευμα δεξαμεθαζόνης μια εβδομάδα και έξι μήνες μετά την αρχική θεραπεία (p≤0.05). Όλες οι περιπτώσεις αυξημένης ενδοφθάλμιας πίεσης ήταν παροδικές και αντιμετωπιστήκαν με συντηρητική θεραπεία χωρίς την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης. Ένας ασθενής στην ομάδα τριαμσινολόνης αποκλείστηκε από τη μελέτη λόγω ενδοφθαλμίτιδας 5 μέρες μετά την αρχική θεραπεία.Συμπέρασμα: Η ενδοϋαλοειδική έγχυση τριαμσινολόνης και το εμφύτευμα δεξαμεθαζόνης ήταν το ίδιο αποτελεσματικά όσον αφορα στη βελτίωση της οπτικής οξύτητας σε ασθενείς με MΚΟΩ στο διάστημα παρακολούθησης των 6 μηνών. Παρ' όλα αυτά, το οίδημα της ωχράς φαίνεται να αντιδρά ταχύτερα στην ενδοϋαλοειδικη έγχυση τριαμσινολόνης ενώ τριμηνιαίες επαναλαμβανόμενες ενέσεις διατηρούν τη μείωση του οιδήματος καλύτερα από ένα μόνο εμφύτευμα δεξαμεθαζόνης σε διάστημα 6 μηνών.