Muhafazakar liberteryenizm

Muhafazakar liberterlik ve muhafazakarlık olarak da adlandırılan liberter muhafazakarlık, muhafazakarlığın liberteryen kanadını temsil eden muhafazakarlık ve liberterliği birleştiren politik ve sosyal bir felsefedir ve bunun tersi de geçerlidir.

Liberter muhafazakarlık, bırakınız yapsınlar klasik liberalizmi yansıtarak, mümkün olan en büyük ekonomik özgürlüğü ve sosyal hayatın mümkün olan en az hükûmet düzenlemesini savunur ("küçük hükümet" olarak tanımlanır), ancak bunu otoriteyi, ahlakı ve ahlakı vurgulayan daha sosyal açıdan muhafazakar bir felsefeye olan inanç için kullanır. görev. Öncelikle Amerika Birleşik Devletleri'nde liberter muhafazakarlık, liberal toplum mühendisliğini reddederken muhafazakar amaçlara ulaşmak için özgür ifadeyi, seçim özgürlüğünü ve serbest piyasa kapitalizmini teşvik ederek özgürlüğe öncelik verir.

liberal muhafazakarlıkla ve dolayısıyla ana akım Amerikan muhafazakarlığıyla benzerlikler taşımasına ve her ikisinin de klasik liberal düşünceden etkilenmesine rağmen; liberter muhafazakarlar çok daha anti-devletçidir ve hem sosyal hem de ekonomik konularda hükûmetin müdahalesine çok daha düşmandırlar.

Genel bakış

Felsefe 
Siyaset biliminde liberter muhafazakarlık, mali disiplin, sözleşmelere saygı, özel mülkiyetin ve serbest piyasaların savunulması, küçük suçları yasaklayan daha az yasa ve kendi kendine yardım üzerindeki geleneksel muhafazakar vurgu gibi ekonomik ve yasal ilkelerin savunulmasını birleştiren bir ideolojidir. ve sınırlı, anayasal, temsili bir hükûmet çerçevesi aracılığıyla dinin önemi ve dini ahlakın değeri gibi sosyal ilkelere sahip bırakınız yapsınlar ve ekonomik olarak liberal kapitalist bir toplumda seçim özgürlüğü. Margaret Randall için liberter muhafazakarlık, liberal bireyciliğin bir ifadesi ve kişisel özgürlük talebi olarak başladı. Andrew Gilbert'e göre İngiliz Muhafazakar Partisi ve Amerikan Cumhuriyetçi Partisi gibi muhafazakar partiler önemli bir özgürlükçü muhafazakar kanada sahip olsalar da Gilbert "muhafazakarlık ve özgürlükçülüğün ne ölçüde uyumlu olduğunun sorgulanabilir" olduğunu savunuyor. Mark A. Graber'e göre, liberter muhafazakarlar "felsefi olarak tutarlı liberal yasal bireycilerdir".

1998'de George Wescott Carey, Carey'nin "özgürlük ve ahlak arasındaki gerilimi" ve "iki felsefeyi ayıran ana fay hattını" temsil ettiğini tanımladığı denemeleri içeren Freedom and Virtue: The Conservative/Liberteryen Tartışması'nın editörlüğünü yaptı. Brian Farmer için, "Özgürlükçülük, kısmen biraz daha aşırı olduğu için ve kısmen de Liberteryenler kendilerini genellikle daha ana akım Muhafazakarlığın diğer biçimlerinden ayırdıkları için, genellikle daha ana akım muhafazakar ideolojilerden ayrı olarak kabul edilen bir Muhafazakarlık biçimidir".

2004'te Thomas DiLorenzo, özgürlükçü muhafazakar anayasacıların hükûmeti sınırlamanın yolunun Birleşik Devletler Anayasasını uygulamak olduğuna inandıklarını yazdı. Bununla birlikte DiLorenzo, "liberter/muhafazakar anayasacıların düşüncesindeki ölümcül kusur, kurucuların Anayasa'nın nasıl uygulanabileceğine inandıkları konusundaki bilgisizliklerinden veya kasıtlı cehaletlerinden kaynaklanmaktadır: özgür, bağımsız ve özgür vatandaşlar tarafından" yazarak onları eleştirdi. egemen devletler, federal yargı değil". DiLorenzo ayrıca, Amerikan İç Savaşı sırasında federal hükûmete tanınan yetkilerin 1787 Anayasasını devirdiğini yazdı.

2006'da Nelson Hultberg, özgürlükçüler ve muhafazakarlar arasında "felsefi bir ortak zemin" olduğunu yazdı. Hultberg'e göre, "gerçek muhafazakar hareket, başından beri, Kurucu Babalar aracılığıyla bize miras kalan yurtdışındaki siyasi özgürlükçülük, kültürel muhafazakarlık ve müdahale etmemenin bir karışımıydı". Bu tür bir liberter muhafazakarlığın neo-muhafazakarlık tarafından, "savaşmak için oluşturulmuş düşmanları tarafından - Fabianlar, Yeni Satıcılar, refahçılar, ilericiler, küreselciler, müdahaleciler, militaristler, ulus kurucular ve diğer tüm kolektivist türler tarafından "kaçırıldığını" söyledi. bu, Kurucu Devletler Cumhuriyeti'ni yok etmek için titizlikle çalışıyordu".

Ekonomi 
Liberter muhafazakarlık, serbest piyasa kapitalizminin liberteryen fikrini benimsiyor ve piyasaya çok az veya hiç devlet müdahalesi olmamasını savunuyor. Bazı liberter muhafazakarlar, Avusturya Okulu ekonomisini destekliyor ve itibari parayı eleştiriyor. Liberter muhafazakarlar ayrıca, havaalanları ve hava trafik kontrol sistemlerinden ücretli yollara ve geçiş gişelerine kadar geleneksel olarak hükûmet tarafından yürütülen veya sağlanan hizmetlerin özelleştirilmesini de mümkün olan her yerde desteklerler. Liberter muhafazakarlık, ürün ve sermaye piyasalarında ve tüketimde ekonomik özgürlüğü savunurken toplu eylemi, toplu pazarlığı ve genel olarak işçi örgütlenmesini dışlar.

Tarihi 
1950'lerde, National Review'a önde gelen yazarlardan biri olan Frank Meyer, kendi liberteryenizm ve muhafazakarlık kombinasyonunu füzyonizm olarak adlandırdı.

Reason ile 1975 yılında yaptığı bir röportajda, Kaliforniya Valisi Ronald Reagan, "muhafazakarlığın kalbinin ve ruhunun liberteryenizm olduğuna inanmalarını" söylediğinde liberteryenlere başvurdu. Ron Paul, ülkedeki Reagan'ın başkanlık kampanyasını destekleyen ilk seçilmiş yetkililerden biriydi ve 1976 ve 1980'de Reagan için aktif olarak kampanya yürüttü. Cumhuriyetçi, 1981'de Reagan'ın bütçe önerilerine karşı oy kullandı, "1977'de Jimmy Carter 38 milyar dolarlık açık veren bir bütçe önerdi ve Meclis'teki her Cumhuriyetçi buna karşı oy kullandı. 1981'de Reagan, 45 milyar dolarlık açık veren bir bütçe önerdi— bunun 113 milyar dolar olduğu ortaya çıktı ve Cumhuriyetçiler onun büyük zaferini alkışlıyorlardı. Bir masal diyarında yaşıyorlardı". Ron Paul, Senato için başarısız bir seçime hazırlanmak için Temsilciler Meclisi'nden istifa ettikten sonra 1984'te yaptığı bir konuşmada her iki büyük partinin siyasi kültürüne duyduğu tiksintiyi dile getirdi ve sonunda liberter arkadaşlarından Reagan'ı destekledikleri için özür diledi. 1987'de Ron Paul, sert bir istifa mektubunda açıklandığı gibi, Cumhuriyetçi Parti ile tüm bağlarını koparmaya hazırdı. Ron Paul, farklı zamanlarda hem Liberter hem de Cumhuriyetçi partilere bağlıyken, özünde her zaman bir liberter olduğunu belirtti.

1980'lerde Ron Paul ve Murray Rothbard gibi liberteryenler, Başkan Reagan'ı, Reaganomics'i ve Reagan yönetiminin politikalarını, diğer nedenlerin yanı sıra, ABD'nin büyük ticaret açığını borca çevirdiği ve ABD'nin borçlu bir ülke haline geldiği için eleştirdiler. Reagan yönetimi altında Birinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez. Rothbard, Reagan'ın başkanlığının "Amerika Birleşik Devletleri'nde özgürlükçülük için bir felaket" olduğunu savundu ve Ron Paul, Reagan'ın kendisini "dramatik bir başarısızlık" olarak tanımladı.

Halihazırda radikal bir klasik liberal ve müdahale karşıtı olan, Eski Sağ'dan, özellikle de onun yönetimsel devlete muhalefetinden güçlü bir şekilde etkilenmişken, daha açık bir şekilde savaş karşıtı ve anti-emperyalist olan Rothbard, Birleşik Devletler'de liberteryenizmin duayeni olmuştu. Rothbard, birkaç yıl boyunca diğer liberteryenlerle bir ilişki kurmaya yardımcı olduğu Yeni Sol'dan ayrıldıktan sonra, liberter hareketin kendisine sadık kesimini, birçok gözlemci tarafından görülen, büyüyen paleo-muhafazakar hareketle bir ittifaka dahil etti. ve aksi takdirde, ırkçılık ve sosyal gericilikle flört etmek. Liberteryenlerin kendilerini sosyal ve kültürel açıdan muhafazakar insanlar için daha kabul edilebilir kılacak yeni bir kültürel profile ihtiyaçları olduğunu öne süren Rothbard, liberteryenizm savunucularının diğer insanları itip kakmak istemeyen insanlara "özgür ruhlara" başvurma eğilimini eleştirdi. ve kendi etraflarında itilip kakılmak istemeyen" "Amerikalıların büyük bir kısmının" aksine, "sıkı kıçlı konformistler olabilen, çevrelerinde uyuşturucuları ortadan kaldırmak isteyen, garip giyim alışkanlıkları olan insanları kapı dışarı eden", vesaire." bunun bir strateji meselesi olduğunu vurgularken. Rothbard, liberter mesajı Orta Amerika'ya iletmedeki başarısızlığın "kısı sıkı çoğunluğun" kaybına yol açabileceğini savundu.

1990'larda Rothbard, Lew Rockwell ve diğerleri liberter muhafazakar görüşlerini paleoliberterlik olarak tanımladılar. Rockwell ve Jeffrey Tucker, bu konumun erken bir ifadesinde, özellikle Hristiyan bir özgürlükçülüğü savundular. Daha sonra, Rockwell kendisini artık bir "paleoliberter" olarak görmeyecekti ve "liberter teriminden memnundu". Bu liberterler, sosyal düşünce ve davranışta kültürel muhafazakarlığı desteklerken, "her türlü hükümet müdahalesine - ekonomik, kültürel, sosyal, uluslararası" muhalefetlerini sürdürdüler. Paleoliberterler, "burjuva ahlakından ve sosyal otoriteden özgürlüğü" savunan ahlaksız bir liberteryenizme karşı çıktılar. Rockwell daha sonra, insanlar onu Rockwell gibi liberteryenlerin reddettiği paleo-muhafazakârlıkla karıştırdıkları için bu öz tanımlamayı bıraktığını belirtti. Rockwell, kendisini paleoliberter ittifak stratejisinden uzaklaştırırken, paleo-muhafazakarları "göç meselesi üzerindeki çalışmaları" için onayladı ve "Teksas ve Kaliforniya'daki gözenekli sınırların", "bir tür kamusal olarak sübvanse edilen özgürlükler yoluyla özgürlüğü artırma değil, azaltma" olarak görülebileceğini ileri sürdü. izinsiz girme hakkı".

2001'de Edward Feser, liberteryenizmin bireylerin geleneksel muhafazakar değerleri reddetmesini gerektirmediğini vurguladı. Liberteryenizm, kişisel değerleri değiştirmeden özgürlük, mahremiyet ve esrar savaşını yasal düzeyde bitirme fikirlerini destekler. Gelenekçi muhafazakarlığın liberteryenizm ile kaynaşmasını savunan ve liberteryenizmin mutlaka liberal bir kültür için destek gerektirdiği görüşünü reddeden Feser, onun bakış açısını paylaşanlar için merkezi bir sorunun "geleneksel ahlakın - özellikle geleneksel cinsel ahlakın idealleştirilmesiyle korunması" olduğunu ima etti. evlilik ve cinsel aktivitenin bu kurumun sınırları içinde sınırlandırılması konusundaki ısrarı, ama aynı zamanda kendine düşkünlük ve ahlaksız yaşam yerine haysiyet ve ölçülülüğe genel bir vurgu".

Hans-Hermann Hoppe, mülk sahiplerinin eşcinsellerin ve siyasi muhaliflerin "fiziksel olarak uzaklaştırılabileceği" özel sözleşme toplulukları kurma haklarına olan inancı şiddetle eleştirilen özgürlükçü bir muhafazakardır. Hoppe, eleştirmenlerin liberteryenizmle çeliştiğini iddia ettiği göçmenlik üzerindeki kısıtlayıcı sınırlara verdiği destek nedeniyle de tartışmalara yol açtı. İlk olarak 2001'de yayınlanan Demokrasi: Başarısız Olan Tanrı'da Hoppe, "özgürlükçülerin muhafazakar olması gerektiğini" savundu. Hoppe, "komünistlere, demokratlara ve eşcinseller de dahil olmak üzere aile merkezli olmayan alternatif yaşam tarzlarının alışılmış savunucularına karşı ayrımcılığın açıkça belirtilen koşullar altında önemini" kabul etti. Walter Block'un aksine Hoppe, liberteryenizmin açık sınırlar gerektirdiğinin görülmesi gerekmediğini savundu ve "açık sınır coşkusunu" "eşitlikçiliğe" atfetti. Hoppe, "piyasa anarşisini" her ikisine de tercih ederek savunurken, monarşinin demokrasiye üstünlüğünü savundu ve hükümdarların, zaman ufukları daha kısa olabilen demokratik politikacılara göre sahip olduklarını iddia ettikleri bölgenin muhtemelen daha iyi bekçileri olacaklarını savundu.

Önemli insanlar 
Richard Epstein, Milton Friedman, Friedrich Hayek, Ludwig von Mises, Albert Jay Nock, Richard Posner, Peter Schiff, Thomas Sowell, David Stockman, Peter Thiel ve Walter E. Williams özgürlükçü muhafazakarlar olarak tanımlandı. Eski Kongre Üyesi Ron Paul ve oğlu Senatör Rand Paul, muhafazakar ve özgürlükçü küçük hükûmet fikirlerini birleştiren ve Amerika Birleşik Devletleri Anayasasının bireysel ve en özgürlükçü görüşleri nasıl savunduğunu gösteren kişiler olarak tanımlandı. Amerika'da muhafazakarlığı ilerleten Barry Goldwater, özgürlükçü bir muhafazakardı.

Ghostbusters'ın yönetmeni Ivan Reitman, siyasi görüşlerini "muhafazakar-eğik çizgi-özgürlükçü" olarak tanımladı.

Kaynakça 
https://en.wikipedia.org/wiki/Libertarian_conservatism