Μελέτη της συσχέτισης του συστήματος ρενίνης - αγγειοτασίνης - αλδοστερόνης με τις μεταβολικές και ενδοκρινικές διαταραχές που παρατηρούνται στο σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
Authors: Οικονόμου Φραγκίσκος 
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Οι γυναίκες με ΣΠΩ παρουσιάζουν παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου όπως παχυσαρκία, αντίσταση στην ινσουλίνη, χαμηλού βαθμού χρόνια φλεγμονή. Η υπερδραστηριότητα του άξονα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (ΡΑΑ), αναγνωρίζεται ως σημαντικός παράγοντας καρδιαγγειακού κινδύνου με συμμετοχή στην παθοφυσιολογία της αρτηριακή υπέρτασης και της μυοκαρδιακής και αγγειακής ίνωσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της δραστηριότητας του άξονα ρενίνης- αλδοστερόνης σε νεαρές γυναίκες με ΣΠΩ και η σχέση που υπάρχει με άλλες ορμονικές και μεταβολικές παραμέτρους, καθώς επίσης η επίδραση της ινσουλινο-ευαισθητοποιού ουσίας μετφορμίνης, στο ανωτέρω σύστημα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Μελετήσαμε 48 ασθενείς με Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (ΣΠΩ) (ηλικίας: 24,5 ± 0,7 έτη, ΒΜΙ: 27,4 ± 0,9 kg/m2) (διαγνωστικά κριτήρια NIH) και 21 φυσιολογικές γυναίκες (M) (ηλικίας: 25,2 ± 0,8 έτη, ΒΜΙ: 25,2 ± 1,2 kg/m2). Προσδιορίστηκαν τα επίπεδα πλάσματος ολικής Ρενίνης (REN, μU/ml) και αλδοστερόνης (Aldo, pg/ml), τα ορμονικά, μεταβολικά και σωματομετρικά χαρακτηριστικά των ατόμων και στις δύο ομάδες. Όλα τα άτομα υποβλήθηκαν σε καμπύλη σακχάρου (OGTT). Σε 25 ασθενείς χορηγήθηκε μετφορμίνη (1700 mg ημερησίως) για 6 μήνες και οι ανωτέρω προσδιορισμοί επαναλήφθηκαν. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Τα βασικά επίπεδα ολικής Ρενίνης (ΣΠΩ: 47,9 ± 4,7 vs. Μ: 24,5 ± 2,7 , p=0,003) ήταν υψηλότερα στις γυναίκες με ΣΠΩ σε σχέση με τις μάρτυρες. Επίσης οι γυναίκες με ΣΠΩ είχαν υψηλότερα επίπεδα ολικής ρενίνης και αλδοστερόνης στον χρόνο 120΄ κατά την δοκιμασία OGTT.( Ρενίνη 120΄ ΣΠΩ: 45,2 ± 4,4 vs M: 25,1 ± 3,2 p=0,007, Αλδοστερόνη 120΄ : ΣΠΩ: 95 ± 8,2 vs M: 62,76 ± 5,2 p<0,001). Οι γυναίκες με ΣΠΩ είχαν υψηλότερες επίπεδα ολικής (87,32 ± 4,4vs 46,33 ± 3,7 p<0,001) και ελεύθερης τεστοστερόνης (3,45 ± 0,18 vs. 1,58 ± 0,11 p<0,001) και υψηλότερες τιμές του δείκτη υπερανδρογοναιμίας (free androgen index, FAI: 12,54 ± 1,1 vs. 4,3 ± 0,51 p<0.001) . Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στην ηλικία (24,5 ± 0,7 vs. 25,2 ± 087 p= 0,482 ), το ΒΜΙ (27,4 ± 0,9 vs. 25,2 ± 1,2 p=0,153), στον λόγο περιφέρειας μέσης προς περιφέρεια ισχίου ( WHR: 0,77 ± 0,001 vs. 0,74 ± 0,001 p=0,091) την αρτηριακή πίεση ( ΣΑΠ:113,6 ± 2,2 vs. 112,5 ± 2,4 p=0,643, ΔΑΠ: 75,8 ± 1,6 vs. 75,6 ± 1,5 p=0,941), το νάτριο ορού, (Na: 140,3 ± 0,78 vs. 141,5 ± 0,68 p=0,410 ), το κάλιο ορού (Κ: 3,96± 0,05 vs. 4,2 ± 0,14 p=0,055) και τις βασικές τιμές αλδοστερόνης(ΑLDO 0: 116,2 ± 13,5 vs. 120,6 ± 19,3 p=0,851). Oι γυναίκες με ΣΠΩ είχαν υψηλότερα βασικά επίπεδα σακχάρου και ινσουλίνης καθώς και λόγου γλυκόζης νηστείας προς ινσουλίνη νηστείας σε σύγκριση με τις μάρτυρες ( Glu 0: 94,1 ± 1,8 vs. 83,2 ± 2,2 p=0,001, Ins 0: 12,2 ± 1,5 vs. 7,3± 1 p=0,013, GIR: 11,1 ± 0,8 vs. 14,6 ± 1,0 p=0,014). Οι γυναίκες με ΣΠΩ διέφεραν στατιστικά σημαντικά όσον αφορά τους δείκτες ινσουλινοευαισθησίας: QUICKI 0,34 ± 0,004 vs. 0,37 ± 0,006 p=0,002 ΗΟΜΑ: 2,6 ± 0,35 vs. 1,3 ± 0,18 p=0,002, και MATSUDA: 4,6 ± 0,5 vs. 7,3 ± 0,81 p=0,010. ..........................................................................................................................................................