Μελέτη της αυτοφαγίας στην ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και στην αυτοάνοση πνευμονική ίνωση που σχετίζεται με την ρευματοειδή αρθρίτιδα (RA-UIP)
Authors: Σαραντουλάκη Στυλιανή 
Published: February 2022

Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση συνιστά μια χρόνια και μη αναστρέψιμη διάμεση πνευμονοπάθεια με κακή πρόγνωση και περιορισμένες θεραπευτικές επιλογές. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης αυτοάνοση ασθένεια που συχνά περιπλέκεται από την ανάπτυξη διάμεσης πνευμονοπάθειας, που οδηγεί σε υψηλή θνησιμότητα και νοσηρότητα. Η αυτοφαγία είναι μια διαδικασία που ρυθμίζει τον κύκλο εργασιών των υποκυτταρικών συστατικών και των κατεστραμένων οργανιδίων και αντιπροσωπεύει έναν σημαντικό κυτταρικό ομοιοστατικό μηχανισμό. Δεδομένου ότι πρόσφατες ενδείξεις υποδηλώνουν έναν ρόλο της αυτοφαγίας στην ανάπτυξη της IPF, στόχος της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των επίπεδων mRNA των μορίων – δεικτών της αυτοφαγικής διεργασίας στο βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα ασθενών με ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση σε σύγκριση με ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα που εμφανίζουν εμπλοκή των πνευμόνων μέσω RT-qPCR. Παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της BECLIN1 σε ασθενείς με RA-ILD σε σύγκριση με εκείνους με IPF. Από την άλλη μεριά, παρά τη χαμηλότερη έκφραση της p62 σε ορισμένους ασθενείς με IPF, δεν παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση της συγκέντρωσης των πρωτεϊνών p62 και Beclin1 μεταξύ ασθενών με IPF και υγιών μαρτύρων. Σε άλλα επίσης εμπλεκόμενα με την αυτοφαγική οδό γονίδια που εξετάστηκαν, όπως η ULK1, η BNIP3 και η p62, δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στα επίπεδα έκφρασης mRNA μεταξύ ασθενών RA-ILD και IPF. Για τους ασθενείς με IPF που υποβλήθηκαν σε σπιρομέτρηση παρατηρήθηκε μη σημαντική συσχέτιση των επιπέδων mRNA και συγκέντρωσης p62 και Beclin1 με τα αποτελέσματα της δοκιμασίας της δυναμικά εκπνεόμενης ζωτικής χωρητικότητας, του ποσοστού του συνολικού πνευμονικού όγκου, που μπορεί να εκπνευστεί σε 1 δευτερόλεπτο ή της διαχυτικής ικανότητας των πνευμόνων των υγιών μαρτύρων. Παρατηρήθηκε ωστόσο, μια τάση μειωμένης έκφρασης της p62 για τους ασθενείς με IPF με FVC κάτω του 50. Μέσω ανάλυσης Western blot παρόλο που διαπιστώθηκε βρέθηκε υψηλότερη συγκέντρωση των LC3b I και II στα κύτταρα BALF των ασθενών με IPF και RA-ILD σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, οι διαφορές αυτές δεν ήταν σημαντικές. Επισημαίνεται επίσης μια οριακά σημαντική αύξηση των μορφών LC3b I και II στην αναλογία LC3b II / I που αναδείχθηκε για τους ασθενείς με IPF, ωστόσο δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στα επίπεδα πρωτεΐνης LC3b II / ακτίνης ή ρ62 / ακτίνης, υποδηλώνοντας μια σχετική διαφορά στην αυτοφαγική διαδικασία σε ορισμένους ασθενείς με IPF και RA-ILD σε σχέση με τους υγιείς μάρτυρες. Η συσσώρευση των μιτοχονδριακών ROS στην IPF με την ελαττωματική αυτοφαγία αποκάλυψε μια οριακά σημαντική αύξηση στα επίπεδα LC3 b-I για τους ασθενείς με IPF, αντίθετα με τα επίπεδα LC3b-II για τα οποία δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά. Τα επίπεδα της P62 βρέθηκαν επίσης μειωμένα για τους ασθενείς με IPF ωστόσο, η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η ροή της αυτοφαγίας σε κύτταρα που υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με χλωροκίνη (0,1 mM) για 1 ώρα έδειξε μια οριακά σημαντική αύξηση στην αναλογία LC3 II / I για τους ασθενείς με IPF. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στα επίπεδα πρωτεΐνης LC3b II / ακτίνης ή ρ62 / ακτίνης.Συνολικά, τα ευρήματα αυτής της μελέτης καταδεικνύουν αυξημένη έκφραση του BECLIN1 σε κύτταρα BALF από ασθενείς με RA-ILD σε σύγκριση με εκείνους από ασθενείς με IPF, ενώ παρόμοια επίπεδα σε άλλα βασικά μόρια που εμπλέκονται στην αυτοφαγική οδό παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με IPF και RA-ILD. Βάση των παραπάνω, τα επίπεδα mRNA και συγκέντρωσης των p62 και Beclin1 δεν συσχετίστηκαν με την κατάσταση καπνίσματος των ασθενών και συνολικά δεν αναδείχθηκε σημαντική αναστολή της αυτοφαγίας για τους ασθενείς με IPF.