Η επίδραση ενός προγράμματος αποκατάστασης στην κινητική οξυγόνου σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια
Authors: Ροδίτης Πέτρος 
Published: January 2014

Ένα πρόγραμμα αποκατάστασης έχει σημαντική επίδραση στη συμπτωματολογία και στην θνησιμότητα της Χ.Κ.Α, ως και στο αυτόνομο νευρικό σύστημα, νευρο-ορμονικό άξονα και στο μεταβολισμό των σκελετικών μυών. Η βέλτιστη μορφή άσκησης ως αποκατάσταση για τους ασθενείς με Χ.Κ.Α δεν είναι γνωστή. Η κινητική οξυγόνου (1) μπορεί να είναι πιο ευαίσθητος δείκτης σχετικά με την επίδραση του προγράμματος αποκατάστασης και (2) επιτρέπει μια πιο λεπτομερή ανάλυση της επίδρασης του προγράμματος αποκατάστασης στην περιφέρεια (γενικά σκελετικούς μύες) και κεντρικά (καρδιαγγειακό σύστημα). Η παρατεταμένη κινητική απόληψης οξυγόνου με την έναρξη μιας κόπωσης σταθερού έργου έχει συνδεθεί με μια κακή πρόγνωση στους ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Ο στόχος αυτής της μελέτης ήταν να ερευνηθεί η επίδραση ενός προγράμματος διαλλειματικής ή συνεχής αποκατάστασης στις διάφορες φάσεις της κινητικής οξυγόνου σε ασθενείς με σταθεροποιημένη Χ.Κ.Α. Είκοσι ένα ασθενείς (60±8 ετών) συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης με 36 συνεδριάσεις (τρεις φορές την εβδομάδα). Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε ομάδα διαλλειματικής [N=11, 100% μέγιστο έργο (pWR) για 30 δευτερόλεπτα, που εναλλασσόταν με 30 δευτερόλεπτα ποδήλατο χωρίς έργο] και σε συνεχή άσκηση [N=10 50% pWR]. Πριν και μετά από την ολοκλήρωση του προγράμματος οι ασθενείς πραγματοποίησαν αυξανόμενου έργου μέγιστη ΚΑΔΚ και υπομέγιστη ΚΑΔΚ σταθερού έργου. Η φάση Ι της κινητικής οξυγόνου ορίσθηκε ως το χρόνο (t), από την έναρξη του έργου της άσκησης μέχρι την στιγμή που το αναπνευστικό πηλίκο άρχιζε να μειώνεται και της φάσης ΙΙ ως την σταθερά χρόνου (τ) της μονοεκθετικής καμπύλης που εφαρμόσθηκε από το τέλος της φάσης Ι μέχρι την κατάσταση ισορροπίας. Μετά το πέρας του προγράμματος η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου και το μέγιστο έργο που επιτεύχθηκε αυξήθηκαν στην ομάδα συνεχής άσκησης από 15,3±4,4 στο 16,6±4,5,ml/kg/min: p=0,03 και από 81,8±40,1 στο 94,7±46,1Watt: p=0,03 αντίστοιχα και στην διαλλειματική ομάδα από 14,2±3,1 στο 15,4±4,2ml/kg/min :p=0,03 και από 82,5±24,1 στο 93,7±30,1,Watt: p=0,04 αντίστοιχα. Ο αναερόβιος ουδός αυξήθηκε στη συνεχή ομάδα 10%, (από 10,3±3,1 στο 11,2±3,6, p=0,05) και στην ομάδα που εξασκήθηκε με την διαλλειματική μέθοδο 11% (8,9±2,4 ml/kg/min στο 9,9±3,7 p=0,1). Η ομάδα της διαλλειματικής άσκησης μείωσε την τιμή t (39,7±3,7 στο 36,1±6,9 sec: p=0,05), αλλά όχι της τιμής τ (59,6±9,4 στο 58,9±8,5 sec: p=ns), ενώ εκείνοι που εφήρμοσαν την συνεχή μέθοδο είχαν μια σημαντική μείωση της τιμής t (διάρκεια της καρδιοδυναμικής φάσης (40,6±6,1 στο 36,4±5,4sec: p=0,01) και τ (63,3±23,6 στο 42,5±16,7 sec: p=0,03), η διαφορά της τιμής τ ήταν στατιστικά σημαντική μεταξύ των δύο ομάδων. Υπήρχε μια στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του ΜΧΑ στα 5 λεπτά και της σταθεράς χρόνου ανάκαμψης (r=0,4 και p=0,02). Συμπεράσματα: Ένα πρόγραμμα αποκατάστασης βελτιώνει την κινητική οξυγόνου σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Συγκεκριμένα και η συνεχής μέθοδος αποκατάστασης και η διαλλειματική μέθοδος με διαστήματα 30 δευτερόλεπτα έργο στα 100% της μέγιστης κατανάλωσης οξυγόνου εναλλάξ με 30 δευτερόλεπτα ποδήλατο χωρίς έργο και με το ίδιο συνολικό έργο της συνεχής άσκησης βελτιώνει την καρδιοδυναμική φάση μετρημένη ως διάρκεια. Η σταθερά χρόνου της δεύτερης φάσης όμως, ένας έμμεσος δείκτης της οξειδωτικής ικανότητας των μυών, βελτιώθηκε μόνο στην ομάδα της συνεχής άσκησης.