Η χειρουργική αντιμετώπιση των ασταθών διατροχαντηρίων καταγμάτων με τη μέθοδο βλαισοποίησης κατά Dimon - Hughston
Authors: Κρυστάλλης Χρήστος 
Published: January 2014

Η χειρουργική αντιμετώπιση των δ/ρίων καταγμάτων έχει επικρατήσει διεθνώς σε σχέση με τη συντηρητική, επειδή με τη γρήγορη κινητοποίηση των ηλικιωμένων ασθενών αποφεύγονται οι επιπλοκές του κλινοστατισμού και ελαττώνεται έτσι το ποσοστό θνητότητας. Ο διαχωρισμός των καταγμάτων σε σταθερά και ασταθή είναι ουσιώδης, γιατί από το είδος του κατάγματος εξαρτάται και η χειρουργική μέθοδος της αντιμετώπισης του. Μελετήθηκαν 103 ασταθή δ/ρια κατάγματα που χειρουργήθηκαν στην κλινική μας κατά τη χρονική περίοδο 1977-1984. Από αυτά τα πρώτα 41 - πρώτη ομάδα - αντιμετωπίσθηκαν με ανατομική ανάταξη και εσωτερική οστεοσύνθεση και τα υπόλοιπα 62 - δεύτερη ομάδα - με τη μέθοδο της οστεοσύνθεσης σε αρχική έσω παρεκτόπιση κατά Dimon-Hughston. Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή γίνεται οστεοτομία και ανάσπαση του μείζ. τροχαντήρα. Ο ήλος τοποθετείται δια μέσου του κατάγματος και η οστεοσύνθεση γίνεται με έσω μετατόπιση της μηριαίας διάφυσης και έμπαρση του έσω φλοιού του αυχένα στον αυλό του μηριαίου σε θέση βλαισότητας. Από την πρώτη ομάδα επανεξετάσθηκαν 37 ασθενείς με χρόνο παρακολούθησης από 5 μήνες μέχρι 7 χρόνια (Μ.Ο. 2 χρόνια), ενώ από τη δεύτερη ομάδα επανεξετάσθηκαν 57 ασθενείς με χρόνο παρακολούθησης από 5 μήνες μέχρι 3 χρόνια (Μ.Ο. 1 χρόνος). Στο σύνολο των ασθενών οι 42 ασθενείς ήταν άνδρες και οι 61 γυναίκες. Η ηλικία τους ήταν από 45 έως 96 χρονών με μεγαλύτερη συχνότητα στην ηλικία των 71 έως 80 χρόνων. Η γενική κατάσταση των ασθενών ήταν βαριά σε 12, μέτρια σε 39 και καλή σε 52 ασθενείς. Ως υλικό οστεοσύνθεσης χρησιμοποιήθηκε σε 62 ασθενείς ήλος Jewett, σε 35 ήλος Smith-Petersen πλάκα Mc Laughlin και σε 6 ολισθαίνων ήλος Richards. Ιδανική οστεοσύνθεση δηλαδή καλή ανάταξη του κατάγματος, σωοτή κατεύθυνση του ήλου και σωστή απόσταση του ελεύθερου άκρου του ήλου, εφαρμόσθηκε σε 8 ασθενείς της πρώτης ομάδας (ποσοστό 20%) και σε 40 της δεύτερης ομάδας (ποσοστό 64,5%). Η διάρκεια του κλινοστατισμού με την ανατομική ανάταξη ήταν κατά μέσο όρο 2,5 εβδομάδες, ενώ με τη μέθοδο Dimon-Hughston 1,5 εβδομάδα. Ο χρόνος νοσηλείας των ασθενών της πρώτης ομάδας ήταν κατά μέσο όρο 5 εβδομάδες, ενώ της δεύτερης 3 εβδομάδες. Η βάδιση με βακτηρίες μασχάλης και πλήρη στήριξη του σκέλους επιτράπηκε στους ασθενείς της πρώτης ομάδας κατά Μ.Ο. μετά από 2,5 μήνες, ενώ της δεύτερης ομάδας σε 1,5 μήνα. Οι μετεγχειρητικές επιπλοκές των ασθενών της πρώτης ομάδας ήταν 32% και της δεύτερης 29%. Οι επιπλοκές οστεοσύνθεσης με κυριότερη τη ραιβοποίηση του κατάγματος ήταν 20% στην ανατομική ανάταξη και μόνο 8% στη μέθοδο Dimon-Hughston. Η θνητότης και στις δύο μεθόδους κυμάνθηκε στα ίδια ποσοστά 20%. Η τελική αποκατάσταση των ασθενών της πρώτης ομάδας ήταν ικανοποιητική σε ποσοστό 82% των επιζώντων και της δεύτερης ομάδας σε ποσοστό 89%. Από τη σύγκριση των δύο μεθόδων διαπιστώσαμε ότι η οστεοσύνθεση κατά Dimon-Hughston έχει τα εξής πλεονεκτήματα: 1. Δίνει σταθερότητα στην οστεοσύνθεση ενός ασταθούς κατάγματος. 2. Ελαττώνει τις μηχανικές επιπλοκές οστεοσύνθεσης, σπουδαιότερη από τις οποίες είναι η ραιβοποίηση του κατάγματος. 3. Γίνεται γρηγορότερα η κινητοποίηση και έγερση του ασθενούς. 4. Μειώνεται ο χρόνος νοσηλείας.