Μοριακή επιδημιολογία των λοιμώξεων του αναπνευστικού σε ασθενείς με παρόξυνση ΧΑΠ (ΛΠΧΑΠ)
Authors: Λερίκου Μαρία 
Published: September 2021

Εισαγωγή: Ο ρόλος των ιών στις λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού έχει αναγνωριστεί στα παιδιά. Παρόλα αυτά λίγα είναι γνωστά σχετικά με τη συμμετοχή τους στις οξείες παροξύνσεις της Χρόνιας Αποφρακτικής Πνευμονοπάθειας. (ΟΠΧΑΠ)Σκοπός: Ο έλεγχος της επιδημιολογίας των λοιμωδών παροξύνσεων του αναπνευστικού σε ασθενείς με ΧΑΠ με τεχνική Clinical Arrays για προσδιορισμό δεκαεπτά τύπων πνευμονοϊών, καθώς επίσης και η σύγκριση των διαφορών μεταξύ ηλικιωμένων και μη ηλικιωμένων ασθενών με παρόξυνση Χρόνιας Αποφρακτικής Πενυμονοπάθειας που οφείλεται σε ιογενή λοίμωξη. Υλικό και μέθοδος: οι ασθενείς που προσήλθαν στο ΤΕΠ του νοσοκομείου μας για ΟΠΧΑΠ στην περίοδο από 1/2008-12/2009 συμμετείχαν στη μελέτη και στην πορεία κατηγοριοποιήθηκαν σε δυο ομάδες: ηλικιωμένοι (>65 ετών ) και μη ηλικιωμένοι (≤ 65 ετών). Δείγματα από στοματοφαρυγγικό έκπλυμα και πτύελα συλλέχθηκαν ώστε να πραγματοποιηθεί μοριακός έλεγχος για ανίχνευση αναπνευστικών ιών.Αποτελέσματα: Συνολικά 200 ασθενείς συμμετείχαν στη μελέτη και σε 107(53.5%) ανιχνεύτηκε ιογενής λοίμωξη. Οι ιοί που απομονώθηκαν κατά συχνότητα ήταν hRSV type A και Β (40.5%), influenza type A,B,C (11%), Rhinovirus (8%), hPIV type Α και Β(7.5%), Αdenovirus (2%), Coronavirus T229 (2%) και hMPV type A και Β (2%). Βακτηριακά παθογόνα ανιχνεύτηκαν σε 27(14%) των ασθενών και από αυτούς οι 14(7%) είχαν επίσης θετική PCR για κάποιο ιογενές παθογόνο. Δεν υπήρχαν διαφορές στα ποσοστά ανίχνευσης ιών μεταξύ των ασθενών που άνηκαν σε διαφορετικά στάδια ΧΑΠ, ούτε μεταξύ των δυο δειγμάτων. Υπήρχε διαφορά στις ημέρες νοσηλείας και κατά συνέπεια στο χρόνο ανάρρωσης μεταξύ των ασθενών στους οποίους ανιχνεύτηκε ιογενής λοίμωξη και σε αυτούς που δεν ανιχνεύτηκε. Κατά την πρόοδο της μελέτης συμπεριλήφθηκαν συνολικά 247 ασθενείς [ μέση ηλικία (69±9.5 έτη)] και κατηγοριοποιήθηκαν σε δύο ομάδες: η ομάδα Α-μη ηλικιωμένοι ασθενείς [n=81 (32.8%), μέση ηλικία 58±5.99] και η ομάδα Β-ηλικιωμένοι ασθενείς [n=166 (67.2%), μέση ηλικία 74.8±4.8 έτη]. Σε 133 ασθενείς (53.8%) ανιχνεύτηκε ένα ιογενές παθογόνο και σε 34 (13.8%) απομονώθηκε μικροβιακός παράγοντας σε κοινή καλλιέργεια. Σε 18 ασθενείς (7.3%) ανιχνεύτηκε κοινή λοίμωξη από ιογενές και μικροβιακό παθογόνο. Στην ομάδα Β ο αντιγριππικός εμβολιασμός (45.5% vs 21%, p<0.001), οι συνοσηρότητες [καρδιακή ανεπάρκεια (46.6% vs 28.3%, p<0.001), νεφρική ανεπάρκεια (10.5% vs 4%, p=0.03)], οι μικροβιακές λοιμώξεις (13.8% vs 7.4% p=0.04) και οι ημέρες νοσηλείας (8.4±4.4 vs 7.5±3.2 ημέρες, p=0.02) εμφανίζονταν σε υψηλότερο ποσοστό με στατιστικά σημαντική διαφορά. Δεν αναφέρθηκαν διαφορές ανάμεσα στις δυο ομάδες στα επιμέρους ποσοστά των απομονωθέντων ιών και στην εποχιακή κατανομή των ιογενών λοιμώξεων. Μία τάση για υψηλότερα ποσοστά λοίμωξης με τον ιό Parainfluenza 3 [19 (20%) ασθενείς στην ομάδα Β vs 3 (7.5%) ασθενείς στην ομάδα Α, p=0.04) παρατηρήθηκε στους ηλικιωμένους ασθενείς. Συμπεράσματα: Οι μοριακές τεχνικές συμβάλλουν στην κατανόηση της επιδημιολογίας των ΟΠΧΑΠ προσφέροντας επιπλέον πληροφορίες σχετικές με την εποχιακή και γεωγραφική κατανομή των ιογενών λοιμώξεων. Φαίνεται ότι οι ιοί παίζουν σημαντικό ρόλο στις ΟΠΧΑΠ και αυτός ο ρόλος πρέπει να ξεκαθαριστεί ώστε να αναπτυχθούν νέες στρατηγικές για την πρόληψή και έγκαιρη αντιμετώπισή τους. Το στάδιο της νόσου δε φαίνεται να συσχετίζεται με τη συχνότητα εμφάνισης ιογενών λοιμώξεων, ενώ κοινή λοίμωξη από μικροβιακό και ιογενή παράγοντα δεν είναι σπάνια. Μεγαλύτερα ποσοστά αντιγριππικού εμβολιασμού, περισσότερες συνοσηρότητες, μεγαλύτερο ποσοστό βακτηριακών λοιμώξεων και μακρύτερος χρόνος νοσηλείας παρατηρείται στους ηλικιωμένους ασθενείς, χωρίς ωστόσο διαφορές στη συχνότητα και τον τύπο των ιογενών λοιμώξεων που οδηγούν σε παροξύνσεις.