bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
An Analysis on Students' Grammatical Errors in Writing Degrees of Comparison
Authors: Bungsu Oktya Putri , Daud Afrianto , Masyhur Masyhur
Published: March 2021

The objectives of this research are to analyze the types of errors which students made in writing degrees of comparison and to find out the sources of  the errors. This research is a mixed-method research, which is a combination of qualitative and quantitative methods within a single research project. Using cluster sampling, 25 third grade students of MTs Masmur Pekanbaru were chosen as the sample of this research. The instruments used to get the data are written tests and semi-structured interviews. The procedure of error analysis was used to analyse the data, which are process of identification, description, explanation, and evaluation of errors. Based on the process of identification and description, it was found that students committed 365 errors that were classified into four types of error: misformation (60,27%), omission (26,58%), addition (6,85%), and misordering (6,30%). This study also revealed that the sources of the errors are: intralingual transfer (61,39%), communication strategy (17,82%), interlingual transfer (14,85%), and context of learning (5,94%).  Furthermore, the errors committed by students were reconstructed into the correct form as the evaluation. Therefore, several recommendations were given to the students such as trying to explore more learning sources like grammar books, English courses, or the internet to expand their knowledge of English grammar and to develop their writing ability. In line with that, it’s important for teachers to adopt innovative methods of teaching with detailed explanations to encourage students in learning, especially in writing degrees of comparison, to prevent the errors that occur in the future.
Komunikasi Dakwah Gus Miftah di Lokalisasi Pasar Kembang Yogyakarta
Authors: Ritonga Muslimin , Sartina Dewi
Published: March 2021

Abstract Da'wah communication is a da'wah activity communicated by the Da'wah communicator to the Da'wah communicant that aims to communicate religious values, and can implement these values in daily actions and behavior. But in reality, the process of delivering da'wah is not an easy activity to carry, many problems and obstacles faced by preachers when carrying out missionary mission. Thus, a mature preacher is needed in carrying out and delivering the message of preaching to the wider community. Like the preaching carried out by Gus Miftah in the Localization of Yogyakarta Flower Market. Preaching in the black area like this, of course, a preacher must have the mentality, courage, readiness and have the right approach, strategy and method so that preaching can be accepted in the middle of the black areaKey Words: Da’wah Comminication, Strategic Da’wah, Localization Of The Flower MarketAbstrak Komunikasi dakwah merupakan suatu aktivitas dakwah yang dikomunikasikan oleh komunikator dakwah kepada komunikan dakwah yang bertujuan untuk mengkomunikasikan nilai-nilai agama, serta dapat mengimplementasikan nilai-nilai tersebut pada tindakan dan perilaku sehari-hari. Namun realitasnya, proses penyampaian dakwah bukanlah suatu kegiatan yang mudah untuk diemban, banyak problem dan hambatan yang dihadapi oleh pendakwah saat melakukan misi dakwah. Dengan demikian, dibutuhkan pendakwah yang matang dalam melakukan dan menyampaikan pesan dakwah kepada masyarakat luas. Seperti halnya dakwah yang dilakukan oleh Gus Miftah di Lokalisasi Pasar Kembang Yogyakarta. Berdakwah di kawasan hitam seperti ini tentunya seorang da’i harus memiliki mental, keberanian, kesiapan serta memiliki pendekatan, strategi dan metode yang jitu agar dakwah dapat diterima ditengah-tengah kawasan hitam tersebut.Kata Kunci: Komunikasi Dakwah, Strategis Dakwah, Lokalisasi Pasar Kembang
Dakwah Perempuan: Pemberdayaan Perempuan Muhammadiyah Sulawesi Tenggara
Authors: Yusuf Muhammad
Published: March 2021

Penelitian ini berjudul “Pemberdayaan Perempuan Muhammadiyah Sultra di Kota Kendari. Penelitian ini diangkat berdasarkan observasi awal sebelumnya bahwa belum ada profil tentang Profil  Pemberdayaan Perempuan Muhammadiyah  di Sulawesi Tenggara. Tujuan penelitian ini adalah Untuk menemukan Pemberdayaan perempuan Muhammadiyah di Sulawesi Tenggara. Metode yang digunakan dalam penelitian ini adalah metode penelitian kualitatif dengan pendekatan historis. Hasil penelitian ini adalah dimulai dari priode ibu Tawaningsih yaitu beliau belum membentuk PDA sama sekali karena masih sibuk melaksanakan pengkaderan dan program kerja yang lainnya, walaupun pada priodenya sempat dibentuk TK ABA yang diletakkan di perumahan Pindayani Lepo-lepo karena alasan kesibukan sehingga TK ABA tersebut tidak ditindak lanjuti. Pada periode ibu Fahima banyak mengalami pemberdayaan  diantaranya terbentuklah Pimpinan Daerah diantaranya PD Raha, PD Kota Kendarai, dan PD Kolaka. Selain membentuk PD beliau juga mendirikan amal usaha diantaranya TK ABA I lorong Jati dan TK ABA II di Andounohu. Pada pengurusan ibu Nurseha Gazali beliau juga banyak memberdayakan PWA terutama dipriode kedua beliau yang berhasil membentuk PD yaitu PD Konawe Selatan, PD Bombana, dan PD Bau-Bau. Serta di priode kedua beliu juga sempat mendirikan TK ABA III di Baruga diatas tanah waqaf beliau sendiri. Pada periode, selanjutnya yaitu pada tahun 2010–2015 terpilihlah ibu Marlina Gazali menggantikan Nurseha Gazali  dan dilanjutkan pada periode selanjutnya pada tahun 2015 – 2020. Pada kepemimpinan Marlina Gazali PWA kembali mengalami kemajuan diantaranya membangun Gedung Serba Guna yang dijadikan sebagai pusat kegiatan Aisyiyah, selain itu beliau membentuk kembali Pimpinan Daerah yaitu PD Kolaka Timur, Muna Barat, dan Kolaka Utara. Kemudian PWA juga membangun TK ABA IV Baruga.
Implikasi Pengalaman Etnomatematika Terhadap Pemahaman Konsep Bilangan Bulat Siswa SMP Negeri 30 Konawe Selatan
Authors: Watini Watini
Published: March 2021

Penelitian ini merupakan penelitian kuantitatif yang bertujuan untuk mengetahui implikasi pengalaman etnomatematika terhadap pemahaman konsep bilangan bulat siswa. Pengambilan sampel dilakukan menggunakan teknik simple random sampling dengan penentuan besar sampel menggunakan rumus Slovin, sehingga diperoleh sampel sebanyak 54 dari 63 siswa. Pengumpulan data dilakukan melalui observasi, wawancara, pemberian angket dan soal essay. Data dianalisis secara deskriptif dan inferensial. Analisis inferensial menggunakan uji Kruskal Wallis untuk menguji perbedaan pemahaman konsep bilangan bulat berdasarkan tingkat pengalaman etnomatematika siswa yang baik, cukup baik maupun tidak baik. Hasil penelitian menunjukan bahwa signifikansiuji Kruskal Wallis sebesar 0,813 > 0,05; yang artinya tidak ada perbedaan pemahaman konsep bilangan bulat yang signifikan meskipun siswa memiliki pengalaman etnomatematika yang baik, cukup baik maupun tidak baik. Ini mengindikasikan bahwa pengalaman etnomatematika tidak berimplikasi secara langsung terhadap pemahaman konsep bilangan bulat siswa.
Chaucerian Irony Revisited: A Rhetorical Perspective
Authors: Schoeck R. J.
Published: March 2021

The topic of my paper is a broad one, for it embraces a range of questions within its field, which is Chaucerian irony as seen from the perspective of mediaeval rhetoric. My excuse for speaking on so broad a topic — and one unlikely to appeal to modernists or post-modernists, and certainly not to post-contemporaries — is in some part, I must confess, the desire to share my reflections with an audience composed of a goodly number of teachers and scholars of my own generation. Those who are of a younger generation may well feel like the German mediaevalists who greeted me at Trier in 1987 with a question about the Schoeck of Schoeck and Taylor published many years ago: "But he's dead, isn't he?" After retirement one cannot avail oneself of too many opportunities to assure his contemporaries that in point of fact he is not dead.
The Two Fifth-Century Wars Between Rome and Persia
Authors: Greatrex Geoffrey
Published: March 2021

The fifth century was in general a peaceful period for Rome’s eastern frontier. On just two occasions was this peace disturbed, and only one of these involved significant campaigning. Perhaps because of this comparative lack of conflict between Rome and Persia, these two occasions have attracted considerable scholarly attention. The account of the church historian Theodoret of Cyrrhus has been at the centre of this discussion, and will be dealt with in detail below. This article will look first at Theodoret’s account, and the problems arising from it, and then at the treatment of the wars by ancient authorities generally. First, however, it would be worth considering briefly the background and course of the two wars.
Ammianus, the Romans and Constantius II: Res Gestae XIV.6 and XVI.10
Authors: Blockley Roger
Published: March 2021

In the History of Ammianus Marcellinus there are a large number of digressions, the majority of which conform to the practices of ancient historiography, which included them as a necessary background to the narrative text.1 Two of the digressions have, however, attracted particular attention as quite unusual within the tradition, those in which Ammianus discusses in vitriolic language the inhabitants of the city of Rome (XIV.6 and XXVIII.4).2 Since both of these so-called "Roman" digressions cover the same material and in many respects the second seems to be an expansion and variation of the first, scholars have always discussed them together. Neither of these digressions has a particular connection to the narrative which surrounds it, both are generalising, and both emphasise the vices of their subjects in language that varies from ironical to openly sarcastic, so that they have been compared to the work of the Roman satirists.3 The strongly moralising stance which they display reflects, albeit in an exaggerated form, the general tone of the History. It is usually and plausibly held, however, that the very real and personal anger evident in these digressions was a consequence of Ammianus' own experience when, some time after 378 A.D., with high expectations he arrived in the city of Rome intending to settle there and write his History, only to have these expectations dashed by the indifferent, even hostile, reception he found there. Indeed, the discussion of these digressions usually stops at this point: they are read as little more than a petulant expression of personal pique.4
Early English Carols and the Macaronic Hymn
Authors: Jeffrey David L.
Published: March 2021

The mediaeval English carol is preeminently a gift of the fifteenth century. Indeed, as Carleton Brown suggested in his edition, Religious Lyrics of the Fifteenth Century, very few carols are preserved to us from even the fourteenth century, while more than five hundred fifteenth-century texts survive. Of these, nearly a quarter, or 119 carols, are in a single manuscript of 166 lyrics attributed to James Ryman, a Franciscan friar of Canterbury. The character of Ryman's carols and the extent of his experimentation in vernacular hymnody suggest that increased acceptability of the popular carol form and its adaptability to the elaborate or "decorated" style of the macaronic hymn have combined to create in the fifteenth-century carol a significant evolution from the more "meditative" earlier English religious lyrics.
Virgil the Magician in an Early Hebrew Tale
Authors: Flusser David
Published: March 2021

Hebrew literature in the Middle Ages was not restricted to theological and philosophical literature only. Mediaeval Jews, and likewise their gentile neighbours, loved a good story even if it had no relationship to religion; and, if such stories were created in the Christian world, Jews translated them into Hebrew. There was in the Middle Ages great interest in entertaining stories and in their accomplished recitation. This period also witnessed the creative development of the epic in both prose and poetry. Fortunately, Hebrew literature too did not exempt itself from taking an active part in this work. Understandably, our contemporary taste is sufficiently different that this creativity is neglected in our own day. From another perspective we should remember that a discernible portion of modern literature would have caused embarrassment and stimulated disgust in the ’’darkness'* of the Middle Ages. However, if not for their innocent curiosity and preference for fine plot there would never have developed such classics as the Decameron or The Canterbury Tales. One of the more famous mediaeval novellae which, however, does not fit our contemporary taste, even though it was popular among mediaeval readers and even artists, is the story of Virgil in the basket and his vengeance.
Medea in Ovid's Metamorphoses and the Ovide Moralisé: Translation as Transmission
Authors: Feimer Joel N.
Published: March 2021

Ovide Moralisé of the early fourteenth century is much more than a translation into Old French of the first-century Latin Metamorphoses of Ovid. It has long been observed that mediaeval translators were not driven by a passion for "accuracy," or torn by a sense of the futility of their task as their modern counterparts have been. As a comparison of the two texts clearly shows, the mediaeval poet augmented Ovid's work where he found it lacking, displaying an encyclopaedic erudition in the process. The author of Ovide Moralise also adapted the pagan content of Ovid's Metamorphoses to convey Christian dogma to his audience. Every narrative element, every character, and every symbol is employed to represent a Christian significance by means of allegorical exegeses which are as long as or longer than the passages they explicate.
Mythography or Historiography? The Interpretation of Theban Myths in Late Mediaeval Literature
Authors: Anderson David
Published: March 2021

The modern term "classical myth" covers a range of legendary subjects which mediaeval writers commonly distinguished as tabula or historia; or, with the addition of a third term, as 1) things which could have happened and did happen (historia); 2) things which could have happened but did not (argumentum); and 3) things which could not have happened and did not happen, such as the preposterous high jinks of the pagan gods (fabula). Though the mediaeval Latin word historia and the derivative loan-words in vernacular languages, such as Middle English "storie," do not correspond exactly to the meaning of Modern English "history," they stood always and clearly in contrast to fabula, which denoted a lie, a falsehood.
Reading the World as Scripture: Hugh of St Victor’s De Tribus Diebus
Authors: Cizewski Wanda
Published: March 2021

Hugh of St Victor’s De tribus diebus is a difficult work to classify. Strictly speaking, it is neither an hexaemeral commentary nor a cosmological treatise, although it bears affinities to both these types of literature. It is not exactly a mystical work either, despite its stated intention of leading the reader through the visibilia of creation to the invisibilia of the triune God. In some of the surviving manuscripts, it is attached to the Didascalicon de studio legendi, and in Migne’s Patrologia latina it appears as the liber septimus of that work. C.H.Buttimer, modern editor of the Didascalicon, chose to omit the De tribus diebus from his edition, although retaining a somewhat incongruous appendix, the De tribus rerum subsistentiis. His decision seems unfortunate. Granted that the De tribus diebus is a self-contained treatise that can be read and used as such, the evidence of the manuscripts should not be ignored. I would suggest that the De tribus diebus might best be read, in fact, as a contemplative seventh part of Hugh’s six-part work in the Didascalicon, if not actually the meditation proposed in the preface and book six, chapter thirteen. On these terms, it appears both as an exemplary application of exegetical principles expounded in the treatise de studio legendi, and as the completion or conclusion that structurally echoes the hexaemeron, in which God worked during six “days” but on the seventh blessed and contemplated what he had made.
Pojęcie charakteru narodowego i problem człowieczeństwa (w koncepcji Kazimierza Dąbrowskiego)
Authors: Kobierzycki Tadeusz
Published: March 2021

Autor przedstawia poglądy Hazimierza Dąbrowskiego na temat charakteru narodowego jako kategorii określającej strukturę i cechy tożsamości jednostkowej i zbiorowej. Polski psychiatra i psychoterapeuta egzystencjalny H. Dąbrowski (1902–1980) wyodrębnił pozytywne i negatywne cechy „charakteru narodowego” Polaków w oparciu o typologie charak- terów E. Kretschmera i własna koncepcje typów nadpobudliwości psychicznej. Autor tek- stu za pomocą pojęcia „człowieczeństwo” weryfikuje przedstawiane tezy psychologiczne, dochodząc do wniosku, ze pojęcie „charakter narodowy” można zaliczysz do zespołu mechanizmów obronnych ego w takim sensie, jak rozumie je współczesna psychoanaliza.
Człowiek wobec przyrody w perspektywie ekofilozoficznej
Authors: Tyburski Włodzimierz
Published: March 2021

Artykuł prezentuje trzy główne stanowiska określające stosunek człowieka do środowiska przyrodniczego: antropocentryzm, biocetryzm i umiarkowany (słaby) antropocentryzm. Antropocentryzm to stanowisko tradycyjne, które wynosi świat ludzki ponad świat przyrody i akceptuje jego przedmiotowy charakter. Daje przyzwolenie na utylitarne i instrumentalne traktowa- nie przyrody. Biocetryzm proponuje radykalnie odmienny sposób rozumienia świata – wpisuje człowieka w przyrodę i biologiczne procesy życia. Traktuje go jako jeden z wielu bytów, nie umniejszając znaczenia jego duchowego wymiaru. Umiarkowany (słaby) antropocentyzm zakreśla wyraźnie granice, w jakich człowiek może korzystasz z dóbr przyrody. Jest próba przełamania opozycyjnych ujesz antropcentryzm    – biocentryzm i zaproponowania takiej filozofii rozwoju, która mając na względzie interesy człowieka, nie gubi z pola widzenia potrzeb i dobra przyrody, lecz poszukuje mechanizmów harmonijnej koegzystencji świata antroposfery i świata biosfery.
Dlaczego Platon nie wykluczył poetów z państwa?
Authors: Benisz Henryk
Published: March 2021

Autor artykułu polemizuje z szeroko rozpowszechnionym poglądem, jakoby Platon wykluczył poetów z państwa. Czołowym przedstawicielem tegoż poglądu w polskim piśmiennictwie filozoficznym jest Alfred Gawroński, który sprowadza spór miedzy Platonem a greckimi poetami do konfliktu miedzy dialogiem a monologiem. Przy wnikliwszym spojrzeniu na ten problem okazuje się jednak, ze Platon wcale nie był aż tak bardzo krytycznie nastawiony do twórczości poetów, a nawet, ze w swym przyszłym idealnym państwie nadal chciał odwoływać się do poezji, tyle ze odpowiednio dobranej i uporządkowanej ze względu na większy pożytek obywateli. Autor, solidaryzując się z opiniami Wernera Jaegera, znakomitego znawcy greckiej kultury antycznej, uważa, ze Platon niejednokrotnie sięgał po środki wyrazu właściwe sztuce poetyckiej, by osiągnąć cele wychowawcze wysuwane przez jego dialektyczna filozofie. Tak wiec dialogi Platona są zarazem poetycki- mi monologami, a teoretyczne kontrowersje miedzy filozofia a poezja ustępują miejsca praktycznemu zadaniu polegającemu na wzajemnym współdziałaniu w jednym wielkim dziele wychowania Greków, jakim jest paideia.
Problem twórczości artystycznej w teorii Henryka Bergsona
Authors: Maj Filip
Published: March 2021

Tekst omawia myśl Henryka Bergsona na temat twórczości artystycznej jako efekt „ewolucji twórczej”. Wyłanianiu się dzieła twórczego towarzysza dwa główne procesy, które utrwalaja relacje świata duchowego i materialnego: sympatia i asymilacja. Tworzenie można opisać za pomocą różnych technik, np. skupianie, mentalizacja, wykraczanie poza plan, selekcjonowanie, odwracanie przebiegów fizycznych w stronę przeciwna, obramowanie dzieła itd. Na poziomie analizy metafizycznej Bergson opisuje twórczość nie tyle jako relacje artysta–człowiek, ale jako relacje duszy artysty i świata natury, które wymykają się regułom logicznym.
Nowożytny arystotelizm chrześcijański
Authors: Janeczek Stanisław
Published: March 2021

Na powstanie nowożytnego arystotelizmu chrześcijańskiego istotny wpływ miało pojawienie się reformacji, która - początkowo - zakwestionowała użyteczność filozofii dla teologii. Ukonstytuowana w dobie Soboru Trydenckiego równowaga między tendencjami biblicystycznymi a teologią zorientowaną filozoficznie wypromowała zwłaszcza arystotelizm tomistyczny w celu doprecyzowania doktryny katolickiej w opozycji do teologii wyznań reformowanych. Choć wykorzystanie humanistycznych metod hermeneutycznych w pogłębionym studium doktryny Arystotelesa było elementem trwałym, to z czasem coraz większego znaczenia nabiera wykorzystanie osiągnięć złotej scholastyki tak dalece, iż nowożytny arystotelizm chrześcijański, zwłaszcza w szkolnictwie kościelnym coraz bardziej przyjmuje formę tzw. drugiej scholastyki w postaci szkół arystotelesowskich, szczególnie dominikańskiego tomizmu, franciszkańskiego szkotyzmu i jezuickiego suarezjanizmu. Jednak dalej dokonanie Arystotelesa nie przestaje pełnić funkcji unifikującej te szkoły, co tłumaczy dbałość o zachowanie integralnego charakteru nowożytnego arystotelizmu, kierując się tyleż racjami dbałości o zachowanie ujęcia systemowego, co też względami jedności i trwałości filozoficzno-teologicznego compositum. W tej formie nowożytny arystotelizm chrześcijański był niechętny wobec coraz bardziej aktywnych form filozofii i nauki uznanej dziś za charakterystyczną dla nowożytności. Ich kulturowe parcie było jednak źródłem bardziej lub mniej świadomej asymilacji elementów nowożytnych w corpus arystotelizmu, m.in. w ramach studium matematyki, prowadząc do ukonstytuowania się eklektyzmu typowego dla oświecenia, choć jeszcze w ramach scholastycznego kursu filozofii rozsadzanego zwłaszcza przez ekspozycję osiągnięć nowożytnego przyrodoznawstwa w ramach tzw. philosophia recentiorum.
Ideał człowieka według Johna Stuarta Milla
Authors: Grabowska Barbara
Published: March 2021

Artykuł jest próbą naszkicowania ideału człowieka według J.S. Milla. Omawia cechy, które zdaniem tego filozofa powinna posiadać wartościowa jednostka. Przedstawia proces samodoskonalenia się ludzi oraz przeszkody, jakie napotykają na tej drodze. Prezentuje również stanowisko Milla w sprawie możliwości realizacji jego wizji człowieka w kontekście oceny współczesnego mu społeczeństwa.
Białka synaptycznej strefy aktywnej - koordynatorzy procesu neurotransmisji w układzie nerwowym
Authors: Juranek Judyta , Całka Jarosław , Łakomy Mirosław
Published: March 2021

Artykuł przybliża budowę synaptycznej strefy aktywnej oraz omawia funkcje zlokalizowanych tam białek, bez których przekaźnictwo w układzie nerwowym byłoby niemożliwe. Autorzy zwrócili szczególną uwagę na fizjologiczny aspekt działania omawianych substancji, a także neurologiczne oraz behawioralne konsekwencje usunięcia kodujących je genów z puli genowej organizmu. Zamieszczone ryciny schematycznie ukazują obraz synapsy oraz tworzone przez opisane białka wiązania chemiczne w synaptycznej strefie aktywnej.
Postęp a problem końca historii. Dyskusja J. Piepera z I. Kantem i filozofią postępu (J. G. Fitche, J. Görres, F. Novalis)
Authors: Kożuchowski Józef
Published: March 2021

Niniejszy artykuł stawia sobie za cel udzie lenie odpowiedzi na pytanie, jak przedstawia się zagadnienie postępu oraz końca historii w myśli Kanta i tzw. filozofii postępu (Fichte, Go¨ rres, Novalis). Usiłuje to uczynić z punktu widzenia myśli Piepera – najbardziej uznanego filozofa nurtu realistycznego w XX wieku w Niemczech. Podstawową literaturą tych analiz stały się jego dwie najważniejsze pozycje: U¨ ber das Ende der Zeit i Hoffnung und Geschichte. Ważne uzupeł nienia stanowią informacje pochodzące od prof. Bertholda Walda, najwybitniejszego ucznia Pie pera i zarazem kontynuatora jego myśli. Autor zaczerpnął je z licznych rozmów i konsultacji przeprowadzonych w 2005 i 2006 r. Pozwalają one sądzić, że wiernie odczytał on spojrzenie myśliciela z Mu¨nster. Autor odwołał się również do rozpraw Kanta z zakresu filozofii dziejów: Der Streit der Fakulta¨ten, Das Ende aller Dinge. Wychodząc więc z tej perspektywy i od takich danych, autor artykułu wskazuje na elementy wspólne występujące u powyższych myślicieli w spojrzeniu na problem postępu oraz końca historii. Należy do nich m.in. wiara w ciągły postęp ludzkości, przeświadczenie o pomyślnym kresie historii, możliwości zbudowania Miasta Bożego na ziemi, spełnienia siebie i swego przeznaczenia wewnątrz historii za sprawą działania człowieka, a nie Boga. Owszem, brzmi to dziś niewiarygodnie, ale oświecenie, którego wyrazicielem była myśl wymienionych filozofów, obwieszczało tak bardzo obiecujące oblicze postępu, że zapewnić on miał realizację siebie i wszystkich swych żądań oraz oczekiwań. W artykule tym wskazuje się iluzje w ten sposób rozumianego postępu, biegu dziejów i jego końca. Idea postępu oraz rozwoju historycznego ma teologiczne źródło, a okazuje się nim pozaczasowy koniec, czyli idea Nowego Nieba i Nowej Ziemi. Zarówno Kant, jak i myśliciele postępu przejmują tę ostatnią ideę od chrześcijaństwa, nie uwzględniając jej treści. Innymi słowy, kreś- ląc wizje postępu, dziejów i ich końca posługują się pojęciami teologicznymi w ich nieteologicznym znaczeniu, czyli sekularyzują je. W artykule ukazana zostanie również pewna odmienność, zachodząca pomiędzy ujęciem filozofii postępu a myślą Kanta jako bardziej realistyczną, bliższą chrześcijaństwu. Podczas gdy Hegel, Fichte, Go¨res, Novalis nie liczą się z możliwością wewnętrzczasowego złego końca dziejów, o jakim mówi Apokalipsa, Kant nie wyklucza słuszności interpretacji chrześcijańskiej. Podstawowy zarzut Piepera względem koncepcji Kanta i filozofii postępu dotyczy złudnego i rodzącego rozpacz przeświadczenia, że podmiotem historii jest wy- łącznie człowiek. W artykule wskazuje się na właściwą postawę w obliczu wewnątrzczasowego złego końca dziejów w postaci katastrofy, czy na nadzieję. Katastrofa bowiem poprzedza pozaczasowy koniec – Nowe Niebo i Nową Ziemię.
Filozofia Demokryta z perspektywy pojęcia miary
Authors: Jędrasik Marek
Published: March 2021

Utożsamienie atomu z miarą powoduje włączenie powyższej kategorii, jak i całego systemu myśli Demokryta, do zupełnie innej sieci pojęć i związków symbolicznych funkcjonujących w filozofii greckiej. Gdy atom staje się miarą, to z definicji jest niepodzielną jednością w stosunku do wielkości mierzonych. Ujęcie to prowadzi do odrzucenia mechanistycznej interpretacji atomizmu Demokryta. Ruch atomów jako miar wynika z ich podobieństwa lub niewspółmierności, a nie ze wzajemnych mechanicznie rozumianych zderzeń. Nic nie powstaje i nie ginie, nie dlatego, że istnieje metafizyczna różnica pomiędzy bytem a nicością, ale dlatego, że każda zmiana powinna być odnoszona do miar, które ją określają. Róż nica pomiędzy pełnią a pustką jest więc względna, co potwierdzają przekazy o atomach tak wielkich jak kosmos oraz twierdzenie, że pełnia nie bardziej istnieje niż pustka. Sama ta względność byłaby efektem użycia zasady izonomii do podstaw samego systemu Demokryta. A sama ta zasada byłaby jedynie konsekwencją tożsamości atomów z miarami. Z tej perspektywy w sposób pełniejszy rozumie się twierdzenie Demokryta, że atomy same w sobie nie mają właściwości. Nawet tzw. właściwości pierwotnych znanych z filozofii mechanistycznej. Trzeba uznać, że wszystkie jakości uzyskują jedynie poprzez odniesienie do określonych miar-atomów. Potwierdzeniem tego, że myśl Demokryta krążyła wokół pojęcia miary, jest cała jego myśl etyczna oparta na umiarze jako środku pomiędzy niedomiarem a nadmiarem.
Nauka krycznego myślenia w herezji, czyli o pożytkach ukrytych w heretyckich poglądach
Authors: Hańderek Joanna
Published: March 2021

W niniejszym artykule zostanie omówiona herezja jako fenomen kulturowy zakorzeniony w tradycji myśli i filozofii europejskiej od czasów starożytności. Herezja potraktowana będzie jako kulturotwórcze zjawisko wyrażające zdolność do krytycznego myślenia oraz podejmowania namysłu wbrew ogólnym tendencjom danej epoki. Jako sprzeciw staje się manifestem niezależności samej filozofii, pozwalając na rozwijanie własnych doktryn i założeń myślenia. W artykule poruszone też będzie zagadnienie przeciwstawienia się herezji i problem: dlaczego herezję uznawano za przejaw wrogości i tego co negatywne nie tylko poznawczo, ale i moralnie. Ukazana też zostanie ważna rola herezji jako sposobu myślenia sceptycznego, rozwijającego filozoficzny namysł, jak również samą kulturę, dająca jej kontrapunkt tak potrzebny do rozwoju i myślenia.
Jakościowa teoria informacji a koncepcje prawdy
Authors: Strzelecki Jarosław
Published: March 2021

Celem artykułu jest zbadanie relacji między filozoficznymi koncepcjami prawdy a jakościową teorią informacji. Artykuł składa się z dwóch części. W pierwszej zrekonstruowano jakościową teorię informacji Mariana Mazura. W drugiej zanalizowano związki między teorią Mazura a pragmatyczną koncepcja prawdy, ewidencyjna koncepcją prawdy oraz klasyczną koncepcją prawdy.
Ewolucja gatunku ludzkiego w myśli Edwarda Abramowskiego i Henryka Bergsona
Authors: Łokucijewski Maciej
Published: March 2021

Artykuł jest próbą porównania poglądów Edwarda Abramowskiego i Henryka Bergsona na ewolucję gatunku ludzkiego. Analiza tychże poglądów dotyczy trzech płaszczyzn - stosunku do walki o byt, stosunku do innych ówcześnie obecnych teorii ewolucyjnych, w tym możliwości dziedziczenia cech nabytych, oraz świadomości jako procesu ewolucyjnego. W myśli obu filozofów dostrzec można wyraźne podobieństwa i zbieżności. Obaj myśliciele rzeczywistość postrzegali jako dynamiczną. Ich koncepcje znajdują się w opozycji do tych teorii, które postrzegają proces ewolucyjny jako z góry zdeterminowany czy zaprogramowany. Zarówno Abramowski, jak i Bergson przyznają człowiekowi uprzywilejowane miejsce we Wszechświecie i w procesie ewolucji. Ta wyjątkowa pozycja człowieka wynika ze świadomości, ta zaś umożliwia wolną kreację i pozwala wpływać na proces ewolucji. Abramowski twierdzi, że zwieńczeniem procesu ewolucji będzie urzeczywistnienie idei nadczłowieka - istoty bardzo moralnej, w swym działaniu kierującej się ideałem powszechnego braterstwa. Zdaniem Abramowskiego cała przyroda działa tak, aby umożliwić pojawienie się nadczłowieka. W podobny sposób proces ewolucji postrzega również Bergson.
Od Davida Bloora do antypostmodernizmu
Authors: Kościuszko Krzysztof
Published: March 2021

Przeciwstawiając się B. Latourowi, określam stanowisko D. Bloora jako antyrelatywistyczny relatywizm i antykumulatywistyczny kumulatywizm. Bloor nie gubi autonomii nauki. Wykorzystuję rozważania Bloora do przezwyciężenia postmodernistycznego relatywizmu.
Czy Wszechświat jest dostrojony do życia?
Authors: Szatan Justyna
Published: March 2021

Dzięki osiągnięciom współczesnej kosmologii w badaniu wielkoskalowego Wszechświata możliwe było ukazanie związków pomiędzy parametrami i stałymi fizycznymi opisującymi Wszechświat a bazowymi charakterystykami życia. Szybko zauważono, iż najmniejsza nawet zmiana tych wartości nie pozwoliłaby na wyewoluowanie życia opartego na węglu. Ponieważ uważano, że fakt dostrojenia Wszechświata do życia domaga się wyjaśnienia, a nauki przyrodnicze go nie dostarczają, zaproponowano inne sposoby wytłumaczenia tego, co współcześnie nazywa się koincydencjami. Celem niniejszego artykułu jest prześledzenie klasycznych stanowisk i rozważenie, czy któreś z nich dysponuje mocniejszymi argumentami w tym względzie.
Global Justice as Good Governance: a Critical Approach
Authors: Foisneau Luc
Published: March 2021

Problem opisywany w tymże artykule jest dwojaki: 1. Pomimo, że zwolennicy globalnej sprawiedliwości przyjmują tezę – choć jej nie udowadniają – że rządzenie i demokracja idą w parze, historyczna perspektywa, choć ograniczona, pozwala nam wykazać wątpliwość tego założenia. 2. Teza, by dążyć do „sprawiedliwości globalnej” jako alternatywy dla neoliberalnych rządów, jest uwięziona w ramach pojęciowych stworzonych właśnie przez neoliberalizm. Chociaż zwolennicy sprawiedliwości globalnej twierdzą odwrotnie, to typ legitymizacji władzy przez nich przedstawiany zasadniczo nie różni się od legitymizacji typowej dla neoliberalnych rządów. Sprawiedliwość globalna, zastosowana w międzynarodowych instytucjach, może więc być postrzegana jako – czasami krytyczna – forma rządów demokratycznych.
Representation of the citizens in a federal union
Authors: Merlin Vincent
Published: March 2021

The article presents several contributions proposed by game theorist and economists, especially social choice experts, on the design of „good” voting rules in federal unions.
Kwestia humanizmu i ludzkiego (sposobu) bycia w filozofii Heideggera
Authors: Benisz Henryk
Published: March 2021

Heidegger przedstawia koncepcje jestestwa współzależnego od bycia, którą można by nazwać prehumanizmem, ponieważ jest ona bardziej źródłowa od koncepcji humanizmu Sartre’a. Heidegger krytykuje humanizm uwikłany w metafizykę i twierdzi, że odwrócenie zasady metafizycznej pozostaje zasadą metafizyczną, dlatego Sartre jest dla niego metafizykiem, który nie potrafi dotrze do bycia oraz właściwie przemyśle i wypowiedzieć prawdy bycia, a więc, jak si ę wydaje, nie potrafi też prowadzić autentycznej egzystencji. Niewątpliwie ontologia fundamentalna Heideggera jest bardziej pierwszą filozofią niż ontologia fenomenologiczna Sartre’a, aczkolwiek spopularyzowany przez Sartre’a egzystencjalizm na pewno ma większą siłę oddziaływania społecznego niż sformułowana w hermetycznym języku analityka egzystencjalna Heideggera.
Równość z perspektywy socjobiologicznej: jak zareagować na wrodzone różnice między ludźmi?
Authors: Sikora Rafał
Published: March 2021

Przedmiotem rozważań jest odpowiedź na pytanie: jak zareagować na wrodzone różnice między ludźmi? Czy należy je uwypuklić, eliminować, pomijać? – argumentacja Wilsona. Jak rozumieć postulat równości – jako identyczność czy równouprawnienie? Prezentowany jest tu socjobiologiczny punkt widzenia.
Ontologia fundamentalna Heideggera jako próba ugruntowania szczególnej odmiany filozofii życia w ogólnej teorii bycia
Authors: Benisz Henryk
Published: March 2021

W ramach ontologii fundamentalnej człowiek jest rozumiany jako jestestwo troszczące się o własne bycie. Wydaje się, że określanie ontologicznego sensu bycia ściśle wiąże się z tradycyjnym pytaniem o sens życia. Heidegger unika jednak posługiwania się terminem „życie” ze względy na jego przyrodnicze i religijne konotacje. Woli mówić o byciu i eksplikować różne aspekty bycia-w-świecie, bycia w śmierci oraz czasowości istnienia. Egzystując właściwie, jestestwo ustawicznie projektuje siebie i realizuje różne możliwości bycia. Zdecydowane na bycie sobą nie poddaje się też presji powszedniości i wszechobecnego Się, a zwłaszcza nie unika pytań o kres istnienia. Analityka egzystencjalna Heideggera bardzo dobrze oddaje dylematy człowieka poszukującego sensu życia. Dzięki prowadzeniu dogłębnych, „fundamentalnych” badań ontologicznych dotyczących bycia myśliciel ten potrafi skutecznie uchronić się przed formułowaniem trywialnych sądów na temat życia jakie – niestety – dość często pojawiają się w popularnych opracowaniach z zakresu filozofii.
Elpensamiento educativo de Miguel de Unamuno
Authors: Piñar Gemma Gordo
Published: March 2021

En este articulo abordo la concepcion educativa del pensador espanol Miguel de Unamuno. (1864-1936) haciendo especial hincapie en los principios e ideas que respecto  a la eduaction aparecen en sus primeros articulos y en su promera novela, Paz en la guerra (la cual contiene muchas de las ideas que seran el tema central de Amor y pedagogia, su novela pedagogica, o mas bien antipedagogica, por exelencia. Hasta el momento, no se habian tenido presente estos escritos a la hora de analizar su labor educativa y sus ideas pedagogicas, a pesar de que son de gran importancia a la hora de ver como se va fraguando su conception de la education u como esta va evolucionado. Considero que las ideas que el vasco mantuvo en el ambito educativo son todavia de actualidad y dignas de tener en cuenta. Su propuesta educativa encaja perfectamente y defiende los principios de educacion continua, integral y personalizada o indyvidualizada que ahora estan en boga. Por ello, es nescesario hacer una relectura de los escritos unamunianos desde la perspectiva educativa u ver que nos aportan para el momento presente.
Действие принципа нонселекции в языковoй организации постмодерного художественного текста
Authors: Stepanowna Perelomowa Elena
Published: March 2021

The article discusses the organization of linguistic postmodern literary text. Analyzes the poetic works of Ukrainian postmodern art discourse for selection by the authors of language means of expression to achieve communicative goals. Word in a work of art does not only nominative function, it is used in a subjectify lingual space and determine speechthinking freedom of speaker. The author draws attention to the fact that the poetic function of language, along with the reference, ambiguity and gives it an opportunity for the ambiguity of the utterance. In connection with this understanding of the meaning of art depends on the different attitudes to the very subject of the statement saying, an the method of reading the text. Related words in the concept of becoming unfit for the image “literal” pattern of life. Therefore, a clear sign of postmodernism become Ukrainian verbal games, heteroglossy languages, discourse, linguistic hybrids, marginal dictionaries. He rejects the discourse of a totalitarian society, the official lexicon of Soviet-style language as inadequate to express the individual senses and feelings, instead of resorting to repetition of words, obscene language, citations, etc. The essence of the product is replaced by rhythmic melodic phrase, a phrase open to freely attach to it any associative chain. In the process of generation of artistic expression is present in the selection principle nonselection linguistic means of expression. The dialogue is born and polylogue game between the text of culture, the reader, the author.
Orfeusz - starożytny archetyp poety inspirowanego przez muzy
Authors: Zarewicz Daniel
Published: March 2021

Orfeus był przede wszystkim mitycznym śpiewakiem, którego magiczne umiejętności pozwalały na komunikację z bogami i działania uważane dziś za nadprzyrodzone. Przypisuje mu się zainicjowanie kultu rozszarpanego przez Tytanów Dionizosa Zagreusa, zakaz przeprowadzania krwawej ofiary i propagowanie idei powszechnej miłości. Z nim także wiąże się legenda o sądzie odbywającym się po śmierci i związanej z nim karze i nagrodzie. Wynikać miał z tego jeszcze jeden, nieznany wcześniej fenomen – metempsychoza, co czyni orfizm religią o bardzo starych korzeniach. To wszystko świadczy o niezwykłej sile przekazu pierwotnego orfizmu, który mimo swojej subtelności stanowi ogromną inspirację na wielu poziomach refleksji. Dyskusja na temat siły i roli słowa w kulturze nie osłabła wraz z pojawianiem się chrześcijaństwa i znalazła się znowu w ogniu polemik w dobie renesansu. Refleksja nad kulturotwórczą rolą Orfeusza to przede wszystkim dyskusja nad potężną rolą słowa, które jest w stanie tworzyć nowe byty, w tym bogów, ich kult i historię.
Czy cmentarz jest już tylko pamiątką z przeszłości? „Kryzys śmierci" i chrześcijańska „ ars moriendi" o znaczeniu cmentarza
Authors: Wojtkowski Jacek
Published: March 2021

Śmierć to zjawisko nieuniknione, a zarazem wielka niewiadoma, która znajduje się w centrum religii, jej rytuałów, rozważań filozoficznych, sądów moralnych i przedstawień artystycznych. Artykuł próbuje opisać stosunek do grobu i cmentarza z perspektywy zjawiska „kryzysu śmierci”. Czy wobec propagowania przez współczesną cywilizację wolności, witalności, młodości cmentarz nadal pełni ważną funkcję społeczną? Czy jest dla współczesnego człowieka miejscem symbolicznym, w którym celebrowana jest więź między pokoleniami? Kryzys, pornografia i renesans śmierci doprowadziły m.in. do wykluczenia śmierci z przestrzeni publicznej i powstania e-cmentarzy. Obrzędy pogrzebowe nie pełnią już ważnej funkcji społecznej. Chrześcijańska ars moriendii jest sztuką ukształtowania życia w perspektywie nieuchronnej śmierci i perspektywie oczekiwanego zmartwychwstania. Konsekwencją chrześcijańskiej wizji procesu umierania, śmierci i oczekiwania na zmartwychwstanie, której centrum stanowi śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, jest stosunek do miejsca pochówku. Cmentarz jest przestrzenią sacrum, zaś grobowce i poszczególne mogiły wyrazem i świadectwami wiary w życie pozagrobowe, choć jednocześnie stanowią dziedzictwo kulturowe Kościoła i Narodu. Cmentarz jest przede wszystkim przestrzenią kultury, tekstem kultury.
O transcendentalizmie oddziaływań zwrotnych
Authors: Kościuszko Krzysztof
Published: March 2021

W artykule proponuję nową wersję transcendentalizmu, uwzględniającą współczesny stan nauki oraz filozofii. Idee tego transcendentalizmu prezentuję w toku dyskusji z P. Churchlandem, J. Kimem, K. Popperem, J. Searlem, S. Pinkerem, E. Husserlem, I. Kantem i J. Konorskim.
Co jest trudniejsze: poradzić sobie z agresją czy ją zrozumieć?
Authors: Sikora Rafał
Published: March 2021

Tematem rozważań jest ludzka agresja. Czy agresja jest wrodzona? Jak sposób rozumienia tego, czym jest agresja, wpływa na sposoby radzenia sobie ze szkodliwymi skutkami zachowań agresywnych?
Pojęcie prawdy w językach nauk humanistycznych (I)
Authors: Dębowski Józef
Published: March 2021

Tytuł tego artykułu jest podwójną parafrazą. Jest parafrazą tytułu głośnej monografii Alfreda Tarskiego Pojęcie prawdy w językach nauk dedukcyjnych (1933), a jednocześnie jest też parafrazą tytułu artykułu Adama Groblera Pojęcie prawdy w językach nauk empirycznych (1995). Sygnalizuje też pewien istotny związek rzeczowy z przedsięwzięciami obydwu panów. Podobnie jak Tarski w odniesieniu do nauk formalnych i Grobler w odniesieniu do nauk empirycznych, próbuję zbadać, czy (i ewentualnie pod jakimi warunkami) klasyczna koncepcja prawdy może być efektywnie stosowalna również w naukach humanistycznych (mimo wszelkich ich osobliwości). Po rekonstrukcji i krytycznej analizie propozycji Tarskiego stwierdzam, że o ile w naukach logiczno-matematycznych pojęcie prawdy jako prawdziwości w modelu zdaje się wystarczać, to w naukach empirycznych i humanistyce trudno jest uznać za zadowalające, ponieważ „nie sprowadza nas z drzewa języka”. Poszukiwanie trafnego modelu rzeczywistości za pomocą reguł inferencji i reguł empirycznej weryfikacji wiedzy (propozycja Groblera) także wydaje się mało skuteczne. W humanistyce bowiem dla konfrontacji modelu z rzeczywistością (z rzeczywistością, używając tradycyjnych sformułowań, ducha subiektywnego i ducha obiektywnego) niezbędne wydaje się jeszcze uwzględnienie pewnych reguł rozumienia. Inaczej świat artefaktów i wartości będzie pozostawał dla nas całkowicie zakryty/niedostępny. A przeto i nasza konfrontacja z nim za pośrednictwem rozmaitych modeli - jeśli istotnie ma nas skutecznie chronić przed „ślepą” wędrówką po konstelacjach światów możliwych (obawa Groblera) lub widmem bezdusznej naturalizacji (obawa moja) - musi być oparta na takich regułach rozumienia i regułach sensu, które umożliwią nam źródłowe odsłonięcie specyficznych dla poszczególnych dziedzin przedmiotowych jakości oraz nadbudowanych nad nimi jednostek sensu i wartości.
Znaczenie średniowiecznego prawosławia dla filozofii rosyjskiej
Authors: Zielewska-Rudnicka Beata
Published: March 2021

Filozofia rosyjska zrodziła się w X wieku z chwilą przyjęcia przez Rosję prawosławia. Nie wszyscy historycy zgadzają się z tym poglądem. Przede wszystkim odmawiają filozoficznego charakteru pierwszej refleksji dotyczącej człowieka, Boga, świata, podkreślając jej teologiczne pochodzenie. Tymczasem średniowieczna Ruś, podobnie jak Europa tamtych czasów, problemy filozoficzne rozpatrywała na gruncie teologii. Dopiero dalsze losy tych dwóch nauk potoczyły się innymi drogami. Prawosławna filozofia na tyle przeniknęła kulturę rosyjską, że zadecydowało to o jednej z jej osobliwości, wyrażającej się w przekonaniu o współistnieniu wiary i rozumu. Dziewiętnasto- i dwudziestowieczni rosyjscy filozofowie powracali i odwoływali się do poglądów Ojców Kościoła. Najważniejsze idee rosyjskie wypłynęły z średniowiecznej myśli religijnej.
Myślenia perspektywy i różnice: Sokrates, Platon, Heidegger
Authors: Korobczak Paweł
Published: March 2021

Artykuł stara się podejmować kwestię kryzysu jako kondycji myślenia; jako okoliczności, która myśleniu tyleż zawsze towarzyszy, ile je umożliwia. Punktem wyjścia jest próba wskazania na trudność interpretacji zarówno faktu umiejscowienia u początków Bycia i czasu cytatu z Sofisty Platona, jak i treści oraz znaczenia zacytowanych słów. Wywód stara się wskazać na możliwe rozumienie filozofii Platona i Sokratesa jako poruszającej podobny obszar problemowy do tego, który stał się zagadnieniem newralgicznym dla Heideggera, sugerując, że warunkiem możliwości myślenia u każdego z trzech filozofów pozostaje wspólnota, jaka jednak możliwa jest tylko w kontekście niezbywalnej perspektywiczności samego myślenia. Wobec tego także istota samej perspektywiczności staje się zagadnieniem poruszanym w tekście.
Źródła archeologiczne: artefakty czy językowe o nich wypowiedzi?
Authors: Mamzer Henryk
Published: March 2021

Artykuł ma charakter polemiczny – wyraża wątpliwość wobec potocznego przekonania, że materialne pozostałości po społeczeństwach minionych, skoro są jedynym o nich źródłem informacji, mówią „same za siebie”. Przekonanie to znajduje wsparcie w upowszechniającym się ostatnio w humanistyce światowej i europejskiej ukierunkowaniu badań nad kulturą materialną. Istotą owego ukierunkowania - jak twierdzą jego zwolennicy posługujący się hasłem „powrotu do materialności” lub „powrotu do rzeczy” - jest osłabienie czy wręcz wyeliminowanie nieuzasadnionej asymetrii między ludzkimi działaniami intencjonalnymi a nie-ludzkim, materialnym (pozaintencjonalnym) światem relacji przyczynowych. Jednakże odczytywanie pradziejów z uporządkowanych przez archeologa materialnych wytworów jest ich odczytywaniem w języku wspólnotowym, a więc takim, w którym nadana została owemu zbiorowi wytworów treść dziejowa. Treść dziejowa uporządkowanego na muzealnej wystawie zbioru wytworów to rezultat uzgodnień wspólnotowych (wspólnoty archeologów), literalne odniesienie przedmiotowe, „widziany społecznie” fragment rzeczywistości minionej, jej ujęcie z punktu widzenia akceptowanego kulturowo wcześniejszego zespołu stwierdzeń. Bez uzgodnień w języku wspólnotowym nie jest możliwe nadanie treści dziejowej porządkującej materialne wytwory, tak jak nie jest możliwe jej odczytanie bez znajomości języka wspólnotowego. Beduini czy australijscy aborygeni - przykładowo - nie uczestniczą w „umeblowaniu” świata kultury zachodniej, a więc bez znajomości jego języka wspólnotowego nie są w stanie odczytać treści dziejowej ze zbioru wytworów przedstawiającego ową treść. Język wspólnotowy ma charakter przedustawny; w sensie logicznym wyprzedza zarówno nadawanie materialnym wytworom treści dziejowej, jak i jej odczytanie przez odbiorcę. Materialne przedmioty, podobnie jak i miniona rzeczywistość, w której funkcjonowały, łączą się nierozerwalnie z kontekstem myślowym badacza, z jego kontekstem kulturowym. W związku z tym oddzielenie ich obiektywnego charakteru od kontekstu kulturowego, za pośrednictwem którego są one postrzegane, okazuje się niemożliwe. Nie jest więc możliwe oddzielenie rzeczy od naszego sposobu myślenia o nich. Przedmioty materialne (fizykalne) w sensie przyrodoznawczym same w sobie nic nam nie mówią. „Tylko my to robimy” - by użyć sformułowania R. Rorty’ego. Główna teza artykułu ugruntowana jest więc w dokonaniach takich myślicieli jak: Kazimierz Ajdukiewicz, Jerzy Kmita, Hilary Putnam czy Willard Van Orman Quine. Upowszechniające się dziś urzeczowienie badań nad kulturą jest wyrazem mityzacji sposobu myślenia najbardziej czytelnego w kulturze popularnej, a polegającego z jednej strony na antropomorfizowaniu świata natury, z drugiej zaś na równoczesnej reifikacji kulturowego obrazu świata.