Predictors of reconstruction surgery and prognosis of breast cancer patients following mastectomy with and without reconstruction
Authors: Σιώτος Χαράλαμπος 
Published: May 2022

Εισαγωγή: Η αποκατάσταση του μαστού είναι μια επιλογή για ασθενείς μετά από προφυλακτική ή θεραπευτική μαστεκτομή για καρκίνο του μαστού. Παρά τα πιθανά οφέλη της αποκατάστασης για τις γυναίκες που είναι πρόθυμες να υποβληθούν σε αποκατάσταση μαστού, προηγούμενες μελέτες έχουν καταδείξει μειωμένη χρήση. Ανησυχίες σχετικά με την ογκολογική ασφάλειά της αποκατάστασης από ασθενείς ή γιατρούς και ανισότητες στην προσβαηση στην υγεία έχουν θεωρηθεί ως πιθανές αιτίες της υποχρησιμοποίησης της αποκατάστασης του μαστού. Η παρούσα μελέτη στοχεύει να αξιολογήσει τη συσχέτιση της αποκατάστασης του μαστού με την υποτροπή του καρκίνου του μαστού και την 5ετή επιβίωση σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού και να εξετάσει τον ρόλο που μπορεί να έχουν δημογραφικοί, κλινικοί και κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες στις αποφάσεις των ασθενών να υποβληθούν σε αποκατάσταση μαστού.Μέθοδος και ΥλικάΜετά τη λήψη έγκρισης από την επιτροπή δεοντολογίας, αξιολογήσαμε τα αρχεία γυναικών ασθενών με διάγνωση καρκίνου του μαστού στο νοσοκομείο Johns Hopkins (Βαλτιμόρη, MD, ΗΠΑ) μεταξύ 2003 και 2015. Οι ασθενείς με τις πληροφορίες ενδιαφέροντος αναγνωρίστηκαν και χωρίστηκαν σε δύο κοόρτες: ασθενείς με μαστεκτομή μόνο και ασθενείς με μαστεκτομή και άμεση αποκατάσταση μαστού. Οι διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων εξετάστηκαν με τη διενέργεια χ2 δοκιμασίας. Χρησιμοποιήσαμε τις καμπύλες Kaplan-Meier για να συγκρίνουμε μη προσαρμοσμένες εκτιμήσεις επιβίωσης ή υποτροπής της νόσου. Τα δεδομένα μοντελοποιήθηκαν μέσω της αναλογικής παλινδρόμησης των κινδύνων Cox, χρησιμοποιώντας ως αποτελέσματα τον χρόνο μέχρι το θάνατο από οποιαδήποτε αιτία ή τον χρόνο έως την επανεμφάνιση του καρκίνου. Στη συνέχεια πραγματοποιήσαμε λογιστική παλινδρόμηση για να συγκρίνουμε ασθενείς με καρκίνο του μαστού που είχαν υποβληθεί σε μαστεκτομή μόνο με εκείνους που είχαν άμεση αποκατάσταση του μαστού (συνολικά και ανά τύπο αποκατάστασης). Αποτελέσματα: Εντοπίσαμε περίπου 1,500 γυναίκες με καρκίνο του μαστού, εκ των οποίων το 67% υποβλήθηκαν μόνο σε μαστεκτομή, ενώ το 33% μαστεκτομή και άμεση αποκατάσταση του μαστού. Οι εκτιμήσεις επιβίωσης Kaplan-Meier κατέδειξαν όφελος επιβίωσης μεταξύ των ασθενών που υποβλήθηκαν σε μαστεκτομή και αποκατάσταση. Ωστόσο, μετά από προσαρμογή για διάφορες κλινικές και κοινωνικοοικονομικές μεταβλητές, το παρατηρούμενο όφελος επιβίωσης που σχετίζεται με την αποκατάσταση του μαστού δεν ήταν στατιστικά σημαντικό [HR 0.78, 95% CI (0.53-1.13)]. Οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση είχαν παρόμοιο ποσοστό υποτροπής σε σύγκριση με ασθενείς μόνο με μαστεκτομή [HR 1.08, 95% CI (0.69-1.69)]. Βρήκαμε επίσης ότι μεγαλύτερη ηλικία [OR 0.18, 95% CI (0.08-0.40)], ασιατική φυλή [OR 0.29, 95% CI (0.19-0.45)], αμφοτερόπλευρη μαστεκτομή [OR 0.71, 95% CI (0.56-0.90)], και το υψηλότερο στάδιο της νόσου [OR 0.44, 95% CI (0.26-0.74)] ήταν ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για τη μη λήψη άμεσης αποκατάστασης του μαστού. Επιπλέον, οι ασθενείς με ασφάλιση Medicare ή Medicaid είχαν λιγότερες πιθανότητες από τους ασθενείς με ιδιωτική ασφάλιση να λάβουν αυτόλογη ανακατασκευή. Η μέση παρακολούθηση ήταν 5,1 χρόνια μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού. Συμπεράσματα: Η μελέτη παρέχει στοιχεία ότι η αποκατάσταση του μαστού δεν σχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά υποτροπής ή χειρότερη 5ετή επιβίωση για γυναίκες ασθενείς με καρκίνο του μαστού που υποβλήθηκαν σε μαστεκτομή. Εντοπίσαμε κλινικούς, κοινωνικοδημογραφικούς παράγοντες, όπως η ηλικία, η φυλή και η ασφαλιστική κάλυψη που μπορεί να επηρεάσουν την απόφαση για επανορθωτική χειρουργική επέμβαση μετά από μαστεκτομή. Η συνεχής παρακολούθηση της χρήσης της αποκατάστασης του μαστού είναι απαραίτητη για τον εντοπισμό πιθανών φραγμών στην πρόσβαση των ασθενών στην αποκατάσταση μετά από μαστεκτομή.