bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Η επίδραση της υποβοήθησης μέσω ενδοαορτικής αντλίας αντιώθησης στους δείκτες συστολικής και διαστολικής λειτουργίας της αριστεράς κοιλίας
Authors: Μαλλιάρας Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Μελετήσαμε την επίδραση της υποβοήθησης με ΕΑΑ στη συσταλτικότητα, στην ενεργητική χάλαση και στην ενεργειακή κατανάλωση της αριστερής κοιλίας και διερευνήσαμε τους υποκείμενους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς σε 12 χοίρους με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια κατά την ισχαιμία και την επαναιμάτωση. Βρήκαμε πως η υποβοήθηση με ΕΑΑ αποφορτίζει την αριστερή κοιλία, μειώνει την ενεργειακή της κατανάλωση (pressure volume area, έργο παλμού) και παράλληλα αυξάνει τη μηχανική της απόδοση (κλάσμα εξώθησης, όγκος παλμού, καρδιακή παροχή) τόσο κατά την ισχαιμία όσο και κατά την επαναιμάτωση. Κατά την επαναιμάτωση, η υποβοήθηση με ΕΑΑ επιπρόσθετα αυξάνει τη συσταλτικότητα (μέγιστη ελαστικότητα, preload-recruitable stroke work) και βελτιώνει την ενεργητική χάλαση (σταθερά χρόνου της ισοογκωτικής χάλασης) της αριστερής κοιλίας. Η αύξηση της συσταλτικότητας και η βελτίωση της χάλασης κατά την επαναιμάτωση συσχετίζονται εν μέρει με την αύξηση της στεφανιαίας ροής από την ΕΑΑ. Συμπερασματικά, η υποβοήθηση με ΕΑΑ βελτιστοποιεί την μηχανοενεργητική της αριστερής κοιλίας (μειώνει την ενεργειακή κατανάλωση και παράλληλα αυξάνει τη μηχανική της απόδοση) τόσο κατά την ισχαιμία όσο και κατά την επαναιμάτωση μέσω κοιλιακής αποφόρτισης. Κατά την επαιναμάτωση, η υποβοήθηση με ΕΑΑ επιπρόσθετα βελτιώνει τη συσταλτικότητα και την ενεργητική χάλαση της αριστερής κοιλίας, μέσω αύξησης της στεφανιαίας αιμάτωσης.
Συσχέτιση δομικών και λειτουργικών δεικτών πρώιμης αθηρωμάτωσης με τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών σε υγιείς μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες
Authors: Αρμένη Ελένη
Published: September 2021

Εισαγωγή: Οι μεταβολικές διαταραχές που εκδηλώνονται σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) φαίνεται να συσχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο υπέρτασης και καρδιαγγειακής νόσου. Η εμμηνόπαυση αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για την εκδήλωση καρδιαγγειακής νόσου, ωστόσο η σχέση ανάμεσα στον καρδιαγγειακό κίνδυνο και το PCOS μετά την εμμηνόπαυση δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς. Στόχος της μελέτης μας ήταν η αξιολόγηση της επίδρασης του PCOS ως προς την ανάπτυξη υποκλινικής αθηροσκλήρυνσης, σε μη-διαβητικές εμμηνοπαυσιακές γυναίκες.Μέθοδοι: Η παρούσα μελέτη διασταύρωσης συμπεριέλαβε 286 εμμηνοπαυσιακές γυναίκες με ακέραιες και τις δύο ωοθήκες. Ο φαινότυπος PCOS ορίστηκε από την παρουσία τουλάχιστον τριών από τα παρακάτω: ινσουλινοαντοχή, κεντρική παχυσαρκία, τρέχουσα υπερανδρογοναιμία ή ιστορικό κλινικά έκδηλης υπερπαραγωγής ανδρογόνων, ιστορικό υπογονιμότητας καθώς και ιστορικό διαταραχών της εμμήνου ρύσεως. Παραδοσιακοί παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου καθώς και δείκτες αγγειακής δομής (πάχος έσω-μέσου χιτώνα, παρουσία αθηρωματικής πλάκας) και αγγειακής λειτουργίας (εξαρτώμενη από τη ροή αγγειοδιαστολή της βραχιονίου αρτηρίας, ταχύτητα σφυγμικού κύματος [PWV], κεντρικός αυξητικός δείκτης) εκτιμήθηκαν συγκριτικά ανάμεσα σε γυναίκες με φαινότυπο PCOS και το υπόλοιπο δείγμα, που χρησιμοποιήθηκε ως ομάδα ελέγχου.Αποτελέσματα: Οι γυναίκες με φαινότυπο PCOS (Ν=43) παρουσίασαν υψηλότερες τιμές συστολικής αρτηριακής πίεσης (ΣΑΠ) και τριγλυκεριδίων και χαμηλότερες τιμές HDL-χοληστερόλης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Οι μέσες τιμές του PWV διέφεραν σημαντικά ανάμεσα στις γυναίκες PCOS και την ομάδα ελέγχου (9.46±1.74 vs. 8.60±1.51 m/s, P=0.001, μονοπαραγοντική ανάλυση). Η πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση κατέδειξε ότι η παρουσία του PCOS φαινοτύπου, σε συνδυασμό με την ηλικία και τη ΣΑΠ ήταν οι μόνοι ανεξάρτητοι προβλεπτικοί παράγοντες της PWV.Συμπεράσματα: Η αρτηριακή σκληρία είναι αυξημένη σε ασυμπτωματικές, μη-διαβητικές εμμηνοπαυσιακές γυναίκες, που εκδηλώνουν τα χαρακτηριστικά του υποθετικού PCOS φαινοτύπου, ανεξάρτητα από την ηλικία, το δείκτη μάζας σώματος ή την αρτηριακή πίεση. Αυτή η συσχέτιση πιθανόν να αποτελεί ένα μηχανισμό μέσω του οποίου το PCOS αυξάνει τον κίνδυνο εκδήλωσης καρδιαγγειακής νόσου και υπέρτασης, παράλληλα με την αύξηση της ηλικίας.
Κλινικοί και γενετικοί παράγοντες σχετιζόμενοι με την οστεονέκρωση των γνάθων σε ασθενείς με κακοήθεια που λαμβάνουν αντιοστεοκλαστικούς παράγοντες
Authors: Μελέα Πελαγία
Published: September 2021

Γενετικοί πολυμορφισμοί (SNPs) συσχετίστηκαν με την ανάπτυξη οστεονέκρωσης της γνάθου από διφωσφονικά (ΟΝΓΑΔ). Σκοπός της μελέτης ήταν α) η διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ SNPs στο CYP2C8 και PPARγ και του κινδύνου ανάπτυξης ΟΝΓΑΔ σε μεγάλο αριθμό ασθενών με πολλαπλούν μυέλωμα (ΠM) που έλαβαν ζολεδρονικό οξύ. β) να διερευνηθεί η πιθανή συσχέτιση μεταξύ της κατάστασης της στοματικής υγείας και του κινδύνου εμφάνισης ΟΝΓΑΔ σε μεγάλο αριθμό ασθενών με ΠM που λάμβαναν ζολεδρονικό οξύ (ΖΟ).Παρακολουθήσαμε 140 ασθενείς με ΠΜ (36 ασθενείς με και 104 χωρίς ΟΝΓΑΔ) για την παρουσία προηγουμένως ταυτοποιημένων SNPs στα γονίδια PPARG και CYP2C8. Τα SNP σε αμφότερα τα γονίδια συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο πρώιμης ανάπτυξης ΟΝΓΑΔ, που εμφανίστηκε σε λιγότερο από 2 χρόνια θεραπείας με ΖΟ (59% έναντι 16%, p¼,022 για PPARG και 29% έναντι 7%, p¼,07 για CYP2C8) και μικρότερο χρόνο για την ανάπτυξη ΟΝΓΑΔ (59% έναντι 12%, p¼ 011 για το PPARG και 29% έναντι 0% στα 2 έτη, p¼,037 για το CYP2C8), ανεξάρτητα από τους δείκτες κακής στοματικής υγιεινής. Όσον αφορά στην κατάσταση της στοματικής υγείας, ο επιπολασμός και η σοβαρότητα της οδοντικής τερηδόνας και της περιοδοντίτιδας σε ασθενείς με ΟΝΓΑΔ ποικίλλει σε υψηλότερα ποσοστά σε σύγκριση με ασθενείς που δεν έχουν αναπτύξει ΟΝΓΑΔ και φαίνεται ότι σχετίζονται ως παράγοντες έκλυσης ή/και εξέλιξης της βλάβης.
Μακροχρόνια χορήγηση βιολογικών παραγόντων και αναπνευστική λειτουργία στην αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα
Authors: Μάνδρος Χαράλαμπος
Published: September 2021

Στόχος της μελέτης είναι η μέτρηση της κινητικότητας του θωρακικού και του κοιλιακού τοιχώματος στην ήρεμη αναπνοή και η συσχέτιση με τους κλινικούς δείκτες βαρύτητας της νόσου. Επίσης η εκτίμηση της βελτίωσης της κινητικότητας μετά τη χορήγηση των ανταγωνιστών του TNF. Δευτερεύοντες στόχοι είναι η εκτίμηση της κινητικότητας του θωρακικού και του κοιλιακού τοιχώματος κατά την ομιλία, η μέτρηση της αναπνευστικής λειτουργίας και ο έλεγχος της χρησιμότητας της δοκιμασίας SNIP στην εκτίμηση των εισπνευστικών δυνάμεων. 60 ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα και διάφορους βαθμούς προσβολής. Μετρήσεις: προ της έναρξης αγωγής με anti-TNF, 3, 6 και 12 μήνες μετά. Καταγραφή: ιστορικό, σωματομετρικά χαρακτηριστικά, δείκτες ενεργότητας νόσου, αναπνευστικές μετρήσεις (πληθυσμογραφία, δυνάμεις μυών, σπειρομέτρηση). Η χορήγηση των anti-TNF στην ΑΣ βελτιώνει την κινητικότητα του θώρακα από τους 3 πρώτους ως και τους 12 μήνες χορήγησης. Το πρότυπο συμμετοχής του θωρακικού κλωβού και του κοιλιακού τοιχώματος σχετίζεται αρνητικά με το δείκτη BASFI. Ο τρόπος κίνησης των δύο διαμερισμάτων κατά τη διάρκεια της ήρεμης αναπνοής, σχετίζεται με την κινητικότητά τους κατά την ομιλία. Η δοκιμασία SNIP μπορεί να χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά στους ασθενείς με χαμηλή τιμή MIP.
Μελέτη του μεταβολισμού των οστών σε ασθενείς με ωτοσκλήρυνση
Authors: Πελεκάνου Ζωή
Published: September 2021

Μελετήθηκε η μοριακή επιδημιολογία των Εντεροβακτηριακών στελεχών που παράγουν μεταλλο-β-λακταμάσες (MBLs) της ομάδας των VIM που απομονώθηκαν στην αρχή της επιδημίας στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ». Όλοι οι Gram-αρνητικοί μικροοργανισμοί που απομονώθηκαν από τον Μάρτιο του 2004 έως τον Νοέμβριο του 2005 και παρήγαγαν MBL υποβλήθηκαν σε έλεγχο με PCR και μελέτη νουκλεοτιδικής αλληλουχίας, μοριακή τυποποίηση με Rep-PCR, και χαρακτηρισμό του πλασμιδιακού DNA μετά από πέψη με S1 νουκλεάση. Πραγματοποιήθηκαν πειράματα σύζευξης και ισοηλεκτρικής εστίασης για την ανίχνευση συνυπαρχουσών β-λακταμασών. Μεταξύ 23 ασθενών, 12 υπέστησαν μία ή περισσότερες κλινικές λοιμώξεις. Συνολικά μελετήθηκαν 82 στελέχη που αντιπροσώπευαν ένα στέλεχος από κάθε κλώνο, πηγή και ασθενή και περιελάμβαναν στελέχη Klebsiella pneumoniae (77), Enterobacter cloacae (2), Citrobacter freundii (1) και Pseudomonas aeruginosa (2). Μεταξύ των στελεχών K. pneumoniae παρατηρήθηκαν 10 διαφορετικοί κλώνοι. Τα πειράματα βακτηριακής σύζευξης ήταν επιτυχή στο 54.5% των στελεχών K. pneumoniae και ανιχνεύθηκαν 5 διαφορετικού μεγέθους πλασμίδια. Όλα τα στελέχη K. pneumoniae και E. cloacae μοιράζονταν το ίδιο ιντεγκρόνιο τάξεως 1 που εκτός του γονιδίου blaVIM-1 έφεραν τις γονιδιακές κασέτες aacA7, dhfrI και aadA1. Το στέλεχος C. freundii έφερε ένα διαφορετικό ιντεγκρόνιο που περιελάμβανε τα γονίδια blaVIM-1 και aac(6’)-IIc. και τα δύο στελέχη P. aeruginosa έφεραν το γονίδιο blaVIM-2. Δεν κατέστη δυνατό να αναγνωρίσουμε κάποιους κλώνους με ιδιαίτερη ικανότητα να προκαλούν κλινική λοίμωξη. Συμπερασματικά, στελέχη διαφορετικών κλώνων που παρήγαγαν MBL ήταν υπεύθυνα για τα πρώτα περιστατικά αποικισμού ή/και λοίμωξης στην ΜΕΘ. Ένα ιντεγκρόνιο, κοινό στα Ελληνικά νοσοκομεία, μεταφέρθηκε επιτυχώς μεταξύ μικροβιακών ειδών και κλώνων οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι η επιδημία ήταν αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχούς οριζόντιας μεταφοράς κινητών γενετικών δομών παρά αποτέλεσμα της οριζόντιας μεταφοράς ενός ή περισσότερων κλώνων.
Revision and standardization of the Wechsler intelligence scale for children - revised (WISC-R) for the age range 13-15 years in Greece
Authors: Αλεξόπουλος Δημήτριος
Published: September 2021

The WISC-R was standardized on a representative sample of Greek school children for the age range 13 - 15 in Greece. (Number of children tested in each age group was 100, total 300.). The reliabilities of the Scale are equivalent to the Americanone in the subtests and I.Q.s, ranging for T.Q.s from 0.89 to 0.93 for the Verbal Scale, from 0.83 to 0.9*1 for the Performance Scale, and from 0.92 to O.96 for the Full Scale. The validities obtained in this study between the WISC-R andteachers ratings range from O.38 to 0.62 for the 13-year-old group,from O.3O to Ο.55 for the l4-year-old group and from 0.1*1 to O.Wfor the 15-year-old group. Furthermore the intercorrelations, sex differences, age differences were found. The order of difficulty of the"items is not the same as that which is given in the WISC-R manual for each subtest, the majority of items are easier for the boys. Item validity as a whole as measuredby the biserial correlation coefficient is satisfactory for the majority of items, but the tetrachoric correlation is low. The factor analysis of this study supports the opinion of Wechsler that there is a general intelligence and his dichotomy into Verbal and Performance Scales. Our results show that general intelligence decreases as age increases. All the correlations on the socioeconomic level of the family for the 13 and 14-year-old groupswere significant at the 0.01 level. Negative correlations were found between family size and intelligence scores on all Scales for all ages. The urban children had higher I.Q.s than their rural counterparts. The better educated fathers and mothers tend to have children with higher I.Q.s. The correlation obtained for the 13 and 14-year-old groups are significant at the 0.01 level.
Ένα φεμινιστικό μοντέλο ηθικής θεώρησης της τεχνοεπιστημονικής ανάπτυξης και οι εκπαιδευτικές του προϋποθέσεις
Authors: Πανάτσα Ναταλία
Published: September 2021

Στη διατριβή γίνεται μία συστηματική προσπάθεια ανάδειξης της ηθικής διάστασης των ζητημάτων φύλου, τα οποία ανακύπτουν στο χώρο της τεχνοεπιστήμης. Προς την κατεύθυνση αυτή, αρχικά πραγματοποιείται εκτενής βιβλιογραφική ανασκόπηση του χώρου της ηθικής φιλοσοφίας, με αναφορά στις επικρατέστερες επιμέρους ηθικές θεωρίες, οι οποίες ενημερώνουν την ηθική θεώρηση κατά την προσέγγιση των τεχνοεπιστημονικών ζητημάτων. Σκοπό της θεωρητικής αυτής προσέγγισης αποτελεί η ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της φεμινιστικής ηθικής θεωρίας για την ενημέρωση του τεχνοεπιστημονικού εγχειρήματος. Στο πλαίσιο αυτό αποκαλύπτεται πως ο πατριαρχικός χαρακτήρας των παραδοσιακών ηθικών θεωριών καταδικάζει τις γυναίκες σε μια θέση υποταγής και καταπίεσης. Με σκοπό τη βελτίωση της θέσης των γυναικών και την ανάδειξη της αξίας των ιδιαίτερων τρόπων σκέψης τους στον τεχνοεπισημονικό χώρο, η διατριβή εισάγει ένα σύνθετο και διευρυμένο φεμινιστικό μοντέλο ηθικής θεώρησης της τεχνοεπιστήμης. Το μοντέλο αυτό τοποθετεί στον πυρήνα του τη φεμινιστική ηθική θεωρία, ενώ παράλληλα διατηρεί ορισμένα από τα στοιχεία των παραδοσιακών ηθικών θεωριών, τα οποία σε κάθε περίπτωση είναι συμβατά με τις φεμινιστικές θέσεις. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η εφαρμογή του προτεινόμενου, διευρυμένου, φεμινιστικού μοντέλου στο τεχνοεπιστημονικό πεδίο, καθοριστικός κρίνεται ο ρόλος της παρεχόμενης εκπαίδευσης, μέσω της οποίας διαπλάθεται η σκέψη των μελλοντικών πολιτών και μελλοντικών επιστημόνων/ισσών. Η έρευνα πεδίου που διεξήχθη αναπτύσσει μια σχέση αλληλεπίδρασης και αμοιβαίας ενημέρωσης με το πρωτότυπο και διευρυμένο μοντέλο φεμινιστικής ηθικής - που χρησιμοποιήθηκε ως βάση για το σχεδιασμό του ερωτηματολογίου - αφενός διερευνώντας την ύπαρξη των αναγκαίων προϋποθέσεων εφαρμογής του στη σχολική τάξη και αφετέρου τροφοδοτώντας το με στοιχεία που δεν είχαν συμπεριληφθεί εξ αρχής σε αυτό. Προς την κατεύθυνση αυτή, διερευνώνται οι αντιλήψεις και οι πρακτικές εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίες/οι διδάσκουν Φυσικές Επιστήμες και Τεχνολογία σε ελληνικά δημοτικά σχολεία. Τα αποτελέσματα της έρευνας αποκαλύπτουν πως ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών διακατέχεται από σεξιστικές αντιλήψεις και στερεότυπα φύλου. Πρόταση της διατριβής είναι η αντικατάσταση του πατριαρχικού τρόπου διδασκαλίας των σχολικών Φυσικών Επιστημών και της σχολικής Τεχνολογίας με διδακτικές προσεγγίσεις, οι οποίες αναγνωρίζουν τη σημασία και την αξία του ιδιαίτερου τρόπου σκέψης των γυναικών και αντιμετωπίζουν το γυναικείο φύλο ως ισότιμο συντελεστή του τεχνοεπιστημονικού εγχειρήματος.
Απάτη και κατάχρηση στο πεδίο της κοινωνικής ασφάλειας
Authors: Μουρατίδου-Τσεκτουρίδου Σαββούλα
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι πρωτίστως η διερεύνηση του εάν και σε ποιο βαθμό η ποιότητα διακυβέρνησης και η απορρέουσα διοικητική ικανότητα αναχαιτίζουν την εμφάνιση διαφθοράς στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Δευτερευόντως, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην ανάγκη εξέτασης του εάν η καταδολίευση πόρων στην Ελλάδα γίνεται από ανάγκη και ως άμεσο αποτέλεσμα του ασθενούς χαρακτήρα του εγχώριου συστήματος κοινωνικής προστασίας. Στη συγκεκριμένη μελέτη, ως εργαλεία συλλογής πρωτογενών δεδομένων χρησιμοποιούνται δύο ερωτηματολόγια, στοιχεία από το ηλεκτρονικό αρχείο του Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος, καθώς και παράθεση πρωτότυπων αφηγήσεων στελεχών του ΙΚΑ. Η ανάλυση στηρίζεται ακόμη στην εμπειρική διερεύνηση δευτερογενών δεδομένων από τη World Bank, World Economic Forum, IMF, Eurostat και O.E.C.D. Συμπερασματικά, η αναζήτηση των βαθύτερων παραγόντων που οδηγούν μερίδα του πληθυσμού να προβαίνει σε διάφορες μορφές κατασπατάλησης κοινωνικών πόρων, επιβεβαιώνει τα αίτια κατάρρευσης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Όπως προκύπτει και από την έρευνα που διεξήχθη σε στελέχη του, η αποσταθεροποίηση του μεγαλύτερου ασφαλιστικού οργανισμού δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε παράγοντες, όπως η ανεργία, η γήρανση και τα χαμηλά όρια συνταξιοδότησης αλλά υποβόσκουν, επιπλέον, κίνητρα μικροπολιτικής. Οι αλλαγές που επιβάλλονται και δικαιολογούνται ως μέτρα για τη διάσωση της χώρας από την πτώχευση, από το 2010 και έπειτα, επικροτούνται από τα στελέχη του ΙΚΑ με βάση την εμπειρία τους στην περίπτωση που σχετίζονται με τη δομική και θεσμική αναδιάρθρωση του συστήματος, όπως τον διαχωρισμό του κλάδου υγείας από τον κλάδο σύνταξης. Αντιθέτως, διάχυτη είναι η αντίδρασή τους σε μέτρα που καταλύουν το κοινωνικό κράτος. Η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των δικαιούχων κοινωνικών παροχών, και η αδυναμία τους να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της καθημερινότητάς τους, διευρύνει τη δυσαρέσκειά τους ως προς την κυβερνητική εξουσία και την ικανότητα των θεσμών να συνδράμουν υποστηρικτικά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τους. Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους αγνώστους, τους μετανάστες και τους μη νόμιμα εισερχόμενους στη χώρα αλλοδαπούς, η αύξηση της ξενοφοβίας και η συνεπαγόμενη ποσοστιαία άνοδος κομμάτων με ακραίες πολιτικές θέσεις είναι φυσικά επακόλουθα της κατάστασης αυτής, κλονίζεται, δε, αδιαμφισβήτητα, η κοινωνική συνοχή. Η συνειδητοποίηση της κοινωνικής αδικίας εξαιτίας της μεροληπτικής αντιμετώπισης πληθυσμιακών ομάδων εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, η οποία διαιωνίζεται ακόμη και κατά τη δύσκολη περίοδο που διανύει η χώρα από το 2009 και έπειτα, συμβάλλει στην υποβάθμιση του ρόλου του κράτους. Ενδεχομένως, ακόμη, να οδηγούνται ορισμένοι πολίτες στην κατάχρηση κοινωνικών επιδομάτων, δεδομένου ότι δεν έχουν άλλους οικονομικούς πόρους επιβίωσης. Από την άλλη πλευρά, η υιοθέτηση λανθασμένων προτύπων συμπεριφοράς, η αποδοχή της αβεβαιότητας και του «δεν βαριέσαι, δεν πειράζει» και η εγωιστική αντίληψη οδηγούν στην απαξίωση των κρατικών θεσμών.
Ιδεολογία και τεχνική στο δικτυακό παράδειγμα
Authors: Ψυχογυιός Δημήτριος
Published: September 2021

Η διατριβή επιχειρεί την κατανόηση των μεταβολών στο σχεδιασμό της κατασκευής και της διαδικασίας λειτουργίας του δημόσιου χώρου ως αποτέλεσμα των αλλαγών στη σύγχρονη κυρίαρχη ιδεολογία και οικονομία. Συσχετίζει τις μεταβολές στην οντολογία (στις ιδιότητες και τις σχέσεις) του αντικειμένου σχεδιασμού με τις μεταβολές στην τεχνική του μετασχηματισμού της ύλης και στην τεχνική της διαπραγμάτευσης.Παρατηρώντας την αλλαγή παραδείγματος του αντικειμένου της αρχιτεκτονικής στο πλαίσιο της επικράτησης αφενός της βιο-πολιτικής εξουσίας, αφετέρου της πληροφορικοποιημένης οικονομίας και παραγωγής και της συνακόλουθης ανάδυσης του δικτυακού παραδείγματος, η εργασία υποθέτει ότι η κατασκευή ορίζεται εντός της οντολογίας του αντικειμένου. Αν αλλάζει ριζικά το αντικείμενο σχεδιασμού, τότε αλλάζει ριζικά και ο τρόπος κατασκευής και λειτουργίας του. Η ριζική αλλαγή της οντολογίας του αντικειμένου σχεδιασμού γίνεται κατανοητή κατά την αλλαγή της οντολογίας του προγράμματος σχεδιασμού.Επιλέγοντας ως πεδίο συστηματικής παρατήρησης τους χώρους πολιτισμού, αναζητήθηκε η ριζική αλλαγή στη σύλληψη τους και αντίστοιχα η ριζική αλλαγή στη διατύπωση του προγράμματος σχεδιασμού τους και η αντίστοιχη αλλαγή του τρόπου σύλληψης και υλοποίησης της κατασκευής τους.Το κείμενο έχει δομή που συνδυάζει επιχειρηματολογική και αναλυτική ανάπτυξη. Η επιχειρηματολογική ανάπτυξη βασίζεται στη διάκριση μεταξύ σχεδιασμού των πράξεων που προϋπάρχουν (φάση κατασκευής) και σχεδιασμού των πράξεων κατά τη διάρκεια ζωής του αντικειμένου (φάση λειτουργίας). Η αναλυτική ανάπτυξη βασίζεται στην περιγραφή της οντολογίας, τη μεθοδολογίας και των εργαλείων σχεδιασμού.
Μελέτη και καταγραφή επιπέδων εψιδίνης ορού σε υγιή παιδιά αστικού πλυθησμού
Authors: Σδόγγου Τριανταφυλλιά
Published: September 2021

Η ανθρώπινη εψιδίνη (hepcidin) είναι ορμόνη που παράγεται από το ήπαρ και αποτελεί τον κεντρικό ρυθμιστή του μεταβολισμού του σιδήρου, ενώ συμμετέχει και στη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Η παραγωγή της ρυθμίζεται από την ερυθροποιητική δραστηριότητα του μυελού των οστών, την ποσότητα του αποθηκευμένου και του κυκλοφορούντος σιδήρου, τη φλεγμονή και την υποξία. Δρα εμποδίζοντας την έξοδο του σιδήρου από τα κύτταρα αποθήκευσής του μέσω δέσμευσης και αποδόμησης της φερροπορτίνης. Η σύνθεση της εψιδίνης μειώνεται από την παρουσία αναιμίας και υποξίας. Αντιθέτως αυξάνεται σε καταστάσεις φλεγμονής, οδηγώντας σε εγκλωβισμό του σιδήρου στα μακροφάγα και μείωση της συγκέντρωσής του στο πλάσμα, με αποτέλεσμα τη μειωμένη ερυθροποίηση και την εμφάνιση «αναιμίας χρόνιας νόσου». Πρόσφατες έρευνες αναφέρονται σε ανεπάρκεια της εψιδίνης σε καταστάσεις υπερφόρτωσης σιδήρου όπως είναι η κληρονομική αιμοχρωμάτωση και β-θαλασσαιμία. Ο προσδιορισμός των επιπέδων εψιδίνης είναι ιδιαίτερα χρήσιμος στη μελέτη του μεταβολισμού του σιδήρου σε χρόνιες φλεγμονώδεις καταστάσεις καθώς και σε καταστάσεις χρόνιας υποξίας. Επιπλέον η μελέτη της δράσης της εψιδίνης θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση και αντιμετώπιση της αναιμίας χρονίας νόσου καθώς και των νοσημάτων που σχετίζονται με παθολογική άθροιση σιδήρου στους ιστούς.Σκοπός μας ήταν ο προσδιορισμός και η καταγραφή τιμών εψιδίνης σε υγιή παιδιά αστικού πληθυσμού καθώς από την ανασκόπηση της τρέχουσας διεθνούς βιβλιογραφίας δεν ευρέθησαν μελέτες επιπέδων εψιδίνης σε υγιή παιδικό πληθυσμό. Η μελέτη μας κατέγραψε υψηλότερη μέση τιμή εψιδίνης και διαλυτού υποδοχέα τρανσφερρίνης στα αγόρια σε σχέση με τα κορίτσια, ενώ η μέση τιμή του σιδήρου και της φερριτίνης εμφανίζεται αυξημένη στα κορίτσια. Στις ηλικιακές ομάδες νηπίων και παιδιών σχολικής ηλικίας δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Επιπλέον η μέσες τιμές εψιδίνης, φερριτίνης και και σιδήρου στα παιδιά με φυσιολογικό Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) βρέθηκαν υψηλότερες σε σχέση με τα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά. Τα επίπεδα φερριτίνης στον πληθυσμό της μελέτης μας δεν σχετίζονται σημαντικά στατιστικά με τις συγκεντρώσεις εψιδίνης ορού. Από την καταγραφή επιπέδων εψιδίνης της μελέτη μας διαπιστώθηκε ότι η μέση τιμή εψιδίνης στα παιδιά είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τους ενήλικες, με τη χρήση ίδιας μεθόδου ELISA για τις μετρήσεις των δύο πληθυσμών.Η εψιδίνη είναι ένα πολλά υποσχόμενο διαγνωστικό εργαλείο και η αποτύπωση των φυσιολογικών τιμών της είναι απαραίτητη προκειμένου να γίνει δυνατή η μελέτη και σύγκριση των επιπέδων της σε παθολογικές καταστάσεις.
Ο ρόλος των λιπιδίων στη βιοδιαθεσιμότητα της τετραϋδροβιοπτερίνης και στην παραγωγή υπεροξειδικών ριζών/περοξυνιτριδίου, στο μυοκάρδιο και τα περιφερικά αγγεία ασθενών με ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια
Authors: Πασχάλης Ανδρέας
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η θεραπεία με στατίνες έχει βελτιώσει το κλινικό αποτέλεσμα των καρδιαγγειακών νόσων, αλλά οι ακριβείς μηχανισμοί δράσης τους παραμένουν αδιευκρίνιστοι. Σε αυτή την μελέτη διερευνήσαμε την άμεση επίδραση της ατορβαστατίνης στην συνθάση του μονοξειδίου του αζώτου (ΝΟS) μέσω των τετραυδροβιοπτερινών σε ασθενείς με ισχαιμική καρδιακή νόσο. Mέθοδοι: Συμπεριλήφθηκαν 42 ασθενείς που υπεβλήθησαν σε προγραμματισμένη επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης επαναιμάτωσης του μυοκαρδίου(ΑΣΠΕΜ-CABG). Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε 2 ομάδες (ν1=21, ν2=21). Στην μια ομάδα χορηγήθηκε ατορβαστατίνη 40mg/ημέρα ενώ στην άλλη εικονικό φάρμακο (placebo) για 3 ημέρες πριν την επέμβαση. Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχογραφική εκτίμηση της ενδοθήλιο-εξαρτώμενης αγγειοδιαστολής (ΕΕΑ-Flow-mediated dilatation) και ενδοθηλιο-ανεξάρτητης αγγειοδιαστολής (ΕΑΑ) της βραχιονίου αρτηρίας για να εκτιμηθεί η επίδραση της ατορβαστατίνης στο ενδοθήλιο.Κατά την διάρκεια του χειρουργείου λήφθηκαν δείγματα ωτίων δεξιού κόλπου(ΩΔΚ) και έσω μαστικής αρτηρίας (ΕΜΑ) στα οποία μετρήθηκε η παρουσία υπεροξειδικών ριζών (Ο2-) και της τετραϋδροβιοπτερίνης (ΒΗ4).Αποτελέσματα: Η θεραπεία με ατορβαστατίνη βελτίωσε την βιοδιαθεσιμότητα του αγγειακού οξειδίου του αζώτου (ΝΟ) και μείωσε την παραγωγή Ο2- στις ΕΜΑ. Επίσης βελτίωσε την βιοδιαθεσιμότητα των αγγειακών τετραϋδροβιοπτερινών και μείωσε τα βασικά επίπεδα Ο2- και τα ανασταλλόμενα από το Ν-νιτρο-L-αργινινικό μεθυλεστέρα, ανεξάρτητα από την μείωση των χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνών (ΧΠΛ-LDL). Στα μυοκαρδιακά δείγματα η θεραπεία με ατορβαστατίνη μείωσε την δράση της κολπικής NADPH οξειδάσης και την παραγωγή μυοκαρδιακών Ο2- και περοξινιτρικών ριζών (ΟΝΟΟ-).Συμπεράσματα: Αυτή η μελέτη έδειξε για πρώτη φορά σε ανθρώπους την άμεση δράση της θεραπείας με στατίνη στο αγγειακό τοίχωμα και στο μυοκάρδιο ανεξάρτητα από την μείωση των ΧΠΛ-LDL. Η ατορβαστατίνη βελτίωσε άμεσα την βιοδιαθεσιμότητα του ΝΟ και μείωσε την παραγωγή Ο2- μέσω της βελτίωσης της σύζευξης της ενδοθηλιακής ΝΟS από τις τετραϋδροβιοπτερίνες. Αυτά τα αποτελέσματα ρίχνουν περισσότερο φως στους υπεύθυνους βιολογικούς μηχανισμούς της πλειοτροπικής δράσης των στατινών
Ανοσοϊστοχημική μελέτη των σιελαδενικών νεοπλασιών
Authors: Ταμπούρης Αθανάσιος
Published: September 2021

Οι σιελαδενικοί όγκοι αποτελούν σχετικά σπάνιους όγκους που χαρακτηρίζονται από ποικιλία ιστολογικών υποτύπων στους οποίους δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως η παθογένεση. Η παρούσα μελέτη συμπεριέλαβε τη ταυτόχρονη διερεύνηση των παραγόντων flt‐4, VEGF‐C και VEGF‐D στους συνηθέστερους καλοήθεις και κακοήθεις σιελαδενικούς όγκους. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν α. η διερεύνηση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης του υποδοχέα της κυτταρικής μεμβράνης flt‐4 και των μορίων πρόσδεσης VEGF‐C και VEGF‐D του υποδοχέα αυτού, ανάμεσα σε σιελαδενικούς όγκους μυοεπιθηλιακής και μη διαφοροποίησης. Επόμενος στόχος της μελέτης ήταν β. να αξιολογηθεί το πρότυπο της συνδυασμένης ανοσοϊστοχημικής έκφρασης αυτών των παραγόντων και ο πιθανός τους ρόλος ως δεικτών μυοεπιθηλιακής διαφοροποίησης των σιελαδενικών όγκων. Τέλος, γ. διερευνήθηκε η πιθανή συσχέτιση αυτών των παραγόντων με διάφορους τύπους σιελαδενικών νεοπλασμάτων, τόσο καλοήθων, όσο και κακοήθων. Συνολικά 31 περιπτώσεις με νεοπλάσματα των σιελογόνων αδένων αποτέλεσαν το δείγμα της παρούσας μελέτης. Το πρότυπο έκφρασης των πρωτεϊνών VEGF‐C, VEGF‐D και flt‐4 στους ασθενείς με πλειόμορφο αδένωμα διέφερε σε στατιστικά σημαντικό βαθμό από αυτό που παρατηρήθηκε στους υπόλοιπους τύπους σιελαδενικών όγκων της μελέτης (r = 0,609, p <0,001). Επιπλέον, το ίδιο πρότυπο έκφρασης διέφερε σε στατιστικά σημαντικό βαθμό ανάμεσα στους όγκους μυοεπιθηλιακής και μη μυοεπιθηλιακής διαφοροποίησης (p = 0,038) (OR: 5,14, 95% CI: 1,09 – 23,81). Η παθολογοανατομική μελέτη που διενεργήθηκε επιβεβαίωσε ότι η πηγή προέλευσης των πρωτεϊνών VEGF‐C, VEGF‐D και flt‐4 είναι τα μυοεπιθηλιακά κύτταρα του πλειόμορφου αδενώματος. Ειδικά στα πλειόμορφα αδενώματα, ο άξονας VEGF‐C/‐D/flt‐4 διαδραματίζει κεντρικό ρόλο.
Η διοίκηση στην ελληνική λογοτεχνία
Authors: Ρομποτής Γεράσιμος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή επιδιώκει να συσχετίσει τις ιστορικές εξελίξεις στη διοίκηση και στην υπαλληλία στη νεοελληνική κοινωνία με τη νεοελληνική λογοτεχνική παράδοση. Γι’ αυτό, προσανατολίζεται κυρίως σε ορισμένες ενδεικτικές περιπτώσεις συγγραφέων, που οι περισσότεροι υπήρξαν υπάλληλοι, δημόσιοι αλλά και ιδιωτικοί, και με το έργο τους τοποθετούνται απέναντι στο διοικητικό φαινόμενο και στην υπαλληλική σχέση ειδικότερα. Η επιλογή αυτή, συγγραφέων και λογοτεχνικών κειμένων, αποσκοπεί στην ανάδειξη των απόηχων των πολιτικών και διοικητικών αλλαγών στα λογοτεχνικά έργα, αλλά και των επιδράσεών των αλλαγών αυτών στις συνειδήσεις των συγγραφέων, και έμμεσα ίσως και στην ίδια τη λογοτεχνική έκφραση. Σχετικά με την περίοδο αναφοράς της διατριβής, αυτή καλύπτει κυρίως τον 19ο αιώνα, το Μεσοπόλεμο και τη μεταπολεμική εποχή, έως τη δεκαετία του 1960. Το πρώτο μέρος της εστιάζεται στα λογοτεχνικά κείμενα του 19ου αιώνα, τα οποία αφορούν τη διοίκηση και την υπαλληλία, και αποτελούν ένα εξίσου σημαντικό και συνεκτικό σύνολο, όσο εκείνα της μεσοπολεμικής και της μεταπολεμικής εποχής. Από τη μελέτη τεκμαίρεται ότι το κράτος του 19ου αιώνα έχει διαφορετικούς, εθνικούς και κοινωνικούς στόχους από εκείνο της μεσοπολεμικής και της μεταπολεμικής περιόδου, και οι δημόσιοι λειτουργοί έχουν ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Οι λόγιοι, οι οποίοι αποτελούν την πνευματική αλλά και τη διοικητική ηγεσία στον 19ο αιώνα, αντιλαμβάνονται συνήθως την αποστολή τους ενιαία, με την ιδιότητα του πνευματικού ανθρώπου να υπηρετεί εκείνη του δημόσιου άνδρα. Η εθνική συνείδηση κατευθύνει τη δράση τους, ενώ το λογοτεχνικό τους έργο υποτάσσεται σ’ έναν ευρύτερο, ωφέλιμο, εθνικό ή κοινωνικό σκοπό. Αντίθετα, κατά τη μεσοπολεμική και τη μεταπολεμική περίοδο, οι δημόσιοι υπάλληλοι ίσως να αφθονούν στις τάξεις των γραμμάτων, όμως η πνευματική τους ιδιότητα δεν εναρμονίζεται με τον κοινωνικό τους ρόλο. Το έργο κυριαρχεί, αποκτά την αυτονομία του και υψώνεται, ως αντίπαλο δέος ή προσωπικό καταφύγιο, απέναντι στην κοινωνία. Η διατριβή παρακολουθεί και αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διαδρομή, από τον λόγιο στον υπάλληλο, και από την “ενότητα σκέψης” των διοικητικών ηγεσιών του 19ου αιώνα στη διάχυση και την κατάτμηση της υπαλληλικής συνείδησης στο Μεσοπόλεμο και στη μεταπολεμική εποχή· μια διαδρομή που είναι παράλληλη μ’ εκείνη της νεοελληνικής λογοτεχνίας, από τον ελληνικό ρομαντισμό του 19ου αιώνα και τον διδακτισμό των πρώτων πεζογράφων, στον “εσωτερικό μονόλογο” ορισμένων συγγραφέων της γενιάς του 1930 και στη “στροφή” της ποίησής μας, με τον Καβάφη, τον Καρυωτάκη και τον Σεφέρη. Έτσι, μ’ αυτή τη δυναμική διαδοχή των κειμένων, μ’ αυτές τις σκόρπιες ψηφίδες που είναι τα λογοτεχνικά έργα και οι λοιπές σχετικές πηγές - τα απομνημονεύματα, τα ημερολόγια και οι άλλες προσωπικές μαρτυρίες - η διατριβή επιχειρεί να συμβάλλει στη μελέτη των στάσεων, των συνειδήσεων και των νοοτροπιών στην ελληνική διοίκηση, έργο εξίσου χρήσιμο και σημαντικό με τη μελέτη των δομών και των λειτουργιών της.
Μελέτη της επίδρασης της νυκτουρίας σε άρρενες με συμπτώματα από το κατώτερο ουροποιητικό σύστημα οφειλόμενα στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη αδένα (lower urinary tract symptoms due to benign prostatic hyperplasia – LUTS/BPH)
Authors: Σημαιοφορίδης Βασίλειος
Published: September 2021

Σκοπός: Να εξετάσουμε αν η νυκτουρία επηρεάζει την ποιότητα ζωής των ασθενών με LUTS/BPH και να συγκρίνουμε το θεραπευτικό αποτέλεσμα της χορήγησης ταμσουλοσίνης 0.4mg per os ημερησίως και της διουρηθρικής προστατεκτομής στην θεραπεία της νυκτουρίας σε άρρενες με συμπτώματα από το κατώτερο ουροποιητικό σύστημα οφειλόμενα στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη αδένα οι οποίοι δεν είχαν λάβει θεραπεία στο παρελθόν και δεν εμφάνιζαν λοιπούς προδιαθεσικούς παράγοντες για την εμφάνιση νυκτουρίας. Υλικό και μέθοδοι: Εξηνταέξι (μ.ο. ηλικίας 68.9 έτη) άρρενες τυχαιοποιήθηκαν ώστε να λάβουν ταμσουλοσίνη 0.4mg per os ημερησίως ή να υποβληθούν σε διουρηθρική προστατεκτομή. Η νυκτουρία εξετάστηκε κατά τον αρχικό έλεγχο, τρεις μήνες και ένα χρόνο μετά μέσω των αφυπνίσεων και των ωρών του ανεμπόδιστου ύπνου από την καταγραφή ημερολογίου ούρησης διάρκειας 72 ωρών και τα σκορ των ερωτηματολογίων IPSS, ICIQ-N και ICIQ-NQol. Αποτελέσματα: Κατά τον αρχικό έλεγχο, ο αριθμός των νυκτερινών αφυπνίσεων και των ωρών του ανεμπόδιστου ύπνου σχετίζονταν με τα σκορ ICIQ-N και ICIQ-NQol. Τόσο η ταμσουλοσίνη όσο και η διουρηθρική προαστατεκτομή βελτίωσαν τις υπό εξέταση παράμετρους. Όταν συγκρίθηκαν τα δυο γκρουπ, η διουρηθρική προστατεκτομή σχετίστηκε με βελτίωση στον αριθμό των νυκτερινών αφυπνίσεων και των σκορ IPSS, ICIQ-N και ICIQ-NQol. Οι ώρες του ανεμπόδιστου ύπνου αυξάνονται και στα δύο γκρουπ χωρίς σημαντική διαφορά. Συμπεράσματα: H νυκτουρία επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα ζωής των ασθενών με LUTS/BPH. H διουρηθρική προστατεκτομή φαίνεται να είναι αποτελεσματικότερη της ταμσουλοσίνης όσον αφορά στη μείωση των νυκτερινών αφυπνίσεων ενώ δεν παρατηρήθκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δυο γκρουπ στις ώρες του ανεμπόδιστου ύπνου.
Η επίδραση της ιμικουιμόδης και της νεβιραπίνης στα καρκινικά κύτταρα του τραχήλου της μήτρας σε in vitro καλλιέργεια
Authors: Πάτρης Γεώργιος-Καβάσιλας
Published: September 2021

O σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση των καρκινικών κυττάρων του τραχήλου της μήτρας πριν και μετά τη χρήση της Ιμικουιμόδης και της Νεβιραπίνης στις καλλιεργημένες καρκινικές σειρές. Τα δυσπλαστικά κύτταρα του τραχήλου και οι καρινικές σειρές του τραχήλου, θα καλλιεργηθούν σε υλικό DMEM με βόειο εμβρυικό ορό και αντιβιοτικά, σε υγρό κλίβανο CO2 5% σε 37c.Η Νεβιραπίνη καθαρίστηκε από το εμπορικώς διαθέσιμο φάρμακο και διαλύθηκε με DMSO σε τελική συγκέντρωση 350μ Μ και τελικά προστέθηκε σε κυτταρικές καλλιέργειες 5 ώρες μετά τη σπορά. Αποτελέσματα. Η Νεβιραπίνη μειώνει τον πολλαπλασιασμό στην κυτταρική σειρά Hela.
Η συμβολή της ενδοσκοπικής υπερηχοτομογραφίας (linear EUS) και της διαλεπτικής βελόνης βιοψία (FNA) στην διάγνωση ογκόμορφων βλαβών του παγκρέατος
Authors: Καρούμπαλης Ιωάννης
Published: September 2021

Εισαγωγή: η σταδιοποίηση με ενδοσκοπική υπερηχογραφία και η βιοψία δια λεπτής βελόνας υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση (EUS-FNA) είναι μια ιδιαίτερα ακριβής διαγνωστική μέθοδος, χρήσιμη για τον χαρακτηρισμό παγκρεατικών αλλοιώσεων, την οριστική διάγνωση σε ασθενείς με υποψία παγκρεατικών αλλοιώσεων, την ακριβή τοπικοπεριοχική σταδιοποίηση που βοηθά στην διάγνωση και την επιλογή των κατάλληλων ασθενών για χειρουργική επέμβαση. Οι στόχοι αυτής της μελέτης ήταν η προεγχειρητική αξιολόγηση της συμβολής της EUS-FNA στη διάγνωση και σταδιοποίηση των κακοήθων νεοπλασιών του παγκρέατος σε ασθενείς με υποψία εξαιρέσιμης κακοήθους βλάβης του παγκρέατος.Ασθενείς και Μέθοδος: Πρόκειται για προοπτική μελέτη που διεξήχθη σε ένα τριτοβάθμιο κέντρο αναφοράς. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 54 - μηνών, ένα σύνολο 103 διαδοχικών ασθενών αξιολογήθηκαν προοπτικά με EUS και EUS – FNA. Στη μελέτη περιελήφθησαν ασθενείς με εξαιρέσιμες παγκρεατικές αλλοιώσεις, ο οποίοι και υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση .Αποτελέσματα: 50 άτομα ήταν άνδρες με μέση ηλικία 61,5 ± 13,06 έτη και 50 άτομα ήταν γυναίκες με μέση ηλικία 60,2 ± 14,26 έτη. H πλειονότητα των βλαβών εντοπίζονταν στην κεφαλή/αγκιστροειδή απόφυση (63 ασθενείς - 61,1%). 67 ασθενείς είχαν αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος, 13 ασθενείς είχαν νευροενδοκρινικό όγκο, 18 άλλες νεοπλασίες και 5 χρόνια παγκρεατίτιδα. Κυστικές βλάβες εντοπίστηκαν σε 25 ασθενείς. Σε 3 άτομα, ο προηγηθείς απεικονιστικός έλεγχος ήταν απόλυτα αρνητικός, ενώ σε 3 ασθενείς υπήρξαν ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα. Τα συνολικά λειτουργικά χαρακτηριστικά της EUS-FNA ήταν ως εξής: ευαισθησία 96,7%, ειδικότητα 90,0 %, θετική προγνωστική αξία 98,9%, αρνητική προγνωστική αξία 75,0%, και η διαγνωστική ακρίβεια 96,1%.Συμπέρασμα: EUS και EUS - FNA έχουν υψηλή ακρίβεια και θετική προγνωστική αξία στον προεγχειρητικό προσδιορισμό της εξαιρεσιμότητας στον καρκίνο του παγκρέατος.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου στη μνημειακή ζωγραφική της Κωνσταντινούπολης, της Μικράς Ασίας, των Βαλκανίων και της Κύπρου κατά τη μεσοβυζαντινή και υστεροβυζαντινή περίοδο
Authors: Μαυρουδής Κυριάκος
Published: September 2021

Αντικείμενο της παρούσας διατριβής αποτελεί η εικονογραφία της παράστασης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κατά την μεσοβυζαντινή και υστεροβυζαντινή περίοδο στην Μικρά Ασία, την Βαλκανική Χερσόνησο και την Κύπρο. Η εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας καθιερώθηκε από τα τέλη του 6ου αιώνα ως η σημαντικότερη θεομητορική εορτή για την Αυτοκρατορία και παράλληλα υπήρξε αντικείμενο μεγάλου αριθμού αποκρύφων, αγιολογικών, ομιλητικών και υμνογραφικών κειμένων. Συνάμα η συνεχώς αυξανόμενη αντίληψη για την προστασία της Κωνσταντινούπολης από την Θεοτόκο, καθώς και η μεταφορά στην πρωτεύουσα τον 5ο αιώνα του θεομητορικού μαφορίου, του σημαντικότερου κειμηλίου του γεγονότος της Κοιμήσεως, υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες στην ανάπτυξη της σχετικής εικονογραφίας. Ως βασικός στόχος της παρούσας μελέτης είναι η όσο το δυνατόν αναλυτικότερη εξέταση της εικονογραφικής εξέλιξης του θέματος κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους (843 – 1204), περίοδο αποκρυστάλλωσης του εικονογραφικού πυρήνα της σύνθεσης, και κατά την παλαιολόγεια περίοδο (1204 – 1453), οπότε παρατηρείται ο μεγαλύτερος εικονογραφικός εμπλουτισμός, με σημαντικότερη προσθήκη την Μετάσταση της Θεοτόκου στο ανώτερο τμήμα της όλης σύνθεσης. Για τον σκοπό αυτό μελετάται ένας μεγάλος αριθμός τοιχογραφιών, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούνται ως συγκριτικό υλικό ελεφαντοστά, μικρογραφίες εικονογραφημένων χειρογράφων και φορητές εικόνες. Γίνεται προσπάθεια να καταδειχθεί η επίδραση των σχετικών με την Κοίμηση της Θεοτόκου κειμένων, τα οποία υπήρξαν βασική πηγή εικονογραφικής εμπνεύσεως, καθώς και σημαντικών ιστορικών δεδομένων. Αναλυτική παρουσίαση γίνεται στις συνθέσεις Κοιμήσεως δύο σημαντικών καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων του τέλους του 13ου και των πρώτων δύο δεκαετιών του 14ου αιώνα, των Μιχαήλ Αστραπά και Ευτυχίου, οι οποίοι χρησιμοποιούν ιδιαίτερα στοιχεία, στα μνημεία που εργάζονται. Επίσης εξετάζεται ο εικονογραφικός κύκλος της Κοιμήσεως της Θεοτόκου σε μνημεία των παλαιολόγειων χρόνων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην θέση της Κοιμήσεως στο εικονογραφικό πρόγραμμα των ναών και στον ιδιαίτερο συμβολισμό, τον οποίο η θέση αυτή λαμβάνει. Τέλος, επιχειρείται να αναδειχθεί η σύνδεση της παράστασης με την σύγχρονη βυζαντινή κοινωνία μέσω της επισήμανσης στοιχείων που αφορούν τα νεκρικά έθιμα της εποχής και την νεκρώσιμη ακολουθία, και τα οποία παρατηρούνται συχνά στην εικαστική απόδοση του θέματος.
Σύγκριση της ανοιχτής προστατεκτομής και της PVP-Greenlight λέιζερ προστατεκτομής σε ασθενείς που πάσχουν από καλοήθη υπερπλασία του προστάτη, με αδενώματα μεγαλύτερα των 80 κυβικών εκατοστών
Authors: Παπαχρήστου Χρήστος
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ. Σύγκριση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της PVP-Greenlight λέιζερ προστατεκτομής με την ανοιχτή προστατεκτομή για την χειρουργική αντιμετώπιση μεγάλων προστατικών αδενωμάτων. ΜΕΘΟΔΟΣ. 125 ασθενείς με προστατικά αδενώματα >80γρ τυχαιοποιήθηκαν σε 2 ομάδες PVP(65) ανοιχτή προστατεκτομή (60) και μελετήθηκαν προοπτικά στους 1,3,6,12 μήνες. Ως πρωταρχικοί στόχοι της μελέτης επελέγησαν το IPSS το Qmax. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. Οι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε λέιζερ προστατεκτομή εμφάνισαν μεγαλύτερο χειρουργικό χρόνο, μικρότερο χρόνο καθετηριασμού και μικρότερο χρόνο νοσηλείας. Το προφίλ των επιπλοκών ήταν αντίστοιχο και για τις 2 ομάδες, παρόλο που η ομάδα της ανοιχτής προστατεκτομής εμφάνισε μεγαλύτερα ποσοστά μετάγγισης. Όλες οι λειτουργικές παράμετροι βελτιώθηκαν σημαντικά σε σχέση με τις προεγχειρητικές τιμές. Ουδεμία μεταβολή παρατηρήθηκε στο ερωτηματολόγιο IIEF-5 και στις 2 ομάδες. Στους 3 μήνες ο όγκος του προστάτη ήταν σημαντικά χαμηλότερος στην ομάδα της ανοιχτής προστατεκτομής (p<0,001) και αντίστοιχα ίσχυε στους 6 μήνες για το PSA ( p<0,028 ).ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΗ PVP- Greenlight λέιζερ προστατεκτομή αποτελεί εξίσου ασφαλή και αποτελεσματική μέθοδο με την ανοιχτή προστατεκτομή ‘όταν εφαρμόζεται για την χειρουργική αντιμετώπιση μεγάλων προστατικών αδενωμάτων για χρονικό διαστημα παρακολούθησης 12 μηνών.
Συγκριτική μελέτη τρισδιάστατης αξονικής αγγειογραφίας-ψηφιακής αφαιρετικής αγγειογραφίας στη διερεύνηση της ανευρυσματικής υπαραχνοειδούς αιμορραγίας
Authors: Λαζαρίδου Ελένη
Published: September 2021

ΣΚΟΠΟΣ: Τα κυριότερα αίτια πρόκλησης μη τραυματικής υπαραχνοειδούς αιμορραγίας είναι η ρήξη των ενδοκρανίων ανευρυσμάτων και των δυσπλασιών. Στη διαγνωστική διερεύνηση των αγγειακών δομών του εγκεφάλου και της παθολογίας τους χρησιμοποιείται τόσο η πολυτομική αξονική αγγειογραφία (MDCTA), όσο και ενδαρτηριακή ψηφιακή αγγειογραφία (IA-DSA). Σκοπός της μελέτης μας είναι η σύγκριση των αποτελεσμάτων των δύο μεθόδων στην απεικόνιση των ενδοκρανίων ανευρυσμάτων σε ασθενείς με οξεία αυτόματη υπαραχνοειδή αιμορραγία και η εκτίμηση της διαγνωστικής αξίας της CTA. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Κατά τη διάρκεια των τριών ετών 52 ασθενείς με μη τραυματική υπαραχνοειδή αιμορραγία συμπεριελήφθησαν στη μελέτη μας. Από αυτούς στους 4 πραγματοποιήθηκε μόνο CTA, ενώ οι υπόλοιποι 48 διερευνήθηκαν και με τις δύο μεθόδους. Ακολούθησε σύγκριση των μορφολογικών χαρακτηριστικών των ανευρυσμάτων που ανευρέθηκαν στην CTA και στην DSA, η οποία θεωρήθηκε στη μελέτη μας μέθοδος αναφοράς. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η ευαισθησία της μεθόδου στην ανάδειξη των ανευρυσμάτων ανήλθε στο 97,9% (CI 0.83-1), η ειδικότητα στο 100% (CI 0.50-0.99), ο θετικός διαγνωστικός δείκτης πιθανότητας στο 0 και ο αρνητικός διαγνωστικός δείκτης πιθανότητας στο 0.02. Με την DSA απεικονίσθηκαν συνολικά 47 ανευρύσματα σε 40 ασθενείς, ενώ με την CTA 46 ανευρύσματα. Δεν απεικονίσθηκε ένα ανεύρυσμα 2mm, το οποίο σε επανεκτίμηση της ιδίας εξέτασης σε δεύτερο χρόνο απεικονίσθηκε. Στους υπόλοιπους 8 ασθενείς δεν σημειώθηκε η παρουσία ανευρύσματος σε καμία από τις δύο μεθόδους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο πολυτομικός αξονικός τομογράφος 16 τομών μπορεί αξιόπιστα να χρησιμοποιηθεί ως πρώτη επιλογή στον διαγνωστικό αλγόριθμο ασθενών με μη τραυματική υπαραχνοειδή αιμορραγία και με βάση τα αποτελέσματά της να γίνει ο θεραπευτικός σχεδιασμός.
The impact of mergers on prices and variety and evaluating merger simulations
Authors: Λαμπρινίδης Ανδρέας
Published: September 2021

Στην διατριβή μου εξετάζω πώς επηρεάζονται οι τιμές και η ποικιλία προϊόντος από συγχωνεύσεις, αναλύοντας την επίδραση έξι συγχωνεύσεων στην αγορά αυτοκινήτων του Ηνωμένου Βασιλείου. Πρόκειται συγκεκριμένα για τις εξής εξαγορές:Της Seat από την VAG το 1986, της Jaguar από την Ford το 1990, της Saab από την GM το 1990, της Skoda από την VAG το 1991, της Rover από την BΜW το 1994 και της Mazda από την Ford το 1996. Στο πρώτο κεφάλαιο, χρησιμοποιώ την μέθοδο διαφορά-στις-διαφορές για να εξετάσω πώς οι συγχωνεύσεις επηρέασαν τις τιμές. Μόνο τα αποτελέσματα των συγχωνεύσεων Mazda-Ford και SAAB-GM είναι αρκετά συνεπή ώστε να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι επηρεάζουν τις τιμές. Η πρώτη φαίνεται να προκάλεσε αύξηση τιμών, ενώ η δεύτερη, μείωση.Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζω την επίδραση στην ποικιλία προϊόντος. Από τα αποτελέσματά μου φαίνεται ότι οι συγχωνεύσεις επηρεάζουν πάντοτε την ποικιλία αλλά όχι απαραιτήτως αρνητικά, καθώς οι συγχωνεύσεις Skoda-VAG και Rover-BMW οδήγησαν σε μεγαλύτερη ποικιλία.Στο τρίτο κεφάλαιο χρησιμοποιώ τεχνικές προσομοίωσης συγχωνεύσεων για να προσομοιώσω την επίδραση στις τιμές της συγχώνευσης Mazda-Ford και, εν συνεχεία, αναλύω την προγνωστική της αξία, συγκρίνοντάς τες με την μέθοδο διαφορά-στην-διαφορά.
Αθλητισμός και εξουσία στην ελληνιστική εποχή
Authors: Σαμαρά Αικατερίνη
Published: September 2021

Στην παρούσα μελέτη επιδιώκεται η «κάθετη» καταγραφή όλων των περί αθλητισμού στοιχείων στην ελληνιστική Αίγυπτο του 3ου αιώνα π.Χ., με στόχο την κατανόηση της διαδικασίας μέσω της οποίας οι Αλεξανδρινοί ηγεμόνες «κληρονόμησαν» ένα σύνολο αθλητικών συστατικών από το παρελθόν τα οποία στη συνέχεια αναδιάταξαν και σηματοδότησαν εκ νέου σε μια συνεκτική οντότητα ενταγμένη στη μορφή άσκησης της εξουσίας τους. Περαιτέρω στόχο αποτελεί η διερεύνηση της υπόθεσης ότι ο αθλητισμός αποτέλεσε νέο είδος πολιτικής δράσης που λειτούργησε περισσότερο μέσα από την παραγωγή, τη διαιώνιση και τον έλεγχο συγκεκριμένης γνώσης για τον κόσμο παρά μέσω του φόβου και της επιβολής βίας. Η μέθοδος έρευνας αφορά στη μελέτη των γραμματειακών, επιγραφικών, αρχαιολογικών, παπυρολογικών πηγών στα εκάστοτε συμφραζόμενα και στο ευρύτερο πλαίσιο γεωπολιτικής στρατηγικής και πολιτικών συμμαχιών της εποχής. Κατά την πορεία της έρευνας τίθενται ερωτήματα ως προς: την εκπαίδευση των νέων, την ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά και τον βασιλικό έλεγχο ως προς την ίδρυση και λειτουργία γυμνασίων και παλαιστρών, τις εορτές στην πτολεμαϊκή Αίγυπτο, την προσπάθεια πανελλήνιας ανάδειξης ορισμένων αγώνων, την προετοιμασία και τη συμμετοχή αθλητών στους αγώνες αυτούς, τους νικητές εκτός της βασιλικής οικογένειας και των ηγέτιδων τάξεων, τους αγώνες στο Αιγαίο προς τιμήν των Πτολεμαίων, τις νίκες των ηγεμόνων και ανδρών και γυναικών της οικογένειας, τις νίκες αυλικών και εταίρων, τις αφιερώσεις σε ναούς και Πανελλήνια ιερά, την προσπάθεια των ηγεμόνων ώστε να γίνουν γνωστά τα αθλητικά επιτεύγματά τους εντός και εκτός της επικράτειας, την πολιτική πίσω από τις αθλητικές αναφορές στα έργα διακεκριμένων ποιητών (Καλλίμαχος, Απολλώνιος, Ποσείδιππος, Θεόκριτος, Ηρώ(ν)δας, Ασκληπιάδης) καθώς και ζητήματα πρόσληψης της ταυτότητας, του σώματος και του φύλου. Η μελέτη των δεδομένων αποδεικνύει πως οι Πτολεμαίοι του 3ου αι. π.Χ. αξιοποίησαν τις ευκαιρίες που τους προσέφερε ο αθλητισμός ώστε να κοινοποιήσουν την εικόνα της εξουσίας τους και της οικονομικής ισχύος του βασιλείου τους. Για τον 2ο και τον 1ο αι. π.Χ., όμως, όταν η ευημερία του βασιλείου περιορίστηκε και οι συσχετισμοί στην ανατολική Μεσόγειο άλλαξαν, τα στοιχεία για τους αθλητές και τους αγώνες περιορίζονται ενώ εμφανίζονται και πάλι σε μεγάλους αριθμούς κατά τους δύο πρώτους αιώνες μ.Χ..
Προγνωστική εκτίμηση γονοτυπικών και φαινοτυπικών παραμέτρων του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα στον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού
Authors: Λέββα Σοφία
Published: September 2021

Οι αλλαγές του υποδοχέα του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) έχουν εμπλακεί στην παθογένεια του τριπλά αρνητικού καρκίνου του μαστού (ΤΑΚΜ) αλλά η επίπτωσή τους στην πρόγνωση και ως εκ τούτου, η δυνατότητα να αποτελέσουν στόχο φαρμάκων, παραμένει διφορούμενη. Στην παρούσα μελέτη, διερευνήθηκαν οι αλλαγές του EGFR σε διαφορετικά μοριακά επίπεδα και εκτιμήθηκε η προγνωστική τους επίπτωση σε ασθενείς με εγχειρήσιμο ΤΑΚΜ οι οποίες θεραπεύτηκαν με συμπληρωματική χημειοθεραπεία που βασίστηκε στην ανθρακυκλίνη. Πιο αναλυτικά, εκτιμήθηκε η προγνωστική επίπτωση της κατάστασης του γονιδίου του EGFR με τη μέθοδο του φθορίζοντα in situ υβριδισμού (FISH), οι μεταλλάξεις κωδικοποίησης στο γονίδιο του EGFR με αλληλούχιση του γονιδίου χρησιμοποιώντας την τεχνολογία Sanger και την αλληλούχιση της νέας γενιάς (NGS), τα σχετικά επίπεδα του αγγελιοφόρου RNA (mRNA) του EGFR με τη μέθοδο της qPCR (άνω τεταρτημόριο) και η ανοσοϊστοχημική έκφραση της πρωτεΐνης του EGFR και της p53, σε 352 κεντρικά επιβεβαιωμένα καρκινώματα από ίσο αριθμό ασθενών με ΤΑΚΜ. Περίπου 53.5% των καρκινωμάτων εξέφραζαν την πρωτεΐνη EGFR, 59.3% την p53 και 35.9% και τις δυο πρωτεΐνες, ενώ 4.1% εμφάνιζε γονιδιακή ενίσχυση του EGFR και 4.4% έφερε μεταλλάξεις στο γονίδιο του. Οι μεταλλάξεις εντοπίζονταν εκτός της περιοχής του τμήματος της κινάσης που αποτελεί στόχο φαρμάκων και παρουσιάζονταν σε χαμηλές συχνότητες. Η ενίσχυση και οι μεταλλάξεις συνυπήρχαν σε μια μόνον περίπτωση ενός διαυγοκυτταρικού καρκινώματος του μαστού πλούσιου σε γλυκογόνο (glycogen-rich clear cell breast carcinoma). Τα αντίγραφα του EGFR και του CEN7 ήταν περισσότερα στους όγκους μεγαλύτερης ηλικίας ασθενών (p = 0.002 και p = 0.003, αντίστοιχα). Οι ασθενείς με όγκους που εμφάνιζαν ενίσχυση (n = 11) παρουσίαζαν εξαιρετικά καλή πρόγνωση (0 υποτροπές και θάνατοι). Από την πολυπαραγοντική ανάλυση διαπιστώθηκε ότι τα υψηλά αντίγραφα του EGFR προσέδιδαν σημαντικά καλύτερο διάστημα ελεύθερο νόσου (DFS) (HR = 0.57, 95% CI 0.36-0.90, Wald's p = 0.017) και τα υψηλά αντίγραφα του CEN7 σημαντικά ευνοϊκότερη συνολική επιβίωση (HR = 0.49, 95% CI=0.29-0.83, Wald's p = 0.008). Οι ασθενείς με EGFR- / p53+ και EGFR+ / p53- καρκινώματα παρουσίαζαν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης υποτροπής από τις ασθενείς με EGFR- / p53- και EGFR+ / p53+ καρκινώματα (HR = 1.73, 95% CI=1.12-2.67, Wald's p = 0.013). Οι μεταλλάξεις και η ενίσχυση του γονιδίου του EGFR είναι σπάνιες στον ΤΑΚΜ, με τις πρώτες χωρίς εμφανή κλινική σημασία. Οι "υποκατάστατοι" δείκτες των χρωμοσωμικών αλλαγών που σχετίζονται με τον EGFR και ο συνδυασμός του ανοσοφαινότυπου EGFR / p53 φαίνεται να σχετίζονται με ευνοϊκότερη πρόγνωση στις ασθενείς με εγχειρήσιμο ΤΑΚΜ οι οποίες έλαβαν την καθιερωμένη συμπληρωματική χημειοθεραπεία.
Η κλινική εφαρμογή των μοριακών τεχνικών στη διάγνωση της ορθοπαιδικής λοίμωξης
Authors: Ζιγκαέρ Μπατούλ
Published: September 2021

Intraoperative conventional bacteriological cultures were compared with different polymerasechain reaction (PCR) methods in patients with total joint arthroplasties. The isolated bacteria wereinvestigated for biofilm formation, and the biofilm forming strains, in their planktonic and biofilmforms, were further tested for their antimicrobial resistance against several clinically importantantimicrobials. Forty four bone and joint samples were included and classified as infected or noninfectedaccording to standard criteria for periprosthetic hip and knee infections. For thebacteriological diagnosis, conventional culture, two types of universal PCR and species specificPCR for three selected pathogens (S. aureus, S. epidermidis, and P. aeruginosa) were applied.Biofilm formation determination was performed by the tissue culture plate method. Antimicrobialsusceptibility of the planktonic bacteria was performed by the minimal inhibitory concentrationdetermination and, of the biofilm forms, by the minimal inhibitory concentration for bacterial regrowthfrom the biofilm. Twenty samples were culture positive, with S. epidermidis, S. aureus orP. aeruginosa. All PCR methods were very ineffective in detecting only one pathogen. All isolateswere biofilm positive and their biofilm forms were highly resistant. In this study, compared toPCR, culture remains the “gold standard”. The biofilm formation by the causative bacteria and theconcomitant manifold increased antimicrobial resistance may explain the clinical failure oftreatment in some cases and should be considered in the future for therapeutic planning.