bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ο φόρτος της νοσηλευτικής φροντίδας σε μονάδες εμφραγματιών και η επίδρασή του στην ποιότητα της φροντίδας
Authors: Γκούζου Μαρία
Published: January 2014

Εισαγωγή: Ο Φόρτος εργασίας, η επίδραση του στην ποιότητα της φροντίδας και στη ικανοποίηση των νοσηλευτών από την εργασία τους καθώς και η βέλτιστη αναλογία ασθενών ανά νοσηλευτή δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς σε Μονάδες Εμφραγματιών (ΜΕ). Σκοπός: Σκοπό της μελέτης ήταν η αξιολόγηση της αξιοπιστίας και της εγκυρότητας των κλιμάκων φόρτου νοσηλευτικής φροντίδας Nursing Activity Score (NAS) και Comprehensive Νursing Ιntervention Score (CNIS) σε ΜΕ, με απώτερο στόχο την εκτίμηση της βέλτιστης αναλογίας ασθενών/νοσηλευτή για τις ΜΕ καθώς τη συσχέτισή τους με δείκτες ποιότητας. Mέθοδος: Διεξήχθηκε περιγραφική μελέτη συσχετίσεως με συγχρονικές Συγκρίσεις, σε τυχαίο δείγμα 6 Μονάδων Εμφραγματιών (Αθήνα-Περιφέρεια). Πραγματοποιήθηκε μετάφραση των κλιμάκων από την Αγγλική στην Ελληνική γλώσσα, αντίστροφη μετάφραση και έλεγχος από ομάδα ειδικών. Ως κλίμακα αναφοράς χρησιμοποιήθηκε η TISS-28. Πραγματοποιήθηκαν 818 ημερήσιες καταγραφές σε 311 ασθενείς σε είκοσι μία εβδομάδεs. Επίσης πραγματοποιήθηκε έλεγχος αξιοπιστίας εσωτερικής συνοχής (Cronbach’s α), περιγραφική στατιστική και μελέτη συσχετίσεων (SPSS 13.0). Αποτελέσματα: Τα περιγραφικά δεδομένα των ασθενών ήταν: Ηλικία 68,1 έτη (SD= 14,1), φύλο (64,6%) άνδρες, μέση διάρκεια παραμονής 4,1 ημέρες (SD= 5,8). ημέρες, θνητότητα (8,5%), Ο Cronbach’s α για τις CNIS και NAS ήταν α=0,93 και α=0,62 αντίστοιχα. Παρατηρήθηκαν σημαντικές συσχετίσεις (p<0,001) μεταξύ των βαθμολογιών στις κλίμακες NAS-CNIS (r=0,97), NAS-TISS-28 (r=0,97) και CNIS-TISS-28 (r=0,97). Ο μέσος φόρτος νοσηλευτικής φροντίδας για κάθε καρδιολογικό ασθενή υπολογίστηκε για την κλίμακα NAS 41,23±17,58 (λόγος νοσηλευτή ανά ασθενή 1:2,5), για την κλίμακα TISS-28 23,83±10,56 (λόγος νοσηλευτή ανά ασθενή 1:2) και για τη CNIS 74,95±34,21. Στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής είχαν οι ασθενείς στην Αθήνα σε σύγκριση με του ασθενείς στην περιφέρεια. (p<0,001). Η διάρκεια νοσηλείας συσχετίσθηκε θετικά με το φόρτο (NAS r=0,22, TISS r=0,19 CNIS=0,16, p<0,05). Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση των αναλογιών νοσηλευτών/ασθενών για όλες τις βάρδιες με όλες τις κλίμακες φόρτου νοσηλευτικής εργασίας (CNIS r=-0,39,-0,53,-0,57 αντίστοιχα για τις τρεις βάρδιες, για την κλίμακα NAS r=-0,42,-0,57,-0,61 και για την TSS-28 r=-0,41,-0,54,-0,58 με p<0,001), δηλαδή, όσο αυξανόταν η αναλογία νοσηλευτών/ασθενών τόσο μειωνόταν ο φόρτος νοσηλευτικής φροντίδας. Τέλος αναδείχθηκε στατιστικά σημαντική μέτρια αρνητική συσχέτιση του φόρτου νοσηλευτικής φροντίδας, με τη συνολική ικανοποίηση των νοσηλευτών από την εργασία τους, βάσει και των τριών κλιμάκων (p<0,05). Συμπέρασμα: Τα δεδομένα υποστηρίζουν την εγκυρότητα των κλιμάκων NAS και CNIS και τη χρησιμότητα κυρίως της πρώτης για τον υπολογισμό του λόγου νοσηλευτή/ασθενή. Ο φόρτος νοσηλευτικής φροντίδας επηρεάζεται από τον αριθμό των νοσηλευτών που μετέχουν στην φροντίδα των ασθενών, και επηρεάζει με την σειρά του την ικανοποίησή τους από την εργασία.
Ανοσοφαινοτυπική μελέτη της επιθηλιακής κυτταρικής διαφοροποίησης του θύμου
Authors: Καρατζιάς Γεώργιος
Published: January 2014

Aναλύσαμε με ανοσοιστοχημεία την κατανομή των κυττάρων του άνθρωπινου θύμου αδένα που εκφράζουν νευρικούς/νευροενδοκρινείς δείκτες και τους υποδοχείς του αυξητικού παράγοντα νεύρων (NGF) σε συνδυασμό με την έκφραση κυτοκερατινών, την έκφραση πρωτεινών που εκφράζονται από δενδριτικά κύτταρα (S100, CD1α, CD207, CD123, CD11c) και πρωτεινών που εκφράζονται από μακροφάγα (CD68, CD163). Ο στόχος αυτής της συνδυασμένης ανοσοιστοχημικής μελέτης ήταν η ακριβής αναγνώριση και ταυτοποίηση των κυτταρικών πληθυσμών που εκφράζουν τους δείκτες νευρικής/νευροενδοκρινικής διαφοροποίησης. Επιπλέον, επειδή ορισμένοι ισότυποι της β-τουμπουλίνης εκφράζονται κυρίως σε νευρικά κύτταρα, αναλύσαμε την ανοσοτοπογραφική κατανομή των κυττάρων του θύμου που εκφράζουν β-τουμπουλίνη ΙΙ, ΙΙΙ και IV. Τα επιθηλιακά κύτταρα του θύμου (TEC) εξέφρασαν πρωτεΐνη PGP 9.5 (PGP 9.5), χρωμογρανίνη-Α (CHRA), συναπτοφυσίνη (SYN), νευροειδική ενολάση (NSE), τυροσίνη υδροξυλάση (TH), CD56, CD 57, νευροινίδια (NF) (140-160 kDa), τους υποδοχείς του NGF (TrΚA και p75), τους ισοτύπους της β-τουμπουλίνης ΙΙ και IV και τις κυτοκερατίνες 1, 4, 7, 8, 10, 13, 14, 18 και 19. Η πρωτεΐνη PGP 9.5 εκφράσθηκε κυρίως στα θυμικά επιθηλιακά κύτταρα του φλοιού ενώ οι πρωτείνες συναπτοφυσίνη, χρωμογρανίνη, νευροειδική ενολάση, τυροσινική υδροξυλάση, CD56 και νευροινίδια NF 140-160 kDa εκφράσθηκαν κυρίως στα θυμικά επιθηλιακά κύτταρα του μυελού και στα σωμάτια Hassall. Κερατίνη 19 ανιχνεύθηκε σε όλους τους υπότυπους των θυμικών επιθηλιακών κυττάρων. Κερατίνες 7, 8, 13, 14, 16, 17 και 18 ανιχνεύθηκαν σε ποικίλους υποτύπους των θυμικών επιθηλιακών κυττάρων, ενώ κερατίνες 1, 10 και 4 ανιχνεύθηκαν μόνο στα σωμάτια Hassall. Τέλος κερατίνη 20 δεν ανιχνεύθηκε στα θυμικά επιθηλιακά κύτταρα.
Υποστήριξη ελέγχου λειτουργίας σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση μεθόδων τεχνητής νοημοσύνης
Authors: Αθανασοπούλου Χριστίνα
Published: January 2014

Η παρούσα διατριβή πραγματεύεται τη μεθοδολογία σχεδιασμού και υλοποίησης υποστηρικτικού συστήματος ελέγχου λειτουργίας ενός Ατμοηλεκτρικού Σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (ΑΗΣ) με απώτερο στόχο τη βελτίωση της απόδοσής του. Προτείνεται συνδυασμένη εφαρμογή τριών ερευνητικών περιοχών: της Μηχανικής Γνώσης (ΜΓ), της Ανακάλυψης Γνώσης σε Βάσεις Δεδομένων (ΑΓΔ) και των Πρακτόρων Λογισμικού και αναλύονται διεξοδικά οι βασικές αρχές που υιοθετήθηκαν και η προσαρμογή τους στις ανάγκες βιομηχανικών συστημάτων. Για τη μεθοδική εξαγωγή της γνώσης του τομέα εφαρμογής (εκμετάλλευση της γνώσης του προσωπικού) και τη συγγραφή των προδιαγραφών εφαρμόστηκε μία προσέγγιση ΜΓ, η CommonKADS. Μεταξύ άλλων δημιουργήθηκε μία βάση κανόνων για τον εντοπισμό τυχαίων σφαλμάτων στις μετρήσεις αισθητήρων. Οι παραπάνω κανόνες εφαρμόστηκαν για τον καθαρισμό των τιμών που χρησιμοποιήθηκαν για την Εξόρυξη Δεδομένων (ΕΔ), καθώς και για την επικύρωση των μετρήσεων σε πραγματικό χρόνο και σύνδεση. Για την εξαγωγή μοντέλων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν τόσο για την αντικατάσταση λανθασμένων μετρήσεων των αισθητήρων όσο και για την παροχή υποδείξεων δράσης, ακολουθήθηκαν τα βήματα της ΑΓΔ. Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στην προεπεξεργασία των δεδομένων, καθώς είναι καθοριστική για την εξαγωγή των πλέον κατάλληλων μοντέλων ΕΔ. Μετά από σύγκριση διαφόρων μεθόδων επιλογής χαρακτηριστικών και αλγορίθμων ταξινόμησης, επιλέχθηκαν οι καλύτεροι βάσει των στατιστικών επιδόσεων αλλά και των χρόνων εκτέλεσης. Τα προκύπτοντα μοντέλα ενσωματώθηκαν σε Πράκτορες Λογισμικού. Το Πολυπρακτορικό Σύστημα δομήθηκε σε τρία επίπεδα, για το καθένα από τα οποία παρατίθενται παραδείγματα των μοντέλων ΕΔ που χρησιμοποιήθηκαν, στατιστικά αποτελέσματα, καθώς και οι αντίστοιχες οθόνες του λογισμικού. Η προσομοίωση κατέληξε σε θετικά αποτελέσματα, που υποστηρίζουν την άποψη ότι το προτεινόμενο πλαίσιο εφαρμογής μπορεί να αποτελέσει υποστηρικτικό σύστημα ελέγχου λειτουργίας ενός ΑΗΣ και συμβουλευτικό εργαλείο δράσης για το προσωπικό του. Τα παραπάνω θα έχουν ως συνέπεια τη βελτίωση της λειτουργίας και της απόδοσης των ΑΗΣ.
Ανίχνευση παθογονικών Τ-επιτόπων στο μόριο της ανθρώπινης θυρεοσφαιρίνης
Authors: Καρράς Ευάγγελος
Published: January 2014

Η πειραματική αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (ΕΑΤ) είναι μια παροδική αυτοάνοση πάθηση του θυρεοειδούς, η οποία προκαλείται από τη χορήγηση θυρεοσφαιρίνης (Tg) ή και πεπτιδίων της Tg, σε διάφορα ζωικά είδη. Ειδικότερα στον ποντικό, η νόσος επάγεται σε στελέχη που φέρουν κάποιο συγκεκριμένο απλότυπο του μείζονος συμπλέγματος ιστοσυμβατότητος, ο οποίος τους προσδίδει ευαισθησία στην ανάπτυξη θυρεοειδίτιδας, αποτελεί δε ζωικό μοντέλο για τη θυρεοειδίτιδα Hashimoto στον άνθρωπο. Η πειραματική αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα οφείλεται στη στρατολόγηση Τ-κυττάρων ειδικών για ορισμένους επίτοπους της Tg, που διηθούν τον αδένα και προοδευτικά τον καταστρέφουν. Έως σήμερα έχουν δημοσιευθεί πολλές μελέτες που υποστηρίζουν το σημαντικό ρόλο που έχουν τα Τ-κύτταρα στην επαγωγή και εκδήλωση της EAT στο ποντίκι. Ωστόσο πολύ λίγα είναι γνωστά για τους παθογενετικούς μηχανισμούς που οδηγούν στην εμφάνιση της ασθένειας. Προς αυτή την κατεύθυνση, το ενδιαφέρον των επιστημόνων στράφηκε στη χαρτογράφηση των παθογονικών Τ-επιτόπων της Tg. Μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί 15 παθογονικά πεπτίδια στο μόριό της. Όταν όμως ξεκίνησε αυτή η μελέτη είχαν ταυτοποιηθεί μόλις έξι παθογονικοί Τ-επίτοποι (τέσσερις προέρχονταν από την Tg του ποντικού και δυο από την ανθρώπινη Tg και όλοι είχαν χαρακτηριστεί σαν μη ανοσοεπικρατείς). Ο αριθμός αυτός είναι πολύ μικρός αν κανείς λάβει υπόψη του το τεράστιο μέγεθος του μορίου. Με στόχο την ανεύρεση νέων παθογονικών Τ-επιτόπων της hTg και μάλιστα -εάν ήταν δυνατόν- ανοσοεπικρατείς, αλλά και την περαιτέρω χρήση τους για επαγωγή Τ-κυτταρικής ανοχής, στηριχτήκαμε καταρχήν σε ορισμένα πεπτίδια της Tg τα οποία διέθετε το εργαστήριο στο Ε.Ι.Π. Προηγούμενες μελέτες του εργαστηρίου, είχαν δείξει ότι τα πεπτίδια p2340 (2340-2359), p2472 (2472-2491) και p2652 (2652-2671) της hTg φέρουν Β-επίτοπους, οι οποίοι αναγνωρίζονται από αυτοαντισώματα στους ορούς ασθενών με αυτοάνοσα νοσήματα του θυρεοειδούς. Από τα τρία αυτά πεπτίδια, το p2340 παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικότερα: διέφερε μόνο σε τέσσερα αμινοξέα (80% ταυτόσημο) από το ομόλογο πεπτίδιο στον ποντικό, και περιείχε χαρακτηριστικές αλληλουχίες αμινοξέων που αποτελούσαν πιθανά σημεία πρόσδεσης με Ek και HLA-DR3 μόρια του MHC (σύμφωνα με τους αλγόριθμους κατά Altuvia και Leighton και την τράπεζα πληροφοριών SYFPEITHY). Τα πεπτίδια p2472 και p2652 δεν περιείχαν αντίστοιχες αλληλουχίες αμινοξέων και χρησιμοποιήθηκαν ως πεπτίδια-μάρτυρες. ......................................................................................
Η συμπεριφορά του χρήστη σε κτίρια γραφείων τεχνολογικώς προηγμένα με ποικίλες μορφές χωρικής οργάνωσης και οργανωσιακής κουλτούρας
Authors: Καλαντίδου Ελένη
Published: January 2014

Στόχο της διατριβής αποτέλεσε η σκιαγράφηση της ταυτότητας του “έξυπνου” κτιρίου μέσα από την αντίληψη, την αξιολόγηση και τη διατύπωση των επιθυμιών των ερωτηθέντων, εστιάζοντας στην κάλυψη των ψυχοκοινωνικών και λειτουργικών τους αναγκών. Ειδικότερα, μελετήθηκαν οι συμπεριφορές/στάσεις που αναπτύσσει ο χρήστης στο τεχνολογικώς προηγμένο ή λεγόμενο “έξυπνο” κτίριο γραφειακών χώρων. Για την επίτευξη του ερευνητικού στόχου εξετάστηκαν τεχνολογικώς προηγμένα ή “έξυπνα” κτίρια με βάση το αστικό περιβάλλον, τον εργασιακό χώρο, τα περιβαλλοντικά τεχνικά χαρακτηριστικά και την οργανωσιακή κουλτούρα. Για να απαντηθεί το κύριο ερώτημα της έρευνας δηλαδή, κατά πόσο ένα κτίριο θεωρείται “έξυπνο” όταν δεν καλύπτει ψυχοκοινωνικές ανάγκες του εργαζομένου και δυσχεραίνει την επιτέλεση της εργασίας του, τέθηκαν επιμέρους ερωτήματα σχετικά με τη σχέση κτιρίου-αστικού περιβάλλοντος, τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του κτιρίου, τα περιβαλλοντικά τεχνικά χαρακτηριστικά και τα οργανωσιακά χαρακτηριστικά, τα οποία προσδιόρισαν τις 4 βασικές ενότητες της έρευνας πεδίου. Η έρευνα πεδίου πραγματοποιήθηκε σε 2 “έξυπνα” κτίρια στο Λονδίνο, με τη χρήση ερωτηματολογίου. Από την ανάλυση των ερευνητικών δεδομένων προέκυψε η σύγχρονη ταυτότητα των “έξυπνων” κτιρίων, η οποία προσδιορίζεται από τις έννοιες του υβριδικού εργασιακού περιβάλλοντος, από τον συνδυαστικό χώρο διπλής κλίμακας -αρχιτεκτονικής και αστικής-, από τον συνδυαστικό χρόνο, από τον “μη τόπο”, από την κινητικότητα, από την απεδαφικοποίηση, από την επανατροφοδότηση και από την τηλε-εργασία σε συσχετισμό με την κατοικία. Στην κατάληξη της διατριβής υπογραμμίζεται η αμφισβήτηση της συμβατότητας του ουδετεροποιημένου “έξυπνου” εργασιακού περιβάλλοντος με τις ουσιαστικές ανάγκες των χρηστών. Τέλος, διατυπώνεται η διαπίστωση ότι το “έξυπνο” κτίριο, δεν συμβάλει στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά διευκολύνει την αντικατάσταση της ιδιωτικότητας, του ιδιωτικού βίου, της εδαφοκυριαρχίας και της κοινωνικοποίησης από έναν ρευστό χωρο-χρόνο.
Μελέτη των οπτικών χαρακτηριστικών σύγχρονων σκευασμάτων σύνθετων ρητινών
Authors: Γιαννακόπουλος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Σκοπός αυτής της ερευνητικής εργασίας είναι η συσχέτιση του χρώματος και της αντανακλαστικότητας επιφάνειας σύγχρονων σκευασμάτων συνθέτων ρητινών που διατίθενται στο εμπόριο με την τραχύτητα που έχουν, μετά από διάφορες κατεργασίες της επιφάνειάς τους. Επίσης, η μελέτη της επίδρασης που θα έχει στα παραπάνω χαρακτηριστικά η παλαίωση των ίδιων δοκιμίων σε περιβάλλον νερού. Υλικά και Μέθοδοι: Κατασκευάστηκαν δοκίμια από τα υλικά Ceram-X (Dentsply, DeTrey, Surrey, UK), Herculite XRV (Kerr Co, Orange, CA, USA), Filtek Supreme (3M,ESPE, St Paul,MN,USA), Premise (Kerr Co, Orange, CA, USA) και Renamel Microfill (Cosmedent Inc, Chicago, IL, USA) και στη συνέχεια έγιναν διαδοχικές διαδικασίες λείανσης και στίλβωσής τους αρχικά με το λειοτριπτικό σύστημα που προτείνει ο κατασκευαστής του υλικού και στη συνέχεια σε συσκευή μεταλλογραφικής λείανσης και στίλβωσης. Τέλος, τα δοκίμια παλαιώθηκαν σε περιβάλλον νερού για 2 χρόνια. Μετά από κάθε στάδιο επεξεργασίας της επιφάνειας, όπως και μετά την παλαίωση σε νερό, έγιναν μετρήσεις της τραχύτητας, του χρώματος και της αντανακλαστικότητας επιφάνειας των δοκιμίων. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα, μετά από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων, είναι τα εξής : Οι παράμετροι της τραχύτητας αυξάνονται από την κατάσταση της επιφάνειας με το πλούσιο σε ρητίνη στρώμα (RRL) στην κατάσταση κλινικής προσομοίωσης λείανσης και στίλβωσης και μειώνονται, από αυτή, στην κατάσταση μεταλλογραφικής λείανσης και στίλβωσης. Μεταξύ των υλικών, τα αποτελέσματα ποικίλουν και κάποια υλικά παρουσιάζουν μεταξύ τους στατιστικά σημαντικές διαφορές. Η παλαίωση των δοκιμίων σε νερό δίνει ποικίλα αποτελέσματα και μεταξύ των τεχνικών κατεργασίας και μεταξύ των υλικών. Οι χρωματικές παράμετροι δεν παρουσιάζουν αλλαγές μεταξύ των τεχνικών κατεργασίας ενώ αλλάζουν σημαντικά μετά την παλαίωση σε νερό, όπου οι παράμετροι L* και b* μειώνονται στατιστικά σημαντικά. Μεταξύ των υλικών, βρέθηκαν χρωματικές διαφορές σε όλες τις καταστάσεις. Η αντανακλαστικότητα επιφάνειας μειώνεται με στατιστικά σημαντικές διαφορές σε όλα τα υλικά, από την κατάσταση RRL στην κατάσταση κλινικής προσομοίωσης και αυξάνεται στη μεταλλογραφική λείανση. Μετά από την παλαίωση των δοκιμίων σε νερό, δεν υπάρχει καμία στατιστικά σημαντική διαφορά. Μεταξύ των υλικών, τα αποτελέσματα της αντανακλαστικότητας επιφάνειας είναι ποικίλα. Σημασία: Οι διάφορες καταστάσεις λείανσης και στίλβωσης των δοκιμίων επηρεάζουν την αντανακλαστικότητα επιφάνειας, αλλά όχι το χρώμα των συνθέτων ρητινών που μελετήθηκαν. Η παλαίωσή τους σε υδάτινο περιβάλλον, επηρεάζει το χρώμα, αλλά όχι την αντανακλαστικότητα επιφάνειας των δοκιμίων. Τα υλικά έχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους σε ότι αφορά στο χρώμα και την αντανακλαστικότητα επιφάνειας, σε όλες τις καταστάσεις που μελετήθηκαν
Μελέτη της τροποποίησης της σηματοδότησης των MAPKs-p38 παρουσία των δομικών πρωτεϊνών του ιού της ηπατίτιδας C ( HCV)
Authors: Σέρτη Ελισάβετ
Published: January 2014

Ο ιός της ηπατίτιδας C (ΗCV) αποτελεί έναν από τους κύριους αιτιολογικούς παράγοντες της χρόνιας ηπατίτιδας και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της δημόσιας υγείας. Το αυξημένο ποσοστό μετάπτωσης της HCV λοίμωξης σε χρόνια νόσο είναι δυνατόν να οφείλεται στην ικανότητα του ιού να μολύνει και να πολλαπλασιάζεται τόσο στα ηπατοκύτταρα, που είναι ο κύριος ξενιστής του ιού, όσο και στα λεμφοκύτταρα. Ο HCV ανήκει στην οικογένεια Flaviviridae και καψίδιο μικρής διαμέτρου που περιβάλλεται από μεμβρανικό φάκελο. Παρόλα αυτά έχουν ανιχνευτεί διαφορετικοί πληθυσμοί ιικών σωματιδίων στον ορό των ασθενών, με χαρακτηριστική την ύπαρξη γυμνών νουκλεοκαψιδίων χωρίς φάκελο. Ο ρόλος των γυμνών καψιδίων στη φυσική πορεία της λοίμωξης καθώς και ο μηχανισμός απελευθέρωσης τους στην κυκλοφορία του αίματος των ασθενών δεν είναι ακόμη γνωστά. Επίσης έχει αναφερθεί η παρουσία ελλειμματικών γονιδιωμάτων του ιού, στο ήπαρ και τον ορό ορισμένων ασθενών, ικανών να περικλείονται σε καψίδια. Η παρούσα εργασία επικεντρώθηκε στην κατασκευή ανασυνδυασμένων βακουλοιών, μέσω των οποίων επιτεύχθηκε απομόνωση και χαρακτηρισμός γυμνών core καψιδίων με ή χωρίς την ιδιότητα φθορισμού. Στη συνέχεια, έγινε διερεύνηση της πρόσδεσης και της εισόδου των GFP-συζευγμένων καψιδίων σε κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, με τη χρήση κυτταρομετρίας ροής. Ειδικότερα σε ότι αφορά τα γυμνά καψίδια (HCVne), επιβεβαιώθηκε η πρόσδεση και η είσοδος τους στα Jurkat και Hut-78 Τ-λεμφοκύτταρα, καθώς και σε πρωτογενή Τ-λεμφοκύτταρα, είτε περιφερικά είτε ηπατο-διηθούμενα. Επιπρόσθετα, μελετήθηκε και βρέθηκε ότι η είσοδος των HCVne οδηγεί στην παράλληλη ενεργοποίηση των MAPKs σηματοδοτικών μονοπατιών p38 και ERK. Με τη χρήση ειδικών αντισωμάτων, αναστολέων καθώς και πλασμιδίων αναφοράς μελετήθηκε το p38 σηματοδοτικό μονοπάτι που καταλήγει στη μεταγραφική ενεργοποίηση και έκκριση της ιντερλευκίνης IL-2. Στην παρούσα εργασία δείχθηκε ότι η HCVne-επαγόμενη p38 φωσφοσφορυλίωση οδηγεί στην ενεργοποίηση των μεταγραφικών παραγόντων CREB, EGR-1 και c-Fos, οι οποίοι στη συνέχεια προσδένονται στον υποκινητή της IL-2 και ενεργοποιούν τη μεταγραφή της. Η μελέτη των μηχανισμών που εμπλέκονται στην παρεμπόδιση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος του ξενιστή αποτελούν αντικείμενα εκτεταμένης έρευνας καθώς θα συμβάλλουν στην κατανόηση των μηχανισμών της παθογένειας της ηπατίτιδας C καθώς και της χρόνιας εμμένουσας λοίμωξης. Βασικός στόχος της παρούσας διατριβής είναι να συμβάλλει προς αυτήν την κατεύθυνση, μελετώντας την HCVne- επαγόμενη σηματοδότηση στα Τ-λεμφοκύτταρα. Συμπερασματικά η παρούσα μελέτη δείχνει ότι η είσοδος των HCVne οδηγεί σε αυξημένη ενεργότητα των MAPKs και σε αύξηση της έκφρασης της IL-2, τροποποιώντας έτσι την ανοσολογική απόκριση του ξενιστή.
Δυναμικό πλαίσιο ομοιογενούς δημοσίευσης και αναζήτησης σημασιολογικά εμπλουτισμένων υπηρεσιών ιστού
Authors: Πήλιουρα Θωμαΐς
Published: January 2014

Web service technology extends the existing web infrastructure by transforming it from a repository of documents to a source of services. As the number of web services increases, the provision of the appropriate service publication and discovery framework is of paramount importance for exploiting the full potential of the web service technology. Various solutions to this problem have been proposed which, apart from their offered advantages, suffer from the following disadvantages: (i) most of them are syntactic-based leading to poor precision and recall, (ii) they are not scalable to large numbers of services and (iii) they are incompatible, thus yielding in cumbersome service publication and discovery. In this thesis, we present PYRAMID-S (A Peer to peer dYnamic fRAmework for seaMless PublicatIon and Discovery of Semantic Web Services) which is a framework that addresses these disadvantages by providing a scalable framework for unified publication and discovery of semantically enhanced services over heterogeneous registries. PYRAMID-S uses a hybrid Peer-to-Peer topology to organize web service registries based on domains. In such a topology, each registry retains its autonomy, meaning that it can use the publication and discovery mechanisms as well as the ontology of its choice. The proposed system, PYRAMID-S, helps passing from large amount of services distributed across the web to small amount of services of high value to the requester in an efficient, unified and scalable way. The viability of this approach is demonstrated through the implementation and experimental analysis of a prototype.
Μελέτη επίδρασης σφαλμάτων κατά την εκτίμηση παραμέτρων του καναλιού στην απόδοση τηλεπικοινωνιακών συστημάτων
Authors: Μπέικος Αντώνιος
Published: January 2014

This work investigates how channel parameter estimation errors affect the performance of telecommunication systems. The telecommunication channel is (usually) modeled as a linear filter which is comprised of a fixed number of coefficients. In this sense, the term “channel parameters” is used to denote either the total number of these coefficients or the exact value of each one of them. Numerous algorithms/procedures in the telecommunication literature assume exact knowledge of these parameters and subsequently build upon this knowledge to carry out a specific telecommunication task. In real world conditions, however, nothing is known a priori and all such quantities must be estimated by means of a suitable procedure. Nevertheless, any estimation procedure is subject to errors, which can cause severe degradation of the overall system performance. The present study unfolds along two main axes: The performance analysis (in terms of equalization quality) of a blind second order statistics (SOS) equalization algorithm when channel order (i.e. number of channel coefficients) is unknown and the performance analysis (in terms of sum-rate degradation) of the uplink of a multiuser multiantenna system, when the exact values of channel coefficients for each user are unknown. Using rigorous mathematical analysis based on perturbation theory results together with simulation evidence, conditions and conclusions are derived as to the instances where estimation errors lead (or do not lead) to a significant system performance deterioration.
Κόστος νοσηλείας σε μονάδα εντατικής θεραπείας
Authors: Γαϊτανάρη Πολυξένη
Published: January 2014

H παρούσα εργασία συγκρίνει το κόστος νοσηλείας ασθενών στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) δυο νοσοκομείων της περιοχής των Αθηνών - ενός ιδιωτικού και ενός δημοσίου - την περίοδο 1996-1998. Η σύγκριση μεταξύ των δυο νοσοκομείων πραγματοποιήθηκε σε ασθενείς που έπασχαν από την ίδια νόσο, είχαν το ίδιο φύλλο και ανήκαν στην ίδια ηλικιακή ομάδα. Και στα δυο νοσοκομεία μελετήθηκε το κόστος των εξετάσεων, το κόστος των φαρμάκων, το κόστος των ειδικών υλικών και παρεντερικών τροφών, το κόστος ανά ασθενή και το κόστος ανά ημέρα νοσηλείας. Διαπιστώθηκε ότι οι τιμές των εξετάσεων χρεώνονταν έως και 10 φορές περισσότερο στο ιδιωτικό νοσοκομείο σε σχέση με το δημόσιο, καθώς επίσης ότι οποιοδήποτε φάρμακο ή υγειονομικό υλικό χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια της νοσηλείας χρεωνόταν ξεχωριστά, γεγονός που δεν ίσχυε στο δημόσιο νοσοκομείο, όπου τα περισσότερα από αυτά περιλαμβάνονταν στο κλειστό νοσήλιο. Αντίστοιχα ήταν τα συμπεράσματα για την τιμή της κλίνης της ΜΕΘ όπου στο δημόσιο νοσοκομείο παραμένει σταθερή από το 1998 μέχρι και σήμερα, ενώ στο ιδιωτικό νοσοκομείο αυξάνει χρόνο με το χρόνο. Παρατηρήθηκε επίσης ότι οι ασθενείς που νοσηλεύθηκαν στο δημόσιο νοσοκομείο παρέμειναν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη ΜΕΘ από ότι οι ασθενείς που νοσηλεύθηκαν στο ιδιωτικό νοσοκομείο πάσχοντας από την ίδια νόσο. Είναι τέλος ξεκάθαρο, ότι η ΜΕΘ αποτελεί το πιο δαπανηρό κομμάτι νοσηλείας ενός ασθενούς και το κόστος της έχει υπολογιστεί ότι είναι 3 έως 4 φορές υψηλότερο σε σχέση με τα υπόλοιπα τμήματα του νοσοκομείου.
Aνάπτυξη μεθοδολογίας αέριας χρωματογραφίας - φασματομετρία μάζας (GC-MS) για τον ταυτόχρονο προσδιορισμό στεροειδών ορμονών στον ορό
Authors: Μαγνήσαλη Παρασκευή
Published: January 2014

O προσδιορισμός των στεροειδών ορμονών χρησιμοποιείται ευρέως στην κλινική πρακτική για την διερεύνηση και διάγνωση διαφόρων ενδοκρινικών νοσημάτων. Ο ακριβής προσδιορισμός της συγκέντρωσης των στεροειδών στον ορό, στο πλάσμα ή στα ούρα είναι πολύ σημαντικός για την διάγνωση και θεραπευτική αγωγή των ασθενών. Η μέτρηση των στεροειδών στην καθημερινή ρουτίνα διεκπεραιώνεται, ως επί το πλείστον, με την τεχνική των ανοσοαναλύσεων. Η διεθνής όμως βιβλιογραφία υποστηρίζει ότι οι ανοσοαναλύσεις οδηγούν συχνά σε εσφαλμένως υψηλά αποτελέσματα, γεγονός που δημιουργεί προβλήματα στην διάγνωση. Στην παρούσα μελέτη περιγράφεται η ανάπτυξη και η αξιολόγηση μιας νέας μεθοδολογίας αέριας χρωματογραφίας-φασματομετρίας μαζών (GC-MS) για τον ταυτόχρονο ποσοτικό προσδιορισμό της 17ΟΗπρογεστερόνης (17ΟΗΡ), της τεστοστερόνης (Τ) της δευδροεπιανδροστερόνης (DHEA), της ανδροστενεδιόνης (Δ4-Α), της κορτιζόλης (F) και της πρεγνενολόνης (Preg) στον ορό 26 νεογνών και 64 παιδιών. Ο προσδιορισμό των στεροειδών ορμονών στον ορό με GC-MS περιλαμβάνει τα εξής στάδια : · Απομόνωση των στεροειδών από τον ορό (500μL) με εκχύλιση, χρησιμοποιώντας οργανικό διαλύτη (αιθέρα). · Τα εκχυλιζόμενα στεροειδή υφίστανται παραγωγοποίηση με MSTFA/TMSI/DTE πριν την χρωματογραφική ανάλυση. · Εισαγωγή του παραγωγοποιημένου δείγματος στεροειδών στον αναλυτή. Για την αξιολόγηση του ποσοτικού προσδιορισμού των στεροειδών, εκτιμήθηκαν η ειδικότητα της μεθόδου, το όριο ανίχνευσης, το όριο ποσοτικοποίησης, η γραμμικότητα, η ακρίβεια και η ορθότητα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η μέθοδος έχει υψηλή ειδικότητα στο σύνολο των στεροειδών που εξετάστηκαν. Το όριο ανίχνευσης είναι χαμηλότερο από 0.1 ng/mL. Το όριο ποσοτικοποίησης είναι 0.1 ng/mL για όλα τα στεροειδή εκτός από την κορτιζόλη (0.25 ng/mL). Η ορθότητα για όλα τα στεροειδή στις συγκεντρώσεις 0.5, 1, 5 και 10 ng/mL (n=10) κυμαίνεται από 0.8% έως 16.6%. Η ακρίβεια της μεθόδου υπολογίστηκε στις συγκεντρώσεις 0.5, 1, 5 και 10 ng/mL κι έχει εύρος τιμών από -9.2 % έως 10.6% (n=10). Καμπύλες αναφοράς κατασκευάστηκαν για τα πέντε στεροειδή (0.125-31.25ng/mL) και για την κορτιζόλη (0.125-200 ng/mL) με συντελεστή συσχέτισης R2? 0.99. Η σχετική ανάκτηση υπολογίστηκε στις συγκεντρώσεις 1.0 και 12.5 ng/mL και κυμαίνεται από 70.5 έως 97.5%. Η απόλυτη ανάκτηση υπολογίστηκε στις ίδιες συγκεντρώσεις και κυμαίνεται από 73.2 έως 96.6%. Με την παρούσα μέθοδο υπολογίστηκαν τα όρια αναφοράς κατά ηλικία για νεογνά ηλικίας από 9 έως 40 ημερών καθώς και για παιδιά ηλικίας από 3 έως 16 ετών (με στάδιο εφηβείας προσδιορισμού κατά Tanner). Συμπερασματικά στην παρούσα μελέτη αναπτύχθηκε μια νέα μέθοδος GC-MS για τον ταυτόχρονο προσδιορισμό έξι στεροειδών με υψηλή ειδικότητα, και εξαιρετική ακρίβεια και ευαισθησία. Η νέα αυτή μέθοδος είναι απλή και συνεπώς ενδείκνυται και ως μέθοδο ρουτίνας για την διερεύνηση/διάγνωση της συγγενούς υπερπλασίας των επινεφριδίων, του συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών, της υπογονιμότητας, καθώς και στην παρακολούθηση θεραπείας καταστολής των ανδρογόνων.
Προηγμένες τεχνικές εξόρυξης δεδομένων και γνώσης σε βάσεις βιολογικών δεδομένων
Authors: Διπλάρης Σωτήριος
Published: January 2014

Τα συστήματα βιοπληροφορικής μπορούν να επωφεληθούν από τις στρατηγικές εξόρυξης δεδομένων για τον εντοπισμό αξιόλογων σχέσεων μέσα σε μεγάλη μάζα βιολογικών δεδομένων. Αν και σήμερα υπάρχουν αρκετές πτυχές της μοριακής βιολογίας όπου εφαρμόζονται επιτυχώς τεχνικές εξόρυξης δεδομένων, δεν έχει διερευνηθεί σε βάθος όλο το φάσμα των δυνατοτήτων που προσφέρει η συγκεκριμένη τεχνολογία. Στην παρούσα διατριβή διερευνώνται και αναπτύσσονται τεχνικές εξόρυξης δεδομένων και γνώσης ικανές να αντιμετωπίζουν με αποδοτικότητα μια μεγάλη γκάμα προβλημάτων της μοριακής βιολογίας που απαιτούν ανακάλυψη γνώσης. Η προστιθέμενη αξία της σύζευξης των τεχνολογιών της εξόρυξης δεδομένων και της μοριακής βιολογίας παράγεται όταν γίνεται εκμετάλλευση της ήδη υπάρχουσας βιολογικής γνώσης για την βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων της εξόρυξης δεδομένων. Τέτοιες μέθοδοι εξόρυξης δεδομένων δεύτερης γενιάς βασίζονται στην έννοια της συνδυασμένης νοημοσύνης (cross-intelligence), και αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας διατριβής. Στα πλαίσια της διατριβής η έρευνα επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη αλγορίθμων και εργαλείων για την εξόρυξη γνώσης στα πεδία της ταξινόμησης πρωτεϊνών βάσει μοτίβων, της μοντελοποίησης μοτίβων βάσει πολλαπλών συστοιχίσεων πρωτεϊνών, και της ταξινόμησης δεδομένων μικροσυστοιχιών. Για το πρόβλημα της ταξινόμησης πρωτεϊνών αναπτύχθηκε μια νέα μεθοδολογία, που με τη βοήθεια μεθόδων ομάδων (ensemble methods) επιτυγχάνει μεγαλύτερη ακρίβεια ταξινόμησης. Στο ίδιο πλαίσιο αναπτύχθηκε και μια νέα μέθοδος εξόρυξης δεδομένων, προσανατολισμένη στο πρόβλημα της ταξινόμησης πρωτεϊνών, ικανή να δημιουργεί ιδιαίτερα αποδοτικά μοντέλα ταξινόμησης. Για την μοντελοποίηση μοτίβων προτείνεται ένας νέος τρόπος περιγραφής των πρωτεϊνικών κλάσεων βάσει του ασαφούς κρυφού μαρκοβιανού μοντέλου, ενώ για την ταξινόμηση μικροσυστοιχιών αναπτύχθηκε μια νέα μεθοδολογία εξόρυξης δεδομένων που κάνει χρήση σημασιολογικής γνώσης για τη συσχέτιση των γονιδίων και την ενσωμάτωση ενός τέτοιου μέτρου συσχέτισης στη διαδικασία της επιλογής γονιδίων-δεικτών, διατηρώντας παράλληλα την ισχύ της διακριτικής ικανότητας των κλασικών μεθόδων επιλογής γονιδίων.
Συμβολή στη γνώση του χημισμού και της ποιότητας των υπόγειων υδάτων στον ελλαδικό χώρο
Authors: Δασκαλάκη Παναγιώτα
Published: January 2014

Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η μελέτη της ποιότητας των υπόγειων υδροφόρων οριζόντων της Ελλάδας με έμφαση στη νιτρορύπανση και την υφαλμύρυνση. Η έρευνα ξεκίνησε με τη συλλογή μεγάλου αριθμού βιβλιογραφικών δεδομένων και στη συνέχεια με τα νέα δείγματα από 13 υδατικά διαμερίσματα. Τα αποτελέσματα των χημικών αναλύσεων επεξεργάζονται στατιστικά με τη μέθοδο της R-Factor ανάλυσης με σκοπό την ανίχνευση σχέσεων μεταξύ των ιόντων. Όσον αφορά την υφαλμύρυνση επιβαρυμένα ύδατα παρουσιάζουν τα υδατικά διαμερίσματα Δυτικής Πελοποννήσου, Ανατολικής Πελοποννήσου, Αττικής, Κεντρικής Μακεδονίας, Κρήτης, Θράκης και Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας. Όσον αφορά την περιεκτικότητα των υπόγειων υδροφόρων σε νιτρικά ιόντα, η επεξεργασία των αποτελεσμάτων των χημικών αναλύσεων από τα δείγματα που συγκεντρώθηκαν, οδηγεί στον καθορισμό περιοχών όπου η ποιότητα χαρακτηρίζεται ακατάλληλη. Οι περιοχές αυτές είναι τα υδατικά διαμερίσματα της Βόρειας Πελοποννήσου, της Ανατολικής Πελοποννήσου, της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας. Η λήψη άμεσων μέτρων όπως η σωστή διαχείριση των υδατικών πόρων και η ορθολογική χρήση λιπασμάτων, κρίνεται απαραίτητη για την αποφυγή περαιτέρω δυσάρεστων καταστάσεων.
Αναζήτηση του είδους και της συχνότητας των μοριακών διαταραχών του γονιδίου CYP21A2 ( ΣΥΕ ) στο γενικό πληθυσμό, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος
Authors: Δασταμάνη Αντωνία
Published: January 2014

Η διαταραχή της στεροειδογένεσης που προκαλείται από μεταλλάξεις του γονιδίου της 21-υδροξυλάσης (CYP21A2), αποτελεί το συχνότερο αίτιο της Συγγενούς Υπερπλασίας Επινεφριδίων (ΣΥΕ). Δεδομένα για τη συχνότητα του γονιδίου, βασισμένα σε μοριακές τεχνικές, είναι ελάχιστα. ΣΚΟΠΟΣ Σκοπός της μελέτης ήταν η αναζήτηση του είδους και της συχνότητας των διαταραχών του γονιδίου CYP21A2 στον Ελληνικό πληθυσμό. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΙ Δείγματα αίματος νεογνών ελήφθησαν από μαιευτήρια όλης της χώρας κατά το χρονικό διάστημα 2002-2004. Η ανάλυση του DNA έγινε σε 454 δείγματα (908 αλληλόμορφα). Η μέθοδος του εκλεκτικού πολλαπλασιασμού τμήματος συγκεκριμένου αλληλομόρφου (Allele specific PCR) εφαρμόσθηκε για την ανίχνευση 12 μοριακών διαταραχών του γονιδίου CYP21Α2: Ομόζυγος απάλειψη/μετατροπή του γονιδίου CYP21Α2, P30L και W22X (εξώνιο 1), I2splice (ιντρόνιο 2), 8bpdelE3 (εξώνιο 3), I172N (εξώνιο 4), ClusterE6 (εξώνιο 6), V281L και F306+T (εξώνιο 7), Q318X και R356W (εξώνιο 8), P453S (εξώνιο 10) και δύο πολυμορφισμών ( K102R, S268T ). Οι μεταλλάξεις που μελετήθηκαν, αντιστοιχούν στο 97% των διαταραχών του γονιδίου CYP21Α2 σε πληθυσμό Ελλήνων πασχόντων, σύμφωνα με προηγούμενη μελέτη μας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Ανιχνεύθηκαν μεταλλάξεις σε 47 αλληλόμορφα (5.2%): 15 της κλασσικής μορφής της νόσου (Q318X,1.2%; I172N,0.22%; I2splice,0.11%, W22X,0.11%) και 32 της μη κλασσικής μορφής (V281L, 2.1%; P453S, 0.99%; P30L, 0.44%). 9.9% των δειγμάτων μας ήταν φορείς των διαταραχών της ανεπάρκειας της 21-υδροξυλάσης. Η συχνότητα των ετεροζυγωτών της κλασσικής μορφής της νόσου είναι 3.1% και της μη κλασσικής μορφής 6.8%. Υπολογίσαμε τη συχνότητα της κλασσικής μορφής ανεπάρκειας της 21- υδροξυλάσης σε 1:3,663 και τη συχνότητα της μη κλασσικής μορφής σε 1:416. Η υπολογισθείσα συχνότητα του γονιδίου είναι 0.052. 104 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ H έρευνά μας επιβεβαίωσε ότι προηγούμενα δεδομένα ελέγχων διαλογής νεογνών (screening), βασισμένα σε ορμονικές εξετάσεις, υποεκτιμούν την συχνότητα της ανεπάρκειας της 21-υδροξυλάσης. Επιπλέον προκύπτει το συμπέρασμα ότι η συχνότητα του γονιδίου ποικίλλει σημαντικά στους διάφορους πληθυσμούς και δεν μπορεί να υπολογιστεί υποθετικά από δεδομένα άλλων πληθυσμιακών ομάδων. Ο καθορισμός του είδους και της συχνότητας των διαφόρων μεταλλάξεων του CYP21Α2 γονιδίου όπως εξετέθησαν, είναι ιδιαίτερα χρήσιμος 1) για την αναζήτηση ετεροζυγωτών της νόσου στο γενικό πληθυσμό και τη χορήγηση γενετικών συμβουλών, 2) για την έγκαιρη αναγνώριση των υπόπτων εμβρύων κατά τον προγεννητικό έλεγχο και 3) στη δημιουργία βάσης δεδομένων για την εφαρμογή προγράμματος screening στον Ελληνικό πληθυσμό
Λεμφώματα οριακής ζώνης
Authors: Καλπαδάκη Χριστίνα
Published: January 2014

Στην παρούσα μελέτη συμπεριελήφθησαν ασθενείς με ΛΟΖ κατά την χρονική περίοδο 1985-2008. Συχνότερη ομάδα ήταν αυτή των ΕΛΟΖ, από την οποία ωστόσο αναλύθηκαν μόνο οι ασθενείς με πρωτοπαθή θέση εντόπισης εκτός του στομάχου (76 ασθενείς). Το ΣΛΟΖ ήταν η δεύτερη συχνότερη κατηγορία ΛΟΖ με 80 ασθενείς, ενώ το ΛΛΟΖ και το πρωτοπαθές ΛΟΖ του μυελού των οστών ήταν λιγότερο συχνά (12 και 10 ασθενείς αντιστοίχως). Το πρωτοπαθές ΛΟΖ του μυελού των οστών αν και δεν περιλαμβάνεται στην ταξινόμηση του ΠΟΥ, στην παρούσα μελέτη θεωρήθηκε αναγκαία η αναγνωρίση του ως ξεχωριστής κατηγορίας προκειμένου να περιγραφούν οι ασθενείς που παρουσιάζουν αποκλειστικά και μόνο διήθηση του αίματος και του μυελού των οστών από λεμφωματικά κύτταρα προερχόμενα από την οριακή ζώνη. Συνολικά μελετήθηκαν 178 ασθενείς. Τα κλινικοεργαστηριακά χαρακτηριστικά ασθενών δεν παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές αλλά και αρκετές ομοιότητες 4 κατηγοριών. Η διάμεση ηλικία ήταν τα 63 έτη με μεγάλο εύρος διακύμανσης και μικρή υπεροχή των γυναικών. Τα Β-συμπτώματα ήταν σπάνια και η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών παρουσίαζε άριστη κατάσταση φυσικής ικανότητας. Οι αιματολογικές διαταραχές ήταν κατά πολύ συχνότερες στο ΣΛΟΖ. Λεμφοκυττάρωση παρατηρήθηκε μόνο στους ασθενείς με ΣΛΟΖ και πρωτοπαθές ΛΟΖ του μυελού των οστών. Η παρουσία παραπρωτεϊναιμίας και αυτοάνοσων διαταραχών ήταν κοινές και στις 4 κατηγορίες ΛΟΖ με διαφορετική όμως συχνότητα. Η πλειονότητα των ασθενών κατατάχθησαν ως χαμηλού ή χαμηλού ενδιάμεσου κινδύνου με βάση τον Διεθνή Προγνωστικό Δείκτη. Διήθηση του μυελού των οστών παρατηρήθηκε σε όλους τους ασθενείς με ΣΛΟΖ και πρωτοπαθές ΛΟΖ μυελού των οστών, ήταν λιγότερο συχνή στο ΛΛΟΖ και ακόμα σπανιότερη στο ΕΛΟΖ. Το πρότυπο διήθησης ήταν στις περισσότερες περιπτώσεις οζώδες ή μικτό, ενώ ενδοκολποειδική διήθηση ανευρέθηκε κυρίως στο ΣΛΟΖ. Η μελέτη με ανοσοϊστοχημεία ανέδειξε την απουσία έκφρασης κυκλίνης D1 στο σύνολο σχεδόν των ασθενών. Η μελέτη της πλασματοκυτταρικής διαφοροποίησης με το αντίσωμα αντι-CD138 ανέδειξε ότι η πλασματοκυτταρική διαφοροποίηση δεν ήταν συχνή στο ΛΟΖ. Παρατηρήθηκε κυρίως στα ΛΛΟΖ και ΕΛΟΖ (δέρματος, πνεύμονα, σιελογόνων αδένων). Στις κατηγορίες αυτές δεν φάνηκε να σχετίζεται με άλλα χαρακτηριστικά της νόσου ούτε και με την ύπαρξη και το βαθμό της παραπρωτεϊναιμίας. Η μελέτη της αγγειογένεσης με την χρήση του μονοκλωνικού αντισώματος CD34 ανέδειξε ότι, σε σχέση με τους φυσιολογικούς μάρτυρες, ο ολικός αριθμός των μικροαγγείων ανά οπτικό πεδίο και η συνολική αγγειακή περιοχή είναι σημαντικά μεγαλύτερες, γεγονός που υποδηλώνει ότι η αγγειογένεση ενδεχομένως να είναι σημαντική στην παθογένεια των λεμφωμάτων αυτών. Η έκφραση του δείκτη ΖΑΡ-70 ήταν σπάνια και στις 4 κατηγορίες ΛΟΖ. Στο ΣΛΟΖ μελετήθηκε το πρότυπο των σωματικών υπερμεταλλάξεων των IgVH γονιδίων σε 22 ασθενείς. Η μελέτη αυτή κατέδειξε ότι το ΣΛΟΖ αποτελεί μια ετερογενή κατηγορία καθώς στις μισές σχεδόν περιπτώσεις τα IgVH γονίδια είναι μη μεταλλαγμένα..
Αλληλεπιδράσεις μυελωματικών κυττάρων και κυττάρων στρώματος μυελού των οστών
Authors: Παπαδόγιαννη Αργυρώ
Published: January 2014

Παράγοντες που συμμετέχουν στην προσκόλληση των πλασματοκυττάρων στο μυελικό υπόστρωμα ή προάγουν τη μετανάστευση αυτών, και κυτοκίνες-ρυθμιστές του οστικού μεταβολισμού παίζουν πιθανώς σημαντικό ρόλο στην παθογένεια του πολλαπλού μυελώματος. Σκοπός: Ο προσδιορισμός των επιπέδων s-synd-1, MIP-1α, sRANKL, OPG, ΙGF-1, VEGF και TGF-β1 στον ορό ασθενών με πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) κατά τη διάγνωση και η διερεύνηση της σχέσης τους με παραμέτρους της νόσου και με την επιβίωση. Ασθενείς και μέθοδοι: Μελετήθηκαν 102 ασθενείς με ΠΜ, 18 άτομα με μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρίνιστης σημασίας (ΜGUS) και 27 φυσιολογικοί μάρτυρες (ΦΜ). Φυλάχτηκαν σε όλους τους ασθενείς και ΦΜ κατεψυγμένοι οροί. Τα επίπεδα των υπό μελέτη διαλυτών παραγόντων και κυτοκινών προσδιορίστηκαν με ELISA σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή. Αποτελέσματα: Στους ΦΜ, τους ασθενείς με ΠΜ και με MGUS τα διάμεσα επίπεδα ήταν 15 ng/ml (7-64), 64 ng/ml (7-3500) και 16.5 ng/ml (10-175) για το s-synd-1 ορού, 28 pg/ml (15-60), 32 pg/ml (14-100) και 35 pg/ml (17-149) για τον MIP-1α, 1600 pg/ml (450-8000), 3100 pg/ml (820-25000) και 2500 pg/ml (1500-6200) για την OPG, 6 pg/ml (2.6-12.4), 3.75 pg/ml (1.6-200) και 3.8 pg/ml (3.2-5.6) για τον sRANKL, 96 ng/ml (46-210), 86 ng/ml (13-260) και 86 ng/ml (50-190) για τον IFG-1, 110 pg/ml (10-300), 275pg/ml (8-4000) και 540 pg/ml (250-1700) για τον VEGF και 57500 pg/ml (30000-110000), 61500 pg/ml (1350-99000) και 68250 pg/ml (29400-90000) για τον TGF-β1 αντίστοιχα. Η διαφορά των επιπέδων s-synd-1 μεταξύ ΦΜ και ΠΜ και μεταξύ MGUS και ΠΜ ήταν στατιστικά σημαντική (p<0.001 και 0.01). Σημαντικές ήταν επίσης οι διαφορές μεταξύ ΦΜ και ΠΜ και μεταξύ ΦΜ και MGUS για την OPG (p<0.001 και 0.04) και για τον VEGF (p=0.001 και <0.001). Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα MIP-1α, sRANKL, ΙGF-1 και TGF-β1. H συνολική επιβίωση ήταν σημαντικά ελαττωμένη σε ασθενείς με αυξημένα επίπεδα s-synd-1 (p=0.009). Aυξημένα επίπεδα OPG στον ορό ασθενών έτειναν να συσχετίζονται δυσμενώς με την πρόγνωση (p=0.06). Παρατηρήθηκε οριακή διαφορά ως προς την επιβίωση μεταξύ ασθενών με υψηλά επίπεδα MIP-1α και ασθενών με χαμηλά επίπεδα. Tα επίπεδα sRANKL, IGF-1, VEGF και TGF-β1 δε συσχετίστηκαν με την επιβίωση. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, τα αυξημένα επίπεδα s-synd-1 παρέμειναν ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας. Περαιτέρω ανάλυση της επιβίωσης των ασθενών διαφορετικού σταδίου ISS έδειξε ότι τα επίπεδα s-synd-1 διαφοροποιούσαν την πρόγνωση εντός των κατηγοριών ISS (κυρίως 1 και 2). Συμπεράσματα: Αυξημένα επίπεδα s-synd-1 στον ορό αποτελούν δυσμενή ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα για την επιβίωση στο πολλαπλούν μυέλωμα, ικανό να διαφοροποιεί περαιτέρω τους ασθενείς εντός των σταδίων ISS. Tα αυξημένα επίπεδα OPG και MIP-1α κατά τη διάγνωση τείνουν να συσχετίζονται δυσμενώς με την επιβίωση.
Μελέτη της έκφρασης του CFTR γονιδίου σε μεταλλάξεις ματίσματος (splicing mutations)
Authors: Τσιαμούρη Αλεξία
Published: January 2014

Ο σκοπός της εργασίας ήταν η μελέτη της έκφρασης στο επίπεδο της μεταγραφής 8 μεταλλάξεων ματίσματος, που εδράζονται στις 5’ και 3’ περιοχές συρραφής εξονίων (θέσεις δότη και αποδέκτη), 2 παρερμηνεύσιμων μεταλλάξεων που βρίσκονται σε ρυθμιστικές περιοχές του εξονίου 12 και μίας μετάλλαξης τερματισμού του εξονίου 13 του CFTR mRNA. Όλες οι παραπάνω μεταλλάξεις επηρεάζουν τη σωστή παραγωγή ή και σταθερότητα του CFTR mRNA. Χρησιμοποιήθηκαν επιθηλιακά κύτταρα ρινικού βλεννογόνου 55 ασθενών ΚΙ και ετεροζυγωτών με τις υπό μελέτη μεταλλάξεις διότι αποτελεί ιστό εύκολα προσβάσιμο και όπου εκφράζεται το CFTR γονίδιο. Τα αποτελέσματα των μεταλλάξεων συγκρίθηκαν με ισάριθμα δείγματα φυσιολογικών μαρτύρων. Οι μεταλλάξεις c.621+3A>G, c.2751+2T>A, c.1898+1G>T, c.296+1G>C, 3120+1G>A που διαταράσσουν τις διατηρημένες αλληλουχίες ματίσματος στο 5’ των ιντρονίων, και η μετάλλαξη c.1525-1G>A η οποία διαταράσσει τη συντηρημένη αλληλουχία ματίσματος στο 3’ του ιντρονίου 9 καθώς και η ανερμηνεύσιμη μετάλλαξη p.Ε822Χ έχουν ως αποτέλεσμα δραστικά μειωμένη παραγωγή φυσιολογικών CFTR μεταγράφων (6-40%). Η μειωμένη ποσότητα ή μειωμένη σταθερότητα των CFTR μεταγράφων που παράγονται από τις παραπάνω μεταλλάξεις έχει ως αποτέλεσμα βαρύ κλινικό φαινότυπο στους ασθενείς. Αντίθετα οι μεταλλάξεις c.711+3A>G (5’ του ιντρονίου 5), και 2789+5G>A (5’ του ιντρονίου 14b) είναι ήπιες με αυξημένα ποσοστά φυσιολογικών μεταγράφων και ηπιότερο κλινικό φαινότυπο. Τέλος οι 2 παρερμηνεύσιμες μεταλλάξεις p.D565G και p.G576A, δρουν ως μεταλλάξεις ματίσματος προκαλώντας έλλειμμα του εξονίου 12, όπου εδράζονται. Επομένως παρερμηνεύσιμες μεταλλάξεις ή ακόμη και μεταλλάξεις συνώνυμες (χωρίς αλλαγή αμινοξέος) μπορεί να επηρεάσουν ρυθμιστικές αλληλουχίες ματίσματος (ESE και ESS) μέσα στα εξόνια καταλήγοντας σε παθολογικό μάτισμα και παραγωγή ποσοστού παθολογικών μεταγράφων μεγαλύτερου του 30-40%. Η δράση αυτή των παρερμηνεύσιμων ή συνώνυμων αλλαγών μπορεί να ερευνηθεί μόνο μελετώντας πρότυπο ματίσματος στο mRNA του CFTR γονιδίου σε ιστούς (όπως επιθηλιακά κύτταρα) όπου το γονίδιο εκφράζεται. Τα συμπεράσματα της μελέτης όσον αφορά τα προϊόντα που συνήθως παράγονται από τις μεταλλάξεις ματίσματος μας έδωσαν την δυνατότητα να σχεδιάσουμε ολιγονουκλεοτίδια ανιχνευτές για τον εύκολο και ταχύ χαρακτηρισμό αυτών των μεταλλάξεων στο CFTR γονίδιο χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα του NanoChip® 400 Molecular Biology Workstation.
Ο ρόλος των υποδοχέων των οιστρογόνων (ER-a / ER-b) και γλυκοκορτικοειδών (GR) στην παθοφυσιολογία του προστάτη και της βιολογίας της κυτταρικής σειράς PC-3
Authors: Δημόπουλος Αντώνιος
Published: January 2014

Μέχρι σήμερα τα αίτια ανάπτυξης των παθήσεων του προστάτη δεν έχουν κατανοηθεί πλήρως. Παρά το ότι τα γλυκοκορτικοειδή εμποδίζουν τόσο in vitro, όσο και in vivo την ανάπτυξη συγκεκριμένων σειρών κανονικών αλλά και τροποποιημένων κυττάρων, πολύ λίγα είναι γνωστά για το μηχανισμό αυτής της κυτταρικής ανταπόκρισης (132,133). Ωστόσο είναι επιβεβαιωμένο ότι υπάρχουν υποδοχείς των οιστρογόνων (ER-a, ER-b estrogen receptors) και των γλυκοκορτικοειδών (GR) στους κυτταρικούς πυρήνες του στρώματος, οι οποίοι ενεργοποιούνται από μικρά λιπόφιλα μόρια όπως τα γλυκοκορτικοειδή, η προγεστερόνη, τα οιστρογόνα, τα ρετινοειδή και τα παράγωγα των λιπαρών οξέων. Πρόσφατες μελέτες απέδειξαν ότι υπάρχουν δύο διαφορετικοί υποδοχείς των οιστρογόνων (ER-a, ER-b) τόσο στο στρώμα όσο και στο επιθήλιο του προστάτη (240). Ωστόσο οι περισσότερες μελέτες έδειξαν χαμηλή έκφραση του ER-b στα καρκινικά κύτταρα από ότι στους φυσιολογικούς ιστούς, στους οποίους κυριαρχεί ο ER-a (239). Οδηγούμαστε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι ο ER-b μπορεί να ασκεί προστατευτικό ρόλο για τον καρκίνο του προστάτη, και σε ένα νέο στόχο έρευνας για την ορμονική θεραπεία (χημειοπροφύλαξη με SERMs - selective estrogen receptor modulators - acapodene, arzoxifene) (240). Η θεραπευτική αντιμετώπιση του μεταστατικού καρκίνου του προστάτη αποτελεί μια πολύ μεγάλη πρόκληση, ειδικότερα όσον αφορά ασθενείς οι οποίοι, παρά την αρχική ανταπόκριση στη θεραπεία με ανδρογονικό αποκλεισμό, μεταπίπτουν στο ορμονοάντοχο στάδιο της νόσου (στάδιο D3). Η μετεξέλιξη αυτή συσχετίζεται με κακή πρόγνωση. Ο μέσος όρος επιβίωσης ασθενών με καρκίνο του προστάτη που βρίσκονται στο στάδιο D3 είναι από 9 έως 12 μήνες. Η παρούσα διατριβή σχεδιάστηκε με σκοπό τη μελέτη της έκφρασης και του ρόλου των υποδοχέων των γλυκοκορτικοειδών και των οιστρογόνων στον καρκίνο του προστάτη. Χρησιμοποιήθηκε η κυτταρική σειρά PC-3, που χρησιμοποιείται ευρέως ως μοντέλο για την in vitro μελέτη του καρκίνου του προστάτη, γιατί έχει χαρακτηριστικά που συμβαδίζουν με τις αλλαγές που παρατηρούνται στην κλινική εικόνα του καρκίνου του προστάτη. Συγκεκριμένα μελετήσαμε την παρουσία και τη λειτουργική κατάσταση του GR, στα μεταστατικά κύτταρα PC-3 του καρκίνου του προστάτη, και δοκιμάσαμε τη λειτουργία του στη ρύθμιση της ανάπτυξης των PC-3 κυττάρων μέσω της έκφρασης του TGF β1. Τα αποτελέσματά μας κατέγραψαν ότι την παρουσία ακέραιου GR σε PC-3 κύτταρα και ότι η δεξαμεθαζόνη ανέστειλε της G1/G0 φάσης της μίτωσης. Ακόμη ότι η δεξαμεθαζόνη και το TGF β1 ανέστειλαν την ανάπτυξη των PC- 3, το πολυκλωνικό αντίσωμα αντί-TGF β1 μπλοκάρισε την αναστολή της δεξαμεθαζόνης, ο PDGF διέγειρε την ανάπτυξη των PC-3 κύτταρων και εξουδετέρωσε την αναστολή της δεξαμεθαζόνης στα PC-3 κύτταρα και τελικά ότι η δεξαμεθαζόνη τροποποίησε θετικά την έκφραση του TGF β1 mRNA στα PC- 3 κύτταρα. ...........................................................................
Μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την ανάπτυξη του πυρήνα και η επίδραση ρυθμιστών αναστολής παραγωγής η δράσης αιθυλενίου στην μετασυλλεκτική ζωή του ροδάκινου
Authors: Παντελίδης Γεώργιος
Published: January 2014

Στο πρώτο μέρος της διδακτορικής μου διατριβής μελετήθηκε το φαινόμενο του σχισίματος του πυρήνα, των σπασμένων πυρήνων και των θραυσμάτων του πυρήνα στα επιτραπέζια και βιομηχανικά ροδάκινα. Για την μελέτη του φαινόμενου των θραυσμάτων πυρήνα στις συμπήρηνες ποικιλίες έγινε καταγραφή της έντασης του προβλήματος στις κυριότερες ποικιλίες και μελετήθηκε η επίδραση του σταδίου ωρίμανσης και του μεγέθους των καρπών στη δημιουργία θραυσμάτων του πυρήνα. Το μεγάλο μέγεθος καρπού αύξησε το ποσοστό καρπών με θραύσματα πυρήνα, ενώ το στάδιο ωρίμανσης δεν επηρέασε την ένταση του φαινόμενου. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος εφαρμόστηκαν διαφορετικοί χρόνοι και εντάσεις εφαρμογής αραιώματος των καρπών καθώς και διαφορετικοί χρόνοι εφαρμογής θερινού κλαδεύματος. Το ελαφρύ και το όψιμο αραίωμα μείωσαν σημαντικά το ποσοστό καρπών με θραύσματα πυρήνα. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος του σχισίματος του πυρήνα και των σπασμένων πυρήνων στις εκπύρηνες ποικιλίες εφαρμόστηκαν διαφορετικοί χρόνοι και εντάσεις αραιώματος των καρπών και διαφορετικοί χρόνοι εφαρμογής θερινού κλαδεύματος. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το όψιμο αραίωμα καρπών μείωσε το ποσοστό των σπασμένων πυρήνων των καρπών. Το αυστηρό ή και πρώιμο αραίωμα των καρπών είχε ως συνέπεια τη μικρότερη διάρκεια σκλήρυνσης του πυρήνα και μικρότερη συνολική παραγωγή λιγνίνης στους πυρήνες με συνέπεια η παραγόμενη λιγνίνη να μην έχει αρκετά ισχυρή δομή ώστε να αντέχει στην πίεση αύξησης του ενδοκαρπίου και ολόκληρου του καρπού. Στο δεύτερο μέρος της διδακτορικής μου διατριβής μελετήθηκε η επίδραση αναστολέων παραγωγής και δράσης του αιθυλενίου στη μετασυλλεκτική φυσιολογία και τις αντιοξειδωτικές ουσίες καρπών ροδακινιάς. Καρποί διαφόρων ποικιλιών μεταχειρίστηκαν μετασυλλεκτικά με τον αναστολέα της δράσης του αιθυλενίου 1 - MCP σε αέρια ή υδατοδιαλυτή μορφή και τον αναστολέα παραγωγής αιθυλενίου AVG. Στους καρπούς της μεταχείρισης με την ουσία AVG μετρήθηκε σημαντικά μικρότερη παραγωγή αιθυλενίου, ενώ στους καρπούς της μεταχείρισης με την ουσία 1-MCP, δε διέφερε από τους καρπούς του μάρτυρα ή ήταν ελαφρώς χαμηλότερη. Η αναστολή της δράσης του αιθυλενίου αύξησε το εξωτερικό χρώμα των καρπών, ενώ παρατηρήθηκε και παραγωγή κόκκινου χρώματος στη σάρκα όλων των ποικιλιών. Η περιεκτικότητα των καρπών σε αντιοξειδωτικές ουσίες αλλά και η συνολική αντιοξειδωτική ικανότητα των καρπών μετά από την αναστολή της δράσης του αιθυλενίου αυξήθηκε σημαντικά σε σχέση με τους καρπούς του μάρτυρα.
Μελέτη της διατροφής σε πληθυσμούς της Ελλάδας της εποχής του χαλκού
Authors: Πετρουτσά Ειρήνη
Published: January 2014

Στην παρούσα μελέτη ερευνώνται οι διατροφικές συνήθειες των ατόμων που έζησαν κατά την Εποχή του Χαλκού στην Ελλάδα. Ο τρόπος μελέτης αφορά στην ανάλυση σταθερών ισότοπων Άνθρακα και Αζώτου σε κολλαγόνο των ανθρώπινων οστών. Σκοπός της μελέτης ήταν η απάντηση ερωτημάτων που αφορούν εκτός της εύρεσης των διατροφικών συνηθειών της συγκεκριμένης εποχής, τη διερεύνηση διαφορών μεταξύ των πληθυσμών, κοινωνικών βαθμίδων φύλου ή και ηλικιακών ομάδων καθώς και τη διερεύνηση διατροφικών προτιμήσεων που σχετίζονται με την αλληλεπίδραση των ατόμων ή των πληθυσμών με το περιβάλλον τους. Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε ανήκει σε δώδεκα θέσεις, όπου η Περαχώρα και η Μάνικα είναι της πρώϊμης, το Κουφόβουνο και το Άργος της Μέσης και η Αγία Τριάδα, η Βούντενη, το Ζέλι, το Καλαπόδι, τα Κρητικά, η Αλμυρή, τα Τριάντα και η Πηνειάδα της Ύστερης Εποχής Χαλκού. Στο σύνολο των αποτελεσμάτων παρατηρείται ότι η φυτική πρωτεΐνη που χρησιμοποιείται ανήκει κυρίως σε C3 φυτικά είδη και μόνο σε λίγες περιπτώσεις καταναλώνονται C4 φυτικά είδη. Υπάρχει συστηματική κατανάλωση ζωικής πρωτεΐνης, ενώ δεν παρουσιάζεται καμία κατανάλωση θαλάσσιων ειδών. Δεν υπάρχουν στοιχεία διατροφικών διαφορών μεταξύ κοινωνικών ομάδων και μόνο στην περίπτωση της Αγίας Τριάδας υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο φύλων.