ОЦЕНКА ЭФФЕКТИВНОСТИ ТАРГЕТНОЙ ТЕРАПИИ РАКА ЛЕГКОГО В ТУРКЕСТАНСКОЙ ОБЛАСТИ ЗА 2019-2022 ГОДЫ
Authors: Туменбаева Ж.С. , Макишев А.К. 
Published: October 2024

Введение: Лечение пациентов раком легкого является одной из актуальных проблем современной медицины. Обнаружение мутации гена рецептора эпидермального фактора роста (EGFR-Epidermal Growth Factor Receptor) является важным шагом в лечении широко распространенного немелкоклеточного рака легких. Исследования ученых показывают, что использование препаратов таргетной терапии у пациентов с диссеминированным немелкоклеточным раком легкого и наличием мутации EGFR является клинически эффективным, так как приводит к существенному увеличению частоты объективных эффектов и улучшению выживаемости без прогрессирования, в сравнении с результатами химиотерапии. Цель исследования. Оценка эффективности таргетной терапии рака легкого в Туркестанской области за 2019-2022 годы. Материалы и методы: Проведено ретроспективное статистическое исследование результатов лечения при помощи анализа выживаемости методом Каплана-Мейера и по критериям RECIST. Пациенты были рандомизированы (1:1) с использованием процедуры минимизации и стратифицированы в соответствии с типом мутации EGFR. Первичным результатом была выживаемость без прогрессирования, проанализированная у пациентов с подтвержденным заболеванием, получивших хотя бы несколько доз исследуемого препарата. За исследуемый период в Туркестанской области рассматривались 96 пациентов с заболеванием рак легкого с мутацией EGFR, из них 48 получали таргетную терапию (афатиниб – 28 (58%) пациентов, эрлотиниб – 11 (58%), пациентов, осимертиниб – 9 (58%) пациентов), а остальные 48 получали химиотерапию. В качестве анализируемых показателей рассматривались: возраст пациента, пол, гистологические данные, диагноз, стадии, виды лечения. Все статистические расчеты проводились с использованием программы SPSS (версия 25.0, IBM SPSS Inc., Чикаго, США). Данные были обобщены с использованием методов описательной статистики. Результаты: медиана выживаемости без прогрессирования при приеме афатаниба составляет 12,6 месяцев, при химиотерапии – 5,8 месяцев. У пациентов, принимающих препарат афатиниб, прогрессирование наблюдается в 0,266667 раза реже, чем у пациентов, получавших химиотерапию, т.к. доверительный интервал не содержит 1, то связь между приемом афатиниба и временем наступления прогрессирования является статистически значимой (p<0,05). То есть, медиана выживаемости без прогрессирования была значительно выше у пациентов, получавших афатиниб, чем у пациентов, получавших химиотерапию (12,6 против 5,8 месяцев; ОР=0,26667, 95% ДИ 0,10088–0.703733; p< 0,05). Медиана выживаемости без прогрессирования при приеме эрлотиниба составляет 13,8 месяцев, при химиотерапии – 4,8 месяцев. У пациентов, принимавших эрлотиниб, прогрессирование наблюдается в 0,2223 раза реже, чем у пациентов, получавших химиотерапию, то связь между приемом эрлотиниба и временем наступления прогрессирования является статистически значимой (p<0,05). То есть, медиана выживаемости без прогрессирования была значительно выше у пациентов, получавших эрлотиниб, чем у пациентов, получавших химиотерапию (13,8 против 5,8 месяцев; ОР=0,2223, 95% ДИ 0,187457–0.932733; p< 0,05). Медиана выживаемости без прогрессирования при приеме осимертиниба составляет 10 месяцев, при химиотерапии – 4,6 месяцев. У пациентов, принимающих препарат осимертиниб, прогрессирование наблюдается в 0,42857 раза реже, чем у пациентов, получавших химиотерапию, связь между приемом осимертиниба и временем наступления прогрессирования является статистически значимой (p<0,05). То есть, медиана выживаемости без прогрессирования была значительно выше у пациентов, получавших осимертиниб, чем у пациентов, получавших химиотерапию (10 против 4,6 месяцев; ОР=0,42857, 95% ДИ 0,161232–0.737965; p< 0,05). Заключение: впервые проведена оценка эффективности таргетной терапии рака легкого в Туркестанской области за 2019-2022 годы. У 6 (13%) пациентов, получавших таргетную терапию наблюдалось прогрессирование процесса, у 33 (68%) пациентов стабилизация процесса, у 9 (19%) пациентов - частичная регрессия. Стабилизация процесса составила 68%, то есть сохранялась более 12 месяцев. В сравнении со стандартной химиотерапией таргетная терапия обеспечивала значительное улучшение выживаемости без прогрессирования у пациентов с распространенным немелкоклеточным раком легкого с мутацией EGFR и ассоциировалась с более благоприятной переносимостью.

Introduction: The treatment of patients with lung cancer is one of the urgent problems of modern medicine. The detection of a mutation in the epidermal growth factor receptor gene (EGFR-Epidermal Growth Factor Receptor) is an important step in the treatment of widespread non-small cell lung cancer, since this approach consists in the fact that the use of specially developed targeted therapy drugs is clinically effective and allows you to identify a special group of patients. Research by scientists shows that the use of targeted therapy drugs in patients with disseminated non-small cell lung cancer and the presence of an EGFR mutation is clinically effective, as it leads to a significant increase in the frequency of objective effects and improved progression-free survival, compared with the results of chemotherapy. Цель исследования. Evaluation of the effectiveness of targeted lung cancer therapy in the Turkestan region for 2019-2022. Materials and methods: A retrospective statistical study of treatment results was conducted using the Kaplan-Meyer survival analysis and RECIST criteria. Patients were randomized (1:1) using a minimization procedure and stratified according to the type of EGFR mutation. The primary result was progression-free survival, analyzed in patients with confirmed disease who received at least a few doses of the investigational drug. During the study period, 96 patients with lung cancer with EGFR mutation were considered in the Turkestan region, 48 of them received targeted therapy (afatinib – 28 (58%) patients, erlotinib – 11 (58%) patients, osimertinib – 9 (58%) patients), and the remaining 48 received chemotherapy. The analyzed indicators were: patient's age, gender, histological data, diagnosis, stages, types of treatment. All statistical calculations were performed using the SPSS program (version 25.0, IBM SPSS Inc., Chicago, USA). The data were summarized using descriptive statistics methods. Results: Thus, the median progression–free survival with afatanib is 12.6 months, with chemotherapy - 5.8 months. In patients taking afatinib, progression is observed 0.266.67 times less frequently than in patients receiving chemotherapy, since the confidence interval does not contain 1, the relationship between taking afatinib and the time of onset of progression is statistically significant (p<0.05). That is, the median progression-free survival was significantly higher in patients receiving erlotinib than in patients receiving chemotherapy (12.6 vs. 5.8 months; HR=0.26667, 95% CI 0.10088–0.703733; p< 0.05). The median progression–free survival with erlotinib is 13.8 months, with chemotherapy - 4.8 months.In patients receiving erlotinib, progression is 0.2223 times less frequent than in patients receiving chemotherapy, then the relationship between taking erlotinib and the time of onset of progression is statistically significant (p<0.05). That is, the median progression-free survival was significantly higher in patients receiving erlotinib than in patients receiving chemotherapy (13.8 versus 5.8 months; HR=0.22223, 95% CI 0.187457–0.932733; p< 0.05). The median progression–free survival with osimertinib is 10 months, with chemotherapy - 4.6 months. In patients taking the drug osimertinib, progression is observed 0.42857 times less frequently than in patients receiving chemotherapy, the relationship between taking osimertinib and the time of onset of progression is statistically significant (p<0.05). That is, the median progression-free survival was significantly higher in patients receiving osimertinib than in patients receiving chemotherapy (10 vs. 4.6 months; HR=0.42857, 95% CI 0.161232–0.737965; p< 0,05). Conclusion: The effectiveness of targeted lung cancer therapy in the Turkestan region for 2019-2022 was evaluated for the first time. The progression of the process was observed in 6 (13%) patients receiving targeted therapy, stabilization of the process was observed in 33 (68%) patients, and partial regression was observed in 9 (19%) patients. The stabilization of the process was 68%, that is, it lasted for more than 12 months. It should be noted that, compared with standard chemotherapy, targeted therapy provided a significant improvement in progression-free survival in patients with advanced non-small cell lung cancer with an EGFR mutation and was associated with more favorable tolerability

Кіріспе: Өкпе обырымен ауыратын науқастарды емдеу қазіргі таңда медицинаның өзекті мәселелерінің бірі болып табылады. Эпидермиялық өсу факторы рецепторы (EGFR-Epidermal Growth Factor Receptor) генінің мутациясын анықтау ұсақ жасушалы емес өкпе обырын емдеудегі маңызды қадам болып табылады, өйткені бұл тәсіл арнайы әзірленген таргетті терапия препараттарын қолдану клиникалық тиімді және науқастардың арнайы тобын анықтауға мүмкіндік береді. Ғалымдардың зерттеулері көрсеткендей, ұсақ жасушалы емес өкпе обырының EGFR мутациясы бар науқастарда таргетті терапия препараттарын қолдануы клиникалық тиімділігі бар екенін айқындайды, өйткені бұл химиотерапия нәтижелерімен салыстырғанда объективті әсерлердің айтарлықтай жоғарылауына және үрдістің үдеусіз өміршеңдігінің жақсаруына әсер етеді. Зерттеудің мақсаты - Түркістан облысында 2019-2022 жылдардағы өкпе обырындағы таргетті терапияның тиімділігін бағалау. Материалдар мен әдістер: Зерттеу мақсатында Каплан-Мейер әдісімен және RECIST критерийлері бойынша емдеу нәтижелеріне ретроспективті статистикалық зерттеу жүргізілді. Науқастар минимизация процедурасын қолдана отырып рандомизацияланған (1:1) және EGFR мутация түріне сәйкес стратификацияланған. Бастапқы нәтиже зерттелетін препараттың кем дегенде бірнеше дозасын алған, расталған өкпе обыры бар науқастарда талданған үрдістің үдеусіз өміршеңдігін бағалау болды. Зерттеу кезеңінде Түркістан облысында өкпе обырының EGFR мутациясы бар 96 науқас қаралды, оның 48 – і таргеті терапия қабылдады (афатиниб – 28 (58%) науқас, эрлотиниб – 11(23%) науқас, осимертиниб - 9(19%) науқас), ал қалған 48-і химиотерапия қабылдады.Талданатын көрсеткіштер ретінде қарастырылды: науқастың жасы, жынысы, гистологиялық қорытындысы, диагнозы, сатысы, ем түрлері. Барлық статистикалық есептеулер SPSS бағдарламасының көмегімен жүргізілді (25.0 нұсқасы, IBM SPSS Inc., Чикаго, АҚШ). Деректер сипаттамалық статистика әдістерін қолдана отырып жинақталды. Нәтижелер: Осылайша, афатанибпен үрдістің үдеусіз өміршеңдігі - 12,6 ай, химиотерапиямен - 5,8 айды құрайды. Афатиниб препаратын қабылдайтын науқастарда үрдістің үдеуі химиотерапия қабылдайтын науқастарға қарағанда 0,266667 есе аз байқалады, өйткені сенімділік интервалында 1 болмайды, афатинибті қабылдау мен үрдістің үдеуі басталу уақыты арасындағы байланыс статистикалық маңызды (p<0,05). Яғни, үрдістің үдеусіз өміршеңдік медианасы афатиниб қабылдаған науқастарда химиотерапия алған науқастарға қарағанда айтарлықтай жоғары болды (12,6 қарсы 5,8 ай; СТ=0,26667, 95% СИ 0,10088–0.703733; p< 0,05). Ал, Эрлотиниб қабылдаған кезде үрдістің үдеусіз өміршеңдігі - 13,8 ай, химиотерапия қабылдаған кезде – 4,8 ай. Эрлотиниб препаратын қабылдайтын науқастарда үрдістің үдеуі химиотерапия қабылдайтын науқастарға қарағанда 0,2223 есе аз байқалады, содан кейін эрлотинибті қабылдау мен үрдістің үдеуі басталу уақыты арасындағы байланыс статистикалық маңызды (p<0,05) Яғни, эрлотинибпен емделген науқастарда химиотерапиямен емделген науқастарға қарағанда үрдістің үдеусіз өміршеңдік медианасы айтарлықтай жоғары болды (13,8 қарсы 5,8 ай; СТ=0,2223, 95% СИ 0,187457–0.932733; p< 0,05). Сонымен қатар, Осимертинибпен үрдістің үдеуісіз өміршеңдігі - 10 ай, химиотерапиямен - 4,6 ай. Осимертиниб препаратын қабылдайтын науқастарда үрдістің үдеуі химиотерапия қабылдайтын науқастарға қарағанда 0,42857 есе аз байқалады, осимертинибті қабылдау мен үрдістің үдеуі басталу уақыты арасындағы байланыс статистикалық маңызды (p<0,05). Яғни, үрдістің үдеусіз өміршеңдік медианасы химиотерапиямен емделген науқастарға қарағанда осимертинибпен емделген науқастарда айтарлықтай жоғары болды (10 қарсы 4,6 ай; СТ=0,42857, 95% СИ 0,161232–0.737965; p< 0,05). Қорытынды: Алғаш рет Түркістан облысында 2019-2022 жылдардағы өкпе обырының таргетті терапияның тиімділігі бағаланды. Таргетті терапиямен емделген науқастарда 6 (13%) – үрдістің үдеуі, науқастарда 33 (68%) - үрдістің тұрақтануы, науқастарда 9 (19%) - ішінара регрессия байқалды. Үрдістің тұрақтануы 68% құрады, яғни 12 айдан астам уақыт Үрдістің тұрақтануы сақталды. Осы зерттеудің нәтижелері, Lux-Lung 6 зерттеулеріне сәйкес келді. Стандартты химиотерапиямен салыстырғанда, таргетті терапия ұсақ жасушалы емес өкпе обырының EGFR мутациясы бар науқастарда үрдістің үдеусіз өміршеңдігі айтарлықтай жақсаруын қамтамасыз етті және жағымсыз әсерлердің төзімділігі артты