Santa Croce Bazilikası (Floransa)

Santa Croce Bazilikası (İtalyanca: Basilica di Santa Croce; İngilizce: Basilica of the Holy Cross: Kutsal Haç Kilisesi), İtalya, Floransa'da Franciskan mezhebinin en önemli kilisesi olup, Roma Katoliik Kilisesi'nin küçük bir basilikasıdır. Santa Croce Meydanı'nda konumlanır ve Duomo'nin yaklaşık 800 metre güneyindedir. Yapı yeri (ilk seçildiğinde) şehir surlarının dışında ve bataklık bir topraktı. Michelangelo, Galileo, Machiavelli, Foscolo, Gentile, Rossini ve Marconi gibi bazı en meşhur İtalyanların mezar yeridir. Bu nedenle ayrıca Temple of the Italian Glories (İtalyan övünmeler tapınağı) (Tempio dell'Itale Glorie) olarak da bilinir.Basilika, Franciskan mezhebinin dünyadaki en geniş kilisesidir. On altı şapelin en çok dikkate değer olanıdır. Şapellerin çoğunun süslemeleri Giotto ve onun öğrencileri tarafından yapılmıştır. Mezarı ve adına dikilen anıt fresklerle süslenmiştir. Efsane Santa Croce'nin Assisili Francesco'nun kendisi tarafından kurulduğunu söyler. Günümüzdeki kilisenin eski bir yapının üzerine, 12 Mayıs 1294 yılında olasılıkla Arnolfo di Cambio tarafından yapımına başlanmıştır ve şehrin zengin aileleri tarafından finansmanı sağlanmıştır. Papa IV. Eugene tarafından 1442 yılında kutsanmıştır. Yapının dizaynı Franciskan'ların şatafatsız yaklaşımını yansıtmaktadır. Zemin katı bir Mısır veya Aziz Francis'in sembolu olan "Aziz Francis Haçı" olup, 115 metre uzunluğundadır. Kilisede halkın toplandığı orta alan yandaki iki kısım ile sekizgen sütunlarla ayrılır.1560 yılında, koro bölmesi karşıt reform hareketlerinden yükselen değişimin bir parçası olarak kaldırıldı ve iç kısım Giorgio Vasari tarafından yeniden inşa edildi. Sonuç olarak kilisenin dekorasynunda hasarlar vardı ve önceki sunakların çoğunda bulunan paravanaların çoğu kayboldu.Çan kulesi yangından zarar gören öncekinin yerine 1842 yılında yapıldı. Neo-Gotik mermer önyüz, 1587-1863 tarihleri arasında Nicolò Matas tarafından yapıldı.Bir Yahudi olan Ancona'lı mimar Niccola Matas kilisenin ön yüzünü 19. yüzyıl neo-gotik mimari tarzında dizayn etmiştir.Matas, kendi emsalleri ile gömülmek istemişti. Fakat kendisi bir Yahudiydi ve şehrin duvarları içinde olmayan bir revandanın altına gömüldü.1866 yılında hükûmetin pek çok dini evlere baskısı sonucu kompleks kamunun mülkiyeti haline geldi ve savaş sonrası İtalya bağımsızlığını elde etti ve birliğini sağladı.Bugün Franciskan keşişlerinin eski yemekhanesi bir dericilik okulu olan (Leather School) "Scuola del Cuoio" na ev sahipliği yapmaktadır. Ziyaretçiler yandaki dükkânlarda satılan; sanatçıların el hünerleri olan yapımlardan para kesesi, cüzdanlar (el çantası) ve diğer deri eşyaları görebilir ve satın alabilirler.Cimabue (Crucifixion, 1966 yılı sel baskınında kötü bir şekilde hasar gördü ve şimde yemekhanededir)Donatello (Güney duvarı üzerinde "İsa'ya hamile olduğunu Meryem'e bildiren" rölyef; crucifix in the lefthand Cappella Bardi; St Louis of Toulouse yemekhanede, orijinal olarak Orsanmichele için yapılmıştır)Taddeo Gaddi (frescoes in Cappella Baroncelli; Crucifixion in the sacristy; Last Supper in the refectory, considered his best work)Giotto (frescoes in Cappella Peruzzi and righthand Cappella Bardi; possibly Coronation of the Virgin, altarpiece in Cappella Baroncelli)Giovanni da Milano (frescoes in Cappella Rinuccini) with Scenes of the Life of the Virgin and the MagdalenMaso di Banco (Cappella Bardi di Vernio, freskler) Aziz Sylvester'in hayatından sahneleri betimleyen (1335-1338).Andrea Orcagna (frescoes largely disappeared during Vasari's remodelling, but some fragments remain in the refectory)Giorgio Vasari (Michelangelo'nun mezarı) heykeltıraş Valerio Cioli ile, Iovanni Bandini, ve Battista Lorenzi. Way to Calvary Vasari tarafından yapıldı..Lorenzo di Niccolò tarafından yapılan Poliptik eskiden kilisenin Medici Şapelindeyken, şimdi Florentin galerisi ve Milano'daki Bagatti Valsecchi Müzesi olmak üzere ikiye ayrıldı.Bazilika, Floransalılar için dua ve korunma yeri haline gelmişti ve burası gömülme yeri olarak büyük bir onur vesilesiyle gelenek haline dönüşmüştü.Zengin ailelerden Bardi ve Peruzzi gibi bazıları şapel sahibiydi. 500 yıl boyunca anıtlar kilisenin içinde yerleştirildi ve bunlardan bazıları şunlardır: