Χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και μυοπάθεια σκελετικού μυός
Authors: Τζάνης Γεώργιος 
Published: August 2021

Εισαγωγή: Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (ΧΚΑ) παρουσιάζουν διαταραχές των σκελετικών μυών, που σχετίζονται με δυσμενή πρόγνωση. Η άσκηση ασκεί ευεργετική επίδραση στους μυς. Υποθέσαμε πως η περιφερική μυοπάθεια ασθενών με ΧΚΑ θα μπορούσε να αναστραφεί με ένα πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης, ενώ, στην τελικού σταδίου ΧΚΑ η εμφύτευση αντλίας υποβοήθησης αριστεράς κοιλίας (ΑΥΑΚ) θα μπορούσε να έχει επιπρόσθετα οφέλη. Υλικό και Μέθοδοι: Οκτώ διαδοχικοί ασθενείς με ΧΚΑ (6 άρρενες, 45±15 ετών) συμμετείχαν στο πρώτο σκέλος της μελέτης, μετά από τοποθέτηση ΑΥΑΚ. Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης (ΚΑΔΚ) και εκτίμηση των αναπνευστικών μυών στο 1ο, 3ο, και 6ο μήνα, μετά τη τοποθέτηση της ΑΥΑΚ. Το δεύτερο σκέλος της μελέτης αποτέλεσαν 13 άρρενες ασθενείς με ΧΚΑ (ηλικία: 51±13 έτη, BMI: 27±4 kg/m2), οι οποίοι συμμετείχαν, μετά από τυχαιοποίηση, σε πρόγραμμα αποκατάστασης, σε κυκλοεργόμετρο (36 συνεδρίες, 3 φορές την εβδομάδα). Έξι ασθενείς ασκήθηκαν σε 4 κύκλους υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης (διάρκεια 28 λεπτά) και 7 ασθενείς σε 2 κύκλους διαλειμματικής άσκησης (διάρκεια 14 λεπτά) σε συνδυασμό με ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης (14 λεπτά). Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε ΚΑΔΚ και βιοψία του τετρακέφαλου μηριαίου πριν και μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Αξιολογήθηκαν οι βασικές παράμετροι της εργοσπιρομετρίας. Η παθολογοανατομική ανάλυση των μυοβιοψιών περιελάμβανε: τύπο μυϊκών ινών, το εμβαδό εγκάρσιας διατομής και την τριχοειδική αγγείωση τους. Η έκφραση των ισομορφών του ινσουλινομιμητικού αυξητικού παράγοντα-1 (IGF-1), δηλ., IGF-1Ea, IGF-1Eb και IGF-1Ec, καθώς και του υποδοχέα (IGF-1R) μελετήθηκαν με ημιποσοτική-real-time-PCR.Αποτελέσματα: Η ισχύς των αναπνευστικών μυών αυξήθηκε μετά την εμφύτευση της LVAD (από 59±19 σε 93±20, cmH2O, p<0,05). Επίσης, οι ασθενείς παρουσίασαν αύξηση της αερόβιας ικανότητας. Στους ασθενείς, που συμμετείχαν σε τρίμηνο πρόγραμμα αποκατάστασης, παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση της αερόβιας ικανότητας. Το εμβαδό εγκάρσιας διατομής των μυϊκών ινών αυξήθηκε κατά 10% (από 4479±1020 σε 4922±1001μm2, p<0,001). Ειδικότερα από 4646±880 σε 5292±798μm2, στην ομάδα διαλειμματικής άσκησης και από 4265±1198 σε 4525±1155μm2 στην ομάδα συνδυασμένης άσκησης (εμφανίζοντας σημαντική μεταβολή μεταξύ ομάδων p<0,05). Oι ίνες τύπου Ι αυξήθηκαν από 42±10 σε 51±7% (p<0,001) και τα τριχοειδή ανά μυϊκή ίνα κατά 24% (από 1,27±0,22 σε 1,57±0,41, p=0,005). Η έκφραση των IGF-1Ea, IGF-1Eb και IGF-1Ec αυξήθηκε μετά το πρόγραμμα άσκησης (πολλαπλάσια μεταβολή σε σύγκριση με τα προασκησιακά επίπεδα: 1,7±0,8; p=0,01, 1,5±0,8; p=0,03 και 2,0±1,3; p=0,02, αντιστοίχως) χωρίς μεταβολή της έκφρασης του IGF-1R. H αύξηση της εγκάρσιας διατομής των μυϊκών ινών συσχετίστηκε με την αύξηση της έκφρασης των ισομορφών IGF-1Eα (r=0,62, p=0,02) και IGF-1Εb (r=0,65, p=0,02). Συμπεράσματα: Η ΑΥΑΚ προκαλεί προοδευτική βελτίωση της λειτουργίας των αναπνευστικών μυών, υποδηλώνοντας πιθανή αντιστροφή της μυοπάθειας των αναπνευστικών μυών των ασθενών με τελικού σταδίου ΧΚΑ. Η διαλειμματική άσκηση αναστρέφει τη περιφερική μυοπάθεια στη ΧΚΑ. Οι ευεργετικές επιδράσεις της άσκησης στο μυϊκό ιστό πιθανώς να συνδέονται με την επαγωγή της έκφρασης των ισομορφών του αυξητικού παράγοντα IGF-1 στους ασκηθέντες μυς.