bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
ไอโซโทปคาร์บอนและออกซิเจนของหินงอก บริเวณอำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี
Authors:   , สุวรรณสุโข วชิรศรี
Published: February 2025

ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลกนิยมนำหินงอกมาศึกษาด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมและ สภาพภูมิอากาศบรรพกาล แต่สำหรับในประเทศไทยมีการศึกษาด้านนี้ไม่แพร่หลายนัก โครงงานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางกายภาพ (สีและจำนวนชั้น) และการเปลี่ยนแปลงไอโซโทปคาร์บอน (13C) และออกซิเจน (18O) ของชั้นการเจริญเติบโตของหินงอก เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวกับปัจจัยที่เกี่ยวข้องในการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมในการสะสมตัวของหินงอกใน บริเวณพื้นที่ศึกษา โดยใช้ตัวอย่างหินงอก KPC-01 จากถ้ำเขาแพร อ.บ้านไร่ จ.อุทัยธานี ความยาว 20.5 เซนติเมตร ตัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วนตามแนวยาว ส่วนแรกนำไปขัดมันเพื่อศึกษาสีและนับจำนวนชั้นการเจริญเติบโตโดยใช้เทคโนโลยีสมาร์ทเลนส์กำลังขยาย x20 ส่วนที่สองนำไปเจาะตามชั้นการเจริญเติบโตทุกๆ 2 มิลลิเมตร และนำผงจากการเจาะไปวิเคราะห์ไอโซโทปคาร์บอนและออกซิเจนด้วยเครื่อง IR-MS ผลการนับจานวนชั้นการเจริญเติบโตของตัวอย่างหินงอกข้างต้นพบว่ามีทั้งหมด 761 ชั้น มีค่าไอโซโทปคาร์บอน (13C) อยู่ระหว่าง -12.31 ถึง -5.86 เปอร์มิลล์ และมีค่าไอโซโทปออกซิเจน (18O) อยู่ระหว่าง -12.07 ถึง -6.56 เปอร์มิลล์ จากการหาอายุเบื้องต้นของหินงอกด้วยวิธีการหาอายุยูเรเนียม – ทอเรียม โดยสกลวรรณ ชาวไชย (รอตีพิมพ์) พบว่าหินงอกมีอายุอยู่ในช่วง 2000 ปี บริเวณ 0.5 มิลลิเมตรจากด้านบนของหินงอกมีอายุอยู่ในปี ค.ศ. 1929-1952 โดยประมาณ จากการวิเคราะห์สามารถสรุปได้ว่าสีของหินงอกมีความสัมพันธ์กับค่าไอโซโทปออกซิเจน ส่วนค่าไอโซโทปคาร์บอนบ่งบอกถึงสภาพแวดล้อมเหนือถ้าที่ถูกปกคลุมด้วยพืชตระกูล C3 สำหรับค่าไอโซโทปออกซิเจนในโครงงานนี้บ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงปริมาณน้าฝน ซึ่งมีแนวโน้มลดลงอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1040 - ค.ศ. 1940 โดยการเปลี่ยนแปลงปริมาณน้ำฝนในบริเวณพื้นที่ศึกษาคาดว่าได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ แต่อย่างไรก็ตาม โครงงานนี้แสดงให้เห็นว่าหินงอกในประเทศไทยมีความเหมาะสมสำหรับนำไปศึกษาในด้านสภาพแวดล้อมและสภาพภูมิอากาศบรรพกาล
การพัฒนาเซลลูโลสจากแบคทีเรีย เพื่อเป็นวัสดุรองรับไอออนเซนเซอร์
Authors:   , ปองปรีดา ชินดนัย
Published: February 2025

งานวิจัยนี้ได้ทำการดัดแปรเซลลูโลสจากแบคทีเรีย (BC) โดยการตรึงฟลูออเรสเซนต์เซนเซอร์สำหรับตรวจวัดไอออนโลหะ 2 ชนิดได้แก่ 2-amino-N-(quinolin-8-yl)acetamide (NAQ) และ Salicylaldehyde (Sal) และขึ้นรูปเป็นแผ่นฟิล์ม พบว่าฟิล์ม NAQ-BC มีประสิทธิภาพสำหรับตรวจวัดไอออน Zn²⁺ และ Cd²⁺ ซึ่งให้สัญญาณแสงฟลูออเรสเซนซ์สีเขียว ฟิล์ม Sal-BC ให้สัญญาณแสงฟลูออเรสเซนซ์ช่วงสีน้ำเงินกับไอออน Zn²⁺ และ Al³⁺ ผลการทดสอบการดูดซับไอออนโลหะด้วยเทคนิค ICP-OES หลังจากแช่ฟิล์มเซลลูโลสดัดแปรในสารละลายไอออนโลหะเป็นเวลา 24 ชั่วโมงพบว่า ฟิล์ม NAQ-BC มีความสามารถในการดูดซับไอออนโลหะ Zn²⁺ และ Cd²⁺ สูงถึง 21 มิลลิกรัมต่อกรัม และ 28 มิลลิกรัมต่อกรัม ตามลำดับ ในขณะที่ฟิล์มดัดแปร Sal-BC ไม่สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดซับไอออนโลหะได้ ซึ่งให้ค่าการดูดซับไอออนโลหะไม่ต่างจากฟิล์มเซลลูโลสบริสุทธิ์ งานวิจัยนี้ประสบความสำเร็จในการดัดแปรเซลลูโลสโดยการตรึงฟลูออเรสเซนต์เซนเซอร์สำหรับตรวจวัดไอออนโลหะ และเพิ่มความสามารถในการดูดซับไอออนโลหะได้
การสังเคราะห์ ไลซีน-กราฟต์ พอลิเมอร์ของพอลิฟีนอลจากชาเพื่อต้านโรคมะเร็ง
Authors:   , อิงสถิตธนวันต์ อิสราภรณ์
Published: February 2025

Epigallocatechin gallate (EGCG) เป็นสารประกอบพอลีฟีนอลที่พบได้ในชา มีฤทธิ์ในการต้านมะเร็ง โดย polymerized EGCG จะทำให้ได้สารที่มีฤทธิ์ในการต้านมะเร็งสูงกว่า EGCG แต่อย่างไรก็ตาม polymerized EGCG ส่วนใหญ่ มีความสามารถในการกระจายตัวในน้ำต่ำ และมีลักษณะเป็นยางเหนียว (gum) ในงานวิจัยจึงนี้ได้ทำการกราฟต์ไลซีนลงบนสารที่เป็นยางเหนียว โดยปฏิกิริยา carbodiimide coupling พบว่าเมื่อกราฟต์ไลซีนลงบน polymerized EGCG ผลิตภัณฑ์ที่ได้สามารถจัดตัวเป็นอนุภาคขนาดเล็ก สามารถกระจายตัวในน้ำได้ดีขึ้น และเมื่อนำสารที่ได้มาทดสอบความเป็นพิษต่อเซลล์มะเร็งตับ (HepG2) ด้วยวิธี MTT assay พบว่า สามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งได้ดีกว่ายางเหนียวที่ไม่ได้มีการกราฟต์ไลซีน
ฟิล์มคอมโพสิตของไคโตซานและพอลิแล็กติกแอซิดที่ถูกดัดแปร
Authors:   , ตันติปริญญากุล นฤมล
Published: February 2025

ไคโตซาน เป็นโมเลกุลทางชีวภาพขนาดใหญ่ที่พบได้ปริมาณมากบนโลก และถูกนำไปใช้กันอย่างแพร่หลาย เนื่องจากคุณสมบัติที่ไม่เป็นพิษ มีความเข้ากันได้ทางชีวภาพ และสามารถย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติ แต่ ฟิล์มจากไคโตซานจะมีความเปราะมาก วิธีหนึ่งในการเพิ่มความทนแรงดึงของฟิล์มไคโตซาน คือการใช้วัสดุ เสริมแรง งานวิจัยนี้จึงศึกษาผลของการใช้ผงที่ถูกขูดออกจากการปั่นเส้นใยด้วยไฟฟ้า ในการเสริมแรงฟิล์ม จากไคโตซาน โดยเริ่มจากสังเคราะห์ PLA-diCOOH ซึ่งเป็นพอลิแล็กติกแอซิดน้ำหนักโมเลกุลต่ำที่ปลายทั้งสองข้างของสายพอลิเมอร์เป็นหมู่คาร์บอกซิลิกและนามาผสมกับพอลิแล็กติกแอซิดทางการค้าในอัตราส่วน 30:70 โดยน้ำหนักต่อด้วยการนำพอลิเมอร์ผสมที่ได้ไปขึ้นรูปเป็นแผ่นเส้นใยแบบไม่ถักทอด้วยการปั่นเส้นใย ด้วยไฟฟ้าสถิต หลังจากทำการขูดออกมาจะได้ออกมาเป็นผง เพื่อนำไปใช้เป็นวัสดุเสริมแรงฟิล์มไคโตซาน นำเส้นใยอิเล็กโทรสปันที่ถูกขูดออกมาไปเติมลงในสารละลายไคโตซาน เพื่อให้เกิดปฏิกิริยาคู่ควบระหว่าง หมู่คาร์บอกซิลิกของพอลิแล็กติกแอซิดไดคาร์บอกซิลิก และหมู่อะมิโนของไคโตซาน โดยการใช้ 1-เอทิล-3-(3-ไดเมทิลอะมิโนโพรพิล) คาร์โบไดอิไมด์ (EDC) และ เอ็น-ไฮดรอกซีซักซินิไมด์ (NHS) ซึ่ง สามารถยืนยันการเกิดพันธะเอไมด์ใหม่นี้โดยใช้เทคนิคอินฟราเรดสเปกโทรสโกปี ส่วนลักษณะของฟิล์มและ ความแข็งแรงจากการใช้วัสดุเสริมแรงจะถูกวัดโดยใช้กล้องจุลทรรศน์แบบส่องกราดและการทดสอบแรงดึง ตามลำดับ จากผลของการทดสอบความทนแรงดึง พบว่าความทนแรงดึงของฟิล์มคอมโพสิตของไคโตซานที่ ประกอบไปด้วย PLA/PLA-diCOOH และ EDC/NHS มีค่าเท่ากับ 530.5 ±11.8 MPa ซึ่งมีค่าต่ำกว่าฟิล์ม จากไคโตซานปกติ (651.4 ± 21.8 MPa) แต่มากกว่าฟิล์มของไคโตซานที่ผสมกับ PLA/PLA-diCOOH โดย ไม่ได้เติมสารคู่ควบ (524.9 ± 38.3 MPa)
ไฮดรอกซีแอพาไทต์ดัดแปรเพื่อเป็นอุปกรณ์รับรู้เพื่อตรวจวัดแคดเมียม (II) ไอออน
Authors:   , จงสมชัย นัจนันท์
Published: February 2025

พัฒนาวิธีการใหม่ในการตรวจวัดเชิงสีเพื่อตรวจวัดแคดเมียม(II) ไอออนโดยใช้ไฮดรอกซีแอพาไทต์ดัด แปรด้วยไดไทโซนเป็นอุปกรณ์รับรู้ของแข็ง ทำการสังเคราะห์ไฮดรอกซีแอพาไทต์และพิสูจน์เอกลักษณ์ด้วย เทคนิค FT-IR และ XRD จากนั้นทำการดัดแปรด้วยไดไทโซน โดยการเปลี่ยนแปลงสีของไดไทโซน-ไฮดรอกซีแอ พาไทต์เกิดจากการเกิดสารประกอบเชิงซ้อนระหว่างแคดเมียม(II) ไอออนกับไดไทโซนโดยเมื่อความเข้มข้นของ แคดเมียม(II) ไอออนเพิ่มขึ้น สีของไฮดรอกซีแอพาไทต์เปลี่ยนจากสีเหลืองอ่อนไปเป็นสีส้มซึ่งสามารถสังเกตผล การทดลองได้ด้วยตาเปล่าและสามารถวัดค่าความเข้มของสีได้จากโปรแกรม Image J ได้ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อ การตรวจวัดของไฮดรอกซีแอพาไทต์ดัดแปร ได้แก่ ความเข้มข้นของไดไทโซน ระยะเวลาในการตรวจวัด ค่า พีเอชเริ่มต้นของสารละลายแคดเมียม(II) ไอออน และผลของไอออนโลหะที่อาจรบกวนการตรวจวัด พบว่า ความเข้มข้นของไดไทโซนที่เหมาะสมสำหรับการเตรียมวัสดุตรวจวัดคือ 0.18 มิลลิโมลาร์ สามารถตรวจวัดได้ดี ที่ค่าพีเอชเริ่มต้นของสารละลายแคดเมียม(II) ไอออนเท่ากับ 7 โดยใช้ระยะเวลาในการตรวจวัด 5 นาที จากผล การทดลองภายใต้สภาวะดังกล่าวทำให้ได้กราฟความเข้มข้นมาตรฐานของแคดเมียม(II) ไอออนที่มีความเป็น เส้นตรงอยู่ในช่วงความเข้มข้น 20 - 80 ppb โดยความเข้มข้นแคดเมียม(II) ไอออนที่ต่าที่สุดที่สามารถตรวจวัด และแปรผลการตรวจวัดได้ด้วยตาเปล่าเท่ากับ 20 ppb
3D internal structure of rift basins from scaled physical models
Authors:   , Tangkamcharoen Thanakit
Published: February 2025

Three-dimensional (3D) geometries and internal structures of rift basins were controlled by extension direction and pre-existing structure beneath the rift basin. The study about 3D fault surfaces in the rift basins will help to understand the evolution occurring into the rift basins and the pre-existing structure controlling the geometry of rift basins. This study constructed the 3D digital models from a series of cross-section images of the scaled physical models (orthogonal rift model and oblique rift model) of the rift basins and compared the internal structure of both models. A new technique for 3D fault model construction was developed from using the combination of image-seismic conversion software (Kogeo®), seismic interpretation software (OpendTect®, Petrel 2014) and structural analysis software (MoveTM). The orthogonal and oblique rift model are characterized by segmented rift-border faults having orientation to be parallel to the pre-existing structure beneath the rift basin, whereas intra-rift faults having the orientation to be sub-perpendicular to perpendicular to the extension direction. Dip angles of both fault sets decrease with depth. Fault displacements in the oblique rift model are generally higher than that in the orthogonal rift model. Maximum displacement is found in the intra-rift faults forming the basin depocenter in both models. Fault linkages can be easily observed in the oblique rift model than the orthogonal rift model. The results were compared with the fault systems in the examples of natural rift basins and can be used to apply to petroleum system about fault trap and migration pathways of hydrocarbon.
Seismic interpretation of cretaceous petroleum source rocks in Taranaki basin, New Zealand
Authors:   , Charnsiri Natcharphol
Published: February 2025

Source rock sequences that were deposited in the Late Cretaceous period are proved to be responsible for tremendous amount of petroleum found in Taranaki Basin, New Zealand, the only basin that contains commercial reserves, but these sequences have yet been studied much about their potentials in deepwater area. In this study, 2D seismic data in the deepwater area were used to find their distributions and were interpreted their seismic reflection characteristics. Two potential source rock sequences have been recognized; Rakopi sequence, one of the main source rocks in Taranaki Basin, and Syn-rift sequence the sequence which lacks the studies about their potentials. By analyzing the seismic reflection characteristics such as seismic reflection amplitude, seismic terminations, and seismic configurations, depositional environments, sediments deposited at that time, and their source rock potentials are acquired. Rakopi sequence’s seismic reflection characteristics suggest the deposition in fluctuated sea levels deltaic environment that have capabilities to provide a large amount of terrestrial origin source rocks. Syn-rift sequence’s characteristics on the other hand, suggest the rapid deposition by high-density turbidity current which possibly resulted in preservation of source rocks as well.
Taxonomic identification bunoselenodont and lophodont ungulated from the Khorat Sand Pits
Authors:   , Techawong Tanaprasert
Published: February 2025

In the Nakhon Ratchasima province, Northeastern part of Thailand, fossil mammals bearing bunoselenodont and lophodont teeth were found last year during the sand mining operation in Phimai and Chalermprakiat sand pit near the Mun river. These vertebrate fossils in these sand pits have never been studied before. Therefore, the study can provide information regarding the taxonomic status of fossils. In this study, the material composes of 3 left mandibles and 1 right mandible of bunoselenodont ruminants and isolated P3 and M3 of lophodont ungulates. On the basic of dental morphologies, three mammalian fossils were identified: tragulids ( Dorcabune cf. nagrii and Dorcatherium cf. Minus) and a small- bodied deinotherid (Prodeinotherium sp.). Based on the biochronology achieved from all related taxa, the age of these fauna ranges between 14.2-5.9 Ma (Middle Miocene to Late Miocene) and the paleoenvironments corresponded to mesic/ woodlands. Our taxonomic identification of these fossils suggests Pakistanis and Chinese relatives that possibly migrated to Thailand during the Miocene. However, this discovery represents the first records of Miocene tragulids and deinotherids in Thailand.
Taxonomic Identification of Equid Fossils from the Khorat Sand pits
Authors:   , Ninputsa Siriwarin
Published: February 2025

In July, 2017, fossils from Phimai and Chalermprekiet sand pits (Nakhon Ratchasima province) were collected by paleontologists from Chulalongkorn University cooperated with the Department of Mineral Resources (DMR). The paleontological excavation has yielded 16 specimens of equid fossils consisting of 6 isolated teeth (4 upper and 2 lower teeth, 1 maxilla, and 9 mandibles. We identify here these equid fossils at the genus level. In order to understand the morphological changes through wear, we use a Computerized Tomography Scan (CT-scan) method to observe occlusal sections at the different high levels of tooth crowns because the cusps of teeth have morphologically changed in relation to different wear stages through the crown height of fossil equids. As a result of the study, we identify equid specimens as belonging to Hipparion cf. chiai and Hipparion sp. The former species is characterized by elongated and sub angular protocones, sub-angular shapes of hypocones, and short enamel plications of pre- and postfossettes. In addition, the morphological patterns of occlusal surface changes in each stages of wear in lower cheek teeth are similar to those of Hipparion cf. chiai (Li et al., 2017). Hipparion cf. chiai is widely distributed in the middle region of China and smaller-sized Hipparion sp. that has a rounded protocone and incomplete plication in pre- and posfossettes. Double knot in lower teeth of Hipparion sp. differs from Hipparion in Pakistan and India, but mostly similar to Hipparion in China. According to the presence of these equids, the paleoenvironments of Khorat sand pits corresponded to a forest and the age of this genus is thus considered to be the Late Miocene.
การจัดหมวดหมู่หินทางวิศวกรรมสำหรับประเมินเสถียรภาพของลาดเอียงหิน บริเวณเขื่อนน้อย ศูนย์เครือข่ายการเรียนรู้เพื่อภูมิภาค จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จังหวัดสระบุรี
Authors:   , เมินขุนทด ชาญรัตน์
Published: February 2025

เขื่อนส่วนใหญ่มักสร้างเชื่อมระหว่างช่องเขา แล้วใช้ลาดเอียงหินเป็นฐานยันเขื่อน ซึ่งต้องรองรับแรงดันมหาศาลจากน้ำหนักของตัวเขื่อนและแรงดันน้ำ ถ้าลาดเอียงหินไม่มีเสถียรภาพอาจทำให้เกิดการพังทลายจนสร้างความเสียหายต่อโครงสร้างของตัวเขื่อน จึงต้องมีการประเมินเสถียรภาพของลาดเอียงหิน เพื่อประเมินความมั่นคงและเสนอวิธีป้องกันการพังทลาย โดยทำการศึกษาที่เขื่อนน้อย ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของศูนย์เครือข่ายการเรียนรู้เพื่อภูมิภาค จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จังหวัดสระบุรี ทั้งหมด 2 จุดศึกษา ได้แก่ KN1 และ KN2 การประเมินครั้งนี้ใช้วิธี Slope Mass Rating (SMR) ซึ่งเป็นการให้ค่าคะแนนความมั่นคงของหน้าลาดเอียงหิน โดย SMR สามารถประเมินได้ด้วยการรวม Rock Mass Rating (RMR) และพารามิเตอร์เพื่อปรับค่าเพิ่มเติมอีก 4 พารามิเตอร์ ค่าของพารามิเตอร์ RMR ได้จากการสังเกตภาคสนามและการทดสอบทางห้องปฏิบัติการ ในการประเมินรูปแบบการพังทลายจะต้องดำเนินการด้วยวิธี kinematic analysis โดยรูปแบบการพังทลายที่ได้จากการวิเคราะห์ จะเป็นตัวกำหนดพารามิเตอร์ F1, F2 และ F3 ส่วนพารามิเตอร์ F4 ถูกกำหนดจากวิธีที่ทำให้เกิดหน้าลาดเอียงหิน สำหรับทั้ง 2 จุดศึกษาพบรูปแบบการพังทลายแบบลิ่มและลาดเอียงหินเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เมื่อได้ค่าพารามิเตอร์ทั้งหมดแล้ว จึงทำการเทียบให้คะแนนจากตารางการให้ค่าคะแนนของพารามิเตอร์แต่ละตัว จากนั้นทำการคำนวณค่าคะแนนความมั่นคงของหน้าลาดเอียงหินตามสมการ SMR จุดศึกษา KN1 ได้ 94.4 คะแนน ส่วนจุดศึกษา KN2 ได้ 94.65 คะแนน ซึ่งเป็นค่าคะแนนที่สูงมาก ทั้ง 2 จุดศึกษาจัดเป็นหน้าลาดเอียงหินที่อยู่ในอันดับ 1 (Class I) มีเสถียรภาพความมั่นคงสูง (Completely stable) และมีค่าโอกาสเกิดการพังทลาย (Probability of failure) เป็น 0 ไม่จำเป็นต้องมีการป้องกันการพังทลาย (Support) ตามตารางการอธิบายค่าคะแนนความมั่นคงของหน้าลาดเอียงหิน SMR ส่วนรูปแบบการพังทลายแบบลิ่มที่พบจริงในมวลหินของทั้ง 2 จุดศึกษา มีขนาด 30-40 เซนติเมตร ไม่จัดว่าเป็นอันตรายเนื่องจากมีขนาดเล็กและรอยแตกยังยึดแน่นกันอยู่ดี
แบบจำลองการไหลของน้ำบาดาลบริเวณรอบเหมืองแร่ทองคำทุ่งคำ จังหวัดเลย
Authors:   , พลประสิทธิ์ เฉลิมพร
Published: February 2025

เหมืองแร่ทองคำทุ่งคำ ตั้งอยู่ในเขตบ้านนาหนองบง ตำบลเขาหลวง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย เริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี 2549 แต่เมื่อปี 2555 สันเขื่อนของบ่อกักเก็บกากไขยาไนด์เกิดการทรุดตัวและพังลง จากเหตุการณ์ข้างต้น คุณภาพแหล่งน้ำผิวดินมีโอกาสถูกปนเปื้อนและไม่เหมาะที่นำมาใช้เพื่อการอุปโภค-บริโภค ดังนั้นแหล่งน้ำบาดาลจึงมีความสำคัญมากขึ้นในอนาคต โดยงานวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการไหลของน้ำบาดาลและประเมินการใช้น้ำบาดาลในปัจจุบันเพื่อคาดคะเนอัตราการสูบน้ำที่เหมาะสมในอนาคตโดยไม่ส่งผลกระทบต่อปริมาณกักเก็บของแหล่งน้ำบาดาล (Safe yield) โดยใช้แบบจำลองเชิงคณิตศาสตร์ใน Visual MODFLOW เพื่ออธิบายทิศทางการไหลและสมดุลน้ำบาดาลบริเวณรอบเหมืองทองคำทุ่งคำ ข้อมูลต่าง ๆ ที่นำเข้ามาในแบบจำลองนำมาจากการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกรมทรัพยากรน้ำบาลดาล, สถาบันวิจัยสภาวะแวดล้อม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ภาควิชาเทคโนโลยี คณะเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยขอนแก่นเป็นต้น ในปี 2539 และ ปี 2555 ภายหลังจากการปรับเทียบแบบจำลองทั้งในสภาวะคงที่และสภาวะเปลี่ยนแปลงตามเวลา พบว่า ค่า RMS ของแบบจำลอง อยู่ในช่วง 2.00 ถึง 7.13 เมตร, ค่าสัมประสิทธิ์การซึมผ่านในแนวราบอยู่ในช่วง 0.518400 ถึง 0.00001 เมตรต่อวัน, ค่าสัมประสิทธิ์การกักเก็บอยู่ในช่วง 0.05 ถึง 1E-5 ซึ่งสัมพันธ์กับการศึกษาก่อนหน้านี้และทิศทางการไหลของน้ำบาดาลไหลจากทิศตะวันตกลงสู่ทิศตะวันออกเป็นหลัก และชั้นให้น้ำที่มีอัตราการไหลออกของน้ำบาดาลมากที่สุด คือ ชั้นให้น้ำชั้นที่ 1 (Zone 1) ด้วยอัตรา 220.75 ลบ.ม.ต่อวัน
ระบบวิธีคำนวณพื้นที่-เวลา-ความยาวรอยเลื่อนตามรอยเลื่อนย้อนแนวกลางหลัก เทือกเขาหิมาลัย
Authors:   , ชามาทอง ชุนิณธรณ์
Published: February 2025

งานศึกษานี้มีจุดมุ่งหมายประเมินพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดแผ่นดินไหวในอนาคตบริเวณเขตมุดตัว หลักตอนกลำง เทือกเขาหิมาลัยโดยวิธีการที่ใช่ในการศึกษาคือ ระบบวิธีคำนวณพื้นที่-เวลา-ความยาว รอยเลื่อน ซึ่งจะใช้ฐานข้อมูลแผ่นดินไหวมีการบันทึกข้อมูลไว้จากฐานข้อมูลแผ่นดินไหว International Seismological Center (ISC) ที่มีการบันทึกย้อนหลังในช่วงปี ค.ศ. 1905–2014 มี ข้อมูลแผ่นดินไหวทั้งสิ้น 33,939 เหตุการณ์ ซึ่งได้มีการคัดเลือกเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่สำคัญมา 15 เหตุการณ์ เพื่อทำการทดสอบย้อนกลับ โดยกำหนดค่าตัวแปร Rmax = 80 กิโลเมตร และค่ำ Tmax = 5.0 ปี สามารถตรวจพบค่าความผิดปกติที่สัมพันธ์กันทั้งในเชิงเวลาและเชิงพื้นที่ทั้งหมด 15 เหตุการณ์ ดังนั้นค่าตัวแปรดังกล่าวสามารถใช้เป็นสัญญาณบอกเหตุถึงเหตุการณ์แผ่นดินไหวได้ ประกอบกับค่า ความผิดปกติที่เกิดขึ้นอยู่ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา คือช่วงปี ค.ศ. 2005-2014 ซึ่งพบว่า 4 พื้นที่ที่มีค่า ความผิดปกติเกิดขึ้น คือ บริเวณทางตอนใต้ของประเทศปำกีสถาน บริเวณด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ของประเทศปำกีสถานที่ติดกับประเทศอัฟกานิสถาน บริเวณรอยเลื่อนย้อนแนวกลางหลัก เทือกเขา หิมาลัย ระหว่างประเทศอินเดียและประเทศจีน และบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศภูฏาน ซึ่ง บริเวณดังกล่าวถือว่าเป็นพื้นที่เสี่ยงที่จะเกิดแผ่นดินไหวได้ในอนาคต
การสังเคราะห์สารอินทรีย์ที่มีสมบัติเชิงแสงเพื่อประยุกต์ใช้ในเซลล์แสงอาทิตย์
Authors:   , มะสุวรรณ วไธวัล
Published: February 2025

งานวิจัยนี้ได้ทาการสังเคราะห์เอซาโบดิพีที่เชื่อมต่อกับพอร์ไฟริน โดยสามารถสังเคราะห์ BF₂ chelate of 5-(4-bromophenyl)-N-(5-(4-bromophenyl)-3-(4-(dodecyloxy)phenyl)-2H-pyrrol-2-ylidene)-3-(4-(dodecyloxy)phenyl)-1H-pyrrol-2-amine (สาร 5) มีค่าการดูดกลืนแสงที่ความยาวคลื่น 668 นาโนเมตร สามารถดูดกลืนแสงได้ดีในช่วงแสงสีเขียว ส่วน [5,10,15,20-Ethynylporphinato] zinc(II) (สาร 8) ที่สังเคราะห์ได้มีค่าการดูดกลืนแสงที่ดีที่ความยาวคลื่น 452 นาโนเมตร และมีค่าการดูดกลืนแสงรองลงมาที่ความยาวคลื่น 597 และ 642 นาโนเมตร สามารถพิสูจน์เอกลักษณ์ทางโครงสร้างของสารโดยอาศัยเทคนิคโปรตอนเอ็นเอ็มอาร์สเปกโทรสโกปี นอกจากนี้ยังได้ทาการวิเคราะห์สมบัติเชิงแสงเบื้องต้นโดยเทคนิคยูวี-วิซิเบิลสเปกโทรสโกปี เนื่องจากพอร์ไฟรินดูดกลืนแสงได้น้อยในช่วงแสงสีเขียว (500-600 นาโนเมตร) ดังนั้นเมื่อทาการเชื่อมต่อพอร์ไฟริน (สาร 8) เข้ากับเอซาโบดิพี (สาร 5) ผลิตภัณฑ์ที่ได้เมื่อนาไปพิสูจน์ด้วยเทคนิคโปรตอนเอ็นเอ็มอาร์สเปกโทรสโกปี พบว่าพีคที่เกิดขึ้นมีแค่พีคของตัวเอซาโบดิพี ไม่พบพีคของพอร์ไฟริน ซึ่งจากสภาวะการทดลองที่ได้ทดลองไปพบว่าไม่เกิดผลิตภัณฑ์ หากมีโอกาสในภายภาคหน้าควรทาการทดลองในสภาวะที่มีประสิทธิภาพและมีความเหมาะสมที่จะได้ผลิตภัณฑ์ที่จะสามารถนาไปประยุกต์ใช้กับเซลล์พลังงานแสงอาทิตย์แบบสีย้อมไวแสง
การตรวจวัดการหายไปของตะกั่วด้วยแอปตาเมอร์ โดยใช้ขั้วไฟฟ้าพิมพ์สกรีน
Authors:   , รัตนกุลชัยวัฒน์ วนัสนันท์
Published: February 2025

ศึกษาการหายไปของสัญญาณตะกั่วโดยใช้ขั้วไฟฟ้าพิมพ์สกรีน ร่วมกับเทคนิคสแควร์เวฟแอโนดิก สตริปปิงโวลแทมเมทรี ในงานวิจัยนี้ได้ศึกษาสภาวะที่เหมาะสมสำหรับตรวจวัดสัญญาณของตะกั่ว จากผล การศึกษาพบว่า เมื่อใช้ขั้วไฟฟ้าพิมพ์สกรีนดัดแปรด้วยบิสมัท จะให้สัญญาณของตะกั่วดีที่สุด เมื่อตรวจวัดใน สารละลายบัฟเฟอร์โพแทสเซียมอะซิเตต ที่พีเอช 5.6 จากนั้นทดสอบการใช้ซ้ำของขั้วไฟฟ้าพิมพ์สกรีนพบว่า มี วิธีการล้างขั้วไฟฟ้าที่ทำให้สามารถนำขั้วไฟฟ้ากลับมาใช้งานซ้ำได้อย่างน้อย 30 ครั้งต่อการใช้งานใน 1 วันโดยไม่ทำให้ค่าสัญญาณไฟฟ้าลดลง เมื่อนำสภาวะที่เหมาะสมดังกล่าวไปตรวจวัดตะกั่วพบว่า มีความสัมพันธ์เป็น เส้นตรงในช่วงความเข้มข้น 0.5–15 มิลลิกรัมต่อลิตร โดยมีค่าความเป็นเส้นตรง (R²) เท่ากับ 0.9954 ขีดจำกัด ของการตรวจวัด (LOD) เท่ากับ 92 ไมโครกรัมต่อลิตร ขีดจำกัดของการหาปริมาณ (LOQ) เท่ากับ 306 ไมโครกรัมต่อลิตร ตามลำดับ เมื่อทำการศึกษาการหายไปของสัญญาณตะกั่วในสภาวะที่มีแอปตาเมอร์ ยืนยัน ว่า แอปตาเมอร์มีผลต่อความสูง และกระแสบริเวณฐานพีกของตะกั่วซึ่งทำให้ค่าสัญญาณของตะกั่วลดลง
การพัฒนาอุปกรณ์ตรวจวัดสีแบบสวมใส่ได้จากคอมพอสิตไฮโดรเจลของพอลิไวนิลแอลกอฮอล์และแบคทีเรียลเซลลูโลส
Authors:   , นันทิยา ฤทัยรักษ์
Published: February 2025

งานวิจัยนี้สนใจพัฒนาอุปกรณ์ตรวจวัดสีแบบสวมใส่จากคอมพอสิตไฮโดรเจลของพอลิไวนิลแอลกอฮอล์ (PVA) ที่เสริมแรงด้วยเซลลูโลสที่เตรียมได้จากแบคทีเรีย (BC) ซึ่งเตรียมโดยการเชื่อมขวางทางกายภาพ ด้วยเทคนิคการแช่แข็ง-ละลาย (freezing-thawing method) ทำการเตรียมคอมพอสิตไฮโดรเจลที่มีอัตราส่วน PVA: BC ต่างกัน และจำนวนรอบการแช่แข็ง-ละลายต่างๆ ทำการพิสูจน์เอกลักษณ์ของ PVA/BC คอมพอสิต ไฮโดรเจลที่เตรียมได้ด้วยเทคนิคแอทเทนนูเอทเตทโททอลรีเฟรกชัน-ฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มอินฟราเรดสเปกโทรสโกปี (ATR-FTIR) กล้องจุลทรรศน์แบบส่องกราด (FE-SEM) ปริมาณน้ำในไฮโดรเจล และทดสอบความต้านทานต่อแรงกด จากการทดลองพบว่าปริมาณน้ำในไฮโดรเจลและความต้านทานต่อแรงกดจะแปรเปลี่ยนตามอัตราส่วนของ PVA: BC และจานวนรอบของการแช่แข็ง-ละลาย คอมพอสิตไฮโดรเจลที่มีการเติมเอนไซม์แลคเตทออกซิเดสแสดงศักยภาพในการนำไปพัฒนาเป็นอุปกรณ์รับรู้แบบสวมใส่ได้ โดยสามารถจำแนกความแตกต่างแลคเตททั้งในคนปกติและนักกีฬาได้ นอกจากนี้คอมพอสิตไฮโดรเจลที่มีไดเมทิลไกลออกซีมยังสามารถวัดปริมาณนิกเกิล(II) ไอออนในน้ำได้ แต่ความเข้มข้นของนิกเกิล(II) ไอออนที่ทำให้สังเกตเห็นการเปลี่ยนสีได้ยังสูงกว่าขีดจำกัดมาตรฐานของความเป็นพิษที่กำหนดไว้ตามมาตรฐานกระทรวงอุตสาหกรรม จึงมีความจำเป็นต้องมีการศึกษาพัฒนาระบบเพิ่มเติม
การวิเคราะห์สารระเหยง่ายในผักชีด้วยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมตรีร่วมกับเฮดสเปซโซลิดเฟสไมโครเอกซ์แทรกชัน
Authors:   , กระจ่างวุฒิชัย ประไพศรี
Published: February 2025

งานวิจัยนี้ทำการวิเคราะห์สารระเหยง่ายในตัวอย่างผักชีซึ่งเป็นพืชที่นิยมใช้ในการประกอบอาหารทั้งหมด 4 ส่วน ได้แก่ ราก ใบ ลำต้น และเม็ดด้วยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมตรี (GC-MS) โดยใช้เทคนิคเฮดสเปซโซลิดเฟสไมโครเอกซ์แทรกชัน (HS-SPME) ในการสกัดสารระเหยง่าย สภาวะของเครื่อง GC-MS ได้แก่ อัตราการเพิ่มอุณหภูมิ 1 ที่เหมาะสม คือ 5 องศาเซลเซียสต่อนาที และอัตราส่วนของสารที่เข้าคอลัมน์ ที่ทำให้สารแยกออกจากกันได้ดีที่สุด คือ อัตราส่วน 5:1 อุณหภูมิ HS-SPME ที่เหมาะสมในการสกัดสารระเหยง่ายในตัวอย่างผักชี คือ 60 องศาเซลเซียส และเวลา HS-SPME ที่เหมาะสมในการสกัดสารระเหยง่ายในตัวอย่างผักชี คือ 30 นาที จากนั้นทำการวิเคราะห์หาสารระเหยง่ายในตัวอย่างผักชีทั้ง 4 ส่วน เพื่อพิสูจน์ทราบเอกลักษณ์ของสารระเหยง่ายในผักชีโดยเปรียบเทียบกับฐานข้อมูล NIST14 สามารถพิสูจน์ทราบเอกลักษณ์ของสารระเหยง่ายได้ทั้งหมด 120 สาร จากนั้นนำพื้นที่ใต้พีกของสารระเหยง่ายในโครมาโทแกรมจากตัวอย่างผักชีมาคำนวณหา % Normalization เพื่อใช้ในประมวลผลโดยวิธีเคโมเมทริกซ์ชนิด PCA ด้วยโปรแกรม XLSTAT 2018 พบว่า สามารถแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 5 กลุ่ม คือ ตัวอย่างผักชีส่วนใบสด น้ำที่ผ่านการลวกจากส่วนใบและลำต้นผักชีกับใบที่ถูกนำไปลวกแล้ว ลำต้นผักชีสดและที่ถูกนำไปลวกแล้ว ตัวอย่างผักชีส่วนเม็ด และตัวอย่างผักชีส่วนราก
การจำลองพลวัตเชิงโมเลกุลแบบคอร์สเกรนด์ของไลโปโปรตีนนาโนดิสก์
Authors:   , ภริตานนท์ ภาสวัน
Published: February 2025

เมมเบรนโปรตีนมีความยากที่จะจัดการเนื่องจากความสามารถในการละลายน้ำได้ไม่ดี มีข้อจำกัดในการศึกษามากกว่าโปรตีนที่ละลายน้ำได้ แนวทางหนึ่งในการแก้ไขปัญหานี้ คือ การห่อหุ้มเมมเบรนโปรตีนด้วยนาโนดิสก์ นาโนดิสก์ เป็นสารไลโปโปรตีนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยฟอสโฟลิพิดไบเลย์ที่ถูกห้อมล้อมเป็นวงด้วยสายพอลิเพปไทด์จำนวน 2 สาย การใช้นาโนดิสก์เพื่อเป็นสารห่อหุ้มเมมเบรนโปรตีนเป็นที่น่าสนใจในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับสมบัติทางกายภาพในระดับโมเลกุลยังมีไม่มากนัก การศึกษานี้ใช้เทคนิคการจำลองพลวัติเชิงโมเลกุลแบบคอร์สเกรนด์เพื่อสำรวจโครงสร้าง พลวัติและสมบัติทางกายภาพของนาโนดิสก์ในสารละลาย การศึกษานี้ได้สร้างระบบแบบจำลองแบบนาโนดิสก์สองแบบที่มีฟอสฟอลิพิดสองชนิด คือ 1,2-Dimyristoyl-sn-glycero-3-phosphocholine (DPPC) และ 2-Oleoyl-1-palmitoyl-sn-glycero-3-phosphocholine (POPC) โดยมีสายอโพไลโพโปรตีน เอ-วัน (Apolipoprotein A-I) ถูกห้อมล้อมฟอสฟอลิพิด เพื่อศึกษาอิทธิพลของอุณหภูมิที่มีผลต่อความเสถียรและการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของนาโนดิสก์ การจำลองด้วยวิธี CG-MD ได้ดำเนินที่อุณหภูมิ 200 300 และ400 เคลวิน เป็นระยะเวลา 1 ไมโครวินาที ผลจากการวิเคราะห์ข้อมูลทราเจคทอรีของแต่ละระบบในแต่ละอุณหภูมิซึ่งประกอบด้วยความเบี่ยงเบนของรากที่สองของค่าเฉลี่ยของผลต่างกำลังสอง (RMSD) รัศมีไจเรชัน (Rg) และพื้นที่ผิวสัมผัสตัวทำละลาย พบว่าอุณหภูมิมีผลต่อสภาพทางโครงสร้างและพลวัติของนาโนดิสก์ทั้งสองชนิด นาโนดิสก์มีความความยืดหยุ่นเพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มอุณหภูมิ ทั้งนี้เนื่องจากการเพิ่มอุณหภูมิไปทำให้อันตรกิริยาระหว่างโปรตีนกับฟอสฟอลิพิดในนาโนดิสก์อ่อนลง ส่งผลให้เกิดการคลายตัวของสายอโพไลโพโปรตีน เอ-วัน ทำให้การจัดเรียงโมเลกุลโปรตีนและฟอสฟอลิพิดในนาโนดิสก์จึงอยู่กันอย่างหลวมๆ และอาจทำให้ความเสถียรของโครงสร้างนาโนดิสก์ลดลง เมื่อเปรียบเทียบผลการวิเคราะห์ระหว่าง DPPC-nanodisc กับ POPC-nanodisc พบว่าผลกระทบจากการเพิ่มอุณหภูมิต่อการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างของระบบ DPPC-nanodisc ไม่รุนแรงเท่ากับระบบ POPC-nanodisc โดยพบว่า DPPC-nanodisc มีการเปลี่ยนแปลงสมบัติเชิงโครงสร้างที่มีทิศทางไปในเดียวกับการเพิ่มอุณหภูมิ ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงสมบัติเชิงโครงสร้างของ POPC-nanodisc ไม่มีทิศทางที่แน่นอนเมื่อเพิ่มอุณหภูมิ และดูเหมือนว่า การตอบสนองต่อความร้อนของ POPC-nanodisc ทำให้โครงสร้างมีเสถียรภาพน้อยลงกว่า DPPC-nanodisc
การวิเคราะห์สารระเหยง่ายในใบกะเพรา ใบโหระพา และใบแมงลักด้วยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโตรเมตรีร่วมกับเฮดสเปซโซลิดเฟสไมโครเอกซ์แทรกชัน
Authors:   , บุญรัตนสมัย ธัชกฤช
Published: February 2025

ได้วิเคราะห์และเปรียบเทียบสารระเหยง่ายในใบกะเพรา ใบโหระพา และใบแมงลักด้วยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมตรี (GC-MS) ร่วมกับเทคนิคเฮดสเปซโซลิดเฟสไมโครเอกซ์แทรกชัน (HS-SPME) โดยใช้แคปิลลารีคอลัมน์ประเภท HP-5MS ขนาด 30 m × 0.25 mm × 0.25 μm โดยวิเคราะห์ทีละตัวแปร (single factor optimization) เพื่อหาภาวะที่เหมาะสมในการเตรียมตัวอย่างใบกะเพรา ใบโหระพา และใบแมงลักด้วย HS-SPME พบว่าสภาวะที่เหมาะสมของ HS-SPME คือ อุณหภูมิที่ใช้ในการสกัดเท่ากับ 60 องศาเซลเซียส ระยะเวลาที่ใช้ในการสกัดเท่ากับ 45 นาที จากการพิสูจน์ทราบเอกลักษณ์ของสารระเหยง่ายในใบกะเพรา ใบโหระพา และใบแมงลัก โดยเปรียบเทียบแมสสเปกตรัมกับฐานข้อมูล NIST14 สามารถพิสูจน์ทราบเอกลักษณ์ของสารระเหยง่ายได้ทั้งหมด 74 ชนิด เมื่อใช้วิธีเคโมเมทริกซ์ชนิดการวิเคราะห์องค์ประกอบหลัก (PCA) พบว่าสามารถจำแนกกลุ่มของตัวอย่างออกเป็น 6 กลุ่ม คือ ตัวอย่างใบกะเพราสด ใบโหระพาสด ใบแมงลักสด ใบกะเพราคั่ว ใบโหระพาลวกและน้ำที่ผ่านการลวก ใบแมงลักลวกและน้ำที่ผ่านการลวก ด้วยรูปแบบ PCA ที่แตกต่างกัน ดังนั้นจึงบ่งชี้ได้ว่าสามารถใช้วิธี HS-SPME-GC-MS ร่วมกับวิธีเคโมเม ทริกซ์ในการวิเคราะห์และเปรียบเทียบสารระเหยง่ายในใบกะเพรา ใบโหระพา และใบแมงลักได้
การเชื่อมกันของพีเอ็นเอที่มีคอนฟอร์เมชันจำกัดในภาวะสารละลาย
Authors:   , ทิพย์ขุนทอง โสมลวัณย์
Published: February 2025

เพปไทด์นิวคลีอิกแอซิด (พีเอ็นเอ) เป็นสารสังเคราะห์เลียนแบบโอลิโกนิวคลีโอไทด์ธรรมชาติ ซึ่งประกอบด้วยแกนหลักเป็นเพปไทด์ที่ปราศจากประจุ ซึ่งส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นของความแข็งแรงของการจับยึดและความจำเพาะต่อการเข้าคู่เบสของพีเอ็นเอ-ดีเอ็นเอที่สูงกว่าดีเอ็นเอ-ดีเอ็นเอ ด้วยคุณสมบัติที่ดีเยี่ยม ของพีเอ็นเอ มันจึงสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในด้านต่างๆ ได้อย่างหลากหลาย โดยทั่วไป การสังเคราะห์พีเอ็น เอนิยมกระทำโดยการสังเคราะห์เพปไทด์บนวัฏภาคของแข็ง ซึ่งจะให้ประสิทธิภาพสูงกว่าในวัฏภาค สารละลาย อย่างไรก็ตาม ประสิทธิภาพในการสังเคราะห์ลดลงอย่างมากเมื่อสังเคราะห์พีเอ็นเอโอลิโกเมอร์ที่ มีความยาวมากๆ (มากกว่า 10-15 เบส) ในงานวิจัยนี้ผู้วิจัยสนใจที่จะพัฒนาวิธีการสังเคราะห์พีเอ็นเอที่มี ลำดับเบสยาวขึ้น โดยอาศัยกระบวนการเชื่อมต่อเปรียบเทียบกัน 3 วิธี ดังนี้ 1) การเชื่อมกันด้วยการทำปฏิกิริยาคลิก (Click reaction) ระหว่างหมู่ฟังก์ชันเอไซด์ กับแอลไคน์ 2) การเชื่อมกันด้วยปฏิกิริยาการ แลกเปลี่ยนของไทออล (Thiol-exchange reaction) ของหมู่ฟังก์ชันไทออลกับพิริดิลไดซัลไฟด์ และ 3) การเชื่อมกันด้วยการทำปฏิกิริยาไมเคิลแอดดิชัน (Michael addition reaction) ของหมู่ฟังก์ชันไทออลกับ มาลิอิไมด์ โดยพีเอ็นเอที่ใช้ในงานวิจัยนี้คือพีเอ็นเอชนิดที่มีคอนฟอร์เมชันจำกัดที่เรียกว่าเอซีพีซีพีเอ็นเอซึ่ง แสดงสมบัติการจับยึดกับดีเอ็นเอที่แข็งแรงและจำเพาะเจาะจงกว่าพีเอ็นเอปกติปฏิกิริยาเชื่อมต่อจะกระทำกับไดเมอร์ของเอซีพีซีพีเอ็นเอที่มีลำดับเบสเป็น TT และผ่านการดัดแปรที่เหมาะสมเป็นตัวอย่างทดสอบ โดยติดตามการเกิดปฏิกิริยาการดัดแปรและการเชื่อมต่อของพีเอ็นเอด้วยเทคนิคมัลดิทอฟ แมสสเปกโตรเมท รี พบว่าการเชื่อมกันของพีเอ็นเอด้วยปฏิกิริยาไมเคิลแอดดิชันของเอซีพีซีพีเอ็นเอที่ถูกดัดแปรด้วยหมู่ไทออล และเอซีพีซีพีเอ็นเอที่ถูกดัดแปรด้วยหมู่มาลิอิไมด์ให้ผลดีที่สุด โดยการเติมหมู่ไทออลเข้าไปที่เอซีพีซีพีเอ็นเอ ในรูปแบบที่ถูกปกป้องด้วยหมู่อะเซติลโดยอาศัยการสังเคราะห์เพปไทด์ตามปกติ จากนั้นจึงกำจัดหมู่ปกป้อง ออกด้วยไฮดราซีน โดยสามารถกำจัดไดซัลไฟด์ที่เป็นผลิตภัณฑ์ข้างเคียงและเปลี่ยนให้เป็นไทออลโมโนเมอร์ โดยการทำปฏิกิริยากับทริส(คาร์บอกซีเอทิล)ฟอสฟีน (TCEP) ก่อนนำไปเชื่อมต่อกับเอซีพีซีพีเอ็นเอที่ถูกดัดแปรด้วยหมู่มาลิอิไมด์ การศึกษาโดยมัลดิ-ทอฟแสดงให้เห็นประสิทธิภาพการเชื่อมต่อที่ดีดังจะเห็นได้จากการเกิดผลิตภัณฑ์จากการเชื่อมต่อที่ต้องการเป็นส่วนใหญ่ โดยมีผลิตภัณฑ์ข้างเคียงอื่นเกิดน้อยมาก
น้ำมันหอมระเหยและกรรมวิธีการสกัดน้ำมันหอมระเหย
Authors:   , กุลฉัตรภากรณ์ ธชษร
Published: February 2025

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ศึกษา น้ำมันหอมระเหยจากกุหลาบมอญพันธุ์แดงประเสริฐ (Rosa damascena Mill.) พื้นที่เพาะปลูก อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม และกรรมวิธีการสกัดน้ำมันหอมระเหยจากต้นกุหลาบมอญ พันธุ์แดงประเสริฐ โดยดอกกุหลาบแช่เย็น ดอกกุหลาบสด ใบสด และลำต้นสดใช้วิธีการสกัดแช่ด้วยตัวทำละลายเฮกเซนที่อุณหภูมิห้อง เฮกเซนที่อุ่นร้อน และเพนเทน และสกัดดอกกุหลาบสดด้วยวิธีการสกัดแบบซอกเลตโดยใช้ตัวทำ ละลายเฮกเซน สารสกัดที่ได้มีสีเหลืองลักษณะเป็นขี้ผึ้ง และมีกลิ่นของกุหลาบโดยเฉพาะอย่างยิ่งสารสกัดจากใบจะให้ กลิ่นที่ชัดเจนที่สุด เมื่อทำการสกัดซ้ำด้วยเอทานอลได้เป็นสารละลายสีเหลืองที่เรียกว่า absolute rose oil ผลการ ทดลอง ได้ปริมาณสารสกัดจากส่วนดอกทั้งสองวิธีอยู่ที่ 0.1% - 1.4% ส่วนใบ 0.7% - 1.0% ส่วนลำต้น 0.9% - 1.2% โดยที่ ปัจจัยที่เกี่ยวข้องในการสกัด มีอัตราส่วนของพืชต่อตัวทำละลายควรใช้อัตราส่วนที่น้อยปริมาณสารสกัดจึงจะได้ มากขึ้น อุณหภูมิของตัวทำละลายส่งผลโดยเฮกเซนที่อุ่นร้อนจะให้ปริมาณสารสกัดมากกว่าเฮกเซนที่อุณหภูมิห้อง ดอกสดจะให้ปริมาณสารสกัดที่มากกว่าดอกที่เก็บแช่แข็ง ส่วนระยะเวลาในการสกัด ยิ่งใช้เวลาในการสกัดนานขึ้น ปริมาณของสารสกัดจากใบสดและลำต้นสดด้วยตัวทำละลายเฮกเซนและเพนเทนยิ่งได้มากขึ้น แต่ระยะเวลาที่นาน ขึ้นไม่มีผลในการสกัดดอกกุหลาบด้วยตัวทำละลายเฮกเซน ในการสกัดด้วยวิธีซอกเลต ที่ 8 ชั่วโมง ได้ปริมาณสารสกัด มากกว่าที่ 6 ชั่วโมง เมื่อวิเคราะห์องค์ประกอบของสารสกัดน้ำมันหอมระเหยกุหลาบมอญเทคนิคโปรตอนนิวเคลียร์ แมกเนติกเรโซแนนซ์สเปกโทรเมทรี (¹H NMR) และ เทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมทรี (GC-MS) พบว่า ส่วนดอก ใบ และลำต้น ประกอบด้วยสารฟีนิลเอทิลแอลกอฮอล์เป็นหลักและสารชนิดอื่นๆ ทำให้ ฟีนิลเอทลิ แอลกอฮอล์ น่าจะเป็นสารเฉพาะสำคัญที่ให้กลิ่นกุหลาบของดอกกุหลาบมอญพันธุ์แดงประเสริฐ เนื่องจากเป็น สารชนิดเดียวที่พบว่าเป็นสารให้กลิ่น อีกทั้งสารสกัดจากใบให้กลิ่นกุหลาบที่แรงกว่าและจากโครมาโทแกรมพบว่า ประกอบด้วย องค์ประกอบของสารอยู่หลายชนิด
การสังเคราะห์อนุพันธ์ 3,4-เอทิลีนไดออกซีไทโอฟีน ที่มีหมู่ฟังก์ชันบนส่วนเชื่อมเอทิลีน
Authors:   , วุฒิเสถียร วรรัตน์
Published: February 2025

3,4-เอทิลีนไดออกซีไทโอฟีนคาร์บอกซิลิกแอซิด เป็นมอนอเมอร์ชนิดหนึ่งที่มีความน่าสนใจมากใน การนำไปสังเคราะห์ต่อเป็นคอนจูเกตพอลิเมอร์ ซึ่งเป็นการเพิ่มหมู่ฟังก์ชันบนส่วนเชื่อมเอทิลีนของอนุพันธ์ 3,4-เอทิลีนไดออกซีไทโอฟีน เปิดโอกาสให้เกิดการดัดแปลงโครงสร้าง เพื่อเพิ่มความสามารถในการนำไฟฟ้า การละลาย รวมถึงความมีขั้วของพอลิเมอร์ ในงานวิจัยนี้ได้สังเคราะห์มอนอเมอร์ 3,4-เอทิลีนไดออกซีไท โอฟีนคาร์บอกซิลิกแอซิด โดยวิธีแรกผ่าน 3,4-เอทิลีนไดออกซีไทโอฟีน เมทานอล แต่พบว่าได้โอลิโกเมอร์ของ 3,4-เอทิลีนไดออกซีไทโอฟีน เมทานอล จากนั้นจึงเปลี่ยนวิธีการสังเคราะห์โดยผ่าน ไดเมทิล-2-ไวนิล-2,3-ได ไฮโดรไทอีโน[3,4-b][1,4]ไดออกซีน-5,7-ไดคาร์บอกซีเลท พบว่าสภาวะปฏิกิริยาหนึ่งสามารถสังเคราะห์ 5,7- บิส(เอททอกซีคาร์บอนิล)-2,3-ไดไฮโดรไทอีโน[3,4-b][1,4]ไดออกซีน-5,7-ไดคาร์บอกซีลิก แอซิด (ร้อยละ 41) หรือภายใต้อีกสภาวะหนึ่งจะได้ ไดเมทิล-2-(1,2-ไดไฮดรอกซีเอทิล)-2,3-ไดไฮโดรไทอีโน[3,4-b][1,4]ได ออกซีน-5,7-ไดคาร์บอกซีเลท (ร้อยละ 70)
ลักษณะการสะสมตัวของเนินทรายลมหอบชายฝั่งทะเล โดยการหยั่งธรณีฟิสิกส์บริเวณอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Authors:   , รักกสิกร ปาณัสม์
Published: February 2025

พื้นที่ชายฝั่งบริเวณหาดแม่รำพึงเป็นชายฝั่งทางด้านทิศตะวันตกของอ่าวไทยตั้งอยู่อำเภอบางสะพานจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นชายฝั่งที่พบเนินทรายลมหอบความสูง 6-7 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีความยาวตลอดชายฝั่งมากกว่า 5 กิโลเมตรแลหยุดการพัฒนาสะสมตัวของเนินทรายลมหอบแล้วโดยมีพืชพรรณขึ้นปกคลุมทั้งหมด งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการสะสมตัวและจาแนกลาดับตะกอนของเนินทรายลมหอบ โดยวิธีการสำรวจทางธรณีฟิสิกส์ด้วยเครื่องมือ Ground Penetrating Radar (GPR) ร่วมกับการเจาะสำรวจตะกอนในแนวดิ่งด้วยสว่านมือ(Hand Auger) และการวัดความสูง-ต่ำภูมิประเทศ ขั้นตอนการศึกษาโดยสำรวจด้วยเครื่อง GPR ใช้ความถี่ในการสำรวจ 2 ความถี่ คือ 200MHz. และ 400MHZ. โดยเลือกจุดลากเก็บข้อมูลทั้งหมด 8 แนวที่ความยาว 60-230 เมตร ในทิศทางขนานชายฝั่งและตั้งฉากกับชายฝั่งจากนั้นทำการเจาะตะกอนในแนวดิ่ง เพื่อจำแนกสมบัติของตะกอนทางกายภาพ และนำกลับมาวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการเพื่อหาค่าการกระจายตัวของขนาดตะกอน(Grain Size Analysis) จากนั้นนำข้อมูลเทียบเคียงกับการสำรวจจาก GPR และการทำการวัดความสูง-ต่ำภูมิประเทศเพื่อปรับค่าสัญญาณให้เป็นความสูง-ต่ำของภูมิประเทศจริง ผลการแปลสัญญาณจากเครื่อง GPR และเทียบเคียงกับตะกอนในหลุมสำรวจพบว่าสามารถแยกชั้นตะกอนออกเป็น 2 กลุ่มหลักคือ ชั้นบนเป็นเนินทรายลมหอบ และชั้นล่างเป็นตะกอนชายหาดเดิม ลักษณะการสะสมตัวของเนินทรายลมหอบที่อยู่ด้านบนพบสัญญาณ GPR แสดงลักษณะการเอียงเทของชั้นตะกอนเข้าหาแผ่นดิน ซึ่งความหนาของชั้นตะกอนจะลดลงในทิศทางจากทะเลเข้าสู่แผ่นดิน ส่วนลักษณะการสะสมตัวของตะกอนชายหาดเดิมอยู่ด้านล่างสัญญาณ GPR แสดงชั้นการเอียงเทของตะกอนออกสู่ทะเลเป็นหลัก โดยขนาดตะกอนของเนินทรายลมหอบมีขนาดทรายละเอียด ส่วนขนาดตะกอนชายหาดเดิมมีขนาดทรายปานกลางถึงทรายหยาบมาก
ธรณีเคมีของหินท้องที่ หินทิ้ง และตะกอนในพื้นที่เหมืองดีบุกเก่า ตำบลปิล๊อก จังหวัดกาญจนบุรี
Authors:   , เกิดบัว ยอดมนัส
Published: February 2025

การศึกษาธรณีเคมีของหินท้องที่ หินทิ้ง และตะกอนในพื้นที่เหมืองดีบุกเก่า ตำบลปิล๊อก จังหวัดกาญจนบุรี ประกอบไปด้วยตัวอย่าง 3 ประเภท คือ หินท้องที่ หินทิ้ง และตะกอนดิน และนาไป ทดลองการชะละลายด้วยวิธี Synthetic Precipitation Leaching Procedure (SPLP) ที่พีเอช 4 แล้ว นำไปวิเคราะห์หาธาตุโลหะหนักด้วยเครื่อง Inductively Coupled Plasma Mass Spectrometry (ICP-MS) พบว่า ค่าความเข้มข้นโดยเฉลี่ยของหินที่เลือกนำไปวิเคราะห์ทั้ง 13 ตัวอย่าง โดยแบ่งเป็นหิน ท้องที่ 4 ตัวอย่าง หินทิ้ง 3 ตัวอย่าง และตะกอน 6 ตัวอย่าง จากผลการตรวจหาปริมาณโลหะหนักด้วย เครื่อง ICP-MS ทำให้เราทราบว่า หินท้องที่พบธาตุโลหะหนักที่เกินค่ามาตรฐาน คือ As ของตัวอย่าง PL-01, PL-04, PL-05, PL-06 ที่มีค่าเกินมาตรฐานคุณภาพน้ำในแหล่งน้ำผิวดิน หินทิ้งที่พบธาตุโลหะ หนักที่เกินค่ามาตรฐาน คือ As ของตัวอย่าง PL-10, PL-13, PL-15 ที่มีค่าเกินมาตรฐานคุณภาพน้ำใน แหล่งน้ำผิวดิน และ ตัวอย่าง PL-13 ที่มีค่าเกินมาตรฐานคุณภาพน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรมและ นิคมอุตสาหกรรม ตะกอนทางน้ำพบธาตุโลหะหนักที่เกินค่ามาตรฐาน คือ As ของตัวอย่าง PL-08, PL- 09, PL-12, PL-17, PL-18, PL-19 ที่มีค่าเกินมาตรฐานคุณภาพน้ำในแหล่งน้ำผิวดิน ดังนั้นควรเฝ้าระวัง โลหะหนักที่เกินค่ามาตรฐานที่ได้กล่าวไว้เบื้องต้น และสามารถจัดเก็บดูแล หินท้องที่ หินทิ้ง และตะกอน ตามลำดับได้อย่างถูกต้อง อย่างไรก็ตามโครงงานวิจัยนี้สามารถนำไปสู่การวางแผนการจัดการจัดเก็บ หินท้องที่ หินทิ้ง และตะกอน ที่สมัยก่อนได้จากการทำเหมืองและไม่มีการจัดเก็บที่ดีพอ เพื่อในอนาคตมี การวางแผนการจัดการกับปัญหาดังกล่าวที่จะตามมาอาจจะส่งผลต่อชุมชนและสิ่งแวดล้อมบริเวณรอบ เหมืองเก่า
สารยับยั้งเอนไซม์ไลเปสจากเอื้องผึ้ง
Authors:   , จันทร์โภคาไพบูลย์ เกศกมล
Published: February 2025

จากการทดสอบเบื้องต้นพบว่าสารสกัดหยาบด้วย methanal ของเอื้องผึ้งมีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไลเปสมากกว่าร้อยละ 80 ที่ความเข้มข้น 100 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อสกัดแยกสารที่เป็นองค์ประกอบทางเคมีจาก Dendrobium lindleyi หรือเอื้องผึ้ง และพิสูจน์โครงสร้างของสารบริสุทธิ์ที่มียับยั้งเอนไซม์ไลเปส ซึ่งจะใช้วิธี bioassay guided fractionation ในการคัดกรองฤทธิ์ในแต่ละขั้นตอนของการแยกสกัด ส่วนการแยกสกัดสารบริสุทธิ์จะใช้วิธี column chromatography ผ่าน silica gel column และ Sephadex LH-20 column อีกทั้งยังใช้วิธี thin layer chromatography มาช่วยในการหา solvent system ที่เหมาะสมในการสกัดและช่วยทำนายแนวโน้มการสกัดได้ จากนั้นนำสารที่ได้ไปพิสูจน์โครงสร้างทางเคมีด้วยเทคนิค NMR spectroscopy และนำมาทดสอบฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไลเปสด้วยวิธี lipase inhibitory assay โดยผลการวิจัยพบว่าสามารถสกัดแยกสารบริสุทธิ์ได้ 2 ชนิด และเมื่อนำสารดังกล่าวไปวิเคราะห์โครงสร้างทางเคมี พบว่าสาร moscatilin (1) และ cypripedin (2) ซึ่งจากการทดสอบฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไลเปสพบว่าสาร moscatilinไม่มีฤทธิ์ในการยับยั้งเอนไซม์ไลเปสส่วนสาร cypripedin สามารถยับยั้งเอนไซม์ไลเปสได้โดยมีค่า IC50 เท่ากับ 320.34 ไมโครโมลาร์ จากผลงานวิจัยที่กล่าวมาข้างต้นทั้งหมดสามารถสรุปได้ว่า cypripedin เป็นสารสกัดที่พบในเรื่องผึ้งที่มีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไลเปส
การตรวจวัดซาลิไซลัลดีไฮด์ที่มีความจำเพาะอย่างสูงด้วยโพรบอนุภาคทองคำระดับนาโนที่ถูกดัดแปรโดยใช้เทคนิคฟลูออเรสเซนต์
Authors:   , จงคุ้มครอง จิณณวัตร
Published: February 2025

ซาลิไซลัลดีไฮด์ (SA) เป็นสารประกอบอินทรีย์ชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยหมู่ฟังก์ชันฟอร์มิล และวง แอโรมาติก โดยทั่วไปสารประกอบซาลิไซลัลดีไฮด์มักใช้เป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์สารประกอบที่เป็นพิษอย่างสูง อาทิ ยาฆ่าแมลง และยาปฏิชีวนะ ซึ่งสามารถส่งผลกระทบต่อสุขภาพของมนุษย์ได้ อนุภาคทองคาระดับนาโน (AuNPs) เป็นวัสดุทางเลือกที่นิยมนามาใช้ในหลากหลายบทบาท เช่น ตัวเร่ง ตัวตรวจจับเชิงแสง และงานทางด้านชีววิทยา เป็นต้น ในงานวิจัยนี้ได้ประสบความสาเร็จในการนาอนุภาคทองคาระดับนาโน และการดัดแปรพื้นผิวของอนุภาคทองคาระดับนาโนด้วยเพอพาล์ด (AuNPs@purpald) เพื่อใช้เป็นฟลูออเรสเซนต์โพรบสาหรับตรวจวัดซาลิไซลัลดีไฮด์อย่างจาเพาะ จากสัณฐานและโครงสร้างของ AuNPs และ AuNPs@purpald สามารถพิสูจน์เอกลักษณ์ได้ด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องผ่าน (TEM) และเทคนิคการวัดการกระเจิงแสง (DLS) ในส่วนของสมบัติการเป็นตัวตรวจวัดซาลิไซลัลดีไฮด์ของ AuNPs และ AuNPs@purpald จะพบการเกิดขึ้นของสัญญาณฟลูออเรสเซนต์ที่ความยาวคลื่น 500 นาโนเมตร ซึ่งเป็นสัญญาณของซาลิไซลัลดีไฮด์ที่เกิดจากกระบวนการ surface-enhanced fluorescence (SEF) สาหรับ AuNPs⊂SA และสาหรับ AuNPs@purpald⊂SA จะพบปรากฏการณ์ aggregation-induced emission (AIE) การเพิ่มขึ้นของสัญญาณฟลูออเรสเซนต์ที่ความยาวคลื่น 500 นาโนเมตรของ AuNPs และ AuNPs@purpald จะแปรผันตรงกับความเข้มเข้นของซาลิไซลัลดีไฮด์ ซึ่งมีค่าขีดจากัดการตรวจวัด (LOD) เป็น 0.528 ไมโครโมลาร์ และ 0.889 ไมโครโมลาร์ ตามลาดับ ในช่วงความเข้มข้นที่เป็นเส้นตรง 10-150 ไมโครโมลาร์ โดยมีค่าผลได้ควอนตัม และ log K ในการตรวจวัดซาลิไซลัลดีไฮด์ของ AuNPs และ AuNPs@purpald เป็น 1.51% และ 3.90 และ 4.95% และ 3.95 ตามลาดับ การศึกษาตัวรบกวนการตรวจวัดซาลิไซลัลดีไฮล์ด้วยแอลดีไฮล์ตัวอื่น พบว่า AuNPs ได้รับการรบกวนเล็กน้อยจาก 3-ไฮดรอกซีเบนซาลดีไฮล์ แต่ AuNPs@purpald ไม่มีการรบกวนการตรวจวัด จากวิธีดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าเซ็นเซอร์ระดับนาโนชนิดใหม่ของ AuNPs@purpald สามารถใช้ตรวจวัดซาลิไซลัลดีไฮด์ที่มีความจาเพาะเจาะจงสูง และมีประสิทธิภาพดี ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในระบบอุตสาหกรรม และสิ่งแวดล้อม
ฟลูออเรสเซนต์เซนเซอร์สำหรับไฮดราซีนจากอนุพันธ์เอ็น-ฟีนิล-1,8-แนพธาลิไมด์
Authors:   , ศรีมานนท์ กฤษรา
Published: February 2025

อนุพันธ์ของแนพธาลิไมด์ 2 ชนิด ได้ถูกออกแบบและสังเคราะห์ขึ้นเพื่อใช้เป็นฟลูออเรสเซนต์ เซ็นเซอร์สำหรับไฮดราซีน สารทั้งสองมีหมู่ไดไซยาโนไวนิลที่สามารถเกิดปฏิกิริยากับไฮดราซีนได้อย่าง จำเพาะ สารทั้งสองมีความแตกต่างกันตรงส่วนเชื่อมต่อระหว่างหมู่ไดไซนาโนไวนิลฟีนิล สารที่ถูกออกแบบ ให้มีหมู่เอไธนิลเป็นส่วนเชื่อมต่อไม่สามารถถูกสังเคราะห์ได้เนื่องจากการสลายตัวภายใต้กระบวนการทำให้ บริสุทธิ์บนซิลิกาเจล สารที่มีการเชื่อมต่อโดยตรงระหว่างแนพธาลิไมด์ และไดไซยาโนไวนิลฟีนิล นั้นสามารถ สังเคราะห์ได้ในร้อยละผลได้เท่ากับ 30 สารดังกล่าวมีค่าการดูดกลืนแสงสูงสุด 354 นาโนเมตร ค่าความยาว คลื่นของการคายพลังงานสูงสุด 434 นาโนเมตร การทดสอบเบื้องต้นโดยใช้สารละลายของสารนี้ที่ 1 มิลลิโมลาร์ พบว่าสัญญาณการเรืองแสงถูกดับลงด้วยไฮดราซีน แต่ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนกับ เอมีนชนิดต่าง ๆ ผลการทดสอบด้วยเครื่องฟลูออโรมิเตอร์ยืนยันว่าสัญญาณการเรืองแสงของสารนี้ที่ 1 มิลลิโมลาร์ สามารถถูกระงับไปได้ 5 เท่า เมื่อมีการเติมไฮดราซีนจานวน 1.6 สมมูล
ฟิล์มจากข้าวไรซ์เบอร์รี่สำหรับการตรวจวัดพีเอช
Authors:   , มหาดิลกรัตน์ เฉลิมพร
Published: February 2025

ข้าวไรซ์เบอร์รี่เกิดขึ้นจากการผสมข้ามพันธุ์ระหว่างข้าวเจ้าหอมนิลและข้าวขาวดอกมะลิ 105 (ข้าวหอมมะลิ) มีแอนโทไซยานินเป็นองค์ประกอบในเมล็ดข้าว จึงมีแนวโน้มที่จะนำมาสกัดแอนโทไซยานิน และใช้เป็นสารให้สีในการสร้างฟิล์มตรวจวัดพีเอช เนื่องจากแอนโทไซยานินสามารถเปลี่ยนสีเมื่อพีเอชเปลี่ยน ในงานวิจัยนี้ใช้แป้งข้าวไรซ์เบอร์รี่และแป้งข้าวโพดเพื่อผลิตฟิล์มโดยใช้เทคนิคการเกลี่ยสารละลายให้เป็นฟิล์มบาง (casting) นำฟิล์มสำหรับตรวจวัดพีเอชมาทดสอบการเปลี่ยนสีที่เกิดขึ้นที่ช่วงพีเอชระหว่าง 1.0-10.0 ซึ่งสังเกตเห็นว่าฟิล์มมีการเปลี่ยนสีจากสีแดงเป็นสีน้ำตาล ในการวิเคราะห์ด้วยเทคนิคยูวีวิสิเบิลสเปกโทรสโกปีเพื่อวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงสีของสารแอนโทไซยานินที่ช่วง pH 1.0-10.0 และหาปริมาณแอนโทไซยานินที่ได้จากการสกัดข้าวไรซ์เบอร์รี่ด้วยวิธีพีเอชดิฟเฟอเรนเชียล (pH differential method) ซึ่งพบว่ามีปริมาณแอนโทไซยานินอยู่ประมาณ 10.5±0.1 มิลลิกรัมต่อกรัม ในการศึกษาการรวมกันได้ของฟิล์มโดยทำการวิเคราะห์ด้วยเทคนิคอินฟราเรดสเปกโทรสโกปี พบว่าฟิล์มที่เตรียมขึ้นมาจากแป้งข้าวไรซ์เบอร์รี่และแป้งข้าวโพดสามารถรวมกันได้ และในการศึกษาสมบัติพื้นผิวของฟิล์มทำการวิเคราะห์ด้วยมุมสัมผัสที่เกิดขึ้นระหว่างฟิล์มและหยดน้ำซึ่งพบว่าฟิล์มมีพื้นผิวที่มีคุณสมบัติชอบน้ำ ดังนั้นฟิล์มจากแป้งข้าวไรซ์เบอร์รี่ที่เพิ่มแป้งข้าวโพดลงไปมีแนวโน้มที่จะใช้เป็นฟิล์มในการตรวจวัดพีเอชได้
นาโนคอมโพสิตของเอ็มซีเอ็ม-48 อนุภาคระดับนาโนเมตรของเหล็กออกไซด์ อนุภาคระดับนาโนเมตรของทองแดงและไทเทเนียมไดออกไซด์ เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสงแม่เหล็กในปฏิกิริยาอิพอกซิเดชันของสารประกอบอัลคีน
Authors:   , สุวรรณจันทร์ อจิรวดี
Published: February 2025

ได้สังเคราะห์ตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสง Cu/TiO₂/Fe₃O₄@MCM-48 เพื่อใช้ในปฏิกิริยาอิพอกซิเดชันของสารประกอบอัลคีน โดยเปรียบเทียบกับ Cu/Fe₃O₄@MCM-48 ตัวเร่งปฏิกิริยาคอมพอสิตที่สังเคราะห์ได้ผ่านการพิสูจน์เอกลักษณ์ด้วยเทคนิค Fourier transform infrared spectroscopy (FT-IR), X-ray Diffractometer (XRD), เครื่องวิเคราะห์ลักษณะพื้นผิว, inductively coupled plasma optical emission spectroscopy (ICP-OES), scanning electron microscopy (SEM) และ transmission electron microscopy (TEM) พบว่าคอมพอสิตที่ได้มีลักษณะเป็นทรงกลมขนาด 400 nm และแสดงปรากฏการณ์ซุปเปอร์พาราแมกเนติก มีปริมาณ Cu และ Fe₃O₄ เท่ากับ 0.62%และ 1.28% โดยน้ำหนัก ตามลำดับ นำตัวเร่งปฏิกิริยาไปทดสอบปฏิกิริยาเชิงแสงของสไตรีน โดยใช้ tert-butyl hydroperoxide เป็นตัวออกซิแดนท์ พบว่าตัวเร่งปฏิกิริยา Cu/TiO₂/Fe₃O₄@MCM-48 ให้ %yield และ %conversion มีค่าใกล้เคียงกันทั้งในสภาวะที่ใช้แสงในช่วงที่ตามองเห็นและช่วงอัลตราไวโอเลตในการกระตุ้น และตัวเร่งปฏิกิริยา Cu/Fe₃O₄@MCM-48 เป็นคอมพอสิตที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดในปฏิกิริยาอิพอกซิเดชันของสไตรีนโดยให้ %yield และ %conversion เท่ากับ 33 และ 100 ตามลำดับที่สภาวะแสงธรรมชาติ
การเตรียมเส้นใยนาโนพอลิเมอร์ของพอลิแล็คติกแอซิดเพื่อใช้ในการปลดปล่อยยา
Authors:   , บุญชุม บุญนิชา
Published: February 2025

ในงานวิจัยนี้ ได้ทำการทดลองเตรียมเส้นใย PLA ที่บรรจุยาลีโวฟล็อกซาซินเพื่อศึกษา ปริมาณลีโวฟล็อกซาซินที่ถูกปลดปล่อยที่ระยะเวลาต่าง ๆ โดยใช้กระบวนการปั่นเส้นใยด้วยไฟฟ้า สถิตในการขึ้นรูปเส้นใย โดยเตรียม PLA ที่ 4 ความเข้มข้น แล้วบรรจุยาลีโวฟล็อกซาซิน 5 %w/w ของน้ำหนักยาต่อน้ำหนักพอลิเมอร์ โดยความเข้มข้นของ PLA ที่เหมาะสมในการขึ้นรูปคือ 12.0 %w/v ของปริมาณ PLA ต่อปริมาตรรวมสารละลาย จากนั้นได้นำเส้นใยศึกษาประสิทธิภาพของการ ปลดปล่อยยาลีโวฟล็อกซาซินของเส้นใย PLA ที่เตรียมได้ในตัวทำละลายที่ต่างกัน 3 ระบบ โดยใช้ UV-vis spectrophotometer ในการวัดปริมาณยาที่ถูกปลดปล่อย พบว่าลีโวฟล็อกซาซินถูก ปลดปล่อยในตัวทำละลายผสมระหว่างน้ำ MilliQ และเอทานอลอัตราส่วน 1 : 1 ได้ดีที่สุด ต่อมาจึง ทำการศึกษา reproducibility ของเส้นใย โดยการขึ้นรูปเส้นใยที่ความเข้มข้นของ PLA 12.0 %w/v จำนวน 6 ชุด พบว่าค่าการปลดปล่อยที่ได้ค่อนข้างมีความใกล้เคียงกันทุกชุดการทดลอง จากนั้นได้ นำเส้นใยไปที่ศึกษาอัตราการปลดปล่อยยาที่ระยะเวลาตั้งแต่ 5 – 120 นาที พบว่าลีโวฟล็อกซาซิน ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างรวดเร็วและเข้าสู่สมดุลในช่วง 5 นาทีแรก
การทดลองผลิตพอลิโพรพิลีนแว็กซ์โดยกระบวนการแตกตัวด้วยความร้อน
Authors:   , สุวรรณอำไพ เกศแก้ว
Published: February 2025

งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาภาวะที่เหมาะสมในกระบวนการการผลิตพอลิโพรพิลีนแว็กซ์ โดยกระบวนการแตกตัวด้วยความร้อน โดยกระบวนการแตกตัวด้วยความร้อนมีอุณหภูมิเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้พอลิเมอร์เกิดการแตกตัว แต่การใช้อุณหภูมิสูงเป็นระยะเวลานานจะทำให้เกิดการสิ้นเปลืองพลังงาน โดยทั่วไปจึงมีการใช้เปอร์ออกไซด์เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่สามารถช่วยให้พอลิเมอร์สามารถแตกตัวได้ดีที่อุณหภูมิต่ำลงและลดระยะเวลาในการให้ความร้อน งานวิจัยนี้ศึกษาการผลิตพอลิโพรพิลีนแว็กซ์โดยกระบวนการแตกตัวด้วยความร้อนในปัจจัยของอุณหภูมิในการทำปฏิกิริยาในช่วง 220 ถึง 250 องศาเซลเซียส ระยะเวลาในการทำปฏิกิริยาในช่วง 15 ถึง 60 นาที ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาเปอร์ออกไซด์ ในช่วงร้อยละ 2 ถึง 6 โดยน้ำหนัก และเปรียบเทียบกับกรณีที่ไม่ใส่ตัวเร่งปฏิกิริยา โดยออกแบบการทดลองเพื่อหาภาวะที่เหมาะสมให้ได้ปริมาณแว็กซ์สูงสุดและมีสมบัติที่เหมาะสม โดยสมบัติของพอลิโพรพิลีนแว็กซ์สามารถวิเคราะห์ได้โดยเครื่อง Colorimeter สำหรับการวิเคราะห์สี และเครื่อง Brookfield สำหรับการวัดค่าความหนืด โดยจะทำให้ทราบอุณหภูมิที่เหมาะสมในการแตกตัวด้วยความร้อน และนำอุณหภูมินี้ไปใช้เป็นตัวแปรควบคุมในการหาระยะเวลา และปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาที่เหมาะสมต่อไป ในขั้นต้นของการวิจัยผู้ทดลองพบว่าสภาวะที่เหมาะสมกับการผลิตพอลิโพรพิลีน แว็กซ์จากปริมาณพอลิโพรพิลีน 100 กรัม ได้แก่ 240 องศาเซลเซียส ใช้เวลาหลอม 45 นาที ปริมาณเปอร์ออกไซด์2%โดยน้ำหนัก, 240 องศาเซลเซียส ใช้เวลาหลอม 60 นาที ปริมาณเปอร์ออกไซด์2%โดยน้ำหนัก, 250 องศาเซลเซียส ใช้เวลาหลอม 15 นาที ปริมาณเปอร์ออกไซด์2%โดยน้ำหนัก, 250 องศาเซลเซียส ใช้เวลาหลอม 30 นาที ปริมาณเปอร์ออกไซด์2%โดยน้ำหนัก ซึ่งจะนำสภาวะดังกล่าวไปศึกษากรณีเพิ่มปริมาณพอลิโพรพิลีน 250 g เพื่อดูคุณสมบัติของพอลิโพรพิลีนแว็กซ์ต่อไป
การจำลองพลวัตเชิงโมเลกุลของการดูดซับสารลดแรงตึงผิวโซเดียมไดออกทิลซัลโฟซักซิเนต
Authors:   , จิตรเอื้ออารีย์กุล กิตาการ
Published: February 2025

การอัดสารลดแรงตึงผิว (surfactant flood) เป็นวิธีที่นิยมใช้กันทั่วไปในการเพิ่มปริมาณการผลิตน้ำมันดิบ โดยสารลดแรงตึงผิวจะช่วยลดแรงเกาะหรือแรงตึงผิว (surfactant tension) ระหว่างน้ำมันกับน้ำ รวมทั้งเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติความเปียก (wettability) ของหินกักเก็บทำให้สามารถผลิตน้ำมันในปริมาณที่มากขึ้น ทั้งนี้ปัญหาที่สำคัญของวิธีนี้คือสารลดแรงตึงผิวจะดูดซับบนพื้นผิวของชั้นหินเนื่องจากแรงดึงดูดระหว่างส่วนหัวที่มีขั้วของสารลดแรงตึงผิวกับพื้นผิวหิน ทำให้เกิดความไม่มีประสิทธิภาพในเชิงเศรษฐศาสตร์ ปัจจุบันมีการพัฒนาเทคนิคและเทคโนโลยีต่าง ๆ เพื่อลดการดูดซับสารลดแรงตึงผิวบนพื้นผิวหิน เช่น การใช้อนุภาคนาโนคาร์บอนเป็นตัวนำพาสารลดแรงตึงผิวไปยังแหล่งน้ำมัน ส่วนที่ไม่มีขั้วของสารลดแรงตึงผิวจะดูดซับบนอนุภาคนาโนคาร์บอนด้วยแรงไฮโดรโฟบิก (hydrophobic interaction) งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการดูดซับของสารลดแรงตึงผิวโซเดียมไดออกทิลซัลโฟซักซิเนต (sodium dioctyl sulfosuccinate หรือ Aerosol OT, AOT) บนท่อนาโนคาร์บอน (carbon nanotube) โดยใช้วิธีการจำลองพลวัตเชิงโมเลกุล (Molecular Dynamics, MD) โดยศึกษาท่อนาโนคาร์บอนขนาด (6,6), (12,12) และ (20,20) ที่ค่าการปกคลุมพื้นผิวต่ำและสูง ผลการจำลองพบว่าสารลดแรงตึงผิวปกคลุมท่อนาโนคาร์บอนขนาด (6,6) เป็นแบบชั้นเดียว (monolayer) ที่ค่าการปกคลุมพื้นผิวต่ำและสูง ในกรณีท่อนาโนคาร์บอนขนาด (12,12) และ (20,20) จะเป็นแบบหลายชั้น (multilayer) ที่ค่าการปกคลุมพื้นผิวสูง พลังงานของระบบมีแนวโน้มสูงขึ้นตามขนาดของท่อนาโนคาร์บอนและจำนวนของสารลดแรงตึงผิว จากผลการจำลองแสดงให้เห็นว่าสารลดแรงตึงผิว AOT สามารถดูดซับบนท่อนาโนคาร์บอนได้และสามารถใช้เป็นตัวเลือกในศึกษาและพัฒนาการประยุกต์ใช้ในการเพิ่มการผลิตน้ำมัน (enhanced oil recovery)
การกระจายตัวของขนาดของตะกอนจากบริเวณด้านตะวันออกของทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง
Authors:   , จันทร์กลับ ปฐมพงศ์
Published: February 2025

ทะเลน้อยเป็นทะเลสาบน้ำจืด ในจังหวัดพัทลุง มีคลองเชื่อมกับตอนเหนือของทะเลสาบ สงขลา แท่งตะกอน TLN-CP7 จึงถูกนำมาวิเคราะห์การหามวลที่หายไปจากการเผา และการกระจาย ตัวขนาดตะกอน เพื่อให้เข้าใจถึงสภาพแวดล้อมของพื้นที่ในอดีต แท่งตะกอน TLN-CP7 ประกอบด้วย 3 หมวดตะกอน ได้แก่ หมวดตะกอน C* เป็นชั้นเศษซากพืชที่เกิดการทับถมกันจนแน่น (compact peat) หมวดตะกอน D ตะกอนดินเหนียวสีเทาถึงเทาดำ มีการปะปนของเศษซากพืชบางส่วน และ หมวดตะกอน E เป็นตะกอนโคลนสีเทาดำถึงดำ มีการปะปนของเศษซากพืชเป็นส่วนใหญ่ เรียก ตะกอนชนิดนี้ว่า กึทจา (gyttja) จากการหาอายุของตะกอนด้วยวิธีเรดิโอคาร์บอน พบว่า ชั้นบนสุด ของชั้นพีท มีอายุราว 7,600 ปีก่อนช่วงปัจจุบัน หมวดตะกอน D สามารถแยกย่อยได้เป็น หมวด ตะกอน D1 หมวดตะกอน D2 และหมวดตะกอน D3 ในหมวดตะกอน D1 ขนาดตะกอนไม่มีการ เปลี่ยนแปลง ในขณะที่ค่ามวลที่หายไปจากการเผา มีค่าลดลงจาก 26.7% จนถึง 6.4% ถึงแม้ว่าการ กระจายตัวของขนาดตะกอนในหมวดตะกอน D2 จะใกล้เคียงกับชั้นบนของหมวดตะกอน D1 แต่ที่ ความลึก 3.62 เมตรจากผิวน้ำ ตะกอนมีขนาดใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในหมวดตะกอน D3 ค่ามวลที่ หายไปจากการเผาเพิ่มขึ้นจนถึง 8% แต่การกระจายตัวของขนาดตะกอนใกล้เคียงกับชั้นบนของ หมวดตะกอน D2 ค่ามวลที่หายไปจากการเผาเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันในหมวดตะกอน E เพิ่มขึ้นจาก 8% จนถึง 20% อย่างไรก็ตามการกระจายตัวของขนาดตะกอนคงที่ แสดงให้เห็นว่าปริมาณน้ำท่าที่ ไหลเข้าสู่ทะเลสาบไม่มีการเปลี่ยนแปลง การที่ปริมาณอินทรียวัตถุในหมวดตะกอนนี้เพิ่มมากขึ้นอาจ เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมโดยรอบพื้นที่ศึกษาหลัง 7,600 ปีก่อนช่วงปัจจุบัน