Μελέτη της επίδρασης διαφορετικών μεθόδων διδασκαλίας του ελληνικού παραδοσιακού χορού στη χορευτική απόδοση και στην παρακίνηση
Authors: Πίτση Αθηνά 
Published: September 2021

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να διερευνηθεί η επίδραση του αμοιβαίου, του αυτοελέγχου και του στυλ του παραγγέλματος ως μέθοδοι διδασκαλίας του ελληνικού παραδοσιακού χορού α) στη χορευτική απόδοση και β) σε παραμέτρους της παρακίνησης (εσωτερική-εξωτερική παρακίνηση, προσωπικοί προσανατολισμοί, κλίμα παρακίνησης, αυτονομία και ευχαρίστηση από το μάθημα). Πρωτοετείς φοιτητές και φοιτήτριες (n=128), 19-20 ετών της ΣΕΦΑΑ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, χωρίστηκαν σε έξι τμήματα, που ανά δύο (ένα φοιτητών κι ένα φοιτητριών) αποτέλεσαν τρεις ερευνητικές ομάδες. Η πρώτη ομάδα διδάχθηκε τους χορούς Χασαπιά, Ζωναράδικος, Τσάμικος, Τικ Διπλό, Πεντοζάλι και Έντεκα με το αμοιβαίο, η δεύτερη με το στυλ του αυτοελέγχου και η τρίτη με το στυλ του παραγγέλματος (ομάδα ελέγχου). Μετά τη διδασκαλία κάθε χορού, όλοι οι συμμετέχοντες βιντεοσκοπήθηκαν και αξιολογήθηκαν ως προς τη χορευτική τους απόδοση με τη χρήση αναλυτικής ρούμπρικας, ειδικής για τον ελληνικό χορό που αποτελείτο από τα εξής κριτήρια: 1) Αναγνώριση Χορού, 2) Ανταπόκριση στο Ρυθμικό Πρότυπο, 3) Συγχρονισμός, 4) Ακολουθία Βημάτων Χορού, 5) Κατεύθυνση-Σχήμα και Λαβή Χορού, 6) Θέση και Στάση του Σώματος, 7) Ποιοτικά Στοιχεία Κίνησης, 8) Εκφραστικότητα. Για τη διερεύνηση της παρακίνησης χρησιμοποιήθηκαν τα ερωτηματολόγια «Εσωτερικής-εξωτερικής παρακίνησης σε επίπεδο κατάστασης», «Ικανοποίησης από το μάθημα», «Μέτρησης του κλίματος παρακίνησης με έμφαση στην αυτονομία», «Ερωτηματολόγιο στόχων επίτευξης σε επίπεδο κατάστασης» και «Αντίληψη της έμφασης που δίνει ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής στους στόχους επίτευξης, σε επίπεδο κατάστασης». Τα ερωτηματολόγια ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένα με κλίμακες που είχαν στατιστικά σημαντικούς δείκτες εσωτερικής συνοχής (α>.74) και δόθηκαν στο τέλος της διδασκαλίας τριών διαφορετικών χορών, του Ζωναράδικου, το Διπλού Τικ και του Έντεκα, αντίστοιχα. Εφαρμόστηκε πολυμεταβλητή ανάλυση διακύμανσης δύο κατευθύνσεων (Two-way MANOVA) προκειμένου να διερευνηθούν α) οι διαφορές μεταξύ των τριών στυλ διδασκαλίας και β) μεταξύ των δύο φύλων ως προς τη χορευτική απόδοση και ως προς τους παρακινητικούς παράγοντες. Στους χορούς Ζωναράδικο, Τσάμικο και Πεντοζάλι, στο στυλ της αμοιβαίας διδασκαλίας και στο στυλ του αυτοελέγχου σημειώθηκαν υψηλότερες τιμές (p<0,05) από το στυλ του παραγγέλματος, σε όλα τα επιμέρους κριτήρια αλλά και στη συνολική απόδοση. Στους χορούς Χασαπιά και Τικ διπλό, στα παραπάνω στυλ διδασκαλίας σημειώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές (p<0,05) στην αναγνώριση χορού και στις μεταβλητές ποιοτικά στοιχεία κίνησης και εκφραστικότητα, αντίστοιχα, ενώ στο χορό Έντεκα δεν παρατηρήθηκαν διαφορές (p>0,05). Επίσης, το στυλ της αμοιβαίας διδασκαλίας και το στυλ του αυτοελέγχου δεν διαφοροποιούνται μεταξύ τους, παρά μόνο στις μεταβλητές ποιοτικά στοιχεία κίνησης και εκφραστικότητα, στο χορό Πεντοζάλι, όπου στην αμοιβαία διδασκαλία σημειώθηκαν υψηλότερες (p<0,05) τιμές. Η χορευτική απόδοση των φοιτητριών εμφανίστηκε υψηλότερη (p<0,05) από την αντίστοιχη των φοιτητών, ανεξαρτήτως στυλ διδασκαλίας. Στο στυλ του αυτοελέγχου σημειώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές (p<0,05) εσωτερικής παρακίνησης και αναγνωρίσιμης ρύθμισης και χαμηλότερες τιμές (p<0,05) έλλειψης παρακίνησης και εξωτερικής παρακίνησης συγκριτικά με το στυλ του παραγγέλματος και της αμοιβαίας διδασκαλίας, αντίστοιχα. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών στυλ διδασκαλίας στις τέσσερις διαστάσεις των προσωπικών προσανατολισμών (p>0,05). Οι φοιτήτριες σημείωσαν σημαντικά υψηλότερες τιμές (p<0,05) προσωπικής βελτίωσης και χαμηλότερες τιμές (p<0,05) ενίσχυσης του εγώ, προφύλαξης του εγώ και κοινωνικής αποδοχής, από τους φοιτητές. Στο στυλ του αυτοελέγχου σημειώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές (p< 0,05) αντίληψης της έμφασης του δασκάλου χορού στην προσωπική βελτίωση, συγκριτικά με το στυλ της αμοιβαίας διδασκαλίας και το στυλ του παραγγέλματος. Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές (p>0,05) μεταξύ των τριών στυλ διδασκαλίας στην ευχαρίστηση. Στα στυλ αμοιβαίας διδασκαλίας και αυτοελέγχου σημειώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές (p<0,05) αυτονομίας συγκριτικά με το στυλ του παραγγέλματος. Η εφαρμογή της αμοιβαίας διδασκαλίας και του στυλ του αυτοελέγχου στη διδασκαλία του ελληνικού παραδοσιακού χορού συμβάλλει στην αποτελεσματική μάθηση και ταυτόχρονα προάγει ένα θετικό ψυχολογικό κλίμα, εξαιρετικά σημαντικό για την αποτελεσματικότητα και την ποιότητα του μαθήματος.