bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Acute effects of static and dynamic stretching exercises on lower extremity isokinetic strength in taekwondo athletes
Authors: Alp Mahmut , Çatıkkaş Fatih , Kurt Cem
Published: December 2018

BACKGROUND:

Traditional warm-up exercises generally consist of submaximal aerobic running. Thereafter static or dynamic stretching exercises appropriate to the field are advised to keep the strength, which is the main component of physical fitness, stabilized.

OBJECTIVE:

To examine and compare the acute effects of static stretching (SS) and dynamic stretching (DS) on the knee and ankle flexor and extensor concentric (CON) isokinetic strength in well-trained male taekwondo athletes.

METHODS:

A total of 14 male taekwondo athletes who train at least 4 days a week, 90 min. a day, were tested for knee and ankle flexor and extensor isokinetic peak moment (PM) at 60 and 180[Formula: see text]/s before and 4 min. after three different stretching exercise sessions, namely, non-stretching (NS), SS, and DS, with 48-h rest intervals in a randomized crossover study design.

RESULTS:

None of the exercises: NS, SS and/or DS had any effect on the concentric strength of the knee and ankle flexor and extensor muscles.

CONCLUSIONS:

These findings suggest that in well-trained taekwondo athletes who are accustomed to static or dynamic movement actions may be less suscePMible to stretching-induced strength deficit. Whether this conclusion may be extended to other sporting events requires further research.
DESEMPENHO DE HÍBRIDOS DE DENDEZEIRO (Elaeis guineenses Jacq.) NAS FASES DE PRÉ-VIVEIRO E VIVEIRO
Authors: Costa Sérgio José da , Erasmo Eduardo Andrea Lemus , Silva Joedna , Oliveira Taynar Coelho
Published: December 2018

A palma do dendezeiro (Elaeis guineensis) é uma cultura que produz maior quantidade de óleo por unidade de área cultivada entre todas as outras plantas oleaginosas, com ciclo produtivo de 25 a 30 anos, e apresenta elevada capacidade de realizar o sequestro de carbono. Para a produção de mudas é necessário desenvolver cuidados para garantir plantas aptas a serem cultivadas em campo. Diante desse contexto, a presente pesquisa buscou estudar as fases inciais desta planta (pré-viveiro e viveiro) em região de fronteira agrícola no cerrado do Tocantins. Os materiais avaliados foram BRS 2301, BRS 7201, BRS 2528, BRS 2001 e BRS 2501. As variáveis avaliadas foram altura de planta, número de folhas, volume radicular, comprimento de raiz, diâmetro do caule, massa seca das folhas, massa seca do caule, massa seca da raízes, massa seca total e área foliar. Na fase de pré-viveiro, o híbrido BRS 2528 apresentou o melhor desempenho para as variáveis analisadas, enquanto que, na de viveiro, os híbridos BRS 2001 e BRS 7201 superaram os outros materiais. Dentre as variáveis avaliadas, as maiores diferenças entre os híbridos foram observadas quanto ao acúmulo de massa seca total e o comprimento radicular.
IDENTIFICAÇÃO DE GENÓTIPOS DE FEIJOEIRO COMUM TOLERANTES AO ALUMÍNIO
Authors: Fidelis Rodrigo Ribeiro , Fernandes Patricia Sumara Moreira , Moreira Erica Rodrigues , Tavares Taynar Coelho de Oliveira
Published: December 2018

Este trabalho teve como objetivo identificar genótipos de feijão comum tolerantes ao alumínio, em solução nutritiva. O experimento foi conduzido em condições de casa de vegetação, na Universidade Federal do Tocantins – Campus Universitário de Gurupi – TO, em blocos inteiramente casualizados, com seis repetições e tratamentos dispostos em esquema fatorial constituído por 15 genótipos e quatro tratamentos: 0, 3 e 6 mg L-1 de alumínio em pH 4,0 ± 0,2 e 0 mg L-1 de alumínio em pH 6,5 ± 0,2. Foram avaliadas as seguintes características: comprimento da parte aérea, comprimento radicular, massa seca da parte aérea e massa seca radicular. Concluiu-se que existe variabilidade genética entre os genótipos de feijão comum quanto à tolerância ao alumínio. Os cultivares IPR Chopim e VC3 foram considerados tolerantes ao alumínio, apresentando bom desenvolvimento radicular. Com isso, a utilização desses genótipos em programas de melhoramento genético pode ser uma alternativa para a agricultura familiar, por possuírem características agronômicas desejáveis relacionadas à tolerância por alumínio.
ADUBAÇÃO COM BIOATIVADOR, ORGANOMINERAL E NPK EM LATOSSOLO VERMELHO-AMARELO NA QUALIDADE FISIOLÓGICA DE SOJA
Authors: Camargo José Neto Cassiano de , Mendes Thayanna Lourenço , Cantareli Felipe Kennedy Alves , Santana Eliete Souza , França Edgar Estevam de
Published: December 2018

Objetivou-se a caracterização do efeito da adubação com bioativador, organomineral e NPK em Latossolo Vermelho-Amarelo eutrófico na qualidade fisiológica de sementes de soja sob plantio direto. O experimento foi conduzido na Fazenda Bom Sucesso Gleba três irmãos, no município de Palmeiras de Goiás - GO. Foram utilizadas sementes de soja do cultivar P98Y30, submetidas a seis tratamentos (T1-penergetic P; T2-penergetic P + NPK; T3-NPK; T4-penergetic P + NPK + penergetic K; T5-penergetic P + Organomineral; T6-Organomineral) com seis repetições organizadas em delineamento em blocos casualizados. A avaliação da qualidade fisiológica das sementes foi determinada o nível de umidade, o comprimento de plântulas, o peso de mil sementes, além dos testes de germinação e vigor (primeira contagem, comprimento de plântulas, matéria verde e matéria seca). Os dados obtidos foram submetidos à análise de variância pelo teste de Scott-Knott, a 5% de probabilidade. Após a análise de dados, concluiu-se que o bioativador, o organomineral e o NPK não influenciaram na qualidade fisiológica da semente de soja sob plantio direto na região de Palmeiras de Goiás.
COMPATIBILIDADE DE INSETICIDAS UTILIZADOS NO CONTROLE DA MOSCA BRANCA EM SOJA COM Beauveria bassiana
Authors: Oliveira Roberta Pacola , Pessoa Luis Gustavo Amorim , Loureiro Elisângela de Souza , Oliveira Marcela Pacola
Published: December 2018

Objetivou-se avaliar o efeito de inseticidas utilizados no manejo da mosca branca sobre o fungo entomopatogênico Beauveria bassiana. Os bioensaios foram realizados in vitro, utilizando inseticidas em doses mínima, máxima e média, quando possível. Avaliou-se o crescimento vegetativo, a produção de conídios e a compatibilidade dos produtos com o fungo. Apenas o inseticida contendo piriproxifem na dose máxima não interferiu negativamente na produção de conídios. Todos os inseticidas e doses testadas reduziram significativamente a germinação dos conídios. Somente o inseticida contendo espiromesifeno, na dose média, proporcionou crescimento vegetativo significativamente superior à testemunha, possibilitando sua classificação como compatível com o fungo B. bassiana.
PRODUÇÃO DE CONÍDIOS EM SUBSTRATO SÓLIDO E COLONIZAÇÃO SUPERFICIAL POR Trichoderma harzianum
Authors: Pereira Costa Muniz Paulo Henrique , Silva Peixoto Gustavo Henrique , Pereira Martins Teixeira Maysa , Corrêa Marques de Mello Sueli , Costa Carvalho Daniel Diego
Published: December 2018

Alguns fungos apresentam difícil esporulação em meios artificiais. Neste contexto, o processo de produção massal de conídios de Trichoderma sp., para o emprego em biocontrole mais utilizado, se baseia na multiplicação por meio da fermentação em substrato sólido. O objetivo deste trabalho foi estudar a produção de conídios de cinco isolados de T. harzianum em substrato sólido e a capacidade destes para colonização superficial de meio de cultura rico em sacarose. Para tanto, os isolados foram submetidos à produção de conídios em substrato sólido (arroz parboilizado umedecido e autoclavado) a 25 ºC e a fotoperíodo de 12h por sete dias. Em seguida, os conídios foram inoculados em quadrados (1,5 x 1,5 cm) de batata dextrose ágar-sacarose (BDA-S) para se estimar o percentual de colonização dos quadrados às 12, 24, 36 e 48 horas após a inoculação a 25 ºC e fotoperíodo de 12 h. O percentual de colonização foi integralizado como AACCM (área abaixo da curva de crescimento micelial). Os isolados de T. harzianum apresentaram capacidade de colonização superficial em BDA-S acima de 50%, com 48h após a inoculação. Além disso, apresentaram resultados promissores para a produção massal de inóculo (0,5 a 2,6 x 108 conídios mL-1).
DEVELOPMENT AND QUALITY OF SWEET MAIZE INOCULATED WITH DIAZOTROPHIC BACTERIA AND TREATED THIAMINE
Authors: Vendruscolo Eduardo Pradi , Siqueira Ana Paula Silva , Furtado João Paulo Marques , Campos Luiz Fernandes Cardoso , Seleguini Alexsander
Published: December 2018

The insertion of technologies that help to maintain or increase the productivity and quality of agricultural products is highly important in the face of the challenges for the generation of more sustainable farming systems. Thus, the objective of this work was to evaluate the biometric and post-harvest characteristics of sweet maize under inoculation with Azospirillum brasilense and different doses of thiamine applied by seed treatment. The experiment was conducted in a factorial scheme (2 x 4) and the composition of the treatments was the combination of the presence or absence of the Azospirillum brasilense and different doses of thiamine (0, 15, 30 and 45 mg kg-1). Were evaluated the grain yield, ear weight with and without the straw, straw weight, straw number, ear diameter, number of grain rows per ear, number of grains per row, number of grains per ear, soluble solids, titratable acidity and ratio. When isolated, the inoculation of sweet maize seeds with the Azospirillum brasilense improves ears biometric and quality characteristics and the application of thiamine as seed treatment, up to the dose of 25.27 mg kg-1, improves the biometric characteristics of ears of sweet maize, however, the use of the inoculation with Azospirillum brasilense and the application of thiamine as seed treatment is not recommended, since the vitamin in the doses studied inhibits the bacteria action and the it potential for the biological fixation of nitrogen.
A Study on Task Scheduling in Mobile Cloud Computing
Authors: Mary J. Arockia , Jeba P. Xavier , Mercy P.
Published: December 2018

In mobile device, the resources such as computation, storage, power are limited. Quality of Experience (QoE) of user in these limited resource mobile device is not satisfied. Mobile cloud computing is a new computation paradigm to increase Quality of Service (QoS) of mobile applications by scheduling the offloaded tasks into the cloud. The scheduling of tasks is done in four architectures of mobile cloud computing. Two types of scheduling are done with lot of constraints such as data transmission, task dependency and cost etc. Different scheduling techniques are developed to improve the QoE of mobile users.
Distributed Data Mining: Implementing Data Mining Jobs on Grid Environments
Authors: Bhemwala Vishal , Patel Bhavesh , Patel Ashok
Published: December 2018

Data mining technology is not only composed by efficient and effective algorithms, executed as standalone kernels. Rather, it is constituted by complex applications articulated in the non-trivial interaction among hardware and software components, running on large scale distributed environments. This last feature turns out to be both the cause and the effect of the inherently distributed nature of data, on one side, and, on the other side, of the spatiotemporal complexity that characterizes many DM applications. For a growing number of application fields, Distributed Data Mining (DDM) is therefore a critical technology. In this research paper, after reviewing the open problems in DDM, we describe the DM jobs on Grid environments. We will introduce the design of Knowledge Grid System.
Crkva sv. Martina u Svetom Lovreču Pazenatičkom – privatna crkva porečkih biskupa ili istarskih (mark)grofova?
Authors: Maraković Nikolina
Published: December 2018

U radu se donose nova razmišljanja o okolnostima izgradnje crkve sv. Martina u Svetom Lovreču Pazenatičkom, odnosno iznose se neke nove pretpostavke o njezinoj izvornoj namjeni i njezinom naručitelju, a povezano s time preispituju se i dosadašnje spoznaje o povijesti samoga grada. Naime, velika trobrodna bazilika sv. Martina smatra se jednim od najznačajnijih i najintrigantnijih istarskih srednjovjekovnih spomenika te jednom od najznačajnijih ranoromaničkih građevina na tlu čitave Hrvatske. Prema tipološkim i morfološkim obilježjima arhitekture i karakteristikama arhitektonske plastike te prema stilskim obilježjima prilično dobro sačuvanoga izvornog zidnog oslika, građevina je datirana u drugu trećinu 11. sto13 stoljeća, a njezina monumentalnost govori o tome da ju je morao izgraditi vrlo značajan istarski feudalac onoga vremena. Smještaj bazilike uz (danas nepostojeću) gradsku palaču te izravna komunikacija koja je postojala između dvije građevine upućuju na zaključak da naručitelja treba tražiti u upravitelju srednjovjekovnoga lovrečkog kastruma. Pitanja o mogućem naručitelju crkve nalažu, prije svega, preispitivanje dosadašnjih spoznaja o povijesti samoga grada. Na temelju ponovnog iščitavanja te ponešto promijenjene interpretacije nekih od već poznatih povijesnih dokumenata, relativizira se općeprihvaćena teza da je kastrum u doba izgradnje crkve i u narednim razdobljima bio u feudu porečkoga biskupa – u spomenutim se dokumentima, naime, ne može naći izravna potvrda za takvu tvrdnju. Naposljetku, navode se neki dosad zanemareni, a relevantni povijesni podaci, koji otvaraju prostor za daljnja promišljanja, osnažujući pretpostavku da je crkvu dao izgraditi neki drugi pripadnik lokalne feudalne elite, moguće sam istarski grof ili markgrof, upravo u razdoblju tijekom kojega je, smatra se, Istra dobila status samostalne markgrofovije.
Stvarni problemi i popularna predodžba: postavljanje Josipa Velikanje za kapelana u Juršićima
Authors: Dabo Mihovil
Published: December 2018

Članak na temelju nekoliko sačuvanih dokumenata iz arhiva Porečko-pulske biskupije dopunjava dosad poznato povijesno gradivo o postavljanju Josipa Velikanje za kapelana u Juršićima. Rezultati što ih je svojim dugogodišnjim trudom postigao biskup Dobrila gdjekad zaklanjaju teškoće na koje je nailazio. Jednako tako, pripovijesti o osebujnom svećeniku, takozvanom hajdučkom popu, neizbježno balansiraju na granici legende i provjerljivih činjenica. Bolje poznavanje prilika u kojima su, nakon višedesetljetnih nastojanja, izgrađeni crkva i župni stan u Juršićima neizbježno uklanja dio
romantične koprene narodne predaje, ali i ukazuje na vrlo realne probleme pri ostvarivanju zamisli o poboljšavanju crkvenih i duhovnih prilika na Roveriji. Uklopljene u širi kontekst, nove činjenice omogućavaju bolje upoznavanje s problemima koji su stajali na putu uključivanju istarskoga hrvatskog puka u modernizacijske procese.
Biskup Dobrila u Velikanji je našao predanog suradnika koji je tijekom desetljećâ neumornog rada u potpunosti ispunio, a možda i premašio njegova očekivanja. Promatrani u cjelini, plodovi njegove djelatnosti neosporno predstavljaju ostvarenje biskupovih želja.
Historiografske podjele oko biskupa Antonija Santina
Authors: Medved Marko
Published: December 2018

Počevši od pedesetih godina, neki su, osobito lijevo usmjereni historiografi, počeli optuživati Antonija Santina da je tijekom episkopata u Rijeci i Trstu bio odveć blizak Mussolinijevoj vladi te da ga se stoga može dijelom smatrati odgovornim za odnarođivanje Hrvata i Slovenaca. Neki elementi te kritike i danas se ponavljaju kod hrvatskih i slovenskih svjetovnih i crkvenih povjesničara. Članak donosi pregled talijanske, slovenske i hrvatske svjetovne i crkvene historiografije. Na temelju riječkog nadbiskupijskog arhiva članak donosi nove podatke o upravi riječkom Crkvom te prenosi nove historiografske spoznaje nakon otvaranja Vatikanskog arhiva za pontifikat Pija XI. 2006. godine. U slučaju Santina, ali i drugih biskupa višenacionalnih biskupija na našim prostorima, valja razborito razlučiti slobodne odluke crkvenih vlasti od odluka administrativnih državnih (ili vojnih) vlasti. U nekim će se slučajevima naići na utjecaj fašizma na Crkvu, ali pritom svakako treba naglasiti da katolička hijerarhija nije zahtijevala, a još manje poticala, državnu vlast na nepravedne postupke prema slavenskom stanovništvu, kao što je tvrdila komunistička historiografija. Historiografi su do sada najčešće pisali parcijalno, na temelju nacionalne ili ideološke pripadnosti. Takve bi podjele trebalo nadvladati. Objektivna historiografska prosudba lika i djela biskupa Antonija Santina morala bi poštivati neke preduvjete i obveze, među kojima je glavni poznavanje svih triju jezika, hrvatskog, talijanskog i slovenskog.
Namet (modus) u rimskoj pravnoj praksi dokumentiranoj na epigrafskim svjedočanstvima iz Istre
Authors: Harmicar Leda , Milotić Ivan
Published: December 2018

Istra je bogata epigrafskim svjedočanstvima rimske antike. Dio ovdašnjih rimskih epigrafskih svjedočanstava ima pravni sadržaj te pouzdano ukazuje na smjernice primjene i razvoja pojedinih instituta rimskoga prava u praksi. Dio fundusa pravnih svjedočanstava odnosi se i na namet (modus) – uzgredni sastojak pravnoga posla kojim se stjecatelju kod besplatnoga pravnog posla nameće neka obveza simboličke naravi koja nema obilježja protučinidbe. Ovaj institut u rimskome pravu sankcioniran je u postklasično doba, ali se na natpisima iz Istre pojavljuje već u I. i II. stoljeću pa se stoga može pratiti njegova de facto pojava i probijanje u pravnoj praksi ponajprije kao obveze čije je ispunjenje počivalo ispočetka na bona fides stjecatelja. U Istri se namet pojavljuje u oporukama, a dokumentiran je na inskripcijama nadgrobnih spomenika. Budući da u prva dva stoljeća Carstva nije bio institucijski izgrađen i kao takav sankcioniran, natpisi ne spominju njegov naziv, ali se iz epigrafske formulacije testamento fieri iussit može pouzdano zaključiti o njegovoj de facto pojavi i širenju.
Histria i Hister kasnoantičkih i ranosrednjovjekovnih geografa: prilog raspravi o spomenu Istre i Dalmacije u zemljopisu Alfreda Velikoga
Authors: Vedriš Trpimir
Published: December 2018

Autor se pridružuje raspravi o mogućim značenjima pojma Histria u takozvanom Staroengleskom Oroziju ili Zemljopisu Alfreda Velikog. Krenuvši od nedavno objavljene (1999.) teze Mirjane Matijević Sokol i Vladimira Sokola koji su značenje pojma interpretirali kao Dunav, autor analizira njihove argumente i pronalazi ih inspirirajućima. Naime, osvrćući se na problem isticanjem važnosti Zemljopisa za hrvatsku ranosrednjovjekovnu povijest, spomenuti su autori zaključili da ako je Histria značila Dunav, tada se Dalmatia, koju su oni interpretirali kao Hrvatska, morala prostirati sve do srednjega Dunava krajem 9. stoljeća. Autor smatra da je njihova najveća zasluga u naglašavanju važnosti razumijevanja “tisućljetnih zabluda” klasičnih autora koji su zamjenjivali Dunav za Istru i u čijem kontekstu je raspad klasične zemljopisne paradigme mogao igrati značajnu ulogu u stvaranju ranosrednjovjekovnoga znanja o regiji. Njihove je zaključke o identitetu Histrije i Dalmacije u Alfredovom tekstu ipak ispravno kritizirao Radoslav Katičić (2003.), koji se uvjerljivo usprotivio shvaćanju pojma Histria kao Dunava, preferirajući tradicionalnu interpretaciju.
Autor ovog teksta u obzir je uzeo argumente tih autora i pokušao se odmaknuti pažljivo proučivši prethodno spomenuta “zamjenjivanja” uzimajući u obzir velik broj klasičnih, kasnoantičkih i ranosrednjovjekovnih literarnih i kartografskih tekstova te pokušavajući pronaći moguće izvore i doslovan kontekst Alfredovog viđenja regije. Izbjegavajući pratiti dva predložena pravca, autor je, u svjetlu analiziranih pisanih izvora i zemljovida datiranih između 5. st. pr. Kr. i 13. st. n. e., istražio mogućnost da je pojam Histria u Alfredovu djelu – kao i u širem kasnoantičko-ranosrednjovjekovnom kontekstu – mogao, osim jadranskoga poluotoka, obuhvaćati i šire zaleđe. Iako je iznimno teško točno odrediti značenje takve “veće Istre”, autor utvrđuje različitu upotrebu pojma čime se osvjedočuje u postojanje “oblika znanja”, koji smatra da se Istra prostirala duboko prema onome što je danas Slovenija, to jest, da pojam obuhvaća dijelove rimskih provincija Venecije i Istre te Norika. Predlažući tumačenje da je ova kasnoantičko-ranosrednjovjekovna upotreba pojma mogla zaista potjecati iz “antičkih zamjena” (često u obliku “mitskih reživljavanja”), autor ukazuje na moguće političke, pa čak i administrativne kontekste u kojima je Istra mogla značiti “nešto više od samo jadranskoga poluotoka”. Uzimajući u obzir složenost problema, autor se ipak suzdržava od pokušavanja davanja odgovora na pitanje kada se takva upotreba pojavila i u kojem je točno kontekstu mogla funkcionirati, ostavljajući ove odgovore nekoj drugoj, detaljnijoj i usredotočenijoj analizi.
Il Capodistriano del dopoguerra nelle fonti d’archivio conservate in Slovenia e Croazia
Authors: Argenti Tremul Alessandra
Published: December 2018

L’autrice, dopo aver visionato gli archivi regionali e nazionali, che conservano i fondi relativi all’amministrazione della zona B del Territorio Libero di Trieste, presenta una scelta delle raccolte analizzate. Queste possono venir oggi utilizzate per delineare in maniera sempre più chiara le vicende occorse nella penisola istriana dal 1945 al 1956, ed alcuni suoi momenti fondamentali come la rottura con il Cominform, l’amministrazione locale, il trasferimento di massa della popolazione autoctona. In questo periodo, dopo una lunga e plurisecolare permanenza sul proprio territorio d’insediamento storico, la popolazione italiana diventa minoranza. Un contributo importante allo sviluppo della storiografia regionale può essere dato pure da fonti di nuova tipologia, come ad esempio i filmati e le fotografie d’epoca, fino ad ora usate in parte minima.
Alcuni aspetti della vita socio-economica a Umago nei secoli XVI e XVII
Authors: Cigui Rino
Published: December 2018

Umago, che aveva vissuto nei primi secoli dopo il Mille un discreto periodo di prosperità economica e demografia che ne aveva decretato l’espansione sulla terraferma, nei secoli successivi fu inserita nel novero delle zone insalubri della provincia, e nonostante nei secoli XVI e XVII vi fossero tutti i presupposti per un seppur modesto decollo economico e demografico, questo non avvenne a causa delle pessime condizioni igieniche e sanitarie che rallentarono la crescita della popolazione, e di riflesso, quella economica. Il depauperamento demografico della città e del territorio fu contrastato dall’intensa azione colonizzatrice della Serenissima, che vi trapiantò popolazioni provenienti dall’area balcanica e non solo nella speranza di ripopolare le campagne abbandonate e scongiurarne in tal modo il tracollo economico. Iniziò così un processo, durato un secolo e mezzo, che colmò il vuoto demografico causato dalle frequenti epidemie e guerre, ma alterò nel contempo la struttura etnica del territorio.
Odjeci talijanskoga kolonijalizma u Africi s kraja XIX. stoljeća u Istri prema pisanju Naše sloge
Authors: Orlović David
Published: December 2018

Članak se bavi analizom percepcije talijanskoga kolonijalizma u Africi s kraja XIX. stoljeća među istarskim Hrvatima koristeći pisanje Naše sloge, prvoga lista na hrvatskome jeziku u Istri. Rano talijansko kolonijalno širenje u Africi – od 1885. i zauzimanja luke Massawe u Eritreji do 1896. i poraza kod Adue u Etiopiji – u potpunosti se odvija za vrijeme izlaženja Naše sloge (1870. – 1915.). Naša sloga je čitatelje izvještavala o talijanskom kolonijalizmu isključivo u vrijeme eskalacije tenzija, kao, primjerice, nakon talijanskoga zauzimanja Massawe 1885., poraza koji su im nanijele etiopske snage kod Dogalija 1887., osvetničke ekspedicije 1888. te na kraju talijanske vojne katastrofe kod Adue 1896. godine. Vijesti su uglavnom bile precizne, ali i veoma kratke. Naša sloga, koja je u to vrijeme vodila polemiku s glavnim protivnikom hrvatskoga nacionalnoga pokreta u Istri, talijanskim iredentistima, u vijestima o afričkim događajima nerijetko je oštro kritizirala osvajačke težnje Kraljevine Italije. Stoga su često na njezinim stranicama vijesti
iz Afrike dovođene u korelaciju sa stanjem u Istri, odnosno potrebom za otporom Hrvata protiv talijanskoga hegemonizma. To je bilo posebno vidljivo nakon bitke kod Adue 1896., kada je Naša sloga objavljivala i opsežnije članke koji su analizirali afričke događaje i njihove odjeke u Istri.
Čitaonicu je osnovala „šaka braće Slovenacah“ u želji „da pokažu svietu, da se znadu ponosit svojim dičnim imenom, svojim milim jezikom“: slovenska društva u Puli od 1886. do 2011. godine
Authors: Riman Barbara
Published: December 2018

Članak prikazuje osnivanje i djelovanje slovenskih društava u Puli od kraja 80-ih godina 19. stoljeća do danas. Na temelju prikupljenih arhivskih izvora i druge građe prikazano je osnivanje društava, kao i djelovanje njihovih članova. Uz to, prikazan je i prestanak rada nekih slovenskih društava koja su djelovala u Puli. Osim prikaza njihova rada, u članku se otvaraju pitanja vezana za važnost društava, kao i za procese i razloge njihova nastanka koji su usko povezani s društveno-političkim događanjima, osobito razlozi njihova gašenja. U radu su upotrijebljene različite znanstvene metode i to historijska metoda, metoda analize, metoda sinteze, metoda komparacije i generalizacije. Iz kronološkoga prikaza djelovanja slovenskih društava u Puli može se zaključiti da su se ona u određenim povijesnim razdobljima zalagala za različite vrijednosti koje su u tom trenutku njihovim članovima bile u prvom planu. U samom početku, društva su prije svega označavala mjesto gdje su doseljeni pojedinci mogli dobiti određenu sigurnost te materijalnu i duhovnu potporu, a kulturno je djelovanje bilo sekundarna djelatnost. To je egzistencijalna dimenzija koja se pojavljuje pri svim slovenskim društvima koja su djelovala na prostoru današnje Republike Hrvatske sve do kraja Drugoga svjetskog rata. U novije je vrijeme dimenzija djelovanja slovenskih društava u potpunosti kulturna. Djelovanje društva kroz povijest značajno je utjecalo na očuvanje slovenstva u Puli, ali jednako tako ti su doseljenici kao članovi slovenskih društava utjecali i na kulturni život grada, kao i na zbližavanje i bolje poznavanje dvaju susjednih naroda.
Učiteljska škola u Kastvu kroz dokumente Državnoga arhiva u Rijeci i Arhiva Prve riječke hrvatske gimnazije
Authors: Grgurina Ines , Tidić Luka
Published: December 2018

Članak se bavi učiteljskom školom u Kastvu. Kroz rad škole mogu se pratiti svi problemi koji postoje u društvu, promjene političkih vlasti, promjene obrazovnih sustava i ideologija. U pisanju članka korišteni su dokumenti iz Državnoga arhiva u Rijeci i arhiva Prve riječke hrvatske gimnazije koja je sljednica učiteljske škole. Podaci iz arhivskih dokumenata komparirani su s dostupnom stručnom literaturom. Prvenstveno je ideja ovoga teksta bila obraditi jedan segment rada učiteljske škole na temelju podataka iz arhivske građe, a kroz rad škole prikazati i promjene u društvu koje ju je okruživalo.
Članak je podijeljen u četiri cjeline. U prvoj se opisuje otvaranje i rad pripravnice, koja je imala zadaću pripremiti učenike za prijemni ispit na učiteljskoj školi u Kopru. Nastava se održavala na hrvatskom jeziku, pa su tako mnogi učenici prvi put slušali nastavu na materinskom jeziku. Drugi dio opisuje napore Općine Kastav da dobije i sagradi školu u Kastvu te nastavu u vrijeme Prvoga svjetskog rata. U vrijeme rata veći je dio nastavnika i učenika starijih razreda mobiliziran, a neki su učenici mlađih razreda morali odustati od školovanja zbog oskudice. Treći dio opisuje vrijeme talijanske okupacije, priključenje Kastva Kraljevini SHS te organizaciju nastave i gašenje škole 1938. U tom se razdoblju u školu počinju primati i djevojčice kao redovite učenice. U četvrtom se dijelu opisuje ponovno otvaranje škole nakon Drugoga svjetskog rata i njezin rad u neposrednom poraću sve do njezinoga konačnog premještanja 1947. u Rijeku. Nakon rata zbog državne politike brzog opismenjavanja stanovništva naglo raste broj učenika pa škola postaje premala. Kroz cijelo vrijeme rada škole, osim u vrijeme talijanske okupacije, nastava se održavala na hrvatskom jeziku. Škola je dala velik broj učitelja koji su mnogu djecu naučili čitati i pisati i to na hrvatskom jeziku.
Kažun kao prepoznatljiv element identiteta Istre
Authors: Stepinac Fabijanić Tihomira
Published: December 2018

Temeljem terenskih istraživanja provedenih posljednjih desetljeća te prikupljene literature u članku se analizira pojam, funkcija i značaj građevine koja se u Istri označava najčešće imenom kažun, također casita (u nekoliko lokaliteta istroromanskoga govornog područja) te hižica, hiška, koča, kućica na sjevernom dijelu poluotoka. Konstrukcija kažuna podrazumijeva način građenja suhozidom na kružnoj osnovi: kameni prstenovi podižu se u kružni zid, a zatim sužavaju u „lažni svod“ koji se zasipa sitnim materijalom i dodatno pokriva kamenim pločama u obliku stožastoga pokrova. Kažuni se rabe kao poljske kućice, zakloni od nevremena ili jakoga sunca prilikom poljskih radova u doba tradicionalne poljoprivrede sve do sredine XX. st., dok se njihova uloga gubi promjenom načina života i privređivanja te ovi arhaični primjerci tradicijskoga graditeljstva u Istri ostaju sve više prepušteni zubu vremena. Spomenička vrijednost kažuna je značajna, a na karti rasprostranjenosti vidljiva je najveća gustoća kažuna u području jugozapadne Istre (osobito na Vodnjanštini) te sporadično u središnjoj i sjeverozapadnoj Istri. Slične građevine okrugloga tlorisa u središnjoj i južnoj Dalmaciji poznate su pod različitim nazivima (bunje i dr.), dok se na europskom planu ovaj tip suhozidne gradnje široko rasprostire kroz cjelokupno Sredozemlje sve do Britanskoga otočja i Skandinavije na sjeveru. Takav geografski razmještaj, arhitektonska struktura i arheološki nalazi upućuju na to da podrijetlo ovakvoga tipa građevina okrugloga tlorisa treba tražiti u nastambama i grobovima paleomediteranskoga razdoblja. Međutim, obilje raspoloživa kamena i snažan razvoj poljoprivrede uvjetovali su na različitim europskim prostorima opstanak i širenje ovakvoga načina gradnje, kao i nastanak autohtonih primjera okruglih kamenih zdanja u funkciji poljskih skloništa. U novije vrijeme kažuni kao karakteristični primjeri tradicijskoga graditeljstva Istre imaju posebnu ulogu u sklopu identifikacije i interpretacije etnokulturoloških sadržaja te se postavlja pitanje adekvatnoga pristupa istraživanju, zaštiti i očuvanju kažuna u Istri.
Celebrating Empire. Organization of "General Assemblies of the Forces of the Regime" 1935-6 in Italy's Province of Istria
Authors: Orlović David
Published: December 2018

The author describes the preparation and implementation of mass rallies marking the beginning and the end of the Italian invasion of Ethiopia (October 1935 – May 1936) in Italy’s province of Istria. Relying on official regime representation of these events through the writing of the regime-affiliated press and confidential documents, the paper discusses the main organizational and ideological features of the mass rallies, with an emphasis on the manner in which the fascist authorities prepared them and the way they were presented in the press. Throughout the war, mass rallies and events of public ritual contributed to the homogenization of the Italian people, culminating in May 1936 with oceanic assemblies celebrating the victory, and achieving the closest state of unity of the people with the Fascist regime. The country-wide preparations for the “General Assembly of the Forces of the Regime” (Adunata generale delle forze del regime) that marked the beginning of the Italian invasion of Ethiopia were strictly implemented in the Province of Istria in line with the regime’s expectations, and the general population was urged to participate in the mass demonstrations that were believed to have been marking the events of utmost historical significance. The preparations for the Assembly went to the minimal detail, ensuring the participation of every Fascist Party member in the event, while the local daily journal Corriere Istriano motivated the wide masses for this huge event. The Gathering took place in the late afternoon of October 2nd 1935, and both archival documents and the press (focusing on the provincial capital of Pula) emphasized the alleged utmost euphoria and enthusiasm that the event provoked, especially in its dimension of adoration of the Italian leader Benito Mussolini. The gatherings in the so-called “Radiant African May” (Maggio radioso africano) in Istria in 1936 formed an incessant period of mobilization and celebration from May 5th (after the announcement of the capture of the Ethiopian capital Addis Ababa) up to May 10th (after the proclamation of the Empire). In contrast to the initial grand adunata on October 2nd 1935, these gatherings were more hastily prepared but were again ideologically organized and controlled from the government’s centre in Rome. Two main gatherings (May 5th and May 9th) involved the listening to Mussolini’s speeches through speakers put in public places, one of which was the huge Roman-era Amphitheatre in Pula. Besides that, the gatherings followed an already established pattern of forming processions and playing music that captivated the people gathered until early morning hours. The events occurred in the whole Province, and local police were asked to report to the Prefecture in Pula in detail about the gatherings on each locality.
Elitni društveni slojevi kasnosrednjovjekovne buzetske komune
Authors: Banić Josip
Published: December 2018

Autor analizira elitne slojeve buzetskoga društva u kasnom srednjem vijeku koristeći se objavljenim izvorima iz XV. i početka XVI. stoljeća: gradskim statutom (1435.), zaključcima općinskih vijeća (1502. – 1523.) i notarskom knjigom Martina Sotolića (1492. – 1517.). Osim identifikacije članova gradske elite kasnosrednjovjekovnoga Buzeta istražuje se uloga elitnih slojeva i njihov odnos prema ostalim žiteljima. Polazeći od suvremenih teorijskih postavki i metodoloških smjernica moderne medievistike, osim političkoga položaja, posebna je pažnja posvećena ekonomskom i društvenom statusu te obiteljskim vezama raznih elitnih skupina buzetskoga kasnosrednjovjekovlja. Osim plemića, obnašatelja najviših političkih funkcija koji su na područje Buzeta „uvezeni“ iz Venecije i Kopra, u žarištu su i lokalne gradske elite, obitelji koje su u svojim rukama koncentrirale političku moć i povjerenje ostalih građana. Kao primjer takve obitelji analizira se obitelj De Germanis.
L’agro istriano nella seconda metà del XIX secolo
Authors: Visintin Denis
Published: December 2018

A partire dalla metà del XIX secolo, il settore agrario istriano fu interessato da tutta una serie di trasformazioni. Da un lato ciò era dovuto alla politica modernizzatrice che interessò tutta la Monarchia asburgica, dall’altro ci fu la spinta dal basso, ossia dalle autorità provinciali. Nell’articolo si ripercorreranno sommariamente queste vicende, alcune delle quali già trattate dalla storiografia nella bibliografia riportata nelle note, altre invece approfondite dalle ricerche d’archivio dell’autore.
Mario Visintini – zaboravljeni talijanski zračni as iz Poreča
Authors: Horvat Bojan
Published: December 2018

U ovom će članku biti riječi o jednom znamenitom Porečanu, zračnom asu Mariju Visintiniju, dosad potpuno nepoznatom hrvatskoj (i jugoslavenskoj) historiografiji. Iako je o njemu objavljeno mnogo radova, dosad ne postoji nijedna potpuna biografija. Pri pisanju ovoga rada korištena je dosad objavljena literatura, arhivski materijal, novinski članci i razgovori sa suvremenicima.
Kako dematerijalizirati kamen? Vodnjanski poučak
Authors: Kale Jadran
Published: December 2018

Povećano javno zanimanje za kulturni krajolik u primorskom je okolišu dovelo i do prvih konzervatorskih postupanja sa suhozidima, kojima su u članku najprije utvrđena terminološka razgraničenja. Kuriozitetno je da se ova krajobrazna strukturiranja mogu tretirati u različitim vidovima zaštite kulturne baštine – kroz zaštitu krajolika, objekata i vještina – te su u tom smislu njihove zaštite zanimljive i kao stručni ogledi i ustaljivanja praksi. Prostorno planiranje i investitorsko obvezivanje očuvanja kažuna na trasi kroz područje njihove najgušće zastupljenosti pružilo je primjer odmjeravanja sva tri pristupa, od „etnozone“ i preventivne zaštite kulturnoga krajolika, preko postupanja s individualiziranim građevinama do uvriježivanja prakticiranja umijeća potaknutoga tim postupanjem. Postupci zaštite, obnove i očuvanja uspoređeni su s drugima te vrste, sažeto analizirani i interpretirani u skladu s autoritativnim teoretičarima zaštite kulturne baštine. Ostvareni dosezi zaštite i očuvanja uspoređeni su s recentnim talijanskim primjerima. Članak završava prijedlozima unaprjeđenja društvene skrbi za ovaj vid kulturne baštine.
O tobožnjem privilegiju akvilejskoga patrijarha Grgura de Montelonga i širenju ingerencija koparske komune na Buje, Oprtalj, Buzet i Dvigrad
Authors: Banić Josip
Published: December 2018

Članak utvrđuje epistemološke pretpostavke koje stoje iza tvrdnje da je akvilejski patrijarh Grgur de Montelongo (1251. – 1269.) na početku svoje vlasti (1251. ili 1254.) izdao poseban privilegij koparskoj komuni, davši joj pravo postavljanja podestata iz redova gradskoga plemstva u Bujama, Oprtlju, Buzetu i Dvigradu. To su mišljenje u istarskoj historiografiji popularizirali Pietro Kandler, Carlo de Franceschi i Dane Gruber, sva trojica bez navođenja ikakva izvora, a kasnije su tvrdnju preuzeli Dario Alberi i Darko Darovec. S druge strane, mnogi povjesničari srednjovjekovne povijesti Akvilejskoga patrijarhata i Istre, poput Pija Paschinija i Giovannija de Vergottinija, nigdje ne spominju taj događaj. Nadalje, ni izvorna listina ni njezin prijepis ne nalaze se ni u jednoj objavljenoj zbirci izvora niti u poznatim arhivskim fondovima. Autor zaključuje da je sporno mišljenje prvi formulirao Prospero Petronio u 17. stoljeću, nadovezujući se na Nicolòa Manzuolija, koji je pogrešno povezao koparske privilegije iz 1421. i 1423. s tada već poznatom činjenicom da su koparski plemići u trinaestom stoljeću služili kao podestati u nekim istarskim komunama. Kako se radi o čistoj novovjekovnoj fikciji koja je služila jačanju legitimnosti vlasti koparske komune, tadašnjem neosporivom centru mletačke Istarske provincije, tvrdnja o tobožnjem privilegiju Grgura de Montelonga mora se u potpunosti napustiti.
Prilog poznavanju opusa radionice Paulusa Riedla u Istri
Authors: Bradanović Marijan , Peršić Paola
Published: December 2018

Zahvaljujući znanstvenim naporima Doris Baričević i Radmile Matejčić dobro nam je poznat opus kipara Paulusa Riedla sačuvan u Istri i Hrvatskom primorju. U novije je vrijeme obogaćen s nekoliko atribucija Damira Tulića. Temeljem povijesnoumjetničke analize čvršće mu se nastoji pridodati par – Riedlu već pripisanih – skulptura s glavnoga oltara kršanske župne crkve sv. Antuna Opata. Riječ je o kipovima sv. Antonina biskupa i sv. Stanislava biskupa i mučenika. Kipovi se preciznije pripisuju njegovu nadarenom pomoćniku, čiji je način rada unutar majstorova opusa Bariče- vić razabrala i precizno opisala, te se uspoređuju s nizom djela radionice Paulusa Riedla, osobito sa skulpturama sv. Augustina i sv. Jeronima s oltara sv. Pavla Pustinjaka iz današnje župne, a nekadašnje pavlinske crkve sv. Petra i Pavla u Sv. Petru u Šumi. Prigoda se rabi za kontekstualizaciju njihova postanka, prvotnoga smještaja, kao i specifične likovne kulture te širega kulturnoga ozračja koje je tijekom ranoga novog vijeka povezivalo područje Knežije s prostorima istočno od Učke, osobito pavlinskim samostanima na području Vinodola i u Senju.
Matične knjige župe Višnjan 1748. – 1914
Authors: Jelinčić Jakov
Published: December 2018

Autor uvodno govori o prvom spominjanju mjesta Višnjan i o utemeljenju župe odvajanjem od župe Motovun. Navodi nekoliko činjenica iz najstarije vizitacije 1600. i iznosi podatke o području župe. Navodi podatke o prezimenima i o mjestima odakle se stanovništvo doseljava na područje višnjanske župe, kao i osnovne podatke o vođenju matičnih knjiga te o njihovoj sačuvanosti i mjestu gdje se nalaze (Župni ured Višnjan, Matični ured u Poreču te Državni arhiv u Pazinu). Govori o važnosti matičnih knjiga za lokalnu povijest. Uspoređuje broj rođenih (krštenih), vjenčanih i umrlih od 1815. do 1873. te donosi tablice krštenih (1865. – 1904.), vjenčanih (1875. – 1913.) i umrlih (1873. – 1910.). Posebno se osvrće na podatke crpljene iz matičnih knjiga umrlih. Nabraja sve zarazne bolesti koje se pojavljuju u knjigama umrlih. Posebno se osvrće na veliku epidemiju kolere iz 1855., za koju posebno donosi tablicu sa svim relevantnim podacima. Donosi podatke o raznim drugim uzrocima smrti (ubojstva, samoubojstva, razne nesreće; donosi popise stradalih u nesrećama, kao i popis žena umrlih pri porodu). Donosi također tablicu umrle djece do navršene sedme godine života (1873. – 1910.). Na kraju donosi četiri priloga: (1) smrtni slučajevi djece do navršene sedme godine rođenja prema starosnoj dobi umrlih, (2) promjene prezimena u talijanski oblik za vrijeme talijanske uprave iz Matične knjige krštenih 1865. – 1904., (3) isto iz Matične knjige vjenčanih 1874. – 1914. te (4) prezimena po mjestima unutar župe (na temelju podataka iz matičnih knjiga).
Decreti prefettizi pubblicati sulla Gazzetta Ufficiale del Regno d’Italia e l’italianizzazione forzata dei cognomi nelle Nuove Province in generale e nella Provincia dell’Istria in particolare
Authors: Cereghetti Passini Antonietta
Published: December 2018

L’italianizzazione forzata dei cognomi, parte del più ampio programma di snazionalizzazione delle minoranze nelle Nuove Province (Trento, Bolzano, Trieste, Istria, Gorizia, Fiume, Zara) avviato dallo Stato italiano nel primo dopoguerra, fu legalizzata per mezzo di leggi e decreti votati appositamente dal giovane governo fascista e implementata con l’istituzione, presso le prefetture di ogni provincia, di commissioni responsabili per la compilazione di elenchi contenenti i cognomi ritenuti non italiani e le loro rispettive forme sostitutive. L’iter, non sempre rispettato, prevedeva il cambiamento del cognome su domanda del capofamiglia (con l’affissione sul rispettivo albo comunale) oppure per imposizione della prefettura. Dopodiché, il cambiamento veniva pronunciato con un decreto del Prefetto della Provincia, notificato agli interessati, pubblicato nella Gazzetta Ufficiale del Regno d’Italia ed annotato nei registri dello stato civile.
La ricerca qui esposta ha considerato e analizzato numericamente tutti i decreti di cambiamento di cognome pubblicati nella Gazzetta Ufficiale. Poiché lo Stato italiano non sempre adempì all’obbligo di pubblicare tutti i decreti, il risultato ottenuto non può che essere incompleto. Nondimeno testimonia una vera e propria ossessione onomastica che coinvolse centinaia di migliaia di individui.
Infine, un’analisi più dettagliata dei decreti emessi dalla Prefettura di Pola dimostra quanta e quale fu la mobilitazione dell’apparato del potere che, dietro il dichiarato desiderio di “recupero dei cognomi originari italiani o latini”, perpetrava quello che la storiografia definirà come “genocidio culturale” e “onomasticidio di Stato”.
Prilog opisu samoglasničkog sustava perojskoga govora
Authors: Moretti Violeta
Published: December 2018

Rad je posvećen prikazu suvremenog stanja samoglasničkog sustava štokavskoga govora mjesta Peroj u Istri koji su u 17. stoljeću tamo donijeli crnogorski naseljenici iz Crmnice. Temelji se na podacima dobivenima terenskim istraživanjem, ali i analizom primjerâ navedenih u starijim radovima drugih autora. Do neke se mjere opisuju i fonetska svojstva glasova, ponajprije samoglasnika, te se tumače i neke od važnijih sinkronijskih pojava povezanih sa samoglasnicima, kao što su, među ostalim, pitanje jata i reflekasa nekadašnjih poluglasa.
Ugo Pellis i Talijanski jezični atlas
Authors: Nedveš Marija
Published: December 2018

U međuratnom razdoblju prošloga stoljeća počela je priprema za Talijanski jezični atlas (Atlante Linguistico Italiano). Začetnik toga kolosalnoga djela bio je talijanski lingvist, inače rodom iz Labina, Matteo Giulio Bartoli, profesor na Sveučilištu u Torinu, osnivač neolingvistike koji je iz općepoznatih razloga neolingvistima tražio da sakupljač građe bude samo jedan. Naime, dijalekatna podjela Italije i nadasve granice između dijalekata, mogle bi biti proizvoljne, ako dva ispitivača nemaju isti način ispitivanja i zamjećivanja jezičnih pojava. To bi moglo dovesti do pojave "dijalekatnih granica" i tamo gdje u stvarnosti ne postoje. Suosnivač je bio prof. Giulio Bertoni, redoviti profesor Sveučilišta u Torinu. Teret iscrpljujuće obveze anketiranja informanata pao je na Uga Pellisa, prvorazrednoga školovanoga lingvista, osnivača Furlanskoga filološkog društva u Udinama, koji je punih 18 godina, od 1925. pa do svoje smrti 1943., prikupljao građu. Upitnik je obuhvaćao opći i posebni dio te morfološki dodatak na oko 17000 kartica u ukupno osam svezaka. Mreža se upitnika prostirala na Italiju, pa i na Istru, tada pod Italijom. Prvih sedam svezaka Talijanskoga jezičnog atlasa objavljeno je 1995., 1996., 1997., 1999., 2001., 2003. i 2008. Konačna naklada temelji se na izvornom Pellisovu prikupljenom materijalu. Zbog guste mreže punktova i velikog broja pitanja na njemu se još uvijek radi.
Carta Editorial
Authors: Dutra e Silva Sandro , Miraglia Marina
Published: December 2018

Carta Editorial
Guerra de Mieles: Hipótesis Para Una Historia Ambiental de la Miel de Abeja En Costa Rica (1906-2014)
Authors: López López Maximiliano
Published: December 2018

El presente trabajo intenta poner de manifiesto las tensiones que caracterizaron el desarrollo de la producción de miel de abeja en Costa Rica, particularmente su competencia con la producción y consumo de azúcar, el combate de plagas y la deforestación. Para ello se recurre al análisis de revistas agrícolas, artículos publicados sobre la temática, así como a los anuarios estadísticos y los censos agropecuarios del periodo. El artículo inicia con una breve ubicación sobre el surgimiento de la apicultura en Costa Rica para luego adentrarse en la caracterización de dicha actividad en la primera mitad del siglo XX. Posteriormente se analizan las principales situaciones que enfrentó la apicultura desde la década de 1940 con el combate de plagas como la langosta y el efecto de la llegada de la abeja africanizada en la década de 1980, para cerrar con algunas aproximaciones a la situación actual en un contexto de cambio climático.
Ser (Tão) Imaginado: História e Natureza na Ocupação da Região de Aragarças (GO)/Barra do Garças (MT)
Authors: Silva Bruna Alves da , Oliveira Maria De Fátima
Published: December 2018

Este artigo tem como objetivo discorrer sobre como o processo de ocupação de Barra do Garças (MT) e Aragarças (GO) teve na natureza um condicionante regulador e um chamariz nos seus diferentes processos migratórios. Os dois municípios, limítrofes entre os estados de Goiás e Mato Grosso, possuem a confluência dos rios Garças e Araguaia como fronteira natural, o que forma uma paisagem singular e evidencia as características geomorfológicas do Cerrado: o vale fica entre planaltos e depressões, e é banhado por águas termais. Tais características naturais imprimiram à região uma dinâmica migratória particular. Neste sentido, a formação dos núcleos urbanos do Vale do Araguaia pode ser observada a partir da perspectiva das possibilidades de transmutação entre migrantes e natureza, que nos processos de modificação, exploração e integração com a paisagem local reorganizaram o viver às margens do Garças/Araguaia.