Παραγωγικός και παραμετρικός σχεδιασμός
Authors: Βαμβακίδης Γεράσιμος 
Published: September 2021

Η διατριβή εξετάζει την θεωρία και πρακτική του γενεσιουργού και παραμετρικού σχεδιασμού στην αρχιτεκτονική. Η μεθοδολογία κινείται από το γενικό στο ειδικό και συνδυάζει την πρακτική των λόγων – τη θεωρία – με την πράξη μέσα από στοχευμένα σχεδιαστικά πειράματα. Εκκίνηση αποτελεί η συζήτηση της θεωρίας που ακόμα διαμορφώνει τον υπολογιστικό (γενεσιουργό και παραμετρικό) αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, από την δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα. Στόχος είναι η απάντηση βασικών ερωτημάτων που σχετίζονται με τον υπολογιστικό αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Τα βασικά ερωτήματα είναι:Σε αναλογία με τις θεωρητικές προσεγγίσεις των Kevin Kelly (1994) , Stan Allen(2008), Manuel Delanda (2011) 11 (μεταξύ άλλων) αν η τεχνολογία μιμείται τη λογική και οργάνωση των βιολογικών συστημάτων μέσα από την επιστήμη της κυβερνητικής, τότε πως αυτό μεταβάλει μια ψηφιακά συλληφθείσα αρχιτεκτονική; Mπορούμε να έχουμε μια κυβερνητική προσέγγιση στην αρχιτεκτονική;Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι τρόποι σχεδιασμού -οι κανόνες που μπορεί να θέσει κανείς-ενός αρχιτεκτονικού, ψηφιακού συστήματος; Υπάρχει κάποιος τρόπος «χαρτογράφησης» αυτών των κανόνων;Πως μια πρακτική συνδυασμού / αλληλεπίδρασης ενός μηχανισμού παραμέτρων μπορεί να κατανοηθεί ως μια προσέγγιση αρχιτεκτονικού σχεδιασμού μέσα από την νεωτεριστική έννοια της ανάδυσης ιδιοτήτων; Ποιές μπορεί να είναι αυτές οι ιδιότητες;Ποια η σχέση μεταξύ ψηφιακού και υλικού κόσμου (σε επίπεδο υλικότητας και περιορισμών κατασκευής) μέσα από αυτή την προσέγγιση; Μπορούμε να εντάξουμε υλικότητα και περιορισμούς κατασκευής στη συνθετική διαδικασία; Το πρώτο βασικό συμπέρασμα είναι πως παρατηρείται μια μετάβαση σε σχέση με την πηγή έμπνευσης της αρχιτεκτονικής θεωρίας, απο το αντικείμενο -τη μηχανή του Le Corbusier (1923), στη φύση του Kelly (1994). Η κυβερνητική είναι ένα από τα βασικά πεδία εκτός αρχιτεκτονικής, που επηρέασαν την θεωρία και πρακτική του γενεσιουργού και παραμετρικού σχεδιασμού, με την παράλληλη δημιουργία νέων ψηφιακών εργαλείων και λογισμικών. Αποτέλεσμα είναι πως έννοιες όπως το οικοσύστημα που δανείστηκε η κυβερνητική και o Pask (1962) από άλλα πεδία (όπως η βιολογία- Thompon (1917), γίνονται η πηγή έμπνευσης για τον σχεδιασμό ψηφιακών συστημάτων όπου τα μέρη συνδέονται, μετασχηματίζονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.Το επόμενο συμπέρασμα είναι πως η χαρτογράφηση των κανόνων μετασχηματισμού και αυτοοργάνωσης των επιμέρους μερών, είναι απαραίτητη, έτσι ώστε να μπορέσει να έχει κανείς εποπτεία της κυκλικής διαδικασία σχεδιασμού ενός συστήματος. Η χαρτογράφηση επιτρέπει ακόμα να εστιάσει κανείς σε κομβικά σημεία / βήματα του σχεδιασμού, στα οποία μπορεί να επέμβει ή να επιστρέψει οποιαδήποτε στιγμή, έτσι ώστε να αναπληροφορηθεί το τελικό συνθετικό αποτέλεσμα.Έτσι, σε ένα ψηφιακό παραμετρικό αρχιτεκτονικό σύστημα γίνεται ανάδυση (μη) αναμενόμενων αλμάτων στην σχεδιαστική διαδικασία για την επίτευξη συγκεκριμένων ιδιοτήτων (εντατικών όπως η διαφάνεια ή εκτατικών όπως η στατικότητα) μέσα από την αυτοοργάνωση των επιμέρους μερών του συστήματος. Τα άλματα συμβαίνουν κάθε φορά που το παραμετρικό λογισμικό υπολογίζει «αυτόματα» οποιαδήποτε αλλαγή στο αρχιτεκτονικό σύστημα και αναπληροφορεί το ψηφιακό μοντέλο. Αυτό που αναδύεται, είναι οι μετασχηματισμοί των μονάδων που αποτελούν το σύστημα και η τελική μορφή, μέσα από την αυτοργάνωση των επιμέρους μερών, μέσω του παραμετρικού προγράμματος.Το τελικό συμπέρασμα σχετίζεται με την κατασκευή: ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τόσο ισχυρή σύνδεση μεταξύ σχεδιασμού και κατασκευαστικής λογικής σε πολλαπλά στάδια της αρχιτεκτονικής σύνθεσης ενός έργου, μέσα απο ψηφιακά παραμετρικά μοντέλα. Σε αυτή τη διαδικασία, βασικό εργαλείο αποτελούν οι τεχνολογίες πρωτότυπης κατασκευής CAM, όπως η τρισδιάστατη εκτύπωση και η κοπή με λέιζερ.