Η επίδραση της συστηματικής αερόβιας άσκησης στην καρδιακή λειτουργία ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και νευροπάθεια του αυτόνομου νευρικού συστήματος
Authors: Πάγκαλος Μιχαήλ 
Published: August 2021

Ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη (Σ.Δ.) τύπου 2 συχνά παρουσιάζουν νευροπάθεια του αυτονόμου νευρικού συστήματος (ΚΑΝ), η οποία σχετίζεται με διάφορες καρδιαγγειακές διαταραχές τόσο κατά την ηρεμία όσο και κατά την άσκηση. Έχει διαπιστωθεί ότι η ΚΑΝ παρουσιάζει υψηλή θνητότητα, οφειλόμενη κυρίως σε καρδιαγγειακά αίτια. Σκοπός της μελέτης ήταν η επίδραση της συστηματικής αερόβια άσκησης στη καρδιακή λειτουργία διαβητικών ασθενών τύπου 2 με ΚΑΝ. Το υλικό της μελέτης αποτέλεσαν 17 ασθενείς με Σ.Δ. τύπου 2 και ΚΑΝ (Ομάδα Α- μέση ηλικία 56,2±5,8 έτη) και 15 ασθενείς με Σ.Δ. τύπου 2 δίχως ΚΑΝ (Ομάδα Β- μέση ηλικία 55,8±5,6 έτη). Όλοι οι ασθενείς συμμετείχαν σε ένα εξάμηνο πρόγραμμα αερόβιας άσκησης, 3 φορές την εβδομάδα, έντασης 70-85% της εφεδρικής καρδιακής συχνότητας (ΗRR). Σε όλους, κάτα την έναρξη και λήξη του προγράμματος αποκατάστασης, έγινε κλινικό-εργαστηριακός έλεγχος, προσδιορισμός αιματολογικών και βιοχημικών παραμέτρων, υπερηχοκαρδιογράφημα, δοκιμασία κόπωσης και εργοσπιρομέτρηση και 24-ωρη καταγραφή του ηλεκτροκαρδιογραφήματος, με τη μέθοδο Holter, για τη μέτρηση της μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας (HRV). Κατά την έναρξη της μελέτης, διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική μείωση σε όλους τους δείκτες του HRV στην ομάδα Α συγκριτικά με την ομάδα Β (p<0,05). Επιπλέον, παρατηρήθηκε μειωμένη τιμή της κορυφαίας πρόσληψης οξυγόνου (VO2peak) κατά 14,8% (p<0,05), και της καρδιακής συχνότητας ηρεμίας κατά 13,9% (p<0,05) στην ομάδα Α συγκριτικά με την ομάδα Β. Μετά το τέλος του 6-μηνου προγράμματος αερόβιας άσκησης, το SDNN αυξήθηκε κατά 18,8% (p<0,05) και 13,8% (p<0,05) στην ομάδα Α και Β, αντίστοιχα, το rMMSd κατά 35% (p<0,05) και 15,2% (p<0,05) και το pNN50 αυξήθηκε κατά 400% (p<0.05) και 67,9% (p<0,05). Όσον αφορά τους δείκτες του HRV στο πεδίο των συχνοτήτων, παρατηρήθηκε αύξηση στην ομάδα Α του TSP, VLF, LF, HF κατά 46,4% (p<0,05), 41,4% (p<0,05), 47,6% (p<0,05), 66,8% (p<0,05), αντίστοιχα. Αντίθετα, στην ομάδα Β το TSP αυξήθηκε κατά 23,9% (p<0,05), το VLF κατά 25,4% (p<0,05), το LF(n.u.) μειώθηκε κατά 8,6% (p<0,05) και ο λόγος LF/HF κατά 15,4% (p<0,05). Η Κ.Σ. ηρεμίας μειώθηκε κατά 12,8% (p<0,05) στην ομάδα Α και 8% (p<0,05) στη Β και η διάρκεια κόπωσης στο δαπεδοεργόμετρο αυξήθηκε κατά 9% (p<0,05) και 9,3% (p<0,05). Επιπλέον η VO2peak αυξήθηκε κατά 17,9% (p<0,05) και 11,3% (p<0,05) στην ομάδα Α και Β, αντίστοιχα. Επιπρόσθετα, διαπιστώθηκε ότι η συστηματική άσκηση προκαλεί στατιστικά σημαντικές αλλαγές στα επίπεδα των λιπιδίων, την γλυκόζη, την HbA1c και την ευαισθησία στην ινσουλίνη και στις δύο ομάδες. Παράλληλα, παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση του όγκου παλμού, της καρδιακής παροχής και του κλάσματος εξώθησης και στις δύο ομάδες. Από τα αποτελέσματα της μελέτης διαπιστώνεται, λοιπόν, ότι η συστηματική άσκηση βελτιώνει την λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος στη καρδιά ασθενών με Σ.Δ. τύπου 2, τόσο με όσο και χωρίς ΚΑΝ. Ωστόσο οι επιδράσεις της άσκησης είναι πιο έντονες στην ομάδα των ασθενών με ΚΑΝ. Επίσης διαπιστώθηκε βελτίωση στην καρδιοαναπνευστική επάρκεια, στον γλυκαιμικό έλεγχο και στο λιπιδαιμικό προφίλ και στις δυο ομάδες διαβητικών ασθενών.