bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Βελτιστοποίηση συρραφής ρήξεων μηνίσκου με τη χρήση υλικών με μνήμη σχήματος
Authors: Λαμπράκης Ανδρέας
Published: January 2014

Σκοπός: Τα εμβιομηχανικά αποτελέσματα μηνισκικής συρραφής από ράμμα Nitinol εκτιμήθηκαν in vitro και συγκρίθηκαν με ράμματα Ethibond και Nylon. Μέθοδος: Ράμματα (2.0 και 3.0) από Nitinol, Ethibond και Nylon συγκροτούσαν τις έξι υπό μελέτη ομάδες. Σαραντα-εννέα βόειοι μηνίσκοι με εγκάρσια ρήξη υποβλήθηκαν σε συρραφή με μία οριζόντια ραφή δίκην mattress. Εν συνεχεία εμβαπτίστηκαν πλήρως σε θερμολουτρό, κατάλληλα προσαρμοσμένο σε μηχανή εφελκυσμού. Όλα τα δοκίμια υποβλήθηκαν σε εφελκυσμό και ελήφθησαν Καμπύλες Δύναμης/Μετατόπισης. Οι τιμές φορτίων σε 5 χιλ. διάσταση, φορτίων αστοχίας, τάσης εφελκυσμού, δυσκαμψίας και ο μηχανισμός αστοχίας για κάθε κατηγορία ράμματος καταγράφησαν. Η στατιστική επεξεργασία περιελάμβανε ανάλυση διασποράς (ANOVA) με διόρθωση τύπου Bonferroni για τις πολλαπλές συγκρίσεις. Αποτελέσματα: Τα ράμματα Nylon παρουσίασαν τις χαμηλότερες τιμές σε όλες τις μετρήσεις. Στατιστικά σημαντικές διαφορές δεν παρατηρήθηκαν μεταξύ των SMA και Ethibond στα φορτία πρόκλησης 5 χιλ. διάστασης και στη δυσκαμψία των ραμμάτων. Η ραφή με 2.0 και 3.0 SMA παρουσίασε την υψηλότερη μέση τάση εφελκυσμού και φορτίου αστοχίας, όντας 31% και 50% αντίστοιχα ισχυρότερη της ραφής με Εthibond. Ο μηχανισμός αστοχίας περιελάμβανε την απόσχιση μηνισκικού ιστού από το ράμμα και τη ρήξη του ράμματος στον κόμπο. Συμπεράσματα: Το κράμα Nitinol κρίνεται υποσχόμενο υλικό μηνισκικής συρραφής, παρέχοντας ισχυρότερες μηχανικές ιδιότητες και παρόμοιες τιμές δυσκαμψίας σε σχέση με το Ethibond.
Μελέτη έκκρισης κυτταροκινών κυτταρικής και χυμικής ανοσίας σε παιδιά και εφήβους με χρόνια ηπατίτιδα C
Authors: Ζέλλου - Κώτση Αγλαΐα
Published: January 2014

Η ηπατίτιδα C συνεχίζει να μολύνει κυρίως περιγεννητικά μεγάλο αριθμό παιδιών διεθνώς. Σε αντίθεση με ενήλικους ασθενείς, η ανοσοπαθογένεια της νόσου δεν έχει μελετηθεί αρκετά στην παιδική ηλικία. Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να καταγραφεί η ανοσολογική αντίδραση στην HCV λοίμωξη προσδιορίζοντας την απάντηση κυτταρικής (Th1) και χυμικής (Th2) ανοσίας με μέτρηση των κυτταροκινών που εκκρίνονται από τα περιφερικά μονοκύτταρα μετά από καλλιέργεια υπό αντιγονικό ερεθισμό με το μιτογόνο Phytohemmaglutinin σε 21 παιδιά με ηπατίτιδα C και σε 14 υγιή παιδιά. Κλινικά, ιολογικά και ιστολογικά χαρακτηριστικά παιδιών αναλύθηκαν ανάλογα με τον τρόπο μετάδοσης της λοίμωξης και τη συγκέντρωση των κυτταροκινών στο περιφερικό αίμα. Σύμφωνα με τη μελέτη, η ανοσολογική απάντηση των Τ-περιφερικών μονοκυττάρων δεν διαφέρει σε παιδιά με ηπατίτιδα C και σε υγιή παιδιά παρότι τα παιδιά με ηπατίτιδα είχαν σημαντικά αυξημένη την τρανσαμινάση ορού ALT. Τα επίπεδα HCV-RNA ήταν συνολικά χαμηλά, και η ιστολογική εικόνα συμβατή με ήπια χρόνια ηπατίτιδα με μικρό βαθμό ίνωσης. Δεν υπήρχε συσχέτιση μεταξύ HCVRNA, γονότυπου, ALT, ιστολογικής φλεγμονής ήπατος και συγκέντρωσης κυτταροκινών. Ο τρόπος μετάδοσης του ιού φαινεται να έχει σημασία στην παιδική ηλικία, αφού τα παιδιά με αιμορροφιλία εμφάνισαν μειωμένη παραγωγή της Τh2 κυτταροκίνης ΙL-4 αλλά και της Th1 κυτταροκίνης IL-2 σε σχέση με τα υγιή παιδιά της μελέτης. Ανάμεσα στα HCV+ παιδιά φαίνεται ότι τα αιμορροφιλικά παιδιά είχαν μειωμένη έκκριση IL-4 σε σχέση με τα παιδιά που είχαν μολυνθεί μέσω μετάγγισης ή περιγεννητικά. Η μειωμένη έκκριση της IL-4 αλλά και της κεντρικής κυτταροκίνης IL-2 από τα αιμορροφιλικά παιδιά μπορεί να οφείλεται σε καταστολή της Th2 ανοσίας λόγω των συχνών μεταγγίσεων, τη παρουσία άγνωστων συλλοιμώξεων, τη δημιουργία αναστολέων έναντι του παράγοντα VIII, και γενετικούς παράγοντες. Χρειάζονται περισσότερες μελέτες, που αφορούν την ανοσολογική ανταπόκριση στην HCV λοίμωξη σε συνδυασμό με καλύτερη καταγραφή της κλινικής, ιολογικής και ιστολογικής εικόνας σε μεγάλο αριθμό παιδιατρικών ασθενών για να κατανοηθεί καλύτερα ο μηχανισμός ανοσοπαθογένειας της χρόνιας λοίμωξης αλλά και της ιικής κάθαρσης στην παιδική ηλικία.
Λοιμώξεις στην τρίτη ηλικία
Authors: Γραμμελής Βασίλειος
Published: January 2014

Ο μικροβιακός επιπολασμός των ατόμων που διαβιώνουν στους οίκους ευγηρίας παρουσιάζει αξιοσημείωτες διαφορές σε σχέση με την κοινότητα και το νοσοκομείο. Σκοπός της παρούσας συγχρονικής μελέτης ήταν η επιδημιολογική μελέτη του επιπολασμού του μικροβιακού αποικισμού των υπερήλικων ατόμων που διαβιώνουν στους οίκους ευγηρίας στο νομό Αττικής, με επιπρόσθετους στόχους τον προσδιορισμό του επιπέδου αντοχής έναντι των αντιμικροβιακών, καθώς και των πιθανών προδιαθεσικών παραγόντων αποικισμού. Κατά τη διάρκεια της διετούς χρονικής περιόδου Ιούνιος 2002-Μάιος 2004 λήφθηκαν δείγματα από τις σημαντικότερες εστίες αποικισμού, δηλαδή το ουροποιητικό σύστημα, το ρινοφάρυγγα και τα έλκη από κατακλίσεις, από 1523 άτομα σε 41 οίκους ευγηρίας στο Νομό Αττικής. Συνολικά, απομονώθηκαν 1107 στελέχη (επιπολασμός μικροβιακού αποικισμού: 34.2%). Από αυτά, 863 στελέχη ήταν Gram-αρνητικοί μικροοργανισμοί, με κυρίαρχη ομάδα αυτή των εντεροβακτηριακών, ενώ τα Gram-θετικά στελέχη ήταν 244, με σαφή επικράτηση του Staphylococcus aureus. Τα μικρόβια-αποικιστές του ουροποιητικού σύστηματος και των κατακλίσεων ήταν κυρίως Gram-αρνητικά παθογόνα, ενώ του ρινοφάρυγγα στελέχη S. aureus. Πρόσφατη χορήγηση αντιμικροβιακών (?3 μήνες) καταγράφηκε σε 841 υπερήλικες (55.2%), με τις κινολόνες να αποτελούν τη συχνότερη συνταγογραφούμενη κατηγορία (36%). Ο μέσος επιπολασμός των υπερηλίκων που έφεραν μόνιμο ουροκαθετήρα ήταν 21.4%. Από τον πληθυσμό που μελετήθηκε, 27.6% και 12% των υπερηλίκων ήταν αποικισμένοι με μικροοργανισμούς ανθεκτικούς στις β-λακτάμες ευρέος φάσματος και στις κινολόνες αντίστοιχα. Ο επιπολασμός αποικισμού του ρινοφάρυγγα με στελέχη MRSA ήταν μόλις 3.4%. Η πολυπαραγοντική ανάλυση της επίδρασης δυνητικών παραγόντων κινδύνου στο μικροβιακό αποικισμό στις εστίες που μελετήθηκαν ανέδειξε συσχέτιση με την παρουσία μόνιμου ουροκαθετήρα ή γαστρικού καθετήρα σίτισης, την ύπαρξη κατακλίσεων, τα συνοδά χρόνια νοσήματα (σακχαρώδη διαβήτη, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια), τη λήψη ψυχοτρόπων σκευασμάτων και το μειωμένο επίπεδο κινητικότητας. Βέβαια, στην πολυπαραγοντική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε, ο μοναδικός παράγοντας που συσχετίστηκε με το επίπεδο αντοχής των απομονωθέντων μικροοργανισμών ήταν η κατηγορία των αντιμικροβιακών που χορηγήθηκαν το τελευταίο τρίμηνο. Ο μικροβιακός αποικισμός των ατόμων που διαβιώνουν στους οίκους ευγηρίας διαφοροποιείται ανάλογα με το επίπεδο υγιεινής και την εστία αποικισμού. Τα ευρήματα της μελέτης αναδεικνύουν τον αυξημένο επιπολασμό αποικισμού με ανθεκτικά στελέχη και την υπερκατανάλωση αντιμικροβιακών στους οίκους ευγηρίας στο νομό Αττικής. Η εμπειρική αντιμικροβιακή χημειοθεραπεία στους οίκους ευγηρίας θα πρέπει να βασίζεται στο επίπεδο υγιεινής, στην ύπαρξη προδιαθεσικών παραγόντων αποικισμού και στην κατηγορία των αντιμικροβιακών που έχουν χορηγηθεί το τελευταίο τρίμηνο.
Συμβολή στην έκφραση της P - selectin στο πλάσμα ασθενών με παθήσεις αγγείων
Authors: Γεωργιάδης Μάριος
Published: January 2014

Η P-selectin είναι μία γλυκοπρωτεϊνη της κυτταρικής επιφάνειας που εντοπίζεται στα Weiber-Polade σωμάτια των ενδοθηλιακών κυττάρων, καθώς και μέσα στα α’-κοκκία των αιμοπεταλίων. Στις θρομβογενείς και φλεγμονώδεις συνθήκες, τα επίπεδα της P-selectin του πλάσματος είναι σαφώς ηυξημένα. Σ’ αυτήν την μελέτη, έγινε μία ποιοτική ανάλυση με την μέθοδο ELISA, χρησιμοποιώντας ένα μονοκλωνικό αντίσωμα κατά της P-selectin, προκειμένου να προσδιοριστή αυτός ο δείκτης σε δείγματα αίματος τριών κλινικών ομάδων - ασθενών, που πάσχουν από αγγειακές παθήσεις. Ομάδα Ι: Εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση των κάτω άκρων Ομάδα ΙΙ: Αρτηριακή θρομβοεμβολική νόσος των κάτω άκρων Ομάδα ΙΙΙ: Κρίσιμη ισχαιμία των κάτω άκρων Μετρήσαμε την τιμή της P-selectin του πλάσματος στις παραπάνω ομάδες, πριν και μετά 48 ώρες από την θεραπευτική αγωγή (χειρουργική ή αντιπηκτική θεραπεία). Σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, όλοι αυτοί οι ασθενείς όλων των ομάδων, έδειξαν μία σαφή αύξηση των επιπέδων της P-selectin (65.95+-26.99 ng/ml vs 23+- 9 ng/ml). Tα επίπεδα της P-selectin ήσαν, επίσης, ηυξημένα σε όλες τις ομάδες των ασθενών, 48 ώρες μετά την αγωγή (67.27+- 29.03 ng/ml) (Ρ=0.625). Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η P-selectin του πλάσματος μπορεί να αποτελεί ένα χρήσιμο καινούριο δείκτη για τις αγγειακές παθήσεις. Η παθογένεια των παθήσεων των αγγείων, συνίσταται από το αποτέλεσμα ενός συμπλέγματος αντιδράσεων μεταξύ του ενδοθηλίου, κυκλοφορούντων λευκοκυττάρων και ενεργοποιηθέντων αιμοπεταλίων.
Αποτελέσματα του μολύβδου στο μητρικό γάλα και στο αίμα των θηλαζόντων βρεφών ηλικίας ενός μηνός
Authors: Καμπουροπούλου Γεσθημανή
Published: January 2014

Μελέτες των τελευταίων 25 χρόνων έχουν αποδείξει ότι οι χημικοί ρυπαντές και ιδίως ο μόλυβδος, έχουν σταδιακά κατακλύσει το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και έχουν εισβάλει ακόμα και στο πιο φυσικό από όλα τα θρεπτικά αγαθά και πολυτιμότερο για το νεογέννητο, το μητρικό γάλα. Η συσσώρευση του μολύβδου γίνεται σταδιακά και προέρχεται από διάφορες πηγές. Η σταδιακή αύξηση της συγκέντρωσης του μολύβδου σε έναν οργανισμό περνάει συνήθως απαρατήρητη, μέχρι να φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα και να προκληθούν συμπτώματα. Ο μόλυβδος μπορεί να έχει πολλές επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών των οποίων τα συστήματα και όργανα βρίσκονται ακόμα σε φάση ανάπτυξης, με το νευρικό σύστημα να είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στην τοξική δράση του μολύβδου. Στις επιπτώσεις του μολύβδου περιλαμβάνονται μαθησιακές δυσκολίες, προβλήματα λόγου, γλώσσας και συμπεριφοράς, διαταραχή της ακοής, ευερεθιστότητα, νωθρότητα, μειωμένη ανάπτυξη του μυοσκελετικού, ασυνέργεια των μυών, απώλεια της όρεξης και απώλεια βάρους, κοιλιακό άλγος, έμετοι, ωχρότητα λόγω αναιμίας, δυσκοιλιότητα, νεφρικές βλάβες και βλάβες του γενετικού συστήματος. Ιδιαίτερα σημαντικές και πιο σοβαρές μπορεί να είναι οι βλάβες που προκαλούνται στον οργανισμό ενός αναπτυσσόμενου εμβρύου ή ενός βρέφους και οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και στο θάνατό του, μετά από έκθεση σε σχετικά μικρές συγκεντρώσεις μολύβδου. Σκοπό της μελέτης αποτέλεσε η καταμέτρηση του ποσοστού του μολύβδου που βρίσκεται στον ομφάλιο λώρο, στο ώριμο μητρικό γάλα και στο φλεβικό αίμα βρέφους ηλικίας ενός μηνός. Μελετήθηκαν οι παράγοντες που μπορεί να ευνοούν τη δίοδο του μολύβδου από τη μητέρα στο βρέφος, αν φραγμός του πλακούντα μπορεί να εμποδίσει αποτελεσματικά την είσοδο του μολύβδου από τη μητέρα στο έμβρυο και αν υπάρχει κίνδυνος μεταφοράς μολύβδου από τη μητέρα στο νεογνό μέσω του μητρικού γάλακτος κατά το θηλασμό. Στη μελέτη αυτή περιελήφθησαν 150 μητέρες και τα ηλικίας ενός μηνός βρέφη τους. Από κάθε ζεύγος μητέρα-νεογνό ελήφθησαν δήγματα αίματος από τον ομφάλιο λώρο κατά τον τοκετό και ένα μήνα αργότερα ελήφθησαν δείγματα γάλακτος από κάθε θηλάζουσα μητέρα και φλεβικού αίματος από το θηλάζον μωρό της. Ακολούθησε προσδιορισμός των τιμών του μολύβδου στα δείγματα που είχαν ληφθεί και στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων. ...........................................................................................
Η κοιλιοκάκη στην παιδική ηλικία
Authors: Καραντανά-Καλαντζή Ελένη
Published: January 2014

Ασθενείς και μέθοδος: Μελετήθηκαν αναδρομικά 284 παιδιά και έφηβοι μέχρι 16 χρονών με κοιλιοκάκη που διαγνώσθηκε στην Α΄ Παιδιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο παίδων Αγία Σοφία , από το 1978 έως το 2007. Η διάγνωση έγινε σύμφωνα με τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Παιδιατρικής Γαστρεντερολογίας Ηπατολογίας και Διατροφής. Εξετάσθηκαν η ηλικία διάγνωσης, το φύλο, η ηλικία εισαγωγής της γλουτένης και των στερεών τροφών, ο μητρικός θηλασμός κατά τη βρεφική ηλικία, τα κύρια συμπτώματα κατά τη διάγνωση, καθώς και η διάρκεια των συμπτωμάτων μέχρι τη διάγνωση. Επί πλέον εξετάσθηκε το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό και η παρουσία νοσημάτων που σχετίζονται με μεγαλύτερη επίπτωση της κοιλιοκάκης. Οι ασθενείς χωρίσθηκαν σε 3 ομάδες με βάση τη χρονολογία διάγνωσης: Η ομάδα Α περιελάμβανε ασθενείς με διάγνωση της κοιλιοκάκης από το 1978 έως το 1987, η ομάδα Β από το 1988 έως 1997 και η ομάδα Γ από το 1998 έως το 2007. Έγινε σύγκριση μεταξύ των 3 ομάδων όσον αφορά τη συχνότητα των κυρίων συμπτωμάτων, την πιθανή μεταβολή της συχνότητας των τυπικών ή ατύπων συμπτωμάτων, την υπεροχή των εντερικών ή εξωεντερικών εκδηλώσεων, την καθυστέρηση στη διάγνωση και την παρουσία συνοδών παθολογικών καταστάσεων. Αποτελέσματα: Διαπιστώθηκε σημαντική αύξηση του αριθμού των νέων περιπτώσεων κοιλιοκάκης την τελευταία δεκαετία της μελέτης συγκριτικά με τις δύο πρώτες δεκαετίες και μείωση του αριθμού των παιδιών με την κλασσική συμπτωματολογία, με παράλληλη αύξηση του αριθμού των παιδιών με άτυπα συμπτώματα κοιλιοκάκης. Καταγράφηκε υπεροχή των θηλέων (2:1) έναντι των αρρένων και στις 3 ομάδες. Ένα στα 3 παιδιά είχαν κλασσικά συμπτώματα, ενώ σε 1 από τα 4 παιδιά η διάγνωση της νόσου έγινε με ορολογικό έλεγχο χωρίς να υπάρχουν συμπτώματα. Στις περιπτώσεις αυτές ο ορολογικός έλεγχος έγινε γιατί τα παιδιά ήταν συγγενείς πασχόντων ή είχαν ατομικό ιστορικό παθήσεων που συνυπάρχουν συχνά με την κοιλιοκάκη. Συμπέρασμα: Διαπιστώθηκε ότι την τελευταία δεκαετία της μελέτης αυξήθηκε σημαντικά η μέση ηλικία διάγνωσης της κοιλιοκάκης, η νόσος προβάλλει συχνότερα με άτυπα συμπτώματα και με μεγαλύτερη καθυστέρηση στη διάγνωση.
Μελέτη της θεραπευτικής αποτελεσματικότητας της ενδοτυμπανικής έγχυσης στεροειδών σε ασθενείς με αιφνίδια βαρηκοΐα
Authors: Παπαδημητρίου Νικόλαος
Published: January 2014

Η χορήγηση στεροειδών συστηματικά (ενδοφλεβίως ή από του στόματος) θεωρείται σήμερα η θεραπεία εκλογής για την αντιμετώπιση της ιδιοπαθούς ΑΝΒ, παρότι ο μηχανισμός δράσης τους παραμένει άγνωστος. Η αποτελεσματικότητα τους αποτελεί το αντικείμενο πολλών κλινικών μελετών παρά τις διαφοροποιήσεις αναφορικά με την χρησιμοποιούμενη δοσολογία και την διάρκεια θεραπείας. Η συστηματική τους χορήγηση παρόλα αυτά ενέχει κινδύνους, και αντενδύκνειται σε περιπτώσεις ασθενών με ιστορικό παθήσεων όπως πεπτικό έλκος, γλαύκωμα, σακχαρώδη διαβήτη, υπέρταση, οστεοπόρωση, και εγκυμοσύνη. Η ενδοτυμπανική χορήγηση στεροειδών παρουσιάζει το πλεονέκτημα της επίτευξης υψηλότερων συγκεντρώσεων στα υγρά του κοχλία, όπως και της αποφυγής της εμφάνισης συστηματικών παρενεργειών. Στην παρούσα μελέτη, σχεδόν μισοί από τους ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε ενδοτυμπανικά μεθυλπρεδνιζολόνη μετά από αποτυχία στην συστηματική χορήγηση στεροειδών, παρουσίασαν περαιτέρω σημαντική βελτίωση, συγκρινόμενοι με παρόμοια ομάδα ελέγχου. Σε ότι αφορά πιθανούς προγνωστικούς παράγοντες, η ομάδα θεραπείας, ο καλύτερος μέσος όρος τονικού ακοογράματος μετά το τέλος της ενδοφλέβιας θεραπείας με στεροειδή, και η απουσία ιλίγγου συνδέθηκαν με ευννοϊκή έκβαση των αποτελεσμάτων. Σε αντίθεση, το φύλο, η ηλικία, το προσβεβλημένο αυτί, ο χρόνος έως την έναρξη θεραπείας, η παρουσία εμβοών, και η μορφή του ακοογράμματος εισαγωγής, δεν φαίνεται να συσχετίζονταν θετικά ή αρνητικά με την έκβαση. Συμπερασματικά, στην παρούσα μελέτη υποστηρίζεται ότι η ενδοτυμπανική χορήγηση μεθυλπρεδνιζολόνης είναι ασφαλής και αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης περιπτώσεων ιδιοπαθούς ΑΝΒ που δεν έχουν ανταποκριθεί στην ενδοφλέβια χορήγηση στεροειδών. Παρόλο που μπορεί να είναι αποτελεσματική σαν μονοθεραπεία εκλογής, λόγω του σχεδιασμού της παρούσας μελέτης προτείνεται ως θεραπεία σωτηρίας μετά από αποτυχία χορήγησης συστηματικών στεροειδών. Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, στις ημέρες μας πλέον θεωρείται προαπαιτούμενη η εναρμόνιση κάθε Ιατρική πράξης και θεραπευτικής επιλογής με τα ασφαλή ευρήματα που διεξάγονται από αυστηρά τεκμηριωμένα μελέτες, και η σύγχρονη βιβλιογραφία επισημαίνει την ανάγκη σχεδιασμού προοπτικών τυχαιοποιημένων διπλών-τυφλών κλινικών μελετών για την διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων ως προς την αξία της ενδοτυμπανικής έγχυσης στεροειδών σαν θεραπεία 1ης γραμμής της ιδιοπαθούς ΑΝΒ.
Εκτίμηση της επίπτωσης πρωτεϊνικού και θερμιδικού υποσιτισμού σε ασθενείς με οστεοπορωτικά κατάγματα του ισχίου
Authors: Τσαγκάρη Αμαλία
Published: January 2014

Background & aims: The aims were to investigate: the prevalence of malnutrition in hip fracture patients; which of the nutritional markers are associated with increased fracture risk; the potential correlation between vitamin D and malnutrition in hip fracture patients. Methods: The final sample was 214 patients with a hip fracture from “KAT” Hospital in Athens, Greece, and 108 randomly selected community dwelling controls from three Elderly Open Protection Centers. Anthropometric, biochemical parameters and the Mini Nutritional Assessment (MNA) were used for malnutrition assessment. Results: Based on a combination of anthropometric and biochemical parameters, from the hip fracture group, 11.9% were classified as malnourished, 88.1% as well-nourished, while from the controls, 0.9% were malnourished, and 99% were well-nourished. Based on MNA score only, from the hip fracture group, 19.5% were malnourished, 54.6% at risk and 25.9% well nourished, from the control group, 0.9% were malnourished, 32.4% at risk and 66.7% well nourished. In logistic regression analysis, MNA and triceps skinfold thickness (TST) were significantly correlated with increased fracture risk. Vitamin D was significantly correlated with s-alb, s-chol and MNA score. Conclusions: Hip fracture patients are often malnourished. Identifying an elderly person’s malnutrition may be helpful for the health care professionals in improving perioperative care in patients with hip fracture.
Μελέτη της επίδρασης των σκιαγραφικών υλικών στην ενεργοποίηση του συμπληρώματος κατά τη διενέργεια στεφανιογραφίας σε ασθενείς με σταθερή στηθάγχη
Authors: Δευτεραίος Σπυρίδων
Published: January 2014

Θεωρητικό υπόβαθρο και σκοπός της μελέτης: Η επίδραση των ακτινολογικών σκιαγραφικών μέσων στους δείκτες ενεργοποίησης του συμπληρώματος και απόπτωσης σε ασθενείς με χρόνια στεφανιαία νόσο δεν έχει επαρκώς διερευνηθεί. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εκτιμήσει συγκριτικά τις επιδράσεις των ιονικών υψηλής ωσμωτικότητας και των μη ιονικών ισο-ωσμωτικών σκιαγραφικών μέσων σε δείκτες ενεργοποίησης του συμπληρώματος στο πλάσμα, καθώς και σε δείκτες αποπτωτικής δραστηριότητας, σε ασθενείς με σταθερή χρόνια στεφανιαία νόσο που υποβάλλονται σε στεφανιογραφία. Μέθοδοι και πληθυσμός: Σαράντα τέσσερις ασθενείς υποβαλλόμενοι σε στεφανιογραφία λόγω σταθερής στηθάγχης, τυχαιοποιήθηκαν για ναλάβουν κατά τη στεφανιογραφία είτε τον ιονικό υψηλής ωσμωτικότητας παράγοντα diatrizoate (Ομάδα A) είτε το μη ιονικό ισο-ωσμωτικό σκιαγραφικό παράγοντα iodixanol (Ομάδα B). Το ενεργοποιημένο συστατικό του συμπληρώματος 5 (C5a) και οι αποπτωτικοί δείκτες sFas και sFasL μετρήθηκαν αμέσως πριν και μία ώρα μετά την ολοκλήρωση της στεφανιαίας αρτηριογραφίας σε δείγματα περιφερικού αίματος. Αποτελέσματα: Περιελήφθησαν συνολικά 44 ασθενείς (22 σε κάθε ομάδα, 25 άνδρες, ηλικία 59±8,6). Η σύγκριση των επίπεδων πλάσματος των ανωτέρω δεικτών πριν και μετά τη στεφανιογραφία έδειξε σημαντικά μεγαλύτερες αυξήσεις στην Ομάδα A σε σύγκιρση με την Ομάδα B, σε ό,τι αφορά το C5a (αύξηση 29,30 + 5,45 ng/ml στην Ομάδα A και 0,47 + 0,70 ng/ml στην Ομάδα B (p<0,00001), το sFas (αύξηση 2,36 + 1,63 ng/ml στην Ομάδα A and 0,23 + 0,90 ng/ml στην Ομάδα B (p<0,00001) και στο sFasL (14,00 + 5,41 pg/ml στην Ομάδα A and 0,01 + 1,00 pg/ml στην Ομάδα B (p<0,00001). Συμπέρασμα: Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι σε ασθενείς με σταθερή χρόνια στεφανιαία νόσο οι οποίοι υποβάλλονται σε στεφανιαία αρτηριογραφία, η χρήση ιονικών υψηλής ωσμωτικότητας σκιαγραφικών μέσων σχετίζεται με εντονότερη ενεργοποίηση των παραγόντων ενεργοποίησης του συμπληρώματος και της απόπτωσης, σε σύγκριση με τα μη ιονικά ισο-ωσμωτικά μέσα.
Η δράση των ηπαρινών μικρού μοριακού βάρους (ασβεστούχου νατροπαρίνης) στην πώρωση των καταγμάτων
Authors: Βαβλιάκης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις in vitro και in vivo για την αρνητική δράση της ηπαρίνης επί του οστικού μεταβολισμού και πιθανώς και επί της πώρωσης των καταγμάτων. Θεραπευτικές δόσεις ηπαρίνης και βαρφαρίνης έχει αποδειχτεί ότι προκαλούν καθυστέρηση στην πώρωση σε μοντέλα κουνελιών. Ωστόσο, η δράση των ηπαρινών μικρού μοριακού βάρους (ΗΜΜΒ) πάνω στην πώρωση των καταγμάτων δεν έχει επαρκώς μελετηθεί και στην βιβλιογραφία υπάρχουν ασαφείς μελέτες. Η παρούσα μελέτη σχεδιάστηκε να μελετήσει την δράση της ασβεστούχου νατροπαρίνης σε ένα σταθερό μοντέλο κατάγματος ωλένης σε κουνέλι. Τα πειραματόζωα, άρρενα λευκά κουνέλια Νέας Ζηλανδίας χειρουργήθηκαν κατά ομάδες και σε όλα πραγματοποιήθηκε οστεοτομία ωλένης και σταθεροποίηση με κ-wire ενδομυελικά. Κατόπιν χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες (Α1-Α2) και (Β1-Β2) και (Γ1-Γ2). Σε κάθε ομάδα 8 ζώα έλαβαν ασβεστούχο νατροπαρίνη σε δόση 2ml/kgr μέχρι την θυσία τους και 4 ήταν μάρτυρες λαμβάνοντας φυσιολογικό ορό. Οι ομάδες θυσιάστηκαν σε 3, 4 και 8 εβδομάδες. Οι δύο πρώτες ομάδες χρησιμοποιήθηκαν για ιστολογία και ιστομορφομετρία και η τρίτη ομάδα για μηχανική αντοχή. Ο ακτινολογικός έλεγχος, αν και πραγματοποιήθηκε δεν χρησιμοποιήθηκε για εξαγωγή συμπερασμάτων. Από την συνολική μελέτη των αποτελεσμάτων δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές τόσο στην ιστολογική - ιστομορφομετρική μελέτη, όσο και στην μηχανική αντοχή. Διαπιστώθηκε ποσοστό σχηματισμού ψευδαρθρωσικού ιστού στην καταγματική περιοχή χωρίς στατιστική σημαντικότητα. Από την παρούσα μελέτη δεν διαπιστώθηκε αναστολή ή σαφής καθυστέρηση της πώρωσης από την δράση της ασβεστούχου νατροπαρίνης. Απαιτείται περαιτέρω μελέτη για την κατανόηση του μηχανισμού δράσης επί του καταγματικού πώρου της κάθε ηπαρίνης μικρού μοριακού βάρους ξεχωριστά.
Επίδραση της μέσης στερνοτομής στην θωρακοπνεμονική διατασιμότητα
Authors: Δίπλας Διονύσιος
Published: January 2014

Σκοποί: Σκοποί της μελέτης μας ήταν: α) η περιγραφή μιας απλής μεθόδου για τη χάραξη της καμπύλης πίεσης - όγκου (P-V curve) του αναπνευστικού συστήματος και τον υπολογισμό της θωρακοπνευμονικής διατασιμότητας (Ctpi) χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις σε εξοπλισμό, έτσι ώστε να μπορεί να εφαρμοσθεί σε κάθε διασωληνωμένο ασθενή ακόμη και εκτός ΜΕΘ β) ο καθορισμός της αξιοπιστίας και επαναληψιμότητας των μετρήσεων της νέας μεθόδου μετά από σύγκριση με μια μέθοδο αναφοράς για χαραξη της καμπύλης P-V και γ) η χρήση της νέας απλής μεθόδου σε μια εξαιρετικά «δύσκολη» κατηγορία ασθενών για παθοφυσιολογικές μετρήσεις του αναπνευστικού, στους καρδιοχειρουργικούς ασθενείς με σκοπό να μελετηθούν οι μεταβολές της θωρακοπνευμονικής διατασιμότητας σε ανθρώπους μετά την στερνοτομή. Μεθοδολογία: Η νέα τεχνική για τη χάραξη της καμπύλης πίεσης-όγκου χρησιμοποιεί μια super-σύριγγα 3 λίτρων και τον μετατροπέα πίεσης ενός κοινού monitor για μια σειρά μεμονωμένων εμφυσήσεων όγκου (τεχνική NCI = Non Cumulative Inflations technique) και καταγραφή των αντίστοιχων μεταβολών πίεσης των αεραγωγών. Χαράσσεται έτσι η καμπύλη πίεσης-όγκου και καθορίζεται η κλίση του ευθύγραμμου τμήματος της, από την οποία υπολογίζεται η θωρακο-πνευμονική διατασιμότητα (Ctpi). Με σκοπό να εκτιμηθεί η ακρίβεια της νέας μεθόδου, καταγράφηκαν καμπύλες P-V αρχικά σε ένα μοντέλο μηχανικού πνεύμονα κάτω από διαφορετικές καταστάσεις μηχανικής του αναπνευστικού (μεταβολή τόσο της διατασιμότητας όσο και των αντιστάσεων). Μετά την πιστοποίηση της αξιοπιστίας των μετρήσεων in vitro, η νέα τεχνική NCI συγκρίθηκε με την κλασσική μέθοδο μέτρησης της Ctpi, γνωστή με τον όρο multiple occlusion (ΜΟ) technique (τεχνική πολλαπλών αποφράξεων) σε 12 διασωληνωμένους και μηχανικά αεριζόμενους ασθενείς. Τέλος η ύπαρξη μιας απλής αλλά αξιόπιστης τεχνικής σαν την NCI, επέτρεψε τη μελέτη 13 καρδιοχειρουργικών ασθενών, προκειμένου να αξιολογηθούν οι μεταβολές της θωρακοπνευμονικής διατασιμότητας (Ctpi) που προκαλoύνται από την στερνοτομή. ...........................................................
Ενδοθηλίνη-1 σε παιδιά με Henoch-Schonlein πορφύρα
Authors: Φεσσάτου Σμαραγδή
Published: January 2014

Η πορφύρα Henoch-Schonlein (HSP) είναι μία συχνή αγγειίτιδα των μικρών αγγείων, της οποίας οι κύριες κλινικές εκδηλώσεις είναι το πορφυρικό εξάνθημα, η αρθρίτιδα, τα κοιλιακά άλγη και η νεφρική βλάβη. Η νεφρική συμμετοχή είναι η σοβαρότερη εκδήλωση διότι, μπορεί η βλάβη των νεφρών να προκαλεί προβλήματα επί μακρού. Αν και η παθογένεση της HSP παραμένει άγνωστη, υπάρχουν πολύ σοβαρές ενδείξεις ότι η ανοσοσφαιρίνη IgA παίζει τον σημαντικότερο ρόλο, μιας και στους πάσχοντες βρίσκονται συχνά, αυξημένα τα επίπεδά της στον ορό, IgA κυκλοφορούντα ανοσοσυμπλέγματα και IgA εναποθέσεις στο τοίχωμα των αγγείων και στο μεσάγγειο των νεφρών. Η ενδοθηλίνη-1 (ΕΤ-1) είναι ισχυρός αγγειοσυσπαστικός παράγων και η συγκέντρωσή της στο πλάσμα αυξάνει σημαντικά σε αρκετές παθολογικές καταστάσεις, όπως η ισχαιμία, οι αγγειίτιδες, η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, οι φλεγμονώδης καταστάσεις όπως το σηπτικό shock, κ.α. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να ερευνηθεί εάν τα επίπεδα της ΕΤ-1 σχετίζονται με την κλινική εικόνα και την έκβαση της HSP. Ασθενείς - Μέθοδος: Στην μελέτη περιελήφθησαν 30 ασθενείς με HSP και 30 υγιείς μάρτυρες ανάλογης ηλικίας και φύλου. Η ηλικία των ασθενών κυμάνθηκε από 2-12.6 ετών (mean + SD =6.3 + 3 έτη). Σε όλους τους ασθενείς έγινε κλινική εξέταση κατά συστήματα, συνήθεις εξετάσεις αίματος και ούρων, ανοσολογικές εξετάσεις, βιοψία δέρματος και μέτρηση επιπέδων ΕΤ-1 σε δήγμα αίματος και ούρων κατά την φάση εμφάνισης της νόσου, ένα μήνα αργότερα και περίπου ένα έτος αργότερα, στην αποδρομή της νόσου. Οι ασθενείς αξιολογήθηκαν με χρήση συστήματος βαθμολόγησης (score system), ανάλογα με τα ευρήματα. Οι μάρτυρες υπεβλήθησαν στις ίδιες εξετάσεις με την εξαίρεση της βιοψίας του δέρματος. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα της ΕΤ-1 στο πλάσμα και στα ούρα δεν διέφεραν μεταξύ ασθενών και μαρτύρων και στις τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές. Επίσης, τα επίπεδα της ΕΤ-1 δεν σχετίζονται ούτε με το κλινικό score ούτε με την νεφρική συμμετοχή. Βρέθηκε, ότι τα επίπεδα ΕΤ-1 των ούρων αποτελούν προγνωστικό παράγοντα για την διάρκεια της οξείας φάσης της νόσου (HR=0.98, p=0.032, CI0.96-0.99). Δεν βρέθηκε συσχέτηση μεταξύ των επιπέδων της ΕΤ-1 και της διάρκειας της νεφρικής συμμετοχής. Συμπέρασμα: Τα επίπεδα της ΕΤ-1 στα ούρα αποτελούν χρήσιμο προγνωστικό δείκτη για την διάρκεια της οξείας φάσης της HSP, αλλά όχι για την διάρκεια της νεφρικής συμμετοχής.
Μελέτη γονιδιακών διαταραχών στο καρκίνωμα του θυρεοειδούς στην Ελλάδα
Authors: Λίτσιου Ελένη
Published: January 2014

Το μονοπάτι RAS/RAF/MEK/ERK παίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του θυλακιοκυτταρικού καρκινώματος. Στην παρούσα μελέτη ερευνήθηκε το σηματοδοτικό αυτό μονοπάτι σε Έλληνες ασθενείς με θυλακιοκυτταρικό θυρεοειδικό καρκίνωμα. Διερευνήθηκε η παρουσία γενετικών αλλοιώσεων και πραγματοποιήθηκε συσχετισμός τους με κλινικοπαθολογοανατομικές παραμέτρους και κατ’ επέκταση με τη διάγνωση και την πρόγνωση. Η μελέτη έγινε σε υλικό εγκλεισμένο σε κύβους παραφίνης, καθώς και σε νωπό υλικό. Έγινε επιλογή 100 περιστατικών θυλακιοκυτταρικών καρκινωμάτων από το αρχείο του Α΄ Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Συγχρόνως, έγινε επιλογή φρέσκου ιστού από όγκο 26 ασθενών με θυλακιοκυτταρικό καρκίνωμα θυρεοειδούς. Από το αρχειακό υλικό κοπήκαν τομές για απομόνωση DNA καθώς και για ανοσοϊστοχημεία. Από τον φρέσκο ιστό αφαιρέθηκε τμήμα, από το οποίο πραγματοποιήθηκε απομόνωση DNA και RNA. Επιπλέον, συγκριτικά χρησιμοποιήθηκαν 13 θυλακιοκυτταρικές θυρεοειδικές καρκινικές κυτταρικές σειρές από τις οποίες έγινε επίσης απομόνωση DNA και RNA. Ακολούθησε η ανίχνευση RET/PTC1/2/3 ανασυνδιασμών και μεταλλάξεων στα γονίδια των BRAF, EGFR, MET, και NTRK1,2,3 με τις μοριακές μεθόδους PCR, RT-PCR, Southern Blotting και Direct Sequencing. Η φαινοτυπική μελέτη επικεντρώθηκε στην ανοσοϊστοχημική μελέτη των phospho-MET, phospho-EGFR, BRAF, MEK, phospho-MEK, ERK, και phospho-ERK. Οι ανασυνδυασμοί RET/PTC 2,3 ανιχνεύτηκαν σε ποσοστό 7,7%, ενώ η BRAFV600E σε ποσοστό 26,5%. Δεν παρατηρήθηκε καμία στατιστικά σημαντική σχέση της παρουσίας της V600E με τις κλινικοπαθολογικές παραμέτρους (ηλικία και φύλο ασθενών, στάδιο καρκινώματος και προγνωστικές ομάδες). Επιπλέον, ανιχνεύτηκαν δύο νέες σημειακές μεταλλάξεις (S695G και V834M) (2,9%) και τέσσερις επίσης νέες σιωπηρές μεταλλάξεις (15,9%) στο γονίδιο egfr. Στο γονίδιο met παρατηρήθηκε μόνο μια σιωπηρή μετάλλαξη σε ποσοστό 84,4%. Η ανοσοϊστοχημική μελέτη κατέδειξε έντονη την παρουσία της πρωτεΐνης BRAF (74%), ενώ σε χαμηλότερα ποσοστά ανιχνεύτηκαν οι phospho-EGFR (24%) και phospho-MET (55%). Στατιστικά σημαντική συσχέτιση παρατηρήθηκε ανάμεσα στην αυξημένη έκφραση των phospho-EGFR, phospho-MEK, phospho-p42/44ERK στον πυρήνα, και total p42/44ERK και το υψηλό στάδιο των καρκινωμάτων. Τα ποσοστά των παρατηρούμενων γονιδιακών αλλοιώσεων είναι χαμηλά σε σχέση με άλλους πληθυσμούς, ενώ δεν φαίνεται να αποτελούν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του καρκινώματος αυτού στον Ελληνικό πληθυσμό. Η ανάγκη για περαιτέρω μελέτη είναι εμφανής.
Οι μεταβολές του φλεβώδους πόρου κατά τη διάρκεια του 2ου και 3ου τριμήνου της εγκυμοσύνης σε φυσιολογικές και επιπλεγμένες κυήσεις
Authors: Συριστατίδου Ευθυμία
Published: January 2014

Πραγματοποιήθηκε μία προοπτική μελέτη του φλεβώδους πόρου (ΦΠ) σε 576 επίτοκες που βρίσκονταν στο 2ο και 3ο τρίμηνο της κύησης (επιπλεγμένης με παθολογία της κύησης και μη) και έγινε σύγκριση των μεταβολών του αγγείου με το περιγεννητικό αποτέλεσμα. Ο υπό μελέτη τελικός πληθυσμός (520 κυήσεις) διαιρέθηκε σε 4 ομάδες: 1. Η ομάδα Α που αποτέλεσε ομάδα ελέγχου και περιελάμβανε 71 φυσιολογικές κυήσεις 2ου τριμήνου μεταξύ 16ης και 26ης εβδομάδας κύησης 2. Η ομάδα Β περιελάμβανε 58 παθολογικές κυήσεις 2ου τριμήνου 3. Η ομάδα Γ που αποτέλεσε ομάδα ελέγχου και περιελάμβανε 121 φυσιολογικές κυήσεις 3ου τριμήνου μεταξύ 27ης και 40ης εβδομάδας κύησης 4. Η ομάδα Δ περιελάμβανε 270 παθολογικές κυήσεις 3ου τριμήνου. Στις ομάδες παθολογικών κυήσεων συμπεριλήφθηκαν επίτοκες με ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω: Αρτηριακή υπέρταση με ή χωρίς πρωτεϊνουρία, πρωτεϊνουρία χωρίς αρτηριακή υπέρταση με ιστορικό προεκλαμψίας σε προηγούμενη κύηση, σακχαρώδης διαβήτης ινσουλινοεξαρτώμενος ή της κύησης, θρομβοφιλία, κολλαγόνωση - αυτοάνοσο νόσημα, οξεία ή χρόνια λοίμωξη, ενδοκρινολογική πάθηση, κάπνισμα, παθολογία του πλακούντα: διαταραχές θέσης και πρόσφυσης, διαταραχές ποσότητας αμνιακού υγρού: ολιγάμνιο - πολυϋδράμνιο, παράταση κύησης >41 εβδομάδες, υπολειπόμενη ενδομήτρια εμβρυϊκή ανάπτυξη, καθώς και παθολογικά ευρήματα από την Doppler εξέταση άλλων αγγείων της μητροπλακουντιακής και εμβρυϊκής κυκλοφορίας. Μετά τη λήψη της κυματομορφής του αγγείου γινόταν μέτρηση των δεικτών αντίστασης (RI) και παλμικότητας (PIV) και του λόγου της μέγιστης συστολικής προς τελοδιαστολική ταχύτητα (S/a). Η εκτίμηση του νεογνού συμπεριέλαβε: το βάρος γέννησης του εμβρύου, το Apgar score στο 1ο και 5ο λεπτό, το PH της ομφαλικής αρτηρίας από τη λήψη αίματος από τον ομφάλιο λώρο αμέσως μετά την απολίνωσή του μετά την έξοδο του εμβρύου. Όλες οι παράμετροι (και αυτοί του περιγεννητικού αποτελέσματος) αναλύθηκαν στατιστικά. Βρέθηκε ότι υπάρχουν διαφορές στις Doppler μετρήσεις μεταξύ των παραμέτρων ροής και αντίστασης του αγγείου που εξαρτώνται από το τρίμηνο της κύησης και το είδος της παθολογίας αυτής, διαφορές που κάποιες από αυτές αντανακλούν στο περιγεννητικό αποτέλεσμα.
In vitro μελέτη της απελευθέρωσης νεώτερων αντιμικροβιακών ουσιών από κυλίνδρους οστικού τσιμέντου φωσφορικού ασβεστίου και από κυλίνδρους οστικού τσιμέντου ακρυλικού ασβεστίου
Authors: Αθανασίου Καλομοίρα
Published: January 2014

SUMMARY Therapeutic approach of chronic osteomyelitis remains a problem in every day clinical practice mainly due to adverse side effects (in IV or pos therapy). Local antibiotic delivery systems have evolved in an attempt to reduce the extended use of IV or pos therapy. AIM : The evaluation of in vitro release of teicoplanin and moxifloxacin (in 3% concentration) impregnated in acrylic and phosphate bone cement respectively. METHODS: 10 specimens (5 for each antibiotic bone cement) are prepared in sterile vials. Mueller Hinton broth which is added in every vial covering the free surface of the cement , is replaced every 24 hours. The daily obtained samples have been kept in -80C until antibiotics concentrations are determined. ( bioassay and HPLC). RESULTS : Moxifloxacin was eluted at very high concentrations within the first two weeks. Concentrations remained above the MICs of the most common pathogens related to bone infection . It is concluded that both cements may allow the adequate in vitro elution of moxifloxacin . The latter results support their application in experimental models of osteomyelitis. _ Teicoplanin concentrations was 10 times higher within the first week from acrylic bone cement compared to concentrations eluted from NORIAN-teicoplanin .The elution of teicoplanin from acrylic bone cement lasted for 24 days. Concentrations remained above the MICs of the most common pathogens related to bone infection, although lasted less than the moxifloxacin bone cement system . 138 CONCLUSIONS The release of moxifloxacin from both acrylic and phosphate bone cement is promising and should be tested in in vivo models.
Επιδημιολογία της οξείας μέσης ωτίτιδας πριν και μετά την εισαγωγή του επταδύναμου συζευγμένου εμβολίου κατά του πνευμονιόκοκκου
Authors: Σταμπουλίδης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Η Οξεία Μέση Ωτίτιδα (ΟΜΩ) αποτελεί σημαντικό πρόβλημα υγείας για τον παιδιατρικό πληθυσμό αφού προσβάλει σχεδόν το σύνολο των παιδιών πριν τη σχολική ηλικία. Η κοινωνικοοικονομική επιβάρυνση είναι σημαντική καθώς το κόστος της ΟΜΩ στις Η.Π.Α. εκτιμάται από 2.0 ως και 5.3 δισεκατομμύρια δολλάρια κατ' έτος. Η δυσφορία του πάσχοντος από ΟΜΩ παιδιού είναι σημαντική και οι επιπλοκές όπως χρόνια μέση ωτίτιδα, λαβυρινθίτιδα και πάρεση προσωπικού σημαντικές. Σηπτικές λοιμώξεις όπως μικροβιαιμία, μηνιγγίτιδα και μαστοειδίτιδα συνοδεύουν την ΟΜΩ. Η συχνότερη επιπλοκή είναι η έκπτωση της ακουστικής ικανότητας και κατ’ επέκταση η διαταραχή της ανάπτυξης του λόγου του παιδιού. Η ΟΜΩ είναι το συχνότερο αίτιο συνταγογράφησης αντιβιοτικών στις Η.Π.Α. Είναι χαρακτηριστικό πως χορηγούνται αντιβιοτικά με συχνότητα 802 συνταγές ανά 1000 επισκέψεις σε παιδίατρο λόγω ΟΜΩ. Όλα τα ανωτέρω δημιούργησαν την ανάγκη για περιορισμό της νόσου. Η εφαρμογή εμβολίων κατά του πνευμονιοκόκκου που ήταν το συχνότερο βακτήριο για την εποχή προ της εφαρμογής των πνευμονιοκοκκικών εμβολίων απέκτησε κλινική σημασία. Το πολυσακχαριδικό εμβόλιο προσέφερε μικρού βαθμού προστασία καθώς προκαλεί χαμηλό τίτλο αντισωμάτων στα κάτω των 2 ετών παιδιά και μικρής χρονικής διάρκειας ανοσία. Η εφαρμογή του 7-δύναμου συζευγμένου εμβολίου κατά του πνευμονιοκόκκου φαίνεται να έχει συμβάλλει στην τροποποίηση της μικροβιολογίας της ΟΜΩ. Στην περιοχή μας οι επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου μας λόγω ΟΜΩ περιορίστηκαν στη μετά το εμβόλιο εποχή κατά στατιστικά σημαντικό ποσοστό. Ενώ στα χρονιά πριν από την εφαρμογή του εμβολίου το συχνότερο αιτιοπαθογόνο της ΟΜΩ ήταν ο πνευμονιόκοκκος, μετά την ευρεία χρήση του εμβολίου το συχνότερο πλέον βακτήριο σε περιστατικά ΟΜΩ είναι ο αιμόφιλος της ινφλουέντζας (τα άτυπα στελέχη του) και ακολουθείται από τον πνευμονιόκοκκο, τον πυογόνο στρεπτόκοκκο και τη μοραξέλλα την καταρροϊκή. Ο πυογόνος στρεπτόκοκκος προκαλεί περισσότερα επεισόδια ΟΜΩ στη μετά το εμβόλιο εποχή από ότι πριν. Οι πνευμονιοκοκκικοί ορότυποι που δεν περιλαμβάνονται στο εμβόλιο απομονώνται στη μετά το εμβόλιο εποχή συχνότερα από τους ορότυπους που ανήκουν στο εμβόλιο. Η ανθεκτικότητα του πνευμονιοκόκκου στην πενικιλλίνη και στην κεφοταξίμη έχει αυξηθεί μετά τη χρήση του 7-δύναμου εμβολίου. Η εφαρμογή των νέων 10-δύναμων και 13-δύναμων συζευγμένων εμβολίων κατά του πνευμονιοκόκκου καθώς και η χορήγηση αντιβιοτικών βάσει κριτηρίων αναμένεται να αυξήσουν το προστατευτικό φάσμα των παιδιών από την ΟΜΩ.
Οροεπιδημιολογική μελέτη ανοσίας έναντι διφθερίτιδας, τετάνου και κοκκύτη σε δείγμα ελληνικού πληθυσμού
Authors: Φουρλάνη Ελένη
Published: January 2014

Introduction Diphtheria, tetanus and pertussis are infectioπs diseases characterized by significant morbility and mortality. Implementation of expanded vaccination programmes, resulted in disappeance of diphtheria and tetanus in the industrialized countries while a significant percentage of susceptible to disease adults to these infectious remain. Regarding pertussis there are seroepidemiological studies in which a rise in the prevalence of the disease is documented in teenagers and young adults, even in countries with high percentage of vaccination. Aim of the study The aim of the present study is to determine the level of antibodies against diphtheria, tetanus toxin and Bordetella pertussis in a sample of Greek population. Materials and Methods During one year (2003-2004) blood samples from 1000 persons aged 1 year - > 70 years old were collected. The population of the study had no disease that could affect their immune system and was divided in different age groups. A different group was a population of gypsies who live in groups. From all the individuals of the study information was collected regarding vaccination status and demographics. Levels of IgG antibodies against diphtheritic and tetanic toxin, as well as against PT Toxin of Bordetella pertussis were measured by ELISA (SERION ELISA classic). The statistic findings were performed by the system SPSS. For the comparisons of the parameters (sex, age, vaccination, nationality and the protective levels of antibodies), the x2 test was used. Results Immunity percentage for diphtheria in age groups < 5 years, 6-19 years, 20-29 years, 30-39 years, 40-49 years θαη >50 years were respectively 77,3%, 84,3%, 69,6%, 44,5%, 24,1% θαη 28,5% for diphtheria and 90,1%, 93,2%, 83,2%, 87,4%, 73,3% θαη 36,8% for tetanus. For pertussis in age groups <2 years, >2-6 years, >6-12 years, >12-22 years, >22-32 years, >32-42 years, >42-52 years θαη >53 years was respectively 43,8%, 36%, 17,6%, 28,2%, 22,3%, 18,4%, 27,4% θαη 16,5%. - 80 - Conclusion A significant percentage of susceptible adults to disease in our country exist for diphtheria, tetanus and pertussis. A rise in the levels of antibodies agaist pertussis in teenagers and young adults is attributed rather to reinfection than to vaccination. Teenagers and young adults should be considered as target-groups for the booster vaccination with new acellular vaccine adult type.
Συχνότητα και παράγοντες κινδύνου της λοίμωξης με ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη χρυσίζοντα σταφυλόκκοκο στα παιδιά
Authors: Νινιού Ιωάννα
Published: January 2014

Οι σταφυλοκοκκικές λοιμώξεις από MRSA στελέχη της κοινότητας έχουν αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Στη μελέτη αυτή επιχειρήθηκε η έρευνα των επιδημιολογικών και κλινικών χαρακτηριστικών αυτών των λοιμώξεων, καθώς και η μοριακή ανάλυση όλων αυτών των στελεχών, που απομονώθηκαν από κλινικά δείγματα παιδιών της Κεντρικής Ελλάδας. Από τα 198 συνολικά στελέχη σταφυλοκόκκου, τα οποία μελετήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας 28μηνης περιόδου (1/08/2003 έως 1/12/2005) το 44% (88/198) βρέθηκαν να είναι μεθικιλλίνη ανθεκτικά. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς αυτούς είχαν λοιμώξεις μαλακών μορίων και δέρματος (73%). Η χειρουργική επέμβαση και η νοσηλεία στο νοσοκομείο απαιτούνταν συχνότερα στους ασθενείς με MRSA στελέχη (p< 0,001). H παρουσία των pvl γονιδίων ανιχνεύθηκε σε 28/41 CA-MRSA στελέχη (68%). Όλα τα PVL(+) στελέχη βρέθηκαν να φέρουν την σταφυλοκοκκική χρωμοσωμική κασέτα SCCmec τύπου IV και να ανήκουν στον ίδιο ηλεκτροφορητικό τύπο, όμοιο με τον ευρωπαϊκό ST80. Επομένως η αύξηση των λοιμώξεων από CA-MRSA τα τελευταία χρόνια πρέπει να συνδέεται με την εξάπλωση του κλώνου C (ST80) στην Ευρώπη, αφού και τα κλινικά χαρακτηριστικά αυτών των λοιμώξεων είναι παρόμοια σε πολλά διαφορετικά μέρη της ηπείρου μας.
Φυσική ιστορία και διαφορική διάγνωση της HBeAg αρνητικής χρόνιας HBV λοίμωξης με αρχικά φυσιολογικές τρανσαμινάσες
Authors: Σεβαστιανός Βασίλειος
Published: January 2014

Αξιολογήσαμε τις διαχρονικές μεταβολές των επιπέδων του HBV DNA σε δύο ομάδες ασθενών με HBeAg-αρνητική χρόνια HBV λοίμωξη που δεν έλαβαν θεραπεία. Μελετήθηκαν 185 ανενεργοί φορείς του HBV και 165 ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β (ΧΗΒ) που ταξινομήθηκαν με βάση την δραστηριότητα της ALT τον πρώτο χρόνο της στενής παρακολούθησης τους. Τα επίπεδα του HBV DNA προσδιορίστηκαν με αλυσιδωτή αντίδραση της πολυμεράσης στον ορό των ασθενών κατά την ένταξη στην μελέτη, τον πρώτο χρόνο στους φορείς ή κατά την τελευταία επίσκεψη προ της λήψης θεραπείας και κατά τη διάρκεια της αύξησης της ALT στους φορείς που μετέπεσαν σε ΧΗΒ. Τα επίπεδα του HBV DNA σε κάθε περίπτωση ήταν ?100, ?2.000 ή ?20.000 IU/mL στο 76%, 24% ή 0% των φορέων και στο 100%, 95% ή 81% των ασθενών με ΧΗΒ. Το ποσοστό της αθροιστικής μεταπτώσεως από τη ανενεργό φορία στην ΧΗΒ ήταν 10%, 15%, 24% τον 2-, 3-, 5-χρόνο και συσχετίστηκε ανεξάρτητα με υψηλότερη ALT κατά την ένταξη (πάντοτε εντός του φυσιολογικού εύρους) και HBV DNA κατά την ένταξη ?2.000 ή ?5.000 IU/mL. Στους 24 φορείς που μετέπεσαν σε ΧΗΒ, το HBV DNA αυξήθηκε κατά >1 log10 IU/mL. Κατά την διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης μεταβολή του HBV DNA κατά >1 log10 IU/mL παρατηρήθηκε στο 57% των ασθενών με ΧΗΒ. Συμπερασματικά τα επίπεδα του HBV DNA ήταν ανιχνεύσιμα στην πλειονότητα των ανενεργών φορέων του HBsAg υπερβαίνοντας τις 2.000 IU/mL μόνο στο 26% και 20.000 IU/mL σε κανέναν από αυτούς. Οι φορείς έχουν περίπου15% 3-ετή πιθανότητα μετάπτωσης σε ΧΗΒ, που συσχετίστηκε με υψηλότερη ALT κατά την ένταξη στην μελέτη και ιαιμία ?2.000-5.000 IU/mL. Περίπου 20% των HBeAg-αρνητικών ασθενών με ΧΗΒ έχουν HBV DNA <20.000 IU/mL με διακυμάνσεις >1 log10 στην πλειονότητα εξ αυτών.
Αναθεώρηση με την χρήση ραχιαίας προσπέλασης χειρουργηθέντων νευρωμάτων morton με υποτροπιάζοντα ή εμμένοντα ενοχλήματα
Authors: Σταμάτης Εμμανουήλ
Published: January 2014

Επαναδιερευνήθηκαν 60 μεσοδακτύλια διαστήματα, σε 49 ασθενείς, λόγω εμμενόντων ή υποτροπιαζόντων συμπτωμάτων μετά από μία ή περισσότερες επεμβάσεις για την αφαίρεση ενός επώδυνου μεσοδακτυλίου νεύρου. Δέκα ασθενείς υποβλήθηκαν και σε συνοδό διατομή ενός επώδυνου μεσοδακτυλίου νεύρου από γειτονικό μεσοδακτύλιο διάστημα, ενώ δεκαεννέα ασθενείς υποβλήθηκαν σε συνοδές επεμβάσεις προσθίου ποδός. Ο μέσος χρόνος μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν 39,7 μήνες (εύρος 6 έως 79). Η μετεγχειρητική αξιολόγηση περιλάμβανε ανασκόπηση του ιατρικού φακέλου και ακτινολογικού ελέγχου, κλινική εκτίμηση, και ερωτηματολόγιο σχετικά με τον βαθμό υποκειμενικής ικανοποίησης, επίπεδα πόνου, περιορισμού υπόδησης και δραστηριοτήτων. Συνολικά, 15 ασθενείς (30,7%) ήταν πλήρως ικανοποιημένοι, 13 (26,5%) ήταν ικανοποιημένοι με μικρές επιφυλάξεις, 10 (20,4%) ήταν ικανοποιημένοι με μεγάλες επιφυλάξεις, και 11(22,4%) ήταν δυσαρεστημένοι με το τελικό αποτέλεσμα. Από τους 49 ασθενείς, οι 28 (57,2%) είχαν καθόλου ή ήπιο πόνο, οι 29 (59,2%) είχαν μέτριους ή σοβαρούς περιορισμούς στην υπόδηση και 8 (16,3%) είχαν μέτριους περιορισμούς δραστηριοτήτων. Τα διεγχειρητικά ευρήματα (ατελής αφαίρεση μεσοδακτυλίου νεύρου ή μετατραυματικό νεύρωμα), ταυτόχρονη χειρουργική επέμβαση σε δύο γειτονικά μεσοδακτύλια διαστήματα, συνοδές επεμβάσεις προσθίου ποδός και προηγούμενες απόπειρες επαναδιερεύνησης δεν επηρέασαν το τελικό αποτέλεσμα. Εμμένοντα ή υποτροπιάζοντα λειτουργικά ενοχλήματα μετά την νευρεκτομή αποτελούν μεγάλη πρόκληση τόσο για τον χειρουργό όσο και για τον ασθενή. Είναι βασικό να προηγείται εκτεταμένη συζήτηση προεγχειρητικά με τον ασθενή, ώστε να ενημερωθεί για τα υψηλά ποσοστά φτωχών αποτελεσμάτων και την αυξημένη πιθανότητα για περιορισμούς υπόδησης και υποδημάτων μετεγχειρητικά.
Διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της σωματικής δραστηριότητας και δεικτών φλεγμονής, θρόμβωσης και οξειδωτικού stress σε δείγμα υγιειούς πληθυσμού
Authors: Λέντζας Ιωάννης
Published: January 2014

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Από τη μελέτη «ΑΤΤΙΚΗ» διαπιστώσαμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό περίπου 60% των συμμετεχόντων ήταν σωματικά μη δραστήριοι που δείχνει ότι ο καθιστικός τρόπος ζωής παίρνει τη μορφή επιδημίας για την Ελλάδα. Μέσω της μελέτης «ΑΤΤΙΚΗ» εξετάσαμε τα δημογραφικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων και διαπιστώσαμε τη θετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας στη μείωση εμφάνισης κατάθλιψης και στη μείωση του αθροιστικού αποτελέσματος των παραγόντων κινδύνου για εμφάνιση καρδιαγγειακής νόσου. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δίνουν έμφαση στην ιδιαίτερη σημασία που έχει η σωματική δραστηριότητα, στην πρωτογενή πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου μέσω της μείωσης των τιμών των δεικτών φλεγμονής, θρόμβωσης και οξειδωτικού stress. Ακόμα φάνηκε η ευεργετική επίδραση που έχει ο συνδυασμός της σωματικής δραστηριότητας με τη μεσογειακή διατροφή συμβάλλοντας στην ακόμα μεγαλύτερη μείωση των τιμών των δεικτών φλεγμονής, θρόμβωσης και οξειδωτικού stress. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τρεις είναι οι κυριότεροι παράγοντες για την ανάπτυξη καρδιαγγειακής νόσου, η μη ύπαρξη σωματικής δραστηριότητας, το κάπνισμα και η διατροφή. Δεδομένου ότι και οι τρεις παραπάνω παράγοντες επιδέχονται παρέμβαση γίνεται κατανοητό ότι η πολιτική που θα ασκηθεί για τη δημόσια υγεία πρέπει να επικεντρωθεί στην πληροφόρηση της Ελληνικής κοινωνίας για τα οφέλη στην υγεία που μπορεί να αποκομίσει όποιος έχει καθημερινή σωματική δραστηριότητα, αφού με αυτό τον τρόπο εμποδίζει να ξεκινήσει η διαδικασία φλεγμονής και θρόμβωσης συμβάλλοντας αποφασιστικά στην πρωτογενή πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου.
Απόπτωση περιφερικών λεμφοκυττάρων
Authors: Καλαθάκη Όλγα
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσας προοπτικής μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της χειρουργικής τεχνικής στην ανοσολογική απάντηση συγκρίνοντας το βαθμό απόπτωσης των περιφερικών λεμφοκυττάρων μεταξύ ανοικτής και λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής. Μελετήθηκαν 43 ασθενείς και των δύο φύλων ASA 1 ή 2 και χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες (16 ασθενείς ανοικτή και 27 ασθενείς λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή). Ακολουθήθηκε το ίδιο πρωτόκολλο προνάρκωσης και αναισθησίας για όλους τους ασθενείς. Προσδιορίστηκε το μέσο ποσοστό (%) των υγιών, των πρώιμα αποπτωτικών, των όψιμα αποπτωτικών και των νεκρωτικών λεμφοκυττάρων σε τρείς χρονικές περιόδους? προεγχειρητικά, 24 και 48 ώρες μετεγχειρητικά. Η μέτρηση των λεμφοκυττάρων πραγματοποιήθηκε με συνδυασμό κυτταρομετρίας ροής και σήμανσης με Ανεξίνη V – PI. Η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων έγινε με x2 – test και Student test (t – test). Τα αποτελέσματα έδειξαν στατιστικά σημαντική μείωση των υγιών και αύξηση τόσο των όψιμα αποπτωτικών όσο και των νεκρωτικών λεμφοκυττάρων 24 ώρες μετεγχειρητικά. Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι η ανοικτή χολοκυστεκτομή έχει ως αποτέλεσμα σημαντική αύξηση της απόπτωσης δηλαδή του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου των περιφερικών λεμφοκυττάρων στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο σε σχέση με τη λαπαροσκοπική. Η διαφορά στο βαθμό του κυτταρικού θανάτου προφανώς οφείλεται σε δευτεροπαθή μικρότερο βαθμό ενεργοποίησης της ανοσολογικής απάντησης στη λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή.