bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Hverjir verða aðstoðarmenn ráðherra?
Authors: Reynisson Gestur Páll , Kristmundsson Ómar H.
Published: January 2015

Greinin fjallar um bakgrunn aðstoðarmanna ráðherra 1971-2014 og hvernig sá bakgrunnur hefur breyst. Aldur, menntun og starfsreynsla er til skoðunar með hliðsjón af ríkisstjórnartímabilum og stjórnmálaflokkum ráðherra og því svarað hvort og hvernig þessir þættir hafa breyst á rúmum fjórum áratugum. Þessu til viðbótar er starfsferill aðstoðarmanna eftir að ráðningartímabili lýkur athugaður. Sett er fram líkan um það hvernig bakgrunnur aðstoðarmanna fellur að því hlutverki sem þeir eru líklegir til að gegna. Meginniðurstöður sýna að bakgrunnur aðstoðarmanna hefur ekki tekið miklum breytingum á þeim fjórum áratugum sem um ræðir. Þó er algengara að einstaklingar sem hafa starfað í fjölmiðlum verði aðstoðarmenn en fátítt að sérfræðingar á málasviði ráðherra séu ráðnir. Hjá hluta hópsins virðist starf sem aðstoðarmaður nýtast vel fyrir pólitískan starfsferil síðar.
Hagsveiflur og vinnuslys á Íslandi 1986-2011
Authors: Ásgeirsdóttir Tinna Laufey , Tryggvason Ásgeir
Published: January 2015

Í þessari grein er sambandið á milli hagsveiflna og vinnuslysa á Íslandi rannsakað í fyrsta skipti. Tengslin eru mæld fyrir vinnumarkaðinn í heild, fyrir einstakar starfsgreinar, eftir kyni og eftir alvarleika slyss. Flestar erlendar rannsóknir benda til þess að vinnuslys séu algengari í góðærum en þegar verr árar. Meðal mögulegra skýringa á jákvæðu sambandi eru að í þenslu eru fleiri starfandi, vinnuhraðinn meiri og vinnuslys frekar tilkynnt. Þessum hugsanlegu orsökum sambandsins er sérstakur gaumur gefinn í þessari rannsókn. Tímaraðagögn um vinnuslys voru fengin frá Vinnueftirlitinu. Gögn til að meta hagsveiflur voru fengin frá Hagstofunni og Vinnumálastofnun. Tímaraðirnar voru ósístæðar og var tekinn fyrsti mismunur af þeim og sambandið í kjölfarið skoðað með línulegri aðhvarfsgreiningu. Háða breytan var fjöldi vinnuslysa og óháðu breyturnar voru hagvísarnir. Jafnframt voru gögn úr Slysaskrá Íslands og frá Hagstofunni notuð til að reikna hlutfallslega hættu á vinnuslysi. Jákvætt samband fannst á milli hagsveiflna og heildarfjölda vinnuslysa. Sambandið var sterkast í byggingariðnaði, í verslunarstarfsemi og meðal karla. Útreikningar á hlutfallslegri áhættu bentu til þess að vinnandi fólk hafi verið í umtalsvert meiri hættu á slysi árið 2007 þegar þenslan var sem mest heldur en árin 2004 til 2006 og 2008 til 2011. Samanburður á milli einstakra greininga rannsóknarinnar sýndi að ekki er hægt að skýra aukna áhættu nema að litlu leyti með auknu vinnuframboði. Aukin hætta á vinnustöðum að teknu tilliti til fjölda vinnandi virðist frekar skýra aukna áhættu þegar vel árar.
Samfélagslegt hlutverk háskóla – Kostun í íslenskum háskólum
Authors: Kristinsson Sigurður , Jóhannesson Hjalti , Þorsteinsson Trausti
Published: January 2015

Samfélagið er helsti hagsmunaaðili háskóla sem hefur það meginhlutverk að sinna kennslu og rannsóknum. Akademískt frelsi (e. academic freedom) er lykilatriði í starfi háskóla en í því felst frelsi háskólakennara til að kenna og rannsaka. Á liðnum áratugum hefur hinu akademíska frelsi hins vegar verið ögrað af hálfu hagkerfisins og atvinnulífsins og í uppgjöri eftir efnahagshrunið 2008 þóttu háskólarnir hafa verið of handgengnir atvinnulífi og stjórnvöldum. Í þessari rannsókn er kastljósinu beint að samfélagslegu hlutverki háskóla (e. public role of universities), einkum afstöðu akademískra starfsmanna og sérfræðinga í háskólum til akademísks frelsis og kostunar (e. sponsorship) kennslu og rannsókna. Leitað var viðhorfa akademískra starfsmanna og sérfræðinga íslenskra háskóla til mismunandi fjármögnunar á kennslu og rannsóknum. Meðal niðurstaðna er að tæpur þriðjungur starfsmanna höfðu unnið að rannsóknum kostuðum af fyrirtækjum eða einkaaðilum á 3ja ára tímabili. Meirihluti svarenda var mótfallinn því að rannsóknir háskólamanna væru fjármagnaðar með styrkjum frá fyrirtækjum og tæpur helmingur að fjármögnun kæmi frá samkeppnissjóðum. Svarendur á sviði félags-, mennta-, hugvísinda og lista reynast mun líklegri en svarendur af öðrum vísindasviðum til að hafa áhyggjur af því að kostun af einkaaðilum ógni hlutlægni rannsókna. Svarendur sem tilheyra einkareknum háskóla eða stofnun með sjálfstæðan fjárhag reynast líklegri til að hafa unnið að rannsóknum sem kostaðar eru af fyrirtækjum eða einkaaðilum en svarendur sem tilheyra ríkisreknum háskóla eða rannsóknastofnun á fjárlögum. Reynast þeir fyrrnefndu mun hallari undir samkeppnissjóðina en þeir síðarnefndu og marktækt opnari fyrir fjármögnun frá fyrirtækjum.
Þjónandi forysta og starfsánægja í Háskóla Íslands
Authors: Guðjónsson Guðjón Ingi , Gunnarsdóttir Sigrún
Published: January 2015

Þjónandi forysta er hugmyndafræði samskipta og forystu þar sem valddreifing, athafnafrelsi starfsfólks, gagnkvæm virðing og skyldurækni við samfélagið eru meginþemu ásamt traustri leiðsögn. Þjónandi forysta getur átt vel við í háskólastofnunum sem hafa samfélagslegt hlutverk og byggja á jafningjabrag akademískra starfsmanna. Erlendar rannsóknir á þjónandi forystu í háskólum sýna gildi hugmyndafræðinnar fyrir árangur háskóla. Tilgangur rannsóknarinnar var að meta vægi þjónandi forystu á fræðasviðum Háskóla Íslands og tengsl hennar við starfsánægju. Notað var hollenskt mælitæki, Servant Leadership Survey, sem metur viðhorf til næsta yfirmanns. Einnig var spurt um starfsánægju. Niðurstöður sýndu að þjónandi forysta er viðhöfð á fræðasviðunum að allnokkru marki eða 4,19 (spönn: 1-6). Af þáttum þjónandi forystu hafði ráðsmennska hæst vægi, þá fyrirgefning og efling. Alls reyndust 82,6% aðspurðra ánægð í starfi og aðhvarfsgreining sýndi jákvæða marktæka fylgni þjónandi forystu og starfsánægju. Hátt gildi þjónandi forystu er í takt við niðurstöður fyrri rannsóknar á starfsumhverfi Háskóla Íslands en ekki í takt við bandarískar rannsóknir sem sýna lítið vægi þjónandi forystu í háskólum þar. Vægi þjónandi forystu í Háskóla Íslands reyndist nokkru lægra en meðal grunnskólakennara hér á landi (4,64) og á Sjúkrahúsinu á Akureyri (4,33) en jafnhátt og á bráðamóttökum Landspítala (4,19). Marktæk tengsl þjónandi forystu og starfsánægju staðfestir sömu tengsl í bandarískum háskólum og á annars konar stofnunum hér á landi. Niðurstöður benda til þess að þjónandi forysta, ekki síst efling og hugrekki stjórnenda, sé árangursrík leið til að auka starfsánægju og geti stutt við jafningjastjórnun, sjálfstæði starfsmanna og samfélagslegt hlutverk Háskóla Íslands.
Gildi náms- og kynnisferða grunnskólakennara fyrir starfsþróun
Authors: Þorsteinsdóttir Guðrún , Þorsteinsson Trausti
Published: January 2015

Í greininni er sagt frá rannsókn þar sem kannað var gildi náms- og kynnisferða grunnskólakennara í skóla erlendis fyrir starfsþróun kennara. Á árabilinu 2008– 2011 var 309 m.kr. varið úr Verkefna- og námsstyrkjasjóði (Vonarsjóði) Félags grunnskólakennara (FG) og Skólastjórafélags Íslands (SÍ) til náms- og kynnisferða en markmið sjóðsins er að búa félagsmönnum tækifæri til símenntunar og þróunarstarfa í skólum. Í rannsókninni var sjónum beint að þremur þáttum er tengjast náms- og kynnisferðum kennara í skóla erlendis. Í fyrsta lagi var reynt að grafast fyrir um aðdraganda ferðanna og markmið. Í öðru lagi var horft á skipulag þeirra og fyrirkomulag heimsókna í erlenda skóla og aðrar menntastofnanir. Í þriðja lagi var reynt að fá mynd af ávinningi ferðanna í ljósi markmiða Vonarsjóðs og áhrifum þeirra á starfsþróun í þeim skólum sem í hlut áttu. Greindar voru skýrslur um ferðir sem farnar voru á árabilinu 2008–2011. Einnig voru tekin viðtöl við sex skólastjórnendur úr skólum sem höfðu lagt land undir fót árið 2011. Meginniðurstöður benda til að gildi náms- og kynnisferða grunnskólakennara fyrir starfsþróun sé fremur takmarkað, þær séu einkum skemmtiferðir sem beinast að því að efla kennara sem hóp og auka víðsýni fremur en að þær séu farnar með skýr markmið í huga til starfs- og skólaþróunar.
Stefna íslenskra stjórnvalda og vöxtur ferðaþjónustu á jaðarsvæðum: Áhrif Héðinsfjarðarganga í Fjallabyggð
Authors: Bjarnason Þóroddur , Huijbens Edward H.
Published: January 2015

Með mikilli fjölgun erlendra ferðamanna hefur ferðaþjónustan fest sig í sessi sem ein af meginstoðum íslensks atvinnulífs og miklar væntingar eru bundnar við uppbyggingu ferðaþjónustu í ýmsum íslenskum landsbyggðum þar sem samþjöppun og tækniþróun hefur leitt til mikillar fækkunar starfa í sjávarútvegi og landbúnaði. Greiðar samgöngur eru hins vegar ein helsta forsenda öflugrar og arðbærrar ferðaþjónustu og hefur greinin átt erfitt uppdráttar á þeim svæðum sem búa við miklar fjarlægðir eða hindranir á samgöngum. Í þessari rannsókn er lagt mat á áhrif Héðinsfjarðarganganna á straum ferðamanna á norðanverðum Tröllaskaga til að varpa ljósi á áhrif samgöngubóta á ferðaþjónustu á jaðarsvæðum á tímum vaxandi ferðaþjónustu. Beitt er samþættri aðferðafræði sem byggir á talningu sjálfvirkra umferðarteljara Vegagerðarinnar, niðurstöðum úr umferðarkönnunum, könnunum meðal ferðamanna í Fjallabyggð og gistináttagrunni Hagstofu Íslands. Niðurstöðurnar benda til þess að ferðamönnum í Fjallabyggð hafi fjölgað um helming eftir opnun Héðinsfjarðarganganna, Fjallabyggð tengst inn á ferðamannasvæði Eyjafjarðar og orðið áfangastaður ferðamanna milli höfuðborgarsvæðisins og Akureyrar. Héðinsfjarðargöngin virðast þannig hafa stuðlað að eflingu ferðaþjónustu og fjölbreyttara atvinnulífi á svæði sem búið hefur við fólksfækkun og hnignun frumframleiðslunnar um langt árabil. Hins vegar virðast áhrif ganganna í Skagafirði vera takmörkuð og möguleikar á samfelldu ferðamannasvæði frá Sauðárkróki í vestri til Húsavíkur í austri og frá Siglufirði í norðri til Akureyrar í suðri virðast enn ekki hafa orðið að veruleika. Slíkar breytingar fylgja ekki sjálfkrafa í kjölfar samgöngubóta heldur krefjast þær samstillts átaks stjórnvalda og heimamanna um nýtingu þeirra möguleika sem skapast með fjárfestingum í innviðum samfélagsins.
Velferðarþjónusta og fötluð börn: Reynsla foreldra af starfi fjölskyldudeildar Akureyrarbæjar
Authors: Egilson Snæfríður Þóra , Stefánsdóttir Sara
Published: January 2015

Tilgangur rannsóknarinnar var að kanna reynslu foreldra fatlaðra barna af þjónustunni sem þeir og börn þeirra njóta hjá Fjölskyldudeild Akureyrarbæjar, og að greina þætti sem tengjast ánægju foreldra með þjónustuna. Notað var blandað skýringarsnið. Í upphafi var gögnum safnað með matslistanum Mat foreldra á þjónustu sem sendur var til foreldra 115 fatlaðra barna, svarhlutfall var um 50%. Lýsandi tölfræði, marktektarprófum og fylgnistuðlum var beitt við gagnagreiningu. Því næst tóku 14 foreldrar fatlaðra barna þátt í umræðum rýnihópa til að dýpka og túlka megindlegu niðurstöðurnar frekar. Greining gagna leiddi í ljós að foreldrar, sér í lagi foreldrar yngri barna, telja að þjónusta Fjölskyldudeildarinnar samræmist hugmyndum um fjölskyldumiðaða þjónustu. Foreldrar upplifa jákvætt og styðjandi viðmót, gott aðgengi að starfsfólki og mikilvægan stuðning frá því. Einnig að þjónustan sé sveigjanleg og skjótt brugðist við úrlausnarefnum. Hins vegar skortir töluvert á upplýsingagjöf og skilgreina þarf betur hlutverk og verksvið deildarinnar. Foreldrar barna, sem þurfa töluverða eða alltaf fulla aðstoð við daglegar athafnir, voru ánægðari með þjónustuna en foreldrar barna sem eru alveg eða að mestu sjálfbjarga. Foreldrar barna með einhverfu voru óánægðari en foreldrar barna með skerðingu af öðrum toga. Þátttaka foreldra í ákvarðanatöku og jákvæð upplifun af framkomu fagfólks hafði forspárgildi um ánægju þeirra með þjónustuna. Leita þarf leiða til að stuðla að aukinni þátttöku foreldra í ákvarðanatöku og auka upplýsingagjöf enda getur skortur á upplýsingum valdið óöryggi og vakið þá tilfinningu að þjónustan sé tilviljanakennd. Sér í lagi þarf að huga að fjölskyldum barna á efri stigum grunnskóla.
Þrautalánveitandi ríkja á sameiginlegu myntsvæði
Authors: Magnússon Gylfi
Published: January 2015

Kenningin um hagkvæm myntsvæði var sett fram og þróaðist á sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar. Þá var fjármálakerfi heimsins allt öðru vísi en nú, m.a. smærri bankakerfi og mun minna flæði fjármagns milli landa. Sviptingar á evrusvæðinu undanfarin ár hafa leitt í ljós að þegar kenningin var þróuð og síðar tekin ákvörðun um sameiginlega Evrópumynt á grundvelli hennar sáu menn ekki fyrir ýmsa ókosti eða ósvaraðar spurningar sem nú er glímt við. Þannig var að mestu horft framhjá hlutverki seðlabanka einstakra landa sem þrautalánveitanda viðkomandi ríkis. Þá sáu fáir fyrir hvernig samtvinnuð fjármálakerfi margra landa geta búið til vanda sem ókleift er að leysa nema í samvinnu margra ríkja. Því var ekki reynt að smíða umgjörð um slíkt samstarf fyrirfram. Jafnframt var lítt hugað að þeim möguleika að hagkerfi gætu orðið fyrir áföllum sem eiga uppruna sinn í fjármálakerfinu. Í núverandi fjármálakrísu hafa menn neyðst til að takast á við þessi atriði. Það tók um fjögur ár að komast að pólitískri lausn sem felst m.a. í því að endurskilgreina hlutverk Seðlabanka Evrópu sem þrautalánveitanda einstakra ríkja í raun. Sú stefnubreyting gerir það mögulegt að takast á við ýmiss konar ójafnvægi innan evrusvæðisins á lengri tíma en ella. Hún leysir þó ekki nema að litlu leyti undirliggjandi vanda. Töfin á að hrinda henni í framkvæmd var hins vegar dýrkeypt.
Stjórnsýsluumbætur og árangur þeirra
Authors: Kristinsson Gunnar Helgi , Matthíasson Pétur Berg
Published: January 2015

Rannsóknir undanfarna þrjá áratugi á innleiðingu umbóta benda til þess að umbótaviðleitni ríkja sé mismunandi. Engilssaxnesk ríki voru áberandi við innleiðingu hugmyndafræði nýskipunar í opinberum rekstri á meðan ríki á meginlandi Evrópu voru mörg hver treg til þess og færðu sig frekar í átt til ný-weberisma. Fræðimenn hafa reynt að skýra þessa umbótaviðleitni og m.a. bent á pólitíska-, sögulega- og menningarlega þætti, gildi og efnahagsástand sem mögulegar skýribreytur. Í fyrri hluta greinarinnar eru settar fram tilgátur sem lúta að umbótaviðleitni ríkja og þær prófaðar. Það er gert með því að skoða innleiðingu ríkja á aðferðum tveggja umbótastefna, nýskipunar í opinberum rekstri og ný-webersku leiðarinnar. Umbótaviðleitni ríkja virðist annað hvort vera til staðar eða ekki. Fram kemur að valddreifing, skýr markmið stofnana og samráð við samfélag og sérfræðinga séu nátengd umbótaviðleitni ríkja. Þegar Ísland er skoðað kemur hins vegar í ljós að þótt valddreifing sé mikil í íslenska kerfinu sker það sig frá Evrópu og hinum Norðurlöndunum hvað það varðar að sjálfstæði stofnana er ekki tengt fjölbreyttri notkun stjórnunarverkfæra. Í seinni hluti greinarinnar er árangur af innleiðingu umbóta skoðaðar út frá kenningum um raunhæfa skynsemi, innleiðingu neðan frá og upp (bottom up) og samstöðuákvarðanatöku. Tilgátur er settar fram og prófaðar til að skýra hvað veldur því að umbætur skili árangri í sumu ríkjum og öðrum ekki. Fram kemur að ríki eru líklegri til að ná árangri ef raunhæfri skynsemi er beitt með vönduðum undirbúningi og þegar samráð er haft við almenning.
Samfélagsmiðlar hjá ríkisstofnunum á Íslandi: Notkun, hlutverk og markmið
Authors: Einarsson Már , Gunnlaugsdóttir Jóhanna
Published: January 2015

Markmið rannsóknarinnar var að kanna notkun og hlutverk samfélagsmiðla hjá ríkisstofnunum hérlendis. Notaðar voru megindlegar og eigindlegar aðferðir við framkvæmd hennar. Spurningalisti var sendur á rafrænu formi til allra ríkisstofnana hérlendis og tekin voru hálfstöðluð viðtöl við sérfræðinga hjá stofnunum. Ekki hafa áður verið gerðar rannsóknir um þetta viðfangsefni hérlendis. Af þeim sökum þótti tímabært að gera könnun um samfélagsmiðlanotkun á opinberum stofnunum með það fyrir augum að bæta við nýrri þekkingu á sviðinu. Engar sambærilegar erlendar rannsóknir fundust en þessi rannsókn grundvallaðist á tengdum könnunum og heimildum erlendis frá. Samkvæmt niðurstöðum úr spurningakönnuninni notaði tæplega helmingur ríkisstofnana samfélagsmiðla í starfsemi sinni og voru Facebook og YouTube þeir miðlar sem voru mest nýttir. Vinsældir, útbreiðsla, notagildi og hentugleiki réðu helst vali á miðlunum. Meirihluti stofnana hafði hvorki skilgreint markmið með notkun samfélagsmiðla né ákveðið hlutverk og ábyrgð starfsmanna með notkun miðlanna. Stofnanirnar lögðu mikla áherslu á að setja kynningu og fréttir um starfsemina á samfélagsmiðla sína auk þess sem nokkuð var um tilvísanir í efni af öðrum vefsíðum. Hjá viðmælendum kom meðal annars fram að markmið með notkun samfélagsmiðla væru upplýsingamiðlun, móttaka upplýsinga, að auka sýnileika, að opna stofnanir og auka gegnsæi. Einnig töluðu þeir um mikilvægi þess að vera á persónulegum nótum á samfélagsmiðlum stofnana en hins vegar var bent á að nokkurrar hræðslu gætti á meðal stofnana við að nota samfélagsmiðla, sér í lagi við að starfsmenn sýndu mannlega hlið á þeim. Þá kom fram að frumsamið efni á samfélagsmiðlum stofnana væri í minnihluta og stofnanir beittu töluvert skipulegri miðlun efnis af vefsíðum sínum á samfélagsmiðlana. Jafnframt gerði almenningur fremur lítið af því að setja efni á samfélagsmiðla stofnana.
Prosymo maksymal’nyi perepost ! Tactical and Discursive Uses of Social Media in Ukraine’s EuroMaidan
Authors: Dickinson Jennifer
Published: December 2014

SUMMARY: This article explores the varied uses of social media during Ukraine’s EuroMaidan protests, focusing on the influence of social media in bridging virtual and physical participation in the protests. Arguing that social media extended active participation in the protests in both tactical and discursive ways, the author analyzes specific examples of how social media tools provided organizational models and promoted the shared interpretive frameworks of actors, actions, identities, and idealized social relations. The author concludes that the continued viability of many of the social networks formed during the EuroMaidan protests derives from the success of these organizational models and interpretive frameworks. В статье рассматривается функционирование социальных медиа в ходе протестного Евромайдана в Украине, и прежде всего обеспечение социальными медиа виртуального и физического участия людей в протестах. Автор показывает, что массмедиа расширили тактические и дискурсивные возможности протеста. В статье разбираются отдельные примеры использования инструментов массмедиа в качестве организационных моделей протеста. Эти же инструменты позволяли формировать консенсусные интерпретации протестных действий, идентичностей участников протеста и идеализированных социальных отношений. Автор делает вывод, что эти организационные и интерпретационные модели обеспечили жизнеспособность сетей, сформированных в ходе Евромайдана.
Ukrainian Maidan as the Last Anti-Soviet Revolution, or the Methodological Dangers of Soviet Nostalgia (Notes of an American Ukrainian Historian from Inside the Field of Russian Studies in the United States)
Authors: Zhuk Sergei I.
Published: December 2014

SUMMARY: Sergei I. Zhuk sees the same reason as an explanation for why many American experts in Russian studies and Russian scholars oppose the Ukrainian revolution and solidarize with the foreign policy of Putin’s regime. In their historical imagination, the Ukrainian Maidan became the real last anti-Soviet revolution, which rejected and destroyed the traditionally accepted Moscow-centered and Russian-focused (in fact, Russian imperialist) approaches to an analysis of recent political, social, cultural, and economic developments in the post-Soviet space. As such, this revolution challenged nonconfrontational, conformist, and “emotionally positive” approaches to the analysis of Soviet and post-Soviet society and culture, which have become the most popular theoretical model and have dangerous epistemological and methodological consequences. Unwilling to discard their favorable historiographical concepts of the conformist late socialist Soviet past, many American and Russian scholars preferred to distance themselves from “controversial” Ukrainian developments, denying their historical validity, and associating themselves with more familiar and predictable developments in post-Soviet Russia. Thus, a particular epistemological choice necessitates a very special political decision. Тот факт, что многие американские русисты и российские исследователи заняли антиукраинскую позицию и поддержали внешнеполитический курс путинского режима, Сергей Жук объясняет общими мотивами. Они разделяют историческое воображение, в котором Майдан предстает как последняя и окончательная антисоветская революция, отвергающая и разрушающая традиционный и привычный москвацентричный и россиецентричный (по сути, российский империалистический) подход к анализу политических, социальных, культурных и экономических процессов на постсоветском пространстве. Украинская революция бросила вызов определенному типу интерпретации позднесоветского и постсоветского общества – как неконфронтационного, конформистского и эмоционально позитивного. Эта интерпретация в последнее время превратилась в наиболее влиятельную теоретическую модель, с крайне опасными эпистемологическими и методологическими последствиями. Не желая расставаться с прочно утвердившимися историографическими шаблонами о конформистском позднесоветском обществе, многие американские и российские исследователи предпочли отстраниться от “противоречивых” украинских событий, отрицая их историческую значимость и солидаризируясь со столь знакомой и предсказуемой социально-политической динамикой в постсоветской России. Таким образом, определенный эпистемологический выбор повлек за собой весьма специфическое политическое решение.
Портнов Майдан и после Майдана
Authors: Портнов Андрей
Published: December 2014

Andriy Portnov identifies several main characteristics of Euromaidan that had predetermined the main venues of subsequent political developments and also signified potentially productive research agendas. He starts by registering the structural failure of the state as the main reason for Euromaidan and the main challenge to which the Ukrainian society had to respond. His second theme is the ambivalent role of social elevators launched by Maidan: on the one hand, they catapulted new people to prominent positions, while on the other, they helped to integrate old institutions into the new society by “Maidanizing” them with new faces. Portnov then shows how the familiar trope of fixed ethnopolitical identities with clear territorial localization has been compromised by post-Maidan developments, to the utter confusion of Russian strategists and many Ukrainian (and European) intellectuals. Historical parallels have been another discursive strategy exploited by all sides of the Ukrainian conflict to strengthen their case or discredit opponents. By itself, no historical precedence (and no familiar tropes such as “civil war” or “ethnic conflict”) can fully explain and express the new and truly unprecedented phenomenon of post-Maidan Ukraine. This brings Portnov to his final point, about the significance for Ukraine of finding its own distinctive subjectivity. He believes that this subjectivity should embrace the fundamental hybridity of Ukraine as a country speaking two main languages (without clear territorial demarcation), practicing three Christian denominations of the Eastern ritual, and combining several coexisting historical memories.
Свободно мыслящий человек
Authors: Лукоянов Игорь
Published: December 2014

In her tribute to the memory of renowned St. Petersburg historian, Rafail Sholomovich Ganelin (1926−2014), Irina Levinskaya draws attention to his personal and professional stance on anti-Semitism and right-wing politics. Being a convinced statist, Ganelin viewed such politics first of all as damaging to the interests of the state and political stability – in the past and in the present. In a similar vein, his personal and professional views converged when he opposed the government’s destruction of the Russian Academy of Sciences under the disguise of reforming it in 2010−2013.
Восприятие Майдана: социально-экономические основания идентичности в постсовременном обществе
Authors: Мусиездов Алексей
Published: December 2014

Oleksiy Musiyezdov suggests that Euromaidan should be viewed as a “bourgeois revolution” driven by entrepreneurs and the creative class interested in self-realization within the context of global capitalism. While elaborating on this thesis, Musiyezdov reaches several important conclusions that far exceed the scope of his initial hypothesis. First, he notes that as a result of the Euromaidan revolution, the inclusive political concept of nation has taken over the exclusive, ethnocultural understanding of Ukrainness. Second, he observes the surge of social responsibility and initiative of citizens, as reflected in the volunteer movement, mutual assistance, and cooperation. Musiyezdov makes another important point in explaining the discontent in the Southeast regions of Ukraine that are most affected by separatist and counterrevolutionary attitudes and by the sociocultural trauma of structural deindustrialization in this former center of Ukraine’s industry.
I Know for Sure, How will it Happen: Facebook Post, April 21, 2014
Authors: Filatov Borys
Published: December 2014

SUMMARY: This is the English translation of a Facebook post by Borys Filatov, deputy head of the Dnipropetrovsk Regional State Administration in Ukraine ( https://www.facebook.com/borys.filatov/posts/632955943452973 ). Written on April 21, 2014, in the wake of EuroMaidan and amid the escalation of Russia’s “hybrid war” against Ukraine, this post outlines a program of Ukrainian patriotism for people who are culturally Russian. Filatov also advances a vision of the hybrid and culturally inclusive Ukrainian nation. Это английский перевод поста на Facebook, сделанного заместите-лем председателя Днепропетровской областной государственной адми-нистрации Борисом Филатовым 21 апреля 2014 г., в период эскалации “гибридной войны” России против Украины ( https://www.facebook.com/borys.filatov/posts/632955943452973 ). Филатов формулирует программу украинского патриотизма для людей русской культуры, а также пред-лагает свое видение новой украинской нации – гибридной и культурно инклюзивной.
“Бегство от свободы” Э. Фромма как “полевая” хрестоматия Донбасса
Authors: Дубровкин Денис
Published: December 2014

Denis Dubrovkin is a high school history teacher from the war-torn Ukrainian region of Donbass. As an eyewitness of political polarization in Donbass and the war hostilities that followed, Dubrovkin attempts to frame his personal experience with the version of psychohistory that he teaches his students. Specifically, he uses the book Escape from Freedom , by Erich Fromm (1941), as a “field manual” of sorts, making sense of the seemingly paradoxical and self-destructive choice of many Donbassians.
Imperializing the Soviet Federation?: The Institution of the Second Secretary in the Soviet Republics *
Authors: Grybkauskas Saulius
Published: December 2014

SUMMARY: This article focuses on the institution of second secretaries of republican party committees in the political structure of nominal Soviet federalism. Initially, this institution had been introduced in the Baltic republics during Stalin’s tenure in power. In the course of the 1950s, the experiment became universal and included all of the Soviet republics. This led to important changes in the institutional landscape and political behavior of the nomenklatura in both Moscow and the regions. Compared to its predecessors − plenipotentiaries of the Central Committee of the VKP(b), and later of the Bureau of the Central Committee of the VKP(b) – the appointment of the second secretary seemed to be a more delicate instrument of control. Still, this institution was quite imperial: representatives of the center selected on the basis of their professional training, ethnicity, and social origin were sent to occupy high positions in the Soviet republics. Officially, this was presented as routine work aimed at strengthening local cadres. In reality, the institution reflected the existing contract between the Kremlin and the republics’ titular nomenklaturas, which regulated the loyalty, nationalism, and economic interests of the elites. В статье анализируется место института вторых секретарей ре-спубликанских партийных комитетов в политической структуре номинального советского федерализма. Впервые этот институт был апробирован в республиках Прибалтики во времена Сталина. Распро-странение этого эксперимента на весь СССР в начале 1950-х гг. привело к изменению институциональной среды и политического поведения высшей номенклатуры. По сравнению со своими предшественни-ками – представителями ЦК ВКП(б) и позднее Бюро Центрального Комитета ВКП(б) − институт вторых секретарей предстает как более деликатный инструмент партийного контроля. Тем не менее в нем на-личествовали имперские черты: представители центра, отбиравшиеся по профессиональной компетенции, этничности и социальному проис-хождению, направлялись в советские республики для занятия высоких должностей. Официально институт вторых секретарей осмысливался как рутинное усиление местных кадров. Однако за ним стоял контракт между Кремлем и республиканскими номенклатурами, в рамках кото-рого могли проявляться и контролироваться лояльность, национализм и экономические интересы элит.
Украина все же обрела собственное лицо
Authors: Осипян Александр
Published: December 2014

Alexander Osipian identifies two key results of the Ukrainian revolution: Ukrainians have acquired their own unique subjectivity as a nation and have produced their own vision of the future. This became possible when the almost proverbial liminality and marginality of Ukraine and its inhabitants were reconsidered as a new norm, rather than as a sign of parochialism. The new hybrid understanding of Ukrainness is based on social and civic components, rather than on ethnic, linguistic, or cultural foundations. This creative and truly revolutionary reconstruction of the Ukrainian nation has been produced from below, through practical steps by hundreds of thousands of people and public debates. Political elites, busy with the redistribution of Soviet-era economic resources, have had no positive role in this process.
Левый неоимпериализм и состояние “российских” исследований: participant observation немецкого дискурса об украинском кризисе
Authors: Вендланд Aнна Вероника
Published: December 2014

German historian Anna Veronika Wendland offers her explanation for a most strange alliance between the German left-leaning intellectuals and the Kremlin oligarchic and autocratic regime in regard to the Ukrainian revolution. She identifies two main factors at work here: the influence of the complex of guilt espoused by the older generation of Germans (that, for some reason, singles out as the object of German guilt only Russia but not Ukraine as the legitimate heir to the Soviet Union); and the utter ignorance of the younger public about the actual situation in Ukraine, causing many leftists to support Russian aggression only to irritate their archenemy – the “imperialist United States.” Wendland exposes the superficial character of their criticism, which neglects the archetypal (socioeconomic) component of the left analysis in favor of ideological and even geopolitical speculations. She suggests that a proper leftist (arguably, truly Marxist) analysis would have revealed the real roots of the Ukrainian crisis in Russia’s own domestic problems, and have explained why Donbass became susceptible to Russian manipulations by means of applying political economy analysis.
Pukapukan and the NO-EP n Hypothesis: Extensive Late Borrowing by Pukapukan
Authors: Wilson William H.
Published: December 2014

That East Polynesian (EP n ) and the Northern Outliers (NO) subgroup together as NO-EP n within the larger Nuclear Polynesian (NP n ) subgroup is supported with 73 shared innovations given in an earlier publication by Wilson, and 130 newly identified shared innovations in this paper. The major challenge to the NO-EP n hypothesis is a proposal that Pukapukan and EP n form a unique P-EP n subgroup, either apart from all other NP n languages or with the NO languages and possibly also Tuvaluan and Tokelauan. Closely related to this proposal is a hypothesis that Pukapuka (rather than the Central Northern Outliers) served as the “staging post” for the settlement of East Polynesia. The lexicon of Pukapukan includes both words directly inherited from Proto-Nuclear Polynesian (PNP n ) and words indirectly inherited from PNP n through borrowing from EP n languages. Here I investigate whether any innovations shared uniquely by Pukapukan and EP n (or NO-EP n ) are directly inherited. The absence of such directly inherited innovations indicates that there is no unique P-EP n subgroup. Instead, quite late in the history of EP n , a Tokelauan-like Pukapukan borrowed heavily from EP n languages of the Tahitic subgroup, with some additional borrowings from languages spoken on Tikopia and other nearby Outliers.
Gradual Epenthesis: Echo Vowels in Austronesian Languages
Authors: Lin Kuo-Chiao
Published: December 2014

Couched in Harmonic Serialism, this paper uses as examples echo vowel epenthesis in four Austronesian languages—Budai Rukai, Maga Rukai, Selayarese, and Rarotongan—to demonstrate that epenthesis, like many other phonological phenomena, involves gradual, harmonically improving derivations. This paper also draws a comparison with parallel Optimality Theory to show that Harmonic Serialism is a more satisfactory theory of vowel epenthesis in terms of typological prediction.
Complex Noun Phrases and Formal Licensing in Isbukun Bunun
Authors: Wu Hsiao-hung Iris
Published: December 2014

This paper investigates the syntactic status of nominal modifiers in Isbukun Bunun, an Austronesian language spoken in Taiwan. In Isbukun Bunun, nominal modifiers such as possessors, adjectives, demonstratives, and relative clauses precede the head noun they modify, and they may or must be linked to the head noun by an associative marker tu . Based on the observed NP-ellipsis facts and the formal licensing condition, I argue that the associative marker tu is a complementizer, and the structure it introduces should be accommodated under the adjunction analysis, whereas various existing alternative complementation approaches that view tu as a head selecting the modified phrase as its complement fail to capture the noted properties regarding ellipsis.
The Nature and Underlying Representations of Long Vowels and Diphthongs in Fataluku
Authors: Heston Tyler
Published: December 2014

Fataluku is an underdocumented Papuan language spoken by approximately 37,000 individuals in East Timor, a nation in island Southeast Asia. After providing some background information on the phonology of Fataluku, this paper discusses the presence and phonological representations of surface long vowels and diphthongs. The evidence shows that vowel length is indeed contrastive, but both long vowels and diphthongs are represented underlyingly as sequences of vowels rather than as true unit phonemes.
Positional Verbs in Nen
Authors: Evans Nicholas
Published: December 2014

In this paper, I lay out the workings of the rather unusual system of positional verbs found in Nen, a language of the Morehead-Maro family in Morehead district, Western Province, Papua New Guinea. Nen is unusual in its lexicalization patterns: it has very few verbs that are intransitive, with most verbs that tend to be intransitive cross-linguistically realized as morphologically middle verbs, including ‘talk’, ‘work’, ‘descend’, and so on. Within the fifty attested morphologically intransitive verbs, forty-five comprise an interesting class of “positional verbs,” the subject of this paper; the others are ‘be’, its derivatives ‘come’ and ‘go’ (lit. ‘be hither’ and ‘be thither’), and ‘walk’. Positional verbs denote spatial positions and postures like ‘be sitting’, ‘be up high’, ‘be erected (of a building)’, ‘be open’, ‘be in a tree-fork’, ‘be at the end of something’. Positional verbs differ from regular verbs in lacking infinitives, in possessing a special “stative” aspect inflection and an unusual system for building a four-way number system (building large plurals by combining singular and dual markers), and in participating in a productive three-way alternation between positional statives (like ‘be high’), placement transitives (like ‘put up high’), and get-into-position middles (like ‘get into a high position’). The latter two types are more like normal verbs (for example, they possess infinitives and participate in the normal TAM series), but they are formally derived from the positionals. The paper concludes by situating the Nen system regionally and typologically. Similar systems are found in related languages, but with the exception of the Eastern Torres Strait language Meriam Mer, no comparable system has been reported anywhere in New Guinea—the “classificatory verbs” known from languages like Ku Waru are quite different, serving primarily to classify objects rather than to give spatial dispositions. On the other hand, rather similar systems are found in some parts of Meso-America and the Amazon.
Eastern Polynesian: The Linguistic Evidence Revisited
Authors: Walworth Mary
Published: December 2014

For the past fifty years, historical linguistics and archaeology have provided seemingly mutually corroboratory evidence for the settlement of east Polynesia. However, more recent findings in archaeology have shifted this relationship out of balance, calling previous conclusions into question. This paper first reviews the generally accepted archaeological and linguistic theories of east Polynesia’s settlement, then describes the recent archaeological findings, highlighting the areas where the evidence from the two disciplines is now discordant. In sections four and five, I examine the linguistic data from Eastern Polynesian languages and propose a new, contact-based model for the region. The new linguistic model ultimately demonstrates that the settlement of east Polynesia and the development of the Eastern Polynesian languages occurred in one major period of dispersal, with subsequent spheres of contact among central Polynesian communities, producing the pattern of cultural and linguistic traits we see today.
Vowel Length in Niuean
Authors: Rolle Nicholas , Starks Donna
Published: December 2014

At the surface level, Niuean has a three-way distinction between vowels of the same quality: short vowels, written as ; double (or rearticulated) vowels, written as ; and long vowels, written as <ā>. While the Polynesian literature suggests that the distinction between long and double vowels is one based on stress assignment, little evidence has been presented to support such a claim for Niuean. This paper presents a series of arguments on how best to understand the status of Niuean vowels. We argue that double and long vowels are reducible to an underlying sequence of two identical short vowels and support this analysis with two main pieces of evidence: a corpus of words in Sperlich’s dictionary of Niuean show long vowels and double vowels to be in complementary distribution; and phonetic analyses of Niuean words suggest that the phonetic difference between long and double vowels can best be captured in terms of pitch height rather than duration, a main correlate of stress.
Some Recent Proposals Concerning the Classification of the Austronesian Languages
Authors: Blust Robert
Published: December 2014

The comparative method is a relatively well-defined tool that has been employed successfully in the classification of languages for two centuries. In recent years, there have been several proposals about the classification of the Austronesian languages that violate basic principles of method. Because some of these have been advanced by scholars who are well established in other branches of linguistics, they have acquired an influence that is out of proportion to their scientific merit. This paper addresses three of these proposals: the Austronesian-Ongan hypothesis of Juliette Blevins, the Quechua-Austronesian hypothesis of E. M. Kempler-Cohen, and the higher phylogeny of Austronesian and the position of Tai-Kadai by Laurent Sagart. By carefully delimiting the analytic operations that belong to the comparative method and those that do not, it is shown that each of these scholars makes use of illicit operations to justify inferences about the classification of Austronesian languages, whether this involves claims about relationships that are external to the family or internal to it.
The Heartfelt Music of Ludwig van Beethoven
Authors: Goldberger Zachary D. , Whiting Steven M. , Howell Joel D.
Published: December 2014

Musicologists, historians, and physicians have speculated that Beethoven experienced cardiac arrhythmias, and that they manifest in specific compositions. Based on what is known about Beethoven’s medical issues, this seems a reasonable assumption to make. This essay strengthens the hypothesis that Beethoven suffered from cardiac arrhythmias by placing Beethoven’s music in its historical context, and by identifying several compositions that may reflect Beethoven’s experience of an arrhythmia.
Reflections on Ancestral Haplotypes: Medical Genomics, Evolution, and Human Individuality
Authors: Steele Edward J.
Published: December 2014

The major histocompatibility complex (MHC), once labelled the “sphinx of immunology” by Jan Klein, provides powerful challenges to evolutionary thinking. This essay highlights the main discoveries that established the block ancestral haplotype structure of the MHC and the wider genome, focusing on the work by the Perth (Australia) group, led by Roger Dawkins, and the Boston group, led by Chester Alper and Edmond Yunis. Their achievements have been overlooked in the rush to sequence the first and subsequent drafts of the human genome. In Caucasoids, where most of the detailed work has been done, about 70% of all known allelic MHC diversity can be accounted for by 30 or so ancestral haplotypes (AHs), or conserved sequences of many mega-bases, and their recombinants. The block haplotype structure of the genome, as shown for the MHC (and other genetic regions), is a story that needs to be understood in its own right, particularly given the promotion of the “HapMap” project and single nucleotide polymorphism (SNP) linkage disequilibrium (LD) analysis, which has been wrongly touted as the only way to pinpoint those genes that are important in genetic disorders or other desired (qualitative) characteristics.
Of Mice and Men: Lyme Disease and Biodiversity
Authors: Granter Scott R. , Bernstein Aaron , Ostfeld Richard S.
Published: December 2014

The current rapid rate of species extinction and loss of biodiversity occurring throughout the world has the potential to exact far-reaching adverse impacts on human health in many ways, including increasing the risk of infectious disease transmission. Here, we use Lyme disease as a model to illustrate how loss of biodiversity in the community of vertebrates may lead to increased transmission of zoonotic pathogens in humans. We also illustrate how preserving biodiversity has the potential to reduce the prevalence of human infectious disease more generally.
Parts and Wholes: The Human Microbiome, Ecological Ontology, and the Challenges of Community
Authors: Schneider Gregory W. , Winslow Russell
Published: December 2014

The early results of the Human Microbiome Project, released in June 2012, add to the overwhelming data that show that there are literally trillions of microbes that live in and on each human individual. This research raises profound questions about what it means to be an individual organism, human or otherwise. In this paper, we ask two broad questions: (1) how might we conceive of an individual organism, given these results? and (2) in light of this emerging conception of the individual organism, what are the implications for how humans conceive of their own self-sufficiency and interact with other members of the living world? We highlight the ontological and political presuppositions animating this research and return to Aristotle for insights into how to conceive of and how to behave towards and within a diverse community of interdependent living parts that function together as one.
Comparative Effectiveness Research: Decision-Based Evidence
Authors: Kowalski Charles Joseph , Mrdjenovich Adam Joel
Published: December 2014

In the clinical research context, comparative effectiveness research (CER) refers to the comparison of several health-care interventions administered under real-world conditions to individuals representative of the day-to-day clinical practice target population. We provide a brief history of CER and argue that CER can be used to deliver useful, but currently lacking information. Three study designs that can accomplish this are discussed, and incorporating CER into cost-benefit analyses is examined. The relationships between CER and evidence-based and personalized medicine are also considered, as is the challenge of implementing CER results into routine clinical practice.
“Case Neisser”: Experimental Design, the Beginnings of Immunology, and Informed Consent
Authors: Benedek Thomas G.
Published: December 2014

In 1892, Albert L. Neisser (1855–1916), the professor of dermatology and venereology at the University of Breslau (Prussia), undertook two series of clinical experiments: one to test whether serum from syphilitic patients had a prophylactic value against contracting syphilis, and the other to test whether such serum had a therapeutic value for syphilitic patients. The first experiment was based on the erroneous scientific hypothesis called “Colles’s law,” which posited that a fetus that was syphilitic due to the father’s disease could in utero immunize its mother against syphilis. Neisser acknowledged that neither experiment achieved its goal. However, when his work was published, Neisser was criticized not for the various errors of experimental design that should have been recognizable to him, but because of his failure to obtain the consent of his non-syphilitic subjects. The political furor that followed led to the first governmental edict to require informed consent of participants in clinical research. This essay examines how Neisser’s generally forgotten investigation into therapies for syphilis led to some of the first regulations about informed consent.
Targeted Chemotherapy, the Medical Ecosystem, and the Future of American Health Care
Authors: Gillick Muriel R.
Published: December 2014

In light of the difficulties experienced by the pharmaceutical industry in developing important new drugs, the rapid design and introduction of the targeted chemotherapeutic agent, crizotinib, is a significant achievement. Understanding the roles of the patient, the physician, the regulator (FDA), health insurance companies, and the manufacturer (Pfizer) in the development of this drug can shed light on the prospects for future drugs and on the workings of the complicated health-care ecosystem. Patients were eager for an effective drug against lung cancer with minimal toxicity but were reluctant to enroll in clinical trials. Oncologists were enthusiastic about the new drug but have a financial incentive favoring intravenous medicines over oral agents. The FDA was under pressure to approve new drugs quickly. The drug manufacturer modified its corporate structure and developed collaborations with academics and international partners, but was pressured by stockholders to maximize short-term profitability. Insurance companies balked at the price of the drug and used tiered pricing to limit their costs. The successful design, development, and diffusion of crizotinib may signal a new departure for the pharmaceutical industry, but whether such successes are replicated in the future will depend on the delicately balanced ecosystem that constitutes American health care.
Schur Products
Authors: Constantinescu Corneliu
Published: December 2014

We call Schur products (in analogy to crossed products which inspired the present construction) a C*-algebra obtained from a given unital C*-algebra E and a discrete group T. This new C*-algebra consists of operators acting on the Hilbert right E-module E ⊗ l
2(T) and are defined by a twisted representation of T.