Διατροχαντήρια κατάγματα του μηριαίου και ενδομυελική οστεοσύνθεση με ήλους με ένα ή δύο κεντρικούς κοχλίες
Authors: Τηλαβερίδης Παναγιώτης 
Published: August 2024

Εισαγωγή-σκοπός: Τα διατροχαντήρια κατάγματα αποτελούν μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας λόγω της πολύ υψηλής συχνότητας και της σοβαρότητας της κάκωσης. Το ζητούμενο στην αντιμετώπιση είναι η επίτευξη ικανοποιητικής ανάταξης διεγχειρητικά και η σταθεροποίηση με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Ως μέθοδος εκλογής για την αντιμετώπισή τους τις τελευταίες δεκαετίες εδραιώθηκε η ήλωση με ήλο τύπου ¨Γ ¨ γνωστό ως ΄Gamma-nail΄. Το Gamma-nail μπορεί να τοποθετηθεί είτε με έναν είτε με δύο κεντρικούς διαυχενικούς κοχλίες. Επάνω σ’ αυτό το ζήτημα σχεδιάσθηκε ένα ερευνητικό πρωτόκολλο σύμφωνα με το οποίο οι ασθενείς με διατροχαντήριο κάταγμα τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες. Και στις δύο ομάδες οι ασθενείς αντιμετωπίσθηκαν με την ίδια τεχνική ανάταξης και σταθεροποίησης με Gamma-nail με τη διαφορά ότι στην πρώτη ομάδα η σταθεροποίηση έγινε μέσω ενός κεντρικού διαυχενικού κοχλία ενώ στη δεύτερη ομάδα προστέθηκε και ένας δεύτερος ¨αντιστροφικός¨ διαυχενικός κοχλίας. Το ερώτημα που μελετήθηκε είναι αν και πότε η χρήση του δεύτερου κοχλία βελτιώνει τα αποτελέσματα και μειώνει τις επιπλοκές της χειρουργικής επέμβασης. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν ασθενείς με διατροχαντήριο κάταγμα που αντιμετωπίσθηκαν χειρουργικά με ήλωση τύπου Gamma-nail σε μια περίοδο τριών ετών. Στη μελέτη μπήκαν όσοι είχαν επανελέγχους το ελάχιστο τρεις μήνες μετά το χειρουργείο ή έως ότου επέλθει κλινικά και ακτινολογικά ή πώρωση του κατάγματος. Οι ασθενείς εκτιμήθηκαν προεγχειρητικά με το ASA score, το mental test score, το Nottingham hip fracture score και το Koval score. Τα κατάγματα ταξινομήθηκαν σύμφωνα με την ταξινόμηση Jensen. Μετρήθηκαν ο χειρουργικός χρόνος, η ακτινοβολία, οι ανάγκες για μετάγγιση και οι επιπλοκές. Οι ακτινολογικές παράμετροι που αξιολογήθηκαν μετεγχειρητικά ήταν: 1. Η αυχενοδιαφυσιαία γωνία, 2. Το κενό ανάταξης στην Profile ακτινογραφία, 3. Η απόσταση TAD, 4. Οι αποστάσεις Ω, Ω1 και Ω2, 5. Η γωνία Χ που σχηματίζεται από το διαυχενικό κοχλία και τον άξονα του αυχένα. Για την στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν τα δέντρα παλινδρόμησης και ταξινόμησης και η ανάλυση Chi-Square. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από τους 165 ασθενείς που μελετήθηκαν εξαιρέθηκαν 47 και παρέμειναν στη μελέτη 118 ασθενείς με μέσο όρο ηλικίας τα 82.7 έτη. Σε 54 ασθενείς τοποθετήθηκε μονός ήλος και σε 64 διπλός. Δεν υπήρχαν διαφορές στο ASA score, Nottingham hip fracture score, mental test και Koval score, ούτε στις μεταγγίσεις και στην ακτινοβολία κατά τη διάρκεια του χειρουργείου. Αντιθέτως υπήρχαν διαφορές στις επιπλοκές, η ομάδα Α (μονός ήλος) παρουσίασε περισσότερες επιπλοκές οι οποίες εντοπίζονται κυρίως στα κατάγματα από την κατηγορία Jensen 3 και πάνω. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η χρήση ενδομυελικού ήλου με έναν κεντρικό διαυχενικό κοχλία στη θεραπεία των ασταθών διατροχαντηρίων καταγμάτων είναι πιθανό να οδηγήσει σε επιπλοκές διαφόρου βαθμού βαρύτητας, με κυριότερη το cut-out. Η χρήση ενός δεύτερου αντιστροφικού κοχλία στα ασταθή κατάγματα μπορεί να αποτρέψει αυτές τις επιπλοκές. Ο θεράπων ορθοπαιδικός χειρουργός πρέπει να εξετάζει το ενδεχόμενο τοποθέτησης του αντιστροφικού κοχλία σε ασταθή κατάγματα τύπου 4 και 5 κατά την ταξινόμηση Jensen και AO31Α2.2 και πάνω κατά την ταξινόμηση ΑΟ/ΟΤΑ.