bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Διερεύνηση του ρόλου της έκφρασης των μορίων FAS/FASL και CD40/CD40L στις μυελικές κοκκιοκυτταρικές προβαθμίδες και μελέτη των μηχανισμών ομοιόστασης της κοκκιοποίησης
Authors: Μαυρουδή Ειρήνη
Published: January 2014

Θεωρητικό Υπόβαθρο: To CD40 είναι μέλος της οικογένειας των υποδοχέων του παράγοντα νέκρωσης των όγκων (tumor necrosis factor receptor; TNFR) και κατόπιν ενεργοποίησης με το συνδέτη του CD40L επάγει διάφορες βιολογικές δράσεις που σχετίζονται με την επιβίωση και την ανάπτυξη των κυττάρων. Ωστόσο, οι διαφοροποιημένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ CD40/CD40L, έχουν συσχετισθεί με ουδετεροπενία, και για αυτό το λόγο ελέγχθηκε ο ρόλος αυτού του ζεύγους μορίων στην ανθρώπινη κοκκιοποίηση. Σχεδιασμός-Μέθοδοι: Η έκφραση του CD40 ελέγχθηκε με κυτταρομετρία ροής σε ανοσομαγνητικά διαχωρισθέντα μυελικά CD34⁺, CD34⁻/CD33⁺ και CD34⁻/CD33⁻/CD15⁺ κύτταρα, τα οποία αντιπροσωπεύουν 3 διαδοχικά στάδια της διαφοροποίησης προς την κοκκιώδη σειρά. Εκτιμήθηκε το ποσοστό των αποπτωτικών κυττάρων στους παραπάνω πληθυσμούς μετά από ενεργοποίηση του CD40. Μελετήθηκε επίσης η δράση του CD40L ως προς την παραγωγή κυτταροκινών που προωθούν την κοκκιοποίηση από τα στρωματικά κύτταρα μακρόχρονων υγρών καλλιεργειών. Αποτελέσματα: Στα CD34⁺, CD34⁻/CD33⁺ και CD34⁻/CD33⁻/CD15⁺ κύτταρα υπήρχε μια πολύ μικρή έκφραση του CD40, σε βασικές συνθήκες, η οποία αυξανόταν σημαντικά παρουσία TNFα. Η ενεργοποίηση του CD40 με το συνδέτη του στους παραπάνω κυτταρικούς πληθυσμούς, είχε ως αποτέλεσμα την επαγωγή της απόπτωσης, η οποία ενισχυόταν παρουσία FasL. Επιπλέον, η ενεργοποίηση του CD40 στις κοκκιοκυτταρικές προβαθμίδες είχε ως αποτέλεσμα την επαγωγή επιφανειακής έκφρασης του Fas, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να σημαίνει μια συνεργασία μεταξύ αυτών των δύο μονοπατιών για επαγωγή απόπτωσης. Η παρουσία CD40L κατά την ανάπτυξη κλωνογονικών αποικιών μείωσε σημαντικά των αριθμό των αποικιών από μυελικά μονοπύρηνα κύτταρα ασθενών με χρόνια Ιδιοπαθή Ουδετεροπενία, πιθανόν λόγω της μεγαλύτερης έκφρασης του CD40 σε αυτές τις κοκκιοκυτταρικές προβαθμίδες, γεγονός που αντιστρέφονταν όταν απενεργοποιούνταν ο υποδοχέας CD40. Το CD40 εκφραζόταν ανελλιπώς στα στρώματα μυελικών μακρόχρονων καλλιεργειών και μετά από ενεργοποίησή του, είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων των αυξητικών παραγόντων που βοηθούν την κοκκιοποίηση. Συμπεράσματα: Τα παραπάνω δεδομένα δείχνουν ότι οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ CD40/CD40L μπορούν να προάγουν την κοκκιοποίηση υπό βασικές συνθήκες μέσω της επαγωγής αυξητικών παραγόντων που υποστηρίζουν την κοκκιοποίηση, ενώ υπό φλεγμονώδεις συνθήκες μπορεί να επηρεάσουν την επιβίωση των κοκκιοκυτταρικών προβαθμίδων επιταχύνοντας την μέσω Fas απόπτωση.
Συσχετισμός της εκφράσεως της ανθρώπινης τελομεράσης (HTR) με την κλινική σταδιοποίηση κατά TNM σε ασθενείς με Non Small Lung Cancer (NSCLC)
Authors: Σταματελόπουλος Αθανάσιος
Published: January 2014

Έχει αποδειχθεί ότι η εμφάνιση και η ανάπτυξη της νεοπλασματικής νόσου είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένων γενετικών βλαβών, οι οποίες απορυθμίζουν τον κυτταρικό κύκλο και διαταράσσουν την σχέση κυτταρικού πολλαπλασιασμού – προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου. Ενεργό και σημαντική συμμετοχή στις διαδικασίες αυτές διαδραματίζουν ειδικές νουκλεοπρωτεϊνικές δομές που εντοπίζονται στα άκρα των χρωμοσωμάτων και ονομάζονται τελομερή. Τα τελομερή συντίθενται με την βοήθεια ενζύμων που καλούνται τελομεράσες. Στα νεοπλασματικά κύτταρα, με αυξημένο κυτταρικό πολλαπλασιασμό, παρατηρείται αυξημένη δράση της τελομεράσης και το μήκος των τελομερών ποικίλει. Η τελομεράση ουσιαστικά αποτελείται από δύο συστατικά. Περιλαμβάνει τμήμα αλυσίδας RNA(hTERC) και μια πρωτεϊνική δομή με ρόλο καταλύτη (h TERT). Στο NSCLC, σε πρόσφατες ερευνητικές μελέτες έχει καταδειχθεί ο άμεσος συσχετισμός ενεργοποίησης της τελευταίας (h TERT) με την ενεργοποίηση ενός άλλου ογκογονιδίου του c-MYC. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να συσχετίσουμε την έκφραση αυτών των δομών με την βιολογική συμπεριφορά της νεοπλασματικής νόσου στο NSCLC, μέσω της κλινικής σταδιοποίησης της κατά το σύστημα TNM Χρησιμοποιήθηκε για το λόγο αυτό η τεχνολογία των ιστικών μικροσυστοιχίων (Tissue Microarrays Technology) και του ημιαυτόματου συστήματος ανάλυσης εικόνας (computerized image analysis ) σε ιστολογικά δείγματα προερχόμενα από 40 χειρουργικά παρασκευάσματα ασθνών με NSCLC. Στις μετρήσεις που ακολούθησαν την εφαρμογή της ανωτέρω τεχνολογίας κατεγράφη συνυπερέκφραση (co-over expression) των h TERT και c-MYC στην πλειοψηφία των περιπτώσεων με αποδεκτό δείκτη στατιστικής σημαντικότητας (p=0,001). Χαρακτηριστική και στατιστικά σημαντική, υπήρξε και η συσχέτιση της υπερέκφρασής τους με την κλινική σταδιοποίηση της νόσου(p=0,001), ενώ αυτό δεν φάνηκε στην αντίστοιχη συσχέτιση της υπερέκφρασης με τον βαθμό διαφοροποίησης(p=0,206 και p=0,313 αντίστοιχα). Καταλήγοντας από την παρούσα έρευνα, φάνηκε και αποδείχθηκε η στενή σχέση και συνδυασμένη «συνυπερέκφραση» των δύο ογκογονιδίων: h TERT και c-MYCστο NSCLC, καθώς και η συσχέτιση της με κλινική σταδιοποίηση της νόσου κατά TNM. Γεγονός το οποίο ανοίγει νέους ορίζοντες στην διερεύνηση της σημασίας των h TERT και c-MYC ως προγνωστικούς δείκτες της νεοπλασματικής νόσου.
Διερεύνηση κατασκευής βιο-συμβατής μικρο-βαλβίδας με την μέθοδο της μικρο-στερεολιθογραφίας
Authors: Σχίζας Χαράλαμπος
Published: January 2014

Κύριο στόχο της παρούσας διδακτορικής διατριβής αποτέλεσε η διερεύνηση της δυνατότητας κατασκευής βιο-συμβατών μικροβαλβίδων με τη μέθοδο της μικρο-στερεολιθογραφίας και τη χρήση διφωτονικού πολυμερισμού. Η μεθοδολογία η οποία ακολουθήθηκε είχε ως πρώτο σκέλος τη συστηματική, μη καταστροφική, διερεύνηση των ιδιοτήτων ενός ακρυλικού και δύο βιο-συμβατών φωτοευαίσθητων υλικών. Το δεύτερο σκέλος βασίστηκε στη διερεύνηση και βέλτιστο σχεδιασμό της ανεπίστροφης βιο-συμβατής μικρο-βαλβίδας. Η συγκεκριμένη βαλβίδα δύναται, μέσω της χρήσης των εν λόγω υλικών αλλά και της τεχνικής της μικρο-στερεολιθογραφίας (μSLA), να κατασκευαστεί επιτυχώς με κινούμενα μέρη τα οποία δεν χρήζουν συναρμολόγησης μετά το τέλος της κατασκευαστικής διαδικασίας. Το τρίτο σκέλος της μεθοδολογίας επικεντρώθηκε στην τελική κατασκευή των τελικών σχεδίων των μικρο-βαλβίδων. Πιο συγκεκριμένα, οι διαφορετικές γεωμετρίες οι οποίες και ενσωματώνονται στα σχέδια μικρο-δομών γενικότερα, απαιτούν κατάλληλη ρύθμιση των κατασκευαστικών παραμέτρων (όπως ταχύτητα σάρωσης του υλικού, πάχος στερεοποίησης, ενέργεια συστήματος λέιζερ κλπ.) της εκάστοτε τεχνολογίας ταχείας πρωτοτυποποίησης και παραγωγής η οποία χρησιμοποιείται, ώστε να αναπτυχθούν επιτυχώς. Συμπεράσματα: • H υβριδική ρητίνη Ormocer®-Ormocomp παρουσιάζει άμεση ανταπόκριση στην υπεριώδη ακτινοβολία και αναπτύσσει ιδιαίτερα υψηλές τιμές παραμενουσών παραμορφώσεων • Το μέγιστο εύρος των παραμενουσών παραμορφώσεων τις οποίες αναπτύσσει είναι της τάξεως των 17.000-18.000 με, οι οποίες είναι ιδιαίτερα υψηλές σε σχέση με τις εποξειδικές ρητίνες οι οποίες παρουσιάζουν παραμένουσες παραμορφώσεις της τάξεως των 3.000-4.000 με • Οι μηχανικές ιδιότητες της Ormocer®-Ormocomp καθορίστηκαν με τη χρήση τριών διαφορετικών πειραματικών διαδικασιών και οδήγησαν στον προσδιορισμό μίας μέσης τιμής για το μέτρο ελαστικότητας του υλικού της τάξεως του Emean = 1,3 GPa • Το πρωτεύον σχέδιο της βαλβίδας (εμβολοφόρος) αποτέλεσε μία δομή η οποία σχεδιάστηκε ώστε να κατασκευάζεται με τη λιγότερη δυνατή εμφάνιση του φαινομένου των σκαλοπατιών (stair-step effect) • Οι τομείς στους οποίους δύναται να συνοψιστεί η υπεροχή του δευτερεύοντος σχεδίου (δομή με εσωτερικά κινούμενα πτερύγια) είναι η αντοχή της κατασκευής υπό την άσκηση των πιέσεων των ροϊκών πεδίων που αναπτύσσονται μέσα στις φλέβες • Μετά την κατασκευή και των δύο σχεδίων της βαλβίδας, καλύτερο υλικό για το σκοπό αυτό, αποτέλεσε το Ζιρκόνιο.
Η αποδοχή των τηλεϊατρικών συστημάτων στην μαιευτική και στη γυναικολογία από τους εμπλεκόμενους φορείς
Authors: Γρηγορίου Ηλίας
Published: January 2014

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή το κύριο ερευνητικό ερώτημα που τίθεται και διερευνάται επιστημονικά είναι: «η αποδοχή των τηλεϊατρικών συστημάτων στην μαιευτική και στη γυναικολογία από τους εμπλεκόμενους φορείς». Στην έρευνα που παρουσιάζεται διερευνάται η συμπεριφορά των επαγγελματιών υγείας και των εγκύων, όσον αφορά στην αποδοχή της τηλεϊατρικής, με την χρήση ερωτηματολογίων που κατασκευάστηκαν για τον σκοπό αυτό . Επίσης, μέσα από τη στατιστική ανάλυση που χρησιμοποιήθηκε σκιαγραφείται η πρόθεση και η άποψη των εμπλεκόμενων φορέων, καθώς και οι παράγοντες που επηρεάζουν την αποδοχή ή μη των τηλεϊατρικών συστημάτων. Όσον αφορά στους επαγγελματίες υγείας, οι παράγοντες που φαίνεται να επηρεάζουν την αποδοχή της τηλεϊατρικής είναι οι εξής: α) ο Δείκτης Εμπιστοσύνης στην ΤΙ, β) ο Βαθμός Αποδοχής της ΤΙ, γ) ο Βαθμός Τεχνογνωσίας, δ) η Προσωπική Επαφή με την ΤΙ και ε) ο Δείκτης Εμπιστοσύνης στην ΤΙ για την Μαιευτική. Όσον αφορά στις έγκυες, οι παράγοντες που φαίνεται να επηρεάζουν την αποδοχή της τηλεϊατρικής είναι οι εξής: α) ο Δείκτης Εμπιστοσύνης στην ΤΙ, β) ο Βαθμός Αποδοχής της ΤΙ και γ) η Επιστημονική Επάρκεια Ιατρού ως Κριτήριο Επιλογής του. Παράλληλα, μέσα από την ανάλυση προκύπτουν οι προβληματισμοί και τα εμπόδια που αποτελούν τροχοπέδη για την υιοθέτηση της Τηλεϊατρικής, όπως είναι η έλλειψη της προσωπική επαφής γιατρού και ασθενούς για τις έγκυες και η δυσκαμψία να υιοθετήσουν νέους τρόπους ιατρικής άσκησης για τους επαγγελματίες υγείας. Συμπερασματικά, η παρούσα διδακτορική διατριβή αποτελεί μια πρώτη επιστημονική και ολοκληρωμένη προσπάθεια προσέγγισης του θέματος αυτού σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο, θεωρείται απαραίτητη η περαιτέρω έρευνα του συγκεκριμένου ζητήματος έτσι ώστε να διασφαλιστούν στο μέλλον ποιοτικότερες υπηρεσίες υγείας ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου.
Θεωρία ισοδύναμης χωρητικότητας για μοντελοποίηση εξυπηρετητών μεταβλητού ρυθμού και εφαρμογές σε ασύρματα δίκτυα ΙΕΕΕ 802.11
Authors: Καφετζάκης Εμμανουήλ
Published: January 2014

Πολλές απαιτητικές δικτυακές εφαρμογές επιζητούν στοχαστικές εγγυήσεις ποιότητας υπηρεσίας. Το γεγονός αυτό ώθησε στην εφαρμογή της θεωρίας του Ισοδύναμου Εύρους Ζώνης και της Ισοδύναμης Χωρητικότητας για τον υπολογισμό ή/και τη διασφάλιση χρονικών εγγυήσεων ποιότητας υπηρεσίας. Ωστόσο, μέχρι σήμερα αυτή η εφαρμογή σε συστήματα αναμονής με χρονικά μεταβαλλόμενο ρυθμό εξυπηρέτησης επικαλούνταν μόνο ευριστικά επιχειρήματα. Η παρούσα διατριβή καλύπτει αυτό το κενό, θεμελιώνοντας αυστηρά τη χρήση της θεωρίας του Ισοδύναμου Εύρους Ζώνης και της Ισοδύναμης Χωρητικότητας για τον ασυμπτωτικά ακριβή υπολογισμό ή/και τη διασφάλιση της πιθανότητας η καθυστέρηση να υπερβεί ένα δοσμένο κατώφλι σε συστήματα αναμονής με μεταβαλλόμενο ρυθμό εξυπηρέτησης. Ειδικότερα, η διατριβή αποδεικνύει αυστηρά την ευρέως χρησιμοποιούμενη ευριστική σχέση μεταξύ των εκθετικών ρυθμών φθίσης των πιθανοτήτων υπέρβασης του περιεχομένου ενός ταμιευτήρα και των πιθανοτήτων υπέρβασης της καθυστέρησης σε αυτόν. Η μελέτη των συστημάτων αναμονής με χρονικά μεταβαλλόμενους εξυπηρετητές καθίσταται ολοένα και πιο σημαντική στις μέρες μας, λόγω της εξάπλωσης της ασύρματης δικτύωσης. Ακολουθώντας αυτήν τη συλλογιστική, η διατριβή εφαρμόζει τα γενικά αποτελέσματα της θεωρίας του Ισοδύναμου Εύρους Ζώνης και της Ισοδύναμης Χωρητικότητας στο πρότυπο ασύρματης τοπικής δικτύωσης ΙΕΕΕ 802.11. Προς αυτήν την κατεύθυνση, η διατριβή αποδεικνύει ότι ένα τερματικό ΙΕΕΕ 802.11 μπορεί να μοντελοποιηθεί ως ένας Ημί-Μαρκοβιανός εξυπηρετητής δεδομένων του τύπου On/Off, με γνωστές κατανομές για τις περιόδους On και Off, και στη συνέχεια υπολογίζει τη συνάρτηση Ισοδύναμης Χωρητικότητας αυτού του εξυπηρετητή On/Off. Τα παραχθέντα γενικά αποτελέσματα χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση της πιθανότητας υπερχείλισης του ταμιευτήρα MAC ΙΕΕΕ 802.11, καθώς και της πιθανότητας η καθυστέρηση σε αυτόν να παραβιάσει ένα δοσμένο χρονικό όριο. Τα γενικά αποτελέσματα επιπλέον οδηγούν στη δημιουργία απλών πολιτικών ελέγχου κίνησης, προκειμένου να επιβληθούν οι σχετικές εγγυήσεις ποιότητας υπηρεσίας. Τελειώνοντας, η διατριβή παρουσιάζει τη χρήση της συνάρτησης Ισοδύναμης Χωρητικότητας των τερματικών ΙΕΕΕ 802.11 ως εργαλείου σχεδιασμού: Η μορφή της εν λόγω συνάρτησης υποδεικνύει συγκεκριμένες παραμέτρους των κατανομών οπισθοχώρησης, οι οποίες, εάν τροποποιηθούν καταλλήλως, οδηγούν σε μεγαλύτερες τιμές Ισοδύναμης Χωρητικότητας. Συνεπώς, σε καλύτερη επίδοση καθυστέρησης και σε καλύτερη επίδοση απωλειών πακέτων.
Επίλυση προβλημάτων υπολογιστικής ρευστομηχανικής σε αιμοφόρα αγγεία με ταύτιση λύσεων σε κατανεμημένα σημεία (κόμβους) στο πεδίο ροής του με τη μέθοδο της μη πλεγματικής διαμόρφωσης (meshless method)
Authors: Μπουραντάς Γεώργιος
Published: January 2014

O σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι διττός και, εμπεριέχει δραστηριότητα τόσο στο κομμάτι της εφαρμοσμένης όσο και της βασικής έρευνας. Πιο συγκεκριμένα, περιλαμβάνει την εφαρμογή σύγχρονων υπολογιστικών μεθόδων (Μέθοδος Πεπερασμένων Στοιχείων, Μέθοδος Πεπερασμένων Όγκων) στη μελέτη της ροής του αίματος, καθώς και την ανάπτυξη σύγχρονων υπολογιστικών μεθοδολογιών που δε στηρίζονται στη χρήση πλέγματος. Ταυτόχρονα μελετάται η αποτελεσματική εφαρμογή των μεθόδων της Υπολογιστικής Ρευστομηχανικής στην ιατρική πρακτική (Simulation Treatment Planning), για την αποτελεσματική πρόληψη, διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση των νόσων του καρδιακού και περιφερικού αγγειακού συστήματος. Η διαδικασία υλοποίησης των προσομοιώσεων έχουν σκοπό την υποβοήθηση του θεράποντα ιατρού στη λήψη ιατρικής απόφασης σχετικά με τη θεραπευτική αγωγή. Παράλληλα, στο κομμάτι της βασικής έρευνας αναπτύσσονται σύγχρονες υπολογιστικές μέθοδοι οι οποίες πρόκειται να καλύψουν τις αδυναμίες που παρουσιάζουν οι διαδεδομένες υπολογιστικές μέθοδοι. Η υλοποίησή τους βρίσκει ανταπόκριση και πεδίο εφαρμογής σε διάφορους τομείς της Επιστήμης και της Μηχανικής. Έτσι, θα παρουσιαστούν αποτελέσματα μόνο στο τομέα της Υπολογιστικής Ρευστομηχανικής. Τα κριτήρια αυτά θα στηριχθούν σε ποσοτικές συνδυαστικές αναλύσεις, οι οποίες ενσωματώνουν το state-of-the-art της μορφολογικής απεικόνισης των αγγείων στο state-of-the-art των μεθοδολογιών της υπολογιστικής ρευστομηχανικής, οι οποίες είναι άμεσα σχετιζόμενες με την εκτίμηση των αιμοδυναμικών παραγόντων και τάσεων που εφαρμόζονται σε πάσχουσες περιοχές του αγγειακού συστήματος, όπως στενώσεις, θρόμβοι και ανευρύσματα.
Συμβολή στον χαρακτηρισμό και στη διερεύνηση βιολογικών ιδιοτήτων των στύλων ειδών γένους crocus
Authors: Χρυσάνθη Δήμητρα
Published: January 2014

Ανάμεσα στα διάφορα είδη του γένους Crocus ο C. sativus έχει μελετηθεί εκτενώς ως προς τη σύσταση και τις βιολογικές ιδιότητες των στύλων του Η κροκετίνη είναι ένα καροτενοειδές δικαρβοξυλικό οξύ το οποίο στη φύση εστεροποιείται με μονάδες γλυκόζης η γεντιοβιόζης σχηματίζοντας τις κροκίνες (κυρία συστατικά του κρόκου). Στην παρούσα μελέτη ισοκρατική μέθοδος υγρής χρωματογραφίας ανάστροφης φάσης αναπτύχθηκε και επικυρώθηκε για την ανίχνευση κροκετίνης σε πλάσμα. Η επιλεκτικότητα, η ακρίβεια, η ορθότητα και η σταθερότητα μελετήθηκαν σε εμβολιασμένα δείγματα πλάσματος και ήταν αποδέκτες. Η μέθοδος εφαρμόστηκε στον προσδιορισμό των επιπέδων της κροκετίνης σε πλάσμα τεσσάρων υγιών εθελοντών πριν και μετά την κατανάλωση αφεψήματος κρόκου. Τα αποτελέσματα έδειξαν υψηλή συγκέντρωση της κροκετίνης μετά από 2 ώρες (1.24-3.67 μΜ) και παρουσία της ακόμα και στις 24 ώρες (0.10-0.24). Περαιτέρω μελέτη στις κυτταρικές σειρές MCF-7 και MDA MB-231 έδειξε ανασταλτική δράση των συστατικών στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Όσον αφορά στην επίδραση συστατικών των στύλων του C. sativus η δράση κατά του πολλαπλασιασμού αποδίδεται κυρίως στην κροκετίνη. Η κροκετίνη επίσης ανέστειλε σημαντικά την διήθηση στις φυσιολογικά σχετικές συγκεντρώσεις 1 και 10 μΜ. Μελέτες όσον αφορά στις μοριακές αλλαγές στην έκφραση των MMPs και των ενδογενών τους αναστολέων (ΤΙMPs) έγιναν μετά από αλυσιδωτή αντίδραση πολυμερισμού αντίστροφης μεταγραφάσης ενώ τα επίπεδα πρωτεΐνης καθώς και η ζελατινολυτική δραστικότητα καθορίστηκαν με ανοσοαποτύπωση κατά Western και ζυμογραφήματα. Η γονιδιακή και πρωτεϊνική έκφραση των ΜΤ1-ΜΜΡ και ΜΤ2-ΜΜΡ μειώθηκαν σημαντικά τόσο από την κροκετίνη όσο και από το all trans ρετινοϊκό οξύ (ATRA χρήση ως τυφλό).
Ανάπτυξη και αξιολόγηση συστημάτων χορήγησης πεπτιδικών αντιγόνων HER-2/neu συνδεδεμένων με PLA μικροσφαίρες
Authors: Νίκου Κωνσταντίνα
Published: January 2014

Παρά τις προόδους των κλασικών θεραπευτικών στρατηγικών για τον καρκίνο η μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών υποτροπιάζει και καταλήγει. Η ανάγκη για την αντιμετώπιση της νόσου με εναλλακτικό τρόπο οδήγησε στην ανάπτυξη ανοσοθεραπευτικών μεθόδων. Η ταυτοποίηση ογκοειδικών αντιγόνων, έδωσε ιδιαίτερη ώθηση στην ανάπτυξη της κατευθυνόμενης από τα Τ κύτταρα ανοσολογικής απάντησης, και έθεσε τις βάσεις για τη χρησιμοποίηση πεπτιδικών εμβολίων στην ανοσοθεραπεία του καρκίνου. Από τα γνωστά καρκινικά αντίγονα η διαμεμβρανική ογκοπρωτεΐνη HER-2/neu παρουσιάζει το πλεονέκτημα της υπερέκφρασης σε ποικίλους τύπους καρκίνου, και επομένως καθίσταται στόχος για ανοσοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκε ο τύπος της ανοσοαπόκρισης που λαμβάνεται in vivo μετά την χορήγηση πεπτιδίων της HER-2/neu συνδεμένων (προσροφημένο ή απλά αναμεμιγμένο) σε πολύ-γαλακτικού οξέος (PLA) και PLGA μικροσφαίρες. Τα αντιγόνα ήταν δύο: α) το πεπτίδιο GSPYVSRLLGICLTSTVQLVQL που αντιστοιχεί στην περιοχή 778-799 της HER-2/neu. Η πεπτιδική αυτή ακολουθία περιλαμβάνει τον κυτταροτοξικό (CTL) επίτοπο CLTSTVQLV (789-797) σε συνδυασμό με τον Τ βοηθητικό (Th) επίτοπο GSPYVSRLLGICL (778-790) και β) το πεπτίδιο CLTSTVQLV (789-797) δηλαδή μόνο ο CTL επίτοπος. Ως πειραματόζωα στην συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιήθηκαν HHD διαγονιδιακοί μύες, οι οποίοι εκφράζουν ανθρωπινά HLA-Α2.1 μόρια ιστοσυμβατότητας δεδομένου ότι η ακολουθία του πεπτιδίου που έχει επιλεγεί προέρχεται από την ανθρώπινη HER-2/neu. Η μετατροπή της ανοσοαπόκρισης Th2 τύπου, εναντίον διαλυτών αντιγόνων που εκφράζονται σε καρκινικούς όγκους σε Th1 τύπο ανοσοαπόκρισης είναι σημαντική στην ανοσοθεραπεία του καρκίνου. Η ταυτοποίηση του τύπου της ανοσοαπόκρισης έγινε με τον προσδιορισμό του τύπου της ανοσοαπόκρισης σε κυτταρικό επίπεδο με την ανάπτυξη τεχνικών μέτρησης της ικανότητας του πολλαπλασιασμού των λεμφοκυττάρων και με μέτρηση των κυτοκινών σε υπερκείμενα καλλιεργειών λεμφοκυττάρων. Η in vivo χορήγηση του πεπτιδικού αντιγόνου που απλά και μονό αναμίχθηκε με PLA μικροσφαίρες προκάλεσε μια ισχυρή ανοσολογική απόκριση που ήταν συγκρίσιμη με αυτήν που προκλήθηκε από το συνδυασμό του αντιγόνου με πλήρες ανοσοενισχυτικό του Freund (CFA). Επιπλέον, μετά από ανάλυση του προφίλ των κυτοκινών που εκκρίνονται από τα Τ λεμφοκύτταρα των ανοσοποιημένων μυών αποδείχθηκε ότι ο συνδυασμός του αντιγόνου πεπτιδίων με τις PLA μικροσφαίρες προκάλεσε μια ισχυρή ΤΜ ανοσολογική απόκριση στο αντιγόνο. Ο χρόνος της επώασης πεπτιδίων με τις μικροσφαίρες πριν από τη χορήγηση δεν είχε επιπτώσεις στην ανοσολογική απόκριση γεγονός που απλοποιεί περαιτέρω την παράγωγη σε ευρεία κλίμακα αυτού του τύπου εμβολίων. Τα αποτελέσματα που ελήφθησαν δικαιολογούν την περαιτέρω διερεύνηση σε in vivo πειραματικά μοντέλα καρκίνου της δυνατότητας επαγωγής ισχυρής κυτταρικής ανοσοαπόκρισης έναντι των καρκινικών κυττάρων που υπερεκφράζουν την HER-2/neu πρωτεΐνη με απλή ανάμιξη κατάλληλων πεπτιδικών αντιγόνων της HER-2/neu με PLA μικροσφαίρες.
Η ζωγραφική των Dante Gabriel Rossetti και Edward Burne-Jones και ο απόηχος αυτής στον ελληνικό Συμβολισμό
Authors: Αθανασέκου Μαρία
Published: January 2014

Η διατριβή διαπραγματεύεται το μεγάλο σε αξία, καλλιτεχνικό έργο των ζωγράφων Dante Gabriel Rossetti και Edward Burne-Jones, το οποίο εκτείνεται από το 1848, περίπου, με τη δημιουργία της «Αδελφότητας των Προραφαηλιτών», της οποίας ιδρυτικό μέλος υπήρξε ο Dante Gabriel Rossetti, μέχρι το θάνατο του Edward Burne-Jones το 1898, ο οποίος εντάχθηκε στην ομάδα κατά τη δεύτερη περίοδό της. Παράλληλα, διερευνάται ο απόηχος του έργου τους στην ελληνική ζωγραφική του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού. Η έρευνα επικεντρώνεται στο ζωγραφικό έργο των δύο καλλιτεχνών, με τελικό στόχο να μελετηθεί συστηματικά και σφαιρικά, ενώ εξετάζεται ο ορίζοντας υποδοχής του και ο βαθμός επηρεασμού στους Έλληνες ζωγράφους της ίδιας και λίγο μεταγενέστερης περιόδου. Η εισαγωγή της διατριβής αποτελείται από μια ιστορική επισκόπηση της ζωγραφικής στην Αγγλία και την Ελλάδα γύρω στο 1900, της θεματογραφίας και των ειδών ζωγραφικής που αναπτύχθηκαν στις δύο χώρες, καθώς και του διαμορφωμένου κοινωνικού τους πλαισίου.Το πρώτο κεφάλαιο πραγματεύεται την ίδρυση και τις χρονικές περιόδους δημιουργίας, τους στόχους, την τεχνική, την κριτική και υποδοχή της «Αδελφότητας των Προραφαηλιτών», όπως επίσης την εικονογραφία της ομάδας σε σχέση με την αγγλική εικονογραφία του 19ου αιώνα. Το δεύτερο κεφάλαιο αναφέρεται στη ζωή και το έργο του Dante Gabriel Rossetti, ενώ γίνεται σχολιασμός συγκεκριμένων σημαντικών πινάκων του καλλιτέχνη.Στο τρίτο κεφάλαιο έχουν συγκεντρωθεί τα στοιχεία της βιογραφίας του Edward Burne-Jones και γίνεται αναφορά σε σημαντικούς σταθμούς του ζωγραφικού του έργου. Στο τέταρτο κεφάλαιο πραγματοποιείται η εικονογραφική ανάλυση συγκεκριμένων έργων Ελλήνων ζωγράφων της εξεταζόμενης περιόδου, στα οποία διαπιστώνεται και η επιρροή της τέχνης των Dante Gabriel Rossetti και Edward Burne-Jones. Αναζητούνται τα πρότυπα και οι σχέσεις επηρεασμού των Ελλήνων δημιουργών από τους δύο Άγγλους καλλιτέχνες.Η μελέτη ολοκληρώνεται με τα γενικά και προσωπικά συμπεράσματα, στα οποία συνοψίζονται οι παρατηρήσεις επάνω στο έργο των ζωγράφων Dante Gabriel Rossetti και Edward Burne-Jones. Από αυτές προκύπτουν ορισμένες νέες προσεγγίσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να συμβάλουν στην βαθύτερη κατανόηση για την ιδιαίτερη σημασία του έργου τους, καθώς και τον χώρο που καταλαμβάνουν οι δύο καλλιτέχνες στην Ιστορία της Τέχνης.
Development of stopping rule methods for the MLEM and OSEM algorithms used in PET image reconstruction
Authors: Γαϊτάνης Αναστάσιος
Published: January 2014

Σκοπός της διατριβής είναι η ανάπτυξη κριτηρίων παύσης για τους επαναληπτικούς αλγόριθμους (MLEM και OSEM) που χρησιμοποιούνται στην ανακατασκευή ιατρικής εικόνας στους τομογράφους εκπομπής ποζιτρονίου (PET). Η ανάπτυξη των κριτηρίων παύσης βασίστηκε στη μελέτη των ιδιοτήτων των αλγόριθμων MLEM & OSEM. Από τη μαθηματική έκφραση των δύο αλγορίθμων προκύπτει ότι οι συντελεστές αναβάθμισης (ΣΑ) των pixels της εικόνας παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανακατασκευή της από επανάληψη σε επανάληψη. Για την ανάλυση ένας τομογράφος PET προσομοιώθηκε με τη χρήση των μεθόδων Μόντε Κάρλο. Για την ανακατασκευή της εικόνας με τη χρήση των αλγόριθμων MLEM και OSEM, υπολογίστηκε ο πίνακας μετάβασης. Ο πίνακας μετάβασης εξαρτάται από τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά του τομογράφου PET και για τον υπολογισμό του χρησιμοποιήθηκαν επίσης μέθοδοι Μόντε Κάρλο. Ως ψηφιακά ομοιώματα χρησιμοποιήθηκαν το ομοίωμα εγκεφάλου Hoffman και το 4D MOBY. Για κάθε ένα από τα ομοιώματα δημιουργήθηκαν προβολικά δεδομένα σε διαφορετικές ενεργότητες. Για τη σύγκριση της ανακατασκευασμένης και της αρχικής εικόνας χρησιμοποιήθηκαν δύο ξεχωριστοί δείκτες ποιότητας, το NRMSD και το chi square. Η ανάλυση έδειξε ότι οι ΣΑ για τα μη μηδενικά pixels της εικόνας τείνουν να λάβουν την τιμή 1.0 με την αύξηση των επαναλήψεων, ενώ για τα μηδενικά pixels αυτό δε συμβαίνει. Αναλύοντας περισσότερο το διάνυσμα των ΣΑ για τα μη μηδενικά pixels της ανακατασκευασμένης εικόνας διαπιστώθηκε ότι αυτό έχει δύο μέρη: α) Μια κορυφή για τιμές των ΣΑ = 1.0 και β) μια ουρά με τιμές των ΣΑ<1.0. Αυξάνοντας τις επαναλήψεις, ο αριθμός των pixels με ΣΑ=1.0 αυξάνονταν ενώ ταυτόχρονα η ελάχιστη τιμή του διανύσματος των ΣΑ μετακινούνταν προς το 1.0. Με αυτό τον τρόπο προσδιορίστηκε μια μεταβλητή της μορφής όπου N είναι ο αριθμός των pixels της εικόνας, k η επανάληψη και η ελάχιστη τιμή του διανύσματος των ΣΑ. Η ανάλυση που έγινε έδειξε ότι η μεταβλητή Cmin συσχετίζεται μόνο με την ενεργότητα της εικόνας και όχι με το είδος ή το μέγεθός της. Η παραμετροποίηση αυτής της σχέσης οδήγησε στην ανάπτυξη του κριτηρίου παύσης για τον MLEM αλγόριθμο. Μια άλλη προσέγγιση βασισμένη στις ιδιότητες πιθανοφάνειας του MLEM αλγόριθμου, οδήγησε στην ανάπτυξη ενός διαφορετικού κριτηρίου παύσης του MLEM. Τα δύο κριτήρια αποτιμήθηκαν με τη χρήση του ομοιώματος Digimouse και βρέθηκε να παράγουν παρόμοιες εικόνες. Η ίδια μελέτη έγινε και για τον OSEM αλγόριθμο και αναπτύχθηκε κριτήριο παύσης για διαφορετικό αριθμό subsets.
Μεθοδολογία στατιστικής μάθησης για την πρόγνωση ασθενών με Β-χρόνια λεμφογενή λευχαιμία (Β-ΧΛΛ) με χρήση δεδομένων κυτταρομετρίας ροής
Authors: Λακουμέντας Ιωάννης
Published: January 2014

Η Β-χρόνια λεμφογενής λευχαιμία (Β-ΧΛΛ) αποτελεί τον πιο κοινό τύπο λευχαιμίας στο Δυτικό κόσμο. Η πρόγνωσή της θεωρείται ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα προβλήματα απόφασης στην κλινική έρευνα και πρακτική. Για διάφορους κλινικούς και εργαστηριακούς δείκτες είναι γνωστό ότι σχετίζονται με την εξέλιξη της νόσου. Για τις παραμέτρους, όμως, που εξάγονται με ανάλυση κυτταρομετρίας ροής, οι οποίες αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της διαδικασίας διάγνωσης της νόσου, το αν προσφέρουν επιπρόσθετη προγνωστική πληροφορία αποτελεί ανοιχτό πρόβλημα. Στη διατριβή αυτή προτείνουμε ένα σύστημα υποβοήθησης για τις αποφάσεις των ειδικών του πεδίου, το οποίο πραγματοποιεί πολυπαραμετρική πρόγνωση ασθενών με Β-ΧΛΛ, συνδυάζοντας τη χρήση ποικίλων ετερογενών προγνωστικών δεικτών (κλινικών, εργαστηριακών και κυτταρομετρίας ροής) που σχετίζονται με τη νόσο. Η διάγνωση της Β-ΧΛΛ βασίζεται κυρίως στη μελέτη του αντιγονικού φαινότυπου των κυττάρων των ασθενών, η οποία διενεργείται με κυτταρομετρία ροής. Αν και η διαδικασία που ακολουθείται κατά την ανάλυση αυτή είναι σαφώς ορισμένη, ο τρόπος με τον οποίο οι εργαστηριακοί υπεύθυνοι την πραγματοποιούν παραδοσιακά χαρακτηρίζεται από ανακρίβεια και υποκειμενικότητα. Καθώς η τεχνολογία της κυτταρομετρίας ροής εξελίσσεται ραγδαία, γίνεται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη για την ανάπτυξη αυτοματοποιημένων μεθόδων ανάλυσης των δεδομένων που παράγει. Σε αυτά τα πλαίσια, παρουσιάζουμε ένα χρήσιμο παράδειγμα αυτοματοποιημένης ανάλυσης κυτταρομετρικών δεδομένων, η οποία δεν απαιτεί την άμεση επίβλεψη των ειδικών, για τη διάγνωση ασθενών με Β-ΧΛΛ. Οι τιμές των χαρακτηριστικών παραμέτρων που εξάγονται με εφαρμογή της προτεινόμενης μεθοδολογίας, ενσωματώνονται κατόπιν στο προαναφερθέν προγνωστικό σύστημα. Ανάγοντας το πρόβλημα της πρόγνωσης της Β-ΧΛΛ σε ένα στιγμιότυπο ταξινόμησης προτύπων, καθώς και προσομοιώνοντας κάθε ένα από τα βήματα της διαδικασίας της διάγνωσης της νόσου με ένα στιγμιότυπο συσταδοποίησης δεδομένων, αντιμετωπίσαμε τα δύο προβλήματα εφαρμόζοντας τεχνικές στατιστικής μάθησης. Εστιάσαμε σε μεθοδολογίες δικτύων πεποίθησης, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα το naïve-Bayes μοντέλο και για τις δύο περιπτώσεις, στην επιβλεπόμενη και στη μη επιβλεπόμενη εκδοχή του, αντίστοιχα. Τα χαρακτηριστικά και η φύση των δεδομένων (κυρίως των κυτταρομετρικών) που παράγονται από έναν παθολογικό υποκείμενο μηχανισμό, όπως αυτός της νόσου, δεν ευνοούν την απευθείας εφαρμογή του παραπάνω μοντέλου στο εκάστοτε στιγμιότυπο. Για το λόγο αυτό, συνδυάσαμε την εφαρμογή του naïve-Bayes μοντέλου με κατάλληλες ευρετικές αλγοριθμικές διαδικασίες, για την επίτευξη καλύτερων αποτελεσμάτων, με κριτήριο βέλτιστου όχι μόνο κάποιες συχνά χρησιμοποιούμενες μετρικές αποτίμησης αλγόριθμων, αλλά και τη γνώμη των αιματολόγων. Χάρη στην ιδιότητά τους να ενσωματώνουν την έμπειρη γνώση των ειδικών ως εκ των προτέρων πληροφορία αρχικοποίησης των μεθόδων μάθησής τους, οι Bayesian μεθοδολογίες κρίνονται ως οι πλέον κατάλληλες για την εφαρμογή τους σε τέτοιου τύπου προβλήματα.
Η εφαρμογή του θερμοκαυτηριασμού με ραδιοσυχνότητες (RF ablation) στη θεραπεία καλοήθων οστικών όγκων
Authors: Παπαθανασίου Ζαφειρία
Published: January 2014

Στόχος: Η αναδρομική μελέτη της θεραπευτικής επίδρασης της θερμοκαυτηρίασης μεραδιοσυχνότητες σε καλοήθεις οστικούς όγκους και η ανάδειξη πιθανών συσχετίσεων τωναπεικονιστικών αποτελεσμάτων μετά τη θερμοκαυτηρίαση με άλλες παραμέτρους των υπό μελέτη οστικών όγκων. Μεθοδολογία: 33 ασθενείς (23 άντρες, 10 γυναίκες μέσης ηλικίας 22,5 έτη) με συνολικά 33 καλοήθεις οστικούς όγκους (29 οστεοειδή οστεώματα /3 χονδροβλαστώματα/1 οστεοβλάστωμα) υποβλήθηκαν σε διαδερμική θερμοκαυτηρίαση με ραδιοσυχνότητες. Η διάγνωση των οστεοειδών οστεωμάτων στηρίχθηκε αποκλειστικά σε ακτινολογικά και κλινικά κριτήρια, ενώ για τα χονδροβλαστώματα και το οστεοβλάστωμα πραγματοποιήθηκε βιοψία. Σε όλους τους όγκους η θερμοκαυτηρίαση πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ενός ευθέος ή εκπτυσσόμενου RF ηλεκτροδίου. Μελετήθηκαν η εντόπιση και το μέγεθος των όγκων, τα ποσοστά κλινικής και τεχνικής επιτυχίας της μεθόδου, οι υποτροπές, οι επιπλοκές καθώς και τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης.Αποτελέσματα: 1) Ποσοστό τεχνικής επιτυχίας ~ 100% (33/33). 2) Ποσοστό υποτροπών 9% (3/33). 3) Ποσοστά κλινικής επιτυχίας μετά την 1η RF συνέδρια 91% (30/33) και μετά τη 2η RF συνέδρια 94% (31/33). 4) Μέση τιμή follow up 28 μήνες. 5) Μια ελάσσονα (έγκαυμα 1° βαθμού) και δύο μείζονες (αρθρίτιδες) επιπλοκές. Η στατιστική ανάλυση (Kendall’s t-test). Για τα οστεοειδή οστεώματα έδειξε ότι: α) Η απουσία ή και ο ελάχιστος βαθμός εσωτερικής «οστεοποίησης» μετά τη θεραπεία δεν συσχετίζεται με το κλινικό αποτέλεσμα (Ρ=0.14). β) Η εσωτερική «οστεοποίηση» της «φωλεάς» συσχετίζεται έντονα με την μεγάλη (≥12 μήνες) διάρκεια του CT follow up (Ρ=0.014). γ) Το μεγάλο μέγεθος των οστεοειδών οστεωμάτων (>7 χιλ.) συσχετίζεται έντονα αρνητικά με την φλοιώδη (Ρ=0.001), την εξωαρθρική (Ρ=0.003) και την διαφυσιακή εντόπιση (Ρ=0.001) και τείνει να συσχετίζεται παρουσία εσωτερικών αποτιτανώσεων προ θεραπείας. Συμπεράσματα: Η διαδερμική θερμοκαυτηρίαση με ραδιοσυχνότητες (RF Ablation) είναι μία αποτελεσματική και ασφαλής θεραπευτική επιλογή για τα οστεοειδή οστεώματα. Η αξιολόγηση της κλινικής πορείας και όχι η απεικόνιση είναι το καλύτερο κριτήριο για να γίνει διάκριση μεταξύ των ασθενών με καλή ή όχι κλινική έκβαση. Παράμετροι όπως το μέγεθος, η θέση και η παρουσία εσωτερικών αποτιτανώσεων δύναται να βοηθήσουν στην κατανόηση της παθογένεσης των οστεοειδών οστεωμάτων. Η μέθοδος σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να εφαρμοστεί επιτυχώς και σε άλλους καλοήθεις οστικούς όγκους όπως τα χονδροβλαστώματα και τα οστεοβλαστώματα.
Βιοχημεία της υποξίας
Authors: Καλούση Αλκμήνη
Published: January 2014

Ο επαγόµενος από την υποξία παράγοντας, HIF-1 είναι ένας ετεροδιµερής µεταγραφικός παράγοντας που ρυθµίζει την απόκριση στην υποξία και εµπλέκεται σε παθολογικές καταστάσεις όπως ο καρκίνος, η ισχαιµία και η φλεγµονή. Η επαγόµενη υποµονάδα HIF-1α ρυθµίζεται από το οξυγόνο αλλά και από ανεξάρτητους µηχανισµούς. Σηµαντικό ρόλο στη ρύθµιση του HIF-1α παίζουν η υδροξυλίωση και η φωσφορυλίωση. Στην παρούσα διατριβή µελετήθηκε η φωσφορυλίωση του HIF-1α στην αµινοτελική του επικράτεια και ο ρόλος της στη δράση του HIF-1. Προκειµένου να βρεθεί η αλληλουχία φωσφορυλίωσης κατασκευάστηκαν µικρά ανασυνδυασµένα τµήµατα τoυ HIF-1α ως πρωτεΐνες σύντηξης µε GST και φωσφορυλιώθηκαν in vitro µε πυρηνικά εκχυλίσµατα κυττάρων HeLa. Η αλληλουχία φωσφορυλίωσης περιορίστηκε ανάµεσα στα αµινοξέα 229-251. Η ανάλυση της υπέδειξε την Ser²⁴⁷ ως πιθανό στόχο φωσφορυλίωσης από την κινάση της καζεΐνης 1, CK1. Από πειράµατα in vitro βρέθηκε ότι πράγµατι ο HIF-1α φωσφορυλιώνεται από τη CK1. Η µετατροπή της Ser²⁴⁷ του HIF-1α σε Ala (S247A) µέσω στοχευµένης µεταλλαξιγένεσης αλλά και χηµικοί αναστολείς της CK1 ανέστειλαν τη φωσφορυλίωση τόσο από τη CK1 όσο και τα πυρηνικά εκχυλίσµατα. Επιπλέον, η υπερέκφραση της µορφής S247A του HIF-1α σε κύτταρα θηλαστικών και ζύµης, η αναστολή της CK1 και η αποσιώπηση της CK1δ µε siRNA, αύξησαν τη µεταγραφική ενεργότητα του HIF-1 σε διαφορετικές κυτταρικές σειρές. Αντίθετα, η υπερέκφραση της ενεργής µορφής της CK1δ ή της µορφής του HIF-1α που περιέχει τη «φωσφοµιµητική» µετάλλαξη Ser²⁴⁷ σε Asp (S247D) ανέστειλαν τη δράση του HIF1. Η φωσφορυλίωση της Ser²⁴⁷ του HIF-1α από τη CK1 δεν επηρέασε την έκφραση και σταθερότητά του ούτε τον υποκυτταρικό του εντοπισµό. Ωστόσο, έπειτα από πειράµατα ανοσοκατακρήµνισης και in vitro δέσµευσης, παρατηρήθηκε ότι η αναστολή της CK1 ενίσχυσε την αλληλεπίδραση του HIF-1α µε τον ARNT και ότι η τροποποίηση της Ser²⁴⁷ επηρεάζει το σχηµατισµό του ετεροδιµερούς. Ένα δοµικό µοντέλο του συµπλόκου των περιοχών PAS-B του HIF-1α και του ARNT έδειξε ότι η Ser²⁴⁷ είναι προσβάσιµη και ότι η φωσφορυλίωσή της επηρεάζει αρνητικά τη σταθερότητα του ετεροδιµερούς. Συµπερασµατικά, βρέθηκε ένας νέος µηχανισµός ρύθµισης του HIF-1α µέσω της φωσφορυλίωσής στη Ser²⁴⁷ από τη CK1. Η φωσφορυλίωση αυτή αναστέλλει τη δράση του HIF-1 µέσω παρεµπόδισης του σχηµατισµού ετεροδιµερούς µεταξύ του HIF-1α µε τον ARNT. Ο νέος αυτός µηχανισµός µπορεί να αποτελέσει θεραπευτικό στόχο σε παθολογικές καταστάσεις στις οποίες εµπλέκεται η υποξία και ο HIF-1.
Η προβολή του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό
Authors: Κολτσίδα Λαμπρινή-Μαρίνα
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του βαθμού εμπλοκής και ανταπόκρισης της ελληνικής, εξωτερικής πολιτιστικής πολιτικής σε συνθήκες, παγκοσμιοποίησης και διαπολιτισμικότητας που απώτερο στόχο έχει τη διαχείριση και προβολή του ελληνικού πολιτιστικού κεφαλαίου στο εξωτερικό. Αντικείμενο διερεύνησης απετέλεσε ο τρόπος με τον οποίο η ελληνική Πολιτεία διαχειρίζεται την πολιτιστική της ταυτότητα και τα αντανακλαστικά που η χώρα επιδεικνύει στις ανάγκες διαχείρισης και διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής και παγκοσμίας συνθήκης της διαπολιτισμικότητας. Το συμπέρασμα που προέκυψε έγκειται στο γεγονός ότι η πολιτισμική ετερότητα κύριο χαρακτηριστικό των σημερινών κοινωνιών άρχισε να λαμβάνεται υπόψη για τη διαμόρφωση και τη στοχοθεσία του διαπολιτισμικού μοντέλου της εξωτερικής πολιτιστικής πολιτικής της Ελλάδας. Η έννοια της αναγνώρισης και του σεβασμού του άλλου αποτέλεσε τη βάση των προϋποθέσεων και το μείζον διακύβευμα για το μελλοντικό σχεδιασμό της, κάτι που μέχρι πρότινος δεν είχε σταθμιστεί ως καθοριστικός παράγων.
Ο ρόλος των διαλυτών στη διαμόρφωση των πεπτιδίων
Authors: Τάκης Παντελεήμων
Published: January 2014

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή πραγματοποιήθηκε η μελέτη ενυδάτωσης τεσσάρων σημαντικών βιομοριακών ομάδων: των αμινοξέων, των ακετυλο αμινοξέων, των βεταϊνών και των διπεπτιδίων, με χρήση της φασματοσκοπίας πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (ΝΜR) σε συνδυασμό με υπολογισμούς των συναρτησιοειδών ηλεκτρονιακής πυκνότητας (DFT) και η αναλυτική μελέτη (ΝΜR και ab initio υπολογισμοί) του συνόλου των αλληλεπιδράσεων που αναπτύσσονται μεταξύ ενώσεων μοντέλων μιμητών των πεπτιδίων με τα μόρια του διαλύτη διμεθυλο σουλφοξειδίου (DMSO).Συγκεκριμένα, η μελέτη ενυδάτωσης πραγματοποιήθηκε μέσω της πυρηνικής αποκατάστασης των πυρήνων 13Cα όλων των παραπάνω βιομορίων και των πυρήνων 14Ν των ακετυλο αμινοξέων και βεταϊνών σε υδατικά διαλύματα όξινου και ουδέτερου pH (εκτός των διπεπτιδίων που μελετήθηκαν μόνο σε ουδέτερο pH). Παράλληλα, αποπειράθηκε η σύγκριση / επαλήθευση των φασματοσκοπικών δεδομένων με την θεωρητική μελέτη ενυδάτωσης, μέσω της μεθόδου DFT, της αλανίνης, ακετυλο αλανίνης, βεταΐνης της αλανίνης και του διπεπτιδίου αλανίνη αλανίνη. Έτσι διαπιστώθηκε πως ο βαθμός ενυδάτωσης των αμινοξέων και ακετυλο αμινοξέων αποτελείται από τον ίδιο αριθμό μορίων νερού, ενώ η πρωτονιομένη ιοντική κατάσταση των αμινοξέων / ακετυλο αμινοξέων αλληλεπιδρά με ένα επιπλέον μόριο νερού σε σχέση με αυτή του ουδέτερου pH. Επιπλέον, απεδείχθη ότι ο βαθμός ενυδάτωσης των βεταϊνών παραμένει σταθερός ανεξαρτήτως της ιοντικής τους κατάστασης, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι τα μόρια των βεταϊνών ενυδατώνονται κατά 1 2 και 2 3 μόρια νερού λιγότερο από την ουδέτερου και όξινου pH ιοντική κατάσταση των αμινοξέων / ακετυλο αμινοξέων αντίστοιχα. Επιπροσθέτως, η μελέτη ενυδάτωσης των βεταϊνών οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η επιπλέον ενυδάτωση των πρωτονιομένων αμινοξέων / ακετυλο αμινοξέων «ελέγχεται» από την αμινομάδα τους. Όσον αφορά τα διπεπτίδια, εξακριβώθηκε ότι η διπολικού ιόντος κατάστασή τους αλληλεπιδρά με 1 2 μόρια νερού περισσότερο απ’ ότι η αντίστοιχη των αμινοξέων. Όλα τα φασματοσκοπικά δεδομένα είναι σε συμφωνία με την αντίστοιχη θεωρητική μελέτη ενυδάτωσης της αλανίνης και των παραγώγων της, ενώ διαπιστώθηκε (και με την χρήση επιπλέον βιβλιογραφικών δεδομένων) πως ο μέσος όρος των άμεσα αλληλεπιδρώντων μορίων νερού της ουδέτερου pH κατάστασης των αμινοξέων / ακετυλο αμινοξέων είναι 6 και των βεταϊνών 4.Η αντίστοιχη μελέτη αλληλεπίδρασης των μορίων DMSO με τα πεπτίδια επικεντρώθηκε στις ομάδες –COOH και –ΝΗ των πεπτιδίων και πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ενώσεων μοντέλων που προσομοιάζουν τα πεπτιδικά μόρια. Έτσι, διαπιστώθηκε πως ο διαλύτης DMSO αλληλεπιδρά με πολύ ισχυρούς δεσμούς υδρογόνου (ενέργειας ~8 9 kcal/mol) με τις συγκεκριμένες ομάδες, ενώ παράλληλα απεδείχθη ότι η συμπλοκοποίηση των μορίων DMSO με τις εν λόγω ομάδες καθοδηγείται εντροπικώς.
Η επίδραση της άσκησης στην αρτηριακή πίεση και την υπερτροφία της αριστερής κοιλίας σε ασυμπτωματικά άτομα
Authors: Κουτρουμπή Σταματίνα
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να μελετήσουμε το ρόλο της μέτριας έντασης φυσικής άσκησης στη μάζα της αριστερής κοιλίας στην ανοχή στην κόπωση και στην αρτηριακή πίεση στη διάρκεια της δοκιμασίας κοπώσεως σε τάπητα, σε άνδρες μέσης ηλικίας, με φυσιολογικές τιμές αρτηριακής πίεσης ηρεμίας χωρίς κλινικές ενδείξεις καρδιαγγειακής νόσου. Για το σκοπό της μελέτης τυχαιοποιήσαμε 40 άνδρες σε μια ομάδα άσκησης και σε ομάδα ελέγχου. Οι συμμετέχοντες στην ομάδα άσκησης πραγματοποίησαν πρόγραμμα αερόβιας άσκησης διάρκειας 16 εβδομάδων, συχνότητας 3 φορές την εβδομάδα για 45 λεπτά, στο 60 με 80 της εκατό της μέγιστης καρδιακής συχνότητας που είχε επιτευχθεί στη δοκιμασία κοπώσεως. Αποτελέσματα: Δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις αρχικές τιμές των ΜΕΤΣ του δείκτη μάζας αριστερής κοιλίας και στην αρτηριακή πίεση στις ομάδες, τόσο στις τιμές ηρεμίας όσο και στις τιμές της δοκιμασίας κοπώσεως. 16 εβδομάδες μετά την τυχαιοποίηση η ομάδα άσκησης εμφάνισε υψηλότερες τιμές ΜΕΤ συγκρινόμενη με την ομάδα ελέγχου (p<0.001) ενώ οι αλλαγές στα METS από τις αρχικές στις 16 εβδομάδες παρέμβασης διέφεραν σημαντικά μεταξύ των δύο ομάδων (p<0.001). Επιπλέον 16 εβδομάδες μετά την τυχαιοποίηση συστολική/διαστολική αρτηριακή πίεση και καρδιακή συχνότητα μειώθηκαν σημαντικά στην ομάδα άσκησης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου σε όλα τα στάδια της δοκιμασίας κοπώσεως. Επιπλέον οι τιμές πίεσης παλμού 16 εβδομάδες μετά την τυχαιοποίηση ήταν σημαντικά μειωμένες στην ομάδα άσκησης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Τέλος ο δείκτης μάζας αριστερής κοιλίας ήταν σημαντικά μειωμένος στη ομάδα άσκησης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου μετά την παρέμβαση. Συμπερασματικά, η μελέτη αυτή παρουσίασε την ευεργετική επίδραση της συστηματικής άσκησης στην μείωση του δείκτη μάζας αριστερής κοιλίας, βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας και τη μείωση των επιπέδων της αρτηριακής πίεσης τόσο στην ηρεμία όσο και στην δοκιμασία κόπωσης, ακόμα και σε ασυμπτωματικά άτομα.
Μελέτη των δομικών και λειτουργικών μεταβολών που σχετίζονται με την εξέλιξη των ανωμαλιών του ενδομητρικού ιστού και με την έκφρασή τους στις οπτικές του ιδιότητες
Authors: Γκρόζου Φανή
Published: January 2014

Η υστεροσκόπηση αποτελεί μέθοδο μελέτης και διάγνωσης της ενδομητρικής κοιλότητας και του ενδοτραχήλου υπό άμεση όραση κατόπιν διάτασης. Σήμερα, η υστεροσκόπηση, σε συνδυασμό με τη λήψη βιοπτικού υλικού, αποτελεί το χρυσό κανόνα στη μελέτη της κοιλότητας του ενδομητρίου. Παρόλα αυτά, έχει κάποια όρια, όσον αφορά τον εξολπισμό, το μέσο διάτασης, αλλά και την υποκειμενικότητα του υστεροσκόπου. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η δημιουργία μιας νέας μεθόδου υστεροσκόπησης, η οποία θα είναι προσιτή στο γυναικολόγο, θα ποσοτικοποιεί το αποτέλεσμα και θα αυξήσει τη διαγνωστική ακρίβεια της μεθόδου. Για να επιτευχθεί αυτό, χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στη μελέτη του ενδομητρίου η υπερφασματική απεικόνιση. Τα συστήματα υπερφασματικής απεικόνισης επιτρέπουν τη λήψη διαδοχικών εικόνων μίας περιοχής σε 30-100 διαφορετικές περιοχές του οπτικού φάσματος, με αποτέλεσμα την αύξηση της λήψης της πληροφορίας, ανάλογα με τις μικροδομικές μεταβολές του ιστού. Στη μελέτη συμμετέχουν γυναίκες με ένδειξη ανώμαλη ενδομήτρια αιμορραγία και διερεύνηση της υπογονιμότητας. Μετά τη λήψη πλήρους ιατρικού ιστορικού και την καταγραφή των δημογραφικών στοιχείων των ασθενών, οι γυναίκες υποβάλλονται σε διακολπικό υπερηχογράφημα και υπερφασματική υστεροσκόπηση. Οι εικόνες αποθηκεύονται και στη συνέχεια επεξεργάζονται, οπότε και προκύπτει ο ψευδοχρωματικός χάρτης. Αυτός αποτελείται από χρώματα ανάλογα με τις οπτικές ιδιότητες του ιστού, ενώ μπορεί και υπερτίθεται στις εικόνες της κλασικής υστεροσκόπησης οριοθετώντας έτσι τη βλάβη. Τέλος, λαμβάνονται βιοψίες από τις περιοχές ενδιαφέροντος και συγκρίνονται τα ιστολογικά δεδομένα με την εικόνα της υπερφασματικής υστεροσκόπησης και τον ψευδοχρωματικό χάρτη. Στις γυναίκες που δεν ανευρέθηκε κάποια παθολογία επαναλήφθηκε η υστεροσκόπηση κατόπιν συγκατάθεσής τους άλλες τέσσερις φορές, στις αντίστοιχες φάσεις του κύκλου. Ως αποτέλεσμα ήταν η λήψη ψευδοχρωματικών χαρτών ειδικών για κάθε φάση του κύκλου, αλλά και για τις παθολογικές καταστάσεις του ενδομητρίου (ενδομητρικοί πολύποδες, υποβλεννογόνια ινομυώματα, ενδομητρίτιδα, υπερπλασία και καρκίνος του ενδομητρίου). Με τον τρόπο αυτό ποσοτικοποιείται το αποτέλεσμα της υστεροσκόπησης και μειώνεται η υποκειμενικότητα της μεθόδου. Η μελέτη αυτή αποτελεί μία πρώτη προσπάθεια εφαρμογής της υπερφασματικής υστεροσκόπησης στην κλινική πράξη και της λήψης των ψευδοχρωματικών χαρτών, ανάλογα με τα μικροδομικά χαρακτηριστικά των ιστών και τις οπτικές τους ιδιότητες.
Ανοσοϊστοχημική και παθογενετική μελέτη υμενίτιδων σε χειρουργικό και πειραματικό υλικό
Authors: Νάκου Μαρία
Published: January 2014

Στην παρούσα μελέτη πραγματοποιήθηκε μια συστηματική προσπάθεια ανοσοφαινοτυπικής μελέτης των περιπροθετικών μακροφάγων. Τα τελευταία θεωρούνται ως οι κύριοι πρωταγωνιστές της άσηπτης χαλάρωσης, η οποία ως γνωστόν αποκαλείται και «particle disease».Aντίστοιχες μελέτες είναι λίγες και περιορισμένες σε ένα-δύο φαινοτυπικούς δείκτες. Οι περισσότερες μελέτες έχουν προσεγγίσει το παθογενετικό πρόβλημα σαν πρόβλημα διερεύνησης της συνολικής επίδρασης φλεγμονωδών κυτταροκινών, στους περιπροθετικούς ιστούς. Όμως οι συγκεντρώσεις των πρωτεϊνών και των αντιστοίχων mRNA, καίτοι ενδεικτικές, είναι ευμετάβλητες και χωρίς σαφή οριοθέτηση, μεγίστης ή μέσης ή ελαχίστης τιμής, που να αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο «activity status» της «particle disease». Στην παρούσα μελέτη θεωρήσαμε ότι ο ανοσοφαινότυπος των μακροφάγων, θα αντανακλούσε ακριβέστερα την δραστηριότητά τους και επομένως την δραστηριότητα της «particle disease». Για την μελέτη χρησιμοποιήσαμε δείγματα παραφινωμένων ιστών, τα οποία περιείχαν περιπροθετικά μακροφάγα, από 60 περιπτώσεις αναθεωρήσεων αρθροπλαστικής με άσηπτη χαλάρωση. Τομές 3μ από τους παραφινωμένους ιστούς, χρώστηκαν με μονοκλωνικά και πολυκλωνικά αντισώματα για CD68, galectin-3, indoleamin, MyD88, MUM-1, FXIIIa, EGFR, HIF1a και NFk-B. Μετά από μελέτη των ανοσοχρώσεων προέκυψε ο κάτωθι ανοσοφαινότυπος: CD68 (+), galectin-3 (+), indoleamin (-), MyD88 (-), MUM-1(-), FXIIIa (+), EGFR (+) (αχνώς) , HIF1a (+) εστιακά και NFk-B (+) εντόνως. Βάσει των ανωτέρω αποτελεσμάτων, συμπεραίνουμε ότι τα μακροφάγα της περιπροθετικής αντιδράσεως είναι ενεργοποιημένα χωρίς δείκτες Μ1 ενεργοποίησης και με σοβαρή ένδειξη τύπου 2 ενεργοποίησης (Μ2). Στην διαδικασία ενεργοποίησής τους φαίνεται να υπάρχει αξιόλογη συμμετοχή μηχανισμών υποξίας και μικρή συμμετοχή του EGFR-σηματοδοτικού «μονοπατιού».Αντίθετα, το NF-kappaB «μονοπάτι» φαίνεται να αποτελεί εμφανή ενεργοποιητικό μηχανισμό. Η ανωτέρω ανάλυση διανοίγει νέους δρόμους προσπέλασης και μελλοντικής φαρμακευτικής παρέμβασης, για τον πιθανό έλεγχο της άσηπτης χαλάρωσης, μέσω πρόληψης ή ελαχιστοποίησης της «particle disease».
Μελέτη των επιδράσεων της ελλειμματικής άρδευσης σε καλλιέργεια βαμβακιού (Gossypium hirsutum L., cv. Celia)
Authors: Κωτούλας Βασίλειος
Published: January 2014

Αντικείμενο της παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη των επιδράσεων της ελλειμματικής άρδευσης (deficit irrigation) σε ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά του βαμβακιού (Gossypium hirsutum L. cv. Celia). Για το λόγο αυτό πραγματοποιήθηκαν τρία πειράματα αγρού σε ισάριθμες καλλιεργητικές περιόδους (2005, 2006, 2007) στην Καρδίτσα. Εφαρμόσθηκαν τρεις υδατικές μεταχειρίσεις (FI = Πλήρης άρδευση, DI1 = ελ. άρδευση 1, DI2 =ελ. άρδευση 2). O προσδιορισμός της ποσότητας του νερού που χορηγήθηκε στο μάρτυρα (FI), έγινε με βάση την εξατμισοδιαπνοή της φυτείας (ΕΤc), η οποία υπολογίστηκε με βάση την εξίσωση Penman - Monteith (1965), τροποποιημένη κατά FAO 56 (Allen et al, 1998). Έτσι τα τρία επίπεδα άρδευσης διαμορφώθηκαν ως εξής: FI = 80% ETc, DI1 = 75% FI, DI2 = 50% FI. Ως έναρξη της εφαρμογής της ελλειμματικής άρδευσης ορίστηκε όταν το υδατικό δυναμικό των φύλλων θα έφτανε τα -1,5 MPa, σημείο που συνέπεσε και στις τρεις περιόδους με την έναρξη της άνθισης. Η άρδευση πραγματοποιήθηκε με σταλακτηφόρους αγωγούς. Κατά τη διάρκεια των πειραματικών ετών λαμβάνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα μετρήσεις για τον προσδιορισμό της εδαφικής υγρασίας, καθώς και της υδατικής κατάστασης των φυτών. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν επαναλαμβανόμενες καταστροφικές δειγματοληψίες για την παρακολούθηση τόσο της βλαστικής, όσο και της αναπαραγωγικής ανάπτυξης των φυτών (ξηρό βάρος, φυλλική επιφάνεια, αριθμός χτενιών και ανθέων). Επιπλέον, μετρήθηκε η επιφάνεια του ριζικού συστήματος σε βάθος 0-25 cm. Επιπροσθέτως, σε καθορισμένα εκ των προτέρων φυτά ελήφθησαν φαινολογικές παρατηρήσεις. Στο τέλος της κάθε περιόδου συγκομίστηκαν οι δύο ενδιάμεσες γραμμές κάθε τεμαχίου και προσδιορίστηκαν οι αποδόσεις σε σύσπορο βαμβάκι και σε ίνα, όπως και ορισμένα τεχνολογικά χαρακτηριστικά της ίνας. Η αποτελεσματικότητα της χρήσης του νερού (Water Use Efficiency) εκτιμήθηκε με βάση το δείκτη WUE. Τέλος, με τη βοήθεια γραμμικών παλινδρομήσεων μεταξύ του δείκτη υδατικού δυναμικού (WPI) που προτάθηκε από τους Karamanos και Papatheohari (1999) και διαφόρων μορφολογικών και φυσιολογικών παραμέτρων, έγινε η εκτίμηση της ευαισθησίας των παραμέτρων αυτών στην έλλειψη νερού. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ο μάρτυρας υπερείχε σταθερά σε όλα τα χαρακτηριστικά που μελετήθηκαν, καθώς και στις αποδόσεις, όπως και η επέμβαση DI1 σε σχέση με την DI2. Ωστόσο, οι επεμβάσεις της ελλειμματικής άρδευσης και κυρίως η DI2, ήταν πιο πρώιμες. Όσον αφορά στα τεχνολογικά χαρακτηριστικά της ίνας, η ελλειμματική άρδευση δεν επέδρασε σημαντικά. Από τις συνιστώσες της απόδοσης, αυτή που διαδραμάτισε σημαντικότερο ρόλο στις τελικές αποδόσεις ήταν το μέσο βάρος κάψας, ανεξάρτητα από την επέμβαση. Τέλος, πολύ σημαντική ήταν η συσχέτιση ανάμεσα στις τελικές αποδόσεις και τον δείκτη WPI, ανεξάρτητα από την καλλιεργητική περίοδο.