Η ανοσολογική απόκριση του οργανισμού μετά από διαλειμματική και συνεχόμενη άσκηση
Authors: Σπανουδάκη Σοφία 
Published: August 2021

Η άσκηση επηρεάζει την ανοσολογική και ορμονική απόκριση των αθλητών. Οι περισσότερες μελέτες εστιάζονται σε παρατεταμένη συνεχόμενη άσκηση, ενώ λίγες μελέτες είναι εκείνες όπου ερευνούν την επίδραση άσκησης μεταβαλλόμενης έντασης στο ορμονικό και ανοσολογικό προφίλ. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκριθούν οι μεταβολές του ανοσοποιητικού συστήματος μεταξύ συνεχόμενης και διαλειμματικής άσκησης με την ίδια μέση ένταση και διάρκεια. Για τον σκοπό αυτό εξετάστηκαν 10 υγιείς μέτρια γυμνασμένοι άντρες, (ηλικία:24.7±1.5, VO2max: 47.9 ± 2.0 ml/Kg/min, ΑΤ: 67.4 ±1.1%VO2max) σε δυο πρωτόκολλα άσκησης στο ποδήλατο που διαρκούσε το καθένα μια ώρα. Στην πρώτη δοκιμασία, οι δοκιμαζόμενοι ποδηλατούσαν με ένταση που αντιστοιχούσε στο 105% του γαλακτικού κατωφλιού, (συνεχόμενη). Στην άλλη δοκιμασία, (διαλειμματική), η ένταση εναλάσσονταν με τον ακόλουθο τρόπο: 40΄΄ κάτω από το κατώφλι (46.5 1.9% VO2max), και 20΄΄ στο 120% της VO2max, ώστε η μέση ένταση να είναι όπως στην συνεχόμενη. Δείγματα αίματος ελήφθησαν στην ηρεμία, στο 30ο , στο 60ο λεπτό καθώς και μια ώρα μετά την λήξη της άσκησης. Η συγκέντρωση της IL-6 και του TNF-a στο υπερκείμενο μετρήθηκε με Elisa μετά από διέγερση με LPS (e.coli). Η συγκέντρωση των κατεχολαμινών, της αυξητικής ορμόνης και της κορτιζόλης μετρήθηκε επίσης με Elisa. Για την στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε ANOVA διπλής κατεύθυνσης (2Χ4) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις στους δυο παράγοντες και περαιτέρω έλεγχος έγινε με Tukey- Post Hoc test, (P<0.05). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δυο πρωτοκόλλων άσκησης στην συγκέντρωση του TNF-a, p=0.75 και της IL-6, p=0.13. Ο χρόνος φαίνεται να επιδρά στην συγκέντρωση του TNF-a, όπου από την τιμή ηρεμίας 436.1±102.5 αυξήθηκε σε 649.5±187.7 pg/ml στο τέλος της άσκησης, ενώ μια ώρα μετά την λήξη της άσκησης μειώθηκε σε 305.9±78.8 pg/ml (P<0.01). Αντίθετα, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην συγκέντρωση της IL-6 σε σχέση με τον χρόνο, (p=0.21), από 392.7±231.3 pg/ml στην ηρεμία αυξήθηκε σε 451.4 ±181.2 pg/ml στο 60ο λεπτό της άσκησης, ενώ μια ώρα μετά την λήξη της άσκησης μειώθηκε σε 381.7 ± 185.2 pg/ml. Ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων, το ποσοστό των ουδετερόφιλων και των λεμφοκυττάρων δεν μεταβλήθηκε από τον τύπο της άσκησης. Ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων αυξήθηκε από την τιμή ηρεμίας 6.5 ± 0.45 σε 9.1± 0.42 x 103/μl στο 60ο λεπτό της άσκησης, (P<0.01) και επέστρεψε στην τιμή ηρεμίας 1 ώρα μετά την λήξη της άσκησης (7.0 ±0.7 x 103/μl). Το ποσοστό των λεμφοκυττάρων από την ηρεμία 43.1±8.7% μειώθηκε σε 25.9±8.1% μια ώρα μετά την λήξη της άσκησης, ενώ το ποσοστό των ουδετερόφιλων από 48.1±7.4% στην ηρεμία αυξήθηκε σε 67.7±8.6% μια ώρα μετά την λήξη της άσκησης. Ο τύπος της άσκησης δεν επέδρασε στην συγκέντρωση των κατεχολαμινών, της αυξητικής ορμόνης και της κορτιζόλης. Ωστόσο, ο χρόνος επηρέασε την συγκέντρωση των παραπάνω ορμονών (P<0.01), πλην της κορτιζόλης p=0.44. Η παραγωγή γαλακτικού οξέος, ο πνευμονικός αερισμός (VE), και το αναπνευστικό πηλίκο (R) δεν διέφεραν στους δυο τύπους άσκησης, p= 0.92, p=0.55, p= 0.42, αντίστοιχα. Αντίθετα, η VO2 και η ΚΣ διέφεραν στα δυο πρωτόκολλα άσκησης (P<0.01) καθώς και στον χρόνο (P<0.01). Συμπερασματικά, ο τύπος της άσκησης, συνεχόμενη ή διαλειμματική δεν επηρέασε την παραγωγή κυτταροκινών (IL-6, TNF-a) μετά από διέγερση με LPS, κατά την διάρκεια της άσκησης και μια ώρα μετά. Πιθανόν, αυτό να οφείλεται στις παρόμοιες μεταβολικές, φυσιολογικές και ενδοκρινικές αποκρίσεις του οργανισμού στους δυο τύπους άσκησης.