bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
JAVANESE CULTURAL BOUNDARIES TO USE ERP SOFTWARE: MSMEs PERSPECTIVE
Authors: Widjaja Alexandra Adriani , Christmastuti Agnes Advensia , Purnamasari Vena , Stephana Dyah Ayu R. , Nugroho Robertus Setiawan Aji
Published: January 2022

Micro, Small, and Medium Enterprises (MSMEs) have a major role in the resilience of the economy in Indonesia. Therefore, the development of MSMEs is the concern of many parties. One of them is to help MSMEs to get better at using information system technology. Covid-19 pandemic has encouraged the transformation of business management to increase information technology implementation. The use of ERP in business improvement is a must in the era of information digitization. By using an ethnographic approach to identified problems, this study examines factors that can be the key to successful ERP implementation in MSMEs. This study uses several MSMEs with various business sectors but joined in the same group. The group is a combination of MSMEs who are currently testing the implementation of a new ERP-based application. The process of acceptance of the application of the new ERP system turned out to be strongly influenced by the culture of the individual and the culture of the participant group. Our research focused on Javanese culture's impact on MSMEs. We found that Javanese as the most Indonesian-dominated culture has a great impact on MSMEs behaviour. Our result shows that common Javanese ethnic culture dominated their behaviour. Their behaviour tends refer to three concepts: madu basa, madu rasa, and madu brata (Sutarto, 2006). There are some characteristics in our sample. There are tend to avoid uncertainty, use a personal approach to avoid confrontation in their business, easily adapt to different conditions. They also tend to be cynical and pessimistic, including in addressing the information needs for their business. The results of the qualitative analysis carried out found that certain cultural elements have limited the success of ERP implementation in MSMEs.
A STUDY ON YOUNGER POPULATION WILLINGNESS TO PARTICIPATE IN CLINICAL TRIALS: REASONS INFLUENCING AND IMPEDING PARTICIPATION
Authors: Yusof Yuhanif , Zakaria Syed Zulkifli Syed Syed , Md Nor Mohd Zakhiri , Halim Rohizan , Mohd Khalid Al Hanisham , Asari Khairun Nisaa
Published: January 2022

A clinical trial is an 'investigation' into the development of a vaccine or treatment for a variety of diseases, including HIV/AIDS, H1N1, leukemia, and cancer, as well as the recently discovered Covid-19. In brief, clinical trials are the only way to determine the solution to any medical problem or question, as well as the quality of human health care. Clinical trials, on the other hand, cannot be undertaken without involvement, particularly from young people or participants, due to the future potential for illness preventive and treatment studies. However, the study's findings indicate that recruiting individuals from this group is not straightforward. According to one study, persons aged 18 to 24 were the least prepared to engage in clinical trials. A subsequent study discovered that persons aged 15 to 39 years had the lowest rate of involvement in cancer clinical trials of any age group worldwide. Thus, the objective of this article is to examine the willingness of young people, particularly students, to participate in clinical trials by examining the factors that impact and obstruct their participation as trial subjects. This conceptual paper is a qualitative investigation conducted using library research methods.
Jedna podróż, trzy relacje, czyli jak wspólną peregrynację do Ziemi Świętej opisali Lionardo Frescobaldi, Giorgio Gucci i Simone Sigoli
Authors: Mruk Wojciech
Published: January 2022

Średniowieczne opisy pielgrzymek do Ziemi Świętej to zazwyczaj dzieła na swój sposób jednostkowe. Opisane w nich zostały indywidualne doświadczenia i wspomnienia pątników, których zazwyczaj nie można porównać z relacjami innych uczestników tej samej wyprawy. Dlatego tak ważnym i cennym źródłem do badań nad pielgrzymowaniem do Ziemi Świętej są relacje pozostawione przez trzech pielgrzymów, którzy wspólnie odbyli peregrynację na Wschód w latach 1384–1385. Analiza relacji, których autorami byli Lionardo Frescobaldi, Simone Sigoli i Giorgio Gucci, pozwala na wskazanie szeregu prawidłowości rzucających światło na okoliczności spisywania i sposób doboru informacji przekazywanych przez autorów opisów egzotycznych peregrynacji.
Problematyka nieczystości kobiety w Japonii w świetle szesnastowiecznych relacji europejskich
Authors: Sobczyk Małgorzata
Published: January 2022

W artykule wykorzystano szesnastowieczne źródła europejskie w celu nakreślenia realiów życia religijnego ówczesnych Japonek. Dla europejskich kupców i misjonarzy był to czas stosunkowo nieskrępowanego, a zarazem intensywnego odkrywania Japonii. Już materiały z czasów poprzedzających przybycie Franciszka Ksawerego (zapiski Nicolao Lancilotto oraz Jorge Alvareza sprzed 1549 r.) dostarczyły precyzyjnych informacji na temat nieczystej – z racji skalania krwią – natury kobiet, ich okresowej izolacji oraz ograniczonego dostępu do miejsc świętych (góra Kōya). Wiadomości te uzupełnili następnie misjonarze jezuiccy (Franciszek Ksawery, Luis Frois, Alessandro Valignano) o szczegóły dotyczące buddyjskiego dyskursu o kobietach i pesymistycznych perspektyw na ich zbawienie. W artykule podjęto próbę interpretacji oraz weryfikacji materiałów europejskich, która potwierdziła ich wiarygodność i solidne osadzenie w realiach epoki.
Między sentymentem a sceptycyzmem. Jana Józefa Szczepańskiego doświadczenie Wschodu (na podstawie książki Do raju i z powrotem)
Authors: Gontarz Beata
Published: January 2022

Celem artykułu jest przedstawienie zawartych w książce Do raju i z powrotem refleksji i uwag autora, Jana Józefa Szczepańskiego, będących efektem jego podróży w 1961 r. na Bliski Wschód i do zachodnich Indii. Szczepański, pisarz, scenarzysta, a z wykształcenia indianista (ukończył orientalistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim), konfrontuje swoje wyobrażenia o Oriencie z realiami, jakie obserwuje na miejscu. Swoją uwagą obejmuje przejawy modernizacji krajów arabskich z jednej strony, z drugiej zaś – islamskiej ortodoksji i fundamentalizmu religijnego. Staje się to okazją do porównań dotyczących źródeł różnic cywilizacyjnych i kulturowych między zlaicyzowaną Europą a nadal religijnym Wschodem.
Lumen apothecariorum Domenica (Quirica) de Augustis jako źródło do historii wczesnorenesansowego cukiernictwa włoskiego
Authors: Hryszko Rafał
Published: January 2022

W lepszym poznaniu dawnego cukiernictwa niezwykle istotną rolę odgrywają przepisy na słodycze. Zważywszy na fakt, że ta sfera wytwarzania słodkich wyrobów przez długie wieki była związana aptekarstwem, konieczne jest sięgnięcie do źródeł farmaceutycznych. Do mniej rozpoznanych przez naukę należy praca piemonckiego lekarza i aptekarza Domenica (Quirica) de Augustis, pt. Lumen apothecariorum, wydana drukiem w Turynie w 1492 r.

Biorąc pod uwagę fakt, że już w dobie późnego średniowiecza wytwarzaniem słodyczy zajmowali się aptekarze (zwani z włoska speziari), Domenico (Quirico) de Augustis, jako praktykujący lekarz i aptekarz w jednej osobie, nie tylko zebrał wiedzę swoich poprzedników, lecz również podzielił się swoim własnym doświadczeniem praktycznym. Co więcej w swojej pracy Lumen apothecariorum jako pierwszy wyodrębnił dziedzinę wytwarzania słodyczy, a zebrane receptury na poszczególne rodzaje zawarł w osobnym rozdziale, który opatrzył tytułem De artificio zucchari. Wśród 31 receptur znajdujemy przepisy na różne rodzaje cukierków, owoców kandyzowanych, konfitur, marcepanów i galaretek. Osobne miejsce zajmują szczegółowe wskazania dotyczące barwienia cukru na określone kolory, jak i zasady nadawania masie cukrowej określonych kształtów, np. ludzi, zwierząt i przedmiotów.

Niniejsza farmakopea wznawiana wielokrotnie na przełomie XV i XVI w., jak i w stuleciach późniejszych, stała się jednym z podstawnych źródeł wiedzy aptekarzy w dobie nowożytnej w dziedzinie zarówno wytwarzania leków, jak i produkcji słodyczy.
Alchemia. Mit i znaczenie
Authors: Kazibut Radosław
Published: January 2022

Przedstawione w artykule rozważania nad kulturą alchemiczną nawiązują do wykładów Claude’a Lévi-Straussa wygłoszonych w audycji „Idee” radia CBC. Odwołanie do Lévi-Straussa umożliwia przedstawienie alchemii nie jako pseudonaukowej iluzji, ale jako działalności przekazującej mitologiczne toposy. Z tej perspektywy alchemia rozwijała się między objawieniem, obserwacją, rozumem, wiarą, doświadczeniem estetycznym, filozofią, religią, teologią, magią i gnozą.
Polska i Polacy w myśli politycznej Jana Ludwika Popławskiego na tle krytyki Polski Michała Bobrzyńskiego
Authors: Puszkow-Bańka Agnieszka
Published: January 2022

Celem artykułu jest porównanie krytyki Polski i Polaków w myśli wczesnoendeckiej (na przykładzie J.L. Popławskiego) i szkoły krakowskiej (na przykładzie M. Bobrzyńskiego). Problemem badawczym jest próba odpowiedzi na pytanie o Polskę w kontekście Europy: według jakich wzorców dokonać ewaluacji polskiej kultury politycznej, skoro obaj myśliciele zgadzają się co do tego, że wzorce polskiej kultury politycznej są odmienne od europejskich i generują wadliwe status quo? Podstawową metodę stanowi analiza tekstów źródłowych oraz ich interpretacji przez późniejszych autorów. Bobrzyński punktem wyjścia czyni Europę, Popławski – Polskę. Różnica tej perspektywy generuje dwa odmienne projekty budowy nowoczesnego społeczeństwa polskiego. Zasadniczym wnioskiem płynącym z analizy jest teza o wewnętrznym charakterze krytyki Polski i Polaków w myśli J.L. Popławskiego, który wprawdzie formułuje tezę o „zapóźnieniu” Polski, a tym samym potrzebie „modernizacji”, jednakże punktem wyjścia czyni zasoby rodzimej kultury. Artykuł pokazuje różnice w umiejscowieniu „cnót ekonomicznych” na płaszczyźnie powinności człowieka i obywatela. Opisuje oddolne, „gminowładcze” uwarunkowania skutecznej władzy w Polsce oraz postuluje zniwelowanie rozdźwięku społecznego między elitami intelektualnymi („cywilizacja pańska”) a resztą społeczeństwa („cywilizacja chłopska”). Artykuł może się przysłużyć refleksji nad współczesnymi przemianami modernizacyjnymi zachodzącymi w społeczeństwie polskim; z jednej strony sugeruje potrzebę zmiany cywilizacyjnej, z drugiej pokazuje granice tej zmiany.
Wrażliwość na świat przedmiotów i pokusa opisywania
Authors: Zwarycz-Łazicka Agnieszka
Published: January 2022

Celem artykułu jest przyjrzenie się założeniom filozoficznym tkwiącym u podstaw twórczości Zbigniewa Herberta (1924–1998) i Francisa Ponge’a (1899–1988). W literaturze przedmiotu poświęconej autorowi Struny światła od dawna obecny jest wątek podobieństwa jego twórczości do dzieł francuskiego poety. Krytyka szczegółowo wskazała zakres utworów Herberta dających się porównać z utworami składającymi się na tomik Ponge’a Po stronie rzeczy wydany w 1942 roku. Pokazano, co łączy je i różni jako literackie opisy rzeczy i zjawisk. Głównym przedmiotem analizy zaprezentowanej w niniejszym tekście są pozaliterackie wypowiedzi poetów. Artykuł jest rezultatem badania porównawczego o charakterze interdyscyplinarnym, wykorzystującego wiedzę z zakresu literaturoznawstwa, filozofii oraz filologii. Autorka rozważa hipotezę, że głoszony przez obydwu poetów postulat opisywania przedmiotów świata zewnętrznego opiera się na podobnej im postawie wobec świata, wyrastającej z podobnej wrażliwości na rzeczywistość postrzeganą zmysłami. Herbert i Ponge pisali przeciwko filozofii w jej głównym europejskim nurcie, czyli nurcie racjonalistycznym. Sprzeciwiali się porzucaniu konkretu oraz emocjonalnej warstwy doświadczenia na rzecz pojęć i systemów. Na ich koncepcję rzeczywistości oraz poznania znaczący wpływ wywarła myśl epikurejsko-lukrecjańska. Za jej pośrednictwem mogli przyswoić pewne idee, które do ram całościowego projektu podniósł w swojej refleksji fenomenologicznej Maurice Merleau-Ponty. W podejściu obydwu poetów do opisu wyraża się przekonanie francuskiego filozofa, że „wszelka wiedza rozwija się w horyzontach otwartych przez percepcję”. Ich wrażliwość na przedmioty świata zewnętrznego odzwierciedla sposób postrzegania świata przez ciało przeżywające. Herbert i Ponge przekraczają perspektywę ścigania słowem obiektywnego porządku myśli, uprzedniego wobec wyrażenia. Tym samym nie redukują rzeczywistości do myślenia o niej.
Na kształt krzyża
Authors: Goczał Ewa
Published: January 2022

Celem artykułu jest refleksja nad wybranymi utworami Aleksandra Wata umieszczonymi w kontekście De imitatione Christi Tomasza à Kempis oraz zweryfikowanie poglądu, że cierpienie funkcjonuje w świadomości i wyobraźni poetyckiej pisarza jako wartość sprzyjająca duchowemu rozwojowi jednostki. Autorka analizuje wspomnienia poety, aby pokazać, w jaki sposób lektura tekstu odkrytego przez niego w czasie wojny, na zsyłce w Kazachstanie, wpłynęła na wybory i postawy Wata lub też jego postrzeganie podjętych przez siebie decyzji (przede wszystkim tej o odmowie przyjęcia radzieckiego obywatelstwa, co było czynem potencjalnie autodestrukcyjnym, a w istocie zbawiennym). Następnie interpretuje teksty poetyckie, w których akcentowany jest wątek cierpienia oraz naśladowania Jezusa Chrystusa. Omówiony zostaje między innymi cykl Wiersze somatyczne, utwory oparte na symbolice korony cierniowej i śmierci na krzyżu, fragmenty dramatu Kobiety z Monte Olivetto oraz wiersz o incipicie „U szczytu antynomij….”, uformowany na kształt krzyża. Badaczka poddaje je hermeneutycznej lekturze, w toku której analizuje symbole i aluzje biblijne, kojarzy literackie metafory z autobiograficznymi śladami przeżyć poety, odsłania więź między tekstami dwóch pokrewnych sobie autorów. Główną tezę szkicu stanowi twierdzenie, że w omawianej twórczości funkcjonuje nurt doloryczny – a więc taki, w którym cierpienie jest eksponowane i przedstawione jako doświadczenie etycznie wartościowe. Lektura szeregu utworów, w których rozmaicie obrazowany ból jest jednocześnie reminiscencją fizycznych i psychicznych udręk samego poety oraz nawiązaniem do Męki Pańskiej, pozwala stwierdzić, że dla autora Wierszy śródziemnomorskich cierpienie to stan duchowej przemiany, zbliżający człowieka do sfery sacrum. Autorka ostatecznie dochodzi do wniosku, że w świetle dzieła Tomasza à Kempis doloryzm Wata jawi się jako nowoczesna interpretacja idei naśladowania Chrystusa, naznaczonej koniecznością odróżnienia się od Niego.
Wokół sporu o genezę i tradycję Lajkonika
Authors: Janeczko Karolina
Published: January 2022

W artykule przedstawiono sformułowane na przestrzeni około 200 lat hipotezy dotyczące genezy tradycji pochodu Konika Zwierzynieckiego, zwanego Lajkonikiem, a także możliwe powiązania kulturowe krakowskiego zwyczaju z tradycjami i obrzędami wykształconymi przez inne społeczności. Ze względu na niewyjaśnione do tej pory pochodzenie postaci Lajkonika oraz liczne, dopuszczalne naukowo interpretacje historyczne i kulturowe używanego w pochodzie kostiumu konia w artykule podjęto także próbę analizy porównawczej podobnych zjawisk folklorystycznych na podstawie badania konotacji symbolicznych. We wstępie przedstawiono wieloaspektową symbolikę konia w kulturze europejskiej oraz wykorzystanie jego postaci w rozmaitych obrzędach ludowych, przeważnie o charakterze religijnym lub apotropaicznym. W głównej części tekstu zaprezentowano natomiast historię ewolucji naukowych poglądów dotyczących Lajkonika oraz wyodrębniono najbardziej istotne, możliwe interpretacje zagadki Konika Zwierzynieckiego. Celem artykułu jest usystematyzowanie i zebranie dotychczas nakreślonych, lecz rozproszonych w licznych publikacjach hipotez, dotyczących pochodzenia oraz znaczenia kulturowego i historycznego pochodu Lajkonika. Bezpośredni przedmiot zainteresowania stanowią prezentowane w przypisach i bibliografii opracowania monograficzne, pamiętniki, wspomnienia, protokoły oraz artykuły naukowe, analizowane metodą porównawczą oraz analityczno-syntetyczną. Mimo że w artykule nie sformułowano wyjaśnienia fenomenu Lajkonika, stanowi on istotny naukowo zbiór informacji historycznych, kulturowych, językoznawczych i etnologicznych, dotyczących zwyczaju krakowskiego oraz podobnych tradycji europejskich. Ze względu na wieloaspektowe ujęcie tematu i prezentację pozornie niepowiązanych ze sobą ustaleń naukowych z odrębnych dziedzin niniejszy tekst może przysłużyć się także dalszym badaniom, ukierunkowanym na rozwikłanie i ustalenie genezy krakowskiej tradycji Konika Zwierzynieckiego.
Cyfrowa technika graficzna
Authors: Smaga Agnieszka
Published: January 2022

Środowiska badawcze, również kulturoznawcze, nie dysponują jedną, wspólną i przez wszystkich akceptowaną definicją techniki, tym samym również techne (gr. τέχνη) graficznej, a w efekcie cyfrowej techniki graficznej. Stąd wynika potrzeba zdefiniowania tytułowego zagadnienia. Uznano zatem, że logikę techniki graficznej, podobnie jak każdego innego zjawiska kultury, można lepiej zrozumieć poprzez odwołanie do etymologicznych ustaleń. Czyniąc takie założenie, zauważony został pewien paradoks: starożytna definicja techne odnosiła się przede wszystkim do ludzkiego sposobu działania i umiejętności, a nie do operacji zapośredniczonych, zmediowanych przez sprzęty. Grecki źródłosłów nie wskazuje ani na narzędzia, ani na materiały, ani na procesy, które umożliwiały owe akty wytwarzania, gdyż komponenty te pojawiły się w definicji dopiero w momencie zmechanizowania operacji technicznych, czyli podczas rewolucji przemysłowej. Tymczasem etymologiczne znaczenie terminu grafika eksponowało obecność artefaktu technicznego, również czynności wykonywanej przy jego użyciu. Narzędzia i materiały oraz czynności techniczne niejako wpisane były w definicję samej grafiki. Zatem z dzisiejszego punktu widzenia starożytna grafika definiowana była bardziej technicznie niż sama techne. Dlatego najprawdopodobniej grafika tak silnie „integrowała” się z rękodziełem, potem mechaniką i odkryciami w tym zakresie. Była nimi stymulowana i sama je stymulowała. Współcześnie zintegrowana jest z informatyką i elektroniką, a rozpoznanie tych relacji wydaje się ważne z perspektywy badań teoretycznych i stosowanych. Zaprojektowana definicja cyfrowej techniki graficznej, analogicznie jak opisywane za jej pośrednictwem zjawiska, nie jest skończona ani kompletna. Będzie ona dalej iteracyjnie testowana na kolejnych etapach prowadzonych badań teoretycznych i praktycznych. A procedura ta pozwoli na dalsze uszczegółowienia i korekty badawcze.
„Brama piekła otwarta”
Authors: Hajduk Anna
Published: January 2022

Artykuł jest próbą omówienia tematu związków występujących między Boską Komedią Dantego a poetyckimi przedstawieniami doświadczenia Zagłady Żydów podczas drugiej wojny światowej. Dzieło włoskiego mistrza okazuje się punktem odniesienia dla wielu polskich i polsko-żydowskich twórców poszukujących odpowiedniego języka, aby opisać brutalną rzeczywistość Holokaustu, oddać okrucieństwo zbrodni, przedstawić ogrom cierpienia ofiar, zaświadczyć o własnym losie, złożyć hołd pomordowanym. W omawianych tekstach poetyckich, które wyszły, między innymi, spod pióra Michała Maksymiliana Borwicza, Izabeli Gelbard, Janiny Podlodowskiej, Krystyny Żywulskiej czy Andrzeja Bursy, odwołania do Boskiej Komedii realizowane są na dwa sposoby i służą dwóm podstawowym celom. Po pierwsze, przedstawieniu Holokaustu jako rzeczywistości łudząco podobnej do piekła Dantego, po drugie, przedstawieniu Holokaustu jako rzeczywistości znacznie gorszej, bardziej brutalnej i makabrycznej niż piekło Dantego. Drugi ze wskazanych sposobów poetyckiej prezentacji doświadczenia Szoa bardzo często związany jest z charakterystyczną – zwłaszcza dla twórczości żydowskiej – gorzką ironią, niekiedy wymierzoną przeciw samemu nadawcy komunikatu w szczególnych formach autoironicznych. W toku analiz i interpretacji na pierwszy plan wysuwa się zjawisko uniwersalizacji oraz częściowej dekontekstualizacji pierwotnie religijnych motywów. Autorka opracowania dowodzi, iż rzeczywistość Szoa może być porównywana do diabelskiej otchłani tylko wtedy, gdy otchłań ową przestanie się postrzegać jako miejsce wiecznego i sprawiedliwego potępienia grzeszników. Dwudziestowieczne „piekło” obozów koncentracyjnych czy gett, choć kojarzone z piekłem Dantego, nie stanowi bowiem miejsca zasłużonej kary, lecz okrutnej zbrodni oraz ogromnego, niezawinionego i nieuzasadnionego cierpienia.
Podziw i spór
Authors: Ruszar Józef Maria
Published: January 2022

Podstawowym celem artykułu jest dotarcie do specyfiki twórczości Zbigniewa Herberta, poety, który mógł się wykazać formalnym wykształceniem filozoficznym i nie można traktować go jedynie jako pisarza poruszającego kwestie egzystencjalne. Konsekwencją studiów filozoficznych u najwybitniejszych ówczesnych polskich filozofów (Roman Ingarden, Henryk Elzenberg) było podejmowanie istotnych pytań filozoficznych, a nie użytkowanie odpowiedzi, jakie dawali filozofowie w dziejach tej dyscypliny. Jest to ważna cecha twórczości i odróżnia Herberta od tych pisarzy, którzy wpisują się w światopogląd swojej epoki (co jest zjawiskiem najczęstszym). Brak rozróżnienia tych dwóch postaw pisarskich doprowadził do jednostronnych odczytań wiersza Do Marka Aurelego. Przytoczone w artykule interpretacje z ostatnich sześćdziesięciu lat (Kazimierz Wyka, Karl Dedecius, Jacek Brzozowski, Julian Kornhauser, Adam Workowski, Piotr Michałowski, Piotr Urbański) prowadziły do konstatacji, że mamy do czynienia z rodzajem „współczesnego”, to znaczy zmodyfikowanego „stoicyzmu”. Późniejsi badacze (Przemysław Czapliński, Piotr Śliwiński, Andrzej Franaszek) interpretowali utwór (i postawę poety) jako egzystencjalną. Porównanie wiersza z dziełem Marka Aureliusza, a przede wszystkim analiza różnic między starożytnym (konkretnie: stoickim) a współczesnym rozumieniem takich pojęć jak „natura”, „los”, „ja” (tożsamość) czy „cierpienie”, pozwoliły na ukazanie wewnętrznego intelektualno-emocjonalnego napięcia w wierszu Herberta (i innych wierszach poety nawiązujących do stoicyzmu), a przede wszystkim na generalną ideę poezji filozofującej. Sam poeta uważał, że „przypomina [ona] refleksję pierwotną, jak na przykład wczesnych myślicieli jońskich”. Mowa więc nie o filozofowaniu w oparciu o rozbudowany aparat pojęciowy, ale o intuicji filozoficznej i „przeżyciu filozoficznym” – napięciu intelektualno-emocjonalnym, w którym – dzięki poetyckiemu talentowi – rodzi się piękno. Dialog, jakim jest wiersz Do Marka Aurelego, stanowi właśnie zapis takiego poetyckiego poruszenia.
The role of the notion of a proper answer in the logic of questions
Authors: Jonkisz Adam
Published: January 2022

The observations in the article mainly concern the role of the concept of the so-called right answer in question logic. The purpose of these remarks is to justify the postulate that any logic of questions should be based on a conception of the structure of questions and answers, in which the notion of a proper answer is strictly defined. This postulate is addressed to any question logic, although it is mainly supported and illustrated by analyses and comparative remarks referring to concepts based on Ajdukiewicz’s question theory and to recent approaches of inferential erotetic logic (IEL). The analyses confirm that the concept of proper answer is fundamental in question theories, as it is assumed in the definitions of almost all concepts relating to questions and answers. In Ajdukiewicz’s concept, it is used explicitly, for example, in the definitions of the conditions of proper questioning and of complete and exhaustive answers. In IEL, it appears explicitly in the definitions of: the pertinent question, the notion of the presupposition of a question (and its variations), the relations of evoking a question (by a set of indicative sentences) and implying a question (by another question), etc. This basic concept should therefore be well defined. This postulate applies especially to such theories of questions in which assertions about questions and answers are proved in symbolic language – as is the case in IEL, which, however, lacks a strict definition of the concept of proper answer (there are only vague, pragmatic terms formulated in natural language). There is, however, a definition that is closer to the idea of the proper answer, adopted by Ajdukiewicz as well as in the concepts related to it, that a proper answer is one the structure of which is determined by the scheme of the question structure. However, this definition should be complemented by an accurate and general conception of question structure, which is lacking in the existing concepts. In order to confirm the validity of the formulated postulate, the article proposes new results achieved in the theory of questions, in which Ajdukiewicz’s ideas are developed and supplemented by a full account of the structure of questions and well-defined, i.e. formulated in a general and strict way as is the idea of proper answer.
Inspiracje klasyczne w „Miesięczniku Połockim” wydawanym w latach 1818–1820 przez jezuicką Akademię Połocką
Authors: Homa Krzysztof
Published: January 2022

„Miesięcznik Połocki”, periodyk wydawany przez jezuicką Akademię Połocką w latach 1818–1820, był odważną próbą podjętą przez profesorów kolegium włączenia się w wojnę kulturową tamtych czasów, w której głównym przedmiotem sporu była edukacja młodzieży w Polsce. W przeciwieństwie do innych uniwersytetów i akademii, które propagowały oświeceniowy program studiów, jezuici połoccy zdecydowanie kultywowali swoje tradycje wychowawcze zakreślone w ratio studiorum. Innymi słowy, wierzyli oni, że zakorzenienie i ugruntowanie wychowanków w tradycji grecko-łacińskiej pozwoli na wychowanie dobrych obywateli i cnotliwych ludzi. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie klasycznych motywów i inspiracji obecnych na łamach „Miesięcznika Połockiego”. W czternastu numerach miesięcznika znajduje się około trzydzieści różnych utworów nawiązujących formą lub treścią do tradycji klasycznej, w tym kilka przekładów na język polski ze starożytnej greki i łaciny. Najsłynniejszym z nich jest pełny przekład Orestesa Eurypidesa, dokonany przez o. Jana Mihanowicza SJ. Czasopismo było przedsięwzięciem krótkotrwałym, istniało bowiem tylko dwa lata i przestało się ukazywać wraz z wydaleniem jezuitów z terenów dzisiejszej Białorusi w 1820 roku. Niemniej, profesorowie i wychowankowie Akademii Połockiej, pomimo rozproszenia po krajach Europy i innych kontynentach, ponieśli ducha kultury klasycznej do innych ośrodków nauczania, kontynuując swoją pracę naukową i pedagogiczną w Tarnopolu, Starej Wsi, Wiedniu, Fryburgu, Rzymie, Dublinie, Bejrucie i Georgetown.
Jezuita Iwan Martynow (1821–1894) w służbie religijnej jedności
Authors: Cierniak Urszula
Published: January 2022

Celem artykułu jest ukazanie kolei losów dziewiętnastowiecznego jezuity Iwana Martynowa, który wraz z trzema zakonnymi współbraćmi – Iwanem Gagarinem (1814–1882) Pawłem Pierlingiem (1840–1922) i Jewgienijem Bałabinem (1815–1895) – poświęcił swoje życie sprawom ekumenicznym, a szczególnie zjednoczeniu prawosławnej Rosji ze stolicą Apostolską. Jakkolwiek Martynow był pisarzem bardzo płodnym, a do tego wszechstronnym naukowcem, zajmującym się nie tylko kwestiami dogmatycznymi, ale także sprawami języków (szczególnie słowiańskich), sztuki, historii Kościoła, hagiografii, nie doczekał się dotąd żadnego obszernego naukowego opracowania, które pokazałoby jego miejsce zarówno w życiu religijnym, jak i naukowym Rosji i Francji. Nie zauważono jego wkładu w odkrywanie i propagowanie staroruskich tradycji kulturowych, nie poddano szerszej ocenie jego roli w tłumaczeniu i upowszechnianiu idei ekumenicznych. Materiałem badawczym będą prace Iwana Martynowa publikowane głównie we Francji, ale także w innych krajach. Wykorzystamy metodę analizy tekstowej i badań hermeneutycznych literatury podmiotu oraz przedmiotu. Szukając odpowiedzi na pytanie o zasługi Iwana Martynowa – jezuity i uczonego – spróbujemy przybliżyć jego najważniejsze teksty i te pola aktywności, które sprawiają, że powinien on znaleźć należne mu miejsce w historii religii, kultury, sztuki i literatury.
Teatr domowy królowej Marii Kazimiery w świetle jej korespondencji z najstarszym synem
Authors: Skrzypietz Aleksandra
Published: January 2022

Celem artykułu jest pokazanie rzymskiego teatru domowego królowej Marii Kazimiery Sobieskiej jako tematu, który poruszała w listach. Podstawę źródłową stanowi korespondencja monarchini z najstarszym synem; są to źródła jednostronne, gdyż znane jest jedynie listy królowej, a nie zachowały się lub nie zostały odnalezione listy królewicza Jakuba. W 1698 roku owdowiała Maria Kazimiera opuściła Polskę i przeniosła się do Rzymu, by spędzić tam rok jubileuszowy. Okazało się, że pozostała nad Tybrem prawie piętnaście lat. Idąc w ślady królowej Krystyny zapragnęła opiekować się artystami, a ponieważ już w Rzeczypospolitej organizowała przedstawienia teatralne na swym dworze, zatem i w Rzymie postanowiła patronować występom muzycznym, teatralnym i operowym. W tym przedsięwzięciu pomagał jej królewicz Aleksander, który także zamieszkał w Rzymie. Szybko okazało się, że syn jest nie tylko aktywnym mecenasem, ale ma także uzdolnienia artystyczne i zmysł pozwalający mu wcielić się w rolę reżysera, scenarzysty, a nawet tancerza w scenach baletowych. W przygotowanie przedstawień zaangażowała się także wnuczka i imienniczka królowej, Maria Kazimiera. U boku stryja uczyła się sztuki przygotowywania przedstawień, ale brała również udział w scenach baletowych. W swoich listach do najstarszego syna, Jakuba, królowa zachwycała się wszechstronnymi talentami obojga i zapewniała, że nie szczędzi pieniędzy i wysiłków, by dostarczyć im okazji do zabawy, a sobie i swojemu teatrowi przysporzyć splendoru i szerokiego odbioru. W korespondencji królowa nigdy nie poruszała kwestii związanych z samymi przedstawieniami, nie podawała ich tytułów, nie pisała nic o tematach, które poruszały. Z korespondencji królowej nie można zbyt wiele dowiedzieć się o jej teatrze domowym, ale wiele na temat dumy, jak ją przenikała na myśl o osiągnięciach artystycznych syna i wnuczki. Listy są bowiem świadectwem uczuć królowej, a nie sprawozdaniem z życia jej rzymskiego dworu.
Pajdokracja w ujęciu Feliksa Konecznego w kontekście współczesnych form zjawiska
Authors: Kutt Marzena
Published: January 2022

W artykule podjęto próbę analizy przekonań Feliksa Konecznego na temat pajdokracji w kontekście współcześnie obserwowanych form aktywności politycznej młodzieży. W tym celu zostały omówione wybrane teksty na temat pajdokracji opublikowane przez Konecznego na łamach dziennika „Słowo” w okresie od 16 września do 22 października 1912 r. W tym czasie krakowski uczony napisał: „O pajdokracji”, „Partenogeneza pajdokracji”, „Pajdokracja z prowokacji”, „Młodzież jako środek reklamy”, „Młodzież jako rzekoma rękojmia przyszłości”, „Pajdokracja i apatia”, „Stronnictwa a pajdokracja”, „Brak pajdokracji w Wielkopolsce”, „Patryjotyzm bez zajęcia” oraz „Szacunku dla młodzieży”. Na podstawie analizy tekstów źródłowych przedstawiono definicję pajdokracji, jej przyczyny oraz skutki. Te informacje zostały zestawione z innymi ujęciami pajdokracji (np. pedagogicznym) oraz z jej współczesnymi obliczami. Koneczny oceniał pajdokrację jednoznacznie negatywnie. Uważał, że jest ona szkodliwa społecznie i wynika z błędnych przekonań. „Rządy młodzieży”, w opinii historiozofa, są inspirowane tylko i wyłącznie przez dojrzałych polityków, którzy manipulują młodymi w celu realizacji własnych zamierzeń. Takie postępowanie wynika z braku szacunku dla młodzieży, o który Koneczny wyraźnie zabiega. Badacz dostrzega wiele zalet młodych Polaków, ale równocześnie ma świadomość, że pewne cechy młodości nie są pożądane w polityce (jak brak kompetencji, naiwność, podatność na wpływ czy emocjonalność). Dochodzi do wniosku, że jedynym sposobem zwalczenia pajdokracji mogłoby być całkowite odsunięcie młodych od polityki. Równocześnie zdaje sobie sprawę, że tak radykalne rozwiązanie nie jest możliwe. W swoim wywodzie Koneczny nie tylko opisuje wady pajdokracji, ale również wskazuje, jak można z nią walczyć.
Od Grobu Pańskiego po groby Gułagu
Authors: Wadas Andrzej
Published: January 2022

Celem artykułu jest próba całościowego ujęcia trajektorii losu trzech pokoleń rodziny Jankowskich na Syberii, w Kraju Przymorskim oraz w Korei w latach 1864–1945 poprzez pryzmat osiągnięć gospodarczych, kulturowych i naukowych. Założycielem dalekowschodniej gałęzi rodu był Michał Jankowski (1842–1912) zesłany na Syberię za udział w powstaniu styczniowym. Współpracownik Benedykta Dybowskiego, człowiek o niespożytej energii, podejmował wielorakie inicjatywy, wśród których było myślistwo, zbieranie dzikiego żeń-szenia, administrowanie kopalnią złota. W 1880 r. osiadł na Półwyspie Sidiemi, w pobliżu Władywostoku, gdzie założył gospodarstwo rolne specjalizujące się m.in. w hodowli koni rasowych oraz uprawie ogrodniczej żeń-szenia. Oprócz działalności agronomicznej prowadził badania przyrodnicze i archeologiczne, a pozyskane okazy i artefakty wysyłał do muzeów rosyjskich oraz europejskich. Tradycję ojca w drugim pokoleniu kontynuował Jerzy (Jurij) Michajłowicz Jankowski (1879–1956). Obdarzony podobnym charakterem i talentem, praktyki rolniczej uczył się w Teksasie i na wydziale rolnym uniwersytetu w St. Louis (Missouri). Rozszerzył on gospodarstwo o rybołówstwo przemysłowe oraz uprawę ryżu. Zajęcie Dalekiego Wschodu przez wojska bolszewickie w 1922 r. zmusiło rodzinę do emigracji do Korei oraz Mandżurii. Nowa siedzibę rodową nazwano Nowiną. Została zbudowana nad rzeką Ompo, w pobliżu miasta Ch’ŏngjin, około 200 km na południe wzdłuż linii brzegowej Korei od ujścia rzeki Tumen. Nowina była nie tylko nowoczesnym gospodarstwem rolnym prowadzącym wyspecjalizowaną hodowlę zwierząt oraz sadownictwo, ale stanowiła również enklawę rekreacyjną, kulturową i duchową, ze szkołą dla dzieci, teatrem letnim, cerkwią prawosławną oraz kurortem wypoczynkowym dla wczasowiczów. Trzecim, najbardziej znanym przedstawicielem rodu był Walery Jurewicz Jankowski (1911–2010). W 1945 r. wstąpił on wraz z bratem Jerzym do Armii Czerwonej, gdzie ze względu na znajomość języka koreańskiego i japońskiego pełnił funkcję tłumacza wywiadu wojskowego przy sztabie 25 Armii. Obydwaj bracia przebywali w P’yŏngyang. Na początku 1946 r. zarówno ojciec Jerzy, jak i Walery zostali aresztowani i skazani na łagry. Rodzina uległa rozproszeniu po świecie: od Australii po Amerykę Północną i Południową. Gospodarstwo Jankowskich w Korei zostało znacjonalizowane. Jankowscy odnieśli spektakularny sukces w dalekowschodniej Rosji, ponieważ potrafili zastosować tradycyjny etos szlachecki opierający się na poszerzonej strukturze rodzinnej oraz czeladzi służebnej, co zdołali połączyć z rycerskim hartem ducha i otwartością na świat pogranicza zamieszkałego przez różne grupy etniczne.
Inhibition of Return (IOR): Is it Consciousness of an Object without Attention or Attention without an Object and Consciousness?
Authors: Bielas Jacek
Published: January 2022

The crux of the dispute on the mutual relations between attention and consciousness, and to which I have referred in this paper, lies in the question of what can be attended in spatial attention that obviously resonates with the phenomenological issue of intentionality (e.g., the noesis-noema structure). The discussion has been initiated by Christopher Mole. He began by calling for a commonsense psychology, according to which one is conscious of everything that one pays attention to, but one does not pay attention to all the things that one is conscious of. In other words, attention is supposed to be a condition which is sufficient but not necessary for consciousness, i.e., consciousness is a necessary concomitant of attention, but attention is not a necessary concomitant of consciousness. Mole seeks to validate his stance with data from psychology labs. His view is, however, partly confronted, for instance, by Robert Kentridge, Lee de-Wit and Charles Heywood, who used their experimental research on a neurological condition called blindsight as evidence of a dissociation between attention and consciousness, i.e., that visual attention is not a sufficient precondition for visual awareness. In this meta-theoretical state of affairs, I would like to focus on the cognitive phenomenon most often referred to as Inhibition of Return (IOR) and suggest that, following its micro dynamics from the perspective of micro-phenomenology, it can be used to actually showcase all of the options on both sides of the argument. One of my leading goals would be also to follow Mole’s attempt to link attention with agency but where we differ is that I wish to heuristically articulate the matter in terms of Merleau-Ponty’s phenomenological notion of embodied pre-reflective intentionality.
STRATEGI KOMUNIKASI PODCAST DALAM MEMPERTAHANKAN EKSISTENSI DI ERA DIGITAL (STUDI KASUS PADA PODCAST MANUSIA KEJU)
Authors: Syarafina Wahyu Nur , Musyaffa Iqbal Nafis , Ramadhana Mohamad Rizal , Puspitasari Putri Ardhia
Published: January 2022

Perkembangan teknologi saat ini mulai banyak memunculkan media baru. Salah satu platform media baru yang sedang trend di Indonesia adalah podcast. Podcast adalah sebuah produk audio yang diunggah dan dapat didengarkan di manapun. Eksistensi podcast sendiri sudah tidak dapat dicegah. Hal tersebut didukung dengan munculnya podcaster yang berasal dari kalangan artis, influencer, dan public figure. Podcast Manusia Keju merupakan podcast baru yang bertema monolog terntang kehidupan. Beragam jenis podcast menyebabkan satu dan lainnya harus bersaing untuk mendapat pendengar setia dan  mengunggah konten yang baik. Penelitian ini merupakan penelitian kualitatif dengan menggunakan metode studi kasus. Studi kasus dilakukan pada Podcast Manusia Keju. Hasil penelitian ini adalah podcast Manusia Keju memiliki strategi komunikasi yaitu mengedepankan konten yang relate dengan kehidupan menggunakan gaya storytelling,  melakukan integrasi dengan media sosial dalam membagikan aktivitas, dan menggunakan teknik word of mouth di lingkungan sekitar. Melalui strategi tersebut, podcast Manusia Keju memiliki pencapaian yaitu memiliki 10 episode dengan 500 kali penayangan di Spotify dan bisa mengikuti kegiatan dari Kominfo.Kata Kunci: Strategi Komunikasi, Podcast, Manusia Keju, Eksistensi, Era Digital.
ANALISIS SIKAP MASYARAKAT MENGENAI INFORMASI PPKM DARURAT DI MEDIA SOSIAL (WILAYAH DKI JAKARTA 3-5 JULI 2021)
Authors: Savira Nanda , Rambe Warhi Pandapotan
Published: January 2022

Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui sikap masyarakat mengenai informasi PPKM Darurat di media sosial dengan fokus kepada warga Gg.Mebel RT 06 / RW 03 Kelurahan Ciracas, Kecamatan Ciracas, Jakarta Timur. Jenis penelitian yang digunakan adalah penelitian kualitatif deskriptif dengan menggunakan teori sikap dan perilaku dan juga dengan teknik pengumpuan data yaitu observasi, wawancara, dan dokumentasi. Wawancara dilakukan dengan key informan seperti Ketua RT 06 / RW 03 dan di dukung informan seperti beberapa warga Gg.Mebel dengan latar belakang berbeda-beda mulai dari Ibu Rumah Tangga, Mahasiswa, Karyawan Swasta, Karyawan Negri, dan Remaja. Penelitian dilaksanakan pada 5 Juni s/d 30 juli 2021 di Wilayah Gg.Mebel RT 06 / RW03 Kelurahan Ciracas Kecamatan Ciracas Jakarta Timur. Kesimpulan hasil penelitian menunjukan bahwa adanya sikap dan perilaku pro kontra masyarakat mengenai adanya kebijakan PPKM Darurat, namun seluruh warga wilayah Gg.Mebel RT 06 / RW 03 sampai saat ini tetap mematuhi protokol dan peraturan yang dibuat oleh pemerintah. Sementara itu, seluruh hasil yang ditemukan berasal dari sikap para key informan dan informan Warga Gg.Mebel RT 06 / RW 03 Kelurahan Ciracas, Kecamamatan Ciracas, Jakartta Timur. Kata Kunci: PPKM Darurat, Media Sosial, Masyarakat, Sikap
ANALISIS ISI PESAN MORAL DALAM FILM ELEGI MELODI
Authors: Rajendra Rafif Adwitya , Srigati Bambang
Published: January 2022

Film Elegi Melodi merupakan film pendek yang dibuat oleh Studio Antelope. Film ini bercerita mengenai wanita paruh baya yang ingin mewujudkan cita-cita nya menjadi penyanyi dan membuat video klip setelah dia divonis kanker. Untuk mengetahui pesan moral yang terdapat pada film Elegi Melodi, penelitian ini menggunakan metode analisis isi dengan pendekatan kualitatif yang bersifat deskriptif.. Sumber data penelitian berasal dari film Elegi Melodi, menggunakan unit sintaksis (potongan gambar scene-scene film). Kemudian analisis isi ini menggunakan pedoman analisis isi semantik dengan jenis penunjukkan, untuk mengklasifikasikan tanda menurut maknanya serta menghitungi frekuensi seberapa sering objek tertentu (pesan moral) dirujuk. Hasil penelitian ini menunjukkan terdapat pesan moral yang berasal dari pertukaran informasi dalam interaksi sesama tokohnya. Pesan moral dalam film ini terdapat karakteristik dan aspek di dalamnya. Karakteristik pesan film Elegi Melodi yakni: origin dan mode. Sedangkan aspek pesannya adalah isi pesan yang terdapat lambang. Kemudian pesan moral dalam film ini telah terkategorisasi yang di dalamnya terdapat indikator dan juga dibagi menjadi sub- indikator. Masing-masing kategori pesan moral ini memiliki total kemunculan: kategori pesan moral hubungan manusia dengan Tuhan sebanyak 3 kali; hubungan manusia dengan diri sendiri 6 kali; dan hubungan manusia dengan manusia lain 13 kali. Pesan moral dalam film Elegi Melodi didominasi oleh pesan moral hubungan manusia dengan manusia lain yang memiliki kemunculan 13 kali di dalam scene-scenenya. Film ini lebih menekankan pesan moral hubungan manusia dengan manusia lain kepada khalayaknya.  Penyampaian pesannya dilakukan secara langsung karena pesan moral yang dibuat komunikator film ditujukan agar lebih mudah diterima dan dipahami penontonnya.Kata kunci: Analisis Isi, Pesan Moral, Kategori, Dominasi
BAURAN KOMUNIKASI PEMASARAN TOKO ANGENTYAS DI KABUPATEN TEMANGGUNG (DESKRIPTIF KUALITATIF BAURAN KOMUNIKASI PEMASARAN TOKO ANGENTYAS DI KABUPATEN TEMANGGUNG)
Authors: Latifah Anis , Basuki Umar
Published: January 2022

Artikel ini bertujuan untuk mengetahui dan menjelaskan bauran komunikasi pemasaran yang dilakukan oleh toko Angentyas di Kabupaten Temanggung. Metode penelitian yang digunakan adalah metode deskriptif kualitatif. Teknik pengumpulan data yang digunakan adalah observasi, wawancara, dan dokumentasi. Selanjutnya data yang diperoleh diolah dan dianalisis menggunakan teori pengetahuan persuasi (persuasion knowledge model theory) serta bauran komunikasi pemasaran (marketing communication mix). Hasil penelitian ini menyimpulkan bahwa bauran komunikasi pemasaran yang dilakukan oleh Toko Angentyas berhasil dalam meningkatkan penjualan produk peralatan rumah tangga dengan menggunakan teori pengetahuan pengalaman owner dalam merintis usaha, dengan pengalaman berbelanja online membuat mereka terus mendalami e-commerce guna memajukan bisnis. Toko Angentyas berusaha menerapkan bauran pemasaran (marketing mix) 7P, yakni: 1) Product (produk). 2) Price (harga). 3) Place (tempat). 4) Promotion (promosi) dengan menerapkan promotion mix seperti Advertising (periklanan), Sales promotion (promosi penjualan), Direct marketing (pemasaran langsung), Public relation (hubungan masyarakat), Internet marketing (pemasaran melalui internet). 5) People (partisipan/orang). 6) Process (proses). 7) Physical evidence (lingkungan fisik).Kata kunci: Teori Pengetahuan Persuasi, Bauran Komunikasi Pemasaran, Bauran Promosi, Toko Angentyas
PH, KANDUNGAN BAHAN KERING DAN SIFAT FISIK SILASE LIMBAH KOL DENGAN BERBAGAI PENAMBAHAN LEVEL DEDAK PADI
Authors: Harahap Anwar Efendi , Rusdi Muhammad , Elfawati Elfawati
Published: January 2022

Cabbage waste has the potential to be used as an alternative feed for livestock if the feed is processed sustainably. This study aims to analyze the determine the best level of use of rice bran in making cabbage waste silage seen from physical properties, pH and dry matter content of silage. This study used a completely randomized design  with 4 treatments and 4 replications. The treatments were A0 (cabbage waste 100%), A1 (cabbage waste 75% + rice bran 25%), A2 (cabbage waste 50% + rice bran 50%), A3 (cabbage waste 25% + rice bran 75%). The parameters measured include pH, odor, color, texture, presence of mushrooms and dry matter content. The results showed that the substitution of various levels of rice bran on cabbage waste had no significant effect (P 0.05) on the pH, color, texture and presence of mushrooms, had a significant effect (P 0.05) increased the aroma value, and had a very significant effect ( P 0.01) increased the dry matter content of the silage. The best treatment in this study is A3 (cabbage waste 25%, rice bran 75%) because it can increase the odor and dry matter content.
TINGKAT KEASINAN DAN UJI ORGANOLEPTIK TELUR AYAM RAS DENGAN WAKTU PERENDAMAN YANG BERBEDA
Authors: Rokhayati Umbang Arif , Herijanto Soegeng
Published: January 2022

The purpose of this study was to determine the organoleptic value of salty taste in eggs soaked in salt solution with different soaking times. The materials used in this study were 90 eggs, rubbing ash and crust salt (table salt). The experimental design used was a completely randomized design (CRD) with 3 treatments and 3 replications. The parameters observed in this study were the organoleptic value and salinity level. The results showed that the duration of soaking eggs in a salt solution had a significant effect on the organoleptic value and salinity of the eggs (P 0.05) on the organoleptic value and the salinity level of the panelists preferred the results of soaking in a salt water solution with a long soaking time of 12 days.
SIFAT KUALITATIF DAN KUANTITATIF SAPI BALI BETINA
Authors: Gobel Zulkarnaiin , Dako Safriyanto , Laya Nibras Karnain
Published: January 2022

The purpose of this study was to determine the qualitative and quantitative characteristics of female Bali cattle in Atinggola District, North Gorontalo Regency, Gorontalo Province. This study used a field experiment method in the form of direct observation and measurement of female Bali cattle based on the total population and livestock density in each village in Atinggola District. A total of 122 female Bali cattle aged 2-4 years were used as samples for observation and measurement. Bali cattle aged 2 3 years have a white pattern on the butt (butt mirror) with clear boundaries of 74.64% and 25.33% without clear boundaries. The white pattern on the feet (socks) is clearly visible with the skin color on the legs 73.33% and 26.67% there is no dividing line between the body color and the white pattern on the legs (socks). Bali cattle aged 3 4 years have a white pattern on the butt (butt mirror) which is clearly demarcated by 63.83% and 36.17% without clear boundaries. The white pattern on the feet (socks) is well defined with body hair color 68.09% and 31.91% there is no clear boundary between body color and pattern color. Female Bali cattle aged 2 3 aged 5.81-25.15, the average body length, chest circumference, and height were 93.91±9.29, 148.78±20.40 and 106, respectively, 10±6.16. Bali cattle aged 34 have a diversity of body size of 5.29-35.17%. The average values of chest circumference, body length, and height were 98.73±10.31, 144.22±14.62, 144.22±14.62, respectively. Female Bali cattle from Atinggola District, North Gorontalo Regency, Gorontalo have qualitative characteristics that do not deviate from native Indonesian Bali cattle. Body size diversity of female Bali cattle aged 2 3 was 5.81-25.15, while Bali cattle aged 3 4 had body size diversity of 5.29-35.17%
PREVALENSI CESTODIASIS SALURAN PENCERNAAN PADA KAMBING
Authors: Abusari Maryam
Published: January 2022

The aim of this study was to determine the prevalence of gastrointestinal cestodiasis in goats. The sample collection was carried out in September-October 2019 in Tilongkabila and Kabila Bone Districts. Examination of feces samples used the Native method, Sedimentation and Flotation. A total of 3 samples of goat feces from Tilongkabila District, and 6 samples of goat feces from Kabila Bone District contained Cestoda worm eggs. The prevalence of Cestodiasis in goats in Tilongkabila District is: 3.5%. The presence of cestodiasis in goats obtained by the Natif method: 0%, precipitation: 2.3% and flotation: 1.2%. The prevalence of Cestodiasis in goats in Kabila Bone District was: 6.6%. The presence of cestodiasis in goats produced based on the Native method: 1.1%, Precipitation: 3.3% and Flotation