bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Impacts of Gender Inequality on Human Development Index in Asia: A Panel Data Fixed Effect Regression
Authors: Mansha Muhammad , Manzoor Asma , Sarwar Kiran , Hussain Saad Ullah
Published: January 2023

Gender inequality is a big issue in Asia. The objective of this study is to explain empirically how gender inequality affects the human enlargement index in Asian countries based on the panel data from 1990-2018. We utilized panel data Fixed Effect regression in this study to quantify the impacts of gender inequality on human development across Asian countries. The selection of the Fixed Effects Model has been made after the Hausman test results. The results of the study expose that gender inequality significantly contributed to both the human development index and the non-income human development index but their relationship is negative. As for as the control variables are concerned, working population and trade openness positively contributed towards human development while inflation and unemployment negatively contributed towards human development in Asia.
An analysis of the interrelationship among trade openness, institutional quality and economic growth: Empirical evidence from Pakistan
Authors: Hussain Altaf , Khalil Amber , Bhatti Muhammad Azhar , Ibraheem Ruqayya
Published: January 2023

Contemporary development economists are focusing more on the influence of trade openness and institutional quality on economic development in developing nations. Effective institutions are thought to be essential for increasing economic progress, especially in developing countries. Trade liberalization has been increasing since the mid-1980s. The term "trade openness" refers to the removal or reduction of trade obstacles between countries and the promotion of free trade. Twenty years ago, a consensus emerged that trade openness strongly promoted economic growth. Developing economies including Pakistan are rapidly moving to free trade due to its numerous advantages. From 1984 to 2018, this research sought to uncover the relationships between institutional quality, trade openness, and Pakistan's economic growth. To achieve the goals of this research, state-of-the-art econometric methodologies were applied to various findings. Descriptive statistics are used to determine the data's center of tendency and skewness. To check the stationary problem of all series, ADF and Philips-Perron unit root tests are used. Both tests recommended using the ARDL bounds test. Two indices were created for this study: one to gauge the institutional quality and the other to measure trade openness. The main factors in Pakistan's economic growth are trade openness and institutional quality, according to empirical findings. According to this empirical research, trade liberalization will only be successful if policymakers seek to improve the quality of Pakistan's political and economic institutions
دور البنك المركزي في تطوير أدوات التكنولوجيا التنظيمية Regtech لاستخدامها في الرقابة المصرفية
Authors:   بنك السودان المركزي، جمهورية السودان, إبراهيم طارق
Published: January 2023

تتناول هذه الورقة موضوع التكنولوجيا التنظيمية وأثرها على أعمل الرقابة المصرفية التي تمارس البنوك المركزية، ومدى جدوى تطبيقها في الإشراف والرقابة المصرفية، حيث أن ظهور التكنولوجيا المالية Fintech والذي بدأت المصارف المؤسسات المالية تتوسع في استخدامها، الأمر الذي يتطلب من البنوك المركزية وجهات الرقابة والإشراف الاتجاه نحو استحداث وسائل تقنية وتكنولوجيا تنظيمية وإشرافيه لفحص ومتابعة وتدقيق الخدمات المالية التي تقدم عبر التكنولوجيا المالية. تناولت هذه الورقة مقدمة عامة عن التكنولوجيا وكذلك ظهور التكنولوجيا المالية و الرقابية، كما أن سنتناول المشكلة البحثية و والتي تمثلت في معاناة الجهاز المصرفي من ضعف كبير في استخدام هذه التقنيات المالية المتطورة في الاعمال والخدمات و وجود فجوة كبيرة يجب ردمها ومعالجتها في هذا المجال، كما تناولنا أهمية هذا الموضوع من خلال أثره على الخدمات المصرفية المقدمة وكذلك جودة الرقابة والإشراف ، كما تستعرض الدراسة المفاهيم الأساسية للتقنيات المالية وكذلك أنواع التكنولوجيا المالية والتنظيمية والرقابية التي ظهرت في السنوات الأخيرة، وقد أوصت الدراسة بعدد من التوصيات كان أهمها، وجود بنية تحتية متطورة من خدمات الإنترنت المستقرة و المستديمة وعلى المصارف التجارية العمل على تطوير أنظمتها المصرفية التقنية حتى تتواكب مع متطلبات التكنولوجيا التنظيمية والرقابية التي يستهدف البنك المركزي تطبيقها، وكذلك يجب على الجهات الرقابية خاصة البنوك المركزية توفير كافة الدعم لتسهيل استخدام هذه التكنولوجيات المالية سواء على المستوى الرقابي او المستوى الخدمي، وتعزيز الأمن السيبراني بالقطاع المصرفي.
العلاقات المهنية للأخصائي الاجتماعي مع المهنيين في المجال الصحي
Authors:   ماجستير الخدمة الاجتماعية الإكلينيكية، جامعة أم القرى، المملكة العربية السعودية, العلوي عبد الكريم
Published: January 2023

تهدف هذه الورقة البحثية الى دراسة طبيعة العلاقة المهنية ما بين الخدمة الاجتماعية الطبية متمثلة بالأخصائي الاجتماعي من جهة، مع كل من الكادر الطبي والكادر الإداري والمرضى في المراكز الصحية من جهة ثانية، وكذلك معرفة الصعوبات التي يواجهها الأخصائي الاجتماعي على كل صعيد من هذه الاصعدة. حيث ان مساندة مؤسسـات الرعايـة الاجتماعية المختلفة من مستشفيات ومستوصفات ومراكز الصحية من أهم أهداف الأخصائيين الاجتماعيين العاملين في مجال الخدمة الاجتماعية الطبية. تم تناول موضوع البحث من ثلاثة محاور، المحور الأول: العلاقة المهنية مع الكادر الطبي، المحور الثاني: العلاقة المهنية مع الكادر الاداري، المحور الثالث: العلاقة المهنية مع العملاء(المرضى) في المجال الصحي. وتوصلت الورقة الى مجموعة من التوصيات أهمها: ينبغي تحديد مهام الأخصائي الاجتماعي الطبي بدقة ووضوح حتى لا تتداخل مع أدوار ومهام الكادر الموجود في المنشأة الطبية، وتلافيا لحصول أي حساسيات أو مشاكل في العلاقات المهنية بين الفريق الطبي نتيجة اللبس في تحديد الأدوار، يتوجب على المنشأة الطبية سواء كانت مستشفى أم مركز طبي زيادة أعداد الأخصائيين الاجتماعيين العاملين، ويوصى بأن يكونوا من الجنسين لتلبية احتياجات المرضى ذكوراُ وإناثاً، تدريب وتأهيل الأخصائيين الاجتماعين الطبيين، والعمل على القيام بورشات عمل بشكل دوري ليتم تبادل الخبرات وإضافة المقترحات بين الأخصائيين الاجتماعيين العاملين في المراكز الطبية المختلفة. ينبغي على الحكومة زيادة الدعم لأقسام الخدمة الاجتماعية الطبية ورفع الميزانية السنوية المخصصة لها ليتمكن الأخصائيون الاجتماعيون من أداء مهامهم على أكمل وجه.
التكییف الفقهي والقانوني للوقائع محل الدعوى ورقابة القضاء (دراسة مقارنة بين الشرع والقانون)
Authors:   أستاذ القانون المساعد، كلیة الشریعة والقانون، جامعة جازان، المملكة العربية السعودية, عمر حسـین
Published: January 2023

یتعلق ھذا البحث ببیان التكییف الفقھي والقانوني للوقائع محل الدعوى ورقابة القضاء المدني، حيث ینقسم ھذا البحث إلى ثلاثة مباحث. المبحث الأول: مفھوم التكییف الفقھي للدعوى القضائية؛ حيث نتناول فيه مطلب مفهوم الدعوى القضائية لغة واصطلاحًا، وبيان أركان الدعوى. ونبحث في المطلب الثاني التكییف الفقھي من حيث المرجعیة الشرعیة؛ حیث تناولت المفھوم الفقھي، والرابط بین مشروعیة التكییف ومشروعیة الاجتھاد الشرعي، ثم أنھینا ذلك المطلب بالمصطلحات ذات الصلة بالتكییف الفقھي؛ وهي تحقيق المناط وتخریجه، المبحث الثاني: مفهوم التكییف القانوني، فقد تناولنا في المطلب الأول تعریف التكييف القانوني لغة واصطلاحًا، وخصائصه، أما المطلب الثاني؛ فقد تناولنا فيه شروط وضوابط التكييف وأهميته القانونية، المبحث الثالث: الرقابة القضائية للتكييف الفقهي والقانوني؛ حيث نبحث فيه دور قاضي الموضوع في رقابة التكييف للوقائع محل النزاع في الدعوى في مطلب أول، ورقابة محكمة النقض على ذلك في المطلب الثاني. ثم ختمنا هذا البحث بأن التكییف الفقھي والقانوني يتعلقان بالنظام العام القائم على مبدأي المشروعية والفصل بين السلطات، و أن الخروج عليه هو خروج على اختصاص القضاء ولائيًا أو نوعيًا، وهو الأمر الذي يؤدى إلى بطلان الحكم، و أن قصور القانون المصري في موضوع التكييف على عكس قانون المرافعات الفرنسي عن استیعاب الوقائع محل الدعوى يبرز أهمية الموضوع كما وأن اجتهاد محكمة النقض المصرية في موضوع البحث بإرساء المبادئ المختلفة الحاكمة له لا يعني الاستغناء عن نصوص قانون المرافعات المدنية والتجارية المنظمة لقواعد أو نظرية التكييف للوصول إلى الحكم العادل والصحيح.
Wychowanie i kształcenie dziewcząt w szkołach klasztornych w Krakowie w XVII i XVIII wieku
Authors: Szylar Anna
Published: January 2023

Artykuł dotyczy wychowania i edukacji dziewcząt na pensjach klasztornych w Krakowie, które pełniły jednocześnie rolę internatu i szkoły. Dolną granicę rozważań stanowi przełom XVI i XVII wieku, górną początek XIX stulecia. Podyktowane to zostało zmianami, jakie dokonały się w organizacji szkół klasztornych w czasach po soborze trydenckim i po III rozbiorze. W pracy wykorzystano dostępne opracowania i materiały źródłowe, zgromadzone w archiwach klasztorów krakowskich, Archiwum Państwowym w Krakowie, Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego i Bibliotece PAN w Krakowie. Kraków w XVII i XVIII stuleciu stanowił ośrodek życia zakonnego kobiet, była tu największa spośród wszystkich miast Rzeczypospolitej ilość klasztorów żeńskich oraz najwyższa liczba zakonnic. Prowadzeniem szkół zajmowały się mniszki w kilkunastu klasztorach, jedynie karmelitanki nie trudniły się nauczaniem dziewcząt. Zakonem powołanym specjalnie do wychowywania i kształcenia dziewcząt były prezentki.Szkoły były zlokalizowane w klasztorach za klauzurą, nauczaniem zajmowały się zakonnice nazywane mistrzyniami panien świeckich, a od II połowy XVIII wieku również nauczycielki świeckie. We wszystkich szkołach najważniejsze było wychowanie religijne i ukształtowanie charakteru uczennic. Kształcenie polegało na nauczeniu czytania, pisania, rachunków oraz tzw. robót kobiecych, których zakres uzależniony był od rodzaju zakonu. Od lat 80. XVII wieku w klasztorze wizytek nauczano też języka francuskiego. W większości szkół klasztornych w II połowie XVIII wieku wprowadzono zmiany w programach nauczania, dostosowując je do zmieniających się potrzeb społecznych. Wychowankami były dziewczęta pochodzenia mieszczańskiego i szlacheckiego. Pobyt na pensji był odpłatny, chociaż przyjmowano też bezpłatnie po kilka ubogich dziewcząt. Prowadzone przez zakonnice pensje były jedynymi w tym czasie placówkami edukacji dziewcząt.
Starania ksieni Magdaleny Mortęskiej o rozwój szkolnictwa katolickiego
Authors: Rozynkowski Waldemar
Published: January 2023

Zastanawiając się nad rozwojem szkolnictwa katolickiego w Polsce w okresie nowożytnym, należy wspomnieć o osobie reformatora życia monastycznego, ksieni klasztoru benedyktynek w Chełmnie, przełożonej polskich benedyktynek, Magdalenie Mortęskiej ( 1554-1631). Wizja i sposób odnowy życia monastycznego praktykowany przez ksienię Magdalenę opierał się nie tylko na powrocie do rygorystycznego obrzędu benedyktyńskiego, ale także na obowiązkowej edukacji mniszek. To właśnie w realizacji tego postulatu, charakterystycznego dla potrydenckiego okresu Kościoła, dotykamy rozwoju szkolnictwa katolickiego. Zaangażowanie ksieni Mortęskiej w rozwój systemu szkolnego omawiane jest w artykule na dwóch płaszczyznach: założenia klasztornych szkół dla dziewcząt oraz jej zaangażowania w zakładanie innych szkół poza klasztornymi. Można przypuszczać, że zakonnice prowadziły szkołę dla dziewcząt w każdej fundacji benedyktyńskiej. Część mieszkalna dla dziewcząt (dormitorium) została oddzielona od części klasztornej. Uczniowie mieli osobną kaplicę i teren rekreacyjny, np. ogród. Dziewczynkami zwyczajowo opiekowała się wyznaczona zakonnica, czasem więcej niż jedna, jeśli zaszła taka potrzeba. Liczba uczniów wahała się od kilku w małych klasztorach do czterdziestu i więcej w klasztorach funkcjonujących w dużych miastach, takich jak Poznań czy Wilno (Wilno). Ksieni Mortęska przyczyniła się do powstania kilku szkół poza murami klasztoru, takich jak kolegium jezuickie w Toruniu (1596), seminarium duchowne w Poznaniu (1616) i seminarium duchowne w Toruniu (1618). Wszystkie szkoły realizowały szeroko rozumianą wizję opatek odnowy życia religijnego i zakonnego. Na koniec przytoczmy słowa prof. Karola Górskiego, który tak podsumował swój artykuł o roli Magdaleny Mortęskiej w reformie trydenckiej w Polsce: Można powiedzieć, że podobnie jak jezuici umożliwili triumf Reformy trydenckiej w Polsce poprzez wychowanie młodzieży męskiej dokonały Siostry Benedyktynki w dziedzinie wychowania kobiet.
Rola kapituły katedralnej poznańskiej w dziejach Akademii Lubrańskiego w XVII i XVIII wieku
Authors: Nowicki Michał
Published: January 2023

Poznańska kapituła katedralna wykazywała duże zainteresowanie akademią co najmniej od połowy XVIII wieku, zwłaszcza w trudnych czasach wojen i zniszczeń. Łączyło to katedrę ze środowiskiem akademickim: profesorowie wygłaszali publiczne przemówienia podczas różnych uroczystości i w dniu patronów katedry, zajmowali zaszczytne miejsca w procesjach czy ważnych urzędach w diecezji. Czasem jednak rozdział musiał zapobiegać nadużywaniu przywilejów, jak w przypadku dyrektora akademii, który nadużywał przywileju noszenia mantoletu. Duży udział kapituły katedralnej w funkcjonowaniu akademii był przez uczelnię sukcesywnie zmniejszany. Przede wszystkim martwą literą pozostawał od początku wybór dyrektora akademii, w którym mieli uczestniczyć prowizorzy – uczelnia zawsze wysyłała swojego wybranego kandydata, który został symbolicznie zaakceptowany przez kapitułę. Faktem pozostaje, że ze względu na praktykę uczelni, kapituła utraciła szereg prerogatyw w odniesieniu do uczelni akademickiej. Jednak bliższe powiązanie z uniwersytetem doprowadziło do większej autonomii akademii, ponieważ niektóre uprawnienia przejęło jej zwołanie profesorów.
Szkolnictwo benedyktyńskie w Pułtusku w latach 1781-1833
Authors: Wiśniewski Krzysztof
Published: January 2023

Szkoła benedyktyńska osiągnęła w omawianym okresie niezwykle wysoki poziom nauczania. Jej absolwenci masowo trafiali do jedynej uczelni w Królestwie Polskim – Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1817-1831 na uniwersytecie studiowało 141 absolwentów szkoły pułtuskiej. Największą popularnością cieszyły się wydziały Prawa i Administracji – na których studiowało 84 absolwentów benedyktyńskich – oraz Sztuki i Nauki (18 studentów). Pozostałe kierunki zostały wybrane przez znacznie mniejszą liczbę studentów. Spośród wielu absolwentów szkoły ograniczę się do przywołania postaci Aleksandra Napoleona Dybowskiego – wybitnego działacza emigracyjnego, Teofila Antoniego Kwiatkowskiego – znanego malarza i przyjaciela Chopina i wreszcie Teodora Jańskiego, który również pełnił funkcję nauczyciel w szkole w Pułtusku przez rok. Wychowanie patriotyczne w szkole benedyktyńskiej znalazło odzwierciedlenie w licznym udziale jej uczniów w Powstaniu Listopadowym. Uczniowie dwóch pierwszych klas – głównie dzieci i młodzież – stanowili około 50% ogólnej liczby 519 uczniów. 143 uczniów – czyli 27,6 proc. ogólnej liczby uczniów – i zdecydowana większość starszych uczniów zdolnych do noszenia broni zgłosiła się na ochotnika do wojska. Co najmniej 25 absolwentów szkoły zostało odznaczonych srebrnym lub złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, ponad 30 musiało emigrować. Dopiero po kasacie klasztoru w 1864 r. zakończył się udział benedyktynów w kształtowaniu kultury duchowej młodzieży.
Szkoły dominikanów poznańskich w XVI do XIX wieku
Authors: Kaczmarek Krzysztof
Published: January 2023

W XVII i XVIII wieku poznański klasztor odgrywał ważną rolę na szkolnej mapie polskiej prowincji dominikańskiej. Dom utrzymywał nowicjat na własne potrzeby i formował nowicjuszy dla innych klasztorów. O randze poznańskiego nowicjatu i zasięgu jego wpływów może świadczyć przyjęcie dość licznej grupy młodych adeptów życia monastycznego ze Śląska, zwłaszcza w XVIII wieku, kiedy prowincja przeszła pod panowanie pruskie, a liczba przyjęć do miejscowych klasztorów była ograniczona. W poznańskim klasztorze na stałe funkcjonowała konwentualna szkoła teologiczna – ze względu na liczebność konwentu obsadzana była przez trzech lektorów wyznaczonych przez kapitułę wojewódzką. Równolegle funkcjonowały także w Poznaniu międzyklasztorne szkoły o profilu filozoficznym (materiałowym) i teologicznym (studia formalne), w których formację edukacyjną otrzymywali bracia zakonnej i wojewódzkiej elity intelektualnej przywłaszczani na studia zewnętrzne i awanse lektorskie. Powyższe fakty prowadzą do wniosku, który wyznacza ważne miejsce Klasztoru Dominikanów w Poznaniu na szkolnej mapie polskiej prowincji Zakonu Kaznodziejskiego w epoce potrydenckiej.
Szkoła klasztorna na Górze Świętej Anny i jej metody nauczania w drugiej połowie XIX wieku
Authors: Kurkowski Błażej Bernard
Published: January 2023

Po długich latach nieobecności w Szkole klasztornej na Górze Świętej Anny bracia przybyli z Westfalskiej Prowincji Franciszkańskiej i zaczęli żywo interesować się młodzieżą męską, która mogłaby w przyszłości wzmocnić klasztory na Śląsku. Franciszkanie założyli szkołę klasztorną, która miała przyciągać młodych mężczyzn. Podczas swoich wystąpień w parafiach i przy wsparciu proboszczów Ojcowie zwracali się do rodzin śląskich z propozycją, aby uzdolniony chłopiec rozpoczął naukę zawodu w szkole przyklasztornej. Ten rodzaj duszpasterstwa zawodowego doprowadził do sukcesu już po kilku latach. Niestety działalność franciszkanów przerwał okres wojny kulturowej, a uczniowie szkoły klasztornej trafili do Holandii. Dobrze wykorzystano czas oczekiwania. Po zakończeniu wojny dawni absolwenci szkoły przyklasztornej, którzy w międzyczasie ukończyli studia filozoficzno-teologiczne w Holandii i Rzymie, utorowali drogę do powstania niezależnej prowincji religijnej na Śląsku.
Szkolnictwo kanoników regularnych na Śląsku w świetle reform podejmowanych przez opata Johanna Ignaca Melchiora von Felbigera - wybrane aspekty
Authors: Szetelnicki Wacław
Published: January 2023

Przez lata Kanonicy Regularni wnieśli ogromny wkład w rozwój nauki i kultury łacińskiej w Europie. Kanonicy przybyli do Polski w XI wieku z północnej Francji i Belgii, z potężnych ośrodków należących do opactwa Arrouaise. Kanonicy Regularni założyli pierwsze klasztory na Górze Ślęży pod Wrocławiem, następnie w Trzemesznie i Czerwińsku. Swój specyficzny styl życia łączyli głównie z działalnością duszpasterską. Zakładali ośrodki kulturalne i intelektualne, promowali odnowę duchową związaną z nowym nurtem oddania, określanym mianem „devotio moderna”. Ponadto zakładali i prowadzili szkoły, które cieszyły się dużym zainteresowaniem społeczeństwa. Podstawowym celem niniejszego opracowania jest przedstawienie działalności edukacyjnej tego zakonu na Śląsku, zwłaszcza w epoce nowożytnej. Rozwój systemu oświaty ukazany jest w kontekście okresu życia i pracy największego reformatora oświaty – opata klasztoru żagańskiego Jana Ignacego Melchiora von Felbiger. Ponadto zilustrowano złożoną sytuację i problematykę szkolnictwa kościelnego na Śląsku u progu czasów nowożytnych. Rozpatrywany jest także system oświaty i metody nauczania stosowane przez Kanoników Regularnych w konwentach śląskich, głównie w kontekście przyjmowanych reform, zwłaszcza tych stworzonych przez wspomnianego prałata Jana Felbigera.
Sufragan chełmiński Seweryn Szczuka i jego fundacje edukacyjne
Authors: Dygdała Bogusław
Published: January 2023

Seweryn Szczuka (ur. 1651) pochodził z drobnej szlachty mazowieckiej. W latach 1670-1672 uczęszczał do kolegium jezuickiego w Rössel na Warmii. Początkowo Szczuka wybrał drogę kariery wojskowej i przez kilka lat brał udział w walkach z Turkami, ale ostatecznie zdecydował się wstąpić do duchowieństwa. W 1678 wstąpił do nowicjatu kongregacji lazarystów, ale w 1680 opuścił ten zakon. Na początku 1682 r. Seweryn Szczuka przyjął święcenia kapłańskie i został proboszczem w Łomszy. Wraz ze swoim krewnym, wicekanclerzem Litwy – Stanisławem Antonim Szczuką, pracował nad nabywaniem rodzinnych majątków w okolicach Szczuczyna na północno-wschodnim Mazowszu. Od 1687 był kanonikiem Kulmera, który czynnie uczestniczył w pracach tej kapituły katedralnej, a od 1689 był proboszczem w kościele parafialnym Thorna. Po śmierci kolejnych biskupów kulmskich Szczuka był dwukrotnie administratorem biskupstw, w 1693 i 1694-1699. Od 1700 do 1710 był kanonikiem gnieźnieńskim. W 1703 został sufraganem Kulmera. Seweryn Szczuka, choć nie związany z Zakonem Łazarzów, stał się zwolennikiem tego Zakonu i jego żeńskiej gałęzi Sióstr Miłosierdzia. Szczególnie w czasie Wielkiej Wojny Północnej wspierał finansowo Dom Łazarzystów Kulmerów. W 1710 ponownie podarował klasztor Sióstr Miłosierdzia w Kulm. Szczuka podarował też szkołę dla dziewcząt prowadzoną przez siostry. W 1709 r. przeznaczył pokaźną sumę 30 000 zł na uposażenie seminarium duchownego w Płocku, pod warunkiem prowadzenia go przez lazarystów. W 1709 został także kanonikiem płockim. W 1712 sprowadził do Mławy lazarystów, powierzając im prowadzenie parafii. W latach 1712-1719 był administratorem diecezji kulmskiej. W 1722 r. utworzył reprezentację Sióstr Miłosierdzia w Szczuczynie i powierzył siostrom prowadzenie szkoły żeńskiej i przytułku. Seweryn Szczuka zmarł 11 grudnia 1727 r. Pełnił funkcję zręcznego administratora i gorliwego ministra, ale cechą charakterystyczną jego działalności było wsparcie lazarystów i prowadzonych przez nich szkół.
Kolegia szlacheckie teatynów, pijarów i jezuitów a reformy deukacyjne w Rzeczypospolitej Obojga Narodów doby Oświecenia
Authors: Puchowski Kazimierz
Published: January 2023

Uczelnie szlacheckie Rzeczypospolitej można uznać za jeden z filarów cywilizacji europejskiej. Już w epoce Oświecenia były one wysoko cenione: urzędy wojskowe i cywilne, fotele senackie, a nawet sam tron, dają najbardziej chlubne świadectwo takiej edukacji. Wielu absolwentów szlacheckich uczelni odgrywało znaczącą rolę w życiu politycznym, gospodarczym, kulturalnym i naukowym kraju oraz walczyło o zachowanie i przywrócenie jego niepodległości. Na uznanie zasługują tacy absolwenci jak Józef Maksymilian Ossoliński, Michał Jerzy Poniatowski, Stanisław Poniatowski, Kajetan Węgierski czy Tadeusz Morski. Szkoła stanowiła tylko jeden z elementów wpływających na wykształcenie pokoleń szlachty. Na uwagę zasługuje fakt, że do elitarnych szkół weszła młodzież, która dzięki prywatnej edukacji mogła pochwalić się znajomością języków nowożytnych czy sztuką rycerską, a w domu nabyła ceremonii dworskiej i wykwintnych manier.
Działalność szkół jezuickich w Pułtusku od XVI do XVIII wieku. Powstanie kolegium jezuickiego w Pułtusku
Authors: Lolo Radosław
Published: January 2023

Wydaje się, że czynnikiem, który w zasadniczy sposób zmienia postrzeganie zarówno demografii Pułtuska w XVII wieku, jak i zmian w zasięgu rynku lokalnego może być – jak sugeruje K. Wiśniewski – powstanie i rozwój kolegium jezuickiego. Niemal od samego początku było stosunkowo liczne w stosunku do liczby mieszkańców Pułtuska. W 1573 r. liczyła 361 uczniów (czyli 1:10 w stosunku do mieszkańców), w 1592 ponad 600 (1:5,8), w 1610 ponad 800 (co najmniej 1:6 ze względu na spadek liczby mieszkańców!). ). Jednak pod koniec XVII w., w 1696 r., kolegium liczyło 900 studentów, co przy spadku liczby ludności mogło prowadzić do proporcji 1:1! Warto podkreślić, że spadek znaczenia Pułtuska jako ośrodka handlu pszenicą zbiega się chronologicznie z powstaniem i rozwojem kolegium. Przemiany rynkowe i zmiany kierunków formowania cechów mogą wiązać się z koniecznością zaopatrzenia dużej liczby studentów w żywność i podstawowe dobra konsumpcyjne.
Okoliczności przybycia misjonarzy i początki Seminarium Duchownego w Tykocinie
Authors: Łupiński Józef
Published: January 2023

W latach 1771-1863 seminarium duchowne w Tykocinie liczyło 54 profesorów (nie licząc regentów, którzy byli jednocześnie wykładowcami i kierownikami scholastyków). Prawie wszyscy profesorowie zostali wyświęceni. Przyjeżdżali do Tykocina zwykle zaraz po święceniach (19 osób) lub kilka lat po święceniach. Dziewięciu księży przybyło natychmiast po święceniach, tylko trzech miało kilkuletnie doświadczenie w posłudze. Większość z nich ukończyła Seminarium Duchowne Świętego Krzyża w Warszawie. W omawianym okresie było 371 kleryków, z których 230 przyjęło święcenia kapłańskie w swoich diecezjach macierzystych lub w innych diecezjach. Pochodzenie społeczne alumnów tykocińskiego seminarium duchowego odzwierciedlało zasadniczo lokalną strukturę społeczną, na którą składała się głównie średnio zamożna szlachta. Większość kandydatów zdolnych do pokrycia kosztów kształcenia zarówno przed, jak iw trakcie studiów seminaryjnych pochodziła z tej warstwy społecznej. Na podstawie edyktu carskiego z 1864 r. oraz na mocy Regulaminu klasztorów rzymskokatolickich w Królestwie Polskim i Zarządzenia o kasacie klasztorów w Królestwie Polskim z tego samego roku Dom Misjonarski w Tykocinie został zlikwidowany 16/28 listopada tego roku. Rozwiązanie Domu zakończyło pracę duszpasterską Zgromadzenia Misjonarzy i funkcjonowanie seminarium duchownego w Tykocinie.
Szkoły parafialne kanoników regularnych laterańskich w Małopolsce w czasach staropolskich
Authors: Łatak Kazimierz
Published: January 2023

Kanonicy Regularni Kongregacji Laterańskiej są obecni w Polsce od przełomu XI-XII wieku. W czasach staropolskich mieli sześć probostw w Małopolsce – w parafii Bożego Ciała na Kazimierzu pod Krakowem, w Kłobucku z filią w Truskolasach, w Kraśniku, w Kurozwękach, w Suchej Beskidzkiej z filią w Krzeszowie oraz w Wolbromiu z spółką zależną w Dłużcu. Wszystkie te ośrodki funkcjonowały wspólnie z parafiami, przy których z kolei istniały szkoły. Niektóre szkoły, np. w Krakowie czy Wolbromiu, powstały przed przejęciem parafii przez Kanoników Regularnych, inne organizowano pod ich kierownictwem. Zestawienie uzyskanych danych źródłowych dotyczących tych szkół w czasach staropolskich pokazuje dość wyraźnie, że ich historia i działalność była ściśle związana z historią kraju, historią Kościoła katolickiego i dziejami Zakonu. Już na początku XVII wieku szkoły przypominały swoją formą model szkoły średniowiecznej. Reforma zakonu i jego instytucji dokonana przez proboszcza Marcina Kłoczyńskiego (1612-1644) zaowocowała wprowadzeniem w szkołach decyzji trydenckich, a także elementów zapożyczonych od jezuitów i pijarów. Wojny i kryzys połowy XVII wieku nie wpłynęły znacząco na działalność szkół kanonicznych w Małopolsce. Dopiero w XVIII wieku można mówić o niezadowalającym stanie szkół, co jednak można tłumaczyć nie brakiem opieki Zakonu, ale wojnami i załamaniem gospodarczym. Pozostałe zapisy wizytacji zakonnych dość często wspominają, że dochody konwentu były tak małe, że czasami nie wystarczały na jego codzienne utrzymanie. Z reguły stanowiska administracyjne zajmowali urzędnicy z wyższym wykształceniem. Mieli zwykle stałą pensję oraz prawo do wyżywienia i mieszkania w klasztorze. Spośród szkół prowadzonych przez Kanoników Regularnych w Małopolsce w czasach staropolskich najbardziej zasłużona jest szkoła przy klasztorze Bożego Ciała na podkrakowskim Kazimierzu.
Szkolnictwo parafialne na Zamagurzu Spiskim (połowa XVII w. - trzecia ćwierć XVIII w.)
Authors: Trajdos Tadeusz M.
Published: January 2023

Nauczyciele na Zamagurzu w omawianym okresie zmagali się z ubóstwem. Szkoły były biedne i często stawały w płomieniach. Jednak bez przerwy w szkołach uczono alfabetu, podstawowej łaciny, katechizmu i śpiewu. Wysiłki te podejmowali skromnie wykształceni nauczyciele pochodzenia chłopskiego, chwaleni za skrupulatność i pracowitość. Miejscowi chłopi – górale spiscy – zasłużyli na realne zasługi na utrzymanie szkół wiejskich. Chcieli edukować swoich synów przynajmniej w podstawach. Oddawali plony ze swojej biednej ziemi, dostarczali siano i drewno. Przekazali nawet swoje pola uprawne, aby nauczyciele mogli pozostać w swojej wiosce. Wikariusze nie lekceważyli potrzeb materialnych nauczycieli, ale ani jedna szkoła na Zamagurzu nie przetrwałaby dłużej bez pomocy parafian. Zamiast tego księża dbali o treści nauczania, dobierali odpowiednich nauczycieli i kontrolowali ich pracę. Właściciele ziemscy wykazywali jednak całkowitą obojętność wobec „szkół chłopskich”. Szlachta katolicka opiekowała się jedynie kościołami i kaplicami parafialnymi. Właściciele woleli widzieć swoich poddanych w pracy niż w szkole. Patrząc na całościowy obraz systemu szkolnego „dla ludu” w XVII–XVIII w. łatwo zauważyć, że – choć kiepski – odniósł sukces. Chłopcy z rodzin chłopskich otrzymali podstawy edukacji. Zdolniejsi – wspierani przez wikariuszy i nauczycieli – szukali miejsca na ławach Kolegium Pijarów na Podolińcu (otwartego w 1642 r.). Niektórzy docierali nawet do bardziej odległych uczelni na Węgrzech czy w Polsce.
Fundacja drugiego Seminarium dla diecezji płockiej w 1710 roku i jego siedziby od XVII do XIX wieku
Authors: Graczyk Waldermar
Published: January 2023

Pomysł przeniesienia seminarium duchownego w Płocku lub utworzenia drugiego zaczął narastać na początku XVII wieku. Przeniesienie seminarium postulowała kapituła katedralna na sesji zwyczajnej 9 września 1618 r. oraz na sesjach wiosennych i jesiennych 1631 r. W XVII w. zamiaru tego jednak nie zrealizowano. Dopiero Seweryn Kazimierz Szczuka, sufragan chełmiński (chełmiński) i kanonik płocki, na początku XVIII w. powrócił do tej idei i przedstawił ją biskupowi płockiemu Ludwikowi Bartłomiejowi Załuskiemu, który dobrowolnie ją przyjął i 6 maja 1710 r. wydał dekret erekcyjny dla drugiego seminarium w diecezji płockiej z siedzibą w Płocku. Seminarium mieściło się w domu mieszczącym się na Rynku Kanonicznym przy bramie Wyszogrodzkiej. W tym miejscu misjonarze prowadzili seminarium przez kolejne kilkadziesiąt lat. Decyzją biskupa płockiego Michała Jerzego Poniatowskiego z 20 czerwca 1781 r. seminarium zostało przeniesione do dawnego opactwa Benedyktynów naprzeciw głównego wejścia katedry i – po upadku powstania styczniowego, jesienią 1867 r. – do Franciszkanów. Klasztor reformatów to miejsce w którym mieści się obecnie seminarium duchowne.
Troska biskupów płockich o wychowanie i wykształcenie w seminariach od XVIII do XIX wieku
Authors: Grzybowski Michał Marian
Published: January 2023

Ze względu na duży brak duchownych i skąpe środki na utrzymanie kleryków nauka seminaryjna trwała zwykle tylko dwa lata. Zależało to od zaawansowania akademickiego kandydata lub otrzymania beneficjum, po którym nastąpiły święcenia. Nic więc dziwnego, że ówczesny poziom akademicki w seminariach nie był wysoki. Konieczność przeprowadzenia reform akademickich i oświatowych zauważył w swoich seminariach duchownych biskup Michał Jerzy Poniatowski (1773-1785), dbając o wykształcenie i awans akademicki duchowieństwa, a także o wzrost jego liczebności. Oddzielił teologię dogmatyczną od teologii moralnej, wprowadził historię Kościoła, prawo kanoniczne, egzegezę ksiąg Pisma Świętego, a jednocześnie wprowadził przedmioty świeckie, takie jak arytmetyka, geometria czy geografia. Regulamin przewidywał dwadzieścia cztery godziny wykładów w tygodniu. Kolejne zmiany w regulaminie wprowadził biskup Michał Nowodworski. Z kursu przygotowawczego i filozoficznego usunięto historię ogólną, literaturę polską i kaligrafię. Natomiast na dwóch kursach wprowadzono święte kaznodziejstwo, do kursu przygotowawczego dodano wprowadzenie do historii Kościoła, a na kursie filozofii wprowadzenie do kaznodziejstwa świętego. Kolejnym biskupem zasłużonym dla Seminarium Duchownego w Płocku był Antoni Nowowiejski (1908-1941). To on – z okazji jubileuszu 200-lecia Płockiego Seminarium Duchownego – wyjednał u Stolicy Apostolskiej przywilej udzielania matury teologicznej bardziej pracowitym i utalentowanym absolwentom. Dzięki podjętym reformom absolwenci Seminarium Duchownego byli dobrze wykształceni i posiadali odpowiednią formację duchową.
Formacja alumnów w polskich seminariach diecezjalnych pod zarządem Zgromadzenia Księży Misjonarzy (1675-1864)
Authors: Rospond Stanisław
Published: January 2023

Dostrzegając potrzebę pomocy duchowej i materialnej dla ubogich w XVII-wiecznej Francji, francuski ksiądz Wincenty a Paulo (1581-1660) założył Bractwo Miłosierdzia (1617), Stowarzyszenie Pań Miłosierdzia (1634) oraz dwa nowe zgromadzenia: Zgromadzenie Misjonarzy (1625) i Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia (1633). Od tego czasu powstało kilkaset stowarzyszeń charytatywnych w duchu wincentyńskim, z których najliczniejsze są obecnie Konferencje św. Wincentego a Paulo. Jednym z podstawowych celów misjonarzy było zakładanie i utrzymywanie seminariów teologicznych. W tym celu sprowadziła ich do Polski królowa Maria Ludwika de Gonzaga w 1651 roku. Pierwszy dom ufundowano przy parafii św. Krzyża na przedmieściach Warszawy (1653). Po trudnościach pierwszych lat, spowodowanych wojną ze Szwecją (1655-1660), zbór podejmował stopniowo działalność misyjną na całym obszarze Korony i Litwy. Powstał dom w Chełmnie (1676), dwa domy w Krakowie (1682, 1686) oraz dom w Wilnie. Już w 1685 roku powstała polska prowincja Zgromadzenia Misjonarzy. Okres rozkwitu misji to wiek XVIII – w czasie I rozbioru Polski (1772) prowincja składała się z trzydziestu domów, w których pracowało 193 księży i ​​braci. Zgromadzenie rozwinęło szeroko zakrojoną działalność misji ludowych i zarządzała 18 diecezjalnymi seminariami teologicznymi (m.in. dla diecezji płockiej od 1710 r.). Zgodnie z regulaminem Stolicy Apostolskiej Kongregacja Misji dążyła do stworzenia własnej koncepcji ratio studiorum poprzez stworzenie ordynariuszom warunków niezbędnych do osiągnięcia pożądanych efektów w formacji absolwentów. Wydaje się, że Zgromadzenie podążało za ideałem wychowania ukształtowanym przez św. Wincentego a Paulo.
Inwentarz ksiąg z 1777 roku, jako źródło do badań nad formacją intelektualną i duchową alumnów Seminarium Duchownego w Płocku
Authors: Marszalska Jolanta
Published: January 2023

Cel seminariów prowadzonych przez Zgromadzenie Misjonarzy miał wpływ na zakres i czas trwania studiów, a wskazania Wincentego a Paulo wyznaczały kierunek formacyjny przyszłych kapłanów, od których oczekiwano wysokich kwalifikacji intelektualnych i duchowych. Do osiągnięcia tego celu potrzebny był odpowiedni zestaw dzieł najwybitniejszych teologów i uczonych. Zgodnie z zasadami obowiązującymi w seminariach prowadzonych przez Zgromadzenie Misji, obowiązkowa lektura miała stanowić pełną harmonię intelektualną i duchową. Wszystko to wymagało odpowiedniej i wszechstronnej znajomości teologii i prawa. O wyborze podręczników i lektur dodatkowych decydowało kryterium ustalone na zjazdach generalnych. Należy przede wszystkim unikać książek, które budziły zastrzeżenia doktrynalne i nie miały aprobaty Stolicy Apostolskiej. Zalecono te, które były najbardziej odpowiednie dla seminarzystów pod względem objętości i sposobu przemówienia oraz te, które były łatwo dostępne dla alumnów. Oprócz prac z inwentarza Biblioteki profesorowie seminarium płockiego oparli swoje wykłady na własnych podręcznikach, różnych fragmentach przygotowanych zapewne na podstawie wielu innych tekstów stanowiących syntezy tematyczne.
Relacje katolików Kraków z tamtejszymi innowiercami w świetle przekazów katolickich w II polowie XVI wieku
Authors: Szucka Milena
Published: January 2023

Artykuł przedstawia obraz krakowskich osób różnej wiary (luteranów, kalwinów i arian), który pojawia się w tekstach autorstwa polskich katolików. Kraków jako stolica Polski znajdował się w centrum zainteresowania katolików i osób innego wyznania. W początkowym okresie reformacji była to strona ewangelicko-atakowa, później jednak role się odwróciły. Dzięki działaniom władz miejskich i króla Krakowa nie zawładnęli ewangelicy, którzy znacznie lepiej radzili sobie w miastach prywatnych, których właściciele często popierali reformację. Katolicy wprowadzający protestantów wykazali się oporem przed różnicami, które pojawiły się w przypadku obu wyznań. Część z nich napisała, że ​​osoby innej wiary w ogóle nie wierzą w Boga, wręcz przeciwnie są sługami Szatana. Katolicy w swoich tekstach bardzo często do opisu osób innej wiary używali wyrażeń ewangelikalni, protestanci i niewierni. Zdarzało się, że posunęli się jeszcze dalej i określili ich jako heretyków, żeby nie powiedzieć uczniów Szatana. U księdza Jana Wielewickiego znajdujemy jeszcze inne wyznaczniki – sekciarzy. Zarówno protestanci, jak i katolicy w swoich przekazach nadmiernie często pokazywali najgorsze cechy drugiej partii i przeceniali własne cnoty. Niewielu autorów przedstawiło tylko całą prawdę, nawet jeśli była dla nich niekorzystna.
Polisa na życie wieczne. Zagadnienie miłosierdzia w testamentach czasów saskich
Authors: Popiołek Bożena
Published: January 2023

Miłosierdzie było jedną z głównych idei życia społecznego i religijnego w czasach nowożytnych. Znaczącą rolę w propagowaniu tej idei odegrała przypowieść o Sądzie Ostatecznym. Podszyty strachem przed wiecznym potępieniem, otworzył miejsce zbawienia, dzięki wierze w nieograniczoną miłość Boga i dobre uczynki. Idea dobrych uczynków praktykowanych w formie jałmużny, pobożnych zapisów i szeroko rozumianej miłości jako warunków życia wiecznego, stała się dla katolików drogą prowadzącą do zbawienia. Świadczą o tym liczne źródła z obszaru dawnej kultury pogrzebowej, takie jak testamenty, księgi dobrej śmierci czy oracje pogrzebowe. Miłosierdzie jawi się jako imperatyw religijny wynikający z wiary w Bożą miłość i moc rozgrzeszenia oraz forma współczucia dla cierpienia bliźniego, z której rodzi się chęć bezinteresownej pomocy chorym, ubogim, cierpiącym i – przede wszystkim – dusze grzeszników oczekujących pomocy w czyśćcu. Ideę tę należy traktować jako formę indywidualnej dobroczynności spadkodawcy, w której indywidualna hojność wzmocniona motywacją religijną stała się swoistą apoteozą ubóstwa. W testamentach odnajdziemy jeszcze inną formę miłosierdzia w postaci wzajemnych stosunków między spadkodawcą a jego bliskimi, w których szuka on przebaczenia wyrządzonych krzywd i miłosiernie wybacza krzywdy, jakie doznał. Osobną kategorią miłosierdzia odnajdywaną w testamentach jest biblijny charakter Syna marnotrawnego, proszącego o przebaczenie u własnego ojca, który – jak Bóg Sędzia i Zbawiciel – okazuje swoje miłosierdzie i wpuszcza go z powrotem do ojcowskiego domu.
Proces beatyfikacyjny błogosławionej Matki Marii Karłowskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Paserek od Opatrzności Bożej w Jabłonowie Pomorskim
Authors: Grynicz Mieszko Maksymilian
Published: January 2023

W związku z beatyfikacją Marii Karłowskiej (1865-1935) ukazało się wiele artykułów i różnych opracowań o życiu i misji jako drodze do jej beatyfikacji, w których proces beatyfikacyjny był ogólnie wymieniany jako przygotowanie do tej beatyfikacji. Jednak do tej pory nie ukazał się żaden artykuł, który skupiałby się na jednym z najbardziej absorbujących aspektów jej biografii, czyli szczegółowo o procesie beatyfikacyjnym, zarówno od strony zawodowej, jak i praktycznej. Wielu z nas dużo słyszy o toczących się procesach beatyfikacyjnych, ale cała procedura i droga błogosławionych do ołtarzy jest nam zwykle obca. Maria Karlowska charakteryzowała się zarówno nietuzinkową osobowością, jak i wolą działania. Poświęciła wszystko swojej pracy i uczniom. Różnorodność talentów, które otrzymała i wykorzystała w realizowanej przez całe życie misji duszpasterskiej, jest niesamowita. Była naprawdę godną podziwu kobietą. Nic dziwnego, że nie tylko była bardzo szanowana za swoją działalność charytatywną, pomoc społeczną i inne zasługi władz polskich, ale także pomimo wielu trudności dotarła do trwającego 32 lata procesu beatyfikacyjnego, od 1965 do 1997 roku. Artykuł skupia się nie tylko na sprawie procesu beatyfikacyjnego Marii Karłowskiej. Zachęci też do poznania innych mniej znanych świętych i błogosławionych oraz do analizowania i studiowania różnych aspektów ich życia, a nie tylko procesu beatyfikacyjnego.
Okoliczności powstania Polskiej Prowincji Zakonu Pijarów (1642-1662)
Authors: Szmerek Agnieszka
Published: January 2023

Zakon Szkół Pobożnych, zwany w Polsce Zakonem Pijarów, wiąże swoje początki z życiem i dziełem św. Józefa Kalasanza (1557-1648). Za zgodą Stolicy Apostolskiej założył w Rzymie w 1597 roku pierwszą bezpłatną szkołę otwartą dla wszystkich dzieci. Głównym celem pijarów było wychowanie i kształcenie dzieci i młodzieży, bez względu na ich pochodzenie, wyznanie czy narodowość. Zakon, mimo przeciwności losu, szybko się rozwijał, także poza granicami Włoch. Dzięki staraniom króla Władysława IV już w 1642 r. miała pierwsze lokacje na ziemiach polskich, a mianowicie w Podolińcu i Warszawie, a później także w innych miejscowościach, m.in. Województwo. W ten sposób pod koniec XVII wieku prowincja polska liczyła 15 kolegiów z dwustu mnichami i była jedną z największych w Zakonie. Stopniowy wzrost terytorialny i personalny prowincji doprowadził do powstania w 1695 r. Wiceprowincji litewskiej, która ostatecznie uzyskała niepodległość jako prowincja w 1736 r. Rozkwit polskiej i litewskiej prowincji pijarów przerwały rozbiory ziem polskich XVIII wieku. Doprowadziły one do czasowego rozwiązania Zakonu w Polsce. Odrodziła się ona jednak pod koniec XIX wieku i tym samym do dziś zakonnicy wykonują zadanie zlecone im przez ich założyciela.
Budowa kościoła jako przejaw społecznej inicjatywy w schylkowej fazie Prl (1983-1989) - na przykładzie diecezji kieleckiej
Authors: Wojtasik Bruno Marek
Published: January 2023

Ogłoszenie stanu wojennego przez gen. Jaruzelskiego w grudniu 1981 r. doprowadziło do ogólnopolskiego załamania spontanicznych inicjatyw obywatelskich, związanych z ruchem „Solidarność”. Ubezwłasnowolnione społeczeństwo zostało zatomizowane i zmuszone do radzenia sobie z trudnościami życia codziennego. Społeczeństwo polskie potrafiło jednak zorganizować się samodzielnie przynajmniej w jednej dziedzinie – budownictwie sakralnym. Zjawisko to ma miejsce w całym kraju – także w diecezji kieleckiej. W schyłkowym okresie komunizmu (1983-1989) rozpoczęto budowę 68 w tym regionie. Na tę liczbę składało się 56 kościołów i kaplic, 9 dzwonnic i 4 kaplice cmentarne. Ponadto w latach 80-tych kontynuowano budowę około 30 wcześniejszych konstrukcji kościelnych. Ruch ten był powszechny zarówno wśród mieszkańców wsi, jak i mieszkańców miast. Tysiące ludzi zgłosiło się na ochotnika do układania cegieł, przewozu drewna, zbierania funduszy, oferowania samochodów jako środków transportu lub gotowania posiłków dla budowniczych. To wspólne działanie biskupów, księży, zakonników, zakonnic i świeckich zaowocowało wyjątkowym paradoksem – najszybszym rozwojem infrastruktury kościelnej (w formalnie ateistycznym kraju) w historii regionu świętokrzyskiego.
Late Carboniferous tectono-sedimentary evolution and related terrestrial biotic changes on the North Variscan and Appalachian forelands, and adjacent paralic and continental basins
Authors: Opluštil Stanislav
Published: January 2023

The general characteristics of the Pennsylvanian climate, palaeogeograrhy, tectonic processes and changes of terrestrial biotas are analysed based on an extensive set of published data. Data are also presented on the geotectonic and ralaeogeographical position, as well as the tectono-sedimentary evolution of the main basins across the Euramerican coal province, and the character of the strata around the Westphalian – Stephanian boundary in these basins. Controls potentially responsible for floristic changes and the decline of the coal measures forests are discussed. Among those which have appeared in the literature, the most important are global climate change, tectonism related to the Variscan Orogeny resulting in a decrease of subsidence rate and onset of basin inversion, palaeogeographical changes related to the formation of Pangea producing orographic barriers that affected precipitation-distribution and continental drift through the latitudinal climate belts. Since all these processes operated simultaneously, the final effect on terrestrial biotas is most probably the result of an interplay of all these controls. In the North America, the most important basins with a more or less complete sedimentary record across the Westphalian – Stephanian boundary are the Western and Eastern Interior Basins, the Appalachian Basin and the Canadian Maritimes Basin, which have been interpreted as cratonic, foreland and strike-slip basins respectively. In Europe, this boundary is recorded from the South Wales and the Upper Silesian Coal Basins in the North Variscan foreland and from adjacent continental basins (Saar-Lorraine, basins of the Bohemian Massif and South Carpathian area, and the Dobrudzha Basin located on the Moesian Platform). Different palaeogeographical and geotectonic positions of the basins provide an excellent platform for comparison of common and specific features in sedimentary and palaeontological records, and consequently the identification of the most important controls operating in each basin. Finally, it may allow us to identify the main mechanism responsible for the decline of tropical mires and the accompanying floristic changes.
KORBİNİAN BRODMANN’NIN NÖROBİLİME KATKILARI VE SEREBRAL KORTEKS LOKALİZASYON ÇALIŞMALARI
Authors: BİLSEL Beyza Aslı , DURUSOY Ebru
Published: January 2023

Korbinian Brodmann 1868–1918 yılları arasında yaşamış nöroloji, psikiyatri, fizyoloji, zooloji ve antropoloji ile ilgili çok sayıda alanda çalışması bulunan Alman bilim insanıdır. Brodmann'ın beynin gri maddesinde yaptığı gözlemlerle hücre katmanlarının sayısı, hücresel morfoloji, dendritik bağlantıların dağılımı ve nöronal tiplerin sunumunu göz önünde bulundurarak kortikal alanları sayılara bölünmüştür. Serebral korteksin numaralandırılarak haritalanmasını sağladığı ve günümüzde hala kullanılmakta olan Brodman atlası ile nörobilime damga vurmuştur. Bu çalışmanın amacı Korbinian Brodmann’nın Nörobilime Katkıları ve Serebral Korteks Lokalizasyon çalışmalarını literatür taraması ile ortaya koymaktır.
A Study on Women’s Chivalry Painting(女俠圖) in the Late Joseon Dynasty
Authors:   The Paek-San Society, Im Mihyun
Published: January 2023

First appearing in unofficial records during the Later Han period in China, Women’s Chivalry became a frequent topic of literature in the Tang Dynasty and fictions such as Hongsun and Sugeunrang garnered popularity. Later in the Ming Dynasty, illustrations were inspired by literature with women as protagonists based on the success of a variety of plays and novels, also resulting in artists producing paintings on Women’s Chivalry.
Meanwhile in Joseon, as a result of two wars, chivalry was an emerging interest in literature, drawing attention to novels and paintings on Women’s Chivalry as well. Introduced in the Goryeo Dynasty, Chinese novels on Women’s Chivalry became widely popular and read and in the 17th century, and paintings on Women’s Chivalry such as Guyoung’s Yuhyupdo and Maeng Youngkwang’s Paegummiindo were circulated and appreciated among writers. In Korea, Women's Chivalry became a frequent topic of painting during the Late Joseon Dynasty with the main character of the Tang Dynasty’s novel Hongsun as a prominent inspiration. The reason for this prominence of Hongsun appears to be a combination of factors, including the impact of Chinese literature, the impact of artists such as Guyoung and Maeng Youngkwang and their paintings of Women’s Chivalry, and the association with naksindo paintings. Iconically, images reminiscent of sword dance were drawn with a beautiful woman holding a sword with her robe fluttering in the wind.
Paintings of Women’s Chivalry in the Late Joseon Dynasty can be represented by eight paintings; iconically, the paintings can be classified into Maeng Youngkwang’s (孟永光, 1590-1648) style and Yunduseo’s (尹斗緖, 1668-1715) style. In Mangyunggwang’s paintings, the women produce a static atmosphere as she stands or sits gazing at somewhere, while in Yunduseo’s paintings, the paintings have a strong dynamic image as women are shown flying in the air motivated by a scene from a novel.
Специфика интерпретации структурно-семантических особенностей фразеологического состава немецкого языка в Австрии
Authors: Лазарева Яна Владимировна
Published: January 2023

Целью исследования является выявление специфики фразеологической картины мира (на материале австрийского немецкого языка), реализующей особенности современной австрийской гастрономической культуры. Автор анализирует культуру Австрии, а именно выявляет специфику национального гастрономического кода, формирующего национальную картину мира, посредством функционирования в австрийском немецком языке фразеологизмов с компонентом-глюттонимом, являющихся неотъемлемой частью национальной культуры. Практическая часть работы базируется на выявлении наиболее и наименее продуктивных компонентов-глюттонимов в составе австрийских фразеологических единиц, формирующих основу современной лингвокультуры Австрии: к наиболее частотным относяnся Laberl – ломоть хлеба; Nudel – лапша; Brösel – блюдо из пшеницы и овсяной муки, Butter – масло; к рангу наименее употребляемым в современном австрийском немецком языке принадлежат Würstel – колбаса, Schmarr(e)n – шмаррен (национальное деликатесное блюдо). Компоненты-глюттонимы в составе фразеологизмов представляют собой необходимый строительный материал, формирующий основу для построения национальной картины мира и развития уникальных характеристик современного австрийского немецкого языка.