Μελέτη, διαχείριση και αξιοποίηση λυμάτων με υψηλή συγκέντρωση θειικών ανιόντων
Authors: Κορκολής Απόστολος 
Published: September 2021

Οι αυξημένες συγκεντρώσεις θειικών ιόντων σε υδατικά συστήματα μπορεί να οδηγήσει στην παραγωγή τοξικού υδρόθειου, ενώ υγειονομικές επιπτώσεις έχουν συνδεθεί με υψηλές συγκεντρώσεις τους στο πόσιμο νερό. Η παρουσία τους σε υγρά βιομηχανικά απόβλητα συνδέονται επιπλέον με φαινόμενα διάβρωσης βιομηχανικού εξοπλισμού και με προβλήματα λειτουργίας μονάδων αναερόβιας επεξεργασίας υγρών βιομηχανικών αποβλήτων. Οι επιπτώσεις των συγκεκριμένων αποβλήτων έχουν οδηγήσει στη θέσπιση ορίων διάθεσης σε σχέση με τις συγκεντρώσεις θειικών ιόντων. Πολλές βιομηχανικές διεργασίες οδηγούν στην παραγωγή υγρών αποβλήτων με μεγάλες συγκεντρώσεις θειικών ιόντων, ως αποτέλεσμα της χρήσης πρώτων υλών, χημικών μέσων και ρευμάτων που περιέχουν ενώσεις του θείου. Oι αυξημένες συγκεντρώσεις θειικών ιόντων αποδίδονται στη χρήση διαλυμάτων θειικού οξέος στην παραγωγική διαδικασία καθώς και στη χρήση βοηθητικών υλών και σε τροφοδοσίες διεργασιών που περιέχουν ενώσεις θείου. Η εξουδετέρωση αποτελεί την ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδο επεξεργασίας των ανόργανων αποβλήτων, στοχεύοντας στη μείωση των απαγορευτικών συγκεντρώσεων, αλλά και στον περιορισμό του συνήθως όξινου χαρακτήρα τους. Τα αυστηρότερα νομοθετικά όρια διάθεσης και η ανάγκη ελαχιστοποίησης του κόστους των διεργασιών επεξεργασίας έχουν οδηγήσει στην εξέταση εναλλακτικών προσεγγίσεων, όπως η ανάκτηση θειικών διαλυμάτων, η οξείδωση ως στάδιο ενδιάμεσης μείωσης του ρυπαντικού φορτίου, οι βιολογικές επεξεργασίες και οι διεργασίες με χρήση μεμβρανών. Κάποιες από τις εφαρμοζόμενες μεθόδους επεξεργασίας οργανικών αποβλήτων, όπως η οξείδωση, έχουν τη μορφή προ-σταδίων των βιολογικών επεξεργασιών ελάττωσης του οργανικού φορτίου των αποβλήτων. Η χρήση θειο-αναγωγικών βακτηρίων εφαρμόζεται επίσης σε αναερόβιες επεξεργασίες αποβλήτων για την αποφυγή προβλημάτων από τις υψηλές συγκεντρώσεις θειικών ιόντων. Η πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει την επεξεργασία των οργανικών αποβλήτων έχει οδηγήσει και στην εξέταση προχωρημένων μεθόδων επεξεργασίας, όπως η νανοδιήθηση και η ηλεκτροδιάλυση, η εφαρμογή των οποίων οδηγεί και στη μείωση συγκεντρώσεων θειικών ιόντων.Στόχο της παρούσας διδακτορικής διατριβής αποτέλεσε η απομείωση της συγκέντρωσης θειικών ιόντων υγρών βιομηχανικών αποβλήτων, η αρχική τιμή της οποίας δε θα επέτρεπε την απευθείας διάθεσή τους, σύμφωνα με τα σχετικά νομοθετικά όρια. Κρίθηκε ενδεδειγμένη η επιλογή και αναζήτηση πραγματικών δειγμάτων ανόργανων και οργανικών αποβλήτων από διαφορετικές παραγωγικές διαδικασίες και με διαφορετικά επίπεδα αρχικών συγκεντρώσεων θειικών ιόντων. Δείγματα τριών ανόργανων και δύο οργανικών υγρών βιομηχανικών αποβλήτων διατέθηκαν για τους σκοπούς της διδακτορικής διατριβής. Δύο ιδιαίτερα όξινα απόβλητα διεργασιών ανακύκλωσης/παραγωγής συσσωρευτών μολύβδου-οξέος και κατεργασίας μεταλλικών επιφανειών με πολύ υψηλές αρχικές συγκεντρώσεις θειικών ιόντων (> 10 g/L) και συγκεκριμένων μετάλλων και το όξινο υγρό απόβλητο διεργασιών εξόρυξης θειούχων μεταλλευμάτων με μικρότερο αρχικό φορτίο θειικών ιόντων αποτελούν τα διαθέσιμα ανόργανα απόβλητα. Τα δύο οργανικά απόβλητα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το όξινο υγρό απόβλητο βυρσοδεψείου και το αλκαλικό υγρό απόβλητο παραγωγής γεωργικής αλκοόλης (βινάσσα), μέσης (< 4 g/L) και υψηλής (> 8 g/L) συγκέντρωσης θειικών ιόντων αντίστοιχα, χωρίς σημαντικά υψηλές αρχικές συγκεντρώσεις μετάλλων. Σημείο πρωτοτυπίας της παρούσας διατριβής αποτέλεσε ο σχεδιασμός κατάλληλων μεθόδων επεξεργασίας των υγρών αποβλήτων βασισμένος στην ανεύρεση μέσων επεξεργασίας που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απομείωση των αρχικών συγκεντρώσεων θειικών ιόντων σε επιτρεπτά επίπεδα, με τη μικρότερη δυνατή επιβάρυνση του συνεπαγόμενου δυνητικού κόστους σε επίπεδο διεργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκαν δύο προσεγγίσεις, «Χρήση Μέσων Χαμηλού Κόστους» και «Εκμεταλλεύσιμο Προϊόν Επεξεργασίας». Σύμφωνα με την πρώτη, η αποτελεσματική επεξεργασία υγρών αποβλήτων θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη χρήση μέσων χαμηλού κόστους, όπως τα στερεά βιομηχανικά παραπροϊόντα που παράγονται στον ελληνικό χώρο και τυγχάνουν περιορισμένης περαιτέρω εκμετάλλευσης, στην είσοδο της διεργασίας. Η αποτελεσματική επεξεργασία υγρών βιομηχανικών αποβλήτων σε συνδυασμό με την παραγωγή ενός πιθανά εκμεταλλεύσιμου προϊόντος ήταν η αρχή της δεύτερης προσέγγισης «Εκμεταλλεύσιμο Προϊόν Επεξεργασίας». Οι πρώτες πειραματικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε δείγμα του ιδιαίτερα επιβαρυμένου όξινου υγρού αποβλήτου μονάδας παραγωγής συσσωρευτών μολύβδου-οξέος. Στα πλαίσια της προσέγγισης «Χρήση Μέσων Χαμηλού Κόστους», εξετάστηκαν πέντε συστήματα επεξεργασίας με τη χρήση ιπτάμενης τέφρας ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων, ενός υλικού με αποδεδειγμένες δυνατότητες δέσμευσης ανιόντων και μεταλλοκατιόντων. Μεταβλητή των συστημάτων επεξεργασίας αποτέλεσε η ποσότητα της ιπτάμενης τέφρας (Αναλογίες Στερεού/Αποβλήτου (g/mL): 1:25, 1:8.5, 1:5, 1:3.5, 1:2.5), σε σταθερές συνθήκες (500rpm, 30min, 25oC). Ο διαχωρισμός επεξεργασμένου υγρού και στερεού υπολείμματος πραγματοποιήθηκε με διήθηση. Η συμπεριφορά του υλικού ως προς την απομείωση των συγκεντρώσεων θειικών ιόντων ήταν ικανοποιητική, ξεπερνώντας στα συστήματα με τις μεγαλύτερες ποσότητες το 80%, ενώ σημαντικές ήταν και οι απομειώσεις των συγκεντρώσεων βαρέων μετάλλων. Η καταβύθιση θειικών ιόντων με ιόντα ασβεστίου αποδείχθηκε (Περίθλαση Ακτίνων Χ) ο κύριος μηχανισμός δέσμευσης θειικών ιόντων, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του ελεύθερου ασβεστίου (CaOfree) της ιπτάμενης τέφρας. Η εξέταση συστημάτων επεξεργασίας του ίδιου υγρού αποβλήτου πραγματοποιήθηκε με τη χρήση δύο ακόμη ιπτάμενων τεφρών μικρότερης περιεκτικότητας σε CaOfree. Παρατηρήθηκαν μικρότερες απομειώσεις των συγκεντρώσεων θειικών ιόντων κατά την εκδήλωση των ίδιων μηχανισμών δέσμευσης, επιβεβαιώνοντας τη συμμετοχή του ελεύθερου ασβεστίου σε αυτούς.Στα πλαίσια της προσέγγισης «Εκμεταλλεύσιμο Προϊόν Επεξεργασίας», η αρχική διερεύνηση για το επιθυμητό μέσο επεξεργασίας και το αντίστοιχο τελικό προϊόν είχε ως αποτέλεσμα το σχεδιασμό ενός συστήματος πρωτότυπης συνδυαστικής χρήσης καυστικού νατρίου και υδροξειδίου του βαρίου. Η αρχική προσθήκη NaOH θα μπορούσε να καταστήσει εφικτή την καταβύθιση των περιεχόμενων συγκεντρώσεων μετάλλων στο απόβλητο με τη μορφή υδροξειδίων, διατηρώντας σε διάλυση τα θειικά ιόντα του αποβλήτου, με τη δέσμευσή τους να πραγματοποιείται κατά την ακόλουθη προσθήκη (Ba(OH)2), οδηγώντας σε ένα στερεό προϊόν (BaSO4) με τη μικρότερη δυνατή εμφάνιση προσμείξεων (μετάλλων). Εξετάστηκαν τρία συστήματα επεξεργασίας, με μεταβλητή την ποσότητα του πρώτου μέσου (NaOH) σε σχέση με τη στοιχειομετρία ως προς τη συγκέντρωση των θειικών ιόντων του αποβλήτου (Χρησιμοποιούμενη Ποσότητα/Στοιχειομετρία: 0.7, 1.0, 1.5), διατηρώντας σταθερές τόσο την ποσότητα του προστιθέμενου Ba(OH)2 (Χρησιμοποιούμενη Ποσότητα/Στοιχειομετρία: 1.0) όσο και των συνθηκών ανάμειξης. Ο διαχωρισμός επεξεργασμένου υγρού και στερεού υπολείμματος πραγματοποιήθηκε με διήθηση. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή διαθεσιμότητα ιόντων με βάση το θείο με τη μορφή θειικών ιόντων, εντάχθηκε το στάδιο προεπεξεργασίας που περιελάμβανε την προσθήκη ενός ισχυρού οξειδωτικού μέσου (Η2Ο2). Η σκοπιμότητα του σταδίου αυτού επιβεβαιώθηκε από τις αυξημένες συγκεντρώσεις θειικών ιόντων που μετρήθηκαν στο απόβλητο. Κατά το πρώτο στάδιο των συστημάτων επεξεργασίας (NaOH) επιτεύχθηκε μεγάλη απομάκρυνση (> 97%) των περιεχόμενων στο απόβλητο μετάλλων, με παράλληλη διατήρηση των θειικών ιόντων σε διάλυση στα συστήματα με τις μεγαλύτερες ποσότητες NaOH. Η εφαρμογή του δεύτερου σταδίου (Ba(OH)2) οδήγησε σε σημαντική απομάκρυνση (80%) των διαθέσιμων θειικών ιόντων, με τελικές συγκεντρώσεις σχετικά κοντά στις οριακές τιμές διάθεσης. Τα θετικά αποτελέσματα των πρώτων πειραματικών δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια των δύο προσεγγίσεων επεξεργασίας οδήγησαν στην απόφαση περαιτέρω εξέτασής τους σε όλους τους τύπους αποβλήτων που διατέθηκαν για τους σκοπούς της διατριβής. Στα πλαίσια της προσέγγισης «Χρήση Μέσων Χαμηλού Κόστους», δεδομένης της συνεισφοράς της αυξημένης περιεκτικότητας σε ελεύθερο οξείδιο του ασβεστίου του μέσου επεξεργασίας, η εξέταση περιορίζεται στη χρήση της ιπτάμενης τέφρας με τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε CaOfree (ΑΗΣ Πτολεμαΐδας), ενώ προστίθεται η εξέταση και ενός δεύτερου στερεού βιομηχανικού παραπροϊόντος με υψηλή περιεκτικότητα σε CaO, της χαλυβουργικής σκωρίας κλιβάνου ηλεκτρικού τόξου (EAF slag) σε συστήματα των τριών ανόργανων και των δύο οργανικών αποβλήτων αντίστοιχα με αυτά της ιπτάμενης τέφρας. Στα συστήματα επεξεργασίας εντάσσεται το στάδιο οξείδωσης του υγρού αποβλήτου με χρήση υπεροξειδίου του υδρογόνου και το στάδιο δοκιμών εκπλυσιμότητας στα προκύπτοντα στερεά υπολείμματα των συστημάτων επεξεργασίας, προκειμένου να αξιολογηθεί η καταλληλότητα διάθεσής τους. Οι εξεταζόμενες ποσότητες του μέσου επεξεργασίας ελαττώνονται σημαντικά, διαμορφώνοντας τρεις νέες αναλογίες Στερεού/Αποβλήτου (Αναλογίες (g/mL): 1:10, 1:16.5, 1:33.5).Η ένταξη του σταδίου προεπεξεργασίας αποδεικνύεται σημαντική τόσο σε σχέση με την εξασφάλιση της μέγιστης δυνατής διαθεσιμότητας θειικών ιόντων όσο και την οξείδωση μεταλλοκατιόντων που συνεισφέρουν στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς των δύο μέσων επεξεργασίας. Τα μεγαλύτερα ποσοστά απομείωσης (> 80%) επιτυγχάνονται κατά την επεξεργασία των ανόργανων και πιο επιβαρυμένων αποβλήτων, με τελικές συγκεντρώσεις θειικών ιόντων που προσεγγίζουν τις οριακές τιμές διάθεσης αποβλήτων και συνοδεύονται από πολύ υψηλές απομειώσεις της συγκέντρωσης των κυριότερων βαρέων μετάλλων. Η χρήση σκωρίας χαλυβουργίας οδηγεί σε μεγαλύτερη δέσμευση θειικών ιόντων με συγκριτικά μικρότερες τελικές τιμές pH στην αλκαλική περιοχή. Ο κύριος μηχανισμός δέσμευσης θειικών ιόντων είναι η καταβύθιση προς το σχηματισμό ενώσεων ασβεστίου (CaSO4.2H2O - Gypsum, CaSO4.0.5H2O - Bassanite, CaSO4 - Anhydrite, Ca6Al2(SO4)3(OH)12.26H2O - Ettringite), η εξέλιξη του οποίου διαμορφώνεται και από την παρουσία μεταλλοκατιόντων που προϋπάρχουν σε υψηλές συγκεντρώσεις στα εξεταζόμενα απόβλητα. Τα στερεά υπολείμματα μόνο των συστημάτων επεξεργασίας υψηλής δέσμευσης θειικών ιόντων των ανόργανων αποβλήτων εμφανίζουν αύξηση βάρους σε σχέση με το αρχικό υλικό, με τα υπολείμματα των συστημάτων σκωρίας να εμφανίζουν μικρότερες αυξήσεις. Η εκπλυσιμότητα θειικών ιόντων των στερεών υπολειμμάτων δεν καθιστά απαγορευτική τη διάθεσή τους και είναι πιο περιορισμένη στα συστήματα σκωρίας.Η περιορισμένη αποτελεσματικότητα των συστημάτων επεξεργασίας με διήθηση των αποβλήτων εξορυκτικών διεργασιών και των οργανικών αποβλήτων και η εμφάνιση προϊόντων εκδήλωσης υδραυλικών ιδιοτήτων σε κάποια από αυτά οδήγησαν στη διαμόρφωση μίας νέας μεθοδολογίας στα πλαίσια της προσέγγισης «Χρήση Μέσων Χαμηλού Κόστους». Αντί της διήθησης για το διαχωρισμό τελικού υγρού και στερεού υπολείμματος, εξετάστηκε η στερεοποίηση, η οποία περιλαμβάνει τη χρήση μεγαλύτερων ποσοτήτων ιπτάμενης τέφρας και σκωρίας αλλά και την απουσία υγρών υπολειμμάτων. Λόγω εμφάνισης υδραυλικών ιδιοτήτων στα συστήματα διήθησης με τις μεγαλύτερες ποσότητες ιπτάμενης τέφρας και σκωρίας, οι ποσότητες που επιλέγονται στα συστήματα στερεοποίησης είναι μεγαλύτερες αυτών, διαμορφώνοντας τέσσερα συστήματα επεξεργασίας (Αναλογίες Στερεού/ Αποβλήτου (g/mL): 1:3, 1:2, 1:1.7, 1:1.5).Τα συστήματα επεξεργασίας του ανόργανου αποβλήτου εξορυκτικών διεργασιών με χρήση μέσων και μεγάλων ποσοτήτων σκωρίας οδηγούν σε τελικά στερεά αποδεκτών (EPA - 350 kPa) αντοχών σε θλίψη, που μπορούν να διατεθούν σε χώρους ταφής ακόμη και αδρανών, χωρίς σημαντικές αυξήσεις βάρους σε σχέση με το αρχικό υλικό, αλλά μετά από σχετικά μεγάλους χρόνους στερεοποίησης. Η χρήση ιπτάμενης τέφρας συνδέεται με αρκετά μεγάλες αυξήσεις βάρους. Ο κύριος μηχανισμός δέσμευσης θειικών ιόντων κατά τη χρήση ιπτάμενης τέφρας είναι η καταβύθιση προς το σχηματισμό ενώσεων θειικού ασβεστίου και εττρινγκίτη. Στα συστήματα σκωρίας καταγράφεται σχηματισμός γύψου αλλά και ενυδατωμένων φάσεων τρισθενούς σιδήρου, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του οξειδίου σιδήρου του υλικού. Η στερεοποίηση των οργανικών αποβλήτων συνοδεύτηκε από μεγάλους χρόνους στερεοποίησης και χαμηλές τιμές αντοχών σε θλίψη στα συστήματα σκωρίας και συγκριτικά μεγαλύτερες αυξήσεις βάρους στα συστήματα ιπτάμενης τέφρας. Οι συγκεντρώσεις έκπλυσης θειικών ιόντων είναι μικρότερες στα συστήματα σκωρίας, με τα περισσότερα από τα τελικά στερεά να μπορούν να διατεθούν σε χώρους ταφής μη επικίνδυνων αποβλήτων. Η δέσμευση θειικών ιόντων πραγματοποιείται κυρίως μέσω μηχανισμού καταβύθισης προς το σχηματισμό γύψου και εττρινγκίτη.Στα πλαίσια της προσέγγισης «Εκμεταλλεύσιμο Προϊόν Επεξεργασίας», η συνδυαστική χρήση NaOH-Ba(OH)2 εξετάζεται για τα απόβλητα με τις μεγαλύτερες αρχικές συγκεντρώσεις θειικών ιόντων, η απομείωση των οποίων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλες ποσότητες του επιθυμητού τελικού προϊόντος. Σε συνέχεια της διαθεσιμότητας ιόντων νατρίου και υδροξυλιόντων στα τελικά υγρά υπολείμματα των συστημάτων επεξεργασίας κατά τις πρώτες πειραματικές δοκιμές, εντάσσεται η προσθήκη ενός επιπρόσθετου κύκλου επεξεργασίας νέας ποσότητας αποβλήτου, όπου το υγρό υπόλειμμα του πρώτου κύκλου αντικαθιστά τη χρήση νέου διαλύματος NaOH. Τα συστήματα επεξεργασίας που εξετάζονται σε κάθε απόβλητο δεν διαφοροποιούνται σε σχέση με τις πρώτες πειραματικές δοκιμές, ως προς την αρχική ποσότητα του πρώτου μέσου επεξεργασίας (NaOH) που παραμένει ως η μόνη μεταβλητή (Χρησιμοποιούμενη Ποσότητα/Στοιχειομετρία: 0.7, 1.0, 1.5), με την οξείδωση με χρήση υπεροξειδίου του υδρογόνου να εξακολουθεί να αποτελεί στάδιο προεπεξεργασίας.Σημαντικά συνολικά ποσοστά απομείωσης (>80%) επιτυγχάνονται κατά την ολοκλήρωση των δύο κύκλων επεξεργασίας όλων των αποβλήτων, με τελικές συγκεντρώσεις θειικών ιόντων που βρίσκονται εντός των σχετικών ορίων διάθεσης για τα συστήματα με τη μικρότερη χρησιμοποιούμενη ποσότητα NaOH. Ο κύριος μηχανισμός δέσμευσης θειικών ιόντων είναι η καταβύθιση προς το σχηματισμό θειικού βαρίου, το οποίο αποτελεί τη μόνη μορφή που ανιχνεύεται στα τελικά στερεά των δύο κύκλων επεξεργασίας για τα περισσότερα απόβλητα. Σε σχέση με το θεωρητικά αναμενόμενο θειικό βάριο, τα ποσοστά του βάρους των τελικών στερεών προϊόντων είναι μεγαλύτερα στον πρώτο κύκλο επεξεργασίας. Στο σύνολο των δύο κύκλων επεξεργασίας, οι μεγαλύτερες αποδόσεις καταγράφονται στα συστήματα με τις μικρότερες αρχικά προστιθέμενες ποσότητες NaOH. Σημαντική καταγράφεται η συνεισφορά των ιόντων βαρίου στα συστήματα των περισσότερων αποβλήτων στην απομάκρυνση ανθρακικών ιόντων που μπορούν να επηρεάσουν την καθαρότητα των τελικών στερεών προϊόντων. Πολύ υψηλές απομειώσεις καταγράφονται και για τη συγκέντρωση βαρέων μετάλλων, ως αποτέλεσμα των υψηλών τιμών pH που επικρατούν στα περισσότερα στάδια. Οι συγκεντρώσεις νατρίου και υδροξυλιόντων στα τελικά υγρά υπολείμματα δεν κρίνονται επαρκείς για την αποτελεσματική διεξαγωγή ενός τρίτου κύκλου επεξεργασίας. Σε συνέχεια των αποτελεσμάτων των προσεγγίσεων «Χρήση Μέσων Χαμηλού Κόστους» και «Εκμεταλλεύσιμο Προϊόν Επεξεργασίας» που προέκυψαν κατά την εκπόνηση της παρούσας διατριβής, διαμορφώνονται προτεινόμενες λύσεις σχετικά με τις βέλτιστες μεθόδους δέσμευσης θειικών ιόντων για τους τύπους υγρών βιομηχανικών αποβλήτων που εξετάστηκαν. Συγκεκριμένα, για τα απόβλητα Συσσωρευτών Μολύβδου-Οξέος και Κατεργασίας Μεταλλικών Επιφανειών (SO42-> 10 g/L), προτείνεται η προσέγγιση «Εκμεταλλεύσιμο Προϊόν Επεξεργασίας» (NaOH-Ba(OH)2, Αναλογία Στερεού/ Στοιχειομετρία SO42- (g/mL): 1.5, Κύκλοι Επεξεργασίας: 2). Για τα απόβλητα Εξορυκτικών Διεργασιών (SO42-< 3 g/L), προτείνεται η προσέγγιση «Χρήση Μέσων Χαμηλού Κόστους» (Διήθηση-Σκωρία, Αναλογία Στερεού/Υγρού (g/mL): 1/10). Για τα απόβλητα Βυρσοδεψείου (SO42-< 4 g/L), προτείνεται η προσέγγιση «Εκμεταλλεύσιμο Προϊόν Επεξεργασίας» (NaOH-Ba(OH)2, Αναλογία Στερεού/Στοιχειομετρία SO42- (g/mL): 0.7, Κύκλοι Επεξεργασίας: 2). Για για τα απόβλητα Παραγωγής Αιθανόλης (SO42-> 8 g/L), προτείνεται η προσέγγιση «Χρήση Μέσων Χαμηλού Κόστους» (Στερεοποίηση-Ιπτάμενη Τέφρα, Αναλογία Στερεού/Υγρού (g/mL): 1/1.7).