Συγκριτική μελέτη της επίδρασης διαφορετικών μορφών οξείας άσκησης στην ενδοθηλιακή λειτουργία, στην ελαστικότητα των μεγάλων αρτηριών και σε φλεγμονώδεις και οξειδωτικούς παράγοντες
Authors: Αθανασίου Δημήτριος 
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η ενδοθηλιακή λειτουργία και η αρτηριακή δυσκαμψία έχουν ανεξάρτητη προγνωστική αξία για τα καρδιαγγειακά επεισόδια. Η φλεγμονώδης διεργασία κατέχει κυρίαρχο ρόλο στην ανάπτυξη της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας και της αρτηριακής σκληρίας. Η σωματική δραστηριότητα έχει συνδεθεί εδώ και πολλά χρόνια με την καρδιαγγειακή υγεία. Στο πλαίσιο αυτό, πολλά προγράμματα χρόνιας αερόβιας άσκησης και άσκησης αντίστασης έχουν αναπτυχθεί. Ωστόσο, πρόσφατα έχει αναγνωριστεί ότι διαφορετικοί τύποι άσκησης ασκούν ποικίλες επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστημα. Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη ερευνήθηκε το αποτέλεσμα 3 διαφορετικών μορφών άσκησης στην ελαστικότητα των μεγάλων αρτηριών, στην ενδοθηλιακή λειτουργία και στα επίπεδα του προφλεγμονώδους δείκτη της ιντερλευκίνης 17 (IL-17). Μέθοδος: 20 νεαροί υγιείς άνδρες συμμετείχαν τυχαιοποιημένα σε 3 συνεδρίες άσκησης με χρόνο μεσολάβησης μιας εβδομάδας ανάμεσα στις συνεδρίες. Μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά από κάθε συνεδρία. Η ενδοθηλιακή λειτουργία εκτιμήθηκε με υπερηχογραφική μέτρηση της ενδοθηλιοεξαρτώμενης αγγειοδιαστολής (FMD), η κεντρική αρτηριακή σκληρία με τη μέτρηση της ταχύτητας του σφυγμικού κύματος της αορτής (cfPWV). Η περιφερική αρτηριακή σκληρία εκτιμήθηκε με τη μέτρηση της ταχύτητας του σφυγμικού κύματος της μηριαίας αρτηρίας (fdPWV) και τον υπολογισμό του δείκτη ενίσχυσης των ανακλωμένων κυμάτων (AIx). Μετρήθηκαν επίσης με ανοσοενζυμική μέθοδο (ELISA) τα επίπεδα στον ορό της IL-17 πριν και μετά από κάθε συνεδρία άσκησης.Συνεδρίες άσκησης: • Μέτριας έντασης συνεχόμενη αερόβια άσκηση σε εργομετρικό ποδήλατο (CAE).• Υψηλής έντασης διαλειμματική αερόβια άσκηση σε εργομετρικό ποδήλατο (hIAE).• Μέτριας έντασης διαλειμματική άσκηση αντίστασης σε πρέσσα ποδιών (IRE).Αποτελέσματα: Και τα 3 πρωτόκολλα άσκησης επέφεραν σημαντική βελτίωση του FMD σε σχέση με τις τιμές αναφοράς: CAE (8.67±2.53% εν. 6.37±1.48%, p<0.001), hIAE (8.48±2.60 εν. 5.95±1.78%, p<0.001), IRE (8.20±1.82% εν. 6.44±1.97%, p=0.003).Τα δύο πρωτόκολλα αερόβιας άσκησης δεν επηρέασαν το cfPWV: CAE (5.87±0.82m/sec εν. 5.76±0.63m/sec, p=0.27), hIAE (5.87±0.67m/sec εν. 5.80±0.57m/sec, p=0.40). Το πρωτόκολλο άσκησης αντίστασης (IRE) προκάλεσε αύξηση στο cfPWV (6.05±0.77m/sec εν. 5.65±0.67m/sec, p=0.001). Και τα τρία πρωτόκολλα άσκησης επέφεραν σημαντική μείωση στο fdPWV: CAE (8.17±1.48m/sec εν. 9.27±1.11m/sec, p=0.003), hIAE (8.26±0.8m/sec εν.9.14±1.07m/sec, p<0.001), IRE (7.68± 0.90m/sec εν. 9.15±1.09m/sec, p=0.001).Συγκριτικά με τις τιμές αναφοράς το AIx βελτιώθηκε σημαντικά μετά το πρωτόκολλο CAE (-12.63±8.89% εν. -8.98±12.15% , p=0.04) ενώ δεν υπήρξε κάποια σημαντική αλλαγή μετά το πρωτόκολλο hIAE (-7.93±9.00% εν. -7.16±8.68% , p=0.65), καθώς και μετά το πρωτόκολλο IRE (-7.35±8.24% εν -8.6±8.37%, p=0.43).Τα επίπεδα της IL-17 αυξήθηκαν συγκριτικά με τις τιμές αναφοράς μετά το πρωτόκολλο CAE [17.47 (13.11,54.89)pg/ml εν. 15.72 (12.03,21.68)pg/ml, p=0.042], ενώ δεν υπήρξε κάποια σημαντική αλλαγή μετά το πρωτόκολλο hIAE [14.38 (8.82, 16.76)pg/ml εν. 13.97 (9.24, 14.88)pg/ml, p=0.47]. Αντιθέτως τα επίπεδα της IL-17 μειώθηκαν συγκριτικά με τις τιμές αναφοράς μετά το πρωτόκολλο IRE [12.68 (9.24, 18.36) pg/ml εν. 18.96 (12.99, 59.10) pg/ml, p=0,004]. Τέλος υπήρξε συσχέτιση μεταξύ της αύξησης των επιπέδων της IL-17 και της βελτίωσης στο AIx όσον αφορά το πρωτόκολλο CAE.Συμπέρασματα: Και τα 3 πρωτόκολλα άσκησης (CAE, hIAE, IRE) είχαν ευεργετικά αποτελέσματα στην ενδοθηλιακή λειτουργία.Οι δύο μορφές αερόβιας άσκησης (CAE, hIAE) δεν επηρέασαν την κεντρική αρτηριακή σκληρία (cfPWV), αλλά μείωσαν την περιφερική αρτηριακή σκληρία (fdPWV).Η άσκηση αντίστασης (IRE) επέφερε αύξηση στην κεντρική αρτηριακή σκληρία (cfPWV) και μείωση στην περιφερική αρτηριακή σκληρία (fdPWV). Επίσης επέφερε μείωση στα επίπεδα της IL-7.Η μέτριας έντασης συνεχόμενη αερόβια άσκηση προκάλεσε μείωση της κεντρικής σκληρίας εκφραζόμενης από το δείκτη AIx, γεγονός που συσχετίστηκε με παράλληλη αύξηση των επιπέδων της IL-17.