bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ψυχοφυσιολογική προσέγγιση σωματοδυσμορφικής διαταραχής
Authors: Καψάλη Φωτεινή
Published: September 2021

Οι ασθενείς με Σωματοδυσμορφική Διαταραχή (ΣΔΔ), παρουσιάζουν διαφοροποίηση των μηχανισμών προσοχής σε σύγκριση με τους υγιείς. H παρούσα μελέτη εστίασε στην καταγραφή και ανάλυση της εγκεφαλικής λειτουργίας: κατά τη διάρκεια της Προπαλμικής Αναστολής (διάστημα προπαλμού-παλμού 30-500 msec) και κατά τη διάρκεια της Προπαλμικής Ευόδωσης (διάστημα προπαλμού-παλμού 500-2000msec). Σκοπός της μελέτης είναι η σύγκριση της εγκεφαλικής λειτουργίας κατά τη διάρκεια των δύο συνθηκών (ΠΠΑ και ΠΠΕ) σε μία ομάδα ασθενών με Σωματοδυσμορφική διαταραχή, σε σύγκριση με μία ομάδα υγιών μαρτύρων. ΜΕΘΟΔΟΣ: Τα εγκεφαλικά κύματα που εκλύονται κατά τη διάρκεια δύο συνθηκών: Προπαλμικής αναστολής (ΠΠΑ) και Προπαλμικής ευόδωσης (ΠΠΕ), σε μία ομάδα ασθενών με Σωματοδυσμορφική διαταραχή (Ν=30), σε σύγκριση με μία ομάδα υγιών μαρτύρων (Ν=25), επιλεγμένων κατ’αντιστοιχία. Κάθε συνεδρία αποτελείται από 51 τυχαίες δοκιμές (26 ΠΠΑ και 25 ΠΠΕ). Μελετήθηκαν τα εγκεφαλικά κύματα που εκλύονται σε κάθε συνθήκη. Χορηγήθηκαν ακόμα οι κλίμακες Yale-Brown Ψυχαναγκασμών-Καταναγκασμών, τροποποιημένη για τη Σωματοδυσμορφική διαταραχή (BDD-YBOCS), τo Eρωτηματολόγιο Σωματοδυσμορφικής Ανησυχίας (DCQ), η Κλίμακα Brown για την εκτίμηση των πεποιθήσεων. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στις κλίμακες ψυχοπαθολογίας, μεταξύ των δύο ομάδων. Επιπλέον η ανάλυση φασματικής ισχύος των εγκεφαλικών κυμάτων κατά τη διάρκεια της ΠΠΑ και ΠΠΕ, έδειξε ότι οι ασθενείς με Σωματοδυσμορφική διαταραχή είχαν αυξημένη δραστηριότητα στην ηλεκτροεγκεφαλογραφική συχνότητα θ1 (δείκτης θαλαμοφλοιώδους ενεργοποίησης) και μειωμένη δραστηριότητα στην ηλεκτροεγκεφαλογραφική συχνότητα β1 (δείκτης της φυγόκεντρου, top-down, διεργασίας κατά τον προσανατολισμό της προσοχής). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα αποτελέσματα της μελέτης συμβάλουν στην εξέταση της γνωσιακής λειτουργίας τηςπροσοχής στους ασθενείς με Σωματοδυσμορφική διαταραχή και τονίζουν τη δυνατότητα που μπορεί να έχει η μελέτη της εγκεφαλικής δραστηριότητας με ΗΕΓ, στην καλύτερη κατανόηση της διαταραχής αυτής.
Διερεύνηση του ρόλου των ορθογωνίων και μη ορθογωνίων, μετασχηματισμών των αξόνων στην παραγοντική ανάλυση, σε σχέση με την επαναληψιμότητα των εξαγόμενων προτύπων
Authors: Πανάρετος Δημήτριος
Published: September 2021

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η παραγοντική ανάλυση είναι μια τεχνική μείωσης των μεταβλητών του δείγματος η οποία δημιουργεί ένα νέο σύνολο μεταβλητών, τους κοινούς παράγοντες που ερμηνεύουν το δείγμα. Στην συνέχεια οι αρχικοί άξονες περιστρέφονται μέχρι να επιτευχθεί κάποια άλλη κατάλληλη θέση με σκοπό να γίνουν ερμηνεύσιμοι οι κοινοί παράγοντες. Πριν την εφαρμογή αυτών των αποτελεσμάτων θα πρέπει να ελεγχθούν οι κοινοί παράγοντες ως προς την ακρίβεια. Η επαναληψιμότητα (ή αναπαραγωγιμότητα) αποτελεί την σημαντικότερη παράμετρο για τον καθορισμό της αξιοπιστίας μιας μεθόδου. Αναφέρεται στο κατά πόσο κοντά είναι μεταξύ τους οι τιμές από μια σειρά μετρήσεων που έγιναν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Παρόλα αυτά ο βαθμός γενίκευσης των εξαγόμενων προτύπων στον πληθυσμό σπάνια έχει μελετηθεί. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της προτεινόμενης διδακτορικής διατριβής, είναι η διερεύνηση του ρόλου των ορθογώνιων και μη, μετασχηματισμών των αξόνων κατά την παραγοντική ανάλυση, σε σχέση με την επαναληψιμότητα (ή αναπαραγωγιμότητα) των εξαγόμενων προτύπων. ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ: Αν και στη διεθνή βιβλιογραφία η χρήση πλέον την παραγοντικής ανάλυσης είναι εκτενής, ο βαθμός επαναληψιμότητας (ή αναπαραγωγιμότητας) των εξαγόμενων προτύπων (παραγόντων) και ο ρόλος της περιστροφής (δλδ., ορθογώνιου ή μη, μετασχηματισμού των αξόνων) δεν έχει διερευνηθεί σε θεωρητικό επίπεδο. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Θα χρησιμοποιηθούν μοντέλα προσομοίωσης στην R, τα οποία θα τρέξουμε 1000 φορές με σκοπό την κατασκευή διαστημάτων εμπιστοσύνης. Αφού εφαρμόσουμε παραγοντική ανάλυση και εξάγουμε τους κοινούς παράγοντες θα προσθέτουμε κάποιο σφάλμα. Η βασική προσέγγιση είναι να ελεγχθεί η σταθερότητα των παραγόντων, η οποία εξαρτάται από το μέγεθος του δείγματος και τον αριθμό των περιπτώσεων ανά μεταβλητή. Θα ελέγξουμε την δύναμη των αποτελεσμάτων εφαρμόζοντας ξανά την μέθοδο συγκρίνοντας τα αποτελέσματα. Η εφαρμογή θα γίνει σε δεδομένα επιδημιολογικών μελετών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Από τα αποτελέσματα των μελετών προσομοίωσης που πραγματοποιήθηκαν παρατηρήθηκε ότι εφαρμόζοντας μη ορθογώνια περιστροφή και πιο συγκεκριμένα την Promax περιστροφή, τα αποτελέσματα ήταν περισσότερο επαναλαμβανόμενα (robust), συγκρίνοντας τα με την περίπτωση να μην επιλεχθεί καμία περιστροφή και μόνο στην περίπτωση που επιλέγονταν μεγάλος αριθμός εξαγόμενων παραγόντων (και συγκεκριμένα άνω των 30). Στις περισσότερες περιπτώσεις τα αποτελέσματα ήταν πολύ παρόμοια με τις ορθογώνιες μεθόδους περιστροφής (Varimax και Quartimax). Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι όταν δεν εφαρμόζονταν κανένα είδος περιστροφής υπήρχε πολύ μικρότερη επαναληψιμότητα (ή αναπαραγωγιμότητα), δηλαδή τα αποτελέσματα δεν ήταν δυνατόν να γενικευτούν στις περισσότερες των περιπτώσεων.
Οπτική αντίληψη και έλεγχος μετακίνησης σε δεξιότητες προσέγγισης στόχου, με εφαρμογή στα αγωνίσματα των εμποδίων και του άλματος σε μήκος
Authors: Παντελή Φλώρα
Published: September 2021

Σε δεξιότητες προσέγγισης στόχου, η εφαρμογή του οπτικού ελέγχου και η προσαρμογή του μήκους των διασκελισμών αποτελούν βασικές ανθρώπινες δεξιότητες. Κατά την εκτέλεση του άλματος σε μήκος, νεαροί, αρχάριοι αθλητές και αθλήτριες προσαρμόζουν το μήκος των τελευταίων διασκελισμών της φόρας τους σύμφωνα με το οπτικό ερέθισμα (βαλβίδα), υποστηρίζοντας την εφαρμογή του οπτικού ελέγχου. Η τεχνική του οπτικού ελέγχου δεν εφαρμόζεται μόνο σε συγκεκριμένες μορφές δεξιότητας όπου απαιτείται η τοποθέτηση του πέλματος σε ένα συγκεκριμένο στόχο στο έδαφος, αντίθετα, πρόκειται για την ύπαρξη ενός γενικού μηχανισμού ελέγχου ο οποίος βασίζεται στο συνδυασμό αντίληψης – κίνησης. Ο μηχανισμός αυτός οπτικού ελέγχου εφαρμόζεται και κατά την προσέγγιση αγωνιστικών εμποδίων, μια κινητική δεξιότητα η οποία χαρακτηρίζεται από διαφορετικές απαιτήσεις κίνησης και εκτελείται σε ένα περιβάλλον με διαφορετικά ερεθίσματα πληροφόρησης. Ωστόσο, το περιβάλλον απόδοσης και οι περιορισμοί της δεξιότητας επηρεάζουν το μοντέλο των διασκελισμών κατά τη φάση της φόρας και την εφαρμογή του οπτικού ελέγχου. Καθώς οι ενέργειες προσέγγισης στόχου έχουν μια εξελίξιμη πορεία, η ικανότητα ρύθμισης του μοντέλου μετακίνησης μπορεί να βελτιωθεί μέσω της μάθησης – εξάσκησης. Ένα μαθησιακό – προπονητικό περιεχόμενο βασισμένο στην προσέγγιση του μοντέλου των περιορισμών, το οποίο προσφέρει όλες τις δυνατότητες για να αναπτυχθούν τα σημαντικά χαρακτηριστικά της δεξιότητας, μπορεί να συμβάλλει σε μια βελτιωμένη κινητική συμπεριφορά, από άποψη όχι μόνο μιας βελτιωμένης ικανότητας ρύθμισης του μοντέλου διασκελισμών κατά τη φάση προσέγγισης του στόχου αλλά και σε σχέση με τα χαρακτηριστικά τεχνικής της κινητικής δεξιότητας.
Μελέτη της επίδρασης του εκχυλίσματος από το φυτό Glycyrrhiza glabra (γλυκύριζα) στην πειραματικά επαγόμενη οστεοπόρωση
Authors: Γαλάνης Δημήτριος
Published: September 2021

Σκοπός: σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η δυνητική επίδραση του μεθανολικού εκχυλίσματος του φυτού Glycyrrhiza glabra στην οστική πυκνότητα και την αντοχή των μηριαίων οστών των επίμυων που έχουν υποβληθεί σε ωοθηκεκτομή. Μέθοδος: τριάντα επίμυες Wistar ηλικίας 10 μηνών χωρίστηκαν τυχαία σε τρεις ομάδες των δέκα, Control, ωοθηκεκτομής (OVX) και Ωοθηκεκτομής+Γλυκύρριζας (OVX+G) στο πόσιμο νερό τους. Η οστική πυκνότητα ολικής και εγγύς κνήμης μετρήθηκε σε όλες τις ομάδες πριν από την ωοθηκεκτομή (baseline) και μετά από 3 και 6 μήνες μετά την ωοθηκεκτομή. Η δοκιμασία κάμψης τριών σημείων των μηριαίων και το βάρος και η ιστολογία της μήτρας εξετάστηκαν στο τέλος της μελέτης. Aποτελέσματα: δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά στην ποσοστιαία μεταβολή της συνολικής οστικής πυκνότητας της ολικής κνήμης από την αρχική τιμή στους 3 μήνες μεταξύ των ομάδων Control και OVX+G (+5.31%±4.75 και +3.30%±6.31 αντίστοιχα, Ρ=μη σημαντικό) και της εγγύς κνήμης αντίστοιχα (+5.58%±6.92 και +2.61%±13.62, Ρ=μη σημαντικό), γεγονός που αναδεικνύει ισχυρή οστεοπροστατευτική επίδραση. Υπήρξε αξιοσημείωτη διαφορά στην ποσοστιαία μεταβολή της οστικής πυκνότητας της ολικής κνήμης από την αρχική τιμή σε 6 μήνες μεταξύ των ομάδων OVX και OVX+G (-13.03±5.11 και -0.84%±7.63 αντίστοιχα, Ρ <0.005) και της εγγύς κνήμης αντίστοιχα (-27.9%±3.69 και -0.81%±14.85 αντίστοιχα, Ρ <0.001), επιβεβαιώνοντας την προστατευτική επίδραση του εκχυλίσματος Glycyrrhiza glabra στη διατήρηση της οστικής πυκνότητας της ομάδας OVX+G. Η δοκιμασία κάμψης τριών σημείων δεν αποκάλυψε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων OVX και OVX+G. Τα βάρη της μήτρας της ομάδας OVX+G κυμαίνονταν μεταξύ των άλλων δύο ομάδων χωρίς στατιστικά σημαντική διαφορά σε κάθε μία. Συμπεράσματα: Το εκχύλισμα ρίζας Glycyrrhiza glabra προστάτευσε σημαντικά την απώλεια οστικής πυκνότητας της κνήμης σε επίμυες της ομάδας OVX+G σε σύγκριση με την ομάδα OVX, αλλά δεν βελτίωσε την εμβιομηχανική αντοχή των μηριαίων οστών.
Theory, law and practice of maritime arbitration
Authors: Λίτινα Εύα
Published: September 2021

Η μελέτη αυτή συμμετέχει στον διεθνή διάλογο και συνεισφέρει στην διεθνή έρευνα και βιβλιογραφία, αναλύοντας συστηματικά την ναυτική διαιτησία στις συμβάσεις ναύλωσης και θαλάσσιας μεταφοράς πραγμάτων και εξετάζοντας τα κρισιμότερα ζητήματα υπό συγκριτική σκοπιά. Στο πλαίσιο αυτό, η μελέτη ερευνά: α) το διεθνές νομικό καθεστώς που διέπει τη διαιτησία στις συμβάσεις ναύλωσης και θαλάσσιας μεταφοράς, β) τα εθνικά δίκαια των κυριότερων ναυτικών διαιτητικών κέντρων (Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Σιγκαπούρη), καθώς και γ) την ελληνική έννομη τάξη ως παράδειγμα χώρας του ηπειρωτικού δικαίου. Αρχικά, περιγράφεται η σημασία της ναυτικής διαιτησίας, αλλά και οι δυσκολίες μελέτης του συγκεκριμένου θεσμού λόγω του περιορισμένου αριθμού δημοσιευμένων διαιτητικών αποφάσεων. Ακολούθως, η διατριβή αναφέρεται στο θεωρητικό υπόβαθρο της διεθνούς ναυτικής διαιτησίας και αναλύει το ισχύον καθεστώς που διέπει τη ναυτική διαιτησία στις συμβάσεις θαλάσσιας μεταφοράς. Στη συνέχεια γίνεται συγκριτική ανάλυση στα διαιτητικά μοντέλα που ισχύουν στις σημαντικότερες για το θεσμό έννομες τάξεις, δηλαδή το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, τη Σιγκαπούρη, ενώ το ελληνικό δίκαιο εξετάζεται ως παράδειγμα έννομης τάξης που ανήκει στο ηπειρωτικό δίκαιο. Παράλληλα, αξιολογείται ο ρόλος των εθνικών δικαστηρίων και τα αποτελέσματα των διαφορετικών μοντέλων διαιτησίας στη ναυτική διαιτησία. Ακολούθως, η διατριβή εστιάζει σε ειδικότερα πρακτικά ζητήματα της ναυτικής διαιτησίας λόγω της ιδιαίτερης σημασίας τους τόσο στη ναυτιλιακή πρακτική, όσο και στην θεωρητική θεμελίωση του θεσμού. Τα ζητήματα αυτά είναι: α) Η συμφωνία διαιτησίας σε συμβάσεις θαλάσσιας μεταφοράς, β) Η ανεξαρτησία και η αμεροληψία των διαιτητών και γ) Η αντιμετώπιση νομικών ζητημάτων σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά αγαθών από τη διαιτησία και τα δικαστήρια. Τέλος, με βάση τη συστηματική ανάλυση του θεωρητικού υποβάθρου, του νομικού καθεστώτος και της πρακτικής της ναυτικής διαιτησίας, η μελέτη αξιολογεί τις κυριότερες διαφορές των βασικών ναυτικών διαιτητικών κέντρων και την επίδρασή τους στις προτιμήσεις των συναλλασσομένων και επιχειρεί μια συνολική αποτίμηση της διαιτησίας στις συμβάσεις θαλάσσιας μεταφοράς.
Ά βοήθειες στο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας
Authors: Τζενετίδης Νικόλαος
Published: September 2021

Σκοπός της μελέτης: Αξιολόγηση γενικών και ειδικότερων γνώσεων και δεξιοτήτων των Ελλήνων Αστυνομικών (ΕΑ) στις Πρώτες Βοήθειες, στη βασική υποστήριξη της ζωής, στη Βασική Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση (Β ΚΑΡΠΑ) και στη απινίδωση. Μέθοδος: Ανώνυμη συγχρονική μελέτη η οποία διεξήχθη κατά τη χρονική περίοδο 01 Ιανουαρίου 2016 έως την 31 Δεκεμβρίου του 2017, με τη χρήση αυτοσχεδιαζόμενου ερωτηματολογίου προκειμένου να επιτευχθούν οι σκοποί της έρευνας. Το ερωτηματολόγιο αποτελείτο από 57 ερωτήσεις (πολλαπλής επιλογής και ανοιχτές ερωτήσεις) και διαμοιράστηκε σε 700 ΕΑ που υπηρετούν στην Αττική. Αποτελέσματα: Το τελικό δείγμα αποτελείται από 520 ΕΑ με ικανοποιητικό βαθμό ανταπόκρισης της τάξης του 74,28%. Από τους απαντήσαντες το 65.4% (340) ηλικιακά κυμαίνονταν μεταξύ 26 και 35 ετών και 434 (83.5%) είναι άρρενες. Λαμβάνοντας υπόψη τις 20 ερωτήσεις που εξέταζαν τις γνώσεις στις Α΄ Βοήθειες, στη Βασική Υποστήριξη Ζωής, Β – ΚΑΡΠΑ και Απινίδωση, το μέσο ποσοστό σωστών απαντήσεων ήταν 32.94%. Περισσότερο από το 50% των ερωτηθέντων γνώριζε ότι πριν ξεκινήσει η αναζωογόνηση, πρέπει να διασφαλιστεί η ασφάλεια του διασώστη, του θύματος και των παρευρισκόμενων, τι είναι ένας απινιδωτής, τα βήματα για τη θεραπεία μιας μικρής εξωτερικής αιμορραγίας και τι πρέπει να κάνουν όταν υπάρχει ανάγκη για Α΄ Βοήθειες και Β - ΚΑΡΠΑ. Μόλις το 3.5-7.0% από τους ερωτηθέντες απάντησε σωστά στα βήματα της αναζωογόνησης μετά την απινίδωση και στις περιπτώσεις αντιμετώπισης συμβάντων εισπνοής τοξικών ή χημικών αερίων. Επίσης μόνο το 6.5% ανέφερε ότι έχει εκπαιδευτεί στη χρήση απινιδωτή. Το 0.6% και 24.6% από τους 520 συμμετέχοντες παρείχαν ≥ 80% και ≥ 50% σωστές απαντήσεις στη γνώση συγκεκριμένων ερωτήσεων αντίστοιχα. Σε πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση, οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες της τάξης του 50% ή περισσότερο των σωστών απαντήσεων ήταν: η οικογενειακή κατάσταση (έγγαμος με παιδιά), ο βαθμός και η γνώση υπολογιστών. Συμπεράσματα: Το επίπεδο των γνώσεων και η εκπαίδευση των ΕΑ που υπηρετούν στην Αττική στις Α΄ Βοήθειες είναι αξιοσημείωτα χαμηλό. Η ανάγκη οργανωμένης και συστηματικής εκπαίδευσης είναι πρωταρχικής σημασίας.
Μελέτη της ιικής παρουσίας στα αναπαραγωγικά κύτταρα
Authors: Μάστορα Ειρήνη
Published: September 2021

Η προσβολή του γεννητικού συστήματος από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων HPV αποτελεί τησυχνότερη σεξουαλικώς μεταδιδόμενη περίπτωση ιογενούς αιτιολογίας παγκοσμίως. Ο ρόλος του ιούτων ανθρώπινων θηλωμάτων HPV στη γονιμότητα και στην αναπαραγωγή ερευνάται ακόμη. Ο σκοπόςτης μελέτης ήταν η διερεύνηση της παρουσίας του ιού HPV στο αναπαραγωγικό σύστημα τωνυπογόνιμων ζευγαριών και της σχέσης του με την ανδρική υπογονιμότητα και τα έμβρυα. Στη μελέτησυμμετείχαν συνολικά 305 ζευγάρια, τα οποία υποβλήθηκαν σε τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Στα κολποτραχηλικά δείγματα των γυναικών και στα δείγματα σπέρματος των ανδρώνπραγματοποιήθηκε εξαγωγή γενετικού υλικού και ανίχνευση και τυποποίηση του ιού με αλυσιδωτήαντίδραση πολυμεράσης. Στα δείγματα σπέρματος πραγματοποιήθηκε εκτίμηση των παραμέτρων τουσπέρματος με σπερμοδιάγραμμα και του κατακερματισμού του DNA των σπερματοζωαρίων μεδιασπορά χρωματίνης σπέρματος. Ακόμη, πραγματοποιήθηκε αξιολόγηση της πορείας των εμβρύων.Ο ιός HPV εντοπίσθηκε ιδιαίτερα συχνά στα υπογόνιμα ζευγάρια, τόσο στις γυναίκες όσο και στοσπέρμα των ανδρών, μέσω πολλαπλής συνύπαρξης ποικίλων τύπων χαμηλού και υψηλού κινδύνου,συνηθέστερα των HPV 31 και HPV 16. Ο ιός HPV εμπλέκεται ενδεχομένως στην ανδρικήυπογονιμότητα, επιδρώντας στην κινητικότητα των σπερματοζωαρίων, καθώς και στον κατακερματισμό του DNA των σπερματοζωαρίων, ενώ επηρεάζει πιθανώς τα έμβρυα, τα οποία προκύπτουν μέσω της εξωσωματικής γονιμοποίησης των ωαρίων από τα προσβεβλημένα σπερματοζωάρια.
Estimating error and uncertainty of cloud-aerosol-radiation interactions in regional climate model simulations
Authors: Παυλίδης Βασίλειος
Published: September 2021

Το αντικείμενο μελέτης της διατριβής είναι οι επιδράσεις των ατμοσφαιρικών αιωρούμενων σωματιδίων (αεροζόλ) σε περιοχικές κλιματικές προσομοιώσεις πάνω από την Ευρώπη με το κλιματικό περιοχικό μοντέλο WRF. Μελετώνται κατά κύριο λόγο οι αλληλεπιδράσεις των αεροζόλ με την ακτινοβολία (direct και semi-direct effect) ενώ προσομοιώνονται και οι αλληλεπιδράσεις των αεροζόλ με τα νέφη. Η διατριβή χωρίζεται σε δύο κύρια μέρη. Στο πρώτο μέρος πραγματοποιήθηκαν προσομοιώσεις ευαισθησίας διάρκειας 5 ετών (περίοδος 2004-2008) στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικές παραμετροποιήσεις των αεροζόλ στο μοντέλο καθώς και διαφορετικά δεδομένα των οπτικών τους ιδιοτήτων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η εισαγωγή της αλληλεπίδρασης αεροζόλ-ακτινοβολίας μειώνει σημαντικά την μικρού μήκους κύματος ακτινοβολία στην επιφάνεια (-3 με -8%) οδηγώντας σε μείωση της θερμοκρασίας η οποία σε περιοχικό επίπεδο μπορεί να ξεπεράσει και τον 1οC. Η επίδραση στην άμεση και την διάχυτη συνιστώσα της ηλιακής ακτινοβολίας είναι αρκετά πιο ισχυρή με έντονη μείωση της άμεσης και έντονη αύξηση της διάχυτης συνιστώσας. Παρατηρήθηκαν μικρές αλλαγές στην βροχόπτωση και την νεφοκάλυψη ενώ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις παρατηρήθηκαν κυκλωνικές ανωμαλίες στο πεδίο του ανέμου πάνω από τα σημεία έντονης ψύξης. Στο πρώτο μέρος έγιναν επίσης πειράματα ευαισθησίας που αφορούν την επιλογή της παραμετροποίησης της νεφοκάλυψης καθώς και την επικοινωνία των παραμετροποιήσεων της ακτινοβολίας και της μικροφυσικής όσον αφορά την ακτίνα των νεφοσταγόνων. Και τα δύο πειράματα αυτά έδειξαν έντονη επίδραση στην ηλιακή ακτινοβολία που φτάνει στο έδαφος. Στο δεύτερο μέρος της διατριβής πραγματοποιήθηκαν μεγαλύτερης διάρκειας προσομοιώσεις 30 ετών με το περιοχικό μοντέλο WRF οδηγούμενο από το παγκόσμιο μοντέλο CESM1, για το ιστορικό (1971-2000) αλλά και για το μελλοντικό κλίμα (2021-2050) με βάση το σενάριο εκπομπών Rcp8.5. Έγινε χρήση στατικού στο χρόνο πεδίου αεροζόλ όσο και πεδίου αεροζόλ με μειωτική τάση. Η επίδραση των αλληλεπιδράσεων αεροζόλ-ακτινοβολίας ήταν παρόμοια με αυτήν που παρατηρήθηκε στις προσομοιώσεις ευαισθησίας οδηγώντας σε μείωση της ακτινοβολίας και της θερμοκρασίας στην επιφάνεια. Η χρήση ρεαλιστικού πεδίου αεροζόλ με μειωτική τάση κατά την ιστορική περίοδο οδήγησε σε μια αυξητική τάση της ακτινοβολίας (brightening) η οποία είναι σε σύμπτωση με τα παρατηρησιακά δεδομένα. Όλες οι προσομοιώσεις του μελλοντικού κλίματος δείχνουν μια αύξηση της θερμοκρασίας πάνω από την Ευρώπη σε σχέση με την ιστορική περίοδο. Επίσης η μείωση του οπτικού βάθους των αεροζόλ στην μελλοντική σε σχέση με την ιστορική περίοδο οδηγεί σε αύξηση της ακτινοβολίας στο έδαφος και σε εντατικοποίηση της συνολικής θέρμανσης.
Ο Tériade ως τεχνοκρίτης και εκδότης
Authors: Σφακιανάκη Καλλιόπη (Πόπη)
Published: September 2021

Αντικείμενο μελέτης και ανάλυσης της διδακτορικής διατριβής αποτελεί η δράση και το έργο του ελληνικής καταγωγής τεχνοκρίτη και εκδότη τέχνης Tériade (Στρατής Ελευθεριάδης, 1897-1983), ο οποίος διέγραψε μια σημαντική πορεία στον παρισινό κόσμο της τέχνης από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Θέτοντας στο επίκεντρο της ανάλυσης το ερώτημα πώς η σταδιοδρομία του Tériade εγγράφεται στον κόσμο της τέχνης του 20ού αιώνα, η ιστορική προσέγγιση της διατριβής εμπλουτίζεται με τη χρήση μεθοδολογικών εργαλείων από την κοινωνιολογία και την κοινωνιολογία της τέχνης, κυρίως των εννοιών της μεσολάβησης, των κοινωνικών δικτύων και του συμβολικού και οικονομικού κεφαλαίου. Μέσα από τα κείμενά του στον μεσοπολεμικό παρισινό καλλιτεχνικό τύπο και κυρίως μέσα από τις εκδόσεις του Verve, που ιδρύθηκαν το 1937, και εκμεταλλευόμενος ένα ισχυρό επαγγελματικό δίκτυο που δημιούργησε, ο Tériade λειτούργησε ως ένας σημαντικός μεσολαβητής της μοντέρνας τέχνης που συνεργάστηκε και προώθησε καλλιτέχνες όπως οι Henri Matisse, Pablo Picasso, Henri Laurens, Marc Chagall, Fernand Léger και Joan Miró, οι οποίοι ανταποκρίνονταν στο αισθητικό ιδεώδες του. Το ιδεώδες αυτό συνίστατο σε μια μετακυβιστική αισθητική και συγκεκριμένα σε εκείνο που ο ίδιος αποκαλούσε λυρική πλαστικότητα, έναν συγκερασμό των καθαρών μορφοπλαστικών ιδεών με το συναίσθημα του καλλιτέχνη. Την αντίληψη αυτή τη διαμόρφωσε ως νεαρός τεχνοκρίτης και την υλοποίησε αργότερα μέσα από τις επιλογές και τη στρατηγική του ως εκδότης, όταν πια οι καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργαζόταν καθιερώθηκαν ως ο κλασικός κανόνας του μοντερνισμού. Η διατριβή αποτελείται από τέσσερα μέρη. Στο πρώτο παρουσιάζονται και αξιολογούνται τα μεθοδολογικά ερμηνευτικά εργαλεία της διατριβής. Το δεύτερο είναι αφιερωμένο στη δράση και τις ιδέες του Tériade ως τεχνοκρίτη, καθώς και στη συγκρότηση του επαγγελματικού του δικτύου. Θέμα του τρίτου μέρους είναι η εκδοτική δραστηριότητα του Tériade, η οποία αναλύεται σε ό,τι αφορά τόσο την αισθητική πτυχή όσο και τα δίκτυα μέσω των οποίων διαμορφωνόταν και διακινούνταν η μοντέρνα τέχνη και την ανταλλαγή συμβολικού και οικονομικού κεφαλαίου ανάμεσα στα μέλη τους. Στο τέταρτο μέρος αναλύονται η αναγνώριση της οποίας έτυχε ο Tériade στα ύστερα χρόνια του βίου του και η υστεροφημία του, καθώς και ο «επαναπατρισμός» του μέσω της ίδρυσης του Μουσείου Θεόφιλου και του Μουσείου-Βιβλιοθήκης Στρατή Ελευθεριάδη- Tériade στη Λέσβο. Συνολικά, στη διατριβή χρησιμοποιείται η περίπτωση του Tériade για να αναδειχθεί η σημασία του ρόλου των μεσολαβητών και των δικτύων στην παραγωγή και τη διακίνηση της μοντέρνας τέχνης, καθώς και οι περίπλοκες σχέσεις αλληλεπίδρασης και αλληλεξαρτήσεων μεταξύ των διαφόρων παραγόντων του κόσμου της τέχνης στη βάση αισθητικών αρχών αλλά και της επίτευξης στόχων όπως η οικονομική επιτυχία και η κοινωνική αναγνώριση.
Direct laser writing of 3D photonic structures with tunable optical properties
Authors: Καμπουράκη Ασημίνα-Ελένη
Published: September 2021

Η απευθείας εγγραφή με λέιζερ μέσω του πολυφωτονικού πολυμερισμού αποτελεί την μοναδική τεχνική κατασκευής τρισδιάστατων μίκρο- και νάνο- δομών. Στην απευθείας εγγραφή με λέιζερ, η δέσμη ενός λέιζερ υπερταχέων παλμών εστιάζετε στον όγκο ενός φωτοευαίσθητου υλικού, εκκινώντας μία διαδικασία πολυφωτονικού πολυμερισμού, αποκλειστικά στην περιοχή εστίασης της δέσμης. Μετακινώντας την δέσμη στις τρείς διαστάσεις, δίνεται η δυνατότητα της κατασκευής τρισδιάστατων δομών μεγάλης ακρίβειας. Τα υλικά που αναπτύχθηκαν σε αυτήν τη εργασία είναι φωτοδομήσιμα υβριδικά υλικά τα οποία συντέθηκαν με την τεχνική sol-gel. Σε αυτήν την εργασία, παρουσιάζουμε για πρώτη φορά την κατασκευή τρισδιάστατων δομών με την χρήση του πολυφωτονικού πολυμερισμού χωρίς την χρήση φωτοεκκινητη. Η διαδικασία αυτή βασίζεται στην σύνθεση ενός καινοτόμου υβριδικού υλικού που περιέχει ένα αλκοξείδιο του βαναδίου, το οποίο παράγει ελεύθερες ρίζες μέσω μίας οξειδοαναγωγικής αντίδρασης η οποία εκκινείται με φώς. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, υβριδικά οργανικά-ανόργανα υλικά τροποποιήθηκαν με την προσθήκη ενός μορίου που δρα ως πρόδρομο μόριο δημιουργίας κβαντικών τελειών. Το μόριο αυτό προσδένεται χημικά στην οργανική μήτρα των τρισδιάστατων δομών κατά την διαδικασία του πολυφωτονικού πολυμερισμού. Στην συνέχεια οι τρισδιάστατες δομές βυθίζονται σε ένα διάλυμα Na2S (θειούχου νατρίου) οπού δημιουργούνται κβαντικές τελείες CdS (θειούχου καδμίου). Στο τελευταίο τμήμα της παρούσας εργασίας, συντέθηκαν κβαντικές τελείες CdSe-CdS. Ακολουθώντας χημική επεξεργασία της επιφανείας τους, προστέθηκαν λειτουργικές ομάδες οι οποίες οδήγησαν στην ομοιοπολική σύνδεση των κβαντικών τελειών με την επιφάνεια των τρισδιάστατων δομών. Στην συνέχεια κατασκευάστηκαν τρισδιάστατες δομές φωτονικών κρυστάλλων με περίοδο 550 nm με την μέθοδο του πολυφωτονικού πολυμερισμού. Στην συνέχεια η επιφάνεια των τρισδιάστατων δομών καλύφθηκε με τις κβαντικές τελείες δημιουργώντας μια συσκευή που μπορεί να δράσει σαν λέιζερ φωτονικού κρυστάλλου.
Σύγχρονες γεωπολιτιστικές διαστάσεις στο άστυ
Authors: Δούρος Παναγιώτης
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή αποτελεί προσπάθεια διερεύνησης της σχέσης των μεγάλων πολιτιστικών δράσεων και υποδομών στον κοινωνικό και κατ’ επέκταση εθνικό ιστό, την οικονομική αποτύπωση και την αρχιτεκτονική εικόνα του τόπου τους. Τα ευρήματα της έρευνας υπαγορεύουν αλλά και ανιχνεύουν τρόπους για την κατανόηση των φαινομένων πολιτιστικού χαρακτήρα που αντιστοιχούν στην επίδραση των μεγάλων πολιτιστικών κέντρων είτε αυτά αφορούν μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους ή πολιτιστικούς άξονες στους οποίους εμπεριέχονται μνημεία, τοπόσημα, φεστιβάλ και καλλιτεχνικοί φορείς. Ποια είναι η συνεισφορά τους στην οικονομική ζωή της ευρύτερης περιφέρειας και πως επηρεάζονται οι κοινότητες, το κοινωνικό σώμα. Ποια πολιτιστικά δίκτυα διαμορφώνονται εντός των πόλεων από την ανάδειξη του παρελθόντος τους και την αναμόρφωση των υποδομών με πρόσημο δημιουργίας, τεχνών και εκπαίδευσης. Αναλύονται περιπτώσεις μελέτης με τα προβλεπόμενα οικονομικά στοιχεία για την μέγιστη δυνατή λειτουργίας τους και τα προσδοκώμενα οφέλη.
Το ελληνικό θέατρο στη Νέα Υόρκη
Authors: Διακουμοπούλου Αικατερίνη
Published: September 2021

Η διδακτορική διατριβή έχει ως σκοπό την κάλυψη ενός θέματος που αποτελεί terra incognita τόσο για τον τομέα της ιστοριογραφίας της ελληνικής μετανάστευσης όσο και για τον τομέα της θεατρολογίας. Αντικείμενο της προγραμματισμένης έρευνας αποτέλεσε ο εντοπισμός, η ταξινόμηση και η επεξεργασία πληροφοριών για το ελληνικό θέατρο της Αμερικής και ειδικότερα για τη Νέα Υόρκη, η οποία συγκέντρωσε τον αριθμητικά μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό. Σε πρώτη φάση καταγράφηκαν οι παραστάσεις που δόθηκαν είτε από τοπικούς θιάσους, ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς, είτε περιοδεύοντες θιάσους από την Ελλάδα. Το επόμενο στάδιο της έρευνας εστιάστηκε στη μελέτη αφενός του ρεπερτορίου των ερασιτεχνικών και των επαγγελματικών θιάσων, αφετέρου στη μελέτη της δραματουργικής παραγωγής των Ελλήνων της Αμερικής, είτε πρόκειται για έργα που παρουσιάστηκαν στην σκηνή, είτε έργα που εκδόθηκαν προς ανάγνωση. Το τελευταίο στάδιο της έρευνας είχε ως αντικείμενο τη συγκέντρωση πληροφοριών για τις δραστηριότητες των Ελλήνων μεταναστών σχετικά με το θέατρο, πέρα από την σκηνική δραστηριότητα. Όπως ήδη αναφέρθηκε το θέμα ήταν συνολικά αδιερεύνητο. Η εργασία στηρίζεται αποκλειστικά σε συστηματική πρωτογενή έρευνα στον Τύπο, Λευκώματα, θεατρικά προγράμματα. Το περιορισμένο βιβλιογραφικό υλικό έστρεψε την έρευνα αρχικά στις ελληνικές βιβλιοθήκες και στη συνέχεια σε δημόσια και ιδιωτικά αρχεία στην Ν.Υ και στο Σικάγο, όπου πραγματοποιήθηκε επιτόπια έρευνα. Η σπουδαιότερη πηγή πληροφόρησης ήταν οι ελληνοαμερικανικές εφημερίδες της εποχής και η συλλογή προγραμμάτων του Θεατρικού Μουσείου. Ερευνήθηκε ένα ευρύτατο φάσμα από το διαθέσιμο ελληνοαμερικανικό Τύπο, έτσι ώστε η τεκμηρίωση να είναι διασταυρωμένη. Όλο το αποθησαυρισμένο υλικό έχει ενσωματωθεί στο κείμενο της Διατριβής αλλά έχει καταχωριστεί και στο παραστασιολόγιο του Παραρτήματος, ώστε να είναι εύκολα αναγνώσιμο. Το εκτενές υλικό χωρίστηκε στα εξής κεφάλαια: αρχικά στην εισαγωγή παρουσιάζεται το φαινόμενο της ελληνικής μετανάστευσης στην Αμερική με σκοπό να προβληθεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκε το ελληνικό θέατρο: οι πρώτοι μετανάστες, οι δυσκολίες επιβίωσης, ο νέος τρόπος ζωής, η εκπαίδευση, η Εκκλησία, ο Τύπος. Το επόμενο κεφάλαιο παρουσιάζει τους θιάσους, επαγγελματικούς κυρίως αλλά και κάποιους ερασιτεχνικούς με μεγάλη διάρκεια ζωής, τους περιοδεύοντες θιάσους, τις παραστάσεις, το στρατευμένο θέατρο, το κοινό, τα θέατρα και το σχολικό θέατρο που πραγματοποιήθηκαν από Έλληνες για το θεατρικό φαινόμενο. Στο τελευταία κεφάλαιο εξετάζεται το δραματολόγιο. Αρχικά μελετάται η πρωτότυπη δραματουργία των Ελλήνων και εν συνεχεία παρουσιάζεται το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο των θιάσων, χωριζόμενο σε κατηγορίες κατά είδος. Ο πρώτος τόμος συνοδεύεται από παράρτημα δύο τόμων με την παραστασιογραφία και το φωτογραφικό υλικό.
Aggressive behavior and Self-Esteem of students from 8 to 15 years of age
Authors: Κασιώρα Βασιλική
Published: September 2021

Αυτή η έρευνα αντιμετωπίζει το ρόλο της αυτοεκτίμησης και της σχέσης της με την επιθετική συμπεριφορά των μαθητών μεταξύ 8 και 15 ετών. Απευθύνεται στην υποστήριξη και ενίσχυση της αυτοεκτίμησης ενός μαθητή, προκειμένου να αποφευχθεί η επιθετική συμπεριφορά. Προσπαθώντας να συσχετιστεί η αυτοεκτίμηση με την επιθετική συμπεριφορά, θα μπορούσε να αναφερθεί ότι η αυτοεκτίμηση θεωρείται ως ένας κρίσιμος παράγοντας για τη φύση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η έννοια της ανάπτυξης δεξιοτήτων αυτοπεποίθησης στο σχολείο παίζει σημαντικό ρόλο για ένα αποτελεσματικό σχολικό κλίμα. Αυτή η διατριβή εγείρει τον κρίσιμο ρόλο των παραγόντων όπως το σχολείο, η οικογένεια, οι συμμαθητές για επιθετικά συμπεριφορικά επεισόδια μεταξύ των μαθητών. Δείχνει τη σχέση μεταξύ της επιθετικής συμπεριφοράς και της αυτοεκτίμησης των μαθητών από 8 έως 15 ετών. Παρέχει κατευθυντήριες γραμμές και προτάσεις για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων για μαθητές, παρέχοντας συμβουλές για άτομα που εμπλέκονται στην εργασία και επικοινωνία με μαθητές-παιδιά.Η αντιμετώπιση της επιθετικότητας και του εκφοβισμού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η δυσκολία αυξάνεται επειδή τα ίδια τα θύματα δεν αποκαλύπτουν πάντα τι συμβαίνει με αυτά, φοβούμενοι την εκδίκηση του δράστη. Τα θύματα, μερικές φορές, δεν έχουν το θάρρος και τη δύναμη να μιλήσουν. Έμμεσα, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς μπορούν να συνειδητοποιήσουν πιθανή θυματοποίηση των μαθητών τους ή των παιδιών τους. Επιπλέον, η αυτοεκτίμηση μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας κινδύνου για επιθετική συμπεριφορά και παραβατικά προβλήματα.Ένα βασικό σημείο αυτής της έρευνας είναι η ανάλυση της αυτοεκτίμησης των μαθητών αυτών των ορίων ηλικίας και της προβληματικής συμπεριφοράς επιθετικότητας. Το κύριο κεντρικό ζήτημα είναι το πώς θα ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση, ώστε οι μαθητές να μην να γίνουν μέλη της σχολικής βίας. Οι επιθετικές εκδηλώσεις των μαθητών είναι συνέπεια του επιπέδου αυτοπεποίθησης και της κοινωνικής κατάστασης των γονέων, καθώς και του μεγέθους της κατοικημένης περιοχής. Η παρενόχληση και η επιθετική συμπεριφορά αποτελούν σημαντικό πρόβλημα στην οργανωτική ζωή των σύγχρονων σχολείων στην Ελλάδα. Η πολλαπλότητα της εκδήλωσής της σχετίζεται με την ηλικία, την προσωπικότητα, το κοινωνικό περιβάλλον, τα δημογραφικά χαρακτηριστικά και άλλους δυναμικούς παράγοντες. Η εξερεύνηση της επιθετικότητας είναι ένα από τα πιο εκτεθειμένα θέματα. Όσο η έρευνα μπορεί να γίνει, ανεξάρτητα από το πόσα θεωρίες θα δημιουργήσει, το πρόβλημα της επιθετικότητας παραμένει. Κάθε νέα μελέτη έχει ελάχιστη συμβολή στην τεράστια ερμηνεία και ανάλυση της. Σε όλες τις ιστορικές περιόδους, η επιθετικότητα στη συμπεριφορά επιβάλλεται και απορρίπτεται και ταυτόχρονα ενθαρρύνεται και ανταμείβεται. Αυτή η κοινωνική δυαδικότητα το καθιστά ένα ενδιαφέρον θέμα για την επιστημονική έρευνα.
Αξιολόγηση της έκφρασης βιολογικών δεικτών σε ασθενείς με επιφανειακό καρκίνο της ουροδόχου κύστης υπό συμπληρωματική ενδοκυστική θεραπεία
Authors: Μουστάκας Γεώργιος
Published: September 2021

Η παρούσα μελέτη διερευνά κατά πόσον η χρήση ενδοκυστικών θεραπευτικών σχημάτων επηρεάζει τους βιολογικούς δείκτες CD10, Her2, Ki67, p53, E-cadherin, Β-catenin στον επιφανειακό καρκίνο της ουροδόχου κύστης. Μελετήθηκαν οι 6 καρκινικοί δείκτες στο βιοπτικό υλικό της 1ης TUR-BT και οι ίδιοι δείκτες στο βιοπτικό υλικό της 2ης TUR-BT. Όλες αυτές οι μελέτες πραγματοποιήθηκαν με ανοσοϊστoχημικές μεθόδους, προκειμένου να αναδειχθεί μια προγνωστική ομάδα που θα περιλαμβάνει ορισμένους από τους προαναφερόμενους δείκτες. Η υπό μελέτη ομάδα αποτελείται από 24 ασθενείς του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Θεαγένειο» με επιφανειακό καρκίνο της ουροδόχου κύστης (pTa, pT1), οι οποίοι έχουν υποβληθεί για πρώτη φορά σε διουρηθρική εκτομή καρκινώματος της ουροδόχου κύστης – 1η TUR-BT (αρχικό σημείο 0). Στο σημείο 1 μελετήθηκαν οι ίδιοι ασθενείς οι οποίοι εμφάνισαν πρώτη υποτροπή, ενώ προηγήθηκε θεραπεία με ενδοκυστικά σκευάσματα και οι οποίοι υποβλήθηκαν σε 2η TUR-BT–διουρηθρική εκτομή καρκινώματος της ουροδόχου κύστης. Οι 24 ασθενείς ταξινομούνται με βάση τη χρήση των ενδοκυστικών θεραπευτικών σκευασμάτων: 8 από αυτούς υποβλήθηκαν σε συμπληρωματική θεραπεία με BCG, 8 με Mitomycin, 8 με Epirubicin, αντίστοιχα. Με αυτόν τον τρόπο, παρατηρήθηκαν οι μεταβολές που συνέβησαν στην έκφραση των ιδίων μοριακών δεικτών μετά τη χορήγηση ενδοκυστικών θεραπευτικών σχημάτων, με σκοπό την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους σε μοριακό επίπεδο, καθώς και τη δυνατότητα σχεδιασμού νέων σκευασμάτων με βάση τα εξαγόμενα συμπεράσματα. Από τη μελέτη μας προέκυψε ότι μετά τη θεραπεία υπήρξε μείωση στην έκφραση των δεικτών CD10 και p53, ενώ παρατηρήθηκε αύξηση για τον δείκτη HER2. Όσον αφορά τους δείκτες Ki67, E-cadherin και B-catenin είχαμε μικτά αποτελέσματα μετά τη θεραπεία. Σε κανέναν δείκτη δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική μεταβολή ως προς την έκφρασή του μετά τη θεραπεία. Ο ρόλος που έχει ο δείκτης HER2 στην επιβίωση του ασθενούς, είναι αρνητικός, συγκρινόμενος με τους δείκτες CD10, p53, ki67, E-cadherin, Β-catenin. Τα περιστατικά με θετική έκφραση στο HER2 δεν φαίνεται να ωφελήθηκαν από την θεραπεία (επειδή αυξήθηκε η έκφραση του HER2 μετά την θεραπεία). Ίσως πρέπει μελλοντικά να σχεδιασθούν πιο κατάλληλα θεραπευτικά σχήματα. Τα περιστατικά στα οποία μειώθηκε η έκφραση των δεικτών μετά την θεραπεία, δηλαδή στο CD10 και το P53, μάλλον ωφελήθηκαν από την θεραπεία. Από τη στατιστική ανάλυση προέκυψαν αποτελέσματα που αφορούσαν δευτερεύουσες παραμέτρους της μελέτης όπως αυτά αναφέρονται αναλυτικά στα συμπεράσματά μας.
Magnetic nanoparticle arrays
Authors: Μυρόβαλη Ειρήνη
Published: September 2021

Ο κύριος τομέας της διατριβής είναι ο μαγνητισμός και τα μαγνητικά υλικά. Ξεκινά από τη συστηματική σύνθεση και την πρακτική διερεύνηση των φυσικών ιδιοτήτων των νανοσωματιδίων και καταλήγει στην τεχνολογική αξιοποίηση του νανομαγνητισμού σε διάφορους τομείς όπως η αποθήκευση πληροφοριών, η βιοϊατρική και η βιώσιμη ανάπτυξη. Τα μαγνητικά νανοσωματίδια μπορούν να οργανωθούν σε συστήματα νανοδομών με αναδυόμενες ιδιότητες, σαφώς διαφορετικές από εκείνες των απομονωμένων νανοσωματιδίων ή/και των αντίστοιχων φάσεων όγκου. Τα μακροσκοπικά μαγνητικά χαρακτηριστικά τέτοιων νανοσυστημάτων προσδιορίζονται από αλληλεπιδράσεις μεταξύ των νανοσωματιδίων, οι οποίες δημιουργούν μοναδικές μαγνητικές, ηλεκτρικές ή οπτικές ιδιότητες.
Η συμβολή της τοπικής έγχυσης λιδοκαΐνης στη θεραπευτική αντιμετώπιση της προσωπαλγίας, κεφαλαλγίας και αυχεναλγίας
Authors: Γαρίνης Παύλος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή πραγματεύεται την συμβολή της τοπικής έγχυσης λιδοκαΐνης στην προσωπαλγία, σε πρωτοπαθείς κεφαλαλγίες και στην αυχεναλγία. Η τοπική έγχυση λιδοκαΐνης εφαρμόσθηκε ως μονοθεραπεία αλλά και ως συνδυασμένη μέθοδος μαζί με την διαδερμική ηλεκτρική διέγερση του νεύρου (TENS) και με τις παθητικές μυϊκές διατάσεις. Στην περίπτωση της προσωπαλγίας εφαρμόστηκαν μόνο διηθήσεις με λιδοκαΐνη 1% ή 2%, ενώ στην κεφαλαλγία και αυχεναλγία εφαρμόσθηκε ο συνδυασμός των τριών βημάτων, με την εξής σειρά: α) εφαρμογή TENS, β) τοπική έγχυση λιδοκαΐνης 1% ή 2% με ενδομυϊκές διηθήσεις ή/και αποκλεισμό νεύρων και γ) μυϊκές διατάσεις με αμφίχειρη εφαρμογή από τον θεραπευτή ιατρό. Ο σκοπός της μελέτης ήταν η επιβεβαίωση της παυσίπονης δράσης της λιδοκαΐνης στα σύνδρομα πόνου, η διερεύνηση της διάρκειας εξάλειψης ή ύφεσης του πόνου μετά από θεραπεία τεσσάρων συνεδριών και τέλος η διερεύνηση ενδεχόμενης μείωσης ή όχι της χρήσης αναλγητικών δισκίων από τους ασθενείς, με επακόλουθη ωφέλεια από την ελαχιστοποίηση των πιθανών συστηματικών παρενεργειών καθώς και από το χαμηλότερο οικονομικό κόστος. Υλικό και μέθοδος. Μελετήθηκαν συνολικά 67 περιπτώσεις ασθενών με προσωπαλγία, με τύπους πρωτοπαθούς κεφαλαλγίας και με αυχεναλγία οι οποίοι υποβλήθηκαν συνολικά σε 4 συνεδρίες, με συχνότητα μίας συνεδρίας ανά εβδομάδα. Χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα πόνου (VAS) αριθμημένη από 1-10. Ο νευρολογικός έλεγχος και η απεικονιστική διερεύνηση με μαγνητική τομογραφία (MRI), συνεισφέρουν στον αποκλεισμό βλαβών του κεντρικού νευρικού συστήματος, των νωτιαίων νεύρων και του πόνου που οφείλεται σε κακοήθη εξεργασία. Αποτελέσματα. Στην ομάδα της προσωπαλγίας οι περισσότεροι από τους 17 ασθενείς παρουσίασαν ικανοποιητική βελτίωση στον ένα μήνα που ολοκληρώθηκαν οι 4 συνεδρίες και πολύ ικανοποιητική στούς 3 μήνες και στους 6 μήνες του επανελέγχου. Για τους 18 ασθενείς της ομάδας της κεφαλαλγίας καταγράφεται μικρή βελτίωση στην ολοκλήρωση της θεραπείας, με καλύτερη εικόνα στούς 3 μήνες και διατήρηση αυτής της μέτριας βελτίωσης μετά από 6 μήνες. Για τους 32 ασθενείς με αυχεναλγία υπήρξε βελτίωση στον πρώτο μήνα, καλύτερη εικόνα στον επενέλεγχο των 3 μηνών και των 6 μηνών. Καταγράφηκε διαφορετικού βαθμού μείωση στην λήψη αναλγητικών από το στόμα και στις τρείς ομάδες ένα μήνα μετά την πρώτη συνεδρία, με υπεροχή στην ομάδα ασθενών με προσωπαλγία όπου το ποσοστό όσων διέκοψαν τα αναλγητικά άγγιξε το 70,58%, ενώ το υπόλοιπο 29,42% μείωσε την συνολική χρήση τους. Από τις περιπτώσεις με κεφαλαλγία το 11,11% διέκοψε τα αναλγητικά στον πρώτο μήνα θεραπείας και το 88,88% τα μείωσε. Στις περίπτωσεις με αυχεναλγία το ποσοστό εκείνων που λάμβαναν αναλγητικά δισκία από το στόμα και τα διέκοψαν μετά από ένα μήνα είναι 25%, ενώ σε ένα ποσοστό 75% τα μείωσαν. Συμπέρασμα: Η τοπική έγχυση λιδοκαΐνης σε συνδυασμό με διαδερμική ηλεκτρική διέγερση του νεύρου και με παθητικές διατάσεις αποδείχθηκε μία υποσχόμενη μέθοδος για ασθενείς με κεφαλαλγία και αυχεναλγία ενώ στους ασθενείς με προσωπαλγία με προσθήκη διατάσεων.
Σωστική αρχαιολογία
Authors: Μηλιώνης Χρήστος
Published: September 2021

Ο όρος «σωστική αρχαιολογία» χρησιμοποιείται για να περιγράψει το επιστημονικό έργο που πραγματοποιείται σε περιοχές και σε περιπτώσεις όπου οι αρχαιότητες τίθενται σε κίνδυνο λόγω μεταβολών στο ανθρώπινο και στο ευρύτερο φυσικό περιβάλλον. Η έρευνα αυτή έχει σκοπό να προστατεύσει και να διατηρήσει τα αρχαιολογικά κατάλοιπα ή έστω να περισυλλέξει όσο το δυνατόν περισσότερα αρχαιολογικά δεδομένα, ανάλογα με την περίπτωση, λειτουργώντας πάντα με γνώμονα το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον. Κατά συνέπεια, πρόκειται για την απόπειρα μελέτης, καταγραφής και προστασίας της ανθρώπινης δραστηριότητας του παρελθόντος σε συνάρτηση με την ανθρώπινη δραστηριότητα του παρόντος και (έως ένα βαθμό) του μέλλοντος, ή, απλούστερα, για τον τρόπο με τον οποίο η μελέτη και η προστασία του παρελθόντος προσπαθούν να συμβαδίσουν με τις ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις που επιφέρουν οι διαρκείς κοινωνικές εξελίξεις. Οι σωστικές εργασίες πεδίου, με κυριότερο εκφραστή τους τις σωστικές ανασκαφές, αποτελούν ένα σημαντικότατο ποσοστό της σύγχρονης εφαρμοσμένης αρχαιολογίας, καταλαμβάνοντας ιδιαίτερα μεγάλο τμήμα της αρχαιολογικής πρακτικής σε χώρες που παρουσιάζουν τάσεις αστικοποίησης, έντονη οικοδομική και ευρύτερη αναπτυξιακή δραστηριότητα. Η παρούσα διδακτορική διατριβή σκοπεύει να μελετήσει το ιστορικό, εθιμικό, νομικό και θεωρητικό υπόβαθρο αλλά και τις πτυχές της εφαρμογής της σωστικής αρχαιολογικής έρευνας στο πλαίσιο κυρίως της αστικής και κοινωνικής αρχαιολογίας, τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και μέσα από παραδείγματα του ελληνικού χώρου. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην σωστική ανασκαφή εντός των αστικών κέντρων, όπου πρόκειται να μελετηθούν οι τρόποι με τους οποίους η σωστική αρχαιολογία αλληλεπιδρά με μεγάλα κομμάτια του κοινωνικού συνόλου, επηρεάζοντας παράλληλα την εικόνα του αστικού ιστού. Επίσης στόχος της διατριβής είναι, τέλος, η σύνδεση της σωστικής αρχαιολογίας με σύγχρονα θεωρητικά ρεύματα και αναζητήσεις τόσο εντός όσο και εκτός της επιστήμης.
Statistical methods for population ecology with applications in the Mediterranean
Authors: Νησιώτης Κωνσταντίνος-Συμεών
Published: September 2021

Δομικό στοιχείο της Οικολογίας αποτελεί η γνώση του πληθυσμιακού μεγέθους των ζώντων οργανισμών. Ο υπολογισμός αυτός εμφανίζει μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον που γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν εκτός από τις πρακτικές δυσκολίες απογραφής, επιπλέον ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του υπό μελέτη πληθυσμού οδηγούν σε έμμεση παρατήρηση του.Μεταξύ των πλέον διαδεδομένων τεχνικών εκτίμησης πληθυσμιακών μεγεθών (πλήθος ή/και πυκνότητα) είναι οι distance sampling τεχνικές. Η conventional distance sampling (CDS), ένα μείγμα design και model-based τεχνικής, αποτελεί την πλέον απλή και διαδεδομένη. Η γενίκευση αυτής, Multiple Covariate Distance Sampling (MCDS), δίνει τη δυνατότητα για ερμηνεία της παρατηρούμενης μεταβλητότητας μέσω διαφόρων παραγόντων. Εναλλακτικά, οι ιεραρχικές τεχνικές distance sampling (HDS) δύναται να χρησιμοποιηθούν για την αντιμετώπιση παρόμοιων προβλημάτων. Τα μοντέλα αυτά είναι πλήρως model-based και έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες ερμηνείας της παρατηρούμενης μεταβλητότητας. Αδημοσίευτα δεδομένα από έρευνα οικολογίας για τον πληθυσμό του κόκκινου ελαφιού της Πάρνηθας (ανατολική/βόρειο-ανατολική Μεσόγειο, WWF Ελλάς) χρησιμοποιήθηκαν για την εκτεταμένη εφαρμογή των distance sampling τεχνικών, (M-)CDS και HDS, με στόχο την εκτίμηση των πληθυσμιακών μεγεθών του καταγεγραμμένου βιοδηλωτικού χαρακτηριστικού. Επιπλέον σε αυτά, αποδεικνύεται ότι οι δύο διαφορετικές προσεγγίσεις, (M-)CDS και HDS, κάτω από συγκεκριμένες υποθέσεις ταυτίζονται, οδηγώντας σε κοινά αποτελέσματα. Για την ολοκλήρωση των ερευνών οικολογίας με έμμεσες καταγραφές και την εξαγωγή συμπερασμάτων για τον ζώντα οργανισμό, απαιτείται η εφαρμογή μίας μεθοδολογίας συσχέτισης των έμμεσων καταγραφών και του οργανισμού ενδιαφέροντος. Υπάρχει μία σειρά από προτεινόμενες μεθόδους, οι οποίες και εφαρμόζονται εδώ. Επιπρόσθετα σε αυτές, μία νέα, ολοκληρωμένη μεθοδολογία προτείνεται, απαραίτητη για την εκτίμηση των πληθυσμιακών μεγεθών του ζώντος οργανισμού από τα αντίστοιχα των έμμεσων καταγραφών. Αποδεικνύεται η άμεση σχέση της προτεινόμενης μεθόδου με την μέχρι τώρα επικρατούσα, αλλά και με άλλες υπάρχουσες, ενώ αναδεικνύονται τα ανώτερα χαρακτηριστικά αυτής.
Λήψη αποφάσεων και ασαφής λογική
Authors: Βλάμου Ελένη
Published: September 2021

Η ασαφής λογική αποτελεί μια θεωρία της οποίας οι εφαρμογές έχουν σκοπό να παρέχουν βελτιωμένες λύσεις σε προβλήματα με υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Η θεωρία, η τεχνολογία και οι εφαρμογές της ασαφούς λογικής έχουν σημειώσει τα τελευταία χρόνια ταχύτατη ανάπτυξη και έχουν καταστεί αξιόπιστο και εύχρηστο εργαλείο σε πολλές επιστημονικές και ερευνητικές περιοχές. H παρούσα διατριβή εστιάζει στην κατανόηση των δομών της ασαφούς λογικής, και στην ανάλυση των ασαφών κανόνων και συστημάτων. Γίνεται μια ολοκληρωμένη παρουσίαση της θεωρίας ασαφών συνόλων με έμφαση στην κατανόηση των ασαφών συστημάτων (Fuzzy Inference Systems). Σκοπός είναι η ανάλυση της αποτελεσματικότητας της εφαρμογής της ασαφούς λογικής σε ποικίλα ασαφή συστήματα. Επιπλέον εστιάζει στην ανάδειξη της σπουδαιότητας της ασαφούς λογικής και των ασαφών συστημάτων λήψεως αποφάσεων, η χρήση των οποίων παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα αναφορικά με την αποτελεσματικότητά τους. Ειδικότερα, η μίξη των τεχνητών νευρωνικών δικτύων και ασαφών συστημάτων επιτρέπει στους ερευνητές να διαμορφώνουν προβλήματα με την ανάπτυξη των έξυπνων και προσαρμοστικών συστημάτων. Έτσι γίνεται η περιγραφή του μοντέλου του ασαφούς νευρωνικού δικτύου και παρουσιάζονται εκπαιδευτικοί αλγόριθμοι (όπως ο Back-Propagation) που χρησιμοποιείται για τη βελτίωση της απόδοσης του δικτύου. Η βελτιωμένη αποδοτικότητα των εκπαιδευμένων ασαφών δικτύων επιβεβαιώνεται με την εφαρμογή και οπτικοποίηση του αλγορίθμου Back-Propagation στην Matlab. Επιπλέον γίνεται ανάλυση της εφαρμογής των ασαφών συστημάτων με σκοπό την αναγνώριση προτύπων και ανάλυση εγκεφαλογραφικού σήματος. Έτσι, γίνεται περιγραφή των γραμμικών μεθόδων αναγνώρισης προτύπων για την ανάλυση του σήματος του εγκέφαλου (όπως οι μετασχηματισμοί Fast Fourier transform, μετασχηματισμός Wavelet και μετασχηματισμός Vector Quantization) με σκοπό την προβολή της υπεροχής των ασαφών νευρωνικών δικτύων (SOMF), των συστημάτων ασαφών ταξινομητών και των ταξινομητών προσαρμοσμένων ασαφών νευρωνικών συστημάτων (ANFIS-Adaptive Neuro-Fuzzy Inference System). Επιπλέον, αναλύεται η εφαρμογή των ασαφών δικτύων αναφορικά με τη διάγνωση της επιδημιολογίας η οποία ενισχύεται με την παρουσίαση διαφορετικών επιδημιολογικών μοντέλων (όπως τα στοχαστικά επιδημιολογικά μοντέλα, π.χ. το μοντέλο SI και SIS, και τα ντετερμινιστικά επιδημιολογικά μοντέλα όπως το μοντέλο SIR) με σκοπό να αναδείξει την υπεροχή των ασαφών μεθόδων σε αυτήν την περίπτωση. Η περιγραφή των ασαφών μοντέλων SI και SIS αναδεικνύει την υπεροχή τους που ενισχύεται με την ανάλυση των ασαφών πιθανοτήτων για τη λήψη αποφάσεων στον τομέα της επιδημιολογίας. Επιπλέον, παρουσιάζεται η εφαρμογή των ασαφών συστημάτων σε θέματα βελτίωσης της απόδοσης των γενετικών αλγορίθμων. Γίνεται η ανάλυση των βασικών αρχών και χαρακτηριστικών των γενετικών αλγορίθμων, η περιγραφή των προσαρμοζόμενων πιθανοτήτων διέλευσης και μετάλλαξης και η ανάλυση των γενετικών παραγόντων που οδηγούν στην ανάπτυξη της εξέλιξης των αισθητήρων (EGP). Με αυτό τον τρόπο υποστηρίζεται η βελτιωμένη απόδοση και η αποτελεσματικότητα των ασαφών γενετικών αλγορίθμων.
Επιδημιολογία λοιμώξεων δέρματος μαλακών μορίων
Authors: Νοδάρας Χρήστος
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η επιδημιολογία της οξείας βακτηριακής λοιμώξεως του δέρματος και των μαλακών μορίων (ABSSSI) στην Ελλάδα δεν είναι γνωστή. Μέθοδοι: Από τον Νοέμβριο του 2014 έως τον Δεκέμβριο του 2016, όλες οι εισαγωγές για ABSSSI σε 16 παθολογικές ή χειρουργικές κλινικές στην Ελλάδα υποβλήθηκαν σε μικροβιολογική εξέταση. Τα δείγματα καλλιεργήθηκαν χρησιμοποιώντας συμβατικά μέσα·αξιολογήθηκε η έκφραση των γονιδίων SA442, mecA/mecC και SCCmec/orfXjunction. Μετά από ανάλυση μονομεταβλητής και αναδρομική ανάλυση λογιστικής παλινδρόμησης χρησιμοποιήθηκαν κλινικά χαρακτηριστικά για τη διαμόρφωση βαθμολογίας με σκοπό την πρόβλεψη των πιθανών παθογόνων με ειδικότητα τουλάχιστον 90%. Αποτελέσματα:1027 ασθενείς υποβλήθηκαν σε διαλογή και 633 είχαν μικροβιολογική εξέταση. Οι μονομικροβιακές λοιμώξεις από Gram-θετικούς κόκκους εμφανίστηκαν σε ποσοστό 52,1%, Gram-αρνητικά βακτήρια σε 20,5% και μικτά Gram-θετικοί κόκκοι και Gram-αρνητικά βακτήρια στο 27,3%. Τα πιο συνηθισμένα απομονωμένα παθογόνα ήταν ο Staphylococcus aureus και οι αρνητικοί στην κοαγκουλάση σταφυλόκοκκοι. Η αντοχή στην μεθικιλλίνη εκτιμήθηκε στο 57,3% (53,5-61,1%). Διαμορφώθηκαν τρείς βαθμολογίες: ένα για λοίμωξη από ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη S.aureus που συμπεριλαμβάνει πρόσφατη νοσηλεία, κολπική μαρμαρυγή, διαμονή στη μονάδα μακροχρόνιας φροντίδας (LTCF) και εγκεφαλικό επεισόδιο·ένα για Gram-θετικές και Gram-αρνητικές λοιμώξεις που συμπεριλαμβάνουν εντόπιση της ABSSI στην οσφυική περιοχή, πρόσφατη κατανομή φθοριοκινολόνης, διαμονή σε LTCF και εγκεφαλικό επεισόδιο· και ένα τρίτο για Gram-αρνητικές λοιμώξεις που περιλαμβάνουν την παρουσιά έλκους από ABSSSI, πεπτικού έλκους και κακοήθους συμπαγούς όγκου. Συμπεράσματα: Οι ανθεκτικοί σε μεθικιλλίνη σταφυλόκοκκοι είναι τα κύρια παθογόνα των ABSSSIs. Τα κλινικά χαρακτηριστικά μπορούν να προβλέψουν τα πιθανότερα παθογόνα.