ДАРЫЛОО ТАКТИКАСЫН ТАНДОО МЕНЕН УРОЛИТИЯ МЕНЕН ООРУГАН КОШ БОЙЛУУ АЯЛДАРДЫ БАШКАРУУНУН ӨЗГӨЧӨЛҮКТӨРҮ
Authors: Садырбеков У.Н. , Курбаналиев Р.М. , Колесниченко И.В. , Садырбеков Н.Ж. 
Published: May 2024

Мочекаменная болезнь является наиболее частой причиной урологических болей в животе у беременных перенесших инфекции мочевыводящих путей. При беременности частота локализации камней в мочеточнике вдвое выше, чем в почечных лоханках или чашечках, но разницы между левой и правой почкой или мочеточником нет. Целью работы явилось улучшение результатов диагностики, лечения и путей профилактики осложнений мочекаменной болезни во время беременности. Исследование проводилось на кафедре урологии и нефрологии с курсом гемодиализа КГМИПиПК им. С.Б.Даниярова и отделений урологии Национального госпиталя МЗ КР. За период с ноября 2022 по апрель 2023 год обследовано 42 беременных со сроком беременности от 12 до 24 недель, находившихся в республиканском научном центре центре урологии НГМЗКР, страдающих мочекаменной болезнью. У 27(64%) пациенток данная беременность была первой, у 11(26%) повторной. У 35 (83%) женщин мочекаменная болезнь была диагностирована впервые, у 7(17%) беременных длительность страдания мочекаменной болезнью составила от 3 до 5 лет. Таким образом, среди обратившихся беременных по поводу мочекаменной болезния, камни мочеточника выявлены у 12(29%), у 10(24%) беременных камни локализовались в почке, у 16(38%) беременных камни, локализованные в лоханке. У 4(9%) беременных не было нарушений оттока мочи, но наблюдался мочекислый диатез. В связи с точной диагностикой локализации камней, было подобрано комбинированное лечение (оперативное + консервативное), согласно протоколам лечения мочекаменной болезни, при этом самым информативным и малоинвазивным методом диагностики при мочекаменной болезни у беременных является ультразвуковое исследование. Больные из первой группы с чашечными камнями без нарушения оттока мочи при отсутствии активного воспалительного процесса в специальном лечении не нуждаются, а при выраженном воспалительном процессе появляется необходимость в подключении антибактериальной терапии, дренирования почки путем установки стента, с дезинтоксикационной терапией. Вывод. Таким образом, малоинвазивные хирургические методы лечения мочекаменной болезни могут эффективно применяться на сроках беременности от 12 - 24 недель. Показания для проведение хирургического вмешательства при обтурирующих камнях мочевых путей во время беременности должны быть строгим. Предпочтительно временное восстановление оттока мочи путём установления почечного стента. Тактика активного лечения и введения мочекаменной болезни в период гестации позволяет снизить количество осложнений течения беременности при мочекаменной болезни.

Уролитиаз -заара чыгаруу жолдорунун инфекциясы менен ооруган кош бойлуу аялдардын урологиялык ичтин оорушунун эң кеңири таралган себеби. Кош бойлуулук учурунда заара түтүкчөсүндөгү таштардын локализациясынын жыштыгы бөйрөк жамбашына же каликелерге караганда эки эсе жогору, бирок сол жана оң бөйрөк же заара чыгаруучу каналдын ортосунда эч кандай айырма жок. Иштин максаты – кош бойлуу кездеги заара ташынын оорусун диагностикалоонун, дарылоонун натыйжаларын жакшыртуу жана алдын алуу жолдору. Изилдөө Урология жана нефрология кафедрасында гемодиализ курсу менен А.И. Данияров С.Б. жана МЗКРнын Улуттук госпиталынын урология бөлүмдөрү. 2022- жылдын ноябрынан 2023-жылдын апрелине чейинки мезгилде УСМЗКР Урология борборунун Республикалык илимий борборунда заара таш оорусу менен ооруган кош бойлуу 12 жумадан 24 жумага чейинки 42 кош бойлуу аял текшерилди. 27 (64%) пациентте бул кош бойлуулук биринчи, 11 (26%) бейтапта кайталанган. 35 (83%) аялдарда заара ташыгыч оорусу биринчи жолу аныкталган, 7 (17%) кош бойлуу аялдарда заара ташынын оорусунун узактыгы 3 жылдан 5 жылга чейин болгон. Алсак, заара ташынын оорусуна кайрылган кош бойлуу аялдардын ичинен 12 (29%), 10 (24%) кош бойлуу аялдардын бөйрөгүндө таштар, 16 (38%) кош бойлуу аялдарда таштар локализацияланган. жамбашта. 4 (9%) кош бойлуу аялдарда заара чыгаруунун бузулушу байкалган эмес, бирок заара кислотасынын диатези байкалган. Таштардын локализациясынын так диагностикасына байланыштуу заара таштарды дарылоо протоколдоруна ылайык айкалыштырылган дарылоо (оперативдик + консервативдик) тандалып алынган, ошол эле учурда кош бойлуу аялдардын заара ташынын оорусун диагностикалоонун эң маалыматтык жана аз инвазивдик ыкмасы УЗИ болуп саналат. Активдүү сезгенүү процесси болбосо, заарасынын агып чыгуусу бузулбаган калицейдик таш менен ооруган биринчи топтогу бейтаптар атайын дарылоону талап кылбайт, ал эми сезгенүү процесси айкын болгон учурда антибиотик терапиясын, бөйрөктүн дренажын стент орнотуу менен туташтыруу керек болот. детоксикация терапиясы менен. Корутунду Ошентип, мочевинаны дарылоо үчүн минималдуу инвазивдик хирургиялык ыкмаларын натыйжалуу кош бойлуулуктун 12 - 24 жумага чейин колдонсо болот. Кош бойлуулук учурунда заара жолдорунун тосулган таштары үчүн хирургиялык кийлигишүү үчүн көрсөтмөлөр катуу болушу керек. Бөйрөккө стент коюу жолу менен зааранын агып чыгышын убактылуу калыбына келтирген жакшы. Кош бойлуулук учурунда уролитияны активдүү дарылоонун жана башкаруунун тактикасы уролития менен кош бойлуулук учурундагы кыйынчылыктардын санын азайтышы мүмкүн.

Urolithiasis is the most common cause of urological abdominal pain in pregnant women who have had urinary tract infections. During pregnancy, the frequency of localization of stones in the ureter is twice as high as in the renal pelvis or calyces, but there is no difference between the left and right kidney or ureter. The aim of the work was to improve the results of diagnosis, treatment and ways to prevent complications of urolithiasis during pregnancy. The study was conducted at the Department of Urology and Nephrology with a course of hemodialysis of the KSMIPiPK named after A.I. S.B. Daniyarov and departments of urology of the National Hospital of the MZKR. For the period from November 2022 to April 2023, 42 pregnant women with a gestational age of 12 to 24 weeks, who were in the Republican Scientific Center of the Center for Urology of the NSMZKR, suffering from urolithiasis, were examined. In 27 (64%) patients, this pregnancy was the first, in 11 (26%) repeated. In 35 (83%) women, urolithiasis was diagnosed for the first time, in 7 (17%) pregnant women, the duration of urolithiasis was from 3 to 5 years. Thus, among the pregnant women who applied for urolithiasis, ureteral stones were detected in 12 (29%), in 10 (24%) pregnant women the stones were localized in the kidney, in 16 (38%) pregnant women the stones were localized in the pelvis. In 4 (9%) pregnant women there were no urinary outflow disorders, but uric acid diathesis was observed. In connection with the accurate diagnosis of the localization of stones, a combined treatment was selected (operative + conservative), according to the protocols for the treatment of urolithiasis, while the most informative and minimally invasive diagnostic method for urolithiasis in pregnant women is ultrasound. Patients from the first group with caliceal stones without impaired urine outflow in the absence of an active inflammatory process do not need special treatment, and with a pronounced inflammatory process, it becomes necessary to connect antibiotic therapy, drainage of the kidney by installing a stent, with detoxification therapy. Conclusion Thus, minimally invasive surgical methods for the treatment of urolithiasis can be effectively used at gestational ages from 12 to 24 weeks. Indications for surgical intervention for obstructive urinary tract stones during pregnancy should be strict. Temporary restoration of urine outflow by placement of a renal stent is preferable. The tactics of active treatment and administration of urolithiasis during gestation can reduce the number of complications during pregnancy with urolithiasis.