Συγκριτική μελέτη σχημάτων κλασματοποίησης της ακτινοθεραπείας στον καρκίνο της ουροδόχου κύστης
Authors: Παντελιάδου Μαριάνθη 
Published: January 2014

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η ακτινοθεραπεία αποτελεί μία αποτελεσματική εναλλακτική θεραπεία έναντι της κυστεκτομής. Αν και η ταχεία επαναπληθυσμοποίηση των κλωνογόνων καρκινικών κυττάρων κατά τη διάρκεια της ακτινοθεραπείας συμβάλλει στην ακτινοαντοχή και την αποτυχία της ακτινοθεραπείας, επιταχυνόμενα σχήματα ακτινοθεραπείας με κλάσματα <2Gy απέτυχαν μέχρις σήμερα να δείξουν κλινικό όφελος. Στην παρούσα διατριβή μελετήσαμε την υπόθεση ότι η χρήση της υποκλασματοποιημένης και επταχυνόμενης ακτινοθεραπείας (HypoARC) μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική, ιδίως σε όγκους με αυξημένη δραστηριότητα κλωνογόνων κυττάρων και σε όγκους με χαμηλή ακτινευαισθησία. ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: Ογδόντα δύο (82) ασθενείς με καρκίνο ουροδόχου κύστης υποβλήθηκαν σε ριζική σύμμορφη-3D εξωτερική ακτινοθεραπεία (14x2.7Gy στην πύελο και 15x3.4 Gy στην ουροδόχο κύστη εντός διάστηματος 19 ημερών). Οι παραπάνω ασθενείς έλαβαν ημερήσια δόση από 0-1000mg αμιφοστίνης, χρησιμοποιώντας έναν αλγόριθμο εξατομίκευσης δόσης. Η λιποσωμιακή δοξορουβικίνη (Caelyx), σε δόση 20mg/m2 κάθε 2 εβδομάδες, χορηγήθηκε στους 41 από τους 82 ασθενείς, για συνολική θεραπεία από 3-6 κύκλους (μέσος όρος 3). Η παρακολούθηση των ασθενών ως προς την επιβίωση κυμαίνονταν από 2-61 μήνες (μέσος όρος 19 μήνες). Παράλληλα μελετήθηκε αντίστοιχη σειρά 84 ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστης, οι οποίοι είχαν υποβληθεί σε εξωτερική ακτινοθεραπεία με κλασική κλασματοποίηση, Αυτοί αναλύθηκαν εξίσου ως προς τα ποσοστά πρώιμης και όψιμης τοξικότητας καθώς και ως προς τα ποσοστά ανταπόκρισης του όγκου στην θεραπεία. Ο μέσος όρος παρακολούθησης αυτών των ασθενών ήταν 22 μήνες (εύρος 2-79 μήνες). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο εξατομίκευσης της δόσης, 46/82 (56.1%) ασθενείς έλαβαν ημερήσια δόση 1000mg αμιφοστίνης, 16/82 (19.5%) 750 mg και 7/82 (8.5%) 500mg, ενώ 13/82 (15.8%) ασθενείς διέκοψαν την χορήγηση της αμιφοστίνης, καθώς εμφάνισαν μη ανεκτή ναυτία και κόπωση που παρατηρήθηκε από τα 500mg και δεν υποχώρησε μετά από χορήγηση δεξαμεθαζόνης. Οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε HypoARC εμφάνισαν μικρότερα ποσοστά (συγκριτικά με την ομάδα της κλασικής ακτινοθεραπείας) εντερικής κολίτιδας grade 2-3 (10.9% έναντι 25%, p=0.0006) και μικρότερα ποσοστά δυσουρίας grade 1-2 (15.8% έναντι 59.5%, p=0.0001). Μικρά ποσοστά κυστίτιδα παρατηρήθηκε εξίσου και στις δύο ομάδες ασθενών ( 3.7% και 4.8% αντίστοιχα, p=0.72). Από τους 82 ασθενείς που έλαβαν HypoARC, ποσοστό 8.5% παρουσίασε grade 2 διάρροια και 22% grade 1 διάρροια. Η παραπάνω τοξικότητα ήταν λιγότερο συχνή σε σχέση με την ομάδα ασθενών που έλαβε κλασική α/θ. Αυτοί εμφάνισαν διάρροια grade 2 σε ποσοστό 22.6% και grade 1 σε ποσοστό 41.7% (p=0.0001). Πρωκτίτιδα grade 1-2 εμφανίστηκε σε ποσοστό 39% των ασθενών της πρώτης ομάδας και 53.6% των ασθενών της δεύτερης (p=0.12). Πρωκτίτιδα grade 3 εμφανίστηκε σε 1.2% και 2.4% των ασθενών στις δύο ομάδων, αντίστοιχα. Η τοξικότητα του δέρματος μετά από α/θ ήταν πολύ χαμηλή και στις δύο ομάδες ασθενών...................................................................................................................... ............................................................................................................................................................