Πολυνευρομυοπάθεια του βαρέως πάσχοντος στη μονάδα εντατικής θεραπείας
Authors: Αγγελόπουλος Επαμεινώνδας 
Published: September 2021

Εισαγωγή: Η πολυνευρομυοπάθεια του βαρέως πάσχοντος (ΠΝΜ) είναι συχνή επιπλοκή σεασθενείς της ΜΕΘ με σημαντική νοσηρότητα. Για την πρόληψή της έχει προταθεί η χρήσητου ηλεκτρικού νευρομυϊκού ερεθισμού (ΗΝΜΕ) ως άσκηση. Μέρος της δράσης του ΗΝΜΕθεωρείται η ευεργετική επίδραση στη διαταραγμένη μικροκυκλοφορία του σηπτικού μυός.Σκοπός της μελέτης ήταν η σύγκριση δύο πρωτοκόλλων ΗΝΜΕ στο πλαίσιο αναζήτησηςτων χαρακτηριστικών του ρεύματος που μεγιστοποιούν την οξεία επίδραση στημικροκυκλοφορία.Μέθοδος: Ασθενείς ΜΕΘ με σήψη για όχι πάνω από πέντε ημέρες, ασθενείς ΜΕΘ με ΠΝΜκαι υγιείς εθελοντές. Κριτήρια αποκλεισμού: προϋπάρχουσα νευρομυϊκή νόσος, οίδημα, ήπαχυσαρκία. Εφαρμόστηκε ΗΝΜΕ για 45 λεπτά στους τετρακέφαλους και περονιαίουςμύες με συμμετρικό, διφασικό, τραπεζοειδές ρεύμα αυξανόμενης έντασης και μετυχαιοποίηση σε δύο πρωτόκολλα: Α (75 Hz, παλμός 400 μsec, κύκλος 5 sec – 21 sec) και Β(45 Hz, παλμός 400 μsec, κύκλος 5 sec – 12 sec). Η συστηματική επίδραση καταγράφηκεστο θέναρ με φασματοσκοπία εγγύς υπερύθρου και με την εφαρμογή αγγειακούαποκλεισμού. Παράλληλα καταγράφηκε και η μικροκυκλοφορία στον έξω πλατύ μυ.Αποτελέσματα: Τυχαιοποιήθηκαν 31 ασθενείς. Πρωτόκολλο Α (n=17): ηλικία 57±12 έτη, 2γυναίκες, 7 με ΠΝΜ, APACHE II 16±7, SOFA 7±2. Πρωτόκολλο Β (n=14): ηλικία 63±12 έτη, 3γυναίκες, 5 με ΠΝΜ, APACHE II 19±6, SOFA 7±3. Μετά τη συνεδρία οικλινικοεργαστηριακές παράμετροι δεν παρουσίασαν κλινικά σημαντική μεταβολή.Πρωτόκολλο Α: ΣΑΠ (mmHg) από 125±19 σε 130±18 (p=0,17), ΔΑΠ (mmHg) από 71±11 σε74±12 (p=0,19), καρδιακή συχνότητα (min-1) από 97±14 σε 100±17 (p=0,18), αναπνοές(min-1) από 22±7 σε 23±6 (p=0,4), γαλακτικό (mEq/mL) από 1,3±0,4 σε 1,5±0,5 (p=0,06). Πρωτόκολλο Β: ΣΑΠ (mmHg) από 128±19 σε 135±25 (p=0,06), ΔΑΠ (mmHg) από 62±9 σε65±11 (p=0,25), καρδιακή συχνότητα (min-1) από 93±19 σε 100±18 (p=0,01), αναπνοές(min-1) από 22±6 σε 25±9 (p=0,04), γαλακτικό (mEq/mL) από 1,0±0,5 σε 1,4±0,6 (p=0,007).Οι μεταβολές δεν διέφεραν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεταξύ των πρωτοκόλλων. Ημικροκυκλοφορία ανταποκρίθηκε ως εξής. Πρωτόκολλο Α: StO2(%) από 79±10 σε 77±11(p=0,06), ρυθμός κατανάλωσης O2 (%/min) από 8,6±2,2 σε 9,9±5,1 (p=0,08),λειτουργικότητα ενδοθηλίου (%/sec) από 2,7±1,4 σε 3,2±1,9 (p=0,04), αγγειακή εφεδρεία(sec) από 160±55 σε 145±49 (p=0,03). Πρωτόκολλο B: StO2(%) από 76±10 σε 75±11 (p=0,6),ρυθμός κατανάλωσης O2 (%/min) από 8,8±3,8 σε 9,9±3,6 (p=0,07), λειτουργικότηταενδοθηλίου (%/sec) από 2,5±1,4 σε 3,1±1,7 (p=0,03), αγγειακή εφεδρεία (sec) από 163±37σε 144±33 (p=0,001). Υπήρξε σημαντική βελτίωση στις παραμέτρους που αντανακλούν τηνκατάσταση του ενδοθηλίου και στα δύο πρωτόκολλα, χωρίς κάποιο να υπερτερεί. Το StO2στον έξω πλατύ αυξήθηκε στο τέλος της συνεδρίας κατά 6±7 μονάδες με το πρωτόκολλο Αέναντι 5±4 με το πρωτόκολλο Β (p=0,6). Η μέση μείωση του ιστικού O2 ήταν 5±4 μονάδες μετο πρωτόκολλο Α έναντι 7±4 με το πρωτόκολλο Β (p=0,3). Η μέγιστη μείωση του ιστικού O2ήταν 6±5 μονάδες με το πρωτόκολλο Α έναντι 10±7 με το πρωτόκολλο Β (p=0,2). Ο ρυθμόςκατανάλωσης O2 ανά συστολή ήταν 61±9 %/min με το πρωτόκολλο Α έναντι 69±23 %/minμε το πρωτόκολλο Β (p=0,5). Το μέγεθος των μεταβολών στις παραμέτρους τηςμικροκυκλοφορίας είχε συσχέτιση με την αναπτυσσόμενη δύναμη από τον ασκούμενο μυ.Συμπεράσματα: Η εφαρμογή μίας συνεδρίας ΗΝΜΕ επηρέασε τις παραμέτρους τηςσυστηματικής και τοπικής μικροκυκλοφορίας. Τα ρεύματα μέσης και υψηλής συχνότηταςπροκάλεσαν παρόμοιου βαθμού μεταβολές. Η προσαρμογή της έντασης για την επίτευξηκαι διατήρηση των μυϊκών συστολών είναι απαραίτητη για να υπάρξουν μεταβολές στημικροκυκλοφορία.