Κινητικός έλεγχος των σταθεροποιών μυών του κορμού και σπονδυλικά κατάγματα σε γυναίκες με οστεοπόρωση
Authors: Καρακασίδου Παλίνα 
Published: January 2014

Εισαγωγή. Η οστεοπόρωση είναι ένα κοινό μεταβολικό νόσημα των οστών που συνήθως επηρεάζει τις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Αποτελεί σημαντικό πρόβλημα υγείας σε αυτόν τον πληθυσμό, διότι συσχετίζεται με κατάγματα του αξονικού και του περιφερικού σκελετού τα οποία οδηγούν σε αυξημένη νοσηρότητα. Τα σπονδυλικά κατάγματα συνοδεύονται με τον χρόνιο πόνο, την αυξημένη κύφωση, την μείωση του ύψους, την μειωμένη αναπνευστική λειτουργία, την αλλαγή της όρθιας στάσης, την έκπτωση της ποιότητας ζωής και αποτελούν τον κίνδυνο νέων καταγμάτων. Ορισμένα σπονδυλικά κατάγματα θεωρούνται ασταθή. Η αστάθεια της σπονδυλικής μονάδας μπορεί να οδηγήσει σε υπέρμετρη φόρτιση των διαφόρων δομών της περιοχής με αποτέλεσμα τον πόνο, ενώ η εξειδικευμένη μυϊκή συστολή μπορεί να την σταθεροποιήσει. Οι εν τω βάθει ‘τοπικοί’ μονοαρθρικοί ή διαρθρικοί μύες ελέγχουν την κίνηση της σπονδυλικής μονάδας και οι επιπολής ‘γενικοί’ πολυαρθρικοί μύες ελέγχουν τις κινήσεις όλης της σπονδυλικής στήλης (ΣΣ). Η νευρομυϊκή δυσλειτουργία των τοπικών μυών μπορεί να οδηγήσει σε μη ελεγχόμενη κίνηση και κάκωση των δομών της σπονδυλικής μονάδας. Παρ’ όλο που έχουν εφαρμοστεί πολλών ειδών συντηρητικής αγωγής σε οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα, έχει δοθεί πολύ μικρή έμφαση στο μυϊκό σύστημα το οποίο ελέγχει την τμηματική σπονδυλική κίνηση. Κλινικά, οι ειδικές ασκήσεις νευρομυϊκού ελέγχου της σπονδυλικής μονάδας έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματικές σε ασθενείς με σπονδυλόλυση/σπονδυλολίσθηση, οσφυαλγία, αυχεναλγία, πονοκεφάλους και οσφυο-πυελικό πόνο. Επίσης η παθητική κινητοποίηση της ΣΣ είναι μία τεχνική η οποία χρησιμοποιείται ευρέως στο manual therapy, έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματική στην μείωση του πόνου, στην ενεργοποίηση του συμπαθητικού συστήματος και στην προαγωγή της νευρομυϊκής δραστηριότητας. Υπάρχουν λίγες μελέτες που αφορούν στην ασφάλεια αυτής της τεχνικής, καθώς υπάρχει δικαιολογημένη ανησυχία για την ασφάλειά της. Ο σκοπός της παρούσας τυχαιοποιημένης μελέτης ήταν να διερευνήσει τα αποτελέσματα των ειδικών ασκήσεων σταθεροποίησης του κορμού και τον συνδυασμό τους με την παθητική κινητοποίηση της ΣΣ σε γυναίκες με τουλάχιστον ένα οστεοπορωτικό σπονδυλικό κάταγμα. Η αποτελεσματικότητα αυτών των δύο παρεμβάσεων συγκρίθηκε με τα αποτελέσματα που προέκυψαν από την ομάδα ελέγχου. Η ασφάλεια των τεχνικών ελέγχθηκε με την αναφορά των συμμετεχουσών κάποιου ανεπιθύμητου γεγονότος. Μέθοδος και υλικό. Συμμετείχαν 30 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ηλικίας 60-80 ετών με 1-5 σπονδυλικά κατάγματα χαμηλής βίας. Οι γυναίκες λάμβαναν την τυπική φαρμακευτική αγωγή για την οστεοπόρωση. Οι συμμετέχουσες χωρίσθηκαν σε τρεις ομάδες με την μέθοδο των σφραγισμένων φακέλων. Η πρώτη ήταν η ομάδα ελέγχου (C), στην οποία δόθηκε αγωγή από τον θεράποντα γιατρό. Η δεύτερη ήταν η ομάδα άσκησης (Ε) και η τρίτη η ομάδα άσκησης+κινητοποίησης (ΕΜ). Μετρήθηκε του ύψος, το βάρος, ο δείκτης μάζας σώματος, τα σπονδυλικά κυρτώματα, η στάση, η σωματική επίδοση, η ακράτεια ούρων και η ποιότητα ζωής τους. Οι ομάδες ακολούθησαν το πρόγραμμά τους 3 φορές την εβδομάδα για 3 μήνες, ενώ εκτελούσαν τις ασκήσεις κάθε μέρα μόνες τους και εν συνεχεία εκτελούσαν το πρόγραμμα των ασκήσεων μόνες στο σπίτι τους για άλλους 3 μήνες. Οι μετρήσεις επανελήφθησαν στους 3 και 6 μήνες. ........................................................................