Μελέτη των υποδοχέων παραπλάνησης στη γαστρίτιδα από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού
Authors: Αβραμίδης Ιάκωβος 
Published: September 2021

Σκοπός: Η μελέτη αυτή σχεδιάστηκε με σκοπό να διερευνηθεί ο πιθανός ρόλος των πρωτεϊνών DcR3 και TL1A στη χρόνια γαστρίτιδα από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (ΕΠ).Ασθενείς και Μέθοδοι: Συμπεριλήφθηκαν 36 ασθενείς [26 ασθενείς με ΕΠ(+) και 10 ασθενείς με ΕΠ(-)] με συμπτώματα επιγαστρικού άλγους, δυσπεπτικά ενοχλήματα ή και μέλαινες κενώσεις. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε λήψη ορού αίματος, ενδοσκοπικό έλεγχο και λήψη βιοψιών, με τις οποίες αποδείχθηκε η παρουσία ΕΠ στο γαστρικό βλεννογόνο. Ακολούθησε θεραπεία εκρίζωσης με τριπλή φαρμακευτική αγωγή και οι ασθενείς υποβλήθηκαν εκ νέου σε λήψη ορού αίματος, ενδοσκοπικό έλεγχο και λήψη βιοψιών. Κατά την ιστολογική εξέταση εκτιμήθηκε ο βαθμός χρόνιας φλεγμονής, η ενεργός δραστηριότητα της φλεγμονής, η παρουσία εντερικής μεταπλασίας και ατροφίας, καθώς και η ανοσοϊστοχημική έκφραση της πρωτεΐνης DcR3 στο γαστρικό βλεννογόνο. Τα επίπεδα των πρωτεϊνών DcR3 και TL1Α στον ορό των ασθενών εκτιμήθηκαν πριν και μετά την θεραπεία εκρίζωσης του ΕΠ.Αποτελέσματα: Στους ασθενείς με ΕΠ(+), μετά την αγωγή εκρίζωσης ο βαθμός της φλεγμονής και η ενεργός δραστηριότητά της μειώθηκαν στατιστικώς σημαντικά (p=0,001). Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στις δυο ομάδες όσον αφορά την ατροφία και την εντερική μεταπλασία. Τα επίπεδα των πρωτεϊνών DcR3 και TL1A στον ορό των ασθενών με ΕΠ(+) και ΕΠ(-) δεν βρέθηκε να διαφέρουν στατιστικώς (p=0,244). Με τη μέθοδο της ανοσοϊστοχημείας, το DcR3 στο γαστρικό βλεννογόνο εκφράζονταν περισσότερο στους ασθενείς με ΕΠ(+), σε σύγκριση με τους μάρτυρες ΕΠ (-) (p=0,008). Στους ασθενείς μετά από την αγωγή εκρίζωσης η ανοσοϊστοχημική ανίχνευση του DcR3 μειώθηκε από έντονου σε ήπιου βαθμού (p=0,019). Διαπιστώθηκε συσχέτιση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης του DcR3 με το βαθμό φλεγμονής, τόσο πριν, όσο και μετά την αγωγή εκρίζωσης (p=0,03 και p=0,47, αντιστοίχως). Η ανοσοϊστοχημική έκφραση του DcR3 δεν βρέθηκε να σχετίζεται στατιστικώς με την ενεργό δραστηριότητα, την ατροφία ή την εντερική μεταπλασία (p>0,05). Στους ασθενείς με ΕΠ(+) πριν την αγωγή εκρίζωσης, τo DcR3 του ορού ήταν υψηλότερο σε εκείνους που είχαν έντονου ή μέτριου βαθμού ανοσοϊστοχημική χρώση στις βιοψίες στομάχου (p=0,037). Μετά τη θεραπεία εκρίζωσης, τόσο το DcR3 του ορού, όσο και η ανοσοθετικότητα στις βιοψίες ελαττώθηκαν στην πλειοψηφία των ασθενών (p, NS). Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στην ανοσοϊστοχημική ανίχνευση του DcR3 και του TL1A ορού (p=0,21) πριν και μετά την αγωγή εκρίζωσης.Συμπεράσματα: Στη χρόνια γαστρίτιδα από ΕΠ παρατηρείται αυξημένη έκφραση του DcR3 στο βλεννογόνο του στομάχου. Η αυξημένη αυτή έκφραση δεν σχετίζεται με την παρουσία εντερικής μεταπλασίας ή ατροφίας. Η εκρίζωση του ΕΠ συμβάλλει στη μείωση της φλεγμονής και στη μειωμένη έκφραση του DcR3 στο γαστρικό βλεννογόνο. Δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων του DcR3 του ορού και της παρουσίας ΕΠ, της ενεργού δραστηριότητας της φλεγμονής, της ατροφίας ή της εντερικής μεταπλασίας. Επιπλέον, δεν ανευρέθη συσχέτιση του TL1Α με τις ιστολογικές παραμέτρους (φλεγμονή, ατροφία, εντερική μεταπλασία), με τα επίπεδα του DcR3 στον ορό ή με την ανοσοϊστοχημική έκφρασή του σε υλικό βιοψίας. Στον πληθυσμό των ασθενών με χρόνια γαστρίτιδα, η πρωτεΐνη DcR3 θα μπορούσε δυνητικά να αποτελέσει δείκτη παρακολούθησης της φλεγμονής. Προς την κατεύθυνση αυτή θα απαιτηθεί προοπτική μελέτη.