Μεταβολές ενδογενούς ουαμπαΐνης - διγοξίνης σε καταστάσεις stress
Authors: Ελματζόγλου Ιουλία 
Published: August 2021

Στην εργασία αυτή διερευνήθηκε εάν τα επινεφρίδια παράγουν τον ενδογενή δακτυλιτιδόμορφο παράγοντα (EDLF) και κατά πόσο η παραγωγή αυτή είναι ACTH-εξαρτώμενη. Επιπλέον, εξετάστηκε εάν και κατά πόσο η αυξητική ορμόνη συμμετέχει στη διέγερση της έκκρισης EDLF. Τέλος, έγινε προσπάθεια για τη μερική ταυτοποίηση EDLF. Τα κυριότερα ευρήματα της εργασίας αυτής είναι τα ακόλουθα:1. Επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη και δραστικότητα ουσιών EDLF στο πλάσμα γενικής κυκλοφορίας. Ουσίες EDLF, που εκχυλίστηκαν από δεξαμενή πλάσματος φυσιολογικών ατόμων, προκάλεσαν αύξηση της ενδοκυττάριας συγκέντρωσης Νατρίου και αντίθετα μείωση της ενδοκυττάριας συγκέντρωσης Καλίου, καθώς και του αριθμού των θέσεων δέσμευσης ουαμπαΐνης (OBS). Αποδείχθηκε ότι η μείωση του OBS οφειλόταν στην κατάληψη θέσεων δέσμευσης ουαμπαΐνης από EDLF. Οι παραπάνω μεταβολές υποδηλώνουν αναστολή της Να+,Κ+-ΑΤΡάσης.2. Οι διαφορετικές μέθοδοι προσδιορισμού της συγκέντρωσης EDLF βασίζονται σε διαφορετικές ιδιότητες των ουσιών αυτών. Επιπλέον, η έλλειψη ειδικότητας αλλά και τα διάφορα προβλήματα που προκύπτουν κατά την εφαρμογή των μεθόδων αυτών, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για την ακριβέστερη ποσοτική εκτίμηση του EDLF απαιτείται η σύγχρονη εφαρμογή όσο το δυνατό περισσοτέρων μεθόδων.3. Τα αποτελέσματα από τα 12 φυσιολογικό άτομα και τους 11 ασθενείς με νόσο Addison που εξετάστηκαν, έδειξαν ότι οι ασθενείς με επινεφριδιακή ανεπάρκεια δεν είναι ικανοί να παράγουν EDLF. Αντίθετα, τα φυσιολογικά άτομα παράγουν και εκκρίνουν EDLF και η παραγωγή αυτή αυξάνεται μετά τη διέγερση των επινεφριδίων, με ενδογενή παραγωγή (δοκιμασία υπογλυκαιμίας) ή με εξωγενή χορήγηση (δοκιμασία Synacthen) ACTH. Τα απτελέσματα αυτά υποδεικνύουν τα επινεφρίδια ως κύρια πηγή παραγωγής EDLF. Είναι φανερό ότι η παραγωγή αυτή είναι ACTH- εξαρτώμενη.4. Μόνο σε κάποιες από τις μεθόδους προσδιορισμού της συγκέντρωσης EDLF -και σε μικρό βαθμό- βρέθηκε να συνεισφέρουν ουσίες που βρίσκονται στην κυκλοφορία και παρεμβαίνουν λόγω διασταυρούμενης αντίδρασης. Επιπλέον, τα αποτελέσματα από την HPLC έδειξαν ότι στα κλάσματα από τα εκχυλίσματα των φυσιολογικών ατόμων και των ασθενών με νόσο Addison, στα οποία παρατηρήθηκε δραστικότητα EDLF, δεν ανιχνεύτηκαν οι ουσίες αυτές. Είναι φανερό ότι στα κλάσματα αυτά, η μετρούμενη συγκέντρωση EDLF δεν οφείλεται σε διασταυρούμενη αντίδραση των ουσιών που εξετάστηκαν. Τα αποτελέσματα αυτά υποδεικνύουν σαφώς την ύπαρξη και δραστικότητα ουσιών EDLF στο πλάσμα γενικής κυκλοφορίας.5. Τα αποτελέσματα από 7 ασθενείς με έλλειψη G Η, οι οποίοι είχαν υποβληθεί για 12 μήνες σε καθημερινή χορήγηση της ορμόνης αυτής, έδειξαν ότι η G Η δε φαίνεται να συμμετέχει στη διέγερση της έκκρισης EDLF. Η χορήγηση συνθετικής κορτικοτροπίνης συνοδεύτηκε από την αύξηση της δραστικότητας, καθώς και του αριθμού των μορίων Na+,K+- ΑΤΡάσης στα ερυθροκύτταρα.6. Κατά την προσπάθεια καθαρισμού ουσιών EDLF από το πλάσμα γενικής κυκλοφορίας και της μερικής ταυτοποίησής τους, που επιτεύχθηκε σε τρία στάδια, διαπιστώθηκε ότι μόνο ένα κλάσμα πληρούσε όλα τα κριτήρια ταυτοποιήσης EDLF. Αντίθετα, κανένα από τα κλάσματα χρωματογράφησης του εκχυλίσματος από δεξαμενή πλάσματος ασθενών με νόσο Addison, μετά τη διέγερση των επινεφριδίων με εξωγενή χορήγηση ACTH, δεν πληρούσε τα κριτήρια αυτά. Στα φυσιολογικά άτομα, η δραστικότητα EDLF παρουσιάστηκε σε μεγαλύτερο αριθμό κλασμάτων, σε κλάσματα που εκλούονταν αργότερα κατά τη χρωματογράφηση -υποδεικνύοντας την ύπαρξη λιγότερο πολικών ουσιών- και που αθροιστικά ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από ότι στους ασθενείς με νόσο Addison πριν τη διέγερση των επινεφριδίων. Η σύγκριση του χρόνου ανάσχεσης και του μήκους κύματος μέγιστης απορρόφησης των ουσιών αυτών, που ανιχνεύτηκαν στα κλάσματα με δραστικότητα EDLF, με τα αντίστοιχα των προτύπων ουσιών, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η δραστικότητα EDLF θα μπορούσε να αποδοθεί σε ουσία και στους δραστικούς μεταβολίτες της ή σε μίγμα ουσιών, που περιλαμβάνει ουσίες χημικά συγγενείς με τη διγοξιγενίνη, το μονογλυκοζίτη και διγλυκοζίτη της διγοξιγενίνης και τη διγοξίνη, όχι όμως την ουαμπαΐνη.