bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Η περίπτωση της ετερόφυλης φιλίας
Authors: Σφέτσα Μαρία
Published: August 2021

Η ετερόφυλη φιλία, ως ένας αναπτυσσόμενος τρόπος συσχέτισης ανάμεσα στα δύο φύλα που στερείται σχεσιακών σεναρίων (scripts), έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μέσα από τη διεξαγωγή ερευνών που εξετάζουν ποικίλες παραμέτρους βίωσης της σχέσης. Στην προκειμένη περίπτωση το ερευνητικό ενδιαφέρον εστιάστηκε σε ετερόφυλες φιλικές δυάδες με μια μεθοδολογική καινοτομία: τη συλλογή δεδομένων και από τα δύο μέλη των φιλικών δυάδων σε μία απόπειρα σφαιρικής θεώρησης της σχέσης, αξιοποιώντας το εργαλείο των διασταυρούμενων (εις βάθος) συνεντεύξεων σε 20 ζευγάρια (40 συμμετέχοντες). Με αυτόν τον τρόπο, ο κάθε ένας από τους δύο ετερόφυλους παρτενέρ κλήθηκε να δώσει τη δική του εκδοχή για την εμπειρία του μέσα στη συγκεκριμένη σχέση, μέσα από τον προσδιορισμό τριών επιπέδων διερεύνησης και ανάλυσης: το ενδοατομικό, το διατομικό και το κοινωνικό. Παράλληλα, αναδείχθηκαν ορισμένοι «τομείς δραστηριοποίησης» των ετερόφυλων παρτενέρ μέσα από τη χαρτογράφηση της «επιφάνειας διεπαφής» τους -που υπόκεινται σε μία διαβάθμιση ανάλογα με την επίδραση του ετερόφυλου στοιχείου- μέσα από τους οποίους διαφωτίζονται οι ιδιαίτερες δυνατότητες (νέα επικοινωνιακά μοτίβα, ενισχυμένη οικειότητα, συναισθηματική στήριξη), αλλά και οι προκλήσεις (σεξουαλική έλξη, θέματα έμφυλης ισότητας, κοινωνικές προσδοκίες) που χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη σχέση.
Υπολογισμός του PSA Density με διακοιλιακό υπερηχογράφημα, διορθικό υπερηχογράφημα και αξονική τομογραφία και συσχέτισή του με το PSA Density του παρασκευάσματος ριζικής προστατεκτομής σε ασθενείς με καρκίνο του προστάτη
Authors: Ζαρκαδούλιας Αδάμ
Published: August 2021

Σκοπός: Ο στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει την ακρίβεια της PSA density υπολογιζόμενης με τρεις διαφορετικές απεικονιστικές μεθόδους και συγκρινόμενης με την PSA density του παρασκευάσματος της ριζικής προστατεκτομής.Ασθενείς και μέθοδοι: Η PSA density 60 ασθενών με κλινικά εντοπισμένο καρκίνο του προστάτη υπολογίστηκε με διακοιλιακό υπερηχογράφημα (TAUS), διορθικό υπερηχογράφημα (TRUS) και αξονική τομογραφία (CT) πριν από τη διενέργεια ριζικής προστατεκτομής και έγινε σύγκρισή της με την PSA density του χειρουργικού παρασκευάσματος, χρησιμοποιώντας την κατά ζεύγη t-test δοκιμασία. Η σχέση του πραγματικού όγκου του προστάτη και της διαφοράς μεταξύ της PSA density της υπολογιζόμενης με τις τρεις απεικονιστικές μεθόδους και αυτής του παρασκευάσματος αναλύθηκε χρησιμοποιώντας το συντελεστή συσχέτισης του Pearson (r). Τέλος, εξετάστηκε η ευαισθησία της υπολογιζόμενης με τις τρεις απεικονιστικές μεθόδους PSA density και αυτής του χειρουργικού παρασκευάσματος.Αποτελέσματα: Η μέση διαφορά μεταξύ της PSA density της υπολογιζόμενης με κάθεμια από τις τρεις απεικονιστικές μεθόδους και της PSA density του παρασκευάσματος ήταν -0,01 ng/ml/cm3 (p=0,28) για το TAUS, 0,01 ng/ml/cm3 (p=0,37) για το TRUS και -0,03 ng/ml/cm3 (p=0,001) για την CT. Αυτή η διαφορά δεν φάνηκε να εξαρτάται από το πραγματικό μέγεθος του προστάτη (r=0,056 και p=0,673 για το TAUS, r=-0,014 και p=0,917 για το TRUS και r=0,184 και p=0,159 για την CT). Η ευαισθησία της PSA density της υπολογιζόμενης με τα TAUS, TRUS και την CT ήταν 58,3%, 65% και 45% αντίστοιχα, ενώ αυτή του παρασκευάσματος ήταν 70%.Συμπεράσματα: Αν και συνολικά η ευαισθησία της PSA density ήταν μέτρια, το TAUS και το TRUS είναι οι απεικονιστικές μέθοδοι που την υπολογίζουν πλησιέστερα στην πραγματική PSA density του χειρουργικού παρασκευάσματος.
Μελέτη της χρήσης και εξατομίκευσης της δοσολογίας φαρμάκων σε νεογνά και ενήλικες ασθενείς μονάδας εντατικής θεραπείας
Authors: Μπακοπούλου Φλώρα
Published: August 2021

Ο σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η μελέτη της χρήσης και εξατομίκευσης της δοσολογίας φαρμάκων για τα οποία εφαρμόζεται θεραπευτικός προσδιορισμός των συγκεντρώσεών τους στο αίμα (Therapeutic Drug Μonitoring, TDM), σε ειδικούς πληθυσμούς ασθενών. Φάρμακα που μελετήθηκαν ήταν η νετιλμικίνη, η θεοφυλλίνη και η καφεΐνη σε νεογνά και η αμικασίνη σε ενήλικες ασθενείς Μονάδας Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Η μελέτη της αμικασίνης ήταν μια προοπτική, μη συγκριτική μελέτη σε 36 ασθενείς ΜΕΘ με σκοπό τη διερεύνηση της φαρμακοκινητικής και την περιγραφή των αποτελεσμάτων εξατομικευμένων δοσολογικών σχημάτων μίας ημερήσιας δόσης για την επίτευξη χαμηλών τιμών μέγιστων συγκεντρώσεων στον ορό. Τα αποτελέσματα έδειξαν μέτρια μόνο μεταβλητότητα των φαρμακοκινητικών παραμέτρων της αμικασίνης μεταξύ των ασθενών και απουσία ενδοατομικής μεταβλητότητας αυτών (εκτός του όγκου κατανομής) σε κάθε ασθενή μεμονωμένα. Η εξατομίκευση της δοσολογίας της αμικασίνης με στόχο χαμηλές τιμές μέγιστων συγκεντρώσεων ήταν επιτυχής χωρίς σημαντικές διαφορές μεταξύ επιτευχθέντων και επιδιωκόμενων μέγιστων συγκεντρώσεων. Παρατηρήθηκαν υψηλά ποσοστά κλινικής και μικροβιολογικής ανταπόκρισης των ασθενών χωρίς συνοδό νεφροτοξικότητα. Η μελέτη της νετιλμικίνης ήταν μια προοπτική, συγκριτική μελέτη σε 200 νεογνά ΜΕΘ με σκοπό τη διερεύνηση της φαρμακοκινητικής της νετιλμικίνης και της επίδρασης σε αυτή της παρεντερικής διατροφής, κατά την πρώτη εβδομάδα της ζωής. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ φαρμακοκινητικών παραμέτρων της νετιλμικίνης και των χαρακτηριστικών των νεογνών. Η χορήγηση παρεντερικής διατροφής σε σύγκριση με τη χορήγηση υγρών ενδοφλεβίως δεν φάνηκε να επηρεάζει σημαντικά τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους της νετιλμικίνης στα νεογνά ηλικίας κύησης μεγαλύτερης των 32 εβδομάδων και ως εκ τούτου δεν απαιτείται τροποποίηση των καθιερωμένων δοσολογικών σχημάτων στην ομάδα αυτή των ασθενών. Η μελέτη των μεθυλοξανθινών ήταν μια προοπτική, τυχαιοποιημένη μελέτη σε 70 νεογνά ΜΕΘ στα οποία χορηγήθηκε είτε θεοφυλλίνη ή καφεΐνη για θεραπεία ή προφύλαξη από την άπνοια της προωρότητας, με σκοπό τη σύγκριση των δύο μεθυλοξανθινών ως προς τη συχνότητα της άπνοιας και την αναγκαιότητα για θεραπευτικό προσδιορισμό των επιπέδων τους στο αίμα. Τα αποτελέσματα έδειξαν υπεροχή της καφεΐνης έναντι της θεοφυλλίνης στην αντιμετώπιση της άπνοιας της προωρότητας σε νεογνά ηλικίας κύησης μικρότερης των 33 εβδομάδων κατά την πρώτη εβδομάδα της θεραπείας. Επί απουσίας κλινικών ενδείξεων, ο συχνός προσδιορισμός των συγκεντρώσεων των μεθυλοξανθινών στον ορό κατά τις 3 πρώτες εβδομάδες της θεραπείας με καθιερωμένες δόσεις, δεν φαίνεται να είναι απαραίτητος.
Factors that influence the healing process in lower limb ulcers of diabetic patients
Authors: Σπανός Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), μπορεί κάποιος να περικλείσει όλες τις επιπλοκές του κάτω άκρου των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ), στον ορισμό διαβητικό πόδι (διαβητικό έλκος), που περιλαμβάνει το ‘έλκος του κάτω άκρου το οποίο σχετίζεται με νευροπάθεια και διαφορετικούς βαθμούς ισχαιμίας και φλεγμονής’. Στις ημέρες μας, το διαβητικό πόδι αποτελεί ένα προφανές παγκόσμιο πρόβλημα με μεγάλη επιρροή στο κόστος συσχετιζόμενο με την υγεία, την ποιότητα ζωής των ασθενών και του κοινωνικού τους περιβάλλοντος, και εν τέλει στην αυξημένη θνησιμότητα και νοσηρότητα αυτών των ασθενών. Σε αυτό το πλαίσιο, διενεργήσαμε αυτή την προοπτική, μη τυχαιοποιημένη μελέτη παρατήρησης, σε διαδοχικούς διαβητικούς ασθενείς με έλκος κάτω άκρου, για να αξιολογήσουμε του παράγοντες που σχετίζονται με τη διαδικασία επούλωσης του έλκους ή διάσωσης του κάτω άκρου, και να εκτιμήσουμε την επίδραση της θεραπείας τους στο επίπεδο ζωής τους. Επιπροσθέτως, διενεργήσαμε έρευνα υπό την αιγίδα της Μεσογειακής Αγγειολογικής και Αγγειοχειρουργικής εταιρείας (Mediterranean League of Angiology and Vascular Surgery, MLAVS) με σκοπό να επισημάνουμε τις σύγχρονες τάσεις αντιμετώπισης του διαβητικού ποδιού ανάμεσα σε Αγγειολόγους και Αγγειοχειρουργούς της περιοχής της Μεσογείου.Κατά τη διάρκεια της κλινικής εκτίμησης, αντιμετώπισης και παρακολούθησης των διαβητικών ασθενών, αξιολογήσαμε την εγκυρότητα της εφαρμογής του κλινικού ερωτηματολογίου εκτίμησης των συμπτωμάτων και σημείων της νευροπάθειας του Λιντς (Leeds Assessment of Neuropathic Symptoms and Signs, LANSS) σε ελληνικό πληθυσμό ασθενών. Εν κατακλείδι, το διαβητικό πόδι αποτελεί ένα συνεχώς αυξανόμενο παγκόσμιο κοινωνικο-οικονομικό πρόβλημα με υψηλή θνησιμότητα και νοσηρότητα για τους ασθενείς αυτούς. Η ιατρική κοινότητα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της αυτό το τεράστιο κλινικό θέμα και να μην το θεωρήσει αντικείμενο μιας ειδικότητας ιατρών αλλά ότι χρήζει της προσοχής και αντιμετώπισης μιας οργανωμένη πολυπρόσωπης ομάδας.
Ανίχνευση των χημειοκινών στο περιτοναϊκό υγρό γυναικών με ενδομητρίωση και ο πιθανός ρόλος τους στις τοπικές φλεγμονώδεις αντιδράσεις
Authors: Μαργάρη Καλλιόπη-Μαρία
Published: August 2021

Σκοπός: να εξετάσουμε αν τα επίπεδα των χημειοκινών MCP-1, RANTES και MCP-3 στο περιτοναϊκό υγρό σχετίζονται με την εκδήλωση ενδομητρίωσης.Μελέτη: αυτή η μελέτη περιλαμβάνει 95 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, οι οποίες υποβλήθηκαν σε λαπαροσκόπηση στα πλαίσια διερεύνησης της υπογονιμότητας ή πυελικού πόνου. Οι γυναίκες αυτές χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: αυτές με ενδομητρίωση ( n=54) και στην ομάδα ελέγχου (n=41). Δείγματα περιτοναϊκού υγρού ελήφθησαν και σε αυτά μετρήθηκαν οι β- χημειοκίνες (MCP-1, RANTES και MCP-3) με τη μέθοδο ELISA.Έγινε σύγκριση ομάδας ασθενών με ενδομητρίωση με ομάδα μαρτύρων.Χώρος διεξαγωγής της μελέτης: Τμήμα Μαιευτικής- Γυναικολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης και Τμήμα Μαιευτικής- Γυναικολογίας και Αναπαραγωγής, Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Yale, New Haven, CT, USA.Στατιστική ανάλυση: Η μέση τιμή, η τυπική απόκλιση, η διάμεσος και το ενδοτεταρτομοριακό εύρος είναι τα μέτρα θέσης και διασποράς που χρησιμοποιήθηκαν για να περιγράψουν τις συγκεντρώσεις των β-χημιοκινών MCP-1, MCP-3 και RANTES. Χρησιμοποιήθηκε ο έλεγχος Kolmogorov-Smirnov για να εξεταστεί η κανονικότητα των συγκεντρώσεων και εφαρμόσθηκε όπου κρίθηκε απαραίτητο η λογαρίθμηση τους. Οι διαφορές των λογαριθμισμένων συγκεντρώσεων, ανάμεσα σε δύο ομάδες, εξετάστηκαν με t έλεγχο δύο δειγμάτων. Οι έλεγχοι: α) ανάλυση διασποράς ενός παράγοντα (one way ANOVA) και β) έλεγχος Tukey HSD, χρησιμοποιήθηκαν ώστε να συγκριθούν οι διαφορές των λογαριθμησμένων συγκεντρώσεων, ανάμεσα στα στάδια.Για την γραφική αναπαράσταση χρησιμοποιήθηκαν διαγράμματα Box and Whisker. Η στατιστική ανάλυση έγινε με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics 19.0, ενώ ως επίπεδο αποδοχής (απόρριψης) της μηδενικής υπόθεσης Ho τέθηκε το 0.05.Αποτελέσματα: τα επίπεδα της MCP-1 είναι υψηλότερα ( p for log values=0,024) στην ομάδα μαρτύρων (mean=687,6. SD= 467,7 pg/ml) απ ότι στην ομάδα γυναικών με ενδομητρίωση (mean= 570,4. SD =633,1 pg/ml).Το ίδιο ισχύει και για τις median values των MCP-1 ( ομάδα μαρτύρων median=568,5, ενδομητρίωση median= 384,7 pg/ml).Τα επίπεδα MCP-3 και RANTES δεν διαφέρουν σημαντικά (mcp-3 p=0,787, RANTES p=0,153).Τα επίπεδα MCP-1 των ασθενών με σταδίου II ενδομητρίωση είναι σημαντικά χαμηλότερα σε σχέση με αυτά του σταδίου III (p=0,048) και του σταδίου IV (p=0,033).Συμπεράσματα: παρατηρήθηκε μειωμένη συγκέντρωση MCP-1 στο στάδιο I της ενδομητρίωσης, η οποία είναι ακόμα μεγαλύτερη στο στάδιο II, σε αντίθεση με το στάδιο III και IV, όπου η συγκέντρωση είναι παρόμοια με αυτή των μαρτύρων.
Επιδράσεις του υπαιθρισμού στην ελληνική τοπιογραφία 1850-1950
Authors: Πλατή Μαρία
Published: August 2021

Σε όλη την Ευρώπη, σε μια περίοδο από το1860 έως το 1920 περίπου, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη ανάπτυξη της υπαιθριστικής τοπιογραφίας, με έμφαση στην απόδοση των δονήσεων της ατμόσφαιρας και σε μια σχετικά ελεύθερη πραγμάτευση του φωτός και του χρώματος. Αυτές οι τοπικές «εθνικές σχολές» τοπιογραφίας, μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ως ήσσονος σημασίας απηχήσεις του γαλλικού ιμπρεσιονισμού. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της ελληνικής εκδοχής αυτής της τάσης, καθώς και των κυριότερων επιδράσεων που δέχεται από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά ρεύματα. Σε αυτό το πλαίσιο μελετήθηκαν αντιπροσωπευτικά έργα Ελλήνων τοπιογράφων, καθώς και κριτικά κείμενα από τα οποία συνάγεται και η ευρύτατη αποδοχή αυτού του είδους της τοπιογραφίας για έναν αιώνα περίπου, γεγονός που προσδιορίζει και τα χρονικά πλαίσια της μελέτης. Διερευνήθηκε επίσης και το γενικότερο ιστορικό και ιδεολογικό πλαίσιο της εποχής. Συμπερασματικά διαπιστώνονται δύο βασικές κατευθύνσεις του ελληνικού υπαιθρισμού. Η μια είναι περισσότερο «συντηρητική», έκφραση ενός ακαδημαϊκού νατουραλισμού, με έμφαση στην απόδοση της φωτεινότητας της ατμόσφαιρας, και μια σχετικά ελεύθερη πραγμάτευση του χρώματος, κυρίως στο φόντο. Πρόκειται για απεικονίσεις μιας ειδυλλιακής υπαίθρου, που δε φτάνουν ποτέ στην ιμπρεσιονιστική διάλυση της φόρμας. Η θεματολογία τους, διαμορφωμένη από την εποχή των Ευρωπαίων περιηγητών, περιλαμβάνει τους σημαντικούς ιστορικούς τόπους- μνημεία, και κυρίως τοπία μιας ανόθευτης, προβιομηχανικής υπαίθρου: λιβάδια, ορεινοί όγκοι, ακροθαλασσιές, αγροτόσπιτα, μονοπάτια σε δάση. Αρδεύεται από τα ρομαντικά και νατουραλιστικά προιμπρεσιονιστικά ρεύματα, που εμφανίζονται στη Γαλλία («Σχολή της Barbizon») και στη Γερμανία («κύκλος του Leibl», γερμανικός ιμπρεσιονισμός). Οι ζωγράφοι αποσκοπούν κυρίως στη μετάδοση της βαθύτερης συναισθηματικής τους ανταπόκρισης στο φυσικό περίγυρο. Η δεύτερη χαρακτηρίζει τη δημιουργία των πρωτοπόρων καλλιτεχνών και αφομοιώνει κυρίως τα διδάγματα των μετα-ιμπρεσιονιστικών ρευμάτων, κυρίως του συμβολισμού. Η επιτυχία δε, της υπαιθριστικής τοπιογραφίας διαπιστώνεται ότι σχετίζεται άμεσα με τις γενικότερες αισθητικές και ιδεολογικές αναζητήσεις και πιο συγκεκριμένα με το αίσθημα της εθνικής ταυτότητας. Οι ζωγράφοι απεικονίζουν τμήματα του ποιητικού τόπου, του εθνοτοπίου, όπως ορίζεται από τον A. Smith, θεμελιώδους συστατικού του εθνογενετικού μύθου. Ο χώρος καθίσταται φορέας συλλογικής μνήμης, αποκτά πολιτιστική και συναισθηματική νοηματοδότηση.
Χαρτογράφηση και καθορισμός των β-λεμφοκυτταρικών επιτόπων εντός πρωτεϊνων της επιφάνειας του streptococcus pneumaniae με σύνθεση πεπτιδικών αναλόγων για τη μελέτη της ανοσολογικής απόκρισης της διεισυκτική πνευμονοκοκκική νόσο σε παιδιατρικούς ασθενείς
Authors: Λαγκούση Θεανώ
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή είχε σκοπό την ανίχνευση των ανοσοκυρίαρχων Β-λεμφοκυτταρικών επιτόπων εντός πρωτεϊνών της επιφάνειας του πνευμονιοκόκκου που συμμετέχουν στη λοιμογόνο δύναμη του βακτηρίου; η προσέγγιση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για το σχεδιασμό νέων εμβολίων. Για το σκοπό αυτό, εξετάσαμε ορούς παιδιών με διεισδυτική πνευμονιοκοκκική νόσο αναφορικά με την αντιγονικότητά τους έναντι 141 20-μερών συνθετικών πεπτιδίων που κάλυπταν ολόκληρη την αλληλουχία των αντιγονικών τμημάτων εντός των πρωτεϊνών CbpD, PhtD, PhtE, PspA, PfbB και ZmpB που είχαν προσδιοριστεί από προηγούμενη μελέτη. Ανιχνεύτηκαν 10 ανοσοκυρίαρχοι Β-λεμφοκυτταρικοί επίτοποι με αμινοξική αλληλουχία (αα): CbpD-pep4 (aa 291-310), PhtD-pep11 (αα 88-107), PhtD-pep17 (αα 172-191), PhtD-pep19 (αα 200-219), PhtE-pep32 (αα 300-319), PhtE-pep40 (αα 79-98), PfbB-pep76 (αα 180-199), PfbB-pep79 (αα 222-241), PfbB-pep90 (αα 484-503 ) και ZmpB-pep125 (αα 431-450). Όλοι οι επίτοποι ήταν κοινοί στην πλειοψηφία των πνευμονιοκοκκικών οροτύπων, ενώ τέσσερις από αυτούς, PhtD-pep17, PhtD-pep19, PhtE-pep32 και PhtE-pep40, εντοπίστηκαν εντός της λειτουργικής περιοχής σύνδεσης του Zn2+ των αντίστοιχων πατρικών πρωτεϊνών. Οι επίτοποι CbpD-pep4, PhtD-pep19 και PhtE-pep40 αναγνωρίστηκαν από την πλειοψηφία των ασθενών με διεισδυτική πνευμονιοκοκκική νόσο με ποσοστά 96,4%, 92.9% και 71.4% αντίστοιχα, ενώ οι οροί των μαρτύρων παρουσίασαν μικρού βαθμού αντιδραστικότητα με όλα τα πεπτίδια (<10,7%). Για τα πεπτίδια αυτά η ειδικότητα για τη διεισδυτική πνευμονιοκοκκική λοίμωξη ήταν 93.3%, 95% και 96.7%, ενώ η ευαισθησία ήταν 96.4%, 92.9% και 71.4% και η θετική προγνωστική αξία 14.5, 18.6 και 21.4 αντίστοιχα. Επιπλέον, κεκαθαρμένα αντισώματα έναντι των CbpD-pep4, PhtD-pep19 και PhtE-pep40 συνδέθηκαν στην επιφάνεια ζώντων πνευμονιοκόκκων διαφορετικών οροτύπων όπως αποδείχτηκε με πειράματα κυτταρομετρίας ροής και μικροσκοπίας ανοσοφθορισμού.
Μνήμη, λήθη και δημοκρατία
Authors: Φυτιλή Μαγδαληνή
Published: August 2021

Η παρούσα μελέτη πραγματεύεται τους τρόπους με τους οποίους οι πολιτικές δυνάμεις διαχειρίζονται τη συλλογική μνήμη του εμφυλίου πολέμου σε Ελλάδα και Ισπανία. Εν προκειμένω, εξετάζονται οι αναπαραστάσεις και τα ερμηνευτικά σχήματα του εμφυλίου πολέμου στον κομματικό λόγο, η επίσημη θεσμική μνήμη μέσω των πολιτικών μνήμης, η νοηματοδότηση της εκ των άνω εθνικής συμφιλίωσης, η εργαλειοποίηση του παρελθόντος και η δόμηση των παραταξιακών ταυτοτήτων στην Ελλάδα και στην Ισπανία, στο χρονικό διάστημα που ορίζεται από τη μετάβαση στη δημοκρατία μέχρι σήμερα (Ελλάδα: 1974-2009, Ισπανία: 1977-2011).
Aspects of effective supersymmetric theories
Authors: Τζιβελόγλου Παντελεήμων
Published: August 2021

Το έργο αυτό αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος έχουμε κατασκευάσει την πλήρη επέκτασητου Ελάχιστα Υπερσυμμετρικού Καθιερωμένου Μοντέλου με ενεργούς τελεστές υψηλοτέρωνδιαστάσεων και στη συνέχεια έχουμε μελετήσει τη φαινομενολογία του. Αυτοί οι τελεστέςενσωματώνουν τις επιπτώσεις στη φυσική του LHC κάθε είδους νέων βαθμών ελευθερίας στηνκλίμακα των μερικών TeV. Η ανάλυση περιλαμβάνει την περίπτωση όπου η νέα φυσική σχετίζεται μετο ίδιο το σπάσιμο της υπερσυμμετρίας. Σε αυτήν την περίπτωση το κατάλληλο θεωρητικό πλαίσιοείναι η μη γραμμική υπερσυμμετρία. Επιλέγουμε να περιγράψουμε τη μη γραμμική συμμετρία με τημέθοδο των περιορισμένων υπερπεδίων. Πέρα από τις νέες ενεργές συζεύξεις, η ανάλυσηυποδεικνύει την ερμηνεία του «μικρού προβλήματος της ιεραρχίας», ως ένδειξη νέας φυσικής στηνκλίμακα των μερικών TeV. Στο δεύτερο μέρος διερευνούμε τη δύναμη των περιορισμένων υπερπεδίωνστην επεκταμένη υπερσυμμετρία. Είναι γνωστό ότι στην Ν = 2 υπερσυμμετρία η κινητική συνάρτησηβαθμίδας δεν μπορεί να εξαρτάται από βαθμωτά πεδία της υπερπολλαπλότητας. Ωστόσο, είναι επίσηςγνωστό ότι η ενεργή δράση χαμηλής ενέργειας μιας D-βράνης που βρίσκεται μέσα σε έναν Ν = 2υπερσυμμετρικό όγκο περιλαμβάνει τη δράση DBI, όπου η κινητική συνάρτηση βαθμίδας δενεξαρτάται από το διλατόνιο. Δείχνουμε πως η μη-γραμμικοποίηση της δεύτερης υπερσυμμετρίας (πουεπιβάλλονται από την παρουσία της D-βράνης) ανοίγει τη δυνατότητα αυτή, με την κατασκευή τηςκαθολικής N = 1 γραμμικής + 1 μη γραμμικά αμετάβλητης σύζευξης μιας υπερπολλαπλότητας με μιαπολλαπλότητα βαθμίδας. Η κατασκευασμένη θεωρία απολαμβάνει ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά,όπως ένα νέο υπερ-Higgs μηχανισμό χωρίς βαρύτητα.
Η μαθηματική ερμηνεία της έννοιας της δόξας στην πλατωνική φιλοσοφία
Authors: Μπίρμπα-Παππά Σοφία
Published: August 2021

Σκοπός αυτής της διδακτορικής διατριβής είναι η ανάπτυξη μιας ερμηνείας της Θεωρίας της Ψευδούς Δόξας του Πλάτωνος στον Θεαίτητος 187a-200d και στον Σοφιστής 261c-262d (στο Κεφάλαιο ΙΙ) και μιας ερμηνείας της έννοιας της (Αληθούς) Δόξας στον Πολιτεία 475e-480a (στο Κεφάλαιο ΙΙΙ), οι οποίες βασίζονται στην πρωτότυπη ερμηνεία της Πλατωνικής μεθόδου της Διαίρεσης και Συναγωγής (όπως παρουσιάζεται στον Σοφιστής και στον Πολιτικός), και η οποία ανακαλύφθηκε από τον Σ. Νεγρεπόντη, ως το φιλοσοφικό ανάλογο της γεωμετρικής περιοδικής ανθυφαίρεσης.
Διερεύνηση συμπεριφοράς προκατασκευασμένων αρθρωτών συνδέσεων δοκού-υποστυλώματος υπό μονοτονικές και ανακυκλιζόμενες δράσεις
Authors: Κρεμμύδα Γεωργία
Published: August 2021

Αντικείμενο της διατριβής υπήρξε η διερεύνηση της συμπεριφοράς προκατασκευασμένων αρθρωτών συνδέσεων δοκού-υποστυλώματος (υλοποιούμενων μέσω χαλύβδινων πείρων σύνδεσης) υπό μονοτονικές και ανακυκλιζόμενες δράσεις. Μέσω διατιθέμενων πειραματικών δοκιμών, καταγράφηκε η επιρροή διαφόρων παραμέτρων στην αντοχή και παραμορφωσιμότητα της σύνδεσης, όπως είναι η επικάλυψη των πείρων σύνδεσης με σκυρόδεμα, η διάμετρος και ο αριθμός των χρησιμοποιούμενων πείρων σύνδεσης, η αντοχή του κονιάματος στην περιοχή γύρω από τους πείρους, η επιβολή μεγάλων παραμορφώσεων (στροφών) στον κόμβο δοκού-υποστυλώματος κ.α. Εν συνεχεία βαθμονομήθηκε προσομοίωμα μη γραμμικής ανάλυσης με χρήση του λογισμικού ABAQUS και διεξήχθη αναλυτική παραμετρική διερεύνηση. Από την αξιολόγηση, σύγκριση και συνδυασμό των πειραματικών, θεωρητικών και αναλυτικών δεδομένων, προτάθηκε και βαθμονομήθηκε έκφραση υπολογισμού της αντοχής των εν λόγω συνδέσεων υπό τις διάφορες παραμέτρους που την επηρεάζουν και καταστρώθηκαν εμπειρικά διαγράμματα διατμητικής αντοχής-μετατόπισης υπό μονοτονική και ανακυκλιζόμενη φόρτιση, για πρακτικές εφαρμογές.
Η συμβολή της θεατρικής τέχνης στην εκπαιδευτική διαδικασία
Authors: Γιαννούλη Παναγιώτα
Published: August 2021

Η παρούσα έρευνα αποσκοπεί στο να εξετάσει αν και σε ποιο βαθμό η εφαρμογή μιας μεθόδου αξιοποίησης της θεατρικής τέχνης στην τάξη, σε μαθήματα ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών μπορεί να επιδράσει θετικά στη συνεργασία μεταξύ των μαθητών/τριών, στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης, να ενεργοποιεί τους/τις μαθητές/τριες, να ενισχύει τον υποστηρικτικό ρόλο του/της εκπαιδευτικού, παρέχοντας συγχρόνως ευκαιρίες σε κάθε μαθητή/τρια για μάθηση. Πρόσφορο έδαφος προς αυτή την κατεύθυνση δημιούργησαν δραστηριότητες διαφορετικών μορφών θεατρικής τέχνης, τεχνικές εκπαιδευτικού δράματος, αυτοσχεδιασμοί, θέατρο εικόνων, κ.ά. Η μελέτη ακολούθησε πολύ-μεθοδική προσέγγιση με επιτόπια έρευνα στην τάξη. Ο/η εκπαιδευτικός ήταν εμψυχωτής/τρια στη διδασκαλία και είχε συνεργασία με την ερευνήτρια προκειμένου να συμφωνηθεί η δομή των παρεμβάσεων, η διάρκειά τους και να προσδιοριστούν οι θεατρικές δραστηριότητες. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή και τη διασταύρωση των στοιχείων ήταν συνέντευξη με τους/τις συνεργάτες/τριες-εκπαιδευτικούς, ημερολόγιο έρευνας πεδίου, κλείδα παρατήρησης από τον/την εκπαιδευτικό, συνέντευξη με μαθητές/τριες - focus group, ερωτηματολόγιο άμεσης απάντησης για τους/τις μαθητές/τριες, ερωτηματολόγιο για μαθητές πριν και μετά την αξιοποίηση της μεθόδου στην τάξη. Από τα συμπεράσματα προκύπτει ότι η αξιοποίηση της θεατρικής τέχνης στη διδασκαλία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση μπορεί να συμβάλει στην επίτευξη των στόχων που προβάλλει η σύγχρονη παιδαγωγική για βίωμα, ενεργό συμμετοχή, ενίσχυση του ενδιαφέροντος των μαθητών/τριών και των ενδογενών κινήτρων τους για μάθηση, προσωπική ενίσχυση και ίσες ευκαιρίες στην ομάδα, αξιοποίηση τρόπων μάθησης που ταιριάζουν στον/στην καθένα/μια, ενσυναίσθηση, κατανόηση του «άλλου», συλλογικότητα. Αποτελεί μια αποτελεσματική εφαρμογή ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας και διευκολύνει τον υποστηρικτικό ρόλο του/της εκπαιδευτικού. Ταυτόχρονα δια της μεθόδου επιτυγχάνεται η μάθηση με την κατανόηση και την αφομοίωση των εννοιών που πραγματεύεται το μάθημα.
Ενδοτοξιναιμία στην οξεία αποφρακτική ουροπάθεια
Authors: Σαφιολέας Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Σκοπός: Η μελέτη της κινητικής των κυκλοφορουσών ενδοτοξινών (LPS) στην πυελονεφρίτιδα από Gram αρνητικά βακτήρια που αναπτύσσεται μετά από απόφραξη του ουροποιητικού συστήματος, και η μεταβολή τους μετά τη χορήγηση αγγειοποιητίνης 2(Ang-2)Μέθοδος: Τα επίπεδα στον ορό ενδοτοξινών (LPS), ιντερλευκίνης 6(IL-6) και αγγειοποιητίνης 2(Ang-2) μετρήθηκαν σε 25 ασθενείς με οξεία πυελονεφρίτιδα και εικόνα σήψης, πριν και μετά την άρση της απόφραξης του ουροποιητικού συστήματος, είτε με τοποθέτηση pig tail (12 ασθενείς), είτε με τοποθέτηση διαδερμικής νεφροστομίας(13 ασθενείς).Για τη μελέτη της δράσης της αγγειοποιητίνης 2 (Ang-2), αγγειοποιητίνη 2 χορηγήθηκε ως αντιφλεγμονώδης αγωγή σε 40 κόνικλους , μια ώρα μετά την πρόκληση οξείας πυελονεφρίτιδας, την απολίνωση του ουρητήρα στο επίπεδο της πυελοουρητηρικής συμβολής και τον εμβολιασμό του παθογόνου παράγοντα. Η επιβίωση των κονίκλων παρακολουθήθηκε: μονοκύτταρα απομονώθηκαν και ενεργοποιήθηκαν για την παραγωγή (TNFa)Αποτελέσματα: Η πτώση των επιπέδων των ενδοτοξινών (LPS) ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στους ασθενείς στους οποίους έγινε τοποθέτηση διαδερμικής νεφροστομίας συγκριτικά με εκείνους στους οποίους τοποθετήθηκε pig-tail. Αυτή η μεταβολή συνοδεύτηκε από αντίστροφες μεταβολές της ang-2 και της IL-6. Η χορήγηση αγγειοποιητίνης 2 επιμήκυνε την επιβίωση των κονίκλων με οξεία πυελονεφρίτιδα από Escherichia coli παρά το γεγονός πως αυξημένα επίπεδα ενδοτοξινών (LPS) μετρήθηκαν.Αγγειοποιητίνη-2 χορηγήθηκε σε οξεία πυελονεφρίτιδα από Pseudomonas aeruginosa. Η χορήγηση αυτή αντέστρεψε την επαγόμενη από τη σήψη ανοσοκαταστολή των μονοκυττάρων ως προς την παραγωγή TNF-a χωρίς όμως να επηρεάζει τα επίπεδα του βακτηριακού φορτίου και των ενδοτοξινών (LPS)
Σχεδίαση και αξιολόγηση αρχιτεκτονικής για την ευέλικτη υποστήριξη της συνεργασίας στο διαδίκτυο
Authors: Μαγνήσαλης Ιωάννης
Published: August 2021

Στόχος της παρούσας διατριβής είναι η σχεδίαση και αξιολόγηση μιας προτεινόμενης αρχιτεκτονικής λογισμικού (MAPIS3 – Mediating Adaptation Patterns and Intelligent Systems) ως λύσης στο πρόβλημα του ευέλικτου σχεδιασμού και εκτέλεσης σεναρίων συνεργατικής μάθησης με υποστήριξη υπολογιστή («σενάρια ΣΜΥΥ»). Σκοπός της διατριβής είναι η αρχιτεκτονική να βασίζεται σε αποδεκτά πρότυπα στο χώρο της τεχνολογικά υποστηριζόμενης μάθησης (όπως είναι το IMS-LD) και υπηρεσιών δια-δικτύου (web services) που ενισχύουν την ευελιξία. Η αρχιτεκτονική αξιολογήθηκε: α) από τεχνολογικής πλευράς από προγραμματιστές-δημιουργούς (developers), και β) από παιδαγωγικής πλευράς από σχεδιαστές-εκπαιδευτικούς και εκπαιδευόμενους. Η τεχνολογική αξιολόγηση εστιάζει στο επίπεδο ανταλλαγής δεδομένων και τεχνολογικής διασύνδεσης εργαλείων που χρησιμοποιούνται σε σενάρια ΣΜΥΥ. Η παιδαγωγική αξιολόγηση επικεντρώνεται στην ενορχήστρωση εργαλείων και την ένταξη αυτών σε σενάρια ΣΜΥΥ που απαιτούν ευέλικτη σχεδίαση και κυρίως εκτέλεση.
Σύνθεση και χαρακτηρισμός νέων συμπλόκων ενώσεων του Ru(II) και εφαρμογές τους σε ευαισθητοποιημένες ηλιακές κυψελίδες
Authors: Κόντη Γεωργία-Χάρη
Published: August 2021

Στα πλαίσια της εργασίας αυτής συντέθηκε ένας νέος οργανικός υποκαταστάτης 3-[4'-(2-καρβόξυ-2-κυανο-βυνιλ)-[2,2'] διπυριδιλ-4-ο]-2-κυανο-ακρυλικό οξύ και πραγματοποιήθηκε ο φυσικοχημικός χαρακτηρισμός του. Παρατηρήθηκε ότι ο νέος υποκαταστάτης, κατά τη συμπλοκοποίησή του με το ρουθήνιο, αποκαρβοξυλιώθηκε σε συνθήκες θέρμανσης στους 140oC. Ακολούθησε ο φυσικοχημικός χαρακτηρισμός του νέου υποκαταστάτη 3-[4'-(2-κυανο-βινυλο)-[2,2'] διπυριδιλ-4-ο]-ακρυλονιτρίλιο που προέκυψε. Πραγματοποιήθηκε η σύνθεση νέων συμπλόκων του Ru(II) με τη 4-καρβοξυλο-2-(2′-πυριδυλο) κινολίνη (L1), το 2-(2΄-πυριδυλο)-βενζοθειαζόλιο (L2), τη 4,4΄-δικαρβοξυ-2,2΄-διπυριδίνη (H2dcbpy) και το νέο υποκαταστάτη (L3’) και ο πλήρης χαρακτηρισμός τους με σκοπό τη μελέτη των φωτοηλεκτροχημικών ιδιοτήτων τους και την εφαρμογή τους σε ευαισθητοποιημένες νανοκρυσταλλικές ηλιακές κυψελίδες. Η σύνθεση των συμπλόκων του Ru(II) με καρβοξυλιωμένους πυριδινικούς υποκαταστάτες (L1,H2dcbpy) περιέλαβε τρείς κατηγορίες:i) Στην πρώτη κατηγορία τα σύμπλοκα (6 συνολικά) παρουσιάζουν τη γενική δομή cis-[Ru(bpy)2L]X2, όπου bpy η 2,2΄ διπυριδίνη, L μονοσχιδής (ina = ισονικοτινικό οξύ) ή δισχιδής (Ηcpyq,H2dcbpy) υποκαταστάτης και Χ το αντισταθμιστικό ιον (Cl- ή PF6-). ii) Στη δεύτερη κατηγορία τα σύμπλοκα (2 συνολικά) παρουσιάζουν τη γενική δομή cis-[Ru(L)(H2dcbpy)(NCS)2], όπου L=bpy ή L2 υποκαταστάτης.iii) Στην τρίτη κατηγορία τα σύμπλοκα (2 συνολικά) παρουσιάζουν τη δομή cis-[Ru(dcbpy)2(L3')](NO3)2 και διαφέρουν στο βαθμό πρωτονίωσης της δικαρβοξυλιωμένης διπυριδίνης. H συστηματική μελέτη των φωτοηλεκτροχημικών χαρακτηριστικών των ηλιακών κυψελίδων ευαισθητοποιημένων με τα παραπάνω σύμπλοκα μας έδωσε πολύ σημαντικά αποτελέσματα. Μελετήθηκε η απόδοση μετατροπής της φωτεινής ισχύος σε ηλεκτρική σε συνάρτηση του αριθμού των λειτουργικών καρβοξυλίων που περιέχει συνολικά το σύμπλοκο, τη δομή του υποκαταστάτη και το βαθμό πρωτονίωσης των καρβοξυλίων στον οργανικό υποκαταστάτη. Επίσης, η απόδοση μετατροπής της φωτεινής ισχύος σε ηλεκτρική διαφέρει σημαντικά με την υποκατάσταση του cis-[Ru(H2dcbpy)2Cl2] σε cis-[Ru(H2dcbpy)2(L3’)](NO3)2.
Design and implementation of resource allocation protocols in wireless networks, utilizing testbed experimentation platforms
Authors: Αποστολάρας Απόστολος
Published: August 2021

Particularly for the cooperative scheduling problem, a novel communication architectureis proposed which considers the exploitation of intermediate relays.Relays are employed for forwarding information to the final destination whennetworking conditions do not benefit the direct transmissions from source todestination. Our architecture improves drastically networking performance byincorporating advanced mechanisms from optimization theory. As a result, sophisticatedscheduling and resource allocation techniques for unicast and multicastscenarios are activated so that a wireless network to attain desired powerperformance vs. networking delay trade-offs. A primitive design of our architectureis the ability offered to operators to fine-tune and balance the networkoperation through a control knob that achieves power savings with an inducedcost in the networking delay. The above design feature is enabled by effectivelyexploiting information storage capabilities and power efficient scheduling. Finally,testbed experimentation conducted in NITOS testbed has revealed a significantreduction in the transmission power with the use of our cooperativearchitecture. Moreover, we identify ways to incorporate the same architectureprinciples in LTE-A cellular networks. To this end, we assume wireless meshnetworking by evolving the user equipment to act as a relay in a 3GPP LTE-Asystem. Thus, interconnecting two eNBs with mobile user equipment. Wirelessmesh networking in LTE networks has recently become a focal point of interestin the emerging scenarios for 5G technology. We propose specific scenarioswhere this architecture can be effectively applied and illustrate the correspondingresults from the experimentation that was conducted in the OpenAirInterface For the data offloading problem, we study a framework for toggling LTE-A cellularmobile users to WiFi mesh networks. Mobile network operators can leasethese mesh networks to offload their traffic and reduce their servicing cost. Inthis context, we determine the most-costly users to the cellular network andwe design a routing policy that the mesh network can employ so as to servethe offloaded traffic with the minimum possible cost. Moreover, the reimbursementoffered by the operator should be dispensed to the different mesh users,according to their contribution and added-value significance. We address thisissue by employing the Shapley value profit sharing rule, which ensures theparticipation of the mesh nodes in this joint task.
Διερεύνηση του ρόλου των φυσικών φονέων Τ κυττάρων στις Gram αρνητικές λοιμώξεις σε διαβητικούς και μη διαβητικούς ασθενείς
Authors: Καραγιάννη Παναγιώτα
Published: August 2021

Τα Natural Killer T cells (ΝΚΤ) αναγνωρίζουν γλυκολιπιδιακά αντιγόνα, εκφράζουν δείκτες επιφανείας φυσικών φονέων και Τ κυτταρικό υποδοχέα, γεφυρώνοντας την φυσική με την ειδική ανοσία. Συμμετέχουν στα πρώιμα στάδια μιας λοίμωξης κατευθύνοντας την ανοσολογική απάντηση. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔ2) θεωρείται κατάσταση ενεργοποιημένης φυσικής ανοσίας. Τα Gram αρνητικά παθογόνα ενεργοποιούν τα NKT κύτταρα, συνδέονται με την αυτοανοσία και είναι συχνά αίτια λοιμώξεων σε ασθενείς με ΣΔ2. Μέθοδος: Η ομάδα ΣΔ2 είχε 22 άτομα , η ομάδα των μαρτύρων είχε 22 άτομα χωρίς ΣΔ2 . Όλοι είχαν λοίμωξη από Gram αρνητικό μικρόβιο. Πραγματοποιήθηκε φυσική εξέταση, λήψη ζωτικών σημείων και περιφερικού αίματος την ημέρα 3 και 6 του εμπύρετου με προσδιορισμό γενικής αίματος, pH, βιοχημικού ελέγχου, ανοσοσφαιρινών, αντιπυρηνικών αντισωμάτων (ANA)/ anti-ds DNA και καλλιέργεια ούρων/αίματος/πύου. Προσδιορίσαμε τα ΝΚΤ με κυτταρομετρία ροής με μονοκλωνικά PE CY 5 anti -CD3, FITC anti- CD4, PE anti-NKT-Cell Receptor , τις ενδοκυττάριες κυταροκίνες με Alexa Fluor anti-IFN-γ/ APC anti- IL-4. Μελετήθηκαν: CD3+IL-4+NKT+ , CD4+IL-4+NKT+, CD3+IFNγ+NKT+, CD4+IFNγ+ΝΚΤ+,CD3+NKT+, CD4+NKT+ ,CD3+IL4+, CD4+IL-4+, CD3+IFNγ+, CD4+IFNγ+ . Η βαρύτητα νόσου ταξινομήθηκε με το σύστημα APACHE IΙ.Αποτελέσματα: Ο αριθμός των ΝΚΤ και οι ενδοκυττάρια παραγόμενες IFNγ/IL4 μειώνονται από την ημέρα 3 στην 6 χωρίς διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες. Τα CD4+/CD3+ παράγουν μεικτού τύπου απάντηση (Th1/Th2), έχουν στατιστικά σημαντική διαφορά στην ομάδα ΣΔ2 την 3η ημέρα, και παρόμοια αύξηση στατιστικά σημαντική εντός των ομάδων από την ημέρα 3 στην 6. Στις μετρήσεις ANA , anti-ds DNA , ανοσοσφαιρινών δεν διαπιστώνεται διαφορά μεταξύ των ομάδων.
Προσαρμοστικοί μηχανισμοί και οικοφυσιολογία της φύτρωσης στην οικογένεια Campanulaceae
Authors: Κουτσοβούλου Αικατερίνη
Published: August 2021

Σκοπός της διατριβής είναι η διερεύνηση των φυτρωτικών χαρακτηριστικών σε ένα μεγάλο αριθμό αντιπροσώπων της οικογένειας Campanulaceae από όλες τις ηπείρους στις οποίες εξαπλώνεται. Αντικείμενα της διατριβής αποτελούν: 1) η διερεύνηση της φύτρωσης σε ποικιλία σταθερών και εναλλασσόμενων θερμοκρασιών καθώς και σε θερμοκρασίες που προσομοιώνουν τις φυσικές συνθήκες, 2) η επιβολή και η άρση του θερμολήθαργου, 3) η επίδραση του φωτός στη φύτρωση με ημερήσιους κύκλους φωτός/σκοταδιού (μάρτυρας σε συνεχές σκοτάδι), 4) η μελέτη της δράσης του φυτοχρώματος, 5) η υποκατάσταση της φωτοαπαίτησης, 6) η επιβολή, η κινητική και η άρση του σκοτολήθαργου, 7) η μελέτη της φύτρωσης στο πεδίο και του σχηματισμού εδαφικής τράπεζας σπερμάτων, 8) η συσχέτιση των αποτελεσμάτων με τη γεωγραφική εξάπλωση, τις κλιματικές συνθήκες και το ενδιαίτημα, 9) η απαίτηση μεθωρίμανσης, 10) η επίδραση της βραδυχωρίας στη φύτρωση και 11) η διερεύνηση της προφυτρωτικής αύξησης του εμβρύου.Συνολικά μελετήθηκαν 187 συλλογές σπερμάτων (149 taxa, 144 είδη, 27 γένη, 3 υποοικογένειες). Τα σπέρματα έχουν μικρή μέση μάζα σπέρματος και το έμβρυο καταλαμβάνει συνήθως λιγότερο από το ήμισυ της εσωτερικής κοιλότητας του σπέρματος. Για την πλειονότητα των ειδών επιτεύχθηκε ικανοποιητική φύτρωση τουλάχιστον σε μία από τις θερμοκρασίες που μελετήθηκαν. Το θερμοκρασιακό εύρος και οι άριστες συνθήκες φύτρωσης των ειδών συσχετίζονται με τους κλιματικούς τύπους και το υψόμετρο στις περιοχές συλλογής των σπερμάτων. Η φωτοαπαίτηση της φύτρωσης αποτελεί ένα συλλογικό χαρακτηριστικό της οικογένειας, ενώ οι εναλλασσόμενες θερμοκρασίες μπορεί να υποκαταστήσουν μερικώς ή πλήρως τη φωτοαπαίτηση κυρίως στα είδη που έχουν μεγαλύτερα σπέρματα. Σε μεγάλο αριθμό ειδών επιβάλλεται σκοτολήθαργος, δηλαδή δευτερογενής λήθαργος από τη διάβρεξη στο σκοτάδι. Τα σπέρματα των Campanulaceae σχηματίζουν μόνιμη εδαφική τράπεζα κυρίως λόγω του μικρού μεγέθους και της φωτοαπαίτησης. Ο σκοτολήθαργος, που επιβάλλεται σε ορισμένα είδη από την παραμονή διαβρεγμένων σπερμάτων στο έδαφος, μπορεί στη συνέχεια να καθορίσει την κατάλληλη χρονική στιγμή φύτρωσης στο πεδίο.
Καταχρηστική φοροαποφυγή στην άμεση φορολογία
Authors: Γεωργάκη Βαρβάρα
Published: August 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή έχει ως αντικείμενο έρευνας την καταχρηστική φοροαποφυγή στον τομέα της άμεσης φορολογίας, ενώ το συγκεκριμένο ζήτημα εξετάζεται και αναφορικά με τους διασυνοριακούς εταιρικούς μετασχηματισμούς, υπό το πρίσμα κυρίως της Οδηγίας 2009/133/ΕΚ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το εφαρμοστέο στους εν λόγω διασυνοριακούς μετασχηματισμούς. Δεδομένου ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο έρευνας είναι ιδιαίτερα δυσχερές, η παρούσα μελέτη περιορίζεται, για την πληρότητα της ανάλυσης, μόνο στον τομέα της άμεσης φορολογίας και δεν επεκτείνεται στην εξέταση του συγκεκριμένου ζητήματος στα πλαίσια εφαρμογής της έμμεσης φορολογίας. Εντούτοις, παρατίθενται συγκεκριμένες αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου εξετάζεται η έννοια της φοροαποφυγής και η αρχή απαγόρευσης των καταχρήσεων στα πλαίσια της εναρμονισμένης έμμεσης φορολογίας. Στην παρούσα διατριβή επιχειρείται η εννοιολογική προσέγγιση της καταχρηστικής φοροαποφυγής, ενώ αυτή διαρθρώνεται συνολικά σε έξι κεφάλαια, το εισαγωγικό και άλλα πέντε κεφάλαια, τα οποία περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, μία συγκριτική επισκόπηση των μέτρων αντικατάχρησης άλλων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την έρευνα συμβατότητας των διατάξεων κατά της φοροαποφυγής με το ενωσιακό και το διεθνές συμβατικό φορολογικό δίκαιο, καθώς και την εξέταση των μέτρων που υιοθετήθηκαν σε εθνικό και ενωσιακό επίπεδο για την καταπολέμηση των καταχρηστικών πρακτικών.
Οικονομική επίδοση των ιδρυμάτων μικροχρηματοδότησης (ΙΜΧ) και πρόσβαση των φτωχών στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες στη Νότια Ασία
Authors: Adhikary Sanju
Published: August 2021

Επί σειρά ετών τα ιδρύματα μικροχρηματοδότησης (ΙΜΧ) απολαμβάνουν επιδοτήσεις και δωρεές από τις κυβερνήσεις και τους διάφορους χορηγούς. ωστόσο, οι επιπτώσεις της πρόσφατης παγκόσμιας κρίσης στην πραγματική οικονομία περιόρισαν σημαντικά την δυνατότητα χορήγησης κρατικών επιδοτήσεων και δωρεών προς τους οργανισμούς αυτούς. Απόρροια των προηγουμένων ήταν ο προσανατολισμός σε οικονομικά αποτελεσματικούς τρόπους αυτοχρηματοδότησης των ΙΜΧ, με σκοπό την προώθηση βιώσιμων λύσεων χρηματοδότησης για την πλειοψηφία των φτωχών που δεν έχουν πρόσβαση στις μεγάλες τράπεζες. Στην παρούσα διατριβή, καταρχήν εξετάζω εμπειρικά την σχέση μεταξύ της οικονομικής επίδοσης των ιδρυμάτων μικροχρηματοδότησης (ΙΜΧ) και της πρόσβασης των φτωχών για μια ομάδα χωρών της Νότιας Ασίας κατά την χρονική περίοδο 2003-2009 με την χρήση του μοντέλου των τυχαίων επιδράσεων και τη γενική μέθοδο των ροπών. Βρίσκω ότι το εύρος και το βάθος της πρόσβασης συνδέεται θετικά με την κερδοφορία και την αποδοτικότητα και ότι το βάθος σε αντίθεση με το εύρος μετριάζει τους κινδύνους. Συνολικά τα ευρήματα δεν επιβεβαιώνουν μια στατιστικά σημαντική αρνητική σχέση μεταξύ της οικονομικής επίδοσης και των στόχων της πρόσβασης, γεγονός που υποδηλώνει ότι μια οικονομικά βιώσιμη ανάπτυξη στηριζόμενη στην μικροχρηματοδότηση μπορεί να επιτύχει τους κοινωνικούς της στόχους σε ένα αποδεκτό επίπεδο του πιστωτικού κινδύνου. Επιπλέον ερευνάται η κερδοφορία των ΙΜΧ της Νότιας Ασίας και προσδιορίζεται εμπειρικά η επίδραση των σημαντικότερων παραγόντων αυτής τόσο σε ατομικό, κλαδικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται για τον σκοπό αυτό είναι η γενική μέθοδος των ροπών με την χρήση δεδομένων 114 ΙΜΧ για την χρονική περίοδο 2003-2011. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η κερδοφορία των ΙΜΧ σχετίζεται θετικά με την αποδοτικότητα του κόστους, την ισχυρή κεφαλαιοποίηση, την ρευστότητα και την συγκέντρωση της βιομηχανίας και αρνητικά με το ύψος του πιστωτικού κινδύνου. Τέλος, διαπιστώνεται ότι οιμακροοικονομικοί παράγοντες δεν φαίνεται να επιδρούν στην κερδοφορία των ΙΜΧ. Τα παραπάνω εμπειρικά ευρήματα είναι γενικά ανθεκτικά στις διάφορες διαδικασίες εκτίμησης και τα διάφορα μέτρα κερδοφορίας.
Μελέτη των ενδοοικογενειακών σχέσεων και της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης παιδιών που γεννήθηκαν μετά από υποβοηθούμενη αναπαραγωγή
Authors: Σαραντάκη Αντιγόνη
Published: August 2021

ΠΕΡΙΛΗΨΗH έρευνα αυτή μελετά τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη παιδιών, που γεννήθηκαν μετά από υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και συγκεκριμένα μετά από θεραπεία εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Οι αντικειμενικοί σκοποί της μελέτης ήταν:Να μελετηθεί το ψυχοσυναισθηματικό προφίλ εφήβων, που γεννήθηκαν μετά από θεραπεία (IVF) και να συγκριθεί με αντίστοιχους εφήβους αυτόματης σύλληψης (SC). Πως βλέπουν τα παιδιά τον εαυτό τους, πως τους βλέπουν οι γονείς τους και πως οι δάσκαλοί τους.Να διερευνηθεί η δυναμική της οικογένειας, που προήλθε μετά από θεραπεία (IVF).Να περιγραφούν η σχέση και ο δεσμός γονέα-παιδιού, όταν αυτό βρίσκεται στην εφηβεία και αν υπάρχουν διαφορές, λόγω του τρόπου σύλληψης του.Να ανιχνευθούν επίπεδα στρες, κατά την άσκησης της γονεϊκής λειτουργίας.Να διαπιστωθεί κατά πόσο έχουν αποκαλύψει οι γονείς εφήβων IVF, το «μυστικό» του τρόπου σύλληψης στα παιδιά τους.Να προταθούν μελλοντικές παρεμβάσεις σε ό,τι αφορά την προετοιμασία των υπογόνιμων ζευγαριών που επιθυμούν να γίνουν γονείς.Πενήντα ζευγάρια, που εντάχθηκαν και ολοκλήρωσαν επιτυχώς, με την απόκτηση παιδιού, πρόγραμμα θεραπείας IVF, το διάστημα 1996-2000. Οι συμμετέχοντες, συγκρίθηκαν με 50 ζευγάρια και τα παιδιά τους, που γεννήθηκαν αυτόματα, το ίδιο χρονικό διάστημα. Κατά τη διατριβή αυτή χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια και ημι δομημένες , πρόσωπο - με-πρόσωπο, συνεντεύξεις με τους γονείς (IVF). Τα ευρήματα της μελέτης υποδεικνύουν ότι, όλες οι μέσες τιμές στις βαθμολογίες των παιδιών που γεννήθηκαν μετά από (IVF) και της ομάδας ελέγχου αυτόματης σύλληψης, βρέθηκαν εντός των φυσιολογικών ορίων, που σημαίνει μια συνολικά ευνοϊκή συμπεριφορική και συναισθηματική λειτουργία και στις δυο ομάδες. Τα ευρήματα αυτά, επιβεβαιώνουν έναν όγκο ερευνητικών μελετών, σχετικά με τη συνολική θετική προσαρμογή και λειτουργία, των οικογενειών από εξωσωματική γονιμοποίηση, κατά την εφηβεία.
Προσδιορισμός των μεταλλάξεων του BRAF γονιδίου στον καρκίνο του παχέος εντέρου
Authors: Καραδήμα Μαρία
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της προβλεπτικής και προγνωστικής αξίας της μεταλλαγής του BRAF καθώς και άλλων μοριακών, κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων σε ασθενείς με σταδίου IV καρκίνο παχέος εντέρου. Συμπεριλήφθηκαν 60 ασθενείς και εξετάστηκαν αναδρομικά και επιλέχτηκαν 17 μεταβλητές που εξετάστκαν για τη συσχέτισή τους με την ανταπόκριση στη θεραπεία και την πρόγνωαη. H KRAS μεταλλαγή ταυτοποιήθηκε στο 40.3% των περιπτώσεων, του BRAF και του PIK3CA στο 8.8% και 10.5% αντίστοιχα. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ήταν 14.3 μήνες. Η απώλεια σωματικού βάρους, ο πυρετός, οι περιτοναϊκές μεταστάσεις, η μετάγγιση συμπυκνωμένων ερυθρών, η υποαλβουμιναιμία, οι μεταλλαγές στα BRAF και PIK3CA, η CRP και το DNA Index σχετίστηκαν με την επιβίωση. Στο πολυμεταβλητό μοντέλο οι άντρες ασθενείς παρουσίαζαν 3.8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ανταπόκρισης και το αυξημένο DNA Index σχετίστηκε τόσο με χαμηλή ανταπόκριση όσο και μειωμένη επιβίωση αφού η αύξησή του κατά μία μονάδα αύξησε τον κίνδυνο θανάτου 6 φορές. Τα ευρήματά μας ενισχύουν τον πιθανό προγνωστικό ρόλο των μεταλλαγών στα BRAF, PIK3CA και της πλοειδικότητας στιν προχωρημένο καρκίνο του παχέος εντέρου.
Synthesis of hybrid membranes for the removal of organic pollutants from water
Authors: Γκεμεντζόγλου Χρυσούλα
Published: August 2021

Αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας αποτελεί η ανάπτυξη καινοτόμων υβριδικών μεμβρανών για την απομάκρυνση επικίνδυνων οργανικών ρυπαντών από το νερό. Στόχος είναι η σύνθεση υβριδικών μεμβρανών, οι οποίες αποτελούνται από ειδικά προσροφητικά υλικά που φέρουν χαρακτηριστικές/λειτουργικές ομάδες ικανές να αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς με τους επιβλαβείς οργανικούς ρυπαντές. Οι οργανικοί ρυπαντές που επιλέγονται να εξεταστούν είναι από τα παρασιτοκτόνα η ατραζίνη, η σιμαζίνη και η ντεσμετρίνη και από τους άλλους ενδοκρινικούς διαταράκτες η δισφαινόλη Α. Η ανάπτυξη των υβριδικών μεμβρανών πραγματοποιείται με δύο μεθόδους: α) με τη χρήση πολυμερικών νανοσωματιδίων και β) με τη χρήση κεραμικών υποστρωμάτων. Αρχικά, λαμβάνει χώρα σύνθεση υβριδικών μεμβρανών με τη χρήση βελτιστοποιημένων πολυμερικών νανοσωματιδίων, τα οποία εναποτίθενται ανάμεσα σε δύο υποστηρικτικές μεμβράνες μικροδιήθησης. Τα πολυμερικά νανοσωματίδια παρασκευάζονται χρησιμοποιώντας τις τεχνικές του πολυμερισμού καθίζησης και του πολυμερισμού μινιγαλακτώματος. Ακολουθεί λεπτομερής χαρακτηρισμός των παραγόμενων νανοσωματιδίων ως προς τη μορφολογία τους και εξετάζονται σε στατικά πειράματα ισορροπίας ως προς την ικανότητά τους να προσροφούν τους οργανικούς ρυπαντές από διαλύματα πολικών διαλυτών (ακετονιτρίλιο, νερό). Στη συνέχεια, παρασκευάζονται οι υβριδικές μεμβράνες με την εναπόθεση των βελτιστοποιημένων πολυμερικών νανοσωματιδίων μεταξύ δύο πολυαμιδικών υποστηρικτικών μεμβρανών. Η δεύτερη μέθοδος παρασκευής έγκειται στην εναπόθεση ενός λεπτού πολυμερικού φιλμ σε κεραμικό υπόστρωμα. Για τη δημιουργία σταθερού πολυμερικού φιλμ, ικανού να προσροφά επιλεκτικά τους οργανικούς ρυπαντές, στην επιφάνεια των κεραμικών υποστρωμάτων χρησιμοποιούνται κεραμικές μεμβράνες αλούμινας (Αl2O3) δύο διαφορετικών διαμέτρων (25 και 44 mm), καθώς και με ή όχι επίστρωση διοξειδίου του τιτανίου (TiO2). Στη συνέχεια, οι υβριδικές μεμβράνες που συντίθενται εξετάζονται ως προς την ικανότητά τους να προσροφούν τους οργανικούς ρυπαντές από υδατικά διαλύματα. Ο προσδιορισμός της προσροφητικής ικανότητας των μεμβρανών πραγματοποιείται αρχικά σε στατικά πειράματα ισορροπίας και στη συνέχεια με τη διεξαγωγή κατά μέτωπο διήθησης. Με βάση τα αποτελέσματα προκύπτει ότι οι υβριδικές μεμβράνες παρουσιάζουν αυξημένη προσροφητική ικανότητα κατά τη διήθηση υδατικών διαλυμάτων ατραζίνης και ντεσμετρίνης διαφορετικών συγκεντρώσεων (π.χ. 1000, 500, 100, 10 και 1 ppb) και μεγαλύτερου όγκου (έως 800 ml) και επιτυγχάνουν απομάκρυνση των παρασιτοκτόνων από το νερό ακόμη και σε πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις. Τέλος, λαμβάνει χώρα εξέταση των παραγόμενων υβριδικών μεμβρανών όσον αφορά στην ικανότητα αναγέννησής τους έτσι ώστε να είναι εφικτή η επαναχρησιμοποίηση τους. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι αναγεννημένες υβριδικές μεμβράνες απομακρύνουν την ίδια ποσότητα οργανικού ρυπαντή και επομένως διατηρούν την προσροφητική τους ικανότητα και είναι εφικτό να επαναχρησιμοποιούνται.
Μεταβολές του ύψους του μεσοσπονδύλιου δίσκου σε δρομείς και σύνοδες διαταραχές του μεσοσπονδύλιου διαστήματος μετά από 1 ώρα άσκηση
Authors: Δημητριάδης Αναστάσιος
Published: August 2021

Σύμφωνα με την βιβλιογραφία, ποικίλες μεταβολές συμβαίνουν στην οσφυϊκή μοίρατης σπονδυλικής στήλης (ΟΜΣΣ) των αθλητών. Οι μεταβολές αυτές οφείλονται στηναυξημένη καταπόνηση της σπονδυλικής στήλης (ΣΣ) και προκαλούν αυξημένηνοσηρότητα σε σχέση με το γενικό πληθυσμό. Αυτό έχει ως συνέπεια την αποχή τουςγια μεγάλο χρονικό διάστημα από τους αγώνες.Η παρούσα μελέτη είχε σαν σκοπό τη διερεύνηση των μεταβολών, που υφίσταται ομεσοσπονδύλιος δίσκος, και η λόρδωση της ΟΜΣΣ σε δρομείς μεσαίων-μεγάλωναποστάσεων μετά από μία ώρα τρέξιμο και την συσχέτιση των μεταβολών αυτών μεπρουπάρχουσα οσφυαλγία, φύλο, σωματικό βάρος και ύψος και βαθμό εκφύλισης τωνμεσοσπονδύλιων δίσκων.Μεταξύ του Οκτωβρίου 2003 και του Απριλίου 2006, 25 δρομείς μεγάλων αποστάσεωνσυμπεριελήφθησαν σε μια προοπτική μελέτη, με σκοπό, την παρατήρηση των μεταβολών στην οσφυϊκή οβελιαία ευθυγράμμιση και στο μεσοσπονδύλιο δίσκο σετρεις καθεστηκυίες θέσεις (ουδέτερη θέση, θέση κάμψης και θέση έκτασης). Στημελέτη χρησιμοποιήθηκε ανοιχτός μαγνητικός τομογράφος (Fonar Upright MRI, FonarCorp. Melville, NY, USA). Οι δρομείς επελέγησαν από τον τοπικό πληθυσμό τουAberdeen (Scotland,U.K), μετά από αναγγελία στον τοπικό τύπο περί της διεξαγωγήςτης μελέτης, συμμετείχαν εθελοντικά και άπαντες διένυαν σε τακτική βάση απόστασημεγαλύτερη των 10 χιλιομέτρων σε περίπου μία ώρα. Το υλικό της μελέτηςαποτελούνταν από 15 άνδρες και 10 γυναίκες με μέσο όρο ηλικίας τα 43,2 (εύροςηλικίας 23-69 ) έτη.Στην παρούσα μελέτη, βρέθηκε στατιστικά σημαντική μείωση, στο ύψος του δίσκουκαι στις τρεις καθήμενες θέσεις του σώματος (ουδέτερη, κάμψη, έκταση), τις οποίες εξετάσαμε, μετά την πρώτη ώρα τρεξίματος. Τα συγκεκριμένα ευρήματα αποδεικνύουνότι το τρέξιμο καταπονεί σημαντικά τους δίσκους στις παραπάνω τρεις θέσεις.Σύμφωνα με τη στατιστική ανάλυση, καμία θέση δεν διέφερε της άλλης αναφορικά μετη μείωση του ύψους του δίσκου. Επίσης παρουσιάστηκε στατιστικά σημαντικήελάττωση της οσφυϊκής λόρδωση μετά το τρέξιμο, ενώ οι δρομείς με αναφερθείσαοσφυαλγία στο ατομικό τους αναμνηστικό εμφάνισαν μεγαλύτερη ελάττωση τηςλόρδωσης στην ΟΜΣΣ μετά την πρώτη ώρα τρεξίματος, στατιστικά σημαντική σεσύγκριση με τους δρομείς που είχαν ατομικό αναμνηστικό ελεύθερο οσφυαλγίας.Συμπερασματικά, ο μεσοσπονδύλιος δίσκος καταπονείται (απώλεια ύψους) μετά την1΄ώρα άθληση. Η καταπόνηση αυτή συσχετίζεται με αντίστοιχη ελάττωση στηνλόρδωση μετά το τρέξιμο της 1΄ώρας.