bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
PENGALAMAN KUALITAS TIDUR PADA PASIEN HIPERTENSI : STUDI FENOMENOLOGI
Authors: Putri Purwandari Nila , Fatimatuzzahroh Novia
Published: September 2023

Hypertension is one of the leading causes of death and one of the diseases with the highest incidence in the world. Hypertension can be caused by several factors such as age, gender, personality type, genetic factors, obesity, exercise, diet, lifestyle, stress, and sleep patterns. Poor sleep quality is a factor in the occurrence of physical, psychological, environmental and lifestyle problems. The physical problems caused include a decrease in daily activities, weakness, fatigue, decreased endurance, and instability of vital signs, while psychological factors impact depression, anxiety, and difficulty concentrating. Study was to determine the experience of sleep quality in hypertensive patients at the Karanganyar 1 Health Center. The design of this study was qualitative using a phenomenological approach by involving 3 hypertension participants who had poor sleep quality. Three themes that emerged were then used to reflect the objectives of the study, including: 1) perceptions of hypertensive patients about sleep quality 2) problems perceived by hypertensive patients with sleep quality 3) how hypertensive patients deal with sleep quality. All participants experienced poor sleep quality, such as difficulty sleeping, short sleep hours, frequent daytime sleepiness, waking up in the middle of the night, difficulty sleeping again. Participants felt complaints such as dizziness, neck pain, and participants experienced drug dependence.
Personality Traits And Employability Skills Of Grade 12 Student Interns: Basis For Enhanced School Immersion Program
Authors: Cielo Jenny Seledio-Cielo , Niez Roland A.
Published: September 2023

This study aimed to investigate the personality traits and employability skills of Grade 12 student interns and their implications for an enhanced school immersion program. The study used a mixed-method research approach, combining qualitative and quantitative data collection methods. The results revealed that the Grade 12 student interns generally displayed positive personality traits, such as high levels of extraversion, agreeableness, and conscientiousness. They also exhibited strong employability skills, particularly in communication and teamwork. However, the interns identified areas for improvement, such as problem-solving and adaptability. Based on the findings, the study concluded that Grade 12 student interns possess favorable personality traits and employability skills, which contribute to their success during the school immersion program. However, there is a need for further development in certain areas, such as problem-solving and adaptability. The study recommended that schools consider incorporating targeted training and development opportunities to enhance the interns' problem-solving and adaptability skills. Additionally, it suggested providing more varied and challenging internship experiences to further develop these skills.
โครงข่ายกิจกรรมของแผงลอยอาหารกรณีศึกษาย่านเยาวราช
Authors:   , ตรีธาราทิพย์ เวสพล
Published: September 2023

แผงลอย เป็นรูปแบบการค้าขนาดเล็กที่อยู่คู่กับกรุงเทพมหานครเป็นระยะเวลานาน ซึ่งกิจกรรมแผงลอยก่อให้เกิดทั้งผลกระทบเชิงบวก และเชิงลบต่อเมือง ส่งผลให้ทั้งภาครัฐ และประชาชนมีความสนใจต่อปัญหาที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ภาครัฐได้ดำเนินการแก้ไขปัญหา และจัดการในหลายรูปแบบทั้งจำกัด และกำจัดหาบเร่แผงลอยออกจากพื้นที่ โดยไม่ได้คำนึงถึงบทบาทสำคัญของหาบเร่แผงลอยในด้านอื่น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแผงลอยในรูปแบบของโครงข่ายกิจกรรมในบริบทของเมือง มุ่งเน้นการศึกษาแผงลอยประเภทการค้าอาหารข้างทางบนถนนเยาวราชเป็นกรณีศึกษา โดยศึกษาความสัมพันธ์ของกิจกรรมในเชิงกระบวนการการประกอบอาหาร และสังเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อรูปแบบโครงสร้างความสัมพันธ์ มีระเบียบวิธีวิจัยเชิงประจักษ์ รวบรวมข้อมูลโดยการสำรวจกิจกรรมหาบเร่แผงลอยทุกกระบวนการ ร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึก เพื่อระบุตำแหน่งของสถานที่ประกอบการ ผู้ประกอบการ และผู้ประกอบการเกี่ยวเนื่อง เพื่อทำความเข้าใจถึง ปัจจัยที่ส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในมิติของโครงข่ายกิจกรรม นำมาวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงกระบวนการแบ่งการวิเคราะห์เป็น 3 ด้าน ได้แก่ ด้านกายภาพ ด้านเศรษฐกิจ และด้านสังคม ผลจากการศึกษาพบว่าการค้าอาหารข้างทาง บนพื้นที่เยาวราช ประกอบด้วยกิจกรรมทางการค้าหลายกระบวนการที่กระจายอยู่ตามพื้นที่ส่วนต่างๆของเมือง และเชื่อมต่อกันอย่างเป็นระบบทั้งที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการของเมือง ดังจะเห็นได้จากการไหลของกระบวนการและสินค้าที่นำมาประกอบอาหาร(Flow of street vending activity) เห็นว่า กิจกรรมการค้าแผงลอยมีบทบาทสำคัญที่ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะบนทางเท้า แต่เชื่อมต่อกับกิจกรรมที่เกี่ยวเนื่องกันในลักษณะโครงข่าย มีการเคลื่อนที่ของสินค้าในลักษณะห่วงโซ่อุปทาน จากแหล่งผลิต แหล่งเก็บ จนถึงแหล่งขายซึ่งอยู่บนทางเท้าสาธารณะที่ซ้อนทับบนพื้นที่เมือง ดังนั้นทางเดินเท้าเป็นเพียงส่วนหนึ่งของระบบทั้งหมดที่เกิดขึ้นในรูปแบบความสัมพันธ์ของกิจกรรมในเชิงกระบวนการการประกอบอาหารกับโครงข่ายของเมืองเท่านั้น ผู้วิจัยคาดหวังว่า ผลการศึกษาจะนำไปสู่ความเข้าใจปรากฎการณ์หาบเร่แผงลอยในมิติที่ครอบคลุมถึงระดับเมือง เพื่อเป็นแนวทางให้ภาครัฐ ผู้บริหาร นักวางแผนและนโยบาย นักผังเมืองสามารถนำข้อเสนอแนะไปพัฒนาเสนอแนวทางในการจัดการหาบเร่แผงลอยที่ยั่งยืนต่อไปในอนาคต
การวางผังเมืองและการปรับตัวกับสภาพการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ: กรณีศึกษาน้ำท่วมในจังหวัดปทุมธานี
Authors:   , จันทมาศ เยาวลักษณ์
Published: September 2023

จังหวัดปทุมธานี มีบทบาทสำคัญในการเป็นเมืองรองรับการขยายตัวของกรุงเทพมหานครและปริมณฑล (Bangkok Metropolitan Region) ในด้านการพัฒนาเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม การศึกษา สังคมและวัฒนธรรม ส่งผลทำให้จังหวัดปทุมธานีเกิดกระบวนการเป็นเมือง (Urbanization) ขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าการขยายตัวของเมืองนั้นเกิดขึ้นแบบไร้ทิศทาง (Urban Sprawl) บางพื้นที่ขยายตัวไปในพื้นที่ที่มีความเสี่ยงน้ำท่วม (Flood Risk Areas) โดยเฉพาะในช่วงระยะเวลา 10 ปี ที่ผ่านมา จังหวัดปทุมธานีประสบกับปัญหาสถานการณ์น้ำท่วมที่มีความถี่และรุนแรงมากขึ้น ซึ่งอาจเป็นผลมาการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ (Climate Change) ส่งผลให้พื้นที่ที่มีความเสี่ยงน้ำท่วมขยายตัว ผนวกกับการขาดมาตรการในการตั้งรับปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศที่มีประสิทธิภาพเพียงพอ การตั้งถิ่นฐานชุมชนเมืองในจังหวัดปทุมธานีจึงมีความเสี่ยงต่อภัยน้ำท่วมมากขึ้น จุดประสงค์หลักของงานวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน (Land Use Change) เพื่อทำความเข้าใจทิศทางการขยายตัวของเมือง ร่วมกับการวิเคราะห์ระดับความเสี่ยงต่อภัยน้ำท่วมของพื้นที่ ภายใต้บริบทของการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศในจังหวัดปทุมธานี โดยการระบุพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมด้วยการวิเคราะห์ซีฟ (Sieve Analysis) ด้วยเครื่องมือระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (Geographic Information Systems) และการวิเคราะห์มาตรการในการตั้งรับปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ จากภาพฉายของการพัฒนาเมืองด้วยกระบวนการวิเคราะห์ฉากทัศน์ (Scenario Analysis) โดยผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ระดับความเสี่ยงน้ำท่วมของพื้นที่เสี่ยงสูงขึ้น ภายใต้บริบทของการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ และพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมในจังหวัดปทุมธานี ขยายตัวขึ้น โดยเฉพาะในพื้นที่บริเวณฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของ 3 อำเภอ ได้แก่ (1) อำเภอสามโคก, (2) อำเภอเมืองปทุมธานี และ (3) อำเภอลาดหลุมแก้ว อีกทั้งทิศทางการขยายตัวของเมืองในพื้นที่ของจังหวัดปทุมธานี มีแนวโน้มที่จะเติบโตเข้าไปยังพื้นที่เสี่ยงใน 3 อำเภอ ดังนั้นมาตรการในการตั้งรับปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศของจังหวัดปทุมธานีจึงเป็นสิ่งสำคัญ ผลของการศึกษายังพบว่า ในปัจจุบันจังหวัดปทุมธานียังขาดมาตรการทางผังเมืองเพื่อตั้งรับปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศที่มีประสิทธิภาพ ดังนั้นผลของงานวิจัยนี้ จึงนำเสนอมาตรการทางผังเมืองเพื่อเพิ่มศักยภาพและประสิทธิภาพในการตั้งรับปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีความเสี่ยงน้ำท่วมเพิ่มขึ้นใน 3 อำเภอของจังหวัดปทุมธานี โดยประกอบไปด้วย 2 มาตรการ คือ (1) มาตรการเชิงโครงสร้าง (Infrastructure Measures) และ (2) มาตรการที่ไม่ใช้โครงสร้าง (Non – Infrastructure Measures) หรือ มาตรการเชิงนโยบาย (Policy Measures) โดยมาตรการทางผังเมืองที่เหมาะสมในแต่ละพื้นที่เสี่ยงจะแตกต่างกันไปตามบริบทและแผนการจัดการเชิงพื้นที่ เช่น ในพื้นที่อำเภอสามโคกควรมีการเพิ่มมาตรการเชิงนโยบาย ผ่านการกำหนดพื้นที่กันออก (Setback) ในพื้นที่อำเภอเมืองปทุมธานี ควรมีการเพิ่มมาตรการเชิงนโยบายด้วยการควบคุมการใช้ประโยชน์ที่ดินผ่านข้อกำหนดกฎหมาย และในพื้นที่อำเภอลาดหลุมแก้ว ควรมีการใช้มาตรการเชิงโครงสร้าง ผ่านการจัดทำเส้นทางน้ำไหลในเมือง (Urban Floodway)
รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินและการเดินทางเข้าถึงสถานีของผู้อยู่อาศัยในอาคารชุดรอบสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส
Authors:   , พูลรส นรุตม์
Published: September 2023

งานวิจัยชิ้นนี้ศึกษารูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินและการเดินทางเข้าถึงสถานีของผู้อยู่อาศัยในอาคารชุดรอบสถานีบีทีเอส มีคำถามการวิจัย คือ ประชากรที่อาศัยในอาคารชุดราคาสูงมีรูปแบบการเข้าถึงสถานีรถฟ้าต่างกับผู้ที่อาศัยอยู่ในอาคารชุดราคาทั่วไปหรือไม่อย่างไร โดยมีสมมติฐานหลักว่า ประชากรที่อาศัยในอาคารชุดราคาสูงมีรูปแบบการเข้าถึงสถานีรถฟ้าที่แตกต่างกับผู้ที่อาศัยอยู่ในอาคารชุดราคาทั่วไปทั้งระยะทางและรูปแบบการเข้าถึง และสมมติฐานรอง คือ ระยะทางมีความสัมพันธ์กับตำแหน่งที่ตั้งของรูปแบบและราคาของอาคารชุด โดยกลุ่มประชากรเป้าหมาย คือประชากรที่อยู่อาศัยในคอนโดมิเนียมรอบสถานี มีขอบเขตการวิจัยคือศึกษารูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานี และพฤติกรรมการเดินทางของประชากรในคอนโดมิเนียม เครื่องมือการทำวิจัย คือ ข้อมูลการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานี และการสำรวจพฤติกรรมโดยใช้เวลาเร่งรีบช่วงเช้า (7.00 – 8.59 น.)เป็นตัวชี้วัดอันเนื่องมาจากเป็นเวลาที่กลุ่มประชากรเป้าหมายเดินทางเพื่อนเข้าสู่แห่ลงงาน ผลการศึกษาการวิเคราะห์ข้อมูลรูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินโดยการจำแนกการใช้ประโยชน์ที่ดินตามฐานนิยมของพื้นที่เพื่อระบุการใช้งานและนำไปเลือกพื้นที่การสำรวจที่เป็นย่านพักอาศัยโดยรอบสถานีเพื่อไปสำรวจพฤติกรรมการเดินทางจึงนำมาวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ทางสถิติในรูปแบบที่ตั้งและการเดินทางของอาคารชุดราคาสูงและราคาทั่วไป พบว่า รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานีจากสถานีที่เกิดขึ้นช่วงแรก 23 สถานี สามารถจำแนกการใช้งานได้ 6 ประเภท คือ 1) รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานีแบบพื้นที่พักอาศัย 8 สถานี 2) รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานีแบบพื้นที่พาณิชยกรรม 2 สถานี 3) รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานีแบบพื้นที่ราชการหรืออำนวยความสะดวก 1 สถานี 4) รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานีที่แบบพักอาศัยกึ่งพาณิชยกรรม 6 สถานี 5) รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานีแบบพื้นที่ราชการกึ่งพาณิชยกรรม 5 สถานี 6)รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินรอบสถานีแบบพักอาศัยผสมกับพื้นที่ราชการ 1 สถานี และรูปแบบที่ตั้งของอาคารชุดกับราคามีความสัมพันธ์ตรงกันข้ามทำให้ทราบว่ารูปแบบอาคารชุดราคาทั่วไปจะมีที่ตั้งที่มีระยะทางมากกว่าอาคารชุดราคาสูง และรูปแบบการเดินทางที่เกิดขึ้นอาคารชุดราคาสูงมีสัดส่วนในการเดินเท้าเข้าสู่สถานีที่มากกว่าอาคารชุดราคาทั่วไป และในอาคารชุดราคาทั่วไปจะมีการเลือกเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัวและรถแท็กซี่ใครสัดส่วนที่มากกว่าอาคารชุดที่อยู่ใกล้บีทีเอส งานวิจัยมีการเสนอแนะมาตรการการพัฒนาพื้นที่จอดแล้วจร (Park and ride) หรือการส่งเสริมโครงสร้างสาธารณะเบาเข้าสู่ตัวสถานี และการพัฒนาศูนย์ชุมชนรองเพื่อเป็นปลายทางเชื่อมต่อขนส่งดังกล่าว เพื่อลดการเดินทางรถยนต์หรือบริการรับจ้างภายในพื้นที่รอบสถานี และทำให้เกิดการใช้งานพื้นที่โดยรอสถานีรถไฟฟ้าอย่างมีประสิทธิภาพในอนาคต
รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินบริเวณท่าเรือโดยสารริมแม่น้ำเจ้าพระยา
Authors:   , จอมสืบ เธียรวนันต์
Published: September 2023

กรุงเทพมหานครมีการสัญจรทางน้ำเป็นรูปแบบการเดินทางที่สำคัญ อันเนื่องมาจากการติดต่อค้าขายกับชาวต่างชาติทำให้มีการขนส่งสินค้าและผู้โดยสารผ่านมายังแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นทางหลัก เกิดเป็นโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญคือท่าเรือเพื่อรองรับการขนส่งดังกล่าว ท่าเรือในอดีต จึงหมายถึง ที่จอดเรือและสถานที่สำหรับให้บริการแก่เรือในการจอดเทียบบรรทุกหรือขนถ่ายของ ต่อมากรุงเทพมหานครได้พัฒนามากขึ้น เกิดรูปแบบการคมนาคมขนส่งที่หลากหลาย แม่น้ำเจ้าพระยาจึงได้ปรับเปลี่ยนให้เป็นเส้นทางสัญจรของผู้โดยสารที่ต้องการเข้ามายังพื้นที่เมืองและท่าเรือโดยสารให้บริการตลอดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันการเดินเรือโดยสารในแม่น้ำเจ้าพระยาแบ่งออกเป็น 5 ประเภท ได้แก่ เรือด่วนพิเศษธงเขียว เรือด่วนพิเศษธงเหลือง เรือด่วนพิเศษธงส้ม เรือประจำทาง และเรือท่องเที่ยวเจ้าพระยา โดยวิ่งผ่านท่าเรือทั้งสิ้น 39 ท่า ซึ่งจากข้อมูลเส้นทางเดินเรือที่ปรากฏจะแสดงให้เห็นถึงท่าเรือที่สำคัญ มีความถี่ในการให้บริการสูง จึงสามารถนำมาเป็นเกณฑ์ในการแบ่งประเภทท่าเรือโดยสารเพื่อศึกษาต่อไป ทั้งนี้ การสัญจรทางน้ำนับว่ามีบทบาทสำคัญกับการพัฒนาการใช้ประโยชน์ที่ดินภายในเมือง เนื่องจากทุกท่าเรือทำหน้าที่เป็นจุดเปลี่ยนถ่ายทำให้เกิดกิจกรรมที่แตกต่างกัน ดังนั้นจึงต้องการศึกษาในปัจจัยต่างๆที่เกี่ยวข้อง เพื่อศึกษาและระบุความสำคัญของท่าเรือโดยสารอันเกิดจากความสามารถในการขนส่งกับลักษณะการใช้ประโยชน์ที่ดิน พร้อมทั้งวิเคราะห์รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินบริเวณท่าเรือโดยสารที่แตกต่างกันตามความสำคัญของท่าเรือและอธิบายความสัมพันธ์ของท่าเรือโดยสารกับการใช้ประโยชน์ที่ดินโดยรอบ ผลการศึกษา พบว่า รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินมีความคล้ายคลึงกันในแต่ละกลุ่มความสำคัญของท่าเรือ เนื่องจากตั้งอยู่บนข้อกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินที่คล้ายคลึงกัน ส่งผลให้รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินในแต่ละท่าเรือไม่แตกต่างกันมากนัก ทั้งนี้ จากการศึกษาพฤติกรรมการเดินทาง แสดงให้เห็นถึง ผู้ใช้งานท่าเรือไม่ได้เข้ามาใช้งานท่าเรือในช่วงเวลาเร่งด่วน เนื่องจากมีระยะรอรับการให้บริการที่มีระยะเวลานาน ไม่ถึงที่หมายได้โดยทันที่ ต้องต่อรูปแบบโดยสารอื่นๆออกไปอีกหลายต่อ ท่าเรือจึงมีบทบาทเป็นเพียงพื้นที่การเปลี่ยนถ่ายท่าเรือในปัจจุบัน และไม่เกิดการทำกิจกรรมในพื้นที่เท่าใดนัก จึงสามารถสะท้อนได้ว่า ความสำคัญของท่าเรือโดยสารไม่ได้สัมพันธ์กับการใช้ประโยชน์ที่ดิน ดังนั้นในการวางแผนการพัฒนาพื้นที่รอบท่าเรือ อาจจำเป็นต้องศึกษาปัจจัยเฉพาะของแต่ละพื้นที่เพื่อให้สามารถเกิดการพัฒนาที่เหมาะสมต่อไปได้ในอนาคต
ผลการดำเนินมาตรการเพิ่มอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดินที่มีต่อการพัฒนาตามผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร
Authors:   , ตั้งชีววัฒนกุล กรองกมล
Published: September 2023

มาตรการเพิ่มอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (FAR Bonus) เป็นมาตรการส่งเสริมเพื่อสร้างแรงจูงใจในการพัฒนาพื้นที่ของเอกชน (Incentive Measure) โดยการให้รางวัลหรือผลตอบแทนแก่ผู้ประกอบการที่พัฒนาตามเงื่อนไข ซึ่งมีจุดประสงค์คือการเพิ่มพื้นที่สาธารณประโยชน์แก่เมือง เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ของมาตรการเพิ่มอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดินตามผังเมืองรวมกรุงเทพมหานครให้เป็นเมืองน่าอยู่ ที่มีการประกาศใช้ในกฎกระทรวงผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ.2556 ไว้ 5 ประเภท ได้แก่ 1) ที่อยู่อาศัยสำหรับผู้มีรายได้น้อยหรือผู้อยู่อาศัยเดิม 2) พื้นที่เพื่อประโยชน์สาธารณะหรือสวนสาธารณะ 3) ที่จอดรถยนต์สำหรับประชาชนทั่วไปตั้งอยู่ในรัศมี 500 เมตรรอบสถานีขนส่งมวลชน 4) พื้นที่รับน้ำ และ 5) อาคารประหยัดพลังงาน เมื่อพิจารณาการใช้สิทธิ์โบนัส ในช่วงเวลาที่ผ่านมา พบว่ามีโครงการที่ขอใช้สิทธิ์และก่อสร้างเพียง 8 โครงการ แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ ประเภทพื้นที่เพื่อประโยชน์สาธารณะหรือสวนสาธารณะ จำนวน 2 โครงการ และประเภทพื้นที่รับน้ำ จำนวน 6 โครงการ จากจำนวนโครงการใช้สิทธิ์โบนัสที่ค่อนข้างน้อยและใช้เพียง 2 ประเภท จึงนำมาสู่การศึกษาถึงการตัดสินใจเลือกใช้โบนัสตามผังเมืองรวมกรุงเทพมหานครของผู้ประกอบการที่มีมีอำนาจในตัดสินใจ รวมถึงการศึกษาผลที่เกิดจากการดำเนินมาตรการเพิ่มอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดินตามผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Approach) ทั้งการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) และการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) เพื่อสนับสนุนคุณภาพของงานวิจัยให้ดียิ่งขึ้นมีวิธีการเก็บข้อมูลโดยตรง 3 วิธี คือ 1) การสำรวจ (Survey) เพื่อใช้ศึกษาลักษณะทางกายภาพ 2) การสังเกตการณ์ (Observation) เพื่อใช้ศึกษาพฤติกรรมเชิงสังคมในการใช้พื้นที่โบนัส และ 3) การสัมภาษณ์ (Interview) เป็นการสอบถามทัศนคติของผู้ประกอบการที่เกี่ยวข้องกับการคัดสินใจ โดยข้อมูลที่ได้จะนำมาวิเคราะห์ร่วมกับข้อมูลทางเอกสาร งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ภาพถ่าย และแผนที่ เพื่อใช้ในการวิเคราะห์ผลและหาข้อสรุป ผลการศึกษาพบว่าการตัดสินใจเลือกดำเนินมาตรการเพิ่มอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (FAR Bonus) มีความสัมพันธ์กับประเภทหรือความเชี่ยวชาญของผู้ประกอบการ โดยผู้ประกอบการประเภทที่อยู่อาศัยจะสนใจมาตรการที่ไม่ทำให้โครงการสูญเสียความเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล เช่น ประเภทพื้นที่รับน้ำ และอาคารประหยัดพลังงาน สำหรับผู้ประกอบการสำนักงาน ผู้ประกอบการโรงแรม และผู้ประกอบการพาณิชยกรรมจะสนใจมาตรการประเภทอาคารประหยัดพลังงาน พื้นที่เพื่อประโยชน์สาธารณะ และที่จอดรถยนต์ตามลำดับ สำหรับมาตรการประเภทที่อยู่อาศัยรายได้น้อยพบว่าไม่มีผู้ประกอบการรายใดให้ความสนใจ นอกจากนี้ในโครงการที่ดำเนินมาตรการเพิ่มอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดินแล้วพบว่า เกิดผลต่อสาธารณะตามวัตถุประสงค์ของมาตรการซึ่งโครงการประเภทพื้นที่เพื่อประโยชน์สาธารณะสามารถเพิ่มพื้นที่สีเขียวเพื่อช่วยลดความแออัด และโครงการประเภทพื้นที่รับน้ำสามารถช่วยชะลอน้ำออกจากโครงการเมื่อเกิดฝนตกหนักซึ่งสามารถบรรเทาปัญหาน้ำท่วมขังบริเวณย่าน
การประยุกต์ใช้ภาพถ่ายดาวเทียมแสงสว่างเวลากลางคืน (Nighttime Light Satellite Image) วิเคราะห์ความเจริญเติบโตของเมือง ในประเทศไทย
Authors:   , เกกินะ เยาวรัตน์
Published: September 2023

ภาพถ่ายดาวเทียมแสงสว่างเวลากลางคืนได้รับการพิสูจน์ว่ามีประสิทธิภาพในการศึกษาการกลายเป็นเมือง (urbanization) จากหลายประเทศทั่วโลก ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ในการศึกษาเชิงพื้นที่ระดับมหาภาค โดยข้อมูลแสงสว่างเวลากลางคืนที่นำมาประยุกต์ใช้ในการศึกษาเกี่ยวกับเมืองมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อพื้นที่ที่ขาดแคลนข้อมูลทางสถิติ หรือ มีข้อมูลทางด้านเศรษฐกิจและสังคมที่ล้าสมัย ดังเช่นการจัดเก็บข้อมูลทางด้านเศรษฐกิจและสังคมที่ใช้งบประมาณในการจัดเก็บค่อนข้างมากจึงไม่สามารถจัดเก็บได้ทุกปี ทำข้อมูลส่วนใหญ่ไม่ได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัย แต่สำหรับภาพถ่ายดาวเทียมแสงสว่างเวลากลางคืนเป็นข้อมูลสาธารณะที่สามารถเข้าถึงได้อย่างสะดวกและมีการปรับปรุงข้อมูลที่บ่อยกว่า จึงเป็นอีกเครื่องมือหนึ่งที่มีศักยภาพในการนำมาวิเคราะห์การเจริญเติบโตของเมือง งานวิจัยชิ้นนี้เป็นงานวิจัยชิ้นแรก ๆ ของประเทศไทยที่สามารถนำภาพถ่ายดาวเทียมแสงสว่างเวลากลางคืนมาประยุกต์ใช้ในการศึกษาการเจริญเติบโตของเมืองระดับจังหวัดของประเทศไทยได้อย่างมีประสิทธิภาพ วัตถุประสงค์หลักของงานวิจัยชิ้นนี้ คือ การทดสอบความสามารถในการใช้ข้อมูลภาพถ่ายดาวเทียมแสงสว่างเวลากลางคืนเพื่อเป็นตัวแทนข้อมูลเศรษฐกิจและประชากร ภายใต้บริบทของการวิเคราะห์ความเจริญเติบโตของเมืองตามทฤษฎีพื้นฐานเศรษฐกิจ โดยศึกษาข้อมูลตั้งแต่ปี 2538-2553 ของความสัมพันธ์แบบอนุกรมเชิงเวลาระหว่างความเจริญเติบโตของเมืองที่ได้จากข้อมูลแสงสว่างเวลากลางคืนกับข้อมูล GPP และกับข้อมูลประชากรรายจังหวัดในประเทศไทย ทำให้สามารถอธิบายความเหมาะสมและข้อจำกัดของการใช้แสงสว่างเวลากลางคืนกับกลุ่มจังหวัดต่าง ๆ ได้ ผลการศึกษาพบว่า แสงสว่างเวลากลางคืนทั้ง Dark & Bright Nighttime Light และ Intensity of Light สามารถใช้วิเคราะห์ความเจริญเติบโตของเมืองแทนข้อมูล GPP และประชากรได้ อย่างไรก็ตามวิธีการใช้แสงสว่างแบบ Intensity of Light สามารถใช้แทนข้อมูล GPP และประชากรได้ดีกว่าวิธีการใช้แสงสว่างแบบ Dark & Bright Nighttime Light และถึงแม้ว่าในภาพรวมระดับประเทศแสงสว่างแบบ Intensity of Light สามารถวิเคราะห์ความเจริญเติบโตของเมืองแทนข้อมูล GPP ได้ร้อยละ 61 และสามารถวิเคราะห์ความเจริญเติบโตของเมืองแทนข้อมูลประชากรได้ถึงร้อยละ 98 ในรายละเอียดของผลการศึกษาพบว่า จังหวัดที่สามารถใช้แสงสว่างวิเคราห์ความเจริญเติบโตของเมืองแทนข้อมูล GPP ได้ดี คือ จังหวัดศูนย์กลางการค้าและบริการระดับประเทศ เมืองการค้าและบริการที่มีเศรษฐกิจขนาดเล็ก เมืองเกษตรกรรม และจังหวัดที่สามารถใช้แสงสว่างวิเคราะห์ความเจริญเติบโตของเมืองแทนข้อมูลประชากรได้ดี คือ จังหวัดขนาดกลางที่มีความหนาแน่นสูง สำหรับเมืองที่ไม่ควรใช้แสงสว่างวิเคราะห์ความเจริญเติบโต ได้แก่ จังหวัดที่เป็นศูนย์กลางระดับภูมิภาค เนื่องจากจังหวัดเหล่านั้นมีความแตกต่างของความเจริญเติบโตระหว่างอำเภอสูงมาก
ความสัมพันธ์ระหว่างการกระจายของกลุ่มอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่กับภูมิอากาศในแต่ละพื้นที่ของประเทศไทย
Authors:   , เวชพานิช ศุภกิจ
Published: September 2023

ไข้หวัดใหญ่เป็นโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจที่เกิดขึ้นบ่อยในมนุษย์ องค์การอนามัยโลกรายงานอัตราการเจ็บป่วยรายปี ประมาณร้อยละ 5 -10 ในผู้ใหญ่และร้อยละ20-30 ในเด็กทั่วโลก และก่อให้เกิดอาการรุนแรง 3 -5 ล้านคน ปัจจัยทางภูมิอากาศอาจส่งผลกระทบทั้งการอยู่รอดและการแพร่กระจายของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างอัตราป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่และสภาพภูมิอากาศในแต่ละพื้นที่ของประเทศไทย การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงระบบนิเวศ ซึ่งใช้ข้อมูลทุติยภูมิของผู้ป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่จากรายงานการเฝ้าระวังโรคของสำนักระบาดวิทยา กระทรวงสาธารณสุข และข้อมูลภูมิอากาศจากกรมอุตุนิยมวิทยา ตั้งแต่เดือนมกราคม 2554 ถึงธันวาคม 2558 โดยหาความสัมพันธ์ระหว่างอัตราป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่และภูมิอากาศในเขตในแต่ละพื้นที่ของประเทศด้วยวิธี Generalized Estimation Equation (GEE) ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าอัตราป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่มีความสัมพันธ์กับอุณหภูมิอากาศ โดยอุณหภูมิอากาศเป็นปัจจัยหลักที่สัมพันธ์กับอัตราป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ในเกือบทุกพื้นที่ของประเทศ ยกเว้นภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้ฝั่งตะวันตก ความชื้นสัมพัทธ์มีความสัมพันธ์กับอัตราป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ในพื้นที่ภาคกลาง กรุงเทพมหานคร ภาคตะวันออก และภาคใต้ฝั่งตะวันตก ขณะที่ปริมาณน้ำฝนมีความสัมพันธ์กับอัตราป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ในภาคเหนือ ภาคใต้ฝั่งตะวันออก และภาคใต้ฝั่งตะวันตก ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณน้ำฝนและอัตราป่วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่อาจเป็นผลโดยอ้อมจากการที่คนอยู่รวมตัวกันมากขึ้นเมื่อฝนตกและเพิ่มโอกาสการแพร่เชื้อ
อัตราอุบัติการณ์และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บจากการทำงานของพนักงานเก็บขยะในโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคกลาง
Authors:   , พูนนาค พิชญพร
Published: September 2023

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตราอุบัติการณ์และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บจากการทำงานของพนักงานเก็บขยะในโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคกลางโดยการสัมภาษณ์พนักงานเก็บขยะหรือพนักงานที่ได้รับมอบหมายของแต่ละหน่วยงานให้ดูแลหรือมีหน้าที่เก็บ ขน คัดแยกขยะของโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคกลาง ประกอบด้วยโรงพยาบาลราชบุรี นครปฐม สมุทรสาคร สุพรรณบุรี อยุธยา สระบุรี สมุทรปราการ ซึ่งทำงานตั้งแต่ 1 เดือนขึ้นไป ในช่วงตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 จำนวนทั้งหมด 498 ราย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติในเชิงพรรณนา คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย พิสัย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมานคือ Chi-Square test หรือ Fisher’s Exact test และ Independent t-test ผลการศึกษาพบว่าพนักงานเก็บขยะในโรงพยาบาลมีอัตราอุบัติการณ์การบาดเจ็บจากการทำงานค่อนข้างสูง มีความสัมพันธ์กับการจัดสรรอุปกรณ์ป้องกันอันตรายที่ไม่เพียงพอและการไม่ใส่อุปกรณ์ป้องกันอันตราย โดยพบพนักงานเก็บขยะบาดเจ็บจากการทำงาน จำนวน 76 คน อุบัติการณ์การบาดเจ็บของพนักงานเก็บขยะ เท่ากับ ร้อยละ 15.3 และอัตราอุบัติการณ์ของการบาดเจ็บของพนักงานเก็บขยะ เท่ากับ 2.49 ครั้งในประชากร 100 คน ในช่วงเวลา 1 เดือน ขาและเท้าเป็นอวัยวะที่เกิดการบาดเจ็บสูงที่สุด (ร้อยละ 61.8) สาเหตุของการได้รับบาดเจ็บส่วนใหญ่เกิดจากวัตถุสิ่งของกระแทกชน (ร้อยละ 42.1) ระดับความรุนแรงของการบาดเจ็บของพนักงานเก็บขยะส่วนใหญ่ (ร้อยละ 73.6) ไม่ต้องหยุดงานสามารถทำงานได้ตามปกติ ร้อยละ 6.5 มีแผลอักเสบ ปัจจัยที่พบความสัมพันธ์กับการบาดเจ็บจากการทำงานของพนักงานเก็บขยะ ได้แก่ อายุ (p-value = 0.049) ประสบการณ์การทำงาน (ปี) (p-value =0.005) ระยะเวลาการทำงานในปี 2558 (p-value =0.006 ) การไม่ใช้ถุงมือ (p-value =0.008) การไม่ใช้รองเท้าบู๊ท (p-value =0.018) การไม่ใช้ผ้าปิดปากจมูก (p-value= 0.001) การไม่ใช้เอี๊ยมผ้า/เอี๊ยมพลาสติกกันเปื้อน (p-value = 0.005) และการไม่ใช้เสื้อผ้าชุดปฏิบัติงาน (p-value=0.002) การจัดสรรอุปกรณ์ป้องกันอันตรายที่ไม่เพียงพอ (p-value =0.002) ดังนั้นควรให้ความสำคัญต่อการดูแลสุขภาพด้านอาชีวอนามัยและความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานกลุ่มนี้ เช่น การตรวจคัดกรองปัญหาทางสุขภาพและการใส่อุปกรณ์ป้องกันอันตราย อาจช่วยลดการเกิดการบาดเจ็บจากการทำงานได้
ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับอาการที่ไม่จำเพาะเจาะจงของทหารสื่อสารที่ทำงานอยู่ใกล้และไกลเสาส่งสัญญาณโทรทัศน์แห่งหนึ่ง
Authors:   , แดงสวัสดิ์ พุทธิชัย
Published: September 2023

การศึกษาภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับ อาการที่ไม่จำเพาะเจาะจงของหน่วยทหารสื่อสารที่ทำงานอยู่ใกล้และไกลเสาส่งสัญญาณโทรทัศน์แห่ง หนึ่ง ประชากรที่ศึกษาเป็นทหารสื่อสารของหน่วยที่อยู่ใกล้ และไกลเสาส่งสัญญาณโทรทัศน์ 339 และ 283 คน ตามลำดับโดยไม่มีการสุ่มตัวอย่าง ในเดือน มิถุนายน พ.ศ. 2559 ผลการศึกษาพบว่าความเข้มของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในช่วงความถี่ของเสาโทรทัศน์ (average) และในช่วงความถี่รวม (integrate) ที่ถูกวัดในหน่วยใกล้และไกลเสาส่งสัญญาณ โทรทัศน์ มีค่า 0.00020-0.67310 และ 0.00011-0.00115 W/m2 ส่วนค่าของความถี่รวม (integrate) ในหน่วยใกล้เสามีค่า 2.79-4062.65 และ 17.48-1370.16 µW/m2 ซึ่งค่าดังกล่าวไม่พบว่ามีค่าเกินเกณฑ์มาตรฐานของ ICNIRP ทั้งค่าที่กำหนดไว้ลำหรับกลุ่มคนที่ทำงานเกี่ยวข้องและกลุ่มคนที่ไม่ได้ทำงานเกี่ยวข้องกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า อัตราความชุกของอาการที่ไม่จำเพาะเจาะจง ในหน่วยทหารสื่อสารใกล้เสาและไกลเสาโทรทัศน์ คือ ร้อยละ 7.9 และร้อยละ 6.4 อาการเมื่อยล้า (fatigue) พบมากที่สุดทั้ง 2 หน่วยที่อยู่ใกล้เสาและไกลเสา (ร้อยละ 52.51 และร้อยละ 42.40) ปวดหลัง ปวดต้นคอ ตามลำดับ ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับกลุ่มอาการที่ไม่จำเพาะเจาะจง คือ เพศ รายได้ การมีโรค ประจำตัวเป็นโรคภูมิแพ้ การที่ญาติสายตรงมีโรคประจำตัว การได้ร่วมแสดงความคิดเห็นในการ ตั้งเสาโทรทัศน์ การสูบบุหรี่เมื่อควบคุมปัจจัยอื่นๆ ส่วนปัจจัยที่ไม่มีความสัมพันธ์กับอาการที่ไม่จำเพาะเจาะจง คือ ความเข้มสนามแม่เหล็กไฟฟ้าช่วงความถี่เสาโทรทัศน์และความถี่รวม และระยะห่างเมื่อกล่าวโดยสรุป การศึกษาเพิ่มเติมในครั้งต่อไปควรมีการปรับปรุงเรื่องการประเมินการสัมผัสคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าส่วนบุคคลเพื่อใช้ในการยืนยัน หรือหักล้างผลของความเป็นไปได้เรื่องผลกระทบต่อสุขภาพของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่ออกมาจากเสาโทรทัศน์
ปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจในการรับยาต้านไวรัสเพื่อป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีหลังสัมผัสเชื้อที่ไม่ได้เกิดจากการทำงานในกลุ่มชายไทยที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย
Authors:   , ชมเชย นิติยา
Published: September 2023

กลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย (MSM) มีสัดส่วนการติดเชื้อเอชไอวีสูงมากกว่ากลุ่มอื่นในประเทศไทย ปัจจุบันยังขาดความรู้ความเข้าใจในเรื่องความตั้งใจในการรับยาต้านไวรัสเพื่อป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีหลังสัมผัสเชื้อ (nPEP) การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความตั้งใจในการรับ nPEP ในกลุ่มMSM การศึกษานี้ใช้การศึกษาแบบผสม โดยระยะที่ 1 เป็นการศึกษาวิจัยแบบตัดขวางเชิงสำรวจ เพื่อประเมินความตั้งใจในการรับ nPEP ในกลุ่ม MSM จำนวน 450 คน โดยใช้แบบสอบถามชนิดกรอกคำตอบด้วยตนเอง และระยะที่ 2 เป็นการศึกษาวิจัยเชิงพรรณนาแบบติดตามไปข้างหน้า โดยทำการสัมภาษณ์เชิงลึกในกลุ่ม MSM ที่มีพฤติกรรมเสี่ยงต่อการสัมผัสเชื้อเอชไอวีใน 72 ชั่วโมงที่ผ่านมา จำนวน 40 ราย ทำการวิเคราะห์ทางสถิติด้วยวิธี Multiple logistic regression เพื่อประเมินปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความตั้งใจในการรับ nPEP ผลการศึกษาพบว่าในกลุ่ม MSM จำนวน 450 คน มีเพียงร้อยละ 7 ที่เคยได้รับ nPEP มาก่อน และมีเพียงร้อยละ 40 ระบุว่ามีความตั้งใจที่จะใช้ nPEP ทั้งที่ทราบว่ามีความเสี่ยงสูงต่อการติดเชื้อเอชไอวี ในการศึกษาวิจัยนี้พบว่ามีผู้ติดเชื้อเอชไอวีร้อยละ 18.9 โดยปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความตั้งใจที่จะใช้ nPEP คือ ความตระหนักถึง nPEP ระดับความรู้เรื่องเอชไอวี รูปแบบการมีเพศสัมพันธ์ และสถานะการขริบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศชาย ในกลุ่ม MSM ที่ได้รับ nPEP จำนวน 40 ราย มี 39 รายตัดสินใจรับ nPEP และในกลุ่มผู้ที่รับ nPEP นั้นมีเพียง 1 รายที่รับประทานยาไม่ครบตามกำหนด 4 สัปดาห์ การศึกษายังพบว่ามีการใช้ถุงยางอนามัยเพิ่มขึ้นและผลการตรวจเอชไอวีทุกรายเป็นลบ โดยสรุป MSM มีความชุกของการติดเชื้อเอชไอวีสูงมาก อยู่ที่ประมาณ 1 ใน 5 คน การส่งเสริมให้เกิดความตระหนักในเรื่อง nPEP และการให้ความรู้เอชไอวีในกลุ่ม MSM ให้มากขึ้นเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อให้การดำเนินงานในเรื่องการใช้ nPEP ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชุดบริการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีอย่างครอบคลุมสำหรับ MSM ที่มีความเสี่ยงสูงประสบความสำเร็จ
ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อตามองค์ประกอบหลักขององค์การอนามัยโลกในโรงพยาบาลศูนย์และโรงพยาบาลทั่วไปในประเทศไทย
Authors:   , เจนพานิชทรัพย์ มณฑิชา
Published: September 2023

การดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อเป็นงานสำคัญในการลดปัญหาการติดเชื้อในโรงพยาบาล องค์การอนามัยโลกได้เสนอแนะแนวทางตาม 8 องค์ประกอบหลักในการดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อในโรงพยาบาลเพื่อให้การดำเนินงานประสบความสำเร็จ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์การดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อตาม 8 องค์ประกอบหลักขององค์การอนามัยโลก และศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อ โดยทำการศึกษาแบบภาคตัดขวาง ในโรงพยาบาลศูนย์และโรงพยาบาลทั่วไป สังกัดกระทรวงสาธารณสุข ทำการคำนวณกลุ่มตัวอย่างได้จำนวน 53 แห่ง แล้วทำการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิตามระดับโรงพยาบาล เก็บข้อมูลช่วงปี พ.ศ.2558-2559 ใช้แบบสัมภาษณ์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเองและแบบประเมินขององค์การอนามัยโลกคือ Infection Prevention and Control Core components Assessment Tools (IPCAT) โดยผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญ คะแนนรวมการดำเนินงานใช้ค่าคะแนนถ่วงน้ำหนักตามจำนวนข้อขององค์ประกอบหลักและองค์ประกอบย่อยรวมเป็นร้อยละ 100 ใช้วิธีการสัมภาษณ์ตัวแทนที่เกี่ยวข้องในการดำเนินงานโดยตรง และการสนทนากลุ่ม ใช้สถิติการถดถอยเชิงเส้นแบบพหุในการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์และควบคุมตัวแปรกวน และวิเคราะห์สรุปสาระสำคัญจากข้อมูลการสนทนากลุ่ม ผลการศึกษาพบว่า โรงพยาบาลที่เข้าร่วมการศึกษาทั้งหมด 55 แห่ง จำแนกเป็นโรงพยาบาลศูนย์ระดับ A ร้อยละ 30.9 โรงพยาบาลทั่วไประดับ S ร้อยละ 40.0 และโรงพยาบาลทั่วไประดับ M1 ร้อยละ 29.1 ภาพรวมโรงพยาบาลทุกระดับ มีคะแนนเฉลี่ยรวมการดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อตามองค์ประกอบหลักขององค์การอนามัยโลก ร้อยละ 89.5 (SD 3.41) จำแนกตามระดับโรงพยาบาล พบว่า โรงพยาบาลศูนย์ระดับ A มีคะแนนเฉลี่ยร้อยละ 90.7 (SD 2.40) โรงพยาบาลทั่วไประดับ S มีคะแนนเฉลี่ยร้อยละ 90.1 (SD 2.87) และโรงพยาบาลทั่วไประดับ M1 (SD 4.15) มีคะแนนเฉลี่ยร้อยละ 87.4 ตามลำดับ เมื่อจำแนกตามองค์ประกอบ ภาพรวมโรงพยาบาลทุกระดับมีคะแนนองค์ประกอบที่ 8 การเชื่อมโยงกับระบบอื่นๆ มากที่สุด (ร้อยละ 99.3, SD 2.43) ส่วนคะแนนน้อยที่สุดคือ องค์ประกอบที่ 3 การจัดสรรบุคลากร (ร้อยละ 82.3, SD 4.50) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคะแนนรวมทุกองค์ประกอบของการดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อตามองค์ประกอบหลักขององค์การอนามัยโลกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ปัจจัยภายนอกโรงพยาบาลคือ การรับนโยบายจากส่วนกลาง (p-value =0.030) ปัจจัยภายในโรงพยาบาลคือ การมีนโยบายความปลอดภัยในผู้ป่วย และการสนับสนุนจากผู้นำองค์กร (p-value =0.012, 0.006 ตามลำดับ) และการมีปัจจัยการรับนโยบายจากส่วนกลาง การมีนโยบายความปลอดภัยในผู้ป่วยและการสนับสนุนจากผู้นำองค์กร มีคะแนนรวมทุกองค์ประกอบต่างกันอยู่ 1.82, 4.59 และ 2.31 ตามลำดับ จากผลการศึกษาครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่าโรงพยาบาลศูนย์และโรงพยาบาลทั่วไป ในประเทศไทยมีคะแนนการดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อตามองค์ประกอบหลักขององค์การอนามัยโลกอยู่ในระดับสูง อย่างไรก็ตามการมีบุคลากรไม่เพียงพอในการดำเนินงาน จะทำให้การดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อมีประสิทธิภาพลดลง และควรนำผลที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้ บูรณาการเข้ากับนโยบายการดำเนินงานควบคุมและป้องกันการติดเชื้อระดับประเทศต่อไป
กิจกรรมทางกายของพยาบาลวิชาชีพ
Authors:   , จิรธนานุวัฒน์ อารียา
Published: September 2023

กิจกรรมทางกายสามารถเกิดขึ้นได้ในระหว่างทำงานและในเวลาว่าง ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าการมีกิจกรรมทางกายของกลุ่มคนใช้แรงงาน พบมากในช่วงเวลางานมากกว่ากลุ่มคนไม่ใช้แรงงาน แต่การศึกษาระดับของกิจกรรมทางกายในกลุ่มวิชาชีพอย่างเช่นพยาบาล ที่มีสัดส่วนในการทำงานทั้งการใช้แรงและไม่ใช้แรงในตำแหน่งงานที่ต่างกันนั้นยังไม่ชัดเจน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับกิจกรรมทางกายของพยาบาลวิชาชีพ โดยประยุกต์ใช้ทั้งวิธีวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ส่วนที่ 1 การสังเคราะห์หลักฐานงานวิจัยถึงกลยุทธ์ของกิจกรรมที่จัดในสถานที่ทำงาน โดยการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ ส่วนที่ 2 การทำเดลฟายแบบปรับปรุง 4 รอบ ร่วมกับใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกเพื่อเรียนรู้และเข้าใจมากขึ้นถึงระดับความหนักของกิจกรรมพยาบาล ผลลัพธ์ของส่วนที่ 2 นี้ได้ถูกนำมาช่วยในการหาขนาดของการมีกิจกรรมทางกายในการศึกษาแบบสังเกต ในกลุ่มตัวอย่างที่เป็นพยาบาลวิชาชีพปฏิบัติการ 142 คน และพยาบาลวิชาชีพชำนาญการ 147 คน ที่จัดให้ติดเครื่องวัดกิจกรรมทางกาย เป็นระยะเวลา 5 วัน เพื่อบันทึกจำนวนก้าวที่เกิดขึ้นทั้งชั่วโมงการทำงานและไม่ได้ทำงาน วิเคราะห์ข้อมูลแบบ Panel data analysis with random effects และพบว่าการใช้ “จำนวนก้าวต่อชั่วโมง” เป็นวิธีการวัดแบบใหม่ การทบทวนงานวิจัยอย่างเป็นระบบมี 11 เรื่อง ประกอบด้วยงานวิจัยย่อย 220 เรื่องจาก 3 ฐานข้อมูลด้านการศึกษา พบกิจกรรมทั้งหมด 57 กิจกรรม จำแนกกิจกรรมโดยใช้กรอบแนวคิด PRECEDE-PROCEED: 22 กิจกรรม (ร้อยละ 46) เป็นกิจกรรมที่ทำให้เกิดการสร้างปัจจัยนำ, 17 กิจกรรม (ร้อยละ 35) ทำให้เกิดการสร้างปัจจัยเอื้อ ส่วนที่เหลือเป็นกิจกรรมที่ทำให้เกิดการสร้างปัจจัยเสริม การพัฒนาด้านสิ่งแวดล้อมและการกำกับนโยบาย การวิจัยเชิงคุณภาพพบ 96 กิจกรรมพยาบาล (80 กิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วย และ16 กิจกรรมที่ไม่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วย) จาก 18 หมวดกิจกรรมหลัก (7 หมวดมีความหนักระดับเบา, 10 หมวดมีความหนักระดับปานกลาง และ 1 หมวดมีความหนักระดับหนัก) จำนวนข้อมูลที่เก็บทั้งสิ้น 1,410 คนวัน ภาพรวมจำนวนก้าวเดินของพยาบาลทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกัน แต่พยาบาลปฏิบัติการมีกิจกรรมทางกายในเวลางานมากกว่าพยาบาลชำนาญการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แม้ว่าควบคุมตัวแปรกวนทั้ง อายุ อายุงาน และดัชนีมวลกายแล้วก็ตาม เสนอว่าควรสนับสนุนให้มีการเพิ่มกิจกรรมทางกายในกลุ่มพยาบาลวิชาชีพชำนาญการ
การประยุกต์ใช้แนวคิดคุณภาพชีวิตในการประเมินสุขภาพของพนักงานในองค์กร
Authors:   , เลิศพิทักษ์พงศ์ ชนิดา
Published: September 2023

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาเครื่องมือวัดการสูญเสียด้านสุขภาพระดับองค์กรที่รวมการเจ็บป่วยและการตายเข้าด้วยกัน เพื่อนำใช้ในการจัดลำดับวางแผนและจัดการปัญหาสุขภาพ โดยทดลองใช้ในบุคลากรฝ่ายการพยาบาลของโรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่ง เนื่องจากพยาบาลเป็นบุคลากรหลักในระบบสุขภาพ เผชิญกับปัญหาการลาออกและขาดแคลนบุคลากรทำให้พยาบาลมีภาระงานมากก่อให้เกิดปัญหาสุขภาพและเหนื่อยล้าส่งผลต่อประสิทธิภาพในการทำงานลดลง ข้อมูลเกี่ยวกับโรคและภาวะของประชากรเป้าหมายถูกรวบรวมโดยใช้แบบสอบถามแบบตอบด้วยตนเองและข้อมูลเวชระเบียน ค่าถ่วงน้ำหนักคุณค่างานและระยะเวลาการเจ็บป่วยได้จากคณะทำงานภาระโรคและปัจจัยเสี่ยง และจากแหล่งข้อมูลในต่างประเทศ ส่วนคะแนนคุณค่างานถูกจัดทำโดยวิธี point rating method โดยนำมาเทียบกับฐานเงินเดือน ทั้งนี้ข้อมูลการเจ็บป่วยใช้รายงานโรคจากแบบสอบถามซึ่งมีความเป็นตัวแทนและมีข้อดีมากกว่าเวชระเบียน ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์โดยประยุกต์ใช้แนวคิดการสูญเสียปีสุขภาวะในมุมมองขององค์กร โดยดูจากผลรวมของปีที่อยู่ด้วยการเจ็บป่วยในขณะทำงาน และปีที่สูญเสียจากการออกจากงานก่อนวัยอันควร และวิเคราะห์จำแนกตามโรค กลุ่มโรค อายุ และหอผู้ป่วย ผลการศึกษา พบว่า การสูญเสียปีสุขภาวะในช่วงทำงานของบุคลากรฝ่ายการพยาบาลในปี พ.ศ.2557 มีค่า 48.3 ปี ปีที่อยู่ด้วยการเจ็บป่วยคิดเป็นร้อยละ 48.2 ของการสูญเสียปีสุขภาวะ โรคที่ทำให้เกิดการสูญเสียปี สุขภาวะมากที่สุด 3 อันดับแรก ได้แก่ โรคมะเร็งรังไข่ร้อยละ 45.8 โรควิตกกังวลร้อยละ 14.6 และโรคข้อเสื่อมร้อยละ 13.9 ในส่วนของความผิดปกติทางจิตนั้น โรควิตกกังวลเป็นโรคที่ทำให้เกิดการสูญเสียมากที่สุดในภาระโรคจากการเจ็บป่วย โดยเกิดมากในกลุ่มพยาบาลที่อายุยังน้อยและอยู่ในหอผู้ป่วยที่มีภาระงานมาก ส่วนภาระโรคจากการตาย มีโรคมะเร็งเป็นโรคที่ทำให้เกิดการสูญเสียปีสุขภาวะมากที่สุด จำนวน 25 ปี หรือร้อยละ 51.8 โดยการพิจารณาคุณค่างานส่งผลกระทบเล็กน้อยต่อผลการจัดลำดับการสูญเสียปีสุขภาวะเมื่อจำแนกตามหอผู้ป่วยและกลุ่มอายุ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าโรคไม่ติดต่อเป็นสาเหตุส่วนใหญ่ของภาระโรคในบุคลากรฝ่ายการพยาบาล โดยควรให้ความสนใจโรคด้านจิตเวชในกลุ่มบุคลากรที่อายุยังน้อยและในหอผู้ป่วยที่มีภาระงานมาก ทั้งนี้ ผลการศึกษาสามารถช่วยผู้บริหารในการจัดการบริบทในการทำงานและกำหนดมาตรการที่เหมาะสมเพื่อสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรคในอนาคต
ทางเลือกในการประเมินความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ในงานสร้างเสริมสุขภาพในการประเมินโครงการรณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษา
Authors:   , จิรรัตนโสภา วรางคณา
Published: September 2023

งานสร้างเสริมสุขภาพเป็นงานที่มีโอกาสเกิดผลลัพธ์ได้หลากหลายทั้งทางด้านสุขภาพ เศรษฐกิจและสังคม ในการประเมินความคุ้มค่าของงานสร้างเสริมสุขภาพจึงควรเลือกวิธีการประเมินที่ครอบคลุมผลลัพธ์เหล่านั้น การประเมินต้นทุน-ผลได้ทางสังคม (Social cost benefit analysis - SCBA) เป็นทางเลือกหนึ่งที่ใช้วิธีรวมผลลัพธ์ด้านต่าง ๆ เข้าด้วยกันโดยแปลงให้อยู่ในรูปหน่วยเงิน นอกจากนี้ ยังมีการประเมินผลตอบแทนเชิงสังคมจากการลงทุน (Social return on investment - SROI) ซึ่งวัดผลลัพธ์ ในรูปหน่วยเงินเช่นกัน อย่างไรก็ตามปัจจุบันการประเมินทั้งสองวิธียังมีความเข้าใจและการนำไปใช้ที่จำกัด

โครงการรณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษาในระดับพื้นที่ เป็นโครงการที่กระตุ้นให้ชุมชนทำโครงการรณรงค์ของตนเองขึ้น เสริมจากโครงการรณรงค์ในระดับชาติ เพื่อส่งเสริมให้นักดื่มงดดื่มในช่วงเข้าพรรษา ที่ผ่านมาโครงการดังกล่าวถือว่าประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง พื้นที่ที่ทำโครงการฯ มีสัดส่วนนักดื่มงดดื่มสูงกว่าพื้นที่ที่ไม่ได้ทำโครงการฯ แต่ยังไม่เคยมีการประเมินความคุ้มค่าของโครงการดังกล่าวมาก่อน

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการประเมินแบบ SCBA และการประเมินแบบ SROI  โดยนำโครงการรณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษาในระดับพื้นที่เป็นกรณีศึกษา  การศึกษานี้ประกอบด้วย การทบทวนวรรณกรรมเพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบวิธีการประเมินดังกล่าวในเชิงวิชาการ และประเมินความคุ้มค่าของโครงการฯ เปรียบเทียบทั้งสองวิธี

จากการวิเคราะห์เปรียบเทียบพบว่า การประเมินความคุ้มค่าทั้งสองวิธีแม้มีวิธีการประเมินที่ค่อนข้างใกล้เคียงกัน แต่มีสิ่งสำคัญที่แตกต่างกันหลักๆ ได้แก่ ในด้านวัตถุประสงค์ในการนำไปใช้  SCBA เป็นการประเมินความคุ้มค่าที่เน้นการนำผลไปเปรียบเทียบกับทางเลือกอื่นเพื่อประกอบการตัดสินใจเลือกใช้ทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุด  ขณะที่ SROI เป็นการประเมินความคุ้มค่าเพื่อการพัฒนาโครงการ  ในด้านการกำหนดผลลัพธ์ในการประเมิน SCBA ให้ผู้ประเมินเป็นผู้กำหนดโดยอ้างอิงตามทฤษฎีและผลการศึกษาในอดีต แต่ SROI ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเป็นผู้มีบทบาทหลักในการกำหนดผลลัพธ์ที่จะนำมาประเมิน นอกจากนี้ การทำ SROI ใช้กระบวนการมีส่วนร่วมมาช่วยตอบข้อจำกัดของข้อมูล ทำให้สามารถประมาณการความคุ้มค่าในบางเรื่องที่ SCBA อาจจะไม่สามารถตอบได้ แต่ก็อาจมีข้อด้อยของวิธีการทางอัตวิสัยที่อาจเกิดอคติในการประเมินได้  

ในการศึกษานี้พบว่า โดยรวมโครงการฯ ​ทำให้มีผู้งดดื่มเพิ่มขึ้น การประเมินด้วย SROI พบว่า แต่ละพื้นที่ได้ผลตอบแทนทางสังคมต่อการลงทุนตั้งแต่ 2.7 ถึง 5.9 เท่า  แต่ผลการประเมินความคุ้มค่าในภาพรวมด้วยวิธี SCBA พบว่ามีอัตราส่วนผลตอบแทนต่ำกว่าต้นทุนที่ลงทุนไป ความแตกต่างในระดับความคุ้มค่าที่ประเมิน จากทั้งสองวิธีเกิดจากหลายปัจจัย ทั้งความแตกต่างในขอบเขตและความครอบคลุมของการประเมิน การกำหนดผลลัพธ์และแนวทางการประเมินผลกระทบ เป็นต้น

โดยสรุป การศึกษานี้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของวิธีการประเมินทั้งสองวิธีทั้งในเชิงวิชาการและในทางปฏิบัติ ซึ่งในการประเมินความคุ้มค่าของงานสร้างเสริมสุขภาพ จำเป็นต้องทำความเข้าใจและเลือกใช้เครื่องมือในการประเมินให้เหมาะสมกับเป้าหมายของการประเมินและผู้ที่จะใช้ประโยชน์จากการประเมิน โดยก่อนที่จะนำผลการประเมินไปใช้ต้องทราบข้อจำกัดต่าง ๆ ในการประเมิน  ทั้งนี้ การประเมินความคุ้มค่าในงานสร้างเสริมสุขภาพยังต้องการการพัฒนาองค์ความรู้ แนวทางการประเมิน และการกำหนดมาตรฐานของ เครื่องมือเหล่านี้ต่อไป
โมเดลของการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางในเครือข่ายโรงพยาบาลเอกชนหนึ่ง
Authors:   , ศุภพิชญ์นาม นันทนา
Published: September 2023

โรคในปัจจุบันมีความซับซ้อนมากขึ้น ทำให้มีความต้องการแพทย์เฉพาะทางเพิ่มมากขึ้น การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาปัจจัยที่มีผลต่อการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางและสร้างโมเดลในการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางโดยใช้โปรแกรมหลายๆวัตถุประสงค์เพื่อออกแบบการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางไปยังโรงพยาบาลที่มีความต้องการภายในเครือบริษัทกรุงเทพดุสิตเวชการจำกัด (มหาชน)

     การศึกษานี้ทำวิจัยในแพทย์เฉพาะทาง 13 สาขา ในกลุ่มโรค 4 กลุ่มโรค การศึกษามี 2 ระยะ ระยะแรกทำการสำรวจในกลุ่มผู้บริหารบริษัทกรุงเทพดุสิตเวชการ จำกัด (มหาชน) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดสรรแพทย์เฉพาะทาง และระยะที่ 2 เป็นการสร้างโมเดลโปรแกรมคณิตศาสตร์เชิงเส้นจำนวนเต็มแบบผสม 4 โมเดล โดยใช้ข้อมูลจากการสำรวจผู้บริหารโดยใช้เทคนิคเดลฟาย การสำรวจความผูกพันของแพทย์ และ ข้อมูลที่มีการลงบันทึกจัดเก็บในฐานข้อมูล ปี 2558 โดยมีวัตถุประสงค์ 3 อย่าง คือ 1) เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการเดินทาง 2) เพื่อได้แพทย์ที่มีความผูกพันกับองค์กร และ 3) เพื่อให้คุณภาพการรักษาที่เหมาะสม

     ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางมีจำนวน 35 ปัจจัย โดยปัจจัยที่ได้จากการสำรวจที่จะนำไปใส่ในโปแกรมคณิตศาสตร์เชิงเส้น จะมุ่งไปที่  6 ปัจจัยที่เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลสูงในความเห็นของผู้บริหาร ซึ่งได้แก่ ความต้องการของประชากรต่อบริการสุขภาพ พันธกิจขององค์กร แผนเข็มมุ่งขององค์กร กลยุทธ์ขององค์กร ความซับซ้อนของผู้ป่วย และความรุนแรงของผู้ป่วย

     ผลของโมเดลพบว่าเมื่อมีความต้องการเพิ่มมากขึ้น ความสามารถในการที่จะจัดสรรแพทย์เฉพาะทางจะลดน้อยลง ดังนั้นโมเดลควรมีความยืดหยุ่นมากที่สุดเพื่อให้สามารถจัดสรรไปได้ทุกพื้นที่ ผู้วิจัยหวังว่าการศึกษาเบื้องต้นนี้จะกระตุ้นการวิจัยเพิ่มเติมในการบริหารจัดการทางด้านสุขภาพที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันทั้งภาครัฐและเอกชน
การตรวจหาเชื้อวัณโรคและจุลินทรีย์ในอากาศในแผนกที่มีความเสี่ยงสูงของสถานพยาบาลในภาคกลางของประเทศไทย
Authors:   , สอนบุตร จามรี
Published: September 2023

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจหาเชื้อวัณโรคและจุลินทรีย์ (แบคทีเรียและเชื้อรา) ในอากาศ และการพิจารณาสิ่งแวดล้อมอื่นๆ ในพื้นที่เสี่ยงของสถานพยาบาล 7 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานครและจังหวัดใกล้เคียงในภาคกลางของประเทศไทย การตรวจหาเชื้อวัณโรคในอากาศใช้เทคนิคการการเก็บจุลชีพในอากาศด้วยวิธีการดักด้วยของเหลวในอิมพิงเจอร์ (liquid impinger method) และตรวจหาเชื้อวัณโรคด้วยวิธี quantitative real-time polymerase chain reaction (real-time qPCR) ส่วนการตรวจหาจำนวนแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศใช้เครื่อง the six-stage viable Andersen cascade impactor และนับจำนวนด้วยเทคนิคการเพาะเลี้ยง ผลการศึกษาพบเชื้อวัณโรคในอากาศคิดเป็นร้อยละ 3 (3/99 บริเวณ) โดยพบที่ห้องเก็บเสมหะ 2 บริเวณ และห้องผู้ป่วยสำหรับผู้ป่วย 1 บริเวณ ตัวแปรที่มีความแตกต่างกันระหว่างสถานที่ตรวจพบและไม่พบเชื้อวัณโรคในอากาศ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ อัตราการหมุนเวียนอากาศต่ำ ปริมาณความชื้นสัมพัทธ์สูง และจำนวนครั้งการไอที่ไม่ได้ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคลต่อวันของผู้มารับบริการ ส่วนแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศ พบว่าตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับจำนวนแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศ (รวมทุกขนาด) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ อัตราการหมุนเวียนอากาศต่ำ (ชั่วโมง-1) ปริมาณความชื้นสัมพัทธ์สูง (%) แผนกฉุกเฉิน และระบบปรับอากาศแบบรวมศูนย์ สรุปผลการวิจัยครั้งนี้สนับสนุนว่าการประเมินด้านสิ่งแวดล้อมอาจเป็นตัวบ่งชี้เบื้องต้นของความเสี่ยงต่อการสัมผัสเชื้อวัณโรคในบุคลากรทางการแพทย์ และแสดงให้เห็นว่าการป้องกันและควบคุมแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศในสถานพยาบาลยังคงเป็นปัญหาที่ควรได้รับการพิจารณาปรับปรุงแก้ไข
ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2
Authors:   , เสมา ปภัสชญา
Published: September 2023

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบระหว่างก่อนเรียนกับหลังเรียน 2) เปรียบเทียบความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบระหว่างก่อนเรียนกับหลังเรียน 3) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบกับกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ 4) เปรียบเทียบความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบกับกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ 5) ศึกษาพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบ ตัวอย่างในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย นครปฐม (พระตำหนักสวนกุหลาบมัธยม) ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2559 เป็นนักเรียนกลุ่มทดลอง 34 คน และกลุ่มควบคุม 34 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบ และแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบวัดความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ และแบบวัดความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบมีความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) นักเรียนได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบมีความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 5) นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการร่วมมือแบบสืบสอบมีพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ที่ดีขึ้น
ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการรู้คิดร่วมกับ Four Corners and a Diamond Graphic Organizers ที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2
Authors:   , วังเวชช์ เพาพงา
Published: September 2023

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการรู้คิดร่วมกับ Four Corners and a Diamond Graphic Organizers ระหว่างก่อนเรียนกับหลังเรียน 2) เปรียบเทียบความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการรู้คิดร่วมกับ Four Corners and a Diamond Graphic Organizers ระหว่างก่อนเรียนกับหลังเรียน 3) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการรู้คิดร่วมกับ Four Corners and a Diamond Graphic Organizers กับกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ 4) เปรียบเทียบความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการรู้คิดร่วมกับ Four Corners and a Diamond Graphic Organizers กับกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ และ 5) ศึกษาพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการรู้คิดร่วมกับ Four Corners and a Diamond Graphic Organizers กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 2 กลุ่ม คือ นักเรียนกลุ่มทดลอง 49 คน และกลุ่มควบคุม 50 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการรู้คิดร่วมกับ Four Corners and a Diamond Graphic Organizers และแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัดความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ และแบบวัดความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนกลุ่มทดลองมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักเรียนกลุ่มทดลองมีความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) นักเรียนกลุ่มทดลองมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์สูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) นักเรียนกลุ่มทดลองมีความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์สูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 5) นักเรียนกลุ่มทดลองมีพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ที่ดีขึ้น
ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิตที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
Authors:   , นาคสุทธิ กมล
Published: September 2023

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน 2) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต กับ นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ และ 3) ศึกษาพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตของนักเรียนที่เรียนด้วยการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต ประชากรในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครปฐม เขต 9 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2559 โรงเรียนวัดไร่ขิงวิทยา จำนวน 46 คน เป็นนักเรียนกลุ่มทดลอง จำนวน 23 คน และนักเรียนกลุ่มควบคุม จำนวน 23 คน โดยนักเรียนกลุ่มทดลองได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต และนักเรียนกลุ่มควบคุมได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัดความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิต เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต และแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) ความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 2) ความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิคพรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต สูงกว่า นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 และ 3) พัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตของนักเรียนที่เรียนด้วยการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้เทคนิค พรู้ฟแมปปิงในการเขียนพิสูจน์ทางเรขาคณิต มีพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลทางเรขาคณิตที่ดีขึ้น