Συσχέτιση της στυτικής δυσλειτουργίας με την ικανότητα για άσκηση
Authors: Σαμέντζας Αλέξιος 
Published: August 2021

Συσχέτιση της στυτικής δυσλειτουργίας με την ικανότητα για άσκησηΣκοπός: Η δοκιμασία κόπωσης είναι ζωτικής σημασίας για τον προσδιορισμό του καρδιαγγειακού κινδύνου σε άντρες με στυτική δυσλειτουργίας. Το χαμηλό ωφέλιμο έργο άσκησης, ο βραδύτερος ρυθμός αποκατάστασης μετά την άσκηση και η μειωμένη ικανότητα αύξησης της καρδιακής συχνότητας κατά τη διάρκεια της άσκησης (χρονότροπη ανεπάρκεια) αποτελούν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες δυσμενών καρδιαγγειακών εξελίξεων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ αυτών των παραμέτρων της άσκησης με την παρουσία και τη σοβαρότητα της στυτικής δυσλειτουργίας. Μέθοδοι: 180 ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία και 50 ίδιας ηλικίας άνδρες χωρίς στυτική δυσλειτουργία υποβλήθηκαν σε μέγιστη δοκιμασία κόπωσης. Επίσης 20 ασθενείς της πρώτης ομάδας αξιολογήθηκαν εκ νέου μετά την λήψη σιλδεναφίλης για 6 εβδομάδες. Οι παράμετροι της άσκησης συμπεριλαμβανομένων της ικανότητας για άσκηση (μεταβολικά ισοδύναμα, ΜΕΤS),του χρονικού σημείου της μέγιστης άσκησης, της καρδιακής συχνότητας στα 6 ΜΕΤS, της μέγιστης άσκησης και της καρδιακής συχνότητας αποκατάστασης στο 1 και στα 2 λεπτά αξιολογήθηκαν σε όλα τα άτομα. Ο Δείκτης Χρονότροπης απάντησης (CI) υπολογίστηκε ως [(μέγιστη ΚΣ –ΚΣ ηρεμίας)/ (220– ηλικία– ΚΣ ηρεμίας )]. Η ενδοθηλιακή λειτουργία αξιολογήθηκε με βάση την ενδοθηλιοεξαρτώμενη αγγειοδιαστολή της βραχιονίου αρτηρίας (FMD) .Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία είχαν χαμηλότερο χρόνο μέγιστης άσκησης και κατ’ επέκταση μικρότερη ικανότητα άσκησης (Ρ <0.001) καθώς και χαμηλότερο δείκτη χρονότροπης απάντησης (CI) (Ρ <0,01) σε σύγκριση με εκείνους που δεν είχαν στυτική δυσλειτουργία. Η καρδιακή συχνότητα αποκατάστασης δεν διέφερε μεταξύ των ατόμων με στυτική και χωρίς στυτική δυσλειτουργία. Υπήρχε μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ της βαρύτητας της στυτικής δυσλειτουργίας με τη διάρκεια της άσκησης, του μέγιστου έργου άσκησης, την καρδιακή συχνότητα αποκατάστασης στα 2 λεπτά μετά την άσκηση και του δείκτη χρονότροπης απάντησης (όλα τα P <0,05).Υπήρξε, επίσης, μια θετική σχέση της καρδιακής συχνότητας αποκατάστασης και του δείκτη χρονότροπης απάντησης με την ενδοθηλιοεξαρτώμενη αγγειοδιαστολή της βραχιονίου αρτηρίας (FMD) (όλα τα P <0,05).Παρατηρήθηκε ακόμη αύξηση της ενδοθηλιοεξαρτώμενης αγγειοδιαστολής της βραχιονίου αρτηρίας (FMD), μείωση των επιπέδων της C- αντιδρώσας πρωτείνης (CRP) καθώς και αύξηση της μέγιστης ικανότητας για άσκηση εκτιμώμενης ως μεταβολικά ισοδύναμα (ΜΕΤS) μετά τη θεραπεία με σιλδεναφίλη. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη δείχνει αλληλοεξαρτήσεις μεταξύ της μέγιστης ικανότητας για άσκηση, της καρδιακής συχνότητας αποκατάστασης, του δείκτη χρονότροπης απάντησης και της στυτικής δυσλειτουργίας. Μη φυσιολογική καρδιακή συχνότητα αποκατάστασης και δείκτης χρονότροπης απάντησης συνδέονται με συστηματική ενδοθηλιακή δυσλειτουργία. Επίσης διαφαίνεται ακόμη ότι η χορήγηση σιλδεναφίλης έχει ευνοϊκή επίδραση στην ενδοθηλιακή λειτουργία και κατ’ επέκταση και στην ικανότητα για άσκηση.Τα ευρήματα αυτά συνεπάγονται παθοφυσιολογικές συνδέσεις και μπορεί να έχουν σημαντικές εφαρμογές για την εκτίμηση του καρδιαγγειακού κινδύνου σε άνδρες με στυτική δυσλειτουργία.