Επίδραση της περιεκτικότητας σε πρωτεΐνη γεύματος στη διάρκεια της συνεδρίας αιμοκάθαρσης στη μεταβολή της 24ωρης αρτηριακής πίεσης και αγγειακής σκληρίας αιμοκαθαιρόμενων ασθενών
Authors: Φωτιάδου Ελένη 
Published: May 2023

Η ενδοδιαλυτική κατανάλωση γευμάτων βελτιώνει τη θρεπτική κατάσταση, αποτρέπει τον μυϊκό καταβολισμό, αυξάνει τον ημερήσιο αριθμό γευμάτων και μειώνει τους δείκτες φλεγμονής. Ωστόσο, αυξάνει τα μεταγευματικά συμβάντα ενδοδιαλυτικής υπότασης (ΕΔΥ) και τα γαστρεντερικά συμπτώματα (ΓΕΣ) και μειώνει την επάρκεια αιμοκάθαρσης (ΕΑ). Στην παρούσα μελέτη, στόχος μας ήταν να εξετάσουμε την οξεία ενδοδιαλυτική επίδραση γεύματος χαμηλής ή υψηλής πρωτεΐνης ή της μη πρόσληψης τροφής στην αρτηριακή πίεση (ΑΠ), την αρτηριακή σκληρία, την ΕΑ και τα ΓΕΣ, και για τις επόμενες 24 ώρες, όταν οι δείκτες ΑΠ και σκληρίας καταγράφηκαν με τη συσκευή Mobil-O-Graph. Είκοσι έξι αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς (20 άνδρες) συμμετείχαν σε αυτήν την τυχαιοποιημένη διασταυρούμενη μελέτη τριών βραχιόνων για 3 διαδοχικές εβδομάδες. Το 1/3 των ημερήσιων θερμιδικών και πρωτεϊνικών αναγκών (1,5 ή 0,7 g/kg/ημέρα) χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή ισοθερμιδικών γευμάτων υψηλής ή χαμηλής πρωτεΐνης. Την 1η εβδομάδα (baseline) δεν δόθηκε τροφή ενδοδιαλυτικά. Τη 2η εβδομάδα οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες. Η ομάδα Α κατανάλωνε το γεύμα υψηλής και η ομάδα Β το γεύμα χαμηλής πρωτεΐνης. Την 3η εβδομάδα οι δύο ομάδες άλλαξαν τους αντίστοιχους βραχίονες. Όλα τα γεύματα χορηγήθηκαν 1 ώρα μετά την έναρξη της αιμοκάθαρσης. Σε κάθε συνεδρία εκτιμήθηκαν η ΑΠ, η ΕΑ, τα ΓΕΣ και οι δείκτες βραχυπρόθεσμης μεταβλητότητας της ΑΠ [τυπική απόκλιση (SD), συντελεστής διακύμανσης (CV), μέση πραγματική μεταβλητότητα (ARV) της ΑΠ]. Στο μέσο κάθε εβδομάδας παρέμβασης καταγράφηκε η 24ωρη ΑΠ. Τα επεισόδια ΕΔΥ ήταν σπάνια. Η μέση ενδοδιαλυτική συστολική (ΣΑΠ) και διαστολική ΑΠ (ΔΑΠ) δεν διέφεραν σημαντικά τις 3 εβδομάδες, σε αντίθεση με την ενδοδιαλυτική SD, CV και ARV της ΣΑΠ (0,012, 0,025 και 0,018, αντίστοιχα). Σε σύγκριση με την baseline, η SD (11,7±4,1 έναντι 15,6±7,6mmHg, p<0,01), η CV (9,5±3,7% έναντι 12,4±6,0%, p<0,01) και η ARV (9,4±3,9 έναντι 12,1±5,2mmHg, p<0,01) της ενδοδιαλυτικής ΣΑΠ ήταν σημαντικά υψηλότερες στη φάση Α. Παρομοίως, η κατανάλωση γεύματος χαμηλής πρωτεΐνης στη φάση Β οδήγησε σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα SD (11,7±4,1 έναντι 14,1±4,5mmHg, p<0,05), CV (9,5±3,7% έναντι 11,1±3,8%, p<0,05) και ARV της ενδοδιαλυτικής ΣΑΠ (9,4±3,9 έναντι 10,9±3,9mmHg, p<0,05). Τα επίπεδα SD, CV και ARV της ενδοδιαλυτικής ΔΑΠ στις φάσεις Α και Β δεν διέφεραν σημαντικά. Η κάθαρση της ουρίας ήταν σημαντικά χαμηλότερη στη φάση Α (73,4±4,3% έναντι 65,7±10,7%, p<0,001) και στη φάση Β (73,4±4,3% έναντι 67,6±4,3%, p<0,001), αλλά η διαφορά μεταξύ των φάσεων δεν ήταν σημαντική (p=0,36). Τα γεύματα δεν είχαν καμία επίδραση στην αρτηριακή σκληρία. Τα μέσα επίπεδα της ενδοδιαλυτικής ΑΠ δεν διέφεραν σημαντικά με ή χωρίς τη χορήγηση ενδοδιαλυτικού γεύματος, ανεξάρτητα από την πρωτεϊνική του σύνθεση. Σε σύγκριση με τη baseline, η βραχυπρόθεσμη μεταβλητότητα της ΑΠ ήταν πιο σημαντική, καθώς η SD, η CV και η ARV της ενδοδιαλυτικής ΣΑΠ ήταν σταθερά υψηλότερες με την παροχή γευμάτων υψηλής και χαμηλής πρωτεΐνης. Η κάθαρση της ουρίας ήταν χαμηλότερη και με τα δύο γεύματα. Σε καμία φάση της μελέτης δεν εμφανίστηκαν συμβάντα ΕΔΥ. Αν αυτοί οι κίνδυνοι αντισταθμίζονται από την ευεργετική επίδραση των ενδοδιαλυτικών γευμάτων στη διατροφική κατάσταση παραμένει ένα ερευνητικό ερώτημα, το οποίο απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση σε μεγάλες, μακροπρόθεσμες, τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες στο μέλλον.