Σύγκριση της επίδρασης των αναστολέων της ιντεγκράσης και των αναστολέων της πρωτεάσης στη μείωση της ανοσολογικής διέγερσης και στη βακτηριακή αλλόθεση, σε HIV (+) άτομα υπο αγωγή και που έχουν πετύχει αριθμό CD4+>350/μL και μη ανιχνεύσιμο ιικό φορτίο για τουλάχιστον πάνω απο 6 μήνες
Authors: Νιτσοτόλης Θωμάς 
Published: May 2024

Εισαγωγή: Η σύγχρονη χορήγηση της συνδυασμένης αντιρετροϊκής θεραπείας (cART) έχει οδηγήσει σε θεαματική βελτίωση του προσδόκιμου επιβίωσης των ατόμων που διαβιούν με HIV (PLWH). Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί αύξηση των καρδιομεταβολικών, οστικών, νεφρικών, ηπατικών και νευρογνωστικών διαταραχών, καθώς και των νεοπλασιών, γνωστών ως σοβαρών νοσολογικών οντοτήτων που δε σχετίζονται, άμεσα τουλάχιστον, με το σύνδρομο ανάπτυξης AIDS/ serious non-AIDS events/SNAEs, σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό της αντίστοιχης ηλικίας. Αυτή η αύξηση συνδέεται με ένα επιβλαβές φαινόμενο που ονομάζεται ανοσογήρανση (inflammaging/immunosenescence), το οποίο επάγεται από τη χρόνια, απρόσφορη ανοσολογική ενεργοποίηση και την εντερική βακτηριακή αλλόθεση. Σε αυτή τη μελέτη, εξετάσαμε ανοσολογικές και μεταβολικές παραμέτρους σε άτομα που λάμβαναν σύγχρονη cART. Υλικά και Μέθοδοι: Η μελέτη διεξήχθη στη Μονάδα Λοιμώξεων της Α΄ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής, στο Λαϊκό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών. Οι συγκεντρώσεις στο πλάσμα των sCD14, IL-6, SuPAR, I-FABP και LBP προσδιορίσθηκαν σε PLWH υπό cART, τα οποία ευρίσκονταν σε πλήρη ιολογική καταστολή και είχαν απόλυτο αριθμό CD4+ λεμφοκυττάρων>350/μL, για τουλάχιστον πάνω από 6 μήνες. Συγκρίναμε τα επίπεδα των ανωτέρω βιοδεικτών μεταξύ PLWH που ελάμβαναν αναστολείς ιντεγκράσης/ενσωματάσης (INSTIs/Integrase Strand Transfer Inhibitors) και αναστολέων πρωτεάσης (PIs/Protease Inhibitors) και διερευνήθηκε τυχόν πιθανή συσχέτισή τους με τη χρόνια ανοσολογική ενεργοποίηση και με τις μεταβολικές παραμέτρους. Αποτελέσματα: Αναλύθηκαν δεδομένα από 28 PLWH, με μέση ηλικία 52 ετών, εκ των οποίων το 93% ήταν άνδρες. Μεταξύ των δύο ομάδων σύγκρισης, τα επίπεδα της IL-6 ήταν υψηλότερα στην ομάδα που ελάμβαναν PIs (5,65 έναντι 7,11 pg/mL, p = 0,03). Δεν ανευρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις άλλες μετρούμενες παραμέτρους. Ένα μεγαλύτερο ποσοστό PLWH που ελάμβανε INSTIs είχε επίπεδα LBP εντός φυσιολογικού εύρους (33% έναντι 0%, p = 0,04). Όταν χρησιμοποιήθηκε η μεθοδολογία αντίστροφης πιθανότητας στάθμισης θεραπείας, δεν ανευρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις μετρούμενες παραμέτρους μεταξύ των δύο ομάδων (sCD14 p = 0,511, IL-6 p = 0,383, SuPAR p = 0,793, I-FABP p = 0,868 και LBP p = 0,663). Τα επίπεδα γλυκόζης βρέθηκαν να αυξάνονται μετά από την επιτυχή ιογενή καταστολή σε ολόκληρο το δείγμα συμμετεχόντων (92 mg/dL έναντι 98 mg/dL, p = 0,009). Τα επίπεδα ολικής (191 mg/dL έναντι 222 mg/dL, p = 0,005) και LDL χοληστερόλης (104 mg/dL έναντι 140 mg/dL, p = 0,002) ήταν υψηλότερα στην ομάδα των PLWH που ελάμβαναν PIs. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στους δείκτες ηπατικής και νεφρικής λειτουργίας. Συμπεράσματα: Απαιτείται περαιτέρω έρευνα στα PLWH που λαμβάνουν INSTIs παράγοντες στη χορηγούμενη cART για να διερευνηθούν τυχόν πιθανές μειώσεις στη χρόνια ανοσολογική ενεργοποίηση και την εντερική βακτηριακή αλλόθεση.