İsveç edebiyatı

İsveç'ten gelen ilk edebi metin, MS 800 dolaylarında Viking Çağı'nda oyulmuş Rök runik taşıdır. MS 1100 civarında arazinin Hristiyanlığa dönüştürülmesiyle İsveç, manastır yazarlarının Latince kullanmayı tercih ettiği [[Orta Çağ]]'a girdi. Bu nedenle, Eski İsveççe'de o döneme ait sadece birkaç metin var. İsveç edebiyatı, ancak İsveç dili 16. yüzyılda standardize edildiğinde gelişti; bu, büyük ölçüde İncil'in 1541'de İsveççe'ye tam olarak çevrilmesi nedeniyle bir standardizasyon. Bu çeviri sözde Gustav Vasa İncili'dir. Zengin Eski İzlanda edebiyatıyla yakından ilgili bir literatür neredeyse kesinlikle var olmasına rağmen, hiçbir İsveç el yazması 14. yüzyıldan önceye ait değildir. En eski korunmuş literatür çoğunlukla Latincedir ve kiliseden etkilenir, en iyi örneği sağlayan Aziz Bridget Vahiyleri. İsveç dilindeki ilk belgeler, Kral Magnus Eriksson'un ulusal Landslag'ında (c. 1350) doruğa ulaşan yasal kodlardı.Gelişmiş eğitim ve laikleşmenin getirdiği özgürlükle, 17. yüzyılda birçok önemli yazar İsveç dilini daha da geliştirdi. Bazı önemli isimler arasında İsveççe klasik şiir yazan ilk kişi olan Georg Stiernhielm (17. yüzyıl); Johan Henric Kellgren (18. yüzyıl), akıcı İsveççe nesir yazan ilk kişi; burlesk baladların ilk yazarı Carl Michael Bellman (18. yüzyılın sonları); ve August Strindberg (19. yüzyılın sonları), dünya çapında ün kazanan sosyo-gerçekçi bir yazar ve oyun yazarı. İsveç'te 1880'de başlayan dönem gerçekçilik güçlü bir şekilde odaklanması gerekir. Baladlar ve romanslar Orta Çağ'da yerel dile çevrildi ve uyarlandı, ancak kararsız siyasi iklim kültürel gelişmeyi engelledi. Gustav I Vasa siyasi istikrar getirdi, ancak Reform sırasında edebiyat çoğunlukla dini ve didaktikti ve dönemin en dikkate değer yayınları İsveççe Kutsal Yazılar, önce Yeni Ahit (1526) ve ardından tüm İncil (1541) idi. 17. yüzyılda İsveç'in Avrupa gücü olarak yeni statüsü ile şiirinde klasik formları benimseyen Georg Stiernhielm liderliğindeki edebiyatına yeni bir güven yansıdı. Olof Rudbeck, İsveç'in Batı uygarlığının beşiği olduğunu "kanıtlayan" İsveç Gotik ideolojisinin özünü oluşturan Atland (1679-1702) adlı eserinde Latince değil İsveççeyi seçti.1900'lerde en eski romancılardan biri Hjalmar Söderberg'di. 20. yüzyılın başlarında Selma Lagerlöf (Nobel ödüllü 1909) ve Pär Lagerkvist (Nobel ödüllü 1951) gibi önemli yazarlar üretmeye devam etti. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra ün kazanan tanınmış bir proleter yazar Vilhelm Moberg'di ; 1949 ve 1959 yılları arasında, genellikle İsveç'in en iyi edebi eserlerinden biri olarak kabul edilen dört kitaplık Göçmenler (İsveççe: Utvandrarna) dizisini yazdı. 1960'larda Maj Sjöwall ve Per Wahlöö, uluslararası üne sahip bir dizi polisiye romanı üretmek için işbirliği yaptı. En başarılı polisiye roman yazarı, eserleri 37 dile çevrilmiş olan Henning Mankell'dir. Casus kurgu türünde en başarılı yazar Jan Guillou'dur. Olof von Dalin (1708-1763), Joseph Addison'ın ve Richard Steele'in The Tatler ve The Spectator'ını model alan ve esnek, modern bir düzyazıyla yazılan Den svenska Argus'unda (İsveç Argus, 1732-1734) Aydınlanma fikirlerini yaydı. Çağdaşı Carolus Linnaeus'un seyahat tasvirleri de önemliydi. Voltaire'in İsveç edebiyatı üzerindeki etkisine Jean-Jacques Rousseau'nun etkisi eklendi ve Fru Nordenflycht'in (1718-1763) ve çağdaşlarının şiirlerinde pastoral bir tema var. Sanatın koruyucusu Gustav III'ün saltanatı sırasında şiir gelişti ve J. H. Kellgren (17511795) kraliyet sarayına davet edilen birkaç yazarın en iyisiydi.Son yıllarda, dedektif romancısı Henning Mankell ve gerilim yazarı Stieg Larsson gibi bir avuç İsveçli yazar uluslararası alanda kendini kabul ettirdi. İsveç dışında da iyi tanınan çocuk kitabı yazarı Astrid Lindgren, Pippi Uzunçorap ve Emil of Maple Hills gibi eserlerin yazarıdır. Bugün oldukça popüler olan Carl Michael Bellman (1740-1795), Fredman'ın Mektupları ve Şarkıları'nda rokoko cazibesi ile barok gerçekçiliği bir araya getirerek şiir ve müzikte 18. yüzyılın sonlarında canlı ama ıssız bir Stockholm'ü çağrıştırıyor. Finlandiya'da edebi bir dil olarak İsveççe'nin güçlü bir geleneği de vardır; 19. yüzyılın başlarındaki ayrılıktan sonra Finlandiya, Finlandiya ulusal destanı Teğmen Stål'ın Masalları'nı yazan Johan Ludvig Runeberg ve Tove Jansson gibi yazarlar üretti.Çoğu runik taşının edebi olmaktan çok pratik bir amacı vardı ve bu nedenle esas olarak tarihçilerin ve filologların ilgisini çekiyor. Bazı runik yazıtlar da doğası gereği saçmadır, büyülü veya büyülü amaçlar için kullanılır. En dikkate değer edebi istisna, MS 800 dolaylarında Rök runik taşıdır. Bilinen en uzun yazıtı içerir ve çeşitli aruz biçimlerinde destan ve efsanelerden birkaç farklı pasaj içerir. Bir kısmı aliterasyonlu mısra veya fornyrdislag ile yazılmıştır. Genellikle İsveç edebiyatının başlangıcı olarak kabul edilir. İskandinav veya İskandinav denizci savaşçıları, sömürgecileri ve tüccarları, esas olarak 9. ve 11. yüzyıllar arasında faaliyet gösteriyor. Viking kelimesine vik (körfez), vig (kavga) veya vikjan (yerleşmek) kelimelerinden türetilebilecek birçok yorum yapılmıştır. Vikinglerin Avrupa sahnesine oldukça gösterişli girişlerinin tek bir nedeni de yoktur. İskandinavya'da göreceli bir refah dönemi, Avrupa savunmasının düşük olduğu 814'te Şarlman'nin ölümünden sonraki döneme denk gelen, evde aşırı nüfusa yol açmış olabilir. Pagan İskandinav denizciler, batı ve güneydeki Hristiyan ülkelerdeki zengin, savunmasız kasabaları, kiliseleri ve manastırları karşı konulmaz buldular. İskandinavya'da Viking döneminde (c. 800–1060) hırslı reisler ve güçlü aileler bölgesel ve ulusal olarak üstünlük için mücadele ediyorlardı ve bazı reisler ve onların takipçileri, başka bir adamın yönetimi altında evde kalmaktansa Viking seferlerine çıkmayı seçtiler. Kalıp belirlendikten sonra, bazı Vikingler kazançlı maceralar bulmak ve itibar kazanmak için yola çıktılar. Ticaret seferlerini ödüllendirme olasılığı en az cezbediciydi. Vikingler için su yolları en belirgin ulaşım aracıydı ve üç İskandinav ülkesinden Vikingler, milliyetlerine bakılmaksızın seferlere katılsalar da, kendi ülkelerinin kıyılarını yıkayan denizlere açılma eğilimindeydiler. Böylece İzlanda'yı, Faeroe'ları, Orkney'leri ve Shetland'ları, Man Adası'nı, İrlanda'nın bazı kısımlarını ve İskoç anakarasını, İngiltere'yi, kuzey Fransa'yı ve hatta Grönland ve Kuzey Amerika'yı yerleşen, baskın yapan veya fethedenler büyük ölçüde Norveçliler ve Danimarkalılar oldu. İsveçliler, genel olarak, dikkatlerini doğuya çevirdiler. Arkeolojik kaynaklar, İskandinavya ile Doğu Akdeniz arasında Vistül ve diğer Doğu Avrupa nehirleri yoluyla Roma Demir Çağı (MS 1-400) boyunca zaten önemli bir temasın olduğunu gösteriyor. Yedinci ve sekizinci yüzyıllardan kalma bir İsveç kolonisinin kalıntıları, Letonya'daki Libau yakınlarında bulundu ve İsveç'in Vikinglerden önce güney Baltık ile olan bağlantılarını kanıtladı. Viking döneminin zirvesinde, İsveçli denizcilercum-tüccarlar doğuya ve güneye seyahat ettiler ve Rusya üzerinden Hazar, Karadeniz ve Bizans İmparatorluğu'na kadar ticaret yolları kurdular.İsveç'in Hristiyanlaşması, ülke tarihindeki ana olaylardan biriydi ve doğal olarak edebiyat üzerinde de eşit derecede derin bir etkisi oldu. Gök runesi, eski literatürün nasıl çözüldüğü noktasında bir vakadır. Ramsund oymacılığı ile aynı görüntüyü kullanır, ancak bir Hristiyan haçı eklenmiş ve görüntüler, olayların iç mantığını tamamen bozacak şekilde birleştirilmiştir. Sebebi ne olursa olsun Gök taşı, Hristiyanlığın ortaya çıkışı sırasında pagan kahramanlık mitosunun nasıl yok olmaya doğru gittiğini göstermektedir. Edebiyat artık model sağlamak için yabancı metinlere yöneldi. 1200'e gelindiğinde, Hristiyanlık sağlam bir şekilde kuruldu ve İsveç'te bir Ortaçağ Avrupa kültürü ortaya çıktı. Sadece seçilmiş birkaç kişi yazı dilinde ustalaştı, ancak çok az şey yazıya döküldü. İsveççe yazılmış en eski eserler, ilk olarak 13. yüzyılda yazılan eyalet yasalarıydı. Çoğu eğitim Katolik Kilisesi tarafından sağlandı ve bu nedenle bu döneme ait literatür esas olarak teolojik veya dinsel niteliktedir. Yazılan diğer literatürün çoğunluğu hukuk metinlerinden oluşmaktadır. Bunun bir istisnası, örgülerle yazılmış kafiyeli vakayinamelerdir.İsveç Reform edebiyatının 1526-1658 yılları arasında yazıldığı kabul edilir. Ancak bu dönem edebi açıdan pek önemsenmemiştir. Genellikle edebi gelişim açısından bir geri adım olarak kabul edilir. Bunun ana nedeni, Kral Gustav Vasa'nın tüm yayınları kontrol etme ve sansürleme isteğiydi, bunun sonucunda sadece İncil ve diğer birkaç dini eser yayınlandı. Aynı zamanda Katolik manastırları yağmalandı ve Katolik kitapları yakıldı. Kral, yüksek öğrenimi yeniden kurmanın önemli olduğunu düşünmedi, bu yüzden Uppsala Üniversitesi çürümeye bırakıldı. Olof Rudbeck, İsveç'in Batı uygarlığının beşiği olduğunu "kanıtlayan" İsveç Gotik ideolojisinin özünü oluşturan Atland (1679-1702) adlı eserinde Latince değil İsveççeyi seçti. Olof von Dalin (1708-1763), Joseph Addison'ın ve Richard Steele'in The Tatler ve The Spectator'ını model alan ve esnek, modern bir düzyazıyla yazılan Den svenska Argus'unda (İsveç Argus, 1732-1734) Aydınlanma fikirlerini yaydı. Çağdaşı Carolus Linnaeus'un seyahat tasvirleri de önemliydi. Voltaire'in İsveç edebiyatı üzerindeki etkisine Jean-Jacques Rousseau'nun etkisi eklendi ve Fru Nordenflycht'in (1718-1763) ve çağdaşlarının şiirlerinde pastoral bir tema var. Sanatın koruyucusu Gustav III'ün saltanatı sırasında şiir gelişti ve J. H. Kellgren (17511795) kraliyet sarayına davet edilen birkaç yazarın en iyisiydi. Bugün oldukça popüler olan Carl Michael Bellman (1740-1795), Fredman'ın Mektupları ve Şarkıları'nda rokoko cazibesi ile barok gerçekçiliği bir araya getirerek şiir ve müzikte 18. yüzyılın sonlarında canlı ama ıssız bir Stockholm'ü çağrıştırıyor. Bu süre zarfında nispeten az sayıda yazar grubu vardı. Kasabalılar hâlâ çok az etkiye sahipken, Kilise din adamlarının önemi ciddi biçimde azaltılmıştı. 1520'lerin Protestan Reformu, rahiplere önceki siyasi ve ekonomik güçlerinin bir kısmını bıraktı. Yüksek öğrenim isteyen İsveçliler genellikle yurtdışına Rostock veya Wittenberg üniversitelerine gitmek zorunda kaldılar. Hristiyan Reformu literatüründen başka önemli bir ideolojik hareket daha vardı. Bu, İsveç'in eski tarihini yücelten Gothicismus'du. İsveç kültürüne katkılar az olsa da, bu dönem en azından gelecekteki kalkınma için paha biçilmez bir temel sağladı. En önemlisi, Gustav Vasa İncili olarak adlandırılan 1541 tarihli İsveç İncil çevirisi İsveç'e ilk kez tek tip bir dil verdi. İkinci olarak matbaanın devreye girmesi, edebiyatın daha önce ulaşamadığı gruplara yayılmasını sağlamıştır.İsveç tarihinde 1630 ile 1718 arasındaki dönem İsveç İmparatorluğu olarak bilinir. Kısmen bağımsız bir edebi döneme tekabül eder. İsveç İmparatorluğu dönemi edebiyatı, İsveç edebi geleneğinin başlangıcı olarak kabul edilir. Rönesans edebiyatının 1658-1732 yılları arasında yazıldığı kabul edilir. O 1658 yılında oldu Georg Stiernhielm onun Herculus, ilk yayınlandığı hexametrical İsveç dilinde şiir. İsveç büyük bir güç haline geldiğinde, daha güçlü bir orta sınıf kültürü ortaya çıktı. Reform çağından farklı olarak, eğitim artık yalnızca teoloji gibi dini çalışmaların bir meselesi değildi. Bu dönemde dönemin önde gelen ülkelerinden, yani Almanya, Fransa, Hollanda ve İtalya'dan çok sayıda etki vardı. İsveç'in ilk şairi Georg Stiernhielm olarak tanınan adamın, Hristiyan öğretilerinden çok Antik felsefeye aşina olması semptomatikti. Olof Rudbeck, İsveç'in Batı uygarlığının beşiği olduğunu "kanıtlayan" İsveç Gotik ideolojisinin özünü oluşturan Atland (1679-1702) adlı eserinde Latince değil İsveççeyi seçti. Olof von Dalin (1708-1763), Joseph Addison'ın ve Richard Steele'in The Tatler ve The Spectator'ını model alan ve esnek, modern bir düzyazıyla yazılan Den svenska Argus'unda (İsveç Argus, 1732-1734) Aydınlanma fikirlerini yaydı. Çağdaşı Carolus Linnaeus'un seyahat tasvirleri de önemliydi. Voltaire'in İsveç edebiyatı üzerindeki etkisine Jean-Jacques Rousseau'nun etkisi eklendi ve Fru Nordenflycht'in (1718-1763) ve çağdaşlarının şiirlerinde pastoral bir tema var. Sanatın koruyucusu Gustav III'ün saltanatı sırasında şiir gelişti ve J. H. Kellgren (17511795) kraliyet sarayına davet edilen birkaç yazarın en iyisiydi. Bugün oldukça popüler olan Carl Michael Bellman (1740-1795), Fredman'ın Mektupları ve Şarkıları'nda rokoko cazibesi ile barok gerçekçiliği bir araya getirerek şiir ve müzikte 18. yüzyılın sonlarında canlı ama ıssız bir Stockholm'ü çağrıştırıyor. Gothicismus da güç kazandı. İsveç İmparatorluğu döneminde, amacı İsveç'in doğal bir büyük güç olduğu fikrini teşvik etmek olan edebi bir paradigmaya dönüştü.paylaştılar. Tanınmış bir proleter yazar Vilhelm Moberg (1898–1973) idi. Genellikle sıradan insanların ve özellikle de köylü nüfusun yaşamları hakkında yazdı. Moberg'in anıtsal çalışması İkinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra yayınlandı: İsveç'in Kuzey Amerika'ya göçü hakkında dört ciltlik The Emigrants serisi (1949–1959). Bu çalışmada Moberg, Yeni Dünya'ya taşınmaları sırasında 19. yüzyıldan kalma bir çifti duygusal olarak tasvir etti; ve katlanmak zorunda kaldıkları birçok mücadele ve zorluk.1930'larda burjuva edebiyatı Agnes von Krusenstjerna, Olle Hedberg ve Fritiof Nilsson Piraten tarafından yazılmıştır. Krusenstjernas'ın Von Pahlen serisinde (1930-1935) sınıfının tasviri şiddetli bir tartışmaya yol açtı. Dönemin önemli şairleri Johannes Edfelt, Hjalmar Gullberg ve Nils Ferlin'dir. Son zamanlarda edebiyat sahnesinin ilginç bir özelliği, İsveç polisiye romanlarının popülaritesinin artmasıdır. 1960'larda İsveç polisiye yazarlığı kendi imajını almaya başladı. Ed McBain gibi Amerikan polis usul yazarlarından etkilenen Maj Sjöwall ve Per Wahlöö'nün karı koca ekibi, Martin Beck tarafından yönetilen bir Stockholm polis ekibinin yer aldığı bir dizi roman üretti. Toplamda 10 tane var; kurguları zekice kurgulanmıştır ve gerçek, yanılabilir karakterlerle doludurlar. Gerçekçi ve açıkça politiktirler. 10'u da hem yurtiçinde hem de yurtdışında iyi sattı ve Beck birkaç filmde rol aldı.1940'larda fyrtiotalism olarak bilinen modernist edebiyat, ıstırap ve suçluluk gibi tekrar eden temalarla tipik olarak karamsardı ve eserler giderek deneysel hale geldi. Stig Dagerman ve romancı Lars Ahlin bu dönemin en tanınmış nesir yazarları iken, Erik Lindegren ve Karl Vennberg önde gelen şairlerdir. Stina Aronson, Ulla Isaksson ve şair Elsa Grave gibi çok sayıda beğenilen kadın yazar da 1940'larda ortaya çıktı. 1950'lerin edebiyatı 1940'ların bazı temalarını sürdürdü, ancak Lars Gyllensten, Willy Kyrklund ve Lars Forssell gibi yazarlarla daha ironik ve eğlenceli hale geldi. Dinlerin doğasının varoluşsal sorularına odaklanan önemli bir modernist yazar olan Birgitta Trotzig, 1957'de De utsatta (The Exposed) ile çığır açtı. 1950'lerle ilişkilendirilen şairler, İsveç'te en çok okunan şairlerden biri haline gelen Werner Aspenström ve 1954'te 17 dikter (17 Şiir) ile ilk kez sahneye çıkan son derece etkili Tomas Tranströmer'dir. Sven Delblanc (1931–1992), destansı Hedeby döngüsünde (1970–1976), 1930'larda ve 1940'larda İsveç kırsalındaki yaşamı tasvir ederek, sosyal yapıların ve adetlerin nasıl değiştiğini gösterdi. Onun Samuel döngüsü, sefil derecede fakir bir din adamı olan büyükbabasından, babasının Delblanc'ın doğduğu Kanada'daki başarısız çiftçilik girişimine ve modern İsveç'e kadar kendi ailesinin servetini takip ediyor. Bir akademisyen olan Delblanc, mizahi, hatta şamatalı hikâye anlatımı ve otobiyografik yazılarına ek olarak, ideal devlet üzerine de kafa yordu ve karakterleri bazen ahlaksızlığa yol açan demokratik özgürlük ile diktatörlüğe yol açan katı disiplin arasında sıkışıp kalıyor. Göran Tunström (1937-2000), memleketi Värmland'daki karakterlerin sevecen resmiyle popülerlik kazandı. Carina Burman (1960–), adını 18. yüzyıl şairi JH Kellgren'in yaşını çağrıştıran Jean Hendrich (Rahmetli kardeşim Jean Hendrich, 1993) ile parlak bir pastiş Min salig bror ile yaptı ve ününü geçen yıl geçen tarihi romanlarla pekiştirdi. İsveç ve Cambridge, İngiltere. Sigrid Combüchen (1942–), hem gerçek hem de kurgusal karakterleri betimleyen ve İngiliz Byron Derneği'ni ironik bir şekilde tasvir eden kurgusal biyografisi Byron (1988) ile ön plana çıktı.1960'larda, genellikle küresel perspektife ve savaş karşıtı temalara odaklanan yeni bir sosyal açıdan eleştirel literatür ortaya çıktı. Gazetecilik belgesel kitapları, Jan Myrdal, Sven Lindqvist ve Per Wästberg gibi yazarlar arasında önemli bir edebi akımdı. 1950'lerin ünlü bir romancısı olan Sara Lidman da 1960'larda bu tür politik yazılara yöneldi, ancak daha sonra İsveç'in kuzeyindeki küçük bir köydeki hayatı merkez alan romanlar yazmaya geri döndü. Per Olof Sundman ve Per Olov Enquist gibi yazarlar sahte belgesel romanlara yöneldiler. Enquist daha sonra tarihi roman Livläkarens besök (1999, Kraliyet Hekiminin Ziyareti) ile uluslararası başarı elde etti. Kısmen otobiyografik roman serisi Sprickorna i muren (1971–78; "Duvardaki Çatlaklar") ile tanınan Lars Gustafsson, çok katmanlı, genellikle üstkurmaca romanlarında bürokratik İsveç refah devletine karşı sövdü. PC Jersild, sosyal gerçekçiliği fantastik olanla karıştırdı. Sven Delblanc, çocukluğunun geçtiği bölge hakkında, kırsal İsveç toplumunu idealize edilmemiş bir şekilde betimleyen dört ünlü tarihi roman serisi yazdı. Per Anders Fogelström , Mina drömmars stad'dan (City of My Dreams, 1960) başlayarak 1860'lardan 1960'lara kadar Stockholm'de bir işçi sınıfı ailesini izleyen, geniş çapta okunan bir dizi tarihi romanla büyük başarı elde etti. İsveç'in, Selma Lagerlöf ve Elsa Beskow'un (1874–1953) eserlerinde açıkça görülen çocuklar için iyi kitaplar geleneği, birçok mükemmel yazar, özellikle Pippi Uzunçorap (1945'ten itibaren) hakkındaki hikâyeleri Astrid Lindgren (1907–2002) tarafından sürdürülmüştür. uluslararası alanda tanınan; Tove Jansson (1914-2001), Moomin trolü yetişkin dünyasının sevimli bir ayna görüntüsünü veren Finlandiyalı İsveçli; ve Josephine kitaplarında (1961'den itibaren) çocuk okuyucularını ciddiye alan ve yetişkin dünyası hakkında çocukların bakış açısından duyarlı bir şekilde yazan Maria Gripe (1923–).Göran Tunström'ün romanları, 1970'lerin politik temalarından sonra hikâye anlatma sevincinin geri dönüşüne işaret ediyordu. Kendi bölgesi Värmland'da geçen fantezi ve mizah açısından zengin romanları Juloratoriet (1983; Noel Oratoryosu) ile zirveye ulaştı. Torgny Lindgren, uluslararası alanda en başarılı İsveçli yazarlardan biridir. Kuzey İsveç'in uzak kırsalında geçen romanları, Ormens väg på hälleberget (1982; Yılanın Yolu) gibi genellikle güç, baskı ve kötülüğün doğası sorunlarıyla ilgilenir. 1970'lerden 1990'lara kadar önde gelen bir diğer romancı Kerstin Ekman'dı. 1960'larda şair olarak çıkış yapan Lars Norén, ünlü bir oyun yazarı olarak ortaya çıktı. Stig Larsson, önde gelen postmodern yazardı. Kristina Lugn beğenilen bir şair ve oyun yazarıydı. Katarina Frostenson, Ann Jäderlund ve Birgitta Lillpers şiiri canlandırdı. Klas Östergren, 1980'de Gentlemen romanıyla büyük bir çıkış yaptı. Epik romanların yanı sıra kısa öykülerin de üretken bir yazarı olan Östergren, önde gelen yazarlardan biri olarak kabul edildi. Majgull Axelsson , sosyal gerçekçiliği sihirli gerçekçilikle karıştıran Aprilhäxan (Nisan Cadısı, 1997) adlı romanıyla dikkat çekti. Otobiyografik ve günah çıkarma yazıları, Ernst Brunner ve Carina Rydberg gibi yazarlarla yükselişe geçti. Peter Kihlgård, Sigrid Combüchen ve Inger Edelfeldt diğer üretken nesir yazarları olarak ortaya çıktı.1930'larda ve 1940'larda şiir, modernizmin ideallerinden etkilendi. Ayırt edici özellikler arasında, deneme arzusu ve genellikle kafiye veya ölçü olmadan serbest nazım olmak üzere çeşitli stilleri deneme arzusu vardı. Önde gelen modernist figürün kısa süre sonra Hjalmar Gullberg (1898–1961) olduğu ortaya çıktı. Andliga övningar (Ruhsal Egzersizler, 1932) ve diğerleri gibi birçok mistik ve Hristiyan etkisinde koleksiyon yazdı. 1942-1952 arası şiirsel bir aradan sonra, 1950'lerde yeni bir tarzla yeniden ortaya çıktı. Görünüşte ateist, genç nesil için etkiliydi. Gunnar Ekelöf (1907–1968), çağdaşları tarafından pek anlaşılmayan bir eser olan nihilist Sent på jorden (1932) adlı ilk şiir koleksiyonu nedeniyle İsveç'in ilk gerçeküstü şairi olarak tanımlanmıştır. Ancak Ekelöf romantizme yöneldi ve 1934'te ikinci şiir koleksiyonu Dedikationen ile daha geniş çevrelerde takdir gördü. Yaşına kadar yazmaya devam etti ve İsveç şiirinde baskın bir konum elde edecekti. Üslubu, sembolizmle dolu ve esrarengiz, aynı zamanda eziyetli ve ironik olarak tanımlandı. Bir diğer önemli modernist şair Harry Martinson'dı (1904–1978). Harry Martinson, Linnaeus'un ruhunda, doğaya karşı benzersiz bir duyguya sahipti. Kendi kuşağı için tipik olduğu gibi, kafiye veya hece sayısına bağlı olmaksızın serbest mısralar yazdı. Ayrıca, 1935'te kısmen otobiyografik olan Flowering Nettles adlı klasik bir eser olan romanlar yazdı. Bununla birlikte, en dikkat çekici eseri, uzayda sürüklenen bir uzay gemisinin hikâyesi olan 1956 Anaara'ydı.Muhtemelen 20. yüzyılın en ünlü İsveçli şairi Tomas Tranströmer'dir (1931-2015). Şiiri, rüya ve gerçek, fiziksel ve metafizik arasındaki sınırda hareket eden bir Hristiyan mistisizmi ile ayırt edilir. Aynı zamanda, 1960'larda, tarihsel avangarttan etkilenen güçlü bir gelenek geliştirdi ve İsveç'teki somut şiir hareketi, Öyvind Fahlström (görünüşe göre yayınlanmış) gibi temsilcilerle bu dönemde deneysel şiirin üç küresel temsilcisinden biri oldu. dünyada somut şiir için ilk manifesto 1954: "Hätila ragulpr på fåtskliaben"), Åke Hodell, Bengt Emil Johnson ve Leif Nylén. Deneysel Altmışlara karşı bir tepki olarak, Yetmişlerde bir kişi ABD'den beat-geleneği aldı, küçük dergilerin şiir yayınlamasıyla sonuçlanan sürekli bir avangard çabayla, bugünün İsveçli ana şairlerinden birinin içinden çıktığı bir şablon hareketi - Bruno K. Öijer – Antonin Artaud'un "Tiyatro zulmü", rock'n'roll ve avangard performansından ilham alarak büyüyüp lirik bir performans geliştirdi. 1880'lerin yazarları için, edebiyatın yalnızca toplumdaki değişiklikleri kaydetmesi değil, aynı zamanda güncel konuları da tartışması gerektiği düşünülüyordu: ruhban sınıfının ikiyüzlülüğü, bilimsel gelişmeler, kalıtım, eğitim, yoksulların sefil koşulları ve oy hakları bu kitapta ele alınan temalardı. August Strindberg ve çağdaşlarının eserleri. Yine de bu tür natüralist yazılar, 1890'larda başlayan yazarlar için fazla gri ve sıradandı. Kısa süre sonra Gustav Fröding (1860–1911) ve Erik Axel Karlfeldt (1864–1931) ile birlikte katılan Verner von Heidenstam (1858–1940), ilham almak için kendi yerel bölgelerinin doğasına, tarihe ve folklora geri döndü ve lirik şiir üretti. ile ilgili Dan Andersson (6 Nisan 1888'de Skattlösberg, Grangärde cemaati (bugünkü Ludvika Belediyesi'nde), Dalarna, İsveç'te doğdu, 16 Eylül 1920'de Stockholm'de öldü) İsveçli bir yazar ve şairdi. Ayrıca kendi şiirlerinden bazılarını müzikle buluşturdu. Andersson, 1918'de sanatçı Gunnar Turesson'un kız kardeşi olan ilkokul öğretmeni Olga Turesson ile evlendi. Bazen kullandığı bir takma ad Kara Jim'di. Andersson İsveçli proleter yazarlar arasında sayılır, ancak eserleri bu türle sınırlı değildir.İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra birkaç drama yazarı ortaya çıktı. 1950'lerde revüler popülerdi; dönemin bazı isimleri komedyenler Povel Ramel ve Kar de Mumma idi. Hasse & Tage ikilisi 1962'de komedi geleneğini sürdürdü ve yirmi yıl boyunca İsveç revü dünyasında radyo, televizyon ve film prodüksiyonlarını kapsayan bir kurum haline geldi. 1960'ların sonunda, daha özgür bir doğaya sahip alternatif drama için bir atılım geldi ve tiyatro daha çok popüler zevkler için bir mekan haline geldi. 1970'lerde ve 1980'lerde en çok tanınan iki oyun yazarı Lars Norén (1944–) ve Per Olov Enquist (1934–2020) idi. 20. yüzyıl İsveç'indeki radikal toplumsal değişimler, edebiyatına da yansımıştır. Sigfrid Siwertz (1882–1970) gibi orta sınıf romancılar, çağdaş İsveç'teki farklı sosyal tabakaları tanımladılar ve genellikle bir ailenin üç veya dört kuşak boyunca kaderini çizdiler. Ama sonra 1930'larda, otobiyografik hammadde kullanımı modern İsveç edebiyatına benzersiz bir şey getiren, kendi kendini yetiştirmiş bir işçi sınıfı yazar kuşağının eseri ortaya çıktı. Eyvind Johnson (1900–1976), Ivar Lo-Johansson (1901–1990), Harry Martinson (1906–1978) ve Vilhelm Moberg (1898–1973) hepsi çocukluk yoksulluğunu içeriden betimleyen etkileyici roman serileri yazdı. Moberg'in çalışkan köylünün zihniyetine ilişkin kavrayışı daha sonra, Birleşik Devletler'e göç eden bir grup İsveçlinin kaderini çizen Göçmenler (1949) ile başlayan tetralojisinde büyük etki için kullanıldı. Bu dönemin iki seçkin yazarı kategorilere kolayca sığmaz. Hjalmar Bergman (1882–1931) orta İsveç'te küçük bir orta sınıf topluluğu tasvir etti, ancak onun eğlenceli romanları genellikle önemli psikolojik imalarla bir fantezi ve kabus dünyasına taşındı ve sert mizahı umutsuzlukla sınırlandı. Pär Lagerkvist (1891–1974), evrende tek başına, hayatta manevi bir amaç için mücadele eden, dini bir inancı kabul edemeyen ve yine de inançsız bir dünyayı kabul edemeyen bireyi gösterdi. Bu dönemde Karin Boye (1900–1941), Hjalmar Gullberg (1898–1961), Gunnar Ekelöf (1907–1968), Lars Forsell (1928–) ve Tomas Tranströmer (1931–).1930'larda çocukların ihtiyaçları konusunda yeni bir farkındalık ortaya çıktı. Bu, II. Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra, Astrid Lindgren'in 1945'te Pippi Uzunçorap'ı yayınlamasıyla kendini gösterdi. Pippi'nin asi davranışı ilk başta kültürel değerlerin bazı savunucuları arasında direnişe yol açtı, ancak sonunda kabul edildi ve bununla birlikte çocuk edebiyatı ahlakçılığı teşvik etme zorunluluğundan kurtuldu. Astrid Lindgren, dünya çapında 100 milyondan fazla basılan ve 80'den fazla dile çevrilen, en çok satan çocuk kitapları yayınlamaya devam etti ve sonuçta onu türü ne olursa olsun en çok okunan İsveçli yazar yaptı. Diğer birçok kitapta Lindgren, çocukların düşünce ve değerlerine ilişkin ince anlayışını gösterdi; Aslan Yürekli Kardeşler'de ölüm ve bir cesaret hikâyesi hakkında; Mio'da Oğlum, dostluk hakkında bir peri masalı. Ancak tüm hikâyelerinde derin mesajlar yoktu. Karlsson-on-the-Roof (1955, '62, '68) üzerine üç kitap, sırtında pervanesi olan, kısa boylu, tombul ve yaramaz bir adam hakkında bir erkek arkadaş olan bir adam hakkındadır. Lindgren, 1900'lerin başında Småland kırsalında yaşayan, şakaları nedeniyle sürekli olarak başı belaya giren, ancak daha sonraki yaşamında sorumlu ve becerikli bir adam olan Emil of Maple Hills ve Belediye Meclisi Başkanı hakkında on iki kitap yazdı.. İsveç edebiyatında Lindgren dışında birkaç fantezi yazarından biri , Moominler hakkında İsveç dilinde yazan Fin yazar Tove Jansson (1914–2001) idi. Moominler, ekonomik ve politik olarak bağımsız bir devlette, materyalist kaygılar olmaksızın yaşayan trollerdir. Moomin'ler birçok farklı ülkedeki insanlara hitap etti ve Jansson'ın kitapları 30'dan fazla dile çevrildi. İsveç'in İkinci Dünya Savaşı'na edebi tepkisi, Modernizmin karamsar, hayal kırıklığına uğramış ve genellikle belirsiz bir biçimiydi. Stig Dagerman (1923–1954), oyunlarında ve nesir çalışmalarında neslinin kaygısını özetliyor gibiydi. 1950'lerde, hem P. O. Sundman (1922–1992) hem de Sara Lidman (1922–2004) kuzey İsveç'teki küçük izole topluluklar hakkında yazdıklarında taşralılığa doğru bir eğilim vardı. 1960'lara gelindiğinde ise yazarlar uluslararası sahneye girmişlerdi. Pär Wästberg (1933–) ve Lidman, Güney Afrika'yı hem ziyaret ettiler hem de tehlikeli sosyal koşullar hakkında yazdılar. Jan Myrdal (1927–) edebiyat kariyerine 1950'lerde refah devleti hakkında hicivli romanlarla başladı, ancak daha sonra Asya'da geniş çapta seyahat etti ve Çin ve Afganistan'ın tasvirlerini üretti. Bir polemikçi, bir Çin Köyünden Rapor (1963) ve Bir Sadık Avrupalının İtirafları (1964), Stalin'in lekelenmiş imajını değiştirmek için bir ideal arayan İsveçli solcu entelektüeller arasında Çin'e ilgi ve hayranlık uyandırdı.İkinci Dünya Savaşı'ndan önce, İsveç polisiye romanı İngiliz ve Amerikan modellerine dayanıyordu. Dünya Savaşı'ndan sonra bağımsız bir yönde gelişti. 1960'larda, Maj Sjöwall (1935–2020) ve Per Wahlöö (1926–1975), dedektif Martin Beck hakkında uluslararası üne sahip bir dizi dedektif romanı üretmek için işbirliği yaptı. Diğer yazarlar izledi. İsveç polisiye romanlarının en başarılı yazarı, Kurt Wallander üzerine dizisiyle Henning Mankell'dir (1948–2015). 37 dile çevrildi ve özellikle İsveç ve Almanya'da en çok satanlar haline geldi. Mankell'in dedektif hikâyeleri, liberal bir göçmenlik, ırkçılık, neo-Nazizm vb. Hikâyelerin çoğu, İsveçli şirketler tarafından iki kez ve en son olarak Kenneth Branagh'ın oynadığı İngilizce bir dizide olmak üzere en az üç kez çekildi. Ancak Mankell, Maputo şehrinde terk edilmiş bir sokak çocuğu hakkında Comédia Infantil (1995) gibi beğenilen başka kitaplar da yazmıştır.Diğer birçok İsveçli dedektif yazar yurtdışında, özellikle Almanya'da popüler hale geldi; örneğin Liza Marklund (1962–), Håkan Nesser (1950–), Åsa Larsson, Arne Dahl, Leif GW Persson, Johan Theorin, Camilla Läckberg, Mari Jungstedt ve Åke Edwardson. 2004 ve sonrasında, merhum Stieg Larsson , David Lagercrantz tarafından yazılan yeni romanlarla bir dizi olarak devam eden Millenium Trilogy ile uluslararası bir sansasyon yarattı. Astrid Lindgren, dünya çapında 100 milyondan fazla basılan ve 80'den fazla dile çevrilen, en çok satan çocuk kitapları yayınlamaya devam etti ve sonuçta onu türü ne olursa olsun en çok okunan İsveçli yazar yaptı. Diğer birçok kitapta Lindgren, çocukların düşünce ve değerlerine ilişkin ince anlayışını gösterdi; Aslan Yürekli Kardeşler'de ölüm ve bir cesaret hikâyesi hakkında; Mio'da Oğlum, dostluk hakkında bir peri masalı. Ancak tüm hikâyelerinde derin mesajlar yoktu. Karlsson-on-the-Roof (1955, '62, '68) üzerine üç kitap, sırtında pervanesi olan, kısa boylu, tombul ve yaramaz bir adam hakkında bir erkek arkadaş olan bir adam hakkındadır. Lindgren, 1900'lerin başında Småland kırsalında yaşayan, şakaları nedeniyle sürekli olarak başı belaya giren, ancak daha sonraki yaşamında sorumlu ve becerikli bir adam olan Emil of Maple Hills ve Belediye Meclisi Başkanı hakkında on iki kitap yazdı.. İsveç edebiyatında Lindgren dışında birkaç fantezi yazarından biri , Moominler hakkında İsveç dilinde yazan Fin yazar Tove Jansson (1914–2001) idi. Moominler, ekonomik ve politik olarak bağımsız bir devlette, materyalist kaygılar olmaksızın yaşayan trollerdir. Moomin'ler birçok farklı ülkedeki insanlara hitap etti ve Jansson'ın kitapları 30'dan fazla dile çevrildi. İsveç'in İkinci Dünya Savaşı'na edebi tepkisi, Modernizmin karamsar, hayal kırıklığına uğramış ve genellikle belirsiz bir biçimiydi. Stig Dagerman (1923–1954), oyunlarında ve nesir çalışmalarında neslinin kaygısını özetliyor gibiydi. 1950'lerde, hem P. O. Sundman (1922–1992) hem de Sara Lidman (1922–2004) kuzey İsveç'teki küçük izole topluluklar hakkında yazdıklarında taşralılığa doğru bir eğilim vardı. 1960'lara gelindiğinde ise yazarlar uluslararası sahneye girmişlerdi. Pär Wästberg (1933–) ve Lidman, Güney Afrika'yı hem ziyaret ettiler hem de tehlikeli sosyal koşullar hakkında yazdılar. Jan Myrdal (1927–) edebiyat kariyerine 1950'lerde refah devleti hakkında hicivli romanlarla başladı, ancak daha sonra Asya'da geniş çapta seyahat etti ve Çin ve Afganistan'ın tasvirlerini üretti. Bir polemikçi, bir Çin Köyünden Rapor (1963) ve Bir Sadık Avrupalının İtirafları (1964), Stalin'in lekelenmiş imajını değiştirmek için bir ideal arayan İsveçli solcu entelektüeller arasında Çin'e ilgi ve hayranlık uyandırdı.İsveç balad geleneği 18. yüzyılın sonlarında Bellman tarafından başlatılmıştı. 19. yüzyılda, şiirsel şarkı yazarlığı, 1890'larda yeniden canlanana kadar, üniversite öğrenci korolarının yükselişiyle düşüşe geçti. Şairler, şiirlerini daha geniş bir kitleye ulaştırmak için müziğe koyma geleneğini giderek daha fazla sürdürdüler. 1900'lerin başında 90'ların şairleri Gustaf Fröding ve Erik Axel Karlfeldt'in birçok şiiri müziğe dökülmüştü. Bununla birlikte, 20. yüzyılın tartışmasız en ünlü İsveçli ozanı Evert Taube (1890–1976) idi. 1920'de kendini performans sanatçısı olarak kurdu ve yaklaşık otuz yıl boyunca İsveç'i gezdi. En çok denizciler hakkında şarkılar, Arjantin hakkında baladlar ve İsveç kırsalıyla ilgili şarkılarla tanınır. 1962'den ölümüne kadar, İsveç balad geleneğinde en saygın şarkıcı-söz yazarı Hollandalı göçmen Cornelis Vreeswijk (1937–1987) idi. Şarkılarından bazıları, toplumun mazlumları adına konuşmayı kendine görev edindiği solcu protesto şarkılarıydı ama kendisi bir protesto şarkıcısı olarak anılmaktan nefret ediyordu. Müzikal evreni çok daha genişti ve örneğin zengin İsveç edebiyatından büyük ölçüde etkilenmişti. Ölümünden sonra, Vreeswijk şiirsel nitelikleriyle de takdir kazandı.Bu edebi dönem 1960'larda İsveç'te, İngiltere ve ABD'li sanatçılardan etkilenerek başladı. İlk başta, İsveç pop müziğindeki edebi kalite, yabancı modellerin taklidinden biraz daha fazlasıydı ve bağımsız bir hareketin ortaya çıkması 1970'lere kadar sürdü.. O on yılda, gençlik taban müziği benzeri görülmemiş bir popülerliğe ulaştı ve yerleşik olmayan sanatçıların müziklerini yayınlama olasılığını açtı. Bu grupların sıklıkla sundukları ortak siyasi mesaj nedeniyle, Progg ("ilerici"nin kısaltması) olarak sınıflandırılırlar. Birkaç Progg sanatçısı gerçekten değerli bir şey üretmiş olsa da, öne çıkan bazı eylemler vardı. Nationalteeatern önemliydi çünkü onlar sadece bir müzik grubu değil, aynı zamanda tiyatrocuydular; ve Hoola Bandoola Band'ın yetenekli solcu sanatçısı Mikael Wiehe'de (1946–) , İsveç balad yazımında yüksek kaliteli proleter şarkı sözleri yönünde bir yenilenme vardı. 1970'lerin isyancılarından biri, rock 'n roll için taban hareketini terk eden Ulf Lundell'di (1949–). 1976'da, bütün bir nesli temsil eden beatnik bir roman olan ilk romanı Jack ile edebiyatta çığır açtı. Eleştirmenler etkilenmemiş olsa da, roman çok sayıda sattı ve hala birçok kişi tarafından takdir ediliyor. Son kırk yıl, yaratıcı hikâye anlatımını derin psikolojik içgörü ile birleştirebilen romancılar üretti. Kerstin Ekman (1933–), bütün bir İsveç topluluğunun yükselişini takip ettiği Häxringarna (Cadı Çemberleri, 1974) ile başlayan bir dizi romanla beğeni topladı. Derin ama asla sert olmayan bir feminist olarak, çalışkan kadınların bir topluluğun gelişiminde oynadığı hayati ama gizli rolü gösterdi. Son çalışması, 2003 yılında tamamladığı Vargskinnet (Kurt Derisi) üçlemesi, Norveç-İsveç-Lappland'ın kuzey sınırlarında geçiyor. İki yüzyılı kapsar ve nesiller arasıdır. Hayatı Tanrı, hayattaki bir amaç ve gerçek annesi için bir arayış olan, atanmış bir Lutheran bakanı olan Ingefrid'e odaklanan zengin bir karakter dokusu sunuyor. Sessiz ama yoğun üslubuyla Ekman, yalnızca izole kuzey bölgesine olan sevgisini ve sakinlerine olan şefkatini değil, aynı zamanda zorlukların ve bunların karakter üzerindeki etkisinin farkında olduğunu da gösterir. Doktor ve sosyal psikolog olarak eğitim almış olan P. C. Jersild (1935–), The Animal Doctor (1973) ve The House of Babel (1978) gibi romanlarda aşırı rasyonelleştirmeyi hicveder. Torgny Lindgren (1938–), 19. yüzyılda Västerbotten'de küçük bir topluluktaki güç mücadelelerini konu alan bir roman olan Yılanın Yolu (1982) ile damgasını vurdu. Daha sonra, özellikle David'in Bathsheba'ya olan sevgisinin yeniden yazıldığı Bat Sheba'da (1984) İncil temalarını kullandı.İsveç dili Finlandiya'da resmi bir dildir ve nüfusun yaklaşık %5.6'sının ana dili İsveççedir. Bu nedenle, İsveç dili edebiyatı, Bo Carpelan, Christer Kihlman ve Tove Jansson gibi birçok tanınmış İsveççe konuşan Fin yazarla birlikte Finlandiya'da hatırı sayılır bir takipçi kitlesine sahiptir. Belki de en çok çocuklar için yazdığı Moomin kitaplarıyla tanınan Jansson, yetişkinler için Sommarboken (1972, The Summer Book) dahil olmak üzere romanlar ve kısa öyküler yazdı. Bu tür edebiyatı temsil eden kültürel bir kurum, kendisini "Finlandiya-İsveç edebiyatı, kültürü ve araştırmasının çok yönlü ve geleceğe yönelik bir kültür kurumu" olarak tanımlayan Finlandiya'daki İsveç Edebiyatı Derneği'dir. Dernek aynı zamanda küresel hisse senedi ve borç piyasalarında önde gelen bir yatırımcı ve son zamanlarda İsveçli yatırımcıların saldırılarına karşı Finlandiya ulusal çıkarlarının sadık bir savunucusudur. Bu duruş, Pan-İskandinav edebi takdiri projesine kendini adamış Cemiyet üyeleri arasında bazı rahatsızlıklara neden oldu.21. yüzyılda ortaya çıkan önemli yazarlar arasında Sara Stridsberg, Jonas Hassen Khemiri, Lena Andersson, John Ajvide Lindqvist ve Linda Boström Knausgård bulunmaktadır. Mikael Niemi ve Fredrik Backman, sırasıyla en çok satan Vittula'dan Popüler Müzik ve Ove Adında Bir Adam romanlarıyla uluslararası başarı elde ettiler. Birkaç suç kurgu yazarı Nordik noir edebi dalgasının bir parçası olarak uluslararası başarı elde etti. Sjöwall-Wahlöö modeli, esas olarak polisiye-prosedürel romanlardan oluşan bir dizi gerçekçi roman üretmeye yardımcı oldu. Türün önde gelen savunucularından biri, ana karakteri Kurt Wallander'ın ilk kez 1991'de ortaya çıktığı ve şu anda en az dokuz romanda yer alan Henning Mankell'dir. Bunların birçoğu İngilizceye çevrildi ve bazıları filme alındı. Mankell'in çağdaşı Håkon Nesser ayrıca, merkezi bir dedektif olan van Veeteren ile ilk kez 1993'te ortaya çıkan bir dizi suç romanı yazmıştır. Bu polis usulü/toplumsal gerçekçilik kategorisine uyan üçüncü popüler romancı Åke Edwardson, gazeteci, üniversite öğretim görevlisi ve şimdi tam zamanlı suç yazarı; merkezi figürü Erik Winter, televizyonda gösterilen başarılı bir dramatizasyonla daha da popüler hale geldi. Son zamanlarda birkaç kadın polisiye yazarı da isim yaptı. Kadınlar mesleklerde ilerledi ve bu, yazarların seçtiği ortamlara yansıyor. Åsa Larsson ana karakteri olarak, kardeşini öldürmekle suçlanan bir arkadaşını savunmak için kuzey İsveç'teki memleketi Kiruna'ya dönen Stockholm avukatı Rebecka Martinsson'u seçiyor. 15 yıllık gazetecilik deneyimine sahip Liza Marklund, polisiye romanlarının merkezinde araştırmacı bir kadın gazeteci olan Annika Bengtzon var. Üretken bir yazar olan Inger Frimansson, psikolojik gerilimden yanadır. Artık, yılın en iyi suç kurgu kitabına ödül veren bir İsveç Dedektif Akademisi var.Selma Lagerlöf, 1909 - " Yazılarını karakterize eden yüce idealizm, canlı hayal gücü ve manevi algının takdiri "Verner von Heidenstam, 1916 - " Edebiyatımızda yeni bir çağın önde gelen temsilcisi olarak önemini kabul ederek "Erik Axel Karlfeldt, 1931 - " Erik Axel Karlfeldt'in şiiri için ". Kabul konuşması ayrıntılı olarak şu şekildedir: " İsveçli, bu şairi, karakterimizi, bizim olmasını istediğimiz bir tarz ve içtenlikle temsil ettiği ve bizim geleneğimizin eşsiz gücü ve zarif cazibesiyle şarkı söylediği için kutladığımızı söyleyecektir. çamlarla kaplı dağların gölgesinde vatan ve vatan duygumuzun temeli olan tüm değerli özelliklerden insanlar..Pär Lagerkvist, 1951 - " Şiirinde insanlığın karşı karşıya olduğu ebedi sorulara cevap bulmaya çalıştığı sanatsal canlılık ve zihnin gerçek bağımsızlığı için "Eyvind Johnson, 1974 (ortak) - " Özgürlüğün hizmetinde, diyarlarda ve çağlarda uzak görüşlü bir anlatı sanatı için "Tomas Tranströmer, 2011 - " Çünkü, yoğunlaştırılmış, yarı saydam görüntüleri aracılığıyla bize gerçekliğe yeni bir erişim sağlıyor "