Αξιολόγηση διαφορετικών τεχνικών καθήλωσης αυτόλογων μοσχευμάτων ημιτενοντώδους και ισχνού σε συνδεσμοπλαστική προσθίου χιαστού συνδέσμου
Authors: Αποστολόπουλος Ιωάννης 
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθούν διαφορετικέςτεχνικές συνδεσμοπλαστικής του προσθίου χιαστού συνδέσμου χρησιμοποιώντας μόσχευμα ισχνού - ημιτενοντώδους. Οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε 3 ομάδες με μη τυχαιοποιημένο τρόπο. Στην πρώτη ομάδα (ομάδα Α) που περιελάμβανε 43 ασθενείς, χρησιμοποιήθηκε μη ανατομική - εξωαρθρική καθήλωση τύπου Retrobutton (Arthrex, Inc, Naples, Fl). Για τη δεύτερη ομάδα (ομάδα Β) που περιελάμβανε 30 ασθενείς, χρησιμοποιήθηκε τεχνική εγκάρσιας καθήλωσης στο μηρό (Transfix Arthrex, Inc, Naples, Fl) και στην τρίτη ομάδα (Ομάδα Γ) που περιελάμβανε 25 ασθενείς, χρησιμοποιήθηκε ανατομική καθήλωση κοντά στην άρθρωση (AperFix Cayenne Medical,Zimmer, Biomet). Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για χρονικό διάστημα 2 ετών. Η κλινική αξιολόγηση περιλαμβάνει τα ειδικά ερωτηματολόγια (scores) IKDC, Lysholm, Tegner και μετρήσεις με τη χρήση αρθρομέτρου (KT1000). Η διεύρυνση των οστικών αυλών και η ακεραιότητα του μοσχεύματος αξιολογήθηκαν χρησιμοποιώντας μαγνητικό συντονισμό (MRI) στους 6, 12 και 24 μήνες. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με SPSS 17.0 με στατιστική σημαντικότητα που καθορίστηκε στο 95% (p<0,05).Από τον Φεβρουάριο του 2011 έως τον Μάρτιο του 2014, 112 ασθενείς με ρήξη του προσθίου χιαστού συνδέσμου υποβλήθηκαν σε αρθροσκοπική αποκατάσταση χρησιμοποιώντας αυτόλογο μόσχευμα ισχνού και ημιτενοντώδους. Ασθενείς με συνοδές μηνισκικές ρήξεις όπως και χόνδρινα ελλείμματα τύπου I και II δεν αποκλείστηκαν. Όλες οι χειρουργικές επεμβάσεις έγιναν υπό γενική ή ραχιαία αναισθησία χρησιμοποιώντας ίσχαιμο περίδεση σε ύπτια θέση του ασθενούς, από τον ίδιο γιατρό και στο ίδιο νοσοκομείο. Χρησιμοποιήθηκαν ο ισχνός και ο ημιτενοντώδης, σχηματίζοντας τετραπλή δέσμη. 98 ασθενείς ολοκλήρωσαν την παρακολούθηση των δύο ετών. Οι ασθενείς ακολούθησαν το ίδιο συντηρητικό μετεγχειρητικό πρόγραμμα αποκατάστασης. Τα κριτήρια ένταξης ήταν μονόπλευρη ρήξη του προσθίου χιαστού, ηλικία 17-50 ετών, με φυσιολογικό το αντίθετο γόνατο. Τα κριτήρια αποκλεισμού ήταν συνοδός συνδεσμική βλάβη και μεγαλύτερη από δευτέρου βαθμού χόνδρινη βλάβη. Όλοι οι ασθενείς και στις τρεις ομάδες είχαν λειτουργικά φυσιολογικά ή σχεδόν φυσιολογικά IKDC, Lysholm και Tegner scores. Η μέση υποκειμενική IKDC βαθμολογία στα 2 χρόνια ήταν 85 ± 10 στην ομάδα Α,82 ± 14 στην ομάδα Β και 81 ± 14 στην ομάδα Γ (p> 0,5) και οι διαφορές στην αρθρομέτρηση με το KT1000 αρθρόμετρο ήταν 2,2 ± 1,6 χιλ στην ομάδα Α, 2,1 ± 1,5 στην ομάδα Β και 2,5 ± 1,8 στην ομάδα Γ (p> 0,498). Η διεύρυνση των οστικών αυλών ήταν μεγαλύτερη στο μηρό (p> 0,026)συγκριτικά με την κνήμη (p> 0,408). Τρεις ασθενείς στην ομάδα Α (6,9%), ένας στην ομάδα Β (3,4%) και ένας στην ομάδα Γ (4,1%) υπέστησαν νέα ρήξη του μοσχεύματος μετά από τραυματισμό κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης. Υπήρξαν επίσης πέντε νέες ρήξεις μηνίσκου στην ομάδα Α, 3 στην ομάδα Β και 3 στην ομάδα Γ. Προσπαθήσαμε να αξιολογήσουμε διαφορετικές τεχνικές καθήλωσης αυτόλογου μοσχεύματος ισχνού και ημιτενοντώδους σε συνδεσμοπλαστική προσθίου χιαστού συνδέσμου. Και οι τρεις τεχνικές (TransFix, RetroButton και AperFix) που δοκιμάστηκαν είναι αξιόπιστες μέθοδοι για την αποκατάσταση των ρήξεων του προσθίου χιαστού συνδέσμου, καθώς παρέχουν υψηλά φορτία αποτυχίας (>500 N). Σε σύγκριση με προηγούμενες μελέτες, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης επιβεβαιώνουν ορισμένα ευρήματα, όπως ότι όλες οι τεχνικές συγκράτησης, τόσο οι ελαστικές όσο και οι άκαμπτες, προκαλούν διεύρυνση των οστικών αυλών με ελαφρώς μεγαλύτερη διεύρυνση στην μη ανατομική τύπου endobutton. Η κίνηση του μοσχεύματος στον αυλό δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος παράγοντας για τη διεύρυνση, καθώς η θερμική νέκρωση που προκαλείται από τον τρυπανισμό, η απόσταση από την αρθρική επιφάνεια, το επιθετικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας και η μη ειδική φλεγμονώδης αντίδραση αποτελούν επίσης αιτιολογικούς παράγοντες. Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι η διεύρυνση των οστικών αυλών δεν συσχετίζεται με το τελικό κλινικό αποτέλεσμα, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Παρόλα αυτά, πρέπει να καταβάλλεται προσπάθεια για την αποφυγή της, καθώς η ύπαρξη διεύρυνσης στους οστικούς αυλούς μπορεί δυνητικά να προκαλέσει δυσκολίες σε περιπτώσεις επανεπέμβασης. Όλοι οι ασθενείς επέστρεψαν στην εργασία τους και οι περισσότεροι στις προηγούμενες αθλητικές τους δραστηριότητες. Το ποσοστό ικανοποίησης από τη χειρουργική επέμβαση ήταν 83,4%, 86,4% και 85,9% αντίστοιχα για τις ομάδες Α, Β και Γ. Συμπερασματικά, η ανάλυση των αποτελεσμάτων μας δεν έδειξε σημαντική υπεροχή της μιας μεθόδου έναντι της άλλης. Και οι τρεις τεχνικές είναι αξιόπιστες και παρέχουν υψηλά ποσοστά ικανοποίησης των ασθενών, σε ποσοστό μεγαλύτερο του 89%.