bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Σύσταση μάζας σώματος σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) και άσθμα
Authors: Μηνάς Μάρκος
Published: January 2014

Στην παρούσα μελέτη διερευνάται η επίπτωση του μεταβολικού συνδρόμου σε πληθυσμό ασθενών με ΧΑΠ χωρίς άλλο καρδιαγγειακό νόσημα, καθώς επίσης και τα χαρακτηριστικά των ασθενών που πάσχουν από ΧΑΠ και μεταβολικό σύνδρομο σε σχέση με ασθενείς που πάσχουν μόνο από ΧΑΠ. Επίσης διερευνάται η σύσταση του σώματος ασθενών που πάσχουν από SRA, οι οποίοι συγκρίνονται με ασθενείς με ΧΑΠ και υγιείς καπνιστές. Από τα αποτελέσματα της μελέτης διαπιστώθηκε ότι το μεταβολικό σύνδρομο διαγιγνώσκεται συχνά στους ασθενείς με ΧΑΠ χωρίς καρδιαγγειακό νόσημα, εφόσον στο 21% των ασθενών με ΧΑΠ που μελετήθηκαν διαπιστώθηκε η ύπαρξη μεταβολικού συνδρόμου, με βάση τα κριτήρια του ATP III. Οι ασθενείς που έπασχαν από μεταβολικό σύνδρομο και ΧΑΠ, ήταν νεότεροι σε ηλικία και κατατάσσονταν κυρίως στα αρχικά στάδια (στάδια Ι και ΙΙ) της ΧΑΠ, ενώ είχαν λιγότερο επηρεασμένες όλες τις λειτουργικές παραμέτρους που χρησιμοποιούνται για την αποτίμηση της αναπνευστικής λειτουργίας, σε σχέση με τους ασθενείς που έπασχαν μόνο από ΧΑΠ. Ωστόσο, οι ασθενείς με ΧΑΠ και μεταβολικό σύνδρομο είχαν εντονότερες διαταραχές σε μεταβολικές παραμέτρους, όπως στη συγκέντρωση λεπτίνης και αδιπονεκτίνης στον ορό του αίματος, ενώ στους ασθενείς αυτούς παρατηρήθηκε και αυξημένη αντίσταση στην ινσουλίνη. Οι διαταραχές αυτές σε αυτούς τους ασθενείς συσχετίστηκαν με την ύπαρξη του μεταβολικού συνδρόμου. Όσον αφορά του ασθενείς με SRA, διαπιστώθηκε ότι, παρόλο που οι ασθενείς αυτοί είχαν υψηλότερες τιμές ΒΜΙ, είχαν χαμηλότερες τιμές FFMI, σε σχέση με τους ασθενείς με ήπιο-μέτριο άσθμα, ΧΑΠ σταδίου Ι,ΙΙ και ΙΙΙ και υγιείς καπνιστές (ενεργούς και πρώην). Οι τιμές του FFMI των ασθενών αυτών ήταν αντίστοιχες με τις τιμές του FFMI των ασθενών με ΧΑΠ σταδίου IV. Τα αποτελέσματα της μελέτης συνηγορούν στην διατύπωση της υπόθεσης ότι οι ασθενείς με ΧΑΠ και μεταβολικό σύνδρομο, χωρίς καρδιαγγειακό νόσημα, ίσως αποτελούν έναν ξεχωριστό φαινότυπο της νόσου με ηπιότερου βαθμού απόφραξη της ροής του εκπνεόμενου αέρα, αλλά εντονότερου βαθμού μεταβολικές διαταραχές και αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Επίσης, στους ασθενείς με SRA διαπιστώθηκε η ύπαρξη μιας συστηματικής εκδήλωσης που παρατηρείται στους ασθενείς με πολύ σοβαρού βαθμού ΧΑΠ και αποδίδεται στην ύπαρξη συστηματικής φλεγμονής. Απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για τον προσδιορισμό της έκβασης της νόσου σε ασθενείς με ΧΑΠ και μεταβολικό σύνδρομο, όπως επίσης είναι απαραίτητο να διερευνηθεί η επίδραση του SRA στην σύσταση του σώματος των ασθενών.
Επιπολασμός της κοιλιοκάκης σε ομάδες αυξημένου κινδύνου
Authors: Νταβέλης Ιωάννης
Published: January 2014

Γενικά: Στη βιβλιογραφία αναφέρεται συσχέτιση μεταξύ της κοιλιοκάκης και της νεφροπάθειας Ig A, αλλά και της αυτοάνοσης θυρεοειδοπάθειας. Σκοπός: Ήταν η διερεύνηση της ύπαρξης αντισωμάτων ένατι της ιστικής τρανσγλουταμινάσης σε πληθυσμό νοσοκομειακών ασθενών με αυτοάνοση θυρεοειδοπάθεια και IgA νεφροπάθεια,και η σύγκριση τους με εκείνα των υγιών μαρτύρων,με στόχο να διαπιστωθεί κατά πόσο η κοιλιοκάκη συνυπάρχει με τις άλλες δυο προαναφερθείσες νοσολογικές οντότητες. Υλικό και μέθοδοι: Περιελήφθησαν 203 ασθενείς με αυτοάνοση θυρεοειδοπάθεια,90 ασθενείς με IgA νεφροπάθεια και 512 υγιείς μάρτυρες. Πραγματοποιήθηκε προσδιορισμός των IgA αντισωμάτων έναντι κεκαθαρμένης ιστικής τρανσγλουταμινάσης από ανθρώπινα ερυθροκύτταρα (αντί-htTG)με τη μέθοδο ELISA.(INOVA ELISA QUANTA LiteTM h-tTtg IgA).Χρησιμοποιήθηκαν οι δοκιμασίες x2 και Fischer test για τις ποιοτικές μεταβλητές, ενώ η δοκιμασία Mann - Whitney-U test εφαρμόστηκε στις ποσοτικές μεταβλητές, λόγω μη κανονικής κατανομής τους. Το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο p=0.05.Χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS 13.0. Αποτελέσματα: Γυναίκες ήταν το 55% του δείγματος (393 άτομα).Ο μέσος όρος ηλικίας των ατόμων του δείγματος ήταν τα 46 ± 4,5 έτη. Αντισώματα αντι-TPO ήταν παρόντα σε 190 ασθενείς, αντι-TG σε 85 ασθενείς, ενώ θετικά και τα δυο είδη αντισωμάτων ήταν σε 72 ασθενείς. Στην περίπτωση που το όριο για τις τιμές των αντισωμάτων έναντι της ιστικής τρανσγλουταμινάσης τεθεί στο 25,4, το 1% των υγιών και το 2,5% των ασθενών εμφανίζει θετικά αντισώματα (5/512 και 5/203 άτομα αντίστοιχα).Σε περίπτωση μεταβολής του ορίου προς τα άνω(30),η διαφορά γίνεται στατιστικά σημαντική υπέρ των ασθενών 2 (0,4%)και 5 (2,5%) αντίστοιχα. Σε κανέναν από τους 90 ασθενείς νεφροπάθειας IgA (0/90) δε προέκυψαν επίπεδα αντισωμάτων τρανσγλουταμινάσης IgA πάνω από το όριο του 25,4 Ωστόσο, σε 4 ασθενείς βρέθηκαν τίτλοι αντι-tTG IgA μεταξύ 23 και 25,3. Συμπεράσματα:Η σχέση της αυτοάνοσης θυρεοειδοπάθειας, όπως και εκείνης της IgA νεφροπάθειας με την κοιλιοκάκη δε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Σε πληθυσμούς με χαμηλό επιπολασμό κοιλιοκάκης, όπως ο Ελληνικός, δεν είναι απαραίτητη η διερεύνηση των ασθενών με αυτοάνοση θυρεοειδοπάθεια ή IgA νεφροπάθεια για πιθανή συνύπαρξη κοιλιοκάκης. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι προτεινόμενες τιμές αναφοράς για τα αντισώματα έναντι της ιστικής τρανσγλουταμινάσης θα πρέπει αναπροσαρμόζονται προς τα άνω, ανάλογα με την πρόοδο της ηλικίας.
Αλληλεπίδραση βιολογικά δραστικών ουσιών με ηλεκτρομαγνητικά πεδία
Authors: Βεργινάδης Ιωάννης
Published: January 2014

Η επίδραση των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων στα βιολογικά συστήματα έχουν αποδειχθεί μέσω ενός μεγάλου αριθμού μελετών και πιο συγκεκριμένα από επιδημιολογικές μελέτες. Ένα σημαντικό βήμα στην έρευνα των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων είναι να αποδειχθεί ο μηχανισμός με τον οποίο αυτά μπορούν να προκαλέσουν αλλαγές στα ζώντα συστήματα. Στην παρούσα διδακτορική διατριβή μελετήθηκε η επίδραση του φάσματος συντονισμού του SnMNA συμπλόκου σε in vitro, ex vivo και in vivo μοντέλα και η πιθανή εμφάνιση του φαινομένου της συνέργειας των δράσεων του συμπλόκου και του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος συντονισμού αυτού. Επίσης, μελετήθηκε η επίδραση του φάσματος συντονισμού της μορφίνης σε in vivo μοντέλα στην αύξηση της αναλγητικής ικανότητας σε επίμυες Wistar. Τα in vitro πειράματα έδειξαν ότι το SnMNA παρουσιάζει ισχυρή κυτταροτοξική δράση (200 φορές ισχυρότερη από την πλατίνα) στα LMS και MCF-7 κύτταρα και οδηγεί τα κύτταρα σε αποπτωτικό θάνατο. Σε αυξανόμενες συγκεντρώσεις του SnMNA αυξάνεται το ποσοστό της απόπτωσης με το μεγαλύτερο ποσοστό των κυττάρων να βρίσκεται στη φάση G2/M. Τα in vivo πειράματα έδειξαν ότι προκαλεί νεφροτοξικότητα με ολική νέκρωση των σωληναρίων και των σπειραμάτων των νεφρών στην εφάπαξ δόση των 80mg/kg ΣΒ, ενώ στη χορήγηση 4x5.4mg/kg ΣΒ (χρόνια τοξικότητα) εμφανίστηκε ήπια τοξικότητα. Επίσης, αύξησε (4x5.4mg/kg ΣΒ) το μέσο χρόνο επιβίωσης των καρκινοπαθών πειραματόζωων της ομάδας πειράματος κατά 200%, ενώ το 30% αυτών επιβίωσε. Παράλληλα, το SnMNA λειτούργησε και ως αντιμεταστατικός παράγοντας βάσει των αποτελεσμάτων της αιμοπεταλιακής συσσώρευσης. Από το NMR φάσμα του SnMNA προέκυψαν 22 συχνότητες συντονισμού. Η έκθεση των LMS και MCF-7 κυττάρων σε αυτές τις συχνότητες οδήγησε σε αύξηση της κυτταροτοξικότητας, ενώ στην περίπτωση της συνέργειας η δράση αυτή ήταν ανάλογη της δράσης του συμπλόκου. Η έκθεση στις συχνότητες προκάλεσε απόπτωση αντίστοιχη του συμπλόκου, ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό των εκτιθέμενων κυττάρων βρίσκεται στη φάση G2/M. Επίσης, δεν προκάλεσε τοξικότητα στους φυσιολογικούς επίμυες Wistar, ενώ επιμήκυνε το μέσο χρόνο επιβίωσης στους καρκινοπαθείς επίμυες και το 30% αυτών επιβίωσε. Η έκθεση των πειραματόζωων για 5 ώρες στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα 36 συχνοτήτων συντονισμού της μορφίνης οδήγησε σε αύξηση της αναλγησίας στο ήμισυ αυτής που προκαλεί η χορήγηση της μορφίνης σε δόση 10mg/kg ΣΒ. Είναι πιθανό ότι μέσω της εκπομπής των ΗΜΓΣΣ να μεταφέρεται η κατάλληλη «πληροφορία» του εκάστοτε μορίου (ενεργειακό αποτύπωμα) η οποία μπορεί να αναπαραγάγει παραπλήσια αποτελέσματα όπως το αρχικό μόριο. Η λήψη του NMR φάσματος οποιουδήποτε βιολογικά δραστικού μορίου και η χρησιμοποίηση των συχνοτήτων συντονισμού αυτού δίνει τη δυνατότητα προσομοίωσης της δράσης του τουλάχιστον σε πολύ μεγάλο βαθμό και χωρίς την εμφάνιση ανεπιθύμητων παρενεργειών.
Διερεύνηση των αναγκών υποστήριξης των γονιών, παιδιών που υποβάλλονται σε μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων
Authors: Ζώης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Η μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά αποτελεί καθιερωμένη θεραπευτική επιλογή για την αντιμετώπιση παιδιατρικών νοσημάτων. Οι νέες καταστάσεις θεραπείας και φροντίδας προκαλούν στους γονείς ψυχοκοινωνικές ανάγκες, η μελέτη των οποίων είναι περιορισμένη στη διεθνή βιβλιογραφία και ανύπαρκτη στην Ελληνική. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των αναγκών των γονιών που τα παιδιά τους υποβάλλονται σε μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων τόσο κατά τη διάρκεια της ενδονοσοκομειακής νοσηλείας του παιδιού όσο και τον πρώτο και έκτο μήνα μετά την έξοδο από το νοσοκομείο. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της παρούσας μελέτης αποτέλεσαν 79 γονείς των οποίων τα παιδιά υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων στην μονάδα μεταμόσχευσης μυελού των οστών παιδιατρικού νοσοκομείου της Αθήνας από τον Μάρτιο του 2007 ως τον Ιανουάριο του 2010. Το δείγμα των γονιών μελετήθηκε σε 3 διαφορετικές χρονικές φάσεις: 1η φάση κατά την ενδονοσοκομειακή περίοδο νοσηλείας του παιδιού (Ν=79), 2η φάση τον πρώτο μήνα (Ν=74) και 3η φάση τον έκτο μήνα μετά την έξοδο από το νοσοκομείο (Ν=67). Η συλλογή των δεδομένων έγινε με ατομικές συνεντεύξεις και χρησιμοποιήθηκαν: α) το Critical Care Family Needs Inventory (CCFNI), τροποποιημένο για παιδιατρικούς ασθενείς για τη πρώτη φάση και β) το Psychosocial Needs Inventory (PNI) για τη δεύτερη και τρίτη φάση. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκε έντυπο συλλογής δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των γονιών και των μεταμοσχευμένων παιδιών. O έλεγχος t, η μονόδρομη ανάλυση διασποράς, ο συντελεστής συσχέτισης Spearman, αλλά και η μέθοδος της πολυμεταβλητής γραμμικής παλινδρόμησης χρησιμοποιήθηκαν για την διερεύνηση της συσχέτισης της σημαντικότητας και της ικανοποίησης των αναγκών με τα χαρακτηριστικά του δείγματος. Για τη στατιστική επεξεργασία των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS 13.0 (Statistical Package for Social Sciences) για Windows. Σε όλες τις στατιστικές δοκιμασίες ως στατιστικά σημαντικό θεωρήθηκε το επίπεδο σημαντικότητας ίσο με 0.05 (τιμή α). Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία του πρωταρχικού δείγματος ήταν 36,9 (± 6,6) έτη, οι πατέρες αποτελούσαν το 27,8% του δείγματος, οι μητέρες το 72,2% ενώ οι γονείς Ελληνικής καταγωγής γονείς το 70,9%. Η μέση ηλικία των παιδιών ήταν 7,4 (± 5,1) έτη και η μέση διάρκεια νοσηλείας των παιδιών ήταν 45,8 (± 15,5) ημέρες. Η πρωτοπαθής νόσος των παιδιών συμπεριλάμβανε κακοήθεις συμπαγείς όγκους (27,8%), αιματολογικές κακοήθειες (41,8%) και καλοήθεις νόσους (30,4%). Οι αυτόλογες μεταμοσχεύσεις αποτελούσαν το 25,3% του δείγματος, οι αλλογενείς μη συγγενικές μεταμοσχεύσεις το 43,1% και οι αλλογενείς συγγενείς το 31,6%. ...................................................................................................
Είναι απαραίτητη η εγκεφαλική οξυμετρία σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ορθοπαιδικές επεμβάσεις αποκατάστασης καταγμάτων κάτω ακρών;
Authors: Λιαρμακοπούλου Αντωνία
Published: January 2014

Σκοπός: Αυτή η μελέτη διεξήχθη για να εκτιμήσει τις βασικές τιμές του rSO2, να προσδιορίσει παράγοντες που μπορούν να τις επηρεάσουν, να μελετήσει διεγχειρητικές και μετεγχειρητικές μεταβολές της εγκεφαλικής οξυμετρίας και να απαντήσουμε στο κατά πόσο κρίνεται απαραίτητη η χρήση εγκεφαλικής οξυμετρίας στην ομάδα ασθενών με κατάγματα ισχίου. Μέθοδος: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη παρατήρησης σε 69 ασθενείς. Συλλέχθηκαν δεδομένα πάνω σε παράγοντες δυνητικά σχετιζόμενους με τις βασικές τιμές rSO2. Έγινε καταγραφή του rSO2 από τις βασικές τιμές μέχρι και την άμεση μετεγχειρητική πορεία, του MMSE προεγχειρητικά και 7 μέρες μετεγχειρητικά, της μετεγχειρητικής σύγχυσης και διέγερσης και της φαρμακευτικής αντιμετώπισής τους, όπως και το είδος της αναισθησίας. Η ανάλυση των δεδομένων έγινε με τη χρήση του student’s t test, τη συσχέτιση Pearson και την πολλαπλή ανάλυση παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών μας ήταν 74 ± 13 έτη. Μεταξύ baseline rSO2 L και rSO2 R παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση ( r=0,852, p<0,001). Οι μέσες τιμές του rSO2 L είναι 60 ± 10. Το ποσοστό των ασθενών με baseline rSO2 < 55 ήταν 31,9%. Παρατηρήθηκε θετική σχέση του baseline rSO2 με τον αιματοκρίτη (r=0,50 , p<0,001) και το SpO2 (r= 0,587, p<0,001). Αρνητική συσχέτιση βρέθηκε με την ταξινόμηση κινδύνου κατά ASA (r=-0,42 , p<0,001) και την ηλικία (r=-0,39, p=0,001). Από την ανάλυση παλινδρόμησης προκύπτει ότι το SpO2 είναι υπεύθυνο για το 35 % της διακύμανσης των τιμών του baseline rSO2 L (R2=0,35), ο αιματοκρίτης για το 23 % (R2=0,23). Η ηλικία, ο αιματοκρίτης και η κατάταξη ASA είναι υπεύθυνοι για το 39 % της διακύμανσης των τιμών του baseline rSO2 (R2=0,39). Το SpO2, η αιμοσφαιρίνη και η ηλικία ευθύνονται για το 55% (R2=0,55) της διακύμανσης του baseline rSO2. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στις τιμές του rSO2 μεταξύ των ασθενών που έλαβαν γενική ή περιοχική αναισθησία. Οι τιμές του rSO2 ήταν σημαντικά βελτιωμένες στα σημεία μέτρησης και μετεγχειρητικά. Εγκεφαλικοί αποκορεσμοί παρουσιάστηκαν στο 40 % των ασθενών. Δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ χαμηλών τιμών rSO2 και παραμονής στο νοσοκομείο, όμως oι ασθενείς με baseline rSO2 <55% χρειάστηκαν μεγαλύτερο αριθμό φαρμάκων για την αντιμετώπιση της μετεγχειρητικής διέγερσης. Συμπέρασμα: Το υψηλό ποσοστό χαμηλών τιμών baseline rSO2 και αποκορεσμών, όπως και η σχέση μεταξύ των τιμών της εγκεφαλικής οξυμετρίας και της φαρμακευτικής αντιμετώπισης της μετεγχειρητικής σύγχυσης και διέγερσης, υποδεικνύει την αναγκαιότητα παρακολούθησης των ασθενών αυτών με τη μέθοδο αυτή. Περισσότερες μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό ασθενών είναι απαραίτητες για να καθοριστεί αφενός μεν η χρησιμότητα της εγκεφαλικής οξυμετρίας στην ομάδα ασθενών με κατάγματα ισχίου, αφετέρου εάν η μέθοδος αυτή μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη προεγχειρητική προετοιμασία.
Το κάταγμα του στέρνου και η σχέση του με τη ρήξη της αορτής
Authors: Μεταξάς Ευστάθιος
Published: January 2014

Πρωταρχικός σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση του κατάγματος του στέρνου (νοσοκομειακό και νεκροτομικό υλικό εικοσαετίας) και η σχέση του με την τραυματική ρήξη της θωρακικής αορτής. Παράλληλα θα διερευνηθούν : Το κάταγμα του στέρνου (νοσοκομειακό υλικό εικοσαετίας), ως προς τα αίτια, τις ηλικιακές ομάδες, το φύλο, τις συνοδές κακώσεις - επιπλοκές, την νοσηρότητα και την θνητότητα. Το κάταγμα του στέρνου (νεκροτομικό υλικό εικοσαετίας), ως προς τα αίτια, τις ηλικιακές ομάδες, το φύλο, τις συνοδές κακώσεις, τα επίπεδα αλκοόλης και τοξικών ουσιών. Το υλικό της μελέτης αποτελείται από το νοσοκομειακό και το νεκροτομικό. α) Νοσοκομειακό υλικό : Καταγράφονται οι ασθενείς με κάταγμα του στέρνου, που εισήχθησαν στο τμήμα Χειρουργικής Θώρακος του Π.Γ.Ν.Νίκαιας - Πειραιά «Άγιος Παντελεήμων» από το 1983 ως και το 2002 (είκοσι έτη). β) Νεκροτομικό υλικό : Ο πληθυσμός της μελέτης περιλαμβάνει περιπτώσεις καταγμάτων στέρνου, που ανευρεθήκαν από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πειραιά και το Νεκροτομείο Πειραιά «Η Ανάσταση» από το 1983 ως και το 2002 (είκοσι έτη). Συμπερασματικά η ρήξη της θωρακικής μοίρας της αορτής είναι εμφανής Στις 530 περιπτώσεις με κάταγμα του στέρνου (νεκροτομικό υλικό) ανευρέθηκαν 72 (13,58 %) που συνδύαζαν το κάταγμα του στέρνου με την ρήξη της θωρακικής αορτής. Δεν ισχύει όμως το ίδιο στο νοσοκομειακό πληθυσμό της μελέτης. Από τους 134 ασθενείς που νοσηλεύθηκαν(90με μια και μόνη κάκωση και 44με συνοδές κακώσεις), σε κανένα δεν διεγνώσθη ρήξη αορτής. Είναι γνωστό ότι το κάταγμα του στέρνου απορροφά την ενέργεια (μικρή - μεγάλη δύναμη) που ασκείται στο πρόσθιο θωρακικό τοίχωμα, προστατεύοντας την καρδιά, τα αγγεία, τους πνεύμονες. Όταν η ενέργεια είναι πολύ μεγάλη μαζί με το κάταγμα του στέρνου η ρήξη της αορτής και όχι μόνο θα λάβει χώρα, προκαλώντας ακαριαία συνήθως το θάνατο. Επίσης η καθυστέρηση της μεταφοράς από τον τόπο του ατυχήματος στο νοσοκομείο και η μη έγκαιρη διάγνωση-αντιμετώπιση στα εξωτερικά ιατρεία από σωστά εκπαιδευμένη και έμπειρη ομάδα μπορεί να δικαιολογήσει την απουσία ρήξεως της αορτής (νοσοκομειακό υλικό). Μπορούμε να πούμε ότι η κυρία αιτία του κατάγματος του στέρνου και των επιπλοκών αυτού, είναι τα τροχαία ατυχήματα (80,38%) και τα αυξημένα επίπεδα αλκοόλης στο αίμα. Προς αυτήν την κατεύθυνση, θα πρέπει πρώτιστα να εστιάζονται οι προσπάθειες πρόληψης. Επομένως ο εφημερεύων ιατρός όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει ασθενή με κάταγμα του στέρνου θα πρέπει να σκεφτεί περισσότερο τις συνοδές κακώσεις από τη ρήξη της αορτής, σεβόμενος τις διδαχές του ATLS, να προβεί στην έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση τους, οι οποίες από μόνες τους είναι δυνητικά θανατηφόρες.
Μελέτη της επίδρασης της διαθλαστικής χειρουργικής (Lasik, PRK) στην ενδοφθάλμια πίεση (ΕΟΠ) και στη στοιβάδα των νευρικών ινών του αμφιβληστροειδούς
Authors: Αριστείδου Αντώνιος
Published: January 2014

Σκοπός: Η συγκριτική μελέτη της επίδρασης της φωτοδιαθλαστικής κερατεκτομής (PRK) και εντοπισμένης κερατοσμίλευσης (LASIK) στην ενδοφθάλμια πίεση (ΕΟΠ) και στη στιβάδα των νευρικών ινών (ΣΝΙ) με τα τονόμετρα επαφής Pascal (PDCT) επιπέδωσης Goldmann (GAT) και με τον Laser σαρωτή νευρικών ινών (SLP GDX VCC). Υλικό και μέθοδοι: Τρεις ομάδες των 120 μυωπικών 200 μυωπικών και 60 υπερμετρωπικών ασθενών η κάθε μια υποβλήθηκαν σε επεμβάσεις διαθλαστικής χειρουργικής PRK για μυωπία, LASIK για μυωπία και LASIK για υπερμετρωπία αντίστοιχα. Μετρήθηκε η ΕΟΠ 1 μέρα πριν και 1, 3, 6 και 12 μήνες μετά τη θεραπεία με τη χρήση των τονομέτρων GAT και PDCT, Έγινε παχυμετρία προεγχειρητικά και 1 μήνα μετεγχειρητικά με παχύμετρο υπέρηχων. Μέτρηση του πάχους της ΣΝΙ (Κροταφικά, Άνω Ρινικά, Κάτω και ο Δείκτης Νευρικών Ινών NFI) έγινε σε όλους τους οφθαλμούς στον ίδιο χρόνο χρησιμοποιώντας το SLP GDX-VCC. Κερατοειδική αντιστάθμιση έγινε σε όλους τους οφθαλμούς προεγχειρητικά και σε κάθε βήμα της εξέτασης μετεγχειρητικά έτσι ώστε να εξουδετερωθεί η νέα κερατοειδική διπλοθλαστικότητα. Αποτελέσματα: Προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά οι μετρήσεις της ΕΟΠ με το GAT ήταν χαμηλότερες σε όλες τις ομάδες απ’ ότι με το PDCT (p<0.05). Μετεγχειρητικά στην ομάδα του PRK, η διαφορά της ΕΟΠ που μετρήθηκε με το GAT στον 1°, 3°, 6° και 12° μήνα μετεγχειρητικά σε σχέση με προεγχειρητικά ήταν -1.4mmHg, -1.7mmHg, -1.7mmHg and 1.9mmHg (όλα τα p<0.05). Στην ομάδα του μυωπικού LASIK οι αντίστοιχες τιμές ήταν -3.6mmHg, -3.6mmHg, -3.6mmHg και -3.5mmHg (όλα τα p<0.05), ενώ στην ομάδα του υπερμετρωπικού LASIK ήταν -1.1mmHg, -0.7mmHg, -1.1mmHg and -0.9mmHg (όλα τα p<0.05). Η μέση διάφορα ΕΟΠ (d ΕΟΠ) από την διαφορά GAT PDCT ήταν -3.8mmHg, -4.1mmHg και -1.5mmHg. Καμία στατιστικά σημαντική διάφορα δεν βρέθηκε με το PDCT. Τόσο στην ομάδα του PRK όσο και στις ομάδες του LASIK δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διάφορες σε όλες τις προ- και μετεγχειρητικές παραμέτρους μεταξύ των μετρήσεων του πάχους της ΣΝΙ. Συμπεράσματα: Οι μετρήσεις τις ΕΟΠ με το GAT επηρεάζονται σε όλα τα μετεγχειρητικά στάδια της μυωπικής διόρθωσης τόσο στην ομάδα PRK όσο και στην ομάδα του LASIK άλλα όχι στο υπερμετρωπικό LASIK. Οι επερχόμενες αλλαγές στον Κερατοειδή πιθανόν προκαλούν και κάποιες βιομηχανικές αλλαγές. Αυτές οι αλλαγές δεν είναι ικανές να επηρεάσουν το GAT 3 μήνες μετά το υπερμετρωπικό LASIK. To PDCT δεν επηρεάστηκε σε καμία περίπτωση. Επίσης οι μέθοδοι PRK και LASIK φαίνεται να μην επηρεάζουν το πάχος της ΣΝΙ στον 1°, 3°, 6° και 12° μετεγχειρητικό μήνα όταν μετρώνται με το SLP GDX-VCC. Ο επαναπροσδιορισμός της διπλοθλαστικότητας του κερατοειδή απαιτείται σε κάθε βήμα της εξέτασης έτσι ώστε να έχουμε αναπαραγώγιμα αποτελέσματα.
Ανάλυση της μηχανικής συμπεριφοράς δομικών στοιχείων σκυροδέματος οπλισμένων με σύνθετες ράβδους
Authors: Καρατζαφέρης Βασίλειος
Published: January 2014

Το βασικό αντικείμενο της έρευνας της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η θεωρητική και πειραματική διερεύνηση της καμπτικής συμπεριφοράς δομικών στοιχείων σκυροδέματος με οπλισμό FRP. Η θεωρητική διερεύνηση περιλαμβάνει την ανάπτυξη των κατάλληλων μοντέλων για την περιγραφή της μη γραμμικής συμπεριφοράς της διεπιφάνειας ράβδων οπλισμού FRP-σκυροδέματος, της καμπτικής αντοχής διατομών, του σχηματισμού καμπτικών ρωγμών, και της κατακόρυφης βύθισης καμπτόμενων δομικών στοιχείων. Η πειραματική διερεύνηση περιλαμβάνει την ανάπτυξη μιας νέας πειραματικής δοκιμής δοκού για τον καθορισμό των καμπύλων συνάφειας-ολίσθησης που περιγράφουν τη μηχανική συμπεριφορά της διεπιφάνειας FRP-σκυροδέματος, τόσο για μονότονη όσο και για ανακυκλιζόμενη φόρτιση. Η νέα πειραματική δοκιμή εφαρμόζεται για την απόκτηση της καμπύλης συνάφειας-ολίσθησης για δύο συγκεκριμένους τύπους ράβδων FRP του εμπορίου. Με βάση τις υποθέσεις και τις αρχές του EC2 αναπτύσσονται οι βασικές εξισώσεις καμπτικού σχεδιασμού μιας διατομής με οπλισμό FRP και προτείνονται οι αντίστοιχοι συντελεστές ασφάλειας. Για την πρόβλεψη της βύθισης και του εύρους ρωγμών δομικών στοιχείων σκυροδέματος οπλισμένων με ράβδους FRP προτείνονται δύο νέα θεωρητικά μοντέλα, που λαμβάνουν υπόψη τους την εφελκυστική ακαμψία του δομικού στοιχείου. Τα θεωρητικά αποτελέσματα, που προκύπτουν από τα δύο αυτά μοντέλα, επαληθεύονται από τα πειραματικά αποτελέσματα που αποκτήθηκαν στα πλαίσια της παρούσας διατριβής με την δοκιμή κάμψης τεσσάρων σημείων σε δέκα πειραματικές δοκούς σκυροδέματος οπλισμένων με ράβδους FRP.
Μορφολογία και δομή των νανοπολυμερικών υλικών και η συμπεριφορά τους σε εφαρμογές ηλεκτρομαγνητικής θωράκισης
Authors: Πολλάτος Ευάγγελος
Published: January 2014

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή μελετήθηκαν νανοσύνθετα πολυμερικά υλικά με εγκλείσματα νανοσωλήνες άνθρακα πολλαπλών τοιχωμάτων. Οι πολυμερικές μήτρες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν θερμοπλαστικές ημικρυσταλλικές (ισοτακτικό και συνδιοτακτικό πολυπροπυλένιο, πολυαμίδιο 6, πολυτερεφθαλικός αιθυλενεστέρας), θερμοπλαστικές άμορφες (πολυμεθακρυλικός μεθυλεστέρας) και θερμοσκληρυνόμενες (εποξειδική ρητίνη). Επίσης χρησιμοποιήθηκαν δύο τύποι νανοσωλήνων άνθρακα, μη τροποποιημένοι και τροποποιημένοι με αμίνη. Βασικό ζητούμενο αποτέλεσε η σύνδεση δομής - ιδιοτήτων των υλικών αυτών και οι μεταβολές που παρατηρούνται σε αυτά. Εξετάσθηκαν διεξοδικά η μορφολογία των υλικών, οι θερμικές τους ιδιότητες, η κρυσταλλογραφική δομή τους και οι αλληλεπιδράσεις πολυμερούς/εγκλείσματος. Ως μέθοδοι παρασκευής νανοσύνθετων πολυμερών υλικών εφαρμόσθηκαν η ανάμιξη στο τήγμα (melt mixing) και ο επί τόπου πολυμερισμός (in situ polymerization). Η διασπορά των εγκλεισμάτων στην πολυμερική μήτρα εξετάσθηκε με Hλεκτρονική Mικροσκοπία Σάρωσης (SEM) και σε όλες τις περιπτώσεις, με εξαίρεση τη σειρά των νανοσύνθετων εποξειδικής ρητίνης, κρίθηκε αρκετά ικανοποιητική, καθώς εμφανίστηκαν σε κάποιες περιπτώσεις μόνο λίγα συσσωματώματα. Η Διαφορική Θερμιδομετρία Σάρωσης (DSC) σε όλα τα ημικρυσταλλικά συστήματα, με την προσθήκη των νανοσωλήνων άνθρακα, έδειξε μετατόπιση της κορυφής κρυστάλλωσης σε υψηλότερη θερμοκρασία και αύξηση του βαθμού κρυσταλλικότητας των νανοσύνθετων σε σχέση με την καθαρό πολυμερές, υποδηλώνοντας τη δράση των νανοσωλήνων ως εξωγενών κέντρων κρυστάλλωσης. Συγχρόνως, με την προσθήκη των νανοσωλήνων, εμφανίστηκε και μια δεύτερη κορυφή κρυστάλλωσης η οποία αποδόθηκε στην trans-κρυσταλλική δομή. Η κτρυσταλλογραφική δομή των καθαρών πολυμερών και των νανοσύνθετων αυτών διερευνήθηκε με φασματοσκοπία περίθλασης ακτίνων Χ για όλα τα ημικρυσταλλικά συστήματα. Η προσθήκη των MWCNT επέδρασε, όπου χρειαζόταν, στην ανάπτυξη και κυριαρχία των θερμοδυναμικά σταθερότερων μορφών κρυσταλλιτών. Η φασματοσκοπία Raman αποδείχτηκε μία πολύ καλή τεχνική για την έμμεση εκτίμηση της διασποράς των νανοσωλήνων στην πολυμερική μήτρα και τις αλληλεπιδράσεις πολυμερούς/εγκλεισμάτων. Ακόμα μέσω αυτής προσδιορίστηκαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά των νανοσωλήνων, δηλαδή το % ποσοστό των τέλεια διατεταγμένων κρυστάλλων γραφίτη (graphitization), η εσωτερική τους διάμετρος, η πυκνότητά τους και το μέγεθος των κρυστάλλων γραφίτη. Τέλος, μετρήσεις ηλεκτρομαγνητικής θωράκισης σε ορισμένα υλικά έδωσαν ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Σύνθεση και χαρακτηρισμός συμπλόκων του ρηνίου και του τεχνητίου ως πιθανών ραδιοφαρμάκων
Authors: Τζανοπούλου Σταματία
Published: January 2014

Αντικείμενο της παρούσας Διδακτορικής Διατριβής είναι ο σχεδιασμός, η σύνθεση, ο δομικός χαρακτηρισμός και η βιολογική αξιολόγηση ανάλογων συμπλόκων του τεχνητίου και του ρηνίου με στόχο την ανάπτυξη ραδιοφαρμάκων του 99mTc για τη μη επεμβατική διάγνωση της νόσου Alzheimer, καθώς και ζεύγους ραδιοφαρμάκων του 99mTc και του 188Re για την απεικόνιση και τη στοχευμένη ραδιοθεραπεία, αντίστοιχα, του καρκίνου του μαστού. Συντέθηκαν με επιτυχία τέσσερα νέα ζεύγη ανάλογων συμπλόκων του τύπου Μ(I)(CO)3(NNO), όπου Μ το 99mTc ή το 185/187Re, ΝΝΟ τα άτομα δότες του διλειτουργικού υποκαταστάτη με τα οποία συντάσσεται τρισχιδώς με το μέταλλο και CO τα μονοξείδια του άνθρακα που συμπληρώνουν τη σφαίρα σύνταξης. Το βιοδραστικό μέρος των υποκαταστατών είναι η ομάδα 2-(4-αμινοφαινυλο)βενζοθειαζόλιο ή η ομάδα 6-μεθυλο-2-(4- αμινοφαινυλο)βενζοθειαζόλιο. Τα σύμπλοκα αυτά είναι σταθερά, ουδέτερα και λιπόφιλα και η δομή τους χαρακτηρίστηκε πλήρως με κρυσταλλογραφία ακτίνων-Χ, φασματοσκοπία NMR και IR, φασματομετρία μάζας και χρωματογραφία HPLC. Η βιολογική αξιολόγηση όλων των συμπλόκων έγινε με πειράματα in vitro (ιστολογικά πειράματα, πειράματα κυτταρικής πρόσληψης και πειράματα κυτταροτοξικότητας με ΜΤΤ) και in vivo (βιοκατανομές σε υγιή νεαρά ποντίκια). Η in vitro αξιολόγηση έδειξε εκλεκτική πρόσδεση στις αμυλοειδείς πλάκες που χαρακτηρίζουν τη νόσο Alzheimer και εκλεκτική είσοδο σε συγκεκριμένες κυτταρικές σειρές καρκίνου του μαστού (MCF-7, T47D) και όχι σε σειρές φυσιολογικών ινοβλαστών (MRC-5, HFFF-2, ΜΗΛΑ). Η in vivo αξιολόγηση έδειξε ότι η ραδιενέργεια αφήνει καθαρή τη θωρακική κοιλότητα, απομακρύνεται γρήγορα από το αίμα, αποβάλλεται μέσω της ηπατοχολικής οδού και το ποσοστό εισόδου της στον εγκέφαλο είναι 0,1%. Τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά για την περαιτέρω μελέτη των αυτών των συμπλόκων με στόχο την ανάπτυξη ραδιοφαρμάκων για τη διάγνωση της νόσου Alzheimer και την απεικόνιση και τη στοχευμένη ραδιοθεραπεία του καρκίνου του μαστού.
Σύγκριση της έκφρασης υποδοχέων οιστρογόνων και προγεστερόνης στο φυσιολογικό μαζικό αδένα μεταξύ γυναικών με καρκίνο του μαστού και γυναικών με καλοήθεις μαστοπάθειες
Authors: Γεωργιλά Χριστίνα
Published: January 2014

Μελετήθηκε η έκφραση των οιστρογονικών υποδοχέων α και προγεστερονικών υποδοχέων στον παθολογικό και τον κατά τεκμήριο φυσιολογικό ιστό από βιοψίες γυναικών με καρκίνο του μαστού και καλοήθη μαστοπάθεια, ώστε να υπάρχουν ευρήματα όσο αφορά 4 κατηγορίες ιστών. Οι γυναίκες που, μετά από ενυπόγραφη πληροφορημένη συγκατάθεση, παραχώρησαν το δικαίωμα ελέγχου και επεξεργασίας των ιστολογικών τους δειγμάτων και συμπλήρωσαν εκτεταμένα ερωτηματολόγια, προέρχονταν από δύο κέντρα. Το Κέντρο Ι παρείχε ιστολογικά δείγματα σε κύβους παραφίνης ενώ το Κέντρο ΙΙ δείγματα από πρόσφατα καταψυγμένο ιστό. Ο προσδιορισμός της έκφρασης των υποδοχέων έγινε με ανοσοΐστοχημική μέθοδο και η έκφραση τόσο για τους οιστρογονικούς α όσο και για τους προγεστερονικούς υποδοχείς θεωρήθηκε θετική όταν υπερέβαινε τις 9 μονάδες στο δείκτη Η (H-score). Τα ευρήματα της μελέτης συνοψίζονται στα ακόλουθα: - Η έκφραση τόσο των οιστρογονικών α όσο και των προγεστερονικών υποδοχέων είναι σημαντικά μεγαλύτερη στον κακοήθη ιστό παρά στον κατά τεκμήριο φυσιολογικό ιστό σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού. - Η έκφραση τόσο των οιστρογονικών α όσο και των προγεστερονικών υποδοχέων είναι μεγαλύτερη στον παθολογικό ιστό σε γυναίκες με καλοήθη μαστοπάθεια παρά στον κατά τεκμήριο φυσιολογικό ιστό των γυναικών αυτών, αλλά η διαφορά είναι στατιστικά σημαντική μόνο για τους προγεστερονικούς υποδοχείς. - Η έκφραση των οιστρογονικών υποδοχέων είναι μεγαλύτερη στον καρκινικό ιστό παρά στον παθολογικό ιστό καλοήθους μαστοπάθειας σε βαθμό οριακά σημαντικό (p=0.079), αλλά η διαφορά προέρχεται αποκλειστικά από τα δεδομένα επί προεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Όσον αφορά στους προγεστερονικούς υποδοχείς δεν υπήρχε διαφορά στην έκφρασή τους μεταξύ καρκινικού ιστού και παθολογικού ιστού καλοήθους μαστοπάθειας. - Αντίθετα από τις ενδείξεις της διεθνούς βιβλιογραφίας, η έκφραση τόσο των οιστρογονικών υποδοχέων α όσο και των προγεστερονικών υποδοχέων ήταν χαμηλότερη στον κατά τεκμήριο φυσιολογικό ιστό των κακοήθων νεοπλασιών συγκριτικά με τον κατά τεκμήριο φυσιολογικό ιστό των καλοήθων μαστοπαθειών, και η διαφορά αυτή οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τα ευρήματά μας, η έκφραση τόσο των οιστρογονικών υποδοχέων α όσο και των προγεστερονικών υποδοχέων στον φυσιολογικό μαζικό αδένα αποτελεί καλό προγνωστικό σημείο, αφου σχετίζεται αρνητικά με τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού.
Παράγοντες που καθορίζουν την οργανογένεση in vitro σε τρία υποκείμενα εσπεριδοειδών
Authors: Τζατζάνη Θηρεσία-Τερέζα
Published: January 2014

Τα εσπεριδοειδή αποτελούν μια καλλιέργεια μεγάλης οικονομικής σημασίας τόσο για την ελληνική όσο και για την παγκόσμια οικονομία. Τα κατάλληλα υποκείμενα είναι η πρώτη από μια σειρά επίλογων που θα διασφαλίσουν μια ποιοτική και υψηλή παράγωγη. Σκοπός της διατριβής ήταν η διερεύνηση του μικροπολλαπλασιασμού τριών υποκειμένων εσπεριδοειδών, της Τρίφυλλης πορτοκαλιάς, της Νεραντζιάς και του Citrumelo. Για την επίτευξη του παραπάνω σκοπού εξετάστηκε αρχικά η ενζυμική δραστηριότητα των νουκλεολυτικών ένζυμων και των κινασών των διφωσφονουκλεοζιτών σε σπέρματα με σκοπό το διαχωρισμό εγγενών και απομικτικών αποροφύτων. Στην προσπάθεια χαρακτηρισμού του φυτικού υλικού ως εγγενούς ή απομικτικού παρατηρήθηκαν λιγότερες ισομορφές DNασών σε σχέση με απομικτικά σπορόφυτα σε κοτυληδόνες από σπέρματα Τρίφυλλης πορτοκαλιάς και Νεραντζιάς. Όσο αφορά την ενδογενή πρωτεϊνική φωσφορυλίωση διαπιστώθηκαν διαφορές στον αριθμό και την ένταση των πεπτιδικών ζωνών των NDP κινασών. Για να μελετηθεί πως επιδρούν οι παράγοντες του υποστρώματος και οι ρυθμιστές αύξησης στην οργανογένεση, βλαστικές κορυφές εγκαταστάθηκαν σε θρεπτικό υπόστρωμα MS που περιείχε διαφορετικές συγκεντρώσεις ρυθμιστών άγαρ σακχαρόζης και τιμές pH. Και στα τρία υποκείμενα μόνο ορισμένες παράμετροι επηρεάστηκαν θετικά από τις διαφορετικές μεταχειρίσεις. Μελετήθηκε επιπλέον η οργανογένεση από έκφυτα επικοτύλης, ώριμους βλαστούς, ώριμα φύλλα και ρίζες με θετικά αποτελέσματα σε κάποιες μεταχειρίσεις. Συγκεκριμένα η επίδραση ρυθμιστών αύξησης προκάλεσε το σχηματισμό πράσινων σφαιρικών σωματίων και βλαστογένεση σε ριζικά έκφυτα Τρίφυλλης πορτοκαλιάς και Citrumelo. Πραγματοποιήθηκε επιπλέον ανατομική μελέτη στα ριζικά έκφυτα των τριών υποκείμενων για να προσδιοριστεί η επίδραση διαφορετικών μεταχειρίσεων στην οργανογένεση. Παρατηρήθηκαν διαφορές στην ανατομία της ρίζας (δευτερογενής αύξηση σε σχέση με τους μάρτυρες). Επιπλέον διαπιστώθηκε πως τα σφαιρικά σωμάτια αποτελούνται από παρεγχυματικά κύτταρα και πολλαπλασιάζονται μεταξύ τους με μιτωτική διαίρεση. Επίσης εξετάστηκε η ενζυμική δραστηριότητα στα σφαιρικά σωμάτια και προέκυψε πως οι ρυθμιστές αύξησης επηρέασαν τον αριθμό ισόμορφων των DNασών και τη δράση των NDP κινασών με αποτέλεσμα το σχηματισμό διαφορετικών πεπτιδικών ζωνών και διαφορετικής έντασης. Απώτερος στόχος της διατριβής ήταν η απάντηση βιοχημικών και ανατομικών ερωτημάτων καθώς και η διατύπωση ενός ενδεδειγμένου πρωτοκόλλου εργασίας για το μικροπολλαπλασιασμό των τριών υποκειμένων, που θα έχει πρακτική άξια στον εμπορικό πολλαπλασιασμό τους. Ο προσδιορισμός των κατάλληλων συνθηκών για τη μαζική παράγωγη τους αποκτά σημαντική άξια, καθώς εμφανίζουν επιθυμητά χαρακτηριστικά και χρησιμοποιούνται ευρέως.
Μελέτη της επίδρασης της αλατότητας στα εσπεριδοειδή
Authors: Τσαμπαρδούκας Βασίλειος
Published: January 2014

Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη της συμπεριφοράς των εσπεριδοειδών, που αναπτύσσονται κάτω από την επίδραση υψηλών συγκεντρώσεων αλάτων καθώς και η επίδραση ορισμένων εξωγενών χορηγούμενων ουσιών που σχετίζονται με την αντοχή στην αλατότητα. Συνολικά πραγματοποιηθήκαν έξι πειράματα στα οποία διερευνήθηκε η επίδραση του NaCl σε πλήθος φυσιολογικών και αγρονομικών παραμέτρων. Η σύγκριση μεταξύ δυο υποκειμένων εσπεριδοειδών ήτοι του Citrus aurantium και του υβριδίου Swingle Citrumelo (C. paradisii x P. Trifoliata), ανέδειξε ότι τα υποκείμενα χρησιμοποιούν δυο διαφορετικούς μηχανισμούς αντοχής στην αλατότητα με το Citrumelo να περιορίζει την μεταφορά των τοξικών ιόντων στα φύλλα και την Νεραντζιά να συσσωρεύει μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στα φύλλα. Ως προς την επίδραση του ΝaCl σε τρεις ποικιλιές λεμονιάς (Navel, Lisbon, Μαγληνή) η ποικιλία ‘’Μαγληνή’’ ήταν περισσότερο ευαίσθητη σε σύγκριση με τη ποικιλία ‘’Navel’. Με βάση την παράμετρο του %Ξ.Β. ως δείκτη προσαρμογής στην καταπόνηση οι ποικιλίες κατατάσσονται με την σειρά αντοχής στην αλατότητα ως: Navel>Lisbon>Μαγληνή. Στο 3ο, 4ο και 5ο πείραμα όπου μελετήθηκε η επίδραση των πολυαμινών στην in vitro φύτρωση σπερμάτων και αύξηση των φυταριών Νεραντζιάς (Citrus aurantium), στην in vitro ριζοβολία και αύξηση βλαστικών κορυφών δύο υποκειμένων εσπεριδοειδών (Swingle Citrumelo και C. aurantium) και στην ανάπτυξη φυτών Νεραντζιάς (Citrus aurantium) σε θρεπτικά διαλύματα αντίστοιχα, κάτω από την επίδραση υψηλών συγκεντρώσεων ΝaCl, παρατηρήθηκε ότι οι πολυαμίνες προήγαγαν την αύξηση και αύξησαν την αντοχή στην αλατότητα. Στο 6ο πείραμα στο οποίο μελετήθηκε η επίδραση του σαλικυλικού οξέος σε νεαρά φυτά νεραντζιάς (Citrus aurantium), που αναπτύσσονται σε θρεπτικά διαλύματα με υψηλές συγκεντρώσεις ΝaCl, παρατηρήθηκε ότι το SA οδήγησε στην προστασία των μεμβρανών από την οξειδωτική καταπόνηση μέσω της μείωσης της παραγόμενης μαλονδιαλδευδης (MDA), στην διατήρηση της χλωροφύλλης των φύλλων, στην διατήρηση του λόγου Fm/Fv δηλαδή της ικανότητας του PS II και της εσωτερικής συγκέντρωσης CO2, όταν χορηγήθηκε σε συγκεντρώσεις κάτω των 0.3mM για 48h. Η παρούσα εργασία οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η παρουσία υψηλών συγκεντρώσεων NaCl επηρέασε αρνητικά τον φωτοσυνθετικό ρυθμό, τον λόγο Fm/Fv μέτρο της ικανότητας του PSII, την συγκέντρωση της χλωροφύλλης και την στοματική αγωγιμότητα που επέδρασαν στην εσωτερική συγκέντρωση του CO2 και στον ρυθμό διαπνοής. Οι υδατάνθρακες των φυτών κάτω από την επίδραση του NaCl σε όλα σχεδόν τα πειράματα (in vitro και in vivo) μειώθηκαν, ενώ τα επίπεδα της προλίνης έμειναν σε σταθερά επίπεδα, με εξαίρεση ορισμένες περιπτώσεις όπου παρατηρήθηκε μείωση. Η καταπόνηση αύξησε την δράση των υπεροξειδασών (GuPODs) και την συγκέντρωση της μαλονδιαλδεύδης (MDA). Επειδή η συνολική συγκέντρωση του κάθε στοιχείου ανά φυτό αποτελεί και δείκτη της ικανότητας απορρόφησης του, από τα πειραματικά δεδομένα προέκυψε ότι το NaCl επηρέασε αρνητικά την απορρόφηση των μακροστοιχείων Κ, Ca και Mg καθώς και των ιχνοστοιχείων Fe, Mn και Zn, οδηγώντας σε μικρότερη συνολική συγκέντρωση/φυτό.
Η περιβαλλοντική εκπαίδευση ως προαιρετική δραστηριότητα στα σχολεία
Authors: Κιμιωνής Γεώργιος
Published: January 2014

Αναγκαιότητα – Σκοπός. Αν και ο θεσμός της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (ΠΕ) ως προαιρετικής δραστηριότητας στα ελληνικά σχολεία διανύει πλέον την τρίτη δεκαετία εφαρμογής της έντονα κάνεις μπορεί να προβληματιστεί για το εάν πράγματι υπάρχουν οι απαραίτητες δομές το θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο και γενικότερα οι προϋποθέσεις εκείνες που χρειάζονται για την εφαρμογή, την ανάπτυξη και εξέλιξή της. Η διερεύνηση των συνθηκών που επικρατούν από την άποψη της εφαρμογής της ΠΕ στη χώρα μας του προσανατολισμού και των προοπτικών που διαγράφονται αποτελεί μια αναγκαιότητα. Η εργασία αυτή συμβάλει: Α) Στην εκτίμηση της υπάρχουσας κατάστασης σχετικά με την εφαρμογή της ΠΕ όπως έχει διαμορφωθεί στο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με βάση το μέχρι σήμερα ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Β) Στην αποτίμηση της προαιρετικής - εθελοντικής συμμετοχής των σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών στα προγράμματα ΠΕ. Γ) Στον προσδιορισμό, καταγραφή και ανάλυση των απόψεων, των αντιλήψεων και των τάσεων των Υπευθύνων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης σχετικά με την εφαρμογή της ΠΕ και τα προβλήματα που παρουσιάζονται. Βασικός σκοπός αυτής της έρευνας είναι να διερευνηθεί α) η υφιστάμενη κατάσταση εφαρμογής της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που προκύπτει από το Θεσμικό πλαίσιο οι προϋποθέσεις παρέχει αυτό για ευρεία εξάπλωση και υλοποίηση προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στα σχολεία, β) ποια προβλήματα προκύπτουν, γ) ποιο προσανατολισμό δίνει και δ) τι προοπτικές διαγράφονται. Μεθοδολογία της Έρευνας. Διερευνώνται ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία όπως το θεματολόγιο των προγραμμάτων που έχουν υλοποιηθεί στα σχολεία η συμμέτοχη των μαθητών των εκπαιδευτικών και των σχολείων στα προγράμματα ΠΕ. Γίνεται η διερεύνηση του ποσοστού των μαθητών το είδος των προγραμμάτων και δραστηριοτήτων που συμμετείχαν οι μαθητές καθώς και οι απόψεις τους σχετικά με την επίδραση που είχαν σε αυτούς αυτά τα προγράμματα και οι δραστηριότητες. Χρησιμοποιήθηκε ερωτηματολόγιο προς τους μαθητές της τελευταίας τάξης των λυκείων. Τέλος διερευνώνται οι αντιλήψεις και οι απόψεις των Υπευθύνων ΠΕ σχετικά με την εφαρμογή της ΠΕ μέσω ερωτηματολογίου. Συμπεράσματα. Το ποσοστό των εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα το ποσοστό των μαθητών που συμμετέχει στην ΠΕ είναι μικρό. Οι ευκαιρίες που έχουν για συμμετοχή δεν είναι ούτε σίγουρες ούτε δεδομένες και κυρίως δεν είναι ίδιες για όλους τους μαθητές. Οι απαντήσεις των Υπευθύνων ΠΕ δείχνουν να μην υπάρχουν πράγματι οι ευνοϊκές συνθήκες για τους εκπαιδευτικούς στην υλοποίηση των προγραμμάτων στα σχολεία τους. Το θεσμικό πλαίσιο δε φαίνεται επαρκές ούτε για τους εκπαιδευτικούς ούτε για τους υπευθύνους ΠΕ. Η εντύπωση που έχουν σχηματίσει είναι ότι η πολιτεία στην πραγματικότητα αδιαφορεί η ακόμα και δυσχεραίνει την εφαρμογή της ΠΕ στα σχολεία αφού δεν υπάρχουν κατά την άποψη των υπευθύνων οι απαραίτητες εκείνες προϋποθέσεις και ευνοϊκές συνθήκες που θα παρότρυναν τους εκπαιδευτικούς, θα στήριζαν τους υπευθύνους και ενθάρρυναν πραγματικά την εφαρμογή της ΠΕ.
Υπερετήσιες αλλαγές στην κυκλοφορία και στα χαρακτηριστικά των υδάτινων μαζών στην περιοχή του Βόρειου και Κεντρικού Αιγαίου Πελάγους και η δημιουργία βαθιών νερών στο Αιγαίο Πέλαγος
Authors: Βελαώρας Δημήτριος
Published: January 2014

Η ανάδειξη του Αιγαίου Πελάγους ως κύρια πηγή δημιουργίας βαθιών νερών στην Ανατολική Μεσόγειο κατά την περίοδο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως και τις αρχές του 1990, προκάλεσε το ενδιαφέρον για την μελέτη των υπερετήσιων αλλαγών στις υδάτινες μάζες του Αιγαίου Πελάγους. Η παρούσα διατριβή συγκεντρώνοντας in-situ στοιχεία από διεθνείς βάσεις δεδομένων αλλά και στοιχεία που συλλέχθηκαν από την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού στο βόρειο και κεντρικό Αιγαίο, ερεύνησε τις υπερετήσιες αλλαγές σε όλες τις υδάτινες μάζες της λεκάνης. Μέρος των δεδομένων (1993 - 2001) της Υδρογραφικής Υπηρεσίας δημοσιεύεται για πρώτη φορά. Τα χαρακτηριστικά του επιφανειακού στρώματος εμφανίζουν υψηλή μεταβλητότητα. Η έκταση που καταλαμβάνει η χαμηλής αλατότητας και πυκνότητας μάζα των νερών της Μαύρης Θάλασσας (Black Sea Water - BSW) που εισέρχεται από τα Δαρδανέλλια στην περιοχή, μεταβάλλεται έντονα τόσο σε εποχική, όσο και σε υπερετήσια βάση. Το ίδιο ισχύει και για τη θέση του θερμοαλατικού μετώπου που χωρίζει το BSW από τα αλμυρά επιφανειακά νερά του Αιγαίου. Η θέση του μετώπου και η έκταση του BSW σε συνδυασμό με τα υψηλής αλατότητας επιφανειακά νερά που εισέρχονται από το νότιο Αιγαίο, δημιουργούν στην περιοχή του βόρειου και κεντρικού Αιγαίου ένα σύστημα κυκλοφορίας με κυρίαρχο των κυκλωνικό χαρακτήρα. Η μελέτη των in-situ στοιχείων έδειξε ότι στο ενδιάμεσο στρώμα (αλλά και στα επιφανειακά νερά εκτός BSW) σημειώθηκε σημαντική άνοδο της αλατότητας κατά την χρονική περίοδο της δημιουργίας των βαθιών νερών. Η άνοδος αυτή οφείλεται τόσο σε τοπικά αίτια όπως η διατάραξη του υδατικού ισοζυγίου στην περιοχή, όσο και σε εισαγόμενες ποσότητες υψηλής αλατότητας ενδιάμεσων και επιφανειακών νερών από τη λεκάνη της Λεβαντίνης. Κρίσιμες είναι οι υπερετήσιες αλλαγές που σημειώνονται στα πυκνά νερά των βαθιών λεκανών του Αιγαίου Πελάγους. Μετά τα επεισόδια δημιουργίας πυκνών νερών της περιόδου από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως και τις αρχές του 1990, οι βαθιές λεκάνες της περιοχής κατακλύζονται από εξαιρετικά πυκνά νερά με κύριο χαρακτηριστικό την σημαντική αύξηση της αλατότητας σε σχέση με το παρελθόν. Σε κάθε βαθιά λεκάνη τα βαθιά νερά παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην γεωγραφική θέση της κάθε λεκάνης σε σχέση με την περιοχή δημιουργίας βαθιών νερών. Στην περίοδο που ακολουθεί μετά τα επεισόδια δημιουργίας, τα χαρακτηριστικά των βαθιών νερών σε κάθε λεκάνη μεταβάλλονται καθώς οι μάζες σταδιακά μειώνουν την πυκνότητά τους, μέσα από μηχανισμούς κατακόρυφης ανάμιξης. Αυτός ο ρυθμός μεταβολής δεν είναι ο ίδιος σε κάθε λεκάνη και φαίνεται να σχετίζεται με το μέγεθος και τη θέση καθεμίας από αυτές. ..............................................................................................................................................................
Βελτιστοποίηση στρατηγικού σχεδιασμού, οργάνωσης παραγωγής και λειτουργίας αντίστροφων εφοδιαστικών αλυσίδων
Authors: Ξανθόπουλος Αναστάσιος
Published: January 2014

Οι αρχές της αειφόρου ανάπτυξης συνεπάγονται μια ολοένα και αυξανόμενη περιβαλλοντική απόδοση στη διαχείριση εφοδιαστικών αλυσίδων, σε μία ιστορικά σημαντική περίοδο που παρατηρείται συνεχής και σε σημαντικό βαθμό μείωση των φυσικών πηγών πρώτων υλών και ενέργειας. Η συνεχής ζήτηση για καινοτόμα προϊόντα στις βιομηχανίες ηλεκτρικών, ηλεκτρονικών και μηχανολογικών προϊόντων, έχει ως αποτέλεσμα τους ολοένα και μικρότερους κύκλους ζωής των προϊόντων αυτών με την ταυτόχρονη αύξηση των σχετικών αποβλήτων. Λόγω του υψηλής αξίας περιεχομένου των προϊόντων που έχουν φθάσει στο τέλος της ωφέλιμης ζωής τους και ιδιαίτερα όταν πρόκειται να υποστούν αυτά άμεσα επεξεργασίες ανάκτησης για την επαναχρησιμοποίησή τους, η αντίστροφη εφοδιαστική μπορεί να προσφέρει σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε μια επιχείρηση. Αποδεικνύεται, ότι η αποδοτική διαχείριση των επιστρεφόμενων προϊόντων και η δημιουργία οικονομικά βιώσιμων συστημάτων ανάκτησης είναι μεγάλης σπουδαιότητας, τόσο από οικονομικής όσο και από περιβαλλοντικής σκοπιάς. Με βάση το παραπάνω πλαίσιο, η παρούσα διατριβή έρχεται να προτείνει ένα μεθοδολογικό πλαίσιο για τη λήψη αποφάσεων τόσο στο στρατηγικό επίπεδο της αντίστροφης εφοδιαστικής, όσο και στο τακτικό επίπεδο με άμεσο αντίκτυπο και στον επιχειρησιακό προγραμματισμό. Οι μεθοδολογίες που προτείνονται εστιάζονται κυρίως στις ηλεκτρικές, ηλεκτρονικές και μηχανολογικές συσκευές που έχουν φθάσει στο τέλος της ωφέλιμης ζωής τους και για τις οποίες απαιτείται η αποσυναρμολόγησή τους πριν οποιαδήποτε ενέργεια ανάκτησης. Το πρώτο βήμα στη διατριβή αφορά στην ανάπτυξη ενός ολιστικού ιεραρχικού πλαισίου λήψης αποφάσεων για τις αντίστροφες και τις κλειστού βρόγχου εφοδιαστικές αλυσίδες, καθώς και στην καταγραφή των παραμέτρων και των προβλημάτων που υπεισέρχονται κατά τη βελτιστοποίησή τους. Από εκεί και πέρα, όσον αφορά στο στρατηγικό επίπεδο αποφάσεων, προτείνεται ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό μεθοδολογικό πλαίσιο για τη σχεδίαση, χωροθέτηση και οργάνωση αντίστροφων εφοδιαστικών αλυσίδων. Συγκεκριμένα, αναπτύχθηκαν δύο πρότυπα (μικτού ακέραιου γραμμικού προγραμματισμού) υποστήριξης λήψης των σχετικών αποφάσεων: το ένα συνοπτικό και το άλλο αναλυτικό με ευελιξία στο να προσαρμόζεται ανάλογα με το εκάστοτε εξεταζόμενο εταιρικό περιβάλλον. Τα δύο αυτά μαθηματικά πρότυπα δίνουν απάντηση στο ακόλουθο βασικό ερώτημα: λαμβάνοντας υπόψη τον αναμενόμενο όγκο των επιστρεφόμενων προϊόντων και την αναμενόμενη ανακτήσιμη αξία τους, τι είναι βέλτιστο προς το συμφέρον ενός παραγωγού/διανομέα ηλεκτρικών, ηλεκτρονικών ή μηχανολογικών: α) να τροποποιήσει κατάλληλα το υπάρχον δίκτυο της παραδοσιακής εφοδιαστικής αλυσίδας, ώστε να συμπεριλάβει τις διαδικασίες αντίστροφης εφοδιαστικής, β) να αναπτύξει ένα διακριτό δίκτυο αντίστροφης εφοδιαστικής, γ) να αναθέσει σε υπεργολάβους τις διαδικασίες αντίστροφης εφοδιαστικής ή δ) να καταφύγει σε κάποιο συνδυασμό των παραπάνω επιλογών; Τα δύο πρότυπα ενσωματώνουν επίσης ένα σημαντικό αριθμό οικονομικών, περιβαλλοντικών και νομοθετικών χαρακτηριστικών...
Εφαρμογές ιοντικής χρωματογραφίας στον προσδιορισμό οργανικών ιοντικών ενώσεων
Authors: Κάκου Αικατερίνη
Published: January 2014

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή μελετήθηκε η ανάπτυξη μεθόδων βασιζόμενων στις τεχνικές της υγροχρωματογραφίας με εξατμιστικό ανιχνευτή σκέδασης ακτινοβολίας (HPLC/ELSD), ανιχνευτή δείκτη διάθλασης (HPLC/RI) και ιοντικής χρωματογραφίας με αγωγιμομετρικό ανιχνευτή (IC/CD), για τον ποσοτικό προσδιορισμό φυτοφαρμάκων (Fosetyl-Al, Glyphosate, Glufosinate Ammonium) σε εμπορικά διαθέσιμα σκευάσματά τους, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στη γεωργία. Στη μελέτη εξετάζεται για πρώτη φορά ο προσδιορισμός του φυτοφαρμάκου Glufosinate ammonium με εξατμιστικό ανιχνευτή σκέδασης ακτινοβολίας (ELSD) και ανιχνευτή δείκτη διάθλασης (RI), χωρίς την ανάγκη δημιουργίας παραγώγων πριν ή μετά τη στήλη. Αρχικά μελετήθηκε η χρωματογραφική συμπεριφορά των τριών φυτοφαρμάκων (Fosetyl-Al, Glyphosate, Glufosinate Ammonium) με βάση την τεχνική της ιοντικής χρωματογραφίας με χρήση καταστολέα και μηχανισμό ανιονανταλλαγής. Χρησιμοποιήθηκε το σύστημα ιοντικής χρωματογραφίας DIONEX-100 της εταιρείας Dionex με αγωγιμομετρικό ανιχνευτή και ανιοανταλλακτική στήλη Dionex AS14 (4,6?250 mm). Πραγματοποιήθηκε μελέτη έκλουσης του Fosetyl-Al χρησιμοποιώντας ως κινητή φάση τα εξής υδατικά διαλύματα: α) Na2CO3 (0,25-1,25 mM), β) Na2B4O7 (1-4 mM), γ) PhONa, (0,5-2 mM), δ) NaOH (4-13 mM). Τα χαρακτηριστικά ποιότητας του χρωματογραφικού προσδιορισμού του Fosetyl-Al εμφανίζουν τις βέλτιστες τιμές με σύσταση κινητής φάσης 5 mM NaOH, υπό ροή 1,2 mL/min, σύστημα αυτοαναγεννόμενης καταστολής με μικρομεμβράνες ASRS-I και χρωματογραφική στήλη AS14 (4.6?250 mm). Με τη χρήση καταστελλόμενης ιοντικής χρωματογραφίας και τις παραπάνω συνθήκες, το Fosetyl-Al παρουσιάζει χρόνο έκλουσης στα 6 min. Η ποσοτική συσχέτιση του εμβαδού των χρωματογραφικών κορυφών είναι γραμμική (περιοχή συγκεντρώσεων 5 έως 50 μg/mL) με ικανοποιητικό συντελεστή συσχέτισης r2=0,999. Τo όριο ανίχνευσης για το Fosetyl-Al είναι 0,61 μg/mL, ενώ το όριο ποσοτικοποίησης είναι 1,9 μg/mL. Με την αναπτυχθείσα μέθοδο επιτεύχθηκε και ο διαχωρισμός του Fosetyl-Al από τις προσμίξεις των φωσφορικών και των φωσφορωδών ιόντων (HPO42- και HPO32-) (Rs>4), ενώ ο προσδιορισμός τους πραγματοποιήθηκε με διαφορετική κινητή φάση, υδατικό διάλυμα NaOH 10 mM. Σε αυτή την περίπτωση τα όρια ανίχνευσης για τα HPO42- και ΗPO32- ήταν 0,28 και 0,51 μg/mL, αντίστοιχα, ενώ τα όρια ποσοτικοποίησης ήταν 0,85 και 1,6 μg/mL, αντίστοιχα. Η περιεκτικότητα σε HPO32- και HPO42- στην πρώτη ύλη βρέθηκε ίση με 5,15% και 0,19%, αντίστοιχα. Η προταθείσα μέθοδος εφαρμόστηκε επιτυχώς στον προσδιορισμό του Fosetyl-Al σε τέσσερα εμπορικά διαθέσιμα σκευάσματα φυτοφαρμάκων. Σε αυτή την περίπτωση δεν απαιτείται σημαντική προκατεργασία του δείγματος εκτός από αραίωση με κινητή φάση, καθώς αποδείχθηκε ότι το μητρικό υλικό δεν παρεμποδίζει τον προσδιορισμό. Η ορθότητα της μεθόδου ελέγχθηκε με πειράματα ανάκτησης από τα οποία προκύπτει ότι η ανάκτηση του Fosetyl-Al κυμαίνεται από 96,4% έως 101,7%, ενώ η επαναληψιμότητα είναι 2,25%. .............................................................