Η επίδραση των διατροφικών γλυκοτοξινών (AGEs) στους ινσουλινοευαίσθητους ιστούς θηλέων αρρενοποιημένων επιμύων
Authors: Παλιούρα Ελένη 
Published: August 2021

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα τελικά προϊόντα προχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) αποτελούν πολύπλοκες και ετερογενείς ενώσεις που σχηματίζονται από την μη ενζυμική γλυκοζυλίωση πρωτεϊνών, λιπιδίων και νουκλεϊκών οξέων. Τα AGEs έχουν συσχετισθεί με ένα ευρύ φάσμα ηπατικών διαταραχών ορισμένες από τις οποίες απαντώνται και σε υπερανδρογοναιμικές καταστάσεις/διαταραχές όπως το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (ΣΠΩ). ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ: Η συνδυαστική επίδραση της έκθεσης σε διατροφικές γλυκοτοξίνες και περίσσειας ανδρογόνων επί της ηπατικής βιοχημείας δεν έχει μελετηθεί και αποτελεί ερευνητικό σκοπό της παρούσης μελέτης σε πληθυσμό θήλεων αρρενοποιηθέντων επίμυων.ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: Ο αρχικός πληθυσμός της μελέτης αποτελούνταν από 80 θήλεις, Wistar, επίμυες που διαχωρίστηκαν αρχικώς σε 3 κύριες ομάδες: στις ομάδες των προεφηβικών (ηλικίας 4 εβδομάδων, Ομάδα A, n=30) και ενηλίκων (ηλικίας 12-20 εβδομάδων, Ομάδα B, n=20) επίμυων που υπέστησαν αρρενοποίηση μέσω της υποδόριας εμφύτευσης σφαιρίων συνεχούς απελευθέρωσης Διυδροτεστοστερόνης καθώς και στην ομάδα των ενηλίκων μη αρρενοποιηθέντων τρωκτικών (ηλικίας 12-20 εβδομάδων, Ομάδα C, n=30). Κάθε ομάδα με τυχαίο διαχωρισμό χωρίστηκε σε δύο υποομάδες που ετέθησαν σε διατροφή υψηλής ή χαμηλής περιεκτικότητας σε γλυκοτοξίνες αντιστοίχως για διάστημα 3 μηνών.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Όλοι οι επίμυες που ετέθησαν σε διατροφή υψηλής περιεκτικότητας σε γλυκοτοξίνες συγκρινόμενοι με τις αντίστοιχες ομάδες πειραματοζώων διατροφής χαμηλής περιεκτικότητας σε γλυκοτοξίνες εμφάνισαν στατιστικώς σημαντική αύξηση στα επίπεδα της γ-γλουταμυλοτρανσφεράσης (γ-GT) (p= 0.0001, 0.0002, < 0.0001, για τις αντίστοιχες ομάδες των προεφηβικών αρρενοποιημένων, των αρρενοποιημένων ενηλίκων και μη αρρενοποιημένων ζώων) καθώς και ηπατικής ανοσοϊστοχημικής έκφρασης των AGEs σχεδόν σε όλους τους εξεταζόμενους κυτταρικούς πληθυσμούς (ηπατοκύτταρα, ηπατικά κολποειδή, ενδοηπατικά χοληφόρα και στα κύτταρα Kupffer) στις συγκεκριμένες πειραματικές ομάδες. Τα επίπεδα της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) ήταν αυξημένα μόνο στην ομάδα των μη αρρενοποιημένων επίμυων με τροφή πλούσια σε ΑGEs συγκριτικά με την αντίστοιχη ομάδα των χαμηλής σε AGEs τροφής πειραματοζώων (p= 0.0002). Ως προς την επίδραση της υπερανδρογοναιμίας per se, οι αρρενοποιημένοι ενήλικες επίμυες συγκρινόμενοι με την μη αρρενοποιημένη ομάδα ελέγχου εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα γGT ανεξαρτήτως διατροφής (p=0.006 και p<0.0001 για την ομάδα υψηλής και χαμηλής περιεκτικότητας σε AGEs αντιστοίχως) ενώ υψηλότερα επίπεδα AST και αμινοτρανσφεράσης της αλανίνης (ALT) παρατηρήθηκαν μόνο κατά την σύγκριση των υπο-ομάδων που ετέθησαν σε διατροφή χαμηλής περιεκτικότητας σε γλυκοτοξίνες (p= 0.0002, και για τις δύο αμινοτρανσφεράσες). Επιπρόσθετα, θετική συσχέτιση παρατηρήθηκε μεταξύ των ηπατικών ενζύμων με τα επίπεδα AGEs και τεστοστερόνης ορού.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει ότι η συνδυαστική έκθεση σε υψηλά επίπεδα ανδρογόνων και διατροφικών γλυκοτοξινών ασκεί επιβαρυντική δράση στην ηπατική βιοχημεία θήλεων αρρενοποιημένων επίμυων εύρημα που πιθανώς παραπέμπει στην διαταραγμένη ηπατική βιοχημεία που παρατηρείται σε υπερανδρογοναιμικές διαταραχές που συνδυάζονται με υψηλά επίπεδα AGEs όπως το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών.