Το δικαίωμα της υπαναχώρησης στη σύμβαση των Η.Ε. για τις διεθνείς πωλήσεις κινητών πραγμάτων
Authors: Κοσκινά Ελπινίκη 
Published: September 2021

Κεντρικό αντικείμενο της διατριβής είναι η ρύθμιση του δικαιώματος υπαναχώρησης στη Σύμβαση των Η.Ε. για τις διεθνείς πωλήσεις κινητών πραγμάτων, γνωστή ως Σύμβαση της Βιέννης του 1980 (ΣτΒ), που ενσωματώθηκε στο ελληνικό εσωτερικό δίκαιο με το Ν. 2532/1997. Περιλαμβάνει πέντε κεφάλαια, εκ των οποίων το πρώτο κεφάλαιο αποτελεί γενική εισαγωγή στο διεθνές ομοιόμορφο δίκαιο για τις πωλήσεις, ενώ τα επόμενα τέσσερα ασχολούνται ειδικότερα με το δικαίωμα υπαναχώρησης στις διεθνείς πωλήσεις κινητών πραγμάτων, όπως αυτό ρυθμίζεται από το ισχύον στην Ελλάδα διεθνές ομοιόμορφο δίκαιο για τις πωλήσεις. Στο πρώτο εισαγωγικό κεφάλαιο, παρουσιάζεται η ιστορική εξέλιξη του διεθνούς ομοιόμορφου δικαίου της πώλησης, από τις απαρχές του μέχρι τη ΣτΒ, εξετάζονται οι μέθοδοι ερμηνείας του διεθνούς ομοιόμορφου δικαίου, η σχέση της ΣτΒ με άλλα μη δεσμευτικά διεθνή νομικά κείμενα, και σκιαγραφείται το πεδίο εφαρμογής της ΣτΒ, με σύντομη αναφορά στα κυριότερα ζητήματα που ανακύπτουν σε σχέση με την ερμηνεία των πρώτων έξι διατάξεων της Σύμβασης που οριοθετούν το πεδίο εφαρμογής της. Στη συνέχεια, στο δεύτερο κεφάλαιο, αναλύονται οι θεμελιώδεις δογματικές επιλογές στο σύστημα ευθύνης που υιοθετεί η ΣτΒ, σε σχέση με το δικαίωμα υπαναχώρησης, γίνεται σύγκριση με την πολύπλοκη ρύθμιση του δικαιώματος υπαναχώρησης υπό τον προϊσχύοντα Ομοιόμορφο Νόμο της Σύμβασης της Χάγης, και επισημαίνονται οι ομοιότητες και οι διαφορές σε σχέση με το σύστημα συμβατικής ευθύνης που καθιερώνει ο ελληνικός Α.Κ. Το τρίτο και εκτενέστερο κεφάλαιο τη διατριβής ασχολείται με τους λόγους της υπαναχώρησης στη ΣτΒ. Γίνεται προσπάθεια αποσαφήνισης και ερμηνείας της αόριστης νομικής έννοιας της ουσιώδους συμβατικής παράβασης, και του ορισμού της έννοιας αυτής, που δίνεται στο άρθρο 25 της ΣτΒ, με κωδικοποίηση και ανάλυση, μέσα από τις ερμηνευτικές εκδοχές που διατυπώνονται στη θεωρία και τη νομολογία, των κυριότερων κριτηρίων που μπορούν να καθορίσουν τη βαρύτητα των συνεπειών της αθέτησης, στο βαθμό που απαιτεί η παραπάνω διάταξη. Εξετάζεται επίσης ο θεσμός της πρόσθετης προθεσμίας εκπλήρωσης, ως ειδικά ρυθμιζόμενος λόγος υπαναχώρησης και οι ειδικότερες περιπτώσεις της προτερόχρονης υπαναχώρησης, της υπαναχώρησης σε συμβάσεις για διαδοχικές τμηματικές παροχές και της υπαναχώρησης ως προς μέρος μόνον της σύμβασης, καταλήγοντας σε συμπεράσματα σχετικά με τη γενικότερη καθιέρωση της ουσιώδους συμβατικής παράβασης, ως προϋπόθεσης του δικαιώματος υπαναχώρησης και της δογματικής λειτουργίας που επιτελεί η έννοια αυτή, σε σχέση με τον δευτερογενή χαρακτήρα του δικαιώματος. Στο τέταρτο κεφάλαιο εξετάζονται τα ζητήματα που σχετίζονται με την άσκηση του δικαιώματος υπαναχώρησης, τη γνωστοποίηση της δήλωσης υπαναχώρησης και το χρόνο που η δήλωση επιφέρει τα έννομα αποτελέσματά της, καθώς και οι θεσμοθετημένοι χρονικοί περιορισμοί στην άσκησή του δικαιώματος, που θεσπίζονται από τις επί μέρους διατάξεις της ΣτΒ. Η διατριβή ολοκληρώνεται με ανάλυση και ερμηνεία των διατάξεων της ΣτΒ που ρυθμίζουν τα αποτελέσματα της υπαναχώρησης, τόσο αυτοτελώς όσο και σε σχέση με την αξίωση αποζημίωσης και γίνεται σύγκριση του ρυθμιστικού προτύπου της ΣτΒ με τα ισχύοντα στο χώρο του ελληνικού ενοχικού δικαίου.