biswa921/orwiki-latest-pages-articles-raw huggingface dataset:
ବିଶ୍ୱନାଥ ଦାସ

ବିଶ୍ୱନାଥ ଦାଶ  (୧୮୮୯ - ୧୯୮୪) ଜଣେ ଭାରତୀୟ-ଓଡ଼ିଆ ରାଜନେତା, ସମାଜସେବୀ ଓ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ଥିଲେ । ସେ ବ୍ରିଟିଶ ଶାସନ (୧୯୩୭ - ୧୯୩୯) କାଳରେ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ । ସେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର ରାଜ୍ୟପାଳ (୧୯୬୨-୧୯୬୭) ଥିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ (୧୯୭୧-୧୯୭୨) ଥିଲେ ।http://orissa.gov.in/e-magazine/orissaannualreference/ORA-2005/pdf/bio-data_of_chief_minister.pdf ସେ ଲୋକ ସେବକ ମଣ୍ଡଳର ଆଜୀବନ ସଦସ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । 

 ଜୀବନୀ 
 ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଜୀବନ 
ବିଶ୍ୱନାଥ ଦାସ ୧୮୮୯ ମସିହା ମଇ ୮ ତାରିଖରେ ଓଡ଼ିଶାର ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ମଧୁସୁଦନ ଦାସ । ସେ ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସ୍ନାତକରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାପରେ ୧୯୧୮ରେ କଲିକତା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଆଇନରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ । ମାଡ୍ରାସଠାରେ ଓକିଲାତି କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ୧୯୨୧ ମସିହାରେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ । ସେହିବର୍ଷ ସେ ମଧ୍ୟ ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାର ଛତ୍ରପୁର ତାଲୁକ ପରିଷଦର ସଭାପତି ପଦକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।

 ରାଜନୀତି 
ସେ ମାଡ୍ରାସ କାଉନ୍‌ସିଲକୁ ତିନିଥର (୧୯୨୦ -୧୯୨୯) ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ । ପରେ ସେ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେରେ ଭାଗ ନେବାପାଇଁ କାଉନ୍ସିଲରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ ଓ ବାରମ୍ବାର ଜେଲ ଯାଇଥିଲେ । ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ ଗଠନରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ପ୍ରଣିଧାନଯୋଗ୍ୟ । ୧୯୩୬ ମସିହାରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ ଗଠନ ହେଲାପରେ ସେ ୧୯୩୭ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ । ପରେ ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ହେବାରୁ ୧୯୪୨ ମସିହାରେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ । ସେ ୧୯୪୭ରୁ ୧୯୫୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ସଭାର ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ । ସେ ଅନେକ ଥର ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ କଂଗ୍ରେସ କମିଟିର ସଭାପତି ଥିଲେ । ପରେ ୧୯୭୧-୧୯୭୨ରେ ସେ ଓଡ଼ିଶାର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ ।

 ଶେଷ ଜୀବନ 
ପ୍ରାୟ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୀତିକ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କଲାପରେ ସେ ୨ ଜୁନ ୧୯୮୪ରେ ଇହଲୀଳା ସମ୍ବରଣ କରିଥିଲେ ।

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:୧୮୮୯ ଜନ୍ମ
ଶ୍ରେଣୀ:୧୯୮୪ ମୃତ୍ୟୁ
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଶାର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ
ଶ୍ରେଣୀ:ରାଜନୀତି
ଶ୍ରେଣୀ:ଭାରତୀୟ ନେତା
ଶ୍ରେଣୀ:ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାର ଲୋକ
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ଲୋକ
ଶ୍ରେଣୀ:ସ୍ୱାଧୀନତା ପୂର୍ବର ୧ମ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାର ସଭ୍ୟ
ଶ୍ରେଣୀ:୩ୟ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାର ସଭ୍ୟ
ଶ୍ରେଣୀ:୫ମ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାର ସଭ୍ୟ
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଶାରୁ ରାଜ୍ୟସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ସାଂସଦ
ମହୁଲି

ମହୁଲି ଏକ ନିଶାଯୁକ୍ତ ପାନୀୟ ଯାହାକୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ଓଡ଼ିଶାର ଉତ୍ତର ଓ ପଶ୍ଚିମାଞ୍ଚଳରେ ତଥା ଛତିଶଗଡ଼,ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ଓ ଉତ୍ତର ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଜନଜାତିମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍ସବରେ ପାନ କରିଥାନ୍ତି । ମହୁଲ ଗଛର ଫୁଲରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କିଣ୍ୱନ ପ୍ରକ୍ରିୟାଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ତିଆରି କରାଯାଏ । ସାଧାରଣତଃ ଏଥିରେ ଆଲକହଲ ପ୍ରତିଶତ ୨୫-୪୫ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ ।
thumb|ମହୁଲି ପାତନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ପାତ୍ର ।

 ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ 
 ୫ଲି. ମହୁଲିର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ୧ କେ.ଜି ମହୁଲ ଫୁଲ ଏବଂ ୫0 ଲି. ଗୁଡକୁ ମିଶାଇ ୫ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ପାତ୍ରରେ ରଖାଯାଏ। 
 ଏହାକୁ ଏକ ବାଉଁଶର ତାଟିରେ ଘୋଡାଇ କିଣ୍ୱନ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରାଯାଏ। 
 ଯେତେବେଳେ ଏହି ମିଶ୍ରଣ ପୂରାପୂରି ପିତା ହେଇଯାଏ, ତେବେ ପାଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। 
 ଏହି ମିଶ୍ରଣକୁ ହାଣ୍ଡିଦ୍ୱାରା ନିଆଁ ଉପରେ ରଖି ଗରମ କରାଯାଏ ଏବଂ ବାଷ୍ପକୁ ପାତନ ପଦ୍ଧତିରେ ସଂଗ୍ରହ କରି ଥଣ୍ଡା କରା ଯାଏ । 
 ଏହି ସଂଗ୍ରହୀତ ବାଷ୍ପ ଥଣ୍ଡା ହେଲା ପରେ ମହୁଲି ଭାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। 

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ମାଦକ ପାନୀୟ
ଶ୍ରେଣୀ:ମଦ
ସଉରା

ସଉରା ଭାରତର ଏକ ପୁରାତନ ଜନଜାତି । ଓଡ଼ିଶାର କୋରାପୁଟ, ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡି , ଗୁଣପୁର , ରାୟଗଡା ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହିମାନେ ବସ ବାସ କରିଥାନ୍ତି। ସଉରା ଜନ ଜାତି ମୁହଁ ଓସାରିଆ ଏବଂ ନାକ ବଡ଼ ହୋଇ ଥାଏ। ଭ୍ରୂଲତାର ତଳ ହାଡ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶସ୍ତ ହୋଇ ଥାଏ। ମୁଣ୍ଡର ବାଳ କୁଞ୍ଚୁକୁଞ୍ଚିଆ ଏବଂ ଶରୀରର ରଙ୍ଗ କଳା ହୋଇ ଥାଏ। ଉତ୍ତର ଓଡ଼ିଶାର ଆଦିବାସୀଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଏମାନଙ୍କ ଶରୀରର ଗଢଣ ମଜବୁତ ତଥା ସୁଷ୍ଠମ । ଏହି ଜାତିର ପୁରୁଷମାନେ ଖୁବ କ୍ଷୀପ୍ର ଗତିରେ ପାହାଡ଼ିଆ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି ପାରନ୍ତି । 
ସଉରା ମହିଳାମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅଳଙ୍କାର ବ୍ୟବହାର କରି ଥାନ୍ତି। ତା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଡ ବାଲା ଏବଂ କାଠ ତିଆରି ବେକର ହାର ମୁଖ୍ୟ । ଘାସ ଏବଂ ଏଲୁମିନିୟମରୁ ତିଆରି ଅଳଙ୍କାର ପ୍ରାୟତଃ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ। ମହିଳାମାନେ ଖୁବ କମ ବୟସରୁ ଦେହରେ ଚିତା କୁଟେଇ ଥାନ୍ତି। ଚିତାଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ବିଭିନ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ବୁଝେଇ ଥାଏ। ଯୌବନ ପ୍ରାପ୍ତିଠାରୁ ବିବାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ କୁଟେଇଥିବା ଚିତା ଏହି ସଉରା ଜନ ଜାତିର ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଦର୍ଶାଇ ଥାଏ। 
ଏହି ଜନ ଜାତି ନିଜର କଳା କୃତି ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା । ଏମାନଙ୍କର ଚିତ୍ର କଳା ଇଦିତଳ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଗୃହର ଭିତର କାନ୍ଥରେ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟରେ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ଥାନ୍ତି। ମୁଖ୍ୟତଃ ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ଙ୍କର ଚିତ୍ର ତଥା ସଉରା ଜନ ଜୀବନ ଏହି ଚିତ୍ରଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଥାଏ। ସଉରା ଚିତ୍ରକଳାରେ କଳା ଓ ଧଳା ରଙ୍ଗର ବ୍ୟବହାର ଅଧିକଦେଖାଯାଏ ।

thumb|ସଉରା ମହିଳା
 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ଲୋକ
ପଞ୍ଚ ଡାଲି

ପଞ୍ଚ ଡାଲି  ଭାରତର ଓଡ଼ିଶାରେ ରନ୍ଧାଯାଉଥିବା ଏକ ଖାଦ୍ୟ । 
 ଉପାଦାନ 
 ହରଡ଼ଡାଲି ୧୦୦ ଗ୍ରାମ 
 ବୁଟଡାଲି୧୦୦ ଗ୍ରାମ 
 ମୁଗ ଡାଲି୧୦୦ ଗ୍ରାମ 
 ମସୁରଡାଲି୧୦୦ ଗ୍ରାମ 
 ବିରି ଡାଲି୧୦୦ ଗ୍ରାମ 
 କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ୨ଟି 
 ଶୁଖିଲାଲଙ୍କା ୨ଟି 
 ସୋରିଷ ୧ ଚାମଚ 
 ଜିରା ୧ ଚାମଚ
 ଅଦା ଛେଚା ୧ ଚାମଚ 
 ଗରମ ମସଲାଗୁଣ୍ଡ୧ଚାମଚ 
 ରସୁଣ୧ଟି 
 ଧଣିଆଁପତ୍ର୧ବିଡା 
 କାଗିଜିଲେମ୍ବୁ୧ଟି 
 ଚିନି୧ଚାମଚ 
 ଡାଲଚିନି୧ଇଞ୍ଚ 
 ଲବଙ୍ଗ ୫ଟି 
 ଭୃଷଙ୍ଗପତ୍ର୧୦ଟି 
 ଲୁଣ, 
 ହଳଦୀ ଓ 
 ପାଣି ଆବଶ୍ୟକ ମୁତାବକ। 
 ତିଆରି ପ୍ରଣାଳୀ 
ପାଞ୍ଚପ୍ରକାରର ଡାଲିକୁ ମିଶାଇ ଭଲ ଭାବରେ ଧୋଇ, ଲୁଣ, ହଳଦୀ ଓ ପାଣି ଆବଶ୍ୟତା ଅନୁସାରେ ଦେଇ ପ୍ରେସର କୁକରରେ ସିଝାନ୍ତୁ। ସିଝିଗଲା ପରେ ଅଲଗା ରଖନ୍ତୁ। କଡେଇରେ ତେଲ ଗରମ କରି ସେଥିରେ ଲବଙ୍ଗ, ସୋରିଷ, ଜିରା, ଡାଲଚିନି ଗୁଣ୍ଡ ପକାଇ ଭାଜନ୍ତୁ। ଅଳ୍ପ ଭାଜି ହୋଇଗଲାପରେ ସେଥିରେ ରସୁଣ ଛେଚା, ଶୁଖିଲା ଲଙ୍କା ଖଣ୍ଡ ଓ କଞ୍ଚା ଲଙ୍କା ଖଣ୍ଡ ପକାଇ ଭଲ ଭାବେ ଭାଜନ୍ତୁ। ସିଝିଥିବା ଡାଲିକୁ ଏହି ବଘରାରେ ଢାଳି ତା ଉପରେ ଗରମ ମସଲା ଗୁଣ୍ଡ ପକାଇ ଚାରି ପାଞ୍ଚ ମିନିଟ ଫୁଟାନ୍ତୁ। ଏଥିରେ ପାଣି ମାପ କରି ଦେବାକୁ ହେବ, ନା ବେଶି ନା ଅତି କମ୍। ନିଆଁରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ଆଗରୁ ଧଣିଆପତ୍ର କଟା ପକାଇ ମିନିଟିଏ ପାଇଁ ଘାଣ୍ଟନ୍ତୁ ଓ ତା’ପରେ ଓହ୍ଲାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଗରମ ଗରମ ପରସନ୍ତୁ।

ଏହି ଡାଲି ଭାତ ସହିତ ଖିଆଯାଏ।
 ଆଧାର 
 ଖାଆନ୍ତୁ ଓ ଖୁଆନ୍ତୁ – ସଂଯୁକ୍ତା ଦାସ - ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ସାପ୍ତାହିକୀ 

ଶ୍ରେଣୀ:ରାନ୍ଧଣା
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ରାନ୍ଧଣା
ଜହ୍ନି ଚୋପା ଚଟଣୀ

ଜହ୍ନି ଚଟଣି  ଭାରତର ଓଡ଼ିଶାରେ ରନ୍ଧାଯାଉଥିବା ଏକ ଖାଦ୍ୟ ।

 ଉପାଦାନ 
 ଜହ୍ନି – ୫୦୦ ଗ୍ରାମ
 ସୋରିଷ ତେଲ – ପଚାଶ ମି.ଲି.
 ଜିରା – ଅଧ ଚାମଚ
 ରସୁଣ – ସାତ ଆଠ କଲି
 ଅଦା - ଇଞ୍ଚେ
 କଞ୍ଚା  ଲଙ୍କା – ଚାରି ପାଞ୍ଚଟି (ରାଗକୁ ଦେଖି)
 ତେନ୍ତୁଳି ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ
 ଲୁଣ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ

 ତିଆରି ପ୍ରଣାଳୀ 
ଜହ୍ନିରୁ ଚୋପା ଛଡ଼ାଇ ଚୋପାକୁ ଧୋଇ ଛୋଟ ଛୋଟ ଖଣ୍ଡ କରି କାଟି ରଖନ୍ତୁ। କଡ଼ାରେ ତେଲ ଗରମ କରି ଜିରା ଫୁଟାନ୍ତୁ। ଜିରା ଫୁଟିଯିବା ପରେ କଞ୍ଚାଲଙ୍କା, ରସୁଣ ଓ ଅଦା ଛୋଟ ଛୋଟ ଖଣ୍ଡ କରି ପକାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଭାଜି ହୋଇଗଲା ପରେ ରଖିଥିବା ଜହ୍ନି ଚୋପାକୁ ପକାନ୍ତୁ। ଏହା ପରେ ଲୁଣ ଦେଇ ଘୋଡ଼ାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦୁଇ ତିନି ମିନିଟ ପରେ ଦରସିଝା ଅବସ୍ଥାରେ ତାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ତେନ୍ତୁଳି ସହିତ ବାଟି ଦିଅନ୍ତୁ। 

ଏହି ଚଟଣୀ ଭାତ ସହିତ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ।
 ଆଧାର 
 ଖାଆନ୍ତୁ ଓ ଖୁଆନ୍ତୁ – ଅରୁଣା ମହାନ୍ତି - ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ସାପ୍ତାହିକୀ-(୨-୮ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୦୧)

ଶ୍ରେଣୀ:ରାନ୍ଧଣା
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ରାନ୍ଧଣା
ବନ୍ଧା କୋବି ଚଟଣୀ

ବନ୍ଧା କୋବି ଚଟଣୀ  ଭାରତର ଓଡ଼ିଶାରେ ରନ୍ଧାଯାଉଥିବା ଏକ ଖାଦ୍ୟ । 
 ଉପାଦାନ 
 ବନ୍ଧା କୋବି – ୫୦୦ ଗ୍ରାମ
 ରାଶି – ୨୫ ଗ୍ରାମ
 ରସୁଣ – ସାତ ଆଠ କଲି
 ଅଦା - ଇଞ୍ଚେ
 କଞ୍ଚାଲଙ୍କା – ଚାରି ପାଞ୍ଚଟି (ରାଗକୁ ଦେଖି)
 ଲୁଣ, ହଳଦୀ, ତେଲ, ଜିରା, ତେନ୍ତୁଳି ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ
 ତିଆରି ପ୍ରଣାଳୀ 
ବନ୍ଧାକୋବିକୁ କାଟି, ଧୋଇ, ଛାଣି ରଖନ୍ତୁ। ରାଶିକୁ ଭାଜି ରଖନ୍ତୁ। କଡ଼ାରେ ତେଲ ଗରମ କରି ଜିରା ଫୁଟାନ୍ତୁ। ଜିରା ଫୁଟିଯିବା ପରେ କଞ୍ଚାଲଙ୍କା, ରସୁଣ ଓ ଅଦା ଛୋଟ ଛୋଟ ଖଣ୍ଡ କରି ପକାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଭାଜି ହୋଇଗଲା ପରେ ରଖିଥିବା ବନ୍ଧା କୋବିକୁ ପକାନ୍ତୁ। ଏହା ପରେ ଲୁଣ, ହଳଦୀ ଦେଇ ଘୋଡ଼ାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ତିନି ମିନିଟ୍ ପରେ ଦରସିଝା ଅବସ୍ଥାରେ ତାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ତେନ୍ତୁଳି ଓ ରଖିଥିବା ଭଜା ରାଶି ସହିତ ବାଟି ପରସି ଦିଅନ୍ତୁ। 

ଏହି ଚଟଣୀ ଭାତ ସହିତ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ।
 ଆଧାର 
 ଖାଆନ୍ତୁ ଓ ଖୁଆନ୍ତୁ – ଅରୁଣା ମହାନ୍ତି - ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ସାପ୍ତାହିକୀ-(୨-୮ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୦୧)

ଶ୍ରେଣୀ:ରାନ୍ଧଣା
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ରାନ୍ଧଣା
ଧଣିଆ

ଧଣିଆ ଏକ ଗୁଳ୍ମ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ଭିଦ ଯାହା ୩୦ରୁ ୯୦ ସେ.ମି. ଯାଏ ବଢ଼ିଥାଏ। ଏହା ଏକ ଭଲ ମସଲା ଭାବେ ଲୋକପ୍ରିୟ। ଏହି ଗଛ ସିଧା ବଢେ, ଏହାର କାଣ୍ଡ ନରମ, ପତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ଛୋଟ ଛୋଟ ଶିରାଶିରା, ଫୁଲ ଧଳା ରଙ୍ଗର। ଏହାର ଫଳ ଗୋଲ ଓ ବାଦାମୀ ରଙ୍ଗର। ଏହାର ପତ୍ର ଓ ଫଳ ଭଭୟକୁ ମସଲା ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।

 ବିବିଧ ଭାଷାରେ ନାମ 
 ଭାଷା  ନାମ ଓଡ଼ିଆ ଧଣିଆ ସଂସ୍କୃତ  ଧଣ୍ୟା ହିନ୍ଦୀ ଧନିଆଗୁଜରାଟୀ Konphir ତାମିଲ Kothamali ତେଲୁଗୁ  Dhaniyalu ବଙ୍ଗଳା Dhaneମରାଠି Kotmir, Dhanna ମାଲୟାଲମ Kothampalariବର୍ମିଜ Na-nan binEnglishCoriander 

 ବ୍ୟବହାର 
 ଔଷଧୀୟ 
thumb|left|ସଜ ଧଣିଆ ପତ୍ର, ଏହାକୁ ଚୀନି ପାରସ୍ଲେ ବା ସିଲାଣ୍ଟ୍ରୋ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
 ଏହାକୁ କ୍ଷୁଧା ବର୍ଦ୍ଧକ ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।
 ପେଟର ବିକୃତି, ବାୟୁ ଆଦି ଦୂର କରେ।
 ଆକସ୍ମିକ ପେଶୀ ସଂକୋଚନ, ମୁର୍ଚ୍ଛା ଆଦିରେ ଏହା ଗୁଣକାରୀ।
 ପାକସ୍ଥଳୀର କ୍ଷମତା ବଢାଏ।
 ଦରଜ କରୁଥିବା ଗଣ୍ଠିରେ ଲଗାଇଲେ ଏହା ବଥା କମାଏ।
 ଔଷଧାଦିକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ କରିବାପାଇଁ ଏହାର ବହୁଳ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ।
 ଅନ୍ୟାନ୍ୟ 
thumb|right|ଶୁଖିଲା ଧଣିଆ ମଞ୍ଜି
 ଧଣିଆ  ଏକ ଭଲ ମସଲା। ଏହାର ମଞ୍ଜିକୁ ଓ ପତ୍ରକୁ ମସଲା ରୂପେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଭାରତୀୟ ବ୍ୟଞ୍ଜନରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଏହାର ପତ୍ର ସହିତ ତେନ୍ତୁଳି ମିଶାଇ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଠ ଚଟଣୀ ମଧ୍ୟ କରାଯାଏ। ଧଣିଆ ମଞ୍ଜିକୁ ପାନର ମସଲା ରୂପେ ମଧ୍ୟ ଉପଯୋଗ କରାଯାଏ।
 ଆଧାର 

 ଅଧିକ ତଥ୍ୟ 

 Plants That Heal by Dr. J C Kurian, Oriental Watchman Publishing House, Pune, India

ଶ୍ରେଣୀ:ମସଲା
ରସୁଣ

thumb|ରସୁଣ ମାଳ

ରସୁଣ ଏକ ଗୁଳ୍ମ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ଭିଦ । ଏହା ଏକ ଭଲ ମସଲା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଲୋକପ୍ରିୟ। ଏହି ଗୁଳ୍ମ ଅତି ବେଶୀରେ ୩୦ ସେ.ମି. ଉଚ୍ଚତା ଯାଏଁ ବଢ଼ିଥାଏ । ପତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ଚେପଟା, ସରୁ ଓ ଲମ୍ବା । ଏହାର ମୂଳରେ କଲି କଲି ହୋଇ ଏକ ଧଳା ଆବରଣରେ ଆବୃତ ହୋଇ ରସୁଣ ରହିଥାଏ। ଏହାର ମୂଳକୁ ହିଁ ମୁଖ୍ୟତଃ ମସଲା ଓ ଔଷଧ ରୂପରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ ।
ଭାରତୀୟ ବ୍ୟଞ୍ଜନରେ ଏହାର ବହୁଳ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ ।

 ବିବିଧ ଭାଷାରେ ନାମ 
 ଭାଷା  ନାମ ଓଡ଼ିଆ ରସୁଣ ସଂସ୍କୃତ  ଅରିଷ୍ଟ ହିନ୍ଦୀ ଲସୁନ କନ୍ନଡ଼ Belluliଗୁଜରାଟୀ Lasan ତାମିଲ Vellaipundu ତେଲୁଗୁ Velluli ବଙ୍ଗଳା Lasunମରାଠି Lasunas ମାଲୟାଲମ Velluliବର୍ମିଜ Kyiat thwon PhyuEnglishGarlic 
thumb|right|ରସୁଣ ଫୁଲ
 ବ୍ୟବହାର 
 ଔଷଧୀୟ 
 ଦେହରୁ କୃମି ମାରିବାରେ 
 ଥଣ୍ଡା, ସର୍ଦ୍ଦି ଦୂର କରିବାରେ, ଟନସିଲ (ଗଳାବ୍ୟଥା), କଣ୍ଠର କର୍କଶ ସ୍ୱରରେ
 ଲାଳ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଓ ହଜମରେ ସହାୟତା କରିବାରେ, ପେଟର ବାୟୁ ଓ ପେଟକାମୁଡ଼ା ଆଦି ଦୂର କରିବାରେ
 ମୂତ୍ରର ପ୍ରବାହକୁ ସୁଗମ କରିବାରେ
 ଜ୍ୱର ଦୂର କରିବାରେ
 ଫୁଲା, ଦରଜ ଦୂର କରିବାରେ
 ବ୍ରୋଙ୍କାଇଟିସ, ଯକ୍ଷ୍ମା (ଟ୍ୟୁବରକୁଲୋସିସ) , ନିମୁନିଆ(ସନ୍ନିପାତ), ଆସ୍ଥ୍ମା(ଶ୍ୱାସ), ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶ୍ୱାସ ସମ୍ବନ୍ଧିୟ ରୋଗରେ 
 ଏହା ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପର ଉତ୍ତମ ଔଷଧ। ଏଥିପାଇଁ କଞ୍ଚା ରସୁଣକୁ ସାଲାଡରେ ଖିଆଯାଏ ।
 ଏହା କର୍କଟ ରୋଗର ପ୍ରତିଷେଧକ ଓ ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ
 କାନଟଣା, କାଲାପଣ ଓ ବାଳ ବଢିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହେଲେ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଏ, ଏଥିପାଇଁ ରସୁଣକୁ ଛେଚି ନଡିଆ ତେଲରେ ଗରମ କରି, ସେହି ତେଲକୁ ଛାଣି ତାକୁ ନଖ ଉଷୁମ କାନରେ ପକାଯାଏ।
 ବିଭିନ୍ନ ଚର୍ମରୋଗରେ ଏହା ଗୁଣକାରୀ
 ବୈଜ୍ଞାନିକ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣରୁ ଜଣା ପଡ଼ିଛି ଯେ, ରସୁଣ ଖାଇବାଦ୍ୱାରା ଦେହରେ କୋଲେଷ୍ଟରଲର ମାତ୍ରା କମ୍ ହୁଏ ।
 ଅନ୍ୟାନ୍ୟ 
 ନିମ୍ନରକ୍ତଚାପ (hypotension)ର ରୋଗୀ ରସୁଣ ଖାଇବା ହାନିକାରକ ।
 ଆଧାର 

 ପୁସ୍ତକ 
 Plants That Heal by Dr. J C Kurian, Oriental Watchman Publishing House, Pune, India 

 ଅଧିକ ତଥ୍ୟ 

ଶ୍ରେଣୀ:ମସଲା
ଶ୍ରେଣୀ:ଔଷଧୀୟ ଗଛ
କରଞ୍ଜ

କରଞ୍ଜ ଏକ ଦ୍ରୁମ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ଭିଦ। ଏହା ଜଳ ବହୁଳ ସ୍ଥାନରେ ସାଧାରଣତଃ ବଢିଥାଏ। ଏହାର ଡାଳକୁ ଲୋକେ ଦାନ୍ତକାଠି କରିଥାନ୍ତି। ଏହାର ପତ୍ର ମଧ୍ୟମ ଆକାରର, ମୁନିଆ। ଏହାର ଫଳ ଟାଣ, ଦେଖିବାକୁ ବୃକକ ଆକାରର। ଫଳ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ମଞ୍ଜି ରହିଥାଏ।

 ବିବିଧ ଭାଷାରେ ନାମ 
 ଭାଷା  ନାମ ଓଡ଼ିଆ କରଞ୍ଜ ସଂସ୍କୃତ  କରଞ୍ଜ ହିନ୍ଦୀ Karanjaଗୁଜରାଟୀ Karanj ତାମିଲ Ponga ତେଲୁଗୁ Gaanuga ବଙ୍ଗଳା Karanjaମରାଠି Karanja ମାଲୟାଲମ Minnariବର୍ମିଜ Kalar TamarEnglishPongamia pinnata 

 ବ୍ୟବହାର 
 ଔଷଧୀୟ 
 ଶରୀରରୁ କୃମି ଦୂରୀକରଣ, ଆଖିର ରୋଗ, ଯୋନିର ରୋଗ, ଚର୍ମ ରୋଗ, ଆବୁ, ଅର୍ଶ, ଘାଆ, କୁଣ୍ଡିଆ, ତଳିପେଟରେ ପାଣି ଜମା ହେବା, ତଳିପେଟ ପ୍ଳୀହା ବଢ଼ିବା, ଯକୃତର ସଙ୍କୋଚନ ଆଦିରେ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଥାଏ।
 ଏହା ପାକସ୍ଥଳୀକୁ ସୁସ୍ଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ। ଏହା ଭୋକ ବଢାଏ, ଆନ୍ତରିକ କ୍ଷତ ଦୂର କରେ, ଦେହରୁ ବିଷ ଓ ବିଜାତୀୟ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ବାହାର କରିଦିଏ।
 ହଜମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ଓ ଏହା ମୃଦୁ ବିରେଚକ।
 ପିତ୍ତ ବିକାର ଓ ମଧୁମେହରେ ଗୁଣକାରୀ।
 ରକ୍ତ ଶୋଧକ, କାନଟଣା ନିବାରକ, ପୁରୁଣା ଜ୍ୱର ଓ ହାଇଡ୍ରୋସିଲ ଦୂର କରେ।
 ଆଣ୍ଠୁ-ଗଣ୍ଠିର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଚର୍ମରେ ଧଳା ଦାଗ, କୁଣ୍ଡିଆ, କୁଷ୍ଠ, ଘାଆ, ମୂତ୍ର ବିକାର, ମୁଣ୍ଡବିନ୍ଧା, ଯକୃତ ପ୍ରଦାହରେ ଏହା ଗୁଣକାରୀ। 
ଏହାର ସର୍ବାଙ୍କ ଔଷଧୀୟ ଗୁଣରେ ଭରା। ଏହାର ଛେଲିର ସିଝା, ପତ୍ର ଓ ଫୁଲ ଉପରୋକ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ରୋଗରେ କାମରେ ଆସିଥାଏ। 
thumb|କରଞ୍ଜ ଫଳ
 ଅନ୍ୟାନ୍ୟ 
 କରଞ୍ଜ ଡାଳ ଦାନ୍ତ କାଠି ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଏହାର ତେଲକୁ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ ଚର୍ମ ରୋଗରେ ଓ ଆଣ୍ଠୁ-ଗଣ୍ଠି ବାତରେ ମାଲିସ କରିବାପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି।
 ଆଧାର 

 ବାହାର ଆଧାର 
 Plants That Heal by Dr. J C Kurian, Oriental Watchman Publishing House, Pune, India

ଶ୍ରେଣୀ:ଜୀବଜଗତ
ଶ୍ରେଣୀ:ଉଦ୍ଭିଦ ଜଗତ
ପିଆଜ

ପିଆଜ ଏକ ଗୁଳ୍ମ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ଭିଦ। ଏହା ଏକ ଭଲ ମସଲା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଲୋକପ୍ରିୟ । ଏହାର ମୂଳକୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । କଅଁଳିଆ ପିଆଜ ପତ୍ର ଯାହାକୁ ପିଆଜ ଶଣ୍ଢା କହିଥାନ୍ତି, ତାହା ମଧ୍ୟ କେତେକ ବ୍ୟଞ୍ଜନରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । କୋଷ

 ବିବିଧ ଭାଷାରେ ନାମ 
 ଭାଷା  ନାମ ଓଡ଼ିଆ ପିଆଜ ସଂସ୍କୃତ  ପଲାଣ୍ଡୁ ହିନ୍ଦୀ ପ୍ୟାଜଗୁଜରାଟୀ ଦୁଂଗାରୀ ତାମିଲ ୱେଂଗୟମ୍ ତେଲୁଗୁ ନିରୁଲ୍ଲୀ ବଙ୍ଗଳା ପ୍ଯାଞ୍ଜ୍ମରାଠି କନ୍ଦା ମାଲୟାଲମ ଚୁବନ୍ନାଉଲୀବର୍ମିଜ Kyiat-Thwon-niEnglishOnin 

 ବ୍ୟବହାର 
 ଔଷଧୀୟ 
 ଏକ ଉତ୍ତେଜକ ଦ୍ରବ୍ୟରୂପେ 
 ପରିସ୍ରାର ପ୍ରବାହକୁ ସୁଗମ କରାଇବାରେ
 ଋତୁକାଳରେ ରକ୍ତର ପ୍ରବାହକୁ ସୁଗମ କରାଇବାରେ
 ଖାଦ୍ୟନଳୀର ଯାବତୀୟ ଦୋଷ ଦୂର କରିବାରେ ଓ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ
 ରକ୍ତ ପରିସ୍କାର କରିବାରେ
 ଯକ୍ଷ୍ମା, ବିଭିନ୍ନପ୍ରକାରର ଆନ୍ତରିକ କ୍ଷତ, ଟାଇଫଏଡ଼ ଜ୍ୱର, ଟିସୁ ଭିତରେ ଅତ୍ୟଧିକ ତରଳ ଦ୍ରବ୍ୟ ଜମା ହୋଇଥିଲେ, ମଧୁମେହ, କାଶ, ଛାତି ଓ ଫୁସଫୁସର ଦୋଷ, ଥଣ୍ଡା-ସର୍ଦ୍ଦି, ଆଣ୍ଠୁ-ଗଣ୍ଠି ବାତ (ରିଉମାଟିଜମ), ଚର୍ମ ରୋଗ, ବୃକକ/ପଥର, ଯକୃତ ବିକାର, ପାଳିଜ୍ୱର, ଶ୍ୱାସ, କୋଷ୍ଠବଦ୍ଧତା ଓ ବାନ୍ତି ଆଦି ଦୂର କରିବାରେ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଥାଏ। 
 ବିଷାକ୍ତ କୀଟ ଦଂଶନରେ, ଆବୁ, ଫୁଲା-ଦରଜ ଆଦିରେ, ପୂଜଯୁକ୍ତ ବଥରେ, କ୍ଷତ ଓ ଘାଆରେ, ନାକରୁ ରକ୍ତ ସ୍ରାବରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଥାଏ। ଏଥିପାଇଁ କଞ୍ଚା ପିଆଜର ରସକୁ ମହୁ ସହିତ ସିଧା କ୍ଷତ ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଏ।
 କଞ୍ଚା ପିଆଜର ରସ ଚନ୍ଦାମୁଣ୍ଡରେ ନୂଆ ବାଳ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ଓ ବାଳର ବୃଦ୍ଧିରେ ସହାୟକ ହୋଇ ଥିବାରୁ ଏହା ଚନ୍ଦାପଣର ପ୍ରତିଷେଧକ।
କଞ୍ଚା ପିଆଜକୁ ଖାଇଲେ ଉପରୋକ୍ତ ଅନେକ ରୋଗ ଦୂର ହୋଇଥାଏ।
 ଅନ୍ୟାନ୍ୟ 
 ପିଆଜ ଏକ ଭଲ ମସଲା। ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ବ୍ୟଞ୍ଜନରେ ଏହା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।

 ଆଧାର 

 ପୁସ୍ତକ 
 Plants That Heal by Dr. J C Kurian, Oriental Watchman Publishing House, Pune, India 
 ଅଧିକ ତଥ୍ୟ 

 PROTAbase on Allium cepa
 Watch the Video: No Cry Onion Chopping (with Jonathon Stewart)
 Allium cepa L. Medicinal Plant Images Database (School of Chinese Medicine, Hong Kong Baptist University) 

ଶ୍ରେଣୀ:ଜୀବଜଗତ
ଶ୍ରେଣୀ:ଉଦ୍ଭିଦ ଜଗତ
ଗେଣ୍ଡୁଫୁଲ

ଗେଣ୍ଡୁ ଏକ ଗୁଳ୍ମ ଜାତୀୟ ସପୁଷ୍ପକ ଉଦ୍ଭିଦ। ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଭାବେ ଲୋକପ୍ରିୟ। ଏହି ଗଛ ସିଧା ବଢେ, ଏହାର କାଣ୍ଡ ନରମ, ପତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ସରୁସରୁ, ଫୁଲ ମୁଖ୍ୟତଃ ହଳଦିଆ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର। ଏହା ଅତି ବେଶୀରେ ଏକ ମିଟର ଯାଏ ବଢ଼ିଥାଏ।

 ବିବିଧ ଭାଷାରେ ନାମ 
 ଭାଷା  ନାମ ଓଡ଼ିଆ ଗେଣ୍ଡୁ ସଂସ୍କୃତ  ସନ୍ଦୁ ହିନ୍ଦୀ ଗେନ୍ଦାଗୁଜରାଟୀ Guljharo ତାମିଲ Tulukka samandi ତେଲୁଗୁ Bantichettu ବଙ୍ଗଳା Gendaମରାଠି Zendu ମାଲୟାଲମ Chendumalliବର୍ମିଜ Htat-ta-yar panEnglishMarigold 

 ବ୍ୟବହାର 
 ଔଷଧୀୟ 
ଏହାର ସର୍ବାଙ୍ଗ ଔଷଧୀୟ ଉପଯୋଗରେ ଆସିଥାଏ।
 ଏହା ଛାତିର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଗୁଣକାରୀ
 ମନର ଉଦ୍ୱିଗ୍ନତାକୁ ଦୂର କରେ
 ଶରୀରରୁ କୃମି ଦୂର କରିଥାଏ
 ରକ୍ତ ଶୋଧକ
 ଆଣ୍ଠୁ ଗଣ୍ଠି ଦରଜରେ ଅତି ଗୁଣକାରୀ, ଥଣ୍ଡା-ସର୍ଦ୍ଦି, ଆନ୍ତରିକ କ୍ଷତ, ଆଖି ଓ ଜରାୟୁ ରୋଗ ଆଦିରେ ଉପକାରୀ
 ଘାଆ, ବଥ ଓ ଚର୍ମର ନାନାଦି ବିକାର ଦୂରକରେ
 କାନ ଟଣାରେ ଉପକାରୀ
 ମୃଦୁ ବିରେଚକ 
 ଅନ୍ୟାନ୍ୟ 
 ଗେଣ୍ଡୁ ଏକ ଭଲ ଫୁଲ। ଦିଅଁଙ୍କୁ ଚଢାଯାଏ, ବିବାହ-ବ୍ରତ ଆଦି କର୍ମରେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ ପର୍ବ ପର୍ବାଣିରେ ସାଜ ସଜ୍ଜାରେ ଏହାର ବହୁଳ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ। 
 ବାହାର ଆଧାର 
 Plants That Heal by Dr. J C Kurian, Oriental Watchman Publishing House, Pune, India

ଶ୍ରେଣୀ:ଉଦ୍ଭିଦ ଜଗତ
ଶ୍ରେଣୀ:ଫୁଲ
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଶାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଫୁଲଗୁଡ଼ିକର ତାଲିକା
ଜାକିର ହୁସେନ (ରାଜନୀତିଜ୍ଞ)

ଜାକିର ହୁସେନ ୧୮୯୭ ମସିହା ଫେବୃଆରୀ ୮ ତାରିଖରେ ହାଇଦ୍ରାବାଦରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ୤ ୧୯୬୭ ମଇ ୧୩ ତାରିଖରେ ଦେଶର ତୃତୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭାବେ ଦାୟିତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ୤ ୧୯୬୨-୧୯୬୭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସର୍ବପଲ୍ଲୀ ରାଧାକ୍ରିଷ୍ଣନ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଥିବାବେଳେ ଶ୍ରୀହୁସେନ ଉପରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ୤ ୧୯୫୭ରୁ ୧୯୬୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିହାର ରାଜ୍ୟପାଳ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ୤ ସେ ଦେଶର ପ୍ରଥମ ମୁସଲମାନ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ୤ ୧୯୬୩ ମସିହାରେ ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବେସାମରିକ ସମ୍ମାନ ଭାରତରତ୍ନରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ୤ 

 ଆଧାର 

 ଅଧିକ ତଥ୍ୟ 
 Minority minister, V-C read Fatiha at Dr Zakir Hussain’s grave – TCN News
 Dr. Zakir Hussain Biography

ଶ୍ରେଣୀ:୧୮୯୭ ଜନ୍ମ
ଶ୍ରେଣୀ:୧୯୬୯ ମୃତ୍ୟୁ
ଶ୍ରେଣୀ:ଭାରତର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି
ଶ୍ରେଣୀ:ଭାରତ ରତ୍ନ ସମ୍ମାନିତ
ଶ୍ରେଣୀ:ଭାରତର ଉପରାଷ୍ଟ୍ରପତି
ପତୁଆ

ପରିଚୟ 

ପତୁଆ, ବା ବାଟିବସା ଅବିଭାଜିତ ବାଲେଶ୍ୱର ଅଞ୍ଚଳର ଏକ ଗାଉଁଲି ଖାଦ୍ୟ । ଓଡ଼ିଶାର ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହାକୁ ପଥୁରିବସା, ତାଟିଆବସା ବା ପତ୍ରପୋଡା ମଧ୍ୟ କହନ୍ତି। "ବାଟି" ଶବ୍ଦଟି ବାଲେଶ୍ୱରରେ ତାଟିଆ ବା ଗିନା(ପାତ୍ର )କୁ ବୁଝାଯାଏ। ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସାମଗ୍ରୀକୁ ବାଟିରେ ରଖି ଅଥବା ପତ୍ରରେ ଗୁଡ଼ାଇ ତା’ପରେ ତାକୁ ନିଆଁରେ ରଖି ଏହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ ବୋଲି ପତୁଆ ବା ବାଟିବସା କୁହାଯାଏ। 

 ପ୍ରକାର 
ପତୁଆ ବା ବାଟିବସା ଅନେକ ପ୍ରକାରର।
ନିରାମିଷ
 କଲରା ପତୁଆ, 
thumb|ସୁସ୍ୱାଦୁ କଲରା ପତୁଆ
 ମଦରଙ୍ଗା ପତୁଆ, 
 ମେଥି ଶାଗ ପତୁଆ, 
 ନିମ୍ବ ପତ୍ର ପତୁଆ, 
 ପିତାଗମା ପତୁଆ, 
 ଚିନା ବାଦାମ ପତୁଆ, 
 ବୋଇତାଳୁ (ବୋଇତି କଖାରୁ ବା ମାଖନ) ମଞ୍ଜି ଓ ଫୁଲ ଭିତରେ ଥିବା କେଶରର ପତୁଆ ଏବଂ 
 କେତେକ ପରିବା ଚୋପାରୁ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ । 
ଆମିଷ 
 ଚୁନା ମାଛ ପତୁଆ, 
 ମାଛ ପତୁଆ ଓ 
 ଶୁଖୁଆ ବାଟିବସା 

 ଦରକାରୀ ସାମଗ୍ରୀ 
ଏଥିପାଇ ସାଳ ପତ୍ର, କଦଳୀ ପତ୍ର , ପଣସ ପତ୍ର , ପଳାସ ପତ୍ର ଇତ୍ୟାଦି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଏଥି ସହିତ ସୋରିଷ, ଜିରା, ରସୁଣ ଓ କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ଓ ଉପରୋକ୍ତ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ପତୁଆର ବିଶେଷ ଉପାଦାନଟି ସହ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ପନି ପରିବା ଦରକାର ହୋଇଥାଏ। 

ନିମ୍ନରେ କେବଳ ମଦରଙ୍ଗା ପତୁଆର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ ଦିଆଗଲା।

 ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ 

ଏହାର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ ସାଧାରଣ ତରକାରୀଠାରୁ ସାମାନ୍ୟ ଭିନ୍ନ । ପତୁଆ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ ପାରମ୍ପରିକ କାଠ ଚୁଲୀର ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ । 

ସାଧାରଣତଃ ଚୁଲୀରେ ରୋଷେଇ ସରିଲା ପରେ, ରହିଯାଇଥିବା ଡହଡହ ଅଙ୍ଗାରରେ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ମସଲା ଓ ପରିବାର ମିଶ୍ରଣକୁ ପତ୍ରରେ ଗୁଡାଇ ପତୁଆ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ। ଏହି ମିଶ୍ରଣକୁ ବାଟିରେ ରଖି ନିଆଁରେ ବସାଇଲେ ତାକୁ ବାଟି ବସା କୁହାଯାଏ। ଯଦି ଏହାକୁ ଚୁଲୀରେ ନ ବନେଇ, ଗ୍ୟାସ୍ ବା ହିଟର୍ରେ ବନାନ୍ତି ତେବେ କୌଣସି ଏକ ଧାତବ(ଆଲୁମିନିୟମ) ବାସନରେ ବନେଇ ବାକୁ ହୋଇଥାଏ।

ପ୍ରଥମେ ସୋରିଷ, ଜିରା, ରସୁଣ ଓ କଞ୍ଚାଲଙ୍କାକୁ ବାଟି ନିଅନ୍ତୁ । ମଦରଙ୍ଗା ଶାଗକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବାଛି,ଧୋଇ ରଖନ୍ତୁ । ଏହାକୁ ଶିଳରେ ବହଳିଆ କରି ବାଟନ୍ତୁ ବା ଗ୍ରାଇଣ୍ଡର୍ରେ ପେସି ପେସ୍ଟ ବନାନ୍ତୁ ।

କିଛି ଆଳୁ, କୁନ୍ଦୁରି, ବୋଇତାଳୁକୁ ଅତି ଛୋଟ ଛୋଟ କରି କାଟି ମଦରଙ୍ଗା ପେସ୍ଟରେ ମିଶାନ୍ତୁ । କିଛି ସୋରିଷ ତେଲ ପକାନ୍ତୁ, ଲୁଣ, ମସଲା, ଦେଇ ଭଲ ଭାବରେ ହାତରେ ଦଳି ରଖନ୍ତୁ । କଦଳୀ ପତ୍ରକୁ ଧୋଇ ତା’ ଉପରେ ଅଳ୍ପ ତେଲ ଲଗାଇ, ଅଙ୍ଗାର ଉପରେ ଦେଖେଇ ସେକି ନିଅନ୍ତୁ । ତା ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ମିଶ୍ରଣକୁ ତିନି /ଚାରି ପରସ୍ତ କରି ଗୁଡାଇ, ଅଙ୍ଗାର ମଧ୍ୟରେ ଘୋଡାଇ ରଖିଲେ ମଦରଙ୍ଗା ପତୁଆ ୨୦ ମିନିଟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇଯିବ ।

ଏହାକୁ ଗରମ ଭାତ ଓ ପଖାଳ ଭାତ ସହିତ ଖିଆଯାଏ । ବାଲେଶ୍ୱର ଅଞ୍ଚଳରେ ମୁଢ଼ିକୁ ପଖାଳି ତା ସହିତ ମଧ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି ।

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ରାନ୍ଧଣା
ଇଣ୍ଡିଆନ ପ୍ରିମିଅର ଲିଗ

ଇଣ୍ଡିଆନ ପ୍ରିମିଅର ଲିଗ (ଆଇ ପି ଏଲ) ଭାରତର ଏକ ଟ୍ୱେଣ୍ଟି୨୦ ପେସାଦାର କ୍ରିକେଟ ଚାମ୍ପିଅନସିପ ଲିଗ ।
ପ୍ରଥମ ଆଇ ପି ଏଲ ୨୦୦୮ ମସିହା ଏପ୍ରିଲ୍ ୧୮ ତାରିଖରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରଥମ ମ୍ୟାଚ୍ ବାଙ୍ଗାଲୋରର ଏମ୍.ଚିନ୍ନାସ୍ୱାମୀ ଷ୍ଟାଡିୟମରେ ଖେଳାଯାଇଥିଲା !

 ଆଧାର 

 ଅଧିକ ତଥ୍ୟ 
 
 2012 Indian Premier League at ESPNcricinfo

ଶ୍ରେଣୀ:କ୍ଲବ୍ କ୍ରିକେଟ
ଆମ୍ବ ମୁରବା

ଆମ୍ବ ମୁରବା  ଭାରତର ଓଡ଼ିଶାରେ ତିଆରି କରା ଯାଉଥିବା ଏକ ଖାଦ୍ୟ । 
 ଉପାଦାନ 
 କଞ୍ଚାଆମ୍ବ – ୧ କି.ଗ୍ରା., 
 ଚିନି – ୧ କି.ଗ୍ରା., 
 ସାଇଟ୍ରିକ ଏସିଡ – ଅଧ ଚାମଚ, 
 ଲୁଣ – ସ୍ୱାଦ ଅନୁସାରେ
 ତିଆରି ପ୍ରଣାଳୀ 
୧୦ଟି ପୁରା ଟାଣ କଞ୍ଚା ଆମ୍ବ ବାଛନ୍ତୁ। ଏହାକୁ ଭଲରୂପେ ଧୋଇ ଚୋପାଛଡ଼ାଇ, ଟାକୁଆ ବାହାର କରି ବଡ଼ ବଡ଼ କରି କାଟି ରଖନ୍ତୁ। ଆମ୍ବ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଲୁଣ ପାଣିରେ ଅଧ ଘଣ୍ଟାଯାଏଁ ପକାଇ ରଖନ୍ତୁ। ଏହାପରେ ଖଣ୍ଡେ ସଫା କପଡ଼ାରେ ଏହି ଆମ୍ବ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ବାନ୍ଧି ଦଶ ମିନିଟ ରଖନ୍ତୁ। ୩ ଭାଗ ଚିନିରେ ଏକ ଭାଗ ପାଣି ଦେଇ ଶିରା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ। ଏଥିରେ ସାଇଟ୍ରିକ ଏସିଡ ପକାଇ ଗରମ କରନ୍ତୁ। ତାକୁ ଛାଣନ୍ତୁ ଓ ଥଣ୍ଡା କରନ୍ତୁ। ସେଥିରେ ଆମ୍ବ ଖଣ୍ଡ ଗୁଡ଼ିକୁ ପକାଇ ଗୋଳାନ୍ତୁ। ଏହି ମିଶ୍ରଣକୁ ବହଳିଆ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘାଣ୍ଟନ୍ତୁ। ଏବେ ନିଅନ୍ତୁ ଆମ୍ବ ମୁରବାର ମଜା। ଏହାକୁ ଶୀତଳ କରି କାଚ ଜାରରେ ଭଲ ଭାବରେ ବନ୍ଦ କରି ଶୀତଳ ଓ ଶୁଷ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରଖନ୍ତୁ।
 ଆଧାର 
 ଖାଆନ୍ତୁ ଓ ଖୁଆନ୍ତୁ – ଉପାସୀ କଠାର - ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ସାପ୍ତାହିକୀ-(୧୧-୧୭ ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୦୨)
 

ଶ୍ରେଣୀ:ରାନ୍ଧଣା
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ରାନ୍ଧଣା
ଶୁଖୁଆ

ଶୁଖୁଆ ବା ଶୁଖା ମାଛ ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତରେ ସାଧାରଣ ଜନ ଜୀବନରେ ବହୁଳ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥ । ଆମିଷ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଲୋକେ ମାଛର ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଶୁଖୁଆ ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି । ଏହା ମାଛ ଅପେକ୍ଷା ବହୁତ ଶସ୍ତା ଅଟେ । ଓଡ଼ିଶାରେ ସାଧାରଣତଃ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଓ କମ ରୋଜଗାର କରୁଥିବା ଲୋକେ ଶୁଖୁଆ ଖାଇଥାନ୍ତି । 

ଲଞ୍ଚ ଓ ଡଙ୍ଗାଦ୍ୱାରା ମତ୍ସ୍ୟଜୀବୀମାନେ ସମୁଦ୍ରରୁ ମଛ ଧରନ୍ତି । ସେମାନେ ବରଫରେ ମାଛକୁ ରଖି କୂଳକୁ ଆସନ୍ତି । ମାଛକୁ ବିକ୍ରୟ କରାଗଲା ପରେ କିଛି ମାଛ ପଚିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଆନ୍ତି । ମାଛଧରାଲିମାନେ ବଳକା ପଚା ମାଛକୁ ଲୁଣପାଣି ଓ ଫର୍ମାଲଡିହାଇଡ଼ ରସାୟନିକ ଦ୍ରବଣରେ ବୁଡ଼ାଇ ଦିଅନ୍ତି । ଏହା ମାଛକୁ ଶୀଘ୍ର ଶୁଖାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ । ଲୋକେ ଏହି କେମିକାଲକୁ କଲିକତାରୁ ମଗାଇଥାଆନ୍ତି । ମାଟିତଳେ ପୋତି ରଖିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଦରକାର ହେଲେ ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି । 
thumb|ହାଟରେ ବିକା ହେବାକୁ ଥିବା ଶୁଖୁଆ

ପ୍ରକାର
ଶୁଖୁଆ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର, ସମୁଦ୍ର ମାଛକୁ ଶୁଖାଇ ଲୁଣି ଶୁଖୁଆ ତିଆରି କରାଯାଇଥାଏ ଓ ମଧୁର ଜଳରୁ ମିଳୁଥିବା ମାଛରୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଖୁଆ ତିଆରି କରାଯାଇଥାଏ ।
thumb|ଶୁଖୁଆ
ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ
ଲୁଣି ଶୁଖୁଆ 
ସମୁଦ୍ରରୁ ଯାହା ଆସେ ସେଟା ଲୁଣି ଶୁଖୁଆ କୁହା ଯାଏ, ପ୍ରଥମେ ସମୁଦ୍ରରୁ ମାଛ ଆଣିବେ ତାକୁ ସମୁଦ୍ରର ବାଲିରେ ସୁଖେଇବେ , ସୁଖିଲା ପରେ ସେ ହୁଏ ଲୁଣି ଶୁଖୁଆ ।
ମଧୁର ଶୁଖୁଆ 
ଯୋଉଟା ମଧୁର ପାଣିରୁ ଆସେ ସେଟା ମଧୁର ଶୁଖୁଆ କୁହାଯାଏ. ଚୁନା ମାଛ ଆଣିବାପରେ ତାକୁ ତେଲ ଲୁଣ ଦେଇ ମାଟି ହାଣ୍ଡିରେ ସୁଖା ଯାଏ ନିଆଁ ସହାୟତାରେ ।
ଶୁଖୁଆ ଏବଂ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ
ଲୁଣ ପାଣି ଓ ଫର୍ମାଲଡିହାଇଡ଼ ଦ୍ରବଣରେ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥିବା ଶୁଖୁଆ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପକ୍ଷେ କ୍ଷତିକାରକ । ଏହା ଖାଇଲେ ଆଖିରୁ ପାଣି ଗଡ଼ିଥାଏ ଓ ମୋତିଆବିନ୍ଦୁ ବାହାରି ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି କମିଯାଏ । ଏତଦବ୍ୟତିତ ବୃକକ ରୋଗ, ଚର୍ମ ରୋଗ ଦେଖାଯିବା ସହ ଫୁସଫୁସ ସଂକ୍ରମଣ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ ।  
 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ
ଶ୍ରେଣୀ:ଆମିଷ ଖାଦ୍ୟ
ପ୍ୟାରୀମୋହନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ

ପ୍ୟାରୀମୋହନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ  (୫ ଅଗଷ୍ଟ ୧୮୫୧ - ୨୮ ଡିସେମ୍ବର ୧୮୮୧) ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଐତିହାସିକ ଓ ସମ୍ପାଦକ ଥିଲେ । ପ୍ୟାରୀମୋହନ ୨୦ ବର୍ଷ ବୟସରୁ ମଧୁସୂଦନ ରାଓ ଓ ଗୋବିନ୍ଦ ରଥଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଓଡ଼ିଆରେ ଉତ୍କଳ ପୁତ୍ର ନାମକ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଆରମ୍ଭ କରି ସେ ତାହାର ପ୍ରକାଶକ ଓ ସମ୍ପାଦକ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ସେ ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ କଟକରେ ଏକ ବେସରକାରୀ ସ୍କୁଲର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ପ୍ୟାରୀମୋହନ ଏକାଡେମୀରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା । ଉତ୍କଳରେ ଇତିହାସ ଲିଖନର ଅଭାବ ଦେଖି ସେ ପୁରାତନ ରାଜକୀୟ ନଥି ଓ ମାଦଳା ପାଞ୍ଜି ଆଦି ଉପରେ ଗବେଷଣା କରି ଗୋଟିଏ ଓଡ଼ିଆ ଇତିହାସ ସଂକଳନ କରିଥିଲେ ।

 ଜୀବନୀ 
 ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଜୀବନ 
ସେ ଏକ ଉପନିବେଶୀୟ ବଙ୍ଗାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ କଟକ ଜିଲ୍ଲା କୁଆଁପାଳ ନିକଟରେ ଥିବା ପଶୁଲୁଣ୍ଡା ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।

 କର୍ମ ଜୀବନ 
ଉତ୍କଳ ପୁତ୍ର ସମ୍ବାଦପତ୍ରରେ ସେ ଜୋତାର ଦରଖାସ୍ତ ନାମକ ଲେଖାଟିଏ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ । ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅର୍ଥ ଥିଲା ଯେ ତତ୍କାଳୀନ କଟକ ନଗର ପରିଚାଳନା ଅଧିକାରୀ ନଗରକୁ ନିର୍ମଳ ରଖିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଛନ୍ତି । ଏହାଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ଥାନୀୟ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଶିକାର ହେଲେ । ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟ ତାଙ୍କୁ ସ୍କୁଲରୁ ବହିସ୍କାର କରିବାପାଇଁ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଚଣ୍ଡୀ ଚରଣ ବନ୍ଦୋପାଧ୍ୟାୟଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ । ପ୍ୟାରୀମୋହନ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟଙ୍କୁ ଭୁଲ ନ ମାଗି କମିଶନର ସାହେବଙ୍କୁ ଭେଟିବା ଲାଗି ବାହାରିପଡ଼ିଥିଲେ । ତା’ପରେ ସେ କଟକରେ ଏକ ବେସରକାରୀ ସ୍କୁଲର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ । ସେତେବେଳେ ସେ ମାସକୁ ୨୫ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରୁଥିଲେ । ନିଜର ଗୁଜୁରାଣ ମେଣ୍ଟିବା ଭଳି ରାଶି ରଖି ବାକି ସବୁ ଅର୍ଥ ସେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଦାନ କରୁଥିଲେ । ମଧୁସୂଦନ ରାଓଙ୍କ ସହ ମିଶି ଏହି ସ୍କୁଲର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ସେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ ଧନୀ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଅର୍ଥ ଯୋଗାଡ଼ କରିବାରେ ଲାଗି ପଡ଼ିଥିଲେ । ଡମପଡ଼ା ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ମ୍ୟାନେଜରର କାମ କରିବାଯାକେ ସେ ଏହି ସ୍କୁଲକୁ ତଦାରଖ କରୁଥିଲେ । ସ୍କୁଲଟି ତାଙ୍କରି ନାମରେ ନାମିତ ହୋଇ ପ୍ୟାରୀମୋହନ ଏକାଡେମୀ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା । 

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:୧୮୫୧ ଜନ୍ମ
ଶ୍ରେଣୀ:୧୮୮୧ ମୃତ୍ୟୁ
ଶ୍ରେଣୀ:କଟକ ଜିଲ୍ଲାର ଲୋକ
ଶ୍ରେଣୀ:ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟିକ
ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ଼

ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ ଅଥବା ଆନ୍ଦ୍ରଏଡ (IPA:/ˈændrɔɪd/)ଲିନକ୍ସ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ମୋବାଇଲ ସଫ୍ଟୱେର । ଏହାକୁ ମୂଖ୍ୟତଃ ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ ଏବଂ ଟାବଲେଟ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଇତ୍ୟାଦିକୁ ସଂଚାଳନ କରିବାରେ ଉପଯୋଗ କରାଯାଇଥାଏ । ଏହାର ବିକାଶ ମୂଳରୁପରେ ୨୦୦୫ ମସିହାରେ ଗୁଗୁଲ କରିଥିଲା ଏବଂ ତା ପରେ ୨୦୦୭ରେ ଓପନ ହାଣ୍ଡସେଟ ଆଲାଏନ୍ସ ଏହାକୁ ଆଗକୁ ବଢାଇଥିଲା ।

 ଇତିହାସ 
thumb|ଆଧୁନିକ ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର କାଲିଫର୍ଣ୍ଣିଆରେ ଥିବା ପାଲୋ ଅଲ୍ଟୋଠାରେ ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ, Inc.ର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଇଥିଲା ।
ଏହା ପ୍ରଥମେ 1.3 ସଂସ୍କରଣରେ ବାହାରିଥିଲା ଜାହାକି ଲୋକଙ୍କ ମନକୁ ପସନ୍ଦ ଆସିଥିଲା । ପରେ ଏହାର ବିଭିନ୍ନ ସଂସ୍କରଣ ବାହାରିଲା ।
  ୨.୨ ଫ୍ରୋୟୋ 
  ୨.୩ ଜିଙ୍ଗରବ୍ରେଡ 
 ୩.୦ ହନିକମ୍ବ
 ୩.୧ ହନିକମ୍ବ, 
 ୩.୨ହନିକମ୍ବ,
 ୪.୦ ଆଇସ କ୍ରିମ-ସାଣ୍ଡବିଚ,
୪.୧ ଜେଲିବିନ୍
୪.୪ କିଟ୍ କାଟ୍ 
୫.୦ ଲଲିପପ୍
୬.୦ ମାର୍ଶମେଲୋ
୭.୦ ନୋଘଟ
୮.୦ ଓରିଓ

 ବିଶେଷତ୍ୱ 
 ହ୍ୟାଣ୍ଡସଟ ଲେ-ଆଉଟ
 କନେକଟିଭିଟି
 ମେସେଜ
 ଏକରୁ ଅଧିକ ଭାଷା
 ୱେବ ବ୍ରାଉଜର
 ଜାଭା ସ୍କ୍ରିପ୍ଟ
 ମିଡିଆ ସପୋର୍ଟ
 ଷ୍ଟ୍ରିମିଙ୍ଗ ମେଡ଼ିଆ ସପୋର୍ଟ
 ମଲ୍ଟି ଟଚ
 ବ୍ଲୁ-ଟୁଥ
 ଭିଡିଓ କଲିଙ୍ଗ
 ମଲ୍ଟି-ଟାସ୍କିଙ୍ଗ
 ଟେଥରିଙ୍ଗ
 ସ୍କ୍ରିନ କ୍ୟାପଚର
 ଏକ୍ସଟ୍ରନାଲ ମେମୋରି ଷ୍ଟୋରେଜ

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ମୋବାଇଲ ଫୋନ
ରୁମାଲ

right|thumb|250px|ରୁମାଲ

 ପରିଚୟ 
ରୁମାଲ, ଇଂରାଜୀରେ Handkerchief (), ବା handkercher ବା hanky, ହେଉଛି ଚତୁର୍ଭୁଜାକାର ଏକ ଛୋଟ କପଡ଼ା, ଯାହାକୁ ସହଜରେ ପକେଟ ବା ପର୍ସରେ ନେଇହେବ। ଏହାର କାମ ହେଉଛି ମୁହଁ, ହାତ ବା ନାକ ପୋଛିବା।

ବେଳେ ବେଳେ ଏହା ହାକିମମାନଙ୍କ ସୁଟ୍କୁ ସଜେଇବା ପାଇଁ ପକେଟରେ ରଖାଯାଇଥାଏ। ସାତରୁ ସତୁରୀ, ନର ଅବା ନାରୀ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି। thumb|ସୁଟ ପକେଟରେ ରୁମାଲ

 ପ୍ରଚଳନ 

କୁହାଯାଏ ଖ୍ରୀ.ପୂ.୨୦୦ ଆଗରୁ କିଛି ଲୋକ ରୋମରେ ରୁମାଲ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଏହାର ନାମ ଥିଲା ସୁ ଡେରିୟମ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ଝାଳ ପୋଛିବାର କପଡ଼ା। ଖଣ୍ଡ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହାକୁ ବିଜୟ ବା ପରାଜୟର ସଙ୍କେତ ସଦୃଶ ମଧ୍ୟ ପତାକା ପରି ହଲା ଯାଉଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଏହାର ଦାମ ବହୁତ ଅଧିକ ଥିଲା।

ଭାରତୀୟମାନେ ସିଲେଇ ହୋଇନଥିବା ଲୁଗାପଟା (ଯଥା ଧୋତି ଚାଦର ଅଥବା ଶାଢ଼ୀ) ଆଦି ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବାରୁ ରୁମାଲର ବ୍ୟବହାର ପୁରାତନ ଭାରତରେ ନଥିଲା।

କେତେକଙ୍କ ମତରେ ଇଂରେଜ ଶାସକ ରିଚାର୍ଡ ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛନ୍ତି ରୁମାଲର ଆବିଷ୍କାରକ। ରିଚାର୍ଡ ଫ୍ରାନ୍ସରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଓ ଫ୍ରାନ୍ସର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ବିବାହ ସମୟରେ ରାଜ ପରିବାର ତରଫରୁ ଝାଳ ପୋଛିବାପାଇଁ ତଉଲିଆ ପରି ଏକ ବସ୍ତ୍ର ଉପହାର ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଥିଲା। ଏ ଗୁଡ଼ିକ ଖୁବ୍ ଓଜନିଆଥିଲା। ରାଜା ରିଚାର୍ଡ ଏହାକୁ ଛୋଟ ଛୋଟ କରି କଟାଇ ଝାଳ ପୋଛିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କଲେ ଓ ସେଇ ଦିନଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ରୁମାଲର ପ୍ରଚଳନ।

 ବ୍ୟବହାର 
 ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ରୁମାଲର ପ୍ରଚଳନ ଏତେ ଅଧିକ ହେଲା ଯେ, କେତେକ ସ୍କୁଲରେ ଏହାକୁ ବେକରେ ବାନ୍ଧିବାର ନିୟମ ରହିଛି। 
 ମହିଳାମାନେ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ପୋଷାକ ସହିତ ସମରଙ୍ଗର ରୁମାଲଟିକୁ ସର୍ବଦା ନିଜ ମୁଣି (ପର୍ସ)ରେ ରଖିଥାନ୍ତି। 
 କେହି କେହି ମୁଣ୍ଡ ବିନ୍ଧିଲେ ରୁମାଲ ବାନ୍ଧନ୍ତି ତ କେହି କେହି ରୁମାଲ ବାନ୍ଧି ଫେସନ କରନ୍ତି।
 ସର୍ଦ୍ଦିକାଶ ହେଲେ ସିଙ୍ଘାଣି ପୋଛିବାକୁ ରୁମାଲ କାମରେ ଆସେ, କେହି କେହି ଏଥିରେ ଇଉକାଲିପଟାସ ତେଲ ପରି କିଛି ଔଷଧୀୟ ତୈଳ ଲଗାଇ ଶୁଙ୍ଘିଥାନ୍ତି।
 ଖାଦ୍ୟ ନେବା ଆଣିବା କଲା ବେଳେ ରୁମାଲକୁ ଘୋଡ଼ାଇ ନେଇଥାନ୍ତି। ମୋଗଲ କାଳରେ ଖାଦ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟରେ ସଜା ଥାଳିକୁ ସୁନ୍ଦର କରିବାପାଇଁ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର କୁଟୀ କାମ କରା ହେଇଥିବା ରୁମାଲରେ ଘୋଡ଼ା ଯାଉଥିଲା। 
 ଉପହାର ସଦୃଶ।
 ୧୭୦୦ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଝିଅମାନେ ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ରୁମାଲ ତିଆରି କରି ନିଜ ପ୍ରେମୀମାନଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବାର ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରା ଯାଉଥିଲା। ଆଜି ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଥା ଜୀବିତ। 
 କେହି କେହି ରୁମାଲକୁ ଉପହାର ଦେବା ଅଶୁଭ ବୋଲି ମନେ କରିଥାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମତରେ ରୁମାଲ ଉପହାର ଦେଲେ ସୁସମ୍ପର୍କ ହଠାତ ଶତ୍ରୁତାରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ। ସେଥିପାଇଁ ଝିଅମାନେ ଯାହାକୁ ରୁମାଲ ଦିଅନ୍ତି, ତା’ ବାବଦରେ କିଛି ପଇସା ରଖନ୍ତି। 
 ଯିଏ ସିଲେଇ ଶିଖିବାକୁ ଯାଏ, ସେ ତା’ର ପ୍ରଥମ କାମ ଆରମ୍ଭ କରେ ରୁମାଲ ତିଆରିରୁ।
 କାହା କଥାକୁ ମନେ ରଖିବାପାଇଁ ‘‘ରୁମାଲରେ ଗଣ୍ଠି ପକାଇ ରଖ’’ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ।

 ଆଧାର 

 ବାହାର ଆଧାର 
 ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ସାପ୍ତାହିକୀ - ୨୭ ଜାନୁଆରୀରୁ ୨ ଫେବ୍ରୁଆରୀ ୨୦୦୨।
 ଆହୁରି ପଢ଼ନ୍ତୁ 
 Basic to advanced pocket square folds 
 How to fold a pocket square 
 Elementary rules on how to wear a pocket square 
 One of the few USA manufacturer of handkerchiefs and bandannas 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚଳଣି
ଖଜୁରୀତାଡ଼ି

thumb|ଖଜୁରୀଗଛରୁ ରସ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଉଛି
ଖଜୁରୀତାଡ଼ି ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉ ଥିବା ଏକ ପ୍ରକାର ପାନୀୟ । ଏହାକୁ ଖଜୁରୀରସ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ । ଏହା ପେଟ ଥଣ୍ଡା ରଖିବା ସହ ଶରୀରରେ ରୋଗପ୍ରତିରୋଧକ ଶକ୍ତି ବଢ଼େଇ ଥାଏ ।

 ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ 
ଖଜୁରୀ ଗଛର କାଣ୍ଡରେ ଗୋଟେ ଗାତ କରାଯାଏ । ସେଠି ମାଠିଆଟେ ଲଗାଯାଏ । ସାରା ରାତି ତାକୁ ସେମିତି ବାନ୍ଧି ରଖାଯାଏ । ରାତିଯାକ ତା ମଧ୍ୟରେ ରସ ସଂଗ୍ରହିତ ହୁଏ ,ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପୂର୍ବରୁ ତାକୁ କାଢି ଆଣିଲେ ତାହା ରସ କୁହାଯାଏ । ଏହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟପ୍ରଦ ହୋଇଥାଏ । କିଛି ସମୟ ଖରାରେ ରହିଲେ ତାକୁ ତାଡ଼ି ବୋଲି କୁହା ଯାଏ ଓ ଏହାକୁ ମାଦକ ପାନୀୟ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ଅଧିକ ସମୟ ଖରାରେ ରଖିଲେ ଏହାର, ନିଶା ଆହୁରି ବଢ଼ି ଯାଏ ।

ଆଧାର

ଶ୍ରେଣୀ:ପାନୀୟ