bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
H ανατομία του ψηφιακού σώματος
Authors: Μαλακασιώτη Αγγελική
Published: August 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή αναζητάει τη «χωρικότητα» του ψηφιακού εαυτού. Πιο συγκεκριμένα, πραγματεύεται τη διερεύνηση των χωρικών ποιοτήτων που ξεδιπλώνονται κατά τη μελέτη της έννοιας του «εαυτού» στο ψηφιακό περιβάλλον. Ως ψηφιακός εαυτός ορίζεται η εξατομικευμένη προβολή ατομικότητας, ή η κατοίκηση του εκάστοτε υποκειμένου στον ψηφιακό χώρο. Η συγκεκριμένη έρευνα επιλέγει το χώρο του διαδικτύου ως εστιακό σημείο μελέτης, υπογραμμίζοντας παράλληλα την έκφρασή του ως έκφανση του όρου «κυβερνοχώρος».Η μεθοδολογία της έρευνας βασίζεται στην επινόηση ενός μεταφορικού σχήματος το οποίο φιλοξενεί την νοητική εμπειρία (συλλογή και μελέτη νοητικών φαινόμενων όπως αυτά εμφανίζονται στις επιστήμες που διαχειρίζονται την έννοια του εαυτού - ψυχιατρική, ψυχολογία, νευρολογία) και την ψηφιακή εμπειρία (νοητικά φαινόμενα όπως αυτά εμφανίζονται στην πραγματεία του κυβερνοχώρου), ως τα δύο πεδία ενδιαφέροντος. Εφαρμόζοντας υλικό από το ένα πεδίο στο άλλο, επιχειρείται η περιγραφή του ψηφιακού εαυτού με ένα συστηματικό τρόπο, παγιώνοντας ένα νέο λεξιλόγιο και κατά συνέπεια, ένα νέο σημείο θέασης των πραγμάτων.Στο πλαίσιο αυτό, η έρευνα χρησιμοποιεί τον κώδικα DSM (διαγνωστικό και στατιστικό εγχειρίδιο διανοητικών διαταραχών, ή αλλιώς, εγχειρίδιο διαφορικής διάγνωσης DSM) με σκοπό την άντληση της ‘πρώτης ύλης’ του μεταφορικού λόγου της διατριβής - της σύνταξης δηλαδή ενός συνόλου νοητικών καταστάσεων τα οποία τέλος θα ερμηνευθούν μέσα από μία διαδικασία «διάγνωσης του ψηφιακού». Κατά τη διάγνωση αυτή, θα επιχειρηθεί ο εντοπισμός των νοητικών συμπτωμάτων που δύνανται να αντιστοιχούν στον ψηφιακό εαυτό και οι χωρικές ποιότητες που τα χαρακτηρίζουν. Το σύνολο των χωρικών παρατηρήσεων οργανώνεται σε ένα θεωρητικό σχηματισμό, που, στο πλαίσιο της μελέτης αυτής, ορίζεται ως «ψηφιακό σώμα». Η παρούσα διατριβή αρθρώνεται σε τέσσερα κεφάλαια ως εξής: Στο πρώτο κεφάλαιο εισάγονται τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα και το γενικότερο πλαίσιο της έρευνας. Στο δεύτερο κεφάλαιο, αναλύεται η μεθοδολογική προσέγγιση. Στο τρίτο κεφάλαιο, αναπτύσσεται το κύριο μέρος της έρευνας (ανά θεματικές γειτνιάσεις σε σχέση με το περιεχόμενό τους και τον τρόπο που αυτά σχετίζονται με τον ψηφιακό εαυτό και το χώρο που αυτός υποδηλώνει), το οποίο οργανώνεται ως εξής: ο αστερισμός της γέννησης, ο αστερισμός της σκιάς, ο αστερισμός της αναπνοής, ο αστερισμός της επιθυμίας, ο αστερισμός της αντανάκλασης, ο αστερισμός του ύπνου, ο αστερισμός της φωνής. Στο τέταρτο κεφάλαιο αποτυπώνεται συνοπτικά η ερευνητική διαδικασία και τα συμπεράσματά της.
Μελέτη βιολογικών και μοριακών παραγόντων (ρεζιστίνη, λεπτίνη, γκρελίνη, TNF-α) στο αμνιακό υγρό από έμβρυα με τρισωμία 21
Authors: Γκόγκας Λάνς-Λάζαρος
Published: August 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει κατά πόσον η ρεζιστί-νη είναι παρούσα στο αμνιακό υγρό του δευτέρου τριμήνου από κυήσεις με Τρισωμία21 (επίσης γνωστή ως Σύνδρομο Down) και αν διαφέρει η συγκέντρωση της σε σύγκριση με ευπλοϊδικές κυήσεις. ΜΕΘΟΔΟΙ: Η μελέτη κοορτής αποτελούνταν από πενήνταοκτώ γυναίκες στα μέσα τριμήνου της κύησης, που υποβλήθηκαν σε αμνιοπαρακέντη-ση για προγεννητικό έλεγχο, 31 από τις οποίες κυοφορούσαν μονό έμβρυο με διάγνωση Τρισωμίας 21 (ομάδα μελέτης) και οι υπόλοιπες με φυσιολογικό καρυότυπο (ομάδαελέγχου, n = 27). Οι ομάδες αντιπαραβλήθηκαν ως προς τη μητρική ηλικία και την ηλι-κία κύησης. Τα επίπεδα ρεζιστίνης στο αμνιακό υγρό μετρήθηκαν με ένα εμπορικώς διαθέσιμο ενζυμικού ανοσοπροσροφητικού προσδιορισμού κιτ (ELISA). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η ρεζιστίνη ανιχνεύθηκε σε όλα τα δείγματα αμνιακού υγρού. Η διάμεση συγκέντρωσήτης στο αμνιακό υγρό του δευτέρου τριμήνου στις κυήσεις με Τρισωμία 21 (2,1 ng / ml) ήταν στατιστικά σημαντικά χαμηλότερη (τιμή Ρ < 0,001) σε σύγκριση με τις ευπλοϊδικέςκυήσεις (3,3 ng/ml). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ρεζιστίνη είναι ένα φυσιολογικό συστατικό στοαμνιακό υγρό του δευτέρου τριμήνου. Τα χαμηλότερα επίπεδα ρεζιστίνης στο αμνιακόυγρό στις κυήσεις με Τρισωμία 21 μπορεί να αντανακλούν τροποποιημένες μεταβολι-κές οδούς στη μήτρα, οι οποίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να σχετίζονται με φαινoτυπικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου.
Η πιλοτική δίκη του άρθρου 1 του Ν 3900/2010
Authors: Λαδά Ζωή
Published: August 2021

O μηχανισμός της πιλοτικής δίκης του άρθρου 1 του Ν 3900/2010 αποτελεί ένα σύστημα ρυθμίσεων που επιτρέπει την πρότυπη εκδίκαση υποθέσεων από το Συμβούλιο της Επικρατείας, οι οποίες θέτουν νομικά ζητήματα γενικότερου ενδιαφέροντος. Ήδη από τη δημόσια διαβούλευση του νομοσχεδίου αλλά και μετά την θέσπισή του συγκέντρωσε από θεωρητικούς και πρακτικούς του δικαίου πολλά αντικρουόμενα σχόλια, με άλλους να τον κατακρίνουν ως μία προσπάθεια ποδηγέτησης της διοικητικής δικαιοσύνης ενόψει της δημοσιονομικής κρίσης και πάντως ως ένα «αναγκαίο κακό», το οποίο μετά την επάνοδο της διοικητικής δικαιοσύνης σε αποδεκτούς ρυθμούς εκδίκασης, θα πρέπει να απομακρυνθεί, και άλλους να κάνουν λόγο για ένα πρωτοποριακό θεσμό με μεγάλη συστημική υπεραξία, προτείνοντας ακόμα την χαλάρωση των προϋποθέσεων του και την εκτεταμένη χρήση του. Γεγονός είναι ότι μέσα στα πέντε έτη ισχύος του ο μηχανισμός της πιλοτικής δίκης χρησιμοποιήθηκε πάνω από εκατό φορές. Θα μπορούσε να πει κανείς, ιδίως αν συγκρίνει την επιτυχία του με την αποτυχία του προγόνου του, της πρότυπης δίκης του άρθρου 39 του Ν 3659/2008, ότι κατοχυρώθηκε στη συνείδηση των παραγόντων της διοικητικής δίκης ως ένα σημαντικός θεσμός του διοικητικού δικονομικού δικαίου. H παρούσα διατριβή επιδιώκει να δημιουργήσει ένα σαφές θεωρητικό πλαίσιο, εντός του οποίου ο θεσμός αυτός θα αναπτύξει την πλήρη αποτελεσματικότητά του ενόψει του απώτατου σκοπού της ενίσχυσης της αποτελεσματικότητας και της αποκατάστασης της αξιοπιστίας της διοικητικής δικαιοσύνης. Στο πλαίσιο αυτής ειδικότερα επιχειρείται να δοθούν κατά τρόπο συστηματικό σαφείς και πειστικές απαντήσεις στα διάφορα ερμηνευτικά ζητήματα που έχουν τεθεί ή θα μπορούσαν να προκύψουν και αφορούν ιδίως το πεδίο εφαρμογής του και τις συνέπειες του, αναπτύσσονται μεταξύ άλλων κριτήρια υπαγωγής στην αόριστη έννοια του «γενικότερου ενδιαφέροντος» και κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας κατά την επιλογή της πιλοτικής υπόθεσης μεταξύ περισσότερων όμοιων για το ίδιο ζήτημα, αναδεικνύονται οι ειδικότερες ρυθμίσεις, οι οποίες θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι διέπουν την διαδικασία ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποσαφηνίζεται η φύση των συνεπειών του μηχανισμού στην εκδίκαση τρίτων υποθέσεων που θέτουν τα ίδια ζητήματα και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες αυτές επέρχονται, ενώ στο τέλος γίνεται μία διεξοδική αντιπαράθεση με την ασκηθείσα και κάθε άλλη πιθανή κριτική τόσο ως προς τη συνταγματικότητα, όσο και ως προς την σκοπιμότητα του.
Επίδραση των παραμέτρων έντασης και δόσης της φωτοδυναμικής θεραπείας σε ενδοεπιδερμιδικά ακανθοκυτταρικά καρκινώματα
Authors: Απάλλα Ζωή
Published: August 2021

Σκοπός:Οι ακτινικές κερατώσεις (ΑΚ) ανήκουν στα ενδοεπιδερμιδικά (in-situ) ακανθοκυτταρικά καρκινώματα. Η φωτοδυναμική θεραπεία (ΦΔΘ) προτείνεται ως μια αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης των ΑΚ. Σκοπός ήταν η αξιολόγηση των παραμέτρων έντασης και δόσης της ΦΔΘ στα ενδοεπιδερμιδικά ακανθοκυτταρικά καρκινώματα του τύπου της ΑΚ.Μέθοδοι: Σχεδιάστηκαν τέσσερις ομάδες ελέγχου, στην πρώτη αξιολογήθηκε η παράμετρος της δόσης της χορηγούμενης ακτινοβολίας, στη δεύτερη η κλασματοποιημένη με την εφάπαξ δόση, στην τρίτη η παράμετρος της έντασης της ακτινοβολίας σε σχέση με τον πόνο κατά την ακτινοβόληση, ενώ στην τελευταία ελέγχθηκε η αποτελεσματικότητα και ασφάλεια της μεθόδου στην ειδική ένδειξη της ακτινικής χειλίτιδας (ΑΧ). Ο πόνος καταγράφονταν σε οπτική αναλογική κλίμακα (VAS). Αποτελέσματα: Αναφορικά με τη δόση, 3 μήνες μετά τη ΦΔΘ, το ποσοστό πλήρους ίασης ήταν 85.24% (51/61) για τις ΑΚ που έλαβαν 50 J/cm2, 91.66% (55/60) για τις ΑΚ που έλαβαν 75 J/cm2, και 93.33% (56/60) για τις ΑΚ που έλαβαν 100 J/cm2. Το αντίστοιχο ποσοστό στους 6 μήνες ήταν 48/61 (78.68%), 58/60 (96.66%), και 57/60 (95.00%), ενώ στο 1 έτος μετά τη θεραπεία διαμορφώθηκε σε 45/61 (73.77%) για την πρώτη, 53/60 (88.33%) για τη δεύτερη, και 52/60 (86.66%) για την τρίτη ομάδα βλαβών, αντίστοιχα. Ως προς τη δεύτερη ομάδα ελέγχου, το συνολικό ποσοστό πλήρους ανταπόκρισης τρεις μήνες μετά τη θεραπεία ήταν 89.05% για το σχήμα μονήρους φωτοβόλησης (95% CI 83.82% - 94.28%) και 96.12% για το κλασματοποιημένο (95% CI 92.79% - 99.45%), διαφορά που αποδείχθηκε στατιστικά σημαντική (p<0.05). Στην ομάδα αξιολόγησης της έντασης σε σχέση με τον πόνο, δεν διαπιστώθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά στο μέσο VAS σκορ μεταξύ των ομάδων 25 mW/cm2 και 50 mW/cm2 (p = 0.714). Ωστόσο, το μέσο VAS ήταν σημαντικά μεγαλύτερο στην ομάδα των 75 mW/cm2 σε σχέση με τις άλλες δύο (p < 0.001). Αναφορικά με την ακτινική χειλίτιδα, τους 3 μήνες, 26 από τους 38 (26/38, 68.42%) ασθενείς κατάφεραν πλήρη κλινική ίαση. Στο 18ο μήνα παρακολούθησης, 22 από τους 26 ασθενείς με πλήρη ίαση στον 3ο μήνα (22/26, 84.61%) παρέμειναν κλινικά «καθαροί» από τη νόσο. Η ιστολογική εξέταση επιβεβαίωσε παρουσία στοιχείων ΑΧ στα ιστοτεμάχια 5 εκ των 22 ασθενών. Το συνολικό ποσοστό κλινικής υποτροπής ήταν 15.38% (4/26), ενώ το συνολικό ποσοστό ιστολογικής υποτροπής ήταν 34.61% (9/26).Συμπεράσματα: Δόση ακτινοβόλησης 75 J/cm2 είναι αποτελεσματική στη θεραπεία των ΑΚ του προσώπου και του τριχωτού της κεφαλής. Η κλασματοποιημένη ακτινοβόληση οδηγεί σε υψηλότερη αποτελεσματικότητα σε σχέση με τη συνεχή, μονήρη ακτινοβόληση. Ο πόνος κατά τη φωτοδυναμική θεραπεία σχετίζεται άμεσα από την ένταση της ακτινοβόλησης, με τις χαμηλότερες εντάσεις να είναι λιγότερο επώδυνες και καλύτερα ανεκτές από τις υψηλότερες. Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη το χαμηλό κλινικό και ιστολογικό ποσοστό πλήρους ίασης στη μελέτη μας, η ΦΔΘ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μια αποτελεσματική θεραπευτική πρακτική για την ΑΧ.
Ηλεκτρονική κοινότητα πρακτικής άσκησης (e-ΚΠΑ)
Authors: Κώστας Απόστολος
Published: August 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή, αποτελεί ερευνητική προσπάθεια η οποία εστιάζει στην προετοιμασία των φοιτητών/τριων στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου κατά την πρακτική τους άσκηση στο σχολείο, εκτεινόμενη σε δύο διαστάσεις: (α) την παιδαγωγική διάσταση, η οποία σχετίζεται με την «αναδυόμενη» επαγγελματική ταυτότητα και το στοχασμό πάνω στην πράξη για τον εκπαιδευόμενο εκπαιδευτικό την περίοδο της πρακτικής άσκησης στο σχολείο και (β) την τεχνολογική διάσταση, η οποία σχετίζεται με την ηλεκτρονική Κοινότητα Πρακτικής Άσκησης (e-ΚΠΑ), ως μια διαδικτυακή πλατφόρμα με χαρακτηριστικά κοινωνικού δικτύου για την στήριξη και διευκόλυνση της εργασίας και συνεργασίας των φοιτητών/τριων, την περίοδο της πρακτικής τους άσκησης στο σχολείο. Κεντρικό ερευνητικό θέμα, όπως αναδείχθηκε και μέσα από την βιβλιογραφική ανασκόπηση και οδήγησε στην ανάπτυξη της προβληματικής της έρευνας, αποτέλεσε «η διερεύνηση του ρόλου μιας εικονικής κοινότητας ως μέσο στήριξης των εκπαιδευόμενων εκπαιδευτικών κατά την διάρκεια της πρακτικής τους άσκησης». Το θέμα εξειδικεύθηκε σε δύο ερευνητικούς άξονες, με 1ο την «διερεύνησηκαι αξιολόγηση της συμβολής της e-ΚΠΑ στην πρακτική άσκηση» και 2ο την «διερεύνηση του επιπέδου στοχασμού των φοιτητών/τριων και των διαστάσεων της επαγγελματικής τους ταυτότητας ως εκπαιδευόμενοι/ες εκπαιδευτικοί, μέσα από την συμμετοχή τους στην e-ΚΠΑ». Για την διερεύνηση των επιμέρους ερευνητικών ερωτημάτων επιλέχθηκε η Μελέτη Περίπτωσης. Τα εργαλεία συλλογής και ανάλυσης των δεδομένων, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης μεθοδολογικής προσέγγισης, εντάσσονται στη λογική των Μεικτών Μεθόδων, αλλά με έμφαση στην ανάλυση ποιοτικών δεδομένων, με τεχνικές ανάλυσης περιεχομένου, τα οποία προέρχονταν πρωτίστως από τα ηλεκτρονικά μηνύματα των χρηστών της e-ΚΠΑ. Η ανάλυση και συνάθροιση των αποτελεσμάτων έδειξε πως κατά την διάρκεια του εξαμήνου της πρακτικής άσκησης, στο πλαίσιο της κοινότητας ανιχνεύθηκε ένα μαθησιακό/αναπτυξιακό μονοπάτι (learning/developmental trajectory) διαμέσου του οποίου οι φοιτητές πέτυχαν βελτίωση στο επίπεδο της μαθησιακής και επαγγελματικής τους ανάπτυξης, της κοινωνικό-συναισθηματικής τους κατάστασης και του βαθμού ικανοποίησης τους από την πρακτική άσκηση. Παράλληλα, ενισχύθηκε το μέσο επίπεδο στοχαστικής σκέψης τους και αποτυπώθηκε το μοτίβο εξέλιξης των διαστάσεων της αναδυόμενης επαγγελματικής τους ταυτότητας ως εκπαιδευόμενοι εκπαιδευτικοί, πέρα από τις όποιες δυσκολίες σε επίπεδο φόρτου εργασίας, οι οποίες παρατηρήθηκαν. Επιπλέον, σε τεχνολογικό επίπεδο αποτυπώθηκε η εφικτότατα και βιωσιμότητα της χρήσης υπηρεσιών της Νεφο-Υπολογιστικής (Cloud Computing), για την υποστήριξη συνεργατικών τεχνολογικών περιβαλλόντων σε ακαδημαϊκό επίπεδο.
Έικόν΄ αχειροποίητη...: Η ατέρμονη αναζήτηση του έρωτα και της αγάπης στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Authors: Μπαλούση Στυλιανή
Published: August 2021

Ο στόχος της παρούσης διδακτορικής διατριβής είναι η ανάδειξη της βαθύτερης, της πνευματικής διάστασης που έχουν ο έρωτας και η αγάπη στο έργο του Α. Παπαδιαμάντη, φωτισμένη, όπου αυτό είναι εφικτό, από τη διδασκαλία των νηπτικών Πατέρων για το επικίνδυνο «παίγνιο των λογισμών», τον αγώνα κατά των παθών και την καλλιέργεια των θεάρεστων αρετών. Η εργασία απαρτίζεται από δύο εκτεταμένα κεφάλαια. Στο πρώτο, προσεγγίζεται το πολύπλευρο θέμα του έρωτα στα μυθιστορήματα και τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ως ενός διαρκούς και αιμάσσοντος αγώνος κατά των πολύμορφων έξωθεν και έσωθεν πειρασμών και των προσωπικών παθών. Το δεύτερο κεφάλαιο σκοπό έχει να αναδείξει την αγάπη προς τον πλησίον εντός και εκτός του στενού κύκλου της οικογένειας, ως το πλήρωμα των εντολών του Θεού. Η εργασία ολοκληρώνεται με την καταγραφή των συμπερασμάτων που προκύπτουν από την επιμέρους ανάλυση των δύο κεφαλαίων και τα οποία αναδεικνύουν το σημαίνοντα ρόλο και την πνευματική διάσταση του έρωτα και της αγάπης στο παπαδιαμαντικό έργο, όπως επίσης και τη διαλεκτική του σχέση με τη Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν.
Σπινοριακή σύμπλεξη, δυναμική χορδών και γεωμετρία
Authors: Κιοσσές Βασίλειος
Published: August 2021

Έχει παρατηρηθεί ήδη από το 1936 από τους Von Neumann και Birkhoff ότι η κβαντική μηχανική χρειάζεται μια νέα λογική δομή, η οποία να διαφοροποιείται από την λογική του Boole της κλασικής μηχανικής. Σε αυτή τη διδακτορική διατριβή, θεωρούμε ότι αυτή η νέα λογική είναι η λογική των σχέσεων του C. S. Peirce, η οποία σε μεγάλο βαθμό είναι ταυτόσημη με τη θεωρία κατηγοριών. Αρχικά δείχνουμε ότι μπορούμε να αναπαραστήσουμε μια σχέση με ένα σπίνορ και στη συνέχεια χρησιμοποιούμε τον φορμαλισμό των Cartan και Penrose, όπου τα σπίνορς χρησιμοποιούνται στην αναπαράσταση των συμμετριών και του χωρόχρονου. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιούμε τα σπίνορς για να κατασκεύασουμε αναπαραστάσεις του κοσμικού φύλλου μιας χορδής και του χωρόχρονου Anti-de Sitter. Κατ' αυτόν τον τρόπο, στην περίπτωση της χορδής, λύνοντας άμεσα τους περιορισμούς χρησιμοποιούμε μόνο τους πραγματικούς βαθμούς ελευθερίας. Στη συνέχεια προχωρούμε ένα βήμα παραπάνω και θεωρούμε ότι τα σπίνορς δεν μας βοηθάνε απλά στην αναπαράσταση του χωρόχρονου αλλά, συγκροτούν και κατασκεύαζουν τον χωρόχρονο. Γνωρίζοντας ότι ένα σπίνορ μόνο του σχετίζεται με τον κώνο φωτός του χωρόχρονου Minkowski, αναζητήσαμε την γεωμετρία που προκύπτει από την σύζευξη δύο σπίνορς. Η σύζευξη δύο σπίνορς μπορεί να επιτευχθεί είτε ακολουθώντας την συνταγή του Majorana (σύζευξη δύο σπίνορς της ίδιας χειραλικότητας) είτε ακολουθώντας την συνταγή του Dirac (σύζευξη ανάμεσα ενός δεξιόστροφου και ενός αριστερόστροφου σπίνορ). Η σύζευξη τύπου Majorana αναπαράγει την γνωστή μας θεωρία κβαντικής σύμπλεξης. Από την άλλη πλευρά, η σύζευξη τύπου Dirac μας οδηγεί σε ένα χωρόχρονο με μια επιπλέον διάσταση, στην οποία συνυπάρχουν δύο μεμβράνες, με την απόσταση ανάμεσα τους να προσδιορίζεται από το μέγεθος της κβαντικής σύμπλεξης. Η μία μεμβράνη (η δική μας) φιλοξενεί αριστερόστροφα σωματίδια, ενώ η άλλη φιλοξενεί δεξιόστροφα σωματίδια. Σύμφωνα με την προσέγγισή μας, η συμμετρία αριστερά-δεξιά επιτυγχάνεται έχοντας την επιπλέον διάσταση να φιλοξενεί δύο “καθρεπτικές” μεμβράνες, ενώ με τον παραδοσιακό τρόπο επιτυγχάνεται εισάγοντας μια επιπλέον ομάδα βαθμίδας στην ενεργειακή έρημο πάνω από τις καθιερωμένες αλληλεπιδράσεις. Επίσης, το σωματίδιο του νετρίνο εμφανίζεται ως ο ιδανικός διαμεσολαβητής ανάμεσα στις δύο μεμβράνες. Τέλος, στα πλαίσια του μοντέλου μας, ότι υπάρχει στην άλλη μεμβράνη και στην επιπλέον διάσταση εμφανίζεται σε εμάς ως σκοτεινή ύλη ή σκοτεινή ενέργεια. Η προσέγγισή μας συνδέει λογική - κβαντική μηχανική - γεωμετρία και μας επιτρέπει να ασχοληθούμε με θεμελιώδη ερωτήματα για την εξέλιξη του σύμπαντος.
Διερεύνηση της κοινωνικής γνωστικής αντίληψης και των ψυχαναγκαστικών συμπτωμάτων σε ασθενείς με πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο
Authors: Ντούρος Ευάγγελος
Published: August 2021

ΕισαγωγήΗ συννοσηρότητα των ψυχαναγκαστικών-καταναγκαστικών συμπτωμάτων (ΨΚΣ) στους ασθενείς με σχιζοφρένεια είναι υψηλή με ποσοστά που φτάνουν το 64% ενώ η ανάπτυξη του πλήρους συνδρόμου της Ψυχαναγκαστικής Καταναγκαστικής Διαταραχής (ΨΚΔ) παρουσιάζεται σε έναν στους οκτώ σχιζοφρενείς. Ο επιπολασμός των ΨΚΣ και της ΨΚΔ σε ασθενείς με πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο είναι σε παρόμοια υψηλά ποσοστά, γεγονός που υποστηρίζει ότι τα συμπτώματα αυτά είναι παρόντα από τις πρώτες φάσεις της νόσου.Στους ασθενείς αυτούς δεν έχει ποτέ εξεταστεί, στο βαθμό που μπορούμε να γνωρίζουμε, η διάσταση της κοινωνικής γνωστικής αντίληψης. Με τον όρο Κοινωνική Γνωστική Αντίληψη (ΚΓΑ) ή αγγλιστί Social Cognition αναφερόμαστε σε μια ποικιλία νοητικών λειτουργιών που σχετίζονται με την αντίληψη, την ερμηνεία και την απάντηση σε ερεθίσματα που αφορούν τις κοινωνικές διαντιδράσεις. Αντιδράσεις που είναι θεμελιώδους σημασίας στη σχιζοφρένεια μια και ορίζουν σε σημαντικό βαθμό τη λειτουργικότητα των ασθενών και έρευνες υποστηρίζουν ότι είναι ελλειμματικές από την αρχή, ίσως και νωρίτερα, των πρώτων ψυχωσικών εκδηλώσεων. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν, έτσι, να διερευνήσει τη σχέση των ΨΚΣ/ΨΚΔ με την Κοινωνική Γνωστική Αντίληψη στους ασθενείς με πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο. Μέθοδος-ΔείγμαΩς υλικό της μελέτης χρησιμοποιήθηκε δείγμα 65 ασθενών (ΠΨΕ=52 άνδρες και 13 γυναίκες) και 47 υγιών ατόμων (31 άνδρες, 16 γυναίκες). Οι ασθενείς διακρίθηκαν σε όσους εμφάνιζαν ΨΚΣ ή ΨΚΔ (ΠΨΕ+=38) και σε αυτούς που δεν εμφάνιζαν ΨΚΣ (ΠΨΕ-=27). Οι ασθενείς που συμμετείχαν ήταν νοσηλευόμενοι για πρώτη φορά σε ψυχιατρική κλινική με ψυχωσική συμπτωματολογία. Οι υγιείς ήταν εθελοντές χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό. Η διάγνωση των ασθενών τίθετο με τη Mini-International Neuropsychiatric Interview (ΜΙΝΙ) και τους χορηγούνταν η Positive and Negative Syndrome Scale (PANSS) για την εκτίμηση της ψυχωσικής συμπτωματολογίας, η Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS) για τα ψυχαναγκαστικά-καταναγκαστικά συμπτώματα και η Calgary Depression Scale (Calgary) που αξιολογεί τα καταθλιπτικά συμπτώματα. Τέλος χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία Perception of Social Inference Test (PESIT) για την εκτίμηση της ΚΓΑ στις δύο κύριες διαστάσεις της δηλαδή αυτή της Θεωρίας του Νου (ΘτΝ) και της Αντίληψης Συναισθημάτων (ΑΣ). Αποτελέσματα-ΣυμπέρασμαΣτις δοκιμασίες Κοινωνικής Γνωστικής Αντίληψης (ΚΓΑ) η ικανότητα των ασθενών είναι περιορισμένη σε σχέση με τους υγιείς όπως αναγνωρίζεται και στη διεθνή βιβλιογραφία. Επιπλέον ελλείμματα εμφανίζουν οι ασθενείς της ΠΨΕ+ ομάδας σε ορισμένες δοκιμασίες. Συγκεκριμένα αυτό ισχύει στις δοκιμασίες της Θεωρίας του Νου (ΘτΝ) ενώ για τις δοκιμασίες της Αντίληψης Συναισθημάτων (ΑΣ) δεν παρατηρείται διαφορά μεταξύ των ομάδων των ασθενών.
Διερεύνηση των παθογενετικών μηχανισμών που διέπουν τις ποιοτικές ανωμαλίες των μυελικών μεσεγχυματικών προγονικών κυττάρων σε πάσχοντες από μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα
Authors: Παυλάκη Κωνσταντία
Published: August 2021

Τα αρχέγονα μεσεσεγχυματικά κύτταρα (Mesenchymal Stem Cells, MSCs) ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (Myelodysplastic Syndromes, MDS) παρουσιάζουν μειωμένη πολλαπλασιαστική ικανότητα. Σε αυτή την μελέτη διερευνήθηκε η ικανότητα αυτοανανέωσης MSCs ασθενών με ΜDS (n=30), συγκρινόμενη με αυτή MSCs υγιών μαρτύρων (n=32) σε συνθήκες ανακαλλιέργειας και πιο ειδικά η έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με τη γήρανση και με τα σηματοδοτικά μονοπάτια TGFβ1 και Wnt. Επιπλέον, διερευνήθηκε η μειωμένη πολλαπλασιαστική ικανότητα των MSCs ασθενών, κατά τη διαφοροποίηση τους και η ικανότητα τους να δρουν σαν υποστηρικτικό περιβάλλον αλλογενών CD34+ κυττάρων από υγιείς μάρτυρες υπό συνθήκες συν-καλλιέργειας. Στα MSCs της ομάδας των ασθενών παρατηρήθηκε μειωμένη έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με τη γήρανση (CDKN1A, CDKN2A, CDKN2B, PARG1), καθώς και αυξημένο μήκος τελομερών από. Όσον αφορά το μονοπάτι του TGFβ1 δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Αντιθέτως, όσον αφορά το μονοπάτι Wnt, τα MSCs των ασθενών είχαν αυξημένη έκφραση των γονιδιών του μη κανονικού μονοπατιού Wnt και αναστολέων του κανονικού μονοπατιού. Επιπλέον, σε συνθήκες μη-διαφοροποίησης, παρατηρήθηκε μειώμενη έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με την οστεογένεση και τη λιπογένεση, καθώς και μειωμένη ιακονότητα υποστήριξης δημιουργίας μυελοκυτταρικών και ερυθροκυτταρικών αποικιών από CD34+ υγιών μαρτύρων. H ενεργοποίηση του κανονικού μονοπατιού Wnt, με φαρμακευτικούς παράγοντες, στα MSCs ασθενών με MDS, είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και την αύξηση της έκφρασης γονιδίων που σχετίζονται με αρχικά στάδια της οστεογένεσης. Σε αυτή τη μελέτη παρατηρήθηκε έκφραση κυρίως του μη κανονικού μονοπατιού Wnt στα MSCs ασθενών με MDS, υποστηρίζοντας επιπλέον την υπόθεση της αρχικής διαταραχής στα MSCs που ίσως έχουν κύριο ρόλο στην φυσική πορεία των MDS.
Τα βασιλικά συνοικέσια κατά την εποχή των Παλαιολόγων (1258-1453)
Authors: Βασιλοπούλου Ναυσικά
Published: August 2021

Η παρούσα μελέτη πραγματεύεται το ζήτημα των διπλωματικών επιγαμιών που διαπραγματεύτηκαν οι αυτοκράτορες της δυναστείας των Παλαιολόγων από το 1258, το έτος ανάρρησης του Μιχαήλ Η΄ στον θρόνο, έως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Οι κύριοι στόχοι που εκπληρώνονται με την εκπόνηση της διατριβής αυτής είναι τρεις. Ο πρώτος να εξεταστούν τα συνοικέσια της εποχής των Παλαιολόγων ως ενιαίο σύνολο χωρίς χρονικούς ή γεωγραφικούς περιορισμούς. Ο δεύτερος στόχος, ο οποίος διαφαίνεται στον υπότιτλο «Πολιτικές προσεγγίσεις», είναι να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στο πολιτικό περιβάλλον από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα και τον ρόλο που διαδραμάτισε η παλαιολόγεια διπλωματία των επιγαμιών μέσα σε αυτό. Περικλείει όψεις, όπως η εξωτερική πολιτική του εκάστοτε αυτοκράτορα, ο ενδεχόμενος σχεδιασμός των επιγαμιών εκ μέρους των Βυζαντινών και τα πολιτικά ή άλλα οφέλη που το καθένα από τα συμβαλλόμενα μέρη προσποριζόταν από τη σύναψη της επιγαμίας. Αυτές οι όψεις συνθέτουν τη διαχρονική εικόνα των σχέσεων του Βυζαντίου των Παλαιολόγων με τις ισχυρές δυνάμεις της εποχής όπως οι ιταλικές ναυτικές πόλεις, οι χώρες της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης, αλλά και τα κράτη των Βαλκανίων, του Καυκάσου και τα τουρκικά κράτη. Ο τρίτος στόχος είναι να εξεταστούν παράλληλα διάφορα επιμέρους ζητήματα ώστε να σχηματιστεί μια πλήρης εικόνα σε σχέση με τη διαπραγμάτευση και την τέλεση ενός βασιλικού γάμου κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο.Η μελέτη διαρθρώνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος περιλαμβάνεται μια εισαγωγή στο ζήτημα των επιγαμιών και την εξέλιξή του, με έμφαση στις επιγαμίες των Λασκαριδών της Νίκαιας, οι αυτοκρατορικοί γάμοι των Παλαιολόγων, η προίκα, οι ηγεμονικοί οίκοι που συνάπτουν επιγαμίες με το Βυζάντιο, οι πρέσβεις και η θρησκεία. Σε ξεχωριστά υποκεφάλαια εξετάζονται οι γάμοι των ανδρών, των γυναικών και των νόθων τέκνων των αυτοκρατόρων. Ο διαχωρισμός αυτός κρίθηκε σκόπιμος ώστε να επισημανθούν οι ομοιότητες και οι διαφορές που παρουσιάζουν οι γάμοι των ανδρών και των γυναικών της αυτοκρατορικής οικογένειας, αλλά και να αναδειχθούν οι γάμοι των νόθων τέκνων, ο σημαντικός αριθμός των οποίων επιτρέπει την ομαδοποίησή τους αντίθετα με πρωιμότερες εποχές. Ανάλογος διαχωρισμός γίνεται στο κεφάλαιο για τη θρησκεία με ξεχωριστή αναφορά στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και το Ισλάμ. Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να υπογραμμισθεί ότι στόχος της διατριβής δεν ήταν να εξετάσει το ζήτημα του γάμου ή της καθημερινής ζωής των ανδρών και των γυναικών μέσα στη βυζαντινή κοινωνία. Όπου χρειάστηκε να χρησιμοποιηθούν παραδείγματα που αφορούν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, αυτό γίνεται εντελώς ενδεικτικά και για να εξυπηρετήσει την καλύτερη κατανόηση του θέματος. Στο δεύτερο μέρος της διατριβής παρουσιάζονται οι επιγαμίες χωρισμένες σε τέσσερις χρονικές περιόδους, ανά αυτοκράτορα ή ομάδες αυτοκρατόρων, και καλύπτονται σε ισάριθμα κεφάλαια.
Essays on great depressions episodes
Authors: Γώγος Στυλιανός
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσης διατριβής είναι η διερεύνηση της μακροοικονομικής επίδοσης της ελληνικής οικονομίας υπό το πρίσμα της νεοκλασικής θεωρίας οικονομικής μεγέθυνσης. Εστιάζουμε στην περίοδο 1979-2001. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών η ελληνική οικονομία βίωσε έναν μεγάλο οικονομικό κύκλο. Την περίοδο 1979-1995 η μέση ετήσια ποσοστιαία μεταβολή του κατά κεφαλήν πραγματικού ΑΕΠ ήταν -0,07%. Το αντίστοιχο μέγεθος την περίοδο 1995-2001 διαμορφώθηκε στο 3,13%. Σύμφωνα με τους Cole & Ohanian (1999) και Kehoe & Prescott (2002, 2007) η περίοδος 1979-2001 δύναται να χαρακτηριστεί – βάσει τριών ποσοτικών κριτηρίων - ως «Μεγάλη Οικονομική Ύφεση». Οι προαναφερθέντες συγγραφείς μετράνε την αθροιστική επίδοση μιας οικονομίας σε σύγκριση με έναν ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης της τάξης του 2%. Το τελευταίο μέγεθος προκύπτει από τον μέσο ετήσιο ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης των ΗΠΑ (βιομηχανικός ηγέτης) κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιούμε, δηλαδή η νεοκλασική μεθοδολογία μεγάλων υφέσεων, βασίζεται σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος, είναι η πραγματοποίηση ασκήσεων εθνικολογιστικής μεγέθυνσης και ο δεύτερος, είναι η προσομοίωση δυναμικών υποδειγμάτων γενικής ισορροπίας. Βάσει των ασκήσεων εθνικολογιστικής μεγέθυνσης κατανέμουμε τον ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης σε τρεις βασικές συνιστώσες. Αυτές είναι, η συνιστώσα της συνολικής παραγωγικότητας των συντελεστών της παραγωγής (TFP), η συνιστώσα του κεφαλαίου και η συνιστώσα της εργασίας. Στη συνέχεια, πραγματοποιώντας προσομοιώσεις δυναμικών υποδειγμάτων γενικής ισορροπίας (η διαμέτρηση των παραμέτρων έχει γίνει με βάση τη μακροχρόνια επίδοση της ελληνικής οικονομίας) διερευνούμε τους πιθανούς παράγοντες που μπορούν να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα των ασκήσεων εθνικολογιστικής μεγέθυνσης. Εξετάζουμε και ποσοτικοποιούμε την επίδραση εξωγενών πραγματικών διαταραχών όπως η παραγωγικότητα (πρώτο κεφάλαιο), η δημόσια κατανάλωση και επένδυση (δεύτερο κεφάλαιο), οι φορολογικοί συντελεστές (δεύτερο κεφάλαιο) και η ποιότητα των θεσμών (τρίτο κεφάλαιο). Τα κεντρικά συμπεράσματα του πονήματός μας έχουν ως εξής: Πρώτον, το νεοκλασικό υπόδειγμα οικονομικής μεγέθυνσης ερμηνεύει σε ικανοποιητικό βαθμό την πορεία βασικών μακροοικονομικών μεταβλητών της ελληνικής οικονομίας για την περίοδο 1979-2001. Συνεπώς, αν θέλουμε να διερευνήσουμε σε μεγαλύτερο βάθος τη μακροοικονομική επίδοση της ελληνικής οικονομίας (1979-2001) θα πρέπει να αναζητήσουμε πιθανούς παράγοντες που να ερμηνεύουν τη συνολική παραγωγικότητα των συντελεστών της παραγωγής. Δεύτερον, η εισαγωγή κυβέρνησης – υπό τη μορφή δημοσίων δαπανών και φόρων - στο νεοκλασικό υπόδειγμα οικονομικής μεγέθυνσης οδηγεί σε βελτίωση της ερμηνευτικής ικανότητας του υποδείγματος. Τρίτον, η σημαντική πτώση της συνολικής παραγωγικότητας των συντελεστών της παραγωγής (1979-1995) δύναται να ερμηνευτεί από θεσμικούς παράγοντες.
Η ζωή και το έργο του Ντίκου Βυζάντιου (1924-2007)
Authors: Σταματοπούλου Ουρανία
Published: August 2021

Η συγκεκριμένη μονογραφία παρουσιάζει τη ζωή και το έργο τού Έλληνα ζωγράφου Ντίκου Βυζάντιου (1924-2007) και διαρθρώνεται σε δύο βασικά μέρη. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται εν εκτάσει τα βιογραφικά στοιχεία τού καλλιτέχνη και προσδιορίζεται η εικαστική του ταυτότητα μέσα στην παρισινή τέχνη και διανόηση. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται τα έργα και οι εκθέσεις τού ζωγράφου, μέσα από δύο βασικές ενότητες: πρώτη είναι η ενότητα τής εξέλιξης τής καλλιτεχνικής του έκφρασης, όσο ο δημιουργός είναι εν ζωή, και έπεται η ενότητα με τις μεταθανάτιες εκθέσεις του. Αναλυτικότερα, στο πρώτο μέρος, περιγράφονται διεξοδικά τα μαθητικά του χρόνια στην Ελλάδα, καθώς και τα δύσκολα χρόνια τής καλλιτεχνικής του μαθητείας, που συνέπεσαν με τα ζοφερά και γεμάτα κακουχίες χρόνια τής Κατοχής. Μέσα από τις πληροφορίες τού ημερολογίου τού πατέρα του –του διακεκριμένου ζωγράφου Περικλή Βυζάντιου (1893-1972)–, συνδυάζοντας τις μαρτυρίες τού ίδιου τού καλλιτέχνη και της αδελφής του Μαριλένας Λιακοπούλου-Βυζαντίου, καθώς και τα δημοσιεύματα με μαρτυρίες από τον Τύπο και τη σχετική βιβλιογραφία, επιχειρήσαμε να ανασυνθέσουμε, με γλαφυρό τρόπο, τα χρόνια εκείνα, που στιγματίστηκαν από την εξορία τού νεαρού Βυζάντιου στο κολαστήριο τής Ελ Ντάμπα –το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αίγυπτο τής Αφρικής–, δίνοντας μια αντιπροσωπευτική πραγματικότητα τής ζωής του, μέχρι να φυγαδευτεί, στη Γαλλία, με το νεοζηλανδέζικο οπλιταγωγό Ματαρόα, τον Δεκέμβριο τού 1945. Βασισμένοι στην ψυχοσύνθεσή του –της οποίας σχηματίσαμε εικόνα, διαβάζοντας την προσωπική αλληλογραφία, που διατηρούσε με τους δικούς του, και συνδυάζοντας τις πληροφορίες που αντλήσαμε από εκεί με τις πληροφορίες από τις μαρτυρίες του, στο σχετικό έντυπο και κινηματογραφικό υλικό, που είχαμε στη διάθεσή μας–, επιχειρήσαμε να ορίσουμε τους στόχους του και τα καλλιτεχνικά του ζητούμενα κατά την άφιξή του στην Πόλη τού Φωτός, αλλά και να περιγράψουμε την ανοδική του πορεία προς την επιτυχία. Επιπλέον, ασχοληθήκαμε με την πορεία τής εικαστικής του καταξίωσης στον χώρο των γραμμάτων και της τέχνης, αλλά και με το επώδυνο τέλος του, λόγω του αυτοάνοσου νοσήματος, που τον τυραννούσε τα τελευταία δεκαπέντε, περίπου, χρόνια τής ζωής του. Συν τοις άλλοις, αναλύονται διεξοδικά το εικαστικό και ιδεολογικό τοπίο στο Παρίσι τής εποχής –όταν φθάνει εκεί ο Ντίκος Βυζάντιος–, και παρουσιάζεται βήμα προς βήμα, η αποκρυστάλλωση τής εικαστικής ταυτότητας τού καλλιτέχνη αλλά και οι φιλοσοφικοί του προσανατολισμοί. Στη συνέχεια, στο δεύτερο μέρος τής διδακτορικής διατριβής, παρουσιάζονται αναλυτικά τα έργα και οι εκθέσεις τού ζωγράφου. Συνοψίζοντας, η παρούσα μονογραφία φέρνει στο φως αρκετά άγνωστα έργα τού καλλιτέχνη και τον παρακολουθεί από τα πρώτα του βήματα και τις πρώτες του δοκιμές, μέχρι και τις τελευταίες του συνθέσεις, επιχειρώντας να χαρτογραφήσει την καλλιτεχνική του διαδρομή και να φέρει στο φως την πολυδιάστατη προσωπικότητά του, ώστε να διασαφηνισθούν οι κύκλοι τής δημιουργίας του και να προβληθούν το σύνολο τού θεματικού του ρεπερτορίου, καθώς και η μακρά πορεία του και προσφορά μέσα στην τέχνη και στη διανόηση.
Οι καταδυτικές δραστηριότητες ως μοχλός οικονομικής ανάπτυξης
Authors: Σκάλκος Ιωάννης
Published: August 2021

Οι καταδύσεις αποτελούν αναμφισβήτητα, μια από τις ωραιότερες και πλέον ενδιαφέρουσες ψυχαγωγικές δραστηριότητες, οι οποίες προσφέρουν ταυτόχρονα άθληση, γνώσεις, υγεία, πνευματική άσκηση και ψυχική ηρεμία. Πολλοί αλλοδαποί επισκέπτες συχνά επιθυμούν να συνδυάσουν την περίοδο των διακοπών τους στην Ελλάδα με ασχολίες όπως οι Καταδύσεις Αναψυχής που είναι δύσκολο να πραγματοποιήσουν στην καθημερινή τους ζωή καθώς η χώρα τους δεν διαθέτει τις απαιτούμενες γεωφυσικές δυνατότητες. Το ερευνητικό πρόβλημα εστιάζεται στην ανυπαρξία σαφούς αποτύπωσης της Ελληνικής βιομηχανίας του καταδυτικού τουρισμού και των σχέσεων αλληλεπίδρασης μεταξύ των φορέων που δραστηριοποιούνται σε αυτή. Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η αποτύπωση της τρέχουσας κατάστασης και των προοπτικών ανάπτυξης του καταδυτικού τουρισμού στην Ελλάδα, δια μέσου του προσδιορισμού των φορέων που εμπλέκονται στη βιομηχανία του καταδυτικού τουρισμού στην Ελλάδα και της αξιολόγησης του έργου που επιτελούν. Στην παρούσα ερευνητική εργασία χρησιμοποιήθηκε ποιοτική ανάλυση (λογισμικό QSR Nvivo) των συνεντεύξεων εκπροσώπων φορέων που διαμορφώνουν το τοπίο του καταδυτικού τουρισμού στην Ελλάδα. Με βάση τη θεωρητική προσέγγιση του Εμπλεκόμενου Φορέα, επιχειρείται η σε βάθος διερεύνηση θεματικών κατηγοριών όπως η δυναμική, το νομοθετικό πλαίσιο και η ανάπτυξη, οι οποίες προκύπτουν από την ανάλυση των δεδομένων.
Διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν την επανάληψη της συμμετοχής σε διεθνείς διοργανώσεις υπαίθριων δραστηριοτήτων υψηλών απαιτήσεων
Authors: Πολατίδου Παναγιώτα
Published: August 2021

Η ανάπτυξη των διοργανώσεων υπαιθρίων δραστηριοτήτων μικρής κλίμακας (αγώνες ορεινού τρεξίματος, ορεινής ποδηλασίας, τριάθλου, αγώνες περιπέτειας) παρουσιάζει αλματώδη ανάπτυξη στη χώρα μας τα τελευταία 7 χρόνια. Καθώς οι διοργανώσεις αθλητικού τουρισμού μικρής κλίμακας μπορούν να προσφέρουν οικονομικά, τουριστικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες, η διερεύνηση των παραγόντων που μπορούν να συμβάλουν στην επανάληψη της συμμετοχής σε αυτές, μπορεί να προσφέρει σημαντική βοήθεια στον στρατηγικό σχεδιασμό των διοργανώσεων. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η διερεύνηση της επανάληψης της συμμετοχής και της από Στόμα σε στόμα Επικοινωνίας στις διεθνής διοργανώσεις υπαιθρίων δραστηριοτήτων μικρής κλίμακας από: α) την Ανάμειξη των συμμετεχόντων με την δραστηριότητα του ορεινού τρεξίματος, β) την Ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, γ) την Ικανοποίηση από την συμμετοχή, και δ) τους Καταναλωτικούς συνειρμούς που αναπτύσσονται ως επακόλουθο της συμμετοχής τους στους αγώνες. Το δείγμα της παρούσας έρευνας αποτέλεσαν 273 συμμετέχοντες σε τρεις διοργανώσεις ορεινού τρεξίματος που υλοποιήθηκαν στην Ελλάδα το 2012. Για την διερεύνηση της ανάμειξης με το ορεινό τρέξιμο χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο των Kyle, Graefe, Manning, & Bacon (2004). Για την διερεύνηση της ποιότητας των υπηρεσιών χρησιμοποιήθηκαν τα μοντέλα των Alexandris, Zahariadis, Tsorbatzoudis & Grouios (2004b) και Shonk & Chelladurai (2008), ενώ για την καταγραφή των καταναλωτικών συνειρμών χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο Team Association Model (TAM) των Gladden και Funk (2001). Για την καταγραφή της ικανοποίησης από την συμμετοχή χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο των Kouthouris & Alexandris (2005), ενώ για την διερεύνηση της επαναλαμβανόμενης συμμετοχής και ανεπίσημης επικοινωνίας χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο των Tsiotsou & Alexandris (2009). Η δομική εγκυρότητα των κλιμάκων των ερωτηματολογίων εξετάστηκε επιτυχώς μέσω διερευνητικής και επιβεβαιωτικής παραγοντικής ανάλυσης, ενώ για την ανάλυση των δεδομένων εφαρμόσθηκαν αναλύσεις συσχέτισης, παλινδρόμησης, διακύμανσης και ανάλυσης συστοιχιών. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως: α) η επανάληψη της συμμετοχής στις αθλητικές διοργανώσεις μικρής κλίμακας προβλέπεται από την ποιότητα των υπηρεσιών της διοργάνωσης, τους καταναλωτικούς συνειρμούς αλλά και την ικανοποίηση από την διοργάνωση, β) η ανεπίσημη επικοινωνία προβλέπεται από την ποιότητα των υπηρεσιών της διοργάνωσης και τους καταναλωτικούς συνειρμούς που απορρέουν από την διοργάνωση, γ) η ποιότητα των υπηρεσιών της διοργάνωσης συμβάλει στην πρόβλεψη της ανάπτυξης θετικών καταναλωτικών συνειρμών για την διοργάνωση. Οι θεωρητικές και πρακτικές εφαρμογές των αποτελεσμάτων παρουσιάζονται στην διατριβή.
Μελέτη της επίδρασης φαινολικών ενώσεων και παραγώγων τους στις λειτουργίες κυττάρων σε φλεγμονώδεις καταστάσεις
Authors: Βλαχογιάννη Ιωάννα
Published: August 2021

Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η in vitro αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση της τυροσόλης (Τ), της ρεσβερατρόλης (R) των ακετυλιωμένων (AcDs) και μεθόξυ (MethDs) παραγώγων τους που αυξάνουν τη λιποφιλικότητα και των γλυκουρονιωμένων παράγωγων (GluDs).Τα AcDs και GluDs των Τ, R και τα MethDs της R συντέθηκαν χημικά, διαχωρίστηκαν με χρωματογραφία στήλης και χαρακτηρίστηκαν δομικά με NMR, δοκιμάστηκαν για την ικανότητά τους να αναστέλλουν την δραστικότητα της λιποοξυγονάσης από σόγια (LOX). Οι αρχικές φαινολικές ενώσεις Τ, R και τα AcDs δοκιμάστηκαν για την ικανότητά τους να δεσμεύουν τις DPPH ρίζες, να αναστέλλουν τη μη ενζυμική υπεροξείδωση λινελαϊκού οξέος και να αναστέλλουν την οξείδωση ανθρώπινου ορού παρουσία ιόντων χαλκού. Η αντιφλεγμονώδης δράση των Τ, R και των παραγώγων τους δοκιμάστηκαν έναντι της ικανότητας τους να επηρεάζουν τον μεταβολισμό του Παράγοντα Ενεργοποίησης Αιμοπεταλίων (PAF) μετά τη διέγερση με ιντερλευκίνη 1β (IL-1β) στα κύτταρα U-937.Τα U-937 διεγέρθηκαν με IL-1β (2,5 ng/mL) παρουσία ή απουσία Τ, R και παραγώγων τους στις 0,5 και 3h. Η αύξηση της λιποφιλικότητας με ακετυλίωση βελτιώνει την αντιοξειδωτική δράση των φαινολικών ενώσεων στη μη-ενζυμική λιποειδική υπεροξείδωση και η μεθυλίωση στην ενζυμική λιπιδική υπεροξείδωση, έναντι του ενζύμου LOX.Η Τ και η R αναστέλλουν την παραγωγή PAF με την T να εμφανίζει πιο ισχυρή δράση. Η ακετυλίωση φαίνεται να διατηρεί την ανασταλτική επίδραση της Τ. Στη περίπτωση της R, η ακετυλίωση σε συγκεκριμένες θέσεις είχε ως αποτέλεσμα ενώσεις με την ίδια ανασταλτική δραστικότητα, ενώ η μεθυλίωση βελτιώνει την ανασταλτική δράση της R κυρίως στη 0,5h. Οι γλυκουρονιωμένοι μεταβολίτες φαίνεται να διατηρούν την αντιφλεγμονώδη δράση των ενώσεων.
Τόπος θανάτου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Authors: Ντμπάρ Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος
Published: August 2021

Σκοπός της διατριβής ήταν η έρευνα του τόπου θανάτου του αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου. Στο πρώτο μέρος της διατριβής μελετήσαμε όλες τις πηγές για τη ζωή του Χρυσοστόμου και καταλήξαμε στο συμπέρασμα: ο Άγιος κατά την πορεία του από την Κουκουσό της Αρμενίας (σημερ. Göksun, Τουρκία), προς την Πιτυούντα (σημερ. Πιτσούντα, Αμπχαζία), πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 407 στα Κόμανα του Πόνου (σημερ. Gömenek, Τουρκία). Aποκλείεται κάθε ενδεχόμενο θανάτου του στα Κόμανα της Αρμενίας (σημερ. Şar, Τουρκία). Αποκλείονται και τα Κόμανα της Αμπχαζίας, τα οποία, εξαιτίας μιας νεοφανούς εκδοχής ενός άγνωστου έλληνα αρχαιολόγου Κωνσταντίνου Βρύσση, από το 1884 άρχισαν να θεωρούνται ως τόπος θανάτου του Χρυσοστόμου. Εξετάσαμε και το ενδεχόμενο, το χωριό Βιζέρι στον Πόντο (σημερ. Akbelen, Τουρκία) να απετέλεσε τόπο θανάτου του Ιωάννου. Και αυτό το ενδεχόμενο είναι εσφαλμένο. Το δεύτερο μέρος της διατριβής αφιερώθηκε στη διερεύνηση τον προσδιορισμό της αγιολογικής ταυτότητας του αγ. Βασιλίσκου και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο Άγιος που εμφανίστηκε στον Χρυσόστομο στα Κόμανα ήταν κατά πάσαν πιθανότητα ο μάρτυρας Βασιλίσκος, συναθλητής των αγίων Ευτροπίου και Κλεονίκου, ο οποίος μαρτύρησε στα Κόμανα του Πόντου. Το τρίτο μέρος της διατριβής ήταν προσανατολισμένο στη μετακομιδή του λειψάνου του Χρυσοστόμου. Από την πλειοψηφία των πηγών αναφέρονται τα Κόμανα του Πόντου ως τόπος της ανακομιδής του λείψανου. Αποκλείστηκε κάθε ενδεχόμενο μετακομιδής του λειψάνου είτε από τα Κόμανα της Αρμενίας είτε από την Πιτυούντα.
Το πρόβλημα των εκτρώσεων στη Ρουμανία
Authors: Τσόκου Μάριαν-Ντάνουτς
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή είναι από τις πρώτες με θέμα τις εκτρώσεις στη Ρουμανία. Πιστεύουμε ότι η καινοτομία της διατριβής μας έγκειται και στο γεγονός ότι κάνει γνωστή στους Έλληνες Ορθοδόξους αδελφούς η εμπειρία του ρουμανικού έθνους σε ό,τι αφορά στο ζήτημα των εκτρώσεων. Οι δύο Εκκλησίες αδελφές έχουν να μοιρασθούν αρκετές εμπειρίες στον τομέα, προκειμένου αμφότερες να διευκολυνθούν στην αντιμετώπιση του επίκαιρου ζητήματος. Κυρίως σε ποιμαντικό επίπεδο, γίνεται κατανοητή η προτροπή για την τήρηση συγκεκριμένης στάσης απέναντι σε ζητήματα ζωής και θανάτου, δεδομένου ότι το φαινόμενο φαίνεται να οδηγεί σε αποτελέσματα με ανυπολόγιστες συνέπειες. Οι νέες μορφές χειραφέτησης της οικογένειας, γενικά των γυναικών και κυρίως των μητέρων είχαν ως αποτέλεσμα την επιδείνωση του φαινομένου των εκτρώσεων ταυτόχρονα με την επινόηση νέων μεθόδων έκτρωση, τα οποία επέβαλαν στην Εκκλησία και στα μέλη της ανεξαιρέτως την ανεύρεση ποιμαντικών λύσεων, τρόπων και μεθόδων. Τα ζητήματα χριστιανικής ανθρωπολογίας, επιχειρώντας τεκμηριωμένες απαντήσεις σε ερωτήματα όπως ποια είναι τα στάδια ανάπτυξης του εμβρύου, πότε το έμβρυο αποκτά ψυχή και ποια είναι η οντολογική αξία και τα ηθικά δικαιώματά του; Προσπαθήσαμε να δημιουγήσουμε ένα σύντομο αλλά περιεκτικό ιστορικό του ζητήματος των εκτρώσεων στη Ρουμανία εμπλουτισμένο με στατιστηκά δεδομένα Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης μας απασχόλησε στην παρούσα διατριβή και η στάση των ιερωμένων και των μετανοούντων για το θέμα των εκτρώσεων αλλά και η ανεύρεση σύγχρονων ποιμαντικών μεθόδων δια μέσου των οποίων η πραγματικότητα να συνδιαστεί με λειτουργικούς και πατερικούς κανόνες της Εκκλησίας. Τέλος από όλα αυτά βγάλαμε τα απαραίτητα συμπεράσματα. Σύμφωνα με αυτά, η ορθόδοξη ανθρωπολογία φαντάζει η μοναδική σε θέση να επαναφέρει το ανθρώπινο ον στη θέση για την οποία προορίστηκε από τον Θεό, κατόπιν της δημιουργίας. Βασισμένη σε στέρεα πατερικά θεμέλια, η χριστιανική ανθρωπολογία δύναται να προσφέρει απαντήσεις αλλά και λύσεις στις σύγχρονες προκλήσεις.
Η αντισυμφυτική δράση μιας νέας βιομεμβράνης κυτταρινικής βάσης με προσθήκη ατορβαστατίνης
Authors: Λαλούντας Μιλτιάδης
Published: August 2021

Εισαγωγή - Σκοποί: Οι ενδοπεριτοναϊκές συμφύσεις αποτελούν κοινό πρόβλημα στη χειρουργική κοιλίας. Η πρόληψη των συμφύσεων είναι σημαντικός στόχος στη χειρουργική πρακτική και πολλές στρατηγικές έχουν εφαρμοστεί, συμπεριλαμβανομένων των ινωδολυτικών παραγόντων και συνθετικών στερεών μεμβρανών, χωρίς καμία να έχει επιδείξει έως τώρα διαρκή αποτελέσματα. Ο σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν να κατασκευάσει και εν συνεχεία να συγκρίνει την αποτελεσματικότητα του Statofilm, μιας πρωτότυπης, αντισυμφυτικής βιομεμβράνης, με βάση τη χημικά τροποποιημένη - διασυνδεδεμένη καρβοξυμεθυλοκυτταρίνη και τη στατίνη (αναστολέας αναγωγάσης 3-υδροξυ-3-μεθυλ-γλουταρυλ-συνενζύμου Α) ατορβαστατίνη, με το ευρέως γνωστό, αντισυμφυτικό πλέγμα Seprafilm® (υαλουρονικό νάτριο - καρβοξυμεθυλοκυτταρίνη), στην πρόληψη εμφάνισης των μετεγχειρητικών ενδοπεριτοναϊκών συμφύσεων στους επίμυες. Υλικά και Μέθοδοι: Το Statofilm κατασκευάστηκε ως αντισυμφυτικό πλέγμα, παρόμοια με το Seprafilm®, αντικαθιστώντας το υαλουρονικό οξύ με την ατορβαστατίνη, σε ασφαλείς και κλινικές δόσεις. Εκατό άρρενες επίμυες τύπου Wistar υποβλήθηκαν σε λαπαροτομή και οι συμφύσεις προκλήθηκαν με τριβή του τυφλού. Τα πειραματόζωα διαχωρίστηκαν σε πέντε ομάδες: την ομάδα ελέγχου χωρίς αντισυμφυτικό πλέγμα, την ομάδα του Seprafilm®, την εικονική ομάδα με πλέγμα καρβοξυμεθυλοκυτταρίνης χωρίς ατορβαστατίνη, και τις ομάδες χαμηλής και υψηλής δόσης με πλέγματα περιέχοντα καρβοξυμεθυλοκυτταρίνη και ατορβαστατίνη 0.125 και 1 mg ανά κιλό βάρους σώματος, αντίστοιχα. Οι συμφύσεις αξιολογήθηκαν από δύο ανεξάρτητους χειρουργούς, 2 εβδομάδες μετεγχειρητικά. Βιοψίες τυφλού ελήφθηκαν για ιστολογική αξιολόγηση της ίνωσης, της φλεγμονής και της αγγειακής διήθησης. Αποτελέσματα: Όλες οι ομάδες με αντισυμφυτικά πλέγματα (Seprafilm®, εικονική, χαμηλής και υψηλής δόσης) είχαν στατιστικά σημαντική μείωση των συμφύσεων, συγκρινόμενες με την ομάδα ελέγχου (P < 0∙001, P = 0∙015, P < 0∙001 και P < 0∙001, αντίστοιχα). Το χαμηλής δόσης Statofilm ήταν ανώτερο του Seprafilm® σε όρους πρόληψης των συμφύσεων (P = 0∙001). Οι συμφύσεις ήταν παρούσες σε τρία τέταρτα των επίμυων της ομάδας του Seprafilm®, ενώ μόλις στο ένα τέταρτο της ομάδας Statofilm χαμηλής δόσης. Η ποσοστιαία μείωση των συμφύσεων στις ομάδες Statofilm χαμηλής και υψηλής δόσης, Seprafilm® και εικονική ήταν 92-95%, 29-33% και 57-63%, αντίστοιχα. Η συγκριτική μείωση των συμφύσεων λόγω της ατορβαστατίνης και του υαλουρονικού οξέως ήταν 89-93% και 39-44%, αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα πειραματικά δεδομένα, το πρωτότυπο, αντισυμφυτικό, πλέγμα Statofilm φαίνεται να έχει καλύτερα αποτελέσματα από το Seprafilm® στην πρόληψη των μετεγχειρητικών συμφύσεων στους επίμυες. Ένα πλέγμα χαμηλής δόσης ατορβαστατίνης, όπως το Statofilm, θα μπορούσε να αξιολογηθεί σε μελλοντική κλινική εφαρμογή.
Καρυοτυπική και μοριακή κυτταρογενετική μελέτη Ελλήνων ασθενών με παιδιατρική οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία
Authors: Γεωργακάκος Βασίλειος
Published: August 2021

Δεδομένης της αυξημένης κοινωνικής ευαισθησίας στην υγεία των παιδιών, η μελέτη της παθοβιολογίας των παιδιατρικών νεοπλασιών αποτελεί αντικείμενο έρευνας αιχμής. Αυτό συμβαίνει ιδιαιτέρως στην παιδική οξεία λεμφολαστική λευχαιμία (ΟΛΛ), αφού μάλιστα αποτελεί το 80% περίπου του συνόλου των παιδιατρικών νεοπλασιών. H ανίχνευση των χρωμοσωματικών αλλοιώσεων, συμβάλει στη διάγνωση, την ακριβή τυποποίηση της νόσου, στην προγνωστική αξιολόγηση, την επιλογή του κατάλληλου θεραπευτικού πρωτοκόλλου και τον έλεγχο του θεραπευτικού αποτελέσματος. Στην παρούσα μελέτη πραγματοποιήθηκε καρυοτυπική ανάλυση δειγμάτων μυελού των οστών (ΜΟ) 85 Ελλήνων παιδιατρικών ασθενών με ΟΛΛ στη διάγνωση. Όλοι οι ασθενείς μελετήθηκαν περαιτέρω με τη μεθοδολογία FISH και τη χρήση εμπορικά διαθέσιμων ιχνηθετών ειδικών για την ανίχνευση των υβριδικών γονιδίων ETV6-RUNX1 και BCR-ABL, των αναδιατάξεων του γονιδίου MLL, των ελλείψεων στην περιοχή 9p21 και την ύπαρξη υπερδιπλοειδίας και υποδιπλοειδίας. Έγινε συσχέτιση των καρυοτυπικών και μοριακών κυτταρογενετικών ευρημάτων με άλλους γνωστούς προγνωστικούς δείκτες που περιλαμβάνουν το φύλο, την ηλικία, τον ανοσοφαινότυπο και τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων στη διάγνωση. Ο στόχος ήταν η αναγνώριση των κρίσιμων κυτταρογενετικών και κλινικών χαρακτηριστικών των ασθενών ώστε να καταστεί δυνατή η κατάταξή τους σε ομάδες υψηλού και χαμηλού κινδύνου οδηγώντας στην επιλογή της βέλτιστης θεραπείας κατά περίπτωση.Tα συνολικά αποτελέσματα της διατριβής δείχνουν ότι οι Έλληνες παιδιατρικοί ασθενείς με ΟΛΛ παρουσιάζουν αντίστοιχο πρότυπο εμφάνισης κυτταρογενετικών αλλοιώσεων με μεγάλες μελέτες σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι ασθενείς που φαίνεται να έχουν την καλύτερη πρόγνωση είναι μικρής ηλικίας (1-9 έτη), με αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων <50000/mm3 και Β-ανοσοφαινότυπο. Αυτοί οι ασθενείς είναι πιθανότερο φέρουν υπερδιπλοειδία, ή την ειδική αμοιβαία μετάθεση t(12;21). Οι ομόζυγες ελλείψεις στην περιοχή 9p21/CDKN2A σχετίζονται με κλινικούς δείκτες κακής πρόγνωσης (≥10 έτη, Τ-ΟΛΛ, υψηλό αριθμό λευκών). Η ανίχνευση των ελλείψεων αυτών, φαίνεται να κατατάσει τους ασθενείς που τις φέρουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου.
Συλλογές ιστορικών χαρτών στον παγκόσμιο ιστό
Authors: Γκαδόλου Ελένη
Published: August 2021

Η παρούσα εργασία προτείνει μια μεθοδολογία για τη σημασιολογική τεκμηρίωση των ιστορικών χαρτών, με ένα πρότυπο ειδικά διαμορφωμένο στις ιδιαιτερότητές τους, το οποίο θα αξιοποιεί παράλληλα και το γεωγραφικό περιεχόμενο τους. Μέχρι σήμερα, οι θεματοφύλακες των χαρτογραφικών συλλογών, ακολουθούν πρότυπα βιβλιογραφικά ή πολιτιστικών αντικειμένων για την περιγραφή τους, παραβλέποντας πολλές φορές, ειδικά χαρακτηριστικά των χαρτών. Παράλληλα, οι τρέχουσες τεχνολογικές εξελίξεις ως προς την ανάπτυξη του Σημασιολογικού Ιστού, επιβάλλουν διαφορετικές τεχνικές προσέγγισης στην αναζήτηση και χρήση των ιστορικών χαρτών με κύριο χαρακτηριστικό την έμφαση στη σημασιολογία τους. Η σημασιολογική τεκμηρίωση θα καθορίσει με σαφήνεια τις έννοιες και τις σχέσεις που πλαισιώνουν έναν ιστορικό χάρτη παρέχοντας ένα εξειδικευμένο λεξιλόγιο με εννοιολογική βάση. Βασικός άξονας της μεθοδολογίας που προτείνεται είναι η δημιουργία μιας οντολογίας για τον ιστορικό χάρτη. Η οντολογία θα προσφέρει την αναπαράσταση της χαρτογραφικής γνώσης με τρόπο τυποποιημένο και θα υποστηρίζει τη δημοσιοποίηση της γνώσης αυτής στο Σημασιολογικό Ιστό καθώς και την ανάκτησή της με νέα «έξυπνα» ερωτήματα. Για την ανάπτυξή της οντολογίας, ακολουθείται η μεθοδολογική προσέγγιση της ολοκλήρωσης οντολογιών ενώ για τον έλεγχο της ορθότητάς της επιλέγεται η δημιουργία σημασιολογικού προφίλ εφαρμογής και η ένταξή της σε μια οντολογία ανώτατου επιπέδου. Τέλος, στα πλαίσια της παρούσας διατριβής, παρουσιάζεται η αξιοποίηση της ιστορικής γεωγραφικής πληροφορίας που προέκυψε από τη μελέτη των χαρτών, στον εντοπισμό των μεθοριακών σταθμών κατά μήκος του συνόρου μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το 1881 και 1897.