Διερεύνηση του ρόλου της φλεγμονής στο σύνδρομο αντίστασης στην ινσουλίνη
Authors: Χρήστου Κωνσταντίνος 
Published: November 2021

Σκοπός: Η παχυσαρκία συνδέεται με μια χρόνια κατάσταση φλεγμονής χαμηλής έκτασης καθώς και από διείσδυση μακροφάγων στην περιοχή του λιπώδους ιστού, γεγονός που συνδέεται με την αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης και με την εμφάνιση του μεταβολικού συνδρόμου. Επίσης, υποθέσαμε ότι η ρεζιστίνη του ορού, μια κυτταροκίνη που παράγεται από τα λευκά αιμοσφαίρια, συνδέεται με αυτή την χαμηλής έκτασης φλεγμονή που παρατηρείται στην παχυσαρκία. Σκοπός της συγκεκριμένης μελέτης ήταν να διερευνηθεί κατά πόσο οι υποπληθυσμοί των μονοκυττάρων (προδρόμων μορίων των μακροφάγων) και τα επίπεδα ρεζιστίνης του ορού διαφέρουν μεταξύ των μεταβολικά μη υγιών παχύσαρκων (ΜΜΥΠ), των μεταβολικά υγιών παχύσαρκων (ΜΥΠ) και των μεταβολικά υγιών φυσιολογικού σωματικού βάρους ατόμων (ΜΥΦΒ) καθώς και η διερεύνηση των υποπληθυσμών των λευκών αιμοσφαιρίων ως πιθανών ρυθμιστών των επιπέδων ρεζιστίνης του ορού. Mέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν 58 παχύσαρκα άτομα (33 ΜΜΥΠ και 25 ΜΥΠ) καθώς και 25 ΜΥΦΒ άτομα. Οι απόλυτοι αριθμοί του κλασικού (Mon1A), ενδιάμεσου (Mon2A) και μη κλασικού (Mon3A) υποπληθυσμού των μονοκυττάρων του αίματος υπολογίστηκαν με τη μέθοδο της κυτταρομετρίας ροής. Υπολογίστηκαν τα επίπεδα της ρεζιστίνης, της υψηλής ευαιασθησίας C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (hsCRP) και των υποπληθυσμών των λευκών αιμοσφαιρίων. Ο προσδιορισμός των επιπέδων ρεζιστίνης του ορού πραγματοποιήθηκε με την βοήθεια της ανοσοενζυμικής μεθόδου ELISA. Στις συγκρίσεις έγινε στάθμιση ως προς την ηλικία και το φύλο. Aποτελέσματα: Παρατηρήθηκε αυξημένος ο απόλυτος αριθμός των προφλεγμονωδών μονοκυττάρων των παχύσαρκων ατόμων σε σχέση με τους ΜΥΦΒ (Mon2A, p = 0,001 και Mon3A, p = 0,017). Ο υποπληθυσμός Mon2A ήταν αυξημένος (p = 0,032) και ο υποπληθυσμός Mon3A εμφάνισε τάση για αύξηση (p = 0,089) στους ΜΥΠ σε σχέση με τους ΜΥΦΒ. Επίσης, εμφανίστηκε αύξηση του υποπληθυσμού Mon2A στους ΜΜΥΠ σε σχέση με τους ΜΥΠ (p = 0,036). Στα παχύσαρκα άτομα ο υποπληθυσμός Mon2Α εμφάνισε θετική συσχέτιση με τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων του ορού (r = 0,328, p = 0,023) και τη μέση αρτηριακή πίεση (r = 0,457, p = 0,001). Στα παχύσαρκα άτομα μεταξύ των παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου του ΜΣ μόνο η αυξημένη αρτηριακή πίεση ( ≥ 130/85 mmHg) συσχετίστηκε ανεξάρτητα (ως μεταβλητή) με την αύξηση του υποπληθυσμού Mon2A των μονοκυττάρων του αίματος (p < 0,001). Τα επίπεδα ρεζιστίνης στους ΜΥΦΒ ήταν χαμηλότερα σε σύγκριση με αυτά των παχύσαρκων (p = 0,041) αλλά χωρίς διαφοροποίηση σε σχέση με αυτά των ΜΥΠ (p = 0,856). Τόσο τα επίπεδα ρεζιστίνης (p = 0,005) όσο και ο απόλυτος αριθμός των ουδετερόφιλων (p = 0,025) ήταν υψηλότερα στους ΜΜΥΠ σε σχέση με τους ΜΥΠ. Η διαφοροποίηση στη συγκέντρωση της ρεζιστίνης μεταξύ παχύσαρκων και ΜΥΦΒ εξαφανίστηκε όταν έγινε στάθμιση ως προς τα ουδετερόφιλα. Η ρεζιστίνη εμφάνισε θετική συσχέτιση με τον απόλυτο αριθμό των μονοκυττάρων (p= 0,037) στους ΜΥΦΒ καθώς και με τον δείκτη μάζας σώματος (p= 0,023), την hsCRP (p= 0,022) και τα ουδετερόφιλα (p= 0,044) στα παχύσαρκα άτομα. Η συσχέτιση της ρεζιστίνης με τον δείκτη μάζας σώματος εξαφανίστηκε όταν έγινε στάθμιση ως προς hsCRP ενώ η συσχέτιση της ρεζιστίνης με την hsCRP εξαφανίστηκε όταν έγινε επιπλέον στάθμιση ως προς τα ουδετερόφιλα. Συμπεράσματα: Παρατηρήθηκε μεγαλύτερος απόλυτος αριθμός μονοκυττάρων με προφλεγμονώδη φαινότυπο στους ΜΥΠ σε σχέση με τους ΜΥΦΒ αλλά μικρότερος σε σχέση με τους ΜΜΥΠ. Η παρουσία της χαμηλού βαθμού φλεγμονής υποδηλώνει ότι η κατάσταση της «μεταβολικά υγιούς» παχυσαρκίας πιθανώς να μην είναι μια αθώα κατάσταση για τον ανθρώπινο οργανισμό. Η ρεζιστίνη του ορού ήταν αυξημένη στους μεταβολικώς μη υγιείς παχύσαρκους σε σχέση με τους μεταβολικώς υγιείς παχύσαρκους. Η αυξημένη έκκριση ρεζιστίνης από τον αυξημένο αριθμό ουδετερόφιλων που παρατηρήθηκε στους μεταβολικώς μη υγιείς παχύσαρκους πιθανώς να έχει συμβάλλει σε αυτό το αποτέλεσμα.