Επίδραση της λειτουργικής ηλεκτρικής διέγερσης των μυών των κάτω άκρων στη λειτουργικότητα του ενδοθηλίου σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια
Authors: Ραϊσάκης Κωνσταντίνος 
Published: September 2021

Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν η διερεύνηση της επίδρασης στηνλειτουργικότητα του ενδοθηλίου, προγράμματος φυσικής αποκατάστασης διάρκειας 6εβδομάδων με τη μέθοδο της λειτουργικής ηλεκτρικής διέγερσης (FES) των μυών τωνκάτω άκρων. Ταυτόχρονα έγινε σύγκριση με πρόγραμμα συμβατικής άσκησης μεεργομετρικό ποδήλατο διάρκειας επίσης 6 εβδομάδων.Μέθοδοι και Πληθυσμός: Μελετήθηκαν ασθενείς με σταθερή καρδιακήανεπάρκεια λειτουργικού σταδίου NYHA II και III, ισχαιμικής ή μη ισχαιμικής αιτιολογίας,με κλάσμα εξώθησης <35%. Η FES εκτελέστηκε με διαδερμική περιοδική νευρομυϊκήηλεκτρική διέγερση διάρκειας 30 λεπτών κάθε μέρα, επί 5 μέρες την εβδομάδα, γιασυνολικό διάστημα 6 εβδομάδων στους τετρακέφαλους μυς και στους γαστροκνήμιους, σενοσοκομειακό περιβάλλον, υπό την καθοδήγηση έμπειρου φυσικοθεραπευτή. Η άσκησημε ποδήλατο έγινε ως εξής: μετά από μεσοδιάστημα 6 εβδομάδων ελεύθερο άσκησης, οιασθενείς υποβλήθηκαν σε καθημερινή άσκηση με ποδήλατο διάρκειας 30 min επί 5 φορέςτην εβδομάδα και για συνολικό διάστημα 6 εβδομάδων. Η μελέτη της λειτουργικότηταςτου ενδοθηλίου έγινε με την μέθοδο της ενδοθηλιοεξαρτώμενης αγγειοδιαστολής (FMD).Αποτελέσματα: Από 33 ασθενείς που αρχικά εισήχθησαν στη μελέτη, 31ολοκλήρωσαν την περίοδο άσκησης 18 εβδομάδων με FES και ποδήλατο (24 άρρενες,ηλικία 60,7±2,1, εύρος 33-79). 21 (67,7%) είχαν συμπτώματα τάξης ΙΙ κατά NYHA και οιυπόλοιποι συμπτώματα τάξης ΙΙΙ (μέση τάξη κατά NYHA 2,3±0,1). Ένας ασθενήςαποχώρησε λόγω επιδείνωσης της λειτουργικής του κατάστασης και ένας δενπαρουσιάστηκε σε παραπάνω από 10% των συνεδριών. Μεταξύ των υπολοίπων 31 δενσημειώθηκαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες και κανείς δεν νοσηλεύθηκε κατά τοχρονικό αυτό διάστημα για καρδιακή ανεπάρκεια. Η FES οδήγησε σε σημαντική βελτίωσητου FMD, το οποίο αυξήθηκε από 5,9±0,5% σε 7,7±0,5% (95% διάστημα αξιοπιστίας για τη διαφορά 1,5-2,3%, p<0,001). Η άσκηση με ποδήλατο οδήγησε επίσης σε σημαντικήβελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας, με αύξηση του FMD από 6,2±0,4% σε 9,2±0,4%(95% διάστημα αξιοπιστίας για τη διαφορά 2,5-3,5%, p<0,001). Η FES συσχετίστηκε με41% σχετική αύξηση του FMD, σε σύγκριση με 57% με το ποδήλατο (95% διάστημααξιοπιστίας για τη διαφορά 1,2-30,5%, p=0,034). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επιτευχθείσημαντικά υψηλότερο FMD μετά την άσκηση με ποδήλατο σε σύγκριση με τη FES(9,2±0,4% έναντι 7,7±0,5%, p<0,001). Επιπλέον, αμφότερα τα προγράμματα οδήγησανσε βελτίωση λειτουργικών παραμέτρων, όπως η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου στηνκαρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης και η απόσταση σε 6λεπτη δοκιμασία βάδισης.Συγκεκριμένα, η FES οδήγησε σε αύξηση της απόστασης σε 6λεπτη δοκιμασία βάδισηςαπό 448,1±17,6 m σε 491,0±18,4 m (95% διάστημα αξιοπιστίας της διαφοράς 35,6-50,2m, p<0,001) και σε αύξηση της VO2max από 17,7±0,9 ml/kg/min σε 18,8±1,0 ml/kg/min(95% διάστημα αξιοπιστίας της διαφοράς 0,3-1,8 ml/kg/min, p=0,006).Συμπέρασμα: Η επίδραση της μυϊκής FES σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκειαστην ενδοθηλιακή λειτουργία και σε λειτουργικές παραμέτρους, αν και δεν είναι ισοδύναμημε τη συμβατική άσκηση, είναι σημαντική. Συμπεραίνεται ότι τα πρωτόκολλα μυϊκής FESθα μπορούσαν να αποδειχθούν χρήσιμα για τη θεραπεία ασθενών με καρδιακήανεπάρκεια που δεν συμμορφώνονται ή δεν δύνανται να ακολουθήσουν προγράμματασυμβατικής άσκησης.