Μελέτη των μηχανισμών δράσης των νεότερων αντιπρωτεϊνουρικών θεραπειών στη διαβητική νεφροπάθεια
Authors: Μαυροειδή Βασιλική 
Published: September 2021

ΕΙΣΑΓΩΓΗ.Η διαβητική νεφροπάθεια είναι κύρια αιτία νεφρικής νόσου τελικού σταδίου στο Δυτικό κόσμο.Το Σύστημα Ρενίνης Αγγειοτασίνης (ΣΡΑ) διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της διαβητικής νεφροπάθειας.Συγκεκριμένα, το συστηματικό ΣΡΑ είναι κατεσταλμένο ενώ το ενδονεφρικό είναι ενεργοποιημένο και εμπλέκεται στην παθογένεση της νεφρικής βλάβης. Tο σπείραμα και συγκεκριμένα το ποδοκύτταρο κατέχουν κεντρική θέση στην παθοφυσιολογία της διαβητικής νεφροπάθειας. Δεδομένα από κυτταροκαλλιέργειες, συνδέουν την αγγειοτασίνη II με αυξημένη δραστηριότητα mTOR.Το μονοπάτι PI3K- AKT- mTOR εμπλέκεται στην ανάπτυξη νεφρικής βλάβης στο σακχαρώδη διαβήτη.Μελετήθηκε η επίδραση της αντιπρωτεϊνουρικής θεραπείας λοσαρτάνης στο σηματοδοτικό μονοπάτι PI3K- AKT- mTOR σε in vivo μοντέλο διαβητικής νεφροπάθειας τύπου Ι, σε συνδυασμό με κλινικά και παθολογοανατομικά δεδομένα.ΜΕΘΟΔΟΙ.Αρουραίοι Sprague-Dawley έγιναν διαβητικοί με στρεπτοζοτοκίνη. Μια φορά το μήνα, διενεργείτο συλλογή ούρων 24ώρου για τη μέτρηση της λευκωματίνης.Πέντε μήνες μετά την επαγωγή του σακχαρώδους διαβήτη, ξεκίνησε η καθημερινή per os χορήγηση λοσαρτάνης και τα πειραματόζωα χωρίσθηκαν σε 4 ομάδες: διαβητικά, διαβητικά υπό λοσαρτάνη, υγιή και υγιή υπό λοσαρτάνη.Δύο μήνες μετά, προτού διενεργηθεί ευθανασία, έγινε μέτρηση της συστολικής πίεσης και συλλογή ούρων 24ώρου για τη μέτρηση της λευκωματίνης. Απομονώθηκαν σπειράματα και με Western blot εξετάσθηκε η έκφραση της ολικής AKT (tAKT), των φωσφορυλιωμένων/ ενεργοποιημένων μορφών της ΑΚΤ (pAKTSer473,pAKTThre308) και της νεφρίνης.Σε σπειράματα και ποδοκύτταρα εκτιμήθηκε η έκφραση των: tAKT,pAKT308,pAKT473,mTOR,pTOR2448 (φωσφορυλιωμένη/ ενεργοποιημένη mTOR στη Ser2448) με έμμεσο ανοσοφθορισμό.Εκτιμήθηκε η έκταση του μεσαγγείου και μετρήθηκε το πάχος της βασικής μεμβράνης του σπειράματος.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.Η απέκκριση της λευκωματίνης ανά 24ωρο, σταδιακά αυξήθηκε στα ούρα των διαβητικών πειραματοζώων και μειώθηκε λόγω της λοσαρτάνης.Η λοσαρτάνη δεν είχε καμία επίδραση στην προκαλούμενη από το σακχαρώδη διαβήτη αύξηση της συστολικής αρτηριακής πίεσης.Παρατηρήθηκε αύξηση της έκτασης του μεσαγγείου, στα διαβητικά πειραματόζωα.Λόγω της χορήγησης λοσαρτάνης, στα διαβητικά πειραματόζωα, διαπιστώθηκε τάση για μείωση της έκτασης του μεσαγγείου χωρίς στατιστική σημαντικότητα.Η λοσαρτάνη μείωσε την προκαλούμενη από το σακχαρώδη διαβήτη πάχυνση της βασικής μεμβράνης του σπειράματος.Στα σπειράματα, ο σακχαρώδης διαβήτης προκάλεσε αύξηση των pAKT308, mTOR και pTOR2448.Η χορήγηση λοσαρτάνης στα διαβητικά πειραματόζωα προκάλεσε μείωση της mTOR, pTOR2448 και των pAKT308 και pAKT473, ενώ αύξησε τα επίπεδα της tAKT.Στα ποδοκύτταρα, ο σακχαρώδης διαβήτης προκάλεσε αύξηση στην tAKT, pAKT308 και pTOR2448.Η λοσαρτάνη στα διαβητικά πειραματόζωα, μείωσε την pTOR2448, ενώ στα ποδοκύτταρα των υγιών πειραματοζώων προκάλεσε αύξηση της pTOR2448.Τα αποτελέσματα της Western blot επιβεβαίωσαν αυτά του ανοσοφθορισμού.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.Διαπιστώθηκε διαφορετική ρύθμιση της ενεργοποίησης του PI3K- AKT- mTOR σε σπειράματα και ποδοκύτταρα ως συνέπεια του σακχαρώδους διαβήτη και της λοσαρτάνης.Η λοσαρτάνη επηρεάζει τα επίπεδα των πρωτεϊνών του με ευεργετικό τρόπο, υποδηλώνοντας διασταυρούμενη επικοινωνία μεταξύ του ΣΡΑ και του PI3K- AKT- mTOR.