bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Από τη σωφροσύνη στην αυτογνωσία
Authors: Κοτσώρη Ιωάννα-Σουλτάνα
Published: August 2021

Ο πλατωνικός διάλογος Χαρμίδης ανήκει στην πρώιμη εργογραφία, στους λεγόμενους πρώιμους διαλόγουςπου αποτελούν την πιο άμεση απόδοση σεβασμού του Πλάτωνος προς τον διδάσκαλό του τον Σωκράτη. Ο Χαρμίδης αποτελεί αναδιήγηση του διαλόγου από τον Σωκράτη σε έναν ανώνυμο φίλο του, δίνοντας την ευκαιρία στον αφηγητή όχι μόνο να μεταφέρει τις απόψεις των συνομιλητών του, αλλά και το ύφος που αυτοί υιοθετούν κάθε φορά, καθώς και να κάνει τις παρατηρήσεις του και τις παρεκβάσεις του σε όσα αναφέρονται. Το κυρίως θέμα της συζήτησης είναι η σωφροσύνη, μια από τις αρετές που καθιστούν τον άνθρωπο «ενάρετο».Ο Σωκράτης έχει μόλις επιστρέψει από την πολιορκία της Ποτείδαιας το 431 π.Χ. και ζητεί να μάθει γα τη φιλοσοφική δραστηριότητα των νέων. Ο Κριτίας του υπόσχεται ότι θα του γνωρίσει τον Χαρμίδη, έναν από τους καλύτερους νέους. Ο Σωκράτης εντυπωσιάζεται από την εξωτερική εμφάνιση του και επιθυμεί να τον ελέγξει αν είναι όμορφος και στην ψυχή, αν διαθέτει, δηλαδή, πνευματική υγεία, που προϋποθέτει σωφροσύνη
Ευρωπαϊκή συνείδηση και ελληνική ταυτότητα
Authors: Σοφιάδου Κωνσταντίνα
Published: August 2021

Η διατριβή αναφέρεται στην πρόσληψη του αρχαίου δράματος στην Ελλάδα μέσα από ξένες παραγωγές μεταξύ των ετών 1980-2010. Με αφετηρία τη βραχυλογική αναφορά στην έννοια της πρόσληψης στη λογοτεχνία και το θέατρο, εκτίθενται οι νεότερες θεωρίες για το αρχαίο δράμα και παρουσιάζονται οι τάσεις και οι ιδεολογικοί προσανατολισμοί στις σύγχρονες παραγωγές αυτού του θεατρικού είδους. Αναλυτικά ιχνηλατείται η πορεία για την αναβίωση του αρχαίου δράματος στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μέσα από την παρουσίαση και σύνδεση των παραστάσεων με την ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα, καθώς και τα αισθητικά ρεύματα, από την Αναγέννηση ως τον 21ο αιώνα. Με την αναβίωση του αττικού δράματος συναρτάται ο θεσμός των Φεστιβάλ, ο οποίος συνδέεται τόσο με την προβληματική για την παράσταση αρχαίου δράματος σε κλειστούς ή ανοιχτούς χώρους, όσο και με την παράλληλη τουριστική ανάπτυξη. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι παραστάσεις και εξετάζονται ως προς τη σχέση τους με το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο. Κάθε παράσταση περιγράφεται διακεκριμένα με βάση οπτικά και ακουστικά σημεία. Προσδιορίζεται η σκηνοθετική άποψη και διερευνάται η υποδοχή της παραγωγής από το κοινό και την κριτική. Αναλύεται με αναφορά σε συγκεκριμένα παραδείγματα ο επιφυλακτικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η κριτική στην Ελλάδα τις ξένες παραγωγές αρχαίου δράματος. Οι ενδοιασμοί αναδύονται για τις νεοτερικές παραστάσεις και διασκευές, οι οποίες κατά τη γνώμη των κριτικών αναιρούν την ελληνική ταυτότητα του αρχαίου δράματος. Τέλος, καταγράφονται τα πορίσματα της έρευνας τα οποία αφορούν στον τρόπο πρόσληψης του αρχαίου δράματος στην Ελλάδα, στην εμφάνιση του διαπολιτισμικού θεάτρου, καθώς και στη διαπίστωση της ισχύος του αρχαίου θεάτρου στο σύγχρονο πολιτισμό.
Συσχέτιση αρτηριακής πίεσης με μη αλκοολική στεάτωση
Authors: Χουζούρη Βασιλική
Published: August 2021

Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες η συσχέτιση της ιδιοπαθούς αρτηριακής υπέρτασης με την μη αλκοολική λιπώδη διήθηση του ήπατος αποτελεί πεδίο μελέτης. Είναι δεδομένο ότι η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου. Όμως ολοένα νεώτερα επιστημονικά δεδομένα τονίζουν τον ρόλο της μη αλκοολικής λιπώδους διήθησης του ήπατος στην εμφάνιση καρδιαγγειακής νόσου. Έτσι, δημιουργήθηκε το ερώτημα κατά πόσο δύο ανεξάρτητοι παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου θα μπορούσαν να συσχετίζονται μεταξύ τους. Η ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ των δύο παραγόντων ενισχύθηκε από τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα που δείχνουν ότι η θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης με συγκεκριμένες κατηγορίες φαρμάκων, ειδικότερα με τους αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης ή με τους αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ, βελτιώνει την στεάτωση. Το κύριο εύρημα της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι ότι η νεοδιαγνωσθείσα και αθεράπευτη ιδιοπαθής αρτηριακή υπέρταση, όπως ορίζεται από την 24ωρη καταγραφή, συσχετίζεται ανεξάρτητα με την μη αλκοολική λιπώδη διήθηση του ήπατος. Επιπλέον, ένα νέο εύρημα της δικής μας μελέτης είναι ότι τα επίπεδα της 24ωρης πρωινής συστολικής αρτηριακής πίεσης συσχετίζονται ανεξάρτητα με την μη αλκοολική λιπώδη διήθηση του ήπατος. Ακόμη, τα αποτελέσματα της μελέτης μας επαληθεύουν προγενέστερα δεδομένα που ανέδειξαν τη συσχέτιση μεταξύ της τελοδιαστολικής διαμέτρου της αριστερής κοιλίας με την μη αλκοολική λιπώδη διήθηση του ήπατος.
Δυσλεξία σε αλλοδαπούς και Έλληνες μαθητές
Authors: Γκουντή Παναγιώτα
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή έχει ως κύριο σκοπό την διερεύνηση και συγκριτική-διαγλωσσική μελέτη των χαρακτηριστικών και επιδόσεων Ελλήνων, αλλοδαπών/δίγλωσσων και Αγγλόφωνων δυσλεξικών μαθητών δημοτικού σχολείου, σε διάφορες νοητικές-γνωστικές λειτουργίες, ώστε να μελετηθούν διεξοδικά οι εκφάνσεις της συγκεκριμένης διαταραχής σε διαφορετικά γλωσσικά πλαίσια. Προκειμένου να διασφαλιστεί η διαγλωσσική σύγκριση για τους σκοπούς της έρευνας, κρίθηκε αναγκαία η προσαρμογή του αγγλικού ψυχομετρικού εργαλείου Dyslexia Screening Test-Junior, στην ελληνική γλώσσα. Μέσω της έρευνας καταδεικνύεται η συμβολή του αλφαβητικού συστήματος του χρήστη της γλώσσας, το οποίο, ανάλογα με τα φωνολογικά, μορφολογικά και συντακτικά χαρακτηριστικά του, άλλοτε δυσχεραίνει και άλλοτε υποβοηθά την εκμάθηση και χρήση της από τους δυσλεξικούς μαθητές. Τα ερευνητικά ευρήματα υπογραμμίζουν τις διαφορές ελληνικού και αγγλικού γλωσσικού συστήματος, αποδεικνύουν ότι το φωνολογικό έλλειμμα έχει έρεισμα και στο ελληνικό αλφαβητικό σύστημα, παρά το γεγονός ότι αυτό χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό διαφάνειας και αξιοπιστίας στη χαρτογράφηση γραφήματος-φωνήματος και επισημαίνουν το ενδεχόμενο η διγλωσσία να δημιουργήσει προβλήματα στον δυσλεξικό χρήστη, ακόμα και αναφορικά με την ελληνική γλώσσα, η οποία παρουσιάζει μια σχετικά ομοιόμορφη φωνολογική δομή. Τέλος, αναδεικνύεται η ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης της συμβολής της γλωσσικό-γνωστικής διεργασίας της Εύρεσης Ομοιοκαταληξίας στην αναγνωστική δυσκολία σε ό,τι αφορά στην ελληνική γλώσσα, τόσο σε επίπεδο παρέμβασης όσο και σε επίπεδο προβλεπτικού δείκτη της δυσλεξίας.
Μελέτη μοριακών δεικτών στον καρκίνο των ωοθηκών
Authors: Καραπέτσας Αθανάσιος
Published: August 2021

O καρκίνος των ωοθηκών είναι μία από τις πιο κοινές μορφές καρκίνου και η σημαντικότερη αιτία θανάτου από γυναικολογικές κακοήθειες. Σύμφωνα με πληθώρα μελετών, η διήθηση CD8+ T-λεμφοκυττάρων στους όγκους ωοθηκών αποτελεί θετικό προγνωστικό δείκτη και συσχετίζεται με αυξημένη επιβίωση των ασθενών. Ωστόσο, δεν έχουν χαρακτηριστεί πλήρως τα γονίδια και οι υποκείμενοι μοριακοί μηχανισμοί που ρυθμίζουν τη στρατολόγηση των Τ-λεμφοκυττάρων στους συμπαγείς όγκους ωοθηκών. Στόχος, λοιπόν, της παρούσας διατριβής ήταν η ταυτοποίηση γονιδίων που σχετίζονται με τη διήθηση των λεμφοκυττάρων στον καρκίνο ωοθηκών και η μελέτη α) του ρόλου τους σε αυτή τη διαδικασία και β) της προγνωστικής τους αξίας. Για τον εντοπισμό γονιδίων που εμπλέκονται στις αρχικές φάσεις της διήθησης των CD8+ T-λεμφοκυττάρων, επικεντρωθήκαμε σε αρχικού σταδίου καρκινικούς όγκους ωοθηκών. Εφαρμόζοντας μια σύνθετη μέθοδο Διαφορικής Έκθεσης με φθορισμό ταυτοποιήσαμε 128 γονίδια που υπερεκφράζονταν σε όγκους με εκτεταμένη διήθηση CD8+ T-λεμφοκυττάρων. Για ένα σημαντικό αριθμό από αυτά η έκφραση επαληθεύθηκε με ποσοτική PCR σε 38 ασθενείς με καρκίνο ωοθηκών αρχικού σταδίου και παρατηρήθηκε μια θετική και στατιστικά σημαντική συσχέτιση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων CXCL9, SMARCE1, MEIS1, GPC6, TMEM132D, CST3 και JAG1 με τη διήθηση των CD8+ T-λεμφοκυττάρων. Μάλιστα, η υπερέκφραση του παράγοντα αναδιαμόρφωσης της χρωματίνης SMARCE1 σε κύτταρα της καρκινικής σειράς ωοθηκών SKOV3, ύστερα από διαμόλυνση, είχε ως αποτέλεσμα την επαγωγή της έκφρασης των χημειοκινών IL8, RANTES και MIP1B και προκαλούσε τον in vitro χημειοτακτισμό CD8+ T-λεμφοκυττάρων. Επίσης, με ανοσοφθορισμό βρέθηκε ότι ο μεταγραφικός παράγοντας MEIS1 εκφράζεται σε συγκεκριμένες περιοχές καρκινικών όγκων ωοθηκών με εκτεταμένη διήθηση λεμφοκυττάρων. Επιπλέον, η υπερέκφραση του MEIS1 σε κύτταρα της καρκινικής σειράς ωοθηκών SKOV3 είχε ως αποτέλεσμα την επαγωγή της έκφρασης των χημειοκινών IL8, GROα, RANTES, MIP1B, PARC και NAP2 και προκαλούσε τον χημειοτακτισμό CD8+ T-λεμφοκυττάρων in vitro. Ακόμη, με δοκιμές Μεταβολής Ηλεκτροφορητικής Κινητικότητας και Ανοσοκατακρήμνιση Χρωματίνης ο παράγοντας MEIS1 βρέθηκε ότι προσδένεται in vitro και in vivo στους υποκινητές των παραπάνω χημειοκινών, ενισχύοντας την πιθανότητα να ρυθμίζει άμεσα την έκφρασή τους. Τέλος, αναλύοντας την προγνωστική αξία των γονιδίων που ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο Διαφορικής Έκθεσης, βρέθηκε ότι τα επίπεδα έκφρασης των GPC6 και TMEM132D συσχετίζονται σημαντικά με την ολική επιβίωση των ασθενών και αποτελούν θετικό προγνωστικό δείκτη στον καρκίνο ωοθηκών αρχικού σταδίου. Συμπερασματικά, στην παρούσα μελέτη ταυτοποιήθηκαν γονίδια που θα μπορούσαν χρησιμοποιηθούν ως δείκτες πρόγνωσης και διήθησης CD8+ T-λεμφοκυττάρων στον καρκίνο των ωοθηκών και προσδιορίστηκαν δύο νέοι μηχανισμοί ρύθμισης αυτής της διήθησης.
Ο αδιαίρετος χαρακτήρας της Εκκλησίας και η ορατή ενότητα στα πλαίσια του ΠΣΕ
Authors: Λότσιος Ιωάννης
Published: August 2021

Η εργασία μας αυτή είναι μια προσωπική εμβάθυνση στην οικουμενική ζωή στο ΠΣΕ και προσπαθεί να ανδείξει τον έντονο δυναμισμό της μεταπολεμικής οικουμενικής δραστηριότητας και να τον αντιπαραβάλλει έπειτα με κάποια αναφορά στα σημαντικά γεγονότα και τις σύγχρονες τάσεις, σχετικά με την έντονη αναζήτηση εκ μέρους του ΠΣΕ, της ορατής ενότητας, ζωτικού σημείου και μεγάλης σπουδαιότητας για το ίδιο. Η πρόκληση είναι να μάθει κανείς από τις πρωτοποριακές οικουμενικές προσπάθειες που συγκλίνουν και οδηγούν στην Έκθεση της Ενότητας στο Νέο Δελχί και από αυτές τις παραμέτρους που απορρέουν από την ίδια την Έκθεση και σφράγισαν και επηρέασαν βαθύτατα τον διμερή και πολυμερή θεολογικό διάλογο, καθώς και την ζωή του ΠΣΕ. Επίσης καθόρισε έναν εκκλησιολογικό σχεδιασμό της πορείας της Οικουμενικής Κίνησης, που σηματοδοτεί την περαιτέρω συνέχειά της για την αναζήτηση της ορατής ενότητας. Η Έκθεση της Ενότητας στο Νέο Δελχί σε δύο παραγράφους αναφέρεται στην Μία Εκκλησία αλλά όχι στην Αδιαίρετη Εκκλησία. Η Μία Εκκλησία συνιστά μια μεταβολή στην αντίληψη του ΠΣΕ, για την Οικουμενική Κίνηση, ως βασικό σχεδιάγραμμα για την μετέπειτα πορεία. Από τα πρωταρχικά επεξηγηματικά σχόλια, ως κοινά σημεία, κοινή κλήση, επιπτώσεις, της μελέτης και πράξης, συνιστούν μια αποδοχή του σχεδιαγράμματος, όπου κάθε είδους μελέτη η συμμετοχή ή έκφραση από μέρους των εκκλησιών και ομολογιών, αποτελεί για την ίδια την Έκθεση, σημείο που χρήζει περισσότερης κατανόησης και περισσότερης αναμόχλευσης της λεγόμενης συγκριτικής εκκλησιολογίας. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα την εδραίωση της αναζήτησης της ορατής ενότητας στα μεταγενέστερα βήματα του ΠΣΕ, όπως η ίδια η έκθεση της Ενότητας προδιαγράφει. Όμως ο περιορισμός της αναζήτησης της ενότητας στην δεύτερη παράγραφο δεν αναφέρεται στην αναζήτηση της αδιαίρετης Εκκλησίας, ούτε βεβαίως στην Μία Εκκλησία, αλλά στην ενότητα της Εκκλησίας, ακριβέστερα για την ενότητα που γίνεται ορατή.
Η εκτίμηση με οπτική συνεκτική τομογραφία των ένοχων βλαβών φλεβικών μοσχευμάτων ασθενών με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο και προηγηθείσα αορτοστεφανιαία παράκαμψη
Authors: Δαμέλου Αναστασία
Published: August 2021

Στο συγκεκριμένο ερευνητικό πρωτόκολλο μελετήθηκαν οι πιθανές ένοχες βλάβες σε φλεβικά μοσχεύματα ασθενών με οξέα στεφανιαία σύνδρομα με τη μέθοδο της Οπτικής Συνεκτικής Τομογραφίας (OCT). • Οι αθηροσκληρωτικές βλάβες των φλεβικών μοσχευμάτων έχουν μελετηθεί in vivo με τη μέθοδο της αγγειοσκόπησης και της ενδαγγειακής υπερηχογραφίας (IVUS). Απεναντίας, η απεικόνιση των μοσχευμάτων με τη μέθοδο της OCT, η οποία χαρακτηρίζεται από σημαντικά μεγαλύτερη διακριτική ικανότητα σε σχέση με το IVUS και βελτιωμένη διεισδυτική ικανότητα συγκρινόμενη με την αγγειοσκόπηση, δεν έχει μελετηθεί συστηματικά. • Μέθοδος: Η απεικόνιση των ένοχων βλαβών των μοσχευμάτων πραγματοποιήθηκε, κατόπιν αγγειογραφίας τους, με τη μέθοδο χωρίς απόφραξη της OCT σε ασθενείς με ασταθή στηθάγχη (UA), έμφραγμα μυοκαρδίου με ανάσπαση του διαστήματος ST (STEMI) και έμφραγμα μυοκαρδίου χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST (non-STEMI). Ο ινώδης ιστός, ο λιπώδης ιστός, οι εναποθέσεις ασβεστίου, ο θρόμβος και η ρήξη της πλάκας ορίστηκαν σύμφωνα με τα κριτήρια απεικόνισης στοιχείων για την OCT, όπως περιγράφηκαν και στο γενικό μέρος. • Αποτελέσματα: Απεικονίστηκαν 28 φλεβικά μοσχεύματα (μέσης ηλικίας 14.6 ετών) σε 26 ασθενείς. Οι βλάβες χαρακτηρίστηκαν ως σύμπλοκες αγγειογραφικά σε ποσοστό 96.4%, ενώ εμφάνιζαν εξέλκωση σε ποσοστό 32.1% και θρόμβο σε ποσοστό 21.4%. Η OCT αποκάλυψε ινολιπώδη σύσταση σε όλες τις βλάβες, εναπόθεση ασβεστίου στο 32.1% των βλαβών, ρήξη πλάκας σε ποσοστό 60.7% και παρουσία θρόμβου σε ποσοστό 46.4%. Η παρουσία του θρόμβου ήταν προοδευτικά συχνότερη ανάμεσα στις ομάδες ανάλογα με το κλινικό τους σύνδρομο (UA έως STEMI, p=0.003, UA έναντι εμφράγματος μυοκαρδίου, p=0.006). Η λεπτή ινώδης κάψα καταγράφηκε οριακά συχνότερα στους ασθενείς με οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου (UA έναντι εμφράγματος μυοκαρδίου, p=0.06, STEMI 100% έναντι non-STEMI 53.3% έναντι UA 20%, p=0.03). Βλάβες με στοιχεία ευθρυπτότητας, όπως απεικονίζονταν στην OCT παρουσιάζονταν σε ποσοστό 67.9%, χωρίς όμως συσχέτιση με την κλινική εικόνα. • Συμπέρασμα: Οι ένοχες βλάβες φλεβικών μοσχευμάτων μεγάλης ηλικίας ασθενών με οξέα στεφανιαία σύνδρομα, όπως αυτές απεικονίζονται στην OCT, εμφανίζουν ινολιπώδη σύσταση, σχετικά λεπτή ινώδη κάψα, ρήξη πλάκας και θρόμβο που συσχετίζονται με το κλινικό φάσμα των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων. Αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι ίδιοι μηχανισμοί αθηροσκλήρωσης που οδηγούν στην εμφάνιση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων στα γηγενή στεφανιαία αγγεία, είναι πιθανόν να ενέχονται και στην πρόκληση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων λόγω αποτυχίας των φλεβικών μοσχευμάτων.
Ανάπτυξη καινοτόμου συστήματος ελέγχου υβριδικών δοκιμών δύσκαμπτων κατασκευών υπό σεισμική διέγερση
Authors: Παλιός Ξενοφών
Published: August 2021

Κατά τις υβριδικές δοκιμές δύσκαμπτων κατασκευών, παρουσιάζονται σημαντικά προβλήματα όταν αυτές διεξάγονται με έλεγχο της μετακίνησης των υδραυλικών εμβόλων. Καθ’ ότι στις υβριδικές δοκιμές η δύναμη αντίδρασης σε κάθε βήμα χρησιμοποιείται για την εύρεση της μετακίνησης του επόμενου, το οιοδήποτε λάθος μέτρησής της (εγγενές στις δύσκαμπτες κατασκευές), δρα σωρευτικά οδηγώντας σε αμφιβόλου αξιοπιστίας αποτελέσματα. Επιπροσθέτως, σε πολλές περιπτώσεις δοκιμών δύσκαμπτων κατασκευών παρουσιάζονται φαινόμενα αλληλεπίδρασης μεταξύ των εμβόλων που δυσχεραίνουν τη διεξαγωγή τους. Λύση στο πρόβλημα των δοκιμών δύσκαμπτων κατασκευών μπορεί να δοθεί εφόσον η διεξαγωγή τους γίνεται σε έλεγχο δύναμης αντί της μετακίνησης. Αυτό όμως προϋποθέτει την προγενέστερη γνώση των δυνάμεων που θα επιβληθούν από τα έμβολα σε κάθε βήμα. Οι επικρατέστερες προσεγγίσεις για την εύρεση των δυνάμεων κάθε βήματος βασίζονται είτε στον προσδιορισμό του εφαπτομενικού μητρώου δυσκαμψίας, ή σε διαδοχικές προσεγγίσεις. Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζεται μία καινοτόμος προσέγγιση η οποία αποφεύγει τον προσδιορισμό του εφαπτομενικού μητρώου δυσκαμψίας. Χρησιμοποιούνται δύο ελεγκτές PID (αντί για έναν όπως γίνεται συνήθως) για τον έλεγχο κάθε εμβόλου. Ο πρώτος μετατρέπει την στοχευόμενη μετακίνηση σε στοχευόμενη δύναμη, ενώ ο δεύτερος είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο του εμβόλου με βάση τη δύναμη που προέρχεται από τον πρώτο. Επίσης, με την υιοθέτηση αυτής της στρατηγικής (στρατηγική διπλού τύπου ελεγκτή) σε συνδυασμό με τη συνεχή ψευδοδυναμική μέθοδο αποφεύγονται οι διαδοχικές προσεγγίσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε παρασιτικούς κύκλους φόρτισης – αποφόρτισης. Η εγκυρότητα της στρατηγικής ελέγχθηκε με υβριδικές δοκιμές σε δύσκαμπτο δοκίμιο οπλισμένου σκυροδέματος μεγάλης κλίμακας. Το δοκίμιο χρησιμοποιήθηκε και για την αξιολόγηση της στρατηγικής για την εφαρμογή της σε απλές κυκλικές δοκιμές. Τέλος, παρουσιάζεται το σύστημα τηλεπαρακολούθησης του Εργαστηρίου Κατασκευών, το οποίο αναβαθμίζει το σύστημα ελέγχου δοκιμών και συνδράμει αφενός στη διασφάλιση της ποιότητας των δοκιμών και αφετέρου στη διάχυση των παραγόμενων αποτελεσμάτων στην επιστημονική κοινότητα.
Γυναίκα
Authors: Δελλόπουλος Αχιλλεύς
Published: August 2021

Η διδακτορική μας διατριβή εξετάζει τη θέση της γυναίκας στη θεολογία του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Συγκεκριμένα διερευνήσαμε τις βιβλικές, ραββινικές, φιλοσοφικές και ιστορικές εξαρτήσεις της θεολογίας του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και δείξαμε πόσο εξαρτημένος είναι ο Κύριλλος από τις εγγραφές του ανδρικού πρωτείου στη Βίβλο, από τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη, στην οποία η γυνή υποβαθμίζεται και από τη γενικότερη εικόνα της γυναίκας στη ρωμαΐκή εποχή μέχρι και την ύστερη αρχαιότητα. Παρόλες τις επιρροές του και τους συχνά αρνητικούς όρους για τη γυναίκα η θεολογία του είναι ολιστική και η σωτηριολογία του αφορά και τα δύο φύλα.
Σχεδίαση και ανάπτυξη ηλεκτρονικής διάταξης ασύρματου εντοπισμού της ακριβούς θέσης ιατρικού οργάνου μέσα στο ανθρώπινο σώμα
Authors: Φωτιάδης Δημήτριος
Published: August 2021

Ο προσδιορισμός της θέσης των διαφόρων ιατρικών οργάνων μέσα στο σώμα αποτελεί μία διαδικασία η οποία είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη της επεμβατικής χειρουργικής με τη χρήση υπολογιστών (CAS: Computer aided surgery). Διάφορες συμβατικές μέθοδοι μπορεί να χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή, αλλά ο πλέον συχνά χρησιμοποιούμενος είναι η συνεχής ακτινογράφηση με τη χρήση ακτίνων-X. Προκειμένου να ξεπεραστούν τα μειονεκτήματα που παρουσιάζουν οι διάφορες συμβατικές μέθοδοι, μελετήθηκαν εναλλακτικές μέθοδοι προσδιορισμού θέσης ιατρικών οργάνων. Η διατριβή αυτή πραγματεύεται τη σχεδίαση, πειραματική υλοποίηση και μέτρηση των ποιοτικών χαρακτηριστικών ενός συστήματος το οποίο λειτουργεί με βάση την αναγωγή της μετατόπισης φάσης σε μεταβολή απόστασης, μεταξύ ενός πομπού κι ενός ή περισσότερων δεκτών, καθώς και βασικές αρχές των βρόχων κλειδωμένης φάσης. Το σύστημα σχεδιάστηκε και προσομοιώθηκε με τη χρήση λογισμικού σχεδίασης και προσομοίωσης. Στη συνέχεια υλοποιήθηκε ένα πρωτότυπο πειραματικό σύστημα. Με τη διάταξη αυτή αξιολογήθηκε η απόδοση του συστήματος σε μία και δύο διαστάσεις, προσδιορίζοντας τη θέση του πομπού σε σχέση με τον ακίνητο ή τους ακίνητους δέκτες. Η κίνηση του πομπού μελετήθηκε με σταθερή ταχύτητα, αλλά και με γραμμικά αυξανόμενη ταχύτητα. Τα πειραματικά δεδομένα επεξεργάστηκαν με τη μέθοδο συνταιριασμού καμπύλης (LOWESS) καθώς και του περιοδογράμματος Lomb-Scargle, προκειμένου να αξιολογηθούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ακρίβειας και της πιστότητας του συστήματος. Ταυτόχρονα, πραγματοποιήθηκε και ανάλυση σφαλμάτων όσον αφορά την ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση του πομπού, με την οποία επιβεβαιώθηκε ο εντός των επιτρεπτών ορίων καθορισμός της τιμής της επιτάχυνσης του πομπού. Ο προσδιορισμός της θέσης του πομπού μελετήθηκε κατά την κίνησή του στον αέρα και σε συνθήκες μη ανηχοϊκού περιβάλλοντος, καθώς επίσης μέσα σε διάλυμα φυσικολογικού ορού καθώς και εντός δοχείου περικλειώμενου από ζωϊκούς ιστούς.
Η επίδραση του ζολενδρονικού οξέος στους νεοπλασματικούς δείκτες σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του προστάτη
Authors: Μαρούλης Στέργιος
Published: August 2021

Στόχος της μελέτης είναι να γίνει προσπάθεια ανάλυσης πιθανής θεραπευτικής σχέσης μεταξύ του ζολενδρονικού οξέος και των νεοπλασματικών δεικτών σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του προστάτη.Μέθοδος: έγινε παρακολούθηση και στατιστική ανάλυση ασθενών με μεταστατικό καρκίνο του προστάτη κάτω από θεραπεία με ζολενδρονικό οξύ.Αποτελέσματα; βάσει του αριθμού των ασθενών μας τα αποτελέσματα κρίνονται ικανοποιητικά και η θεραπεία των ασθενών αυτών ελπιδοφόρα. Η χρήση του ζολενδρονικού οξέος είναι απόλυτα ασφαλής, δεν προκαλεί συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες, ενώ η δράση του επι των νεοπλασματικών δεικτών μπορεί να χαρακτηρισθεί ως θετική, φαίνεται πως: μειώνει το ποσοστό των σκελετικών συμβαμάτων, μειώνει την ένταση και την εξέλιξη του οστικού πόνου, μειώνει την οστική απορρόφηση και την οστεοβλαστική δραστηριότητα, βελτιώνει την ποιότητα ζωής δια της θετικής επίδρασης επί των νεοπλασματικών δεικτών.
Εκτίμηση της προβλεπτικής και προγνωστικής σημασίας του mTOR (mammalian Target Of Rapamycin) σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού
Authors: Λαμπάκη Σοφία
Published: August 2021

Ο στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να ερευνηθεί η προγνωστική και προβλεπτική αξία των μεσολαβητών ενεργοποίησης του μονοπατιού mTOR στον πρώιμο καρκίνο του μαστού (EGFR/PIK3CA/PTEN/p-AKT/p-mTOR), καθώς και να καθοριστούν οι πιθανές συσχετίσεις μεταξύ τους. Χρησιμοποιήθηκαν δείγματα ιστών εγκλεισμένων σε κύβους παραφίνης από 997 ασθενείς με πρώιμο καρκίνο του μαστού, που μετείχαν σε δύο κλινικές μελέτες φάσης ΙΙΙ, κατά τις οποίες είχαν λάβει συμπληρωματικά στο χειρουργείο διαδοχική εντατικοποιημένη χημειοθεραπεία. Τα δείγματα αυτά αναλύθηκαν με ανοσοϊστοχημεία προκειμένου να καθοριστεί η πρωτεïνική ή μη έκφραση των EGFR, PTEN, p-Akt, και p-mTOR, ενώ επίσης έγινε γονοτυπική ανάλυση πολυμορφισμών μονού νουκλεοτιδίου για τη διερεύνηση πιθανής ύπαρξης μεταλλάξεων της PIK3CA. Οι βιοδείκτες αυτοί εκτιμήθηκαν για πιθανή συσχέτιση με τα κλινικοπαθολογοανατομικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τα χαρακτηριστικά των όγκων, τις ανοσοϊστοχημικές υποομάδες του καρκίνου του μαστού, το διάστημα επιβίωσης ελεύθερο νόσου και με τη συνολική επιβίωση. Η πρωτεïνική έκφραση της p-mTOR συσχετίσθηκε αρνητικά με την πρωτεïνική έκφραση του EGFR, αλλά συσχετίσθηκε στατιστικά σημαντικά με την πρωτεïνική έκφραση του PTEN και της p-Akt473 και με την παρουσία μεταλλάξεων της PIK3CA. Η έκφραση του EGFR συσχετίσθηκε θετικά με την πρωτεïνική έκφραση της p-Akt473 και της p-Akt308 και με τους PIK3CA wild type όγκους. Η έκφραση της p-Akt308 συσχετίσθηκε θετικά με την έκφραση της p-Akt473. Στην μονοπαραγοντική ανάλυση επιβίωσης, η πρωτεïνική έκφραση με ανοσοïστοχημεία του EGFR (p=0.016) καθώς και η συνέκφραση του EGFR και της p-mTOR (p=0.015) συσχετίσθηκαν με χαμηλή συνολική επιβίωση, ενώ δεν παρατηρήθηκε καμία συσχέτιση με το διάστημα επιβίωσης ελεύθερο υποτροπής. Μεταξύ των ασθενών με αρνητική ή χαμηλή έκφραση της p-Akt308, αυτοί που έλαβαν ορμονοθεραπεία συσχετίσθηκαν με μειωμένο κίνδυνο υποτροπής ή θανάτου (p=0.013 και p<0.001, αντίστοιχα). Στην υποομάδα των ασθενών που υποτροπίασαν μόνο τοπικοπεριοχικά, η θετική με ανοσοïστοχημεία πρωτεïνική έκφραση του EGFR συσχετίστηκε με αυξημένο ((p=0.034) κίνδυνο για υποτροπή, ενώ η έκφραση της p-mTOR με ελαττωμένο αντίστοιχο κίνδυνο. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση επιβίωσης, μόνο η χαμηλή έκφραση της pAkt308 και η συνέκφραση του EGFR και της p-mTOR διατήρησαν την προγνωστική τους αξία. Σε ότι αφορά τα αποτελέσματα, η χαμηλή πρωτεïνική έκφραση της p-Akt308 συσχετίσθηκε με αυξημένο διάστημα επιβίωσης ελεύθερο νόσου και αυξημένη συνολική επιβίωση μεταξύ των ασθενών που έλαβαν ορμονοθεραπεία αφού είχαν υποβληθεί σε εντατικοποιημένη διαδοχική επικουρική χημειοθεραπεία.. Η συνέκφραση του EGFR και της p-mTOR συσχετίσθηκε με χαμηλή συνολική επιβίωση.
Η επίδραση περιβάλλοντος με ενισχυμένα αισθητικοκινητικά/γνωσιακά ερεθίσματα και του αυξητικού παράγοντα των ουδετερόφιλων στην αποκατάσταση μετά από υποξική-ισχαιμική εγκεφαλοπάθεια σε νεογέννητους επίμυες
Authors: Γρίβα Μυρσίνη
Published: August 2021

Ο Σκοπός της διατριβής είναι η διερεύνηση της επίδρασης του αυξητικού παράγοντα των ουδετερόφιλων (GCSF) και του Εμπλουτισμένου Περιβάλλοντος (ΕΠ), μεμονωμένα ή σε συνδυασμό στην αποκατάσταση μετά από νεογνική Υποξαιμική Ισχαιμική (ΥΙ) εγκεφαλική βλάβη (μόνιμη απόφραξη της αριστεράς κοινής καρωτιδικής αρτηρίας και επίδραση υποξίας διάρκειας 60 min, με 8% Ο2/ 92% Ν2), σε επίμυες ηλικίας 7 ημερών (P7) με τον έλεγχο της κινητικής συμπεριφοράς σε επιταχυνόμενο κύλινδρο, της χωρικής μνήμης στον υδάτινο λαβύρινθο, των όψιμων εγκεφαλικών βλαβών, και της έκφρασης του BDNF και της συναπτοφυσίνης (ΣΥΝ) στον ιππόκαμπο. Τα ζώα χωρίστηκαν τυχαία σε οκτώ πειραματικές ομάδες: 4 ομάδες μαρτύρων (Μ) και 4 ομάδες ΥΙ. Ο G-CSF χορηγήθηκε 1 ώρα μετά την ΥΙ επί 5 ημέρες. Δύο εβδομάδες μετά την ΥΙ (P21), 2 ομάδες Μ (Μ-ΕΠ, Μ-ΕΠ-GCSF) και 2 ομάδες ΥΙ (ΥΙ-ΕΠ, ΥΙ-GCSF-ΕΠ), μεταφέρθηκαν σε ειδικά διαμορφωμένα κλουβιά διαβίωσης σε ΕΠ (24 ώρες / ημέρα για 4 εβδομάδες). Την 50η ημέρα μετά τη γέννηση εκτιμήθηκαν οι επιδόσεις των ζώων όλων των ομάδων στον επιταχυνόμενο κύλινδρο (P50-P51) και στον υδάτινο λαβύρινθο (P53-P65). Την P66 έγινε η εκτίμηση των ιστολογικών αλλοιώσεων του εγκεφάλου και της έκφρασης του BDNF και της ΣΥΝ με διπλή ανοσοϊστοχημεία φθορισμού σε τρεις περιοχές του ιππόκαμπου (CA3, CA1, οδοντωτή έλικα).Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα, η νεογνική ΥΙ εγκεφαλική βλάβη: ελάττωσε σημαντικά τη γενική κινητική δραστηριότητα των επίμυων, επηρέασε αρνητικά τη χωροταξική μάθηση, επέφερε εκτεταμένες ιστολογικές αλλοιώσεις και ελάττωσε την έκφραση της ΣΥΝ, αλλά όχι του BDNF. Από τη θεραπευτική παρέμβαση μετά την ΥΙ, ο GCSF μόνος του ή σε συνδυασμό με το ΕΠ βελτίωσε τη συμπεριφορά των πειραματόζωων στη χωρική μάθηση, όχι όμως τον κινητικό συντονισμό, βελτίωσε τις μορφολογικές αλλοιώσεις που προκλήθηκαν στον εγκέφαλο από την ΥΙ και είχε επαγωγική δράση στην έκφραση της ΣΥΝ. Μόνο ο GCSF βελτίωσε την έκφραση του BDNF στον ιππόκαμπο. Η διαβίωση σε ΕΠ δεν αποκατέστησε τα ελλείμματα της μάθησης και της μνημονικής λειτουργίας που προκαλούνται από την ΥΙ, ενώ είχε θετική επίδραση μόνον στους μάρτυρες. Επίσης δεν επηρέασε την έκφραση του BDNF ή της ΣΥΝ, ενώ στους μάρτυρες φάνηκε ότι αυξάνει μόνο την έκφραση του BDNF εν μέρει στον αριστερό ιππόκαμπο.
Η προγνωστική σημασία των υποδοχέων ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα (IGF-R) σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού
Authors: Αϊβάζη Δήμητρα
Published: August 2021

Εισαγωγή: Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί ο καθορισμός του επιπέδου έκφρασης των υποδοχέων ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα και η εκτίμηση της προγνωστικής τους αξίας στους διαφόρους υπότυπους του πρώιμου καρκίνου του μαστού. Ασθενείς και Μέθοδοι: Κατασκευάσαμε ιστικές μικροσυστοιχίες από μονιμοποιημένους ιστούς εγκλεισθέντες σε κύβο παραφίνης 1021 γυναικών με πρώιμο καρκίνο του μαστού που συμπεριλήφθησαν σε δύο τυχαιοποιημένες μελέτες. Στα δείγματα αυτά μελετήσαμε την έκφραση ορμονικών υποδοχέων (ER, PR), Ki67, HER2/neu, επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) και κυτοκερατίνης 5 και 6 για να κατηγοριοποιήσουμε τους όγκους σε 5 ανοσοφαινοτυπικές ομάδες. Η ανοσοϊστοχημική έκφραση των υπομονάδων α και β του υποδοχέα ινσουλιοειδούς αυξητικού παράγοντα τύπου Ι (IGF-IRα και IGF-IRβ), του υποδοχέα ινσουλιοειδούς αυξητικού παράγοντα τύπου ΙΙ και της τύπου 2 δεσμευτικής τους πρωτεΐνης (IGF BP2) εκτιμήθηκαν με ηπιποσοτικές μεθόδους. Χρησιμοποιήσαμε μια επαναληπτική μέθοδο επικύρωσης για να ορίσουμε τα όρια θετικότητας. Εφαρμόσαμε μελέτη παλινδρόμησης Cox για να καθοριστεί η προγνωστική αξία των βιοδεικτών στην συνολική επιβίωση και την ελεύθερη νόσου επιβίωσηΑποτελέσματα: Μετά από παρακολούθηση 105,4 μηνών συνολικά κατά μέσο όρο, συνολικά 370 γυναίκες εμφάνισαν υποτροπή (36,2%) και 270 (26,4%) πέθαναν. Οι όγκοι που εκφράζουν IGF-IRα σε ποσοστό μεγαλύτερο της διαμέσου, φανήκαν να ανήκουν συχνότερα στους ορμονοευαίσθητους όγκους( αυλικού τύπου Α, αυλικού τύπου Β και αυλικού τύπου που υπερεκφράζουν HER2 παρά στους εμπλουτισμένους HER2 και τους τριπλά αρνητικούς όγκους. (p<0,001). O IGF-IIR εκφραζόταν συχνότερα στους αρνητικούς ορμονικά όγκους (p=0,001) κι εμφάνιζε αντίστροφη συσχέτιση με τους υπόλοιπους βιοδείκτες.Ασθενείς με όγκους αυλικού τύπου Α, αυλικού τύπου Β , υψηλή έκφραση IGF-IRα και απουσία έκφρασης EGFR είχαν σημαντικά υψηλότερη τετραετή επιβίωση συγκρινόμενοι με τους υπόλοιπους (96,3% έναντι 90,9%), όπως και οι ασθενείς με αυλικού τύπου Α, αυλικού τύπου Β και υψηλή υψηλή έκφραση IGF-IRα και χαμηλή έκφραση IGF-ΙΙ (97,8% έναντι 91,4%).Συμπεράσματα: Η ενεργοποίηση της οδού μεταγωγής σήματος του υποδοχέα ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα τύπου Ι συσχετίζεται με ευνοίκότερη πρόγνωση σε γυναίκες με αυλικόυ τύπου Α και τύπου Β πρώιμο καρκίνο του μαστού με διηθημένους λεμφαδένες.. Αυτά τα αποτελέσματα καταδεικνύουν μια αλληλεπίδραση του υποδοχέα με τους ορμονικούς υποδοχείς και υποστηρίζουν τον πιθανό του ρόλο ως θεραπευτικό στόχο σε αυτές τις ασθενείς..
Energy transfer and dissipation in nonlinear oscillators
Authors: Μαάϊτα Τζαμάλ-Οδυσσέας
Published: August 2021

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή μελετάμε ένα σύστημα τριών συζευγμένων ταλαντωτών με τριβή, δύο γραμμικών με έναν μη γραμμικό. Τέτοια συστήματα ταλαντωτών έχουν μεγάλο ενδιαφέρον ιδιαίτερα όταν η μάζα του μη γραμμικού ταλαντωτή είναι πολύ μικρότερη από τους γραμμικούς με συνέπεια ο μη γραμμικός ταλαντωτής να λειτουργεί ως καταβόθρα ενέργειας.Αυτού του είδους τα συστήματα, στα οποία συνυπάρχουν ένας αργός και ένας γρήγορος χρόνος μπορούν να μελετηθούν με τη βοήθεια της singularity analysis, των αναλλοίωτων πολλαπλοτήτων, ενώ σημαντική πληροφορία για τη δυναμική του συστήματος δίνεται και από την δυναμική της αργής ροής (Slow Flow) του συστήματος. Στην παρούσα διατριβή μελετάμε το σύστημα μέσω της μελέτης της αργής αναλλοίωτης πολλαπλότητας (Slow Invariant Manifold- SIM-). Με τη βοήθεια του θεωρήματος του Tikhonov κατηγοριοποιούμε τις διάφορες περιπτώσεις της αργής αναλλοίωτης πολλαπλότητας και ορίζουμε αναλυτικά τις συνθήκες με τις οποίες μπορούμε να οδηγηθούμε στην κάθε περίπτωση. Σε επόμενο βήμα μελετάμε την δυναμική της αργής ροής και παρατηρούμε ότι η δυναμική της είναι πλούσια αφού οι τροχιές της μπορούν να είναι κανονικές, να κάνουν ταλαντώσεις ηρεμίας (relaxation oscillations), ή να είναι χαοτικές. Από την μελέτη της ενέργειας που αποθηκεύεται στον μη γραμμικό ταλαντωτή και από τον ρυθμό απόσβεσης της συνολικής ενέργειας του συστήματος παρατηρούμε ότι τόσο η ύπαρξη διακλαδώσεων της αργής αναλλοίωτης πολλαπλότητας, όσο και η δυναμική της αργής ροής παίζουν καθοριστικό ρόλο στην μεταφορά ενέργειας από τον γραμμικό στον μη γραμμικό ταλαντωτή. Επίσης, στις περιπτώσεις που βλέπουμε μεταφορά ενέργειας παρατηρούμε ότι ο ρυθμός απόσβεσης της συνολικής ενέργειας του συστήματος είναι μεγαλύτερος από τον ρυθμό απόσβεσης όταν δεν μεταφέρεται ενέργεια στον μη γραμμικό ταλαντωτή. Η μελέτη του συστήματος των τριών συζευγμένων ταλαντωτών κλείνει με την πρόταση ενός μη γραμμικού ηλεκτρικου κυκλώματος το οποίο υλοποιεί την μη γραμμική διαφορική εξίσωση δεύτερης τάξης με την οποία προσεγγίσαμε το αρχικό σύστημα. Το συγκεκριμένο κύκλωμα έχει ενδιαφέρον γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να μελετήσουμε και πειραματικά διάφορα από τα φαινόμενα που είδαμε στην θεωρητική μας ανάλυση.
Motion of an artificial satellite around an asymmetric, rotating celestial body
Authors: Τζίρτη Στέλλα
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή αφορά στη μελέτη της κίνησης τεχνητού δορυφόρου γύρω από μησυμμετρικό, περιστρεφόμενο ουράνιο σώμα, με έμφαση στη Σελήνη, το δορυφόρο του Δία,Ευρώπη και τον αστεροειδή Εστία. Σκοπός μας είναι η ανάλυση των διαταραχών της τροχιάςενός τεχνητού δορυφόρου, που προκαλούνται από την ασυμμετρία του βαρυτικού πεδίου τουκεντρικού σώματος σε συνδυασμό με την περιστροφή του και πιθανώς την επίδραση τρίτουσώματος (π.χ. της Γης, για δορυφόρους της Σελήνης). Με τη χρήση αναλυτικών καιαριθμητικών μεθόδων, «χαρτογραφούμε» το χώρο των φάσεων, υπολογίζοντας τις μεταβολέςκάθε τύπου τροχιάς, για χρονικά διαστήματα αντίστοιχα με την τυπική διάρκεια μιαςαποστολής επισκόπησης (μερικά έτη). Τα αποτελέσματά μας μπορούν να χρησιμοποιηθούν(α) για τον αποδοτικό σχεδιασμό δορυφορικών τροχιών επισκόπησης και (β) για τονακριβέστερο υπολογισμό των φυσικών χαρακτηριστικών της Σελήνης και άλλων σωμάτων.
Συμβολή στη διάγνωση και τη χειρουργική θεραπεία του συνδρόμου του αορτικού τόξου
Authors: Χατζής Ανδρέας
Published: August 2021

Οι αποφρακτικές αλλοιώσεις των εκφύσεων των μεγάλων βραχιοκεφαλικών κλάδων του αορτικού τόξου, εκδηλώνουν σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από ισχαιμία του εγκεφάλου, του προσώπου και των άνω άκρων, που είναι γνωστό ως Σύνδρομο του Αορτικού Τόξου.Στην Α’ Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών μελετήσαμε αναδρομικά από 1973-1988, 32 περιπτώσεις συνδρόμου του αορτικού τόξου. Από τους ασθενείς αυτούς 23 έπασχαν από αθηροσκλήρωση, 5 από μη ειδική αορτοαρτηριίτιδα (νόσο Takayasu), 1 από γιγαντοκυτταρική αρτηριίτιδα, 1 άρρωστος είχε συγγενή ανωμαλία, 1 συφιλιδικό ανεύρυσμα και 1 εξωαγγειακή απόφραξη. Τα κύρια συμπτώματα των αρρώστων ήταν διαλείπουσα «χωλότητα» άνω άκρων και ζάλη, ενώ τα πιο συχνά εμφανιζόμενα κλινικά σημεία ήταν απουσία ή ελάττωση κερκιδικών σφύξεων, διαφορά στην αρτηριακή πίεση μεταξύ των άνω άκρων και τα φυσήματα στη βάση του τραχήλου. Το σύνολο των αρρώστων μελετήθηκε με αγγειογραφία του αορτικού τόξου που αποτελεί την πιο αξιόπιστη μέθοδο για τον έλεγχο του. Η μακροχρόνια παρακολούθηση των αρρώστων στηρίχθηκε στην δακτυλική πληθυσμογραφία και όπου υπήρχε ένδειξη και στην αγγειογραφία.Η ανάπτυξη ικανοποιητικής παράπλευρης κυκλοφορίας και η εύκολη προσαρμογή στις δραστηριότητες των άνω άκρων επέτρεψαν την συντηρητική αντιμετώπιση μερικών από αυτούς τους αρρώστους. Η χειρουργική θεραπεία επιφυλάχθηκε για αρρώστους με σοβαρή συμπτωματολογία, σοβαρό κίνδυνο επιπλοκών, ή σοβαρή αναπηρία των άνω άκρων, αποτέλεσμα της πάθησης τους. Τα αποτελέσματα της χειρουργικής θεραπείας ήταν εξαιρετικά, προσφέροντας άμεση ανακούφιση στο 83,3% των χειρουργημένων που διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο 87,5% από αυτούς. Η χαμηλή θνησιμότητα (0%) και το παραδεκτό ποσοστό επιπλοκών (15,7%) την ανάγει σε εξαιρετική θεραπεία ασθενών με σύνδρομο του αορτικού τόξου.Η ταυτόχρονη αντιμετώπιση εξ άλλου της υποκείμενης πάθησης και η επιβράδυνση της εξέλιξης της προβλέπεται να συμβάλει στην ακόμη παραπέρα βελτίωση των αποτελεσμάτων της χειρουργικής θεραπείας.
Επίδραση της τιμπολόνης στα επίπεδα πρώιμων δεικτών ενδοθηλιοπάθειας σε υγιείς μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες
Authors: Τραϊανός Αλέξανδρος-Κοσμάς
Published: August 2021

Σκοπός Οι εμμηνοπαυσιακές γυναίκες βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο, καθώς, μεταξύ των άλλων, πολλοί βιοχημικοί μεταβολικοί παράγοντες επηρεάζονται από την υποοιστρογοναιμία. Αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης, τριγλυκεριδίων, ομοκυστεϊνης, CRP, ΕΤ-1 και ADMA αναγνωρίζονται ως παράγοντες κινδύνου για αθηρογένηση στο ενδοθήλιο. Η παρούσα μελέτη σχεδιάστηκε για να εκτιμηθεί η δράση της τιμπολόνης, μιας ουσίας με οιστρογονική, προγεστερονική και ανδρογονική δράση, ως εναλλακτική αγωγή ως προς την κλασσική HRT, στους παραπάνω βιοχημικούς αθηρογενετικούς παράγοντες σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες Μέθοδοι Πρόκειται για μία προοπτική, τυχαιοποιημένη, case-control μελέτη. Στην μελέτη πήραν μέρος 52 υγιείς εμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Στην ομάδα Ι (26 γυναίκες) χορηγήθηκε τιμπολόνη 2,5mg ημερησίως per os για έξι μήνες, ενώ στις γυναίκες της ομάδας ΙΙ δεν χορηγήθηκε καμία αγωγή. Τα επίπεδα της ολικής χοληστερόλης, LDL, HDL, τριγλυκεριδίων, CRP, ομοκυστεϊνης, ΕΤ-1 και ADMA μετρήθηκαν στον ορό στις δύο ομάδες στον χρόνο μηδέν (βασικά επίπεδα), στους τρεις και στους έξι μήνες.Αποτελέσματα Οι δύο ομάδες δεν διέφεραν στατιστικά ως προς την ηλικία, το ΒΜΙ και τον χρόνο διάρκειας στην εμμηνόπαυση. Επίσης, τα βασικά επίπεδα των βιοχημικών παραμέτρων που μελετήθηκαν δεν διέφεραν σημαντικά στις δύο ομάδες. Στην ομάδα Ι η εξάμηνη χορήγηση τιμπολόνης οδήγησε σε σημαντική ελάττωση των επιπέδων της ολικής χοληστερόλης, των τριγλυκεριδίων, της HDL, σε σημαντική αύξηση της CRP ενώ δεν προκάλεσε σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα της ομοκυστεϊνης, της ΕΤ-1 και της ADMA. Από την άλλη μεριά, στην ομάδα ελέγχου δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα των παραπάνω ουσιών στο εξάμηνο της παρατήρησης Συμπέρασμα Η χορήγηση τιμπολόνης παρουσιάζει μια μικτή δράση στους προαναφερθέντες βιοχημικούς αθηρογενετικούς παράγοντες κινδύνου σε υγιείς μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Το εύρημα αυτό μπορεί να στηρίξει την άποψη ότι η τιμπολόνη, χορηγούμενη στην εμμηνόπαυση, ναι μεν δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ασκεί καρδιοπροστατευτική δράση αλλά ούτε είναι και επιβλαβής στους προαναφερθέντες βιοχημκούς καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου.
Η πολιτιστική πολιτική των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως παράγοντας περιφερειακής και κοινωνικής ανάπτυξης
Authors: Παπάζογλου Γραμματική
Published: August 2021

H διατριβή μελετά την πολιτιστική πολιτική των ΟΤΑ α΄ βαθμού και τον ρόλο της στην κοινωνική και περιφερειακή ανάπτυξη, όπως αυτή αναδύεται μέσα από την πολιτιστική πολιτική του Δήμου Ξάνθης. Σκοπός της διατριβής είναι η συμβολή της στην μελέτη και έρευνα της οργάνωσης των πολιτιστικών δραστηριοτήτων των Δήμων στην Ελλάδα, με την ανάδειξη γεγονότων, μεταβολών και προβληματισμών πάνω σε πολιτιστικά ζητήματα με οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, χωροταξικές και περιφερειακές διαστάσεις. Με αφετηρία την πεποίθηση ότι το τοπικό συνιστά μερική έκφραση του γενικού, η έρευνα της διαδικασίας πολιτιστικής ανάπτυξης της Ξάνθης παρουσιάζει ενδιαφέρον ως βασικό στοιχείο ενός γενικότερου ιστού που δομεί την πολιτιστική εικόνα της χώρας. Έτσι, η τοπική πολιτιστική ανάπτυξη αποτελεί ουσιαστική διάσταση της εθνικής ανάπτυξης. Στην εμπειρική έρευνα αξιοποιήθηκαν τα εργαλεία της ποιοτικής και ποσοτικής ανάλυσης, οι αρχές της επιστήμης της κοινωνικής πολιτικής, της περιφερειακής ανάπτυξης, της επικοινωνίας, των πολιτισμικών σπουδών, καθώς και η σχετική βιβλιογραφία, προκειμένου να καταστούν δυνατά: i. Η εξέταση της βιώσιμης περιφερειακής ανάπτυξης και της αστικής αναζωογόνησης και πως αυτή μπορεί να υλοποιηθεί με πολιτιστικές δράσεις, ii. Η προσέγγιση της ευρωπαϊκής εμπειρίας και η ανάδειξη πετυχημένων παραδειγμάτων δήμων, iii. Η έρευνα της πολιτιστικής πολιτικής του Δήμου Ξάνθης και iv. Η διερεύνηση πολιτισμικών πολιτικών και εργαλείων δράσης με κοινωνικοιοκονομικά οφέλη, ώστε να αποτελέσει ο Δήμος τον κοινό τόπο όλων των προσπαθειών τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου σε περιφερειακό επίπεδο. Το θεωρητικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε στη διατριβή εφαρμόστηκε και συγκεκριμενοποιήθηκε μέσω μιας εμπειρικής έρευνας σ΄ ένα Δήμο της Βόρειας Ελλάδας, στη Θράκη, τον Δήμο της Ξάνθης, μια περιοχή με πολυπολιτισμικά χαρακτηριστικά, όπου τα έθιμα και οι λαϊκές πολιτισμικές εκφράσεις όχι μόνο επιβιώνουν, αλλά και αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της ζωής των κατοίκων, ενώ η ύπαρξή τους ανάγεται σε μια μακραίωνη παράδοση. Η πολιτιστική αυτή ιδιαιτερότητα είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων (ιστορικών, γεωγραφικών, κοινωνικών κ.ά.), οι οποίοι καθιστούν την περιοχή προνομιακό χώρο για την επιστημονική έρευνα. Η παρούσα διατριβή θα μπορούσε να αποτελέσει την αφορμή για την ανάπτυξη γόνιμου και εποικοδομητικού προβληματισμού, σχετικού με το ρόλο της πολιτιστικής πολιτικής της Τ.Α. στο πεδίο της κοινωνικής και περιφερειακής ανάπτυξης. Τα ζητήματα που τίθενται εδώ συμβάλλουν στην επιστημονική έρευνα και τον επιστημονικό διάλογο, ενώ αναδεικνύουν τον ρόλο του Δήμου, ως ενεργού πολιτιστικού πόρου, με μια πολιτιστική ταυτότητα στην Ευρώπη των Περιφερειών διακριτή.
Μελέτη μηχανισμών αντοχής πολυανθεκτικών στελεχών pseudomonas aeruginosa στις καρμπαπενέμες με φαινοτυπικές και μοριακές μεθόδους
Authors: Μελέτης Γεώργιος
Published: August 2021

Η P. aeruginosa διαθέτει την ικανότητα ανάπτυξης αντοχής στις καρμπαπενέμες μέσω της πρόσληψης γονιδίων που κωδικοποιούν καρμπαπενεμάσες, τη μειωμένη έκφραση ή απώλεια της πορίνης OprD, την υπερέκφραση αντλιών ενεργητικής εκροής και την υπερπαραγωγή κεφαλοσπορινασών. Στην παρούσα μελέτη, 30 στελέχη πολυανθεκτικά και ανθεκτικά στις καρμπαπενέμες σύμφωνα με το σύστημα VITEK2 που απομονώθηκαν την περίοδο 2003-2006 και 150 στελέχη με τα ίδια χαρακτηριστικά που απομονώθηκαν την περίοδο 2008-2011 από διάφορα τμήματα του Γ.Ν.Θ. «Ιπποκράτειο» μελετήθηκαν ως προς την παραγωγή καρμπαπενεμασών, την απώλεια της πορίνης OprD, την υπερέκφραση αντλιών ενεργητικής εκροής και την ύπαρξη επαγώγιμων AmpC β-λακταμασών. Τα ποσοστά αντοχής στις καρμπαπενέμες και η χρήση των καρμπαπενεμών στο νοσοκομείο διατηρήθηκαν σε υψηλά επίπεδα καθ’ όλη τη χρονική περίοδο απομόνωσης των στελεχών. Όλα τα στελέχη ελέγχθηκαν φαινοτυπικά για την παραγωγή μεταλλο-β-λακταμασών (καρμπαπενεμάσες τάξης Β κατά Ambler), καρμπαπενεμασών τάξης Α κατά Ambler, επαγώγιμης παραγωγής AmpC β-λακταμασών και υπερεκφρασης αντλιών ενεργητικής εκροής με EDTA test, Double Disc Synergy Test (DDST), D-test και CCCP-test, αντίστοιχα. Η απώλεια της πορίνης OprD μελετήθηκε με SDS-PAGE. Τα στελέχη με θετικό EDTA test ελέγθηκαν μοριακά (PCR και αλληλούχηση) ως προς την παραγωγή IMP-, VIM- και NDM-τύπου μεταλλο-β-λακταμασών. Τα στελέχη με θετικό DDST ελέγχθηκαν αρχικά για την παραγωγή της KPC και GES/IBC και στη συνέχεια για την παραγωγή TEM και SHV β-λακταμασών. Η τιμή της MIC της ιμιπενέμης και της μεροπενέμης για κάθε στέλεχος καθορίστηκε με τη μέθοδο αναφοράς των μικροαραιώσεων σε ζωμό. Από τις τιμές των MICs υπολογίστηκαν οι MIC50 και οι MIC90 καθώς και ο γεωμετρικός μέσος όρος για την ιμιπενέμη και τη μεροπενέμη σε κάθε ένα από τα δύο δείγματα της μελέτης. Η κλωνική συγγένεια στελεχών που παρήγαγαν μεταλλο-β-λακταμάση ελέγχθηκε με τη διενέργεια ERIC 2 PCR. Το γονίδιο VIM-2 βρέθηκε σε υψηλά ποσοστά τόσο στο δείγμα 2003-2006 (50%) όσο και στο δείγμα 2008-2011 (49,3%) ενώ, καμία άλλη καρμπαπενεμάση δεν ανιχνεύθηκε. Υπερέκφραση αντλιών ενεργητικής εκροής βρέθηκε σε ποσοστό 13,33% στο δείγμα 2003-2006 και 24% στο δείγμα 2008-2011, απώλεια της πορίνης OprD σε ποσοστό 50% στο δείγμα 2003-2006 και 62,3% στο δείγμα 2008-2011 και ύπαρξη επαγώγιμης AmpC σε ποσοστό 50% στο δείγμα 2003-2006 και 52,74% στο δείγμα 2008-2011. Συνολικά, τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν στατιστικά σημαντική συσσώρευση μηχανισμών αντοχής μεταξύ των στελεχών της περιόδου 2008-2011 που έφεραν το γονίδιο για την VIM-2 καρμπαπενεμάση. Παράλληλα, παρατηρήθηκε αύξηση της MIC90 της ιμιπενέμης και του γεωμετρικού μέσου όρου των τιμών των MICs της ιμιπενέμης και της μεροπενέμης στο νεότερο εκ των δύο δειγμάτων. Η συσσώρευση μηχανισμών αντοχής, η οποία φαινομενικά δεν είναι απαραίτητη για την άμεση επιβίωσή της, καταδεικνύει τις αξιοθαύμαστες δυνατότητες της P. aeruginosa για εξελικτική επιτυχία υπό την πίεση της φυσικής επιλογής που ασκείται μέσω των αντιβιοτικών.
Direct rendering of feature-based skinning deformations
Authors: Βασιλάκης Ανδρέας-Αλέξανδρος
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή μελετά το πρόβλημα της άμεσης απόδοσης των προσεγγιστικών παραμορφώσεων του (πιθανώς αυτο-τεμνούμενου) περιβλήματος αυθαίρετων αντικειμένων, που είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα στις περιοχές της προσομοίωσης κίνησης και της οπτικοποίησης. Αρχικά, προσφέρουμε μεθόδους για την αποτελεσματική αναπαράσταση της διαμέρισης και της προσεγγιστικής παραμόρφωσης μιας ακολουθίας στιγμιότυπων ενός αντικειμένου, στοχεύοντας στη διατήρηση της χρονικής συνάφειας, τη μείωση των σφαλμάτων και την επεξεργασία αυθαίρετων στιγμιότυπων της κίνησης. Στη συνέχεια, αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα απόδοσης αυτο-τεμνόμενων επιφανειών κατά την παραμόρφωση με χρήση σημασιολογικών κανόνων και το πρόβλημα αποδοτικής και ακριβής αποθήκευσης όλων των επιπέδων μιας παραγόμενης σκηνής με χρήση αλγορίθμων που χρησιμοποιούν την ενδιάμεση μνήμη της κάρτας γραφικών. Συγκεκριμένα, προτείνονται κανόνες για τον καθορισμό του εσωτερικού και εξωτερικού των χωρικών στοιχείων που σχηματίζονται από μία αυτο-τεμνόμενη επιφάνεια μέσω μίας διαδικασίας συνεχούς παραμόρφωσης μίας απλής κλειστής επιφάνειας. Επίσης, αναπτύσσουμε αποδοτικούς αλγορίθμους πραγματικού χρόνου που αποφεύγουν τα προβλήματα συν-επιπεδότητας, υπερχείλισης και υψηλής συμφόρησης στη μνήμη της κάρτας γραφικών, για την απόδοση του ορίου του στερεού που προκύπτει, αποφεύγοντας τον υπολογισμό των καμπυλών που εκφράζουν τα σημεία αυτο-τομής της επιφάνειας.
Μελέτη συστήματος μέτρησης και ελέγχου κίνησης μικρομηχανικών στοιχείων από σύνθετα πολυμερή υλικά (IPMC)
Authors: Τσιακμάκης Κυριάκος
Published: August 2021

Η διδακτορική διατριβή αφορά στην ανάπτυξη τεχνικών μέτρησης των χαρακτηριστικών και των δυνατοτήτων του ‘έξυπνου υλικού’ IPMC (Ionic Polymer Metal Composite) όταν λειτουργεί ως ενεργοποιητής (actuator) δηλαδή όταν κινείται (κάμπτεται) κάτω από την επίδραση διαφοράς δυναμικού στα άκρα του. Περιλαμβάνει το σχεδιασμό του συστήματος μέτρησης μικρομετακινήσεων του IPMC με κάμερα, την ανάλυση των εικόνων μέσω βελτιωμένων και γρήγορων αλγόριθμων υπολογισμού των παραμέτρων κίνησης του, και τη βασική μελέτη συστήματος ελέγχου κλειστού βρόγχου πραγματικού χρόνου για αποδοτικό έλεγχο της κίνησης του. Στην διατριβή υλοποιήθηκαν δύο συστήματα ελέγχου, εκ των οποίων εκείνο που χρησιμοποιεί Προσαρμοστικό Έλεγχο με Μοντέλο Αναφοράς (MRAC – Model Reference Adaptive Control) παρουσιάζει καλύτερη απόδοση. Ο έλεγχος σχεδιάστηκε για μικρού μήκους ενεργοποιητές IPMC (της τάξης των 2-3cm) που λειτουργούν μέσα στο νερό, όπου το υλικό παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον πιθανών εφαρμογών. Η υλοποίηση ενός συστήματος ελέγχου κλειστού βρόγχου της κίνησης του υλικού απαιτεί τον ακριβή εντοπισμό της θέσης του. Για αυτό το λόγο σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε σύστημα μέτρησης της στιγμιαίας θέσης με κάμερα ικανοποιητικής ανάλυσης και ικανοποιητικού ρυθμού λήψης εικόνων. Για διαστάσεις εικόνας 400x200 pixels η διακριτική ικανότητα του συστήματος βρέθηκε πειραματικά ίση με 0.1mm. Ο εντοπισμός της θέσης του IPMC με ικανοποιητική ακρίβεια από τις εικόνες της κάμερας, οδήγησε στην ανάπτυξη πρωτότυπων και βελτιωμένων αλγορίθμων για την εύρεση της θέσης του κινούμενου μικρομηχανικού στοιχείου. Η βελτίωση του χρόνου εκτέλεσης πραγματοποιήθηκε με χρήση παράλληλης επεξεργασίας και χρήση της τεχνολογίας CUDA. Η τεχνική εύρεσης της θέσης του υλικού, η οποία περιέχει την επεξεργασία κάθε εικόνας, προσδιορισμό οπτικού πεδίου, χαρακτηριστικά της λήψης κάθε εικονοσειράς (μέγεθος, ρυθμό λήψης, κ.α.), πρέπει να υλοποιηθεί και ολοκληρωθεί στον μικρότερο χρόνο και με υψηλή ακρίβεια. Υλοποιήθηκε μια πρωτότυπη μέθοδος εντοπισμού της θέσης με χρήση μικρών περιοχών η οποία παρουσιάζει βελτίωση χρόνου επεξεργασίας από 1.8ms σε 0.1ms, ενώ μια δεύτερη μέθοδος που αναπτύχθηκε με χρήση πλέγματος παρουσιάζει βελτίωση χρόνου από 2.2ms σε 0.15ms για εικόνες με ανάλυση 400x200 pixels. Η ακρίβεια εντοπισμού βρέθηκε πειραματικά με σφάλμα θέσης περίπου 87μm και υψηλό ποσοστό επιτυχημένων ευρέσεων (98%). Οι επιδόσεις αυτές είναι πολύ βελτιωμένες σε σχέση με τη διεθνή βιβλιογραφία, και απολύτως ικανοποιητικές για εφαρμογές πραγματικού χρόνου σε υποβρύχιο περιβάλλον (κάτω από το νερό) όπου είναι και το αναμενόμενο πεδίο εφαρμογής των υλικών αυτών.