Διακυμάνσεις γκρελίνης και λεπτίνης σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα c και μη αλκοολική λιπώδη διήθηση ήπατος
Authors: Παυλίδης Χρίστος 
Published: January 2014

Η ηπατική στεάτωση είναι ένα συχνό ιστολογικό χαρακτηριστικό σε ασθενείς μεχρόνια ηπατίτιδα C και μπορεί να αποδοθεί σε ποικίλους μηχανισμούς πουθεωρούνται ότι παίζουν ρόλο στην παθογένεια της μη αλκοολικής λιπώδουςνόσου του ήπατος, μαζί με την απευθείας δράση του ιού της ηπατίτιδας C κυρίωςστον ηπατικό μεταβολισμό των λιπιδίων.Η λεπτίνη κατέχει ουσιώδη ρόλο στην ρύθμιση του λίπους σώματος επάγονταςτην αντίσταση στην ινσουλίνη και την αύξηση της συγκέντρωσης των λιπαρώνοξέων στο ήπαρ με αποτέλεσμα την αυξημένη υπεροξείδωση αυτών και τηνανάπτυξη στεάτωσης. Επίσης, θεωρείται ότι δρα ως μεσολαβητής της ανοσιακήςαπάντησης μέσω προφλεγμονωδών κυτοκινών ενισχύοντας και την ανάπτυξητης ηπατικής ίνωσης.Η γκρελίνη είναι πεπτίδιο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και θεωρείται ότιεμπλέκεται στον ενεργειακό μεταβολισμό, στην πρόσληψη τροφής και στηνομοιοστασία της γλυκόζης.Η ηπατική στεάτωση αποτελεί έναν ανεξάρτητο αρνητικό παράγονταανταπόκρισης στην αντι-ιική αγωγή.Σκοποί της παρούσας μελέτης ήταν η συσχέτιση των επιπέδων της λεπτίνης καιτης γκρελίνης ορού σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C και ηπατική στεάτωση μεάλλες κλινικές, βιοχημικές, ιολογικές και ιστολογικές παραμέτρους πριν και μετάτην αγωγή, την επίδραση της στεάτωσης και των επιπέδων λεπτίνης καιγκρελίνης στην επίτευξη μόνιμης ιολογικής ανταπόκρισης αλλά, και την επίδρασητης ανι-ιικής αγωγής στη επίπεδα λεπτίνης και γκρελίνης.Αναλύθηκαν 96 ασθενείς με επιβεβαιωμένη ορολογικά, ιολογικά και ιστολογικάχρόνια ηπατίτιδα C και ηπατική στεάτωση. Οι 56 ασθενείς είχαν γονότυπο 1 καιοι 40 γονότυπο 3. Ασθενείς με άλλες αιτίες χρόνιας ηπατοπάθειας ή μηαντιρροπούμενη κίρρωση ήπατος αποκλείστηκαν από την μελέτη. Όλοι οιασθενείς εκτιμήθηκαν κλινικά, αιματολογικά και βιοχημικά τις εβδομάδες 2, 4, 8,12, 24, 48 και 72 από την έναρξη της αγωγής. Η ιστολογική ταξινόμηση τωνβιοψιών έγινε για την χρόνια ηπατίτιδα κατά Ishak και για την ηπατική στεάτωσηκατά Brunt.Τα επίπεδα λεπτίνης πριν την αγωγή ήταν σημαντικά υψηλότερα και σχετίζοντανμε το βαθμό στεάτωσης σε ασθενείς με γονότυπο 1 ενώ σχετίζονταν αρνητικά μετην πιθανότητα επιτυχίας στην ανι-ιική αγωγή. Η γκρελίνη ήταν αυξημένη σεανταποκριθέντες ασθενείς και των δύο γονοτύπων. Στους ασθενείς με γονότυπο1743 τα επίπεδα λεπτίνης δεν σχετίζονταν με τη στεάτωση ενώ σε ανταποκριθέντεςη γκρελίνη παρουσίαζε σημαντική μείωση μετά την αγωγή. Στους ασθενείς μεγονότυπο 3 τα επίπεδα του ιικού φορτίου πριν την αγωγή σχετίζονταν αναλογικάμε το βαθμό στεάτωσης.Συμπερασματικά, η μόνιμη ιολογική ανταπόκριση σε ασθενείς με γονότυπο 1σχετίζονταν θετικά με χαμηλότερο βαθμό στεάτωσης και ίνωσης και υψηλότερεςτιμές γκρελίνης πριν την αγωγή, ενώ σχετίζονταν αρνητικά με υψηλά επίπεδαλεπτίνης εισαγωγής. Στους ασθενείς με γονότυπο 3 η ανταπόκριση σχετίζονταναρνητικά με την προχωρημένη ίνωση και την αυξημένη αντίσταση στην ινσουλίνηαλλά, δεν φαίνεται να έχει καμία συσχέτιση με τη στεάτωση ή τα επίπεδαλεπτίνης πριν την αγωγή. Στο μέλλον, προτείνεται να λαμβάνονται υπόψη ταεπίπεδα λεπτίνης για την πιθανότητα μόνιμης ιολογικής ανταπόκρισης σεασθενείς με γονότυπο 1 και ηπατική στεάτωση