bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Αποκατάσταση υποβαθμισμένων οικοσυστημάτων σε χώρους διάθεσης απορριμμάτων με την εγκατάσταση μεσογειακής βλάστησης
Authors: Γκαλογιάννης Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Στόχοι της διατριβής ήταν: α) η καταγραφή των ενδεδειγμένων φυτικών ειδών για την εγκατάσταση βλάστησης σε ένα Χώρο Διάθεσης Απορριμμάτων (ΧΔΑ), με δεδομένες τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν σε αυτόν, β) η έρευνα των σημαντικότερων παραμέτρων που τα επηρεάζουν γ) η μελέτη της διαδοχής της βλάστησης σε έναν ΧΔΑ, με παράλληλη μελέτη της μεταβολής των φυσικοχημικών εδαφικών ιδιοτήτων και δ) η εκπόνηση βασικών αρχών αποκατάστασης της βλάστησης, προσαρμοσμένων στις βιοκλιματικές συνθήκες της Ελλάδας και στις ιδιαιτερότητες των ελληνικών απορριμμάτων και ΧΔΑ.Η διερεύνηση των προαναφερθέντων παραμέτρων κρίθηκε αναγκαία, διότι τα δεδομένα που αφορούν την αποκατάσταση στην Ελλάδα είναι ανεπαρκή ενώ, στη βιβλιογραφία, απουσιάζουν εντελώς καταγραφές που αφορούν την επίδραση φυτοτοξικών παραμέτρων των ΧΔΑ σε είδη μεσογειακής χλωρίδας. Ο χώρος που επιλέχθηκε για την έρευνα ήταν ο ΧΔΑ των Άνω Λιοσίων στην Αττική, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος της χώρας και από τους μεγαλύτερους της Ευρώπης ο οποίος, δέχεται καθημερινά έως 6.500 τόνους απορριμμάτων. Για την έρευνα επιλέχθηκαν τρεις πειραματικές περιοχές με βάση την ηλικία των απορριμμάτων και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του τελικού καλύμματος.Προσδιορίσθηκαν είκοσι (20) εδαφικές παράμετροι, για τις οποίες, πραγματοποιήθηκαν δύο (2) δειγματοληψίες κατά τα έτη 1999 και 2005 σε δύο (2) βάθη. Οι μετρήσεις απέβλεπαν, στη μελέτη των τυχόν μεταβολών των παραμέτρων αυτών οι οποίες επηρεάζονται από τη σύσταση των απορριμμάτων και την εγκατάσταση των φυτών.Για την παρακολούθηση της ποιότητας της αέριας φάσης του εδάφους (CH4, CO2, Ο2 και H2S) και της θερμοκρασίας, εγκαταστάθηκε δίκτυο σταθμών σε τρία βάθη (30cm, 60cm και 90cm) όπου πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις για έξι έτη (2000-2006).Για την καταγραφή της φυσικής αναγέννησης, διαδοχής και βιοποικιλότητας των αυτοφυών ποωδών φυτών στο τελικό εδαφικό κάλυμμα του ΧΔΑ στις τρεις πειραματικές περιοχές, πραγματοποιήθηκε φυτοκοινωνιολογική έρευνα για τρία έτη (2001, 2002, 2005).Για την εγκατάσταση βλάστησης στις πειραματικές περιοχές και τη διερεύνηση των επιδράσεων των περιοριστικών παραγόντων του ΧΔΑ σε ξυλώδη φυτά, πραγματοποιήθηκε πρόγραμμα φυτεύσεων. Τα κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν για την επιλογή των ειδών αφορούν οικολογικές, βιολογικές και αισθητικές παραμέτρους. Φυτεύτηκαν 13 είδη δέντρων, θάμνων και αρωματικών φυτών, στο σύνολό τους προερχόμενα από τη μεσογειακή αττική χλωρίδα. Από τις παραμέτρους των φυτών που μετρήθηκαν, ήταν η επιβίωση και η αύξησή τους.H μεθοδολογία της χωρικής παρεμβολής (interpolation) των GIS χρησιμοποιήθηκε, για τον προσδιορισμό των παραμέτρων και την αντίστοιχη πρόβλεψη (extrapolation) στα σημεία που έγιναν οι φυτεύσεις και μελετήθηκαν τα αυτοφυή ποώδη.Τέλος, δίνονται τα αποτελέσματα, διατυπώνονται τα συμπεράσματα της διεξαχθείσας έρευνας καθώς και προτάσεις αποκατάστασης ΧΔΑ.
Ο ρόλος του Wnt/β-catenin και του εκλεκτικού αναστολέα του στη μετάδοση του σήματος του ηπατοκυτταρικού καρκίνου
Authors: Σκλάβος Αργύριος
Published: September 2021

Πρόσφατα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η μειορρύθμιση του μονοπατιού μοριακής σηματοδότησης Wnt/β-catenin μπορεί να παίζει ρόλο στη δημιουργία και ανάπτυξη του ηπατοκυτταρικού καρκίνου. Κατά συνέπεια τα στοιχεία που εμπλέκονται στο μονοπάτι θεωρήθηκαν ως πιθανοί στόχοι για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων της αντιμετώπισης και θεραπείας του ηπατοκυτταρικού καρκίνου. Υπό το φως αυτών των δεδομένων η παρούσα εργασία εξετάζει τα αποτελέσματα της αναστολής του σήματος του Wnt/β-catenin, σε ένα κλασσικό χημικά επαγόμενο (DEN) μοντέλο καρκινογένεσης –δημιουργίας ηπατοκυτταρικού καρκίνου σε μύες. Η εξάλειψη του Wnt/β-catenin επιτεύχθηκε με τη χορήγηση αντι-ορού (Anti-Wnt-1) για 10 συνεχόμενες ημέρες στην ηλικία των 9 μηνών και οι μύες εξετάστηκαν 20 ημέρες μετά. Σ’ αυτό το χρονικό σημείο οι μύες στους οποίους είχε χορηγηθεί DEN εξετάστηκαν και διαπιστώθηκε ότι είχαν αναπτύξει πολλαπλά και ποικίλων μεγεθών ηπατοκυτταρικά αδενώματα. Η χορήγηση του Anti-Wnt-1 είχε σαν αποτέλεσμα την καταστολή σημαντικών στοιχείων του μοριακού μονοπατιού Wnt/β-catenin όπως η β-catenin και ο υποδοχέας Frizzled-1, όχι όμως και την Dickkopf σχετιζόμενη πρωτεΐνη 1. Αυτό το αποτέλεσμα συνυπήρχε με την καταστολή της Cyclin D1, του FOXM1, του NF-κΒ και του c-Jun, αντίστοιχα με την καταστολή του πολλαπλασιασμού και της απόπτωσης στα ηπατοκυτταρικά αδενώματα και τη μείωση των Bcl-2 και c-Met στον ορό των μυών. Εν τούτοις το μέγεθος και ο αριθμός των όγκων δεν επηράστηκαν, γεγονός που υποδεικνύει ότι η απόπτωση είναι εξίσου σημαντική με τον πολλαπλασιασμό, στο πλαίσιο της δράσης εναντίων των επαγόμενων μετά από χορήγηση DEN, ηπατοκυτταρικών αδενωμάτων σε μύες.
Investigating persuasive strategies in greek efl learners' discourse
Authors: Παπαδόπουλος Ισαάκ
Published: September 2021

Ως πράξη πειθούς θεωρείται η προσπάθεια ενός ατόμου να μεταβάλλει τις πεποιθήσεις, τις στάσεις, τις αξίες, τα συναισθήματα και τις προθέσεις ενός άλλου μέσω της επιχειρηματολογικής του υποβολής. Στον ορισμό αυτό (που προκύπτει από τους Simons 1976, Lakoff 1982, Hardin 2010, Mintz et al., 2012), η πειθώ νοείται ότι ενεργοποιείται μέσω επικοινωνιακών μέσων που περιλαμβάνουν τη χρήση της γλώσσας. Πιο συγκεκριμένα, η πειθώ ενεργοποιείται μέσα από τη χρήση των δύο βασικών παραγωγικών γλωσσικών δεξιοτήτων, δηλαδή την παραγωγή προφορικού και γραπτού λόγου, αν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλα παραγλωσσικά στοιχεία (π.χ. γκριμάτσες). Η έρευνα και στους δύο αυτούς τομείς λαμβάνει συνεχώς ιδιαίτερη προσοχή. Η μελέτη αυτής της διδακτορικής διατριβής στοχεύει στην καταγραφή των στρατηγικών πειθούς των Ελλήνων εφήβων μαθητών κατά την παραγωγή γραπτού λόγου στην αγγλική ως ξένη γλώσσα. Συγκεκριμένα, 595 μαθητές της ξένης γλώσσας (που κυμαίνονται από 11 έως 13 ετών) παρακινήθηκαν για να γράψουν στους βρετανούς φίλους τους μία φιλική επιστολή με σκοπό να τους πείσουν να διαβάσουν ένα βιβλίο που είχαν διαβάσει. Το αναλυτικό σύστημα λόγου πειθούς των Connor και Lauer (1985), χρησιμοποιήθηκε για να καταγραφούν οι προσπάθειες πειθούς των συμμετεχόντων, ενώ τόσο οι στρατηγικές όσο και οι μορφές πειθούς συσχετίστηκαν με τις πράξεις λόγου που επιτελούσαν οι μαθητές και τα στοιχεία αξιολόγησης που χρησιμοποίησαν επίσης. Οι υποθέσεις που εξετάστηκαν σχετίζονταν με τη συμβολή του φύλου και του γλωσσικού επιπέδου των Ελλήνων εφήβων μαθητών της αγγλικής ως ξένης γλώσσας στη διαφοροποίηση του γραπτού λόγου πειθούς. Επιπλέον, εξετάστηκε η συσχέτιση μεταξύ των μορφών πειθούς και α) των πράξεων λόγου που επιτελούσαν οι μαθητές και β) τα στοιχεία αξιολόγησης των μαθητών (Halliday, 1994). Συμπεραίνεται ότι τόσο το γλωσσικό επίπεδο όσο και το φύλο συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στη διαφοροποίηση της επικοινωνίας πειθούς. Συγκεκριμένα, ενώ οι μαθητές αναπτύσσουν το επίπεδο γλωσσικής επάρκειας στην ξένη γλώσσα, φαίνεται να προτιμούν περισσότερο τις στρατηγικές πειθούς συναισθηματικού και ηθικού τύπου από τις στρατηγικές που προσανατολίζονται στη λογική. Από την άλλη, οι συμμετέχουσες μαθήτριες έδειξαν την προτίμησή τους στις συναισθηματικά προσανατολισμένες στρατηγικές ενώ οι συμμετέχοντες μαθητές φάνηκε να επιλέγουν τις στρατηγικές που βασίζονται στη λογική και στο ήθος, στην προσπάθειά τους να πείσουν τον ‘συνομιλούντα’. Ορισμένες συσχετίσεις εντοπίστηκαν ανάμεσα στις μορφές πειθούς και τις πράξεις λόγου και αξιολογικά στοιχεία των μαθητών ενώ τέλος, δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην ερμηνεία αυτών των συσχετίσεων στη βάση της λειτουργίας τους μέσα στο πλαίσιο της κάθε μορφής πειθούς.
Τεχνολογίες τριπτών στη νεολιθική της Βόρειας Ελλάδας
Authors: Μπεκιάρης Αναστάσιος
Published: September 2021

Η διατριβή πραγματεύεται τα λίθινα τριπτά αντικείμενα που προέκυψαν από τις ανασκαφές στο νεολιθικό οικισμό Αυγής Καστοριάς (Μέση-Νεότερη Νεολιθική, περ. 5700-4500 π.Χ.). Οι ανασκαφές στη Νεολιθική Αυγή έφεραν στο φως ένα πολυπληθές σύνολο τριπτών τεχνουργημάτων, που περιλαμβάνει ποικίλους εργαλειακούς τύπους, όπως τριβεία, τριπτήρες, στιλβωτήρες, ακόνια, εργαλεία κοπής, κρουστήρες, πολυλειτουργικά εργαλεία, αλλά και διάφορα τριπτά αντικείμενα, όπως λίθινα αγγεία, λίθινες πλάκες και «κεφαλές ροπάλων», καθώς και πρώτες ύλες και υποπροϊόντα από τις ακολουθίες κατασκευής των παραπάνω τεχνολογικών προϊόντων. Στόχος της διατριβής είναι να διερευνήσει τη σημασία των αντικειμένων αυτών για τις νεολιθικές κοινωνίες της Βόρειας Ελλάδας, χρησιμοποιώντας ως μελέτη περίπτωσης το τριπτό υλικό του νεολιθικού οικισμού Αυγής Καστοριάς. Μέσα από τη τεχνολογική και συγκειμενική πραγμάτευση των τριπτών αντικειμένων επιχειρεί να ερευνήσει διαφορετικές όψεις της βιογραφίας τους (π.χ. πρώτες ύλες και κατασκευή, συντήρηση, χρήση, καταστροφή και απόθεση), όπως αυτές αποτυπώνονται κατά τη διάρκεια της ζωής μιας νεολιθικής κοινότητας. Η εν λόγω μελέτη εξετάζει τους πολύπλευρους τρόπους με τους οποίους η νεολιθική κοινωνία της Αυγής παράγει και καταναλώνει τα τριπτά προϊόντα μέσα σε διαφορετικά χωρικά και κοινωνικά πλαίσια (π.χ. σε οικήματα/ιδιωτικούς χώρους, σε κοινόχρηστες, ανοιχτές περιοχές, μέσα στα πλαίσια καθημερινών οικιακών πρακτικών ή με αφορμή ιδιαίτερα γεγονότα συμβολικού χαρακτήρα) και ερευνά τον ρόλο τους στην παραγωγή ποικίλων κοινωνικών νοημάτων.
Η ενδοσκοπική αντιμετώπιση των συριγγίων εγκεφαλονωτιαίου υγρού της βάσεως του κρανίου
Authors: Χριστοφορίδου Άρτεμις
Published: September 2021

Τα συρίγγια Εγκεφαλονωτιαίου υγρού της βάσεως του κρανίου αποτελούν μια αρκετά σπάνια κλινική οντότητα με σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα. Ανέκαθεν αποτελούσαν πρόκληση για το χειρουργό. Στο παρελθόν, τόσο η διάγνωση, όσο και κυρίως η αποκατάσταση των συριγγίων της βάσεως του κρανίου, αποτελούσε έργο των νευροχειρουργών με τη μέθοδο της κρανιοτομής. Η ενδορρινική ενδοσκοπική αποκατάσταση αποτελεί μία ελάχιστα επεμβατική εναλλακτική μέθοδο. Η παρούσα μελέτη έχει σκοπό να συγκρίνει τις δύο μεθόδους και τα αποτελέσματά τους. Την τελευταία εικοσαετία έχει γίνει σημαντική πρόοδος στον τομέα της διάγνωσης και έχουν δοκιμασθεί νέες μέθοδοι, που βοηθούν σημαντικά στην ταυτοποίηση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, αλλά και στον προσδιορισμό της ακριβούς θέσης του συριγγίου. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια, με την πρόοδο της ενδοσκοπικής ενδορρινικής χειρουργικής, ο ρόλος του ωτορινολαρυγγολόγου έχει εδραιωθεί, προωθώντας την ελάχιστα επεμβατική αποκατάσταση των συριγγίων εγκεφαλονωτιαίου υγρού, που συνοδεύεται από μικρότερη νοσηρότητα (αποφυγή κρανιοτομής) και μικρότερο ποσοστό διεγχειρητικών και μετεγχειρητικών επιπλοκών. Στην παρούσα μελέτη, σαράντα τρεις ασθενείς που είχαν διαγνωστεί με ρινόρροια εγκεφαλονωτιαίου υγρού και υποβλήθηκαν σε χειρουργική αποκατάσταση στο διάστημα από το 1999 έως το 2015 συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Το αναδρομικό μέρος της μελέτης, συμπεριέλαβε εικοσιπέντε ασθενείς με συρίγγια εγκεφαλονωτιαίου υγρού που είχαν υποβληθεί σε κρανιοτομή από τον Ιανουάριο του 1999 έως και τον Δεκέμβριο του 2009. Το προοπτικό μέρος της μελέτης συμπεριέλαβε δεκαοχτώ διαδοχικούς ασθενείς με συρίγγιο ΕΝΥ, που υποβλήθηκαν σε ενδοσκοπική ενδορρινική αποκατάσταση από τον Ιανουάριο του 2010 έως και τον Δεκέμβριο 2015. Οι παράμετροι που μελετήθηκαν ήταν οι εξής: 1.επιδημιολογικά στοιχεία (ηλικία, φύλο, δείκτης βάρους σώματος που υπολογίστηκε ως βάρος σε κιλά δια του ύψους σε μέτρα στο τετράγωνο), 2.αιτιολογία της ρινόρροιας, 3.μέθοδος διάγνωσης, 4.θέση του συριγγίου, 5.μέθοδος αποκατάστασης και είδος μοσχεύματος 6.διάρκεια νοσηλείας, 7.διάρκεια χειρουργείου, 8.χρήση οσφυονωτιαίας παράκαμψης ή παροχέτευσης, 9.αποκατάσταση, 10.υποτροπή, 11.επιπλοκές, 12.κόστος χειρουργείου και 13.ικανοποίηση ασθενών. Αν και δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επιτυχία της αποκατάστασης, οι ασθενείς της ενδοσκοπικής ομάδας βρέθηκε να έχουν σημαντικά μικρότερη διάρκεια χειρουργείου και νοσηλείας, χαμηλότερα ποσοστά επιπλοκών και κόστους, καθώς και μεγαλύτερη ικανοποίηση των ασθενών. Ταυτόχρονα αναλύθηκαν τα επιδημιολογικά δεδομένα της νοσολογικής αυτής οντότητας, αλλά και οι διαγνωστικές και χειρουργικές μέθοδοι. Από τη μελέτη της βιβλιογραφίας συμπεραίνουμε ότι αυτή είναι μία από τις λίγες μελέτες που επιχειρούν να συγκρίνουν τις δύο μεθόδους. Αυτά τα δεδομένα ενισχύουν περαιτέρω την άποψη ότι η ενδοσκοπική προσέγγιση είναι η προτιμώμενη μέθοδος για την αντιμετώπιση των διαρροών εγκεφαλονωτιαίου υγρού της βάσεως του κρανίου που δε σχετίζονται με επιπλέον ενδοκρανιακή παθολογία.
Ο μεταβολισμός του βαλπροϊκού οξέος
Authors: Χατζηστεφανίδης Δημήτριος
Published: September 2021

Στόχος: Ο προσδιορισμός της επίδρασης των πολυμορφισμών των γονιδίων UGT1A6 και UGT2B7 στον μεταβολισμό του βαλπροϊκού οξέος.Μεθοδολογία/Ασθενείς: Στην μελέτη συμπεριελήφθησαν ενήλικες και ανήλικοι ασθενείς υπό θεραπεία με βαλπροϊκό οξύ που νοσηλεύτηκαν στην Νευρολογική Κλινική ή παρακολουθούνταν στο Εξωτερικό Ιατρείο Επιληψίας ή το Παιδονευρολογικό Ιατρείο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Σε κάθε ασθενή καταγράφτηκε το βάρος και η ημερήσια δόση χορήγησης του φαρμάκου. Από κάθε συμμετέχοντα ελήφθη δείγμα αίματος πριν την πρωινή δόση της θεραπείας, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό των επιπέδων του φαρμάκου στο πλάσμα, καθώς και για τον προσδιορισμό των μελετώμενων πολυμορφισμών. Οι πολυμορφισμοί μελετήθηκαν με χρήση της μεθόδου PCR και ήταν οι 19T>G, 541A>G και 552A>C του γονιδίου UGT1A6 και ο 802T>C του γονιδίου UGT2B7. Σε κάθε ασθενή προσδιορίσθηκε ο φυσικός λογάριθμος του λόγου συγκέντρωσης-προς-δόση (concentration-to-dose ratio, lnCDR), λόγω της κανονικής του κατανομής, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως έμμεσο μέτρο σύγκρισης της ταχύτητας μεταβολισμού του φαρμάκου.Αποτελέσματα: Στην μελέτη συμπεριελήφθησαν 134 ασθενείς (76 ενήλικες – ηλικίας ≥ 16 ετών - και 58 παιδιά). Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στην ταχύτητα μεταβολισμού μεταξύ των μελετώμενων πολυμορφισμών στο σύνολο του δείγματος. Η απαιτούμενη ημερήσια δόση του φαρμάκου σχετίζεται με το βάρος των ασθενών. Οι ασθενείς διαστρωματώθηκαν ως προς την ηλικία και τη συγκέντρωση του φαρμάκου στο πλάσμα. Δεν σημειώθηκε διαφορά στην ταχύτητα μεταβολισμού μεταξύ των διαφόρων πολυμορφισμών στις διάφορες υποομάδες του δείγματος. Παρατηρήθηκαν αυξημένες τιμές lnCDR στα παιδιά (ηλικία < 16 ετών) συγκριτικά με τους ενήλικες, υποδηλώνοντας αυξημένη ταχύτητα μεταβολισμού στην ηλικιακή αυτή ομάδα (lnCDR ενηλίκων vs παιδιών: 1.35 ± 0.47 l/kg vs 0.99 ± 0.45 l/kg, p < 0.001).Συμπεράσματα: Η δράση των μελετώμενων πολυμορφισμών ως προς τον μεταβολισμό του βαλπροϊκού οξέος δεν ανευρέθη σημαντική. Η διαστρωμάτωση ως προς διάφορους παράγοντες που ενδεχομένως επηρεάζουν την ταχύτητα μεταβολισμού του βαλπροϊκού οξέος δεν κατέστη εφικτό να αναδείξει υποκείμενες διαφορές. Παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά της ταχύτητας μεταβολισμού μεταξύ ενηλίκων και παιδιών, με επίπτωση ως προς την κλινική διαχείριση και τη ρύθμιση της δοσολογίας των ασθενών κατά την πορεία ενηλικίωσης αυτών.
Καταγραφή των λοιμώξεων χειρουργικού πεδίου και μελέτη των παραγόντων κινδύνου στην χειρουργική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων
Authors: Μπεκιάρη Άννα
Published: September 2021

Οι λοιμώξεις του χειρουργικού πεδίου (ΛΧΠ) είναι ένα σημαντικό πρόβλημα στις χειρουργικές επεμβάσεις, καθώς σχετίζονται με αυξημένη νοσηρότητα, θνησιμότητα, παραμονή στο νοσοκομείο και κόστος νοσηλείας. Ο σκοπός της παρούσας προοπτικής επιδημιολογικής μελέτης είναι η διερεύνηση του επιπολασμού των ΛΧΠ και η ανάδειξη των παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με την εμφάνισή τους στην Χειρουργική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων. Συνολικά, εντάχθηκαν στην έρευνα 1058 ασθενείς, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε γενική χειρουργική επέμβαση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Πέρα από τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, καταγράφηκαν επίσης, σωματομετρικά στοιχεία, καθώς και στοιχεία που αφορούσαν συνήθειες των ασθενών όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ και η λήψη φαρμάκων. Όσον αφορά την επέμβαση, καταγράφηκαν η διάρκεια, το είδος, η έκβαση, η χημειοπροφύλαξη, η συνυπάρχουσα παθολογία, η ύπαρξη ή όχι εμφυτευμάτων, το είδος της αναισθησίας και η ταξινόμηση του χειρουργικού τραύματος. Τα κριτήρια ορισμού των ΛΧΠ ήταν σύμφωνα με το πρωτόκολλο NNIS του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC). Όλοι οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για 30 ημέρες μετά την επέμβαση για μετεγχειρητικές λοιμώξεις σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Από τη συγκεκριμένη μελέτη μας, διαπιστώνεται ότι στο νοσοκομείο μας και σε δείγμα 1058 ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη, το ποσοστό εμφάνισης ΛΧΠ είναι στο 7,6%, το οποίο είναι υψηλό σε σύγκριση με τα ποσοστά ΛΧΠ της δυτικής βιβλιογραφίας. Από τις 80 συνολικά λοιμώξεις χειρουργικού πεδίου που καταγράφηκαν στο δείγμα μας, οι 34 είναι εν τω Βάθει (42,5 %), 35 επιφανειακές (43,8 %) και 11 οργάνου χώρου (13,8 %). Ενδονοσοκομειακά καταγράφηκαν 67 λοιμώξεις χειρουργικού πεδίου (83,8 %) και 13 μετά την έξοδο του ασθενούς από το νοσοκομείο (16,2 %).Παρατηρούμε ότι τα μικρόβια που εμφανίζονται πιο συχνά είναι το Escherichia coli 26 στελέχη (24,3%), ο Enterococcus faecium 15 στελέχη (14%), ο Enterococcus faecalis 12 στελέχη (11,2%) και η Pseudomonas aeruginosa 12 στελέχη (11,2%). Συνολικά, από τα μικρόβια που απομονώθηκαν τα 53 (49,5%) ήταν Gram (-), 45 (42%) ήταν Gram (+) και 9 (8,4%) ήταν μύκητες.Ο υπολογισμός του λόγου πιθανοτήτων, του διαστήματος εμπιστοσύνης αλλά και του p, ανέδειξε ως παράγοντες κινδύνου την παραμονή του ασθενούς στη ΜΕΘ, το ASA score μεγαλύτερο του 2, το NNIS score μεγαλύτερο του μηδενός, και τη ταξινόμηση του χειρουργικού τραύματος σε διαφορετική της ClassI. Στη πολυπαραγοντική ανάλυση βρέθηκε ότι ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου είναι: η παραμονή του ασθενούς στη ΜΕΘ, το NNIS score μεγαλύτερο του μηδενός, και η ταξινόμηση του χειρουργικού τραύματος όταν είναι διαφορετική της κατηγορίας I. Ωστόσο, οφείλουμε να επισημάνουμε, πως είναι αναγκαίο να διεξαχθούν πιο εκτεταμένες μελέτες για τις ΛΧΠ, καθώς και για τη χρήση των αντιβιοτικών που να περιλαμβάνουν περισσότερες κλινικές μελέτες.
Optiminization of biomass exploitation within a framework of process combination
Authors: Σαλάπα Ιωάννα
Published: September 2021

Η παρούσα διδακτορική διατριβή επικεντρώνεται στην αποτελεσματική εκμετάλλευση αγροτικών υπολειμμάτων στα πλαίσια της φιλοσοφίας του βιοδιυλιστηρίου. Η λιγνοκυτταρινική βιομάζα έχει διάφορες χρήσεις, αλλά η αλληλοσυνδεδεμένη φύση των δομικών συστατικών της εμποδίζει την πλήρη εκμετάλλευση. Συνεπώς, για να επιτευχθεί η πλήρης αξιοποίηση των βασικών συστατικών της (κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και λιγνίνη) κρίσιμο βήμα αποτελεί η προεπεξεργασία. Πολλές μέθοδοι έχουν προταθεί κατά τη διάρκεια των ετών, και όλες παρουσιάζουν ορισμένα πλεονεκτήματα μα και μειονεκτήματα. Η διαδικασία προκατεργασίας, άχυρου σιταριού και κριθαριού με διάφορους οργανικούς διαλύτες, προτείνεται και αξιολογείται εδώ. Οι δύο προσεγγίσεις που αξιολογήθηκαν για την προσομοίωση της διαδικασίας κλασμάτωσης είναι ο Severity factor και η μεθοδολογία επιφάνειας απόκρισης (Response Surface Methodology). Παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της προκατεργασίας, άχυρου σίτου και κριθαριού, με οργανικούς διαλύτες με στόχο την ενζυμική υδρόλυση, ενώ διερευνάται η επίδραση των πιο σημαντικών παραμέτρων διεργασίας σε μια προσπάθεια επίτευξης βελτιστοποίησης της διαδικασίας. Περαιτέρω, μελετήθηκε η προσροφητική ικανότητα του ακατέργαστου και προκατεργασμένου άχυρου σιταριού και κριθαριού για την απομάκρυνση χρωστικών ουσιών. Τέλος, παρουσιάζονται γενικά συμπεράσματα και πτυχές για περαιτέρω έρευνα.
Η μουσειακή παρουσία της σαρακατσάνικης ενδυμασίας
Authors: Δαλακούρα Παναγιώτα
Published: September 2021

Η διατριβή εντάσσεται στο επιστημονικό πεδίο της Εθνογραφικής Μουσειολογίας, συνδυάζοντας μεθοδολογικά την κοινωνικό - ιστορική προσέγγιση της εξέλιξης των εθνογραφικών μουσείων, τη μελέτη της εξέλιξης της έκθεσης της παραδοσιακής τοπικής ενδυμασίας ως στοιχείο του υλικού λαϊκού πολιτισμού στην Ελλάδα και τη μουσειολογική - μουσειογραφική μέθοδο μελέτης των μουσειακών εκθέσεων. Συγκεκριμένα, εξετάζει την παρουσία της ενδυμασίας των Σαρακατσάνων στα μουσεία της Ελλάδας και επιχειρεί μια πανελλήνια αριθμητική και μουσειακή καταγραφή της ως έκθεμα, ανιχνεύοντας, παράλληλα, μέσα από τις εκθέσεις των μουσείων, τα ερμηνευτικά μέσα που επιλέγονται για την ανάγνωσή της, ως προς τα μορφολογικά χαρακτηριστικά, το συμβολικό τους περιεχόμενο και την λειτουργία της στον παρελθόντα ιστορικό χρόνο. Η συγκεκριμένη παραδοσιακή τοπική ενδυμασία αντιμετωπίζεται μέσα από μια συνολική θεώρηση της παρουσίας της ως αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας του ανθρώπου, ως σύμβολο, ως μουσειακό έκθεμα, ως αντικείμενο εκπαιδευτικών προγραμμάτων και ως αντικείμενο μνήμης του ελληνικού λαϊκού υλικού πολιτισμού.Η ενδυμασία των Σαρακατσάνων, υλικό τεκμήριο μιας συγκεκριμένης εθνοτικής ομάδας, αποτελεί ιδιαίτερο παράδειγμα για το τεράστιο εύρος της έκθεσής της στο μουσειακό τοπίο των εκθέσεων των ελληνικών παραδοσιακών ενδυμασιών.
Αξιοποίηση του κοινωνικού ιστού στον κύκλο ζωής πολιτικών
Authors: Κοκκινάκος Παναγιώτης
Published: September 2021

Θεματική περιοχή της παρούσας διδακτορικής διατριβής αποτελεί η εις βάθος μελέτη του τρόπου και του βαθμού στον οποίο ο κοινωνικός ιστός, τα φαινόμενα που τον συνοδεύουν καθώς και τα εργαλεία και οι τεχνολογίες που σχετίζονται με την εκμετάλλευση και ανάλυσή του συμβάλλουν στον κύκλο ζωής των πολιτικών. Όσον αφορά στη συμβολή της διατριβής, μελετάται κατά πόσο ευφυείς τεχνικές που έχουν εφαρμοσμένο χαρακτήρα στην περιοχή της τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να συμβάλουν στην εκμετάλλευση του ιδιαίτερα μεγάλου όγκου (δομημένης και αδόμητης) πληροφορίας που υπάρχει στον κοινωνικό ιστό για τις ανάγκες των διαφόρων φάσεων του κύκλου ζωής των πολιτικών. Συγκεκριμένα, η διατριβή εστιάζει: •Στη συμβολή τεχνικών δομημένης επιχειρηματολογίας, ώστε ο ενδιαφερόμενος να μπορεί να εκμεταλλευτεί αποτελεσματικά και αποδοτικά τη «βουή του πλήθους», για τις ανάγκες των πολιτικών. •Στη συμβολή μοντέλων αιτιότητας, εστιάζοντας στα ασαφή γνωστικά δίκτυα, ώστε εκμεταλλευόμενος υπάρχουσα πληροφορία και υπάρχοντα δεδομένα να δύναται κατ’ αρχάς να εξηγήσει τα αποτελέσματα παρελθοντικών πολιτικών και στη συνέχεια να μπορεί να προβλέψει τον (πιθανό) αντίκτυπο που θα έχουν πολιτικές υπό σχεδιασμό. Για τη δοκιμή και επικύρωση των προτάσεων/ υποθέσεων της διατριβής αναφορικά με τις τεχνικές δομημένης επιχειρηματολογίας, πέντε (5) προσεκτικά επιλεγμένοι αδόμητοι διάλογοι από τον ελληνικό κοινωνικό ιστό αναλύθηκαν, οδηγώντας σε πολύτιμα συμπεράσματα τόσο για τις τεχνικές που θα πρέπει να εφαρμοστούν ώστε ο αναλυτής να μπορεί να αξιοποιήσει αποδοτικά και αποτελεσματικά τον αδόμητο διάλογο για τις ανάγκες του κύκλου ζωής πολιτικών, όσο και για τον τρόπο που ο αδόμητος διάλογος πραγματοποιείται στον ελληνικό κοινωνικό ιστό γενικότερα. Για τη δοκιμή και επικύρωση των προτάσεων/ υποθέσεων της διατριβής αναφορικά με τα μοντέλα αιτιότητας, τρία εναλλακτικά σενάρια επάνω στην ελληνική οικονομία σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν, οδηγώντας σε πολύτιμα συμπεράσματα για την καταλληλότητα των ασαφών γνωστικών δικτύων (αλλά και των μοντέλων αιτιότητας εν γένει) στον κύκλο ζωής πολιτικών. Επιπρόσθετα, η διατριβή στοχεύει στο να συμβάλλει ουσιαστικά και στο θεμέλιο λίθο, όχι μόνο των πολιτικών, αλλά και κάθε προσπάθειας που στοχεύει στο να δημιουργήσει κάτι νέο προς ένα συγκεκριμένο κοινό: τις απαιτήσεις. Παρουσιάζεται, λοιπόν, ένα πλαίσιο δέκα (10) απαιτήσεων το οποίο μπορεί να καθοδηγήσει τη σύλληψη, το σχεδιασμό και την υλοποίηση των πολιτικών.
Η σημασία του αγγειακού παράγοντα του ενδοθηλίου (VEGF) στη διαδρομή του σηπτικού συνδρόμου
Authors: Στρούβαλης Ιωάννης
Published: September 2021

Στόχος : Η εμπλοκή του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGF) στη λύση της πνευμονίας συνδεόμενης με τον μηχανικό αερισμό (ΠΣΜΑ) μελετήθηκε με χρήση ενός κλινικού και πειραματικού μοντέλου πνευμονίας σε επίμυες.Μέθοδος: Ο VEGF-A μετρήθηκε για επτά συνεχόμενες ημέρες μέσω ανοσοπροσροφητικής μεθόδου σε σειρά 82 ασθενών με ΠΣΜΑ και οι μεταβολές από την βασική τιμή συσχετίσθηκαν με τη λύση της ΠΣΜΑ. Έγινε ενδοτραχειακή ενστάλλαξη P.aeruginosa σε επίμυες. Βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα (BAL) αναρροφήθηκε και τμήματα πνεύμονος εκτάμησαν για τη μέτρηση VEGF-A, παράγοντα νέκρωσης όγκου-α (TNF-a), ιντερλευκίνης 1-β (IL-1b), ιντερφερόνης-γ (IFNγ) και μυελοπεροξειδάσης(MPO).Αποτελέσματα: Η ΠΣΜΑ λύθηκε σε 36,1% των ασθενών με λιγότερο από 45% αύξηση του VEGF-A την ημέρα 5 συγκριτικά με το 65,2% των ασθενών που παρουσίασαν περισσότερο από 45% αύξηση (p:0,014). Τα παραπάνω συνδυάστηκαν επίσης με πρωιμότερη λύση της ΠΣΜΑ (log-rank:7,99; p:0,005) και ήταν μη ειδικά για το παθογόνο. Η αύξηση του VEGF-A ήταν μία ανεξάρτητη μεταβλητή σχετιζόμενη με τη λύση της ΠΣΜΑ σε ανάλυση λογιστικής παλινδρόμησης στην οποία τα APACHE-II και SOFA scores περιλήφθησαν σαν ανεξάρτητες μεταβλητές. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν στις 24,48 και 124 ώρες μετά από την βακτηριακή προσβολή. Ο VEGF-A στο BAL και τον πνεύμονα αυξήθηκε σημαντικά στις 124 ώρες, κάτι το οποίο δεν παρατηρήθηκε με τους υπόλοιπους μεσολαβητές. Σε πειραματόζωα που προηγουμένως είχαν λάβει θεραπεία με bevacizumab, ο VEGF-A ήταν μειωμένος, ενώ οι TNFa και MPO ήταν σημαντικά αυξημένοι.Συμπέρασμα: προκύπτει μία στατιστική συσχέτιση μεταξύ της αύξησης του κυκλοφορώντος VEGF-A και της λύσης της ΠΣΜΑ. Τα πειραματικά δεδομένα σε πειραματόζωα καθιστούν πιθανή μία συσχέτιση αναφορικά με τη λύση της ΠΣΜΑ.
Η ερμηνεία των γενικών όρων συναλλαγών ως ζήτημα μεθόδου ερμηνείας της δήλωσης βούλησης
Authors: Κόλιας Βασίλειος
Published: September 2021

Η μελέτη επιχειρεί με τα κριτήρια των ΑΚ 173, 200 να καταστρώσει μία ενιαία μέθοδο ερμηνείας της δήλωσης βούλησης, κατάλληλη για την ερμηνεία κάθε δικαιοπραξίας. Στο πλαίσιο αυτό οι ΓΟΣ λαμβάνονται ως ενδιαφέρον παράδειγμα δικαιοπρακτικών δηλώσεων, όπου εξειδικεύεται και δοκιμάζεται πρακτικά η μέθοδος αυτή. Ταυτόχρονα ερευνώνται οι ειδικοί κανόνες ερμηνείας των ΓΟΣ που περιέχει ο Ν. 2251/1994 και επιχειρείται να συσχετισθούν λειτουργικά οι κανόνες αυτοί με τη γενική μέθοδο ερμηνείας των δικαιοπραξιών. Για την ερμηνεία μιας δικαιοπραξίας αναζητούμε καταρχήν την βούληση του δικαιοπρακτούντος στο πλαίσιο εκτίμησης των αποδείξεων. Με βάση το τεκμήριο από την κοινή πείρα εκκινούμε από το γραμματικό νόημα των λέξεων (πρβλ. και τον νομολογιακό κανόνα de claris non fit interpretatio). Σε περίπτωση αδυναμίας ασφαλούς εύρεσης της βούλησης, την αναζήτηση της βούλησης διαδέχεται μία πρακτική αναζήτηση του νοήματος του κειμένου της δ.β, με βάση κριτήρια της καλής πίστης της ΑΚ 200. Εφόσον κρίσιμη είναι μόνο η βούληση του δηλούντος (π.χ. διαθήκη), όπως και αν βούληση και κατανόηση του αποδέκτη της δήλωσης ταυτίζονται, η ερμηνεία ολοκληρώνεται με τα παραπάνω. Διαφορετικά μεταβαίνουμε στο στάδιο της κανονιστικής ερμηνείας αναζητώντας το νόημα που όφειλε να γίνει αντιληπτό από τα μέρη (κανονιστικό νόημα). Η αρχή της εμπιστοσύνης επιβάλλει στους συναλλασσομένους, αφενός να εκτιμούν το γράμμα της δήλωσης και τις περιστάσεις της επικοινωνίας, όπως το κάνει ο δικαστής ακολουθώντας τους κανόνες της γλώσσας, αφετέρου να αναζητούν τις περιστάσεις που έχει υπόψη το άλλο μέρος σε βαθμό μάλιστα που μεταλλάσσει με κριτήρια, όπως π.χ. η σημασία της παροχής για τα μέρη, η ταχύτητα και συχνότητα της συναλλαγής, η ενδεχόμενη ανισότητα ως προς την πληροφόρηση. Ακολουθώντας τα κριτήρια αυτά ποριζόμαστε το κριτήριο ερμηνείας των ΓΟΣ, που πρέπει να κατευθύνεται προς έναν ορίζοντα υπερατομικό και να ακολουθεί την αντίληψη του καθημερινού ανθρώπου και όχι τις ιδιαιτερότητες ή την ορολογία του οικείου κλάδου συναλλαγών. Ερευνάται επίσης η συμπληρωτική ερμηνεία των δικαιοπραξιών, κριτήριο της οποίας πρέπει να είναι η υποθετική βούληση, ως κριτήριο που συνέχεται στ’ αλήθεια με την ιδιωτική αυτονομία. Ετερόνομες παρεμβάσεις πρέπει να στηρίζονται στις ΑΚ 288, 281. Η υποθετική βούληση όμως δεν συνάγεται με ασφάλεια, παρά σε λίγες περιπτώσεις. Έτσι η συμπληρωτική ερμηνεία, αντίθετα με όσα δέχεται η κρατούσα άποψη, δεν μπορεί παρά να είναι πεπερασμένο μέσο πλήρωσης κενών της δικαιοπραξίας
Ο φόβος για την πόλη και η αμφίδρομη σχέση με τον κινηματογράφο
Authors: Καλλίτσης Φοίβος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή διερευνά το ζήτημα του φόβου και της ασφάλειας εντός του αστικού χώρου μέσω του τρόπου που αποτυπώνεται και ανατροφοδοτείται στον/ από τον κινηματογράφο. Η διατριβή χρησιμοποιεί το κινηματογραφικό είδος του τρόμου, με στόχο να καταγράψει τους φόβους της εποχής και πώς αυτοί εγγράφονται στο χώρο, μέσω της αποκωδικοποίησης των μηχανισμών της εκούσιας ή ακούσιας αλληγορίας των ταινιών. Επιπροσθέτως αναφέρεται στον τρόπο που η θεωρία για την πόλη και την αρχιτεκτονική προσεγγίζει τον κινηματογράφο και στον τρόπο που οι κινηματογραφικές σπουδές έχουν αναλύσει την πόλη.Η διατριβή αντλεί υλικό από έξι ταινίες τρόμου διαφορετικές εθνικές παραγωγές (Ελλάδα, ΗΠΑ, Ισπανία, Μεξικό, ΗΒ) και βγήκαν στις αίθουσες στην εικοσαετία 1992-2011. Μέσα από τις ταινίες μελετάται το ζήτημα του φόβου και της πόλης, και πώς αυτό συνδέεται με τη δαιμονοποίηση περιοχών και κατοίκων προκειμένου να αιτιολογηθούν πρακτικές αστικής αναγέννησης. Κάθε μία από τις ταινίες προσεγγίζει το ζήτημα της πόλης σε διαφορετική κλίμακα και δημιουργεί ένα νέο νοητικό χάρτη της περιοχής όπου διαδραματίζεται, αντλώντας υλικό από τον αστικό χώρο αλλά και τις αφηγήσεις για την πόλη σε τοπικό και υπερτοπικό επίπεδο. Παράλληλα η κινηματογραφική εικονογραφία εντάσσεται εκ νέου στη διακειμενική μνήμη για την πόλη, ως τόπο και ως έννοια, επαναλαμβάνοντας, ανατρέποντας ή δημιουργώντας στερεότυπα για τις γειτονιές και τους κατοίκους της. Τα έξι παραδείγματα τοποθετούνται στο χρονικό, αστικό και κοινωνικό πλαίσιο που τα παρήγαγε προκειμένου να διερευνηθούν ερωτήματα όπως ποια στοιχεία οι δημιουργοί των ταινιών επιλέγουν να εντάξουν στην αφήγηση και πώς στερεοτυπικές αντιλήψεις για τους ανθρώπους και την πόλη λειτουργούν σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Επιπροσθέτως η διατριβή εξετάζει πώς οι νέες αναπαραστάσεις προβάλλονται στην πόλη και επηρεάζουν την εικόνα της και τη διαμόρφωση του εννοιολογικού τόπου Αθήνα, Νέα Υόρκη, Βαρκελώνη, Πόλη του Μεξικού, Σικάγο και Λονδίνο. Η διατριβή διακρίνει μέσα από τις έξι αυτές ταινίες δύο προσεγγίσεις: η πρώτη εντοπίζει αστικά χαρακτηριστικά που απομονώνουν τους χαρακτήρες χρησιμοποιώντας το μοτίβο του είδους του τρόμου όπου ένα άτομο ή μία μικρή ομάδα είναι αντιμέτωπη με μία απειλή ανήμπορη να ζητήσει βοήθεια. Η δεύτερη κινείται μέσα στους χώρους της πόλης εντοπίζοντας το πώς ο φόβος λειτουργεί σε σχέση με την έννοια της κακόφημης περιοχής, των δαιμονοποιημένων κατοίκων και τις επιπτώσεις της συνάντησης με το «άλλο» και τη σημασία που έχουν τα κοινωνικά δίκτυα και χωρικά όρια για την επιβίωση μέσα στην πόλη. Μέσα από αυτές τις δύο προσεγγίσεις, οι έξι κινηματογραφικές διαδρομές στην πόλη αναδεικνύουν τις διαφορετικές κλίμακες του ζητήματος του φόβου, τη σημασία των κοινωνικών δικτύων, την έννοια του βιωμένου χώρου, τις επιπτώσεις της συνύπαρξης διαφορετικών ταυτοτήτων και της διαρκούς διαπραγμάτευσης των ορίων ιδιωτικού και δημόσιου στη σύγχρονη πόλη.
Τυποποίηση στελεχών λεγεωνέλλας pneumophila ορότυπων 2-14 και ανίχνευση γονιδίων παθογονικότητας
Authors: Κατσιαφλάκα Άννα
Published: September 2021

Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να εξερευνήσει την διασπορά, την κλωνικότητα και τη λοιμογονικότητα της Legionella pneumophila οροτύπων 2-14 στο Ελληνικό Περιβάλλον. Ογδόντα στελέχη Legionella pneumophila οροτύπων 2-14 που απομονώθηκαν από το δίκτυο πόσιμου νερού των ξενοδοχείων, νοσοκομείων, αθλητικών εγκαταστάσεων και φέρυ στην Ελλάδα οροτυπήθηκαν με μονοκλωνικά αντισώματα (Mabs) και αναλύθηκαν με μοριακή ανάλυςη με amplified fragment length polymorphism (AFLP) για γενετική διάκριςη. Πενήντα έξι από τα ογδόντα στελέχη τυποποιήθηκαν επίσης με τη μέθοδο της διαδοχικής αλληλούχισης SBT. Όλα τα στελέχη αναλύθηκαν περαιτέρω για την ανίχνευση γονιδίων παθογονικότητας: Legionella vir homologue (lvh) και repeats in structural toxin (rtxA). Τριάντα επτά στελέχη (46,2%) ανήκαν στον ορότυπο 6, 26 στελέχη (32,5%) στον ορότυπο 3, και 7 (8,8%) σε άλλους οροτύπους (4,5,8, και 10). Δέκα στελέχη (12,5%) ήταν μη τυποποίησιμα στους γνωστούς οροτύπους (NT). Τριανταεννέα διαφορετικοί AFLP τύποι βρέθηκαν ανάμεσα στα 80 στελέχη L.pneumophila οροτύπων 2-14 και 24 διαφορετικοί SBT τύποι βρέθηκαν στα 56 στελέχη που δοκιμάστηκαν. Ανάμεσα στα 80 στελέχη, ο γενετικός τόπος lvh βρέθηκε σε 75 (93,8%), ο γενετικός τόπος rtxA βρέθηκε σε 76 (95%), και οι δύο γενετικοί τόποι βρέθηκαν σε 73 (91,3%) στελέχη. Αυτή η μελέτη έδειξε ότι η γενετική ποικιλλότητα της L.pneumophila οροτύπων 2-14 στο ελληνικό περιβάλλον καθώς και το υψηλό ποσοστό των γενετικών τόπων παθογονικότητας. Η εισαγωγή ενός αποτελεσματικού διαγνωστικού τεστ για την L.pneumophila οροτύπων 2 - 14 σε ούρα και η προώθηςη της εξέτασης δειγμάτων του αναπνευστικού για τους νοσηλευόμενους ασθενείς για πνευμονία στα ελληνικά νοσοκομεία είναι απαραίτητη.
Ο Παντόμιμος στην Αυτοκρατορική περίοδο
Authors: Κατάρα Δήμητρα
Published: September 2021

Στην παρούσα εργασία συζητείται κατά κύριο λόγο η ‘λογοτεχνική σχέση’ τριών συγγραφέων, του Αίλιου Αριστείδη, του Λουκιανού και του Λιβάνιου, οι οποίοι χαρακτηρίζονται πολλές φορές από κοινού ‘σοφιστές’ και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς κατά την Αυτοκρατορική εποχή. Η σχέση αυτή εξετάζεται με γνώμονα τη στάση των συγγραφέων απέναντι στο θεατρικό είδος του Παντόμιμου και διευκρινίζεται με την εκτεταμένη σύγκριση τριών λόγων που έχουν ως θέμα την όρχηση και τους εκπροσώπους της. Πρόκειται για τον χαμένο λόγο του Αριστείδη Κατὰ τῶν ὀρχηστῶν, τον διάλογο του Λουκιανού Περὶ ὀρχήσεως και τον λόγο του σοφιστή Λιβάνιου προς τον φανταστικό του αντιπάλο Αριστείδη (Πρὸς Ἀριστείδην ὑπὲρ τῶν ὀρχηστῶν). Ο τελευταίος διασώζει αποσπάσματα από τον λόγο Κατὰ τῶν ὀρχηστῶν και δημιουργεί την εντύπωση ότι λειτουργεί ως υπεράσπιση των χορευτών του Παντόμιμου. Για να κατανοηθεί ωστόσο πλήρως και να αποκαλυφθεί σε όλη της την έκταση η σχέση των συγκεκριμένων συγγραφέων, γίνεται επίσης εκτενής σύγκριση των τριών αναφερθέντων λόγων με έργα του Αριστείδη, του Λουκιανού και του Λιβάνιου που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την παντόμιμον ὄρχησιν (ενίοτε και γενικά με τη 'σκηνή').
H τέχνη της προσωπογραφίας στη βυζαντινή μουσική
Authors: Γούση Βασιλική
Published: September 2021

Ἡ τέχνη τῆς μουσικῆς προσωπογραφίας, ὡς πεδίο παρθένο καὶ ἀνεξερεύνητο, κινεῖ τὸ ἐρευνητικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐκπόνηση τῆς παρούσης διατριβῆς, ἑστιάζοντας στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας. Ὁ ἀπέραντος λειμῶνας τῆς μελουργικῆς παραγωγῆς ἀποτελεῖ τὸ καταλληλότερο ὑπόβαθρο γιὰ νὰ οἰκοδομηθεῖ καὶ νὰ ἀναδειχθεῖ ἡ μουσικὴ ἀπεικόνιση τῆς Θεοτόκου. Διατρέχοντας τὸ περιεχόμενο τῆς παρούσης διατριβῆς ἀναγνωρίζεται ἡ κλιμακωτὴ προσέγγιση τοῦ θέματος μὲ εὐμέθοδο καὶ συστηματικὸ τρόπο. Ἔτσι, στὸ πρῶτο μέρος, δίκην εἰσαγωγῆς, προσεγγίζεται ὁ ὅρος «μουσικὴ προσωπογραφία», ἐνῶ στὸ δεύτερο μέρος ἐπιχειρεῖται μία συγκεντρωτικὴ καταγραφὴ τῶν θεοτοκίων μελῶν κατὰ γένος μελοποιίας, μὲ βάση τοὺς κυριώτερους καταλόγους χειρογράφων βυζαντινῆς μουσικῆς. Στὴ συνέχεια προβάλλεται ὡς κατ’ ἐξοχὴν μέθοδος προσέγγισης τῆς προσωπογραφίας στὴν ψαλτικὴ τέχνη ἡ ἀνάλυση. Μιὰ ἐνδιαφέρουσα ἔρευνα τοῦ βαθμοῦ ἀντίληψης τῆς μουσικῆς ἀπεικόνισης τοῦ προσώπου τῆς Παναγίας ἀπὸ τοὺς πιστοὺς περιλαμβάνεται στὸ παράρτημα ὡς κατακλεῖδα τῆς παρούσης ἐργασίας. Δύο δὲ δίσκοι ἀκτῖνος ὁλοκληρώνουν τὴν παροῦσα ἐργασία· ὁ πρῶτος μὲ μία πιλοτικὴ Βάση Δεδομένων θεοτοκίων μελοποιημάτων συμβάλλοντας στὴ σύγχρονη Βυζαντινομουσικολογικὴ ἔρευνα, καὶ ὁ δεύτερος μὲ ἠχογραφήσεις ἐπιλεγμένων μελῶν πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου ἀπὸ τὴ γράφουσα, προσφέροντας τὴν ἀμεσότητα τῆς μουσικῆς ἐμπειρίας.
Εκτίμηση της ποιότητας ζωής ασθενών με άσηπτη νέκρωση κεφαλής μηριαίου μετά υπερβαρική οξυγονοθεραπεία
Authors: Χανδρινού Αγγελική
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η Άσηπτη Νέκρωση Κεφαλής Μηριαίου (ΑΝΚΜ), είναι μια παθολογική κατάσταση όπου η παροχή αίματος προς τη μηριαία κεφαλή ανεπαρκεί χωρίς όμως να έχει προηγηθεί τραυματισμός. Η θεραπεία της ΑΝΚΜ έγκειται σε επεμβατικές (αποσυμπίεση του πυρήνα, μόσχευμα οστού και οστεοτομία) και μη επεμβατικές μεθόδους (ηλεκτρική διέγερση, μαγνητικά πεδία, ωστικό κύμα υψηλής ενέργειας, φαρμακευτική αγωγή και θεραπεία με Υπερβαρικό Οξυγόνο - ΥΒΟ). Σκοπός: Η αξιολόγηση της επίδρασης της ΥΒΟ στην Ποιότητα Ζωής των ασθενών που πάσχουν από ΑΝΚΜ, όταν αυτή χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τη συνηθισμένη και διεθνώς αποδεκτή μη χειρουργική θεραπεία. Υλικό – Μέθοδος: Πρόκειται για κλινική μελέτη με μία ομάδα παρέμβασης χωρίς ομάδα ελέγχου, που διήρκησε 3,5 έτη. Διενεργήθηκε σε 73 ασθενείς που παραπέμφθηκαν από ειδικό ορθοπεδικό για ΥΒΟ, με ΑΝΚΜ σταδίου Ι ή ΙΙ. Η ταξινόμηση της ΑΝΚΜ έγινε σύμφωνα με την κλίμακα Steinberg. Χαρακτηρίστηκαν ως "επιτυχία" ή "αποτυχία" δύο μήνες μετά την αρχική αξιολόγηση, έχοντας συμπληρώσει 20 ΘΥΒΟ (Α’ φάση). Σε μερική ανταπόκριση, έγινε επανεκτίμηση μετά την ολοκλήρωση Β’ φάσης με επιπλέον ΘΥΒΟ. Οι ασθενείς αξιολόγησαν την Ποιότητα Ζωής σχετιζόμενη με την Υγεία τους (HR-QoL) συμπληρώνοντας τα: τροποποιημένο Harris Hip Score (mHHS), MAHORN(MHOT14), οπτική αναλογική κλίμακα πόνου (VAS) και EuroQol-5D-5L (EQ), πριν την έναρξη ΘΥΒΟ, μετά την Α’ φάση και μετά τη Β’ φάση. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμμετείχαν 73 ασθενείς (67.1% άνδρες, 32.9% γυναίκες, μ.ο.: 40.34+/-ΤΑ:9.99). Κατά την ένταξη, την Α’ φάση και τη Β’ φάση, η μέση τιμή EQ ήταν 58.01, 65.07 και 77.36 αντίστοιχα. Η μέση τιμή mHHS ήταν 46.1, 56.8 και 72.4 αντίστοιχα. Η αξιολόγηση του πόνου (VAS) ήταν 5.4 (+/-ΤΑ:1.9), 4.8 (+/-ΤΑ:1.8) και 2.7 (+/-ΤΑ:2.02). Η μέση τιμή MHOT ήταν 33.5, 38.9 και 59.7. Με την εφαρμογή βηματικής γραμμικής παλινδρόμησης προέκυψε προβλεπτικό μοντέλο της τελικής τιμής του EQ μετά την εφαρμογή του προτεινόμενου πρωτοκόλλου ΥΒΟ για ΑΝΚΜ. Συμπεράσματα: Η ΥΒΟ επηρεάζει θετικά την HR-QoL σε ασθενείς με ΑΝΚΜ. Ο πόνος και η ποιότητα των συνήθων δραστηριοτήτων του ασθενούς σχετίζονται θετικά με τη χρήση ΥΒΟ. Η μέση τιμή EQ μετά το πέρας του πρωτοκόλλου πιθανόν να μπορεί να προβλεφθεί. Μεγαλύτερες μελέτες απαιτούνται για πιο ενδελεχή αξιολόγηση.
Σύνθεση και μελέτη δομής - δραστικότητας παραγώγων του κοστικού οξέος κατά της δράσης της Varroa Destructor στην ευρωπαϊκή μέλισσα Apis mellifera
Authors: Γεωργιλαδάκη Σοφία
Published: September 2021

Στη Διδακτορική αυτή Διατριβή περιγράφεται ο σχεδιασμός, η σύνθεση και οι μελέτες βιολογικής δραστικότητας μίας σειράς αναλόγων του κοστικού οξέος.Το κοστικό οξύ είναι ένα σε σκιτερπενικό μονοκαρβοξυλικό οξύ το οποίο έχει απομονωθεί από το φυτό Dittrichia Viscosa, γνωστό στον τοπικό πληθυσμό με την κοινή ονομασία Ακονιζά. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι το κοστικό οξύ δρα ως ακαρεοκτόνο κατά του παρασίτου της μέλισσας που ονομάζεται Varroa Destructor.Σε μία προσπάθεια σύνθεσης αναλόγων του κοστικού οξέος με δραστικότητα μεγαλύτερη αυτής της μητρικής ένωσης και σε συνδυασμό με την πληροφορία ότι υπάρχουν διοξέα όπως το οξαλικό οξύ, που έχουν ακαρεοκτόνο δραση κατά της V.destructor, σχεδιάστηκαν, συντέθηκαν και μελετήθηκαν παράγωγα τα οποία εμπεριέχουν το βασικό δεκαλινικό σκελετό του κοστικού οξέος συνδεδεμένο με δικαρβοξυλικές πλευρικές αλυσίδες. Η πρώτη συνθετική προσέγγιση επικεντρώθηκε στην σύνθεση παραγώγων του μηλονικού οξέος με χρήση της μεθοδολογίας της μηλονικής σύνθεσης. Οι συνθετικές πορείες που επιλέχθηκαν με αρχικές ουσίες την β-τετραλόνη ή την 2-δεκαλόνη δεν υπήρξαν ιδιαίτερα επιτυχείς, δίνοντας είτε σειρά παραπροϊόντων είτε τα επιθυμητά ανάλογα σε πολύ μικρά ποσοστά.Η δεύτερη συνθετική προσέγγιση περιέλαβε τη σύνθεση παραγώγων του σουκινικού οξέος το οποίο συνδέθηκε με το δεκαλινικό σκελετό με τις συνθήκες της αντίδρασηςStobbe. Η μεθοδολογία αυτή αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχής δίνοντας μία σειρά αναλόγων και καταλήγοντας στην παρασκευή του 2-[(2R,4aR,8aR)-4a-μέθυλοδεκαϋδρο-2-ναφθαλένυλο]βουτανοδιοϊκού οξέος, όπου επιτεύχθηκε η επιθυμητή εναντιοεκλεκτικότητα στη σύνθεση και των τριών στερεογονικών κέντρων του δεκαλινικού σκελετού του μορίου.Για τον προσδιορισμό του φαμακοφόρου τμήματος του κοστικού οξέος, τα ανάλογα που συντέθηκαν μελετήθηκαν για την ακαρεοκτόνο δράση τους κατά της V. destructor. Τα αποτελέσματα αναλύονται με όρους μελέτης σχέσεων δομής δραστικότητας των αναλόγων αυτών
Μελέτη της κατά ώσεις έκκρισης της ινσουλίνης και της αντίστασης στην ινσουλίνη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και νοσογόνο παχυσαρκία πριν και μετά την χολοπαγκρεατική εκτροπή με γαστρική παράκαμψη Roux-en-Y
Authors: Λεονάρδου Αγγελική
Published: September 2021

ΔΕΔΟΜΕΝΑ: Είναι γνωστό ότι μικρές εγχύσεις γλυκόζης συντονίζουν τις ώσεις της ινσουλίνης σε άτομα με φυσιολογική ανοχή γλυκόζης, αλλά όχι σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. ΣΚΟΠΟΣ: Η παρούσα μελέτη διερεύνησε το αποτέλεσμα της απώλειας βάρους μετά από επέμβαση χολοπαγκρεατικής εκτροπής (BPD) σε ασθενείς με νοσογόνο παχυσαρκία και φυσιολογική ανοχή στη γλυκόζη ή διαβήτη τύπου 2 στο συντονισμό των ώσεων ινσουλίνης υψηλής συχνότητας με τη γλυκόζη. ΜΕΘΟΔΟΙ: Μελετήσαμε 9 άτομα με φυσιολογικό δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) (23.3±1.6 kg/m2) και φυσιολογική ανοχή στη γλυκόζη (NGT) σαν ομάδα ελέγχου και 18 ασθενείς με νοσογόνο παχυσαρκία, από τους οποίους οι 9 (ΔΜΣ 51.1±12.7 kg/m2) είχαν φυσιολογική ανοχή στη γλυκόζη και οι 9 (ΔΜΣ 56.8±11.6 kg/m2) είχαν διαβήτη τύπου 2. Οι ασθενείς μελετήθηκαν πριν και 1,5 έτος μετά από BPD. Η αιμοληψία για τη μέτρηση της ινσουλίνης γινόταν κάθε λεπτό για 90 λεπτά. Η έγχυση της γλυκόζης (6 mg/kg βάρους σώματος) γινόταν κάθε 10 λεπτά για 1 λεπτό. Η ρυθμικότητα των ώσεων της ινσουλίνης εκτιμήθηκε με ανάλυση αυτοσυσχέτισης, φασματική ανάλυση, προσεγγιστική εντροπία/δειγματική εντροπία (ApEn/SampEn) και οι ώσεις της ινσουλίνης με ανάλυση αποσυνέλιξης. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετεγχειρητικά, οι συγκεντρώσεις της γλυκόζης και της ινσουλίνης ελαττώθηκαν σε επίπεδα ανάλογα της ομάδας ελέγχου και ο ΔΜΣ ελαττώθηκε σε 31.3±6.3 kg/m2 στους ασθενείς με NGT και 34.9±9.9 kg/m2 στους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. Προεγχειρητικά, ο συντονισμός των ώσεων της ινσουλίνης με τη γλυκόζη απουσίαζε σε όλους τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και σε 4 από τους ασθενείς με NGT, όταν εκτιμήθηκε με φασματική ανάλυση και σε 8 και 4 αντίστοιχα, όταν εκτιμήθηκε με ανάλυση αυτοσυσχέτισης και αποσυνέλιξης. Μετεγχειρητικά, αποκαταστάθηκε σε φυσιολογικά επίπεδα σε όλους τους ασθενείς. Μετεγχειρητικά, οι ApEn/SampEn ελαττώθηκαν σημαντικά μόνο στους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η BPD αποκαθιστά το συντονισμό των ώσεων της ινσουλίνης με τη γλυκόζη σε ασθενείς με νοσογόνο παχυσαρκία και NGT και διαβήτη τύπου μετά από σημαντική απώλεια βάρους και αποκαθιστά τα επίπεδα της γλυκόζης και της ευαισθησίας στην ινσουλίνη, το οποίο δείχνει ότι βελτιώνει την ικανότητα του β κυττάρου να ανιχνεύει αλλαγές στις συγκεντρώσεις της γλυκόζης.
Πνευματικότητα και υγεία
Authors: Δαρβὐρη Παναγιώτα
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η υγεία και η ασθένεια είναι δύο αντίθετες δυνάμεις, που εξισορροπούν τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική ολότητα. Η υγεία βρίσκεται σε µια διαρκή και στενή σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης µε παθοφυσιολογικούς, αλλά και µε κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς, πνευματικούς και θρησκευτικούς παράγοντες, οι οποίοι, συνεργαζόμενοι άρτια μεταξύ τους, συμβάλουν στην καθιέρωση της δυναμικής ισορροπίας τόσο της υγείας όσο και του ευρύτερου πολιτισμικού πλαισίου μιας κοινωνίας. Σημαντικός παράγοντας για την αποτελεσματικότητα των πνευματικών ή/και των θρησκευτικών παρεμβάσεων, οι οποίοι διευκολύνουν την αυτοδιαχείριση, είναι η στενή σύνδεσή τους με τις πολιτιστικές πεποιθήσεις και τις αξίες των ασθενών.Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η περιγραφή και η ανάλυση της έννοιας της πνευματικότητας, η εξέταση της θρησκευτικής και της ορθόδοξης θρησκευτικής πνευματικότητας σε σχέση με την υγεία, όπως και η παρουσίαση των ορθόδοξων χριστιανικών πνευματικών παραγόντων -των ορθόδοξων δηλαδή χριστιανικών θρησκευτικών πρακτικών- εκείνων που επιδρούν ουσιαστικά και επηρεάζουν την υγεία, όπως και τους μηχανισμούς σύνδεσής τους με την υγεία, την ασθένεια και τη θεραπεία. Επισκόπηση κύριας βιβλιογραφίας: Διενεργήθηκε ανασκόπηση σε διεθνείς και ελληνικές επιστημονικές βάσεις δεδομένων και σε ελληνικές επιστημονικές βάσεις βιβλιοθηκών από την άνοιξη του 2014 έως την άνοιξη του 2018. Σημαντικές επίσης πληροφορίες αντλήθηκαν τόσο από ελληνικά και ξενόγλωσσα βιβλία και λεξικά όσο και από την ορθόδοξη βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Η θρησκευτική πνευματικότητα και οι παράγοντές της επιδρούν θετικά και βελτιωτικά στην ψυχοσωματική υγεία και στην ποιότητα ζωής των ατόμων που βιώνουν οποιαδήποτε χρόνια και απειλητική νόσο, συντελούν στην καλύτερη αντιμετώπιση και διαχείριση της νόσου τους, τους δημιουργούν θετικά συναισθήματα, τους οδηγούν στην αύξηση των επιπέδων αυτοελέγχου και αυτοφροντίδας, καθώς εμφανίζουν καλύτερες συμπεριφορές υγείας, καλύτερη ιατρική και θεραπευτική συμμόρφωση, συμβάλουν στην καθιέρωση του υγιεινού τρόπου ζωής τους και τους εφοδιάζουν κατάλληλα, ώστε να μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα κάθε στρεσογόνο κατάσταση που βιώνουν στην καθημερινότητά τους. Συμπεράσματα: Η θρησκευτική πνευματικότητα και οι παράγοντές της συντελούν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών και αποτελεί προτεραιότητα της ολιστικής προσέγγισης της φροντίδας τους που θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τους επαγγελματίες υγείας, στην οποία επιβάλλεται να συμβάλει με δυναμικό και ενεργητικό τρόπο και η ορθόδοξη Ποιμαντική της Υγείας, καθώς η κάλυψη αυτών των αναγκών είναι σημαντικότατη και επηρεάζει την ικανοποίηση των ασθενών από τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας.
Οι επιστολές του Ορατίου ως δοκίμια ποιητικής, λογοτεχνικής κριτικής και ηθικής φιλοσοφίας
Authors: Καλλέργη Ανθοφίλη
Published: September 2021

Σκοπός της διατριβής είναι να καταδείξει τον τρόπο με τον οποίο ο Οράτιος κατορθώνει στις Επιστολές του να οδηγήσει την ποίησή του σε μία νέα συγγραφική πορεία και να διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από τα προηγούμενα έργα του, ειδικά από το πρώτο του εγχείρημα, δηλαδή τις Σάτιρες, ο διάλογος με τις οποίες είναι εμφανής κυρίως στο πρώτο βιβλίο της συλλογής. Μέσα από την ανάλυση των είκοσι ποιημάτων του πρώτου βιβλίου των Επιστολών, προβάλλεται η διακειμενική σχέση του ποιητή, τόσο με άλλους προγενέστερους και συγχρόνους του ποιητές, όσο και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Η επίδραση των ελληνοτουρκικών σχέσεων (1923-2000) στην εκκλησιαστική πολιτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Authors: Τσίρης Θεόδωρος (π.Χρυσόστομος)
Published: September 2021

Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, εδώ και πολλά, πλέον, χρόνια, βρίσκονται στο επίκεντρο της μελέτης των Διεθνολόγων και των Ιδρυμάτων Διεθνών Σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου. Γεωγραφικές - εδαφικές, στρατιωτικές, οικονομικές, πολιτικές, θρησκειακές και πολιτιστικές διαφορές και συγκρούσεις μεταξύ των δύο κρατών μοιάζουν ακόμη και σήμερα αγεφύρωτες, παρά τα θετικά βήματα που σημειώνονται και τις πολλές αναλύσεις και προτάσεις που διατυπώνονται και κατατίθενται. Ένα θέμα, όμως, το οποίο δεν έχει εξεταστεί, είναι ο αντίκτυπος αυτών των διαφορών στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, η ηθελημένη από πλευράς Τουρκίας εμπλοκή του Ιερού Κέντρου στις τεταμένες διακρατικές σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας και η προσπάθειά του να επιβιώσει μέσα από την χάραξη, χρήση και ανάπτυξη Εκκλησιαστικής πολιτικής. Η παρούσα διατριβή επικεντρώνεται στην περίοδο μεταξύ 1923, όταν ιδρύεται το σύγχρονο Τουρκικό Κράτος, έως και το 2000, ως ένα όριο το οποίο έπρεπε αναγκαστικά να τεθεί για να έχει η διατριβή εφικτά όρια διαπραγμάτευσης. Αφού εξεταστούν οι σχέσεις των δύο κρατών Ελλάδας και Τουρκίας καθ’ όλη την περίοδο, μέσα από την εξέταση τουρκικής και ελληνικής βιβλιογραφίας και ανέκδοτου αρχειακού υλικού, μελετώνται οι τουρκικές αυθαιρεσίες και παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και η διαμορφούμενη -από τις ανωτέρω σχέσεις- εκκλησιαστική πολιτική και η προσπάθεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου να επιβιώσει σε ένα κράτος που μόνο εχθρικά το προσέλαβε.