Χρήση της ρεοκαρδιογραφίας και της αρτηριακής τονομετρίας ως μεθόδων πρόβλεψης του αντιυπερτασικού αποτελέσματος
Authors: Παπακωνσταντίνου Ελευθέριος 
Published: March 2021

Ο κύριος σκοπός της τυχαιοποιημένης κλινικής μελέτης που διεξήγαμε είχε δύο σκέλη: αφενός η εκτίμηση της χρησιμότητας της αρτηριακής τονομετρίας και της ρεοκαρδιογραφίας ως μεθόδων πρόβλεψης του αντιυπερτασικού αποτελέσματος, αφετέρου η σύγκριση μεταξύ ενός αποκλειστή υποδοχέων αγγειοτενσίνης ΙΙ (ολμεσαρτάνη) και ενός διουρητικού (χλωροθαλιδόνη) ως προς το αντιυπερτασικό αποτέλεσμα και την επίδραση στην καρωτιδο-μηριαία ταχύτητα σφυγμικού κύματος (c-fPWV), το δείκτη προσαύξησης (AI) και το αιμοδυναμικό προφίλ. Το αντιυπερτασικό αποτέλεσμα των δύο φαρμάκων εκτιμήθηκε με την 24ωρη περιπατητική καταγραφή της πίεσης στη βραχιόνιο αρτηρία και με τη μέτρηση των κεντρικών αορτικών πιέσεων στο εργαστήριο με τη μέθοδο της αρτηριακής τονομετρίας. Η c-fPWV και ο AI μετρήθηκαν μέσω της αρτηριακής τονομετρίας και το αιμοδυναμικό προφίλ εκτιμήθηκε με τη ρεοκαρδιογραφία. Στη μελέτη συμμετείχαν 66 ενήλικα άτομα που έπασχαν από ΑΥ 1ου ή 2ου βαθμού και δεν έπασχαν από άλλα νοσήματα. Τα άτομα που στρατολογήθηκαν δεν ελάμβαναν αντιυπερτασική θεραπεία ή, όσα ελάμβαναν, τη διέκοψαν για δύο εβδομάδες προκειμένου να γίνει έκπλυση των φαρμάκων από τον οργανισμό. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες, 36 άτομα έλαβαν ολμεσαρτάνη με αρχική δοσολογία τα 10 ή τα 20mg και 30 άτομα έλαβαν χλωροθαλιδόνη με αρχική δοσολογία τα 12,5mg. Οι ασθενείς επαναξιολογήθηκαν κατόπιν 2 εβδομάδων και έγινε τιτλοποίηση ή όχι της δοσολογίας σε 20 ή 40mg ολμεσαρτάνης και 25mg χλωροθαλιδόνης καθότι ο στόχος της θεραπευτικής παρέμβασης ήταν η ρύθμιση της πίεσης σε κάθε ασθενή. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν στις δοκιμασίες του πρωτοκόλλου στην αρχή και το τέλος της μελέτης μετά από 12 εβδομάδες παρακολούθησης. Για τη σύγκριση των δύο φαρμάκων έγινε διόρθωση για συγχυτικούς παράγοντες, όπως η δοσολογία (DDD factor), οι μέσες τιμές των παραμέτρων στην αρχή της μελέτης, η ηλικία και ο δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ). Στο τέλος της μελέτης φάνηκε ότι τα δύο φάρμακα επηρέασαν την κεντρική και την περιφερική δυναμική με διαφορετικό τρόπο. Η χλωροθαλιδόνη επέφερε σημαντικά μεγαλύτερη μείωση της κεντρικής διαστολικής πίεσης, της c-fPWV και των συστηματικών αγγειακών αντιστάσεων (παράμετροι SVR, SVRI και SSVRI). Από την άλλη, φάνηκε υπεροχή της ολμεσαρτάνης στη μείωση της 24ωρης διαφορικής πίεσης και της διαφορικής πίεσης ημέρας. Επιπλέον, η ολμεσαρτάνη αύξησε την καρδιακή συσταλτικότητα (παράμετροι VI, ACI και HI), τον όγκο παλμού (παράμετροι SV, SI) και την καρδιακή παροχή (παράμετροι CO, CI). Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ανεξάρτητη, από άλλες παραμέτρους, συσχέτιση μεταξύ της μεταβολής του ΑΙ και των μεταβολών της κεντρικής διαστολικής, της 24ωρης συστολικής και της 24ωρης διαστολικής πίεσης και επίσης ανεξάρτητη συσχέτιση μεταξύ της μεταβολής της c-fPWV και των μεταβολών της 24ωρης συστολικής πίεσης και της νυχτερινής διαφορικής πίεσης και οι συσχετίσεις αυτές ήταν θετικές. Η ηλικία φάνηκε ότι είναι η μοναδική ανεξάρτητη παράμετρος πρόβλεψης των μεταβολών της κεντρικής συστολικής πίεσης και της κεντρικής διαφορικής πίεσης και οι συσχετίσεις ήταν αρνητικές. Οι μεταβολές των ρεοκαρδιογραφικών παραμέτρων δεν παρουσίασαν σημαντικές και ανεξάρτητες συσχετίσεις με τις μεταβολές των παραμέτρων πίεσης. Τα παραπάνω ευρήματα υποδηλώνουν ότι η αρτηριακή τονομετρία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος πρόβλεψης του αντιυπερτασικού αποτελέσματος σε αντίθεση με τη ρεοκαρδιογραφία. Η ρεοκαρδιογραφία, ωστόσο, ανέδειξε τις διαφορετικές επιδράσεις των δύο φαρμάκων στο αιμοδυναμικό προφίλ.