Η επίδραση της ενόργανης γυμναστικής στο μυοσκελετικό σύστημα των αθλητών
Authors: Στεφανίδης Παναγιώτης 
Published: August 2021

Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν, να μελετήσει και να συγκρίνει την επίδραση της προπόνησης στο μυϊκό σύστημα των αθλητών της ενόργανης γυμναστικής με άλλες ομάδες αθλητών (κολύμβησης, πάλης και σωματικής διάπλασης), καθώς και φοιτητών. Συγκεκριμένα να εξετάσει και να συγκρίνει τις προσαρμογές του δελτοειδούς μυός (με ιστοχημεία και ηλεκτροφόρηση), την κατανομή (%) και την εγκάρσια επιφάνεια των μυϊκών ινών (μm²), την πυκνότητα των αιμοφόρων αγγείων (cap/mm, cap/fib) και τα ισόμορφα των βαριών αλυσίδων της μυοσίνης του δελτοειδούς μυός. Επίσης, να εξετάσει και να συγκρίνει τη μέγιστη ισοκινητική δύναμη των πρόσθιων και οπίσθιων μηριαίων μυών (N/m), καθώς και την ισοκινητική και ισομετρική δύναμη του δικέφαλου βραχιόνιου μυός (N/m, N/kg). Το δείγμα αποτέλεσαν 13 αθλητές ενόργανης γυμναστικής, 10 αθλητές ελληνορωμαϊκής πάλης, 10 αθλητές κολύμβησης, 6 αθλητές σωματικής διάπλασης και 14 φοιτητές του Τ.Ε.Φ.Α.Α., Α.Π.Θ. Οι εξεταζόμενοι υποβλήθηκαν σε μέτρηση της μέγιστης ισοκινητικής δύναμης των κάτω και άνω άκρων και της ισομετρικής δύναμης των άνω άκρων. Επίσης υποβλήθηκαν σε μέτρηση του σωματικού τους λίπους, καθώς και σε ιστοχημική ανάλυση και ηλεκτροφόρηση μυϊκού δείγματος, που λήφθηκε με βιοψία από το δελτοειδή μυ. Η μέτρηση του λίπους έγινε με τη μέθοδο της υδροστατικής ζύγισης. Η μέγιστη ισοκινητική και ισομετρική δύναμη μετρήθηκε σε δυναμόμετρο τύπου CYBEX II και οι βιοψίες λήφθηκαν από τη μέση μοίρα του δελτοειδούς μυός και αναλύθηκαν με μορφομετρική ανάλυση (TEMA,Scanbeam, Hadsund, Denmark). Όλες οι συγκρίσεις έγιναν σε σχέση με την ομάδα των αθλητών της ενόργανης γυμναστικής. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι αθλητές της ενόργανης γυμναστικής, σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες, στη μέγιστη ισοκινητική δύναμη του τετρακέφαλου μηριαίου μυός είχαν σημαντική διαφορά μόνο με τους παλαιστές (p<0,01). Σημαντικότερη ήταν η διαφορά στη μέγιστη σχετική ισοκινητική δύναμη του τετρακέφαλου μηριαίου μυός σε σύγκριση με την ίδια ομάδα, (p<0,001). Η μέγιστη σχετική ισοκινητική δύναμη των οπίσθιων μηριαίων μυών των αθλητών της ενόργανης γυμναστικής ήταν μεγαλύτερη από την ομάδα των φοιτητών, (p<0,05). Η μεγίστη σχετική ισοκινητική δύναμη των άνω άκρων των αθλητών της ενόργανης γυμναστικής ήταν μεγαλύτερη από τους φοιτητές και κολυμβητές, (p<0,01). Η μέγιστη σχετική ισομετρική δύναμη των άνω άκρων ήταν μεγαλύτερη στη γωνία των 60° από τους φοιτητές (p<0,01) και από τους κολυμβητές (ρ<0,001), στη γωνία δε των 90° ήταν μεγαλύτερη από τους φοιτητές και κολυμβητές, (p<0,001). Επίσης, είχαν σημαντικά χαμηλότερο σωματικό λίπος (p<0,05 σε σύγκριση με τους παλαιστές και κολυμβητές και p<0,001 με τους φοιτητές). Το βάρος τους σωματικού λίπους των αθλητών της ενόργανης γυμναστικής ήταν μικρότερο σε σύγκριση με τους κολυμβητές p<0,01 και p<0,001 με τους φοιτητές και τους παλαιστές. Σε σχέση μόνο με τους παλαιστές οι αθλητές της ενόργανης γυμναστικής είχαν σημαντικά χαμηλότερο άλιπο σωματικό βάρος (p<0,01). Η ιστοχημική ανάλυση έδειξε ότι η κατανομή των μυϊκών ινών και η πυκνότητα των τριχοειδών αιμοφόρων αγγείων στο δελτοειδή μυ, δε διέφερε σημαντικά μεταξύ των αθλητών της ενόργανης γυμναστικής και των άλλων ομάδων. Ωστόσο, διακρίνεται μια ισχυρή τάση, ως προς την σύνθεση και την εγκάρσια επιφάνεια των γλυκολυτικών μυϊκών ινών ΙΙΒ στους αθλητές της ενόργανης γυμναστικής. Συμπεράσματα: 1. Οι αθλητές της ενόργανης γυμναστικής εμφανίζουν τάση αύξησης της εγκάρσιας επιφάνειας των γλυκολυτικών ινών ταχείας συστολής ΙΙΒ. 2. Η κατανομή των μυϊκών ινών βραδείας συστολής βρίσκεται μέσα στα φυσιολογικά όρια, γεγονός που ενισχύει το μοντέλο του αγωνίσματος, που χαρακτηρίζεται από μεγάλες επιβαρύνσεις του μυϊκού συστήματος.