bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Εκτίμηση της αγγειοκινητικής εγκεφαλικής εφεδρείας σε ασθενείς με συμπτωματική και ασυμπτωματική στένωση έσω καρωτίδας με τη χρήση διακρανιακής αγγειακής υπερηχογραφίας
Authors: Ντούβας Ιωάννης
Published: January 2014

Σκοπός: Η διακρανιακή αγγειακή υπερηχογραφία -Transcranial Doppler -είναι μια σημαντική, μη επεμβατική μέθοδος μέτρησης παραμέτρων της εγκεφαλικής κυκλοφορίας. Μια από τις παραμέτρους που μετρώνται με TCD είναι και η αγγειοκινητική εγκεφαλική εφεδρεία (CRC), που αποτελεί το μέτρο εκτίμησης της παράπλευρης κυκλοφορίας. Σκοπός της μελέτης μας είναι να παρουσιάσουμε την επίδραση της στένωσης έσω καρωτίδος > 70% στην αγγειοκινητική εγκεφαλική εφεδρεία σε συμπτωματικούς και ασυμπτωματικούς ασθενείς. Υλικό-Μέθοδος: Η μελέτη διενεργήθηκε μεταξύ Μαΐου 2005 και Ιανουαρίου 2008. Συμμετείχαν 125 ασθενείς με κύριο χαρακτηριστικό την μονόπλευρη στένωση έσω καρωτίδας > 70% καθώς επίσης και 20 άτομα χωρίς στένωση, υγιή (10 άντρες και 10 γυναίκες, Μ.Ο. ηλικίας 65,85), ως ομάδα ελέγχου (Ομάδα Γ). Οι ασθενείς διαχωρίστηκαν σε 2 ομάδες: Ομάδα Α με 65 ασθενείς και ασυμπτωματική στένωση καρωτίδας (39 άντρες και 26 γυναίκες, Μ.Ο. ηλικίας 70,47) και Ομάδα Β με 60 ασθενείς (40 άντρες και 20 γυναίκες, Μ.Ο. ηλικίας 75,09) και συμπτωματική στένωση καρωτίδας, βάση της κλινικής και εργαστηριακής διερεύνησης. Στην ομάδα Β, οι ασθενείς με βάση την κλινική και εργαστηριακή εικόνα διαχωρίσθηκαν :στα άτομα με έμφρακτο και χωρίς έμφρακτο, με συμπτωματολογία >24 ωρών (υπολειπόμενη συμπτωματολογία, χωρίς υπολειπόμενη συμπτωματολογία) και με παροδικά ισχαιμικά επεισόδια (με έμφρακτο και χωρίς έμφρακτο). Επίσης και στις 2 ομάδες, Α και Β οι ασθενείς ταξινομήθηκαν με βάση την στένωση σε τρεις κατηγορίες: 70-79%, 80-89% και 90-99%. Η χρονική απόσταση των συμπτωμάτων από την εξέταση, δεν ξεπερνούσε σε κανέναν ασθενή τους 3 μήνες. Μετρήθηκε η αγγειοκινητική εγκεφαλική εφεδρεία (CRC) με την δοκιμασία εισπνοής μείγματος Ο2 95% και CO2 5%. Αποτελέσματα: Σημείο αναφοράς για να χαρακτηριστεί η τιμή της CRC ως επηρεασμένη, αποτέλεσε η κατώτερη τιμή της CRC που μετρήθηκε στην ομάδα ελέγχου, το 17,6%. Στο αντίπλευρο εγκεφαλικό ημισφαίριο η CRC ήταν πάνω από 17,6% τόσο συμπτωματικούς όσο στους ασυμπτωματικούς. Από τα αποτελέσματα που εξήχθησαν στο σύστοιχο με την στένωση εγκεφαλικό ημισφαίριο, παρατηρούμε ότι τα άτομα με συμπτωματική στένωση καρωτίδων έχουν επηρεασμένη CRC σε σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με τα άτομα με ασυμπτωματική στένωση καρωτίδων 61,7% vs 27,7% (P<0.001). Όσον αφορά και τις δυο ομάδες ενδεικτική είναι η διαφορά στην αναλογία ατόμων με επηρεασμένο CRC ανάμεσα στις 3 κατηγορίες στένωσης και στις δυο ομάδες ασθενών. ..................
Παλίνδρομος στεφανιαία ροή κατά την επαναιμάτωση του μυοκαρδίου
Authors: Σταυράκης Σταύρος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, η αποκατάσταση της βατότητας της υπεύθυνης στεφανιαίας αρτηρίας δεν συνεπάγεται πάντοτε αποκατάσταση της κυκλοφορίας σε ιστικό επίπεδο. Σκοπός της παρούσας μελέτης απετέλεσε η αξιολόγηση πιθανής συσχέτισης της μορφολογίας της στεφανιαίας ροής κατά την επαναιμάτωση με την έκταση του εμφράγματος και του φαινομένου μη επαναρροής σε πειραματικό πρότυπο ισχαιμίας-επαναιμάτωσης. Μέθοδος: Δεκαοκτώ χοίροι υποβλήθηκαν σε μυοκαρδιακή ισχαιμία μιας ώρας, με προσωρινή απολίνωση του μέσου τμήματος της προσθίας κατιούσας στεφανιαίας αρτηρίας και επαναιμάτωση για δύο ώρες. Η στεφανιαία ροή στην πρόσθια κατιούσα στεφανιαία αρτηρία καταγραφόταν με τη χρήση υπερηχητικού ροομέτρου τοποθετημένου περιφερικά της θέσης απολίνωσης. Ταυτόχρονα καταγράφονταν η μέση αρτηριακή πίεση, η μέση πίεση του αριστερού και δεξιού κόλπου. Η έκταση του εμφράγματος και του φαινομένου μη επαναρροής υπολογίζονταν με τη χρήση χλωριούχου τριφαινυλτετραζολίου και θειοφλαβίνης, αντίστοιχα. Αποτελέσματα: Τα πειραματόζωα που παρουσίασαν παλίνδρομη πρωτοσυστολική στεφανιαία ροή κατά τη διάρκεια των πρώτων 30 λεπτών της επαναιμάτωσης, αποτέλεσαν την ομάδα 1 (Ν=13) ενώ τα ζώα που δεν εμφάνισαν παλίνδρομη στεφανιαία ροή, απετέλεσαν την ομάδα 2 (Ν=5). Η μέση και μέγιστη στεφανιαία ροή, καθώς και η υπό κίνδυνο περιοχή της αριστερής κοιλίας (27,8±2,0% έναντι 24,1±1,5%, p=0,30) δεν διέφεραν μεταξύ των δύο ομάδων. Η έκταση του εμφράγματος και του φαινομένου μη επαναρροής στην ομάδα 1 ήταν μεγαλύτερη σε σχέση με την ομάδα 2 (74.0±3.2%, έναντι 54,9±7,3%, p=0,009 και 60,0±4,5% έναντι 36.3±6.8%, p=0,013, αντίστοιχα). Η έκταση του εμφράγματος, καθώς και η έκταση του φαινομένου μη επαναρροής ήταν αντιστρόφως ανάλογες του χρόνου από την έναρξη της επαναιμάτωσης μέχρι την εμφάνιση παλίνδρομης στεφανιαίας ροής (r=-0,59, p=0,010 και r=-0,61, p=0,008, αντίστοιχα). Η απόλυτη τιμή της μέσης και μέγιστης παλίνδρομης στεφαινιαίας ροής στο τέλος της περιόδου επαναιμάτωσης παρουσίασε σημαντική συσχέτιση με την έκταση του εμφράγματος (r=0,71, p=0,001 και r=0,69, p=0,001, αντίστοιχα). Οι μόνοι στατιστικά σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες της παρουσίας παλίνδρομης στεφανιαίας ροής ήταν η έκταση εμφράγματος (σχετικός κίνδυνος 1,12, 95% όρια αξιοπιστίας 1,01-1,24, p=0,037) και η έκταση του φαινομένου μη επαναρροής (σχετικός κίνδυνος 1,09, 95% όρια αξιοπιστίας 1,01-1,18, p=0,037). Συμπεράσματα: Η παρουσία παλίνδρομης στεφανιαίας ροής κατά την επαναιμάτωση της ένοχης επικαρδιακής αρτηρίας αντικατοπτρίζει την παρουσία πιο εκτεταμένου εμφράγματος του μυοκαρδίου και φαινομένου μη επαναρροής και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης επιτυχούς επαναιμάτωσης σε ιστικό επίπεδο.
Ο ρόλος του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου
Authors: Μπούτσικου Μαρία
Published: January 2014

Όλοι οι υποπληθυσμοί των λευκών αιμοσφιρίων συμμετέχουν ενεργά σε όλα τα στάδια ανάπτυξης της στεφανιαίας νόσου από τη δημιουργία της αθηρωματικής πλάκας μέχρι τη εμφάνιση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων (οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, ασταθής στηθάγχη). Παρόλα αυτά η επίδραση του εμφράγματος στην επιβίωσή τους παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστη. Σκοπός και μέθοδος: Σκοπός της εργασίας ήταν η μελέτη της απόπτωσης των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος (λεμφοκύτταρα, ουδετερόφιλα, μονοκύτταρα) και της ενεργοποίησης τους μέσω της έκφρασης δύο μορίων προσκόλλησης των CD11a και CD11b ασθενών με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο. Ακόμη έγινε διερεύνηση των πιθανών συσχετίσεων της βαρύτητας της στεφανιαίας νόσου με την απόπτωση και την ενεργοποίηση των περιφερικών λευκοκυττάρων. Ως υλικό χρησιμοποιήθηκαν 41 ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος (Ομάδα ΑΜΙ) και 29 ασθενείς με ασταθή στηθάγχη ή NSTEMI (Ομάδα UA) που εισήχθησαν διαδοχικά στην Α’ Καρδιολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο χρονικό διάστημα από τον Οκτώβριο του 2004 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006. Ως ομάδες ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν 9 ασθενείς χωρίς παθολογία του καρδιαγγειακού συστήματος (Ομάδα C) και 19 υγιείς εθελοντές (Ομάδα Η). Από τους ασθενείς της ομάδας του οξέος εμφράγματος, της ασταθούς στηθάγχης καθώς και από την ομάδα των ασθενών χωρίς παθολογία του καρδιαγγειακού συστήματος ελήφθησαν 10cc αίματος από μια περιφερική φλέβα. Η πρώτη αιμοληψία θεωρήθηκε ως χρονικό σημείο 0 ενώ ακολούθησε παρόμοια αιμοληψία στις 24,48 και 72 ώρες μετά την πρώτη αιμοληψία. Στην ομάδα των υγειών εθελοντών πραγματοποιήθηκε μια αιμοληψία κατά την είσοδό τους στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου. Η απόπτωση και η έκφραση των μορίων προσκόλλησης CD11a και CD11b στα κυκλοφορούντα λεμφοκύτταρα, ουδετερόφιλα και μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος προσδιορίστηκε με τη βοήθεια της κυτταρομετρίας ροής (flow cytometry analysis). Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS 11.5. .................
Η αθηρωμάτωση της θωρακικής αορτής στην πρόβλεψη των αθηρωματικών αποφρακτικών βλαβών του στεφανιαίου αγγειακού δικτύου
Authors: Φρογουδάκη Αλεξάνδρα
Published: January 2014

Η σοβαρότητα της αθηρωμάτωσης της θωρακικής αορτής σχετίζεται με την έκταση της στεφανιαίας νόσου. Σκοπός της μελέτης ήταν η ποσοτικοποίηση της παραπάνω σχέσης. Μέθοδος: Μελετήθηκαν 246 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε στεφανιογραφία και διαθωρακικό υπερηχοκαρδιογράφημα. Η θωρακική αορτή χωρίστηκε σε 3 τμήματα. Χρησιμοποιήθηκε νέο σύστημα βαθμονόμησης της έκτασης και της σοβαρότητας της αθηρωμάτωσης θωρακικής αορτής. Ο δείκτης φορτίου αθηρωμάτωσης της θωρακικής αορτής ορίστηκε ως το άθροισμα των βαθμών του κάθε τμήματος της θωρακικής αορτής. Είχε πολύ μεγάλη ειδικότητα (88%) και ευαισθησία (81%) στην πρόβλεψη της στεφανιαίας νόσου. Η θετική προγνωστική αξία του δείκτη ήταν 77% και η αρνητική προγνωστική αξία του δείκτη ήταν 90%. Αύξηση του δείκτη κατά 1 (ένα) βαθμό συσχετίζονταν με 16πλάσια πιθανότητα ύπαρξης στεφανιαίας νόσου. Συμπέρασμα: Τιμές δείκτη φορτίου αθηρωμάτωσης θωρακικής αορτής μεγαλύτερες από 6 προβλέπει με ακρίβεια την ύπαρξη στεφανιαίας νόσου. Ασθενείς χωρίς ή με ήπια αθηρωμάτωση θωρακικής αορτής έχουν μικρή πιθανότητα να υποφέρουν από στεφανιαία νόσο.
Η μορφολογική μελέτη της έκφρασης της τελομεράσης στα υψηλής κακοήθειας ουροθηλιακά καρκινώματα της ουροδόχου κύστης σταδίου Ta-T1, η συσχέτισή της με την εξέλιξη της νόσου και έκφραση της δραστηριότητάς της μετά πό ενδοκυστική θεραπεία με BCG
Authors: Ζάχος Ιωάννης
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης Πραγματοποιήσαμε μια προοπτική μελέτη, με σκοπό να ερευνήσουμε εάν η έκφραση της ανάστροφης μεταγραφάσης της τελομεράσης (hTERT), σχετίζεται με την ελεύθερης υποτροπή επιβίωση (RFS) ή την ανάπτυξη διηθητικής νόσου, σε ασθενείς με υψηλού κινδύνου, σταδίου Τα-Τ1 καρκίνο της κύστης, οι οποίοι έλαβαν ανοσοθεραπεία με BCG. Ασθενείς και Μέθοδος Εκτιμήθηκαν 30 ασθενείς με Τα-Τ1 υψηλής κακοήθειας όγκους. Αναλύσαμε την ανοσοιστοχημική έκφραση της hTERT σε παρασκευάσματα των ίδιων ασθενών μετά από διουρηθρική εκτομή προ της ανοσοθεραπείας με BCG καθώς και σε παρασκευάσματα από ψυχρές βιοψίες μετά την ανοσοθεραπεία BCG . Αποτελέσματα Η μετά BCG έκφραση της hTERT ήταν στατιστικώς σημαντικά χαμηλότερη σε σχέση με τα προ BCG δείγματα. Η προ BCG ανοσοθετικότητα της hTERT όταν χρησιμοποιήσαμε cut-off θετικότητας της hTERT το 75% των νεοπλασματικών κυττάρων, σχετίζονταν με χειρότερη επιβίωση ελεύθερης υποτροπής ενώ η μετά BCG ανοσοθετικότητα της hTERT σε περισσότερο από το 50% των κυττάρων σχετίζονταν με οι ασθενείς με χειρότερη επιβίωση ελεύθερης υποτροπής και με την ανάπτυξη διηθητικής νόσου. Σε πολυπαραγοντική ανάλυση συμπεριλαμβανομένου την ηλικία, το φύλο και την προ και μετά-BCG έκφραση της hTERT, έδειξε ότι, μόνο η μετά-BCG hTERT ανοσοθετικότητα συσχετίζονταν ανεξάρτητα με χειρότερη επιβίωση ελεύθερης υποτροπής και ανάπτυξη διηθητικής νόσου. Συμπεράσματα Η ανοιστοχημική εκτίμηση της hTERT μπορεί να βοηθήσει στον καθορισμό μιάς ομάδας ασθενών υψηλού κινδύνου, οι οποίοι πιθανότατα θα αποτύχουν στην ανοσοθεραπεία με BCG και ενδεχομένως θα ωφεληθούν από μία πρόωρη κυστεκτομή.
Η διαγνωστική αξία της εντεροσκόπησης με κάψουλα σε ασθενείς με νόσο του Crohn
Authors: Ευθυμίου Αλκιβιάδης
Published: January 2014

Εισαγωγή - Σκοπός: Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχουν στη διεθνή βιβλιογραφία κλινικές μελέτες που να έχουν μελετήσει την επούλωση του βλεννογόνου του λεπτού εντέρου, στους ασθενείς με νόσο του Crohn (NC). Ο σκοπός της μελέτης μας ήταν να εκτιμήσει εάν υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην κλινική ανταπόκριση και στην επούλωση του βλεννογόνου του λεπτού εντέρου, χρησιμοποιώντας την ενδοσκοπική κάψουλα (ΕΚ). Ασθενείς και Μέθοδοι: Αυτή ηταν μια προοπτική, πολυκεντρική μελέτη μιας σειράς ασθενών. Συμπεριλήφθηκαν σαράντα ασθενείς με γνωστή ή πιθανή NC, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν από τέσσερα τριτοβάθμια, νοσοκομειακά κέντρα αναφοράς των Αθηνών. Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν έξαρση της νόσου [CD activity index (CDAI) >150], προσβολή του λεπτού εντέρου και τον φλεγμονώδη τύπο (μη-στενωτικό, μη συριγγοποιό) της νόσου. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ΕΚ πριν από την έναρξη οποιασδήποτε θεραπευτικής αγωγής. Τα θεραπευτικά σχήματα ήταν ποικίλα, ανάλογα με τον θεράποντα ιατρό. Για την εκτίμηση της βλεννογονικής επούλωσης, μελετήθηκαν οι παρακάτω 3 ενδοσκοπικές παράμετροι: ο αριθμός των αφθωδών ελκών, ο αριθμός των μεγάλων ελκών και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο οποιεσδήποτε αλλοιώσεις του βλεννογόνου (ερύθημα, οίδημα, έλκη) ήταν ορατές, κατά την ανάγνωση της ΕΚ. Όταν στους ασθενείς επιτυγχάνονταν κλινική ανταπόκριση, τότε αυτοί υποβάλλονταν ξανά σε δεύτερη ΕΚ και εκτίμηση των ίδιων παραμέτρων. Αποτελέσματα: Η μοναδική ενδοσκοπική παράμετρος που παρουσίασε στατιστικά σημαντική βελτίωση ήταν ο αριθμός των μεγάλων ελκών. Ο αριθμός τους, πριν και μετά από τη θεραπεία ήταν 8.3±1,4 and 5±0,8, αντίστοιχα (mean±SEM), (μέση τιμή διαφοράς 3,3±1,2, 95% CI 0,8-5,9, p=0,01). Οι άλλες δύο ενδοσκοπικές παράμετροι δεν βελτιώθηκαν σημαντικά. Συμπεράσματα: Με βάση το γεγονός ότι μόνο μια από τις τρεις ενδοσκοπικές παραμέτρους σημείωσε σημαντική βελτίωση μετά από τη χορήγηση θεραπευτικής αγωγής, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η κλινική ανταπόκριση δεν φαίνεται να συσχετίζεται με την επούλωση του βλεννογόνου, στους ασθενείς με NC του λεπτού εντέρου.
Μεταβολική μελέτη της παραγωγής βιοαιθανόλης από το γενετικά τροποποιημένο μύκητα Fusarium oxysporum
Authors: Κούρτογλου Ελισσάβετ
Published: January 2014

Πραγματοποιήθηκε μεταβολική μελέτη της παραγωγής βιοαιθανόλης από γενετικά τροποποιημένα στελέχη του μύκητα Fusarium oxysporum. Στόχος ήταν ο σχεδιασμός μιας αποτελεσματικής και γρήγορης διεργασίας χωρίς παραπροϊόντα. Ο μύκητας αυτός έχει την ικανότητα να ζυμώνει αποτελεσματικά εξόζες και πεντόζες. Εμφανίζει όμως χαμηλούς ρυθμούς μετατροπής σακχάρων και παραγωγής αιθανόλης αλλά και παραγωγή ξυλιτόλης και οξικού οξέος. Τα παραπάνω πιθανά υποδεικνύουν χαμηλές ενεργότητες του ενζύμου φωσφογλυκομουτάση (που ελέγχει την εισαγωγή σακχάρων στη γλυκόλυση και τη μετατροπή τους σε αιθανόλη) και τρανσαλδολάση (που ελέγχει την αναστολή του μονοπατιού των φωσφορικών πεντοζών και εξηγεί πιθανά την παραγωγή οξικού οξέος). Πραγματοποιήθηκε απομόνωση και χαρακτηρισμός της τρανσαλδολάσης και της φωσφογλυκομουτάσης. Για κάθε ένζυμο προσδιορίστηκε το μοριακό βάρος, το ισοηλεκτρικό σημείο, οι συνθήκες pH και θερμοκρασίας που επηρεάζουν τη σταθερότητα και δράση του και ο μηχανισμός δράσης. Για την τρανσαλδολάση προσδιορίστηκε η αλληλουχία πεπτιδίων με ανάλυση nano-ESI-MS/MS, ενώ για τη φωσφογλυκομουτάση μελετήθηκε η επίδραση μετάλλων στη δραστικότητά της. Οι πληροφορίες από την απομόνωση και χαρακτηρισμό των ενζύμων στόχευαν στη δημιουργία ενός γενετικά τροποποιημένου στελέχους που θα υπερεκφράζει τα δύο ένζυμα. Κατασκευάστηκαν τα στελέχη ANPGM1 και ANPgM2 (με ετερόλογο ανασυνδυασμό του μύκητα F. oxysporum με το γονίδιο της φωσφογλυκομουτάσης του μύκητα Aspergillus nidulans) και το στέλεχος FF11 (με ομόλογο ανασυνδυασμό των γονιδίων της τρανσαλδολάσης και της φωσφογλυκομουτάσης, υπό τη ρύθμιση του ισχυρού υποκινητή συνεχούς έκφρασης του γονιδίου gpdΑ του A. nidulans). Μελετήθηκε ο μεταβολισμός της γλυκόζης, ξυλόζης, γαλακτόζης και μιγμάτων αυτών από το φυσικό και τα τροποποιημένα στελέχη σε ανακινούμενες φιάλες. Στο αερόβιο στάδιο της ανάπτυξης των στελεχών προσδιορίστηκε ο ειδικός ρυθμός ανάπτυξης και η απόδοση σε κυτταρική μάζα. Στη φάση παραγωγής αιθανόλης προσδιορίστηκαν: αιθανόλη, οξικό οξύ, γλυκερόλη, ηλεκτρικό οξύ και ξυλιτόλη. Μελετήθηκε ο μεταβολισμός της γλυκόζης και της ξυλόζης σε βιοαντιδραστήρες. Προσδιορίστηκαν οι κινητικές παράμετροι, οι αποδόσεις των εξωκυτταρικών μεταβολιτών και οι εσωκυτταρικοί μεταβολίτες του φυσικού και του τροποποιημένου στελέχους FF11 του μύκητα F. oxysporum. Τελικά, η γενετική τροποποίηση αύξησε τα επίπεδα αιθανόλης μειώνοντας το παραγόμενο οξικό οξύ στη γλυκόζη, ενώ στην περίπτωση της ξυλόζης παρατηρήθηκε αύξηση στο ρυθμό μετατροπής αυτής.
Δείκτες οξειδωτικού stress και φλεγμονής σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο
Authors: Αβδελίδου Αφροδίτη
Published: January 2014

Το οξειδωτικό stress ορίζεται ως η διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ των προ-οξειδωτικών και των αντιοξειδωτικών παραγόντων. Σε ασθενείς με Χρόνια Νεφρική Νόσο (ΧΝΝ) η ισορροπία αυτή διαταράσσεται οδηγώντας σε κατάσταση αυξημένου οξειδωτικού stress. Επιπλέον, η χρόνια φλεγμονή χαρακτηρίζει τη ΧΝΝ, ενώ πολλοί ερευνητές έχουν συσχετίσει αμφίδρομα το οξειδωτικό stress με τη χρόνια φλεγμονή. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκαν οι παράμετροι του οξειδωτικού stress και της φλεγμονής και οι μεταξύ τους συσχετίσεις σε ασθενείς με ΧΝΝ τελικού σταδίου που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, αλλά και σε ασθενείς με ΧΝΝ 3ου και 4ου σταδίου για τους οποίους δεν υπάρχουν ελεγχόμενες μελέτες. Μελετήθηκε επίσης η μακροχρόνια επίδραση της βιταμίνης Ε με τη μορφή των επικαλυμμένων με βιταμίνη Ε φίλτρων κυτταρίνης σε ασθενείς με ΧΝΝ τελικού σταδίου που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση. Αποδείχθηκε ότι το οξειδωτικό stress και η φλεγμονή χαρακτηρίζουν όλα τα στάδια της ΧΝΝ, ενώ η μακροχρόνια χρήση των επικαλυμμένων με βιταμίνη Ε φίλτρων ασκεί ευεργετική επίδραση στην ελάττωση των δεικτών τόσο του οξειδωτικού stress, όσο και της φλεγμονής.
Η έκφραση των υποδοχέων των στεροειδών ορμονών στο ενδομήτριο στη διάρκεια της ωοθυλακικής φάσης κατά τη διέγερση των ωοθηκών
Authors: Κύρου Δήμητρα
Published: January 2014

Ο βιολογικός ρόλος του ενδομητρίου είναι να παρέχει ένα φιλικό περιβάλλον για την εμφύτευση και ανάπτυξη του εμβρύου. Για να επιτευχθεί αυτό, το ενδομήτριο υποβάλλεται σε τακτικές κυκλικές αλλαγές. Είναι γνωστό, ότι οι μεταβολές αυτές ρυθμίζονται από τις στεροειδείς ορμόνες μέσω της άμεσης δράσης τους στους ενδομήτριους υποδοχείς τους. Το χαμηλό ποσοστό εμφύτευσης μετά τη διέγερση των ωοθηκών έχει οδηγήσει στην υπόθεση ότι η μείωση του ενδομήτριας δεκτικότητας μπορεί να ευθύνονται για την υψηλή αποτυχία εμφύτευσης στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Οι περισσότερες μελέτες σε κύκλους διέγερσης αφορούν στην ωχρινική φάση. Μέχρι σήμερα υπάρχουν περιορισμένες διαθέσιμες πληροφορίες στη βιβλιογραφία σχετικά με τους ενδομήτριους ορμονικούς υποδοχείς στην ωοθυλακική φάση των ασθενών που υποβάλλονται σε διέγερση. Σε 31 ασθενείς (ηλικίας <39 ετών) οι οποίες δέχθηκαν διέγερση με rec FSH και GnRH ανταγωνιστές για ενδομήτρια σπερματέγχυση υποβλήθηκαν σε ενδομήτρια βιοψία την πρώτη ημέρα μετά το τέλος της εμμήνου ρύσεως και μια δεύτερη βιοψία σε δύο (Ομάδα 0 + 2, n = 10) ή τέσσερις (Ομάδα 0 + 4, n = 11) ημέρες μετά την πρώτη βιοψία, ή την ημέρα της χορήγησης της hCG (Ομάδα 0 + hCG, n = 10). Η Έκφραση των υποδοχέων της προγεστερόνης (PR) και των οιστρογόνων (ER) μελετήθηκε με ανοσοϊστοχημεία χρησιμοποιώντας μονοκλωνικά αντισώματα. Τα αποτελέσματα της τρέχουσας μελέτη δείχνουν ότι τα επίπεδα των ER αυξήθηκαν σημαντικά κατά τη δεύτερη σε σχέση με την πρώτη βιοψία, σε όλες τις ομάδες που αναλύθηκαν (P = 0,01), και στα στρωματικά και στα αδενικά κύτταρα. Μεταξύ των τριών ομάδων, μια σημαντική αύξηση στην έκφραση των PR παρατηρήθηκε για τα αδενικά κύτταρα (P = 0,03), με την υψηλότερη τιμή στην ομάδα 0 + 4. Επιπλέον, η αύξηση στην έκφραση των PR στα στρωματικά κύτταρα διέφερε μεταξύ των ομάδων (P = 0,01), με την υψηλότερη τιμή στην Ομάδα 0 + hCG. Συμπερασματικά, σε κύκλους διέγερσης για ενδομήτρια σπερματέγχυση, η έκφραση των ER στα αδενικά και στρωματικά κύτταρα του ενδομητρίου, μετά από μια αρχική αύξηση, δεν φαίνεται να μεταβάλλονται σημαντικά κατά τη διάρκεια της ωοθυλακικής φάσης. Αντιθέτως, κατά την ίδια χρονική περίοδο, μετά από μια αρχική αύξηση, η έκφραση των PR στα αδενικά και στρωματικά κύτταρα συνεχίζει να αυξάνεται.
Τα σωματοαισθητικά προκλητά δυναμικά στη συνολική εκτίμηση παιδιών με εγκεφαλική παράλυση και οι μεταβολές τους μετά από έγχυση αλλαντικής τοξίνης Α
Authors: Τεφλιούδη Ελένη
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η καταγραφή και μελέτη των φλοιϊκών σωματοαισθητικών προκλητών δυναμικών (ΣΠΔ) σε παιδιά με αμφοτερόπλευρη σπαστική εγκεφαλική παράλυση (ΕΠ). Σε κάθε περίπτωση τα ΣΠΔ συσχετίσθηκαν με την παρουσία επιβαρυντικών παραγόντων (προ-, περι-, μεταγεννητικών), τον τύπο της εγκεφαλικής παράλυσης, το αναπτυξιακό ή νοητικό πηλίκο, τα οπτικά και στελεχιαία ακουστικά προκλητά δυναμικά, το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, τα νευροαπεικονιστικά ευρήματα, τις τυχόν συνοδές διαταραχές (οφθαλμολογικές διαταραχές, διαταραχές ακοής, επιληψία) και την κινητική κατάσταση των παραπάνω ασθενών. Επίσης, μελετήθηκαν τυχόν μεταβολές των ΣΠΔ πριν και 4 εβδομάδες μετά την ενδομυϊκή έγχυση αλλαντικής τοξίνης Α. Οι πληροφορίες συλλέχθηκαν αναδρομικά. Aσθενείς: Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν Ν=51 ασθενείς (31 αγόρια, 20 κορίτσια, ηλικίας 24-168 μηνών). Τριάντα τέσσερα παιδιά έπασχαν από σπαστική τετραπληγία (66,7%) και 17 από σπαστική διπληγία (33,3%). Αποτελέσματα: Από τις 34 καταγραφές σωματοαισθητικών προκλητών δυναμικών του μέσου νεύρου που ελήφθησαν, οι 23 (67,6%) ήταν παθολογικές. Από τις 51 καταγραφές κνημιαίου νεύρου που ελήφθησαν, οι 38 (74,5%) ήταν παθολογικές. Στατιστικώς σημαντική συσχέτιση βρέθηκε μεταξύ παθολογικής καταγραφής ΣΠΔ μέσου νεύρου και ιστορικού περιγεννητικής/νεογνικής λοίμωξης (p=0,016) καθώς και παθολογικών οπτικών προκλητών δυναμικών (p=0,020). Επίσης βρέθηκε στατιστικώς σημαντική συσχέτιση παθολογικής καταγραφής ΣΠΔ κνημιαίου νεύρου και παθολογικού ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος (p=0,014). Σε πολυπαραγοντική μελέτη του αριθμού των παθολογικών καταγραφών που ελήφθησαν από κάθε ασθενή με σπαστική τετραπληγία βρέθηκε ότι η ύπαρξη δύο παθολογικών καταγραφών ΣΠΔ σχετίζεται με ιστορικό περιγεννητικής/νεογνικής λοίμωξης (p=0,023). Επίσης βρέθηκε ότι οι κεντρικές καταγραφές των ΣΠΔ κνημιαίου νεύρου βελτιώνονται 4 εβδομάδες μετά την έγχυση ΑΤ-Α. Συμπεράσματα: Τα ΣΠΔ καταδεικνύουν αισθητικές διαταραχές σε υψηλό ποσοστό των παιδιών με σπαστική ΕΠ. Οι αισθητικές αυτές διαταραχές είναι στατιστικά συχνότερες σε παιδιά που έχουν επίσης παθολογικά ΟΠΔ και παθολογικό ΗΕΓ, καθώς και σε παιδιά με ιστορικό περιγεννητικής ή νεογνικής λοίμωξης. Όσον αφορά στη βελτίωση των κεντρικών ΣΠΔ μετά την έγχυση ΑΤ-Α, αυτή θα μπορούσε ίσως να ερμηνευθεί ως ένδειξη κεντρικής δράσης της νευροτοξίνης, αν και χρειάζεται περαιτέρω έρευνα στο πεδίο αυτό.
Η ανοσοτροποποιητική δράση της θαλιδομίδης στη θεραπευτική αντιμετώπιση της πειραματικής σήψης από πολυανθεκτική Pseudomonas aeruginosa
Authors: Μπολάνος Νικόλαος
Published: January 2014

Ο στόχος της μελέτης είναι να εκτιμηθεί αν η θαλιδομίδη η οποία είναι ένας αναστολέας του παράγοντα νέκρωσης του όγκου (TNF-a) μπορεί να είναι ένας ενεργητικός ανοσοτροποποιητής σε πειραματική σήψη με πολυανθεκτική Pseudomonas Aeruginosa. Μεθοδολογία: Η σήψη προκλήθηκε με περιτοναϊκή έγχυση 1x10⁸ cfu/kg εμβολίου σε 109 αρουραίους τύπου wistar οι οποίοι χωρίστηκαν σε 3 κατηγορίες. Ομάδα Α: μάρτυρες, ομάδα Β: κατάποση λινέλαιου 30 λεπτά προ της πρόκλησης σήψης, ομάδα Γ: κατάποση 50mg/kg θαλιδομίδης διαλυμένης σε λινέλαιο 30 λεπτά προ της πρόκλησης σήψης. Λήφθηκαν δείγματα αίματος για την εκτίμηση των ενδοτοξινών, το TNF-a, της INFγ, του NO και της MPA. Το LPS μετρήθηκε με το αντιδραστήριο QCK-1000 LAL, το TNF-a και η INFγ με την μέθοδο ELISA. Το NO με την χρωματομετρική μέθοδο Griess και το MPA με την δοκιμασία του θειοβαρβιτουρικού οξέως. Αποτελέσματα: Η μέση επιβίωση των ομάδων Α, Β, Γ ήταν 18.60 ± 1.84, 12.60 ± 0.60, 30.50 ± 6.62 ώρες (P ίσο με 0.043, το Γ σε σύγκριση με την ομάδα Α και ίσο με 0.002 σε σύγκριση με την ομάδα Β). Ελαττωμένες ήταν η TNF-a και ΝΟ στα ζωϊκά πρότυπα της ομάδας Γ σε σύγκριση με την ομάδα Α. Τα επίπεδα στο πλάσμα των LPS, MDA, IFNγ δεν διέφεραν σε όλες τις κατηγορίες. Συμπερασματικά: Η χορήγηση θαλιδομίδης επιμηκύνει αξιοσημείωτα την επιβίωση σε πειραματική σήψη από πολυανθεκτική P. Aeruginosa μια ενέργεια που πιθανά οφείλεται στη μείωση των επιπέδων του TNF-a στον ορό.
Υπερηχοτομογραφική μελέτη των αλλοιώσεων του αχιλλείου τένοντα σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου που υποβάλλονται σε υποκατάσταση αυτής με την μέθοδο της κλασσικής αιμοκάθαρσης
Authors: Συργιάννης Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Οι οστικές αλλοιώσεις και οι αποτιτανώσεις των μαλακών μορίων απαντώνται συχνά σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Υπάρχουν εκτενείς βιβλιογραφικές αναφορές που αφορούν στις κυριότερες εκδηλώσεις της νεφρικής οστεοδυστροφίας ενώ για τις σπανιότερα εμφανιζόμενες, όπως οι αυτόματες ρήξεις τενόντων ανευρίσκονται μόνο μεμονωμένες δημοσιεύσεις, τις περισσότερες φορές δε χωρίς σαφή αιτιολογικό προσδιορισμό. Για το λόγο αυτό μελετήσαμε με την χρήση υπερηχοτομογράφων υψηλής διακριτικής ικανότητας, 118 Αχίλλειους τένοντες 59 αιμοκαθαιρόμενων σασθενών και τα αποτελέσματα τα συγκρίναμε με τα αντίστοιχα που προέκυψαν από την εξέταση, για τα ίδια απεικονιστικά χαρακτηριστικά, 42 Αχιλλείων τενόντων 21ος ατόμων, αντιστοίχου φύλου και ηλικίας που αποτέλεσαν την ομάδα έλεγχου. Αναζητήσαμε κλινικά (έτη αιμοκάθαρσης) και βιοχημικά (επίπεδα ακέραιου μορίου παραθορμόνης ορού) στοιχεία, τα οποία και συσχετίσαμε με τις τενοντιαίες αλλοιώσεις που προέκυψαν στην ομάδα των ασθενών. Επιλέξαμε την χρήση της μεθόδου της υπερηχοτομογραφίας για την υψηλή ακρίβεια που διαθέτει στην ανάδειξη ποικίλων τενοντιαίων αλλοιώσεων. Αύξηση της προσθιοπίσθιας διαμέτρου, μεγαλύτερης των 6mm, στο άπω και μέσο τμήμα του τένοντα ανευρέθηκε αντίστοιχα στο 30,5% και 32,2% των ασθενών. Διαταραχή της ηχοδομής παρουσίασε το 44,1% και αποτιτανώσεις το 23,7%. Αλλοιώσεις του στρώματος πυκνού συνδετικού ιστού που περιβάλει τον τένοντα βρέθηκε στο 35,6% των ασθενών ενώ στην ίδια ομάδα το 11,9% αισθάνθηκε άλγος κατά την δοκιμασία πρόκλησης άλγους. Ουδείς από την ομάδα ελέγχου παρουσίασε υπερηχοτομογραφικά διαπιστούμενες αλλοιώσεις της τενοντιαίας αρχιτεκτονικής. Η ύπαρξη παθολογικής πάχυνσης, πέραν των 6mm, ανευρίσκεται συχνότερα μεταξύ των ασθενών των οποίων τα επίπεδα παραθορμόνης ήταν υψηλότερα των 300 pg/ml ή χαμηλότερα των 150 pg/ml. Διαπιστώσαμε επίσης πως μια μέση διάρκεια αιμοκάθαρσης μεγαλύτερης των 6 ετών σχετίζεται αμεσότερα με την ύπαρξη εκφυλιστικών αλλοιώσεων. Στην μελέτη μας καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως υπερηχογραφικά διαπιστούμενες δομικές ανωμαλίες της τενοντιαίας αρχιτεκτονικής παρουσιάζει ποσοστό μεγαλύτερο του 30% των ασθενών με νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου, ειδικά δε όταν αυτή συνδυάζεται με μέσο διάστημα παραμονής στην αιμοκάθαρση τα 6 έτη. Παθολογική πάχυνση του τένοντα (>6mm) εμφανίζουν οι τένοντες των ασθενών εκείνων των οποίων τα επίπεδα παραθορμόνης ορού βρίσκονται εκτός του προτεινόμενου ορίου των 150-300 pg/ml.
Συγκριτική μελέτη της απλής και της φθορίζουσας κυστεοσκόπησης με τη χρήση εξαμινο-λεβουλινικού οξέος, στη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου της ουροδόχου κύστης
Authors: Γκρίτσιος Παύλος
Published: January 2014

Σκοπός: Να εκτιμηθεί η επίδραση της έγχυσης εξαμινο--λεβουλινικού οξέος πριν τη διουρηθρική εκτομή όγκων της ουροδόχου κύστης, στο ποσοστό υποτροπής της πάθησης μακροπρόθεσμα. Υλικό και μέθοδος: 130 ασθενείς με επιφανειακό καρκίνο της ουροδόχου κύστης, συμπεριελήφθησαν σε αυτή την προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη. Τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες. Οι ασθενείς της πρώτης ομάδας υποβάλλονταν σε έγχυση εξαμινολεβουλινικού τουλάχιστον μία ώρα πριν το χειρουργείο και στη συνέχεια αρχικά τους γινόταν κυστεοσκόπηση με λευκό και στη συνέχεια με μπλε φως και κατόπιν διουρηθρική εκτομή (ομάδα του μπλε φωτός). Οι ασθενείς της δεύτερης ομάδας υποβάλλονταν σε κυστεοσκόπηση με λευκό φως και διουρηθρική εκτομή (ομάδα λευκού φωτός). Όλοι οι ασθενείς στη συνέχεια παρακολουθούνταν με κυστεοσκόπηση κάθε 3 μήνες μέχρι και διάστημα 40 μηνών. Αποτελέσματα: Το ελεύθερο υποτροπής διάστημα δε βρέθηκε να διαφέρει σημαντικά στις δύο ομάδες. Στο σύνολο, από τη μπλε ομάδα υποτροπίασαν 18 από τους 48 ασθενείς (37,5%) και από τη λευκή ομάδα 17 από τους 37 (45,9%). Σε 16 από τους 54 ασθενείς (29.6%) η χρήση του εξαμινο-λεβουλινικού βοήθησε να ανακαλυφθούν 4 επίπεδες και 24 θηλωματώδεις βλάβες με καρκίνο. Οι εστίες αυτές θα χάνονταν αν οι ασθενείς υποβάλλονταν μόνο στη συμβατική, με λευκό φως, κυστεοσκόπηση. Η χρήση του εξαμινο-λεβουλινικού άλλαξε τον περαιτέρω τρόπο αντιμετώπισης και παρακολούθησης σε 1 από τους 5 ασθενείς της μελέτης. Συμπέρασμα: Παρόλο που η χρήση του εξαμινο-λεβουλινικού βοήθησε να ανακαλυφθεί τουλάχιστον μία εστία καρκίνου παραπάνω στον 1 από τους 3 ασθενείς, το ελεύθερο υποτροπής διάστημα δε βρέθηκε να διαφέρει μεταξύ της συμβατικής και της διουρηθρικής εκτομής με μπλε φως, σε μακρό διάστημα παρακολούθησης.
Εμβιομηχανική ανάλυση του κηδεμόνα τύπου Dynamic Derotation Brace (δυναμικός αντιστροφικός κηδεμόνας), με την χρήση κατάλληλου συστήματος μέτρησης των αναπτυσσόμενων πιέσεων
Authors: Λούκος Ιωάννης
Published: January 2014

Οι πιέσεις που αναπτύσσονται ακριβώς στην κορυφή του σκολιωτικού ύβου και στην περιοχή γύρω από αυτήν, συμβάλλουν στη διορθωτική δράση ενός κηδεμόνα τύπου DDB. Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η ανάλυση της εμβιομηχανικής δράσης του DDB μέσω της μέτρησης και εκτίμησης αυτών των διορθωτικών πιέσεων αλλά και των ασκούμενων δυνάμεων που τις προκαλούν, για εννέα (9) διαφορετικές στάσεις του σώματος προσομοιάζοντας τις καθημερινές δραστηριότητες των ασθενών με σκολίωση. Γι’ αυτό τον σκοπό χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό MatScan σε συνδυασμό με τον πολύ εύκαμπτο και λεπτό αισθητήρα πίεσης τύπου Prosthetic 9801 της εταιρίας Tekscan. Αφού τοποθετήθηκε ο αισθητήρας στην περιοχή ενδιαφέροντος, μελετήθηκαν ογδόντα ένας (81) ασθενείς, αγόρια και κορίτσια, με θωρακική δεξιά (Θδ), θωρακο-οσφυϊκή δεξιά ή αριστερή (ΘΟδ ή ΘΟα) και διπλή θωρακική δεξιά και οσφυϊκή αριστερή (Θδ & Οα) σκολίωση. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως το σφίξιμο των ιμάντων του κηδεμόνα στο μέγιστο είναι απαραίτητο για όλους τους παραπάνω τύπους σκολίωσης και αποδεικνύεται αυτό με την στατιστικά σημαντική αύξηση στις τιμές της δύναμης και της πίεσης που προκαλεί κάτι τέτοιο. Δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των μετρούμενων τιμών δύναμης και πίεσης των εννέα (9) στάσεων του σώματος με τους ιμάντες στο μέγιστο σφιγμένους, κάτι που σημαίνει πως ο κηδεμόνας λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο καθ’ όλη την ημέρα. Επίσης, χωρίς ωστόσο να είναι στατιστικά σημαντική η διαφορά που παρατηρήθηκε για όλες τις στάσεις του σώματος, με το σφίξιμο των ιμάντων αυξάνει και το μέγεθος της περιοχής επί της οποίας κατανέμεται η διορθωτική πίεση, με εξαιρετική σταθερότητα. Παρόλο που δεν ανιχνεύτηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ μέσης διορθωτικής πίεσης και ποσοστού διόρθωσης αλλά και χρόνου χρήσης του κηδεμόνα, προέκυψε επίδραση αυτής επί του τελικού διορθωτικού αποτελέσματος. Το τελικό διορθωτικό αποτέλεσμα αποτελεί συμβολή παραγόντων όπως το σφίξιμο των ιμάντων, η σωστή επανατοποθέτηση του κηδεμόνα κατά τη διάρκεια της ημέρας, η ηλικία του ασθενούς, ο τύπος της σκολίωσης, ο δείκτης Risser και η ελαστικότητα της μονής ή διπλής καμπύλης.
Ειδικές υπερηχογραφικές τεχνικές για τον αποκλεισμό περιφερικών νεύρων στην αναισθησιολογία
Authors: Αναγνώστης Γεώργιος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Μελετήσαμε το ανατομικό υπόβαθρο και τα κλινικά αποτελέσματα ενός υπερηχογραφικά καθοδηγούμενου αποκλεισμού του σαφηνούς νεύρου, κατά την έξοδό του από το κατώτερο στόμιο του πόρου των προσαγωγών μυών. Μέθοδος: Η ανατομική μελέτη διενεργήθηκε σε 11 κάτω άκρα από πτωματικά παρασκευάσματα συντηρημένα σε διάλυμα φορμόλης στα οποία μελετήθηκε η πορεία του σαφηνούς νεύρου κοντά στο επίπεδο της εξόδου του από το κατώτερο στόμιο του πόρου των προσαγωγών. Η κλινική μελέτη διενεργήθηκε σε 23 ενηλίκους που θα υποβάλλονταν σε αρθροσκόπηση γόνατος. Με τη χρήση ενός γραμμικού ηχοβολέα, αναγνωρίσθηκαν τα μηριαία αγγεία και ο ραπτικός μυς σε εγκάρσια διατομή, στο επίπεδο που το σαφηνές νεύρο εξέρχεται από το κατώτερο στόμιο του πόρου των προσαγωγών. 10 ml διαλύματος λιδοκαίνης 1,5 % εγχύθηκαν στο ανατομικό χώρο μεταξύ της μηριαίας αρτηρίας και του ραπτικού μυός.Αποτελέσματα: Το σαφηνές νεύρο βρέθηκε ότι εξερχόταν του πόρου των προσαγωγών από το κατώτερο στόμιό του σε 9 από τα 11 πτωματικά παρασκευάσματα (81.8%), ενώ σε εγγύτερο σημείο σε 2 ανατομικά παρασκευάσματα (18.2%). Σε 1 ανατομικό παρασκεύασμα (9%), το σαφηνές νεύρο σχηματιζόταν από την αναστόμωση 2 κλάδων. Σε όλα τα παρασκευάσματα, το σαφηνές νεύρο, μετά την έξοδό του από τον πόρο των προσαγωγών, βρέθηκε ότι βρισκόταν σταθερά μεταξύ του ραπτικού μυός και της μηριαίας αρτηρίας. Από τους 23 συμμετέχοντες της κλινικής μελέτης, σε 22 επιτεύχθηκε πλήρης αισθητικός αποκλεισμός ενώ 1 δεν παρουσίασε καθόλου αισθητικό αποκλεισμό. Κανείς από τους εθελοντές δεν παρουσίασε κινητικό αποκλεισμό στους καμπτήρες μύες του ισχίου ή στους εκείνοντες μύες του γόνατος.Συμπέρασμα: Η υπερηχογραφικά καθοδηγούμενη έγχυση τοπικού αναισθητικού αμέσως περιφερικότερα από το κατώτερο στόμιο του πόρου των προσαγωγών, μεταξύ του ραπτικού μυός και της μηριαίας αρτηρίας φαίνεται ότι είναι αποτελεσματική μέθοδος αποκλεισμού του σαφηνούς νεύρου.
Επιδημιολογία της γρίπης στα νοσηλευόμενα παιδιά στην Ελλάδα
Authors: Σάκκου Ζωή
Published: January 2014

Μια προοπτική επιδημιολογική μελέτη - επιτήρηση των σχετιζόμενων με γρίπη νοσηλειών πραγματοποιήθηκε προκειμένου να υπολογιστεί η συχνότητα νοσηλείας βασισμένη σε πληθυσμιακά κριτήρια. Παιδιά, ηλικίας 6 μηνών έως 14 ετών που πληρούσαν συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής και εισάγονταν για νοσηλεία σε ένα από τα δυο μεγαλύτερα παιδιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας, περιελήφθηκαν στη μελέτη κατά τη διάρκεια δυο επιδημικών περιόδων. Ρινοφαρυγγικό έκπλυμα από κάθε ασθενή ελεγχόταν με PCR για εργαστηριακή επιβεβαίωση πιθανής λοίμωξης από τον ιό της γρίπης. Βρέθηκε ότι η γρίπη ευθύνεται για το 9.9–11.8% όλων των εισαγωγών κατά την διάρκεια των επιδημικών περιόδων της γρίπης, ενώ το ετήσιο ποσοστό νοσηλείας ανέρχεται σε 13.6–16.8 περιστατικά ανά 10,000 παιδιά και ήταν υψηλότερο σε παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών (26–31.2/10,000 παιδιά).Οι πυρετικοί σπασμοί και η οξεία μέση πυώδης ωτίτιδα είναι οι δυο συχνότερες επιπλοκές σχετιζόμενες με τη γρίπη ενώ στο 61% των θετικών για γρίπη ασθενών χορηγήθηκαν αντιβιοτικά. Συνεπώς, η γρίπη σχετίζεται με υψηλά επίπεδα νοσηλείας στους παιδιατρικούς πληθυσμούς, γεγονός που μπορεί να περιοριστεί σημαντικά με το συστηματικό, καθολικό εμβολιασμό των μικρών παιδιών κατά της λοίμωξης αυτής.
Περιβαλλοντική διαχείριση και νεώτερα εναλλακτικά πρότυπα κοινωνικής και οικιστικής οργάνωσης
Authors: Αναστασόπουλος Νικόλαος
Published: January 2014

Το αντικείμενο της έρευνας είναι τα εναλλακτικά πρότυπα κοινωνικής και οικιστικής οργάνωσης και στόχος η αναζήτηση της θεωρίας και των εργαλείων μέσω των οποίων θα γίνουν κατανοητά. Το κοινό ανάμεσα στα εγχειρήματα που απασχολούν την έρευνα είναι το γεγονός ότι διαπνέονται από ένα κοινωνικό και περιβαλλοντικό πρόταγμα και η φυσική τους παρουσία, η χωρική και κοινωνική τους οργάνωση συνδέονται με κάποιο όραμα, διακήρυξη ή αρχές. Η έρευνα αφορά τη νεώτερη περίοδο (μέσα του 20ου αι. μέχρι σήμερα), που χαρακτηρίζεται από τις συνέπειες της περιβαλλοντικής κρίσης και πρόσφατα από κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές κρίσεις που μαστίζουν την ανθρωπότητα και τον πλανήτη. Το στοίχημα των περισσότερων εγχειρημάτων είναι η βιωσιμότητα και ανθεκτικότητα, ικανότητες που απαιτούνται από ένα ανθρώπινο σύστημα για να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του μέσα από αναγκαίες αναπροσαρμογές, όπως παρατηρείται στα υγιή οικοσυστήματα στη φύση. Στην μεθοδολογία χρησιμοποιήθηκαν βιβλιογραφική έρευνα, συμμετοχή σε συλλογικότητες και συνέδρια και έρευνα πεδίου που περιλάμβανε επισκέψεις σε δύο οικοκοινότητες και ένα συνεταιρισμό κατοικίας στην Ευρώπη, δύο εναλλακτικές κοινότητες στην Αμερική, δύο κιμπούτς στο Ισραήλ και δύο πειραματικές κοινότητες σε αρχικά στάδια και ένα πρότυπο χωριό στην Ελλάδα. Τα κριτήρια επιλογής τους αφορούν τη σπουδαιότητα είτε σε σχέση με τη φήμη τους, είτε σε σχέση με καινοτόμα ή εμβληματικά χαρακτηριστικά. Η ταξινόμηση βασίστηκε σε κριτήρια και κατηγορίες που είναι το ιστορικό, χαρακτηριστικά της οικιστικής, αρχιτεκτονικής και κοινωνικής τους οργάνωσης, η οικονομία και χαρακτηριστικά περιβαλλοντικής διαχείρισης. Διερευνώνται οι σχέσεις ανάμεσα σε σύγχρονα παραδείγματα και στην ιστορία της ουτοπικής σκέψης που αφορά την αναζήτηση τής εκάστοτε ιδανικής κοινωνίας κάθε εποχής. Η εργασία πραγματοποιεί μια θεωρητική ανάλυση παραδειγμάτων υλοποιημένων κοινοτήτων των οραματιστών-ουτοπιστών του 19ου αιώνα, από την οποία προκύπτει ότι οι σύγχρονες οικοκοινότητες είναι δυνατό να θεωρηθούν απόγονοι των θεωρητικών ουτοπιών. Αναπτύσσει μία ταξινομητική προσέγγιση της Ουτοπικής θεωρίας για τον χώρο και της Ουτοπικής θεωρίας κοινωνικής διαδικασίας και μία αρχιτεκτονική θεωρία για τον κοινό κοινωνικό χώρο ως τυπολογία που προκύπτει και αναπτύσσεται από τα παραδείγματα. Οι σχέσεις ανάμεσα σε εναλλακτικές κοινωνικές και οικιστικές συγκροτήσεις, τα αστικά κινήματα και τις σύγχρονες θεωρίες που αφορούν την έννοια των κοινών ερευνώνται ως αναπόσπαστο κομμάτι της διατριβής.
Υπολογιστική μελέτη της δυναμικής δικτύων διαπλοκών σε πολυμερικά τήγματα
Authors: Ανωγιαννάκης Στέφανος
Published: January 2014

Η βασική κατανόηση των ιδιοτήτων των πολυμερικών τηγμάτων και ελαστομερών, σε μοριακό επίπεδο, έχει να αντιμετωπίσει την ύπαρξη τοπολογικών περιορισμών οι οποίοι απαγορεύουν τη διασταύρωση των πολυμερικών αλυσίδων και είναι γνωστοί ως διαπλοκές. Στα περισσότερα μοντέλα της ρεολογίας και της δυναμικής των πολυμερών, τα φαινόμενα που προκαλούν οι διαπλοκές εισάγονται είτε ως ένα περιοριστικό μέσο πεδίο (σωληνοειδές μοντέλο), είτε ως δυαδικοί σύνδεσμοι κατά μήκος των αλυσίδων (ολισθαίνοντες σύνδεσμοι).Αρχικά αναπτύσσουμε έναν πρωτότυπο αλγόριθμο, ο οποίος μπορεί να εφαρμοστεί σε μεσοσκοπικό επίπεδο, στους πρωτογενείς δρόμους (ΠΔ) των αλυσίδων ενός οποιουδήποτε πολυμερικού συστήματος. Ο αλγόριθμος βασίζεται στην ιδέα της ολικής ακτίνας καμπυλότητας και έχει ως στόχο τον εντοπισμό στο χώρο και στο χρόνο των τοπολογικών περιορισμών που εμφανίζουν οι αλυσίδες και την αντιστοίχιση των περιορισμών αυτών σε μεμονωμένους τοπικούς συνδέσμους. Επίσης, ελέγχουμε την ευαισθησία του αλγορίθμου στις ελεύθερες παραμέτρους του, και εκτιμούμε την επίδρασή τους στα τελικά αποτελέσματα, η οποία είναι αμελητέα. Στη συνέχεια ακολουθεί μια μικροσκοπική, στατιστική μελέτη των φαινομένων διαπλοκής, σε επίπεδο ολισθαινόντων συνδέσμων, σε ένα τήγμα και ένα ελαστομερές πολυαιθυλενίου (PE). Ξεκινώντας από τροχιές μοριακής δυναμικής, και χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο που περιγράψαμε, αναγνωρίζουμε τους τοπικούς συνδέσμους στο χώρο και στο χρόνο. Δείχνουμε ότι: (α) οι διαπλοκές είναι συλλογικές με μια κυρίαρχη δυαδική συνιστώσα, (β) υπάρχουν ισχυρές και ασθενείς αλληλεπιδράσεις μεταξύ ζευγών αλυσίδων και (γ) ο σωληνοειδής περιορισμός μπορεί να αντιστοιχισθεί στις ισχυρότερες δυαδικές αλληλεπιδράσεις. Επίσης, παρουσιάζουμε μια αυτοσυνεπή μεθοδολογία για την επιλογή των κυρίαρχων συνδέσμων.Τέλος, μέσω της συνάρτησης αυτοσυσχέτισης, Φ(s,t), ερευνούμε τη δυναμική εξέλιξη του προσανατολισμού των ΠΔ, διαπλεγμένων και μη, αδροποιημένων πολυμερικών συστημάτων PE που έχουν δημιουργηθεί με τη μέθοδο Dissipative Particle Dynamics. Αρχικά αναγνωρίζουμε τους διάφορους μηχανισμούς χαλάρωσης και πως αυτοί επιδρούν στον προσανατολισμό των ΠΔ και συγκρίνουμε την Φ(s,t) που υπολογίσαμε, με τις προβλέψεις του σωληνοειδούς μοντέλου. Παρατηρούμε δυναμικά ότι οι ΠΔ των αλυσίδων που δεν εμφανίζουν διαπλοκές είναι ραβδόμορφοι, ενώ οι ΠΔ των διαπλεγμένων αλυσίδων έχουν τη μορφή τυχαίων περιπάτων. Τέλος, μέσω της Φ(s,t), παρουσιάζουμε μια μεθοδολογία για την εκτίμηση του κρίσιμου μοριακού βάρους (Μc).
Παραγωγή ενέργειας με αεριοποίηση ιλύων από μονάδες βιολογικών καθαρισμών
Authors: Σταματόγλου Αιμίλιος
Published: January 2014

Η αερόβια βιολογική διεργασία και δη η μέθοδος της ενεργού ιλύος αποτελεί την πλέον διαδομένη τεχνική επεξεργασίας οργανικών αποβλήτων. Ο αφομοιωμένος άνθρακας, όμως, μετατρέπεται κυρίως σε ιλύ, που θεωρείται δευτερογενής ρύπανση.Μία νέα τεχνική παραγωγής ενέργειας από την ιλύ, με ταυτόχρονη ασφαλή διάθεσή της, είναι η αεριοποίηση. O παράγοντας που επηρεάζει αποφασιστικά την ενεργειακή απόδοση των βιολογικών λασπών με την αεριοποίηση είναι τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, τα οποία καθορίζονται από το Θc.Η παρούσα εργασία ασχολείται με την επίδραση του Θc για την παραγωγή «καθαρής» ενέργειας μέσω της αεριοποίησης των παραγόμενων βιολογικών λασπών. Για τον σκοπό αυτό παρήχθησαν και μελετήθηκαν, ως προς τα ποιοτικά και ποσοτικά τους χαρακτηριστικά, βιολογικές λάσπες για Θc =1 έως 30d. Κατόπιν, επεξεργάστηκαν θερμικά σε μία εργαστηριακή μονάδα αλλόθερμης αεριοποίησης διαλείποντος έργου και αναλύθηκαν ποιοτικά και ποσοτικά τα στερεά, αέρια (CO2, CO, H2, CH4) και υγρά (πίσσες) προϊόντα τόσο της πυρόλυσης όσο και της αεριοποίησης. Τα αποτελέσματα αξιοποιήθηκαν σε μοντέλα εκτίμησης της ενεργειακής απόδοσης σε σχέση με το ενεργειακό περιεχόμενο των παραγόμενων ιλύων και κατόπιν έγινε αναγωγή τους στη μάζα του εισερχόμενου οργανικού άνθρακα στον βιολογικό καθαρισμό ώστε να μπορούν να εξαχθούν συγκρίσιμα ποσοτικά συμπεράσματα ως προς την ενεργειακή απόδοση σε σχέση με το επιβαλλόμενο Θc. Από την παραγόμενη ενέργεια μέσω αεριοποίησης αφαιρέθηκε η αντίστοιχη θεωρητικά καταναλισκόμενη ενέργεια λόγω αερισμού του βιολογικού καθαρισμού ώστε να προκύψει η «καθαρή» παραγόμενη ενέργεια.Διαπιστώθηκε ότι αυξανόμενου του Θc παράγονται λάσπες με υψηλότερο ποσοστό τέφρας και χαμηλότερης θερμογόνου δύναμης. Η σύσταση της παραχθείσας ιλύος, βάσει διαγράμματος Van Krevelen, την καθιστά μοναδική εν σχέση με όλα τα άλλα στερεά καύσιμα. Η απόδοση της αεριοποίησης αυξανόταν συνεχώς με την άνοδο του Θc. Όμως, η συνολικά παραγόμενη ενέργεια ανά γραμμάριο εισερχόμενου άνθρακα στο σύστημα του βιολογικού καθαρισμού συνεχώς ελαττωνόταν. Από την ολοκληρωμένη θεώρηση της ενεργειακής αξιοποίησης της ιλύος βάσει της κατανάλωσης ενέργειας του βιολογικού καθαρισμού και της παραγωγής ενέργειας από την αεριοποίηση παρατηρήθηκε θετικό ενεργειακό ισοζύγιο από Θc=1 έως 8d. Το τελικό συμπέρασμα της παρούσας διατριβής είναι πως το συνδυασμένο σύστημα βιολογικού καθαρισμού και αεριοποίησης ιλύος είναι αποδοτικότερο σε χαμηλά Θc και η αεριοποίηση αποδεικνύεται ως η πιο κατάλληλη θερμική μέθοδος διαχείρισης και ενεργειακής εκμετάλλευσης της ιλύος.
Η σημασία της τηλεκυτταρολογίας στη διάγνωση και την παροχή υπηρεσιών ελέγχου και διασφάλισης ποιότητας σε κολποτραχηλικά επιχρίσματα κυτταρολογίας υγρής φάσης
Authors: Τσιλάλης Θωμάς
Published: January 2014

Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διερευνά το ρόλο της τηλεκυτταρολογίας ως εργαλείου ελέγχου ποιότητας και βελτίωσης των διαγνώσεων σε κολποτραχηλικά επιχρίσματα, τα οποία παρασκευάστηκαν σύμφωνα με την τεχνική ThinPrep®. Μέθοδος: Η μελέτη διενεργήθηκε σε 404 δείγματα, τα οποία ελήφθησαν από εξεταζόμενες του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ». Έξι διαγνωστικές κατηγορίες χρησιμοποιήθηκαν για την κατάταξη των κυτταρολογικών απαντήσεων. Από όλα τα περιστατικά ελήφθησαν 10 φωτογραφίες αντιπροσωπευτικές των αντίστοιχων μικροσκοπικών ευρημάτων. Οι ανωτέρω ψηφιακές φωτογραφίες απεστάλησαν μέσω ειδικού πρωτοκόλλου μεταφοράς αρχείων σε προστατευμένες ηλεκτρονικές διευθύνσεις 4 διαφορετικών Κυτταρολόγων, οι οποίοι ανασκόπησαν το σύνολο του ψηφιακού υλικού. Οι 4 Κυτταρολόγοι σχολίασαν επίσης την ποιότητα των φωτογραφιών. Οι αρχικές κυτταρολογικές διαγνώσεις καθώς και τα αποτελέσματα της ανασκόπησης συλλέχτηκαν, καταγράφηκαν, έτυχαν στατιστικής επεξεργασίας και συγκρίθηκαν με τις αντίστοιχες ιστολογικές διαγνώσεις. Αποτελέσματα: Σύμφωνα με τα ευρήματά μας, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές όσον αφορά την ακρίβεια μεταξύ των διαγνώσεων που στηρίχθηκαν στην ανασκόπηση των ψηφιακών εικόνων και εκείνων που στηρίχθηκαν στην ανασκόπηση των αντίστοιχων επιχρισμάτων. Συμπεράσματα : Η Τηλεκυτταρολογία αποτελεί μια ταχεία και αξιόπιστη μέθοδο ελέγχου ποιότητας και εφαρμογής εξωτερικού ελέγχου επαγγελματικής επάρκειας στο κυτταρολογικό Εργαστήριο και πρέπει να εφαρμοστεί στην καθημερινή κλινική πράξη. Η εφαρμογή της Τηλεκυτταρολογίας στην καθημέρα εργαστηριακή πράξη θα εξασφαλίσει την αναπαραγωγιμότητα των κυτταρολογικών διαγνώσεων και θα καταστήσει εφικτή την παραγωγή ψηφιακού φωτογραφικού υλικού.
Σεβοβλουράνιο vs προποφόλη για αναισθησία σε επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας
Authors: Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Σκοπός: Ο σκοπός της μελέτης μας είναι η σύγκριση στην εισαγωγή καιδιατήρηση της αναισθησίας του σεβοφλουρανίου και της προποφόλης εστιά-ζοντας στην αιμοδυναμική σταθερότητα, τις παραμέτρους της ανάνηψης, τημετεγχειρητική ναυτία και έμετο και τον πόνο.Υλικό - Μέθοδος: Στην έρευνα έλαβαν μέρος 70 ασθενείς, ASA Ι και ΙΙ, 50-70ετών, που υπεβλήθησαν σε οσφυϊκή σπονδυλοδεσία. Σπονδυλοδεσία είναι ηεπέμβαση που έχει στόχο να σταθεροποιήσει τη σπονδυλική στήλη σε να ήπερισσότερα μεσοσπονδύλια διαστήματα.Αποτελέσματα: Δεν καταγράφηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά στις δύοομάδες σε όλες τις αιμοδυναμικές παραμέτρους. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορέςστη χορήγηση υγρών και τη χορήγηση αγγειοσυσπαστικών ουσιών. Μετεγχει-ρητικώς παρατηρείται στατιστικώς σημαντική διαφορά στη καταγραφή του πόνουσε ηρεμία και σε βήχα με την κλίμακα VAS, με την ομάδα του σεβοφλουρανίου ναέχει χαμηλότερες τιμές (λιγότερο πόνο). Δεν καταγράφονται διαφορές ως προς τηναυτία και έμετο, το ρίγος τη μετεγχειρητική καταστολή και προσανατολισμό σετόπο. Παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά στον προσανατολισμό στοχρόνο και συγκεκριμένα ως χρόνο τη στιγμή της μεταφοράς του ασθενούς στημονάδα μετεγχειρητικής φροντίδας, όπου οι ασθενείς της ομάδας σεβοφλουρανίουδείχνουν καλύτερα προσανατολισμένοι.Συμπέρασμα: Το σεβοφλουράνιο και η προποφόλη στην αναισθησία για οσφυϊ-κές σπονδυλοδεσίες, είναι ασφαλή και παρουσιάζουν παρόμοια αποτελέσματα,στις παραμέτρους του καταγράφηκαν.
Αξιολόγηση της αυχενικής διαφάνειας και της ανατομίας του εμβρύου στο 1ο τρίμηνο της κύησης με τη χρήση της 2D και 3D υπερηχογραφίας
Authors: Χειρίδης Πέτρος
Published: January 2014

AIM: To evaluate the use of three-dimensional ultrasonography (3D) as an alternative for examining fetal anatomy and nuchal translucency (NT) in the 1(st) trimester of pregnancy. METHOD: Prospective study of 199 low risk pregnant women undergoing 1(st) trimester ultrasound scan for fetal anomalies. The NT and fetal anatomy were evaluated by three-dimensional (3D) ultrasonography after the standard two-dimensional (2D) examination. The gold standard in this study was the 2D ultrasonography. RESULTS: In some of the evaluated parameters the 3D method approaches the conventional 2D results. These parameters are the crown-rump length (CRL), the skull - brain anatomy (93.5%), the spine (85.4%), the upper (88.4%) and lower limbs (87.9%) and the examination of the fetal abdomen (98.5%). Some of the anatomic parameters under evaluation revealed a statistically significant difference in favor of the 2D examination. During the 3D examination the nasal bone was identified in 62.1% of the cases, the stomach in 85.9%, and the urinary bladder in 57.3% of the cases. The NT was assessed accurately in half of the cases compared to 2D examination. CONCLUSION: The 3D ultrasound is insufficient for the detailed fetal anatomy examination during the 1(st) trimester of pregnancy. Nevertheless, the method might be improved in order to be considered as a screening method.
Μελέτη της αιθουσαίας λειτουργίας βαρήκοων και κωφών προ και μετά την κοχλιακή εμφύτευση
Authors: Κατσιάρη Ειρήνη
Published: January 2014

Aim of the study was to examine the influence of cochlear implantation on the vestibular function.Methods: Twenty unilaterally cochlear implant patients were evaluated preoperatively, one and six months postoperatively, with caloric testing with electronystagmography (ENG) recordings and vestibular evoked myogenic potentials (VEMP). A medical history was taken from every subject, noting the presence or absence of vertigo before and after the operation. We also investigated possible predictive factors for the appearance of postoperative vertigo.Results: A statistically significant difference was found in the percentages of canal paresis (p = 0.01) and the percentages of VEMP waveform absence (p = 0.002) between the repeated measurements in the implanted side, whereas in the non-implanted side no difference was found (p > 0.05). Four patients complained of postoperative vestibular symptoms. In three of them the symptoms lasted less than six months postoperatively, but the fourth patient was still dizzy six months after cochlear implantation. No correlation was found between the investigated factors and the occurrence of postoperative vertigo.Conclusion: Although changes of the peripheral vestibular function of the implanted side were recorded in our patients, permanent vertigo was rare. Predictive factors for the occurrence of postoperative vestibular symptoms could not be identified.