bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Fabrication of Blister-free van der Waals Heterostructure
Authors:   , Hiraprayoonpong Kittipat
Published: February 2025

Van der Waals heterostructure consists of a stack of two or more 2-dimension materials held together by van der Waals force. Such heterostructures allow us to fabricate novel materials by simply stacking various layered materials to create new functionalities as well as observe emergent phenomena which may not exist in the underlying layered materials. In this project, we develop laboratory equipments and recipe for fabrication of blister-free van der Waals heterostructure using pick-up transfer method. Blisters can occur during transferring and stacking 2D material where they could reduce electron mobility. We apply tear-and-stack procedures to create twisted bilayer graphene (TBG) with a controllable twist angle from a singlelayer graphene sheet. In particular, we aim at fabricating TBG at a magic twist angle of 1.05° which has been shown to exhibit strongly correlated phases such as superconductivity and Mott insulator. Here we employ two types of polymer, Polypropylene Carbonate (PPC) and Poly(bisphenol A carbonate) (PC), for transfer process. We find that PC polymer improves the yield of blister-free TBG because of a much slower speed during the tear-step, unlike the PPC polymer which requires a sudden tear, causing graphene to damage. In addition, the PC polymer can withstand a temperature up to 180°C, compared to 120°C of PPC, which allows for an effective removal of blisters during stacking process. A complete TBG device is then characterized by optical microscope and atomic force microscope to verify blister-free area on the device. Finally, Raman spectroscopy is employed to confirm the small twist angle of TBG.
ผลกระทบของเขม่าดำต่อเสถียรภาพในการผลิตยางคอมพาวด์
Authors:   , ศักดิ์สิทธิ์พรชัย วริษฐา
Published: February 2025

การศึกษาความสัมพันธ์ของสมบัติของเขม่าดำที่มีผลต่อสมบัติของยางคอมพาวด์จากการผลิต เช่นมอดูลัส การสูญเสียพลังงาน เวลาในการเกิดวัลคาไนซ์ของยาง เขม่าดำแบ่งได้หลายเกรด ในงานวิจัยนี้จะศึกษาเขม่าดำเกรด N234 และ N550 ซึ่งมีโครงสร้าง ขนาด และพื้นที่ผิวในการเกิดปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน โดยจะใช้เทคนิคการวัดค่าการดูดซับของน้ำมันบนพื้นที่ผิวเขม่าดำเป็นวิธีหลักการติดตามและบ่งบอกถึงโครงสร้าง และพื้นที่ผิวในการเกิดปฏิกิริยา โดยพบว่าเขม่าดำไม่มีผลอย่างชัดเจนต่อการผลิตยางคอมพาวด์ในช่วงเวลาที่ศึกษา การสอบทวนกลับข้อมูลเขม่าดำในสายการผลิตทำให้ได้ค่าขอบเขตเตือนของการดูดซับน้ำมันของเขม่าดำเกรด N550 ที่ 115 และ 123 มิลลิลิตรต่อเขม่าดำ 100 กรัม และการผลิตยางคอมพาวด์ที่มีการควบคุมเขม่าดำ พบว่าเขม่าดำเกรด N234 มีค่าการดูดซับน้ำมันที่แปรผันตรงกับมอดูลัสของยางคอมพาวด์ แต่ผกผันกับการสูญเสียพลังงานและเวลาในการเกิดวัลคาไนซ์ ในขณะที่เขม่าดำเกรด N550 แสดงให้เห็นว่าค่าการดูดซับน้ำมันจะแปรผันตรงกับทั้งมอดูลัสและการสูญเสียพลังงานของยางคอมพาวด์
การสกัดระดับจุลภาคด้วยเจลอิเล็กโทรเมมเบรน สำหรับการหาปริมาณไอโอดีนด้วยเทคนิคไอออนโครมาโทกราฟี
Authors:   , รื่นภาคพจน์ ธนกร
Published: February 2025

เทคนิคการสกัดระดับจุลภาคด้วยเจลอิเล็กโทรเมมเบรน ถูกพัฒนาขึ้นบนพื้นฐานของหลักการ “เคมีสีเขียว” ที่มีจุดมุ่งหมายในการลดการใช้สารเคมีและของเสียที่อาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงการใช้สารเคมีหรือวัสดุที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ในงานวิจัยนี้ได้นำเทคนิคดังกล่าวไปใช้ในการสกัดและเพิ่มความเข้มข้นของไอโอดีนในรูปของไอโอเดตก่อนนำไปตรวจวิเคราะห์ด้วยเทคนิคไอออนโครมาโทกราฟี โดยมีหลักการคือ สารที่สนใจที่มีประจุจะเคลื่อนย้ายจากสารละลายตัวอย่างหรือเฟสให้ไปยังเฟสรับภายใต้แรงขับเคลื่อนศักย์ไฟฟ้า ผ่านตัวกลางที่เป็นเจลเมมเบรนที่ทำจากสารจากธรรมชาติ คือ อะกาโรส ศึกษาสภาวะเหมาะสมที่ให้ประสิทธิภาพในการสกัดสูงสุด ได้แก่ ความเข้มข้นของอะกาโรสเจล 2 เปอร์เซ็นต์โดยมวลต่อปริมาตร, ความหนาของอะกาโรสเจล 7 มิลลิเมตร, พีเอชของอะกาโรสเจลเท่ากับ 7, พีเอชของสารละลายตัวให้เท่ากับ 7, พีเอชของสารละลายตัวรับเท่ากับ 7 และศักย์ไฟฟ้าที่ให้ 50 โวลต์ ทำการศึกษาแต่ละปัจจัยที่ระยะเวลาในการสกัด 10 นาที พิจารณาประสิทธิภาพการสกัดจากค่าสัญญาณพื้นที่ใต้พีคของไอโอเดตที่ได้จากการทดลอง 3 ซ้ำ เทคนิคที่ถูกพัฒนาขึ้นสามารถสกัดไอโอเดตได้ให้ค่าเปอร์เซ็นต์ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานสัมพัทธ์น้อยกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ จัดอยู่ในระดับความเที่ยงปานกลาง เทคนิคการสกัดนี้เป็นเทคนิคที่ง่าย รวดเร็ว และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
การเปลี่ยนรูปทางชีวภาพของสารสกัดจากกากขิงด้วยรา
Authors:   , วงค์กาศ ภัทรนนท์
Published: February 2025

การเปลี่ยนรูปทางชีวภาพ (Biotransformation) เป็นกระบวนการแปลงเปลี่ยนสารเป็นสารใหม่ด้วยวิธีการทางชีวภาพ เช่น จุลินทรีย์ งานวิจัยนี้ต้องการนำวิธีการเปลี่ยนรูปทางชีวภาพมาเปลี่ยนโครงสร้างทางโมเลกุลของสารสำคัญหลักที่พบในกากขิงให้เป็นสารใหม่ ที่อาจมีฤทธิ์ดีกว่าหรือแตกต่างไปจากเดิม ซึ่งอาจช่วยเพิ่มมูลค่าให้กากขิงได้ ผู้วิจัยได้แยกรา 12 สายพันธุ์จากดินใต้ต้นขิง ได้แก่ ราสายพันธุ์ GS1, GS2, GS3, GS4, GS6, GS7, GS8, GS10, GS12, GS13, GS14 และ GS15 และศึกษาความสามารถของราเหล่านี้ในการเปลี่ยนรูปทางชีวภาพของสารสำคัญหลักในสารสกัดจากกากขิง เช่น 6-gingerol และ 6-shogaol ซึ่งพบว่า ราเหล่านี้สามารถเปลี่ยนสารสำคัญหลักในสารสกัดจากกากขิงเป็นผลิตภัณฑ์ที่แตกต่างกันทั้งหมด 8 ชนิด ในราเหล่านี้ มีรา 5 สายพันธุ์ ได้แก่ ราสายพันธุ์ GS1, GS3, GS6, GS7, และ GS14 ที่มีความสามารถเปลี่ยนสารตั้งต้นเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีพื้นที่ใต้พีคค่อนข้างสูงในโครมาโทแกรม HPLC อีกทั้งยังครอบคลุมกับพีคของผลิตภัณฑ์ใหม่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากราสายพันธุ์อื่น ผู้วิจัยจึงได้ศึกษาหาภาวะที่เหมาะสมที่สุดต่อการเก็บและแยกผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เกิดขึ้นจากรา 5 สายพันธุ์นี้ โดยวิเคราะห์จากการเปลี่ยนแปลงของพี้นที่ใต้พีคของสารตั้งต้น คือ 6-gingerol และ 6-shogaol ในสารสกัดจากกากขิง และผลิตภัณฑ์ใหม่จากการเปลี่ยนรูปทางชีวภาพ ซึ่งมีเวลาบนโครมาโทแกรม HPLC ต่างออกไปจากชุดควบคุมที่ไม่มีราที่เวลาต่าง ๆ จากการทดลอง พบว่า ราสายพันธุ์ GS1, GS3, GS6 และ GS7 สามารถเปลี่ยนรูปทางชีวภาพได้ทั้ง 6-gingerol และ 6-shogaol โดย GS1 และ GS3 ให้ผลิตภัณฑ์ที่เวลา 12.9 นาที โดยภาวะที่เหมาะสมที่สุดต่อการเก็บและแยกผลิตภัณฑ์นี้คือที่เวลา 3 และ 2 วันหลังการบ่ม ตามลำดับ, GS6 ให้ผลิตภัณฑ์ที่เวลา 15.9 และ 19.5 นาที และภาวะที่เหมาะสมที่สุดคือที่ เวลา 2 วัน หลังการบ่ม และ GS7 ให้ผลิตภัณฑ์ที่เวลา 10.7, 15.4, 19.5 และ 23.1 นาที ภาวะที่เหมาะสมที่สุด คือ ที่เวลา 7,7,1 และ 3 วันหลังการบ่ม ตามลำดับ ในขณะที่ราสายพันธุ์ GS14 สามารถเปลี่ยนรูปทางชีวภาพของ 6-shogaol เท่านั้น และให้ผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เวลา 19.5 นาที ซึ่งภาวะที่เหมาะสมที่สุดต่อการเก็บและแยกผลิตภัณฑ์นี้คือ ที่เวลา 2 วันหลังการบ่ม ผลการทดลองนี้จะเป็นประโยชน์ต่อการพิสูจน์เอกลักษณ์ของสารผลิตภัณฑ์ และการแยกสารเพื่อทดสอบฤทธิ์ทางชีวภาพทั้งต่อสุขภาพและทางการเกษตรต่อไป
การศึกษามูลค่าการเอาประกันวินาศภัยภัยโดยใช้แบบจำลองอนุกรมเวลา
Authors:   , น้อยท่าช้าง เจษฎากร
Published: February 2025

ในโครงงานนี้ เรามีความสนใจในการศึกษาการประยุกต์ใช้อนุกรมเวลาเพื่อใช้ในการศึกษาแนวโน้มของข้อมูลของประกันวินาศภัยของประเทศไทยโดยแบ่งออกเป็น 2 ประเด็นที่สนใจคือ (1) มูลค่าการเอาประกันวินาศภัย และ (2) จำนวนกรมธรรม์ของประกันวินาศภัย ซึ่งประกันวินาศภัยสามารถแบ่งได้ออกเป็น 3 ประเภท คือ การประกันอัคคีภัย (Fire insurance) การประกันภัยทางทะเลและขนส่ง (Marine and Transportation insurance) และ การประกันภัยรถยนต์ (Automobile insurance) โดยข้อมูลที่ใช้คือ มูลค่าการเอาประกันวินาศภัยและจำนวนกรมธรรม์ของประกันวินาศภัย ในช่วงเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 ถึง เดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 จากสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.) การวิเคราะห์ในโครงงานนี้ศึกษาผ่านโปรแกรม R
ผลของระดับความเค็มที่แตกต่างต่อพัฒนาการเหงือกและเซลล์คลอไรด์ของปลา Poecilia mexicana Steindachner, 1863 ในจังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
Authors:   , สาธร ศิริรัตน์
Published: February 2025

ปลา Poecilia mexicana เป็นปลาต่างถิ่นพบการกระจายตัวได้ทั่วไป ทั้งในน้ำจืด น้ำกร่อย และน้ำทะเล ในการศึกษาเบื้องต้นพบว่าปลาชนิดนี้สามารถอาศัยในบริเวณที่มีความเค็มสูงและในแหล่งน้ำเน่าเสียได้ ทั้งนี้ในการปรับตัวของปลาต่อการเปลี่ยนแปลงของความเค็มนั้นปลาจะใช้อวัยวะสำคัญคือเหงือกและไตในการปรับเปลี่ยนความเข้มข้นของโซเดียมและคลอไรด์ไอออนในตัว ซึ่งการศึกษาในครั้งนี้มุ่งเน้นศึกษาการเปลี่ยนแปลงของจำนวนเซลล์คลอไรด์ในเหงือกต่อความเค็มที่แตกต่างกันที่พบในปลาชนิดนี้ โดยทำการเก็บปลาจากบริเวณลำคลอง สุขสวัสดิ์ 84 ตำบลในคลองบางปลากด อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการทำการเลี้ยงในระดับความเค็มต่างๆกันโดยที่น้ำมาปรับสภาพในน้ำจืดเป็นระยะเวลา 2 สัปดาห์ก่อนทำการทดลอง ปลาชนิดนี้จะถูกปรับความเค็มขึ้นในแต่ละระดับความเค็ม ได้แก่ 0,10,20,30,40,50 ppt เพื่อเปรียบเทียบจำนวนเซลล์คลอไรด์ที่นับได้ในแต่ละความเค็มและความแตกต่างระหว่างเพศที่ความเค็ม 0,10,30 ppt การศึกษาเนื้อเยื่อของเหงือกปลาโดยใช้กล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสง ผลการศึกษาพบว่าปลาในน้ำจืดมีจำนวนเซลล์คลอไรด์บน primary lamella น้อยกว่าปลาในน้ำที่เค็มกว่า ซึ่งจะพบว่ามีจำนวนเซลล์คลอไรด์มากขึ้นเมื่อความเค็มเพิ่มขึ้น และไม่พบความแตกต่างของจำนวนเซลล์คลอไรด์ระหว่างเพศ ในการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าเหงือกเป็นอวัยวะแรกที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงความเค็ม ซึ่งหน้าที่การขับโซเดียมและคลอไรด์ไอออนส่วนเกินของปลาในน้ำเค็มนั้นอยู่ที่เซลล์คลอไรด์บริเวณเหงือก เซลล์ซึ่งมีโครงสร้างพิเศษนี้ใช้กระบวนการทางระดับเซลล์และโมเลกุลในการปรับสมดุลของไอออนแร่ธาตุจึงมีบทบาทสำคัญในการขับเกลือให้อยู่ในระดับทีเหมาะในการดำรงชีวิต
A molecular dynamic study of furofuran lignans as an inhibitor of antidiabetic drug target
Authors:   , Lerttanakij Pisit
Published: February 2025

An earlier research study has found that furofuran type lignans have exhibited an alpha-glucosidase inhibition. In this study, molecular docking and molecular dynamics simulation were carried out to investigate the interaction between furofuran lignan derivatives and human maltase. In the system simulation, four compounds were chosen, namely α-8 b, α-14, β-14 and compound 4. The simulation of the maltase-acarbose model system was used as a control study and comparison. The results showed that the binding characteristics of all 4 compounds were similar to that of acarbose by orienting the 3 , 4 - dihydroxyphenyl group towards the binding pocket and forming the hydrogen bonds with the amino acid residues within the binding site. However, the water molecules in the crystal structure were found to enhance the stability of the inhibitors in the binding site. From the calculated results, the free energies of the binding between the inhibitors and the maltase were in the following order: maltase-β-14 > maltase-α-14 > maltase-α-8b, which is consistent with the experimentallydetermined IC₅₀ values.
การวิเคราะห์อารมณ์เพื่อศึกษาภาวะซึมเศร้าบนทวิตเตอร์
Authors:   , อมรรังสรรค์ พรพัทธา
Published: February 2025

โครงการวิจัยเรื่อง “การวิเคราะห์อารมณ์เพื่อศึกษาภาวะซึมเศร้าบนทวิตเตอร์” มีวัตถุประสงค์ เพื่อการศึกษาวิจัยและวิเคราะห์แยกแยะเกี่ยวกับการวิเคราะห์ความรู้สึกสำหรับภาวะโรคซึมเศร้าบนทวิตเตอร์ จุดมุ่งหมายขอบเขตการวิจัยจะอยู่ภายใต้หลักการวิเคราะห์อารมณ์ความรู้สึกเท่านั้น วิธีการวิจัยจะใช้วิธี รวบรวมชุดข้อมูลจากทวิตเตอร์ และจัดการกับข้อมูล รวมทั้งสกัดคุณลักษณะต่าง ๆ อ้างอิงจากการศึกษา พฤติกรรมภาวะอาการของผู้ที่มีภาวะโรคซึมเศร้าจากงานวิจัยต่าง ๆ กล่าวคือ อาการ เช่น อาการนอนไม่หลับ การมีความคิดเชิงลบที่เกี่ยวกับความตาย เป็นต้น โดยสามารถวิเคราะห์ผ่านคำศัพท์จากข้อความที่ทำการโพสต์ ได้ รวมถึงคุณลักษณะการมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างโดยศึกษาผ่านจำนวนการใช้งานบนเครือข่าย จำนวนการ ติดตามผู้อื่นและจำนวนการถูกติดตาม ทั้งนี้การใช้คำสรรพนามแทนตนเองเป็นส่วนหนึ่งในการนำมาวิเคราะห์ แยกแยะสำหรับการเข้าร่วมสังคมได้เช่นกัน ท้ายที่สุดเมื่อนำเข้ากระบวนการฝึกฝนรู้จำ ด้วยแบบจำลองการ จำแนกนาอีฟเบย์ แบบจำลองการค้นหาเพื่อนบ้านใกล้สุด k ตัว แบบจำลองต้นไม้ตัดสินใจ และแบบจำลอง ซัพพอร์ตเวกเตอร์แมชชีน ผลการวิจัยที่ได้แสดงให้เห็นว่า การใช้คุณลักษณะทั้งหมดกับแบบจำลองต้นไม้ ตัดสินใจให้ผลประสิทธิภาพดีที่สุด
การศึกษาการกระจายตัวของตัวอ่อนปูม้าเนื่องจากกระแสน้ำบริเวณชายฝั่ง ตำบลพุมเรียง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ด้วยแบบจำลองทางคณิตศาสตร์
Authors:   , โกมลฤทธิ์ ปิยาพัชร
Published: February 2025

ปูม้าเป็นหนึ่งในสัตว์น้ำเศรษฐกิจที่ได้จากการทำประมงในตำบลพุมเรียง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เพื่อความยั่งยืนของทรัพยากรปูม้า ชาวบ้านได้จัดตั้งธนาคารปูม้าขึ้นมา การเลือกพื้นที่และฤดูกาลในการปล่อยตัวอ่อนปูม้าที่ ได้จากธนาคารปูม้ามีผลต่ออัตราการรอดชีวิตของลูกปูม้าเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงทำการศึกษาการกระจายตัวของตัวอ่อนปูม้าในบริเวณชายฝั่งตำบลพุมเรียง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ด้วยแบบจำลองอุทกพลศาสตร์ (Delft3D-FLOW) ควบคู่กับแบบจำลองคลื่น (Delft3D-WAVE) โดยมีลมเป็นแรงขับที่ผิว จากนั้นนำกระแสน้ำที่ได้จากแบบจำลองดังกล่าว ไปใช้ศึกษาการกระจายของตัวอ่อนปูม้าด้วยแบบจำลอง Delft3D-PART เป็นระยะเวลา 1 ปี เปรียบเทียบ ลักษณะการเคลื่อนที่ของตัวอ่อนปูม้าในแต่ละเดือน จากการปล่อยตัวอ่อนปูม้าที่ต่างกัน 2 พื้นที่ คือ เกาะเสร็จ และเกาะปราบ ผลการศึกษาพบว่าหากปล่อยตัวอ่อนปูม้าระยะ Zoea (อายุ 0-3 วัน) บริเวณเกาะเสร็จ ในช่วงเดือน พฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม และบริเวณเกาะปราบในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคมและเดือนตุลาคม ตัวอ่อนปูม้าที่ปล่อยจะมีโอกาสลงเกาะและเจริญเติบโตไปเป็นตัวอ่อนระยะ Megalopa (อายุ 10-15 วัน) สำหรับกรณีอื่น ๆ พบว่าตัวอ่อนเคลื่อนเข้าสู่ฝั่งก่อนถึงเวลาลงเกาะ หรือเคลื่อนออกนอกพื้นที่ศึกษาก่อนถึงเวลาลงเกาะ จึงไม่สามารถคาดคะเนตำแหน่งการลงเกาะได้อย่างแน่ชัด จากการศึกษาพบว่าลมมรสุมมีอิทธิพลอย่างมากต่อทิศทางการเคลื่อน ตัวและพื้นที่ที่มีการลงเกาะของตัวอ่อนปูม้า ซึ่งผลการศึกษาในครั้งนี้สามารถนำไปศึกษาต่อยอดและใช้ในการบริหารจัดการการปล่อยปูม้าของธนาคารปูม้าได้
บทบาทของกระบวนการ Histone acetylation ต่อกระบวนการพัฒนาเป็นเซลล์ไขมันของเซลล์ไฟโบรบลาสต์จากดวงตาจากผู้ป่วยตาโปนจากไทรอยด์
Authors:   , ขาวสังข์ จิรายุส
Published: February 2025

โรคตาโปนจากไทรอยด์ (Graves’ Ophthalmopathy, GO) เป็นโรคที่มีการพัฒนามาจากโรคคอพอกแบบ เป็นพิษ (Graves’ hyperthyroidism) ถูกจัดเป็นโรคภูมิคุ้มกันต้านเนื้อเยื่อตนเองชนิดหนึ่ง โดยมีสาเหตุการเกิดมาจาก การที่ร่างกายผลิต autoantibody ที่สามารถจับกับ Thyroid Stimulating Hormone Receptor (TSHR) ซึ่งถูก แสดงออกบนผิวเซลล์ของเซลล์ไฟโบรบลาสต์จากดวงตา ส่งผลให้เซลล์ดังกล่าวสามารถเพิ่มจำนวนและเปลี่ยนแปลงไป เป็นเซลล์ myofibroblast หรือ เซลล์ adipocyte และเกิดการสะสมของไขมันและขยายขนาดของเนื้อเยื่อรอบดวงตา (tissue expansion) อีกทั้งยังสามารถถูกกระตุ้นได้จาก growth factor ที่หลั่งออกมาจากเซลล์ในระบบภูมิคุ้มกัน บริเวณรอบดวงตา อาทิเช่น PDGF-BB และ IGF-1 ได้ ส่งผลให้ผู้ป่วยมีอาการต่าง ๆ เช่น ลูกตาถูกดันออกมา จนไม่ สามารถปิดตาได้สนิท และอาจเกิดอาการตาบอดในผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรง โดยแนวทางการรักษาในปัจจุบัน ได้แก่ การ ใช้ยาสเตียรอยด์และการผ่าตัด ซึ่งมีผลข้างเคียงและยังไม่จำเพาะกับสาเหตุการเกิดโรค ในงานวิจัยนี้จึงมุ่งเน้นศึกษาไปที่ บทบาทของ PDGF-BB และ IGF-1 ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการทาง epigenetics ประเภท Histone acetylation และ Histone deacetylation ในกระบวนการพัฒนาของเซลล์ไขมัน (Adipocyte differentiation) โดยทำการทดลองเลี้ยง เซลล์ไฟโบรบลาสต์จากดวงตาในสภาวะต่าง ๆ เป็นระยะเวลา 14 วัน จากนั้นย้อมไขมันภายในเซลล์ด้วยวิธี Oil Red O staining และสกัด RNA เพื่อวัดระดับการแสดงออกของ PPAR -γ CD90 และ HDAC mRNA ด้วยเทคนิค real-time PCR พบว่า เซลล์ที่ถูกเลี้ยงในสภาวะ Non-differentiation ที่มี PDGF-BB มีการแสดงออกของ PPAR -γ ซึ่งเป็น Adipogenic marker (p=0.1865) และ HDAC5 mRNA เพิ่มมากขึ้น (p<0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับเซลล์ที่ถูกเลี้ยงใน สภาวะ Non-differentiation อีกทั้งการแสดงออกของยีน PPAR- γ ยังมีแนวโน้มในการมีความสัมพันธ์แบบบวกกับ การแสดงออกของยีน HDAC5 (p=0.1875) จึงสรุปได้ว่า PDGF-BB สามารถกระตุ้นให้เกิดกระบวนการ Adipocyte differentiation ของเซลล์ไฟโบรบลาสต์จากดวงตา โดยอาศัยการทำงานของเอนไซม์ HDAC5 โดยในการทดลองต่อไป ควรทดลองเพิ่มเติมโดยใช้ HDAC inhibitor (HDACi) เพื่อยับยั้งการเกิดกระบวนการดังกล่าว เพื่อหาหนทางการรักษา ที่จำเพาะต่อกระบวนการ Adipocyte differentiation ของเซลล์ไฟโบรบลาสต์จากดวงตาในผู้ป่วยตาโปนจากไทรอยด์ ต่อไป
สูตรของจำนวนช่องที่ม้าหมากรุกเดินถึงได้แบบ (2,b) เมื่อ∈ b {3,5}
Authors:   , ศรสิทธิ์ ประพิมพรรณ
Published: February 2025

กระดานหมากรุกขนาด m x n คือ กระดานรูปสี่เหลี่ยมมุมฉากที่ประกอบด้วยแถวของช่องรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสซึ่งจัดเรียงเป็น m แถวและแต่ละแถวมีอยู่ n หลัก ในกรณีที่ m → ∞ และ n → ∞ จะเรียกกระดานหมากรุกดังกล่าวว่ากระดานหมากรุกขนาดอนันต์ การเดินของม้าหมากรุกแบบ (a,b) เป็นการเดินบนกระดานหมากรุกขนาดอนันต์จากช่องรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสช่องหนึ่งไปอีกช่องหนึ่ง โดยเดินม้าหมากรุกไป a ช่องตามแนวตั้งหรือแนวนอนแล้วเดินเลี้ยวทำมุม 90 องศากับแนวเดิมไปอีก b ช่อง ซึ่งโครงงานนี้ พิจารณาการเดินของม้าหมากรุกเดินแบบ (2,b) เมื่อ b ∈ {3,5} และนำเสนอสูตรของจำนวนช่องที่ม้าสามารถเดินแบบ (2,b) เมื่อ b ∈ {3,5} ไปถึงได้บนกระดานหมากรุกขนาดอนันต์ และจำนวนช่องสะสมที่ม้าสามารถเดินไปถึงด้วยการเดินเพียง k ครั้ง
ผลของสารเติมแต่งต่อประสิทธิภาพการหมักไซเลจหญ้าเนเปียร์ด้วยแบคทีเรียกรดแล็กติก
Authors:   , แจ่มโภคา วิธี
Published: February 2025

การหมักไซเลจเป็นการรักษาคุณภาพของพืชอาหารสัตว์ที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย การหมักไซเลจเพื่อให้ได้คุณภาพดีจำเป็นต้องให้เกิดกระบวนการหมักอย่างสมบูรณ์ที่รวดเร็ว การใช้สารเติมแต่งจึงเป็นอีกทางเลือกเพื่อให้ได้ไซเลจที่มีคุณค่าทางโภชนะสูง การศึกษาครั้งนี้สนใจการใช้กากน้ำตาลที่มีคาร์โบไฮเดรตที่ละลายน้ำได้สูง และกากถั่วเหลืองที่มีโปรตีนสูงมาใช้เป็นสารเติมแต่งเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการหมักไซเลจร่วมกับหัวเชื้อแบคทีเรียกรดแล็กติก Lactobacillus casei AN2 ที่คัดแยกได้จากไซเลจข้าวโพดและพบว่าให้ผลผลิตกรดแล็กติกที่สูง โดยทดลองหมักไซเลจหญ้าเนเปียร์เป็นเวลา 14 วันร่วมกับกากน้ำตาลในอัตราส่วน 0.5%, 1%, 2% หรือกากข้าวโพดในอัตราส่วน 10%, 15%, 20% ของน้ำหนักหญ้าสด แล้วติดตามผลโดยวิเคราะห์ผลทางเคมีและนับจำนวนจุลินทรีย์พบว่าไซเลจที่เติมกากน้ำตาลมีระดับความเป็นกรดเบสลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อเทียบกับชุดควบคุม และสามารถรักษาระดับความเป็นกรดเบสไว้ได้ที่ประมาณ 4.2 ซึ่งเหมาะสมต่อการหมัก ในการหมักที่เติมทั้งกากน้ำตาล และกากข้าวโพดมีมีจำนวนของแบคทีเรียกรดแล็กติกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงแรกและคงไว้ได้ที่ประมาณ 10⁸ CFU/g และไซเลจที่เติมสารเติมแต่งทั้งสองสามารถจำกัดการเจริญเติบโตของเซลล์ยีตส์และรา และแบคทีเรียคอลิฟอร์มได้เป็นอย่างดี อย่างไรก็ตามไซเลจที่เติมกากข้าวโพดพบว่ามีกลิ่นเน่าเสียเกิดขึ้นหลังจากหมักผ่านไป 5 วัน การเติมหัวเชื้อแบคทีเรียกรดแล็กติก Lactobacillus casei AN2 กากน้ำตาล หรือการเติมทั้งสองอย่างร่วมกันจะให้ผลประสิทธิภาพการหมักที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทั้งลักษณะทางกายภาพเช่นกลิ่นที่ดี, ระดับความเป็นกรดเบสที่ต่ำ และการจำกัดการเจริญของแบคทีเรียที่ไม่ต้องการได้เป็นอย่างดี
ผลของแก่นตะวันที่มีต่อความอยู่รอดของโปรไบโอติกแบคทีเรียสายพันธุ์ Lactobacillus acidophilus ในนมเปรี้ยวแอซิโดฟิลัสที่มีไขมันกะทิ
Authors:   , ชัชวาลวุฒิกุล พัชมณฑ์
Published: February 2025

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาสูตรของนมที่มีไขมันกะทิและแทนที่น้ำตาลซูโครสด้วยแก่นตะวันหรืออินนูลินต่อการเจริญเติบโต และการอยู่รอดของ Lactobacillus acidophilus ในระหว่างการหมักและเก็บนมเปรี้ยวแอซิโดฟิลัสที่มีไขมันกะทิ การหาสูตรนมที่มีไขมันกะทิทำการแปรปริมาณกะทิในนมกะทิเป็น 17%, 18% และ 19% ซึ่งพบว่าหลังการหมักกับ starter ที่มาจาก commercial yoghurt ในนมที่มีปริมาณกะทิ 18% และ 19% มีปริมาณกรดที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p>0.05) และมีปริมาณกรดมากกว่าสูตรโยเกิร์ตกะทิ 17% แต่สูตรโยเกิร์ตกะทิ 18% มีความสามารถในการอุ้มน้ำ และการ syneresis ไม่แตกต่าง (p>0.05) กับสูตรโยเกิร์ตนมปราศจากไขมัน และมีความหนืดใกล้เคียงกับสูตรโยเกิร์ตนมปราศจากไขมัน ดังนั้นจึงเลือกใช้สูตรโยเกิร์ตกะทิที่มีกะทิ 18 % และน้ำตาลซูโครส 2% มาศึกษาต่อไป โดยเปลี่ยนจาก starter culture เป็นเชื้อ L. acidophilus และ พบว่าระหว่างการหมักในชั่วโมงที่ 2 ถึงชั่วโมงที่ 6 และชั่วโมงสุดท้ายของการหมัก การเพิ่มกะทิในนมช่วยให้ L. acidophilus เจริญได้ดีกว่าในนมที่ไม่มีไขมันกะทิอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) และเมื่อศึกษาการเจริญของ L. acidophilus ในนมที่มีไขมันกะทิที่แทนที่น้ำตาลซูโครสด้วยแก่นตะวันหรืออินนูลิน พบว่าสูตรที่แทนที่น้ำตาลซูโครสด้วยแก่นตะวันมีการเจริญของ L. acidophilus ไม่แตกต่างจากสูตรควบคุม (สูตรที่มีน้ำตาลซูโครส) อย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) และมีการเจริญมากกว่าสูตรที่แทนที่น้ำตาลซูโครสด้วยอินนูลิน (p≤0.05) ระหว่างการเก็บรักษาที่ 4 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 14 วัน การอยู่รอดของ L. acidophilus ในนมเปรี้ยวแอซิโดฟิลัสที่มีไขมันกะทิ พบว่าสูตรที่แทนที่น้ำตาลซูโครสด้วยอินนูลินมีการอยู่รอดของ L. acidophilus ไม่แตกต่างจากสูตรควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) และมีการอยู่รอดที่มากกว่าสูตรที่แทนที่น้ำตาลซูโครสด้วยแก่นตะวันอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05)
การวิเคราะห์ภัยพิบัติแผ่นดินไหวของสนามฟุตบอลในประเทศไทย
Authors:   , พงศ์พัฒนศักดิ์ ภรภัทร
Published: February 2025

ในปัจจุบันฟุตบอลเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมสูงมากเป็นอันดับต้นๆของประเทศไทย ในแต่ละเกมส์การแข่งขันจะมีผู้เข้าชมมากตั้งแต่หลักพันคนจนถึงหลายหมื่นคนขึ้นอยู่กับความจุของสนามและทีมที่ลงแข่งขัน จึงทำให้สนามฟุตบอลกลายมาเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีผู้คนเข้ามาชุมนุมกันอย่างหนาแน่น ในการทำโครงงานวิจัยนี้เพื่อประเมินภัยพิบัติแผ่นดินไหวที่อาจจะเกิดขึ้นในสนามฟุตบอล 34 แห่ง ซึ่งผู้วิจัยได้คัดเลือกมาจากทีมที่มีสนามฟุตบอลเป็นของตัวเอง และอยู่ในลีก (League) ที่ได้รับความนิยมสูงที่สุด โดยในงานวิจัยนี้ได้ประเมินภัยพิบัติโดยใช้วิธีการ 2 วิธี คือ การประเมินโดยใช้วิธีกาหนดค่า (DSHA) และการประเมินโดยใช้วิธีความน่าจะเป็น (PSHA) แบบ 2% ในรอบ 50 ปีและ 100 ปี และแบบ 10% ในรอบ 50 ปีและ 100 ปี จากการประเมินโดยทั้งสองวิธีนั้นพบว่าสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่บริเวณภาคเหนือและภาคตะวันตกของประเทศไทยจะมีค่าความเร่งเชิงพื้นดิน (PGA) ที่สูงกว่าสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่ในบริเวณภูมิภาคอื่น โดยจากวิธีการกำหนดค่าพบว่าสนามฟุตบอลที่มีค่าความเร่งเชิงพื้นดินที่สูงที่สุดคือสนามฟุตบอลของสโมสรแพร่ ยูไนเต็ด จังหวัดแพร่ มีค่าอยู่ที่ 0.37g และจากวิธีความน่าจะเป็น 2% และ 10% ในรอบ 50 ปี และ 100 ปี ก็ยังคงเป็นสโมสรแพร่ ยูไนเต็ดที่มีค่าความเร่งเชิงพื้นดินสูงที่สุด ได้แก่ 0.49g 0.56g 0.33g และ 0.39g ตามลำดับ ซึ่งจากมาตรฐาน Eurocode 1998 จะพบว่ามีทั้งหมด 3 แห่งที่จัดอยู่ในพื้นที่เสี่ยง ได้แก่ สนามฟุตบอลของสโมสรแพร่ ยูไนเต็ด จังหวัดแพร่, เชียงราย ยูไนเต็ด จังหวัดเชียงราย และลำปาง เอฟซี จังหวัดลำปาง
Both User-based and Item-based Collaborative Filtering based on Autoencoders with Deep Neural Networks
Authors:   , Napasai Nattapon
Published: February 2025

Recommender systems have a major contribution, that is, it allows users to interact with content efficiently. A recommender system advises users by filtering items based on users’ previous actions. Collaborative filtering (CF) is one of the recommender system algorithms which is built on explicit feedback (e.g., user ratings) and implicit feedback (e.g., number of clicks and purchases). It compares a target user with others who have similar preferences. Further, there are two well known types of CF: user-based CF and item-based CF. User-based CF assumes that people who have similar tastes tend to react to items similarly. For item-based CF, it tries to find look-alike items instead of look-alike users. Nowadays, many research attempt to apply the neural network into CF because there is a limitation in CF that CF can learn only linear representation, but the neural network can learn both linear and non-linear representation. Autoencoder reconstructs the input data in the output layer by encoding the input data into a low dimensional middle layer called the hidden layer to form latent representation, and then the output from the hidden layer is decoded by the output layer to reconstruct the data. From previous works, we have noticed that relations between a target user (item) and other users (other items) were not utilized and this relationship is a plus point for collaborative filtering technique. Therefore, we have proposed the autoencoder recommender system model that learns a representation of similarity between a target user (item) and other users (items). Finally, the experimental results have shown that the proposed model performs better than state of the art methods.
การพัฒนาผลิตภัณฑ์ครีมชีสลูกหม่อนขึ้นรูปจากนมแพะ
Authors:   , ชัยภิรมย์ ปริญญา
Published: February 2025

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ครีมชีสลูกหม่อนขึ้นรูปจากนมแพะ โดยศึกษาวิธีที่เหมาะสมในการทำครีมชีสจากนมแพะเพื่อเป็นทางเลือกให้กับเกษตรกร ศึกษาสัดส่วนที่เหมาะสมในการขึ้นรูป ระหว่างครีมชีสและน้ำเชื่อมลูกหม่อน ความสามารถในการต้านอนุมูลอิสระของน้ำเชื่อมลูกหม่อน อายุการเก็บและการยอมรับของผู้บริโภค จากการศึกษาวิธีที่เหมาะสมในการทำครีมชีสจากนมแพะเปรียบเทียบกับตัวอย่างครีมชีสควบคุมทางการค้า พบว่า ครีมชีสที่ตกตะกอนด้วยกรดจาก white wine vinegar 100 กรัมต่อนมแพะ 1 กิโลกรัม กับตัวอย่างครีมชีสควบคุมทางการค้า มีลักษณะเนื้อสัมผัสไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p>0.05) จากการศึกษาปริมาณน้ำเชื่อมลูกหม่อนที่ผสมลงไปในครีมชีสที่สัดส่วนโดยน้ำหนักของครีมชีสต่อน้ำเชื่อมลูก หม่อน 2:1, 3:1 และ 4:1 ต่อการเปลี่ยนแปลงสมบัติทางกายภาพของครีมชีส พบว่าเมื่ออัตราส่วนของครีมชีสน้อยลงและอัตราส่วนของน้ำเชื่อมลูกหม่อนมากขึ้น ค่าความแข็งของครีมชีสมีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ในแต่ละตัวอย่าง จากการศึกษาค่าการต้านการออกซิเดชันของน้ำเชื่อมลูกหม่อน พบว่า เมื่อความเข้มข้นของน้ำเชื่อมลูกหม่อนเพิ่มขึ้น ความเข้มข้นของ DPPH ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) สำหรับการเปลี่ยนแปลงสมบัติทางเคมีของครีมชีส พบว่าเมื่ออัตราส่วนของครีมชีสน้อยลงและอัตราส่วนของน้ำเชื่อมลูก หม่อนมากขึ้น ค่าความเป็นกรด-ด่างและปริมาณน้ำอิสระในครีมชีสมีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) เมื่อนำครีมชีสลูกหม่อนไปประเมินคุณภาพทางประสาทสัมผัส พบว่าครีมชีสที่ผสมน้ำเชื่อมลูกหม่อนในอัตราส่วน 3:1 ได้รับคะแนนความชอบโดยรวมสูงที่สุด หลังจากนั้นศึกษาอายุการเก็บของครีมชีสที่ผสมน้ำเชื่อมลูกหม่อนในอัตราส่วน 3:1 เปรียบเทียบกับครีมชีสตัวอย่างควบคุม เก็บไว้ที่อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียส ในบรรจุภัณฑ์ อลูมิเนียมฟอยล์ซึ่งเป็นบรรจุภัณฑ์ปฐมภูมิร่วมกับพลาสติกซึ่งเป็นบรรจุภัณฑ์ทุติยภูมิ โดยติดตามการเปลี่ยนแปลงสมบัติทางเคมี และจุลินทรีย์ พบว่าในระหว่างการเก็บรักษา ค่าความเป็นกรด-ด่าง ปริมาณน้ำ อิสระไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p>0.05) ในแต่ละตัวอย่าง และปริมาณจุลินทรีย์ทั้งหมด (CFU/g) ในครีมชีสตัวอย่างควบคุมเพิ่มขึ้นมากกว่าครีมชีสที่ผสมน้ำเชื่อมลูกหม่อนในอัตราส่วน 3:1
องค์ประกอบทางเคมีจากกากกาแฟอุตสาหกรรม
Authors:   , นุชถาวรลักษณ์ สิทธิผล
Published: February 2025

กากกาแฟ (SCG) จากอุตสาหกรรมซึ่งถูกกำจัดเป็นขยะประมาณ 8-10 ตันจากการผลิต กาแฟกระป๋องต่อวัน ในการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับ SCG จำเป็นต้องมีการศึกษาองค์ประกอบทางเคมี ในงานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาปริมาณกรดไขมันในขณะที่องค์ประกอบทางเคมีส่วนที่ไม่ทำปฏิกิริยาสปอนิฟิเคชั่นได้ถูกแยกออกและวิเคราะห์ลักษณะเฉพาะ SCG ส่วนใหญ่ประกอบด้วยกรด cis-9,12- linoleic (62.41%), กรด palmitic (17.29%) และกรด cis-9-oleic (8%) การแยกในส่วนที่ไม่ทำ ปฏิกิริยาสปอนนิฟิเคชั่นที่สามารถแยกด้วยเทคนิคโครมาโทรกราฟีทำให้ได้ไดเทอร์พีนอยด์ที่สำคัญ 3 ชนิดที่เรียกว่า cafestol, dehydrocafestol และ 16-O-methylcafestol ซึ่งมีโครงสร้างตามข้อมูล NMR เมื่อเทียบกับรายงานก่อนหน้านี้
การคัดเลือกตัวควบคุมทางชีวภาพเพื่อใช้ควบคุมหอยฝาเดียวน้ำจืดสกุล Bithynia
Authors:   , สุวรรณพงศ์ ณัฐพงศ์
Published: February 2025

โรคพยาธิใบไม้ตับ Opisthochiasis คือโรคที่มีการติดเชื้อจากการที่ท่อน้ำดีอักเสบเรื้อรัง หรืออุดตันจากไข่และตัวของพยาธิ มีสาเหตุมาจากพยาธิใบไม้ตับ Opisthorchis viverrini ที่กระจายตัวอย่างมากในประเทศไทยและประเทศลาว โดยมีวงจรชีวิตเป็นปรสิตที่จำเพาะกับหอยฝาเดียวน้ำจืดสกุล Bithynia ซึ่งเป็นโฮสต์ตัวกลางชนิดแรก การควบคุมประชากรโฮสต์ตัวกลางของพยาธิ โดยใช้ตัวควบคุมทางชีวภาพแทนการควบคุมโดยสารเคมี จึงเป็นวิธีที่ปลอดภัยและลดโอกาสเสี่ยงการติดโรคในมนุษย์ วัตถุประสงค์ในการศึกษาครั้งนี้ คือเพื่อคัดเลือกตัวควบคุมทางชีวภาพที่มีแนวโน้มในการก่อโรคและควบคุมปริมาณหอยฝาเดียวน้ำจืดสกุล Bithynia โดยเก็บตัวอย่างหอยฝาเดียวน้ำจืด B. siamensis siamensis จากแหล่งน้ำในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต นำมาเลี้ยงจนกระทั่งได้ไข่ โดยสิ่งมีชีวิตที่พบในซากหอยที่ตายคือโรติเฟอร์วงศ์ Philodinidae โดยสังเกตจากลักษณะ การมี corona ที่มี cilia 2 แผ่น และซิลิเอตสกุล Tetrahymena โดยสังเกตจาก ร่องปาก (cytostome) อยู่ค่อนมาทางหน้าของเซลล์ จึงทำการแยกให้เหลือสายพันธุ์เดียว (monoculture) และทดสอบอาหารที่เหมาะสมกับสิ่งมีชีวิต โดยเลี้ยงในน้ำต้มฟางที่ใส่ยีสต์ รวมไปถึงแยกสาหร่ายที่เป็นอาหารของโรติเฟอร์ โดยวิธีการ streak บน BG-11 agar medium และ เลี้ยงเพิ่มจำนวนด้วย BG-11 liquid medium ก่อนนำไป streak บน BG-11 agar medium ผลการศึกษาพบว่าพบว่าในน้ำต้มฟางโรติเฟอร์ และซิลิเอตเจริญได้ดีในน้ำต้มฟาง แต่โรติเฟอร์ไม่เจริญในสาหร่าย จากการวิเคราะห์ผลของ Kruskal Wallis test พบว่าทั้งโรติเฟอร์ และซิลิเอตในแต่ละความเข้มข้นให้ผลไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับชุดควบคุม และจากการวิเคราะห์ผลของ log rank test พบว่าเฉพาะโรติเฟอร์ชุดความเข้มข้น 100 ตัวต่อมิลลิลิตร ที่มีอัตราการรอดของหอยแตกต่างจากความเข้มข้นอื่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ซิลิเอตแต่ละความเข้มข้นให้ผลที่ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยนอกจากจะใช้ผลการศึกษาในครั้งนี้ เป็นฐานข้อมูลตัวควบคุมทางชีวภาพในการควบคุมประชากรของหอยฝาเดียวน้ำจืดสกุล Bithynia และยังอาจจะสามารถนำไปใช้ประโยชน์เป็นอาหารสัตว์นำต่อไปได้
การพัฒนาอุปกรณ์การวิเคราะห์ฐานกระดาษสำหรับการตรวจวัดแบบเรืองแสงของฟอร์มาลดีไฮด์
Authors:   , ทองวัฒนา ณัฎฐาภรณ์
Published: February 2025

ฟอร์มาลดีไฮด์หรือฟอร์มาลินเป็นสารก่อมะเร็งโดยการจัดเป็นสารก่อมะเร็งตามข้อกำหนดขององค์กรวิจัยโรคมะเร็งนานาชาติ (IARC) และไม่อนุญาตให้ใช้ในอาหาร ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีการพัฒนาการตรวจวัดปริมาณฟอร์มาลดีไฮด์ที่ง่ายและมีประสิทธิภาพ ในงานวิจัยนี้ได้การพัฒนาการตรวจหาฟอร์มาลดีไฮด์บนอุปกรณ์ฐานกระดาษ (paper-based analytical device) ด้วย hydrazinyl naphthalimide-based fluorescent probe (RBNA probe) โดยความเข้มข้นของ RBNA probe ที่เหมาะสมสำหรับการตรวจวัดหาฟอร์มาลดีไฮด์ในสารละลาย คือ 50 µM ซึ่งมีความไวในการตรวจวัดที่ดีและให้ขีดจำกัดการตรวจวัดต่ำ (0.545 mg/L) จากนั้นใช้ RBNA probe ความเข้มข้น 50 µM ในการตรวจวัดบนอุปกรณ์ฐานกระดาษ ออกแบบระบบตรวจจับการเรืองแสงแบบประดิษฐ์เอง (Homemade fluorescence detection system) ซึ่งใช้สเปกโตรมิเตอร์ USB 2000+ แบบพกพาในการตรวจวัด เพื่อใช้ในการตรวจวัดการเรืองแสงของอุปกรณ์ฐานกระดาษ แต่ไม่สามารถตรวจวัดสัญญาณฟอร์มาลดีไฮด์บนอุปกรณ์ฐานกระดาษที่มีด้วย RBNA probe ได้ ดังนั้นจึงทำการทดสอบระบบตรวจจับการเรืองแสงแบบประดิษฐ์เองด้วย Rhodamine B พบว่าสามารถใช้ตรวจหา Rhodamine B บนอุปกรณ์ฐานกระดาษที่ความเข้มข้นสูง (25-100 mg/L) ได้ แต่ไม่สามารถตรวจวัดที่ความเข้มข้นต่ำ (1.0-10 mg/L) ได้ ด้วยเหตุนี้ระบบตรวจวัดการเรืองแสงแบบประดิษฐ์เองจึงสามารถใช้เพื่อตรวจวัดการเรืองแสงบนอุปกรณ์ฐานกระดาษได้ อย่างไรก็ตามความเข้มของการเรืองแสงจากฟอร์มาลดีไฮด์ความเข้มข้น 50 mg/L ที่ตรวจวัดบนอุปกรณ์ฐานกระดาษด้วย 50 µM RBNA probe อาจไม่สูงพอที่จะตรวจวัดโดยระบบตรวจจับการเรืองแสงแบบประดิษฐ์เองได้
การประกอบตัวเองของตัวนำพานาโนกรดไฮยาลูรอนิกสำหรับการประยุกต์ด้านชีววิทยาทางการแพทย์
Authors:   , สุนทรสุวรรณ์ ปฐมาวดี
Published: February 2025

กรดไฮยาลูโรนิก (Hyaluronic acid-HA) เป็นโพลีแซ็กคาไรด์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติซึ่งพบได้ในสิ่งมีชีวิตหลายชนิด ผลิตภัณฑ์ HA ถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในด้านการแพทย์ ยาโภชนาการและเครื่องสำอาง มีรายงานก่อนหน้านี้ว่าอนุพันธ์ของกรดไฮยาลูรอนิคที่ถูกแทนที่ด้วยหมู่อะซิติล (acetylated HA) จะเพิ่มความไม่ชอบน้ำ ทำให้สามารถสร้างไมเซลล์ในน้ำได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับจำนวนหมู่อะซิติลที่แทนที่ อย่างไรก็ตาม ยังขาดความเข้าใจเกี่ยวกับการประกอบตัวเองในระดับโมเลกุลของ acetylated HA ในการศึกษานี้ได้ทำการจำลองพลวัติเชิงโมเลกุลของโซ่ HA ขนาด 5 หน่วย ที่มีบริเวณอะซิทิเลชันที่แตกต่างกันเพื่อตรวจสอบการรวมตัวของโครงสร้างเชิงซ้อน จากผลการจำลอง HA ที่มีการดัดแปลงด้วยหมู่อะซิติลพบว่าอัตราการแพร่ลดลง เมื่อเทียบกับ HA ที่ไม่ได้ปรับเปลี่ยน นอกจากนี้ HA ที่มีการแทนที่ด้วยหมู่อะซิติลตำแหน่งเดียวมีอัตราการแพร่สูงกว่าการแทนที่ด้วยหมู่อะซิติลสองตำแหน่ง ชี้ให้เห็นว่าอันตรกิริยาที่ไม่ชอบน้ำจะกระตุ้นแรงดึงดูดระหว่างมอนอเมอร์ ในขณะที่อันตรกิริยาที่ไม่มีการปรับเปลี่ยนใน HA จะนำไปสู่การเคลื่อนที่ที่เร็วขึ้น ผลการศึกษาพบว่ารูปร่างและโครงสร้างไฮเดรชันที่คล้ายกันของ HA ที่ปรับเปลี่ยนและไม่ได้ปรับเปลี่ยนด้วยหมู่อะซิติล ทั้งนี้อาจเป็นเพราะกรดไฮยาลูโรนิกขนาด 5 หน่วยมีขนาดเล็กเกินไปที่จะสามารถแสดงการขดตัวของพอลีเมอร์และผลกระทบของการแทนที่ด้วยหมู่ที่ไม่ชอบน้ำต่อรูปทรงสามมิติ ๆ
การพัฒนาช้อนอิเล็กโทรลิซิสสำหรับดัดแปลงรสชาติกิมจิและการวิเคราะห์ สารประกอบในกิมจิโดยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมตรี
Authors:   , จิระนันทวุฒิ วรรณรดา
Published: February 2025

งานวิจัยนี้มีการพัฒนาวิธีการดัดแปลงรสชาติและกลิ่นของกิมจิเพื่อให้สามารถมีคุณสมบัติตามความต้องการ ด้วยวิธีการทางไฟฟ้า (electrolysis) โดยใช้ขั้วอะลูมิเนียมในรูปแบบต่าง ๆ 2 ขั้วเป็นอิเล็กโทรด ขั้วบวกและขั้วลบผ่านลงในสารละลายกิมจิโดยตรงเพื่อ ทำให้เกิดปฏิกิริยาไฟฟ้าเคมี ขั้นมาเปลี่ยนแปลงสารให้กลิ่นในกิมจิ และนำไปสู่การดัดแปลงองค์ประกอบ ทางกลิ่นของกิมจิให้มีความแตกต่างจากเดิม รวมทั้งศึกษาความเป็นไปได้ของการนำวิธีที่นี้ ไปใช้ในการลดระยะเวลาในการหมัก โดยทำการเก็บสารตัวอย่างที่ได้จากการทำ electrolysis ทุก ๆ 30 นาที, 1 ชั่วโมง, 1 ชั่วโมง 30 นาที และ 2 ชั่วโมง เพื่อที่จะสามารถเปรียบเทียบการเกิดสารกับตัวอย่างควบคุมที่ไม่ได้ทำ electrolysis ในแต่ละช่วงเวลาได้ การใช้วิธีนี้เพื่อที่จะศึกษาระยะเวลาการหมักของกิมจิให้ได้เวลาที่เร็วที่สุดและได้ปรับเปลี่ยนรสชาติของกิมจิได้ สารสารละลายตัวอย่างกิมจิจะถูกวิเคราะห์โดยใช้เทคนิคโครมาโตกราฟีแผ่นเคลือบบาง (TLC) ในการแยกสารบนแผ่นซิลิกาเจลเพื่อที่จะศึกษาการแยกของสารอย่างง่าย สภาวะ TLC ที่เลือกใช้คือ ระบบตัวทำละลายผสมระหว่างโทลูอีนและเอทิลอะซิเตต (อัตราส่วนปริมาตร 93:7) จากนั้นจึงนำตัวอย่างที่เห็นการเปลี่ยนแปลงชัดเจนไปศึกษาต่อโดย ใช้เทคนิคการสกัดด้วยวัฏภาคของแข็งระดับจุลภาค (HS-SPME) เตรียมสารตัวอย่างเพื่อเลือกสกัดสารระเหยง่ายโดยการให้ความร้อน 70°C เป็นเวลา 40 นาที และวิเคราะห์ด้วยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมตรี (GC-MS) สามารถระบุสารระเหยง่ายในกิมจิก่อนและหลังการทำปฏิกิริยาไฟฟ้าเคมีได้ พบว่าหลังจากผ่านการช็อตไฟฟ้า 30 นาที Citronellol, Trisulfide, di-2-propenyl และ (E)- β-Famesene มีปริมาณลดลง และมีสารชนิดใหม่เกิดขึ้นเช่น 3H-1,2-Dithiole ที่มีกลิ่น คล้ายหน่อไม้ฝรั่งทำสุกตัวอย่างที่ผ่านการช็อตไฟฟ้า 1 ชั่วโมง จะมีปริมาณ (E)-1-Allyl-2-(prop-1-en-1-yl)disulfane, 2-Vinyl-4H-1,3-dithiine และ (E)-3,7-dimethyl-2,6-Octadenal ที่ลดลง และมีสารชนิดใหม่เกิดขึ้นคือ 3-Carene ที่มีกลิ่นคล้ายมะนาว สุดท้ายนี้สารที่ผ่านการช็อตไฟฟ้า 2 ชั่วโมง (E)-1-Allyl-2-(prop-1-en-1-yl)disulfane, Trisulfide, methyl 2-propenyl มีปริมาณลดลง แต่ Geraniol ที่มีกลิ่นหอมของดอกไม้จะมีปริมาณเพิ่มขึ้น และเกิด cis-Chrysanthenol ที่มีกลิ่นเผ็ดขึ้นใหม่ ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้ที่วิธีการที่พัฒนาขึ้นมานี้จะถูกนำไปประยุกต์ใช้ในการทำช้อนที่มีความสามารถปรับเปลี่ยนสารระเหยที่เกี่ยวข้องกับรสชาติและกลิ่นของกิมจิซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในการกำหนดคุณภาพของอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพและสามารถทำได้ง่าย
Detection of enteroviruses and their removal efficiency in the wastewater treatment plants
Authors:   , Phetanan Kritnipit
Published: February 2025

Enteroviruses are small and non-enveloped RNA viruses and are also known as viruses that cause waterborne diseases such as gastrointestinal disease or hand-foot-mouth disease in humans from mild symptoms to severe syndromes in Thailand. Since enteroviruses are highly persistent and stabilize the environment, they’re normally found in every media in an environment especially in sewage. Hand-foot-mouth disease is one of the diseases caused by the infection of enterovirus. Mostly infect in infants to child because they have a low amount of immunity. Wastewater management is crucial in the case of protecting and avoiding infection by monitoring the interested virus routinely. Improved and sustainable infrastructure for water quality and facilities is also an important requirement for the reduction of human health risks and environmental protection. Therefore, to investigate that can the infected handfoot- mouth cases be substituted by the prevalence of enterovirus in sewage, also, looking for the effectiveness of wastewater treatment plants. In this study, wastewater samples are collected by grab sampling from three wastewater treatment plants: Dindaeng wastewater treatment plant, Nong Khaem wastewater treatment plant, and Chong Nonsi wastewater treatment plant. Studying the correlation between the prevalence of enterovirus in wastewater and the infected hand-foot-mouth disease cases. The results were determined that there is no correlation between the prevalence of enterovirus in wastewater and the infected hand-footmouth disease cases. Also, studying the three wastewater treatment plants removal efficiency. The results found that the Dindaeng wastewater treatment plant has at least 1-log reduction removal efficiency. The reason is these three wastewater treatment plants have not added a disinfection process that can treat the biological contaminations.
ขั้วไฟฟ้าเก็บประจุพลังงานยิ่งยวดเชิงแสงฐานพอลิอะนิลีน
Authors:   , คงสืบชาติ ณัฏฐ์สิมา
Published: February 2025

เพื่อลดปัญหาภาวะโลกร้อนในปัจจุบันแนวทางการใช้พลังงานทดแทนที่มาจากธรรมชาติเพื่อทดแทนแหล่งพลังงานเชื้อเพลิงฟอสซิลมีแนวโน้มที่สูงขึ้น ซึ่งพลังงานไฟฟ้าที่ได้จากกระบวนการเหล่านี้ต้องการแหล่งกักเก็บพลังงานที่มีประสิทธิภาพสูง โดยเทคโนโลยีตัวเก็บประจุยิ่งยวดเป็นหนึ่งในอุปกรณ์กักเก็บประจุไฟฟ้าที่สามารถกักเก็บพลังงานไฟฟ้าได้อย่าวรวดเร็ว ให้กำลังพลังงานไฟฟ้าและประสิทธิภาพต่อรอบอายุการใช้งานที่ยาวนาน ซึ่งแนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพของการเก็บประจุของตัวเก็บประจุยิ่งยวดนั้นพื้นฐานอยู่บนการพัฒนาวัสดุที่มีความสามารถในการเกิดปฏิกิริยารีดอกซ์ได้ดี และมีพื้นที่ผิวที่สูงเพื่อใช้ในการแพร่ผ่านของประจุไฟฟ้า นอกจากนี้การเพิ่มประสิทธิภาพโดยอาศัยสมบัติโฟโตวอลเทอิกส์เป็นอีกหนึ่งคุณสมบัติที่น่าสนใจโดยใช้หลักการการเปลี่ยนพลังงานแสงอาทิตย์เป็นพลังงานไฟฟ้า โดยงานวิจัยนี้คณะผู้วิจัยมีความสนใจในการพัฒนาพอลิเมอร์นำไฟฟ้าที่มีสมบัติโฟโตวอลเทอิกส์ เช่น พอลิอะนิลีนร่วมกับวัสดุแกรฟีน เพื่อเพิ่มความสามารถในการดูดกลืนแสง มาเสริมประสิทธิภาพในการกักเก็บพลังงานไฟฟ้า และพัฒนาเป็นขั้วไฟฟ้าตัวเก็บประจุยิ่งยวดเชิงแสง โดยในการศึกษาขั้นแรกเป็นการหาภาวะที่เหมาะสมในการขึ้นรูปขั้วไฟฟ้าด้วยวิธีการฝังตัวทางเคมีไฟฟ้าของพอลิอะนิลีนโดยใช้วิธีไซคลิกโวลแทมเมตทรี ทีจำนวนรอบการฝังตัวที่ 2, 5, 7, 10 และ 12 จากนั้นทำขึ้นรูปขั้วไฟฟ้ารีดิวซ์แกรฟีนออกไซด์/พอลิอะนิลีนคอมพอสิตที่จำนวน 5 รอบ โดยใช้ความเข้มข้นแกรฟีนออกไซด์ที่แตกต่างกัน ได้แก่ 0.01 และ 0.03 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร ลักษณะทางสัณฐานวิทยาของขั้วไฟฟ้ารีดิวซ์แกรฟีนออกไซด์/พอลิอะนิลีนถูกวิเคราะห์ด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด และโครงสร้างหมู่ฟังก์ชันทางเคมีของขั้วไฟฟ้ารีดิวซ์แกรฟีนออกไซด์/พอลิอะนิลีน ถูกยืนยันด้วยเทคนิคฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มอินฟราเรดสเปกโทรสโคปี จากการวิเคราะห์สมบัติทางไฟฟ้าเคมีด้วยเทคนิคไซคลิกโวลแทมเมตทรี และเทคนิคกัลป์วาโนสแตติกชาร์จ-ดิสชาร์จ พบว่า ความเข้มข้นที่เหมาะสมในการสังเคราะห์ขั้วไฟฟ้ารีดิวซ์แกรฟีนออกไซด์/พอลิอะนิลีนเป็นตัวเก็บประจุยิ่งยวดเชิงแสง คือ 0.01 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร ให้ค่าการเก็บประจุไฟฟ้าสูงถึง 181.50 และ 225.50 ไมโครฟารัดต่อตารางเซนติเมตร ภายใต้สภาวะที่ไม่มีแสงและมีแสงยูวี ตามลำดับ และมีค่าประสิทธิภาพการเก็บประจุเชิงแสงร้อยละ 24.24 แสดงให้เห็นว่ามีความสามารถในการเก็บประจุไฟฟ้าได้ดียิ่งขึ้น แต่มีค่าประสิทธิภาพการเก็บประจุเชิงแสงลดลง เนื่องจากการฝังตัวร่วมกันของพอลิอะนิลีนและแกรฟีนมีผลต่อการบดบังพื้นที่ผิวในการดูดกลืนแสงของพอลิอะนิลีนโดยตรง
องค์ประกอบและสัดส่วนของสัตว์น้ำขนาดเล็กที่ถูกจับจากการประมงเคยในอ่าวไทยตอนบน
Authors:   , บุญดา ธนกร
Published: February 2025

เคยเป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจชนิดหนึ่งที่ถูกจับจากธรรมชาติ โดยตาอวนที่มีขนาดเล็กและปริมาณ การจับที่สูง จึงมีโอกาสที่จะจับสัตว์น้ำอื่นปะปนมา โดยการศึกษาในไทยมีการศึกษาที่จำแนกกลุ่มสัตว์น้ำ ขนาดใหญ่ประเภทอื่นที่สามารถจำแนกได้ด้วยตาเปล่าเท่านั้น การศึกษาครั้งนี้จึงศึกษาเพื่อหาองค์ประ กอบและสัดส่วนของสัตว์น้ำขนาดเล็กที่ถูกจับจากการประมงเคยในอ่าวไทยตอนบน ในเดือนกันยายน- พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 โดยเก็บตัวอย่างเคยจากเรือรุนเคยแล้วเก็บรักษาในสารละลายฟอร์มาลินที่ทำให้ เป็นกลางความเข้มข้น 10 เปอร์เซ็นต์ทันที แบ่งตัวอย่างมา 25 กรัม นำไปส่องด้วยกล้องจุลทรรศน์ แบบสเตอริโอเพื่อแยกกลุ่ม นับจำนวน และชั่งน้ำหนักสัตว์น้ำที่แยกได้ สัตว์น้ำขนาดเล็กที่จำแนกได้ ประกอบด้วย กลุ่มเคยหยาบ Acetes spp. เคยสำลี Lucifer sp. Hydromedusae เคยตาดำกลุ่ม mysid ลูกกุ้ง ลูกปู ลูกกั้ง และลูกปลา ในเชิงปริมาณกลุ่มเคย Acetes spp. Lucifer sp. และกลุ่ม Hydromedusae เป็นสัตว์น้ำกลุ่มเดินที่มีสัดส่วนแตกต่างกันในแต่ละเดือน โดยในเดือนกันยายน Hydromedusae มีสัดส่วนสูงที่สุด (ร้อยละ 53.10) รองลงมาคือ Acetes spp. (ร้อยละ 39.08) และ Lucifer sp. (ร้อยละ 7.54) เดือนตุลาคม Lucifer sp. มีสัดส่วนสูงที่สุด (ร้อยละ 82.89) รองลงมาคือ Acetes spp. (ร้อยละ 10.15) และ Hydromedusae (ร้อยละ 6.32) ส่วนเดือนพฤศจิกายน Acetes spp. มีสัดส่วนสูง ที่สุด (ร้อยละ 73.29) รองลงมาคือ Lucifer sp. (ร้อยละ 20.84) และ Hydromedusae (ร้อยละ 3.21) แต่ในเชิงน้ำหนัก Acetes spp. มีสัดส่วนสูงที่สุดทุกเดือน (คิดเป็นร้อยละ 52.27- 95.72 ของน้ำหนัก ทั้งหมด) สำหรับกลุ่มสัตว์น้ำอื่น ๆ ได้แก่ mysid ลูกกุ้ง ลูกปู ลูกกั้ง และลูกปลา ซึ่งอาจรวมชนิดที่เป็นลูก สัตว์น้ำเศรษฐกิจมีสัดส่วนเชิงปริมาณและเชิงน้ำหนักรวมกันเพียงร้อยละ 0.27-2.66 ของปริมาณทั้งหมด และ 0.79-4.53 ของน้ำหนักทั้งหมดเท่านั้น องค์ประกอบของสัตว์น้ำขนาดเล็กในเชิงปริมาณมีความ แตกต่างในทุกเดือน แต่ในเชิงน้ำหนัก Acetes spp. ซึ่งเป็นสัตว์กลุ่มเป้าหมายของการทำประมงมีสัดส่วน ที่สูงที่สุดในทุกเดือน ในขณะที่กลุ่มสัตว์น้ำที่อาจจะรวมชนิดที่เป็นลูกสัตว์น้ำเศรษฐกิจมีสัดส่วนที่น้อย ข้อมูลที่ได้เป็นประโยชน์ในการวางแผนการจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำของประเทศต่อไป
การสังเคราะห์ Nitrogen-doped Titanium Dioxide โดยกระบวนการ Sol-gel เพื่อใช้เป็นสารเร่งปฏิกิริยาด้วยแสง
Authors:   , คุรุปัญญา ศุภลักษ์
Published: February 2025

การสังเคราะห์ nitrogen-doped titanium dioxide ด้วยกระบวนการโซล-เจล โดยใชL titanium isopropoxide เป็น Ti-source และใช้ urea เป็น N-source ที่มีเงื่อนไขการสังเคราะห์ที่ต่างกัน คือ การคน ด้วยแท่งแม่เหล็ก (magnetic stirrer) และการสั่นด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง (bath sonication) พบว่าการใช้ คลื่นเสียงความถี่สูงจะช่วยทำให้ได้อนุภาคที่มีพื้นที่ผิวจำเพาะสูงมากกว่า มีขนาดและปริมาตรของรูพรุนที่ ใกล้เคียงกับการคนด้วยแท่งแม่เหล็ก โดยตรวจสอบได้จากเทคนิค Brunauer-Emmett-Teller (BET) ในขณะ ที่การเผาอนุภาคที่สังเคราะห์ได้ที่อุณหภูมิต่างกัน คือ 200, 400 และ 600 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ชั่วโมง และตรวจสอบลักษณะเฉพาะของตัวอย่างที่เตรียมได้ด้วยเทคนิค X-ray diffraction analysis (XRD) และ เทคนิค Fourier Transform Infrared Spectroscopy (FT-IR) พบว่าสารที่ผ่านการเผาที่อุณหภูมิสูงขึ้นจะทำ ให้อนุภาคมีโครงสร้างผลึกเป็น Anatase แต่การเผาที่อุณหภูมิสูงเกินไป N-atom จะถูก oxidized ออกจาก โครงสร้าง จากการทดลองพบว่าอุณหภูมิการเผาที่เหมาะสมที่สุดเพื่อให้ได้อนุภาค nitrogen-doped titanium dioxide คือ 400 องศาเซลเซียส ซึ่งอนุภาคที่สังเคราะห์ได้น่าจะมีศักยภาพในการเป็นสารเร่ง ปฏิกิริยาเชิงแสงในช่วงแสงที่ตามองเห็นได้เป็นอย่างดี
ความสามารถในการรีไซเคิลของถ้วยกระดาษจุฬาซีโร่เวสต์
Authors:   , สุนันทะนาม จิราวรรณ
Published: February 2025

ถ้วยกระดาษจุฬาซีโร่เวสต์เป็นบรรจุภัณฑ์กระดาษที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยผลิตขึ้นเพื่อแก้ปัญหา ขยะพลาสติกภายในมหาวิทยาลัย โดยกระดาษจะถูกเคลือบด้วยพอลิบิวทิลีนซัคซิเนต (PBS) ซึ่งเป็นพลาสติก ชีวภาพที่สามารถย่อยสลายได้เอง ทำให้เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มีความแตกต่างจากถ้วยกระดาษทั่วไปที่เคลือบ ด้วยพอลิเอทิลีน (PE) ซึ่งไม่สามารถย่อยสลายได้เอง เมื่อมีการใช้ถ้วยกระดาษจุฬาซีโร่เวสต์มากขึ้น ทำให้ปริมาณ ขยะจากถ้วยกระดาษเพิ่มขึ้นตาม คณะผู้วิจัยจึงได้ศึกษาความเป็นไปได้ในการนำถ้วยกระดาษจุฬาซีโร่เวสต์มาผ่าน กระบวนการรีไซเคิล เปรียบเทียบกับการรีไซเคิลถ้วยกระดาษทั่วไปที่เคลือบด้วยพอลิเอทิลีน โดยการทดลองแบ่ง ออกเป็น 3 ตอน ตอนที่ 1 เป็นการหาภาวะที่เหมาะสมในการตีกระจายเยื่อจากถ้วยกระดาษ ได้เยื่อจากการตี กระจายทั้งหมด 4 ภาวะที่แตกต่างกันในแต่ละชนิดกระดาษ พบว่า ปริมาณเยื่อที่ได้หลังจากการตีกระจายในแต่ละ ภาวะ ไม่ได้มีความแตกต่างกันมากในกระดาษทั้ง 2 ชนิด ในตอนที่ 2 ผู้วิจัยจึงเลือกเยื่อจากภาวะที่มีความรุนแรง ต่ำที่สุดและสูงที่สุด มาวัดสัณฐานวิทยาของเส้นใยและนำไปขึ้นเป็นแผ่นกระดาษ จากนั้นได้ทดสอบสมบัติกระดาษ ทั้งหมด 7 สมบัติ และในตอนที่ 3 ได้นำเยื่อที่ได้จากการตีกระจายในภาวะที่มีความรุนแรงต่ำที่สุดของกระดาษทั้ง 2 ชนิดมาขึ้นรูปเป็นผลิตภัณฑ์เยื่อขึ้นรูป โดยการนำกระชอนสแตนเลสมาประกบเยื่อไว้ จากการทดลองทั้งหมด สามารถสรุปได้ว่า กระดาษที่เคลือบด้วยพอลิบิวทิลีนซัคซิเนต เมื่อถูกรีไซเคิลแล้ว ให้คุณภาพของเยื่อกระดาษที่ ดีกว่า เส้นใยมีความแข็งแรงมากกว่า ในขณะที่กระดาษที่เคลือบด้วยพอลิเอทิลีนไม่เหมาะกับการฝังกลบแต่เหมาะ กับการนำไปรีไซเคิล ขึ้นรูปเป็นแผ่นกระดาษใหม่ เนื่องจากมีแนวโน้มของค่าการทดสอบสมบัติต่าง ๆ ไปในทิศทาง
การเปลี่ยนแปลงของยีนที่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติของหลอดเลือดในสมอง ส่วนฮิปโปแคมปัสและซีรีบรัลคอร์เท็กซ์ของหนูแรทความดันโลหินสูงชนิดเกิดขึ้นได้เอง
Authors:   , พรถวัลย์ศักดิ์ เกด
Published: February 2025

โรคความดันโลหิตสูงเป็นหนึ่งในโรคที่เป็นปัญหาสาธารณสุขหลักของโลก ผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงอาจพบความผิดปกติของหัวใจและหลอดเลือดรวมทั้งหลอดเลือดที่สมองด้วย จากการรายงานพบว่าความ ดันเลือดที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้เกิดความผิดปกติของโครงสร้างของหลอดเลือดขนาดเล็กที่สมอง ส่งผลให้ปริมาณ เลือดที่ไปที่สมองลดลง ซึ่งเป็นสาเหตุโน้มนำให้เกิดสมองขาดเลือดและสมองถูกทำลายได้ อย่างไรก็ตามใน ปัจจุบันการอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างช่วงเวลาในการเกิดโรคความดันโลหิตสูงและกลไกที่เกี่ยวข้องกับ ความผิดปกติของหลอดเลือดในสมองโดยเฉพาะในซีรีบรัลคอร์เท็กซ์และฮิปโปแคมปัสยังมีข้อมูลที่ไม่แน่ชัด ดังนั้นในการศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของยีนที่เกี่ยวข้องกับ ความผิดปกติของหลอดเลือดในซีรีบรัลคอร์เท็กซ์และฮิปโปแคมปัสในหนูแรทความดันโลหิตสูงชนิดเกิดขึ้นได้ เอง(spontaneously hypertensive rat; SHR) นำหนู SHR และหนูความดันปกติ (WT) เพศผู้ที่มีอายุ เท่ากัน ได้แก่ 6, 12, 24 และ 36 สัปดาห์ ทำการการุณยฆาตและเก็บสมองส่วนซีรีบรัลคอร์เท็กซ์และฮิปโป แคมปัสมาทำการตรวจสอบการแสดงออกของ mRNA ของยีนที่เป็นเครื่องหมายของความผิดปกติของหลอดเลือดสมอง ได้แก่ endothelial growth factor (VEGF) และ S100β โดยเทคนิค quantitative real-time reverse transcription polymerase chain reaction (qRT-PCR) ผลการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างอายุ ที่เพิ่มขึ้นและการแสดงออกของ S100β และ VEGF ในสมองส่วนซีรีบรัลคอร์เท็กซ์แบะฮิปโปแคมปัส ของหนูกลุ่ม WT และ SHR พบว่าอายุที่เพิ่มขึ้นไม่มีผลต่อการแสดงออกของ S100β และ VEGF ในหนูทั้งสอง กลุ่ม เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบระหว่าง WT และ SHR ในแต่ละช่วงอายุพบว่า ที่อายุ 6 สัปดาห์การ แสดงออกของ S100β ที่สมองส่วนซีรีบรัลคอร์เท็กซ์และฮิปโปแคมปัสของหนู SHR มากกกว่าหนูกลุ่ม WT อย่างมีนัยสำคัญแต่ไม่พบการเปลี่ยนแปลงที่ 12, 24 และ 36 สัปดาห์ ทั้งนี้ไม่พบความแตกต่างของการ แสดงออกของ VEGF ที่บริเวณซีรีบรัลคอร์เท็กซ์และฮิปโปแคมปัส ของหนูทั้งสองกลุ่มในทุกช่วงอายุ แสดง ให้เห็นว่าความดันโลหิตที่สูงส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของยีนที่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติของ หลอดเลือดสมองและพบได้ตั้งแต่ช่วงแรกของการเกิดความดันโลหิตสูง
การหาอายุอิฐด้วยวิธีการเปล่งแสง จากแหล่งโบราณคดีสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
Authors:   , โลจนานันท์ เอมมิกา
Published: February 2025

จากการขุดค้นพบกำแพงเมืองโบราณสุพรรณบุรี ในโครงการอนุรักษ์และพัฒนากำแพงเมืองโบราณสุพรรณบุรี ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยสำนักศิลปากรที่ 2 สุพรรณบุรี กรมศิลปากร พบว่าเป็นร่องรอยของผังเมืองโบราณซ้อนทับกันสองเมือง โดยเมืองที่เก่ากว่ามีขนาดใหญ่และครอบคลุมสองฝั่งของแม่น้ำสุพรรณบุรี ส่วนเมืองที่ใหม่กว่าเป็นเมืองขนาดเล็กทางทิศตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี เนื่องจากมีการรื้อและปรับปรุงแนวกำแพงอยู่หลายครั้ง อีกทั้งร่องรอยกำแพงที่พบในปัจจุบันนั้น อยู่ในสภาพที่ค่อนข้างทรุดโทรม ทำให้เป็นประเด็นปัญหาทางโบราณคดีในการพิสูจน์หลักฐาน เพื่อให้ทราบถึงอายุ และสามารถอธิบายถึงลำดับการก่อสร้างกำแพงเมืองโบราณสุพรรณบุรี ผู้จัดทำโครงงานได้ทำการศึกษาการหาอายุด้วยวิธีเปล่งแสง เนื่องจากเป็นวิธีที่สามารถประยุกต์ใช้กับการหาอายุอิฐได้ ตัวอย่างอิฐจากกำแพงเมืองโบราณสุพรรณบุรีที่ทำการศึกษา มีทั้งหมด 2 ชุด คือ ตัวอย่าง SPN (ตัวอย่างจากกำแพงด้านทิศเหนือ) และตัวอย่าง SPE (ตัวอย่างจากกำแพงด้านทิศตะวันออกฝั่งเหนือ) การทดลองแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกคือการหาค่า ED ด้วยเครื่อง TL/OSL reader และค่าที่สองคือ ค่า AD ซึ่งหาได้จากเครื่อง Gramma-ray spectrometer พบว่าตัวอย่าง SPN-1 มีอายุ 350-380 ปีก่อนปัจจุบัน ตัวอย่าง SPN-2 มีอายุ 439-493 ปีก่อนปัจจุบัน ตัวอย่าง SPE-1 มีอายุ 654-692 ปีก่อนปัจจุบัน และ SPE-2 มีอายุ 605-623 ก่อนปัจจุบัน ทำให้สามารถสรุปผลได้ว่า SPN-2 เป็นอิฐจากสมัยแรกของแนวกำแพงเมืองด้านทิศเหนือ ที่มีการสร้างกะเปาะยื่นออกมาจากแนวกำแพงเมือง และ SPN-1 คาดว่าเป็นสมัยที่สองที่มีนำอิฐใหม่มาทำการปรับระดับพื้นใช้งานให้สูงขึ้นกว่าเดิม ส่วนตัวอย่าง SPE-1 และ SPN-2 โดยสันนิษฐานว่าตัวอย่าง SPE-1 และ SPN-2 ถูกนำมาสร้างกำแพงอิฐนี้ หลังจากได้รับอิทธิพลการเข้ามาของสุโขทัย ราวช่วงกลางถึงช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 19
ผลของตัวแปรดำเนินการต่อประสิทธิภาพการคัดแยกของแข็ง-ของเหลวด้วยเครื่องแยกตัวกลางหนัก
Authors:   , นิปัจการ นภสร
Published: February 2025

การปนเปื้อนไมโครพลาสติกในแหล่งน้ำเป็นปัญหาที่สำคัญในปัจจุบัน เนื่องจากพลาสติกถูกนำมาใช้เป็นสารตั้งต้นในระบบอุตสาหกรรมที่ใช้ในกระบวนการผลิตผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน เมื่อผลิตภัณฑ์พลาสติกที่ผลิตขึ้นนี้เกิดการย่อยสลายก็จะแปรสภาพเป็นไมโครพลาสติก โดยไมโครพลาสติกนั้นมีขนาดเล็กมากจึงทำให้เกิดการปนเปื้อนลงในแหล่งน้ำได้ง่าย ส่งผลกระทบกับระบบนิเวศในแหล่งน้ำ รวมทั้งสิ่งมีชีวิตที่ใช้น้ำในการอุปโภคและบริโภคเหล่านี้ก็จะได้รับอันตรายเมื่อเข้าไปสะสมในร่างกาย ดังนั้นโครงการวิจัยนี้จึงได้ศึกษาตัวแปรดำเนินการต่าง ๆ ที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการคัดแยกไมโครพลาสติกออกจากน้ำด้วยการใช้เครื่องแยกตัวกลางหนัก โดยจะศึกษาทั้งหมด 2 วิธี คือ ทำการทดลองโดยการใช้ LARCODEMS เพื่อศึกษาประสิทธิภาพในการคัดแยกทั้งหมด 3 ตัวแปร คือ อัตราส่วนปริมาณเม็ดพลาสติก PP ต่อ HDPE (0:1 1:1 และ 1:0) มุมเอียง (15 30 และ 45 องศา) และ ปริมาณเม็ดพลาสติกที่ป้อนเข้า (20 30 และ 40 กรัม) และศึกษาแบบจำลองพลศาสตร์ของไหลเชิงคำนวณของไฮโดรไซโคลน เพื่อศึกษารูปแบบการไหล โดยมีตัวแปรที่ออกแบบเกี่ยวข้องกับทางป้อนเข้าระบบ 3 ตัวแปร คือ อัตราส่วนความกว้างต่อความสูงของช่องป้อนเข้า (1:2 และ 2:1) องศามุมป้อนเข้า (22.5 และ 45.0 องศา) และ มุมจากระนาบแนวนอน (มุมเงยและมุมกด) ที่ส่งผลต่อค่าความดัน ค่าความเร็วตามแนวแกน ค่าความเร็วตามแนวรัศมี และ ค่าความเร็วตามแนวสัมผัส ภายในไฮโดรไซโคลน ผลที่ได้จากการวิจัยในครั้งนี้ จะทำให้ทราบผลของตัวแปรที่ทำให้การคัดแยกเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด และ ช่วยลดปริมาณไมโครพลาสติกที่ปนเปื้อนในระบบนิเวศ
พิษเฉียบพลันของสารเบนโซฟีโนน-3 ต่อกุ้งขาว Litopenaeus vannamei
Authors:   , ศรีเกื้อกลิ่น ชนิตา
Published: February 2025

สารกรองรังสีอัลตราไวโอเลต (UV) เป็นส่วนผสมที่สำคัญในผลิตภัณฑ์ดูแลร่างกายที่ใช้ปกป้องผิวจากรังสี UV เช่น ครีมกันแดด เครื่องสำอาง ปัจจุบันมีรายงานการตรวจพบสารกรองรังสี UV หลายชนิดปนเปื้อนสู่แหล่งน้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สาร benzophenone-3 (BP-3) ซึ่งเป็นสารกรองรังสี UV ที่พบปนเปื้อนในแม่น้ำ ทะเลสาบ และทะเล โดยการปนเปื้อน BP-3 อาจส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของสัตว์น้ำในฟาร์มที่มีการผันน้ำธรรมชาติมาใช้ในการเพาะเลี้ยง ในงานวิจัยนี้ได้เลือกใช้ กุ้งขาว Litopenaeus vannamei ซึ่งเป็นสัตว์น้ำที่มีการเพาะเลี้ยงมากที่สุดชนิดหนึ่งของโลกเป็นตัวแทนของสัตว์น้ำในฟาร์ม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพิษเฉียบพลันของสาร benzophenone-3 ต่อกุ้งขาว โดยนำกุ้งขาวจากกษิดิ์ ฟาร์ม จังหวัดฉะเชิงเทรา มาเลี้ยงปรับสภาพในน้ำทะเลธรรมชาติที่ระดับความเค็ม 25 ppt ณ สถานีวิจัยวิทยาศาสตร์ทางทะเลและศูนย์ฝึกนิสิต เกาะสีชัง จ.ชลบุรี ก่อนนำกุ้งขาวระยะ postlarvae (PL) 26-28 มาทดสอบด้วยวิธี static bioassay ในห้องปฏิบัติการ 2 ขั้นตอน คือ การทดสอบเพื่อหาช่วงความเข้มข้นในช่วงกว้าง (range finding test) โดยใช้ BP-3 ความเข้มข้น 0, 0.1, 1, 10 mg/L และการทดสอบเพื่อหาความเข้มข้นขั้นสุดท้าย (definitive test) โดยใช้ BP-3 ความเข้มข้น 0, 1, 1.5, 2, 2.5 mg/L บันทึกการตายของกุ้งขาวและปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม ได้แก่ อุณหภูมิน้ำ ค่า pH และค่าไนไตรท์ วิเคราะห์หาค่าความเข้มข้นของ benzophenone-3 ที่ทำให้กุ้งขาวตายครึ่งหนึ่งภายในเวลา 24 ชั่วโมง (median lethal concentration; LC50-24 hr) ด้วยวิธี probit analysis พบว่า BP-3 มีค่า LC₅₀ ต่อกุ้งขาวเท่ากับ 1.365 mg/L ซึ่งจัดเป็นสารที่มีความเป็นพิษสูงต่อสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในน้ำ ข้อมูลที่ได้จากการศึกษา เมื่อใช้ร่วมกับการตรวจสอบปริมาณ BP-3 ที่พบในสิ่งแวดล้อม สามารถใช้เฝ้าระวังผลกระทบจากการปนเปื้อน BP-3 ต่อการเพาะเลี้ยงกุ้งขาวและสัตว์น้ำเศรษฐกิจในฟาร์มในอนาคต