İtalyan savaş suçları

İtalyan savaş suçları çoğunlukla Libya'nın Pasifikasyonu, II. İtalya-Habeşistan Savaşı, İspanya İç Savaşı ve II. Dünya Savaşı'ndaki Faşist İtalya ile ilişkilendirilmiştir.1911'de İtalya, Osmanlı İmparatorluğu ile savaşa girdi ve Osmanlı Trablusgarp'ını işgal etti. Bu çatışma sırasındaki en kötü şöhretli olaylardan biri, yakınlardaki Sciara Sciat'ta pusuya düşürülen İtalyan esirlerin infazı ve sakat bırakılmasının intikamı olarak Mechiya vahasının birçok sivil sakininin üç günlük bir süre içinde öldürüldüğü Ekim Trablus katliamıydı. 1912'de 10.000 Türk ve Arap askeri Libya'daki toplama kamplarına hapsedildi, tüm Türk birlikleri idam edildi.1923'te Benito Mussolini, Libya'nın İtalyan bölgesi üzerindeki kontrolünü sağlamlaştırmak için Libya'yı pasifize etme kampanyası başlattı ve İtalyan kuvvetleri, İtalyan sömürgecilerin hızla yerleşmesine izin vermek için Libya'nın geniş alanlarını işgal etmeye başladı. Ömer Muhtar liderliğindeki Senussiler tarafından direnişle karşılandılar. Senussilerle işbirliği yaptığından şüphelenilen siviller idam edildi. Savaştan gelen mülteciler, İtalyan uçakları tarafından bombalandı ve bombalandı. 1930'da Kuzey Sirenayka'da 20.000 Bedevi yeniden yerleştirildi ve toprakları İtalyan yerleşimcilere verildi. Bedeviler çöl boyunca toplama kamplarına doğru yürümeye zorlandı. Kamplarda açlık ve diğer kötü koşullar yaygındı ve kampa kapatılanlar zorla çalıştırıldı, sonuçta Eylül 1933'te kapatıldıklarında yaklaşık 4.000 kamp sakininin ölümüne yol açtı. Pasifikasyon sırasında toplamda 80.000'den fazla Cyrenaikalı öldü.II. İtalya-Habeşistan Savaşı sırasında, İtalyanların savaş yasalarını ihlal ettiği rapor edildi ve belgelendi. Bunlar arasında hardal gazı gibi kimyasal silahların kullanımı, isyan bastırmada toplama kamplarının kullanılması ve Kızıl Haç tesislerine saldırılar yer alıyordu. İtalyan yetkililer, bu eylemlerin Etiyopyalıların Lahey Sözleşmesi'nin IV. Bildirisi, 3. Deklarasyonu ile yasaklanan Dum-Dum mermileri kullanmasına ve yakalanan askerlerin sakat bırakılmasına tepki olarak olduğunu iddia etti.Etiyopya hükûmetine göre, 382.800 sivil ölüm doğrudan İtalyan işgaline atfedilebilir. 17.800 kadın ve çocuk bombalanarak katledildi, Şubat 1937 katliamında 30.000 kişi, toplama kamplarında 35.000 kişi, köylerinin ve çiftliklerinin yıkılması nedeniyle 300.000 kişi yokluktan öldü. Etiyopya hükûmeti ayrıca İtalyanların 2.000 kiliseyi ve 525.000 evi yıktığını, 6 milyon sığır, 7 milyon koyun ve keçi ile 1,7 milyon at, katır ve deveye el koyduklarını ya da katlettiklerini ve sonraki ölümlere yol açtığını iddia etti.1936-1941 İtalyan işgali sırasında vahşet de yaşandı; Şubat 1937'de Yekatit 12 katliamlarında, Viceroy Rodolfo Graziani'ye yapılan suikast girişimine misilleme olarak 30.000 kadar Etiyopyalı öldürülmüş ve çok daha fazlası hapse atılmış olabilir. 2017 yılında yapılan bir araştırma, Addis Ababa nüfusunun beşte biri olan 19.200 kişinin öldüğünü tahmin ediyor. Etiyopya Ortodoks Tevhîdî Kilisesi özellikle seçildi. Binlerce Etiyopyalı da toplama kamplarında öldü.İspanya İç Savaşı sırasında Corpo Truppe Volontarie'nin 75.000 İtalyan askeri ve Aviazione Legionaria'nın 7.000 askerinin yaptığı gibi Milliyetçilerin yanında savaştı. İtalyan hava kuvvetleri, Xativa'nın demiryolu altyapısı gibi geçerli askeri hedefleri de bombalarken, "Kızılların moralini bozmak" amacıyla birçok sivil hedefi bombaladı. Daha dikkate değer bombalamalardan biri, 1.300 sivilin öldürüldüğü, binlercesinin de yaralandığı veya evlerinin yıkıldığı Barselona Bombardımanıydı. İtalyanlar tarafından terör bombardımanına maruz kalan diğer şehirler arasında Durango, Alicante, Granollers ve Guernica vardı.Tarihçi Effie Pedaliu tarafından İngiliz arşivlerinde bulunan belgeler ve İtalyan tarihçi Davide Conti tarafından İtalyan arşivlerinde bulunan belgeler, İtalyan toplama kamplarının varlığına ve İspanya İç Savaşı sırasında işlenen İtalyan savaş suçlarına ilişkin hafızanın Soğuk Savaş nedeniyle bastırıldığına işaret etmiştir.1938'de Yahudi aleyhtarı Irk Manifestosu'nun geçmesinden sonra, Libya Yahudileri için koşullar daha da kötüleşti.1942'de 2.600 Yahudi İtalyan yetkililer tarafından Giado toplama kampına gönderildi ve burada Ocak 1943'te İngiliz kuvvetleri tarafından kurtarılana kadar orada kaldılar. 564 mahkum tifüs ve diğer yokluklardan öldü.Kaydedilmiş en az bir vakada, Sovyetler Birliği'nin işgalinde yer alan İtalyan kuvvetleri, yakalanan bir grup Yahudiyi bir Alman Einsatzkommando birimi tarafından öldürülmeleri için teslim etti.İtalyan Yahudilerine yönelik baskı, 1938'de Benito Mussolini'nin faşist rejimi tarafından ırk ayrımcılığı yasalarının yürürlüğe girmesiyle başladı. Bu, Eylül 1943'te Alman kuvvetlerinin ülkeyi işgal etmesi, İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin (RSI) kukla devletini kurması ve hemen orada bulunan Yahudilere zulmetmeye ve sınır dışı etmeye başlamasıyla değişti.Kasım 1943'te, RSI'nin Faşist yetkilileri, Verona Kongresi sırasında İtalyan Yahudilerinin "düşman uyruklu" olduklarını ilan ettiler ve Yahudilerin kovuşturulması ve tutuklanmasına aktif olarak katılmaya başladılar. Başlangıçta, İtalyan teslim olduktan sonra, İtalyan polisi sadece Alman makamları tarafından talep edildiğinde Yahudilerin toplanmasına yardım etmişti. Yahudilerin yabancı ilan edildiği Verona Manifestosu ve savaş zamanlarında bu durum değişti. RSI'nin içişleri bakanı Guido Buffarini Guidi tarafından 30 Kasım 1943'te yayınlanan 5 No'lu Polis Emri, İtalyan polisine Yahudileri tutuklamasını ve mallarına el koymasını emretti.İtalya'da Holokost sırasında tutuklanan Yahudilerin yaklaşık yarısı 1944'te İtalyan polisi tarafından tutuklandı.Eylül 1943'ten önce İtalya'da yaşayan tahmini 44.500 Yahudi'den 7.680'i Holokost sırasında (çoğunlukla Auschwitz'de) öldürüldü, yaklaşık 37.000'i hayatta kaldı.Lidia Santarelli: "Muted violence: Italian war crimes in occupied Greece", Journal of Modern Italian Studies, September 2004, vol. 9, no. 3, pp. 280–299(20); Routledge, part of the Taylor & Francis GroupEffie Pedaliu (2004): Britain and the ‘Hand-Over’ of Italian War Criminals to Yugoslavia, 1945–48, Journal of Contemporary History, Vol. 39, No. 4, 503–529H. James Burgwyn (2004): "General Roatta's war against the partisans in Yugoslavia: 1942", Journal of Modern Italian Studies, September vol. 9, no. 3, pp. 314–329(16)Gianni Oliva  (2006): 'Si ammazza troppo poco'. I crimini di guerra italiani 1940–43. ('There are too few killings'. Italian war crimes 1940–43), Mondadori,Alessandra Kersevan (2003): "Un campo di concentramento fascista. Gonars 1942–1943", Comune di Gonars e Ed. Kappa Vu,Alessandra Kersevan (2008): Lager italiani. Pulizia etnica e campi di concentramento fascisti per civili jugoslavi 1941–1943. Editore Nutrimenti,Alessandra Kersevan 2008: (Editor) Foibe – Revisionismo di stato e amnesie della repubblica. Kappa Vu. Udine.Luca Baldissara, Paolo Pezzino (2004). Crimini e memorie di guerra: violenze contro le popolazioni e politiche del ricordo.The Central Registry of War Criminals and Security Suspects (CROWCASS) - Consolidated Wanted Lists (1947), Uckfield 2005 (Naval & University Press, facsimile edition of the original document at the National Archives in Kew/London)