bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Καθορισμός εγχειρητικής τεχνικής της λαπαροσκοπικής, διά χειρός υποβοηθούμενης, ολικής γαστρεκτομής
Authors: Μουδατσάκης Νικόλαος
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της πειραματικής αυτής μελέτης είναι ο καθορισμός της εγχειρητικής τεχνικής της λαπαροσκοπικής δια χειρός υποβοηθούμενης ολικής γαστρεκτομής. Υλικό – Μέθοδος: Για το πείραμα χρησιμοποιήθηκαν 12 χοίροι. Στα πειραματόζωα δόθηκε ενδοτραχειακή γενική αναισθησία. Στα πρώτα 6 πειραματόζωα εφαρμόσθηκαν τεχνικές που ήδη έχουν παρουσιαστεί στη βιβλιογραφία, καθώς και παραλλαγές τους, ενώ στα υπόλοιπα 6 σχεδιάσθηκε, εφαρμόσθηκε και ελέγχθηκε μια νέα, εντελώς πρωτότυπη τεχνική δια χειρός υποβοηθουμένης ολικής γαστρεκτομής. Συγκεκριμένα, μετά από υπερομφάλιο τομή 6 εκατοστών, τοποθετείται η συσκευή εισόδου της (αριστεράς) χειρός του χειρουργού, ενώ περίπου 10 εκατοστά υπομφάλια και σε απόσταση 6-8 εκατοστών αριστερά της μέσης γραμμής, τοποθετείται τροκάρ 5/10 mm για την είσοδο της κάμερας. Στην μεσοκλειδική γραμμή αριστερά και 5 εκατοστά κάτωθεν του πλευρικού τόξου, τοποθετείται τροκάρ 5/12 mm που αποτελεί το κανάλι εργασίας ενώ σε αντίστοιχη θέση δεξιά τοποθετείται τροκάρ 5 mm για την λαβίδα συλλήψεως του δεξιού οδηγού ράμματος του οισοφάγου. Τέλος, στην προσθία μασχαλιαία γραμμή δεξιά και αμέσως κάτωθεν του πλευρικού τόξου τοποθετείται τροκάρ 10 mm για την είσοδο του απωθητήρος σπλάγχνων και σε αντίστοιχο θέση αριστερά τροκάρ 5 mm για την λαβίδα συλλήψεως του αριστερού οδηγού ράμματος του διατμηθέντος οισοφάγου. Διατέμνεται ο γαστροσπληνικός και οι βραχείες γαστρικές, παρασκευάζεται και διατέμνεται το δωδεκαδάκτυλο, αναγνωρίζονται και διατέμνονται τα πνευμονογαστρικά νεύρα και τελικώς διατέμνεται ο οισοφάγος. Τελευταίες απολινώνονται η δεξιά και η αριστερά γαστρική αρτηρία και ο στόμαχος, ελεύθερος πλέον, εξάγεται δια της υπερομφαλίου τομής, με άρση του πνευμοπεριτοναίου. Στην συνέχεια, κατασκευάζεται εξωκοιλιακώς έλικα νήστιδος κατά roux’n’y. Η τελική αποκατάσταση της συνεχείας του πεπτικού γίνεται με τελικοπλαγία εντερο-οισοφαγική αναστόμωση με χρήση κυκλικού αναστομωτήρος. Αποτελέσματα: Η προτεινομένη τεχνική, στο μεγαλύτερο μέρος της, είναι παρεμφερής με την ανοικτή μέθοδο, κάτι που συμβάλλει, όχι μόνο στην καλύτερη και ταχύτερη εκμάθηση της μεθόδου, αλλά και στην πλήρη ογκολογική εκτομή του πάσχοντος στομάχου. Επίσης η μέθοδος είναι ασφαλής, τόσον όσον αφορά τις διεγχειρητικές (εμφανείς ή λανθάνουσες) κακώσεις, όσο και τις αναστομώσεις. Είναι ευχερής στην εκμάθησή της και ως προς την επαναληψιμότητα της προτεινόμενης τεχνικής θα πρέπει να αναφερθεί ότι τα τεθέντα χειρουργικά βήματα ακολουθήθηκαν ευχερώς και χωρίς πρόβλημα σε όλες τις επεμβάσεις. Συμπεράσματα: Η μέθοδος της δια χειρός υποβοηθουμένης ολικής γαστρεκτομής που περιγράψαμε, είναι ασφαλής, επαρκής, ευχερής και επαναλήψιμος. Αρχικά θεωρούμε ότι η μέθοδος μπορεί να έχει πλήρη εφαρμογή σε καλοήθεις παθήσεις ενώ, μετά την απόκτηση ικανής εμπειρίας, μπορεί να επεκταθεί και σε επιλεγμένες (αρχικώς) περιπτώσεις κακοήθων όγκων του στομάχου. Όταν αποκτηθεί εμπειρία, η μέθοδος μπορεί να έχει σχεδόν καθολική εφαρμογή στην χειρουργική του στομάχου.
Πανελλήνια επιδημιολογική μελέτη φυσικής λοίμωξης από ανεμευλογιά σε φυσιολογικά παιδιά πριν την εφαρμογή του μαζικού εμβολιασμού
Authors: Κατσαφάδου Αλεξάνδρα
Published: January 2014

Περιγράφονται τα επιδημιολογικά στοιχεία ανεμευλογιάς σε Πανελλήνιο δείγμα παιδιών πρώτης σχολικής ηλικίας (Α΄ δημοτικού) και πριν την εφηβεία (ΣΤ΄ δημοτικού). Συμπληρώθηκαν ερωτηματολόγια από τους γονείς των μαθητών στα οποία καταγράφηκαν δημογραφικά στοιχεία, ιστορικό νόσησης από ανεμευλογιά ή και νοσηλεία λόγω επιπλοκών ανεμευλογιάς, ιστορικό εμφάνισης έρπητα ζωστήρα, η σειρά γέννησης και η ηλικία έναρξης παιδικού σταθμού. Αναλύθηκαν 70.226 ερωτηματολόγια: 48,45% αφορούσαν παιδιά της Α’ Δημοτικού και 51,55% παιδιά της ΣΤ’ Δημοτικού. Ιστορικό νόσησης από ανεμευλογιά είχε το 63,64% των μαθητών της Α’ τάξης και 78,58% των μαθητών της ΣΤ’ τάξης. Η μέση ηλικία νόσησης ήταν 4,04 και 5,48 έτη αντίστοιχα (p<0,001). Τα παιδια που παρακολούθησαν παιδικο σταθμο ή είχαν μεγαλύτερα αδέλφια νόσησαν σε μικρότερη ηλίκια (p<0,001). Συμπερασματικά ,από τα στοιχεία της μελέτης φαίνεται ότι η αύξηση του ποσοστού των παιδιών που πηγαίνουν παιδικό σταθμό έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση της μέσης ηλικίας εμφάνισης της νόσου, όπου οι επιπλοκές εμφανίζονται πιο συχνά , γι’ αυτό είναι απαραίτητη η στήριξη του μαζικού εμβολιασμού έναντι της ανεμευλογιάς. Το πιο σημαντικό στοιχείο που αναδεικνύει η μελέτη μας είναι ότι μεγάλο ποσοστό των εφήβων είναι ευπαθής στην ανεμευλογιά και έχει ανάγκη άμεσης εμβολιαστικής κάλυψης. Επίσης, η πολύ χαμηλή προγνωστική αξία του ορολογικού ελέγχου στα παιδιά με ενδοοικογενειακή έκθεση, υποδηλώνει ότι ο ορολογικός έλεγχος πριν τον εμβολιασμό είναι δικαιολογημένός σε αυτή την υποομάδα παιδιών. Με βάση τα στοιχεία μας, ο εμβολιασμός πρέπει να προσφέρεται σε όλους τους έφηβους, με εξαίρεση τους έφηβους με ενδοοικογενειακή έκθεση που πρέπει πρώτα να υποβληθούν σε ορολογικό έλεγχο.
Μέθοδος πρόβλεψης δύσκολου αεραγωγού σε παιδιά νηπιακής και σχολικής ηλικίας
Authors: Παπαδάτος Ανδρέας
Published: January 2014

Καθοριστικό παράγοντα επιτυχίας μιας χειρουργικής επέμβασης αποτελεί η επίτευξη κατάλληλης και επαρκούς αναισθησίας, η οποία θα διασφαλίσει στον χειρουργό την δυνατότητα αποτελεσματικής αντιμετώπισης του προβλήματος του ασθενούς. Η επιτυχής αναισθησία προϋποθέτει, τόσο την επίτευξη της αναισθητοποίησης του ασθενούς για όσο χρονικό διάστημα απαιτεί η χειρουργική επέμβαση, όσο και την αποφυγή πρόκλησης βλαβών στον ασθενή. Σε κάθε περίπτωση οι τυχόν δυσκολίες της διασωλήνωσης του ασθενούς (εμφάνιση δύσκολου αεραγωγού) επιτείνουν τους κινδύνους δημιουργίας ανεπιθύμητων προβλημάτων. Η διεθνής εμπειρία, μάλιστα, έχει καταλήξει ότι η κατάλληλη προετοιμασία για την αντιμετώπιση της δύσκολης διασωλήνωσης / δύσκολου αεραγωγού είναι δυνατόν να περιορίσει σημαντικά τους κινδύνους και τις αρνητικές επιπτώσεις. Κατά συνέπεια ο Αναισθησιολόγος θα πρέπει να μεριμνά για την αποτελεσματική πρόγνωση του δύσκολου αεραγωγού / δύσκολης διασωλήνωσης, ώστε να εξασφαλίζει την διαθεσιμότητα του απαραίτητου προσωπικού και εξοπλισμού για την με επιτυχία διεκπεραίωση της αναισθησίας και της ολοκλήρωσης της επέμβασης. Ειδικότερα στα παιδιά, τα προβλήματα και οι επιπτώσεις της δύσκολης διασωλήνωσης είναι δυνατόν να έχουν ιδιαίτερα αρνητικά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα, τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά τους και οι συνήθεις παθήσεις / συμπτώματα του στοματοφάρυγγα / αναπνευστικού συστήματος, σε συνδυασμό με την μεγαλύτερη κατανάλωση οξυγόνου, γεγονός, που επιταχύνει την υποξαιμία, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για υψηλότερης επικινδυνότητας καταστάσεις, σε περίπτωση αδυναμίας αποτελεσματικού χειρισμού του αεραγωγού / της διασωλήνωσης. Επιπρόσθέτα, η χαμηλότερη σε απόλυτο αριθμό λειτουργική υπολειπόμενη χωρητικότητα (Λ.Υ.Χ.) επισπεύδει την εμφάνιση της υποξαιμίας και θέτει πολύ γρήγορα σε κίνδυνο, ακόμη και την ζωή του παιδιού - ασθενούς. Ως εκ τούτου, η επιτυχής πρόγνωση της δύσκολης διασωλήνωσης στα παιδιά και η κατάλληλη σχετική προετοιμασία για την αντιμετώπιση της, αποκτά κρίσιμη σημασία για τον αναισθησιολόγο. Η παρούσα μελέτη έχει ως σκοπό την διαμόρφωση μιας κατάλληλα δομημένης μεθοδολογίας κλινικής εξέτασης, η οποία να παρέχει με υψηλή αξιοπιστία την δυνατότητα πρόγνωσης της δύσκολης διασωλήνωσης στα παιδιά. Προς τον σκοπό αυτό επιλέχθηκε ένα σύνολο από κατάλληλες παραμέτρους / δείκτες που αφορούν σε δημογραφικά χαρακτηριστικά, επισκοπικά ευρήματα του στοματοφάρυγγα και σωματομετρικά χαρακτηριστικά παιδιών ασθενών. .....................................................................................................
Η μελέτη των μεταβολών της εντερικής διαπερατότητας σε ασθενείς με μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις
Authors: Αγγέλη Παναγιώτα
Published: January 2014

Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα η αύξηση της εντερικής διαπερατότητας ενοχοποιείται στην παθογένεια της μετεγχειρητικής σήψης. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ερυθροποιητίνη (ΕPO) και o σακχαρομύκητας boulardii (S.b) εμφανίζουν αντιφλεγμονώδη δραστηριότητα και σταθεροποιούν τον κυτταροσκελετό, προστατεύοντας τον εντερικό φραγμό. Ο σκοπός της τυχαιοποιημένης αυτής μελέτης είναι να καθορίσει την προφυλακτική δράση της ΕPO και του S.b. στην εντερική διαπερατότητα μετά από μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις της κοιλίας. Είκοσι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις κοιλίας τυχαιοποιήθηκαν σε τρεις ομάδες: στην ομάδα που έλαβε ΕPO δυο ημέρες πριν την επέμβαση, την προεγχειρητική και την πρώτη μετεγχειρητική ημέρα σε δόση 40.000 IU EPO/ ημέρα από του στόματος (επτά ασθενείς), στην ομάδα του S.b που έλαβε τις αντίστοιχες ημέρες από του στόματος 56,5mg S.b Χ 3/ημέρα (επτά ασθενείς) και στην ομάδα ελέγχου (έξι ασθενείς). H εντερική διαπερατότητα υπολογίστηκε βάση του λόγου λακτουλόζη/μαννιτόλη ούρων και πραγματοποιήθηκε τρεις ημέρες προ της επέμβασης καθώς και τις μετεγχειρητικές ημέρες 3, 6 και 8. Στην ομάδα του σακχαρομύκητα η μέση μεταβολή της διαπερατότητας μειώθηκε στατιστικά σημαντικά την τρίτη μετεγχειρητική ημέρα σε σχέση με τις προεγχειρητικές τιμές (p=0,03). Ομοίως στην ομάδα της ΕPO η μέση μεταβολή της διαπερατότητας μειώθηκε την όγδοη ημέρα σε στατιστικά σημαντικά επίπεδα σε σχέση με την ομάδα ελέγχου ( p=0,02) και με τις προεγχειρητικές τιμές ( p=0,03). Η πρώιμη προφυλακτική δράση του σακχαρομύκητα μπορεί να αποδοθεί στην αντιφλεγμονώδη δράση του ή στην αλληλεπίδραση του με την ακτίνη, ενώ η απουσία ευεργετικής επίδρασης την έκτη και όγδοη ημέρα μπορεί απλώς να αντανακλά ένα δοσοεξαρτώμενο τρόπο δράσης. Η καθυστερημένη έναρξη δράσης της EPO υποδηλώνει τροφική ή αγγειογόνο δράση και χρονοεξαρτώμενο τρόπο δράσης. Ελπίζουμε ότι τα αποτελέσματα αυτά θα επιβεβαιωθούν στο μέλλον σε μεγαλύτερες μελέτες.
Χημειοπροφύλαξη με μοξιφλοξασίνη σε πειραματική ενδοκαρδίτιδα αορτικής βαλβίδας από streptococcus oralis
Authors: Σακκά Βησσαρία
Published: January 2014

Objectives: Studies related to the prophylactic efficacy of newer fluoroquinolones against infective endocarditis are scarce. The aim of this study was to evaluate the efficacy of moxifloxacin, a quinolone active in vitro against Gram-positive cocci, in preventing streptococcal aortic valve endocarditis. Methods: Non-bacterial thrombotic endocarditis of the aortic valve was induced in rabbits by the insertion of a polyethylene catheter. Twenty-four hours later, rabbits were randomly assigned to a control group, and groups receiving either a single dose of moxifloxacin (15 mg/kg, intravenously), or two doses of ampicillin (40 mg/kg, intravenously), 2 h apart. Ampicillin and moxifloxacin were administered 0,5 and 1 h, respectively, prior to the intravenous inoculation of 107 CFU of Streptococcus oralis. The rabbits were sacrificed 3 days after bacterial challenge and vegetations were cultured quantitatively. Results: Seventeen out of 18 (94%) of the control animals developed infected vegetations. In rabbits challenged with this very high inoculum, moxifloxacin and ampicillin prevented endocarditis in 81% (p < 0.001 versus controls) and in 50% (p = 0,022 versus controls) of animals, respectively. The difference between ampicillin and moxifloxacin was not statistically significant (p = 0.128) (Fisher exact test). The mean ± SD bacterial densities in vegetations from rabbits infected (in log10CFU/g) were: Controls 9,28 ± 0,95a (n=17), ampicillin 7,78 ± 2,07b (n=7) and, moxifloxacin 8,38 ± 0,77c (n=3). Statitics: a vs b: p=0,065 (ns), a vs c: p=0,491 (ns) (Kruskal-Wallis test). Moxifloxacin levels at 1, 2, 4, 8 and 24 h post-dosing were (mean ± SD): 3,45±0,8 mg/L (n=13), 2,42±0,66 mg/L (n=14), 1,2±0,46 mg/L (n=13), 0,28±0,11 mg/L (n=13) and undetectable (n=6), respectively. Ampicillin levels at 0,5, 1, 2 h after the first dose and 2 h after the second dose were (mean ± SD): 9,56±3,72 mg/L, 3,24±1,19 mg/L, 0,58±0,48 mg/L, 0,73±0,47 mg/L, respectively (n=15). Conclusions: Moxifloxacin was at least as effective as ampicillin in preventing streptococcal endocarditis.
Μελέτη της φορείας ανθεκτικών στελεχών STR. Pneumoniae στην πενικιλλίνη και σε άλλες ομάδες αντιβιοτικών, σε παιδιά βρεφονηπιακών σταθμών του Νομού Αττικής
Authors: Βολονάκη Αικατερίνη
Published: January 2014

Σκοπός της μελέτης μας ήταν η επιδημιολογική επιτήρηση της αντιμικροβιακής αντοχής του πνευμονιοκόκκου της κοινότητας, η διερεύνηση των μηχανισμών αντοχής στις μακρολίδες και ο έλεγχος των επικρατέστερων αποικιζόντων οροτύπων S. pneumoniae στο Νομό Αττικής. Κατά τους χειμερινούς μήνες του 2003 απομονώθηκαν 485 στελέχη S.pneumoniae από καλλιέργεια ρινοφαρυγγικού επιχρίσματος 1396 υγιών παιδιών του νομού Αττικής που παρακολουθούσαν πρόγραμμα παιδικών σταθμών. Οι MICs για την πενικιλλίνη, την ερυθρομυκίνη, την κεφουροξίμη, την κεφτριαξόνη, τη μοξιφλοξασίνη και τη λινεζολίδη προσδιορίστηκαν με Ε-test, ενώ για την τελιθρομυκίνη με την μέθοδο αραίωσης σε άγαρ σύμφωνα με την CLSI (πρώην NCCLS). Στα ανθεκτικά στην ερυθρομυκίνη στελέχη έγινε φαινοτυπικός (με δίσκους ερυθρομυκίνης, κλινδαμυκίνης και στρεπτογραμίνης Β) και γονοτυπικός (PCR με κατάλληλες εναρκτήριες αλληλουχίες) έλεγχος των μηχανισμών αντοχής. Στα ανθεκτικά στην πενικιλλίνη και στις μακρολίδες στελέχη έγινε προσδιορισμός των οροτύπων με τη μέθοδο εξοίδησης ελύτρου με σύστημα διαγνωστικών αντιορών (Statens Serum Institute). Τo ποσοστό ρινοφαρυγγικής φορείας ήταν 34,7%. Η συνολική αντοχή στην πενικιλλίνη ήταν 35% (ενδιάμεση 19%, υψηλή 16%), στην ερυθρομυκίνη 30%, στην κεφουροξίμη 22% . Στην κεφτριαξόνη υπήρξε ενδιάμεση ευαισθησία στο 1,5% των στελεχών. Δεν διαπιστώθηκε αντοχή στη μοξιφλοξασίνη, τη λινεζολίδη και την τελιθρομυκίνη. Οι φαινότυποι αντοχής κατανεμήθηκαν ως εξής: Μ-φαινότυπος στο 63,5% με παρουσία του mefE σε όλα τα στελέχη και cMLSB -φαινότυπος στο 38,3% με παρουσία του ermAM γονιδίου αποκλειστικά στο 97,82% και ταυτόχρονη ανεύρεση και του mefE στο 2,18% (3 στελέχη). Ο οροτυπικός έλεγχος των 138 ανθεκτικών στις μακρολίδες στελεχών κατέδειξε τους εξής οροτύπους: 1 (1,45%), 6 (33%), 8 (4%), 14 (11%), 19 (27,5%), 23 (8,7%), ενώ των ανθεκτικών στην πενικιλλίνη στελεχών: 6 (20,9%), 9 (10,7%), 14 (4,4%), 15 (5,7%), 19 (28,5%) και 23 (12%). Διαπιστώθηκε αύξηση των ποσοστών αντοχής σε σχέση με μελέτη του 2000 που διενεργήθηκε σε παιδικούς σταθμούς του Ν. Αττικής κατά τους χειμερινούς μήνες και σε ανάλογες ηλικίες παιδιών. Η αντοχή στην πενικιλλίνη ανήλθε στο 16% έναντι 2,4% το 2000 και στην ερυθρομυκίνη στο 30% έναντι του 23% το 2000. Φάνηκε επίσης, η επικράτηση του Μ φαινοτύπου αντοχής στις μακρολίδες, σε αντίθεση με προηγούμενες αναφορές στη νοτιοδυτική Ελλάδα και την Ευρώπη όπου επικρατεί ο MLSB φαινότυπος. Για πρώτη φορά στον Ελλαδικό χώρο απομονώθηκαν στελέχη με διπλό γονότυπο αντοχής στις μακρολίδες (1% των στελεχών). Φαίνεται πως το 23δύναμο εμβόλιο καλύπτει το 94% όλων των ανθεκτικών στελεχών που μελετήθηκαν οροτυπικά, ενώ το 7δύναμο το 82% των ανθεκτικών στις μακρολίδες και το 78% των ανθεκτικών στην πενικιλλίνη .
Διαφορική διάγνωση της άσηπτης νέκρωσης της κεφαλής του μηριαίου οστού από την παροδική οστεοπόρωση του ισχύου με βάση τη διαφορά οστικής πυκνότητας μεταξύ των δύο ισχίων
Authors: Σαμδάνης Βασίλειος
Published: January 2014

Η παροδική οστεοπόρωση του ισχίου καθώς και η οστεονέκρωση της κεφαλής του μηριαίου οστού αποτελούν δύο διακριτές παθολογικές οντότητες με πολλά κοινά σημεία όσον αφορά την κλινική τους εικόνα, αλλά εκ διαμέτρου αντίθετη εξέλιξη και πρόγνωση. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ο προσδιορισμός των διαφορών της οστικής μεταλλικής πυκνότητας μεταξύ πάσχοντος και υγιούς ισχίου σε ασθενείς με παροδική οστεοπόρωση του ισχίου και σε ασθενείς με οστεονέκρωση της κεφαλής του μηριαίου οστού, καθώς και η διερεύνηση της δυνατότητας διαφορικής διάγνωσης των δύο νοσημάτων με βάση τη διαφοροποίηση των προαναφερόμενων παραμέτρων όπως αυτές μετρώνται στον αυχένα και το μείζονα τροχαντήρα των μηριαίων οστών. Στη μελέτη εισήχθησαν 27 ασθενείς με οξεία εμφάνιση άλγους στο ισχίο, οι οποίοι υπεβλήθησαν σε μέτρηση οστικής πυκνότητας με μέθοδο DEXA αμφοτερόπλευρα στα ισχία και εν συνεχεία σε απεικονιστική εξέταση με μαγνητικό συντονισμό(MRI πυέλου-ισχίων). Ακολούθως οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για χρονικό διάστημα 6-24 μηνών και κατόπιν υπεβλήθησαν σε επαναληπτικό έλεγχο με μαγνητικό συντονισμό (MRI πυέλου-ισχίων). Με βάση τα αποτελέσματα και του επαναληπτικού ελέγχου με MRI, ετέθη η διάγνωση της παροδικής οστεοπόρωσης του ισχίου σε 18 ασθενείς και αντίστοιχα η διάγνωση της οστεονέκρωσης της κεφαλής του μηριαίου οστού σε 9 ασθενείς. Από τα αποτελέσματα των μετρήσεων οστικής πυκνότητας υπολογίστηκε ο μέσος όρος της διαφοράς οστικής πυκνότητας μεταξύ πάσχοντος και υγιούς ισχίου για τους ασθενείς των δύο ομάδων, τόσο για την περιοχή του αυχένα, όσο και για την περιοχή του μείζονα τροχαντήρα των μηριαίων οστών. Η δυνατότητα διαφορικής διάγνωσης διερευνήθηκε με το σχηματισμό καμπυλών ROC (receiver operating curves) προς προσδιορισμό της ακρίβειας και αντίστοιχα της ευαισθησίας της μεθόδου. Από τα αποτελέσματα προέκυψαν: Το 94.4% των ασθενών με παροδική οστεοπόρωση του ισχίου παρουσίασαν χαμηλότερες τιμές οστικής πυκνότητας στον αυχένα του πάσχοντος μηριαίου οστού συγκριτικά με υγιές (μέση διαφορά 11.98%), ενώ αντίθετα στο 88.9% των ασθενών με οστεονέκρωση της μηριαίας κεφαλής η οστική πυκνότητα στον αυχένα του πάσχοντος μηριαίου οστού ήταν μεγαλύτερη της αντίστοιχης στον αυχένα του υγιούς (μέση διαφορά οστικής πυκνότητας 5.86%). Σχηματίζοντας τις καμπύλες ROC προέκυψε ότι ποσοστιαία διαφορά της τάξης ≥ 0.44% υπέρ του αυχένα του υγιούς μηριαίου οστού είναι ενδεικτική παροδικής οστεοπόρωσης με ευαισθησία 94.4% και ειδικότητα 88.9%. Συμπερασματικά, η αμφοτερόπλευρη μέτρηση οστικής πυκνότητας συνεπικουρεί στη διαφορική διάγνωση μεταξύ παροδικής οστεοπόρωσης του ισχίου και οστεονέκρωσης της μηριαίας κεφαλής με ικανοποιητικά ποσοστά ευαισθησίας και ειδικότητας.
Ανατομική και απεικονιστική μελέτη των δερματικών διατιτρώντων κλάδων της πρόσθιας κνημιαίας αρτηρίας
Authors: Παναγιωτόπουλος Κωνσταντίνος
Published: January 2014

Υπόβαθρο: Οι τραυματικές ή τροφικές βλάβες των μαλακών ιστών του κάτω άκρου είναι συχνά πολύ δύσκολο να διαχειριστούν, ειδικά στο περιφερικό τριτημόριο. Οι δερμοπεριτονιακοί κρημνοί είναι μια σχετικά απλή εναλλακτική λύση για την κάλυψη των μικρού και μεσαίου μεγέθους βλαβών του κάτω άκρου. Ο στόχος αυτής της μελέτης είναι να ερευνηθεί η κατανομή των δερμοπεριτονιακών κλάδων της πρόσθιας κνημιαίας αρτηρίας και οι πιθανές κλινικές εφαρμογές τους. Μέθοδοι: Η ανατομική μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 50 φρέσκα ενήλικα πτωματικά παρασκεύασματα. Χρησιμοποιώντας τα χρωματισμένα υλικά αντίθεσης, η θέση των δερμοπεριτονιακών κλάδων που προέρχονται από την πρόσθια κνημιαία αρτηρία, χαρτογραφήθηκε. Αυτά τα ευρύματα συγκρίθηκαν έπειτα με τα στοιχεία της υπερηχογραφικής μελέτης (CDI) σε 20 ζωντανούς εθελοντές. Αποτελέσματα: Οι δερμοπεριτονιακοί κλάδοι της πρόσθιας κνημιαίας αρτηρίας ακολουθούν ένα συγκεκριμένο σχέδιο κατανομής σε όλο το κάτω άκρο (Διαφράγματα Ι, ΙΙ & ΙΙΙ). Στο περιφερικό τμήμα, βρήκαμε σχετικά λιγότερους κλάδους. Υπήρξε μια στατιστικά οριακή διαφορά μεταξύ των πτωματικών και των απεικονιστικών στοιχείων, για κλάδους με διάμετρο ?1χιλ. Ο μέσος αριθμός δερμοπεριτονιακών κλάδων της πρόσθιας κνημιαίας αρτηρίας στις ανατομικές παρασκευές ήταν 6.6±2.4, ενώ η CDI αποκάλυψε 8.2±3.2 κλάδους στους ζωντανούς εθελοντές (p=0.053). Σε πέντε περιοχές του κάτω άκρου, υπάρχει πιθανότητα >50%, να εντοπιστεί δερμοπεριτονιακός κλάδος με διάμετρο ?1χιλ. Ανατομικές μελέτες για μια δερματική περιοχή 5εκ. επάνω από τον έξω σφυρό, και 10εκ. στο πλάτος, αποκάλυψε 6.1±2.2 δερμοπεριτονιακούς κλάδους (διακύμανση από 4 έως 12). Συμπεράσματα: Η υπερηχογραφική εξέταση (CDI), σε συνδυασμό με τη γνώση των ανατομικών λεπτομερειών, είναι ένα αξιόπιστο εργαλείο για τον προεγχειρητικό προσδιορισμό δερμοπεριτονιακών κλάδων 1χιλ. ή και μεγαλύτερης διαμέτρου, παρέχοντας κατά συνέπεια κρίσιμες πληροφορίες για τον προγραμματισμό και τη παρασκευή ασφαλών δερμοπεριτονιακών κρημνών στο κάτω άκρο. Επιπλέον, σύμφωνα με την ανατομική μελέτη μας, ένας νέος εγκάρσιος δερμοπεριτονιακός κρημνός (τύπου Β σύμφωνα με την ταξινόμηση Νahai?Mathes), που βρίσκεται στο περιφερικό τριτημόριο του κάτω άκρου και βασίζεται σε δερμοπεριτονιακούς κλάδους της πρόσθιας κνημιαίας αρτηρίας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για την κάλυψη επιλεγμένων βλαβών του περιφερικού τρίτου του κάτω άκρου.
Μελέτη της μεταφοράς της γλυκόζης στα λευκά αιμοσφαίρια και στην έκφραση των υποδοχέων της λιπονεκτίνης στα περιφερικά μονοκύτταρα και συσχέτιση με το μεταβολισμό, την παραγωγή κυτταροκινών και κλινικούς δείκτες ινσουλινοαντοχής και αθηρωμάτωσης
Authors: Κόλλιας Αναστάσιος
Published: January 2014

Εισαγωγή: Τα λευκά αιμοσφαίρια διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις ανοσολογικές και φλεγμονώδεις διεργασίες. Παρά το γεγονός ότι οι λειτουργίες τους είναι ουσιώδεις για την άμυνα του ξενιστή, ενέχουν κεντρικό ρόλο και στην ανάπτυξη φλεγμονωδών και αθηρωματογόνων διεργασιών. Βασικό χαρακτηριστικό αυτών των κυττάρων στη διάρκεια της ανοσολογικής απάντησης είναι η αυξημένη χρησιμοποίηση γλυκόζης. Το γεγονός αυτό ενδέχεται να έχει σημασία για την ομοιοστασία της γλυκόζης, ιδιαίτερα αφού έχει αναφερθεί ότι η ινσουλίνη τροποποιεί το μεταβολισμό και τη λειτουργία τους. Επιπλέον, τα κύτταρα αυτά και ειδικότερα τα μονοκύτταρα αποτελούν στόχο δράσης ορμονών όπως η λιπονεκτίνη που έχει αντι-φλεγμονώδη και αντι-αθηρωματογόνο δράση. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθεί: (1) η έκφραση των μεταφορέων γλυκόζης (GLUT) και η μεταφορά γλυκόζης στους υποπληθυσμούς των λευκών αιμοσφαιρίων, σε κατάσταση ηρεμίας αλλά και σε κατάσταση ενεργοποίησης, καθώς επίσης και η δράση της ινσουλίνης στην έκφραση των GLUT μεταφορέων στα κύτταρα αυτά, (2) οι διαταραχές στην έκφραση των GLUT μεταφορέων και στη δράση της ινσουλίνης και του IGF-I στα μονοκύτταρα σε καταστάσεις ινσουλινοαντίστασης όπως στην παχυσαρκία και στις θυρεοειδοπάθειες, (3) η έκφραση των υποδοχέων της λιπονεκτίνης στα μονοκύτταρα και η ρύθμισή τους σε καταστάσεις ινσουλινοαντίστασης και αθηρωμάτωσης. Υλικό-Μέθοδοι: Για τη μελέτη της έκφρασης των GLUT μεταφορέων και της μεταφοράς της γλυκόζης αίμα λήφθηκε από 27 υγιείς εθελοντές, 6 ασθενείς με παχυσαρκία, 10 ασθενείς με πρωτοπαθή υπερθυρεοειδισμό και 12 ασθενείς με πρωτοπαθή υποθυρεοειδισμό. Οι υποπληθυσμοί των λευκών αιμοσφαιρίων απομονώθηκαν με ανοσομαγνητικό διαχωρισμό, ενώ η έκφραση των GLUT μεταφορέων και της μεταφοράς γλυκόζης μελετήθηκε με κυτταρομετρία ροής. Για τη μελέτη της έκφρασης των υποδοχέων της λιπονεκτίνης, μονοκύτταρα απομονώθηκαν από 55 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε στεφανιογραφία. Η έκφραση σε επίπεδο mRNA και πρωτεΐνης μελετήθηκε με την τεχνική της real-time PCR και της κυτταρομετρίας ροής αντίστοιχα. Αποτελέσματα: (1) Όλοι οι υποπληθυσμοί των λευκών αιμοσφαιρίων παρουσίαζαν έκφραση των GLUT1, GLUT3 και GLUT4 ισομορφών στην πλασματική τους μεμβράνη. Σε κατάσταση ηρεμίας τα μονοκύτταρα και τα Β-λεμφοκύτταρα εμφάνιζαν αύξηση των επιφανειακών GLUT3 και GLUT4 παρουσία φυσιολογικών συγκεντρώσεων ινσουλίνης. Σε κατάσταση ενεργοποίησης όλα τα κύτταρα παρουσίαζαν αύξηση της έκφρασης των GLUT ισομορφών στην πλασματική τους μεμβράνη. ...................................................................................................................
Η σημασία της αγγειοποιητίνης-2 στο σηπτικό σύνδρομο
Authors: Κρανιδιώτη Χαρίκλεια
Published: January 2014

Σκοπός της παρούσης μελέτης είναι να διερευνήσει τη συμμετοχή της Αng 2 στη σηπτική διεργασία και το ρόλο των μονοκυττάρων, ως τόπο παραγωγής της στη σήψη. Η συγκέντρωση της Ang 2 εκτιμήθηκε στον ορό και στα υπερκείμενα των μονοκυττάρων 90 ασθενών με πνευμονία του αναπνευστήρα. Μονοκύτταρα 17 υγιών εθελοντών ενεργοποιήθηκαν με ορό σηπτικών ασθενών με την παρουσία ή την απουσία ποικίλων ανασταλτών ενδοκυττάριων οδών. Επιπλέον εκτιμήθηκε η γονιδιακή έκφραση της Αng 2 μετά την ενεργοποίηση των κυττάρων. Τα επίπεδα της Αng 2 ήταν υψηλότερα στον ορό των ασθενών με σηπτική καταπληξία σε σχέση με αυτά των ασθενών με απλή ή σοβαρή σήψη και των υγιών εθελοντών. Επίπεδα ορού υψηλότερα από 9700 pg/ml συνοδεύονταν από 3. 254 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για θάνατο (p=0.033). Η παραγωγή Αng 2 από τα μονοκύτταρα σηπτικών ασθενών ήταν ελαφρώς μειωμένη μετά την ενεργοπίηση με ενδοτοξίνη LPS από E.coli Ο55: Β5. Η απελευθέρωση Αng 2 από τα μονοκύτταρα υγιών ενεργοποιήθηκε με τον ορό ασθενών με σηπτική καταπληξία, αλλά όχι με τον ορό μη σηπτικών ασθενών (p=0.016). Η απελευθέρωση μειώθηκε με την προσθήκη ενδοτοξίνης LPS, αυξήθηκε με την παρουσία ανταγωνιστή TLR4 και μειώθηκε με αντίσωμα anti-TNF. Τα αντίγραφα RNA των PBMCs μετά την ενεργοποίηση με ορό ασθενών με σηπτική καταπληξία ήταν υψηλότερα από εκείνα μετά την ενεργοποίηση με LPS. Συμπεραίνεται ότι η Αng 2 αυξάνεται στον ορό ασθενών με σηπτική καταπληξία και η αύξηση αυτή σχετίζεται με κακή πρόγνωση. Φαίνεται ότι ένας παράγοντας μπορεί να κυκλοφορεί στον ορό ασθενών με σηπτική καταπληξία που ενεργοποιεί την έκφραση του γονιδίου και επομένως την παραγωγή Αng 2 από τα μονοκύτταρα. Οι TLR4 και TNFα τροποποιούν αυτήν την παραγωγή της Αng 2.
Συγκριτική μελέτη καρκινικών δεικτών μεταξύ συστηματικής και πυλαίας κυκλοφορίας σε ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου
Authors: Ματθαίου Σπυρίδων
Published: January 2014

Σκοπός: Το γονίδιο ΚiSS-1 εντοπίζεται στο χρωμόσωμα 1. Συνδεδεμένο με τον υποδοχέα του AXOR12 (GPR54 ή hOT7T175), έχει βρεθεί ότι ασκεί ισχυρή αντιμεταστατική δράση σε πολλά είδη κακοήθων νεοπλασιών. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να μελετήσει την κλινική σημασία των επιπέδων συγκέντρωσης του γονιδίου KiSS-1 στη συστηματική και πυλαία κυκλοφορία, καθώς και της ιστικής έκφρασης των γονιδίων KiSS-1 και AXOR12 σε ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου. Υλικό - Μέθοδος: Μελετήθηκαν αρχικά 16 ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου, εκ των οποίων οι 8 με ηπατικές μεταστάσεις και εν συνεχεία 53 ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου όλων των σταδίων (κατά Dukes και Astler-Coller) και 21 περιπτώσεις ηπατικών μεταστάσεων. Η έκφραση των πρωτεινών KiSS-1 και ΑΧΟR12 μελετήθηκε με μέθοδο ΕLISA και με ανοσοϊστοχημική μέθοδο με τη χρήση κατάλληλων αντισωμάτων. Στη στατιστική ανάλυση που ακολούθησε, συσχετίστηκαν τα ποσοστά έκφρασης των KiSS-1 και AXOR12 με τους κλινικοπαθολογικούς χαρακτήρες της νόσου και την επιβίωση των ασθενών. Αποτελέσματα: Όσον αφορά τη συγκέντρωση του γονιδίου KiSS-1 στη συστηματική και στη πυλαία κυκλοφορία (αιματολογική έκφραση), δεν διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική σχέση αυτής με το στάδιο του όγκου και την επιβίωση των ασθενών. Όσον αφορά την ιστική έκφραση των γονιδίων KiSS-1 και AXOR12, υψηλή έκφραση του KiSS-1 ανευρέθει στο 67,9% και του ΑΧΟR12 στο 58,5% για τις περιπτώσεις του πρωτοπαθούς όγκου,ενώ για τις περιπτώσεις με τις μεταστάσεις στο 64,9% και 43,2% αντίστοιχα. Υψηλή έκφραση του ΑΧΟR12, στατιστικώς σημαντική, παρατηρήθηκε στο στάδιο D κατά Dukes και Αstler-Coller, στον πρωτοπαθή όγκο σε σύγκριση με τις μεταστάσεις και στα στάδια Τ3 και Τ4, ενώ υψηλή έκφραση του KiSS-1 στις περιπτώσεις θετικών λεμφαδενικών μεταστάσεων, καλής διαφοροποίησης του όγκου και στο στάδιο Β1 κατά Αstler-Coller συγκριτικά με το Β2. Η επιβίωση ήταν σημαντικά μεγαλύτερη για τις περιπτώσεις με υψηλή έκφραση του ΑΧΟR12 (μέσος χρόνος επιβίωσης έως και 49,6 μήνες, p=0,004) απ΄ ότι του KiSS-1 (20,9 μήνες) με πιθανότητα επιβίωσης στα τρία έτη έως και 77,8%. Οι ασθενείς με υψηλή έκφραση του AXOR12 είχαν έως και 68% μικρότερο κίνδυνο θανάτου σε σχέση με τους ασθενείς με χαμηλή έκφραση του. Συμπεράσματα: Σε ασθενείς με καρκίνο παχέος εντέρου και σε αυτούς με ηπατικές μεταστάσεις από καρκίνο παχέος εντέρου, η υψηλή έκφραση του AXOR12 σχετίζεται με αυξημένη επιβίωση και θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ανεξάρτητος προγνωστικός παράγων επιβίωσης. Η επιβίωση δε διαφέρει σημαντικά ανάλογα με την έκφραση του ΚiSS-1 και είναι ανεξάρτητη των επιπέδων συγκέντρωσής του στη συστηματική και πυλαία κυκλοφορία
Προγνωστικοί παράγοντες σε προχωρημένο καρκίνο του στομάχου
Authors: Φαρμακίδης Αλέξανδρος
Published: January 2014

ΣΚΟΠΟΣ Οι περισσότεροι ασθενείς με καρκίνο του στομάχου κατά τη στιγμή της διάγνωσης έχουν τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο, παρά τις προηγμένες διαγνωστικές μεθόδους. Στους ασθενείς με ανεγχείρητη νόσο κατά τη διάγνωση και σε εκείνους που η νόσος υποτροπιάζει μετά από πρωτογενή θεραπεία, η νόσος θεωρείται μη ιάσιμη και η θεραπεία είναι παρηγορητική. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση πιθανών προγνωστικών παραγόντων επιβίωσης σε αυτούς τους ασθενείς. ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ Μελετήθηκαν αναδρομικά 311 ασθενείς σε υλικό αρχείου και εξετάστηκαν 19 προγνωστικές παράμετροι (δημογραφικές και κλινικές παράμετροι, βιοχημικοί δείκτες και θεραπευτικές μέθοδοι). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Σε πολυπαραγοντική ανάλυση οι παράμετροι που ευνοούσαν την ανταπόκριση στη θεραπεία ήταν η μικρή ηλικία, οι λεμφαδενικές μεταστάσεις, η απουσία ηπατικών μεταστάσεων, η καλή γενική σωματική κατάσταση (Performance status), τα φυσιολογικά επίπεδα CA19.9, LDH και αλβουμίνης. Παράγοντες που επηρέαζαν δυσμενώς την επιβίωση ήταν οι ηπατικές μεταστάσεις, η τοπική υποτροπή, οι κοιλιακές και περιτοναϊκές μεταστάσεις, το μειωμένο Performance Status, τα αυξημένα επίπεδα CA19.9 και LDH, η μετάγγιση αίματος και η απώλεια βάρους >10%. Οι παράμετροι που επηρέαζαν δυσμενώς τόσο την ανταπόκριση στη θεραπεία όσο και την επιβίωση ήταν η ύπαρξη ηπατικών μεταστάσεων, το μειωμένο Performance Status, τα υψηλά επίπεδα του δείκτη CA19.9 και της LDH. Οι παράγοντες αυτοί σε συνδυασμό είναι στοιχεία πολύ προχωρημένης νόσου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Καθορίσαμε τους παράγοντες που σχετίζονται με την επιβίωση ασθενών με μεταστατικό, ανεγχείρητο καρκίνο του στομάχου υπό χημειοθεραπεία. Καταλήγουμε ότι οι σημαντικότεροι παράγοντες που ευνοούν την επιβίωση και την ανταπόκριση στη θεραπεία είναι τα φυσιολογικά επίπεδα LDH και CA19.9, η καλή γενική σωματική κατάσταση και η απουσία ηπατικών μεταστάσεων.
Μελέτη μηχανισμών αποικοδόμησης οργανοχλωριωμένων ρύπων
Authors: Αντωναράκη Σταματία
Published: January 2014

Στην παρούσα Διδακτορική Διατριβή μελετήθηκε ο μηχανισμός αποικοδόμησης διαφόρων οργανοχλωριωμένων ρύπων, τόσο φωτολυτικά παρουσία Η2Ο2 όσο και φωτοκαταλυτικά παρουσία της πολυοξομεταλλικής ένωσης H3PW12O40 (ΠΟΜ). Επίσης, πραγματοποιήθηκε σύγκριση των πειραματικών αποτελεσμάτων για τα δύο αυτά συστήματα με σκοπό την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με το μηχανισμό δράσης τους. Κατά την αποικοδόμηση και των δεκαεννέα ισομερών των χλωροφαινολών, τόσο φωτολυτικά παρουσία Η2Ο2, όσο και φωτοκαταλυτικά παρουσία ΠΟΜ, προέκυψε ότι σημαντικό ρόλο στην αποικοδόμησή τους έχει ο αριθμός και η θέση των χλωρίων στον αρωματικό δακτύλιο. Μεγαλύτερο ρόλο στην αποικοδόμηση των μόνο-, δι- και τριχλωροφαινολών, σε σχέση με την αρχική ταχύτητα αποικοδόμησης, έχει η θέση των χλωρίων στον αρωματικό δακτύλιο, παρά ο αριθμός τους. Έτσι, η αποικοδόμηση των χλωροφαινολών επιταχύνεται όταν τα χλώρια βρίσκονται σε μέτα θέση απ’ ότι σε όρθο ή πάρα θέση στον δακτυλίου. Στις τετραχλωροφαινόλες και την πενταχλωροφαινόλη φαίνεται να παίζει σημαντικότερο ρόλο ο αριθμός των χλωρίων. Η πενταχλωροφαινόλη με τον δακτύλιο πλήρως υποκατεστημένο με χλώρια παρουσιάζει την μικρότερη ταχύτητα αποικοδόμησης. Η ταυτοποίηση των ενδιάμεσων προϊόντων της 2,4,6-τριχλωροφαινόλης επιτρέπει την παρακολούθηση των σταδίων που ακολουθούνται κατά την διάρκεια της φωτοξείδωσης. Τα στάδια αυτά είναι υδροξυλίωση, αντικατάσταση χλωρίου από ρίζες ΟΗ, άνοιγμα του αρωματικού δακτυλίου, σχηματισμός καρβοξυλικών οξέων και μετατροπή τους σε CO2, Cl- και H2O. Κατά την φωτοκατάλυση του lindane με ΠΟΜ αποικοδομείται πλήρως, μέσω σχηματισμού πληθώρας ενδιάμεσων προϊόντων. Τα ενδιάμεσα αυτά προϊόντα κατατάσσονται σε τέσσερις κατηγορίες και συγκεκριμένα: αρωματικές ενώσεις, μη αρωματικές κυκλικές ενώσεις, αλειφατικές ενώσεις και τέλος προϊόντα συμπύκνωσης. Ο μηχανισμός αποικοδόμησής του είναι πολύπλοκος και περιλαμβάνει οξειδωτικά στάδια και αναγωγικά στάδια. Τα συγκρίσιμα αποτελέσματα που προκύπτουν για τα δύο συστήματα, Η2Ο2 και ΠΟΜ, είναι μία επιπλέον ένδειξη ότι ο μηχανισμός αποικοδόμησης πραγματοποιείται με τον ίδιο τρόπο. Συγκεκριμένα, οι πολύ δραστικές ρίζες ΟΗ είναι κυρίως αυτές που συμβάλλουν στην αποικοδόμηση του υποστρώματος και σε πολύ μικρότερο βαθμό η απ’ ευθείας αντίδραση της διεγερμένης ΠΟΜ με το υπόστρωμα. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγούν και τα αποτελέσματα πειραμάτων που έγιναν με χρήση δεσμευτών ριζών .ΟΗ. Τέλος, ενθαρρυντικά είναι τα αποτελέσματα της φωτοκαταλυτικής αποικοδόμησης ανθεκτικών οργανικών ρύπων παρουσία H3PW12O40 με εκθεσή τους στο ηλιακό φως.
Η προγνωστική αξία της ηπαρινάσης (heparanase) στο διηθητικό καρκίνωμα του τραχήλου της μήτρας
Authors: Βαρχαλαμά Ευγενία
Published: January 2014

Η επίπτωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας τις τελευταίες δεκαετίες έχει μειωθεί δραματικά μετά την καθιέρωση της κυτταρολογικής εξέτασης ως μέθοδο μαζικού ελέγχου. Παρ’ όλα αυτά παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας παγκοσμίως. Η διήθηση του καρκινικού κυττάρου και η ακόλουθη μετάσταση του μέσω των αγγείων και λεμφαγγείων αποτελούν σημαντικά βήματα της καρκινικής εξέλιξης. Η Ηπαρινάση είναι μία ενδογλυκουρονιδάση, διασπά τις Ηπαριν-Θειικο-Πρωτεογλυκάνες που είναι σημαντικά συστατικά της εξωκυττάριας ουσίας και της κυτταρικής επιφάνειας. Είναι γνωστό ότι η ηπαρινάση εμπλέκεται σε φαινόμενα όπως φλεγμονή, κυτταρική διήθηση, αγγειογένεση και καρκινική μετάσταση. Έχει τεκμηριωθεί η υπερέκφραση της σε πολλούς τύπους καρκίνων στον άνθρωπο. Στην παρούσα διατριβή, μελετήσαμε την έκφραση του mRNA της Ηπαρινάσης σε φυσιολογικό τραχηλικό ιστό, σε τραχηλική ενδοεπιθηλιακή αλλοίωση και σε γυναίκες με διηθητικό καρκίνο τραχήλου μήτρας. Η έκφραση του γονιδίου της Ηπαρινάσης εξετάστηκε με τη μέθοδο της ποσοτικής σε πραγματικό χρόνο RT-PCR σε 28 δείγματα φυσιολογικού τραχηλικού ιστού, 26 με τραχηλική ενδοεπιθηλιακή αλλοίωση και 48 δείγματα διηθητικού καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Η τιμή έκφρασης του mRNA του ενζύμου ήταν διαφορετική στις τρεις ομάδες γυναικών, ήταν μικρότερη σ’ αυτές με φυσιολογικό τραχηλικό ιστό σε σχέση με τις υπόλοιπες (p=0,048). Επίσης υπήρχε μία βαθμιαία αύξηση της έκφρασης της Ηπαρινάσης με την πρόοδο από Χαμηλού βαθμού σε Υψηλού βαθμού τραχηλική ενδοεπιθηλιακή αλλοίωση (p=0,002). Στις περιπτώσεις με διηθητικό καρκίνο τραχήλου μήτρας βρέθηκε άμεση σχέση μεταξύ έκφρασης της Ηπαρινάσης και μέγεθος του όγκου (p=0,002). Στα περιστατικά που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση η έκφραση του mRNA της Ηπαρινάσης ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στις περιπτώσεις με μεγάλο όγκο (p=0,005) και με καρκινικά έμβολα στα λεμφαγγεία (p=0,044). Στην μελέτη μας, δεν βρήκαμε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ ολικής επιβίωσης και ελεύθερο νόσου διαστήματος με την έκφραση της Ηπαρινάσης (p=0,712 και p=0,396 αντίστοιχα). Τα παραπάνω αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι η Ηπαρινάση στο διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εμπλέκεται στην καρκινική ανάπτυξη, διήθηση, μετάσταση και αυτό την κάνει έναν ελκυστικό στόχο για τη δημιουργία νέων θεραπευτικών τεχνικών.
Ψυχοφυσιολογική και ψυχομετρική προσέγγιση εγκεφαλικής πλαγίωσης με την εφαρμογή της δοκιμασίας Hayling
Authors: Μπεράτης Ίων
Published: January 2014

Υφιστάμενη γνώση. Η δεξιοχειρία-αριστεροχειρία συνδέεται με την οργανωσιακή δομή του εγκεφάλου, αλλά η σχέση της με γνωστικούς μηχανισμούς έχει μόνο μερικώς διερευνηθεί. Σε μια σειρά ερευνών έχει διαπιστωθεί η σύνδεση μεταξύ δεξιοχειρίας-αριστεροχειρίας και εγκεφαλικής πλαγίωσης όσον αφορά την οργάνωση του γλωσσολογικού συστήματος, με προεκτάσεις στις επιτελικές λειτουργίες του εκτελεστικού ελέγχου. Όμως, η φύση της σύνδεσης αυτής δεν είναι πλήρως διευκρινισμένη. Ένα άλλο πεδίο της νευροψυχολογικής έρευνας, στο οποίο οι επιστημονικές παρατηρήσεις υποστηρίζουν τη σύνδεση του με τη διατομική διακύμανση που εμφανίζεται στα πρότυπα εγκεφαλικής οργάνωσης και λειτουργικότητας, αλλά και στη συνολικότερη λειτουργία του ατόμου, αποτελούν οι διαστάσεις προσωπικότητας, ιδιαίτερα όπως αυτές περιγράφονται από το μοντέλο του Eysenck. Σκοποί. Επειδή η δοκιμασία Stroop αξιολογεί παραμέτρους της εκτελεστικής λειτουργίας σε σχέση με λεκτικό υλικό, αποφασίσαμε να διερευνήσουμε της επίδραση της δεξιοχειρίας-αριστεροχειρίας στο διασπαστικό φαινόμενο Stroop. Επίσης, επειδή η δοκιμασία Hayling αποτελεί και αυτή λεκτική δοκιμασία εκτελεστικού ελέγχου αποφασίσαμε να διερευνήσουμε τα ηλεκτροεγκεφαλογραφικά πρότυπα που δημιουργούνται σε δεξιόχειρες και αριστερόχειρες στη συγκεκριμένη δοκιμασία κατά τη διάρκεια του προκλητού δυναμικού P50, το οποίο θεωρείται πως αντανακλά τη θαλαμοφλοιική δραστηριότητα. Επιπρόσθετα, διερευνάται και το ενδεχόμενο σύνδεσης μεταξύ των ηλεκτροεγκεφαλογραφικών προτύπων, όπως καταγράφονται από το προκλητό δυναμικό P50, κατά την εφαρμογή της δοκιμασίας Hayling και των διαστάσεων προσωπικότητας, όπως αξιολογούνται από το μοντέλο προσωπικότητας του Eysenck. Μέθοδος. Εφαρμόσαμε τη δοκιμασία Stroop σε 90 νέους ενήλικες με πανεπιστημιακή μόρφωση. Από αυτούς 47 (23 άρρενες) ήταν δεξιόχειρες και 43 (21 άρρενες) αριστερόχειρες. Η δεξιοχειρία-αριστεροχειρία των συμμετεχόντων εκτιμήθηκε με τη χρήση του ερωτηματολογίου δεξιοχειρίας-αριστεροχειρίας του Εδινβούργου (Edinburgh Handedness Inventory, EHI). Στη στατιστική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε εξαρτημένες μεταβλητές ήταν ο αριθμός των σωστών απαντήσεων στη συνθήκη ελέγχου της δοκιμασίας Stroop (SE), ο αριθμός των σωστών απαντήσεων στη πειραματική συνθήκη της δοκιμασίας Stroop (SΠ), και η σχετική ποσοστιαία μείωση μεταξύ των δύο ενοτήτων της δοκιμασίας (SM) [SM=(SE-SΠ)/SE X 100%]. Επίσης, σε 64 από τους αρχικά συμμετέχοντες στη μελέτη (31 δεξιόχειρες και 33 αριστερόχειρες, 17 άρρενες σε κάθε ομάδα) καταγράφηκαν τα προκλητά δυναμικά σε 26 ηλεκτρόδια κατά τη διάρκεια διεξαγωγής μιας τροποποιημένης μορφής της δοκιμασίας Hayling, ώστε να ικανοποιούνται τα κριτήρια που θέτει η ηλεκτροεγκεφαλογραφία. Οι διαστάσεις προσωπικότητας αξιολογήθηκαν με το ερωτηματολόγιο προσωπικότητας του Eysenck. ................
Παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση σε ασθενείς με πρωτοπαθή χολική κίρρωση και μη αλκοολική στεατοηπατίτιδα
Authors: Χρύσανθος Νικόλαος
Published: January 2014

Εισαγωγή-Σκοπός: Παρουσία θρομβοφιλικών παραγόντων έχει ανιχνευθεί συχνά σε ασθενείς με χρόνια ιογενή ηπατίτιδα και έχει συσχετισθεί με πιο σοβαρή ίνωση. Στην παρούσα μελέτη εκτιμήθηκε η συχνότητα θρομβοφιλικών παραγόντων στη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος (NAFLD) και την πρωτοπαθή χολική κίρρωση (PBC), η πιθανή συσχετισή τους με τη σοβαρότητα της ίνωσης και συγκρίθηκαν τα αποτελέσματα με τα αντίστοιχα ευρήματα σε ομάδα ασθενών με χρόνια ιογενή ηπατίτιδα. Μέθοδοι: Συμπεριλήφθηκαν 60 διαδοχικοί ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένη NAFLD και 19 ασθενείς με PBC και μια ομάδα 90 ασθενών με χρόνια ιογενή ηπατίτιδα Β (n=39) ή C (n=51). Οι θρομβοφιλικοί παράγοντες μετρήθηκαν την ημέρα της βιοψίας ήπατος. Αποτελέσματα: 37% και 12% των ασθενών με NAFLD είχαν τουλάχιστον 1 ή 2 θρομβοφιλικούς παράγοντες αντίστοιχα, λιγότερο συχνά όμως σε σχέση με τους ασθενείς με χρόνια ιογενή ηπατίτιδα (68% and 37% respectively, P?0.001). Μεταξύ των ασθενών με NAFLD, ³1 θρομβοφιλικός παράγων ήταν σημαντικά συχνότερος σε ασθενείς με μη αλκοολική στεατοηπατίτιδα (NASH) απ’ότι σε απλό λιπώδες ήπαρ [56% vs 8%, odds ratio (OR): 13.8 (2.8-67.4), P<0.001]. Στους ασθενείς με PBC, σπάνια ανευρέθησαν θρομβοφιλικοί παράγοντες (<6%), ενώ η παρουσία τους δεν σχετίστηκε με πιο σοβαρή ίνωση. Από την πολυκεντρική ανάλυση η NASH βρέθηκε να σχετίζεται ανεξάρτητα με μέτρια/σοβαρή στεάτωση (adjusted OR: 24,3, P=0.001) και παρουσία ³1 θρομβοφιλικού παράγοντα (adjusted OR: 38,7, P=0.002). Το στάδιο της ίνωσης ήταν χειρότερο σε ασθενείς με NASH και παρουσία θρομβοφιλικού παράγοντα. (2.5±1.1 vs 1.3±1.1, P=0.002). Συμπεράσματα: Θρομβοφιλικοί παράγοντες ανιχνεύονται συχνά σε ασθενείς με NAFLD και σπάνια σε ασθενείς με PBC. Ειδικότερα στους ασθενείς με NASH, η παρουσία παραγόντων κινδύνου για θρόμβωση σχετίζεται με πιο σοβαρή ίνωση, γεγονός που ίσως έχει ιδιαίτερη σημασία σε κλινικό επίπεδο, χωρίς ωστόσο να είναι σαφές αν πρόκειται για πρωτοπαθές ή δευτεροπαθές φαινόμενο.
Η προγνωστική σημασία της έκφρασης του παράγοντα Cullin (Cul-1-2) στον καρκίνο του παχέος εντέρου
Authors: Μιχαήλ Όθων
Published: January 2014

The cullin family of proteins is involved in the ubiquitin/mediated degradation of cell cycle regulators. The aim of this study was to examine immunohistochemically the expression of Cullin (CUL)-1 and -2 proteins in colon cancer tissue specimens in correlation with clinicopathological variables. CUL-1 and -2 protein expression was examined immunohistochemically on paraffin embedded tissue sections from 96 colon cancer cases. CUL-1 and -2 protein positivity, extent of expression (on a four step scale) and intensity (mild, moderate, intense) of staining were correlated with patients?age, gender and TNM stage, tumor histological grade, proliferative capacity (Ki-67 labeling index) and p53 protein expression. CUL-1 and CUL-2 proteins were widely expressed in colon cancer cases examined and were correlated with important clinicopathological variables. Cullins 1 and 2 were correlated with the presence of adenomatous polyps, vascular invasion and adenomatous polyps tumor origin. Both Cullins expressed strong statistical correlation with the mutated protein p53 from early carcinogenesis. Adenomatous polyps suggest a strong factor for colorectal tumor progression and the mutated protein p53 suggest a strong factor for genetically unstable cells, thus Cullin expression probably constitutes a negative prognostic factor for colorectal cancer. Further molecular and clinical studies are needed in order to delineate the clinical importance of these proteins in the managment of colon cancer patients.
Χαρακτηρισμός κλινικών στελεχών Gram-αρνητικών βακτηρίων με αντοχή στα β-λακταμικά αντιβιοτικά
Authors: Παπανικολάου Γενοβέφα-Άννα
Published: January 2014

Περιγράφουμε τις ιδιότητες και τη γενετική προέλευση της πρώτης πλασμιδιακής β-λακταμάσης τύπου ΑmpC. Η μελέτη μας έδειξε τη δυνατότητα των γονιδίων ampC να μεταφερθούν σε πλασμίδια και να εξαπλωθούν σε κλινικά στελέχη. Μελετήσαμε ενδονοσοκομειακά στελέχη Κ.pneumoniae από 11 ασθενείς του νοσοκομείου Miriam, RI, ΗΠΑ. Τα στελέχη ήταν ανθεκτικά στην αζτρεονάμη, κεφοταξίμη, κεφταζιδίμη, κεφτριαξόνη και α-μεθοξυ β-λακτάμες όπως η κεφμεταζόλη, η κεφοτετάνη, η κεφοξιτίνη και η μοξαλακτάμη. Η αντοχή οφειλόταν σε μια πλασμιδιακή β-λακταμάση που ονομάσαμε MIR-1. Υπό αυστηρές συνθήκες υβριδισμού, ανιχνευτές για τη TEM-1, SHV-1 και AmpC από E.coli δεν υβριδοποιηθήκαν με το γονίδιο MIR-1. Μια μερική αλληλουχία 150 βάσεων του γονιδίου αποδείχτηκε κατά 90% ταυτόσημη με την αλληλουχία της AmpC από το E.cloacae αλλά μονό κατά 71% ταυτόσημη με την AmpC του E.coli εξηγώντας τα αρνητικά αποτελέσματα υβριδισμού. In vitro η β-λακταμάση MIR-1 υδρολύει την κεφαλοθίνη και την κεφαλοριδίνη πιο αποτελεσματικά από την πενικιλίνη, την αμπικιλλίνη και την καρβενικιλλίνη. Το ποσοστό υδρόλυσης της κεφοταξίμης σχετικά με τη κεφαλοριδίνη είναι 10%. Αδρανοποίηση της κεφοξιτίνης πιστοποιήθηκε μονό με μια βιολογική μέθοδο. Οι συγκεντρώσεις αναστολέων των β-λακταμασών που απαιτούνται για την αναστολή της δραστικότητας της ΜΙR-1 είναι 50% και ήταν παρόμοιες με τις συγκεντρώσεις που απαιτούνται για τις χρωμοσωμικές β-λακταμάσες. Η προσθήκη κλαβουλανικού οξέος δεν αποκαθιστά την ευαισθησία στην κεφοξιτίνη. Η ΜΙR-1 δεν είναι επαγώγιμη παρουσία κεφοξιτίνης ή ιμιπενέμης. Ανάλυση του πλασμιδιακού DNA από τα κλινικά στελέχη K.pneumoniae έδειξε τη παρουσία διαφορετικών πλασμιδίων μεγέθους 40-60 Κb τα οποία υβριδοποιήθηκαν με ανιχνευτή το κλωνοποιημένο γονίδιο MIR-1. Η μελέτη μας ήταν η πρώτη περιγραφή χρωμοσωμικού μηχανισμού αντοχής εγκατεστημένου σε πλασμίδιο. Μετά τη περιγραφή της MIR-1 και την ευρεία διάδοση των μοριακών τεχνικών περιγράφηκαν πολλές πλασμιδιακές AmpC και καρμπαπενεμάσες. Τα ένζυμα αυτά διευρύνουν το φάσμα αντοχής στα β-λακταμικά αντιβιοτικά που μπορεί να εξαπλωθεί σε κλινικά στελέχη μέσω της διασποράς πλασμιδίων.
Χειρουργική ελάττωση του πνευμονικού όγκου στην αντιμετώπιση του πνευμονικού εμφυσήματος
Authors: Μπέης Ιωάννης
Published: January 2014

Σκοπός: Σκοπός της μελέτης μας είναι να παρουσιάσουμε ότι η χειρουργική ελάττωση του πνευμονικού όγκου βελτιώνει την δύσπνοια, την πνευμονική λειτουργία κ την ποιότητα ζωής σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς με σοβαρό πνευμονικό εμφύσημα. Υλικό-Μέθοδος: Από τον Ιανουάριο του 1995 έως το Μάιο του 2010 (20) ασθενείς(19 άντρες κ μία γυναίκα) υπεβλήθησαν σε χειρουργική ελάττωση πνευμονικού όγκου για την αντιμετώπιση του πνευμονικού εμφυσήματος στη θωρακοχειρουργική κλινική του νοσοκομείου Μεταξά (Δ/τής κος Αντύπας Γ.)καθώς κ στη Β΄ θωρακοχειρουργική κλινική του νοσοκομείου νοσημάτων θώρακος Αθηνών <<η Σωτηρία>>.(Δ/τής κος Αντύπας Γ). Η επιλογή των ασθενών έγινε με κριτήριο:την διάταση, την ανομοιομορφία της νόσου κ την μείωση της λειτουργικής ικανότητος των πνευμόνων. Τα σπιρομετρικά κριτήρια επιλογής των ασθενών ήταν: FEV1(15-40%) της προβλεπομένης,(RV) >200% της προβλεπομένης,(TLC)>120% της προβλεπομένης RV:TLC>60% της προβλεπομένης Η χειρουργική ελάττωση του πνευμονικού όγκου έγινε σε 8 περιπτώσεις με ετερόπλευρη θωρακοτομή, σε 11 περιπτώσεις με αμφοτερόπλευρη θωρακοτομή μέσα σε διάστημα ενός μηνός κ σε μία περίπτωση με μέση στερνοτομή. Προεγχειρητικά κ έξι μήνες μετεγχειρητικά μετρήθηκαν οι πνευμονικοί όγκοι, η εξάλεπτη απόσταση βάδισης, ο δείκτης δύσπνοιας κ ελήφθησαν αέρια αίματος σε κατάσταση ηρεμίας. Αποτελέσματα:Υπήρξε ένας μετεγχειρητικός θάνατος. Τρεις ασθενείς δεν αποσωληνώθηκαν κατά το πρώτο εικοσιτετράωρο. Στους 6 μήνες μετεγχειρητικά υπήρξε σημαντική βελτίωση (p<0.001) στην FEV1 (από 0.73L προεγχ. σε1.02L μετεγχ.) κ FVC(από 2.14Lπροεγχ σε 2.74L μετεγχ).Υπήρξε μείωση της ολικής πνευμονικής χωρητικότητας(από7.82L σε 6.78L) κ του υπολειπόμενου όγκου(από 5.46L σε 4.04L) (p<0.001). Η ανάλυση αερίων αρτηριακού αίματος έδειξε πτώση της πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα PCO2(από 42.2 mmHg σε 38.9mmHg) κ αύξηση της πιέσεως του οξυγόνου (από 62mmHg σε 70.2mmHg) (p<0.001). Η εξάλεπτη απόσταση βάδισης αυξήθηκε (από754f σε 959f) ενώ η συμπτωματολογία των ασθενών βελτιώθηκε. Συμπεράσματα:Σε κατάλληλα επιλεγμένους εμφυσηματικούς ασθενείς η χειρουργική ελάττωση του πνευμονικού όγκου προσφέρει σημαντική βελτίωση στην πνευμονική λειτουργία