Συγκριτική μελέτη της διόρθωσης της παραμόρφωσης του θωρακικού κλωβού σε χειρουργηθείσες σκολιώσεις, με συστήματα σπονδυλοδεσίας διαφορετικών γενεών
Authors: Ηγούμενου Βασίλειος 
Published: August 2024

Το κατά πόσον η παραμόρφωση του θωρακικού κλωβού στην εφηβική ιδιοπαθή σκολίωση (AIS) μπορεί να αντιμετωπιστεί επαρκώς μόνο με εφαρμογή χειρισμού αντιστροφής των σπονδύλων (derotation), έχει προκαλέσει αρκετές αντιπαραθέσεις. Στόχος μας είναι να ελέγξουμε την υπόθεση ότι η παραμόρφωση του θωρακικού κλωβού μπορεί να διορθωθεί επαρκώς όταν εφαρμόζεται μόνο αντιστροφή των σπονδύλων χωρίς ταυτόχρονη αφαίρεση πλευρών. Μελετήσαμε ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν αποκλειστικά με συστήματα διαυχενικών βιδών (ομάδα Α), με υβριδικά συστήματα με άγκιστρα και βίδες (ομάδα Β) καθώς και με ράβδους Harrington (ομάδα Γ). Σε κανέναν από τους ασθενείς που περιλαμβάνονται στη μελέτη μας δεν πραγματοποιήθηκε αφαίρεση πλευρών. Στις ομάδες Α και Β εφαρμόστηκε αντιστροφικός χειρισμός. Η παραμόρφωση του θωρακικού κλωβού αξιολογήθηκε στις πλάγιες ακτινογραφίες μέσω του πλευρικού δείκτη (Rib Index - RI). Από τους 72 ασθενείς που τελικά περιλήφθησαν στη μελέτη μας, 30 ασθενείς (24 θήλεις και 6 άρρενες, μέση ηλικία 14,5 ± 2,2 έτη) αντιμετωπίστηκαν αποκλειστικά με συστήματα διαυχενικών βιδών, 23 ασθενείς (19 θήλεις και 4 άρρενες, μέση ηλικία 13,8 ± 1,9 έτη) αντιμετωπίστηκαν με υβριδικά συστήματα και 19 ασθενείς (16 θήλεις και 3 άρρενες, μέση ηλικία 14,3 ± 2 έτη) αντιμετωπίστηκαν με ράβδους Harrington. Σε όλες τις ομάδες το RI διορθώθηκε σημαντικά μετά την επέμβαση. Πριν από την επέμβαση δεν βρέθηκε διαφορά στο RI μεταξύ των ομάδων. Ωστόσο, μετά την επέμβαση το RI βρέθηκε σημαντικά υψηλότερο στην ομάδα Γ σε σύγκριση με τις ομάδες Α και Β. Η ανάλυση μεταξύ των ομάδων παρ' όλα αυτά αποκάλυψε ότι η διόρθωση του RI, και κατ' επέκταση της παραμόρφωσης του θωρακικού κλωβού, δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των τριών ομάδων ασθενών. Στο δεύτερο μέρος της μελέτης μας, 31 ασθενείς αξιολογήθηκαν επιπλέον (σύνολο 103) για να διερευνήσουμε περαιτέρω την υπόθεσή μας. Σχηματίστηκαν δύο ομάδες: ομάδα Α / derotation με 74 ασθενείς (61 θήλεις και 13 άρρενες, μέση ηλικία 14,1 ± 2,4 έτη) και ομάδα Β / no derotation με 29 ασθενείς (22 θήλεις και 7 άρρενες, μέση ηλικία 14,5 ± 2,1 έτη). Η ομάδα Α αντιπροσώπευε ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν αποκλειστικά με συστήματα διαυχενικών βιδών ή με υβριδικά συστήματα με άγκιστρα και βίδες, ενώ η ομάδα Β αντιπροσώπευε ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν με ράβδους Harrington. Το RI διορθώθηκε σημαντικά μετά την επέμβαση και στις δύο ομάδες. Πριν από την επέμβαση δεν βρέθηκε κι εδώ διαφορά στο RI μεταξύ των ομάδων. Το RI ήταν επίσης σημαντικά μεγαλύτερο στην ομάδα Β μετά την επέμβαση. Παρ' όλα αυτά, η διόρθωση του RI, και κατ' επέκταση της παραμόρφωσης του θωρακικού κλωβού, δεν διέφερε και πάλι σημαντικά μεταξύ των ομάδων. Συμπερασματικά, δεν μπορεί να προταθεί βάσει της παρούσας μελέτης ότι η αντιστροφή των σπονδύλων από μόνη της μπορεί να προσφέρει επαρκή διόρθωση της παραμόρφωσης του θωρακικού κλωβού. Επιπλέον, η ανάπτυξη της παραμόρφωσης του θωρακικού κλωβού και ο βαθμός της αλληλεξάρτησής της με τη σκολιωτική σπονδυλική παραμόρφωση πρέπει να διερευνηθούν και να αξιολογηθούν περαιτέρω, καθώς φαίνεται από την παρούσα μελέτη ότι η θωρακική παραμόρφωση μπορεί και να μην προκύπτει άμεσα από την πρωτογενή σπονδυλική παραμόρφωση, εγείροντας περαιτέρω ερωτήματα σχετικά με την αιτιοπαθογένεια της σκολίωσης καθεαυτής.