Stüdyo sistemi

Stüdyo sistemi, film yapım ve dağıtımına az sayıda büyük film stüdyosunun hakim olduğu bir film yapım yöntemidir. En çok Hollywood'un Altın Çağı'nın ilk yıllarında, 1927'den (sesli sinema filmlerinin tanıtımı) 1948'e (stüdyo sisteminin çöküşünün başlangıcı) stüdyoların çokça film ürettiği Hollywood film stüdyolarına atıfta bulunmak için kullanılır. Genellikle uzun vadeli sözleşmelerle yaratıcı personelle kendi film yapım atölyelerinde ve dikey entegrasyon yoluyla, yani blok rezervasyon gibi manipülatif rezervasyon teknikleri yoluyla ek film satışlarını garanti eder. Distribütörlerin ve salonların mülkiyeti veya etkin kontrolü yoluyla sektöre hakim olunur.Altın Çağ olarak adlandırılan dönemde Hollywood stüdyo sistemini ilan eden başlıca stüdyoları sekiz şirket oluşturuyordu. Bu sekiz şirketin beşi; bir prodüksiyon stüdyosu, dağıtım bölümü ve önemli sinema salonu zincirinin sahipliğini birleştiren ve sanatçılar ve film yapım personeli ile sözleşme yapan tamamen entegre şirketler grubuydu. Bunlar Metro-Goldwyn-Mayer (sahibi Loews Incorporated, Amerika'nın en büyük tiyatro zincirinin sahibi), Paramount Pictures, Warner Bros. Pictures, 20th Century-Fox (daha sonra 20th Century Studios olarak ismi değişti) ve RKO Radio Pictures şirketleriydi. İki ana şirket - Universal Pictures ve Columbia Pictures - benzer şekilde organize edilmişti ancak hiçbir zaman küçük tiyatro devrelerinden fazlasına sahip olmadılar. Altın Çağ ana şirketlerinden sekizincisi olan United Artists, az sayıda tiyatroya sahipti ve kontrol eden ortaklık grubunun üyelerine ait iki prodüksiyon tesisine erişime sahipti ancak öncelikle bir destekçi-dağıtıcı olarak işlev gördü, bağımsız yapımları finanse etti ve filmlerini yayınladı.Stüdyo sistemi; üretim, dağıtım ve gösterimleri ayırmaya çalışan ve bu tür uygulamaları sona erdiren ve böylece stüdyo sisteminin sonunu hızlandıran 1948 tarihli bir Yüksek Mahkeme kararında antitröst yasaları kapsamında değerlendirildi. 1954'e gelindiğinde, televizyonun seyirci için rekabet etmesi ve büyük prodüksiyon stüdyosu ile tiyatro zinciri arasındaki son operasyonel bağlantıların kırılmasıyla stüdyo sisteminin sona ermiştir.Chapman, James (2003). Dünya Sinemaları: 1895'ten Günümüze Film ve Toplum. Londra: Tepki Kitapları.ISBN 1-86189-162-8Goodwin, Doris Kearns (1987). Fitzgerald'lar ve Kennedy'ler. New York: Simon ve Schuster.ISBN 0-671-23108-1Jewell, Richard B., Vernon Harbin ile (1982). RKO Hikayesi. New York: Arlington Evi/Taç.ISBN 0-517-54656-6Orbach, Barak Y. (2004). "Sinema Filmi Endüstrisinde Antitröst ve Fiyatlandırma," Yale Journal on Regulation vol. 21, hayır. 2, yaz (çevrimiçi olarak mevcuttur).Regev, Ronnie (2018). Hollywood'da Çalışmak: Stüdyo Sistemi Yaratıcılığı Nasıl Emeğe Dönüştürdü? Chapel Hill, NC: Kuzey Carolina Üniversitesi Yayınları.Schatz, Thomas (1998 [1988]). Sistemin Dahisi: Londra Stüdyo Döneminde Hollywood Film Yapımı : Faber ve Faber.ISBN 0-571-19596-2Schatz, Thomas (1999 [1997]). Boom and Bust: 1940'larda Amerikan Sineması. Berkeley: Kaliforniya Üniversitesi Yayınları.ISBN 0-520-22130-3Utterson, Andrew (2005). Teknoloji ve Kültür—Film Okuyucu. New York: Routledge/Taylor & Francis.ISBN 0-415-31984-6Marka, Paul (2005). "'Hoş şehir. Alacağım': Howard Hughes Yeniden Ziyaret Edildi", Bright Lights Film Journal 47, Şubat.Freiberg, Freda (2000). "Kapsamlı Bağlantılar: Erken Japon Sinemasında Film Endüstrisi, Tiyatro ve Devlet" , Son Gösterim 11, 1 Kasım.The Paramount Antitröst Davası olarak da bilinen Hollywood Antitröst Davası,  Bağımsız Sinema Filmi Yapımcıları Derneği araştırma arşivinden ayrıntılı tarihçe.