bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Παράγοντες που επηρεάζουν την αναδιαμόρφωση της αριστεράς κοιλίας μετά από οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου
Authors: Παπαδόπουλος Χριστόδουλος
Published: January 2014

Σκοποί: Οι κύριοι στόχοι της μελέτης ήταν οι εξής: α) η μελέτη του φαινομένου της αναδιαμόρφωσης της αριστεράς κοιλίας σε έναν ομοιογενή πληθυσμό ασθενών με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ), που επαναιματώθηκαν επιτυχώς και αντιμετωπίστηκαν σύμφωνα με την πιο μοντέρνα φαρμακευτική στρατηγική, β) η αξιολόγιση σε αυτόν τον πληθυσμό όλων των παραγόντων, που έχουν συσχετιστεί σε παλαιότερες μελέτες με την αναδιαμόρφωση και γ) η αξιολόγιση καινούργιων υπερηχογραφικών δεικτών όσον αφορά στην ικανότητά τους να προβλέψουν έγκαιρα την αναδιαμόρφωση. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν προοπτικά και για διάστημα 6 μηνών, 53 ασθενείς (ηλικίας 57 ± 12, 46 άνδρες), που νοσηλεύθηκαν με την διάγνωση προσθίου ΟΕΜ με ανάσπαση του ST διαστήματος. Όλοι οι ασθενείς επαναιματώθηκαν επιτυχώς -με αγγειογραφική επιβεβαίωση- είτε με θρομβόλυση μόνο (6), είτε με θρομβόλυση και αγγειοπλαστική (36), είτε με πρωτογενή αγγειοπλαστική (5) είτε τέλος με θρομβόλυση ακολουθούμενη από αορτοστεφανιαία παράκαμψη (6). Ως κριτήριο σοβαρής αναδιαμόρφωσης της αριστεράς κοιλίας, χρησιμοποιήθηκε η αύξηση του τελοδιαστολικού της όγκου στο 6 μηνο πάνω από το 20% της τιμής του στη βασική μέτρηση. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη βιοχημικό έλεγxo, ηλεκτροκαρδιογράφημα, ενώ ο υπερηχογραφικός έλεγχος συμπεριέλαβε και μετρήσεις με τις νεώτερες τεχνικές του ιστικού Doppler και έγχρωμου M-Mode. Αποτελέσματα: Σοβαρή αναδιαμόρφωση παρατηρήθηκε στο 47% του πληθυσμού της μελέτης ενώ καρδιακή ανεπάρκεια καταγράφηκε σε ποσοστό 21% στο 6 μηνο. Ασθενείς με αναδιαμόρφωση σε σχέση με εκείνους που δεν εμφάνισαν αναδιαμόρφωση, παρουσίαζαν σε υψηλότερο ποσοστό σακχαρώδη διαβήτη (40 έναντι 11%, p=0.03), είχαν στατιστικά υψηλότερες τιμές ΒΝΡ στο εξιτήριο (370 έναντι 213 pg/mL, p=0.033), υψηλότερες τιμές γλυκόζης στην οξεία φάση (152 έναντι 114 mg/dL, p=0.004) και παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη υπερτροφία αριστεράς κοιλίας (δείκτης μάζας/όγκου 2.33 έναντι 1.51 ml/m², p<0.001). Από όλες τις μεταβλητές που εμφάνιζαν γραμμική συσχέτιση με την αναδιαμόρφωση, τα επίπεδα του ΒΝΡ [RR 0.005 (0.001,0.008), p=0.016] καθώς και ο δείκτης Ε/Vp [RR 4.236 (0.82,7.65), p=0.017], ήταν οι σημαντικότεροι ανεξάρτητοι προγνωστικοί δείκτες της αναδιαμόρφωσης. Συμπεράσματα: α) H αναδιαμόρφωση της αριστεράς κοιλίας που επιπλέκει το ΟΕΜ, εξακολουθεί να παρουσιάζεται με δυσανάλογα υψηλά ποσοστά, παρά την εφαρμογή της σύγχρονης στρατηγικής αντιμετώπισης του ΟΕΜ και πρόληψης των επιπλοκών του β) ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και υπερτροφία της αριστεράς κοιλίας αποτελούν ομάδες υψηλού κινδύνου για την εξέλιξη της αναδιαμόρφωσης, γ) τα επίπεδα του ΒΝΡ καθώς και ορισμένοι από τους νεότερους υπερηχογραφικούς δείκτες του ιστικού Doppler και έγχρωμου M-Mode, αποτελούν αξιόπιστους προγνωστικούς δείκτες του φαινομένου.
Συμβολή στη μελέτη της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης στην υποτροπιάζουσα μέση ωτίτιδα στα παιδιά
Authors: Κότσης Γεώργιος
Published: January 2014

Η νόσος της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης (ΝΓΟΠ) και η υποτροπιάζουσα μέση ωτίτιδα (ΥΜΩ) αντιπροσωπεύουν δύο πολύ συχνές παθολογικές οντότητες στον παιδιατρικό πληθυσμό. Τα τελευταία χρόνια, οι ωτορινολαρυγγολογικές εκδηλώσεις της ΝΓΟΠ έχουν αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικής αντιπαράθεσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει εάν υπάρχει πιθανή συσχέτιση της ΝΓΟΠ με την ΥΜΩ στα βρέφη και τα παιδιά. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη 221 παιδιών με μέσο όρο ηλικίας 18,3 μήνες. Η μελέτη διενεργήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης του Νομού Αττικής. Στα παιδιά αυτά είχε προηγηθεί 24ωρη καταγραφή του οισοφαγικού pH με τη χρήση ενός ενδοαυλικού οισοφάγειου pH-μέτρου με καθετήρες καταγραφής δύο σημείων, λόγω κάποιων συμπτωμάτων που σχετίζονταν με πιθανή ΝΓΟΠ. Τα παιδιά στα οποία διαγνώστηκε ΝΓΟΠ, ακολούθως υποβλήθηκαν σε αντι-ΓΟΠ αγωγή. Τριάντα τέσσερα (34) παιδιά εξαιρέθηκαν από τη μελέτη λόγω ηλικίας (μεγάλη απόκλιση από το μέσο όρο), νευρολογικών διαταραχών, τροφικής αλλεργίας στο γάλα της αγελάδας, συγγενών ανωμαλιών, συνδρόμων ανοσοανεπάρκειας ή άλλων χρόνιων συστηματικών νοσημάτων. Τα εναπομείναντα 187 παιδιά (96 αγόρια και 91 κορίτσια) ταξινομήθηκαν σε τρεις ομάδες ανάλογα με το δείκτη παλινδρόμησης (Reflux Index, RI %) που προέκυψε από την 24ωρη pH-μετρία. Ομάδα Α: 49 παιδιά (26,2 %) χωρίς ΓΟΠ (ομάδα υγιών μαρτύρων), Ομάδα Β: 78 παιδιά (41,7 %) με μικρού και μετρίου βαθμού ΓΟΠ και Ομάδα Γ: 60 παιδιά (32,1 %) με σοβαρού βαθμού ΓΟΠ. Η επίπτωση της ΥΜΩ διερευνήθηκε αναδρομικά σε καθεμία από τις παραπάνω ομάδες τόσο πριν, όσο και μετά την αντι-ΓΟΠ αγωγή. Παράλληλα μελετήθηκαν και άλλοι ενοχοποιητικοί παράγοντες της ΥΜΩ. Αποτελέσματα: Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων της παρούσας μελέτης ανέδειξε ότι 6 παιδιά από την ομάδα Α (12,24 %), 11 παιδιά από την ομάδα Β (14,1 %) και 19 παιδιά από την ομάδα Γ (31,67 %) παρουσίασαν επεισόδια ΥΜΩ. Λόγω της κανονικής κατανομής των δεδομένων, χρησιμοποιήθηκε ως στατιστική μέθοδος το x2-test. Παρότι δεν βρέθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά στην επίπτωση της ΥΜΩ μεταξύ των ομάδων Α και Β, αποδείχθηκε μία προφανής στατιστική συσχέτιση της σοβαρής ΝΓΟΠ με την ΥΜΩ (p = 0,014). Επιπλέον, στα παιδιά που έλαβαν αντι-ΓΟΠ αγωγή, η επίπτωση της ΥΜΩ μειώθηκε σημαντικά και έγινε παραπλήσια αυτής που βρέθηκε στους υγιείς μάρτυρες (12,32 %). Συμπερασματικά: Η σοβαρού βαθμού ΓΟΠ φαίνεται να εμπλέκεται στην πολυπαραγοντική αιτιολογία της ΥΜΩ στα βρέφη και τα παιδιά.
Προφυλακτική χορήγηση επαναληπτικών δόσεων βηταμεθαζόνης σε ασθενείς με επαπειλούμενο πρόωρο τοκετό
Authors: Μπόντης Νικόλαος
Published: January 2014

Σκοπός: Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και η ασφάλεια της χορήγησης επαναληπτικών δόσεων βηταμεθαζόνης στην νοσηρότητα και θνησιμότητα των πρόωρων νεογνών και η σύγκριση με απλούστερα δοσολογικά σχήματα. Ασθενείς και Μέθοδοι: Σε 122 έγκυες με επαπειλούμενο πρόωρο τοκετό δόθηκε βηταμεθαζόνη σε τρία δοσολογικά σχήματα: 1) 12mg x 1 για δύο 24ωρα (Ν=41), 2) 12mg x 1 για δύο 24ωρα και μία επαναληπτική δόση μετά από 7 ημέρες (Ν=41), 3) 12mg x 1 για δύο 24ωρα και επαναληπτικές δόσεις ανά 7 ημέρες (Ν=40). Αξιολογήθηκαν η νεογνική νοσηρότητα (σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας, εγκεφαλική αιμορραγία, νεκρωτική εντεροκολίτιδα, σήψη, ημέρες νοσηλείας στην Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών, χορήγηση αντιβίωσης, χορήγηση επιφανειοδραστικού παράγοντα) και θνησιμότητα καθώς και οι πιθανές επιπτώσεις στην έγκυο (νοσηρότητα, διάρκεια νοσηλείας). Αποτελέσματα: Η συχνότητα εμφάνισης συνδρόμου αναπνευστικής δυσχέρειας, εγκεφαλικής αιμορραγίας, νεκρωτικής εντεροκολίτιδας, σήψης καθώς και η θνησιμότητα ήταν ελαττωμένη και στις τρεις ομάδες των νεογνών χωρίς να παρουσιάζουν στατιστικά σημαντικές διαφορές (p>0,05). Τα ίδια ευεργετικά αποτελέσματα παρατηρήθηκαν και στα δίδυμα και τρίδυμα νεογνά χωρίς πάλι να υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών ομάδων. Επίσης δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στις παραπάνω παραμέτρους σε σχέση με την αιτία του επαπειλούμενου πρόωρου τοκετού. Όσον αφορά τις έγκυες δεν παρατηρήθηκε αυξημένη νοσηρότητα και η απάντηση στα τρία δοσολογικά σχήματα δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά (p>0,05). Συμπεράσματα: Η προφυλακτική χορήγηση επαναληπτικών δόσεων βηταμεθαζόνης σε έγκυες με επαπειλούμενο πρόωρο τοκετό δεν φαίνεται να υπερτερεί έναντι των απλουστέρων δοσολογικών σχημάτων τόσο ως προς τις επιδράσεις στην έγκυο όσο και ως προς την νοσηρότητα και θνησιμότητα των νεογνών.
Η αντιμετώπιση της πολυκατευθυνόμενης αστάθειας του ώμου με αρθροσκοπική θερμική συρρίκνωση
Authors: Σινωπίδης Χρήστος
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης είναι η αξιολόγηση της μεθόδου της αρθροσκοπικής θερμικής συρρίκνωσης του θυλάκου, για την αντιμετώπιση της πολυκατευθυνόμενης αστάθειας του ώμου. Εισαγωγή. Η πολυκατευθυνόμενη αστάθεια του ώμου εκδηλώνεται με πόνο και περιορισμό των δραστηριοτήτων. Η θεραπεία της είναι κυρίως μη επεμβατική (φυσικοθεραπεία). Μεθοδολογία. Αρθροσκοπική θερμική συρρίκνωση, χρησιμοποιώντας ένα σύστημα διπολικής ραδιοσυχνότητας, έγινε σε 32 ασθενείς (33 ώμοι). Η μέση ηλικία ήταν 27 έτη (εύρος 15 με 49). Η κλίμακα Constant χρησιμοποιήθηκε προεγχειρητικά και κατά την παρακολούθηση των ασθενών. Σε 8 ασθενείς με παθολογία του επιχειλίου χόνδρου έγινε και συρραφή με αρθροσκοπικές άγκυρες. Σε ταχυδρομική επαναξιολόγηση σε μακρύτερο διάστημα έγινε χρήση του ερωτηματολογίου της Οξφόρδης, του ερωτηματολογίου κατάθλιψης και άγχους (Hospital Anxiety Depression Score) και οπτικής κλίμακας για πόνο και αστάθεια. Πρώιμα αποτελέσματα. Η παρακολούθηση ήταν 24 με 33 μήνες (26 μέσος). Οι ασθενείς δίχως βλάβη του επιχειλίου χόνδρου παρουσιάζονται χωριστά (ομάδα Α) από αυτούς με βλάβη (ομάδα Β). ΟΜΑΔΑ Α: Παρατηρήθηκε άνοδος της κλίμακας Constant στους 6 πρώτους μήνες και στη συνέχεια αυτή σταθεροποιήθηκε. Στατιστική ανάλυση με την μέθοδο ANOVA έδειξε σημαντική στατιστικά βελτίωση προεγχειρητικά και κατά την τελευταία παρακολούθηση (p<0.0001, 95% confidence interval 13.4 to 31.6; standard error 2.2). Το ποσοστό αποτυχίας ήταν 16%. 3 ασθενείς είχαν υποτροπή της αστάθειας και ένας ανέπτυξε συμφυτική θυλακίτιδα. Οι ασθενείς ήταν ικανοποιημένοι σε ποσοστό 83%. ΟΜΑΔΑ Β: Υπήρξε βελτίωση στο Constant και όλοι οι 8 ασθενείς έμειναν ικανοποιημένοι. Ένας ασθενής ανέπτυξε συμφυτική θυλακίτιδα. Η ομάδα αυτή ήταν πολύ μικρή ώστε να επεξεργαστεί στατιστικά. Απώτερα αποτελέσματα. Σε 3 με 6 έτη παρακολούθηση (4.2 μέσος) παρατηρήθηκε υψηλό ποσοστό υποτροπής της αστάθειας και του πόνου (46%). Έλλειψη κινήτρου, κατάθλιψη, περαιτέρω επεμβάσεις, μυϊκή ανισορροπία και υποκείμενη νόσος του κολλαγόνου παρατηρήθηκαν στην ομάδα των αποτυχημένων θεραπειών. Συμπέρασμα. Τα πρώιμα αποτελέσματα είναι ικανοποιητικά. Όμως σε μακρόχρονη παρακολούθηση παρατηρείται υψηλό ποσοστό υποτροπής. Η μέθοδος αυτή πρέπει να χρησιμοποιείται σε ασθενείς πρόθυμους να συνεργαστούν και να κερδίσουν από την βραχύχρονη βελτίωση, όπως αθλητές υψηλού επιπέδου.
Πρώϊμοι δείκτες ενδοθηλιοπάθειας σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης
Authors: Μασουρίδου Νικόλ
Published: January 2014

Εισαγωγή-Σκοπός: Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία θεωρείται το πρωταρχικό βήμα για την ανάπτυξη αθηροσκλήρυνσης και καρδιαγγειακής νόσου. Η ανίχνευση της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας σε προκλινικό σταδιο δίνει τη δυνατότητα της έγκαιρης αντιμετώπισης. Μεταξύ των άλλων, βιοχημικοί δείκτες, όπως τα μόρια προσκόλλησης, χρησιμοποιούνται προς την κατεύθυνση αυτή. Στην εμμηνόπαυση, ως γνωστόν, ο κίνδυνος για εμφάνιση καρδιαγγειακής νόσου είναι πολλαπλάσιος σε σχέση με εκείνον κατά την αναπαραγωγική ηλικία. Πρωτεύων στόχος αυτής της μελέτης ήταν η αξιολόγηση της δράσης της τιμπολόνης, ουσίας που χρησιμοποιείται ως ορμονική θεραπεία κατά την εμμηνόπαυση για αντιμετώπιση των αγγειοκινητικών συμπτωμάτων και της οστεοπόρωσης, στα επίπεδα δύο μορίων προσκόλλησης, του ICAM-1 και VCAM-1, δεδομένου ότι τα σχετικά βιβλιογραφικά δεδομένα είναι ιδιαίτερα περιορισμένα. Δευτερεύοντα σκοπό αποτελούσε η αξιολόγηση της επίδρασης της τιμπολόνης στο λιπιδαιμικό προφίλ. Ασθενείς και μέθοδοι: Σε 15 υγιείς εμμηνοπαυσιακές γυναίκες (ηλικία: 50,40±0,73 έτη) χορηγήθηκε τιμπολόνη σε δόση 2,5 mg ημερησίως για έξι μήνες. Ως ομάδα μαρτύρων χρησιμοποιήθηκαν δέκα υγιείς εμμηνοπαυσιακές γυναίκες (ηλικία: 49,50±0,67 έτη). Τα επίπεδα ορού του ICAM-1, VCAM-1, ολικής χοληστερόλης, HDL, LDL, και τριγλυκεριδίων προσδιορίσθηκαν κατά την έναρξη, στο τέλος του 3ου μήνα και στο τέλος του 6ου μήνα χορήγησης τιμπολόνης. Για την στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS 15.0. H στατιστική ανάλυση έγινε με το t-test και το γενικό γραμμικό μοντέλο επαναλαμβανομένων μετρήσεων. Αποτελέσματα: Οι δύο ομάδες δεν διέφεραν ως προς την ηλικία και τον δείκτη μάζας σώματος (ΒΜI). Στην ομάδα της τιμπολόνης οι τιμές των ICAM-1 ήταν 690,99±34,93, 692,98±43,42 και 631,99±51,02 στους χρόνους 0, 3, και 6 μήνες αντίστοιχα, ενώ στην ομάδα των μαρτύρων οι αντίστοιχες τιμές ήταν 665,37±42,78, 701,54±53,18 και 657,65±62,49. Δεν διαπιστώθηκε καμμία στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι τιμές των VCAM-1 στην ομάδα της τιμπολόνης ήταν 915,06±88,28, 920,63±84,56 και 891,46±100,35 στους παραπάνω τρεις χρόνους, ενώ στην ομάδα των μαρτύρων 890,45±108,12, 989,44±103,57 και 907,24±122,90 αντίστοιχα. Και εδώ δεν διαπιστώθηκε καμμία σημαντική διαφορά. Τέλος δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές στα επίπεδα ολικής χοληστερόλης, HDL, LDL και τριγλυκεριδίων. Συμπέρασμα: Η τιμπολόνη δεν προκαλεί μεταβολή στην έκφραση των μορίων προσκόλλησης ICAM-1 και VCAM-1 σε υγιείς εμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Έτσι μπορεί να θεωρηθεί, μια και δεν προκαλεί ανεπιθύμητες ενέργειες στην λειτουργία του ενδοθηλίου, ασφαλής ως προς το καρδιαγγειακό σύστημα.
Μελέτη του μεταβολικού συνδρόμου και των επιπέδων ψευδαργύρου σε άτομα με στεφανιαία νόσο τεκμηριωμένη αγγειογραφικά
Authors: Κωνσταντίνου Δημήτριος
Published: January 2014

Σκοπός: Σχέση μεταβολικού συνδρόμου (ΜΣ), γλυκαιμικών παραμέτρων (γλυκόζη νηστείας, HbA1c) και επιπέδων ψευδαργύρου (Zn) με επιπολασμό και βαρύτητα στεφανιαίας νόσου (ΣΝ). Υλικά και μέθοδοι: Δείγμα 303 ατόμων από το σύνολο των ασθενών που υποβλήθηκαν σε διαγνωστική στεφανιογραφία στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ από 12/2004 έως 6/2006. Η διάγνωση του ΜΣ έγινε σύμφωνα με τα αναθεωρημένα κριτήρια NCEP-ATP III. Αποτελέσματα: Το ΜΣ σχετίζεται με αυξημένο επιπολασμό ΣΝ στους ασθενείς χωρίς προηγούμενο ιστορικό ΣΝ (OR 2,004, 95% CI:1,029-3,905) και στις γυναίκες (OR 5,653, 95% CI:1,579-20,239), χάνει, ωστόσο, την προβλεπτική του ισχύ όταν συνυπολογίζεται η επίδραση κλασικών παραγόντων κινδύνου ή των επιμέρους συνιστωσών που το απαρτίζουν. Τιμές γλυκόζης νηστείας 100-125 mg/dL έναντι <100 mg/dL σχετίζονται με υψηλότερο επιπολασμό ΣΝ (OR 2,428, 95% CI:1,206-4,887), με συχνότερη πολυαγγειακή κατανομή (49,2% vs. 29,4%). Κάθε 1 mg/dL αύξηση των τιμών της HbA1c, οδηγεί σε σημαντική και ανεξάρτητη από συμβατικούς παράγοντες κινδύνου αύξηση του επιπολασμού της ΣΝ (OR 1,853, 95% CI:1,269-2,704). O λόγος Zn ορού/ούρων σχετίζεται αρνητικά με τον επιπολασμό του ΣΔ και τις γλυκαιμικές παραμέτρους ενώ μεταξύ των ασθενών χωρίς προηγούμενο ιστορικό ΣΝ, αποτελεί ανεξάρτητο προγνωστικό δείκτη του extent score. Συζήτηση: Το ΜΣ προβλέπει το στεφανιογραφικό αποτέλεσμα μόνο σε χαμηλού κινδύνου για ΣΝ ασθενείς. Η γλυκαιμία συνιστά παράγοντα κινδύνου για ΣΝ ακόμα και όταν οι τιμές του σακχάρου κυμαίνονται κάτω από τα επίσημα όρια διάγνωσης του ΣΔ. O λόγος Zn ορού/ούρων ίσως να αποτελεί ένα νέο παράγοντα κινδύνου για ΣΝ καθώς και έμμεσο δείκτη αντίστασης των ιστών στην ινσουλίνη.
Μορφολογικές μεταβολές του εξωστήρα μυ σε ασθενείς μετά την άρση της υποκυστικής απόφραξης
Authors: Ζούγκας Κωνσταντίνος
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο σκοπός της εργασίας είναι να δείξει εάν η υπερηχογραφική μέτρηση του βάρους της κύστης (UEBW) μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μια μη-επεμβατική κλινική μέθοδος εκτίμησης της υποκυστικής απόφραξης (ΒΟΟ) καθώς και του χειρουργικού αποτελέσματος σε ασθενείς με ΚΥΠ. ΑΣΘΕΝΕΙΣ & ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήθηκαν 64 ασθενείς άνδρες με συμπτώματα κατώτερου ουροποιητικού (LUTS) λόγω ΚΥΠ και αξιολογήθηκε τόσο προεγχειρητικά όσο και μετεγχειρητικά (3 και 6 μήνες μετά) η ύπαρξη και ο βαθμός της ΒΟΟ με την ουροδυναμική μέθοδο ενώ υπολογίστηκε το UEBW. Σε όλους τους ασθενείς προηγήθηκε πλήρης κλινικός, εργαστηριακός-διαγνωστικός έλεγχος [Διεθνές ερωτηματολόγιο για τον προστάτη (IPSS), δακτυλική εξέταση (DRE), PSA τεστ, όγκος V του προστάτη, ουροροομετρία, υπολειπόμενο ποσό ούρων μετά ούρηση (PVR), κ.λπ.] ενώ το UEBW υπολογίστηκε με την φόρμουλα του Kojima. Ακολούθησε στατιστική ανάλυση με επεξεργασία των ευρημάτων και συγκριτική μελέτη των δύο προσεγγίσεων ως προς την ειδικότητα και ευαισθησία. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Προεγχειρητικά με την ουροδυναμική μελέτη εντοπίσαμε 17 αποφρακτικούς ασθενείς και 14 αμφίβολους έχοντας τιμές UEBW 49.7 gr (+ 5.84) και 36.1 (+3.67) αντίστοιχα. Το 83% των αποφρακτικών ασθενών παρουσιάζει UEBW >35.0 gr. Στη μετεγχειρητική φάση υπάρχει μια στατιστικώς σημαντική διαφορά των τιμών του UEBW (p<0.001) στους 3-6 μήνες και δεν σχετίζονται στενά και γραμμικά τόσο με τις μεταβολές του IPSS (r=0.967, r=0.902), του Qmax, (r=0.737, r=0.630) όσο και με τον δείκτη της ποιότητας ζωής (QoL index). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η UEBW είναι πλέον αξιόπιστη μέθοδος στην εκτίμηση της ΒΟΟ και του μετεγχειρητικού αποτελέσματος στη ΚΥΠ, είναι επαναλήψιμη, μη επεμβατική, έχει υψηλή ευαισθησία ενώ είναι ιδιαίτερα χρήσιμή στην μετεγχειρητική παρακολούθηση των ασθενών.
Διερεύνηση της νευρομυϊκής μεταβίβασης με ηλεκτρομυογραφία μιας μυϊκής ίνας σε πάσχοντες από ημικρανία
Authors: Παρίσης Δημήτριος
Published: January 2014

Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της νευρομυϊκής μεταβίβασης σε πάσχοντες από κοινές μορφές ημικρανίας χρησιμοποιώντας την ηλεκτρομυογραφία της μίας μυϊκής ίνας. Οι P/Q τύπου δίαυλοι Ca⁺⁺ είναι γενετικά τροποποιημένοι σε ασθενείς με οικογενή ημιπληγική ημικρανία και πιθανολογείται η συμμετοχή τους και στις άλλες μορφές ημικρανίας. 48 ημικρανικοί (24 χωρίς αύρα, 13 με τυπική αύρα, 11 με και χωρίς αύρα) και 20 υγιείς εθελοντές υποβλήθησαν σε ηλεκτρομυογραφία μιας μυϊκής ίνας. Το MCD ήταν συγκρίσιμο στην ομάδα ελέγχου και στις υποομάδες των ημικρανικών. Αυξημένο jitter σε >1 ζεύγη ινών βρέθηκε στο 15,4% των ασθενών με αύρα 0% της ομάδας ελέγχου (p=0,07). Διακοπή της αγωγιμότητας εμφανίστηκε μόνο σε ασθενείς με ημικρανία με αύρα (p=0,033). Η ηλεκτρομυογραφία μιας μυϊκής ίνας ανέδειξε μια ήπια διαταραχή της νευρομυϊκής μεταβίβασης σε μια μικρή μειονότητα ασθενών με αύρα. Οι μηχανισμοί της διαταραχής αυτής θα μπορούσαν να σχετίζονται δυνητικά με μια διαυλοπάθεια Ca⁺⁺.
Μελέτη της νεοαγγείωσης στην οσφυϊκή δισκοκήλη
Authors: Δημητρούλιας Απόστολος
Published: January 2014

Προκειμένου να μελετηθεί η σημασία της νεοαγγείωσης / φλεγμονωδών διηθήσεων στην οσφυϊκή δισκοκήλη μελετήθηκαν προοπτικά συνολικά 30 ασθενείς ηλικίας 22-81 ετών με κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου ΟΜΣΣ. Σε κάθε ασθενή έγινε καταγραφή του ιστορικού, λεπτομερής κλινική εξέταση και απεικονιστικός έλεγχος με MRI ΟΜΣΣ. Ασθενείς με προηγούμενο ιστορικό επεμβάσεων ή κατάγματος στην σπονδυλική στήλη αποκλείστηκαν από τη μελέτη. Όλοι οι ασθενείς είχαν κήλη ΜΣΔ σε ένα μόνο επίπεδο και αντιμετωπίστηκαν με δισκεκτομή με διαμεσοτόξιο προσπέλαση. Από τα διεγχειρητικά ευρήματα καταγράφονταν η ύπαρξη ρήξης του οπίσθιου επιμήκους συνδέσμου, η ύπαρξη οιδήματος και συμφύσεων στη νευρική ρίζα. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στον τρόπο συλλογής του δισκικού υλικού. Το δισκικό υλικό συλλέχθηκε και μελετήθηκε χωριστά σε δύο μέρη: ένα από την περιφέρεια ης κήλης που ήταν σε άμεση επαφή με τη νευρική ρίζα και ένα από την κεντρικότερη περιοχή της κήλης - μεσοσπονδύλιο διάστημα. Στο υλικό έγινε ιστολογική εξέταση με ανοσοϊστοχημική χρώση CD34 (ειδικό για τα ενδοθηλιακά κύτταρα) και CD68 (ειδικό για τα μακροφάγα κύτταρα). Οι ασθενείς επανεκτιμήθηκαν ένα έτος μετεγχειρητικά. Ως ομάδα ελέγχου αποτέλεσαν 25 πτωματικοί δίσκοι Ο4-Ο5 ή Ο5-Ι1 από 15 πτωματικά δοκίμια χωρίς ιστορικό οσφυοϊσχιαλγίας και επεμβάσεων στη ΣΣ. Οι δίσκοι αυτοί επίσης μελετήθηκαν ανοσοϊστοχημικά με CD34 και CD68. Σε κανέναν δίσκο από την ομάδα ελέγχου δεν ανευρέθηκε νεοαγγείωση ή/και φλεγμονώδεις διηθήσεις. Στο 80% των ασθενών υπήρχε νεοαγγείωση και μακροφάγες διηθήσεις. Βρέθηκε σημαντική σχέση ανάμεσα στην ύπαρξη αγγειογένεσης στο περιφερικό τμήμα της κήλης και καλού μετεγχειρητικού αποτελέσματος. Κάτι αντίστοιχο δεν βρέθηκε να περιγράφεται στην βιβλιογραφία. Επιπλέον η ύπαρξη μακροφάγων σχετίστηκε επίσης με το καλό μετεγχειρητικό αποτέλεσμα. Δεν βρέθηκε σχέση μεταξύ της περιφερικής νεοαγγείωσης / μακροφάγων διηθήσεων και είτε των κλινικών σημείων είτε των διεγχειρητικών ευρημάτων. Η ύπαρξη ΠΠ (μόνο ή σε συνδυασμό με ΙΔ) στο περιφερικό τμήμα ης κήλης σχετίζονταν σημαντικά με την ύπαρξη νεοαγγείωσης. Η αναζήτηση της νεοαγγείωσης και των μακροφάγων διηθήσεων στο περιφερικό τμήμα της κήλης βοηθά: 1. Στην τεκμηρίωση του κλινικού, ακτινολογικού και διεγχειρητικού ευρήματος της κήλης ΜΣΔ και έτσι αποδεικνύει την ορθή διάγνωση και θεραπεία, και 2. Ως προγνωστικό στοιχείο των ασθενών που θα έχουν καλό μετεγχειρητικό αποτέλεσμα.
Η εκτίμηση παραμέτρων της οπτικής λειτουργίας σε σχέση με τη ψυχοκινητική ανάπτυξη παιδιών με εγκεφαλική παράλυση
Authors: Κοζέης Νικόλαος
Published: January 2014

Η μελέτη αυτή σχεδιάστηκε για να εκτιμηθούν σημαντικές παράμετροι της οπτικής λειτουργίας σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση και να συγκριθούν με αναπτυξιακές παραμέτρους αλλά και με άλλους σημαντικούς παράγοντες, όπως ο τύπος της ΕΠ, τα νευροαπεικονιστικά ευρήματα και άλλες συνοδές διαταραχές (ακοή, επιληψία). […]
Εκτίμηση της ικανότητας για επιχείρηση οικονομικής δικαιοπραξίας των ανοϊκών ασθενών και των ασθενών με σχιζοφρενικές ψυχώσεις
Authors: Αραπίδης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Ο σεβασμός της αυτονομίας του ατόμου είναι βασική αρχή στην προϋπόθεση ότι ο καθένας είναι ικανός να αποφασίζει για τη διαχείριση της περιουσίας του. Η εκτίμηση της δικαιοπρακτικής ικανότητας θεωρείται ένα από τα πιο περίπλοκα προβλήματα. Οι αποδεκτές παγκοσμίως δοκιμασίες (MMSE & CAMDEX) εστιάζονται μόνο στη γνωστική προσέγγιση. Σκοπός μας ήταν η δημιουργία μιας νέας κλίμακας εκτίμησης της δικαιοπρακτικής ικανότητας των ατόμων με ψυχική ή εκφυλιστική νόσο. Στη μελέτη μας εισήχθησαν 240 περιστατικά χωρισμένα σε 4 ομάδες των 60 ατόμων. (Σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου, σχιζοσυναισθηματική διαταραχή, υπολειμματική σχιζοφρένεια και άνοια ήταν οι 4 ομάδες ελέγχου). Η κλίμακα αποτελείται από 9 συνολικά λήμματα, είναι σύντομη και κατέδειξε την αξιοπιστία της, αφού τα αποτελέσματα της συγκρίθηκαν με τα αποτελέσματα που σημείωσαν οι εξετασθέντες στις δοκιμασίες MMSE & CAMDEX και με την εκτίμηση 2ου ανεξάρτητου εκτιμητή. Ονομάσαμε την κλίμακα -ΚΕΙΟΔ- κλίμακα εκτίμησης ικανότης οικονομικής δικαιοπραξίας. Ελέγχει εάν ο εξεταζόμενος είναι γνώστης των περιουσιακών του στοιχείων, πως προτίθεται να τα διαθέσει στο μέλλον και αν γνωρίζει ποια άτομα νομικά διεκδικούν την περιουσία του. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν αποδεικνύουν ότι δημιουργήσαμε μια κλίμακα εύχρηστη, ευαίσθητη, με εγκυρότητα κριτηρίων. Στόχος αυτών των προσεγγίσεων δεν είναι να αναιρέσουν αλλά να εμπλουτίσουν τις παραδοσιακές μεθόδους εκτίμησης της ικανότητας και να προστατεύουν τα δικαιώματα του ατόμου κατά τη διάρκεια της ψυχιατρικής παρέμβασης.
Μελέτη της έκφρασης γονιδίων φαρμακευτικής αντοχής στην παιδική λευχαιμία
Authors: Κούρτη Μαρία
Published: January 2014

H οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ) είναι η συχνότερη κακοήθης νόσος της παιδικής ηλικίας. Παρά τη μεγάλη πρόοδο που έχει σημειωθεί στη θεραπεία της, ένα σημαντικό ποσοστό παιδιών θα εμφανίσει υποτροπή μετά από την αρχική εισαγωγή σε ύφεση. Αυτό σε ένα μεγάλο ποσοστό αποδίδεται στην εμφάνιση αντοχής των κακοηθών κυττάρων στους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες που αποκαλείται πολυφαρμακευτική αντοχή (multidrug resistance, MDR). Ο κυριότερος μηχανισμός της είναι η υπερέκφραση των γονιδίων MDR1 (Multidrug Resistance 1), MRP1 (Multiple Resistance Protein 1 , BCRP (Breast Cancer Resistance Protein) και LRP (Lung Resistance Protein) που κωδικοποιούν πρωτεΐνες του κυτταροπλάσματος ή του πυρήνα οι οποίες δρουν ως ενεργητικές αντλίες αποβολής τοξικών μεταβολιτών κυτταροτοξικών φαρμάκων, με τελικό αποτέλεσμα την ελαττωμένη ενδοκυττάρια συγκέντρωση των χημειοθεραπευτικών. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της γονιδιακής έκφρασης μεταγραφημάτων (mRNA) των γονιδίων MDR1, MRP1, LRP, και BCRP σε παιδιά με ΟΛΛ και η συσχέτιση των επιπέδων έκφρασής τους με τους καθιερωμένους προγνωστικούς παράγοντες, την ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία ή την εμφάνιση πρώιμης υποτροπής. Υλικό και μέθοδος: Την ομάδα μελέτης αποτέλεσαν συνολικά 49 παιδιά, 23 κορίτσια και 26 αγόρια, διάμεσης ηλικίας 5,5 έτη (εύρος: 15μηνών έως 12,5 ετών) με ΟΛΛ που έλαβαν το χημειοθεραπευτικό πρωτόκολλο BFM95. Την ομάδα ελέγχου αποτέλεσαν 7 παιδιά τα οποία υποβλήθηκαν σε διαγνωστική οστεομυελική βιοψία που απέβει φυσιολογική. Η έκφραση του mRNA των υπό μελέτη γονιδίων και της β-ακτίνης ως εσωτερικός μάρτυρας μελετήθηκε σε μονοπύρηνα κύτταρα του μυελού με την αντίστροφης-τρανσκριπτάσης αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (RT-PCR) και κατάλληλους εκκινητές. Η έκφραση των γονιδίων μελετήθηκε με ηλεκτρονικό πρόγραμμα βάσει της έντασης φθορισμού σε UV ακτινοβολία μετά από ηλεκτροφόρηση των προϊόντων της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) σε πηκτή αγαρόζης 1,5% με βρωμιούχο αιθιδίο. Ως δείκτης έκφρασης (ΔΕ) των MDR-γονιδίων ορίστηκε το πηλίκο της έντασης του DNA καθενός από τα υπό μελέτη γονίδια προς αυτό της β-ακτίνης. Αποτελέσματα: Βρέθηκε στατιστικώς σημαντική συσχέτιση (p<0,05) μεταξύ του ΔΕ των ΜRP1 και LRP μεταξύ τους καθώς και με το MDR1 γονίδιο. Η μέση τιμή του ΔΕ για το MDR1 γονίδιο ήταν στατιστικώς σημαντικά υψηλότερη στα 4 ζεύγη δειγμάτων κατά την υποτροπή σε σχέση με τη διάγνωση. Δεκαοχτώ ασθενείς (36,8%) με υψηλό ΔΕ για το MDR1 γονίδιο είχαν στατιστικώς σημαντικά δυσμενέστερη πρόγνωση σε σχέση με αυτούς με χαμηλό ΔΕ [Ποσοστό ελεύθερης νόσου επιβίωσης 86,67% και 55,56%, αντίστοιχα (p log rank: 0,03)]. Η υψηλή έκφραση του MDR1 γονιδίου δε σχετιζόταν με τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων, τον ανοσοφαινότυπο, και την κατάταξη σε ομάδες κινδύνου κατά NCI. Συμπεράσματα: Η μελέτη του MDR1 γονιδίου η έκφραση του οποίου επηρεάζει την πρόγνωση των παιδιών με ΟΛΛ αποτελεί ένα βιολογικό δείκτη που βοηθά στην εκτίμηση του κινδύνου θεραπευτικής αποτυχίας και είναι χρήσιμο να συνεκτιμάται μαζί με τους υπόλοιπους προγνωστικούς παράγοντες.
Μελέτη των μεταλλοπρωτεϊνασών (MMPs) και των αναστολέων τους (TIMPs) στην πειραματικά επαγώμενη κίρρωση σε επίμυς
Authors: Χαντζιάρα Κλειώ
Published: January 2014

Σκοπός: Να μελετηθούν τα επίπεδα της μαλονδιαλδεΰδης (MDA) και οι εκφράσεις των μεταλλοπρωτεϊνασών ΜΜΡ-3, ΜΜΡ-9 και των αναστολέων τους ΤΙΜΡ-1 και ΤΙΜΡ-2 κατά την πειραματικά επαγώμενη ηπατική ίνωση μετά από χορήγηση θειοακεταμίδης (ΤΑΑ) σε επίμυς. Υλικό και Μέθοδος: Χρησιμοποιήθηκαν 25 ενήλικοι αρσενικοί επίμυς (220±15 γρ. έκαστος), στους οποίους χορηγήθηκε συνεχόμενα ΤΑΑ (300 mg/L) στο πόσιμο νερό για 12 εβδομάδες. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν 4, 8 και 12 εβδομάδες μετά την έναρξη της χορήγησης της ΤΑΑ και το ήπαρ τους χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση των επιπέδων της MDA και για ιστολογική εξέταση και εκτίμηση του βαθμού της ίνωσης και του ποσοστού κυττάρων που εκφράστηκαν, καθώς και της έντασης της χρώσης των ΜΜΡ-3, ΜΜΡ-9, ΤΙΜΡ-1 και ΤΙΜΡ-2 με ανοσοϊστοχημεία. Αποτελέσματα: Ο βαθμός ίνωσης παρουσίασε σημαντική αύξηση 4, 8 και 12 εβδομάδες μετά την έναρξη της χορήγησης ΤΑΑ. Παρατηρήθηκε προοδευτική αύξηση της συγκέντρωσης ινώδους ιστού στο ήπαρ ανάμεσα στις ομάδες και σχηματισμός ινωτικών οζιδίων και κίρρωσης στο τελικό στάδιο του πειράματος. Τα επίπεδα MDA αυξήθηκαν προοδευτικά μετά την έναρξη της χορήγησης της ΤΑΑ, με σημαντική αύξηση μετά από 12 εβδομάδες. Αντιθέτως, δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική αύξηση των επιπέδων MDA στις 4 και 8 εβδομάδες από την έναρξη χορήγησης της ΤΑΑ. Η έκφραση και η ένταση της χρώσης για τους ΤΙΜΡ-1 και ΤΙΜΡ-2 παρουσίασαν αύξηση ανάλογη του χρόνου μετά την έναρξη λήψης της ΤΑΑ και του βαθμού ίνωσης. Η έκφραση και η ένταση της χρώσης της ΜΜΡ-3 αυξήθηκαν προοδευτικά 4, 8 και 12 εβδομάδες μετά την έναρξη της χορήγησης της ΤΑΑ, ενώ δεν εκφράστηκε στην ομάδα ελέγχου. Η έκφραση της ΜΜΡ-9 αυξήθηκε προοδευτικά στις 4, 8 και 12 εβδομάδες από την έναρξη της λήψης της ΤΑΑ, ενώ η ένταση της χρώσης για την ΜΜΡ-9 ήταν στατιστικώς σημαντική μόνο 12 εβδομάδες μετά την έναρξη της χορήγησης της ΤΑΑ. Συμπέρασμα: Η χορήγηση ΤΑΑ σε επίμυς οδήγησε σε προοδευτική ίνωση και κίρρωση του ήπατος σε 12 εβδομάδες. Τα επίπεδα MDA δεν αυξήθηκαν στα αρχικά στάδια της ίνωσης υποδεικνύοντας διαφορετικό μηχανισμό επαγωγής της από ότι με τον τετραχλωράνθρακα (CCl₄), ενώ παρατηρήθηκε αύξησή τους κατά την εγκατεστημένη κίρρωση του ήπατος μετά από χορήγηση ΤΑΑ. Η έκφραση και η ένταση χρώσης των ΜΜΡ-3, ΜΜΡ-9, ΤΙΜΡ-1 και ΤΙΜΡ-2 παρουσίασαν προοδευτική αύξηση ανάλογα με τα στάδια της ίνωσης-κίρρωσης, ενώ η ΜΜΡ-3 δεν εκφράστηκε στην ομάδα ελέγχου. Η αλληλεπίδραση μεταξύ των ΜΜΡs και των TIMPs κατά τα διάφορα στάδια της ίνωσης θα πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω.
Περιφερικοί δείκτες βαρύτητας εντερικής ισχαιμίας
Authors: Γρηγορίου Μάριος
Published: January 2014

Σκοπός αυτής της διδακτορικής διατριβής, η οποία έγινε σε πειραματικό πρότυπο στραγγαλισμού του λεπτού εντέρου σε κονίκλους, αποτελεί η μελέτη των αρχικών παθοφυσιολογικών μεταβολών, τόσο τοπικά όσο και συστηματικά, που προκύπτουν από την έναρξη της ισχαιμίας μέχρι την νέκρωση του εντέρου, σε μια προσπάθεια αναγνώρισης βιοχημικών και αιματολογικών παραμέτρων, που θα μπορούσαν να συνδράμουν στην πρώϊμη διάγνωση της νόσου. Επίσης τα ευρήματα αυτά, σε συνδυασμό με την ιστολογική και ανοσοϊστοχημική μελέτη ολοτοιχωματικών βιοψιών του εντέρου κατά την διάρκεια της χρονικής εξέλιξης του φαινομένου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρήσιμο βοήθημα όχι μόνο για την τεκμηρίωση των ισχαιμικών αλλοιώσεων, αλλά και για την εκτίμηση της βαρύτητας της βλάβης και της βιωσιμότητας του οργάνου.
Σχέση των ρετροϊών της HLA περιοχής με την παθογένεση της νόσου Graves
Authors: Τσιρακίδης Γεώργιος
Published: January 2014

Κατά την τελευταία δεκαετία, διαπιστώθηκε ότι το ανθρώπινο γονιδίωμα περιέχει μεγάλο αριθμό αλληλουχιών από ανθρώπινους ενδογενείς ρετροϊούς ή με συσχετιζόμενες με αυτούς αλληλουχίες, ορισμένες από τις οποίες ενδεχομένως να έχουν και λειτουργική σημασία. Φαίνεται ότι οι HERVs (Human Endogenous Retroviruses) αντιπροσωπεύουν υπολείμματα προγενέστερης λοίμωξης από λοιμογόνο εξωγενή ρετροϊό, τα οποία ενσωματώθηκαν στην γενετική αλυσίδα. Μεμονωμένα τέτοια τμήματα ρετροϊών έχουν ενσωματωθεί σε τμήματα της HLA-DQB1* υποπεριοχής και έχουν μέχρι σήμερα συσχετισθεί με αυτοάνοσα νοσήματα. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η μελέτη για πρώτη φορά της συσχέτισης δύο τέτοιων τμημάτων LTR3 και LTR13 σε ασθενείς με νόσο Graves ελληνικής καταγωγής και εθνικότητας. Διαπιστώσαμε ότι η LTR3 αλληλουχία παρατηρείται σε αυξημένο ποσοστό ασθενών έναντι μαρτύρων και κυρίως σε ομόζυγη μορφή. Τα ευρήματα μας συμφωνούν με προηγούμενες μελέτες ότι οι ρετροϊοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ανεξάρτητοι γενετικοί δείκτες για ορισμένα αυτοάνοσα νοσήματα.
Συσχέτιση του περιγεννητικού αποτελέσματος με την υπερηχογραφική εκτίμηση της κινητικής δραστηριότητας του εμβρύου
Authors: Ταμπακούδης Γεώργιος
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης είναι η εκτίμηση της συμπεριφοράς του εμβρύου και των νευροαναπτυξιακών διαδικασιών σε μονήρεις κυήσεις χαμηλού και υψηλού κίνδυνου κατά το 2° και 3° τρίμηνο. Καθώς δεν είναι δυνατή η άμεση εκτίμηση της λειτουργικής ανάπτυξης του εμβρυϊκού ΚΝΣ επιδιώκεται η ανάλυση της εμβρυϊκής συμπεριφοράς ως κύριος παράγοντας της φυσιολογικής νευρολογικής ωρίμανσης και ανάπτυξης με τη χρήση της 4D υπερηχογραφίας. Πρόκειται για μια προοπτική μη τυχαιοποιημένη μελέτη με χρήση ομάδας έλεγχου. Εκπονήθηκε στο τμήμα Υπέρηχων της Α΄ Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής του ΑΠΘ κατά το χρονικό διάστημα 2007-2010. Ο έλεγχος και η εξέταση των ασθενών διενεργήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου». Συμμετείχαν 152 γυναίκες εκ των οποίων οι 78 ήταν χαμηλού κίνδυνου, οι 25 υπό IUGR, οι 25 με υπέρταση-προεκλαμψία και 24 επιπλεγμένες με ΣΔ. Επιχειρήθηκε να εκτιμηθούν τα φυσιολογικά και παθολογικά πρότυπα της νευρολογικής συμπεριφοράς του εμβρύου με τη χρήση της 4D υπερηχογραφίας σε διαφορετικές ηλικίες της κύησης (β΄& γ΄τρίμηνο). Το σύνολο της μελέτης της κινητικότητας της συμπεριφοράς και της εκφραστικότητας του προσώπου πραγματοποιήθηκε με τη χρήση μηχανήματος υπέρηχων 4D Voluson 730 Expert. Τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν σε πλήθος ηλεκτρονικών πινάκων με τη βοήθεια του Microsoft EXCEL και κατόπιν διενεργήθηκε περιγραφική στατιστική ανάλυση. Μελετήθηκαν στην αρχή 17 παράμετροι κινητικότητας και συμπεριφοράς οι οποίες στη συνέχεια αναπροσαρμόστηκαν σύμφωνα με το σύστημα βαθμολογίας κατά ΝΑΕΕ σε 10 παραμέτρους. Αναλύθηκαν και αξιολογήθηκαν τα στοιχεία συμπεριφοράς κινητικότητας και εκφραστικότητας στις διάφορες ομάδες και υποομάδες. Συμπερασματικά η βαθμολογία κατά ΝΑΕΕ δύναται να ανιχνεύσει και να διακρίνει την παθολογική και την φυσιολογική συμπεριφορά του εμβρύου τόσο στο 3° όσο και στο 2° τρίμηνο της κύησης αποτελώντας δυνητικά ένα διαγνωστικό εργαλείο για την νευρολογική εκτίμησή του.
Η επίδραση της ταμοξιφαίνης στη σταθερότητα των αναστομώσεων του παχέος εντέρου
Authors: Μαυρομουστάκη Ολίβια
Published: January 2014

Σκοπός της πειραματικής εργασίας είναι να μελετήσουμε την επίδραση της ταμοξιφαίνης στη σταθερότητα τ ων αναστομώσεων του παχέος εντέρου. Χρησιμοποιήθηκαν 60 επίμυες της φυλής Wistar γένους θηλυκού σωματικού βάρους 200-250 gr, ηλικίας 3-4 μηνών. Χωρίστηκαν σε δύο ομάδες των 30, στην ομάδα μελέτης όπου ελάμβαναν καθημερινά 20mg ταμοξιφαίνης/ml 0.9% N/S με καθετήρα σιτίσεως νεογνών και στην ομάδα μαρτύρων όπου ελάμβαναν για επτά ημέρες προεγχειρητικά 20mg ταμοξιφαίνης/1ml N/S 0,9% και στην ομάδα μαρτύρων όπου ελάμβαναν ισόποση ποσότητα φυσιολογικού ορού. Η θυσία γινόταν την 3η, 7η, και 14η Μ.Χ.Η. Υπό αναισθησία με αιθέρα και ketamine i.m. εκτελείτο τομή τμήματος παχέος εντέρου, 3-4 cm από την ανάκαμψη του περιτόναιου και τελικοτελική αναστόμωση σε ένα στρώμα, και την ημέρα της θυσίας γινόταν αφαίρεση του τμήματος του παχέος εντέρου που εμπεριείχε την αναστόμωση. Τα στοιχεία που ελέγχθηκαν είναι η πίεση ρήξης της αναστόμωσης, η υδροξυπρολίνη, μεταβολές σωματικού βάρους, η IL-6, γενική αίματος, παθολογοανατομική εξέταση και ο βαθμός των συμφύσεων. Η πίεση ρήξης της αναστόμωσης την 3η Μ.Χ.Η στην ομάδα μελέτης ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη σε σχέση με την ομάδα μαρτύρων, ενώ την 7η και 14η Μ.Χ.Η δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η ταμοξιφαίνη στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της υδροξυπρολίνης και προκαλεί σημαντική ελάττωση του σωματικού βάρους. Προκαλεί σημαντικού βαθμού πτώση της τομής Ht% των WBC και PLT. Δεν προκαλεί στατιστικά σημαντική διαφορά δεν αφορά τα επίπεδα της IL-6 και τον βαθμό των συμφήσεων. Η ταμοξιφαίνη δεν επηρεάζει αρνητικά την επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου.
Η επίδραση των επιλεκτικών ρυθμιστών των υποδοχέων των οιστρογόνων στον άξονα υποθάλαμος - υπόφυση - όρχεις
Authors: Τσουρδή Ελένη
Published: January 2014

Η παρούσα μελέτη σχεδιάστηκε με σκοπό τη σύγκριση της επίδρασης τριών επιλεκτικών ρυθμιστών των υποδοχέων των οιστρογόνων (SERMs) και, συγκεκριμένα, της ταμοξιφένης, της τορεμιφένης και της ραλοξιφένης στον άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-όρχεις (ΥΥΟ) ανδρών με ιδιοπαθή ολιγο-ασθενο-τερατοσπερμία. Μελετήθηκαν 284 άνδρες, με ιδιοπαθή ολιγο-ασθενο-τερατοσπερμία, που κατατάχθηκαν σε τρία θεραπευτικά πρωτόκολλα: Ι. ταμοξιφένη (20mg ημερησίως, n=94), ΙΙ. τορεμιφένη (60 mg ημερησίως, n=99), ΙΙΙ. ραλοξιφένη (60mg ημερησίως, n=91). Η θεραπεία διήρκεσε τρεις μήνες. Πριν από την έναρξη και στο τέλος του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου μήνα της θεραπείας έγιναν αιμοληψίες για τον προσδιορισμό των επιπέδων FSH, LH, PRL, T και SHBG. Υπολογίστηκε, ακόμη, ο δείκτης ελεύθερων ανδρογόνων (FAI). Η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων έγινε με αυστηρά γραμμικά μοντέλα ανάλυσης της συνδιακύμανσης για επανειλημμένες μετρήσεις [GLM-based AN(C)OVA for repeated measures], ύστερα από λογαριθμική μετατροπή, και όριο στατιστικής σημαντικότητας στο 5%. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι: 1) Παρατηρήθηκε σημαντική θετική συσχέτιση των βασικών συγκεντρώσεων της SHBG και αρνητική συσχέτιση των επιπέδων της Τ και των τιμών του FAI με την ηλικία. 2) Παρατηρήθηκε αρνητική συσχέτιση των βασικών επιπέδων της Τ και της SHBG με το ΒΜΙ. 3) Τα επίπεδα της FSH, της LH, της T και της SHBG αυξήθηκαν σημαντικά, ενώ τα επίπεδα της PRL ελαττώθηκαν, κυρίως κατά τον πρώτο μήνα, στις ομάδες των ανδρών που έλαβαν ταμοξιφένη και ραλοξιφένη. 4) Η αύξηση των επιπέδων της FSH, της LH και της Τ ήταν σημαντικά μικρότερη στην ομάδα της ραλοξιφένης, όπου, επιπλέον, τα επίπεδα της SHBG ελαττώθηκαν, ενώ της PRL αυξήθηκαν. 5) Οι τιμές του FAI αυξήθηκαν περισσότερο στις ομάδες της ταμοξιφένης και της τορεμιφένης κατά τον πρώτο μήνα, ενώ στην ομάδα της ραλοξιφένης κατά το δεύτερο μήνα της θεραπείας, χωρίς, όμως, να διαφέρουν μεταξύ τους οι τελικές τιμές. Από τα αποτελέσματα αυτά, συμπεραίνεται ότι: α) Η αντιοιστρογονική δράση των SERMs στον υποθάλαμο έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων των γοναδοτροπινών, που φαίνεται ότι είναι ισχυρότερη για την ταμοξιφένη και την τορεμιφένη, από ό,τι για την ραλοξιφένη. β) Η αύξηση της SHBG οφείλεται στην οιστρογονική δράση της ταμοξιφένης και της τορεμιφένης στο ήπαρ, ενώ η ραλοξιφένη φαίνεται ότι δρα αντίθετα στη θέση αυτή. γ) Η μεγαλύτερη αύξηση των επιπέδων της ολικής Τ, ύστερα από τη χορήγηση ταμοξιφένης και τορεμιφένης οφείλεται, ενδεχομένως, στη μεγαλύτερη διέγερση της υποθαλαμικής παραγωγής γοναδοτροπινών, μολονότι δεν μπορεί να αποκλειστεί και άμεση δράση των SERMs στον όρχι. δ) Ανάμεσα στα τρία SERMs, δεν φαίνεται να υπάρχουν διαφορές, όσον αφορά τις τελικές τιμές του ελεύθερου κλάσματος της Τ, όπως εκτιμήθηκε με τον προσδιορισμό του δείκτη ελεύθερων ανδρογόνων.
Ανίχνευση integrons σε νοσοκομειακά, εξωνοσοκομειακά και ζωϊκής προέλευσης εντεροβακτηριακά στελέχη
Authors: Βασιλακοπούλου Αλεξάνδρα
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ: Τα integrons τάξης 1 είναι δομές DNA που έχουν την δυνατότητα να ενσωματώνουν γονιδιακές κασσέττες και να συντελούν στην έκφραση τους. Πολλά από τα γονίδια που προσδίδουν αντοχή σε αντιβιοτικά συσσωρεύονται σε integrons. Η παρούσα μελέτη είχε δύο σκοπούς 1) την ανίχνευση integrons τάξης 1 σε εντεροβακτηριακά από πτηνοτροφική μονάδα, νοσοκομειακούς και εξωνοσοκομειακούς ασθενείς και 2) τον προσδιορισμό της γονιδιακής δομής των integrons που κυκλοφορούν ανάμεσα σε αυτούς τους πληθυσμούς και 3) να εξετασθεί πιθανή μετάδοση integrons μεταξύ των τριών μικροβιακών πληθυσμών. ΥΛΙΚA-ΜΕΘΟΔΟI: Μελετήθηκαν 270 εντεροβακτηριακά στελέχη: 100 από νοσοκομειακούς ασθενείς, 100 από εξωνοσοκομειακούς ασθενείς που δεν είχαν νοσηλευθεί για τους προηγούμενους 3 μήνες, και 70 από πτηνοτροφικές μονάδες. Όλοι οι μικροοργανισμοί τυποποιήθηκαν με το σύστημα API ID32E (Biomerieux) και οι ευαισθησίες τους προσδιορίσθηκαν με τις μεθόδους διάχυσης δίσκων Kirby-Bauer και μικροαραιώσεων σε ζωμό MIC. H παρουσία integrons ελέγχθηκε με ενίσχυση του γονιδίου της integrase 1 και το μέγεθός των με ενίσχυση της μεταβλητής περιοχής. Στη συνέχεια έγινε προσδιορισμός της νουκλεοτιδικής αλληλουχίας των μεταβλητών περιοχών. Η ομοιότητα μεταξύ των μικροβίων εξετάσθηκε με ηλεκτροφόρηση σε παλλόμενο πεδίο του γονιδιώματός των μετά από κατάτμηση με XbaI. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Το ποσοστό integron τάξης 1 για τα στελέχη πτηνοτροφικών μονάδων ήταν 47,1 %, ενώ για τα μικρόβια από το νοσοκομείο και την κοινότητα ήταν 21% και 11% αντίστοιχα. Το μέγεθος της μεταβλητής περιοχής των integrons κυμαίνονταν από 650bp έως 3200bp. 20% από τους integron θετικούς μικροοργανισμούς ήταν πολυανθεκτικοί (αντοχή σε περισσότερα από δύο αντιβιοτικά), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό πολυαντοχής ήταν μόνον 5,9 % για τα integron αρνητικά μικρόβια (P<0,01). Tα πιο συχνά γονίδια αντοχής ανήκαν στις οικογένειες aad και dfr και ανιχνεύθηκαν σε 52,8 % και 41,3 % των integrons αντίστοιχα. Πανομοιότυπα integrons ανιχνεύθηκαν σε διαφορετικά είδη βακτηρίων και σε μικρόβια από ανθρώπους και πτηνά. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Μια μεγάλη δεξαμενή integrons εντοπίζεται σε εντεροβακτηριακά μικρόβια τροφιμοπαραγωγών ζώων. Η οριζόντια μεταφορά integrons τάξης 1 μεταξύ βακτηριακών ειδών ανθρώπινης και ζωικής προέλευσης φαίνεται να παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην διασπορά της μικροβιακής αντοχής.
Η σημασία των μορφομετρικών χαρακτηριστικών της νεοαγγειογένεσης και των μεταλλοπρωτεϊνασών στην πρόγνωση του καρκίνου του παγκρέατος
Authors: Γιαννόπουλος Γεώργιος
Published: January 2014

Σκοπός: Η διερεύνηση, της έκφρασης των ΜΜΡ-2, ΜΜΡ-9 και της ΤΙΜΡ-2 στον παγκρεατικό και περιληκυθικό καρκίνο και ο συσχετισμός τους με τα μορφομετρικά χαρακτηριστικά της αγγειογένεσης (MVD) καθώς και με ορισμένες κλινικοπαθολογικές παραμέτρους. Μέθοδος: Ιστολογικές τομές από μονιμοποιημένο υλικό σε κύβους παραφίνης από 32 ασθενείς με παγκρεατικό και 17 ασθενείς με περιληκυθικό καρκίνο αξιολογήθηκαν ως προς την έκφραση των ΜΜΡ-2, ΜΜΡ-9 και ΤΙΜΡ-2 με τεχνικές ανοσοϊστοχημείας. Η χρώση του επιθηλίου και του στρώματος αξιολογήθηκε ξεχωριστά. Επιπλέον έγινε ανοσοϊστοχημική χρώση με CD-34 στη συνέχεια αξιολογήθηκε η μικροαγγειακή πυκνότητα (MVD) μέσω συστήματος ανάλυσης εικόνας. Αποτελέσματα: Στους ασθενείς με παγκρεατικό καρκίνο, οι Ν1 όγκοι έιχαν σημαντικά υψηλότερη MVD, ενώ οι όγκοι χαμηλής διαφοροποίησης είχαν σημαντικά χαμηλότερη έκφραση ΤΙΜΡ-2. Η επιθηλιακή ΤΙΜΡ-2 είχε σημαντική συσχέτιση με την επιβίωση αλλά η ηλικία, η διαφοροποίηση και η MVD αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες. Στους ασθενείς με καρκίνο φύματος Vater η MVD είχε σημαντική συσχέτιση με την επιθηλιακή ΜΜΡ-2. Συμπεράσματα: Στον καρκίνο του παγκρέατος η επιθηλιακή ΤΙΜΡ-2, αλλά ιδιαίτερα η MVD πιθανόν να διαδραματίζουν σημαντικότερο ρόλο από τις ΜΜΡ-2, -9. Στον καρκίνο του φύματος Vater η επιθηλιακή ΜΜΡ-2 είχε σημαντική συσχέτιση με την MVD, ενισχύοντας τον θεωρούμενο ρόλο της στην αγγειογένεση.
Δείκτες αρτηριακής σκληρίας σε απογόνους γονέων με αρτηριακή υπέρταση και μεταβολικό σύνδρομο
Authors: Κυβέλου Στέλλα-Μαρία
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η επίδραση του κληρονομικού ιστορικού αρτηριακής υπέρτασης στους δείκτες αρτηριακής σκληρίας δεν έχει πλήρως διερευνηθεί. Ο στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση του φορτίου κληρονομικού ιστορικού υπέρτασης στην αρτηριακή σκληρία και τα ανακλώμενα κύματα νεαρών απογόνων υπερτασικών και μη γονέων. Υλικό και Μέθοδοι: Στην μελέτη περιελήφθησαν 156 απόγονοι ηλικίας 14 έως 30 ετών που χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: Ομάδα Α 59 άτομα με νορμοτασικούς γονείς, Ομάδα Β 70 άτομα με έναν γονέα με αρτηριακή υπέρταση και Ομάδα Γ 27 άτομα με δύο υπερτασικούς γονείς. . Η κεντρική αορτική σκληρία και τα ανακλώμενα κύματα υπολογίστηκαν με τον προσδιορισμό των δεικτών: ταχύτητα σφυγμικού κύματος μεταξύ καρωτίδας-μηριαίας αρτηρίας (PWVc-f) και μεταξύ καρωτίδας-κερκιδικής αρτηρίας (PWVc-r) καθώς και με τον δείκτη ενίσχυσης του κεντρικού αορτικού σφυγμικού κύματος, διορθωμένου για τον καρδιακό ρυθμό (AΙx75). Αποτελέσματα: Οι τρείς ομάδες δεν διέφεραν στα σωματομετρικά χαρακτηριστικά, τις περιφερικές πιέσεις και τους βιοχημικούς δείκτες και το ποσοστό καπνίσματος (P=NS). Αντίθετα, οι δείκτες αρτηριακής σκληρίας ήταν πιο επιβαρυμένοι στην ομάδα Γ σε σχέση με τις ομάδες Β και Α (PWVc-f: 7.03±1.28 vs 6.45±1.05 vs 5.81±0.85 m/s, PWVc-r: 8.89±0.94 vs 8.18±1.12 vs 7.78±1.04 m/s, and AIx: 12.04±19.05 vs 4.83±13.52 vs -3.03±13.23 %). Συμπέρασμα: Οι δείκτες αρτηριακής σκληρίας είναι επιρεασμένοι στους απογόνους υπερτασικών γονέων σε σχέση με εκείνους νορμοτασικών γονέων ανεξάρτητα από την ηλικία και τα επίπεδα περιφερικής πίεσης. Επιπλέον, όσο αυξάνει το κληρονομικό φορτίο υπέρτασης τόσο επιβαρύνονται και οι τιμές των δεικτών.
Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μοξιφλοξασίνης με ή χωρίς δεξαμεθαζόνη σε πειραματικό μοντέλο ενδοκαρδίτιδας από staphylococcus aureus ευαίσθητο στη μεθικιλλίνη
Authors: Σκιαδάς Ιωάννης
Published: January 2014

Αν και οι ευεργετικές επιδράσεις της δεξαμεθαζόνης έχουν συχνά διερευνηθεί σε διάφορες λοιμώξεις, υπάρχει ένδεια δεδομένων για την ιστολογία και την καρδιακή λειτουργία στην περίπτωση της ενδοκαρδίτιδας. Η αποτελεσματικότητα της μοξιφλοξασίνης για την θεραπεία της πειραματικής ενδοκαρδίτιδας αορτικής βαλβίδας από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ευαίσθητο στην μεθικιλλίνη καθώς και οι μακροπρόθεσμές επιδράσεις της δεξαμεθαζόνης αξιολογήθηκαν στην παρούσα μελέτη. Εξηνταοκτώ ζωικά πρότυπα (κόνικλοι) τυχαιοποιήθηκαν στις ομάδες Α, Β, Γ και Δ. Η ομάδα Α αποτελείτο από 18 πρότυπα που χρησίμευσαν ως μάρτυρες. Οι ομάδες Β και Γ αποτελούντο από 11 και 23 πρότυπα, αντίστοιχα που έλαβαν μοξιφλοξασίνη για 5 ημέρες σε φαρμακοκινητική που προσομοίαζε αυτή των ανθρώπων. Η ομάδα Δ αποτελείτο από 16 πρότυπα στα οποία εκτός της μοξιφλοξασίνης χορηγήθηκε και δεξαμεθαζόνη (0.25mg/kgr qb iv). Τα πρότυπα της ομάδας Β θανατώθηκαν την επομένη ημέρα της ολοκλήρωσης της αγωγής, ενώ εκείνα των ομάδων Γ και Δ θανατώθηκαν 12 ημέρες μετά το τέλος της θεραπείας, ώστε να παρακολουθηθούν για πιθανή υποτροπή και να επιτραπεί η μακροπρόθεσμη μικροβιολογική, παθολογοανατομική και υπερηχογραφική εκτίμηση των απώτερων δράσεων της δεξαμεθαζόνης. Καμία διαφορά δεν παρατηρήθηκε σε επιβίωση, ρυθμό αποστείρωσης ή φλεγμονώδους διήθησης και ασβέστωσης στους βαλβιδικούς ιστούς ανάμεσα στις θεραπευόμενες ομάδες. Ωστόσο, ο βαθμός της βαλβιδικής καταστροφής και η κολλαγονοποίηση ήταν σημαντικά χειρότερα, η παρουσία ινοβλαστών μεγαλύτερη και το κλάσμα βράχυνσης μεταβλήθηκε σημαντικότερα στην ομάδα Γ από ότι στην ομάδα Δ (όλα τα P<0.05). Καταλήξαμε ότι η δεξαμεθαζόνη στην θεραπεία της πειραματικής σταφυλοκοκκικής ενδοκαρδίτιδας αορτικής βαλβίδας, αμβλύνει την βαλβιδική καταστροφή και συντηρεί την συνολική καρδιακή λειτουργία, χωρίς να επηρεάζει την αποτελεσματικότητα της μοξιφλοξασίνης.
Η επίδραση του καπνίσματος στη διατασιμότητα της ανιούσης αορτής
Authors: Σάσσαλος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Οι ελαστικές ιδιότητες της αορτής είναι δείκτες και προγνωστικοί παράγοντες του καρδιαγγειακού κινδύνου.Το κάπνισμα επιδεινώνει τις ελαστικές ιδιότητες των αρτηριών.Η οξεία και χρόνια επίδραση του καπνίσματος τσιγάρου πάνω στις ελαστικές ιδιότητες της ανιούσας αορτής δεν έχουν ακόμη ορισθεί. ΜΕΘΟΔΟΙ: Mελετήσαμε 130 (85 καπνιστές και 45 μη καπνιστές) υγιείς άνδρες (38,1±8,9 ετών) χωρίς άλλους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο στο χρόνιο μέρος της μελέτης.Είκοσι καπνιστές από αυτούς(40,0±4,2 ετών) περιλήφθησαν στην όξεία μελέτη. Στην οξεία μελέτη κάθε εξεταζόμενος μελετήθηκε σε δύο περιπτώσεις: μία με κάπνισμα ενός τσιγάρου και μία άλλη με εικονικό κάπνισμα.Η διατασιμότητα της ανιούσας αορτής προσδιορίσθηκε με το δύο διαστάσεων καθοδηγούμενο Μ-mode διαθωρακικό υπερηχογράφημα της αορτής αρχικά και μετά το τέλος του καπνίσματος.Στην χρόνια μελέτη η σύνδεση μεταξύ του καπνίσματος και της διατασιμότητας της ανιούσας αορτής προσδιορίσθηκε. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Το κάπνισμα οξέως αυξάνει την συστολική, την διαστολική και την πίεση παλμού. Επιπλέον,το κάπνισμα ελαττώνει την διατασιμότητα της ανιούσας αορτής (απο 0,53±0,86 cm2/dyne X 10-6, p<0,05). Χρόνια μελέτη: Οι καπνιστές είχαν ελαττωμένη διατασιμότητα της ανιούσας αορτής(2,21±0,92 έναντι 2,75±1,07 cm2/dyne X 10-6, p<0,05) συγκρινόμενοι με τους μη καπνιστές.Η αορτική διατασιμότητα ήταν ανεξάρτητα συνδεδεμένη με το κάπνισμα (β = -0,293, p<0,001) μετά από έλεγχο για πιθανούς συγχυτικούς παράγοντες.Δεν παρατηρήθηκε σύνδεση της αορτικής διατασιμότητας με την ποσότητα/διάρκεια του καπνίσματος στην ομάδα των καπνιστών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το κάπνισμα τσιγάρου προκαλεί οξέως μια επιδείνωση στις ελαστικές ιδιότητες της ανιούσας αορτής σε υγιείς άνδρες.Σε χρόνια βάση,οι καπνιστές έχουν ελαττωμένη την διατασιμότητα της ανιούσας αορτής συγκρινόμενοι με τους μη καπνιστές. Η επίδραση του καπνίσματος στην διατασιμότητα της ανιούσας αορτής είναι ανεξάρτητη από την δόση/διάρκεια του καπνίσματος
Η κλαριθρομυκίνη ως ανοσοπαρεμβατική θεραπεία
Authors: Ραφτογιάννη Μαρία
Published: January 2014

Σκοπός Η εφαρμογή της κλαριθρομυκίνης ως ανοσοτροποποιητική θεραπεία στην πειραματική ουροσήψη από πολυανθεκτική Pseudomonas aeruginosa. Μέθοδοι Πρόκληση οξείας πυελονεφρίτιδας σε 40 κονίκλους μετά ενοφθαλμισμό του μικροβίου στη νεφρική πύελο. Η θεραπεία χορηγήθηκε κατά την εμφάνιση σημείων σήψης σε τέσσερις ομάδες: Α: μάρτυρες, B: ενδοφλέβιας κλαριθρομυκίνης, C: αμικασίνης και D: και των δύο φαρμάκων. Καταγράφηκε η επιβίωση και τα ζωτικά σημεία, έγινε συλλογή αίματος για καλλιέργεια και υπολογισμό προφλεγμονωδών μεσολαβητών, απομονώθηκαν μονοκύτταρα για καθορισμό του ρυθμού απόπτωσης και της ex vivo έκκρισης TNFα. Έγιναν ποσοτικές καλλιέργειες και βιοψίες οργάνων μετά τον θάνατο των πειραματικών προτύπων. Αποτελέσματα Βρέθηκαν αυξημένη θερμοκρασία ορθού και κορεσμός οξυγόνου στις ομάδες B και D συγκριτικά με τις A και C. Η μέση επιβίωση των ομάδων A, B, C και D ήταν 2.65, 7.15, 4.25 και 8.70 ημέρες αντίστοιχα. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ των ομάδων όσον αφορά το βακτηριακό φορτίο στο αίμα και τους ιστούς και τις ενδοτοξίνες στον ορό. Η MDA του ορού και η δραστικότητα της ολικής κασπάσης-3 των μονοκυττάρων της ομάδας D ελαττώθηκε μετά τη θεραπεία συγκριτικά με τις άλλες ομάδες. Διαπιστώθηκε αρνητική συσχέτιση μεταξύ της κυτταροπλασματικής κασπάσης-3 και της ex vivo έκκρισης TNFα των μονοκυττάρων του αίματος της ομάδας A, ενώ ανάλογη συσχέτιση δεν βρέθηκε για καμία άλλη ομάδα. Η ιστοπαθολογική ταξινόμηση του ήπατος και των πνευμόνων της ομάδας B ήταν χαμηλότερη από της ομάδας A. Συμπεράσματα Η όψιμη χορήγηση κλαριθρομυκίνης στην πειραματική ουροσήψη από πολυανθεκτική P.aeruginosa παρέτεινε την επιβίωση και βελτίωσε τα κλινικά ευρήματα. Η αποτελεσματικότητά της πιθανώς αποδίδεται σε ανοσοτροποποιητική παρέμβαση στα μονοκύτταρα του αίματος.