bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Ανθρώπινη φύση και ιστορία στη φιλοσοφία του διαφωτισμού
Authors: Γερούση Ελένη
Published: August 2021

Η διατριβή εξετάζει τη σχέση της ανθρώπινης φύσης με το ιστορικό γίγνεσθαι στο πλαίσιο της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού. Το ερώτημα που τίθεται είναι συγκεκριμένο: υπάρχει μια αμετάβλητη, καθολική ανθρώπινη φύση ή ο άνθρωπος είναι ένα ον ιστορικά καθορισμένο; Η μέθοδος που ακολουθείται έγκειται, αφενός, στη διεξοδική μελέτη των φιλοσοφικών κειμένων και, αφετέρου, στην ένταξή τους στο ευρύτερο ιστορικό, κοινωνικό και διανοητικό κλίμα της εποχής που τα παρήγαγε. Στην αρχή, εξετάζονται οι απόψεις των σπουδαιότερων φιλοσόφων του Διαφωτισμού και, στη συνέχεια, η ανάλυση επικεντρώνεται στις θεωρίες των Rousseau και Condorcet. Οι philosophes γενικά αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φύση ως την κινητήρια δύναμη της ιστορικής εξέλιξης. Συγκεκριμένα, η ανθρώπινη φύση θεωρείται ότι αποτελεί προϋπόθεση της προόδου στην ιστορία. Υποστηρίζω ότι η θεώρηση της ιστορικής εξέλιξης δεν είναι ομοιογενής και ότι η ιδέα της προόδου δεν κατέχει κεντρική θέση στη φιλοσοφία της ιστορίας του Διαφωτισμού. Επιπλέον, αντίθετα με τις συνήθεις ερμηνείες, υποστηρίζω ότι η θεωρία του Rousseau για την ιστορικότητα της ανθρώπινης φύσης, η οποία του επιτρέπει να διατυπώσει μια θεωρία περί προόδου, αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση της πολιτικής του φιλοσοφίας. Όμοια, ο Condorcet συναρτά τη θεωρία του περί της απεριόριστης προόδου με τη φιλοσοφική του ανθρωπολογία και με τη γενικότερη πολιτική του θεωρία. Τέλος, εξετάζονται οι απόψεις για τη φύση της γυναίκας και του δούλου από την πλευρά της φιλοσοφίας της ιστορίας.
Μελέτη σχέσης δομής - βιολογικής δράσης αντιϋπερτασικών ενώσεων μέσω τεχνικών μοριακής μοντελοποίησης και φασματοσκοπίας πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (NMR)
Authors: Ματσούκας Μίνως-Τιμόθεος
Published: August 2021

Η αρτηριακή πίεση   ρυθμίζεται   μέσω   του   συστήματος   ρενίνης-­‐αγγειοτασίνης στο  οποίο   εμπλέκονται   ο   υποδοχέας   της   αγγειοτασίνης   ΙΙ   και   η   ρενίνη.   Στην   παρούσα  ερευνητική   εργασία,   χρησιμοποιήθηκαν   in   silico τεχνικές   για   τη   μελέτη   της  λειτουργίας   των   συμπλόκων   αυτών   των   πρωτεϊνών   με   τους   βιοδραστικούς  προσδέτες   τους.   Μελετήθηκαν   οι   διαμορφωτικές   και   ενεργειακές   αλλαγές   στις  οποίες   υπόκειται   η   αλισκιρένη   κατά   την   πρόσδεση   στη   ρενίνη   και   τα   δομικά  χαρακτηριστικά   των   συμπλόκων   μεταξύ   της   αγγειοτασίνης   ΙΙ   και   ενός   μεγάλου  αριθμού   ανταγωνιστών   της   με   τον   υποδοχέα   της   (ΑΤ1).   Στους   υπολογισμούς  ενσωματώθηκαν   πειραματικά   δεδομένα   σχετικά   με   τη   διαμόρφωση   ή   την   ισχύ  πρόσδεσης  αυτών  των  μορίων  προκειμένου  να  δημιουργηθούν  αξιόπιστα  μοντέλα  που   να   προσομοιάζουν   την   βιολογική   δράση   αυτών   των   συμπλόκων   και   να  χρησιμοποιηθούν  για  σχεδιασμό  νέων  δραστικών  ενώσεων.
Surface acoustic wave devices for gas sensing applications
Authors: Μοσχόβης Κωνσταντίνος
Published: August 2021

Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η έρευνα για την ανάπτυξη και εφαρμογή μιας τεχνικής ανίχνευσης επιβλαβών αερίων πολύ χαμηλών συγκεντρώσεων, που να επιδεικνύει πολύ υψηλή ευαισθησία, μικρό χρόνο απόκρισης, υψηλή αξιοπιστία-επαναληψιμότητα, και όσο το δυνατόν χαμηλότερη (κοντά στη θερμοκρασία περιβάλλοντος) θερμοκρασία λειτουργίας.Η τεχνική ανίχνευσης που χρησιμοποιήθηκε βασίστηκε στη διάδοση ακουστικών κυμάτων επιφανείας ώστε να επιτευχθεί υψηλό επίπεδο ευαισθησίας και αξιοπιστίας. Πιο συγκεκριμένα όταν υμένια μη στοιχειομετρικών οξειδίων όπως Ινδίου (In) και Ψευδαργύρου (Zn) εναποτεθούν ως υλικά ανίχνευσης (ενεργά υλικά), πάνω σε διατάξεις που επιτρέπουν τη διάδοση ακουστικών κυμάτων επιφανείας (Surface Acoustic Wave devices) τότε οποιαδήποτε μεταβολή της αγωγιμότητας των υμενίων αυτών παρουσία είτε αναγωγικών (CO, H2) είτε οξειδωτικών (ΝΟ2, Ο3) αερίων καταγράφεται σαν μεταβολή της ταχύτητας διάδοσης του κύματος και συνεπώς της κεντρικής συχνότητας διάδοσής του.Για το σκοπό αυτό, ως ενεργά υλικά, αναπτύχθηκαν υμένια οξειδίων Ινδίου (In) και Ψευδαργύρου (Zn) χρησιμοποιώντας κυρίως δύο τεχνικές ανάπτυξης, DC Magnetron Sputtering και Aerosol spray Pyrolysis. Πραγματοποιήθηκε συγκριτική μελέτη δομικών, οπτικών, ηλεκτρικών χαρακτηριστικών των υμενίων όπως και αρχικές μετρήσεις ευαισθησίας των υλικών αυτών κατά την έκθεσή τους σε πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις όζοντος της τάξεως των ppb (parts per billion) ώστε να προσδιοριστεί τόσο το κατάλληλο υλικό όσο και οι βέλτιστες συνθήκες ανάπτυξής του.Εν συνεχεία, πραγματοποιήθηκε εναπόθεση λεπτών υμενίων οξειδίου του Ινδίου τόσο πάνω σε δομές SAW που αναπτύθηκαν τόσο σε εργαστηριακό επίπεδο (SAW Delay Lines) όσο και σε εμπορικές διατάξεις-φίλτρα SAW.Τέλος, πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις ευαισθησίας αυτών των αισθητήρων σε διαφορετικά αέρια, υπό διαφορετικές συγκεντρώσεις και σε διαφορετικές θερμοκρασίες, χρησιμοποιώντας μία home-made πειραματική διάταξη ανίχνευσης.
In vitro συγκριτικές μελέτες της πλαστικότητας της συναπτικής διαβίβασης και της δικτυακής νευρωνικής δραστηριότητας μεταξύ διαφραγματικού και κροταφικού ιπποκάμπου
Authors: Κούβαρος Στυλιανός
Published: August 2021

Στη μελέτη αυτή, χρησιμοποιώντας την μέθοδο της in vitro διατήρησης λεπτών τομών εγκεφάλου και ηλεκτροφυσιολογικών τεχνικών σε τομές ιπποκάμπου διερευνήσαμε τους μηχανισμούς που συμμετέχουν στην ρύθμιση της διεγερτικής συναπτικής διαβίβασης και της μακρόχρονης πλαστικότητας μεταξύ διαφραγματικού και κροταφικού ιπποκάμπου καθώς επίσης και τις μεταβολές που προκαλούνται κατά το γήρας στην ενδοιπποκάμπεια δικτυακή δραστηριότητα των οξύαιχμων κυμάτων-ριπιδισμών, που παίζει κυρίαρχο ρόλο στην διεργασία της μνημονικής παγίωσης. Τα τελικά συμπεράσματα της παρούσας διατριβής είναι τα εξής: 1.Η εγγενής υψηλότερη διεγερσιμότητα του κοιλιακού ιπποκάμπου σε σύγκριση με τον ραχιαίο φαίνεται να αντισταθμίζεται ομοιοστατικά από έναν προσαρμοστικό περιορισμό στην συνεισφορά κάποιων μηχανισμών που ενισχύουν την διεγερσιμότητα όπως είναι οι υποδοχείς mGlu5 και A2A. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι σε καταστάσεις υψηλής δραστηριότητας του δικτύου, η δραστηριότητα στον ραχιαίο ιππόκαμπο συντονίζεται δυναμικά από τις τροποποιητικές δράσεις των αλληλεπιδρώντων A2ARs και mGluR5 στους NMDARs, πιθανόν μέσω της NR2B (Tyr1472) φωσφορυλίωσης, καθώς επίσης και με τον παρεμβατικό ρόλο των CB1Rs. Αντιθέτως, η συμμετοχή των NMDARs στην λειτουργία του κοιλιακού ιπποκάμπου είναι πιο στερεοτυπικά προσαρμοσμένη. Αυτό αναμένεται να έχει πολύ σημαντικές επιπτώσεις για την επεξεργασία της πληροφορίας που εκτελείται από τα δύο ιπποκάμπεια τμήματα. 2.Κρίνοντας τα αποτελέσματα της δεύτερης μελέτης πιστεύουμε ότι η υψηλότερη ευαισθησία του DH να παρουσιάζει LTP με ασθενέστερο ερεθισμό ΄΄θ΄΄ συχνότητας και η ικανότητα του VH να αποκρίνεται με διαφορετική ευαισθησία σε ασθενείς και ισχυρές εισόδους ίσως καταδεικνύουν την υψηλότερη εμπλοκή του DH στην σύλληψη μοναδιαίων βιωματικών συμβάντων και την μεγαλύτερη εμπλοκή του VH στην ενεργό μνήμη αντίστοιχα. Συμπεραίνουμε ότι οι διαφορές στο LTP κατά μήκος του ιπποκάμπου αντιπροσωπεύουν προσαρμοστικές εξειδικεύσεις που βοηθούν το τοπικό κύκλωμα να επεξεργάζεται την πληροφορία με τρόπο που να επιτυγχάνει τους λειτουργικούς του στόχους.3.Τα ευρήματα της τρίτης μελέτης μας οδηγούν στο να προτείνουμε ότι η μείωση στην ριπιδική ταλάντωση που παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια της γήρανσης συνοδεύεται με μεταβολές στο πρότυπο παραγωγής SWR γεγονότων, μεταβολές που πιθανόν προκαλούνται από την δράση αντισταθμιστικών μηχανισμών στον γηράσκοντα ιππόκαμπο έτσι ώστε να διατηρηθεί ένα αποδοτικό συμπεριφορικό αποτέλεσμα.
Η θεολογία του Γρηγορίου Ακινδύνου
Authors: Ζαχαρίου Ανδρέας
Published: August 2021

Ἡ παροῦσα διδακτορικὴ διατριβὴ ἀφορᾶ στὶς θεολογικὲς ἀντιλήψεις τοῦ Γρηγορίου Ἀκινδύνου, οἱ ὁποῖες προσεγγίζονται μὲ βάση κυρίως τὶς ἐκδοθεῖσες Ἐπιστολές του. Αὐτὲς καλύπτουν ἕνα εὐρὺ χρονικὸ διάστημα (1333-1348), πρᾶγμα ποὺ ἐπιτρέπει τὴν καλύτερη θεώρηση τῆς ἰδιάζουσας προσωπικότητας τοῦ Ἀκινδύνου, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴ σαφῆ ἀντίληψη τῶν θεολογικῶν του θέσεων, ἤδη ἀπὸ τὶς ἀπαρχές τους ἕως τὴν ἐκδήλωσή τους˙ τοιουτοτρόπως κατανοεῖται -φρονοῦμε- πληρέστερα ἡ ἀκινδυνιανὴ κατὰ τοῦ Παλαμᾶ ἀντίδραση. Ἡ διατριβή, διὰ πρωτογενοῦς ἀνάγνωσης: α) καταγράφει πρωτοτύπως καὶ σὲ συστηματικὴ μορφὴ τὴν αἱρετικὴ θεολογικὴ ἀντίληψη τοῦ Ἀκινδύνου, β) σχολιάζει καὶ ἀναιρεῖ τὶς θέσεις του μὲ βάση τὴν πατερική -δηλονότι καὶ παλαμική- θεολογία, γ) καταδεικνύει τὴν πληθώρα τῶν σημείων, ὅπου ὁ λόγος τῶν Πατέρων ὑφίσταται βάναυση διαστροφὴ καὶ παρερμηνεία, δ) διορθώνει καὶ τοποθετεῖ στὴν κειμενική τους συνάφεια τὰ ὑπ᾿ αὐτοῦ παραναγνωσθέντα πατερικὰ χωρία, καὶ ε) ἀντιμετωπίζει τὶς θέσεις τοῦ J. Nadal, ἀλλὰ καὶ ἄλλων, δυτικῶν κυρίως, ἐρευνητῶν, ποὺ ἄνευ ἀντιλόγου διασπείρουν πανταχοῦ τὴν ἄποψη γιὰ τὴν ὀρθοδοξία, τὴν ἑρμηνευτικὴ δεινότητα καὶ τὴν παραδοσιακότητα τοῦ Ἀκινδύνου.
Διαχρονική εξέλιξη του θεσμού της υιοθεσίας από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα έως σήμερα
Authors: Χατζόπουλος Ιωάννης
Published: August 2021

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΕΣΜΟ ΤΗΣ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΦΘΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ. ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΥΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΘΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΑΓΩΓΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΩΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ, ΤΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ.
Εργαλεία αντιμετώπισης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στη ναυτιλία
Authors: Λέμα Ευαγγελία
Published: August 2021

Στην παρούσα έρευνα διερευνάται η θεσμοθέτηση μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος από τους αέριους ρύπους της ναυτιλίας, μέσω διάφορων οικονομικών μηχανισμών και προτείνεται ένα σύστημα αξιολόγησης των πιθανών μέτρων βασισμένο στα ασαφή συστήματα (fuzzy sets). Σημαντικό μέρος της διατριβής καταπιάνεται με την ανάλυση των παραγόντων που συμβάλλουν στην πολυπλοκότητα του ζητήματος και για την αποτύπωση αυτών χρησιμοποιήθηκε το επιστημολογικό πλαίσιο του κοινωνικού κονστρουξιονισμού. Σε μια προσπάθεια μοντελοποίησης ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός διεξήγαγε μια μελέτη όπου παρουσιάζει τα αναμενόμενα αποτελέσματα με βάση μια σειρά από σενάρια και κριτήρια.Αφού λοιπόν η τιμή κάποιων κρίσιμων παραγόντων είναι γνωστή και έχουν προβλέψιμη οικονομική συμπεριφορά ως προς τη μείωση των εκπομπών και τη διαμόρφωση του κόστους, τα στοιχεία αυτά χρησιμοποιήθηκαν ως είσοδοι σε ένα σύστημα που με βάση κάποιους κανόνες θα προβλέπει την μείωση εκπομπών και το κόστος κάποιου «αγοροκεντρικού μέτρου». Η μέθοδος της ασαφούς λογικής κρίθηκε ως η καταλληλότερη για να ενσωματώσει τη γνώση από υπάρχοντα περιβαλλοντικά συστήματα λαμβάνοντας υπόψη και τη θεωρία των οικονομικών περιβάλλοντος. Με την χρήση των ασαφών συστημάτων επιτυγχάνεται μια δυναμική απεικόνιση που επιτρέπει την αλληλεπίδραση όλων των παραγόντων, την χρήση λεκτικών όρων καθώς και την ανάπτυξη κανόνων που βασίζονται στη θεωρία της οικονομικής περιβάλλοντος.Για την έρευνα χρησιμοποιήθηκαν τα δεδομένα από 4 προτεινόμενα μέτρα (GHG Fund, Emission Trade System (ETS), Port State Leverage (PSL) και Rebate Mechanism (RM)) και κατά συνέπεια δημιουργήθηκαν 4 ασαφή συστήματα. Οι μεταβλητές που επιλέχθηκαν ήταν η «Ανάπτυξη Ρύπων», «Τιμή καυσίμων», «Τιμή άνθρακα», «Έξτρα αποτελεσματικότητα» και «Ανώτατο όριο εκπομπών». Τα αποτελέσματα μελετώνται μέσω των μεταβλητών εξόδου του συστήματος, δηλαδή τις μειώσεις εκπομπών και το κόστος αυτών. Οι ασαφείς κανόνες που αναπτύχθηκαν είναι ο πυρήνας του μοντέλου ασαφής λογικής μιας και αυτοί καθορίζουν τη συμπεριφορά του συστήματος. Τέλος πραγματοποιήθηκε αξιολόγηση της μεθόδου και το μοντέλο ασαφούς λογικής είχε πολύ καλά αποτελέσματα που σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνούν το 90% συμφωνίας με την μελέτη του ΙΜΟ.
Ανάπτυξη εμβολίων για την αντιμετώπιση μορφών καρκίνου με χρήση πεπτιδικών μιμητών του HLA συστήματος για την αντιγονοπαρουσίαση καρκινικών αντιγόνων
Authors: Δελαστίκ Άννα-Λίζα
Published: August 2021

Τα Τ κύτταρα διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στον έλεγχο της αύξησης του καρκίνου μεσολαβώντας την οπισθοχώρηση του. Πρόσφατα δεδομένα υποδεικνύουν ότι για τα κατάλληλα αντικαρκινικά εμβόλια απαιτείται η συμμετοχή και των CD4+ αλλά και των CD8+ T κυττάρων. Ο στόχος της παρούσας μελέτης είναι η δημιουργία ειδικών για τον καρκίνο CD4+ και CD8+ λεμφοκυττάρων με την χρήση συνδυασμένων MHC κλάσης I και II επιτόπων που προέρχονται από το καρκινικό αντιγόνο MAGE-3 ( το οποίο εμφανίζεται στο μελάνωμα και στον καρκίνο του μαστού και του). Το μόριο που χρησιμοποιήθηκε αποτελείται από έναν επίτοπο ειδικό CD8/MHC I αναγνώριση και ένα επίτοπο σχεδιασμένο για CD4/MHC II αναγνώριση, οι οποίοι συνδέθηκαν σε ένα συνθετικό ολιγοπεπτιδικό επαναλαμβανόμενο φορέα με ελικοειδή. Αυτό το σκεύασμα χρησιμοποιήθηκε σαν μοντέλο, και για τα δυο MHC, ξένου αντιγόνου για να προσεγγιστεί η δυναμική της αντιγονοπαρουσίασης. Μονοκύτταρα απομονώθηκαν από περιφερικό αίμα HLA αντίστοιχων υγειών δοτών, καλλιεργήθηκαν παρουσία IL-4 και GM-CSF και παρουσία ή απουσία in IGF-1 και διαφοροποιήθηκαν σε δενδριτικά κύτταρα. Το πεπτίδιο προστέθηκε στην καλλιέργεια των DCs, και τα διεγερμένα DCs συνκαλλιεργήθηκαν με απομονωμένα PBMCs του ίδιου δότη, είτε ως ακτινοβολημένοι τροφοί είτε χωρίς να έχουν υποστεί ακτινοβόληση. Τα κύτταρα καλλιεργήθηκαν παρουσία ή απουσία IL-2. Μετά από 11 ημέρες, το πεπτίδιο ξανά-προστέθηκε στα PBMCs παρουσία IL-12 και ακολούθησαν αρκετοί κύκλοι ενεργοποίησης. Τα λεμφοκύτταρα αναλύθηκαν με κυτταρομετρία ροής για εξωκυττάριους και ενδοκυττάριους δείκτες ενεργοποίησης, και πραγματοποιήθηκαν οι μέθοδοι ELISA and Cytometric Bead Array για τις Th1/Th2 κυτταροκίνες. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα λεμφοκύτταρα της καλλιέργειας είχαν αυξημένους δείκτες ενεργοποίησης και παράγουν Th1 προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες σε απόκριση της πεπτιδικής διέγερσης, με πιο ευνοϊκή συνθήκη αυτή στην οποία το πεπτίδιο παρουσιάστηκε από μη-ακτινοβολημένα DCs παρουσία IL-2. Ο IGF-1 επιδεικνύει ένα «διασωστικό» δυναμικό για τα DCs μετά την ακτινοβόληση τους και έδρασε επίσης σαν επαγωγέας συνενεργοποιητικών τους μορίων, οδηγώντας σε βελτίωση της αντιγονοπαρουσίασης.
Επιχειρηματική εκπαίδευση, κίνητρα και πολιτισμικό υπόβαθρο
Authors: Μπαμπάσης Ελευθέριος
Published: August 2021

Στην παρούσα διατριβή εξετάζεται ο σύγχρονος ρόλος της επιχειρηματικής εκπαίδευσης και της κουλτούρας στη διαμόρφωση επιχειρηματικών κινήτρων. Μέσα από τη συλλογή και επεξεργασία ερωτηματολογίων, η συγκεκριμένη διδακτορική διατριβή στο εμπειρικό μέρος εστιάζει στην αποτελεσματική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων για το ρόλο της επιχειρηματικής εκπαίδευσης και προτείνει τρόπους για να γίνει περισσότερο αποτελεσματική. Πιο συγκεκριμένα, στο σύγχρονο ελληνικό οικονομικό περιβάλλον αναδεικνύεται και διερευνάται ο ρόλος της εκπαίδευσης στην επιχειρηματική κινητικότητα των νέων αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η ανάλυση επεκτείνεται στις βασικές έννοιες της επιχειρηματικότητας, επιχειρηματικής εκπαίδευσης, τις επιμέρους κατηγορίες κινήτρων όπως: προσωπικά κίνητρα, κίνητρα τα οποία συνδέονται με την επιστημονική γνώση, την επιχειρηματική ευκαιρία, τη διαθεσιμότητα των πόρων, τα κοινωνικά δίκτυα και την προηγούμενη εργασιακή εμπειρία του επίδοξου επιχειρηματία. Για τη διερεύνηση του ρόλου της εκπαίδευσης στην επιχειρηματική κινητικότητα πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση σε ένα δείγμα 550 ερωτηματολογίων κάνοντας χρήση του Υποδείγματος Επιχειρηματικών Κινήτρων, έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε από τους Boyd & Vozikis και Bird (το οποίο στηρίζεται στη Θεωρία της Σχεδιασμένης Συμπεριφοράς του Ajzen). Η διδακτορική διατριβή καταλήγει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα σχετικά με τα κίνητρα και το ρόλο της επιχειρηματικής εκπαίδευσης. Ωστόσο, πριν από το κεφάλαιο της βιβλιογραφικής ανασκόπησης πραγματοποιείται μία σύντομη ιστορική αναδρομή στην αναδυόμενη επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα μέσα από την σκιαγράφηση του προφίλ και την ανάδειξη ορισμένων ποιοτικών χαρακτηριστικών των επίδοξων ή εδραιωμένων επιχειρηματιών.
Κλινικοπαθολογοανατομική μελέτη περιγεννητικής θνησιμότητας εμβρύων 2ου και 3ου τριμήνου
Authors: Γουδέλη Χριστίνα
Published: August 2021

Εισαγωγή: Η περιγεννητική θνησιμότητα είναι ένας από τους πρωιμότερους δείκτες Μαιευτικής Περίθαλψης. Έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 32 συστήματα ταξινόμησης των αιτιών θανάτου με βάση διαφορετικούς ορισμούς, τη χρονική περίοδο, τα διαφορετικά δεδομένα και τους στόχους των εκάστοτε μελετών. Παρουσιάζουμε τα αίτα θανάτου των θνησιγενών εμβρύων και νεογνών κατά τα έτη 1993-2012 σε τριτοβάθμιο Νοσοκομείο των Αθηνών. Υλικά και Μέθοδος: Πρόκειται για μια αναδρομική μελέτη βασισμένη στο αρχείο των νεκροτομών εμβρύων και νεογνών της τελευταίας 20ετίας από την 22η εβδομάδα κύησης έως και 7 ημέρες μετά τον τοκετό. Για την ταξινόμηση των αποτελεσμάτων εξαιρέθηκαν οι φαρμακευτικές αποβολές και όσες περιείχαν ασαφείς μεταβλητές. Η μακρο/μικροσκοπική εξέταση του θνησιγενούς εμβρύου-υμένων πραγματοποιήθηκαν από παθολογοανατόμο εξειδικευμένο στην περιγεννητική ιατρική. Επιλέχθηκε το σύστημα ReCoDe2005 (relevant condition of death) το οποίο ανταποκρινόταν με απλό και ανά εξεταζόμενη μονάδα -έμβρυο, μητέρα, υμένες, τραύμα κτλ- στα ευρήματα του Εργαστηρίου μας.Αποτελέσματα: Από το 1993 μέχρι το 2012 καταγράφηκαν 23.520 γεννήσεις. Σε αυτές, σημειώθηκαν 278 περιγεννητικοί θάνατοι. Το 52,1% των θανάτων αφορούσε σε αγόρια. Επίσης, το 90,3% των περιπτώσεων ήταν πρόωρα. Το μέσο βάρος ήταν 1029,3 gr και το μέσο εκατοστημόριο ήταν το 29,8. Στο 78,4% των περιπτώσεων ο πλακούντας δεν ήταν φυσιολογικός και στο 27,7% ο ομφάλιος λώρος δεν ήταν φυσιολογικός. Ακόμα, το 33,0% των περιπτώσεων αφορούσε σε δίδυμη/πολύδυμη κύηση. Το είδος της αποβολής ήταν κατά κύριο λόγο αυτόματη (94,6% των περιπτώσεων). Το 30,9% των αποβολών που καταγράφηκαν έγιναν από το 1993 έως το 1997, και η πλειοψηφία των αποβολών έγινε μεταξύ 22ης και 27ης εβδομάδας κύησης με το ποσοστό να φτάνει το 61,2%. Επίσης, το 33,2% των περιπτώσεων αφορούσε σε μητέρες που ήταν 25-30 ετών και το 31,8% σε μητέρες που ήταν 31-35 ετών. Συνολικά, στο χρόνο καταγραφής σημειώθηκαν 11,8 αποβολές ανά 1000 γεννήσεις, ενώ η συχνότερη αιτία αφορούσε σε πρόβλημα το εμβρύου με το ποσοστό να φτάνει το 44,6% ενώ στο 19,4% υπήρξε πρόβλημα στον πλακούντα.Συμπεράσματα: Η χρήση μιας ενιαίας μεθόδου κατηγοριοποίησης των αιτιών της περιγεννητικής θνησιμότητας σε ευρεία βάση δεδομένων – πχ ICD10 – θα μπορούσε να συνεισφέρει στην καλύτερη κατανόηση και αντιμετώπισή τους.
SpectroGEM
Authors: Αζά Ελένη
Published: August 2021

Σκοπός της διατριβής είναι η παρουσίαση ενός νέου ανιχνευτή αερίου γεμίσματος για φασματοσκοπία νετρονίων. Η επονομασμένη ως SpectroGEM συσκευή σχεδιάστηκε, κατασκευάστηκε, και χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση φασμάτων νετρονίων από θερμικές ενέργειες έως 100 MeV. Τα κύρια πλεονεκτήματά του είναι η απόκριση σε ευρύ ενεργειακό φάσμα, ικανοποιητική ανιχνευτική ικανότητα, βραχύ χρονικό διάστημα μέτρησης και χαμηλό βάρος. Η ανάγνωση του φασματόμετρου πραγματοποιείται με έναν τριπλό GEM ανιχνευτή, του οποίου η ανιχνευτική ικανότητα νετρονίων αποδεικνύεται μέσω πειραματικών διαδικασιών και προσομοιώσεων. Το SpectroGEM έχει επίπεδη γεωμετρία και στην ενεργό περιοχή του διακρίνονται περιοχές, καθεμία από τις οποίες αποκρίνεται σε συγκεκριμένο εύρος ενέργειας νετρονίων. Για τη μέτρηση του φάσματος νετρονίων χρησιμοποιείται αλγορυθμικός κώδικος αναδίπλωσης των δεδομένων που προκύπτουν από κάθε περιοχή. Ο σχεδιασμός του φασματόμετρου πραγματοποιήθηκε μέσω του κώδικα FLUKA, ο οποίος βασίζεται σε μέθοδο τυχαίων αριθμών, και η απόκριση του φασματόμετρου ελέγθηκε σε διάφορους τύπους φασμάτων νετρονίων. Βαση της γεωμετρίας του, εφαρμογές του φασματόμετρου προτείνονται στον τομέα προστασίας από τη ραδιενέργεια.
Ο ρόλος των γονιδίων του κιρκάδιου ρυθμού στα κακοήθη νεοπλάσματα του γαστρεντερικού σωλήνα
Authors: Καραντάνος Θεόδωρος
Published: August 2021

Ο κιρκάδιος ρυθμός σε επίπεδο κυττάρων ρυθμίζεται από μία ομάδα γονιδίων που αλληλοεπιδρούν με το ένα να επηρεάζει την γονιδιακή και πρωτεϊνική έκφραση του άλλου. Είναι γνωστό ότι τα γονίδια αυτά εμπλέκονται στην ρύθμιση ενδοκυττάριων μονοπατιών που συμμετέχουν στην ανάπτυξη και πρόοδο νεοπλασματικών νοσημάτων. Στην παρούσα μελέτη ερευνήσαμε τον επίδραση της έκφρασης των γονιδίων CLOCK, BMAL1, PER1, PER2 και PER3 καθώς και της συχνότητας των πολυμορφισμών 311Τ‹C (rs11801260) στο γονίδιο CLOCK, G3853A (rs934945) στο γονίδιο PER2 και 4/5 επαναλήψεις στο γονίδιο PER3 στην ανάπτυξη και πρόγνωση του καρκίνου παχέος εντέρου. Συγκρίναμε την έκφραση των παραπάνω γονιδίων στους καρκινικούς και φυσιολογικούς ιστούς παχέος εντέρου και βρήκαμε ότι τα γονίδια CLOCK και BMAL1 υπερεκφράζονται ενώ τα γονίδια PER1 και PER3 υποεκφράζονται στους καρκινικούς σε σχέση με τους υγιείς ιστούς. Δεν βρήκαμε κάποια σημαντική συσχέτιση με τα κλινικοπαθολογοανατομικά δεδομένα, την πρόγνωση των καρκίνων και την έκφραση αυτών των γονιδίων. Επίσης συγκρίναμε την συχνότητα των παραπάνω πολυμορφισμών ανάμεσα σε ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου και υγιείς μάρτυρες. Βρήκαμε ότι η παρουσία του αλληλομόρφου C και ο γονότυπος CC του πολυμορφισμού 311Τ‹C (rs11801260) στο γονίδιο CLOCK σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου παχέος εντέρου. Τα αποτελέσματα αυτά υπογραμμίζουν τον ρόλο των γονιδίων του κιρκάδιου ρυθμού στην ανάπτυξη και πρόοδο του καρκίνου παχέος εντέρου και τονίζουν την ανάγκη περαιτέρω μελέτης για την ανάδειξη αυτών των μορίων σε προγνωστικούς δείκτες και πιθανούς στόχους θεραπείας.
Αναλυτική και πειραματική διερεύνηση της μηχανικής συμπεριφοράς μεμβρανών γραφενίου υπό την επίδραση αξονικών καταπονήσεων
Authors: Ανδρουλιδάκης Χαράλαμπος
Published: August 2021

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή μελετάται η μηχανική συμπεριφορά του γραφενίουυπό αξονικές φορτίσεις, το οποίο είτε απλά εδράζεται σε πολυμερικό υπόστρωμα είτε είναι πλήρως εμβαπτισμένο σε πολυμερική μήτρα. Τα δείγματα γραφενίου παρασκευάσθηκαν με την μέθοδο της μηχανικής αποφλοίωσης του γραφίτη με την χρήση κολλητικής ταινίας (scotch tape method). Η διάρθρωση του κειμένου έχει ως εξής: στο εισαγωγικό μέρος παρουσιάζεται αναλυτικά το γραφένιο και οι ιδιότητές του καθώς είναι νέο υλικό, η φασματοσκοπία Raman και η εφαρμογή της στην μελέτη της μηχανικής συμπεριφοράς του γραφενίου. Ακολούθως παρουσιάζονται η προετοιμασία των δειγμάτων, οι διατάξεις που χρησιμοποιήθηκαν για την εκτέλεση των πειραμάτων και τεχνικές λεπτομέρειες επί αυτών. Έπειτα παρουσιάζεται όλη η μελέτη της μηχανικής απόκρισης του γραφενίου υπό θλιπτικές μονο-αξονικές παραμορφώσεις και στα επόμενα η μελέτη του γραφενίου υπό εφελκυστικές παραμορφώσεις, είτε μονο-αξονικές είτε διαξονικές. Τέλος, αναφέρονται τα συμπεράσματα από την παρούσα μελέτη και προτάσεις για μελλοντική εργασία. Το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας αποτελεί η πειραματική μελέτη του γραφενίου. Το γραφένιο υπόκειται σε μηχανικές παραμορφώσεις με την χρήση των πολυμερικών υποστρωμάτων. Η μέθοδος αυτή είναι απλή και σε συνδυασμό με την φασματοσκοπία Raman αποτελούν έναν από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να μελετηθεί το γραφένιο. Όσον αφορά το θεωρητικό μέρος, έγινε αναλυτική προσομοίωση της μηχανικήςσυμπεριφοράς του γραφενίου υπό θλίψη με την εφαρμογή του πρότυπου Winkler και τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν από προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (οι αναλύσεις μοριακής δυναμικής έγιναν από τον Δρ. Ε.Ν. Κουκάρα). Επίσης, εξήχθησαν καμπύλες τάσεων-παραμορφώσεων από τα φασματικά δεδομένα Raman της κορυφής 2D και υπολογίσθηκε βάσει αυτών η αντοχή του γραφενίου για εύρος παραμορφώσεων −1.5%- 1.5%.
Ανάλυση ακραίων υδρο - μετεωρολογικών φαινομένων στην ανατολική Μεσόγειο
Authors: Ιορδανίδου Βασιλική
Published: August 2021

Οι ακραίες βροχοπτώσεις αποτελούν σοβαρή κοινωνικό-οικονομική απειλή στις σύγχρονες κοινωνίες. Η δραστηριότητα τόσο των υφέσεων όσο και των κεραυνών συνδέεται με την εκδήλωση ακραίων βροχοπτώσεων. Ισχυρές βροχοπτώσεις και πλημμύρες πολύ συχνά συνδέονται με το πέρασμα υφέσεων, ιδιαίτερα στην περιοχή της Μεσογείου. Επιπλέον, φαινόμενα καταιγίδας, στα οποία οι κεραυνοί αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα, σε πολλές περιπτώσεις καταλήγουν σε ακραία φαινόμενα βροχής.Στην παρούσα διδακτορική διατριβή μελετώνται ακραία υδρο-μετεωρολογικά φαινόμενα στην ανατολική Μεσόγειο. Πιο συγκεκριμένα διερευνάται η πιθανή συσχέτιση που έχει η εκδήλωση έντονων βροχοπτώσεων με χαρακτηριστικά των υφέσεων για την περίοδο 1979-2011 και με τους κεραυνούς για την περίοδο 2012-2014. Περιοχή μελέτης σε αυτή την εργασία είναι το νησί της Κρήτης. Οι βροχοπτώσεις που χρησιμοποιήθηκαν αφορούν σε μετρήσεις βροχομετρικών σταθμών σε διάφορες περιοχές της Κρήτης. Για την επεξεργασία και εξαγωγή των χαρακτηριστικών των υφέσεων χρησιμοποιήθηκαν πλεγματικά δεδομένα ανάλυσης 0.5ο×0.5ο, ERA-INTERIM του Ευρωπαϊκού Μετεωρολογικού Κέντρου Μεσοπρόθεσμων Προγνώσεων (ECMWF). Επίσης χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα κεραυνών από το Παγκόσμιο Δίκτυο Καταγραφής Ηλεκτρικών Εκκενώσεων (GLN).Η θέση και η προέλευση των υφέσεων αλλά και δυναμικά χαρακτηριστικά τους όπως η ακτίνα, το βάθος, η πίεση, η ένταση και η ταχύτητα αναλύθηκαν και συσχετίστηκαν με την ένταση διαφορετικών βροχοπτώσεων. Με αξιοποίηση των χαρακτηριστικών των υφέσεων σχεδιάστηκε ένα απλό πιθανοτικό μοντέλο πρόβλεψης της βροχόπτωσης. Έγινε αξιολόγηση της προγνωστικής δυναμικής του μοντέλου πάνω σε τυχαία δείγματα υφέσεων. Μελετήθηκε επίσης η δραστηριότητα των κεραυνών και κατά πόσο αυτοί συσχετίζονται με τη βροχή. Στη συνέχεια εξετάστηκαν δύο τεχνικές που βασίζονται σε διαφορετική προσέγγιση· στην πρώτη το κέντρο της ανάλυσης αποτελεί ο σταθμός καταγραφής της βροχής ενώ στη δεύτερη το ‘νέφος’ των κεραυνών.Τα χαρακτηριστικά των υφέσεων προκύπτει ότι συσχετίζονται με την ένταση της βροχής. Η περιοχή που εξελίσσεται η ύφεση αλλά και τυχόν ακραίες τιμές στις δυναμικές παραμέτρους της σηματοδοτούν αντίστοιχα γεγονότα βροχής. Για τους κεραυνούς, βρέθηκε ότι η πιθανότητα να έχουμε βροχή κοντά σε ‘νέφος’ κεραυνών είναι αυξημένη, όπως επίσης και ότι ο αριθμός των κεραυνών έχει καλή συσχέτιση με την ένταση της βροχής.
Η νομή και η προστασία της από το ύστερο ρωμαϊκό στο βυζαντινό δίκαιο
Authors: Τάνταλος Μάριος
Published: August 2021

Η παρούσα μελέτη έχει ως στόχο την εξέταση του θεσμού της νομής από το ύστερο ρωμαϊκό στο βυζαντινό δίκαιο και συγκεκριμένα τη συγκέντρωση, ταξινόμηση, συστηματική παρουσίαση και ερμηνευτική ανάλυση των διατάξεων της βυζαντινής έννομης τάξης, οι οποίες ρυθμίζουν τη νομή και την προστασία της από την κτήση της Κωνσταντινουπόλεως μέχρι την Άλωση στο χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το πρώτο μέρος της εργασίας εξετάζει τον θεσμό της νομής, όπως διαμορφώθηκε στο ύστερο ρωμαϊκό δίκαιο και μεταφέρεται στις πηγές του βυζαντινού δικαίου, και εστιάζει σε θέματα ορολογίας. Καταγράφεται ο τρόπος, με τον οποίο αποδίδονται στα ελληνικά όροι, όπως possessio civilis, possessio naturalis και προσδιορίζεται το σημασιολογικό τους περιεχόμενο. Παρουσιάζονται αναλυτικά τα δύο εννοιολογικά συστατικά της νομής, δηλαδή το υλικό (corpus) και το πνευματικό (animus) στοιχείο της, καθώς και η μεταξύ τους σχέση, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τους Βυζαντινούς. Προσεγγίζονται συστηματικά οι διατάξεις, που αφορούν τα αντικείμενα και υποκείμενα της νομής και γίνεται συνδυαστική αναφορά στην εμφάνισή τους στα δικαιοπρακτικά έγγραφα και αναλύονται ιδαίτερα εκείνες που αφορούν στον τρόπο κτήσης, διατήρησης, άσκησης και απώλειας της νομής. Στο δεύτερο μέρος αναλύονται διατάξεις σχετικές με την προστασία της νομής στο βυζαντινό δίκαιο.Εξετάζονται δικονομικές ρυθμίσεις που αφορούν στη νομή, καταγράφονται τα αρμόδια δικαιοδοτικά όργανα για την επίλυση των σχετικών διαφορών και παρουσιάζεται αναλυτικά το δικονομικό αξίωμα «Ἐν ἴσῃ αἰτίᾳ κρείττων ἐστὶν ὁ νεμόμενος». Αναλύονται διεξοδικά μαρτυρίες σχετικές με αμφισβητήσεις ως προς την άσκηση της νομής σε δικαιοδοτικές πράξεις, που έχουν διασωθεί, ειδικότερα από τις περιοχές της Μικράς Ασίας, της Πάτμου, των Σερρών, της χερσονήσου του Άθω, της Τραπεζούντας και της Κάτω Ιταλίας. Αναφορά γίνεται στα δικαιοδοτικά όργανα που επιλαμβάνονται των διαφορών, εντοπίζονται τις διατάξεις και τα νομικά εγχειρίδια που χρησιμοποιούνται και κρίνεται η ευθυγράμμιση των λύσεων που προκρίνονται σε σχέση με το θετό δίκαιο. Η μελέτη βασίζεται σε πρωτογενές υλικό από νομοθετικά κείμενα, νομικές συλλογές, δικαιοπρακτικά έγγραφα σε χαρτώο και παπυρολογικό υλικό και νομολογιακό υλικό της βυζαντινής περιόδου. Στο τελευταίο κεφάλαιο της διατριβής εκθέτονται οι τελικές παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα. Τονίζεται ότι η αντίληψη των Βυζαντινών για τη νομή βασίστηκε φυσικά στο ρωμαϊκό δίκαιο, ενώ όμως το νομοθετικό πλαίσιο παραμένει θεωρητικά άθικτο και οι αυτοκρατορικές Νεαρές ή άλλα νέα νομοθετήματα περιλαμβάνουν ελάχιστες σχετικές διατάξεις δεν λείπουν οι καινοτομίες. Η μελέτη του θεσμού της νομής αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια επιπλέον μαρτυρία για την επιβίωση του ρωμαϊκού δικαίου στον χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η επίδραση της οξείας εντερικής ισχαιμίας-επαναιμάτωσης στην αναπνευστική, εντερική και ηπατική λειτουργία
Authors: Μπριασούλης Παναγιώτης
Published: August 2021

Σκοπός της μελέτης. Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη (NAC) είναι ένα αντιοξειδωτικό με άμεση και έμμεση δράση και χρησιμοποιείται στην κλινική πράξη. Στην ισχαιμία-επαναιμάτωση εντέρου (ΙΕΕ) το οξειδωτικό στρες θεωρείται ότι παίζει σημαντικό ρόλο. Μελετήσαμε συνεπώς την επίδραση διαφορετικών δοσολογικών σχημάτων χορήγησης NAC στη βλάβη ΙΕΕ σε αρουραίους. Υλικά και μέθοδοι. Τριάντα πέντε αρσενικοί αρουραίοι Wistar χωρίστηκαν με τυχαίο τρόπο σε 5 ομάδες. Στην ομάδα SHAM διενεργήθηκε μόνο λαπαροτομή. H ομάδα CONTROL υποβλήθηκε σε ΙΕΕ χωρίς να λάβει NAC. Στις άλλες ομάδες χορηγήθηκε NAC ενδοπεριτοναϊκά σε διαφορετικές δόσεις: 150 mg/kg πριν την ισχαιμία (NAC150), 300 mg/kg πριν την ισχαιμία (NAC300) και 150 mg/kg πριν την ισχαιμία συν 150 mg/kg 5 λεπτά πριν την επαναιμάτωση (NAC150+150). Λήφθηκαν δείγματα ιστών και αίματος για μετρήσεις, κατόπιν θανάτωσης με αφαίμαξη στις 4 ώρες από την επαναιμάτωση.Αποτελέσματα. Το ιστολογικό σκορ του ήπατος ήταν σημαντικά βελτιωμένο στη NAC300 σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (1.7±0.5 vs. 2.9±1.1 αντίστοιχα, p=0.05). Επιπλέον, η χορήγηση NAC μείωσε στατιστικά σημαντικά τις ηπατικές τρανσαμινάσες σε όλες τις ομάδες NAC, και περισσότερο στη NAC300. Τα επίπεδα μαλονδιαλδεΰδης πλάσματος ήταν χαμηλότερα με τη χορήγηση NAC, αλλά όχι στατιστικά σημαντικά. Η υπεροξειδάση της γλουταθειόνης του πνεύμονα ήταν σημαντικά αυξημένη στην ομάδα NAC300 (p=0.04), ενώ δεν αναδείχθηκαν σημαντικές διαφορές στους υπόλοιπους δείκτες οξείδωσης.Συμπεράσματα. Η NAC ασκεί σημαντική προστατευτική δράση στην ηπατική βλάβη που προκαλείται από ΙΕΕ, χωρίς να παρατηρείται το ίδιο στην τοπική βλάβη του εντέρου. Επιπλέον χορήγηση NAC πριν την επαναιμάτωση δεν ανέδειξε κάποιο όφελος. Η δόση της NAC με το καλύτερο αποτέλεσμα ήταν αυτή των 300 mg/kg πριν την ισχαιμία.
Ο ρόλος του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ στη φυσιολογία των νευρώνων και σε διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος
Authors: Κυραργύρη Βασιλική
Published: August 2021

Τα μικρογλοιακά κύτταρα αποτελούν τα τοπικά ανοσοποιητικά κύτταρα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ) και μια πλούσια πηγή νευροδραστικών μεσολαβητών, ωστόσο η συνεισφορά τους στις φυσιολογικές διαδικασίες του εγκεφάλου, όπως η συναπτική πλαστικότητα, η μνήμη και η μάθηση δεν έχει κατανοηθεί προς το παρόν. Στην εργασία αυτή, χρησιμοποιήσαμε επίμυες με μερική απάλειψη της ΙκB κινάσης β, την βασικότερη κινάση ενεργοποίησης του επαγόμενου NF-κB μονοπατιού, επιλεκτικά σε κύτταρα μυελοειδικής προέλευσης (mIKKβKO) ή σε διεγερτικούς νευρώνες (nIKKβKO) με σκοπό να μετρήσουμε την αποτελεσματικότητα της συναπτικής διαβίβασης της οδού των παράπλευρων κλάδων Schaffer του ιππόκαμπου κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης ενδυνάμωσης (LTP) και της συντελεστικής εξαρτημένης μάθησης. Τα μη ενεργοποιημένα μικρογλοιακά κύτταρα των mIKKβKO επιμύων έδειξαν μειωμένη Iba1-ανοσολογική έκφραση, και χαμηλότερο επίπεδο έκφρασης του mRNA της IL-1β στον εγκέφαλό τους σε σχέση με τους επιμύες ελέγχου. Μετρήσεις των διεγερτικών μετασυναπτικών δυναμικών πεδίου (fEPSPs) που προκλήθηκαν με διέγερση της CA3-CA1 σύναψης στους mIKKβKO επίμυες έδειξαν αυξημένη συναπτική ενδυνάμωση σε απόκριση διπλού διεγερτικού παλμού και ενισχυμένη LTP κατόπιν διέγερσης υψηλής συχνότητας. Σε αντίθεση, οι nIKKβKO επίμυες έδειξαν φυσιολογική συναπτική διαβίβαση και έναρξη της LTP αλλά δυσλειτουργίες στην μεταγενέστερη φάση αυτής (Late LTP). Προκειμένου να κατανοήσουμε τις συνέπειες αυτών των δυσλειτουργιών της συναπτικής πλαστικότητας, στις διαδικασίες της μάθησης και της μνήμης, μετρήσαμε την εξέλιξη του εύρους των πληθυσμιακών δυναμικών (fEPSPs) στην CA1 περιοχή του ιπποκάμπου σε επίμυες κατά τη διάρκεια εκτέλεσης δοκιμής συντελεστικής εξαρτημένης μάθησης. Η IKKβ κινάση δεν ήταν απαραίτητη ούτε στα μικρογλοιακά κύτταρα ούτε στους νευρώνες των επιμύων, προκειμένου να μάθουν να πιέζουν τον μοχλό (ορεκτική συμπεριφορά) για να αποκτήσουν φαγητό (καταναλωτική συμπεριφορά) αλλά και στους δυο τύπους κυττάρων ήταν απαραίτητη για την τροποποίηση της ιπποκαμπο-εξαρτώμενης ορεκτικής, και όχι της καταναλωτικής συμπεριφοράς. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι τα μικρογλοιακά κύτταρα, μέσω της IKKβ κινάσης και κατεπέκταση της ενεργοποίησης του NF-κB, συμμετέχουν στη ρύθμιση της συναπτικής πλαστικότητας του ιπποκάμπου, και ότι τόσο τα μικρογλοιακά κύτταρα όσο και οι νευρώνες, μέσω της IKKβ, είναι απαραίτητα για την τροποποίηση των ιπποκαμπο-εξαρτώμενων συμπεριφορών των επιμύων κατά τη διάρκεια της συνειρμικής μάθησης.
Προσδιορισμός κλινικοεργαστηριακών παραμέτρων για την πρόβλεψη της βιολογικής συμπεριφοράς του μελανώματος του οφθαλμού
Authors: Ψινάκης Φίλιππος
Published: August 2021

Το μελάνωμα του ραγοειδούς αποτελεί τον συχνότερο κακοήθη πρωτοπαθή οφθαλμικό όγκο των ενηλίκων. Πρόκειται για εξαιρετικά επιθετικό όγκο, με δυνητικά θανατηφόρες μεταστάσεις για την πλειονότητα των ασθενών. Τα τελευταία έτη έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στην αξιοποίηση κυτταρολογικών και γενετικών παραγόντων που συμβάλλουν στην πρόγνωση της νόσου, αλλά και στην εύρεση και χρήση νέων θεραπευτικών σχημάτων. Από τους γενετικούς παράγοντες, τα γονίδια GNAQ και GNA11 έχουν περισσότερο μελετηθεί, και στο παρόν πόνημα εξετάζεται η χρησιμότητά τους ως παραγόντων πρόγνωσης.Στην παρούσα μελέτη χρησιμοποιήθηκε υλικό οφθαλμικών βολβών που αφαιρέ-θηκαν χειρουργικά την τελευταία 30ετία από 123 Έλληνες ασθενείς με διεγνωσμένο μελάνωμα του οφθαλμού. Τα επιδημιολογικά και τα παθολογοανατομικά (μακρο- και μικροσκοπικά) δεδομένα βρέθηκαν ανάλογα εκείνων της διεθνούς βιβλιογραφίας.Για τον μοριακό έλεγχο εξετάσθηκαν δείγματα παραφίνης από εξορυχθέντες οφθαλμούς 47 Ελλήνων ενηλίκων ασθενών με μελάνωμα ραγοειδούς χιτώνα. Ικανή ποσότητα DNA για τον έλεγχο που ακολούθησε είχαν 33 από τα δείγματα αυτά. Με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) και αλληλούχηση κατά Sanger αναζητήθηκαν μεταλλάξεις στα εξόνια 4 και 5 των GNAQ και GNA11. Τα δείγματα εξετάσθηκαν αρχικά όλα μαζί και στη συνέχεια χωρίστηκαν σε δύο ομάδες για να μελετηθούν, ανάλογα με τον χρόνο λήψης και διατήρησης. Η Α ομάδα περιελάμβανε 19 δείγματα των ετών 2012-2016 και η Β 14 δείγματα των ετών 1996-2005.Από τα 33 δείγματα που εξετάστηκαν, μετάλλαξη GNAQ ή GNA11 είχαν τα 14 (42,4%). Από αυτά, 6 δείγματα είχαν GNAQ (18,2%) και 8 GNA11 (24,2%). Σε ένα δείγμα βρέθηκε μια νέα μετάλλαξη. Σε όλα τα δείγματα οι μεταλλάξεις ήταν αμοιβαίως αποκλειόμενες και όλες αφορούσαν στο κωδικόνιο 209. Η συχνότητα των μεταλλάξεων στην ομάδα Α ήταν σημαντικά υψηλότερη από ό,τι στην ομάδα Β (57,9% και 21,4% αντίστοιχα).Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ δημογραφικών χαρακτηριστικών, εμφάνισης μεταλλάξεων και επιβίωσης των ασθενών. Το χρονικό διάστημα από τη λήψη του δείγματος (εξόρυξη) έως την εξέταση επηρέασε αρνητικά τα αποτελέσματα.
Βλάβη εξ επαναιματώσεως και προστασία με τη χρήση αντιοξειδωτικών ουσιών
Authors: Χατζηαθανασίου Γεώργιος
Published: August 2021

Εισαγωγή: Κατά την επαναιμάτωση ισχαιμούντος μυοκαρδίου, παράγονται ελεύθερες ρίζες του οξυγόνου, που σε αλληλεπίδραση με άλλους μηχανισμούς, όπως η υπερφόρτωση των κυττάρων με ασβέστιο και η διάνοιξη των πόρων μιτοχονδριακής διαπερατότητας (MPTP), προκαλούν επιβλαβείς επιδράσεις στα κύτταρα του μυοκαρδίου, γνωστές ως, βλάβη από επαναιμάτωση. Η βλάβη από επαναιμάτωση δεν ακυρώνει το όφελος από την έγκαιρη επαναιμάτωση, που είναι μεγάλο, αλλά το ελαττώνει σε κάποιο βαθμό.Σκοπός της μελέτης ήταν να διευκρινίσουμε αν η συνδυασμένη θεραπεία με την αντιοξειδωτική ουσία, ασκορβικό οξύ και το σιδηροδεσμευτικό φάρμακο δεσφεριοξαμίνη, (που ελαττώνει την παραγωγή ελευθέρων ριζών μέσω σιδηροκαταλυόμενων αντιδράσεων), έχει προστατευτική δράση έναντι της βλάβης από επαναιμάτωση. Μέθοδος: Είκοσι-δύο χοιρίδια υποβλήθηκαν σε γενική αναισθησία και σε ισχαιμία 45 λεπτών και επαναιμάτωση 3½ ωρών στην περιοχή της περισπωμένης στεφανιαίας αρτηρίας, με χρήση μπαλονιού αγγειοπλαστικής.Τα ζώα κατανεμήθηκαν τυχαιοποιημένα στην ομάδα θεραπείας (ΟΘ) στην οποία χορηγήθηκε ενδοφλέβια έγχυση 100 mg/kg ασκορβικού οξέος και 60 mg/kg δεσφεριοξαμίνης και στην ομάδα ελέγχου (ΟΕ), στην οποία δεν χορηγήθηκε φάρμακο.Η αναλογία (I/R) της εμφραγματικής (νεκρωτικής) περιοχής του μυοκαρδίου (Ι) σε σχέση με τη συνολική περιοχή σε κίνδυνο (R), μετά από 3½ ώρες επαναιμάτωσης υπολογίσθηκε με τη μέθοδο της χρώσης τετραζολίου (TTC). Η τελοδιαστολική πίεση της αριστερής κοιλίας (LVEDP), ο αριθμός των επεισοδίων κοιλιακών αρρυθμιών, η ροή στο αγγείο κατά TIMI και το κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας (LVEF) εξετάσθηκαν την πρώτη ώρα από την έναρξη της επαναιμάτωσης, ως περαιτέρω δείκτες της βαρύτητας της βλάβης.Αποτελέσματα: Το I/R στην ΟΘ (n=10) ήταν 27,9±2,2% και στην ΟΕ (n=9) ήταν 32,9±2,4% (p=0,15). Συνεπώς, παρά το γεγονός ότι παρατηρήθηκε μία τάση για μικρότερο έμφρακτο (I) στην ΟΘ, η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Αναφορικά με τις άλλες παραμέτρους που εξετάσθηκαν, επίσης η διαφορά δεν ήταν σημαντική, παρά την τάση για μικρότερο αριθμό κοιλιακών αρρυθμιών στην ΟΘ. Συμπέρασμα: Η συνδυασμένη ενδοφλέβια χορήγηση των αντιοξειδωτικών ασκορβικό οξύ και δεσφεριοξαμίνη, παρά την ύπαρξη μίας τάσης για μικρότερο έμφρακτο και λιγότερες αρρυθμίες, δεν προσφέρει μείζονα οφέλη στη μείωση της βλάβης του μυοκαρδίου από επαναιμάτωση. Η ενδοφλέβια χορήγηση ενδεχομένως δεν επιτυγχάνει τις απαιτούμενες συγκεντρώσεις αντιοξειδωτικών στους ιστούς, προκειμένου να ασκήσουν προστατευτική δράση.
Μελέτη της προθυμοσίνης α με τη χρήση ειδικών ραδιοεπισημασμένων παραγώγων του μορίου σε in vitro και in vivo τεχνικές
Authors: Καραχάλιου Χρυσούλα-Ευαγγελία
Published: August 2021

Η Προθυμοσίνη α (ΠροΤα) αποτελεί ένα εξελικτικά συντηρημένο πολυπεπτίδιο των θηλαστικών (μήκους 109 αμινοξέων στον άνθρωπο), το οποίο εμφανίζει πλειοτροπική ανοσοενισχυτική δράση. Το αμινο(Ν)-τελικό θραύσμα [1-28] του μορίου, το οποίο ταυτίζεται με το ανοσοενισχυτικό πεπτίδιο Θυμοσίνη α1 (Τα1) θεωρήθηκε αρχικά ως η ανοσοδραστική περιοχή του πολυπεπτιδίου. Πρόσφατα όμως δεδομένα υποστηρίζουν ότι η ΠροΤα ασκεί μια διακριτή ανοσοεπαγωγική δράση μέσω του καρβοξυ(C)-τελικού της θραύσματος [100-109] ή της κεντρικής περιοχής [51-89], στοχεύοντας τον υποδοχέα τύπου Toll 4 (Toll Like Receptor 4, TLR4). Στα πλαίσια της παρούσας διατριβής,αναπτύχθηκε ένα εξειδικευμένο παράγωγο της C-τελικής περιοχής ΠροΤα [100-109](ΠροΤα-D1), ικανό να ραδιοεπισημανθεί με τεχνήτιο-99m (99m Tc). Η ανοσοδραστικότητα του συμπλόκου του νέου παραγώγου με μη ραδιενεργό ρήνιο (185/187Re) ([185/187Re]ΠροΤαD1),δομικά όμοιο με το [99m Tc]ΠροΤα-D1, αξιολογήθηκε in vitro σε κατάλληλη ανοσοδοκιμασία και σε δοκιμασία κινητικής μελέτης της επιφανειακής έκφρασης του υποδοχέα TLR4 σε ανθρώπινα ουδετερόφιλα, συγκριτικά πάντα με την αντίστοιχη δραστικότητα του ακέραιου μορίου της ΠροΤα, διαφόρων πεπτιδικών ΠροΤα-παραγώγων αλλά και κατάλληλων αρνητικών μαρτύρων. Μελέτες κυτταρικής δέσμευσης που ακολούθησαν αποκάλυψαν εξειδικευμένη πρόσδεση του παραγώγου [99m Tc]ΠροΤα-D1 σε ανθρώπινα ουδετερόφιλα, η οποία είναι χρονο-εξαρτώμενη, υπόκειται σε κορεσμό και αναστέλλεται από την παρουσία του ακέραιου μορίου της ΠροΤα, του θραύσματος ΠροΤα[100-109] και του λιποπολυσακχαρίτη LPS, αλλά όχι από την Τα1, το κεντρικό θραύσμα ΠροΤα[51-89] και τους αρνητικούς μάρτυρες. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν την ύπαρξη ειδικών θέσεων πρόσδεσης της ΠροΤα σε ανθρώπινα ουδετερόφιλα, οι οποίες αναγνωρίζουν την C-τελική περιοχή ΠροΤα[100-109] και πιθανότατα εμπλέκουν τον υποδοχέα TLR4. Χάρη στις ιδιότητες του ραδιοϊσοτόπου που χρησιμοποιήθηκε για την επισήμανση του παραγώγου, το σύμπλοκο [99m Tc]ΠροΤα-D1 αξιολογήθηκε περαιτέρω σε in vivo μελέτες βιοκατανομής και απεικόνισης σε μοντέλο φλεγμονής σε ποντίκια. Οι μελέτες αυτές έδωσαν σημαντικές πληροφορίες φαρμακοκινητικής φύσεως αλλά κυρίως κατέδειξαν την ικανότητα του [99m Tc]ΠροΤα-D1 για εκλεκτική στόχευση εστιών φλεγμονής. Η στρατολόγηση του [99m Tc]ΠροΤα-D1 σε τόπους φλεγμονής, με βάση και τα αποτελέσματα κατάλληλου αρνητικού μάρτυρα, είναι ειδική και οφείλεται στην παρουσία της C-τελικής περιοχής ΠροΤα[100-109]. Συνολικά, η παρούσα διατριβή συνέβαλλε στη συλλογή σημαντικών πληροφοριών για την αποσαφήνιση του εξωκυτταρικού ρόλου της ΠροΤα, οι οποίες θα διευκολύνουν την πιθανή μελλοντική αξιοποίηση του πολυπεπτιδίου ή και του μικρότερου C-τελικού δεκαπεπτιδίου ΠροΤα[100-109] στην κλινική πράξη.
Οι φιλοσοφικές και παιδαγωγικές διαστάσεις της μουσικής σύμφωνα με τον Αριστείδη Κοϊντιλιανό
Authors: Νικολάου Ειρήνη
Published: August 2021

Σκοπός της διατριβής είναι η διεξοδική διερεύνηση και η ερμηνευτική ανασυγκρότησητων θέσεων του Αριστείδη Κοϊντιλιανού που εκτίθενται στο έργο του Περὶ μουσικῆς. Πιοσυγκεκριμένα αντιμετωπίζεται το έργο του Κοϊντιλιανού με σκοπό να αναδειχθούν εκείνα τασημεία που αφορούν την παιδαγωγική και φιλοσοφική διάσταση της μουσικής.Πραγματοποιήθηκε λεπτομερή μελέτη των αρχαίων πηγών η οποία συνδυάστηκε με τημελέτη και την κατανόηση της σχετικής με το θέμα βιβλιογραφίας. Για μια κατά το δυνατόνκαλύτερα τεκμηριωμένη παρουσίαση των ιδεών του Κοϊντιλιανού κρίθηκε σκόπιμο ναληφθούν υπόψη χωρία και από τα τρία βιβλία του έργου Περὶ μουσικῆς, αλλά και από έργαάλλων φιλοσόφων, στα οποία θίγονται θέματα μουσικής παιδείας και αξίας της μουσικής. ΟΑριστείδης Κοϊντιλιανός είναι συγγραφέας της ύστερης αρχαιότητας. Η δράση τουτοποθετείται μεταξύ του 1ου και 4ου μ. Χ. αιώνα, με μεγαλύτερη πιθανότητα δράσης στατέλη του 3ου στα πλαίσια του Ρωμαϊκού κράτους. Oι θέσεις του σχετικά με την ερμηνεία τουμουσικού φαινομένου βασίζονται στο συνδυασμό διαφόρων περιοχών της γνώσης, όπως τηςφιλοσοφίας, της μετρικής, της ρητορικής, της ψυχολογίας, της αρμονικής, της ρυθμικής καιτης κοσμολογίας. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της πραγματείας του. Μέσααπό το έργο του ερμηνεύεται η παιδευτική, η θεραπευτική και η ηθική δύναμη της μουσικής καθώς και οι κοσμολογικές προεκτάσεις που συνδέονται με αυτήν. Βασική του θέση είναι ότιοι μουσικές δομές απεικονίζουν τις ανθρώπινες, αλλά και τις κοσμικές δομές. Οι απόψειςτου Κοϊντιλιανού για τα θέματα που αφορούν τη μουσική παιδεία και την αξία τηςμουσικής, έχουν σαφείς επιδράσεις από την αρχαία παιδεία και περιέχουν πολλέςαναφορές σε αρχαίους φιλοσόφους, συγγραφείς και ποιητές. Αυτοί είναι ο Όμηρος, οΗσίοδος, ο Ηράκλειτος, ο Αριστοφάνης, ο Δάμων, ο Πλάτων. Επιπλέον έχει δεχθεί επιδράσειςαπό τον Αριστοτέλη και τον Αριστόξενο. Οι θέσεις του για την μουσική παιδεία αντιτίθενταικυρίως σε θέσεις, που δεν υποστήριζαν την παιδαγωγική και ηθική δύναμη της μουσικής,όπως είναι εκείνες του Φιλόδημου και του Σέξτου Εμπειρικού. Μοναδική στο έργο του είναιη ερμηνεία του μουσικού ήθους, μελωδικού και ρυθμικού. Αν αναλογιστούμε ότι η θεωρίατου ήθους της μουσικής δεν είχε άνθιση από τους ελληνιστικούς χρόνους και έπειτα μέσωτου Κοϊντιλιανού αναβιώνει η σχετική θεωρία. Επιπλέον υπογραμμίζεται έντονα στο έργοτου η θεωρία περί φύλων, η οποία ξεπερνά τα όρια μιας απλής διάκρισης μεταξύ θηλυκού,αρσενικού και μεσαίου γένους και αναδεικνύεται ως μια αρχή που ισχύει για τα πάντα.Εφαρμόζεται σε όλα τα έμψυχα και άψυχα πράγματα, στις έννοιες, στα γράμματα, στιςλέξεις, στους ποιητικούς πόδες, στις μουσικές αρμονίες, στους ρυθμούς, στα είδη τωνμουσικών οργάνων, ακόμη και στους παραγόμενους ήχους των πλανητών. Η παραπάνωδιάκριση εντάσσεται στη γενικότερη θεωρία του Κοϊντιλιανού περί κατηγοριοποίησης σετριάδες, που προϋποθέτει την ύπαρξη ενός μέσου και δύο άκρων.
Συστήματα επεξεργασίας οπτικοακουστικών πόρων
Authors: Τσίπας Νικόλαος
Published: August 2021

Στο πλαίσιο της παρούσας διδακτορικής διατριβής εισάγονται και μελετώνται νέα συστήματα επεξεργασίας οπτικοακουστικών πόρων με σκοπό την ταξινόμηση και αναζήτηση πληροφοριών σε διαδικτυακά περιβάλλοντα διαχείρισης και μετάδοσης οπτικοακουστικού περιεχομένου. Οι προτεινόμενες μέθοδοι εστιάζουν στη μονοτροπική και πολυτροπική σημασιολογική ανάλυση περιεχομένου με έμφαση στην αξιοποίηση τεχνικών μηχανικής μάθησης. Ειδικότερα, εισάγεται ένα μοντέλο συστημάτων επεξεργασίας οπτικοακουστικών πόρων που υποστηρίζει τη δυνατότητα ενσωμάτωσης αλγορίθμων σημασιολογικής ανάλυσης στη βάση μιας νέας αρχιτεκτονικής ιεραρχικής οργάνωσης. Παράλληλα, προτείνεται μια μεθοδολογία συνεργατικής δημιουργίας επισημάνσεων μέσω της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των χρηστών, με σκοπό τον εμπλουτισμό του περιεχομένου και την ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας συνόλων δεδομένων αληθείας. Στο πλαίσιο του προτεινόμενου ιεραρχικού μοντέλου οργάνωσης αναπτύσσεται και αξιολογείται ένα σύνολο καινοτόμων, ηχητικά-οδηγούμενων τεχνικών σημασιολογικής ανάλυσης οπτικοακουστικού περιεχομένου. Προτείνεται μια μέθοδος επιβλεπόμενης μάθησης για την ανάλυση περιεχομένου με σκοπό τη διάκριση ομιλίας και μουσικής. Χρησιμοποιείται μια αρθρωτή αρχιτεκτονική δύο επιπέδων, όπου σε πρώτο επίπεδο εντοπίζονται πιθανά σημεία μετάβασης μεταξύ ομοιογενών τμημάτων περιεχομένου, ενώ σε δεύτερο στάδιο γίνεται ταξινόμηση του περιεχομένου των τμημάτων που ορίζεται από διαδοχικά σημεία μετάβασης. Για την εκτίμηση της απόδοσης, η μέθοδος αξιολογείται συγκριτικά με δύο υπάρχουσες υλοποιήσεις αλγορίθμων αιχμής απο τη βιβλιογραφία καθώς και με βάση τα αποτελέσματα του διαγωνισμού MIREX 2015 στον οποίο συμμετείχε και σημείωσε την τρίτη καλύτερη επίδοση. Εισάγεται μια τεχνική κατάτμησης μουσικού περιεχομένου βασισμένη στον εντοπισμό επαναλαμβανόμενων τμημάτων περιεχομένου μέσω πινάκων ιδιο-διαφορών. Η ανίχνευση των επαναλαμβανόμενων τμημάτων επιτυγχάνεται μέσω μίας καινοτόμου μεθοδολογίας διανυσματικής κβάντισης που χρησιμοποιείται ως μηχανισμός προσαρμοστικού φιλτραρίσματος. Η εκτίμηση της απόδοσης του συστήματος πραγματοποιείται με τη χρήση ενός συνόλου δεδομένων 124 μουσικών έργων ενώ επίσης αξιολογείται συγκριτικά με αντίστοιχο αλγόριθμο αιχμής από τη βιβλιογραφία. Τελος, εισάγεται μια πολυτροπική μέθοδολογία δεικτοδότησης ομιλητών με χρήση τεχνικών βαθιάς μάθησης. Η ανάλυση της ηχητικής συνιστώσας πραγματοποιείται μέσω μιας πρωτότυπης σιαμαίας αρχιτεκτονικής ανατροφοδοτούμενων νευρωνικών δικτύων που εκπαιδεύεται βάσει της ομοιότητας μεταξύ ακολουθιών δειγμάτων ομιλητών. Η αξιοποίηση της οπτικής συνιστώσας επιτυγχάνεται με την ανάπτυξη ενός μηχανισμού πολυτροπικής σύντηξης που επιχειρεί τη συσχέτιση της φωνής και του προσώπου του εκάστοτε ομιλητή. Για την εκτίμηση της απόδοσης του αλγορίθμου χρησιμοποιούνται δύο σύνολα δεδομένων μεγάλης έκτασης και επιλέον ο αλγόριθμος αξιολογείται συγκριτικά με αντίστοιχο αλγόριθμο αιχμής από τη βιβλιογραφία.