bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
L'Elaboration de la notion de sacré dans l' « école » durkheimienne cas / The Elaboration of the Notion of the Holy among Durkheim's Followers.
Authors: Isambert François-André
Published: October 2008

In Durkheim's works the notion of the holy progressively acquires an importance it does not have at the beginning. A reading of Robertson Smith and the works of Hubert and Mauss give Durkheim's reflexion a new basis which finds its full expression in the synthesis of The Elementary Forms of the Religious Life.
La Question du rituel : le mazdéisme ancien et achéménide / The Problem of the Ritual within Ancient and Achaemenidean Mazdaism.
Authors: Herrenschmidt Clarisse , Kellens Jean
Published: October 2008

Confronted by the fact that since the foundation of Zoroastrian studies the erudite have not been preoccupied with ritual, the authors have undertaken to effect the first steps in this direction. J. Kellens, in the first part, takes stock of the relation between the ceremony of the sacrificial rite and the Old-Avestan texts which accompany it and which were composed orally around 1000 B.C. The rites and texts hinge on the notion of organized arrangement: the arrangement of the world in the cosmogonical act of Ahura Mazda; and the arrangement of the rite of men. C. Herrenschmidt, in the second part, shows that despite the differences of languages and sources, the Mazdaian ritual of Achaemenidae (550-330 B.C.) appears to be the continuity of the contents of the most ancient texts, but with a major transformation: the legitimacy of the Persian king was founded in and by the rite. It is thus observed that the question of ritual was at one time at the centre of the relation between the political and religious domains in Iran.
Des inepties tolérables. La raison des rites de John Spencer à W. Robertson Smith / Bearable Nonsenses. The Reason for Rites from John Spencer to W. Robertson Smith.
Authors: Schmidt Francis
Published: October 2008

Quelle est la raison des rites ? Quelle en est l'origine et quelle est leur fonction ? En posant ces questions dans son De Legibus Hebraeorum Ritualibus (1685), John Spencer entreprend de montrer que loin d'être le fait de l'arbitraire divin, les rites sont fondés en raison. Autour du texte biblique se noue une polémique d'actualité : les adversaires qui se profilent derrière les anciens Hébreux sont - plus que les Juifs - les Papistes et les Puritains "fanatiques". Spencer construit son argumentation sur une relecture de Maïmonide, sur un renversement de la théorie du plagiat (J.-D. Huet) et sur une actualisation de la théorie de la condescendance divine. La fortune du modèle spencérien ? Au XVIIIe siècle le De Legibus est perçu comme une entreprise blasphématoire, brouillant les frontières séparant rites des religions révélées et cérémonies des paganismes. Il faut attendre 1889 pour que W. Robertson Smith salue en John Spencer l'historien des religions ayant su donner à l'étude des rites la place eminente qui leur revient.
Rite et méconnaissance. Notes sur la théorie religieuse de l'action chez Pareto et Weber / Rite and Misappreciation. Notes on the Religious Theory of Action according to Pareto and Weber.
Authors: Heran François
Published: October 2008

Partant des mêmes phénomènes, à savoir les rites de la religion archaïque et, plus particulièrement la multiplicité des divinités rituelles à Rome, Max Weber et Vilfredo Pareto aboutissent à des conclusions apparemment opposées. Pour le premier, le formalisme rituel marque une avancée décisive de la rationalité, pour le second c'est l'exemple-type de l'action non logique. Ces positions renvoient à deux théories de l'action dont on analyse les ressorts respectifs en même temps que les évidences communes, comme le fait que les acteurs méconnaissent la plupart du temps le sens de leurs actions. En fait, c'est en prenant largement appui sur leur vision du phénomène rituel que les deux sociologues ont défini les caractères de l'action sociale en général.
La Montée du prosélytisme dans le sous continent indien: Introduction/ The Rise of Proselytism in the Indian Sub Continent. An Introduction
Authors: Clémentin-Ojha Catherine , Gaborieau Marc
Published: October 2008

Proselytism in India is both a stimulating theoretical problem and a burning political issue. Such zealous endeavors to win over converts are part of the Christian tradition, but have remained relatively marginal in Hinduism and even in Islam. Although Hinduism is generally described as non-missionary, the Hindu sectarian traditions have endowed it with an important missionary dimension. Islam, on the other hand, has not been as intent on making converts as has often been suggested : for a long time, only some Shiite sects have displayed a real missionary zeal. Hence the following theoretical question: in what conditions do religions become missionary? The intrusion of Christianity in India, following the implantation of the first merchant companies in the 16th century, and especially in the wake of the British conquest in the end of the 18th century, brought about defensive reactions at first, as in the case of Nepal. Later, strategies of imitation were set up, namely Hindu and Muslim forms of "counter-proselytism". This issue is devoted to a study of the emergence of such proselytizing tendencies in Hinduism and Islam. It includes a description of this process as well as an analysis of the theoretical questions it raises, among which one may cite the way in which Hinduism and Islam have had to define themselves in new terms so as to develop their new proselytizing strategies, and the influence of those new attitudes on the religious conflicts that have been plaguing the Indian subcontinent for a century.
Les (Re)conversions à l'hindouisme (1885-1990) : politisation et diffusion d'une «invention» de la tradition / (Re)conversions to Hinduism (1885-1990) : The Politisation and the Diffusion of an "Invention " of Tradition
Authors: Jaffrelot Christophe
Published: October 2008

El movimiento suddhi, animado primero por l'Arya Samaj y más tarde por Hindu Mahasabha, reposaba -entre 1885 y 1925- sobre la re-interpretación de procedimientos de purificación ritual hindú, pero se inspiraba también de las técnicas de conversion cristianas y musulmanas como medio para contrarrestar el proselitismo de esas dos religiones. Esta innovación - esfuerzo de promoción de los intocables, sobre todo en un principio - suscitó la oposición del sector ortodoxos, los cuales permanecieron alejados del movimiento suddhi el tiempo en que los hindúes parecian estar amenazados y sobre todo, mientras la política del número parecía ser importante. Razones éstas que hicieron que a partir de la segunda mitad de la década de los años veinte el movimiento perdió su influencia.

Después de la independencia e independientemente de la oposición, la libertad de propagar la fe (y de convertir, por lo tanto) fue reconocida por la Constitución y, a pesar de la oposición que ésto despertó en ciertos jefes locales contra los misioneros católicos, defendida en los años cincuenta. Esto permitió a los nacionalistas hindúes mantener una agitación latente y selectiva (ya que las conversiones al sikhismo y al budismo eran aceptadas) contra el proselitismo de las minorías. No obstante, este movimiento no se tradujo, en un principio, por (re)conversiones significativas al hinduismo. Es en los años ochenta que, como reacción ante la conversion de ciertos intocables al islam, las conversiones ser an significativas. En este proceso no se recurrió al suddhi sino que fueron utilizados procedimientos aún más simples y numerosos religiosos que representaban la ortodoxia se incorporaron sin réserva ; se trataba, más que en el pasado, de un fenómeno politico precisamente en el momento en que el antagonismo entre hindúes y musulmanes se expresaba en forma violenta una vez más. La tolerancia relativa del sistema de castas frente a las (re)conversiones implica una tendencia a la utilización de las prácticas proselitistas cristianas y musulmanas por los hindúes, aún cuando estos últimos no formen una comunidad de creyentes en la que se pueda salir y entrar sin dificultad.
La Śuddhi de l'Āria samāj ou l'invention d'un rituel de (re)conversion à l'hindouisme / The Āria samāj Śuddhi or the Invention of a Ritual of (Re) Conversion to Hinduism
Authors: Clémentin-Ojha Catherine
Published: October 2008

La súddhi de l'Ārya samāj, mouvement hindou réformiste, fondé à la fin du XIXe siècle, est formellement un rituel d'une grande simplicité, qui tient à la fois de la diksa, nécessaire à l'entrée dans une tradition sectaire, et de l'initiation brahmanique (upanayana), qui confère aux fils des trois premières classes le statut de "deux fois nés" et l'aptitude à célébrer les rites védiques. Mais, outre l'entrée (ou l'initiation) dans l'Ārya samāj elle assure deux autres fonctions rituelles : la réintégration dans leur caste des hindous islamisés ou christianisés et la transformation d'intouchables en "deux fois nés". L'analyse de ce rituel permet de montrer qu'il y a entre ces différentes fonctions une étroite parenté du point de vue hindou traditionnel et que celle-ci éclaire la nature du prosélytisme de l'Ārya samāj. Le fait que ce dernier utilise les termes "conversion" et "reconversion à l'hindouisme" ne signifie donc pas, comme on le considère couramment, qu'il leur donne la même signification que les non-hindous auxquels il les a empruntés. Mais tout en s'inscrivant dans la continuité de tradition hindoue, la súddhi marque une rupture avec elle : sa présentation en terme de (re)conversion et l'insertion de ses éléments constitutifs dans un nouveau cadre d'interprétation lui ayant donné un usage inédit dans l'hindouisme.
Pentecôtisme et «néo-pentecôtisme» au Brésil / Pentecostalism and «Neo-Pentecostalism » in Brazil
Authors: Corten André
Published: October 2008

The Universal Church of the Reign of God (IURD), which has lately been increasing its membership from half a million to three and a half millions, and is said to own temples in no less than 50 countries, has been the centre of a lasting controversy in Brasil during the second semester of 1995. Repudiated by other Pentecostal and Evangelical denominations, this autonomous church born in Brasil in 1977, has been depicted as totally different from classical Pentecostalism of which the Assembly of God is a representative part. This text tries to go against what has falsely been put up as obvious facts carried by this controversy. On one hand, the distinction between "Neo-Pentecostalism" and "classical Pentecostalism" is in fact a polysemical distinction, and on the other hand it doesn't refer to radically different phenomena. As matter of fact, a general evolution is taking place on the whole of Brazilian Pentecostalism. Some churches or church sectors are a lot advanced in this evolution than others. Although the Universal Church uses a specific "narrative machine" which both brings about and explains its successful expansion, some of these "narrative machine" discursive mecanisms are spreading to other churches (including "classical Pentecostal" churches). This contagion is helped by a new public/private relation which reveals itself through the Pentecostal'sentering into politics, "assistancialist" programs as well as television and the cultural industry.
The Territorial Articulation of Secularization in Italy: Social Modernization, Religious Modernization / Territoire et sécularisation en Italie : modernisation sociale et modernisation religieuse
Authors: Diotallevi Luca
Published: October 2008

¿ Pueden las organizaciones religiosas tradicionales adaptarse con éxito a la modernización social ? ¿ Son compatibles la organización eclesiastica de las Iglesias cristianas y la modernización ? El entendimiento de la modernidad y de la secularización se encuentra en parte en las respuestas a estas preguntas. En este sentido, el análisis de la situación religiosa en Italia es interesante. El autor propone un esquema comparativo entre la situación religiosa del norte del país (mas desarrollado) y del sur (menos desarrollado), y muestra que la situación presente parece más como el resultado de una estrategia de modernización religiosa que como una herencia de una situación premoderna. Si bien no es posible imaginar una modernización sin secularización, sin embargo es necesario de no considerar la relación entre secularización y crisis de la religión como directa y unívoca.
Les acclamations pédérastiques de Kalami (Thasos)
Authors: Garlan Yvon
Published: October 2008

Au fond de la baie de Kalami sur la côte méridionale de Thasos, ont été découvertes sur la paroi rocheuse 58 acclamations pédérastiques de peu antérieures au milieu du IVe siècle avant notre ère. Elles comportent 14 noms propres, dont la plupart étaient déjà attestés dans l'île, et 16 qualificatifs différents, dont aucun n'implique en soi de pratiques homosexuelles : à signaler parmi les uns, Άετάς et Άήτης et, parmi les autres, l'hapax άστεοπρόσωπος. Il y a là matière à un affînement de l'étude des valeurs culturelles imprégnant les relations entre érastes et éromènes. On peut supposer que ces inscriptions rupestres émanent d'un groupe d'éphèbes thasiens stationnés à proximité : peut-être dans une tour proche dont l'occupation est attestée, par quelques timbres céramiques, au moins dans le dernier quart du IVe et le premier tiers du IIIe siècle.
Sphairistèrion et gymnase à Delphes, à Délos et ailleurs
Authors: Delorme Jean
Published: October 2008

Réponse à G. Roux ( BCH, 104 [1980], p. 127-149). Le spairistèrion dont l'existence est attestée dans certains gymnases grecs n'est pas un espace hypèthre destiné à la pratique jeux de balle. Ni l'étude architecturale des gymnases de Delphes et de Délos, ni celle des épigraphiques qui s'y rapportent, ni plus généralement nos connaissances sur les jeux ne permettent cette interprétation. L'auteur maintient son point de vue que le spairistèrion était une salle où les athlètes s'entraînaient à la boxe.
Peut-on dater les épées de Mallia ?
Authors: Van Effenterre Henri
Published: October 2008

H. van Effenterre apporte un témoignage oculaire sur l'état de la fouille de 1936 au Palais de Mallia, aussitôt après l'enlèvement des épées d'apparat par Chapouthier. Ce témoignage relativise les conclusions chronologiques effectuées aux environs quarante-cinq ans plus tard.
Notes sur trois piliers delphiques
Authors: Laroche Didier , Jacquemin Anne
Published: October 2008

Une étude attentive du pilier triangulaire des Messéniens a permis d'apporter des précisions sur la succession des assises, la dédicace, le type d'offrande et son rapport avec le monument d'Olympie. La découverte de nouveaux fragments améliore notre connaissance du pilier triangulaire de calcaire bleu-noir. L'examen attentif des blocs attribués au pilier de Paul-Émile et au pilier aux rosettes, fait conclure à l'existence d'un monument unique et singulier, superposant deux types de consécration, la base à orthostates et le pilier à entablement. Cette reconstitution du monument oblige à revoir la question des terrasses autour du temple.
Inscriptions d'Amathonte IV.
Authors: Hermary Antoine , Masson Olivier
Published: October 2008

Une nouvelle inscription digraphe a été découverte dans le sanctuaire d'Aphrodite à Amathonte de Chypre : c'est la consécration par le roi Androklès, dans les années 330-310 av. J.-C, des statues de ses deux fils, Orestheus et Andragoras, à « l'Aphrodite chypriote ». La partie écrite en syllabaire chypriote malheureusement très mutilée, paraît transcrire la langue indigène, dite « étéochypriote ».
Inscriptions d'Amathonte V : Inédit des fouilles anglaises et nouvelles lectures.
Authors: Aupert Pierre
Published: October 2008

Τά ἡμερολόγια τής ἀνασκαφής τοῦ Smith καί τοῦ Myres περιέχουν 25 ταφικές ἀνέκδοτες ἐπιγραφές τῆς Άμαθούντας, στις ὁποιες προστίθενται ἄλλες δύο άπό ἕνα ταφικό ὅρο πού ἀνακαλύφτηκε πρόσφατα, καθώς καί νέες ἀποκαταστάσεις γνωστῶν ἤδη κειμένων. Στό σύνολο συναντᾶμε 31 καινούργια ὀνόματα, επίθετα καί δύο ἐθνικά πού ἐμφανίζονται γιά πρώτη φορά στήν Κύπρο (Αἰγαιεύς καί Θηβαῖος). Ή ὁρολογία τῶν ταφικῶν επιγραφῶν τῆς Άμαθούντας καί ἡ ἐπεξήγηση τοῦ βαθμοῦ συγγενείας παρουσιάζουν τώρα μεγαλύτερη ποικιλία καί ἐπιβεβαιώνεται ἡ συχνή χρήση τῆς μητρονυμίας. Ἕνα εὑρετήριο καταγράφει 108 ἐπιγραφές πού δημοσιεύτηκαν πρόσφατα (ΙΑ Ι à V) στό BCH.
Megarika
Authors: Muller Arthur
Published: October 2008

— VIII : Ἡ ἀναφορά στήν Κώμη της Έρήνειας (Παυσανίας, Ι, 44, 5) περιέχει μερικές ὑπονοούμενες ἐνδείξεις πού ἐπιτρέπουν νά τοποθετήσουμε αὐτό τό χωριό στό βορειοδυτικό τμῆμα τῆς Μεγαρίδας, στήν περιοχή πού βρίσκονται τά δύο Βαθυχώρια. Αὐτοί οἱ πολύ εὔφοροι συνοικισμοί προσέλκυσαν ἕναν ἀγροτικό πληθυσμό κατανεμημένο σέ ἀραιή ἐγκατάσταση καί προστατευμένο ἀπό πύργους τοποθετημένους κατά μῆκος τῆς ἀρτηρίας Μεγάρων-Θηβῶν. Τά λείψανα μαρτυροῦν οἰκισμό ἀπό τόν πέμπτο αἰώνα π.Χ. μέχρι τῆν ὕστερη αὐτοκρατορική ἐποχή. — IX : Ό « βράχος τῶν Μήδων », ἱερός τόπος τῶν Μεγάρων (Παυσανίας, Ι, 44, 4), πρέπει νά τοποθετηθεῖ στήν περιοχή τῶν Παγῶν κοντά στό Άλεποχώρι καί ὄχι σ' αὐτήν τοῦ Τριποδίσκου, ὅπως γινόταν κατά παράδοση παρά τήν ἱστορική καί γεωγραφική ἀληθοφάνεια.
Des Mines d'or à Thasos
Authors: Des Courtils Jacques , Muller Arthur , Kozelj Tony
Published: October 2008

Des recherches récentes dans la chôra thasienne ont apporté une éclatante confirmation du texte d'Hérodote (VI, 46-47) évoquant les ressources minières de Thasos. Sur la côte orientale, entre Potamia et Kinyra, ont été repérées de nombreuses mines réparties en trois secteurs sur le versant de la montagne. L'or est le seul métal contenu en quantité suffisante pour être exploitable dans les prélèvements de minerai. Les autres mines évoquées allusivement par Hérodote sont des mines d'or (Limenas), ou de plomb argentifère, de cuivre et de fer (côté occidental de l'île).
Un coroplathe à Chypre : ΕΠΑΦΡΑС ΘΕΟΠΟΙΟС
Authors: Nikolaou Ino
Published: October 2008

Une figurine de terre cuite du Musée de Nicosie représente une femme vêtue d'un chiton et d'un himation, tenant dans son bras g. un enfant. De la dr., elle tient par les pattes de derrière un lapin ou un lièvre : il s'agit d'une scène de la vie quotidienne plutôt que de la représentation de la déesse Aphrodite, comme on l'a imaginé surtout à cause de la signature d'Epaphros Theopoios qui est gravée au dos. Malgré l'importance de la coroplathie à Chypre, on n'y connaît que très peu de noms de coroplathes.
Monuments votifs de Delphes
Authors: Vatin Claude
Published: October 2008

Οἱ δυό κοῦροι ἀπό μάρμαρο, γνωστοί σάν « Κλεόβις καί Βίτων », ἀργίτικα ἀναθήματα τῶν ἀρχῶν τοῦ 6ου π.Χ. αἰώνα στούς Δελφούς, εἶναι ι στήν πραγματικότητα ἀγάλματα τῶν Διοσκούρων. Πάνω στό μηρό τοῦ κούρου μέ τήν ὑπογραφή τοῦ Πολυμήδη εἶναι χαραγμένο ἀπό πάνω πρός τά κάτω τό ὄνομα τοῦ Πολυδεύκη. Ἴχνη ἐπιγραφῶν πού ἀνακαλύφθηκαν πρόσφατα ἐπιτρέπουν τήν ταύτιση τοῦ δεύτερου ἀγάλματος (Κάστωρ) μέ ἔργο τοῦ γλύπτη Θεόδοτου.
Bronzes grecs et orientaux, influences et apprentissage
Authors: Rolley Claude , Philippakis S. , Varoufakis Georges J. , Photou Vasiliki
Published: October 2008

Ή σύγκριση τῆς περιεκτικότητας σέ κασσίτερο τριῶν ὁμάδων δειγμάτων ἀπό χάλκινα ἀντικείμενα, ἑλληνικά γεωμετρικά, ἀνατολικά καί ἑλληνικά ἀνατολίζοντα, ἀποδεικνύει ὅτι οἱ ἕλληνες μεταλλουργοί τῆς πρώτης χιλιετίας μεταχειρίστηκαν τον κυρίως χαλκό (Cu+Sn) ἀπό τότε πού ἦρθαν σ' ἐπαφή μέ τήν Εγγύς 'Ανατολή. Ή σύγκριση τῆς περιεκτικότητας σε σίδηρο καί μόλυβδο δείχνει ὅτι οἱ 'Έλληνες ἔμαθαν ἀπό τούς τεχνίτες τῆς 'Ανατολῆς ὁρισμένες μεθόδους κατεργασίας τοῦ μετάλλου, στή διάρκεια τῆς ἐκκαμίνευσης ἤ τῆς σφυρηλάτησης. Ή μεταλλογραφική μελέτη ἐπιβεβαιώνει αὐτη τήν ὑπόθεση.
Ionisme en Péloponnèse ? À propos d'un anthémion archaïque de Thasos
Authors: Des Courtils Jacques
Published: October 2008

Ή ἀνάλυση ἑνός μαρμάρινου ἀρχιτεκτονικοῦ κυμάτιου ἀπό τή Θάσο μᾶς ἐπιτρέπει νά ὁρίσομε τή θέση τῆς ἀρχιτεκτονικῆς τοῦ νησιού σέ σχέση μέ τά ρεύματα τοῦ τέλους τῆς ἀρχαϊκῆς ἑποχής : ἡ Θάσος φαίνεται νά εἶναι στενά ἐξαρτημένη ἀπό τήν 'Ιωνία καί εἰδικότερα ἀπό τή Βόρεια 'Ιωνία, τῆς ὁποίας καί προεκτείνει τίς παραδόσεις, στήν ἀρχή τοῦ 5ου αἰώνα. Ή περίεργη παρουσία ἑνός θασιακοῦ κατεργασμένου λίθου στό Ἄργός ἐπιτρέπει μερικές παρατηρήσεις σχετικές μέ τή διάδοση τοῦ ἰωνισμοῦ πρός τά δυτικά (Πελοπόννησο, Μεγάλη Ελλάδα).
La voie officielle d'accès au stade de Delphes
Authors: Pouilloux Jean
Published: October 2008

Le compte delphique de l'archontat de Dion mentionne, pour la préparation des Pythia, le nettoyage [τας άγυ]ιας menant au Stade. La restitution est mise en doute par P. Aupert, dans sa publication du Stade, mais elle convient à la lacune et au sens attendu. "Αγυιά désigne normalement la Rue, la Voie où passent les processions.
Une inscription d'Argos
Authors: Mitsos Markellos Th.
Published: October 2008

Κείμενο νόμου τοῦ δευτέρου ἤ τρίτου τετάρτου τοῦ 5ου αἰ. π.Χ. χαραγμένο σέ μιά στήλη ἀπό τό Ἄργός πού εὐρέθη σέ δεύτερη χρήση ὡς ἐπικάλυμμα ἀποχετευτικοῦ ἀγωγοῦ μεταγενέστερης ἐποχῆς. 'Αφορᾷ εἰς αὐστηράς κυρώσεις αἱ ὁποῖαι θά ἐπιβάλλωνται εἰς τυχόν ἀποπειρωμένους τήν ἀνατροπήν τοῦ πολιτεύματος. Τό κείμενο θά πρέπει νά συσχετισθεῖ μέ τίς περιγραφές τοῦ Θουκυδίδη καί τοῦ Αἰνεία τοῦ Τακτικοῦ γιά τίς πολιτικές ἀναταραχές πού σπαράζουν τό Ἄργός μεταξύ 418 καί 414.
Un trésor de Bassit
Authors: de Ridder
Published: October 2008

Publication d'un trésor de 10 tétradrachmes hellénistiques d'argent trouvé en 1978 dans les fouilles de Bassit en Syrie : 6 alexandres de Temnos, 3 alexandres d'Alabanda, 1 tétra- drachme d'Antiochos VIII. Ce dernier a été frappé à Damas en 119/8, alors que les alexandres sont sensiblement plus anciens. Remarques sur la composition du trésor et sur la contremarque de deux alexandres alabandiens.
Notes d'épigraphie chrétienne
Authors: Feissel Denis
Published: October 2008

Ces quatre chapitres font suite aux quinze Notes parues en cinq séries, dans le BCH, depuis 1976. Les 3 premiers sont consacrés à des inscriptions grecques d'Occident (de Salone, de Syracuse et de Ravenne) dont l'interprétation n'est possible qu'au prix d'enquêtes lointaines dans le monde grec oriental. L'onomastique permet de fixer l'origine exacte de deux personnages, l'un natif de Damas, l'autre Libyen, et la toponymie celle d'un homme enterré à Ravenne. La restitution d'une dédicace également ravennate est l'occasion d'étudier un terme du vocabulaire de la parenté. Le chapitre XIX complète, par des exemples de Sparte et Hermionè, nos études sur le formulaire des adjurations et des malédictions funéraires.
Céramique de la petite nécropole de Vari
Authors: Kallipolitis-Feytmans Denise
Published: October 2008

Étude de petits vases (œnochoé, skyphoi, gobelet, coupe, cotyle d'imitation corinthienne, aryballe, petit plat) trouvés entre 1961 et 1964 dans quatre tombes à ciste et trois pithoi funéraires de la petite nécropole d'Anagyrous ; ils datent du géométrique récent II.
« Parfumés comme Crésus » - De l'origine du lécythe attique
Authors: Genière Juliette de la
Published: October 2008

Ἡ λύκηθος μέ τονισμένους ὤμους, πρωτοεμφανίζεται στήν 'Αθήνα λίγο πρίν τά μέσα τοῦ 6ου αἰ. τό σχῆμα δέν ἐμπνέεται ἀπό κορινθιακά πρώτυπα. Κατάγεται ἀπ' εὐθείας ἀπό τίς « σαμιακές λυκήθους » ἄν κρίνουμε ἀπό τίς ἀναλογίες μέ τό σχῆμα Β. 'Απαρχή τῶν ὁμάδων τῶν ἀγγείων αὐτῶν εἶναι τά μυροδόχα ἀγγεῖα πού συναντᾶμε στή Λυδία καί στίς πόλεις τῆς Αίολίδας τήν ἐποχή του Άλυάττη καί τοῦ Κροίσου.
Megarika XII-XIV
Authors: Muller Arthur
Published: October 2008

— XII : Οί δυό κύριες ἀρτηρίες τῆς Μεγαρίδας — ἀπό τήν 'Αττική στήν Κορινθία μέσω Γερανίων καί ἀπό τήν Κόρινθο στό Σαρωνικό — διασχίζουν χωρίς διακοπή τήν πόλη τῶν Μεγάρων. Μέχρι σήμερα ἀκόμη τό τμῆμα πού διασχίζει τήν πόλη, αὐτό πού ἀναφαίνεται καί στήν περιγραφή τοῦ Παυσανία, ἀποτελεῖ μαζί μέ τίς δυό ἀκροπόλεις τό πολεοδομικό πλαίσιο τῶν Μεγάρων. — XIII : Παλαιές καί νέες ἀνακαλύψεις σχετικές μέ ἱερά πού ἀναφέρονται στήν « Περιήγηση ». — XIV : 'Αποκατάσταση τῆς τοπογραφίας τῶν Μεγάρων.
Nécropole délienne et épitaphes : Problèmes d'interprétation
Authors: Le Dinahet-Couilloud Marie-Thérèse
Published: October 2008

Ι. Δηλιακή προσωπογραφία καί ἐπιτύμβιες ἐπιγραφές : Ἡ ταύτιση διαφόρων ἀτόμων πού προτείνει ἡ M.-Fr. Basiez στή μελέτη της γιά τίς ἀνατολικές λατρεῖες, δέν εὐσταθεῖ ἐφ' δσον βασίζεται σέ πολύ κοινά ὀνόματα. Πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι τό « corpus » τῶν ἐπιτύμβιων στηλῶν τῆς Δήλου περιέχει ἕνα ἐλάχιστο ποσοστό (1/10 ;) ἀπό τά μνημεῖα τῆς νεκρόπολης. II. Ἀπελεύθεροι στίς ἐπιγραφές τῆς Δήλου καί τῆς Ρήνειας : διορθώσεις καί προσθῆκες στή μελέτη τοῦ G. Fabre γιά τούς κυρίους καί τούς ἀπελεύθερους στά τέλη τῆς περιόδου τῆς Δημοκρατίας. Οἱ κανόνες τῆς ρωμαϊκῆς ὀνομαστικής ἐφαρμόζονται πολύ χαλαρά στίς ἐπιτύμβιες ἐπιγραφές καί ἔτσι ἡ ταύτιση τῆς κοινωνικῆς θέσης πολλῶν νεκρῶν γίνεται πολύ δύσκολη. III. Περιπλανώμενες στῆλες : δημοσίευση μιᾶς ἀνέκδοτης στήλης τῆς Δήλου καί φωτογραφίες ἀπό στῆλες τοῦ Avignon, Τριέστης καί Νεάπολης.
Estampilles de potiers italiques trouvées à Argos
Authors: Abadie-Reynal Catherine
Published: October 2008

Ή μελέτη τών ἰταλιωτικῶν σφραγίδων κεραμέων πού βρέθηκαν στό Ἄργός ἀπό τή Γαλλική 'Αρχαιολογική Σχολή, μᾶς ἐπιτρέπουν μερικές παρατηρήσεις. Ό μικρός τους ἀριθμός καί γενικά ὁ χαρακτήρας τους πού ἀνήκει σέ ὕστερη ἐποχή, μᾶς ἀποκαλύπτουν ὅτι ἡ δύσκολη οἰκονομική κατάσταση αὐτῆς τῆς πόλης στά τέλη τῶν ἑλληνιστικών χρόνων παρατάθηκε και στή διάρκεια τοῦ 1ου αἰ. μ.Χ. Ή ἱστορία τῶν δυτικῶν σφραγίδων κεραμέων ἐμπλουτίζεται μέ τόν προσδιορισμό τοῦ ἀνεφοδιασμοῦ τῆς νότιας Ελλάδας ἀπό τόν ἴδιο χώρο καί μέ τόν ἑντοπισμό μιᾶς ὁμάδας κεραμέων ὕστερης ἐποχής πού διατηρούσε ἐπαφές (ἄγνωστες ἀκόμη) ἀποκλειστικά μ' αὐτήν τήν περιοχή σέ μιά ἐποχή πού πίστευαν ὅτι ἡ παραγωγή αὐτή ἀσφυκτιούσε. Θέ πρέπει λοιπόν νά μελετηθεῖ καί πάλι ἡ διαδικασία τῆς ἐξαφάνισης τῶν ἰταλιωτικών σφραγίδων κεραμέων.
Une statue féminine thasienne
Authors: Jacquemin Anne
Published: October 2008

En 1981, dans un mur tardif situé au Nord-Ouest de l'Artémision de Thasos, a été découverte une statue féminine acéphale qui s'achève en pilier hermaïque. Une autre statue de ce même type, mais dans un état de moins bonne conservation, avait déjà été trouvée dans le voisinage. La statue de 1981 est une œuvre d'époque impériale librement inspirée des deux Herculanaises ; elle peut avoir représenté une prêtresse d'Artémis.
Munera gladiatoria à Patras
Authors: Rizakis Athanassios
Published: October 2008

Une série de stèles funéraires, qui proviennent de Patras, colonie romaine d'Achaïe, attestent la célébration des jeux de gladiateurs dans cette ville à l'époque impériale. Les représentations de ces stèles ainsi que les inscriptions évoquent les monuments similaires de l'Orient grec. Néanmoins elles constituent un élément original et digne d'intérêt pour notre connaissance de la vie socio-culturelle de la ville pendant cette période.
La chronologie des documents en linéaire A
Authors: Vandenabeele Frieda
Published: October 2008

Συνολικά μποροῶν να χρονολογηθοῦν μέ τό σύστημα τοῦ Evans τά 1367 ἀπό τά 1427 γνωστά κείμενα σέ γραμμική Α γραφή. Μᾶς ἐπιτρέπουν νά συμπεράνουμε ὅτι ἡ γραφή αὐτή ἦταν σέ χρήση στήν Κρήτη τῆς ΜΜ II καί ΥΜ Ι Β περιόδου καί ἴσως παρατάθηκε καί στήν Υ Μ II περίοδο. 'Εκτός ἀπό τήν Κρήτη τή συναντᾶμε στίς Κυκλάδες, στήν Κέα τή Μ Μ III καί ΥΜ Ι Β περίοδο, στή Μῆλο τήν ΥΜ Ι καί στή Θήρα τήν ΥΜ Ι Α. Εἶναι γνωστή στά Κύθηρα τή ΜΜ III Β - ΥΜ Ι Α, ἀκόμη καί στή Λακωνία ὅπού ἔφθασε ἄγνωστο πότε.
Die aufgemalten Namensbeischriften an Nord- und Ostfries des Siphnierschatzhauses
Authors: Brinkmann Vinzenz
Published: October 2008

A l'aide d'une source lumineuse spécifique (éclairage ponctuel avec un cordon flexible en fibre de verre) on a pu retrouver et dessiner les restes de 36 noms sur les frises Est et Nord. Les inscriptions qui se trouvent les unes sur les plaques de la frise, les autres sur la plinthe présentent une grande homogénéité et utilisent le même alphabet de la Grèce du Nord-Ouest. Les inscriptions et des observations complémentaires permettent de mieux reconstituer la scène de la frise Est. Les deux moitiés de la frise représentent un épisode de l'Éthiopide, qui est perdue : elles montrent d'une part le duel entre Achille et Memnon, d'autre part la pesée des âmes des combattants, dans l'assemblée des dieux, qui lui est concomitante. Dans la frise Nord, à peu près tous les dieux peuvent être identifiés et l'on peut montrer à quel enchaînement logique répond leur succession. Les noms des géants se répartissent en deux groupes : le premier appartient à la vieille tradition mythique, le second comprend des noms expressifs, aux sonorités bruyantes qui doivent avoir été pris à la tradition épique contemporaine.
Les « énigmes de Marmaria »
Authors: Lerat Lucien
Published: October 2008

1.Ό Παυσανίας καί οἱ τέσσερεις ναοί. 'Αντίθετα μέ πρόσφατες ἐρμηνείες, ὁ ορός ναοί, μέ τόν ὁποιο ὁ συγγραφέας αὐτός κατονομάζει τά τέσσερα οἰκοδομήματα πού εἶδε μέσα στό ἱερό τῆς 'Αθηνᾶς Προναίας στούς Δελφούς, δέν μπορεῖ νά ἀναφέρεται σέ κυκλικό οἰκοδόμημα. Ό Παυσανίας δέν ἀνέφερε τή θόλο, γιατί δέν τόν ἐνδιέφερε ἤ γιατί εἶχε καταστραφεῖ. 2. Ή ὁπλοθήκη τῆς Αθηνᾶς. Δύο ἐπιγραφές τοῦ 3ου αἰώνα τοποθετοῦν μιαν ὀπλοθήκη μέσα στό ἱερό τῆς Προναίας, ἀλλά δέν εἶναι καθόλου βέβαιο ὅτι πρόκειται γι' αὐτήν τῆς ὁποίας ἡ ἀνέγερση ἀναφέρεται στίς ἀποδόσεις δαπανῶν τοῦ 4ου αῖώνα. 'Ακόμη καί ὁ τρόπος πού ἀναφέρεται ἐξυπακούει τήν ὕπαρξη ἄλλης ὁπλοθήκης, πιθανόν σέ σχέση μέ τό ἱερό τοῦ 'Απόλλωνα (δυτική στοά ;). Συνεπῶς ἐκλείπει τό ἐπιχείρημα πού ἀπορρέει ἀπό τή χρονολογία ἡ ὀποία ἀντιτάσσεται στήν ταύτιση τῆς ὀπλοθήκης τῆς 'Αθήνᾶς μέ τή θόλο. Οὔτε μᾶς περιορίζει τό ἐπιχείρημα ὅτι ἡ πόλη προμηθεύει τόν κέραμο στόν ὑπεύθυνο γιά τή συντήρηση μιᾶς ὁμάδας κτηρίων, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ ὁπλοθήκη. Ή συζήτηση παραμένει ἀνοικτή.
Deliaca ( V )
Authors: Bruneau Philippe
Published: October 2008

39. Pythagore, ci-devant « pêcheur délien ». Selon Diogène Laërce, VIII, 5, Pythagore, dans une des vies précédentes, avait été Δήλιος άλιεύς ; cette expression est à rapprocher de Δήλιος κυρτεύς et de Δήλιος κολυμβητής qui désignent sans doute des pêcheurs de pourpre. — 40. Spécialités détiennes. La chor asiatique. Parmi les spécialités déliennes compte l'art de former les chœurs ; aux textes qui en attestent, ajouter un passage de Ménandre le Rhéteur. — 41. Eunuques et chapons. Dans Pétrone, Sal., 23, les traductions françaises rendent ordinairement Deliaci manu recisi par eunuques. Il s'agit, en fait, de chapons : plusieurs textes latins témoignent que la volaille était une célébrité de Délos. — 42. Les phoques de Délos. En évoquant la naissance de phoques à Délos, Gallimaque, H. à Délos, 242-243, se réfère à une réalité zoologique encore observable aujourd'hui et qui correspond aussi au témoignage de l'Hymne homér. à Apollon. Rapprochement possible entre le nom de Psamathé, mère de Phôkos, et deux noms de l'Ile d'Hékate, Psammétiché et Psamité. — 43. L'image de Délos personnifiée et la pyxide de Spina. Réfutation de l'interprétation d'H. Gallet de Santerre : il n'y a pas de raison d'expliquer la scène par un effort de syncrétisme pythico-délien. — 44. L'Agora des Italiens était-elle un marché aux esclaves? Nouvelle réfutation de la thèse qui fait de l'Agora des Italiens un marché aux esclaves. — 45. « La structure et la vie urbaine de Délos ». Critique du livre d'Al. Papageorgiou-Venetas : la problématique est indûment calquée sur celle des villes contemporaines et les données utilisées sont trop souvent simplement inventées. — 46. Queux? Huit blocs de pierre verte très dure trouvés dans le Quartier du théâtre pourraient être des « queux » à aiguiser.
Trois bases à relief de Délos
Authors: Jacquemin Anne
Published: October 2008

Cette étude porte sur trois petits monuments hellénistiques de Délos : une base circulaire ornée de casques, d'épées et de cnémides, un orthostate portant un thyrse et une couronne de lierre, et une base quadrangulaire monolithe. En l'absence de tout texte épigraphique, il n'est pas possible de connaître l'identité de celui qui a dédié ou dont on a dédié la statue portée par la base aux armes dont le décor a pu servir d'intermédiaire entre les figurations triomphales ou funéraires du monde grec et celles d'Italie. Le décor de l'orthostate se rapproche de celui de plusieurs bases déliennes à couronne et a pu accompagner la statue d'un vainqueur aux Dionysia. Quant au troisième monument, les motifs qui y encadrent des couronnes font penser à des aplustres, ce qui ferait songer à la commémoration d'une victoire navale.
Note sur la frise du théâtre de Delphes
Authors: Jacquemin Anne
Published: October 2008

Άπό τά σημεία πού είναι χαραγμένα στίς πλάκες της ζωοφόρου του θεάτρου των Δελφών μαθαίνουμε τή σειρά τοποθέτησης τους. Ή θέση πού καθορίζεται γιά τά στοιχεία αυτής τής διακόσμησης άπό τήν αρίθμηση, καί ή επαλληλία των θεμάτων άπό τόν ένα λίθο στον άλλο, είναι αντίθετες μέ τήν υπόθεση μιας πρώτης χρήσης σέ βάση μέ ορθοστάτες. Οι r Αθλοι του 'Ηρακλή παρουσιάζονται λοιπόν πάντοτε σέ μιά καί μόνη σειρά.
Tessons de vases hellénistiques trouvés en Sri Lanka
Authors: Bouzek Jan , Deraniyagala Siran U.
Published: October 2008

Μελέτη ἑλληνιστικών ὀστράκων πού προέρχονται ἀπό βουδιστικό μοναστήρι τῆς πρώην πρωτεύουσας τῆς Κεϋλάνης : θραύσματα πινακίων « Rouletted ware » ὅπου ἡ ἑλληνιστική ἐπίδραση δηλώνεται μέ τό χρῶμα καί τή στικτή καί δικτυωτή διακόσμηση · λαιμός ἀμφορέα · ἀγγεῖο πού συγγενεύει μέ τους μεγαρικούς σκύφους · ἀγγεῖα μέ στίλβωση ἴσως τύπου Περγάμου. Παρατηρήσεις σχετικά μέ τίς ἐμπορικές σχέσεις μεταξύ Κεϋλάνης καί τήν αὐτοκρατορία τῶν Σελευκιδῶν καί κατόπιν τή ρωμαϊκή.
Un portrait d'Agrippine l'Ancienne à Ténos
Authors: Queyrel François
Published: October 2008

Τό κεφάλι Α 148 στό Μουσεῖο της Τήνου πού βρέθηκε στά Ktovia, θέση τοῦ ἱερου τοῦ Ποσειδώνα καί τῆς Αμφιτρίτης, ταυτίστηκε στίς ἀρχές τοῦ αἰώνα μέ πορτραίτο τῆς Δομιτίας. Τό πορτραῖτο παριστάνει στήν πραγματικότητα τήν Άγριππίνα τήν πρεσβυτέρα, ὅπως δείχνει ἡ σύγκριση μέ ἤδη γνωστά ἀντίγραφα τοῦ ἴδιου τύπου « τοῦ Καπιτωλίου ». Τό κεφάλι τῆς Τήνου πού χρονολογεῖται ἀπό τήν ἐποχή του Κλαυδίου, συνδέεται μέ τό ρεῦμα κλασικισμοῦ τῆς αὐτοκρατορικῆς γλυπτικῆς στήν κυρίως Ἑλλάδα.
Un chapiteau grec ionique en Pologne
Authors: Mikocki Tomasz
Published: October 2008

Le Musée National de Varsovie possède un chapiteau ionique monumental, provenant de la collection Radziwitt, qui avait décoré pendant plusieurs décennies le parc de Nieborow (Pologne centrale), où le château abrite les restes de la collection créée à la fin du XVIIIe s., en partie de dons et achats à la cour de Saint-Pétersbourg, où les marbres grecs étaient fournis par la flotte russe, qui explorait le bassin égéen. La matière, la forme et la décoration du chapiteau permettent de supposer qu'il est d'origine insulaire (Délos?) et qu'il date de la fin VIe ou du début du Ve s. av. J.-C.
À propos du vocabulaire architectural dans les inscriptions déliennes : les parties portes
Authors: Hellmann Marie-Christine
Published: October 2008

Comme d'autres groupes d'inscriptions déjà mieux exploités, les pierres de Délos révèlent de nombreux termes techniques d'architecture, inconnus ou d'un emploi rare par ailleurs. Ce sont les mots désignant certains éléments des portes, plus spécialement les linteaux et les montants, qui sont examinés ici, en essayant de distinguer des nuances de sens. Par ces exemples il s'agit de montrer, plus généralement, l'intérêt d'un lexique du vocabulaire architectural grec pour aider à résoudre les problèmes d'interprétation qui se posent constamment.
Une « nouvelle » cité dans la vallée de l'Enipeus : Paliambéla-Phyllos
Authors: Decourt Jean-Claude
Published: October 2008

Ή ἐξερεύνηση τῆς κάτω κοιλάδας τοῦ 'Ενιπέα, ἀνάμεσα στά Φάρσαλα καί στόν παραπόταμο μέ τόν Πηνειό, ὁδηγεῖ σέ ἐπανεξέταση τῶν ταυτίσεων πού εἶναι γενικά παραδεκτές γιά τό σύνολο τῶν κλασικῶν καί ἑλληνιστικῶν πόλεων τῆς περιοχῆς : 'Αστέριον-Πειρασίαι, Λιμναῖον, Φάκιον καί Φύλλος. Βασιστήκαμε σέ νέες ἀρχαιολογικές ἀνακαλύψεις, ἰδιαίτερα στήν τοποθεσία Μαγούλα Παλιάμπελα, ἐπίσης στή χρησιμοποίηση ἑνός θεωρητικού πρότυπου ἑρμηνείας τοῦ χώρου πού δανειστήκαμε ἀπό τή σύγχρονη ἀνθρωπογεωγραφία, πρότυπο πού ὀναμάζεται « τοῦ πλησιέστερου γείτονα», καί τέλος σέ μιά νέα ἀνάγνωση τῶν παλαιῶν πηγῶν, ἰδιαίτερα τῶν στρατιωτικῶν οδοιπορικῶν.
Bronzes macédoniens à l'Artémision de Thasos
Authors: Rolley Claude , Dunant Christiane
Published: October 2008

L'Artémision de Thasos a livré quelques bronzes macédoniens. Ils datent probablement des premières décennies de la colonie parienne, pendant lesquelles tous les ex-voto de l'Artémision viennent du Nord de l'Egée.
Héraklès et le taureau : l'identification de la scène sur les vases attiques de la deuxième moitié du Ve siècle
Authors: Vollkommer Rainer
Published: October 2008

II est parfois malaisé d'identifier avec certitude cet exploit d'Héraklès sur les documents athéniens de la seconde moitié du Ve siècle du fait que Thésée, le héros le plus connu de l'Attique, a lui aussi — à l'instar d'Héraklès — affronté un taureau. Comme Héraklès, Thésée avait dans ce combat pour seule arme une massue et bénéficiait de l'assistance d'Athéna. Toutefois, une analyse structurale des différentes compositions permet de mettre au jour une chaîne de traits distinctifs rendant possible l'identification d'Héraklès.
Du côté de chez Héra
Authors: Charneux Pierre
Published: October 2008

Contrairement à une idée répandue des tours comme παρὰ τὸν Θεόν et παρὰ τῷ Θεῷ ne sont pas clairs en eux-mêmes : en l'absence de textes parallèles plus explicites, ou faute de renseignements suffisants sur la topographie sacrée de l'endroit, il est impossible de dire s'ils signifient « dans le sanctuaire du dieu » ou s'ils marquent la proximité par rapport à un monument, et à plus forte raison de préciser la nature de ce monument.
Deux inscriptions du Musée National de Varsovie
Authors: Kubínska Jadwiga
Published: October 2008

Publication de deux inscriptions du Musée National de Varsovie. La première est l'épitaphe d'un « syntrophos », c'est-à-dire d'un « threptos » auquel ses compagnons d'éducation ont construit un modeste monument funéraire. La pierre vient probablement de Phrygie de l'époque impériale, du milieu marqué par la culture romaine. La seconde nous fait connaître une famille portant le nom de Sestulii, grande famille connue grâce aux études de Mitchell, provenant de Phrygie. Ce sont sans doute des affranchis qui ont construit de leur vivant un tombeau de famille — un hérôon.
L'acanthe de l'arc d'Hadrien et ses dérivés en Grèce propre
Authors: Déroche Vincent
Published: October 2008

Une variété d'acanthe caractéristique de l'époque d'Hadrien à Athènes est à l'origine de nombreux dérivés dans la sculpture architecturale de Grèce propre jusqu'à la fin de l'époque paléochrétienne. Cet article essaie de montrer la continuité de cette évolution et de proposer un premier catalogue ; cette série confirme l'indépendance de la sculpture architecturale de Grèce propre à l'époque paléochrétienne, qui utilisait des modèles de l'époque romaine (quelques autres exemples sont cités).
107 raccords et quasi-raccords de fragments dans CoMIK I et II
Authors: Olivier Jean-Pierre , Perna Massimo , Driessen Jan , Godart Louis , Melena José L. , Kopaka Katérina , Killen John T.
Published: October 2008

Ό πρώτος τόμος τοΰ Corpus of Mycenaean Inscriptions from Knossos τυπώθηκε τό 1986 · 6 δεύτερος βγαίνει φέτο : τριάντα επτά συναρμογές θραυσμάτων πραγματοποιήθηκαν στον πρώτο τόμο άπό τά τέλη τοΰ 1984. Ό δεύτερος τόμος περιέχει εβδομήντα ανέκδοτες συναρμογές. Οι συγγραφείς τίς παρουσιάζουν καί τίς σχολιάζουν δπως είχαν ήδη κάνει γιά τίς σαράντα τρεις ανέκδοτες συναρμογές τοΰ CoMIK Ι (BCH 110 [1986], σ. 21-39).
Les acheteurs des cratères corinthiens
Authors: Genière Juliette de la
Published: October 2008

Ή μελέτη τών σχημάτων καί τών εικονογραφημένων θεμάτων πάνω στά ελληνικά αγγεία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη μέ τή μελέτη τών τόπων καθώς καί τών συνθηκών ανακάλυψης τών αντικειμένων. Εξετάζεται έδώ τό παράδειγμα τών κορινθιακών κρατήρων τών οποίων ή αριστοκρατική εικονογραφία εξηγείται άπό τόν τρόπο ζωής καί τίς νεκρικές δοξασίες τών προυχόντων τοΰ Cerveteri πού ήταν οί κατ' εξοχήν πελάτες αυτής της ομάδας αγγείων.
Tradition et innovation dans les ateliers corinthiens archaïques : matériaux pour l'histoire d'un style
Authors: Croissant Francis
Published: October 2008

Ή διαπίστωση απόλυτης ομοιότητας μεταξύ του «γονατιστού εφήβου» της Σάμου καί των μορφών της δλπης Chigi μας επιβάλλει νά αναγνωρίσουμε Ινα κορινθιακό Ιργο · ό τύπος βμως του προσώπου φαίνεται εκ πρώτης δψεως απομονωμένος μέσα στον πρωτοκορινθιακό περίγυρο. Επανεξετάζεται εδώ τό σύνολο τών παραστάσεων του προσώπου στην κορινθιακή ζωγραφική καί πλαστική του 7ου αιώνα π.Χ. γιά νά γίνει δυνατή μιά απόπειρα ανασύστασης της γένεσης του : μετά από μία φάση πειραματισμών, δημιουργείται σταδιακά, ήδη από τό δεύτερο τέταρτο του αιώνα, Ινας τύπος μέ κατατομή κάθετη καί γωνιώδη πού θά είναι γιά καιρό τό σχήμα αναφοράς. Καί ή σύνθεση αυτής της δομής μ' Ινα τύπο συρο- φοινικικό επιτρέπει τήν ερμηνεία του πρωτότυπου προσώπου του εφήβου άπό ελεφαντόδοντο : ή σύνθεση αυτή πραγματοποιήθηκε χωρίς αμφιβολία πρώτα στά πλαίσια της μνημειακής ζωγραφικής, της οποίας τήν ύπαρξη μαρτυρούν οί μικρογραφίες της δλπης, δπως τό είχε δει ό Payne. Άπό τήν Πρωτοκορινθιακή περίοδο ή συνύπαρξη του πρωτοκορινθιακου προσώπου μέ ανατολικούς τύπους γίνεται δλο καί πιό συχνή καί οδηγεί στή δημιουργία μικτών τύπων βπου ή παραδοσιακή δομή έχει ϊντονη άνατολίζουσα επίδραση. Παρ' δλα αυτά, αυτή ή δομή θά διασχίσει σχεδόν ανέπαφη δλο τό πρώτο μισό του 6ου αιώνα : ή ανάλυση τών τεκμηρίων της Μέσης καί Ύστερης Κορινθιακής περιόδου μας δείχνει δτι διατηρείται τουλάχιστον μέχρι τό τέλος της αγγειογραφίας μέ θέματα εικονογραφημένα, σέ σχήμα προσώπου μέ μαλακές γραμμές αλλά αυστηρά πιστό στην παλιά δομή. Ένα από τά χρυσελεφάντινα κεφάλια τών Δελφών μας δείχνει Ινα θαυμάσιο παράδειγμα : ή απόδοση αύτου τοϋ αγάλματος σ' Ινα κορινθιακό εργαστήριο επιβάλλεται καί οδηγεί επιπλέον στην αμφισβήτηση τής υπόθεσης, πού βιάστηκαν νά δεχτούν, δτι πρόκειται γιά μιά τριάδα* τά δύο αλλά αγάλματα είναι προφανώς σαμιακά. Τά έλεφάντινα ανάγλυφα σέ μικρογραφία πού βρέθηκαν επίσης στή φάβισσα τών Δελφών εγγράφονται καί αυτά μέσα στην παλαιότερη κορινθιακή παράδοση τόσο άπό τήν τυπολογία τών προσώπων δσο καί άπό τήν εικονογραφική θεματολογία. Προτάθηκε συχνά νά αποδοθεί μέρος τους στή Λακωνία αλλά χωρίς στερεά επιχειρήματα · αυτή ή διαπίστωση μας οδηγεί νά έξετάσωμε καί πάλι τό τόσο αμφιλεγόμενο πρόβλημα τής προέλευσης του κρατήρα του Vix. Όπως υποστήριζαν ό Gjedesen καί ή Βοκοτοπούλου, ό κρατήρας είναι Ιργο αμιγώς κορινθιακό αλλά τίποτα δέν εμποδίζει νά τό τοποθετήσουμε μέ τόν Jucker καί τόν Rolley στό τρίτο τέταρτο του 6ου αι. : θά επιβεβαίωνε απλώς τήν εκπληκτική σταθερότητα τών φορμαλιστικών δομών πού χαρακτηρίζει τήν κορινθιακή τεχνοτροπία καί πού κάνει τήν Ιστορία της τόσο δύσκολη καί συγχρόνως τόσο υποδειγματική.
Une base pour l'Apollon de Salamine à Delphes
Authors: Laroche Didier , Jacquemin Anne
Published: October 2008

Douze blocs ont été reconnus comme appartenant à un même ensemble, une base monumentale dont les scellements suggèrent qu'elle portait une statue humaine de grandes dimensions. Appartient à ce monument la pierre autrefois attribuée à la base du Taureau de Corcyre et portant la signature de Théopropos d'Égine. Le lieu de trouvaille et la nature de l'offrande conviennent pour la statue d'Apollon offerte par les Grecs après la bataille de Salamine.
Kroupezai, Scabellum
Authors: Bélis Annie
Published: October 2008

Le scabellum latin, les κρούπεζαι grecques sont un accessoire utilisé par les aulètes : il est constitué d'une double semelle de bois, éventuellement renforcée de métal, que l'instrumentiste actionne du pied ; pour le rendre plus sonore, il est parfois doté de deux cymbales, placées entre les deux semelles ; étude des termes grecs ; origine et fonction de l'engin, spécialement en Béotie ; rapports avec Batalos, cité dans l'inscription du Dionysion de Thasos ; relations entre aulos, rythme et travail ; conclusions sur les styles musicaux en Grèce et à Rome.
Un premier règne d'Antiochos VIII Épiphane à Antioche en 128
Authors: Le Rider Georges , Houghton Arthur
Published: October 2008

Μία ομάδα τετραδράχμων καί δραχμών τοΰ Άντίοχου Η' τοΰ Έπιφανοΰς παρουσιάζει Ινα πρόβλημα ταξινόμησης, γιατί τό πρόσωπο τοΰ βασιληα είναι διαφορετικό άπό τά άλλα του πορτραίτα καί ό τύπος της πίσω δψης (δρθια Τύχη κρατώντας τό κέρας της 'Αμάλθειας καί Ινα πηδάλιο) είναι νέος στή νομισματική τών Σελευκιδών. 'Αποδείχθηκε βτι αυτά τά νομίσματα δέν είχαν κυκλοφορήσει στην Τρίπολη δπως πίστευαν μερικοί, αλλά στην 'Αντιόχεια καί είχαν κοπεί τό 128, τρία χρόνια πρίν άπό τή χρονολογία πού θεωρείται μέχρι σήμερα ή αρχή της βασιλείας τοΰ Άντιόχου Η'. Αυτά τά νομίσματα θά πρέπει νά κυκλοφόρησαν γιά λίγο μέσα στίς εβδομάδες πού προηγήθηκαν τό σφετερισμό τοΰ θρόνου άπό τόν 'Αλέξανδρο Β' Ζαβινα.
Restauration de l'effigie-portrait de Caïus Ofellius Ferus à Délos
Authors: Barthe Georges , Besnainou Didier
Published: October 2008

Τό μνημειώδες μαρμάρινο άγαλμα τοΰ Caïus Ofellius Férus δέν είχε ποτέ στηθεί καί παρουσιαστεί άπό τότε πού ανακαλύφθηκε, τό 1880, στην 'Αγορά τών 'Ιταλών της Δήλου. Ή αποκατάσταση του πραγματοποιήθηκε τό Σεπτέμβριο-Όκτώβριο τοΰ 1987. Σκοπός ήταν νά αποκατασταθεί ή πρωταρχική κάθετη στάση τοΰ γλυπτού, καί νά στηριχτεί μέ μιά ελαφριά κατασκευή μέ τρόπο πού νά γίνεται καταληπτό. Γι' αυτό τό λόγο πέρασαν μέσα στό μάρμαρο δύο χαλύβδινες ανοξείδωτες ράβδους, αρκετά μακρυές ώστε νά φτάνουν στό κέντρο βάρους πού είναι τοποθετημένο πολύ ψηλά. Παρά τίς μεγάλες δυσκολίες τοΰ εγχειρήματος ή διάτρηση πραγματοποιήθηκε χωρίς νά κινδυνεύσει τό έργο μέ ένα τρυπάνι μέ διαμάντι. Οί ράβδοι στερεώθηκαν μέ ρητίνη έποξειδομένη καί συγκολλήθηκαν μέσα σέ δγκο άπό σκυρόδεμα. Ή κ. Ζαφειροπούλου, Έφορος Κυκλάδων, καθόρισε τίς διαστάσεις αύτης της βάσης.
Remarques sur la décoration sculptée de la maison du Dionysos à Délos
Authors: Queyrel François
Published: October 2008

Une tête idéale (A 248) et une effigie-portrait (A 4142) proviendraient, selon une étude récente, du premier étage de la Maison du Dionysos. En fait, seul un fragment de chacune de ces sculptures a cette provenance. La trouvaille, ici précisée, du corps du portrait dans la Maison aux cinq statues, avec un ensemble de cinq statues divines, amène à s'interroger sur le lieu d'exposition de ces sculptures ; ces statues d'appartement ne décoraient pas, comme on le pense généralement, la scène du théâtre. Œuvres d'un même atelier, elles proviennent sans doute d'une habitation du Quartier du théâtre, qui peut être la Maison du Dionysos. Cette trouvaille s'explique si l'on considère l'histoire de Délos ruinée : la fouille du Quartier du théâtre révèle que le décor sculpté de ses maisons fut souvent détruit et déplacé après leur abandon.
Signature du sculpteur Agathon d'Anargyre
Authors: Donnay Guy
Published: October 2008

Les deux fragments d'inscriptions publiés par Graindor et repris dans IG II2, 4308 avec la signature du sculpteur Agathon d'Anagyre recollent, à condition de mettre le fragment a à droite du fragment b. Cette base vraisemblablement en l'honneur d'un citoyen du dème de Mélité, se dressait sur l'Acropole.
Inscriptions de Macédoine
Authors: Sève Michel , Feissel Denis
Published: October 2008

D. Feissel-M. Sève, Inscriptions de Macédoine. P. 449-466 A partir de la collection d'estampages de l'École française et d'autres documents conservés dans ses archives, publication de 25 inscriptions inédites ou insuffisamment connues. Ces textes, des épitaphes pour la plupart, proviennent de Verria (n08 1 à 3), Edessa (n° 4), Sindos (n° 5), Thessalonique (n08 6 à 19, les n°e 15 à 19 étant inédits), Langada (n° 20), la Chalcidique (n°e 21 à 25).
Un monument honorifique au forum de Philippes
Authors: Sève Michel , Weber Patrick
Published: October 2008

Μιά πρόσφατη ανακάλυψη επιτρέπει νά ερμηνεύσουμε ένα μνημείο πού βρίσκεται κοντά στον ανατολικό ναό του Forum : πρόκειται γιά μιά επιμήκη βάση γιά πέντε γυναικεία αγάλματα τό λιγότερο, ίσως καί επτά' τά τέσσερα παριστάνουν ιέρειες της Λιβίας. Τό μνημείο αυτό, πού τοποθετήθηκε τά τελευταία χρόνια του 1ου ή τίς αρχές του 2ου αι. μ.Χ., κατά περίεργο τρόπο τό σεβάστηκαν δταν έγιναν οί σημαντικές εργασίες στην αρχή της βασιλείας του Μάρκου Αυρήλιου. Μελέτη τών αναθηματικών επιγραφών καί της βάσης, σκέψεις πάνω στίς τοπογραφικές συνέπειες.