Συγκριτική μελέτη της επίδρασης της τελμισαρτάνης και της νεμπιβολόλης στην 24ωρη καταγραφή της αρτηριακής πίεσης και στη σκληρία των αρτηριών σε υπερτασικούς ασθενείς
Authors: Παπακάτσικα Σοφία 
Published: September 2021

Η ιδιοπαθής υπέρταση αποτελεί σύγχρονο πρόβλημα υγείας που αφορά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού και σχετίζεται με σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Κατά τη φυσική πορεία της νόσου, εμφανίζονται αλλοιώσεις στο τοίχωμα των αρτηριών ως απάντηση στην αυξημένη πίεση που αυτό δέχεται. Η αναδιαμόρφωση που αντιστοιχεί σε συνθήκες αυξημένης πίεσης καλείται συγκεντρική και χαρακτηρίζεται από αύξηση του πάχους του αγγειακού τοιχώματος λόγω υπερτροφίας του μέσου μυϊκού χιτώνα και ινώδoυς πάχυνσης του έσω χιτώνα.Καίριος κρίνεται ο ρόλος του ενδοθηλίου στη διαδικασία της αγγειακής αναδιαμόρφωσης. Η βασική παράγωγη ουσία του ενδοθηλίου που μας απασχολεί στην παρούσα διατριβή είναι το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ), με αγγειοδιασταλτική δράση. Στη μελέτη μας ειδικό αντικείμενο αποτέλεσε η ταχύτητα ροής του σφυγμικού κύματος. Μελετήθηκαν οι μεταβολές στη μέση ταχύτητα σφυγμικού κύματος σε δύο ομάδες θεραπείας: μία ομάδα υπερτασικών που έλαβαν τελμισαρτάνη, ένα σύγχρονο αποκλειστή του υποδοχέα ΑΤ1 της ΑΤ-ΙΙ και μία ομάδα υπερτασικών που έλαβαν νεμπιβολόλη, ένα νεότερο β-αποκλειστή με εγγενείς αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες. Στόχος της μελέτης ήταν η παρακολούθηση και η σύγκριση της πορείας των τιμών της ταχύτητας σφυγμικού κύματος κατά το χρονικό διάστημα ενός έτους από την έναρξη χορήγησης της φαρμακευτικής αγωγής στις δύο ομάδες θεραπείας, κατά τρόπο ανεξάρτητο από τη βελτίωση της αρτηριακής πίεσης στο ίδιο διάστημα.Στη μελέτη μας εξετάσθηκαν 129 ασθενείς που προσήλθαν στα εξωτερικά ιατρεία Υπέρτασης-24ωρης καταγραφής της ΑΠ της Γ’ Παθολογικής Κλινικής του ΓΝΘ “Γ. Παπαγεωργίου”, αιτιώμενοι αυξημένες τιμές ΑΠ σε τυχαίες μετρήσεις. Τα περιστατικά αφορούσαν την πρώτη διάγνωση αρτηριακής υπέρτασης, για την οποία οι ασθενείς δεν ελάμβαναν κατά το χρόνο της προσέλευσης και δεν είχαν λάβει κατά το παρελθόν οποιαδήποτε αντιϋπερτασική αγωγή.Το τελικό δείγμα της μελέτης απαρτιζόταν από 69 εθελοντές ηλικίας 20-73 ετών, με αρτηριακή υπέρταση σταδίου Ι (ΣΑΠ/ΔΑΠ 24ωρης καταγραφής>130/80 mmHg), επιλέξιμους για αντιϋπερτασική φαρμακευτική θεραπεία. Από την τυχαιοποίηση αποκλείσθηκαν ασθενείς με “υπέρταση λευκής μπλούζας”, η οποία ορίζεται ως ο συνδυασμός αυξημένων τιμών ΑΠ ιατρείου (ΣΑΠ/ΔΑΠ >140/90 mmHg) και φυσιολογικής ΑΠ 24ωρης καταγραφής (24ωρη ΣΑΠ/ΔΑΠ <130/80 mmHg). Οι ασθενείς της μελέτης τυχαιοποιήθηκαν σε τρόπο ώστε: οι ασθενείς της πρώτης ομάδας έλαβαν τελμισαρτάνη σε δόση έναρξης 40 mg και οι ασθενείς της δεύτερης ομάδας έλαβαν νεμπιβολόλη σε δόση έναρξης 5 mg. Οι ασθενείς των δύο ομάδων έλαβαν αγωγή για 12 μήνες, ενώ κατά το διάστημα αυτό εξετάσθηκαν με 24ωρη περιπατητική καταγραφή της ΑΠ και μέτρηση ταχύτητας σφυγμκού κύματος στο τέλος του 1ου, 6ου και 12ου μήνα από την έναρξη της φαρμακευτικής αγωγής. Η τελμισαρτάνη και η νεμπιβολόλη προκάλεσαν συγκρίσιμο αντιϋπερτασικό αποτέλεσμα σε όρους μέσης ΑΠ 24ωρης καταγραφής. Μόνο η τελμισαρτάνη κατόρθωσε να επιτύχει σημαντική ελάττωση της ταχύτητας σφυγμικού κύματος κατά το 12μηνο διάστημα της θεραπείας των ασθενών (p=0,006), που ήταν ανεξάρτητη από την ηλικία, το φύλο και την ΑΠ 24ωρης καταγραφής. Συμπεραίνεται ότι η χορήγηση τελμισαρτάνης σε υπερτασικούς ασθενείς που δεν έχουν λάβει στο παρελθόν αντιϋπερτασική αγωγή επιτυγχάνει σημαντική ελάττωση της ταχύτητας σφυγμικού κύματος, ανεξάρτητη από το ευνοϊκό αποτέλεσμα στην ΑΠ των ασθενών.