bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Γονιδιακή ρύθμιση συστατικών που ρυθμίζουν το φαινότυπο των νεφρικών ποδοκυττάρων.
Authors: Τσοτάκος Νικόλαος
Published: August 2021

Τα νεφρικά ποδοκύτταρα αποτελούν ένα σημαντικό τμήμα του ηθμού διήθησης. Έχουν έναν μοναδικό φαινότυπο, ο οποίος διατηρείται από πρωτεΐνες όπως η ποδοκαλυκίνη και η νεφρίνη, η έκφραση των οποίων μειορρυθμίζεται σε παθολογικές καταστάσεις. Στην παρούσα μελέτη χρησιμοποιήθηκε ένα in vitro μοντέλο ανθρώπινων σπειραματικών επιθηλιακών κυττάρων ώστε να διερευνηθεί ο ρόλος των υψηλών επιπέδων γλυκόζης στην απορρύθμιση του ποδοκυτταρικού επιθηλιακού φαινοτύπου και να προσδιοριστεί το χρονικό πλαίσιο που απαιτείται για την ολοκλήρωση αυτής της μεταβολής. Στο σύστημα αυτό, μεταβολές που ενδεικνύουν μερική αποδιαφοροποίηση υπό την παρουσία υψηλών επιπέδων γλυκόζης λαμβάνουν χώρα. Αυτές περιλαμβάνουν απώλεια της ποδοκαλυκίνης, της νεφρίνης και του CD10/CALLA, ταυτόχρονα με την αυξορρύθμιση του μεσεγχυματικού δείκτη, ήτοι της βιμεντίνης, ενώ τα επίπεδα του WT1 και του Sp1 παραμένουν αμετάβλητα. Ο WT1 αλληλεπιδρά με έναν άλλο μεταγραφικό παράγοντα, τη CBP, και αυτή η αλληλεπίδραση μειώνεται κατά 40% στην παρουσία υψηλών επιπέδων γλυκόζης. Η παρούσα μελέτη δείχνει ότι η έκφραση των ειδικών για τα ποδοκύτταρα δείκτες υφίσταται αλλαγές σε διαφορετικά χρονικά σημεία, αφού η επαγόμενη από τη γλυκόζη μειορρύθμιση της ποδοκαλυκίνης είναι μια προοδευτική διαδικασία που προηγείται της μειορρύθμισης της νεφρίνης. Επιπλέον, τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης καταστέλλουν μόνιμα την πρόσδεση του WT1 στον υποκινητή του γονιδίου της ποδοκαλυκίνης, ενώ δεν επηρεάζουν την πρόσδεση του WT1 στον υποκινητή του γονιδίου της νεφρίνης. Η παρουσία υψηλών συγκεντρώσεων γλυκόζης επάγει μια φαινοτυπική μεταβολή των ποδοκυττάρων που έχει τα χαρακτηριστικά μερικής αποδιαφοροποίησης. Η απορρύθμιση του φυσιολογικού ποδοκυτταρικού φαινοτύπου επηρεάζει διαφορικά τους ποδοκυτταρικούς δείκτες, με την ποδοκαλυκίνη και το CD10/CALLA να μειορρυθμίζονται αρχικά και τη νεφρίνη να ακολουθεί αργότερα. Επιπλέον φαίνεται ότι ο WT1 δε σχετίζεται άμεσα με την αποκατάσταση των προηγουμένως μειορρυθμισμένων επιπέδων της ποδοκαλυκίνης και της νεφρίνης.
Αλληλεπίδραση μεσεγχυματικών κυττάρων (κυττάρων στρώματος) με υποπληθυσμούς αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων
Authors: Πελαγιάδης Ιορδάνης
Published: August 2021

Η αναγνώριση του ρόλου των μεσεγχυματικών κύτταρων (MSC) στην αιμοποίηση, ως μέρος του μικροπεριβάλλοντος του μυελού των οστών (ΒΜ), ανανέωσε το ενδιαφέρον για χρήση τους στην έκπτυξη αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (HSC) ομφαλοπλακουντιακό αίμα (CB). Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην αξιολόγηση της ex vivo έκπτυξης τόσο των CB-CD133+ όσο και CB- και ΒΜ-CD34+ HSC, παρουσία κυττάρων στρώματος με ή χωρίς τη προσθήκη αυξητικών παραγόντων. Τα HSC προέκυψαν μετά από ανοσομαγνητικό διαχωρισμό από CB και BM παιδιών. Καλλιεργήθηκαν για 10 ημέρες παρουσία ΜSC από BM παιδιών με τη προσθήκη ή όχι συνδυασμών αυξητικών παραγόντων που δρουν σε όψιμη ή πρώιμη φάση της αιμοποίησης, Πραγματοποιήθηκε ανοσοφαινοτυπικός χαρακτηρισμός, μελέτη ανάπτυξης αποικιών CFU-GM, αξιολόγηση των επιπέδων SDF-1a/Angio (με μέθοδο ELISA) και έκφρασης των μεταγραφικών παραγόντων Oct-4, Sox2, Nanog (με qPCR) των πληθυσμών που προέκυψαν μετά την ex-vivo έκπτυξη. Τα αποτελέσματά έδειξαν ότι δεν ήταν εφικτή η απόδοση καθαρού πληθυσμού CD133+. Τα MSC που προέρχονται από μυελό των οστών φαίνεται να υποστηρίζουν την έκπτυξη πληθυσμών με χαρακτηριστικά αρχεγονότητας, φαινόμενο που ενισχύεται με τη προσθήκη αυξητικών παραγόντων στη καλλιέργεια. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στα αποτελέσματα της έκπτυξης μεταξύ των συνδυασμών αυξητικών παραγόντων που δρουν σε πρώιμη ή όψιμη φάση της αιμοποίησης. Τα βιολογικά χαρακτηριστικά των CB αιμοποιητικών αρχέγονων κυττάρων φαίνεται να τα καθιστά πιο κατάλληλα από τα αντίστοιχα αυτόλογα του BM για την ex vivo έκπτυξη CD34+ κυττάρων. Η μεθοδολογική τυποποίηση και η καθιέρωση κατευθυντήριων οδηγιών είναι απαραίτητη για τη χρήση τους σε κλινικές εφαρμογές.
Leo III (717-741), the first iconoclast emperor
Authors: Pang Guoqing
Published: August 2021

Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Γ’ (717-741) προήλθε από την περίοδο της αναταραχής, αλλά κατάφερε να τερματίσει το κοινωνικό χάος και να έχει μια σταθερή βασιλεία. Η διατριβή δεν περιγράφει τη βασιλεία του Λέοντα Γ’ με χρονολογική σειρά, αλλά συζητά κάθε πολιτική του χωριστά, έτσι ώστε να δοθεί μια καλύτερη κατανόηση της βασιλείας του καθώς και του ρόλου του και της θέσης του στο πλαίσιο της βυζαντινής ιστορίας.Συγκεκριμένα, η διατριβή περιλαμβάνει έξι κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο αναλύει το ρόλο του Λέοντα Γ΄ στην ανάπτυξη του συστήματος των θεμάτων. Ο Λέων Γ’ χώρισε τα θέματα σε μικρότερα και άρχισε να αντικαθιστά τους γενικούς κομμερκιάριους με τα βασιλικά κομμέρκια. Με μια εκτεταμένη μεταρρύθμιση, το σύστημα των θεμάτων άσκησε τη διοικητική λειτουργία του. Το δεύτερο κεφάλαιο της διατριβής ασχολείται με την Εκλογή, την οποία εξέδωσε ο Λέων. Μετά τις αναλύσεις του αστικού δικαίου και του ποινικού κώδικα, μπορούμε να κατανοήσω ότι η Εκλογή αποσκοπούσε να δημιουργήσει μια σταθερή κοινωνία. Το τρίτο κεφάλαιο συζητάει τη σχέση μεταξύ του Λέοντα και της Ρώμης. Ο Λέων Γ’ προσπάθησε να ανακτήσει τον πλήρη έλεγχο της Ρώμης στο πρώτο μισό της βασιλείας του, αλλά τα μέτρα που έλαβε απέτυχαν. Η αυτοκρατορία είχε χάσει τον έλεγχο της βόρειας και κεντρικής Ιταλίας. Από την άλλη πλευρά, η εικονομαχία είχε σοβαρές συνέπειες στην σχέση των δύο πλευρών. Επιπλέον, η αυτοκρατορία δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να βοηθήσει την Ρώμη εναντίον των Λομβαρδών και έτσι η Ρώμη προσπάθησε να βρεί την προστασία από το βασίλειο των Φράγκων. Το τέταρτο κεφάλαιο ασχολείται με τη εικονομαχική πολιτική του Λέοντα. Ο Λέων είχε πραγματικά εικονομαχικές αντιλήψεις. Αλλά ήξερε καλά ότι η εικονομαχία θα φέρει κοινωνικό χάος, έτσι προσπάθησε να πάρει μετριοπαθή μέτρα στα εκκλησιαστικά ζητήματα. Με λίγα λόγια, η εικονομαχία ήταν μια σύγκρουση μεταξύ των δύο ταυτοτήτων του Λέοντα Γ΄, δηλαδή μεταξύ ενός πολιτικά φιλόδοξου αυτοκράτορα και ενός ακράδαντου εικονοκλάστη. Ο αυτοκράτορας κατόρθωσε να επιτύχει τον θρησκευτικό στόχο του μέσα από μια σειρά ειρηνικών μέτρων προπαγάνδας και σποραδικών εικονοκλαστικών πράξεων. Από την άλλη πλευρά, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λέοντα Γ’, το κυρίαρχο θέμα που προβαλλόταν στην κοινωνία δεν ήταν η εικονομαχία, αλλά ο έπαινος αυτού του νέου σωτήρα της αυτοκρατορίας. Το πέμπτο κεφάλαιο αναλύει την σχέση μεταξύ Λέοντα και Αράβων. Το έκτο κεφάλαιο αναλύει χωριστά τις εξωτερικές σχέσεις με την Βουλγαρία και την Χαζαρία.
An ecological examination of young children's museum-related perceptions
Authors: Ζάπρη Δήμητρα
Published: August 2021

Σκοπός της μελέτης είναι να προτείνει μια εναλλακτική οικοσυστημική προσέγγιση στη διερεύνηση της φύσης των αντιλήψεων που σχηματίζουν τα μικρά παιδιά σχετικά με τα μουσεία, καθώς και των συνθηκών όπου σχηματίζονται οι αντιλήψεις αυτές. Με βάση την οικολογική θεωρία της ανθρώπινης ανάπτυξης του Γιούρι Μπρονφεμπρένερ (1979) και τη θεωρία των προσφερόμενων δυνατοτήτων του Τζέημς Γκίμπσον (1986), η μελέτη επαναπροσδιορίζει τα μουσεία ως οικολογικούς τόπους, και τις αντιλήψεις ως οικολογικές οντότητες, που διαμορφώνονται μέσα από δυναμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ατόμων και του περιβάλλοντός τους. Μέσα από ένα τέτοιο οικοσυστημικό πρίσμα, η μελέτη επιχειρεί να εντοπίσει τις συγκειμενικές παραμέτρους των αντιλήψεων των μικρών παιδιών σχετικά με τα μουσεία, εφαρμόζοντας οικοσυστημικές ερευνητικές αρχές στο πνεύμα της ποιοτικής έρευνας. Συγκεκριμένα, η μελέτη ακολούθησε μια κατά βάση εθνογραφική προσέγγιση, συνδυάζοντας νατουραλιστικές ερευνητικές μεθόδους και σειρές ερωτηματολογίων, στα πλαίσια πολλαπλών μουσειακών επισκέψεων και αντίστοιχων ενοτήτων ανατροφοδότησης με παιδιά, προσωπικό των μουσείων και γονείς. Η έρευνα πεδίου επικεντρώθηκε σε ένα παράδειγμα του ελληνικού μουσειακού τοπίου, και διεξήχθη σε συνεργασία με τρία μουσεία, εννέα νηπιαγωγεία και δεκαεννέα παιδιά ηλικίας πέντε ετών με τις οικογένειές τους. Τα ευρήματα της μελέτης υποδεικνύουν μια αδύναμη σχέση ανάμεσα στα μουσεία και τα αναπτυξιακά περιβάλλοντα των μικρών παιδιών. Αφενός, τα μουσεία εμφανίζουν μια χαμηλότερου βαθμού δέσμευση απέναντι στα μικρά παιδιά και τις οικογένειές τους, στοιχείο το οποίο αντανακλάται και στην άποψη εκπαιδευτικών και γονέων ότι οι τρέχουσες εκπαιδευτικές παροχές των μουσείων δεν ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στις ανάγκες τους ή σε εκείνες των μικρών παιδιών. Αφετέρου, τα μικρά παιδιά εμφανίζουν μια ικανότητα να αντιλαμβάνονται ένα μεγαλύτερο εύρος δυνατοτήτων του μουσειακού χώρου, στοιχείο το οποίο αντανακλάται και στα αυξημένα επίπεδα αυτοπεποίθησής τους με τη συμμετοχή τους στο ερευνητικό πρόγραμμα. Οι αντιλήψεις αυτές, ωστόσο, τείνουν να μην υποστηρίζονται μακροπρόθεσμα, εφόσον οι γονείς τείνουν αντίστοιχα να μην περιλαμβάνουν τις μουσειακές επισκέψεις στον ελεύθερό τους χρόνο. Τα καίρια ζητήματα που ανακύπτουν από τα ευρήματα αυτά αφορούν στην προσβασιμότητα – διανοητική και φυσική – των χώρων πολιτιστικής αναφοράς, και τη σχέση τους με την τοπική κοινότητα. Σχετικά με τα ζητήματα αυτά, η μελέτη προτείνει ένα μακροπρόθεσμο πλαίσιο μουσειακής αγωγής για την πρώιμη ανάπτυξη βιώσιμων σχέσεων μεταξύ μουσείου και τοπικής κοινότητας, ώστε το μουσείο να «κοινωνικοποιηθεί» ως κοινοτικό εφόδιο στα πολιτισμικά συμφραζόμενα των οικογενειών.
Τα πρότυπα των γυναικείων μορφών στο μυθιστόρημα του Απουλήιου και οι λογοτεχνικές μεταμορφώσεις τους
Authors: Παπαδημητρίου Αθανάσιος
Published: August 2021

Στο μυθιστόρημα του Απουλήιου, Metamorphoses, ο πρωταγωνιστής του, Λούκιος, μεταμορφωμένος σε όνο και περιπλανώμενος σε έναν κόσμο, όπου τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται, συναντά ο ίδιος γυναίκες ή ακούει ιστορίες, όπου πρωταγωνιστούν γυναικεία πρόσωπα. Πρόκειται για μάγισσες, θεές φοβερές, γυναίκες γενναίες, ερωτευμένες και πιστές, ή κακούργες και μοιχαλίδες. Στο τέλος, επεμβαίνει η θεά Ίσις και τον σώζει από τις ταλαιπωρίες. Η μελέτη ακριβώς αυτών των γυναικείων μορφών αποτελεί το κεντρικό θέμα της παρούσας διατριβής. Αρχικά, καταδεικνύεται η λογοτεχνική κατασκευή τους με υλικό, το οποίο ο Απουλήιος λαμβάνει από την προγενέστερη ποιητική και πεζογραφική παράδοση, ελληνική και λατινική. Ωστόσο, η σύνθεση των γυναικείων χαρακτήρων δεν πραγματοποιείται άτεχνα, αλλά αποδεικνύει πως ο συγγραφέας εργάστηκε με ένα σαφές σχέδιο. Πράγματι, η προκείμενη μελέτη διαπιστώνει ότι, ενώ σε κάθε γυναικείο πρόσωπο είναι παρόντα στοιχεία από διάφορα λογοτεχνικά είδη, ένα από αυτά είναι όμως κυρίαρχο. Ο Απουλήιος χειρίζεται δεξιοτεχνικά το παραπάνω υλικό με το να επεκτείνει και να συγχέει τα όρια μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών. Βέβαια, δεν πρόκειται για μια απλή παρώδηση με στόχο τη δημιουργία κωμικής ατμόσφαιρας. Τα γυναικεία πρόσωπα του έργου, αποτελούμενα από τα παραπάνω στοιχεία μεταμορφώνονται, όχι εξωτερικά αλλά χαρακτηρολογικά, ώστε να ενταχθούν πλέον στο συγγραφικό είδος του μυθιστορήματος. Η εξέταση αυτής της ειδολογικής μεταλλαγής και η ανάδειξη μέσω αυτής του συγγραφικού σχεδίου αποτελεί την πρωτοτυπία της διατριβής. Τέλος, συμπεραίνεται πως η Ίσις, η υπέρτατη θεά του ενδέκατου βιβλίου, δεν τερματίζει μόνο τη μεταμόρφωση του ήρωα, αλλά και η ίδια ίσταται πέρα από τον κύκλο των αέναων αλλαγών, που διέκριναν τις υπόλοιπες γυναικείες μορφές του έργου. Στο πρόσωπό της κορυφώνεται η συγγραφική επιδίωξη για τη γέννηση του νέου είδους, του μυθιστορήματος. Είναι το τέλος της περιπέτειας σε έναν κόσμο απατηλό, και συγχρόνως η απαρχή του καινούργιου, που αναδύεται, συγχωνεύοντας το παλιό και μεταμορφώνοντάς το σε μια νέα πραγματικότητα, τη μυθιστορηματική.
Μελέτη της συχνότητας και της επίπτωσης των ερπητοϊών σε υγιείς αιμοδότες και πολυμεταγγιζόμενους ασθενείς στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο
Authors: Ρούκα Ερασμία
Published: August 2021

Εισαγωγή: Oι ανθρώπινοι ερπητοϊοί (HHVs) είναι δίκλωνοι DNA ιοί, που χαρακτηρίζονται από την ικανότητα να λαθροβιούν στα κύτταρα του ξενιστή τους κυρίως μέσω μηχανισμών αποφυγής της ανοσιακής του απόκρισης. Τόσο οι πρωτοπαθείς όσο και οι δευτεροπαθείς HHV λοιμώξεις έχουν συσχετιστεί με μεγάλη νοσηρότητα και θνητότητα στους μη ανοσοϊκανούς ασθενείς. Παράλληλα οι HHVs τύπου 4 και 8 είναι γνωστοί για την ογκογονικότητα τους. Σκοπός: Ο σκοπός διεξαγωγής της παρούσας μελέτης ήταν: 1. Η διερεύνηση του μοριακού επιπολασμού των HHVs 1-6 και 8 σε πληθυσμιακό δείγμα Ελλήνων αιμοδοτών 2. Η διερεύνηση του μοριακού επιπολασμού των HHVs 4-5 σε πληθυσμιακό δείγμα Ελλήνων ασθενών με μεσογειακή αναιμία 3. Η σύγκριση των δύο πληθυσμών ως προς το ποσοστό μοριακής ανίχνευσης των HHVs 4-5 ώστε να διερευνηθεί η πιθανότητα μετάδοσης τους μέσω των μεταγγίσεων 4. Η συσχέτιση της μοριακής ανίχνευσης των HHVs με δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων και, 5. Η αναζήτηση και λειτουργική ανάλυση νέων γονιδίων-πιθανών στόχων του HHV-4. Υλικά και Μέθοδοι: Μελετήθηκε με τη μέθοδο της τυχαίας δειγματοληψίας πληθυσμός Ν1=401 υγιών αιμοδοτών καθώς και πληθυσμός Ν2=76 ασθενών με μεσογειακή αναιμία. Το DNA των HHVs αναζητήθηκε σε δείγματα ολικού αίματος. Για κάθε ιό χρησιμοποιήθηκε ειδική αντίδραση ενίσχυσης της γονιδιακής ακολουθίας με προτυποποιημένες εμπορικές δοκιμασίες. Για την ανεύρεση νέων γονιδίων-στόχων του HHV-4 κατασκευάστηκε το δίκτυο αλληλεπίδρασης του διαμεσολαβητή της απόπτωσης BIM που καταστέλλεται επιγενετικά από τον HHV-4 ενώ πραγματοποιήθηκε και ανάλυση της πιθανής λειτουργίας των εμπλεκόμενων στο δίκτυο γονιδίων με την εφαρμογή σύγχρονων εργαλείων βιοπληροφορικής. Αποτελέσματα: Τα ποσοστα ανίχνευσης (%) των HHVs 4-6 και 8 στον υγιή πληθυσμό ήταν 21.2, 0.25, 3.5 και 0.5 αντίστοιχα. Οι HHVs 1-3 δεν ανιχνεύτηκαν σε κανένα από τα 401 δείγματα του πληθυσμού Ν1. Τόσο σε μονοπαραγοντική όσο και σε πολυπαραγοντική ανάλυση διαπιστώθηκε ότι ο τόπος κατοικίας σχετίζεται με την πιθανότητα ανίχνευσης του HHV-4 DNA (p=0.037 και p=0.025 αντίστοιχα). Στους πάσχοντες, σε 14 από τα 76 εξεταζόμενα δείγματα ανιχνεύτηκε HHV-4 DNA (18.42%) ενώ HHV-5 DNA ανιχνεύτηκε σε ένα δείγμα (1.315%). Δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά στον μοριακό επιπολασμό του HHV-4 μεταξύ ασθενών και μαρτύρων. Δεν κρίθηκε σκόπιμη η σύγκριση του μοριακού επιπολασμού του HHV-5 λόγω της πολύ μικρής συχνότητας ανίχνευσης. Από την βιοπληροφορική ανάλυση βρέθηκε, ότι συνολικά 59 γονίδια συνθέτουν το ρυθμιστικό δίκτυο του BIM. Τα γονίδια αυτά όπως προέκυψε από την οντολογική ανάλυση συμμετέχουν σε κυτταρικά μονοπάτια, που σχετίζονται με την καρκινογένεση, τις λοιμώξεις από άλλους μολυσματικούς παράγοντες όπως η φυματίωση και η τοξοπλάσμωση καθώς και με νευροεκφυλιστικές ασθένειες όπως η νόσος του Alzheimer, η νόσος του Parkinson, η πλάγια μυατροφική σκλήρυνση και η ασθένεια Huntington.
Η παθητική ανύψωση των κάτω άκρων κατά τη διάρκεια καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης σε χοίρειο μοντέλο κοιλιακής μαρμαρυγής
Authors: Δραγουμάνος Βασίλειος
Published: August 2021

Η βέλτιστη τοποθέτηση των θυμάτων καρδιακής ανακοπής κατά τη διάρκεια καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης (ΚΑΑ) συνεχίζει να είναι αμφιλεγόμενη. Αν και δεν έχει προταθεί συγκεκριμένη θέση, το θύμα συνιστάται να τοποθετείται σε σταθερή επιφάνεια. Η παθητική ανύψωση των κάτω άκρων (ΠΑΚΑ) ανακατανέμει το φλεβικό φορτίο των κάτω άκρων προς την κεντρική κυκλοφορία προκαλώντας αύξηση του προφορτίου, του όγκου παλμού και της καρωτιδικής ροής αίματος. Ο σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνηθεί η επίδραση της ΠΑΚΑ κατά τη διάρκεια ΚΑΑ στη νευρολογική έκβαση, στην επιστροφή της αυτόματης κυκλοφορίας (ΕΑΚ) και στην 24ωρη επιβίωση χοίρειων μοντέλων κοιλιακής μαρμαρυγής. Προκλήθηκε κοιλιακή μαρμαρυγή η οποία παρέμεινε αθεράπευτη για 8 λεπτά σε 20 χοίρους. Τα πειραματόζωα τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες, την ομάδα ελέγχου (n=10) στην οποία πραγματοποιήθηκε συμβατική KAA και την ομάδα ΠΑΚΑ (n=10) στην οποία πραγματοποιήθηκε KAA με ανύψωση των κάτω άκρων σε γωνία 45º με τη βοήθεια ειδικά σχεδιασμένης μεταλλικής κατασκευής. Και οι δυο ομάδες αναζωογονήθηκαν σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Τα καταληκτικά σημεία του πειράματος ήταν η ΕΑΚ ή η ασυστολία. Παρατηρήθηκε ΕΑΚ σε 6 πειραματόζωα της ομάδας ελέγχου και σε 9 πειραματόζωα της ομάδας ΠΑΚΑ (p=0,121,OR=0,16 95%CI:0,01-1,87). Πριν τον πρώτο απινιδισμό η πίεση πλήρωσης των στεφανιαίων αγγείων (ΠΠΣΑ) ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στην ομάδα ΠΑΚΑ (22,8±9,5 vs.10,6±6.5,p<0,004) χωρίς να παρατηρηθούν περαιτέρω διαφορές. Όλα τα πειραματόζωα με ΕΑΚ επιβίωσαν μετά απο 24 ώρες. Η κλίμακα νευρολογικής επαγρύπνησης ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στα πειραματόζωα που αναζωογονήθηκαν σε γωνία 45º (90±10 vs.76,6±12,1,p=0,037). Η ΠΑΚΑ κατά τη διάρκεια ΚΑΑ αυξάνει σημαντικά την ΠΠΣΑ μόνο πριν τον πρώτο απινιδισμό χωρίς πρόσθετα ωφέλη στην ΕΑΚ ή την 24ωρη επιβίωση. Αντιθέτως, η ΚΑΑ σε γωνία 45º βελτιώνει την 24ωρη νευρολογική έκβαση σε χοίρειο μοντέλο παρατεταμένης κοιλιακής μαρμαρυγής.
Αντιμετώπιση των κατολισθήσεων με πασσάλους
Authors: Παπαβασιλείου Αικατερίνη
Published: August 2021

Στην παρούσα διατριβή διερευνάται το σύνθετο πρόβλημα της αλληλεπίδρασης εδάφους-πασσάλου μίας σειράς σταθεροποιητικών πασσάλων με ελεύθερη κεφαλή ή με α-γκύρωση στην κεφαλή τους και η πρόσθετη δύναμη αντίδρασης που ασκούν οι πάσσαλοι στο ολισθαίνον πρανές όταν καλούνται να το σταθεροποιήσουν. Για το λόγο αυτό διενεργούνται παραμετρικές αναλύσεις με τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων χρη-σιμοποιώντας το λογισμικό πεπερασμένων στοιχείων Abaqus. Σκοπός των παραμετρι-κών αναλύσεων είναι η καλύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς του μοντέλου εδάφους – πασσάλου και η κατάρτιση διαγραμμάτων σχεδιασμού για διαφορετικές διατάξεις πασσάλων, διαφορετικά εδαφικά υλικά και διαφορετικές γεωμετρίες του προβλήματος. Με τη βοήθεια των διαγραμμάτων αυτών και γνωρίζοντας κανείς την πρόσθετη δύναμη που απαιτείται για την επίτευξη του επιθυμητού συντελεστή ασφαλείας στο πρανές μπορεί να γίνει η επιλογή της βέλτιστης διάταξης των πασσάλων για την εκάστοτε περί-πτωση.Αρχικά επιλέγεται το απλοποιημένο τρισδιάστατο αριθμητικό μοντέλο, το οποίο προσο-μοιώνει μία σειρά πασσάλων σταθεροποίησης και το οποίο θα χρησιμοποιηθεί στη συ-νέχεια για διενεργηθούν οι παραμετρικές αναλύσεις. Το τρισδιάστατο αυτό μοντέλο πρέπει να προσεγγίζει όσο το δυνατόν ακριβέστερα το φυσικό σύστημα εδάφους–πασσάλου και να παρακολουθεί την αλληλεπίδραση τόσο του συστήματος εδάφους – πασσάλου όσο και αυτή των γειτονικών πασσάλων. Διερευνούνται διάφοροι παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων που προκύπτουν από την επίλυση του μοντέλου, όπως είναι για παράδειγμα οι διαστάσεις του κανάβου και η πύκνωση των στοιχείων.Διενεργείται πλήθος παραμετρικών αναλύσεων για την κατανόηση της συμπεριφοράς μίας σειράς σταθεροποιητικών πασσάλων με ελεύθερη κεφαλή και με αγκύρωση στην κεφαλή. Μελετάται ο τρόπος που επιδρούν διάφορες παράμετροι στην πρόσθετη δύναμη αντίστασης που συνεισφέρουν οι πάσσαλοι και η οποία αντιτίθεται στην ολίσθηση καθώς και στα φορτία διατομής που αναπτύσσονται σε αυτούς. Στην περίπτωση των πασσάλων με αγκύρωση στην κεφαλή υπολογίζεται και η δύναμη της αγκύρωσης. Οι παράμετροι που εξετάζονται είναι οι εδαφικές ιδιότητες της ολισθαίνουσας μάζας και του σταθερού υποβάθρου, τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά της κατολίσθησης (βάθος ολισθαίνουσας μάζας) και του πασσάλου (μήκος, βάθος έμπηξης στο σταθερό υπόβαθρο και διάμετρος), της διάταξης των πασσάλων (αξονική απόσταση μεταξύ τους) και η αντοχή της επιφάνειας ολίσθησης.Από την επεξεργασία των αποτελεσμάτων των αριθμητικών αναλύσεων προκύπτουν τα διαγράμματα σχεδιασμού. Στα διαγράμματα αυτά η πρόσθετη δύναμη αντίδρασης απει-κονίζεται συναρτήσει μεγεθών τα οποία είναι απαραίτητα για το σχεδιασμό και τη λει-τουργικότητα του έργου όπως η μετατόπιση της ολισθαίνουσας μάζας, η μετατόπιση της κεφαλής του πασσάλου, η μέγιστη ροπή και η μέγιστη τέμνουσα που αναπτύσσονται σε αυτόν και η οριζόντια συνιστώσα της αγκύρωσης (στην περίπτωση όπου η κεφαλή του πασσάλου δεν είναι ελεύθερη, αλλά δεσμεύεται με μία αγκύρωση).
Ο προγνωστικός ρόλος του διαλυτού ST2 σε διαβητικούς ασθενείς τύπου 2 με αρχόμενη διαστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας
Authors: Φουστέρης Ευάγγελος
Published: August 2021

Ο διαλυτός ST2, ένα μέλος της Toll/IL-1 υπεροικογένειας, θεωρείται ως δεσμευτικός υποδοχέας της IL-33 αναστέλλοντας την προστατευτική δράση αυτής της κυτταροκίνης στην αθηρωμάτωση και αναδιαμόρφωση του μυοκαρδίου. Ερευνήσαμε τις διαφορές στα επίπεδα του διαλυτού ST2 και άλλων κλασικών βιοδεικτών μεταξύ υγιών μαρτύρων και ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) με και χωρίς διαστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας (ΔΔΑΚ). Δευτερευόντως, διερευνήσαμε την προβλεπτική ικανότητα του διαλυτού ST2 στην εγκατάσταση ΔΔΑΚ σε ασθενείς με ΣΔτ2.Συμπεριλάβαμε 158 εθελοντές, οι οποίοι μετά από εκτενή υπερηχογραφικό καρδιολογικό έλεγχο χωρίστηκαν σε 4 ομάδες: Ομάδα Α: 42 υγιείς μάρτυρες, Ομάδα Β: 18 άτομα χωρίς ΣΔτ2 με ΔΔΑΚ, Ομάδα Γ: 48 άτομα με ΣΔτ2 χωρίς ΔΔΑΚ και Ομάδα Δ: 50 άτομα με ΣΔτ2 και ΔΔΑΚ. Οι ασθενείς επανεξετάστηκαν μετα από 6, 12, 24 μήνες. O διαλυτός ST2 μετρήθηκε με ELISA.Οι ασθενείς με ΣΔτ2 με ΔΔΑΚ (p<0.001) ή χωρίς ΔΔΑΚ (p=0.007) εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα διαλυτού ST2 σε σχέση με τα άτομα χωρίς ΣΔτ2. Η σχέση αυτή βρέθηκε και για την hs-CRP ενώ δεν επιβεβαιώθηκε για το BNP. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση η HbA1c αναδείχθηκε ότι σχετίζεται θετικά και ανεξάρτητα με τις τιμές του ST2. Στην προοπτική μελέτη, το 54.16% των ατόμων της ομάδας Γ εμφάνισαν νέα ΔΔΑΚ. Η λογιστική παλινδρόμηση ανέδειξε τα τριγλυκερίδια νηστείας και την hs-CRP ως τους βιοδείκτες εκείνους που μπορούν να προβλέψουν την εγκατάσταση ΔΔΑΚ σε ΣΔτ2 ασθενείς εντός 24μήνου. Ο διαλυτός ST2 δεν είχε τέτοια προβλεπτική ικανότητα.Οι ασθενείς με ΣΔτ2 εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα ST2 σε σχέση με άτομα χωρίς ΣΔτ2. Η παρουσία ΔΔΑΚ επί ΣΔτ2 συνδέεται με ακόμη υψηλότερα επίπεδα ST2. Τα τριγλυκερίδια νηστείας και η hs-CRP μπορούν να προβλέψουν την εμφάνιση νέας ΔΔΑΚ σε ΣΔτ2 ασθενείς εντός 24μήνου, ενώ ο διαλυτός ST2 δεν έχει τέτοια δυνατότητα.
Study of the cellular signaling pathways during latent infection and reactivation by HSV-1 (Herpes Simplex Virus type 1)
Authors: Βλαχάβα Βιργινία-Μαρία
Published: August 2021

Ο HSV-1 είναι ένας DNA ιός που ανήκει στην οικογένεια των ερπητοϊών (Herpesviridae) και συγκεκριμένα στην οικογένεια των α-ερπητοϊών (Alphaherpesvirinae). Είναι νευροτρόπος ιός ο οποίος πραγματοποιεί λυτικό κύκλο στα επιθηλιακά κύτταρα ενώ στα νευρικά κύτταρα βρίσκεται σε λανθάνουσα φάση. Ο λυτικός κύκλος του HSV-1 λαμβάνει χώρα σε τρεις φάσεις, την άμεσα πρώιμη (α), την πρώιμη (β) και την όψιμη(γ) και αποτελεί χαρακτηριστικό τρόπο έκφρασης των γονιδίων των ερπητοϊών. Στα πλαίσια της παρούσας διδακτορικής διατριβής διερευνήθηκαν μηχανισμοί που διέπουν την μόλυνση από τον ιό του απλού έρπητα τύπου Ι (HSV-1). Συγκεκριμένα, διερευνήθηκε η δράση του CD40L και ο ρόλος του στην έκβαση της μόλυνσης από τον HSV-1. Επιπλέον, διερευνήθηκε το πρότυπο μεθυλίωσης κυτταρικών γονιδίων σε διάφορα στάδια της μόλυνσης από τον ιό.Ως προς το πρώτο σκέλος της εργασίας, κατά την οποία διερευνήθηκε η δράση του CD40L στην μόλυνση από τον HSV-1, βρέθηκε ότι ο CD40L παρεμποδίζει την εξέλιξη της μόλυνσης άμεσα, μετά την είσοδο του ιού στο κύτταρο. Μελετήθηκαν διάφορα στάδια της μόλυνσης καθώς κ αντιϊκοί μηχανισμοί ενώ έμφαση δόθηκε στον μηχανισμό της αυτοφαγίας. Συνολικά, ο ιός παρεμποδίζεται από την ενεργοποίηση του μονοπατιού του CD40L μέσω ενός μηχανισμού που σχετίζεται με την κινάση PI3K και είναι ανεξάρτητος της αυτοφαγίας.Ως προς το δεύτερο σκέλος της διατριβής, μελετήθηκε το πρότυπο μεθυλίωσης του κυτταρικού γονιδιώματος σε λυτική κ λανθάνουσα μόλυνση με τον ιό HSV-1 δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο πρότυπο μεθυλίωσης γονιδίων που κωδικοποιούν για ένζυμα που σχετίζονται με επιγενετικά φαινόμενα. Βρέθηκε ότι στην άμεσα πρώιμη κ πρώιμη φάση του λυτικού κύκλου υπάρχει έντονη διακύμανση των επιπέδων μεθυλίωσης των κυτταρικών γονιδίων ενώ στην όψιμη φάση της μόλυνσης και κατά τη λανθάνουσα κατάσταση το πρότυπο μεθυλίωσης είναι διαφορετικό από την κατάσταση ηρεμίας αλλά σταθερό.
Νερόμυλοι βυζαντινών και μεταβυζαντινών χρόνων στην πέριξ της Θεσσαλονίκης περιοχής
Authors: Σιαξαμπάνη-Στεφάνου Χαρίκλεια
Published: August 2021

Στόχος της έρευνας είναι η καταγραφή και τεκμηρίωση των νερόμυλων βυζαντινών και μεταβυζαντινών χρόνων γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε είναι αυτή της τεκμηρίωσης των μνημείων και κάθε μύλος αντιμετωπίστηκε ως μεμονωμένο μνημείο. Εξετάστηκαν τρια υδρομυλικά συστήματα: 1) της Πολίχνης με δέκα μύλους, δυο από τους οποίους φέρουν κεραμοπλαστικό σταυρό στην όψη του υδατόπυργου,που σημαίνει μοναστική ιδιοκτησία. Ανασκαφή σε τρεις από αυτούς έδωσε ευρήματα 12ου-13ου αι. ,2) του Ρετζικίου με δέκα μύλους. Ανασκαφή σε 1 από αυτούς έδωσε υστεροβυζαντινή κεραμική. Ερευνάται η σχέση τους με δυο πυργόσπιτα και δυο λουτρά, 3) του Πανοράματος με δώδεκα μύλους, εκ των οποίων ο ένας είναι κατασκευασμένος πάνω σε υδραγωγό, ένας άλλος φέρει κεραμοπλαστικό σταυρό και ένας τρίτος βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την παλαιοχριστιανική βασιλική του Πανοράματος. Αναφέρονται σε έγγραφα του 12ου αιώνα, καθώς τα εισοδήματά τους αποδίδονταν στη μονή Παντοκράτορος της Κωνσταντινούπολης. Η μελέτη του μύλου της Βόλβης (14ος αι.) και του συγκροτήματος της Γαλάτιστας με πύργο (11ος αι.) έδωσαν δυνατότητες τυπολογικών συγκρίσεων με τους μύλους της Θεσσαλονίκης. Τα συμπεράσματα αφορούν : 1) στην τεχνογνωσία της άλεσης , 2) στον υπολογισμό του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης, βάσει της δυνατότητας άλεσης 30 μύλων και της κατανάλωσης αλεύρου, στην υστεροβυζαντινή εποχή, 3) στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των περιοχών όπου είναι εγκατεστημένοι οι μύλοι, 4) στην παρουσία κτημάτων γύρω από τη Θεσσαλονίκη στην ύστερη βυζαντινή εποχή και την σχέση με τις ιδιοκτησίες του Αγίου Όρους. Επιχειρήθηκε μια νέα ανάγνωση της ιστορίας των περιοχών γύρω από την πόλη.
Γλυπτά της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης και οι σύγχρονες τάσεις των δημόσιων εικαστικών παρεμβάσεων
Authors: Παναγιωτάκης Σταύρος
Published: August 2021

Ο συνδυασμός της αρχιτεκτονικής και της γλυπτικής, είναι εκείνος που δημιουργεί τους χώρους ζωής, μακράς διάρκειας, όπου ο άνθρωπος ζει την κοινωνική του καθημερινότητά. Η έρευνα επικεντρώνεται στη δημόσια γλυπτική και στο σκεπτικό με το οποίο κάθε φορά αυτή εντάσσεται, λειτουργεί και επηρεάζει τον αρχιτεκτονικό δημόσιο χώρο. Στόχος είναι να γίνει κατανοητός ο ρόλος της γλυπτικής σήμερα και να διευκρινιστεί ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι διάφοροι φορείς τα γλυπτά του δημόσιου αστικού χώρου και το τι αντιπροσωπεύουν αυτά για τους ίδιους. Στο πρώτο κεφάλαιο καταγράφονται, και αξιολογούνται τα γλυπτά που εγκαταστάθηκαν στα όρια του Δήμου Θεσσαλονίκης. Επιπλέον στο εικονογραφημένο παράρτημα συντάχτηκαν κάρτες ταυτότητας έργου όπου καταχωρήθηκαν τα βασικά στοιχεία για κάθε γλυπτό (π.χ. ο τίτλος και η κατηγορία του έργου, το όνομα του γλύπτη και του φορέα ανάθεσης, η χρονολογία και ο τόπος εγκατάστασης, ο τρόπος ανάθεσης του έργου και ο προϋπολογισμός, φωτογραφία του κάθε εξεταζόμενου έργου, ένα απόσπασμα τοπογραφικού, καθώς και μία σύντομη περιγραφή του γλυπτού και του τόπου εγκατάστασης). Στο δεύτερο κεφάλαιο διερευνήθηκε το θεσμικό πλαίσιο που διέπει ως τις μέρες μας τις αναθέσεις καλλιτεχνικών έργων (γλυπτών) στο δημόσιο χώρο, στην Ελλάδα. Στο εικονογραφημένο τρίτο κεφάλαιο διερευνήθηκαν 40 παραδείγματα από διαφορετικές περιοχές της γης, σε θέματα που αφορούν στην άμεση, οργανική, και αυθόρμητη σχέση της Δημόσιας τέχνης με ένα κοινό. Το «μνημείο», που τοποθετείται προς δημόσια θέαση, είναι η ατομική, συλλογική και διαχρονική έκφραση, του πνεύματος της εποχής στην οποία δημιουργήθηκε. Γίνεται ένας διαρκής φορέας των καλλιτεχνικών αξιών που πρεσβεύει. Το έργο του καλλιτέχνη που τοποθετήθηκε σε ένα δημόσιο χώρο, προορίζεται να λειτουργεί στον πραγματικό χρόνο και ταυτίζεται με την πολιτισμική ενέργεια της εποχής του. Το γλυπτό γίνεται τοπόσημο και σύμβολο για την ταυτότητα της πόλης, ενώ παράλληλα θεωρείται το κατεξοχήν πεδίο κριτικής σκέψης μιας δημοκρατικής κοινωνίας.
Clusters και περιφερειακή οργάνωση στην ευρωπαϊκή ένωση
Authors: Φάλλας Ιωάννης
Published: August 2021

Η παρούσα διατριβή εξετάζει περιφερειακούς παράγοντες που επηρεάζουν την μετατροπή των Clusters παραδοσιακών κλάδων της οικονομίας σε clusters έντασης γνώσης, μέσα από τον έλεγχο της συσχέτισης δεδομένων από Clusters και των Περιφερειών που τα φιλοξενούν. Για διευκόλυνση της σύγκρισης των δεδομένων, η εργασία επικεντρώθηκε στον κλάδο ξύλου – βιομάζας - βιοενέργειας. Αρχικά, επιλέχθηκε ένας αριθμός παραμέτρων των Περιφερειών για τις οποίες υφίστανται διαθέσιμα στοιχεία. Κατόπιν, μετά από μια ανασκόπηση της υφιστάμενης βιβλιογραφίας για τα Clusters, τα clusters ομαδοποιήθηκαν σε έντασης γνώσης και μη έντασης γνώσης και δημιουργήθηκε μια λίστα δεικτών, που έχουν κατά κύριο λόγο ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκαν επιτόπου επισκέψεις σε 16 Ευρωπαϊκά Clusters που επιλέχθηκαν με βάση τη δυνατότητα επίσκεψης αλλά και μια ευρεία κατά το δυνατόν γεωγραφική κάλυψη της Ευρωπαϊκής επικράτειας όσον αφορά την εν λόγω θεματική. Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν για την αξιολόγηση αυτών των δεικτών τροφοδοτήθηκαν στην SPSS και πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση των δεδομένων, τόσο πολλαπλής παλινδρόμησης όσο και απλής συσχέτισης. Βρέθηκε ότι οι περιφέρειες έντασης γνώσης έχουν θετικότερη συμπεριφορά σε έναν αριθμό παραμέτρων περιφερειών και clusters, επιβεβαιώνοντας την αρχική υπόθεση εργασίας. Επίσης, πολλές συσχετίσεις βρέθηκαν να έχουν την αναμενόμενη κατεύθυνση, κάτι που επιβεβαιώνει την αναφερόμενη και στη βιβλιογραφία σημαντικότητα των Clusters για την ανάπτυξη των Περιφερειών.
Η επίδραση των κοινωνικοοικονομικών χαρακτηριστικών στην εκπαιδευτική διαδικασία
Authors: Κουρουτσίδου Μαρία
Published: August 2021

The aim of this study is to examine, prioritize and evaluate the factors that influence the learning process, especially in regard to the phenomenon of high school students’ dropout, as reflected in the views of teachers of secondary education.The theoretical part contains an analysis of the influence of socioeconomic factors in the educational process in general and the phenomenon of dropout in particular. After an analysis of the critical concepts of the work, this part is devoted to the literature review which shows the influence of socioeconomic factors in the educational process, the extent of the dropout and the relationship of this phenomenon with particular socio-economic factors.The empirical study is developed in three stages:The first applies an Exploratory Factor Analysis (EFA), with the help of a research tool (questionnaire) that was constructed in order to cover all the socio-economic factors, which were found scattered in the literature research seeming to have some role in the dropout issue.In the second stage of the empirical research, the model is tested with Confirmatory Factor Analysis (CFA). The analysis confirms the correctness / validity of the model, leading to conclusions about the responsibility of the family and society, but mainly on the role of the school itself to the issue of dropout.The third stage contains an inductive investigation of the effect on the teachers; attitudes of a series of socio- demographic characteristics, such as gender, profession, years of experience, the workplace and the residential area of the teachers on their attitudes.
Η εικονογραφία των ιαμάτων στην Μονή Σταματήρας του Πάρνωνος
Authors: Μπελντέκος Δημήτριος
Published: August 2021

Οι συλλογές ιαμάτων των αγίων Κοσμά και Δαμιανού έχουν αναγνωριστεί ως πηγές για την μελέτη της ιστορίας της ιατρικής. Οι συγγραφείς τους παρέχουν πληροφορίες για την επιβίωση της πρακτικής των εγκοιμήσεων στο Κοσμίδιον (τον αρχαιότερο ναό των αγίων στην Κωνσταντινούπολη), και διασώζουν ονειρικές αφηγήσεις που παρουσιάζουν σαφείς αναλογίες με εκείνες των ιαμάτων του Ασκληπιείου της Επιδαύρου. Σε αντίθεση με τις λακωνικές καταγραφές των αρχαίων, οι περιγραφές των χριστιανικών ιαμάτων είναι μακροσκελείς και διασώζουν στοιχεία ορολογίας, διαγνωστικής προσέγγισης και αντιμετώπισης μεγάλου αριθμού νοσημάτων που παραπέμπουν ευθέως σε βυζαντινά ιατρικά συγγράμματα και χρονογραφίες. Η μελέτη των συλλογών ιαμάτων συνδέεται άρρηκτα με την απεικόνιση καθ’ ύπνους θεραπειών σε έργα βυζαντινής και μεταβυζαντινής τέχνης. Στην παρούσα εργασία, επιχειρείται μία πολύπλευρη παρουσίαση της ζωγραφικής απόδοσης ιαμάτων των αγίων Κοσμά και Δαμιανού στην Μονή Σταματήρας του Πάρνωνος. Οι σωζόμενες παραστάσεις πραγματεύονται ιατρικές πράξεις, την εικαστική διατύπωση των οποίων χαρακτηρίζει το προσωπικό ύφος του ζωγράφου Δημητρίου Κακαβά. Ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει τα ιατρικά ενύπνια με φαντασία και ευρηματικότητα, γεγονός που καθιστά την ανάγνωση του έργου του σημαντική, τόσο για την μελέτη των εγκοιμήσεων, όσο και την ανάδειξη των τρόπων χρήσης του ονείρου στην μεταβυζαντινή τέχνη.
Ο ρόλος των microRNA στον καρκίνο του ήπατος
Authors: Καρακατσάνης Ανδρέας
Published: August 2021

Τα microRNA είναι μόρια γενετικού υλικού που δεν κωδικοποιούν πληροφορίες, έχει όμως βρεθεί ότι ρυθμίζουν μια ποικιλία κυτταρικών διεργασιών σε υγεία και νόσο. Η απορρύθμισή τους εμπλέκεται σε νοσήματα του ήπατος, ιδίως στην καρκινογένεση. Αφού τα πρωτοπαθή νεοπλάσματα του ήπατος χαρακτηρίζονται από όψιμη διάγνωση, συχνή υποτροπή και πτωχή απόκριση στη συμπληρωματική θεραπεία, υπάρχει ανάγκη να ανακαλυφθούν νέοι βιοδείκτες προκειμένου να επιτευχθεί πρωιμότερη διάγνωση, να προβλεφθεί η επιθετικότητα μιάς βλάβης και η απόκριση στη συμπληρωματική θεραπεία. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμηθεί η έκφραση συγκεκριμένων microRNA (miR-21, miR-31, miR-122, miR145, miR-146a, miR-200c, miR-221, miR-222 και miR-223) σε ασθενείς με ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (ΗΚΚ) και ενδοηπατικό χολαγγειοκαρκίνωμα (ΕΧΚ), καθώς και να εκτιμηθεί η προγνωστική τους αξία. Η έκφρασή των microRNA προσδιορίσθηκε με rt-PCR. Κλινικοπαθολογικά δεδομένα και επιβίωση συνελέγησαν και αναλύθηκαν. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά μας, τα miR-21, -31, -122, -221, -222 βρέθηκαν σημαντικώς αυξημένα, σε ιστούς ασθενών με ΗΚΚ, ενώ τα miR-145, -146a, -200c και -223 βρέθηκαν μειωμένα. Σε ασθενείς με ΕΧΚ, τα miR-21, -31, -223 βρέθηκαν υπερεκφρασμένα, ενώ τα miR-122, -145, -200c, -221, -222 βρέθηκαν ελαττωμένα. Επιπλέον, η έκφραση των miR-21, -31, -122 και -221 στο ΗΚΚ βρέθηκε να σχετίζεται με την παρουσία κίρρωσης, ενώ τα miR-21 και -221 σχετίζονταν με το στάδιο της νόσου και την πτωχή πρόγνωση. Στα ΕΧΚ τα miR-21, -31, -223 βρέθηκαν υπερεκφρασμένα, αλλά δεν ανευρέθηκε συσχέτιση με κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά.
Μελέτη με μοριακές τεχνικές του ρόλου του μικροβιακού γενετικού υλικού (μικροβίων - ιών - μυκήτων) στην παθογένεση των πολυπόδων της μύτης
Authors: Ιωαννίδης Δημήτριος
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η εκτίμηση της παρουσίας γενετικού υλικού διαφόρων μικροβιακών παραγόντων όπως ερπητοιών (HHV: HSV-1, HSV-2, VZV, CMV, EBV, HHV-6), διαφόρων υποτύπων του ιού του ανθρώπινου θηλώματος HPV (high-risk - υποτύποι 16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59) και low-risk - υποτύποι 6, 11, Mycoplasma pneumoniae και Chlamydophila pneumoniae σε δείγματα ιστών από ασθενείς με χρόνια ρινοκολπίτιδα με ρινικούς πολύποδες καθώς και σε υγιείς μάρτυρες, με σκοπό να εκτιμηθεί ο πιθανός ρόλος των εν λόγω παθογόνων στην παθογένεια της χρόνιας ρινοκολπίτιδας με ρινικούς πολύποδες. Χρησιμοποιήθηκε η υψηλής ευαισθησίας ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης πραγματικού χρόνου (quantitive Real Time PCR). Τα αποτελέσματα της μελέτης συγκρίθηκαν με τα αντίστοιχα της υπάρχουσας βιβλιογραφίας.Τα δεδομένα της παρούσας μελέτης καταδεικνύουν ότι EBV και HHV-6 DNA ανιχνεύεται σε δείγματα ασθενών με χρόνια ρινοκολπίτιδα με ρινικούς πολυπόδες, χωρίς όμως στατιστικά σημαντική διαφορά από ότι στην ομάδα ελέγχου από άτομα χωρίς χρόνια ρινοκολπίτιδα. Επιπλέον καταδεικνύεται η απουσία HR-HPV and LR-HPV DNA τόσο στην ομάδα της χρόνιας ρινοκολπίτιδας με ρινικούς πολυπόδες, όσο και στην ομάδα ελέγχου. Επιπρόσθετα, η παρούσα μελέτη καταδεικνύει την πλήρη απουσία γενετικού υλικού Mycoplasma pneumoniae and Chlamydophila pneumoniae σε υλικό βιοψίας από ασθενείς με CRwNP καθώς και σε υγείς μάρτυρες. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν την απουσία εμπλοκής των ατύπων αυτών βακτηριδίων στην παθογένεση της CRwNP. Παρόλα αυτά, ενώ δεν φαίνεται πιθανό τα άτυπα αυτά βακτηρίδια να αποτελούν χρόνιο ερεθιστικό παράγοντα που επάγει την φλεγμονώδη διεργασία, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα οι μικροοργανισμοί αυτοί να παίζουν ένα ρόλο στην έναρξη της φλεγμονώδους αντίδρασης, όπως άλλωστε έχει καταδειχτεί στη περίπτωση της αλλεργίας και του άσθματος, ή να λειτουργούν ως παράγοντας τροποποίησης της νόσου. Πιθανή κατευθύνση για μελλοντική έρευνα θα μπορούσε να αποτελέσει μια προοπτική μακροπρόθεσμη μελέτη, που θα αξιολογούσε την επίτπτωση CRwNP σε ασθενείς με διαγνωσμένη λοίμωξη από άτυπα βακτηρίδια σε σχέση με υγιείς εθελοντές.
Συγκριτική μελέτη πολυμορφισμών του πυρηνικού DNA στον ελληνικό πληθυσμό και στον αλβανικό υποπληθυσμό της Ελλάδος και αξιοποίηση της στη μοριακή διερεύνηση ιατροδικαστικών ζητημάτων
Authors: Αμπάτη Αλεξάνδρα
Published: August 2021

Σκοπός: Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η σύγκριση των γενετικών πολυμορφισμών της απολιποπρωτεΐνης Β ανάμεσα σε δύο πληθυσμούς, τους Έλληνες και τους Αλβανούς που διαμένουν στην Ελλάδα και η διερεύνηση της πιθανότητας διάκρισης των δύο πληθυσμών με τη των ως άνω πολυμορφισμών.Μεθοδολογία: Οι πολυμορφισμοί μήκους θραύσματος με τη χρήση περιοριστικών ενδονουκλεασών στις θέσεις 2488 (XbaI) και 4154 (EcoRI) του γονιδίου της απολιποπρωτεΐνης Β μελετήθηκαν στους ανωτέρω πληθυσμούς, με σκοπό να καθορίσουν, εάν υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους. Δύο συγκεκριμένες περιοχές, που κάθε μία περιείχε τη πολυμορφική θέση, πολλαπλασιάστηκαν με την αλυσιδωτή αντίδραση της πολυμεράσης. Στη συνέχεια έγινε πέψη στα προϊόντα της PCR και ακολούθησε ηλεκτροφόρηση σε γέλη αγαρόζης 2%. Από κάθε πληθυσμό επιλέχθησαν τυχαία 160 άτομα που δεν είχαν συγγένεια μεταξύ τους..Αποτελέσματα: Οι συχνότητες των αλληλομόρφων για τα δείγματα των Ελλήνων και των Αλβανών έδειξαν ποικιλομορφία για τoυς XbaI και EcoRI RFLPs. Στους Έλληνες και στους Αλβανούς η παρουσία του γονότυπου E+/+ ήταν σχεδόν η ίδια (67.5% και 70.6% αντίστοιχα), χωρίς στατιστικά σημαντικές διαφορές και ο γονότυπος E-/- έδειξε χαμηλή κοινή παρουσία (6.3% και 2.5% αντίστοιχα). Η παρουσία του γονότυπου X-/- είχε σχεδόν την ίδια συχνότητα και για τους δύο πληθυσμούς (48.1% για τους Έλληνες και 39.4% για τους Αλβανούς) και η παρουσία του γονότυπου X+/+ ήταν αρκετά χαμηλή και για τους δύο. Συμπέρασμα: Η μελέτη των δύο πληθυσμών (Ελλήνων και Αλβανών) δεν έδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές που σχετίζονται με τη συχνότητα των γονοτύπων των πολυμορφισμών XbaI και EcoRI του γονιδίου της απολιποπρωτεΐνης Β.
Essays in banking and environmental finance
Authors: Σύρμος Θωμάς
Published: August 2021

Στη παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνόνται, μέσα από τη συλλογή και την επεξεργασία δυο προσωπικών βάσεων δεδομένων, η έκταση και το εύρος των οποίων συναντώνται για πρώτη φορά στη σχετική βιβλιογραφία, οι σχέσεις ανάμεσα στην αειφορία των επιχειρήσεων και την απόδοσή τους. Τα κύρια ευρήματα της παρούσας διατριβής συνοψίζονται στο συμπέρασμα ότι αειφορία και χρηματοοικονομική επίδοση μπορούν να συνυπάρξουν, υπό προυποθέσεις, οδηγώντας σε μακροχρόνια διατηρίσιμη ανάπτυξη.
Seeing as knowing
Authors: Ταχματζίδου-Εξάρχου Αικατερίνη
Published: August 2021

Σκοπός της παρούσας Διδακτορικής Διατριβής είναι η μελέτη των εκφάνσεων της επίδρασης του Νεύτωνα στα τέσσερα μυθιστορήματα της Σάρλοτ Μπροντέ και του τρόπου που αυτή η επίδραση διαμορφώνει θέματα επιστημολογίας, αφηγηματολογίας και φεμινισμού καθώς επίσης και παρέχει ένα μοντέλο ανάγνωσης των μυθιστορημάτων της. Οι οπτικές θεωρίες του Νεύτωνα μπορούν να ανιχνευθούν στα έργα της Μπροντέ σε αρκετές περιπτώσεις: καταρχήν, στον χειρισμό του φωτός και των χρωμάτων στην ποίηση και στον πεζό λόγο της. Δεύτερον, στη διαμόρφωση των αφηγήσεών της που μοιάζουν με πρίσματα και φάσματα γεμάτα από συγκλίνουσες και αποκλίνουσες φωνές, αντιλήψεις και οπτικές γωνίες. Τρίτον, στην αναπαράσταση του μυαλού των ηρώων και των ηρωίδων της, το οποίο αναπαρίσταται ως πρίσμα αλλά και ως σκοτεινός θάλαμος. Η αναπαράσταση του μυαλού με τη μορφή του πρίσματος αλλά και του σκοτεινού θαλάμου συνιστά μέρος του πειραματισμού της Μπροντέ με την έννοια της γυναίκας ως επιστημολογικώς δρώντος υποκειμένου. Στα μυθιστορήματά της Μπροντέ, η γυναίκα εκπαιδευτικός αναδεικνύεται ως μία υποδειγματική εκδοχή επιστημολογικού υποκειμένου, η οποία χάρη στο επάγγελμά της, εγκαταλείπει μια περιθωριακή θέση, πειραματίζεται με διαφορετικές οπτικές γωνίες προσέγγισης της γνώσης και καθιερώνει μια διαλογική σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον της. Ως αποτέλεσμα, η γυναίκα εκπαιδευτικός διαμορφώνει έναν επιστημολογικό λόγο ο οποίος δίνει προτεραιότητα στο γυναικείο μυαλό και στις γυναικείες πνευματικές ικανότητες, φέρνει στο προσκήνιο εναλλακτικούς, γυναικείους τρόπους προσέγγισης της γνώσης, όπως είναι το ένστικτο, και βοηθά το γυναικείο υποκείμενο να εκφράσει τον εαυτό της μέσα από αφηγηματικά φάσματα που βρίθουν από ρεαλισμό αλλά και φαντασία. Με αυτό τον τρόπο, η Μπροντέ ενστερνίζεται ένα ‘Νευτώνειο’ λόγο λογικής και αντικειμενικότητας και την ίδια στιγμή τον ανατρέπει μέσα από διηγήσεις υποκειμενικότητας και φαντασίας. Η αντίληψη και η επιστημική οπτική γωνία της γυναίκας εκπαιδευτικού αναμετράται με τις επιστημικές οπτικές γωνίες άλλων γυναικών των μυθιστορημάτων της Μπροντέ. Στο τέλος, η γυναίκα εκπαιδευτικός αναδεικνύεται ως μια ενισχυμένη ‘ετερογενής’ γυναίκα, της οποίας η πνευματική δύναμη και η αυθεντικότητα της σκέψης της την καθιστούν μοναδική, καθώς προχωρά από την άγνοια στη γνώση και από την αφάνεια και το σκοτάδι στο φως, κατασκευάζοντας ‘μία δική της γνώση’.
Ανάπτυξη και μελέτη καινοτόμων πολαριτονικών διατάξεων
Authors: Τσώτσης Παναγιώτης
Published: August 2021

Τα πολαριτόνια είναι μποζόνια και είναι προϊόντα της ισχυρής σύζευξης μεταξύ των φωτονίων και των εξιτονίων στις ημιαγώγιμες μικροκοιλότητες. Οι εξωτικές τους ιδιότητες που προκύπτουν από τη σύνθεση ύλης και φωτός, όπως ο πολύ μικρός χρόνος ζωής τους και οι ισχυρές μη γραμμικές ενδοσωματιδιακές αλληλεπιδράσεις, αποτελούν μια ιδανική θεωρητική και πειραματική πλατφόρμα για την μελέτη βασικών ιδιοτήτων της ύλης σε συνθήκες εκτός ισορροπίας καθώς επίσης και για πιο εφαρμοσμένα προβλήματα κβαντικής οπτικής και πιθανές ρεαλιστικές εφαρμογές. Στην παρούσα εργασία, δυο είναι οι κύριοι άξονες της μελέτης, όπου και οι δύο σχετίζονται αρκετά με ρεαλιστικές εφαρμογές. Στο πρώτο μέρος, είχαμε την επιτυχή κατασκευή, υψηλού παράγοντα ποιότητας Q ημιαγώγιμης μικροκοιλότητας και την παρατήρηση πολαριτονικού laser με πολύ χαμηλό κατώφλι λειτουργίας υπό μη συντονισμένη οπτική διέγερση. Μελετήθηκε η λειτουργία του πολαριτονικού laser καθώς αυξάναμε τη θερμοκρασία και παρατηρήθηκε η μετάβαση από καθεστώς ισχυρής σύζευξης και καθεστώς ασθενούς σύζευξης. Η λειτουργία πολαριτονικού laser βρέθηκε να περιορίζεται μέχρι τη θερμοκρασία των 50Κ για τα συστήματα μικροκοιλοτήτων σε GaAs. Στη συνέχεια έγιναν προσπάθειες με κατεύθυνση την κατασκευή και τελικά την παρατήρηση ηλεκτρικά αντλούμενου πολαριτονικού laser. Στο δεύτερο μέρος, εισάγαμε ένα ηλεκτρικά οδηγούμενο σχέδιο για την ενεργειακή μεταβολή του πολαριτονικού συμπυκνώματος. Σε αντίθεση με την αναμενόμενη μεταβολή σε χαμηλότερες ενέργειες, παρατηρήθηκε μεταβολή της ενέργειας του πολαριτονικού συμπυκνώματος σε μεγαλύτερες ενέργειες που προκλήθηκε από ελεγχόμενη μείωση του Rabi Splitting λόγω της συσσώρευσης ηλεκτρικού φορτίου μέσω του φαινομένου σήραγγας σε γειτονικά κβαντικά πηγάδια. Η ικανότητα μεταβολής της ενέργειας του πολαριτονικού συμπυκνώματος μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην κατασκευή ηλεκτρικά ελεγχόμενων πολαριτονικών συσκευών καθώς επίσης και σε πηγές σύμφωνου φωτός μεταβαλλόμενου μήκους κύματος.
Η επίπτωση της χειρουργικής τεχνικής στα ογκολογικά και λειτουργικά αποτελέσματα μετά από ριζική προστατεκτομή
Authors: Σφουγγαριστός Σταύρος
Published: August 2021

Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδρασης μίας τροποποιημένης τεχνικής ριζικής προστατεκτομής, με διατήρηση της ουρήθρας μέχρι το επίπεδο του σπερματικού λοφιδίου, στα μετεγχειρητικά ογκολογικά και λειτουργικά αποτελέσματα.Ασθενείς και μέθοδοι: Στην προοπτική αυτή μελέτη, 360 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ανοικτή οπισθοηβική ριζική προστατεκτομή από τον Ιανουάριο του 2008 μέχρι τον Απρίλιο του 2012 χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στους ασθενείς της ομάδας Α πραγματοποιήθηκε η κλασσική ριζική προστατεκτομή ενώ οι ασθενείς της ομάδας Β υποβλήθηκαν στην τροποποιημένη χειρουργική επέμβαση. Τα ογκολογικά αποτελέσματα αξιολογήθηκαν με την παρακολούθηση του PSA και τον έλεγχο βιοχημικής υποτροπής καθώς και με την ύπαρξη θετικών χειρουργικών ορίων. Η μετεγχειρητική ακράτεια εκτιμήθηκε με τον αριθμό πανών/ημέρα καθώς και με τη συμπλήρωση των ερωτηματολογίων ICIQ-SF και IIQ-SF. Η μετεγχειρητική στυτική δυσλειτουργία εκτιμήθηκε με τη συμπλήρωση των ερωτηματολογίων IIEF και SEAR. Επίσης καταγράφηκε και αναλύθηκε η επίδραση της χειρουργικής τροποποίησης στην εμφάνιση μετεγχειρητικών συμπτωμάτων αποθήκευσης των ούρων.Αποτελέσματα: Ογδόντα πέντε ασθενείς εξαιρέθηκαν από τη μελέτη. Από τους 244 ασθενείς που πληρώσουν τα κριτήρια εισόδου, στην ομάδα Α και Β συμπεριλήφθηκαν 115 (47,1%) και 129 (52,9%) ασθενείς, αντίστοιχα. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα ποσοστά εμφάνισης θετικών χειρουργικών ορίων (p=0,562) και βιοχημικής υποτροπής (p=0,321). Παρατηρήθηκαν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά ακράτειας (p=0,026), επιτακτικότητας (p<0,001) και νυκτουρίας (p<0,001) στους ασθενείς της ομάδας Α στον 1ο μήνα μετεγχειρητικά. Επίσης, υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στον αριθμό πανών/ημέρα υπέρ της ομάδας Β στον 1ο (p=0,037), 3ο (p=0,003) και 6ο (p=0,032) μήνα μετά το χειρουργείο. Η διαφορά αυτή, ωστόσο, εξαλείφθηκε στους 12 μήνες μετεγχειρητικά. Παρόμοια αποτελέσματα παρατηρήθηκαν με τις βαθμολογίες των ερωτηματολογίων ICIQ-SF και IIQ-SF, αναδεικνύοντας βελτιωμένα αποτελέσματα στους ασθενείς της ομάδας Β για τους πρώτους 6 μήνες. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στα ποσοστά εμφάνισης μετεγχειρητικής στυτικής δυσλειτουργίας καθώς και στις βαθμολογίες των ερωτηματολογίων IIEF και SEAR.Συμπεράσματα: Η τροποποιημένη χειρουργική τεχνική με διατήρηση της ουρήθρας μέχρι το επίπεδο του σπερματικού λοφιδίου αποτελεί μία νέα τροποποίηση της κλασσικής τεχνικής, η οποία μπορεί να μειώσει το χρόνο ανάκτησης της εγκράτειας των ούρων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ριζική προστατεκτομή, χωρίς να μειώνει το ογκολογικό αποτέλεσμα και την πρόγνωση της νόσου.
Η πολιτισμική διαχείριση της μεταναστευτικής εμπειρίας
Authors: Παπαγεωργίου Βασιλική
Published: August 2021

Στο παρόν έργο παρουσιάζονται οι ζωές των εθνοτικά Ελλήνων της Αλβανίας μεταναστών σε ένα μεγάλο ελληνικό αστικό κέντρο, την Πάτρα, στο οποίο και εγκαταστάθηκαν σε διάφορα διαστήματα μετά την κατάρρευση του πολιτικού καθεστώτος το 1990. Με κεντρική αναλυτική εστίαση στις έννοιες της ενσωμάτωσης και της ταυτότητας ενταγμένες σε μια ανθρωπολογική θεώρηση επιχειρείται να αναδειχτεί η διαχείριση της μεταναστευτικής τους εμπειρίας. Παρατίθεται εκτενές εθνογραφικό υλικό που αφορά στην οργάνωση της εγκατάστασης και των κοινωνικών τους σχέσεων, στην κατοίκηση και την εργασία και σε ζητήματα οικιακής και εξωοικιακής δραστηριότητας. Επιπλέον η εθνογραφία καταγράφει τους πολλαπλούς λόγους για τη μεταναστευτική εμπειρία, τους τρόπους που αφηγούνται το παρελθόν, αναπαραστάσεις της ταυτότητας, και αφήνει χώρο να αναδειχτούν οι ιδεολογικοί προσανατολισμοί των υποκειμένων μαζί με τις ποικίλες νοηματοδοτήσεις του νέου περιβάλλοντος.