Şemsiye Meydanı

Şemsiye Meydanı  ( Çince: 雨傘廣場 ), aynı zamanda Şemsiye Plaza olarak da bilinir, Eylül 2014'teki Şemsiye Hareketi protestoları  sırasında Admiralty, Hong Kong'da protestocular tarafından işgal edilen büyük bir ana yolu tarif etmek için kullanılır. 11 Aralık 2014'te 74 günlük işgalin ardından bölge polis tarafından boşaltılmış ve yeniden trafiğe açılmıştır.Hong Kong polisinin barışçıl protestoculara karşı göz yaşartıcı gaz kullanmaya karar vermesiyle 28 Eylül 2014'ten sonra bölge tamamen trafiğe kapatıldı. Polisin biber gazı kullanması yüz binlerce insanın bölgeye gelmesiyle sonuçlanan bir tepkiye sebep oldu.Şemsiye Meydanı, Harcourt Yolu ve Tim Mei Bulvarı'nın neredeyse tüm uzunluklarını kapsıyordu. Her iki yolda ve her iki yola giden yollarda toplam 21 adet barikat vardı.Başlangıçta sadece işgalciler tarafından kullanılan gayri resmi bir terim olan "Şemsiye Meydanı", insanlar siteyi işgal etmeye devam ettikçe tanınan bir isim haline geldi. İsim, zamanla haritalara dahil oldu. 2014 Hong Kong protestoları sırasında bölge, birçoğuna sakinleri tarafından adres verilen  yaklaşık 2.000 çadıra ev sahipliği yaptı. Hong Kong Posta Servisinin, resmi olarak bunu reddetmesine rağmen, postaları Umbrella Square çadır adreslerine teslim ettiği bildirildi.The Guardian'dan Jonathan Kaiman, Şemsiye Meydanı'nı "bir avuç ayrıntılı barikat tarafından kapatılmış, yüksek işlevli ütopik bir kolektif" olarak nitelendirdi. Alana girdikten sonra Kaiman, "Alandaki hissiyat, bir sanat fuarına ya da müzik festivaline girerken hissedilenki gibi ezici bir duygu, protestocular kaldırımda bağdaş kurup, gitarlarını tıngırdatarak ve akıllı telefonlarını kontrol ediyor. Gün boyunca turistler kalabalığın arasında dolaşıyor, SLR kameralarla fotoğraf çekiyor; geceleri yüzlerce, bazen binlerce taraftar konuşmaları ve gösterileri dinlemek için toplanıyor." dediGünlük ihtiyaçlar (bisküvi, meşrubat, tuvalet kağıdı, yüz maskesi ve şişelenmiş su gibi) bağışlanarak, protestoculara ve geçen ziyaretçilere dağıtıldı.Civardaki umumi tuvaletler de tuvalet malzemeleriyle aynı derecede iyi durumdaydı. Yerel mimarlar, işgalcilerin meydanı nasıl yeniden tasarladığını ve işlevsel kullanıma nasıl uyarladığını not etti; barikatlar, tedarik altyapısı, geri dönüşüm istasyonları, sinemalar ve kütüphaneler gibi geçici mimariler yarattılar. Sanat ve altyapı sürekli olarak geliştirildi. Kompostlama ve elektrik şarj istasyonları ile birlikte duşlar da kuruldu. Yüzden fazla çadır, temiz tutulmaları şartıyla kiralanabiliyordu. Bir atölye alanında, gönüllü marangozlar, geçici çalışma alanlarındaki öğrenciler için basamakların yanı sıra masalar ve banklar inşa etti.Lenon Duvarı, çalışma alanı ve "Kara Köşe" adı verilen bir öğrencinin yedi polis tarafından dövüldüğü yer TVB News tarafından kaydedilerek yayınlandı.Ayrıca her gece konuşmaların ve mitinglerin yapıldığı merkezi bir Sahne ve bitişiğinde bir basın toplantı alanı vardı.Kamplara "köyler" adı veriliyordu. Yol işaretlerine sosyal değişim, özgürlük ve demokrasiyi ima eden çıkartmalar ve etiketler yapıştırıldı. Giderek daha pahalı bir şehir olan Hong Kong'daki lüks emlak gelişmelerine verilen adlara tepki olarak, işgalcilerin dayanıksız çadırlarına genellikle "Şemsiye Mahkemesi" veya "Demokrasi Bahçeleri" gibi görkemli adresler verildi.Hareket, birçok gruptan oluşuyordu, genel olarak  resmi bir lideri veya örgütlenmesi yoktu. Ancak Şemsiye Meydanı'nda İşçi Partisi, Demokrat Parti, Sivil Parti, CTU, Sosyal Demokratlar Birliği ve Halk İktidarının renkleri ve üyeleri düzenli olarak görüldü.Time dergisi protesto yerlerinin organize kaosunu "klasik politik anarşizm: Lideri olmayan kendi kendini örgütleyen bir topluluk" olarak tanımladı. Vardiyalı çalışan gönüllülerden oluşan ekipler, çöp toplama ve geri dönüşüm, güvenlik ve tıbbi bakım ile ilgilendiler.