Αξιολόγηση ποιότητας ζωής και συναισθηματικών διαταραχών σε ασθενείς με διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια
Authors: Σαϊτάκης Γεώργιος 
Published: February 2025

Ο Διαβήτης έχει επιβλαβείς επιπτώσεις σε πολλά όργανα, συμπεριλαμβανομένων των νεφρών, της καρδιάς, και του κεντρικού νευρικού συστήματος, με την οφθαλμική συμμετοχή και ,ειδικά, τη Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια (DR), να συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πιο σοβαρές και προεξάρχουσες συνέπειες. Η Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια, και ειδικότερα τα προχωρημένα στάδια της ασθένειας, ασκούν έναν καίριο αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής και την συναισθηματική κατάσταση των ασθενών. Σε αυτό το περιβάλλον, δύναται να εμφανισθεί συναισθηματικού τύπου ψυχοπαθολογία, ψυχολογικές αντιδράσεις και ειδικότερα σημαντική συννοσηρότητα, με αγχώδεις διαταραχές, οι οποίες φαίνεται να επιδεινώνουν περαιτέρω την κατάσταση των ασθενών. Μία σειρά από ερωτηματολόγια δύναται να αξιοποιηθούν για την αποτίμηση του δυνητικού αντικτύπου της Διαβητικής Αμφιβληστροειδοπάθειας στην ποιότητα ζωής των ασθενών, συμπεριλαμβανομένων του Beck Anxiety Inventory (BAI) and του The National Eye Institute Visual Function Questionnaire-25 (NEI VFQ-25). Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν η αποτίμηση της συσχέτισης της Διαβητικής Αμφιβληστροειδοπάθειας και του Διαβητικού Οιδήματος της Ωχράς με την σχετιζόμενη με την όραση-ποιότητα ζωής, καθώς και της δυνητικής σύνδεσης ανάμεσα στη βαρύτητα της ασθένειας, στην συναισθηματική κατάσταση και στην εκδήλωση άγχους αλλά και άλλων ψυχικών διαταραχών. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με βυθοσκοπικά ευρήματα είχαν σημαντικά χαμηλότερες επιδόσεις σε όλες τις VFQ-25 υποκλίμακες, καταδεικνύοντας χειρότερη ποιότητα ζωής εν συγκρίσει με ασθενείς χωρίς DR. Σοβαρότερη DR, υψηλότερα επίπεδα άγχους, περισσότερος χρόνος καθιστικής ζωής καθημερινά, ανεργία και χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης, βρέθηκαν όλα να σχετίζονται ,με σημαντική αρνητική συσχέτιση, με χειρότερη ποιότητα ζωής. Αναφορικά με την συναισθηματική κατάσταση, περισσότερα χρόνια νόσησης από διαβήτη, θεραπεία με ινσουλίνη και αυξημένος αριθμός ωρών καθιστικής ζωής την ημέρα, ήταν συνδεδεμένα με ένα βαρύτερο φορτίο άγχους. Επιπρόσθετα, η παρουσία μίας ταυτόχρονης ασθένειας, τα ευρήματα στη βυθοσκόπηση, το διαβητικό οίδημα της ωχράς και η θεραπεία με ενέσεις anti-VEGF, καθώς και ο αριθμός των ενέσεων, ήταν σημαντικά συσχετιζόμενα με τα επίπεδα του άγχους. Η πολυπαραγοντική ανάλυση κατέδειξε ότι η παρουσία Σοβαρής Μη-Παραγωγικής Διαβητικής Αμφιβληστροειδοπάθειας ή Παραγωγικής Διαβητικής Αμφιβληστροειδοπάθειας, και η λήψη ινσουλίνης θεραπευτικά (ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με άλλη θεραπεία), συνδέονταν σημαντικά με υψηλότερα επίπεδα άγχους. Συμπέρασμα: Ο καλά-εγκαθιδρυμένος αντίκτυπος της DR στην ευημερία, ποιότητα ζωής και συναισθηματική κατάσταση των ασθενών, καθιστούν την αποτροπή, σταθεροποίηση ή καθυστέρηση προόδου της DR και του CME μία αναγκαιότητα, με σκοπό την προστασία των ασθενών από την εμφάνιση ψυχοπαθολογικών εκδηλώσεων. Από την άλλη μεριά, η εικαζόμενη αμφίδρομη συσχέτιση ανάμεσα στα συναισθηματικά προβλήματα και στην πρόοδο της DR, φέρνει στο προσκήνιο την σημαντικότητα της αναγνώρισης και αντιμετώπισης των ψυχολογικών θεμάτων, στοχεύοντας στην επιβράδυνση εξέλιξης της DR.