Μελέτη των κυττάρων του ήπατος με ανοσοϊστοχημεία μετά από επίδραση κορτιζόνης
Authors: Παπαθεοδοσίου Κωνσταντίνος 
Published: August 2021

Σε πειράματα που εκπονήσαμε για τη μελέτη επίδρασης κορτιζόνης σε κύτταρα ήπατος πειραματοζώων, ως βιολογικό υλικό χρησιμοποιήσαμε επίμυες της φυλής Wistar, ηλικίας οκτώ εβδομάδων και βάρους 170 +- gr περίπου. Τα πειραματόζωα παρέμειναν σε σταθερές συνθήκες περιβάλλοντος και διατροφής. Τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. Κάθε ομάδα αποτελείτο από δέκα πειραματόζωα. Η πρώτη ήταν η ομάδα ελέγχου, η δεύτερη τους έγινε ένεση με κορτιζόνη και θυσιάστηκαν τριάντα λεπτά μετά την ένεση ενώ η τρίτη ομάδα πειραματοζώων θυσιάστηκε τρεις ώρες μετά την ένεση κορτιζόνης, ταυτόχρονα με αυτά θυσιάσαμε και πέντε πειραματόζωα της ομάδας ελέγχου. Η ποσότητα της κορτιζόνης που ενέσαμε σε όλα τα πειραματόζωα ήταν 0,4 ml ανά 100 γραμμάρια ζώου, διαλυμένη σε φυσιολογικό ορό. Τα πειραματόζωα της ομάδας ελέγχου έλαβαν την ίδια ποσότητα φυσιολογικού ορού με αυτή που έλαβαν και τα πειραματόζωα των δυο άλλων ομάδων. Η θυσία των πειραματοζώων πραγματοποιήθηκε μετά από αναισθητοποίησή τους με αιθέρα. Αμέσως μετά την αναισθητοποίηση, τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν και ελαμβάνοντο βιοψίες από το ήπαρ κάθε πειραματόζωου για μελέτη στο φωτονικό και ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Στα πειράματά μας μελετήσαμε την επίδραση της κορτιζόνης στα κύτταρα του ήπατος τριάντα λεπτά και τρεις ώρες μετά την ένεση. Οι αλλοιώσεις που παρατηρήσαμε στα κύτταρα του ήπατος που είχε επιδράσει η κορτιζόνη σε σχέση με τα κύτταρα της ομάδας ελέγχου είναι σημαντικές, και αναφέρονται κυρίως στη στερεομορφία του πλεκτονομικού σχηματισμού των ιστονών και του DNA των πυρήνων. Επίσης η μελέτη μας έδειξε ότι η αντίδραση των βασικών πρωτεϊνών με τη χρωστική στους πυρήνες μειώνεται σε περιοχές της χρωματίνης, στις ομάδες των κυττάρων που προήρχοντο από πειραματόζωα που είχε επιδράσει η κορτιζόνη. Η αντίδραση της χρωστικής μειώνεται στους πυρήνες που προέρχονται από πειραματόζωα που είχε επιδράσει η κορτιζόνη τριάντα λεπτά, όπως επίσης οι κόκκοι της ετεροχρωματίνης ελαττώνονται αριθμητικά σε αυτό το στάδιο (Μέθοδος ΡΤΑΗ). Τα αποτελέσματα των πειραμάτων μας σημαίνουν ότι τα κύτταρα αυτά έχουν μειωμένη λειτουργικότητα, κατά την επίδραση της κορτιζόνης στο χρόνο των τριάντα λεπτών, ενώ στις τρεις ώρες τα ίδια κύτταρα έχουν αρχίσει να επανακτούν τη λειτουργικότητά τους όχι όμως σε φυσιολογικά επίπεδα. Αυτό μας επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα που λάβαμε από την ανοσοεντόπιση της πρωτεΐνης η οποία εκφράζετε με κόκκους και συσσωματώματα, όπου παρατηρείτε σχετική διακύμανση στην έκφρασή της μεταξύ των βιοψιών των τριών ομάδων. Οι μελέτες αυτές ενισχύονται από το γεγονός ότι οι παρατηρήσεις μας για τη λεπτή δομή των κυττάρων με την κλασσική μέθοδο ηλεκτρονικής μικροσκοπίας υποδεικνύουν ελάχιστα αυξημένη την ετεροχρωματίνη, στα κύτταρα που προέρχονται από πειραματόζωα στα οποία είχε επιδράσει η κορτιζόνη. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι στο χρονικό διάστημα των τριών ωρών μετά την επίδραση της κορτιζόνης, οι αλλοιώσεις των κυττάρων αυτών είναι εντονότερες σε σχέση με αυτές που παρατηρούνται στα τριάντα λεπτά μετά τη χορήγηση της κορτιζόνης. Τα αποτελέσματα αυτά υποδεικνύουν ότι οι αλλοιώσεις σε λειτουργικό και μορφολογικό επίπεδο αυξάνονται ανάλογα με το χρόνο που διέρχεται μετά τη χορήγηση κορτιζόνης, αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι ο χρόνος αυτός είναι απεριόριστος. Πρόσφατα πειράματα που έχουν γίνει με τη χορήγηση κορτιζόνης από τους έδειξαν ότι παρατηρούνται βλάβες σε κύτταρα του ήπατος από την επίδραση της κορτιζόνης). Οι αλλοιώσεις που παρατήρησαν ήταν κυρίως σε βιοσυνθετικό επίπεδο. Από τα πειράματά μας φαίνεται ότι οι αλλοιώσεις των κυττάρων εξαρτώνται και από τη φάση που βρίσκονται τα κύτταρα τη στιγμή της επίδρασης της κορτιζόνης και της μονιμοποίησής τους. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι πολλά κύτταρα δεν υφίστανται αλλοιώσεις ενώ σε άλλα μεταβάλλετε το διαχρονικό τους πρόγραμμα, τέτοιες μεταβολές πρέπει να εκφράζουν οι αλλοιώσεις που παρατηρούνται στις βασικές και όξινες πρωτεΐνες των κυττάρων του ήπατος που παρατηρήσαμε. Είναι γνωστό ότι τα κύτταρα που βρίσκονται κατά την επίδραση εξωγενών παραγόντων στη φάση της διαίρεσης είναι πιο ευαίσθητα από τα άλλα και εμφανίζουν εντονότερες αλλοιώσεις.