Ενδαρτηριακή χημειοθεραπεία και εμβολισμός ως επικουρικές και εναλλακτικές μέθοδοι θεραπείας ηπατικών νεοπλασμάτων
Authors: Μαζιώτη Αργυρώ 
Published: January 2014

Εισαγωγή: Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (ΗΚΚ) αποτελεί την τρίτη συχνότερη αιτία θανάτου σχετιζόμενη με νεοεξεργασίες στους άντρες και την έκτη συχνότερη στις γυναίκες. Σε ασθενείς με πολύ πρώιμο ή πρώιμο ΗΚΚ σύμφωνα με το σύστημα σταδιοποίησης BCLC, η χειρουργική εκτομή και η μεταμόσχευση αποτελούν τις πιο αποτελεσματικές θεραπείες. Ωστόσο, πολλοί ασθενείς παρουσιάζονται με ανεγχείρητο όγκο, στο λεγόμενο ενδιάμεσο στάδιο κατά BCLC (στάδιο BCLC B), όπου ο διακαθετηριακός χημειοεμβολισμός προτείνεται ως θεραπεία εκλογής. Η μέθοδος σχετίζεται με βελτίωση της επιβίωσης σε ασθενείς σταδίου BCLC B με κίρρωση σταδίου Α κατά Child-Pugh, ενώ δεν υπάρχει σαφής απόδειξη του οφέλους σε ασθενείς σταδίου Β κατά Child-Pugh. Επιπρόσθετα, έχουν ανακύψει πολλές αβεβαιότητες στην καθημερινή κλινική πράξη όσον αφορά στους παράγοντες που επηρεάζουν τη μέθοδο του χημειοεμβολισμού όπως το φορτίο του όγκου, τα κριτήρια επιλογής των ασθενών, τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα, τη χρήση ή όχι της λιπιοδόλης, τη χρήση και το είδος των εμβολικών παραγόντων και τη συχνότητα των συνεδριών.Σκοπός: Η εκτίμηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας του διακαθετηριακού χημειοεμβολισμού στην κλινική πράξη σε ασθενείς με ανεγχείρητο ΗΚΚ και η ανάλυση της επιβίωσης και των δυνητικών παραγόντων που την επηρεάζουν. Υλικό και μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 71 ασθενείς με μέση διάρκεια παρακολούθησης 24.6 μήνες. Ο διακαθετηριακός χημειοεμβολισμός πραγματοποιήθηκε με τη χορήγηση 100 mg σισπλατίνης, 50 mg δοξορουβικίνης και 10 ml λιπιοδόλης καθώς και εμβολικών παραγόντων. Προ και μετά τη συνεδρία πραγματοποιήθηκαν Υπολογιστική Τομογραφία ήπατος και αιματολογικός-βιοχημικός έλεγχος. Η μέθοδος Kaplan-Meier και τα μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox (Cox proportional-hazard models) χρησιμοποιήθηκαν για την απεικόνιση της αθροιστικής πιθανότητας επιβίωσης και την εύρεση των παραγόντων που σχετίζονται με την επιβίωση.Αποτελέσματα: Η πιθανότητα επιβίωσης στο 1, 2, 3 και 5 έτη υπολογίστηκε στο 73.2%, 45.4%, 33.2% και 14.9% αντίστοιχα. Η θνησιμότητα σχετιζόμενη με τη διαδικασία βρέθηκε 1.4%. Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι η διάμετρος του όγκου, το στάδιο της κίρρωσης κατά Child-Pugh, η κατάχρηση αλκοόλ ως αίτιο της κίρρωσης, η ανταπόκριση στη θεραπεία και τα προ-επεμβατικά επίπεδα της α-φετοπρωτεϊνης αποτελούν ανεξάρτητους παράγοντες επιβίωσης. Επιπρόσθετα, οι ασθενείς που διαγνώστηκαν με ΗΚΚ στα πλαίσια του προσυμπτωματικού ελέγχου είχαν σημαντικά καλύτερη επιβίωση συγκριτικά με αυτούς που διαγνώστηκαν στα πλαίσια διερεύνησης λόγω παρουσίας συμπτωμάτων.Συμπεράσματα: Ο διακαθετηριακός χημειοεμβολισμός αποτελεί μια ασφαλή και αποτελεσματική μέθοδο για τη θεραπεία του ανεγχείρητου ΗΚΚ. Η διάμετρος του όγκου, το στάδιο της κίρρωσης κατά Child-Pugh, η κατάχρηση αλκοόλ ως αίτιο της κίρρωσης, η ανταπόκριση στη θεραπεία και τα προ-επεμβατικά επίπεδα της α-φετοπρωτεϊνης αποτελούν ανεξάρτητους παράγοντες επιβίωσης, ενώ η συμμόρφωση στα προγράμματα στα προγράμματα προσυμπτωματικού ελέγχου σχετίζεται με σημαντική βελτίωση της επιβίωσης των ασθενών.