Η αξιολόγηση της ανάγκης τοποθέτησης ή μη παροχέτευσης, σε περιπτώσεις εκλεκτικής λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής
Authors: Γεωργίου Χρύσανθος 
Published: January 2014

Με την ευρεία εφαρμογή της λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής η διχογνωμία για την ανάγκη ή όχι, τοποθετήσεως σωλήνα παροχετεύσεως, που υπήρχε και στην περίπτωση της ανοικτής χολοκυστεκτομής, επανήλθε στην επιφάνεια. Υπάρχουν υποστηρικτές τόσο της συστηματικής τοποθέτησης παροχετεύσεως σε κάθε λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, όσο και της εκλεκτικής τοποθέτησης παροχετευτικού σωλήνα. Από την άλλη υπάρχουν και αυτοί που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ανάγκης χρήσεως παροχετεύσεως σε περιπτώσεις εκλεκτικής λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής . Βασιζόμενοι στην διχογνωμία που παρουσιάζεται στην διεθνή βιβλιογραφία σχετικά με την ανάγκη χρήσης παροχέτευσης σε περιπτώσεις εκλεκτικής λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής, αποφασίσαμε να σχεδιάσουμε την παρούσα μελέτη σε μια προσπάθεια να αποδείξουμε αν η χρήση παροχέτευσης προσφέρει όσα θεωρείται ότι προσφέρει σε περιπτώσεις εκλεκτικής λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής. Πρόκειται για μια προοπτική, τυχαιοποιημένη μελέτη η οποία διεξάχθηκε στην Χειρουργική Κλινική του Γ. Ν. Λάρνακας, υπό την καθοδήγηση της Β΄ Χειρουργικής Κλινικής του Αρεταίειου Νοσοκομείου. Η μελέτη η οποία ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2003 ολοκληρώθηκε με την εξέταση 116 ασθενών που υποβλήθηκαν σε Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή. Όλοι οι ασθενείς, προεγχειρητικά, είχαν διαγνωσθεί με συμπτωματική χολολιθίαση ή πολύποδες χοληδόχου κύστεως, με την βοήθεια υπερηχογραφήματος. Στην εργασία αυτή συμμετείχαν 116 ασθενείς εκ των οποίων οι 79 ήταν γυναίκες(68.1%), και οι 37 ήταν άνδρες(31.9%). Η αναλογία αντρών / γυναικών είναι περίπου 1:2.Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 2 ομάδες. Η oμάδα ασθενών στους οποίους τοποθετήθηκε παροχέτευση αποτελείται από 63 άτομα και ονομάζεται ΟΜ1. Η oμάδα ασθενών στους οποίους δεν τοποθετήθηκε παροχέτευση αποτελείται από 53 άτομα και ονομάζεται ΟΜ2. Ασθενείς με οξεία χολοκυστίτιδα, όπως και ασθενείς οι οποίοι υποβλήθηκαν σε διερεύνηση του χοληδόχου πόρου δεν συμπεριλαμβάνονται στην μελέτη αυτή. Επίσης ασθενείς στους οποίους κατά την διάρκεια της επέμβασης εντοπίστηκε απόστημα, εμπύημα της χοληδόχου κύστεως ή κάποιο σημείο φλεγμονής (εύθρυπτη χοληδόχος κύστη, με οιδηματώδη ή πεπαχυσμένα τοιχώματα και νεόπλαστα αγγεία) δεν συμπεριλήφθηκαν στην εργασία. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε επέμβαση από την ίδια ομάδα χειρουργών, την ίδια ώρα (πρωί), και όλα τα παρασκευάσματα των χοληδόχων κύστεων που αφαιρέθηκαν στάλθηκαν για παθολογοανατομικό έλεγχο όπου ανευρέθηκαν χρόνια χολοκυστίτιδα - 114, χοληστερίνωσης - 8, αδενομύωση -23, καρκίνος χοληδόχου κύστεως - 1(0,8%). Καταγράψαμε τα δημογραφικά στοιχεία όλων των ασθενών π.χ ηλικία, φύλο, βάρος. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν προεγχειρητικώς σε αιματολογικό, βιοχημικό έλεγχο (ηπατική λειτουργία), ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ), ακτινογραφία θώρακος, υπερηχογράφημα ήπατος - χοληφόρων. Εξετάσθηκαν όλοι οι ασθενείς από αναισθησιολόγο και τους κατατάξαμε κατά κλίμακα ASA[9,35]. Σε όλους τους ασθενείς χορηγήθηκε, προεγχειρητικά (30 λεπτά προ του χειρουργείου) Κεφουροξίμη 750 γρ. / άπαξ/ εφ και Ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους 40 mg / Ημερησίως/ υποδορίως.