Διερεύνηση της επίδρασης της προεγχειρητικής χορήγησης ερυθρομυκίνης στη γνωσιακή λειτουργία, στη διεγχειρητική εγκεφαλική οξυμετρία και σε βιοχημικούς δείκτες ισχαιμίας και φλεγμονής σε καρδιοχειρουργικούς ασθενείς
Authors: Θωμαΐδου Ευανθία 
Published: September 2021

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η μετεγχειρητική γνωστική δυσλειτουργία και η συνυπάρχουσα εγκεφαλική βλάβη αποτελούν συχνές επιπλοκές που ακολουθούν τις καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις. Στη μελέτη αυτή, διερευνήθηκε αν η περιεγχειρητική χορήγηση ερυθρομυκίνης και η διεγχειρητική χρήση της εγκεφαλικής οξυμετρίας συνεισφέρουν στη βελτίωση της μετεγχειρητικής έκβασης των ασθενών, όσον αφορά τη γνωστική τους λειτουργία και τη νευρολογική τους κατάσταση. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 40 ασθενείς που προγραμματίστηκαν για χειρουργείο εκλεκτικής αορτοστεφανιαίας παράκαμψης. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες: την ομάδα της ερυθρομυκίνης (n=19) και την ομάδα ελέγχου (n=21). Στους ασθενείς της ομάδας της ερυθρομυκίνης χορηγήθηκε ερυθρομυκίνη ενδοφλεβίως σε δόση 25 mg/kg 12h πριν και 12h μετά το χειρουργείο. Οι ασθενείς της ομάδας ελέγχου έλαβαν εικονικό φάρμακο τις ίδιες χρονικές στιγμές. Η εγκεφαλική οξυμετρία εφαρμόσθηκε σε όλους τους ασθενείς διεγχειρητικά και όλα τα επεισόδια αποκορεσμού του εγκεφάλου καταγράφηκαν. Ως δείκτης εγκεφαλικής βλάβης διεγχειρητικά μετρήθηκε η συγκέντρωση της Tau πρωτεΐνης στον ορό του αίματος των ασθενών. Όλοι οι ασθενείς εκτιμήθηκαν από έναν έμπειρο νευροψυχολόγο σε τρεις χρονικές στιγμές: προεγχειρητικά, κατά την έξοδο από το νοσοκομείο και τρεις μήνες αργότερα. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς και των δύο ομάδων ήταν συγκρίσιμοι όσον αφορά τα δημογραφικά και τα υπόλοιπα δεδομένα του ιατρικού τους ιστορικού. Η νευροψυχολογική εκτίμηση των ασθενών της ομάδας της ερυθρομυκίνης ανέδειξε σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά τη γνωστική λειτουργία των ασθενών αυτών συγκριτικά με τους ασθενείς της ομάδας ελέγχου. Τα αποτελέσματα αυτά ισχύουν, τόσο πριν από την έξοδο των ασθενών από το νοσοκομείο (p=0.001), όσο και τρεις μήνες μετεγχειρητικά (p=0.010). Μετά το χειρουργείο, στην ομάδα ελέγχου, τα επίπεδα της Tau πρωτεΐνης στον ορό των ασθενών ήταν σημαντικά αυξημένα (p=0.02) σε σχέση με τα προεγχειρητικά επίπεδα, ενώ στην ομάδα της ερυθρομυκίνης τα επίπεδα της Tau πρωτεΐνης ήταν ελάχιστα αυξημένα σε σχέση με τα προεγχειρητικά. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων όσον αφορά τα επεισόδια αποκορεσμού της περιοχικής οξυγόνωσης του εγκεφάλου. Παρόλα αυτά, στην ομάδα ελέγχου, σε όλους τους ασθενείς (100%) που υπήρξαν επεισόδια αποκορεσμού διεγχειρητικά διαγνώστηκε και γνωστική έκπτωση μετά την έξοδο από το νοσοκομείο. Στους ασθενείς της ομάδας της ερυθρομυκίνης, μόνο οι μισοί (50%) από τους ασθενείς στους οποίους καταγράφηκαν επεισόδια αποκορεσμού του εγκεφάλου εμφάνισαν γνωστική έκπτωση άμεσα μετεγχειρητικά (p=0.01). Τρείς μήνες μετά το χειρουργείο, από τους ασθενείς της ομάδας ελέγχου στους οποίους παρατηρήθηκαν επεισόδια αποκορεσμού, γνωστική έκπτωση εμφάνισε το 80% των ασθενών. Αντίστοιχα, στην ομάδα της ερυθρομυκίνης, μεταξύ των ασθενών που είχαν επεισόδια αποκορεσμού, μόνο το 30% των ασθενών εμφάνισε γνωστική έκπτωση 3 μήνες μετεγχειρητικά (p=0.02). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η χορήγηση ερυθρομυκίνης ενδοφλεβίως και η διεγχειρητική πα-ρακολούθηση των ασθενών με την εγκεφαλική οξυμετρία, δύνανται να βελτιώσουν την έκβαση των καρδιοχειρουργικών ασθενών όσον αφορά την ενδεχόμενη γνωστική έκπτωση και τη συνυπάρχουσα εγκεφαλική βλάβη. Η μέτρηση των επιπέδων της Tau πρωτεΐνης στον ορό του πλάσματος των ασθενών περιεγχειρητικά αποτελεί χρήσιμο δείκτη για την εκτίμηση και την παρακολούθηση της πιθανής εγκεφαλικής δυσλειτουργίας.