Μελέτη με οπτική τομογραφία συνοχής του οιδήματος της ωχράς κηλίδας στην υποωχρική νεοαγγείωση μετά από ενδοϋαλοειδική ένεση αντιαγγειογενετικών παραγόντων
Authors: Ζάμπρος Ηλίας 
Published: August 2021

Η ΗΕΩ προκαλεί σοβαρή , µη αναστρέψιµη απώλεια όρασης και αποτελεί την κύρια αιτία τύφλωσης σε άτοµα άνω των 50 ετών στον δυτικό κόσµο . Οι περισσότεροι ασθενείς πάσχουν από τη µη νεοαγγειακή µορφή της νόσου , που χαρακτηρίζεται από drusen , γεωγραφική ατροφία και ατροφία του µελάγχρουν επιθηλίου . 80 -90 % όµως της σοβαρής απώλειας όρασης από ΗΕΩ , οφείλεται στη χοριοειδική νεοαγγείωση .Αν και τα ερεθίσµατα που προάγουν τη χοριοειδική νεοαγγείωση δεν είναι εντελώς ξεκάθαρα , υπάρχουν αποδείξεις που συνιστούν ότι οιVEGF ( αγγειακοί ενδοθηλιακοί αυξητικοί παράγοντες ) παράγοντες έχουν ρόλο κλεδί στην ανάπτυξη της µαζί µε τον ινοβλαστικό αυξητικό παράγοντα 2 ( FGF2 ) . Επίσης οι PEDF , ECM και οι αγγειοποιητίνες φαίνεται να έχουν ρόλο . Οι ιδιότητες των VEGF είναι οι εξής :1 . Ενεργοποιητές της αγγειογένεσης, 2 . Ισχυροί αγωνιστές της αγγειακής διαπερατότητας, 3 . Προφλεγµονώδεις παράγοντες, 4 . Νευροπροστατευτικοί παράγοντες, 5 . Παράγοντες αγγειακής επιβίωσης. Σκοπός αυτής της εργασίας είναι η αξιολόγηση της αποτελεσµατικότητας των ε ν δ ο ϋ α λ ο ε ι δ ι κ ώ ν ε γ χ ύ σ ε ω ν ρ α ν ι µ π ι ζο υ µ ά µ π η ς ( r a n i b i z u m a b ) κ α ι µπεβασιζουµάµπης ( bevacizumab ) ως θεραπεία πρώτης γραµµής στην υποωχρική νεοαγγείωση οφειλόµενη σε ηλιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδας ( ΗΕΩ ). Η αξιολόγηση θα γίνει µε τη µελέτη των αλλαγών στην οπτική οξύτητα ( BCVA ) και στο πάχος του κεντρικού αµφιβληστροειδή ( CRT ) πριν και µετά τη θεραπεία . H χορήγηση των δύο αυτών παραγόντων δίνει κλινικά αλλά και στατιστικά σηµαντικά και αποδεκτά αποτελέσµατα . Σύµφωνα µε την έρευνα µας : α) και στους δύο παράγοντες η µείωση του µέσου όρου του κεντρικού πάχους του αµφιβληστροειδή (CRT) µετά τη δόση φόρτισης είναι ισότιµη µε αυτή στο τέλος του follow-up χωρίς σηµαντική διαφορά . Πιο συγκεκριµένα 60,12 µm µετά τη δόση φόρτισης για το ranibizumab και 69,18 µm στο τέλος του follow-up . Tα αντίστοιχα στοιχεία για τo bevacizumab είναι 43,82 µm και 48,88 µm . β) στo ranibizumab η άνοδος της βέλτιστα διορθούµενης οπτικής οξύτητας (BCVA) κατά το µεγαλύτερο ποσοστό ολοκληρώνεται µετά τη δόση φόρτισης και µέχρι το τέλος του follow-up παρουσιάζει περαιτέρω βελτίωση ( 0,2515 logMAR και 0,3553 logMAR αντίστοιχα ) (12,57 και 17,76 EDTRS letters αντίστοιχα ). γ) στο bevacizumab η άνοδος της BCVA µετά το τέλος της δόσης φόρτισης φαίνεται να είναι σχεδόν η ίδια µε αυτή στο τέλος του follow up . ( 0,2441 logMAR και 0,2435 logMAR αντίστοιχα ) (12,2 και 12,17 EDTRS letters αντίστοιχα ). δ) Ενώ και οι δύο παράγοντες δίνουν στατιστικά σηµαντικό αποτέλεσµα στη µείωση του CRT οι ασθενείς που θεραπεύτηκαν µε ranibizumab , παραθέτοντας τα αποτελέσµατα των δύο οµάδων , φαίνεται να έχουν µεγαλύτερη µείωση στο CRT , οριακά στατιστικά σηµαντική, τόσο µετά τη δόση φόρτισης όσο και στο τέλος του follow-up . Δόση φόρτισης : 60,12 µm ranibizumab - 43,82 µm bevacizumab.Τέλος follow-up : 69,18 µm ranibizumab - 48,88 µm bevacizumab ε) Αντίστοιχα για την BCVA το αποτελέσµα µετά τη δόση φόρτισης δείχνει ισότιµο ( 0,2515 logMAR ranibizumab 0,2441 logMAR bevacizumab ) ενώ στο τέλος του follow-up υπάρχει µικρή υπεροχή της ranibizumab ( άνοδος 0,3553 logMAR έναντι 0,2435 logMAR ) χωρίς όµως να είναι στατιστικά σηµαντική. στ) Στη µελέτη µας δεν είχαµε ιδιαίτερες ανεπιθύµητες ενέργειες.Δεν είχαµε σοβαρές οφθαλµικές επιπλοκές, περιορίστηκαν σε αναφερόµενο τσούξιµο στον πάσχοντα οφθαλµό και στην παρουσία υποσφαγµάτων . Επίσης δεν παρατηρήθηκαν σοβαρές συστηµατικές επιπλοκές όπως αγγειακά επεισόδια, εµφράγµατα µυοκαρδίου ή ΑΕΕ .