bluuebunny/crossref_metadata_2025 huggingface dataset:
Σιαλολιθίαση
Authors: Φακλάρης Ιωάννης
Published: September 2021

Η σιαλολιθίαση είναι μια νόσος των μειζόνων σιελογόνων αδένων που οδηγεί στη μηχανική απόφραξη του αυλού τους προκαλώντας επανα-λαμβανόμενα οιδήματα τα οποία μπορεί να είναι παροδικά ή να επιμολυνθούν με βακτήρια. Η σιαλολιθίαση αφορά το 1% του πλυθυσμού και εμφανίζεται συχνότερα στους άνδρες. Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η μελέτη του παθολογικού φαινομένου της σιαλολιθίασης δίνοντας έμφαση στη μελέτη των υλικών και στις μεθοδολογίες αποδόμησης των σιαλόλιθων με ακτινοβολία Laser.Το φαινόμενο της σιαλολιθίασης αφορά στην απόφραξη του αυλού των σιελογόνων αδένων από λίθους και συναντάται στο 1% του ανθρώπινου πληθυσμού. Η παθολογία οδηγεί σε επώδυνα και συχνά επικίνδυνα για τη ζωή οιδήματα του ασθενούς. Οι συμβατικές μέθοδοι θεραπείας είναι χειρουργικές, με σύγχρονες τάσεις ενδοσκοπικής αφαίρεσης, στις οποίες νέες μεθοδολογίες αποδόμησης των σιαλόλιθων με Laser, όπως εξετάζονται στην παρούσα διατριβή, έρχονται να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο για να αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά πρωτόκολλα θεραπείας.Η παρούσα διατριβή εστιάζει σε μελέτες φυσικοχημικού χαρακτηρισμού και δομικής ανάλυσης φυσικών ευρημάτων του συγγραφέως από 22 ασθενείς στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας, Αθήνα. Η διδακτορική έρευνα εστιάζει και εφαρμόζει μια ποικιλία διαθέσιμων τεχνικών, από οπτική και ηλεκτρονιακή μικροσκοπία σάρωσης, φασματοσκοπικές τεχνικές υπεριώδους, ορατού και υπερύθρου φάσματος, έως φασματοσκοπία Raman, για να προσδιορίσει τη σύσταση του βιογενούς υλικού και τη δομή του. Η ανάλυση αυτή αποδεικνύει την κυρίως ανόργανη σύσταση των υλικών με κύριο συστατικό τον ανθρακικό απατίτη κατά 90% και μόνο 9% οργανική ύλη, καθώς και τον σημαντικότατο ρόλο βακτηριδίων στην ασβεστοποίηση εντός των αυλών που έχει ως αποτέλεσμα την απόφραξη. Ποικίλες περίπλοκες δομές παρουσιάζονται για πρώτη φορά στις μικρογραφίες του ηλεκτρονιακού μικροσκοπίου όπου κρυσταλλίτες ασβεστίτη συνυπάρχουν με ασβεστώματα βακτηρίων και οργανική ύλη.Τα αποτελέσματα οδηγούν στη σύνθεση μιας σειράς τεχνητών δειγμάτων που προσομοιώνουν τα φυσικά ευρήματα και τα οποία χρησιμοποιούνται για τις περαιτέρω μελέτες αλληλεπίδρασης με ακτινοβολία Laser Ho:YAG μήκους κύματος λ=2080 nm. Η διάταξη Laser Ho:YAG είναι προϊόν σύγχρονης τεχνολογίας και εκπέμπει παλμούς σχετικά μεγάλης ενέργειας πλησίον της φασματικής περιοχής των ~1900 nm, όπου παρατηρείται ισχυρή απορρόφηση του νερού. Οι μελέτες αλληλεπίδρασης ακτινοβολίας και αποδόμησης πραγματοποιήθηκαν και σε φυσικά ευρήματα σιαλόλιθων σε ξηρό και υδάτινο περιβάλλον παρέχοντας υψηλούς ρυθμούς αποδόμησης βάθους πολλών μm αλλά και πυκνότητες ενέργειας τάξης kJ/cm2 ενώ το κατώφλι αποδόμησης βρέθηκε αρκετά χαμηλό, της τάξης J/cm2 και εντάσεις εκατόνταδων kW/cm2. Οι μελέτες αποδόμησης αποκαλύπτουν τον καταλυτικό ρόλο του νερού, ειδικότερα του υδροξυλικού δεσμού (-ΟΗ) και οδηγούν στη δημιουργία πρωτοκόλλου ακτινοβόλησης για περαιτέρω in vitro εφαρμογή.
Evolution de la matiere organique dans une rendzine
Authors: Χουλιαράς Νικόλαος
Published: September 2021

Ένα συγκριτικό πρωτόκολλο κλασματοποίησης της οργανικής ύλης εδάφους (SOM) εφαρμόστηκε σε τρία διαφορετικά φυσικά εδάφη: α) σε ασβεστολιθικό οργανοχουμικο έδαφος (Rendzina), β) σε όξινο καστανό έδαφος (SBA) και γ) σε πηλώδες έδαφος (Pelosol), τα δε ληφθέντα αποτελέσματα έδειξαν τον προστατευτικό ρόλο του CaC03 στην βιοχημική εξέλιξη της (SOM). Το εύρημα αυτό επιβεβαιώνεται από τις υψηλότερες τιμές των ΑΗ + AF (ΑΗ = χουμικά οξέα, AF = φουλβικά οξέα) που εκχυλίζονται από την Rendzina μετά από όξινη επεξεργασία με διάλυμα οξέως του ασβεστολιθικού εδάφους και από την μικρομορφολογία της (SOM) που απελευθερώνεται μετά από αυτή την επεξεργασία, όπως αυτή παρατηρήθηκε με ηλεκτρονική μικροσκοπία. Αυτές οι απελευθερωμένες οργανικές μορφές, μετά την όξινη επεξεργασία, διατηρούν την πρωτογενή μορφολογία των φυτικών ιστών κατά την ενσωμάτωση τους στο έδαφος.Σε ένα επόμενο στάδιο και σε διαδοχικά πειράματα επώασης, ραδιενεργά άχυρο και γλυκόζη προστέθηκαν α) σε Rendzina, β) σε SBA, c) σε SBA + CaCO3 και d) σε Pelosol, προκειμένου να αποσαφηνιστεί ο ρόλος του CaCO3 στην βιοχημική εξέλιξη της προστιθέμενης (SOM). Σύμφωνα με αυτά τα αποτελέσματα, παρά το ευνοϊκό περιβάλλον που παρήχθη από την παρουσία CaCO3 για τη δραστηριότητα της μικροχλωρίδας του εδάφους, σταδιακά εκδηλώθηκαν φαινόμενα περιοριστικά στην εξέλιξη της (SOM), όταν είτε τα ιόντα Ca++ από μόνα τους συμπλέκονται με οργανικές ρίζες των χουμικών κλασμάτων ή εν γένει των οργανικών εδαφικών υλικών, ή όξινα ανθρακικά ιόντα καθιζάνουν κατακρημνιζόμενα ως ουδέτερα άλατα γύρω από φυτικούς ιστούς η ακόμα και από ενεργά χημικά χουμικά κλάσματα. Ανάλογα φαινόμενα προστασίας στην βιοδιάσπαση της (SOM), παρατηρήθηκαν στο έδαφος (SBA) όταν εμπλουτίζεται με CaCO3.
Η σημασία της διήθησης των αγγείων στην περιφέρεια του όγκου και η συσχέτιση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης αυτού με την πρόγνωση στον διηθητικό πορογενή καρκίνο του μαστού
Authors: Παναγιωτὀπουλος Νικόλαος
Published: September 2021

Εισαγωγή: Τα καρκινικά κύτταρα μπορούν να κάνουν μετάσταση αφότου ενεργητικά διηθήσουν τα αιμοφόρα αγγεία και λεμφαγγεία στην περιφέρεια της πρωτοπαθούς εστίας. Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συσχετίσει την διήθηση των αιμοφόρων αγγείων και λεμφαγγείων στην περιφέρεια της πρωτοπαθούς εστίας σε μια σειρά ασθενών με διηθητικό πορογενές καρκίνωμα με διάφορους άλλους προγνωστικούς παραμέτρους και την προγνωστική της σημασία .Μέθοδοι: Στην μελέτη συμμετείχαν 306 ασθενείς με πρωτοπαθές πορογενές καρκίνωμα του μαστού. Για κάθε ασθενή ελήφθησαν υπ' όψη οι εξής κλινικές και παθολογοανατομικές παράμετροι: φύλο, ηλικία, εντόπιση, o βαθμός διαφοροποίησης η έκφραση των ορμονικών υποδοχέων και στάδιο του όγκου σύμφωνα με τα κριτήρια κατά ΤΝΜ. Ο χρόνος επιβίωσης υπολογίστηκε από τη στιγμή της αρχικής ιστοπαθολογικής διάγνωσης μέχρι το θάνατο ή μέχρι τα 5 χρόνια που ήταν η συνολική διάρκεια παρακολούθησής των ασθενών. Επίσης μελετήθηκαν ανοσοιστοχημικά η έκφρασης του υποδοχέα του EGF, η έκφραση του HER-2. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το στατιστικό πακέτο Statistical Package for Social Sciences 13.0Αποτελέσματα: Η παθολογική εξέταση αποκάλυψε ότι 22,7% των ασθενών είχαν διήθηση των αιμοφόρων αγγείων και 37.2% είχε διήθηση των λεμφαγγείων στην περιφέρεια του όγκου. Η PVI συσχετίζεται με νεότερη ηλικία, υψηλότερη ιστολογική βαθμίδα, ανώτερο στάδιο κατά TNM, ανώτερο στάδιο Τ, ανώτερο στάδιο Ν και θετική έκφραση του Ki67 . Ομοίως, διήθηση των λεμφαγγείων λεμφική διήθηση σκάφος συσχετίζεται με υψηλότερη ιστολογική βαθμίδα, προχωρημένο στάδιο TNM, ανώτερο στάδιο Τ, και υψηλότερο στάδιο Ν. Η διάμεση παρακολούθηση ήταν 60 [37-60] μήνες. Κατά τη διάρκεια της μελέτης 18 (5.8%) ασθενείς υποτροπίασαν και 8 (2,6%) πέθαναν. Όλοι οι ασθενείς χωρίς λεμφαδενική νόσο επέζησαν κατά τη διάρκεια της μελέτης.Στην ομάδα των ασθενών με λεμφαδενική νόσο στην μασχάλη, η μονοπαραγοντική ανάλυση έδειξε μειωμένη επιβίωση σε ασθενείς με διήθηση του αγγειακού δικτύου και των λεμφαγγείων. Μεγαλύτερο διάστημα ελεύθερο νόσου παρατηρήθηκε σε ασθενείς χωρίς ενδείξεις διείσδυσης των αγγείων και λεμφαγγείωνΣυμπεράσματα: Οι δείκτες PVI και LVI είναι σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες χειρότερης κλινικής έκβασης όπως προκύπτει από την συσχέτιση τους με άλλους καθιερωμένους παράγοντες. Θετική ανίχνευση PVI και LVI σημαίνει υψηλότερο κίνδυνο επανεμφάνισης της νόσου και μειωμένη συνολική επιβίωση σε ασθενείς με θετική μασχάλη.
Ανάπτυξη και επικύρωση μεθόδου LC-MS για τον προσδιορισμό υπολειμμάτων αντιβιοτικών και μεταβολιτών τους σε ψάρια
Authors: Ζωναράς Βασίλειος
Published: September 2021

Σε αυτή τη διατριβή πραγματοποιήθηκε η ανάπτυξη και επικύρωση μεθόδων για τονπροσδιορισμό της σουλφαδιαζίνης (SDZ) και της τριμεθοπρίμης (TMP), καθώς και τουκύριου μεταβολίτη της σουλφαδιαζίνης, της ακετυλο-σουλφαδιαζίνης (AcSDZ), μεεσωτερικό πρότυπο τη δαπσόνη (DPS), σε ιστούς καλλιεργούμενων ιχθύων, όπως ησάρκα με δέρμα σε φυσική αναλογία, το ήπαρ και ο ορός. Οι δραστικές ουσίες SDZ καιTMP είναι εγκεκριμένες στην Ελλάδα για χρήση τους στις ιχθυοκαλλιέργειες.Χρησιμοποιούνται συνήθως, σε αναλογία SDZ:TMP 5:1, τόσο για λόγους προώθησηςτης ανάπτυξης, όσο και για λόγους προφύλαξης και θεραπείας έναντι πολλώνβακτηριακών, κυρίως, νοσημάτων.Η ευρεία χρήση των αντιβιοτικών οδηγεί στην παρουσία καταλοίπων στους ιστούς τωνιχθύων, με αποτέλεσμα να προκύπτουν κίνδυνοι για την υγεία των καταναλωτών. Έτσι,στις μεθόδους που αναπτύχθηκαν και επικυρώθηκαν, χρησιμοποιήθηκε η τεχνικήΥγροχρωματογραφίας-Φασματομετρίας μαζών (Liquid Chromatography-MassSpectrometry, LC/MS), η οποία με την υψηλή ευαισθησία και την εκλεκτικότητα πουέχει, επιτρέπει την ανίχνευση και τον ποσοτικό προσδιορισμό των ουσιών σεσυγκεντρώσεις πολύ χαμηλότερες από τα Ανώτατα Όρια Καταλοίπων (MaximumResidue Limits, MRLs) που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση (E.E.). Η παρουσία τωνουσιών σε συγκεντρώσεις κάτω από τα MRLs θεωρείται «ασφαλής» για την υγεία τωνκαταναλωτών. Το MRL για το σύνολο των σουλφοναμιδίων (SAs) είναι 100 μg kg-1 καιγια την TMP 50 μg kg-1 σάρκας με δέρμα.Για τον χρωματογραφικό διαχωρισμό των αναλυτών και του εσωτερικού προτύπουχρησιμοποιήθηκε Υγροχρωματογραφικό Σύστημα Υψηλής Απόδοσης με αναλυτικήστήλη XTerra MS C18 (100,0´2,1 mm, 3,5 μm), θερμοστατούμενη στους 40 oC.Εφαρμόστηκε πρόγραμμα βαθμιδωτής έκλουσης στην κινητή φάση, η οποία αποτελείτοαπό ύδωρ και ακετονιτρίλιο με μυρμηκικό οξύ 0,05 % (v/v) και είχε ροή 0,2 mL min-1. Ωςανιχνευτής χρησιμοποιήθηκε το φασματόμετρο μαζών, μοντέλο ZQ 2000, επιλέγονταςτη μέτρηση θετικών (πρωτονιωμένων) ιόντων των υπό μελέτη ουσιών. Για την κατεργασία των δειγμάτων σάρκας με δέρμα και ήπατος χρησιμοποιήθηκε τοΣύστημα Επιταχυνόμενης Εκχύλισης, με το ύδωρ ως διαλύτη εκχύλισης, ο δεκαθαρισμός έγινε με χρήση των στηλών Εκχύλισης Στερεάς Φάσης Abselut Nexus 60mg /3 mL. Για την κατεργασία των δειγμάτων ορού πραγματοποιήθηκε Yγρό-υγρόEκχύλιση με οξικό αιθυλεστέρα και περαιτέρω καθαρισμός με n-εξάνιο.Οι μέθοδοι επικυρώθηκαν σύμφωνα με την Απόφαση 2002/657/ΕΚ της ΕυρωπαϊκήςΚοινότητας και χρησιμοποιήθηκαν για τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης των SDZ,TMP και AcSDZ στους ιστούς τσιπούρας, μετά από βιολογικό πειραματισμό με δύοδιαφορετικές τροφές. Τέλος, υπολογίστηκε ο χρόνος αποδρομής των (Withdrawal time,Wt), στις δύο περιπτώσεις, με το στατιστικό πρόγραμμα WT1.4.
Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση και η δια βίου μάθηση στην εκπαίδευση ενηλίκων στις νέες τεχνολογίες
Authors: Μανωλάς Μάριος
Published: September 2021

Βασικός σκοπός της διατριβής ήταν ο σχεδιασμός, η ανάπτυξη, η διεξαγωγήκαι η αξιολόγηση ενός προγράμματος εξ αποστάσεως εκπαίδευσης ενηλίκωνστις νέες τεχνολογίες και σε περιβάλλοντα μάθησης, γνωστικής μαθητείας καιδιερεύνησης.Τα ερωτήματα που διερευνήθηκαν ήταν αν και κατά πόσο το εκπαιδευτικόπρόγραμμα που σχεδιάστηκε (1) ικανοποίησε τις ανάγκες τωνεκπαιδευόμενων, (2) τους παρακίνησε, (3) συρρύθμισε τη συμπεριφορά τουςκαι (4) συνετέλεσε στη διατήρηση των γνώσεων και των δεξιοτήτων πουαποκτήθηκαν από αυτούς μετά τη λήξη του προγράμματος.Στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα συμμετείχαν 100 εκπαιδευόμενοι (άντρες καιγυναίκες) ηλικίας 30 έως 59 ετών διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου. Βάσειερωτηματολογίου διερεύνησης των αναγκών των εκπαιδευόμενων,αναπτύχθηκε η εκπαιδευτική πλατφόρμα “ΣΤΟΑ on-line”, η οποίαπεριλάμβανε τρεις κύκλους μαθημάτων (Δίκτυα Υπολογιστών, Διαδίκτυο,Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο) που ολοκληρώθηκαν σε διάστημα 3 εβδομάδων.Για να μετρηθεί ο βαθμός ικανοποιησης αναγκών, η συρρύθμιση τηςσυμπεριφορας και η παρακίνηση, χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια τύπουLikert. Προκειμένου να αξιολογηθεί η απόδοση και διατήρηση των γνώσεων,μετά τη λήξη του προγράμματος, χρησιμοποιήθηκε τεστ δεξιοτήτων. Οιυποθέσεις της έρευνας, ως προς τους εκπαιδευόμενους, ήταν: (1) Ότι τοπρόγραμμα, μέσα από το μαθησιακό περιβάλλον που δημιουργεί, θαεπηρεάσει άμεσα την αποδοτικότητά τους. (2) Ότι το πρόγραμμα θασυμβάλει θετικά στην ικανοποίηση αναγκών τους. (3) Ότι το πρόγραμμα θαδημιουργήσει συνθήκες παρακίνησής τους. (4) Ότι οι εκπαιδευόμενοι, μέσααπό το πρόγραμμα, θα μπορέσουν να συρρυθμίσουν την συμπεριφορά τουςκαι (5) Ότι υπάρχει υψηλός βαθμός συσχέτισης μεταξύ της αποδοτικότηταςτου προγράμματος, της ικανοποίησης των αναγκών, της παρακίνησης και τηςσυρρύθμισης της συμπεριφοράς των εκπαιδευόμενων. Οι υποθέσεις τηςέρευνας επαληθεύθηκαν σε μεγάλο βαθμό.
Η κλινική σημασία του RCAS1 στις νεοπλασίες του θυρεοειδούς αδένα
Authors: Δημητρίου Νικολέττα
Published: September 2021

Το RCAS1 (Receptor-Binding Cancer Antigen expressed on SiSo cells) είναι ένα αντιγόνο συσχετιζόμενο με τον καρκίνο και είναι ένα μοναδικό μόριο που συμβάλλει στην ανάπτυξη καρκινικών όγκων με πολλαπλούς τρόπους. Επάγει την απόπτωση και διακόπτει την ανάπτυξη των κύτταρων που εμφανίζουν υποδοχείς του RCAS1. Μεταξύ αυτών των κυττάρων περιλαμβάνονται τα ενεργοποιημένα T-λεμφοκύτταρα και τα NK κύτταρα. Έτσι το RCAS1 φαίνεται να είναι υπεύθυνο για την ικανότητα των καρκινικών κύτταρων να διαφεύγουν της ανοσοεπιτήρησης του ξενιστή, και της δημιουργίας ανοχής στα καρκινικά κύτταρα από τον ξενιστή. Ακόμα το RCAS1 σχετίζεται με την ανάπτυξη του όγκου και την απόκτηση κακοήθων χαρακτηριστικών από τον όγκο, όχι μόνο επάγοντας την απόπτωση των λεμφοκυττάρων, αλλά και μέσω της αναδιαμόρφωσης του εξωκυτταρίου στρώματος του μικροπεριβάλλοντος του όγκου. Έτσι διευκολύνεται η τοπική και την απομακρυσμένη διασπορά του όγκου.Στην παρούσα μελέτη η έκφραση του RCAS1 μελετήθηκε ανοσοϊστοχημικά σε 121 κύβους παραφίνης, ασθενών που είχαν υποβληθεί σε ολική θυρεοειδεκτομή τόσο για καλοήθεις όσο και για κακοήθεις παθήσεις.Παρουσιάστηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην θετική ανοσοαντίδραση, υπερέκφραση αλλά και ένταση της χρώσης του RCAS1 μεταξύ των καλοήθων και κακοήθων παθήσεων του θυρεοειδούς (p=0.0006, p=0.0001 και p=0.0001 αντίστοιχα), αλλά και μεταξύ του θηλώδους καρκίνου και των υπερπλαστικών όζων του θυρεοειδούς (p=0.0229, p=0.0001 και p=0.0001 αντίστοιχα). Το ίδιο συνέβη και μεταξύ της θυρεοειδίτιδας Hashimoto και των υπερπλαστικών όζων (p=0.0221, p=0.0001 και p=0.0019 αντίστοιχα). Στην ομάδα των ασθενών με καρκίνο θυρεοειδούς αδένα η υπερέκφραση του RCAS1 σχετίστηκε με το μέγεθος του όγκου, (p=0.0246) την ύπαρξη λεμφαδενικών μεταστάσεων (p=0.0351) και την διήθηση της κάψας του θυρεοειδούς (p=0.0397).Το RCAS1 φαίνεται να λαμβάνει μέρος στην καρκινογένεση του θυρεοειδούς και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βιοδείκτης για την διάγνωση του θυρεοειδικού καρκίνου.
Επίπτωση ιογενών λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος σε παιδιά προσχολικής ηλικίας και συσχέτισή της με παθητικό κάπνισμα και ατμοσφαιρική ρύπανση
Authors: Κοτζιά Δόξα
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η πλειονότητα των παιδιών προσχολικής ηλικίας παρακολουθούν παιδικούς σταθμούς και στην ομάδα αυτή καταγράφεται υψηλό ποσοστό ιογενών λοιμώξεων, λόγω του συγχρωτισμού με άλλα παιδιά και της μη τήρησης των βασικών κανόνων υγιεινής. Αρκετές μελέτες καταγράφουν την επίδραση των περιβαλλοντικών παραγόντων στην ανάπτυξη συριγμού στην πρώιμη παιδική ηλικία. Σκοπός: Να εξετασθεί η πιθανή παρουσία αναπνευστικών ιών σε ασυμπτωματικά παιδιά, που παρακολουθούν παιδικούς σταθμούς και να εκτιμηθεί η επίδραση των περιβαλλοντικών παραγόντων –κλίματος, ατμοσφαιρικής ρύπανσης, παθητικής έκθεσης στον καπνό- στην εκδήλωση συριγμού. Μέθοδοι: Πληθυσμό της μελέτης αποτέλεσαν 233 παιδιά προσχολικής ηλικίας, που παρακολουθούσαν Παιδικούς Σταθμούς. Τα 120 ήταν κάτοικοι αγροτικής περιοχής με χαμηλή ατμοσφαιρική ρύπανση (νομός Βοιωτίας) και τα 113 αστικής (Χαϊδάρι). Συλλέχθησαν ρινοφαρυγγικά δείγματα σε 4 διαδοχικές χρονικές περιόδους κατά την χειμερινή εποχή σε μεσοδιαστήματα περίπου 4-6 εβδομάδων. Εξετάστηκαν για την παρουσία των παρακάτω ιών: αδενοϊό (ADV), μπόκαϊο (hBoV), κοροναϊό, εντεροϊό, ιούς γρίππης (A, B, C), μεταπνευμονοϊό, ιούς παραγρίππης (1, 2, 3, 4), ρινοϊό (HRV) και αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (RSV A, B) με τεχνική RT-PCR. Τα παιδιά κατά τη διάρκεια της λήψης των δειγμάτων ήταν ασυμπτωματικά. Μετρήθηκαν τα επίπεδα κοτινίνης. Οι παράμετροι αναφορικά με την ατμοσφαιρική ρύπανση στις υπό μελέτη περιοχές αναζητήθηκαν από τους τοπικούς σταθμούς. Αποτελέσματα: Ο hBoV ήταν ο επικρατέστερος και στις δυο ομάδες, μόνος του ή σε συνδυασμό με άλλους ιούς, κυρίως RSV, ΗRV και ADV. Η παρουσία συριγμού σχετίσθηκε με τα επίπεδα κοτινίνης (p=0.032) και την αστική περιοχή διαμονής (p=0.023). Η ευαισθητοποίηση σε αεροαλλεγιογόνα, η γονεϊκή εκπαίδευση και η απομόνωση ιών σε ασυμπτωματικά παιδιά δεν σχετίσθηκαν με τo ιστορικό επεισοδίων συριγμού. Ο RSV ήταν προγνωστικός δείκτης για την παρουσία ιού γρίπης, και ομοίως, ο ιός της γρίπης μπορούσε να προβλέψει την παρουσία RSV. Τέλος, ο ΗRV προέβλεπε την παρουσία του ADV, και ομοίως, ο ADV προέβλεπε την παρουσία του ΗRV. Συμπεράσματα: Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας που διαβιούν σε αστικό περιβάλλον με γονείς καπνιστές είναι πιο επιρρεπή στην εκδήλωση συριγμού σε σύγκριση με αυτά που μένουν σε αγροτικές περιοχές και δεν εκτίθενται στο παθητικό κάπνισμα. Ο hBoV ήταν ο συχνότερα απομονωμένος ιός και στις 2 ομάδες. Από τα αποτελέσματα της μελέτης προκύπτει ότι ορισμένοι ιοί διευκολύνουν τον αποικισμό του ρινοφάρυγγα με άλλους. Ο παθοφυσιολογικός ρόλος των αλληλεπιδράσεων αυτών δεν είναι ακόμη σαφής.
Προβλήματα , εμπόδια και επιπλοκές της διατατικής ιστογένεσης
Authors: Λιάντης Παναγιώτης
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η διαδικασία της διατατικής ιστογένεσης έχει βελτιώσει την ικανότητα να θεραπεύονται πολύπλοκες παραμορφώσεις των άκρων . Ωστόσο οι επιπλοκές που σχετίζονται με τη διατατική ιστογένεση παραμένουν σημαντικές. Σκοπός της μελέτης είναι να περιγράψουμε τη συχνότητα και τον τύπο των επιπλοκών, τους παράγοντες κινδύνου και τους δείκτες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βοηθήσουν στην πρόβλεψη και αποφυγή των επιπλοκών που σχετίζονται με αυτή τη διαδικασία.Μέθοδος : Από το 2004 έως το 2009, μελετήσαμε προοπτικά και αναδρομικά 63 ασθενείς (ηλικίας 3-57 ετών, 37 άνδρες, 26 γυναίκες), οι οποίοι υποβλήθηκαν σε επιμήκυνση 74 οστών των άνω και κάτω άκρων με τη μέθοδο της διατατικής ιστογένεσης στο Νοσοκομείο «ΚΑΤ» της Αθήνας. Όλες οι διαδικασίες της διατατικής ιστογένεσης πραγματοποιήθηκαν και παρακολουθήθηκαν από την ίδια έμπειρη χειρουργική ομάδα. Το Μήκος του νεοσχηματιζόμενου οστού της διάτασης (distraction regenerate length), το Ποσοστό Επιμήκυνσης ( lengthening percentage), ο Δείκτης Οστικής Αποκατάστασης (healing index), ο Δείκτης Διάτασης (distraction index), οι Συνολικές Ημέρες Θεραπείας (Total days of therapy), ο Χρόνος Οστεοσύνθεσης (Fixator time) , οι Παράγοντες Κινδύνου (risk factors) και οι Επιπλοκές χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της διαδικασίας της διατατικής ιστογένεσης .Αποτελέσματα: Από τα 74 οστά που υποβλήθηκαν σε διατατική οστεογένεση, επιπλοκές παρατηρήθηκαν σε 20 περιπτώσεις . Σε 17 περιπτώσεις παρατηρήθηκαν περισσότερες από μία επιπλοκή. Μεταξύ του συνολικού αριθμού των επιπλοκών το 30% χαρακτηρίστηκαν ως ελάσσονος σημασίας και το 70% μείζονος σημασίας. Η πιο συχνή έλασσον επιπλοκή ήταν προβλήματα σχετικά με τις βελόνες (15%), ενώ η αξονική παρέκκλιση ήταν η πιο συχνή μείζονα επιπλοκή (18%) ακολουθούμενη από τη σύγκαμψη των αρθρώσεων (14%) και ψυχολογικά προβλήματα (13%). Ο Δείκτης Οστικής Αποκατάστασης (healing index) ήταν σημαντικά αυξημένος στους ασθενείς που εμφάνισαν επιπλοκές (58,1 ± 5.3 ημέρες/εκατοστό έναντι 39,1 ± 1,7 ημέρες / εκατοστό, p <0,001). O Χρόνος Οστεοσύνθεσης (fixator time) ήταν επίσης σημαντικά αυξημένος στους ασθενείς που εμφάνισαν επιπλοκές 118.0 ± 7.8 ημέρες έναντι 85 ± 1,9 ημέρες, στους ασθενείς χωρίς επιπλοκή. Δεν υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ δακτυλιοειδών, μονόπλευρων και ενδομυελικών συστημάτων εξωτερικής οστεοσύνθεσης στη συχνότητα εμφάνισης των επιπλοκών.Συμπέρασμα: Η ηλικία, ο παρατεταμένος χρόνος οστεοσύνθεσης, ο αυξημένος δείκτης οστικής αποκατάστασης και οι παράγοντες κινδύνου έχουν θετική συσχέτιση με την εμφάνιση επιπλοκών κατά την διατατική ιστογένεση. Η επιλογή κατάλληλων ασθενών με ήσσονος σημασίας παράγοντες κινδύνου και η προσεκτική παρακολούθηση σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας φαίνεται να ελαχιστοποιούν το ποσοστό επιπλοκών.
Διερεύνηση της σχέσης της ετεroγενειας των γονιδίων των γλυκοπρωτεϊνικών υποδοχέων και δια κυτταρικών συνδέσμων των αιμοπεταλίων μητρικής και εμβρυικής προέλευσης με την εκδήλωση ενδομήτριας περιορισμένης ανάπτυξης του εμβρύου
Authors: Σίμου Μαρία
Published: September 2021

Η αγγειακή θρομβωτική τάση μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμό της ανάπτυξης του εμβρύου (FGR). Η τροποποιημένη λειτουργία των αιμοπεταλίων και η γενετική ετερογένεια μπορεί να διαδραματίζουν κάποιο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Ερευνήσαμε κατά πόσον οι γονιδιοτυπικές συχνότητες σε μητέρες και πολυμορφισμών κάποιων γονιδίων, για ορισμένα μόρια υποδοχέα αιμοπεταλίων και κυτταρικής προσκόλλησης ,μεταβάλλονται σε κυήσεις με FGR. Συγκρίναμε τις μητρικές και εμβρυϊκές γoνότυπες συχνότητες των πολυμορφισμών ενός νουκλεοτιδίου (SNPs) σε τέσσερα γονίδια που κωδικοποιούν για υποδοχείς αιμοπεταλίων και μόρια κυτταρικής προσκόλλησης [υπομονάδα ιντεγκρίνης άλφα 2 (ITGA2) C807T, υπομονάδα ιντεγκρίνης βήτα 3 (ITGB3) T1565C, πρωτεΐνη προσκόλλησης κυττάρων αιμοπεταλίων 1 (PECAM1) CTG-GTG και σελεκτίνη Ρ (SELP) A / C]. Συνολικά 32 έμβρυα με περιορισμό της ανάπτυξης του εμβρύου και οι μητέρες τους συγκρίθηκαν με 18 φυσιολογικά ζεύγη ελέγχου (μητέρα – έμβρυο). Χρησιμοποιώντας δείγματα μητρικού φλεβικού αίματος και ομφαλοπλακουντιακού αίματος, οι αλληλουχίες νουκλεοτιδίων προσδιορίστηκαν από πυρογράμματα. Οι γονοτυπικές συχνότητες υπολογίστηκαν και αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας κατάλληλες δοκιμές και λογιστική παλινδρόμηση. Δεν υπήρξε στατιστική διαφορά στην αναλογία των ετεροζυγώτων ή των ομοζυγώτων για οποιαδήποτε από τις γενοτυπικές συχνότητες μεταξύ FGR και ομάδων ελέγχου σε μητέρες ή έμβρυα. Συμπερασματικά, η μελέτη μας δεν έδειξε πιθανή συσχέτιση των μητρικών ή εμβρυϊκών πολυμορφισμών ITGA2 C807T SNP, ITGB3 T1565C SNP, PECAM1 CTG-GTG και SELP A / C με FGR.
Adiabatic description of quantum resonances in time dependent systems
Authors: Παύλου Γεώργιος
Published: September 2021

Λόγω των πρόσφατων θεωρητικών και πειραματικών ερευνών τα ανοιχτά κβαντικά συστήματα και, ειδικά, τα οδηγούμενα (driven) συστήματα έχουν προκαλέσει αρκετό ενδιαφέρον. Ένα τέτοιο σύστημα αποτελείται από ένα κλειστό κβαντικό σύστημα συζευγμένο με ένα εξωτερικό χρονικά εξαρτημένο πεδίο που μπορεί και να είναι αρμονικό. Αρκετά θεωρητικά εργαλεία έχουν χρησιμοποιηθεί στη μελέτη των εν λόγω συστημάτων όπως η θεωρία Floquet, η αδιαβατική θεωρία διαταραχών, μέθοδοι με ολοκληρώματα διαδρομών και χρονικά εξαρτημένη θεωρία του συναρτησιοειδούς πυκνότητας. Αρκετή πρόοδος έχει γίνει για την εξήγηση φαινομένων που έχουν παρατηρηθεί σε τέτοια συστήματα παρόλο που υπάρχουν πράγματα που δεν είναι ακόμη ξεκάθαρα.Σε αυτή τη διδακτορική διατριβή εφαρμόζουμε την πρόσφατη Θεώρηση Διαδοτών Γεωμετρικών Φάσεων (Geometrical Phase Propagator Approach ή GPPA) η οποία είναι μία βελτιωμένη έκδοση της αδιαβατικής θεωρία διαταραχών και βασίζεται σε επανάθροιση των δυνητικών διαδικασιών που αρχίζουν και τελειώνουν στην ίδια κατάσταση.Εν συνεχεία η GPPA εφαρμόζεται στη μελέτη του συντελεστή διέλευσης στη σκέδαση σωματιδίου σε δυναμικό που εξαρτάται από το χρόνο. Πιο συγκεκριμένα η μελέτη της περιοδικής δέλτα συνάρτησης έχει δείξει την ύπαρξη ενός συντονισμού τύπου Fano όπου ο συντελεστής διέλευσης πέφτει ξαφνικά στο μηδέν. Στο πλαίσιο της GPPA γίνονται κατανοητές η μικροσκοπική προέλευση του φαινομένου και η συσχέτιση του φαινομένου με τη δέσμια κατάσταση του συστήματος και η συμπεριφορά του συντελεστή διέλευσης προβλέπεται σχεδόν ακριβώς.Τέλος μελετάμε το σύστημα με μία κβαντική τελεία σε αρμονική χρονικά εξαρτημένη ζεύξη με ένα άπειρο αγωγό σε ένα σημείο (μοντέλο τύπου-Τ). Οι κβαντικές τελείες μελετήθηκαν πρόσφατα λόγο των πιθανών εφαρμογών τους σε κβαντική πληροφορία, οπτικοηλεκτονική και τομογραφία. Με εφαρμογή της θεωρίας Floquet και της GPPA δείχνεται ότι σε αυτό το σύστημα παρατηρούνται συντονισμοί τύπου Fano όπου ο συντελεστής διέλευσης μπορεί να μηδενιστεί. Στο πλαίσιο της GPPA η μικροσκοπική προέλευση αυτών των συντονισμών αναλύεται και βλέπουμε και πάλι τη σύνδεσή τους με τις δέσμιες καταστάσεις του συστήματος χρησιμοποιώντας μία σχετικά απλή εικόνα με μεγέθη του φυσικού συστήματος. Επίσης συζητιέται ο μηχανισμός που μπορεί να μηδενίσει τον συντελεστή διέλευσης.
Τα λαϊκά στρώματα στη Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου (1922-1940)
Authors: Τζιάρας Κωνσταντίνος
Published: September 2021

Η διατριβή αναφέρεται στην ιστορία των φτωχών στρωμάτων στη Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου. Στόχο της μελέτης αποτέλεσε η απόδοση της από κάτω εικόνας της κοινωνίας, η ανίχνευση των μηχανισμών επιβίωσης και η περιγραφή των περισσότερο ή λιγότερο πολιτικών εκφράσεων των φτωχών-επικίνδυνων τάξεων. Ταυτόχρονα αναλύεται η επιχείρηση του κράτους και των μηχανισμών του να αναλάβει το μονοπώλιο της βίας κανοναρχώντας κάθε έκφραση κοινωνικής και πολιτικής δραστηριότητας στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον και τεταμένο πλαίσιο του μεσοπολέμου. Η διατριβή βασίστηκε στη συγκριτική μελέτη δικαστικών αρχείων (ιδιαίτερα στην αναλυτική αποδελτίωση του αρχείου του Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης) και άλλων πρωτογενών πηγών, αστυνομικών και διπλωματικών αρχείων, στη μελέτη του καθημερινού τύπου και των δημοσιευμένων στατιστικών, αλλά και την αξιοποίηση της μεσοπολεμικής και της μεταγενέστερης επιστημονικής και λογοτεχνικής βιβλιογραφικής παραγωγής. Δόθηκε προσοχή ώστε να μην αναπαραχθούν οι αρχειακές ταξινομήσεις και ο κυρίαρχος λόγος των ελίτ. Αντίθετα επιχειρήσαμε «αναποδογυρίζοντας» το αρχείο να ανιχνεύσουμε τον λόγο και τους τρόπους των υποτελών στρωμάτων. Η διατριβή χωρίζεται σε τρία μέρη. Στα δύο πρώτα παρουσιάζεται το ευρύ φάσμα της καθημερινότητας το οποίο το κράτος επιχείρησε να ελέγξει και να επιτηρήσει τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό χώρο. Στο τρίτο μέρος αναφερόμαστε στις κοινωνικές ομάδες που διέφυγαν ή παραλήφθηκαν από τον έλεγχο του κράτους και ενσωματώθηκαν ή συγκρούστηκαν μ’ αυτό. Χρησιμοποιούμε τους όρους γκρίζες και κόκκινες ζώνες. Στις γκρίζες ζώνες εντάσσεται ο κόσμος του οργανωμένους εγκλήματος και περιγράφονται οι στενές του σχέσεις με τους μηχανισμούς καταστολής. Τις κόκκινες ζώνες αποτέλεσαν τα τμήματα των φτωχών που επιχείρησαν να αναιρέσουν τις αιτίες της φτώχειας εντασσόμενοι στο ριζοσπαστικό εργατικό κομμουνιστικό κίνημα του μεσοπολέμου. Συναρμολογώντας τον κατακερματισμένο κόσμο των δικαστικών αρχείων επιχειρήσαμε να αποδώσουμε, μέσα από το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης, μια μικρογραφία της δημιουργίας του αστικού κράτους κατά τον μεσοπόλεμο.
Μελέτη ανοσολογικής απόκρισης στη βρογχιολίτιδα και συσχέτιση με μικροβιακό παράγοντα και άσθμα στη νηπιακή ηλικία
Authors: Μαγγίνα Παρασκευή
Published: September 2021

Τα βρέφη που νοσηλεύονται με οξεία βρογχιολίτιδα βρίσκονται σε σημαντικά αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης άσθματος στην παιδική ηλικία. Αν και δεν είναι σαφές εάν η ιογενής βρογχιολίτιδα είναι αιτιολογικός παράγοντας ή δείκτης για την αναγνώριση των βρεφών σε κίνδυνο, είναι σημαντική η ανεύρεση ανοσολογικών προγνωστικών δεικτών για πρώιμη διάγνωση και αντιμετώπιση του άσθματος.Στην παρούσα μελέτη μελετήθηκαν ex-vivo και με την τεχνική luminex, κυτταροκίνες που προήλθαν από υπερκείμενα καλλιεργειών μονοπύρηνων κυττάρων περιφερικού αίματος (PBMCs), με ή χωρίς διέγερση, σε βρέφη με βρογχιολίτιδα και σε βρέφη-μάρτυρες.Διαπιστώνεται μια ανεπάρκεια του Th1 σκέλους της ειδικής ανοσολογικής απόκρισης στην οξεία βρογχιολίτιδα (χαμηλότερα επίπεδα επαγόμενης από PHA παραγωγής IFN-γ και IL-12p70). Επιπλέον, δείκτες της μη ειδικής ανοσολογικής απόκρισης (π.χ. IL-8, MCP-1 και PDGF-bb) ανευρίσκονται αυξημένοι επί της οξείας βρογχιολίτιδας. Στη φάση δε της ανάρρωσης, η IL-8 ανευρίσκεται σε υψηλότερα επίπεδα συγκριτικά με την οξεία φάση αλλά και με τους υγιείς μάρτυρες οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ακόμα κινητοποίηση μηχανισμών της μη ειδικής ανοσίας.Παράλληλα, διαπιστώνουμε ότι βρέφη που ένα έτος μετά το επεισόδιο της βρογχιολίτιδας εμφανίζουν επεισόδια συριγμού, παρουσιάζουν χαμηλότερα επίπεδα κυτταροκινών σχετικών με την μη ειδική (IL-8, IL-6, MIP-1α, MIP-1β) αλλά και με την ειδική ανοσολογική απόκριση (IFN-γ, IP-10, IL-13, IL10).
Συσχέτιση των επιπέδων σεληνίου και χαλκού του ορού με τους κλασσικούς παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
Authors: Σωτηρόπουλος Αλέξιος
Published: September 2021

Τα υψηλά επίπεδα του χαλκού σε μη διαβητικά άτομα έχουν συσχετισθεί με την παρουσία στεφανιαίας νόσου και δυσλειτουργίας της αριστεράς κοιλίας. Το σελήνιο είναι ένα ιχνοστοιχείο που μετέχει σε ποικίλα συστήματα όπως είναι η άμυνα έναντι της οξειδωτικής καταπόνησης, η λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα και του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι υπάρχουσες μελέτες έχουν δείξει την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ του σεληνίου και του καρδιαγγειακού κινδύνου. Τα υπάρχοντα βιβλιογραφικά δεδομένα σχετικά με το ρόλο του σεληνίου στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) παραμένουν αντικρουόμενα. Για τους παραπάνω λόγους σχεδιάσθηκε η παρούσα διδακτορική διατριβή προκειμένου να διερευνηθεί εάν τα επίπεδα σεληνίου και χαλκού πλάσματος διαφέρουν μεταξύ ατόμων με ΣΔτ2 ανάλογα με την παρουσία ή όχι στεφανιαίας νόσου (ΣΝ). Μελετήθηκαν 100 άτομα με ΣΔτ2 και ΣΝ και 100 άτομα με ΣΔτ2 χωρίς ΣΝ που επιλέχθηκαν τυχαία από το σύνολο των διαβητικών ατόμων που παρακολουθούνται στο Διαβητολογικό Κέντρο της Γ’ Παθολογικής Κλινικής του Γ.Ν.Νίκαιας. Όλοι υποβλήθηκαν σε πλήρη αντικειμενική εξέταση και εργαστηριακό έλεγχο.Τα επίπεδα σεληνίου του πλάσματος δε διέφεραν μεταξύ διαβητικών ατόμων με και χωρίς στεφανιαία νόσο (102,40 ± 31,10 έναντι 108,86 ± 33,88 microg/L,αντίστοιχα, P=0,16). Στα άτομα με ΣΔτ2 και ΣΝ η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι το φύλο (beta=0,21, P=0,03) και τα επίπεδα γλυκόζης του πλάσματος (beta=0,25, P=0,008) σχετίζονταν σημαντικά και ανεξάρτητα με τα επίπεδα σεληνίου του πλάσματος. Στα άτομα με ΣΔτ2 χωρίς ΣΝ η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι η παρουσία περιφερικής αγγειακής νόσου (beta=0,16, P=0,05) και τα επίπεδα γλυκόζης του πλάσματος (beta=-0,09, P=0,05) σχετίζονταν με τα επίπεδα σεληνίου του πλάσματος.Όμοια, τα επίπεδα χαλκού του πλάσματος δε διέφεραν μεταξύ διαβητικών ατόμων με και χωρίς ΣΝ (115,60 ± 33,68 έναντι 117,58 ± 33,79 microg/L, αντίστοιχα, P=0,67). Στα άτομα με ΣΔτ2 και ΣΝ η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι το φύλο (beta=-0,22, P=0,05), το BMI (beta=0,25, P=0,01) και η παρουσία χρόνιας νεφρικής νόσου (beta=-0,22, P=0,01) σχετίζονταν σημαντικά και ανεξάρτητα με τα επίπεδα χαλκού του πλάσματος. Στα άτομα με ΣΔτ2 χωρίς ΣΝ η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι ο αιματοκρίτης (P=0,05) σχετίζονταν με τα επίπεδα χαλκού του πλάσματος.Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας διδακτορικής διατριβής έδειξαν ότι τα επίπεδα σεληνίου και χαλκού του πλάσματος δεν διέφεραν μεταξύ των ατόμων με ΣΔτ2 με και χωρίς ΣΝ. Στα διαβητικά άτομα με ΣΝ τα επίπεδα σεληνίου του πλάσματος σχετίζονταν με το φύλο και τα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος ενώ τα επίπεδα χαλκού του πλάσματος σχετίζονταν με το φύλο, το δείκτη μάζας σώματος και την παρουσία χρόνιας νεφρικής νόσου. Στα διαβητικά άτομα χωρίς στεφανιαία νόσο τα επίπεδα σεληνίου του πλάσματος σχετίζονταν με την παρουσία περιφερικής αρτηριακής νόσου και τα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος, ενώ τα επίπεδα χαλκού του πλάσματος σχετίζονταν μόνο με τον αιματοκρίτη.
Αξονική τομογραφία στο σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσπραγίας
Authors: Θεοδωρίδου Μαρία
Published: September 2021

Σκοπός. Στο ARDS, ο συνδυασμός HFO και TGI βελτιώνουν την οξυγόνωση σε σύγκριση με το «απλό» HFO, πιθανόν μέσω της TGI προκαλούμενης επιστράτευσης του πνεύμονα.Πειραματικά στοιχεία δείχνουν ότι σταθερές ροές όπως αυτή του TGI ευνοούν την πλήρωση του κατώτερου (κάτω από την τρόπιδα) πνεύμονα.Χρησιμοποιήσαμε αξονική τομογραφία θώρακα για να επιβεβαιώσουμε κατά πόσο το HFO-TGI σε σχέση με το HFO βελτιώνει την επικράτηση του κατώτερου πνεύμονα και ειδικότερα της εξαρτώμενης περιοχής, της οποίας η απώλεια αερισμού, μεγιστοποιείται στο ARDS. Μέθοδος. Μελετήσαμε 15 ασθενείς που είχαν ARDS για 96 ώρες ή λιγότερο, και πνευμονικά διηθήματα σε τουλάχιστον 3 τεταρτημόρια της ακτινογραφίας θώρακος.Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε CT θώρακος μετά από προστατευτικό για τον πνεύμονα συμβατικό μηχανικό αερισμό (CMV) και έπειτα από 45 min αερισμό με HFO και 45 min αερισμό με HFO-TGI αντίστοιχα. Η χρήση του HFO και του HFO-TGI γινόταν με τυχαία σειρά.Η αξονική τομογραφία γινόταν σε συνεχή θετική πίεση αερισμού, ίση με τη μέση τραχειακή πίεση (Ptr) του CMV.Κατά τη διάρκεια του HFO/HFO-TGI η μέση πίεση αερισμού (mPaw), τιτλοποιείτο σύμφωνα με την τιμή της μέσης τραχειακής πίεσης (Ptr) του CMV.Σε κάθε τεχνική αερισμού γινόταν καταγραφή των αερίων αίματος καθώς και παρακολούθηση της αρτηριακής πίεσης και της καρδιακής συχνότητας με τη χρήση ενδοαρτηριακού καθετήρα.Όσον αφορά όλο το πνευμονικό παρέγχυμα, το HFO-TGI σε σύγκριση με το «απλό» HFO και τον συμβατικό μηχανικό αερισμό (CMV) είχε σαν αποτέλεσμα μικρότερο ποσοστό μη αεριζόμενου πνευμονικού ιστού (mean±SD, 51,4±5,1 vs. 600±2,5% και 62,1±9,0% αντίστοιχα, Ρ≤0,04). Αυτό ήταν αποτέλεσμα της επιστράτευσης από το HFO-TGI του μη αεριζόμενου ιστού στον εξαρτώμενο και τον μη εξαρτώμενο πνεύμονα.Το HFO-TGI αύξησε το ποσοστό του φυσιολογικά αεριζόμενου πνεύμονα σε σχέση με το CMV(Ρ=0,04) και το ποσοστό του φτωχά αεριζόμενου πνεύμονα σε σχέση με το HFO και το CMV (P≤0,04) και βελτίωσε την οξυγόνωση σε σχέση με το HFO και το CMV. Συμπεράσματα. Το HFO-TGI βελτιώνει την οξυγόνωση σε σχέση με το HFO και το CMV, μέσω της επιστράτευσης μονάδων του πνεύμονα που προηγουμένως δεν αερίζονταν.
Προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας
Authors: Κιβρακίδου Άννα
Published: September 2021

Η διατριβή εστιάζει σε δύο κεντρικά ζητήματα, άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους: Το πρώτο – που εκτίθεται στο πρώτο μέρος – είναι η προσέγγιση και παρουσίαση της αρχής της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, καταρχάς ως φιλοσοφικού ζητήματος αλλά και σε ένα δεύτερο επίπεδο στη νομική της διάσταση. Στη διάσταση αυτή ερευνώνται και προσεγγίζονται τα σημεία που η αρχή συναντά το ποινικό δίκαιο. Εκτός αυτού όμως γίνεται και μια ανάλυση της κανονιστικότητας της αρχής, που συνιστά ένα θέμα συνταγματικού δικαίου, προκειμένου να φανεί η δυνατότητα ουσιαστικής εφαρμογής της από το νομοθέτη. Το δεύτερο κεντρικό ζήτημα που αποτελεί και το δεύτερο μέρος της διατριβής είναι η ποινική αντιμετώπιση των προσβολών της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, με γενικό τίτλο «H απαγόρευση των βασανιστηρίων, της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης (ως ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας)». Ο τίτλος αυτός ακολουθεί τη διατύπωση του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ, η ερμηνεία και η νομολογία του οποίου αποτελεί ένα από τα βασικά «εργαλεία» της έρευνας. Στο δεύτερο αυτό μέρος γίνεται ανάλυση των άρθρων 137Α – 137Δ του ποινικού κώδικα. Επίσης, εκτίθεται αρκετά διεξοδικά η νομολογία που έχει διαμορφώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου πάνω στην προσβολή του αρ. 3 ΕΣΔΑ, και εξάγονται χρήσιμα συμπεράσματα που στοχεύουν να θωρακίσουν το ελληνικό πλαίσιο προστασίας από τις προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Μετανάστευση και εργασία στη σύγχρονη Ελλάδα
Authors: Καψάλης Απόστολος
Published: September 2021

Η μελέτη εντάσσεται στην κατηγορία των εργασιών που είναι προσανατολισμένες στις πολιτικές και επικεντρώνει στην εξέταση του ρόλου που διαδραματίζει η πολιτική για τη μετανάστευση και την εργασία των μεταναστών στην εξέλιξη της κοινωνικής και ιδιαίτερα της εργατικής νομοθεσίας στην Ελλάδα. Μέσα από την ερμηνεία των ποσοτικών και ποιοτικών διαστάσεων των σύγχρονων μεταναστεύσεων με κριτήριο την εργασία και με κεντρικό άξονα τον χρόνο, αναλύεται διεξοδικά η λειτουργία των σημαντικότερων παραγόντων διαμόρφωσης της ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής, σε συνάρτηση με το ευρύτερο οικονομικό και κοινωνικό κάθε φορά πλαίσιο. Μια απόπειρα συμπυκνωμένης απεικόνισης της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής για τη μετανάστευση και την εργασία των μεταναστών θα αντικατόπτριζε, αδιαμφισβήτητα, τις πολλαπλές εκδοχές εγκλωβισμού και ανελευθερίας των μεταναστών σε ένα περιβάλλον κατάτμησης του εργατικού δικαίου και εκτεταμένης παραβατικότητας. Ένα σύμπλεγμα απορρύθμισης, ανισότητας και παρανομίας καθορίζει διαχρονικά την ελληνική κοινωνική πολιτική επιβάλλοντας, αφενός, ένα τέλμα ακινησίας και αδιεξόδου, τόσο στους ίδιους τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, όσο και στη θεσμική ή κινηματική θεωρητική προσέγγιση της σύγχρονης διεθνικής κινητικότητας, και αφετέρου, μια στατική, εάν όχι φωτογραφική, ανάγνωση της πραγματικότητας. Στην ακριβώς αντίστροφη οπτική ανιχνεύονται οι διέξοδοι υπέρβασης της σημερινής κρισιακής κατάστασης στο γενικότερο εργασιακό και κοινωνικό επίπεδο.Η ανακύπτουσα ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση της μετανάστευσης στο περιβάλλον της οικονομικής κρίσης και του μνημονιακού καθεστώτος αναδεικνύει τη δίκαιη ρύθμιση της εργασίας και της διαμονής των μεταναστών σε έναν από τους βασικούς πυλώνες παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης της χώρας, με επίκεντρο την εν γένει επαναρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την αποτελεσματική καταπολέμηση της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας και τον σεβασμό των θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων. Η εξειδίκευση ενός τέτοιου σχεδίου εθνικής ανασύνταξης με κλαδικό πρόσημο, σαν μια νέα μελετητική πρόκληση, λαμβάνει κατεπείγοντα χαρακτήρα στο εγγύς μέλλον στην Ελλάδα, αν θέλει να έχει μέλλον η ίδια η χώρα.
Έκφραση δεικτών απόπτωσης στις προνεοπλασματικές καταστάσεις του στομάχου και το γαστρικό καρκίνωμα
Authors: Μπουζιάνης Νικόλαος
Published: September 2021

Οι αποπτωτικοί δείκτες λαμβάνονται ολοένα και συχνότερα υπόψιν στο σχεδιασμόθεραπευτικών πρωτοκόλλων σε ογκολογικούς ασθενείςΕφαρμόσθηκε ανοσοϊστοχημική τεχνική τριών σταδίων σε συνδυασμό με αβιδίνη -βιοτίνη σετομές παραφίνης 50 περιστατικών γαστρικού καρκινώματος και προνεοπλασματικώναλλοιώσεων στομάχου. Εξετάσθηκαν ο αριθμός των αποπτωτικών καρκινικών κυττάρων μετη μέθοδο TUNEL και οι αποπτωτικοί δείκτες p21(waf), bcl-x και bak.Αναφορικά με τον δείκτη p21 (waf) , αυτός εμφάνισε πυρηνική και κυτταροπλασματικήανοσοϊστοθετικότητα , σαφώς αυξημένη στο νεοπλασματικό ιστό, συγκριτικά με τονπαρακείμενο γαστρικό βλεννογόνο. Ο δείκτης bcl-x εκφράστηκε περισσότερο στα εντερικούτύπου γαστρικά καρκινώματα, ενώ , αντίθετα, ο δείκτης bak εκφράστηκε στη μεγάληπλειονότητα των δειγμάτων χωρίς ιδιαίτερη διαφοροποίηση ανάλογα με κάποια ιστοπαθολογική παράμετρο, πλην του βαθμού ιστολογικής κακοήθειας όπου παρατηρήθηκε ελάττωση της έκφρασης του bak στα χαμηλά διαφοροποιημένα καρκινώματα.Συμπερασματικά ο βαθμός ιστολογικής κακοήθειας, ο οποίος στο γαστρικό καρκίνωμα είναι άμεσα συναρτημένος με το μορφολογικό πρότυπο των καρκινικών κυττάρων, φαίνεται άμεσα συναρτημένος με τους 2 από τους 3 εξετασθέντες αποπτωτικούς δείκτες.
Μελέτη της γενετικής βάσης συνδρόμων υπερφερριτιναιμίας με ή χωρίς αναιμία σε Έλληνες ασθενείς
Authors: Χατζηνικολάου Σταματία-Λυδία
Published: September 2021

Η διερεύνηση της ασυμπτωματικής υπερφερριτιναιμίας είναι συχνή αιτία παραπομπής ασθενών σε τριτοβάθμια νοσοκομεία. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η φαινοτυπική και γενετική διερεύνηση ασθενών με ασυμπτωματική υπερφερριτιναιμία που παραπέμφθηκαν στο Ηπατολογικό Ιατρείο της Α’ Παθολογικής Κλινικής, ΓΝΑ «Λαϊκό».Συνολικά μελετήθηκαν 87 ασθενείς. Σε περισσότερο από το 70% η υπερφερριτιναιμία δεν αποδόθηκε σε αιμοχρωμάτωση. Τα συνηθέστερα αίτια υπερφερριτιναιμίας ήταν το δυσμεταβολικό σύνδρομο, η φλεγμονή και η νεοπλασία, η δυσερυθροποίηση και η δευτεροπαθής υπερσυσσώρευση σιδήρου. Μοριακός έλεγχος διενεργήθηκε στο 37% του συνόλου και ήταν θετικός στο 41% των περιστατικών που ελέγχθηκαν μοριακά.Από την παρούσα καταγραφή προκύπτει ότι η ασυμπτωματική υπερφερρτιναιμία δεν οφείλεται συνήθως σε αιμοχρωμάτωση. Η φερριτίνη δεν είναι ειδικός δείκτης, αντίθετα ο κορεσμός τρανσφερρίνης είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για την αναγνώριση καταστάσεων υπερφόρτωσης σιδήρου. Ο μοριακός έλεγχος αποτελεί χρήσιμο εργαλείο μόνο όταν γίνεται στοχευμένα. Μια σπάνια αιτία ασυμπτωματικής υπερφερριτιναιμίας είναι το κληρονομικό σύνδρομο υπερφερριτιναιμίας καταρράκτη (Hereditarry Hyperferritinemia Cataract Syndrome - HHCS). Πρόκειται για μια επικρατούσα αυτοσωμική νόσο που χαρακτηρίζεται από υπερφερριτιναιμία, ανεξαρτήτως των επιπέδων σιδήρου, και εμφάνιση αμφοτερόπλευρου καταρράκτη σε νεαρή ηλικία. Το HHCS οφείλεται σε μεταλλάξεις στο γονίδιο FTL.Στο δεύτερο μέρος της μελέτης στόχος ήταν η φαινοτυπική καταγραφή Ελλήνων ασθενών που εμφανίζουν υπερφερριτιναιμία και καταρράκτη και η διερεύνηση της γενετικής βάσης του HHCS στον ελληνικό πληθυσμό.Αναγνωρίστηκαν 10 περιστατικά με HHCS, τα οποία δεν σχετίζονταν συγγενικά μεταξύ τους. Ο μοριακός έλεγχος ανέδειξε δύο μεταλλάξεις, τη C39G και την A40G. Η C39G είχε ήδη αναφερθεί σε Έλληνες ασθενείς, ενώ η A40G αναγνωρίζεται για πρώτη φορά στον ελληνικό πληθυσμό στην παρούσα μελέτη.Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια πρώτη μεγάλη καταγραφή περιστατικών με HHCS στον ελληνικό πληθυσμό.
Μελέτη της ηλεκτροχημικής ενίσχυσης αναγωγικών και οξειδωτικών αντιδράσεων
Authors: Καλαϊτζίδου Ιωάννα
Published: September 2021

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ανακαλύφθηκε το φαινόμενο της Μη–Φαρανταϊκής Ηλεκτροχημικής Τροποποίησης της Καταλυτικής Ενεργότητας (Non-Faradaic Electrochemical Modification of Catalytic Activity, NEMCA effect) ή της Ηλεκτροχημικής Ενίσχυσης της Κατάλυσης (Electrochemical Promotion of Catalysis, EPOC). Το φαινόμενο αυτό αναφέρεται στην αντιστρεπτή μεταβολή της καταλυτικής ενεργότητας και εκλεκτικότητας καταλυτικών υμενίων εναποτεθειμένων σε στερεούς ηλεκτρολύτες, η οποία προκαλείται από την επιβολή σταθερού ρεύματος ή δυναμικού μεταξύ του καταλυτικού υμενίου και ενός δεύτερου υμενίου (βοηθητικό ηλεκτρόδιο) το οποίο είναι επίσης εναποτεθειμένο στον στερεό ηλεκτρολύτη. Η επίδραση του φαινομένου έχει επιβεβαιωθεί για ένα πλήθος καταλυτικών συστημάτων, σε διάφορους μεταλλικούς καταλύτες, εναποτεθειμένους σε διάφορους ηλεκτρολύτες, Έχει βρεθεί, με χρήση διαφόρων τεχνικών, ότι η ηλεκτροχημική ενίσχυση πηγάζει από την ηλεκτροχημικά ελεγχόμενη παροχή ενισχυτικών ειδών από το φορέα – ηλεκτρολύτη στα καταλυτικά σωματίδια. Τα προωθητικά αυτά ιοντικά είδη, μαζί με το αντισταθμιστικό φορτίο τους στο μέταλλο, σχηματίζουν επιφανειακά δίπολα και καταλαμβάνουν θέσεις σε ολόκληρη την καταλυτική επιφάνεια δημιουργώντας μια ισοδύναμη ηλεκτροχημική διπλοστοιβάδα, η οποία επηρεάζει την ισχύ των δεσμών και συνεπώς την καταλυτική ενεργότητα των ροφημένων αντιδρώντων μορίων και ενδιαμέσων προϊόντων. Στην παρούσα εργασία μελετάται το φαινόμενο αυτό για δυο αντιδράσεις περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, συγκεκριμένα για την αντίδραση της υδρογόνωσης του διοξειδίου του άνθρακα και για την αντίδραση της οξείδωσης του μεθανίου. H ηλεκτροχημική ενίσχυση της υδρογόνωσης του διοξειδίου του άνθρακα μελετήθηκε σε καταλύτες Ru, και διεσπαρμένους καταλύτες Ru-Co σε ΒΖΥ, με τη χρήση ενός πρωτονιακού αγωγού ΒZY, ενώ η ηλεκτροχημική ενίσχυση της οξείδωσης του μεθανίου μελετήθηκε σε καταλύτες Pd, με τη χρήση ενός αγωγού ιόντων οξυγόνου, YSZ. Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής προσφέρουν μια σαφή επίδειξη της ισχύος των Κανόνων Χημικής και Ηλεκτροχημικής Ενίσχυσης, οι οποίοι επιτρέπουν την πρόβλεψη της συμπεριφοράς ενός ηλεκτροχημικού κελιού κατά την επιβολή ρευμάτων ή δυναμικών, μέσω της κινητικής του συστήματος υπό συνθήκες ανοιχτού κυκλώματος.
Investigation of the olfactory mechanism in drosophila
Authors: Δριμυλή Ευσταθία
Published: September 2021

Χιλιάδες οσμoγόνα μόρια που μεταφέρονται στον αέρα, γίνονται αντιληπτά με ιδιαίτερη ακρίβεια και εξειδίκευση από σαφώς λιγότερους σε αριθμό οσφρητικούς υποδοχείς. Συμπεριφορικά πειράματα που έχουν ήδη γίνει, υποδεικνύουν σθεναρά ότι το οσφρητικό σύστημα των εντόμων ανιχνεύει τις μοριακές δονήσεις και τις χρησιμοποιεί για να οδηγήσει συμπεριφορικές επιλογές. Βασιζόμενοι σε προηγούμενα αποτελέσματα, διερευνήσαμε με την μέθοδο της ηλεκτροφυσιολογίας τους Οσφρητικούς Υποδοχείς (ΟΥ) στην κεραία τεσσάρων εκπροσώπων της οικογένειας των Δροσοφιλίδων και μετρήσαμε την φυσιολογική τους αντίδραση σε διάφορα ισοτοπόλογα οσμογονών μορίων. Συγκεκριμένα δευτεριωμένα οσμογόνα μόρια προκαλούν μεγαλύτερo πλάτος ηλεκτροαντεννοογραφημάτων (ΗΑΓ), ενώ σε άλλα ζεύγη ισοτοπολόγων, η απόκριση στο κανονικό οσμογόνο μόριο είναι υψηλότερη. Αυτό υποδεικνύει ότι υπάρχει διαφορετική ενεργοποίηση των ίδιων οσφρητικών υποδοχέων ή ενεργοποίηση διακριτών ομάδων ΟΥ από το κάθε ισοτοπόλογο. Σε στήριξη αυτού, αντικατάσταση μόνο δυο υδρογόνων από δευτέρια είναι αρκετή να προκαλέσει μετρήσιμες διαφορές στο πλάτος ΗΑΓ από αυτά των κανονικών ισοτοπολόγων και το γεγονός αυτό δεν μπορεί να συσχετισθεί με το μέγεθος του δευτεριώμενου μορίου. Σημαντικά, δείχνουμε ότι η αναστολή των ενζύμων που καταβολίζουν κυρίως οσφρητικά μόρια δεν έχει καμμία επίδραση στις συγκεκριμένες διαφορές πλάτους από προκύπτουν από τα διάφορα ισοτοπόλογα. Για το λόγο αυτό, καταλήγουμε ότι στη Δροσόφιλα η διαφορική ενεργοποίηση από τα ισοτοπόλογα δεν εξαρτάται από τους μηχανισμούς που δρουν στο περιβάλλον του υποδοχέα αλλά πιθανώς οφείλεται στον ίδιο τον υποδοχέα. Επιπρόσθετα, τα αποτελέσματα μας δείχνουν καθαρά ότι οι Δροσοφιλίδες ξεχωρίζουν τα διάφορα ισοτοπόλογα όχι μόνο ηλεκτροφυσιολογικά στο επίπεδο των υποδοχέων αλλά και σαν σημαντικό ερέθισμα που ωθεί σε συμπεριφορικές επιλογές. Τέλος, στο επίπεδο του ενός μόνο υποδοχέα, απεικονιστικά και συμπεριφορικά πειράματα με τον οσφρητικό υποδοχέα της Δροσόφιλας Or22a υποστηρίζουν το μοντέλο της διαφορικής ενεργοποίησης.
Δοκίμια για την οικονομική κρίση στην ευρωπαϊκή οικονομική και νομισματική ένωση
Authors: Κωστής Παντελής
Published: September 2021

Η διδακτορική διατριβή παρουσιάζει τέσσερα δοκίμια σχετικά με τις επιδράσεις της πρόσφατης παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης στην ευρωπαϊκή οικονομική και νομισματική ένωση, με σκοπό να αναδειχθούν τα εξής κρίσιμα ζητήματα: α) ποιες είναι οι επιδράσεις της υιοθέτησης Προγραμμάτων Σταθεροποίησης στις οικονομίες, β) πόσο επιτυχημένη κρίνεται η διαχείριση της κρίσης από τις οικονομίες, γ) πως το κλίμα αβεβαιότητας έχει επηρεάσει την παροχή πιστώσεων και την εξέλιξη των μη εξυπηρετούμενων δανείων, και δ) εάν το πολιτισμικό υπόβαθρο των κοινωνιών επηρεάζει τις καινοτομικές επιδόσεις των οικονομιών. Ο συνδετικός τους κρίκος μεταξύ των ζητημάτων αυτών έγκειται στο γεγονός ότι εξετάζονται στο πλαίσιο των οικονομιών της Ευρωζώνης ή στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 (EE-27) και στο ότι η ανάλυσή τους καλύπτει χρονικές περιόδους που συμπεριλαμβάνουν την περίοδο της πρόσφατης παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκεται να γίνουν σαφείς οι επιδράσεις της κρίσης στην Ευρώπη για τα ζητήματα αυτά, να αναδειχθούν οι ανισορροπίες οι οποίες παρατηρούνται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικονομικής και νομισματικής ένωσης, καθώς και να αναδειχθούν ζητήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της διαχείρισης της κρίσης. Τα αποτελέσματα της εμπειρικής ανάλυσης των επιμέρους δοκιμίων αυτής της διδακτορικής διατριβής, είναι ιδιαίτερα χρήσιμα για τους πολιτικά δρώντες και τους ιθύνοντες της οικονομικής πολιτικής, αλλά και γενικότερα για όποιον ενδιαφέρεται για στις επιδράσεις της τρέχουσας παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης στην ευρωπαϊκή οικονομία. Το κάθε κεφάλαιο είναι αυτόνομο, ωστόσο τηρείται ομοιομορφία στη δομή της παρουσίασης, καθώς ξεχωριστά για το κάθε κεφάλαιο παρουσιάζονται ο σκοπός, η συνεισφορά στη βιβλιογραφία, το θεωρητικό υπόβαθρο της ανάλυσης, τα δεδομένα και η μεθοδολογία, τα εμπειρικά αποτελέσματα, η συζήτηση και τα συμπεράσματα της ανάλυσης, και προτάσεις πολιτικής.