Μελέτη των επιδράσεων εκπομπής κυματομορφών συχνοτήτων πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού της υδροχλωρικής δοξορουβικίνης και ενός συμπλόκου Ag(I) με οργανικούς υποκαταστάτες, σε in vivo μοντέλο λειομυοσαρκώματος
Authors: Βελαλοπούλου Αναστασία 
Published: August 2021

Οι επιδράσεις των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων σε ένα βιολογικό σύστημα έχουν οδηγήσειτην έρευνα στην μελέτη της απόκρισης του καρκίνου, κατόπιν της in vitro, in vivo και κλινικού επιπέδου έκθεσής του, σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία χαμηλών συχνοτήτων (EMF), με συνέπεια την εξαγωγή πολύ ενθαρρυντικών συμπερασμάτων όσον αφορά στην αντικαρκινική τους δράση. Στην παρούσα διατριβή, μελετήθηκαν οι επιδράσεις εκπομπής ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων συχνοτήτων πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού της υδροχλωρικής δοξορουβικίνης και ενός συμπλόκου αργύρου Ag(I) με τριφαινυλοφωσφίνη και 2-μερκαπτοπυριμιδίνη, σε in vitro και in vivo μοντέλα λειομυοσαρκώματος. Οι συχνότητες συντονισμού προέρχονται από το 1Η-ΝΜR φάσμα των δύο χημικών μορίων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκε συγκριτική μελέτη των επιδράσεων της εκπομπής των EMF συχνοτήτων συντονισμού και των δύο χημικών ενώσεων, με αυτές των ίδιων των χημικών ενώσεων, σε όλες τις ακόλουθες πειραματικές διαδικασίες. Επίσης για τον έλεγχο των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε εικονική έκθεση, και εκπομπή λευκού θορύβου. Η εκτίμηση της κυτταροτοξικότητας έγινε μέσω της μεθόδου ΜΤΤ (MTT assay) ενώ η εκτίμηση των ποσοστών απόπτωσης-νέκρωσης καθώς και της αναστολής του κυτταρικού κύκλου, έγινε μέσω της κυτταρομετρίας ροής. Για την διασφάλιση των αντικαρκινικών μελετών, προηγήθηκαν οι μελέτες τοξικότητας σε υγιείς επίμυες, και η ιστοπαθολογική ανάλυση των οργάνων, με χρώσεις αιματοξυλίνης-ηωσίνης. Ακολούθησαν οι αντικαρκινικές μελέτες, κατά τις οποίες εκτιμήθηκαν οι μεταβολές των όγκων των επιμύων, μέσω ειδικών δεικτών, οι ημέρες επιβίωσης, καθώς το ιστοπαθολογικό προφίλ. Το σύμπλοκο του Ag(I) επάγει αποπτωτικό κυτταρικό θάνατο, στα λειομυοσαρκωματικά (LMS) κύτταρα, κατά δοσοεξαρτώμενο τρόπο, και αναστέλλει τον κυτταρικό κύκλο των LMS κυττάρων, στην S φάση, όπως και η υδροχλωρική δοξορουβικίνη ενώ η εκπομπή των EMF δεν επιφέρει κυτταρικό θάνατο, όπως επίσης και η εκπομπή λευκού θορύβου. Η υψηλότερη δόση του συμπλόκου Ag(I) προκάλεσε το θάνατο στο μεγαλύτερο ποσοστό των επιμύων, και επέφερε ιστολογικές αλλοιώσεις, στον πνεύμονα και στο ήπαρ, αλλά δεν επηρέασε τα υπόλοιπα όργανα, εν αντιθέσει με την εκπομπή των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, που δεν επηρέασαν κανένα σύστημα. Η εκπομπή των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων συχνοτήτων συντονισμού της δοξορουβικίνης, επέφερε πλήρη ίαση στο 80% των πειραματοζώων ενώ η δοξορουβικίνη στο 60%, με ταυτόχρονη πτώση των δεικτών μεταβολής των όγκων. Επίσης η εκπομπή τωνηλεκτρομαγνητικών κυμάτων συχνοτήτων συντονισμού του συμπλόκου Ag(I), επέφερε ίασηστο 70% των ζώων, ενώ το σύμπλοκο Ag(I), στο 50%. Η ιστοπαθολογική εικόνα παρουσίασεαυξημένη απόπτωση στους όγκους που υποβλήθηκαν στα EMF, σε σχέση με τα θεραπευτικά σχήματα χορήγησης της δοξορουβικίνης και του συμπλόκου του Ag(I). Οι ομάδες των πειραματοζώων της εικονικής έκθεσης στα ηλεκτρομαγνητικά κύματα και της εκπομπής λευκού θορύβου δεν παρουσίασαν καμία διαφορά σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, σε όλες τις πειραματικές διαδικασίες. Η εκπομπή ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων συχνοτήτων συντονισμού της δοξορουβικίνης και του συμπλόκου Ag(I), επιφέρει καλύτερη in vivo αντικαρκινική δράση σε συνδυασμό με τα υψηλά ποσοστά επιβίωσης, σε σχέση με τις δύο κυτταροτοξικές ουσίες, ίσως λόγω της απουσίας τοξικολογικών επιδράσεων από την εκπομπή των EMF. Επίσης είναι αναγκαίο να διερευνηθεί ο μηχανισμός δράσης, ο οποίος να εξηγεί μεν, την έλλειψη κυτταροτοξικής δράσης των EMF in vitro, αλλά και την ισχυρή αποπτωτική τους επίδραση in vivo.