bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Αντισώματα έναντι τροποποιημένης κιτρουλλινιωμένης βιμεντίνης
Authors: Μπαρούτα Γεωργία
Published: September 2021

Σκοπός. Eκτίμηση της διαγνωστικής και προγνωστικής σημασίας των αντισωμάτων έναντι της τροποποιημένης κιτρουλλινιωμένης βιμεντίνης (anti-MCV) σε Έλληνες ασθενείς με πολύ πρώιμη ρευματοειδή αρθρίτιδα (ΠΠΡΑ) και με εγκατεστημένη ρευματοειδή αρθρίτιδα (ΕΡΑ). Μέθοδοι. Εβδομήντα ένας ασθενείς με αδιαφοροποίητη αρθρίτιδα (ΑΑ) διάρκειας μικρότερης των 3 μηνών, 141 ασθενείς με EΡΑ, 53 ασθενείς με άλλα ρευματικά νοσήματα και 40 υγιείς μάρτυρες συμμετείχαν στη μελέτη. Προσδιορίστηκαν στον ορό τα επίπεδα των anti-MCV, των αντισωμάτων έναντι κυκλικών κιτρουλινιωμένων πεπτιδίων (anti-CCP) και του ρευματοειδούς παράγοντα (RF). Για την εκτίμηση της νόσου συλλέχτηκαν κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα των ασθενών και ακτινογραφίες χειρών στην αρχή της μελέτης και μετά από 2 έτη. Η διαγνωστική αξία των anti-MCV μελετήθηκε με καμπύλες λειτουργικών χαρακτηριστικών (Receiver Operating Characteristic, ROC curves), εκτίμηση περιοχής κάτω από την καμπύλη (Area Under the Curve, AUC), ευαισθησίας, ειδικότητας και αναλογιών πιθανότητας (likelihood ratios). Ακολούθησε στατιστική ανάλυση σε σχέση με τις κλινικοεργαστηριακές παραμέτρους και την ακτινολογική εικόνα των ασθενών στις ομάδες με ΠΠΡΑ και EΡΑ. Αποτελέσματα. Στα 2έτη 46% των ασθενών με αρχικά ΑΑ διαγνώσθηκαν με ΡΑ. Στους ασθενείς με ΠΠΡΑ η ευαισθησία των anti-MCV ήταν 52%, των anti-CCP 44% και του RF 37%, ενώ η ειδικότητα ήταν αντίστοιχα 91%, 84% και 91%. H AUC για τα anti-MCV ήταν 0,766, για τα anti-CCP 0,720 και για τον RF 0,626. Τα anti-MCV ανιχνεύθηκαν σε 25% των ασθενών με ΠΠΡΑ που ήταν διπλά αρνητικοί σε anti-CCP και RF. Στην ΕΡΑ τα anti-MCV δεν διατήρησαν τη διαγνωστική τους ανωτερότητα. Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε πως τα anti-MCV, και όχι τα anti-CCP ή ο RF, σχετίζονται σημαντικά με την ακτινολογική εξέλιξη στα 2 έτη στην ΠΠΡΑ. Στην ΕΡΑ τα anti-MCV, τα anti-CCP και ο RF συσχετίστηκαν σημαντικά με την ενεργότητα της νόσου (p≤0,03) και την ακτινολογική βλάβη (p≤0,004). Με πολυπαραγοντική ανάλυση φάνηκε πως οι ισχυρότεροι παράγοντες για την ακτινολογική βλάβη είναι η διάρκεια της νόσου (p=0,000), ο δείκτης ανικανότητας (HAQ-DI score) (p=0,000) και ο RF (p=0,002).Συμπεράσματα. Σε Έλληνες ασθενείς με πολύ πρώιμη ΑΑ τα anti-MCV αντισώματα είναι αξιόπιστος διαγνωστικός δείκτης για την πρώιμη διάγνωση της ΡΑ και σχετίζονται σημαντικά με την ακτινολογική εξέλιξη στα 2 έτη. Στην εγκατεστημένη ΡΑ τα anti-MCV αντισώματα σχετίζονται τόσο με την ενεργότητα της νόσου όσο και με την ακτινολογική βλάβη. Επομένως η ανίχνευση των anti-MCV αντισωμάτων θα μπορούσε να είναι χρήσιμη στην καθημερινή ρευματολογική πρακτική.
Αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για την κάλυψη υδατικών και ενεργειακών αναγκών
Authors: Καρταλίδης Αβραάμ
Published: September 2021

Αντικείμενο της διατριβής είναι ο σχεδιασμός αυτόνομων, υβριδικών συστημάτων παραγωγής ισχύος, για τη συνδυασμένη κάλυψη των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας και νερού με χρήση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και αφαλάτωσης αντίστροφης ώσμωσης. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιούνται οι τεχνολογίες φωτοβολταϊκών και αιολικών συστημάτων, μονάδες αποθήκευσης ενέργειας (συσσωρευτές) και ενέργεια από συμβατικό ηλεκτροπαραγωγό ζεύγος με καύσιμο πετρέλαιο. Ο σχεδιασμός ενός συστήματος που ενσωματώνει δύο τεχνολογίες ΑΠΕ με ταυτόχρονη αποθήκευση, και ταυτόχρονα προσφέρει ενέργεια για την κάλυψη δύο διαφορετικών αναγκών, αποτελεί σχεδιαστική πρόκληση, η οποία, στα πλαίσια της διατριβής, αντιμετωπίζεται με την χρήση κανόνων σχεδιασμού και προτεραιοτήτων κάλυψης των επιμέρους αναγκών.Στόχος της διατριβής είναι η ανάπτυξη της κατάλληλης μεθοδολογίας που θα επιτρέπει τον καθορισμό των βασικών σχεδιαστικών παραμέτρων των επιμέρους συστημάτων και της αξιολόγησής τους, με βάση τη διαθεσιμότητα των δεδομένων. Η μεθοδολογία υλοποιείται μέσω κατάλληλου λογισμικού υποστήριξης απόφασης (Decision Support System), το οποίο είναι εύχρηστο, λειτουργικό, και παρέχει γρήγορα αποτελέσματα.Η μεθοδολογία επιλογής του κατάλληλου συστήματος αποτελείται από 7 βήματα:•Στο πρώτο βήμα πραγματοποιείται ο υπολογισμός των βασικών μεγεθών των ενεργειακών υποσυστημάτων χρησιμοποιώντας μετεωρολογικά δεδομένα (μέσες μηνιαίες τιμές) και σταθερά φορτία ζήτησης νερού και ενέργειας.•Στο δεύτερο βήμα πραγματοποιείται ανάλυση βιωσιμότητας των προτεινόμενων συστημάτων του πρώτου βήματος. Εκτιμώνται τα βασικά ενεργειακά μεγέθη σε ετήσια βάση.•Στο τρίτο βήμα γίνεται περαιτέρω αξιολόγηση των συστημάτων του πρώτου βήματος με ωριαία προσομοίωση αλλά λαμβάνονται υπόψη και κανόνες ενεργειακής διαχείρισης. •Στο τέταρτο βήμα πραγματοποιείται ανάλυση ευαισθησίας για τα συστήματα που έχουν προκύψει από το πρώτο και το τρίτο βήμα. Εξετάζεται η επίδραση στους δείκτες αξιολόγησης: της μεταβολής του δυναμικού ΑΠΕ, του φορτίου , της εγκατεστημένης ισχύος των φωτοβολταϊκών πλαισίων και των ανεμογεννητριών, της τιμής του καυσίμου και του μεγέθους του συσσωρευτή.•Στο πέμπτο βήμα πραγματοποιείται ανάλυση επικινδυνότητας για τα προτεινόμενα συστήματα με τη μέθοδο Monte Carlo με παραμέτρους αβεβαιότητας την τιμή του καυσίμου, την ένταση της ηλιακής ακτινοβολίας, την ταχύτητα ανέμου, τη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας και τη ζήτηση νερού. •Στο έκτο βήμα πραγματοποιείται η εύρεση των κυρίαρχων (dominant solutions) συστημάτων μεταξύ όλων των προτεινόμενων συστημάτων.•Στο έβδομο βήμα γίνεται η τελική επιλογή του συστήματος, με τη χρήση πολυκριτηριακής ανάλυσης ως προς επιλεγμένους 14 δείκτες αξιολόγησης.Η μεθοδολογία της διατριβής εφαρμόστηκε στο σχεδιασμό συστήματος για την κάλυψη των αναγκών νερού μιας απομονωμένης κοινότητας 60 ατόμων στην Τυνησία.
Αλληλεπίδραση της συγκαλλιέργειας καρκινικών ηπατοκυττάρων με ομόλογα περιφερικά λεμφοκύτταρα in vitro
Authors: Δούμπα Πολυξένη
Published: September 2021

Σκοπός/Εισαγωγή.Πολλές μελέτες έχουν προτείνει ότι η ανοσιακή απόκριση παίζει σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία καθώς και στην εξέλιξη του ηπατοκυτταρικού καρκίνου (ΗΚΚ), αλλά υπάρχει έλλειψη κατάλληλων πειραματικών μοντέλων βασισμένων στα ανθρώπινα ηπατοκύτταρα έτσι ώστε να μελετηθούν με επιτυχία οι υποκείμενοι μηχανισμοί. Επομένως, ο στόχος μας ήταν να δημιουργήσουμε (α) ένα λειτουργικό σύστημα καλλιέργειας πρωτοταγών ανθρώπινων ηπατοκυττάρων από ασθενείς με ΗΚΚ και (β) ένα σύστημα συγκαλλιέργειας ανθρώπινων καρκινικών και μη-καρκινικών ηπατοκυττάρων με αυτόλογα μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος με σκοπό να μελετήσουμε τις in vitro κυτταρικές αλληλεπιδράσεις τους.Μεθοδολογία.Καρκινικά (όγκος) και μη-καρκινικά (πέριξ του όγκου) ηπατοκύτταρα απομονώθηκαν από ιστοτεμάχια ήπατος τα οποία προέρχονταν από 11 ασθενείς με ΗΚΚ που υποβλήθηκαν σε μερική ηπατεκτομή, με υποκείμενη νόσο, ένω η λήψη του αυτόλογου περιφερικού αίματος πραγματοποιήθηκε πριν την ηπατεκτομή. Επίσης, πραγματοποιήθηκε λήψη 4 βιοψιών και αυτόλογου περιφερικού αίματος, από ασθενείς χωρίς ηπατική νόσο, οι οποίοι χειρουργήθηκαν για καλοήθεις όγκους του ήπατος (φυσιολογικά, υγειή ηπατοκύτταρα). Τα ηπατοκύτταρα είτε καλλιεργήθηκαν μόνα τους (μονοκαλλιέργεια/ομάδα ελέγχου), είτε συγκαλλιεργήθηκαν με τα περιφερικά μονοπύρηνα κύτταρα. Η έκφραση των MHC τάξης II μορίων, της απόπτωσης, της νέκρωσης και της βιωσιμότητας (7-AAD/7-αντινομυκίνη-D) (ηπατοκύτταρα και περιφερικά μονοπύρηνα) πραγματοποιήθηκαν με κυτταρομετρία ροής μετά την απομόνωση, πριν τη συγκαλλιέργεια και 24, 48 και 72 ώρες μετά τη συγκαλλιέργεια και στις μονοκαλλιέργειες. Αποτελέσματα.Τα καρκινικά και μη-καρκινικά ηπατοκύτταρα παρουσίασαν αυξημένη έκφραση των MHC τάξης II μορίων στις 48 και 72 ώρες συγκαλλιέργειας με τα περιφερικά μονοπύρηνα κύτταρα συγκριτικά με τις μονοκαλλιέργειες. Στις 72 ώρες τα καρκινικά ηπατοκύτταρα που έκφραζαν MHC-II είχαν αυξημένη βιωσιμότητα. Τα περιφερικά μονοπύρηνα κύτταρα παρουσίασαν αυξημένη έκφραση MHC-II (ενεργοποίηση) στη συγκαλλιέργεια με τα καρκινικά ηπατοκύτταρα σε σχέση με τις αντίστοιχες μη-καρκινικές συγκαλλιέργειες σε όλες τις χρονικές στιγμές. Τα CD8+ Τ κύτταρα είχαν σημαντικά αυξημένη απόπτωση και νέκρωση στις 48 ώρες συγκαλλιέργειας με τα καρκινικά ηπατοκύτταρα σε σύγκριση με τις μονοκαλλιέργειες. Ενδιαφέρον είχε ότι η έκφραση των MHC-II τόσο στα καρκινικά όσο και στα μη-καρκινικά ηπατοκύτταρα είχε θετική συσχέτιση με τα αντίστοιχα ενεργοποιημένα CD8+MHC-II+ Τ λεμφοκύτταρα.Συμπεράσματα.Δημιουργήσαμε, για πρώτη φορά, ένα in vitro μοντέλο συγκαλλιέργειας μεταξύ των αυτόλογων περιφερικών μονοπύρηνων κυττάρων και των πρωτοταγών καρκινικών και μη-καρκινικών ηπατοκυττάρων. Η άμεση αλληλεπίδραση τους οδηγεί σε αύξηση της αντιγονοπαρουσιαστικής ικανότητας των καρκινικών ηπατοκυττάρων με ταυτόχρονη απόπτωση των ενεργοποιημένων CD8+ Τ κυττάρων. Παρόλο που υπάρχει μερικώς δραστική ανοσιακή απάντηση κατά των καρκινικών ηπατοκυττάρων, αυτά καταφέρνουν να διαφύγουν της ανοσιακής επίθεσης.
Τροποποιημένοι στη βάση πυρανονουκλεοζίτες με πιθανή αντιϊκή, αντικαρκινική και αντιδιαβητική δράση
Authors: Δημοπούλου Αθηνά
Published: September 2021

Τα τελευταία χρόνια, οι τροποποιημένοι νουκλεοζίτες και ιδιαίτερα τα τροποποιημένα στη βάση νουκλεοζιτικά παράγωγα έχουν ερευνηθεί εκτενώς λόγω της αντιϊκής και αντικαρκινικής τους δράσης καθώς επίσης και ως αναστολείς διαφόρων ενζύμων. Η πιο διαδεδομένη μέθοδος για την τροποποίηση των πουρινικών και πυριμιδινικών αναλόγων είναι η καταλυόμενη από παλλάδιο αντίδραση διασταυρούμενης σύζευξης, μέσω του σχηματισμού νέων δεσμών άνθρακα-άνθρακα και άνθρακα-ετεροατόμου. Η παρούσα διδακτορική διατριβή εστιάζεται κυρίως στη σύνθεση νέων τροποποιημένων στην ετεροκυκλική βάση πυρανονουκλεοζιτικών αναλόγων.Με βάση τα ανωτέρω ευρήματα και σε συνδυασμό με το ότι: α) οι αλκυνυλο- τροποποιημένοι C5-πυριμιδινικοί και C8-πουρινικοί νουκλεοζίτες έχει αποδειχθεί ότι κατέχουν ενδιαφέρουσες βιολογικές ιδιότητες, β) πολλά ανάλογα της γλυκόζης μπορούν να δράσουν ως αναστολείς της φωσφορυλάσης του γλυκογόνου, και γ) και οι θειοπουρίνες έχουν τη φήμη αποτελεσματικών αντικαρκινικών και ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, θεωρήθηκε ενδιαφέρον, να σχεδιαστούν και στη συνέχεια να συντεθούν: 1) μιας νέας σειράς τροποποιημένων C5-πυριμιδινικών και C8-πουρινικών αλκυνυλο-υποκατεστημένων πυρανονουκλεοζιτών, 2) καθώς και νέων θειοπουρινικών πυρανονουκλεοζιτικών αναλόγων.Οι τελικοί νουκλεοζίτες αξιολογήθηκαν για την αντιϊκή και αντικαρκινική τους δράση έναντι διαφόρων ιικών στελεχών και καρκινικών κυτταρικών σειρών καθώς επίσης και ως αντιδιαβητικοί παράγοντες.
Η στάση του ελληνικού τύπου έναντι της πολιτικής του Ελευθερίου Βενιζέλου (1910-1914)
Authors: Ματζούρης Στυλιανός
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή διερευνούμε τη στάση του Ελληνικού Τύπου έναντι της πολιτικής του Ελευθερίου Βενιζέλου (1910-1914). Η διατριβή λειτουργεί ως εργαλείο για την κατανόηση του ρόλου του Τύπου σε μια περίοδο που αποτελεί ουσιαστικά καμπή στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η υπόθεση εργασίας της διατριβής είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού Τύπου της εποχής, διείδε στο πρόσωπο του Ελ. Βενιζέλου τον οραματιστή και ηγέτη εκείνο, ο οποίος θα οδηγούσε την Ελλάδα στο δρόμο της Ανόρθωσης, ως φορέα νέων κοινωνικοπολιτικών ιδεών, απαλλαγμένο από τον τρόπο σκέψης, δράσης και κυβέρνησης του παλαιοκομματισμού, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια θετική κριτική γύρω από το πρόσωπο και την πολιτική του, τουλάχι-στον το πρώτο διάστημα της πρωθυπουργίας του. Η υποψηφιότητα του Βενιζέλου ως βουλευτή στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή χαι-ρετίστηκε από το σύνολο σχεδόν του Τύπου και σύντομα διαμορφώθηκε το δίπολο βενιζελικός – αντιβενιζελικός Τύπος το οποίο όμως δεν παρέμεινε σταθερό καθόλη τη διάρκεια της περιόδου που εξετάζουμε., καθώς ορισμένες βενιζελικές εφημερίδες προσχώρησαν στον αντιβενιζελικό πόλο. Το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία για την έκ-δοση νέων βενιζελικών εφημερίδων το 1912 και 1913, λαμβάνοντας υπόψη ότι το 1911 το ισοζύγιο είναι αρνητικό για το βενιζελικό Τύπο.Το θέμα προσεγγίστηκε κατά κύριο λόγο μέσω της εξαντλητικής έρευνας του Τύ-που, ο οποίος άρχισε να διαμορφώνει ιδιαίτερο ρόλο πριν και μετά το κίνημα στο Γουδή, σε συνδυασμό με την επισταμένη μελέτη όλων των συνεδριάσεων της Βουλής όπου παρέστη και έλαβε το λόγο ο Βενιζέλος.
H συμβολή της PET/CT στην επανασταδιοποίηση ασθενών με καρκίνο μαστού, αυξημένους καρκινικούς δείκτες και αρνητικά ή αμφίβολα ευρήματα στον συμβατικό απεικονιστικό έλεγχο
Authors: Φιλιππή Βασιλική
Published: September 2021

Η υποτροπή της νόσου είναι σχετικά συχνή σε ασθενείς με καρκίνο μαστού, οι οποίοι έχουν ολοκληρώσει την αρχική τους θεραπεία. Η πρόγνωση και ο θεραπευτικός σχεδιασμός βασίζονται κυρίως στην έκταση της νόσου. Η ακριβής εκτίμηση αυτής συχνά είναι διαγνωστική πρόκληση. Η παρακολούθηση συνήθως περιλαμβάνει την κλινική εξέταση, την μέτρηση-παρακολούθηση των τιμών καρκινικών δεικτών, και την απεικονιστική διερεύνηση. Η προοδευτική αύξηση των τιμών καρκινικών δεικτών είναι ενδεικτική διασποράς της νόσου, ωστόσω, είναι δυνατό να μη συνδέεται με παρουσία παθολογικών ευρημάτων στις συμβατικές απεικονιστικές μεθόδους. Η PET/CT, συνδυάζοντας τις μορφολογικές με τις μεταβολικές πληροφορίες, υπερβαίνει τους περιορισμούς που παρουσιάζουν οι αμιγείς ανατομικές μέθοδοι, και μπορεί να συνεισφέρει στη διερεύνηση των ασθενών αυτών, με την ανάδειξη εστιών παθολογικά αυξημένης μεταβολικής δραστηριότητας, που αντιστοιχούν σε εστίες ενεργού νόσου. Σκοπός της διατριβής είναι η μελέτη του ρόλου της FDG-PET/CT στην επανασταδιοποίηση ασθενών με καρκίνο μαστού, αυξημένους καρκινούς δείκτες και αρνητικά ή αμφίβολα αποτελέσματα στις συμβατικές απεικονιστικές μεθόδους. Μελετήθηκαν 46 ασθενείς με καρκίνο μαστού με μέσο όρο ηλικίας 57,6 έτη. Όλοι οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε FDG-PET/CT, επειδή παρουσίασαν αύξηση των καρκινικών δεικτών χωρίς άλλα επιπρόσθετα κλινικά ή εργαστηριακά ευρήματα ενδεικτικά υποτροπής. Τα αποτελέσματα των συμβατικών απεικονιστικών μεθόδων ήταν αρνητικά (29/46) ή αμφίβολα (17/46). Τα ευρήματα της FDG-PET/CT αξιολογήθηκαν με βάση την παρακολούθηση των ασθενών (τουλάχιστον για 9 μήνες) ή την ιστοπαθολογική έκθεση (όταν αυτό ήταν εφικτό). Σε 34/46 ασθενείς η FDG-PET/CT έδειξε εστίες αυξημένης μεταβολικής δραστηριότητας, που υποδηλώνουν ενεργό νόσο. Στους 23/46 (50%) ασθενείς άλλαξε η θεραπευτική διαχείριση. Η FDG-PET/CT αποδείχθηκε αληθώς θετική σε 33 ασθενείς, ψευδώς θετική σε 1 ασθενή, αληθώς αρνητική σε 5 ασθενείς και ψευδώς αρνητική σε 7 ασθενείς (ευαισθησία 86,8%, ειδικότητα 87,5%, ακρίβεια 86,9%, θετική προγνωστική αξία 97,1%, αρνητική προγνωστική αξία 58,3%). Η κλινική διαχείριση επηρεάστηκε σε ποσοστό 50% των ασθενών. Συμπερασματικά, η FDG-PET/CT μπορεί να κατέχει σημαντικό ρόλο στην επανασταδιοποίηση ασθενών με καρκίνο μαστού που παρουσιάζουν αυξημένους καρκινούς δείκτες και αρνητικά ή αμφίβολα αποτελέσματα στις συμβατικές απεικονιστικές μεθόδους, επηρεάζοντας σημαντικά τις θεραπευτικές αποφάσεις.
Ψυχολογική επιβάρυνση και ποιότητα ζωής των ασθενών με ψωρίαση
Authors: Κουρής Ανάργυρος
Published: September 2021

Η ψωρίαση είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματοπάθεια η οποία, λόγω των εμφανών δερματικών αλλοιώσεων, έχει επίπτωση στην εικόνα του σώματος, με αποτέλεσμα τη μείωση της αυτοεκτίμησης και τη δημιουργία σοβαρών προβλημάτων στην ποιότητα ζωής των ασθενών. Η κλινική εικόνα της νόσου προκαλεί επιφυλακτική και αρνητική στάση από τον κοινωνικό περίγυρο, γεγονός που επιτείνεται όταν λόγω άγνοιας η νόσος θεωρείται λανθασμένα ως μεταδοτική, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να βιώνουν κοινωνικό στίγμα, ή και να αυτοστιγματίζονται. Το γεγονός αυτό επιτείνει ακόμα περισσότερο τη μείωση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης τους, προκαλεί αισθήματα ντροπής και ενοχής και αυξάνει τα ποσοστά αυτοκτονικού ιδεασμού.Σε κοινωνικό επίπεδο ο στιγματισμός, η κοινωνική απόρριψη, τα συναισθήματα ντροπής, αμηχανίας και έλλειψης εμπιστοσύνης που νοιώθουν λόγω της ασθενείας, οδηγούν συχνά στην διακοπή των δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής καθώς και στην κοινωνική απόσυρση. Όσον αφορά την ψυχική επιβάρυνση, έχει βρεθεί συσχέτιση μεταξύ του ψυχικού στρες και της κλινικής βαρύτητας των συμπτωμάτων της ψωρίασης, καθώς οι ασθενείς με σημαντική ψυχική δυσφορία έχουν σοβαρότερες δερματολογικές βλάβες, ενώ παράλληλα τα στρεσογόνα γεγονότα της ζωής αποτελούν σημαντικό κίνδυνο για την εμφάνιση, την υποτροπή, τη βαρύτητα και τη διάρκεια των συμπτωμάτων. Η κατάθλιψη και το άγχος μπορούν να επιδεινώσουν την νόσο ή να προκαλέσουν αντίσταση στη θεραπεία ή παραμέληση αυτής, οδηγώντας τον ασθενή σε ακριβότερες και μακροπρόθεσμες θεραπείες. Αλλά και η ίδια η νόσος συμβάλλει στη δημιουργία άγχους, κατάθλιψης και ψυχικού στρες και έτσι δημιουργείται «φαύλος κύκλος» που δύσκολα αντιμετωπίζεται. Επίσης, ο κίνδυνος εμφάνισης ψυχικών εκδηλώσεων είναι αυξημένος σε νεότερους ασθενείς, στους οποίους η εικόνα του σώματος παίζει μεγαλύτερο ρόλο. Η βαρύτητα της νόσου, οι παρενέργειες της θεραπείας και οι ψυχικές διαταραχές είναι μερικοί από τους λόγους που μπορούν να οδηγήσουν τους ασθενείς με ψωρίαση σε σεξουαλική δυσλειτουργία. Το δείγμα της παρούσας έρευνας αποτέλεσαν συνολικά 216 συμμετέχοντες: 108 ασθενείς με ψωρίαση (54 άντρες και 54 γυναίκες) και ισάριθμους υγιείς μάρτυρες (54 άντρες και 54 γυναίκες). Οι ασθενείς βρέθηκαν να έχουν υψηλά επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και χαμηλή αυτοεκτίμηση συγκριτικά με τους υγιείς μάρτυρες. Οι άντρες ασθενείς παρουσίασαν μεγαλύτερα ποσοστά κοινωνικής απομόνωσης συγκριτικά με τις γυναίκες. Η κλινική βαρύτητα της νόσου βρέθηκε να επηρεάζει σημαντικά το ψυχοκοινωνικό προφίλ των ασθενών. Η ψωρίαση είναι μια υποτροπιάζουσα δερματοπάθεια που επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών. Έτσι, η αναγνώριση και μελλοντική διαχείριση της ψωρίασης μπορεί να απαιτεί την συμμετοχή πολλών ιατρικών ειδικοτήτων προκειμένου να διεκπεραιώσουν διάφορες εκφάνσεις της νόσου.
Η χρήση μοσχεύματος από υποβλεννογόνιο χιτώνα λεπτού εντέρου χοίρου στην αντιμετώπιση του συνδρόμου βραχέος εντέρου
Authors: Παπαντωνίου Αδάμος
Published: September 2021

Σκοπός: To Σύνδρομο Βραχέος Εντέρου (SBE) είναι μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από δυσαπορρόφηση, διάρροια, διαταραχές υγρών και ηλεκτρολυτών και τελικά υποσιτισμό, που συνήθως προκαλείται μετά από εκτεταμένη απώλεια του λεπτού εντέρου. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να αξιολογήσει τη χρήση του Surgisis (Cook Biotech Inc), ενός ακυτταρικού βιοϋλικού, που προέρχεται από τον υποβλεννογόνιο χιτώνα λεπτού εντέρου χοίρου και που έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στην ιστομηχανική, ως ένα ικρίωμα για την αναγέννηση του λεπτού εντέρου σε ένα πειραματικό μοντέλο επιμύων.Υλικό και μέθοδος: Χρησιμοποιήθηκαν 36 αλφικοί επίμυες τύπου Wistar, που χωρίστηκαν σε δύο ομάδες των 18 ζώων η κάθε μία. Στην ομάδα Α, δημιουργήθηκε ένα μικρό έλλειμμα στο αντιμεσεντερικό χείλος του λεπτού εντέρου, που αντικαταστήθηκε με ελλειψοειδούς σχήματος εμβάλωμα Surgisis, ενώ στην ομάδα Β τοποθετήθηκε κυλινδρικό μόσχευμα μήκους 2 cm, από Surgisis σε απομονωμένη έλικα ειλεού.Αποτελέσματα: Τα ζώα και των δύο ομάδων χωρίστηκαν σε υποομάδες των έξι, θυσιάστηκαν στις 8,12 και 16 εβδομάδες μετεγχειρητικά και εξετάστηκαν μακροσκοπικώς και ιστολογικώς, προκειμένου να προσδιοριστεί ο βαθμός της ανάπτυξης νέου εντερικού τοιχώματος πάνω στο μόσχευμα. Έξι πειραματόζωα (ένα από την ομάδα Α και πέντε από τη ομάδα Β) απεβίωσαν, λόγω χειρουργικών επιπλοκών. Η μακροσκοπική εξέταση δεν ανέδειξε ούτε στένωση, ούτε συμφύσεις στην περιοχή γύρω από το μόσχευμα. Ιστολογικά, από την 8η εβδομάδα τα μοσχεύματα καλύφθηκαν από πλήρη εντερικό βλεννογόνο, με καλυκοειδή και απορροφητικά κύτταρα, λάχνες και κρύπτες.Συμπεράσματα: Αυτά τα αποτελέσματα, αποδεικνύουν, ότι το Surgisis μπορεί να είναι χρήσιμο στην αύξηση της βλεννογονικής επιφάνειας του εντέρου και να αποτελέσει ένα υλικό για τη θεραπεία του Συνδρόμου Βραχέος Εντέρου στο μέλλον.
Αποτελεσματικότητα της γρανισετρόνης στην πρόληψη της μετεγχειρητικής ναυτίας και του εμετού ανάλογα με την περιεγχειρητική χρονική στιγμή χορήγησης, σε επεμβάσεις λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής
Authors: Πάλλη Νίκη
Published: September 2021

Σκοπός: Η μετεγχειρητική ναυτία και ο έμετος (ΜΝΕ) αποτελεί συχνό πρόβλημα στις επεμβάσεις λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής. Η μελέτη μας έχει σαν στόχο τη σύγκριση εμφάνισης ΜΝΕ όταν η γρανισετρόνη χορηγηθεί πριν την εισαγωγή στην αναισθησία ή πριν το πέρας της επέμβασης.Υλικό και Μέθοδος: Πενήντα τρεις ασθενείς κατηγορίας ASA I-II, που επρόκειτο να υποβληθούν σε λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, υπό γενική αναισθησία, μετά από έγγραφη συγκατάθεση τυχαιοποιήθηκαν με τη μέθοδο του κλειστού φακέλου σε 2 ομάδες. Η ομάδα Α (n=31) έλαβε γρανισετρόνη 40 μg/kg πριν την εισαγωγή στην αναισθησία, ενώ η ομάδα Β (n=22) έλαβε 40 μg/kg γρανισετρόνης 30min πριν το πέρας της επέμβασης. Τα κριτήρια αποκλεισμού ήταν ηπατική, νεφρική ή καρδιακή ανεπάρκεια, λήψη ψυχοτρόπων/αντιεμετικών φαρμάκων, όγκος εγκεφάλου, επιληψία, κύηση και θηλασμός. Καταγράφηκαν η παρουσία ναυτίας και εμέτου στο πρώτο μετεγχειρητικό 24ωρο, ο χρόνος εμφάνισης και η βαρύτητά της ναυτίας (οπτική κλίμακα 0-100), καθώς και η ανάγκη χορήγησης αντιεμετικής θεραπείας διάσωσης.Αποτελέσματα: Τα δημογραφικά στοιχεία και η διάρκεια της επέμβασης δεν διέφεραν μεταξύ των ομάδων. Αν και η συχνότητα εμφάνισης εμέτου και ο χρόνος εμφάνισης της ναυτίας δεν διέφεραν μεταξύ των ομάδων, η ναυτία ήταν λιγότερο συχνή στην ομάδα Β. Επίσης, διέφερε η ανάγκη χρήσης επιπλέον αντιεμετικού (ονδασετρόνη) στο πρώτο μετεγχειρητικό 24ωρο (Α:22,6% vs. B:0%, p=0.032). Σε καμία ομάδα δεν χρειάστηκε προσθήκη τρίτου αντιεμετικού. Η παρατηρηθείσα ισχύς της μελέτης ήταν 0.81. Συμπέρασμα: Η χορήγηση της γρανισετρόνης πριν το πέρας της επέμβασης φαίνεται ότι υπερέχει έναντι της χορήγησής της πριν την εισαγωγή στην αναισθησία σε ότι αφορά την εμφάνιση ναυτίας, καθώς και την ανάγκη χορήγησης επιπρόσθετης αντιεμετικής αγωγής.
Εκπαιδευτικές εφαρμογές των ψηφιακών τεχνολογιών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Authors: Μπιμπούδη Μαρία
Published: September 2021

[…] Η συγκεκριμένη διατριβή εντάσσεται στο ερευνητικό πεδίο της Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας με έμφαση στην κατηγορία της προσομοίωσης/οπτικοποίησης με τη χρήση δισδιάστατων και τρισδιάστατων μοντέλων και αφορά την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Έχει ως αντικείμενο το σχεδιασμό, την τεχνική δόμησης και την εφαρμογή πρότυπου εκπαιδευτικού λογισμικού με την αλληλεπιδραστική (interactive) μορφή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ώστε να ερμηνευτεί και να κατανοηθεί το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής στο σύγχρονο σχολείο. Η σύνθεση αυτής της εκπαιδευτικής πρότασης στο πλαίσιο της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας έγινε με τρόπο που να εναρμονίζεται με το Πρόγραμμα Σπουδών που απευθύνεται σε παιδιά ΣΤ΄ δημοτικού, να συμφωνεί με το γνωστικό-ηλικιακό στάδιο ανάπτυξής τους, να συνδέεται κατά το δυνατόν με καταστάσεις από τις εμπειρίες τους και να παρουσιάζει έννοιες και επιστημονικές απόψεις με αντικειμενικότητα. […]
Η βυζαντινή γλυπτική της Αρκαδίας από τον έβδομο έως τις αρχές του δέκατου τρίτου αιώνα
Authors: Τσεκές Γεώργιος
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή επικεντρώνεται στην έρευνα της γλυπτικής της Αρκαδίας κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο και έχει ως αντικείμενο τη συστηματική καταγραφή και την κριτική μελέτη των αρχιτεκτονικών γλυπτών στα όρια της σημερινής περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας κατά την υπό μελέτη περίοδο με σκοπό την κατανόηση της καλλιτεχνικής, εμπορικής και οικονομικής δραστηριότητας στην κεντρική Πελοπόννησο κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο (7ος- 12ος αι.). Ως προς την κατεύθυνση αυτή, κρίθηκε απαραίτητη η συγκέντρωση όλου του μέχρι σήμερα γνωστού υλικού, η διερεύνηση της εξέλιξης της παραγωγής και της τέχνης των βυζαντινών αρχιτεκτονικών γλυπτών, η συνεξέταση μελών με παρόμοια εικονογραφικά θέματα, η ποικιλία των διακοσμητικών θεμάτων και οι διαφορετικές τεχνικές απόδοσής τους και ο τοπογραφικός προσδιορισμός τους (όσο αυτό είναι δυνατό) μέσα στα γεωγραφικά όρια της Αρκαδίας. Η εξέταση της βυζαντινής γλυπτικής της Αρκαδίας αποτελεί κομβικό στοιχείο για την κατανόηση της γλυπτικής της Πελοποννήσου, αλλά και της οικονομικής και καλλιτεχνικής της εξέλιξης γενικότερα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Αρκαδία καταλαμβάνει όλο το κεντρικό τμήμα της Πελοποννήσου, από όπου – αναπόφευκτα – διέρχονταν όλες οι χερσαίες οδοί που συνέδεαν όλα τα σημαντικά κέντρα της χερσονήσου. Η διατριβή αποτελείται από δυο τόμους. Στον πρώτο τόμο γίνεται μια συνοπτική παρουσίαση του υλικού, εξετάζεται η λειτουργία και ο ρόλος των γλυπτών, παρουσιάζεται η ποσοτική κατανομή ανά περιοχές και ανά χρονολογικές περιόδους με σκοπό πιθανές ταυτίσεις με μνημεία, αλλά και για τον εντοπισμό πιθανών γλυπτικών συνόλων. Σε ορισμένες περιπτώσεις επιχειρείται σχεδιαστική αναπαράσταση του συνόλου, όπου αυτά ανήκουν. Ακολουθεί η διεξοδική μελέτη των διακοσμητικών θεμάτων, εξετάζονται οι τεχνικές κατεργασίας και διερευνάται η ύπαρξη πιθανών λατομείων και τοπικής παραγωγής καθώς και η πιθανή επανεπεξεργασία αρχαίου υλικού με σκοπό την επαναχρησιμοποίησή του. Τέλος παρουσιάζονατι οι επιγραφικές μαρτυρίες που προσφέρει το ίδιο το υλικό. Ο δεύτερος τόμος είναι ο αναλυτικός κριτικός κατάλογος του υλικού, ο οποίος συνοδεύεται από χάρτη θέσεων εντοπισμού των μελών, φωτογραφίες και, όπου κρίνεται απαραίτητο, σχέδια.
Δυσλαλίες
Authors: Παναγοπούλου Ευγενία
Published: September 2021

Η φωνητική αντίληψη και η άρθρωση των παιδιών ηλικίας 6 έως 8 ετών είναι το κύριο θέμα αναφοράς. Η Φωνητική Αντίληψη των παιδιών υπό την έννοια της ακουστικής αναγνώρισης των φθόγγων της μητρικής τους γλώσσας έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει την αρθρωτική ικανότητα. Η δυσλαλία, ως ανικανότητα του παιδιού να προφέρει σωστά τους φθόγγους της μητρικής του γλώσσας εμφανίζεται σε σημαντικά ποσοστά ακόμη και σε παιδιά σχολικής ηλικίας και σε πολλές περιπτώσεις οι αδυναμίες στην άρθρωση προέρχονται από ελλείψεις στη φωνητική αντίληψη. Βασικός σκοπός της διατριβής είναι η κατασκευή ενός εργαλείου εκτίμησης των παραπάνω ικανοτήτων. Οι επιμέρους στόχοι είναι ο καθορισμός της συχνότητας δυσλαλιών και ελλειμματικής φωνητικής αντίληψης στους μαθητές των πρώτων τάξεων του δημοτικού καθώς και η μέτρηση του βαθμού συσχέτισης των δύο ικανοτήτων. Σε δείγμα 586 μαθητών χορηγήθηκε το Εργαλείο που κατασκευάστηκε επί τούτου καθώς και η υποκλίμακα "Διάκριση Φθόγγων" του Αθηνά Τεστ το οποίο αποτέλεσε το κριτήριο εγκυρότητας του νεοσύστατου τεστ. Το Εργαλείο περιλαμβάνει α) το Τεστ Φωνητικής Διάκρισης και β) το Τεστ Άρθρωσης που αποτελούνται από εικόνες και σκίτσα μέσω των οποίων εξετάζονται σχεδόν όλοι οι φθόγγοι της Νέας Ελληνικής γλώσσας. Από τα αποτελέσματα των δύο Τεστ προέκυψε ο ποιοτικός χαρακτηρισμός της επίδοσης των μαθητών στη φωνητική αντίληψη και στην άρθρωση ενώ τα συμπεράσματα σχετικά με τη φωνητική αντίληψη μπορούν να συνοψιστούν στα εξής : 1) στις ηλικίες του δείγματος το ποσοστό των μαθητών με ελλείμματα είναι 27,5%, 2) η ηλικία και η σειρά γέννησης δεν επηρεάζει την ικανότητα αλλά το φύλο φαίνεται να επιδρά καθώς στα αγόρια είναι συχνότερη η διαταραχή 3) οι φθόγγοι που δυσκολεύουν συχνότερα τους μαθητές είναι οι διχειλικοί [p]-[b], οι φατνοοδοντικοί, οι ουρανικοί [c]- [ɟ], και οι φατνιακοί [ts] - [dz]. Αντίστοιχα τα συμπεράσματα σχετικά με την άρθρωση είναι: 1) στις εξεταζόμενες ηλικίες παρατηρείται ένα ποσοστό μαθητών που εμφανίζουν δυσλαλία της τάξης του 34,1%, 2) οι διαταραχές στην άρθρωση είναι συχνότερες στις μικρότερες ηλικίες, συχνότερες στα αγόρια και συχνότερες στα πρωτότοκα παιδιά και 3) οι φθόγγοι που δυσκολεύουν περισσότερο τους δυσλαλικούς μαθητές είναι ο πλευρικός ουρανικός φθόγγος [ʎ] και οι κλειστοί φατνιακοί φθόγγοι [ts] και [dz] σε μέση/τελική θέση μέσα στη λέξη. Σχετικά με το βαθμό συσχέτισης των δύο ικανοτήτων δεν μπορούν να βγουν γενικά συμπεράσματα για όλους τους φθόγγους αλλά για κάθε ομάδα φθόγγων. Οι φθόγγοι με σημαντικό βαθμό συσχέτισης είναι οι φατνιακοί και εν μέρει οι ουρανικοί ενώ οι διχειλικοί φθόγγοι δεν εμφανίζουν κανένα βαθμό συσχέτισης όσο αφορά την ακουστική τους διάκριση και την Άρθρωση.
Οι νέες τεχνολογίες και η εφαρμογή τους στην κατανόηση γεωμετρικών εννοιών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Authors: Εξαρχάκος Γεώργιος
Published: September 2021

Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της χρήσεως των νέων τεχνολογιών στη διδασκαλία της Γεωμετρίας στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ίσως θεωρείται προφανές ότι πολυμεσικό υλικό και διαδραστικές μέθοδοι «βοηθούν» την εκπαιδευτική διαδικασία όχι μόνον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά σε όλες τις βαθμίδες παρόλα ταύτα δεν έχει διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητά του κατά την εκπαιδευτική διαδικασία τουλάχιστον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι να «ελέγξει» κατά πόσον η χρήση διαδραστικών μεθόδων και πολυμεσικού υλικού εξυπηρετεί την εκπαιδευτική-μαθησιακή διαδικασία ποσοτικά και ποιοτικά. […]
Από τη γεωμετρική αφαίρεση στις διατάξεις με νόημα
Authors: Νικολαΐδης Παναγιώτης
Published: September 2021

Η παρούσα διατριβή ερευνά το τμήμα εκείνο του έργου του M.C. Escher το σχετιζόμενο με την έννοια που ο ίδιος αποκαλούσε κανονική διαίρεση του επιπέδου. Η κανονική διαίρεση του επιπέδου αποτελεί ειδική εκδοχή της γενικότερης έννοιας της πλακόστρωσης (tessellation). Οι πλακοστρώσεις στο έργο του Escher δεν συντίθενται από αφηρημένα γεωμετρικά σχήματα αλλά από αναγνωρίσιμες μορφές πουλιών, ψαριών, κογχυλιών, ανθρώπων κτλ., με τρόπον ώστε εκάστη να λειτουργεί ως φόντο των παρακειμένων της. Στην κανονική και επ’ άπειρον (δυνητικά) επανάληψη των μορφών, ο Escher είδε το μέσον για την πραγματοποίηση μιας από τις εμμονές του: της απεικόνισης του απείρου. Οι συνήθεις προσεγγίσεις στο έργο του Escher είναι από την άποψη της θεωρίας της συμμετρίας. Στην παρούσα διατριβή, χωρίς να αποφεύγονται αναφορές σε έννοιες της θεωρίας της συμμετρίας, επιχειρείται η ερμηνεία αυτού του έργου με κύριο ερευνητικό μοχλό την έννοια της πλακόστρωσης. Η υπόθεση εργασίας είναι ότι, κατά κανόνα, τα έργα του Escher, που σχετίζονται με την κανονική διαίρεση του επιπέδου, αποτελούν, άμεσα ή έμμεσα, εφαρμογές κανονικών ή ημικανονικών πλακοστρώσεων ή δυϊκών τους, στο ευκλείδειο επίπεδο, στην επιφάνεια της σφαίρας ή στο δίσκο Poincaré. Η έρευνα επαληθεύει την υπόθεση αυτή και οδηγεί σε νέες ερμηνείες πολλών έργων του Escher, κυρίως στο ευκλείδειο επίπεδο και στο δίσκο Poincaré. Πέραν αυτού, στη διατριβή υποδεικνύεται και η διαδικασία μετάβασης από το αφηρημένο γεωμετρικό υπόβαθρο στα συμπλέγματα αναγνωρίσιμων μορφών, στις «διατάξεις με νόημα». Στόχος της διατριβής είναι και η έρευνα της δυνατότητας αναπαραγωγής του γεωμετρικού υποβάθρου των σχετικών έργων του Escher, γεωμετρικά ή με χρήση του υπολογιστή. Κατά συνέπεια, εστράφη σε λεπτομερή έρευνα των κανονικών και ημικανονικών πλακοστρώσεων στο ευκλείδειο επίπεδο, στην επιφάνεια της σφαίρας και στο δίσκο Poincaré. Οι πλακοστρώσεις αυτές ερευνώνται από πολλές απόψεις, ειδικότερα από την άποψη της δυνατότητας γεωμετρικής κατασκευής τους, δηλαδή με κανόνα και διαβήτη. Η έρευνα επεκτείνεται και στα κυρτά κανονικά και ημικανονικά πολύεδρα του τρισδιάστατου ευκλειδείου χώρου (περιλαμβάνονται τα κυρτά πρίσματα και αντιπρίσματα), καθώς και στα δυϊκά τους. Τα πολύεδρα αυτά έχουν άμεση σχέση με τις πλακοστρώσεις στη σφαιρική επιφάνεια, ενώ αποτελούν το γεωμετρικό υπόβαθρο σημαντικών έργων του Escher. Η διατριβή προτείνει μια μέθοδο γεωμετρικής κατασκευής τους, καθώς και μια μέθοδο υπολογισμού των μετρικών τους στοιχείων. Η τελευταία, με ελαφρά προσαρμογή, εφαρμόζεται επιτυχώς και στην περίπτωση των τεσσάρων μη κυρτών κανονικών πολυέδρων των Kepler και Poinsot. Πλευρά της διατριβής είναι και η ανάπτυξη της εφαρμογή λογισμικού TILES, η οποία παράγει τις εν λόγω πλακοστρώσεις και τις δυϊκές τους καθώς και τα εν λόγω πολύεδρα και τα δυϊκά τους. Πολλά σχήματα της διατριβής, τα οποία είναι δύσκολο ή αδύνατο να σχεδιαστούν με συμβατικές μεθόδους, έχουν προκύψει με τη βοήθεια της εφαρμογής TILES.
Structure and evolution of magnetic molecular clouds
Authors: Πανοπούλου Γεωργία-Βιργινία
Published: September 2021

Τα μοριακά νέφη είναι η σκηνή πάνω στην οποία εκτυλίσσεται η δημιουργία των άστρων. Η ολοκληρωμένη κατανόηση της έναρξης της διαδικασίας αυτής βασίζεται στη μελέτη των πολλών φυσικών μηχανισμών που επηρεάζουν τη δομή και την εξέλιξη των μοριακών νεφών. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Herschel δημιούργησε λεπτομερείς χάρτες της δομής των νεφών μέσα από παρατηρήσεις της θερμικής εκπομπής της σκόνης. Αυτές οι μετρήσεις δείχνουν οτι η δομή των νεφών είναι νηματοειδής. Οι νηματοειδείς δομές φαίνεται να έχουν ένα 'χαρακτηριστικό' πάχος (0.1 pc). Όμως, δεν έχει βρεθεί μία στέρεα θεωρητική εξήγηση για αυτήν την παρατήρηση. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζουμε ασυνέπειες μεταξύ αυτού του αποτελέσματος και άλλων πειραματικών δεδομένων. Χρησιμοποιούμε τον κώδικα που ανέπτυξε η συγγραφέας για την αυτοματοποιημένη μέτρηση των παχών των νηματοειδών δομών για να επαναλάβουμε την ανάλυση των μετρήσεων στης εικόνες από το Herschel. Βρίσκουμε συστηματικά σφάλματα στην μεθοδολογία προηγούμενων μελετών και δείχνουμε οτι τα υπάρχοντα δεδομένα δεν υποστηρίζουν την ύπαρξη ένος 'χαρακτηριστικού' πάχους για τις παρατηρούμενες δομές.Η διεύθυνση των νηματοειδών δομών σχετίζεται με αυτόν του μαγνητικού πεδίου στα πυκνά μοριακά νέφη. Η παρατηρούμενη σύνδεση μπορεί να εξηγηθεί εάν το μαγνητικό πεδίο είναι σημαντικό στη δυναμική τέτοιων συστημάτων. Υπάρχει έλλειψη παρόμοιων στοιχείων όσον αφορά σε λιγότερο πυκνά νέφη. Μελετούμε ένα μοριακό νέφος με χαμηλή πυκνότητα στήλης, ονόματι Polaris Flare. Χαρτογραφούμε τη διεύθυνση του μαγνητικού πεδίου στο νέφος χρησιμοποιώντας το οπτικό πολωσίμετρο RoboPol. Παράλληλα, αναβαθμίζουμε τον υπάρχοντα κώδικα ανάλυσης δεδομένων, βελτιώνοντας τον έλεγχο των συστηματικών σφαλμάτων σε όλο το πεδίο του οργάνου. Βρίσκουμε οτι το μαγνητικό πεδίο έχει διατεταγμένη διεύθυνση σε μεγάλο μέρος της επιφάνειας του νέφους, πράγμα που σημαίνει οτι είναι ισχυρό σε σχέση με την τυρβώδη ροή. Συγκρίνουμε τη διεύθυνση του μαγνητικού πεδίου με αυτήν των νηματοειδών δομών στο χάρτη του Herschel και βρίσκουμε μία ισχυρή προτίμηση στην παραλληλία. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν οτι το μαγνητικό πεδίο έχει σημαντικό αποτέλεσμα στη δυναμική και, επομένως, στη δομή και την εξέλιξη αυτού του νέφους.
Τυχαίοι περίπατοι σε πολλαπλότητες
Authors: Κουλουμπού Δήμητρα
Published: September 2021

Στην παρούσα διατριβή μελετάμε κάποια προβλήματα της κίνησης Brown πάνω στην σφαίρα διάστασης n, Sn. Κυρίως αποδεικνύουμε αποτελέσματα για τις περιπτώσεις n=2 και n=3, λόγω του ότι οι διαστάσεις αυτές παρουσιάζουν πρακτικές εφαρμογές. Για n=2 η S2 περιγράφει την επιφάνεια της γης και συνεπώς η τυχαία κίνηση πάνω στην S2 μπορεί να χρησιμεύσει για επιδημιολογικά μοντέλα , μοντέλα μόλυνσης περιβάλλοντος κ.α. Ενώ για n=3 η S3 εμφανίζεται στην θεωρία της σχετικότητας. Συγκεκριμένα, στο δεύτερο κεφάλαιο υπολογίζουμε την συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας της κίνησης Brown πάνω στην σφαίρα Sn, για n=1,2,3, ενώ στο τρίτο κεφάλαιο υπολογίζουμε την μέση τιμή του χρόνου εξόδου T της κίνησης Brown από μια περιοχή της Sn. Υπολογίζονται επίσης οι πιθανότητες εξόδου και οι ροπογεννήτριες συναρτήσεις του χρόνου εξόδου T. Στο τέλος του κεφαλάιου 3 αποδεικνύουμε την αρχή της ανακλάσεως (Reflection Principle) για τον υπολογισμό της συνάρτησης κατανομής διαφόρων χρόνων εξόδου T από την Sn. Επίσης δίνονται και εφαρμογές της αρχής αυτής. Στο τέταρτο και τελευταίο κεφάλαιο της διατριβής κάνουμε χρήση του ορισμού της ανακλώμενης κίνησης Brown Yt και του συνοριακού τοπικού χρόνου συνόρου Lt της Yt ενός δοσμένου συνόρου ενός συνόλου D. Συγκεκριμένα η διάχυση συμπεριφέρεται σαν την κίνηση Brown στην Sn στο εσωτερικό του D , αλλά ανακλάται πίσω στο D όταν φτάνει στο συνορό του. Υπολογίζουμε τέλος την ροπογεννήτρια συνάρτηση του LT, όπου Τ είναι ο χρόνος εξόδου της Yt από ένα δοσμένο υποσύνολο της Sn. Στο πρώτο κεφάλαιο προσαρμόστηκαν και εξιδεικεύτηκαν διάφοροι γενικοί ορισμοί και σχετικά εργαλεία για τα παραπάνω υπό θεώρηση προβλήματα.
Ο γλυπτός διάκοσμος των λουτρών και των οικιών - επαύλεων κατά την αρχαιότητα
Authors: Περβολαράκη Ειρήνη
Published: September 2021

Οι συνθήκες της σωματικής καθαριότητας στην ελληνική αρχαιότητα εμφανίζουν μια μεγάλη ποικιλία από εποχή σε εποχή. Στην αρχή οι φυσικές πηγές αποτελούσαν χώρους προσωπικής καθαριότητας, αλλά σταδιακά αντικαταστάθηκαν από τα δημόσια λουτρά, τα οποία γνώρισαν ιδιαίτερη εξέλιξη κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Η διακόσμηση των λουτρών ήταν ιδιαίτερα πλούσια και εξυπηρετούσε και αυτή με τη σειρά της στη χαλάρωση των λουομένων. Η εσωτερική διακόσμηση περιελάμβανε πολύχρωμα μάρμαρα, τοιχογραφίες και ψηφιδωτά με μυθολογικά ή θαλάσσια θέματα, περίτεχνους εσωτερικούς αρχιτεκτονικούς διακόσμους και γλυπτά. Όπως ακριβώς ο αρχιτεκτονικός τύπος των λουτρών απέκτησε σταδιακά την οριστική του μορφή, κατ’ ανάλογο τρόπο η διακόσμησή τους με γλυπτά χαρακτηρίζεται από μια μακρά εξέλιξη. Στην αρχή αφορούσε μεμονωμένα γλυπτά, τα οποία όμως σταδιακά εντάχθηκαν σε ένα συγκεκριμένο διακοσμητικό πρόγραμμα. Ο γλυπτός διάκοσμος έδωσε νέες διαστάσεις στη συμβολή των λουτρών στη καθημερινή ζωή των κατοίκων. Αφ’ ενός αντικατοπτρίζει τη σημασία της γλυπτικής, ιδιαίτερα κατά την αυτοκρατορική εποχή, αφ’ ετέρου αποδεικνύει ότι μέσα από τον συγκεκριμένο διάκοσμο προβάλλονται οι κοινωνικές προσδοκίες των ιδρυτών και των επισκεπτών. Ανάλογη εξέλιξη παρουσιάζουν και οι οικίες των αρχαίων ελληνικών πόλεων. Στα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια η κοινωνία προβάλλεται στην αρχιτεκτονική με τους ναούς και τα δημόσια κτίρια, ενώ οι κατοικίες μένουν ταπεινές και άσημες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι πολίτες απασχολημένοι όλη μέρα με τα ζητήματα της πόλης στην αγορά έδιναν ελάχιστη σημασία στην αισθητική διαμόρφωση των κατοικιών τους. Κατά τα τέλη του 5ου και κυρίως στις αρχές του 4ου αιώνος π.Χ. αρχίζει να παρατηρείται μια μεταβολή. Οι οικίες διακοσμούνται με τοιχογραφίες και ψηφιδωτά, ενώ γλυπτά στολίζουν τις αυλές και τα δωμάτια. Μερικές φορές μάλιστα η πολυτέλεια των ιδιωτικών οικιών ξεπερνά την πολυτέλεια μερικών δημοσίων κτιρίων. Το φαινόμενο αυτό είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνικής αλλαγής, η οποία χαρακτηρίζεται από την επιθυμία για ευμάρεια και πλούσια ιδιωτική ζωή, τάση που παρατηρείται περισσότερο στα ελληνιστικά χρόνια και φθάνει στο αποκορύφωμά της κατά τη ρωμαϊκή εποχή με τις πολυτελείς επαύλεις. Τα μαρμάρινα γλυπτά που εμφανίζονται στον ύστερο 5ο αιώνα συμβάλλουν στον εξευγενισμό της ιδιωτικής κατοικίας. Οι μετέπειτα σύνθετες αρχιτεκτονικές μορφές, οι πρωτότυπες διατάξεις και η ακολουθία κάποιων στοιχείων της προοπτικής συμβάλλουν στην αξιοποίηση ενός σημαντικού γλυπτού διακόσμου. Επιπλέον το παιχνίδι του φωτός με τη σκιά, που διαφέρει από το ένα επίπεδο στο άλλο, καθιστά κατανοητή τη διακοσμητική λειτουργία της γλυπτικής που προορίζεται για τις οικίες. Ο γλυπτός διάκοσμος των οικιών και των επαύλεων δεν αντανακλά απλώς τον πλούτο και την κοινωνική θέση του ιδιοκτήτη. Αποτελούσε το μέσον για την ενίσχυση της θέσης του, καθώς δεν εξέφραζε την ταυτότητα του ιδιοκτήτη, αλλά την επιθυμία του να προβληθεί στη τοπική κοινωνία.
Ασυμμετρία των συγκρούσεων
Authors: Μπλάτσος Ιωάννης
Published: September 2021

Οι αντιλήψεις των μελών των εργασιακών ομάδων σχετικά με το βαθμό ύπαρξης συγκρούσεων, ενδέχεται να διαφέρουν. Μία από τις αδυναμίες της παρελθούσας έρευνας σχετικά με την έννοια της σύγκρουσης, είναι ότι στηρίζεται συχνά στην υπόθεση πως όλα τα μέλη της ομάδας αντιλαμβάνονται τον ίδιο βαθμό της σύγκρουσης, παραμελώντας την άποψη ότι τα μέλη μπορεί να έχουν διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με το βαθμό της σύγκρουσης που υφίσταται στην ομάδα τους. Για την αντιμετώπιση αυτών των αδυναμιών, η συγκεκριμένη έρευνα εστιάζει στην μελέτη των διαφορετικών αντιλήψεων σχετικά με την έννοια της σύγκρουσης, και πως αυτές οι διαφορετικές αντιλήψεις επιδρούν και διαμορφώνουν σημαντικές πτυχές και μεταβλητές τόσο των ομάδων όσο και των ατόμων. Η συγκεκριμένη έρευνα εξετάζει δύο πτυχές της έννοιας της ασυμμετρίας των συγκρούσεων και πιο συγκεκριμένα: την ασυμμετρία των συγκρούσεων σε ομαδικό επίπεδο και την ασυμμετρία των συγκρούσεων σε ατομικό επίπεδο.Πέραν όμως από την εξέταση της ασυμμετρίας των συγκρούσεων ως φαινόμενο ξεχωριστό, μία ακόμα αδυναμία της μέχρι τώρα έρευνας είναι η μελέτη της έννοιας της σύγκρουσης και της ασυμμετρίας των συγκρούσεων σε πολλαπλά επίπεδα. Πιο συγκεκριμένα, ελάχιστες έρευνες στο χώρο των συγκρούσεων έχουν μελετήσει την επίδραση των ομαδικών μεταβλητών σε επιμέρους ατομικές μεταβλητές. Μία ακόμα αδυναμία στο χώρο των συγκρούσεων και της ασυμμετρίας των συγκρούσεων, είναι η έρευνα σε πραγματικές εργασιακές ομάδες στο χώρο εργασίας τους. Οι περισσότερες μέχρι τώρα έρευνες έχουν ασχοληθεί με πειραματικές μεθόδους έρευνας.Η συγκεκριμένη έρευνα κατ’ αρχήν εξετάζει πώς η ομαδική και ατομική ασυμμετρία σχετικά με τις αντιλήψεις περί συγκρούσεων σε ομάδες επηρεάζουν τις μεταβλητές αποτελεσμάτων και πιο συγκεκριμένα, την απόδοση, την ικανοποίηση, και τις οργανωσιακές συμπεριφορές τόσο προς τα άτομα όσο και προς τον οργανισμό. Πέραν όμως από την εξέταση της ασυμμετρίας των συγκρούσεων σχετικά με τις μεταβλητές αποτελεσμάτων, η έρευνα επίσης εξέτασε τους αιτιακούς παράγοντες που επιδρούν στην ατομική ασυμμετρία των συγκρούσεων, τους παράγοντες που ενδέχεται να μεσολαβούν της σχέσης μεταξύ της ατομικής ασυμμετρίας των συγκρούσεων και των αποτελεσμάτων καθώς και τους παράγοντες που ενδέχεται να διαμορφώνουν ή και να μετριάζουν την επίδραση της ασυμμετρίας των συγκρούσεων στα αποτελέσματα των ομάδων (ομαδικό επίπεδο).Προκειμένου για τη διερεύνηση του ερωτήματος, η μελέτη στηρίζεται στη χρήση μικτών μεθόδων έρευνας και πιο συγκεκριμένα στην χρήση ποιοτικής και ποσοτικής έρευνας. Η συλλογή των δεδομένων έγινε μεταξύ του 2014-2015. Σε αυτό το διάστημα διεξήχθηκαν 17 ημι-δομημένες συνεντεύξεις με μέλη πραγματικών εργασιακών ομάδων, τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Γερμανία, ούτως ώστε να συμπεριληφθούν τυχόν πολιτισμικές διαφορές. Επίσης συγκεντρώθηκαν στοιχεία από συνολικά 84 ομάδες εργασίες, οι οποίες περιλάμβαναν 336 άτομα.
Η κινητική του οξυγόνου κατά την υπομέγιστη σταθερού έργου καρδιοαναπνευστική κόπωση σε ενήλικες ασθενείς με κυστική ίνωση
Authors: Αρμενιάκου Ελένη
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν η διερεύνηση της κινητικής του οξυγόνου κατά την υπομέγιστη σταθερού έργου καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) σε ενήλικες ασθενείς με κυστική ίνωση και η ενδεχόμενη συσχέτισή της με την βαρύτητα της νόσου.Μελετήθηκαν 14 ασθενείς με κυστική ίνωση (8 άνδρες και 6 γυναίκες, ηλικίας 22 ± 4 ετών) και 10 υγιείς (5 άνδρες και 5 γυναίκες, ηλικίας 29 ± 4 ετών).Όλοι οι συμμετέχοντες υπεβλήθησαν σε μέγιστη και σε υπομέγιστη σταθερού έργου ΚΑΔΚ σε κυκλοεργόμετρο καθώς επίσης και σε σπιρομέτρηση κατά την ηρεμία και πριν την έναρξη της κόπωσης. Μετρήθηκε η κατανάλωση οξυγόνου (VO2), η παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα (VCO2), και ο αερισμός (VE) με την μέθοδο αναπνοή-αναπνοή. Υπολογίστηκαν η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου (VO2 peak), το αναερόβιο κατώφλι (AT), η κλίση της καμπύλης κατανάλωσης του οξυγόνου (VO2/t slope) κατά την πρώιμη φάση της ανάκαμψης και η κλίση VE/VCO2 κατά την μέγιστη ΚΑΔΚ.H φάση Ι της κινητικής οξυγόνου κατά την υπομέγιστη σταθερού έργου ΚΑΔΚ εκτιμήθηκε από τον χρόνο t από την έναρξη της άσκησης μέχρι την εμφάνιση μείωσης του αναπνευστικού πηλίκου, ενώ η φάση ΙΙ εκτιμήθηκε από την σταθερά χρόνου τau της μονοεκθετικής καμπύλης από το τέλος της φάσης Ι έως την σταθερή κατάσταση. Για την εκτίμηση της βαρύτητας της νόσου χρησιμοποιήθηκαν ο FEV1 (% προβλ.), η VO2peak, και η κλίμακα Schwachman (SS).Βασικό εύρημα της μελέτης ήταν ότι κατά την υπομέγιστη ΚΑΔΚ παρατηρήθηκε μια στατιστικά σημαντική παράταση της σταθεράς χρόνου (τau) της φάσης ΙΙ στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς και με τιμές (42.3 ± 21.5 vs 29.3 ± 6.4, p=0.049) Αντίθετα, η καρδιοδυναμική φάση Ι αν και ελαφρώς παρατεταμένη στους ασθενείς μας, αυτή η παράταση δεν ήταν στατιστικά σημαντική (29.4±10.2 vs 23.5±6.3 sec; p=0.1).Επίσης, σημειώθηκε μια στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση ανάμεσα στο τau και το FEV1 (%προβλ.) (r=-0.77, p=0.001), το VO2peak (l/min) (r=-0.53, p=0.049), την κλίση της ανάκαμψης της μέγιστης δοκιμασίας κοπώσεως VO2/t (r=-0.58, p=0.031), και της κλίμακας (SS) (r=-0.80, p=0.001). Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι η τau είναι σημαντική ανεξάρτητη μεταβλητή που μπορεί να προβλέψει το VO2peak.Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η παρατεταμένη κινητική οξυγόνου της φάσης ΙΙ της υπομέγιστης σταθερού έργου ΚΑΔΚ συσχετίζεται με την βαρύτητα της νόσου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόβλεψή της.
Essays on social security and pension systems
Authors: Θωμαϊδου Φωτεινή
Published: September 2021

Η διατριβή διερευνά τις επιπτώσεις συγκεκριμένων εξωγενών παραμέτρων του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην ευημερία των ατόμων, σε μια οικονομία αλληλεπικαλυπτόμενων γενεών, όπου η προσφορά εργασίας είναι αρχικά ανελαστική. Υποθέτουμε ετερογένεια δεξιοτήτων, έτσι ώστε τα άτομα αυτής της οικονομίας να διακρίνονται σε δύο ομάδες: χαμηλότερων και υψηλότερων δεξιοτήτων. Τα άτομα χαμηλότερων δεξιοτήτων λαμβάνουν συμπληρωματική σύνταξη. Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης έχει τρεις εξωγενείς παραμέτρους: το ποσοστό παροχών, το ποσοστό εισφορών και την παράμετρο χρηματοδότησης που αντιπροσωπεύει το κεφαλαιοποιητικό τμήμα του συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται οι συνθήκες ισορροπίας των συνολικών εισφορών και παροχών, προκειμένου να βρεθεί η συμπληρωματική σύνταξη ισορροπίας, ως συνάρτηση των εξωγενών παραμέτρων. Η συμπληρωματική σύνταξη μπορεί να είναι αναλογική του μισθού ή ένα κατ' αποκοπή ποσό. Εξετάζονται και συγκρίνονται οι επιπτώσεις των τριών εξωγενών παραμέτρων στις ακόλουθες τέσσερις περιπτώσεις: στην ευημερία των ατόμων χαμηλότερων και υψηλότερων δεξιοτήτων, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η συμπληρωματική σύνταξη είναι αναλογική του μισθού και όταν είναι ένα κατ' αποκοπή ποσό. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όταν η προσφορά εργασίας είναι ανελαστική, ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουμε τη συμπληρωματική σύνταξη δεν επηρεάζει την ευημερία των ατόμων. Ωστόσο, οι τρεις εξωγενείς παράμετροι επηρεάζουν διαφορετικά την ευημερία των ατόμων χαμηλότερων και υψηλότερων δεξιοτήτων (αντίστοιχα χαμηλότερου και υψηλότερου μισθού), διότι για τους τελευταίους πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη τις έμμεσες επιπτώσεις στην ευημερία τους, μέσω της συμπληρωματικής σύνταξης. Στη συνέχεια, επεκτείνω το παραμετρικό υπόδειγμα, εισάγοντας ελεύθερο χρόνο και επιτρέποντας στην προσφορά εργασίας να είναι ενδογενής μεταβλητή. Διαπιστώνεται ότι, όταν η προσφορά εργασίας είναι ενδογενής, οι επιδράσεις των αλλαγών των παραμέτρων της κοινωνικής ασφάλισης στην ευημερία των ατόμων είναι οι ίδιες για τα άτομα υψηλότερου μισθού, όπως στην περίπτωση της ανελαστικής προσφοράς εργασίας. Ωστόσο, διαφοροποιούνται για τα άτομα υψηλότερου μισθού, στην περίπτωση που η συμπληρωματική σύνταξη είναι ένα κατ 'αποκοπή ποσό, λόγω των έμμεσων επιπτώσεων που έχει στην προσφορά εργασίας. Τέλος, αναπτύσσω ένα μοντέλο αυτόματης εγγραφής εργαζομένων σε ένα προεπιλεγμένο χαρτοφυλάκιο συνταξιοδότησης μιας επιχείρησης. Υποθέτουμε ετερογένεια ως προς την αποστροφή απέναντι στον κίνδυνο και κατασκευάζουμε μια συνάρτηση απώλειας ευημερίας, η οποία και ελαχιστοποιείται, προκειμένου να επιλεγεί η βέλτιστη κατανομή του προεπιλεγμένου χαρτοφυλακίου. Κάτω από διαφορετικές εκφράσεις της απόκλισης ευημερίας, καταλήγουμε σε διαφορετικές βέλτιστες κατανομές στο προεπιλεγμένο χαρτοφυλάκιο. Εκφραζόμενο σε τετραγωνική μορφή, το πρόβλημα ελαχιστοποίησης της απόκλισης ευημερίας υποδηλώνει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ετερογένεια στις προτιμήσεις αποστροφής του κινδύνου, τόσο πιο συντηρητικό θα είναι το βέλτιστο προεπιλεγμένο χαρτοφυλάκιο.