barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Süleyman Şefik Paşa

Süleyman Şefik Paşa (1860, Erzurum - 1946, İstanbul), Türk asker. Türk Kurtuluş Savaşı sırasında işgal karşıtı direniş gruplarına karşı savaşmak amacıyla İstanbul Hükümeti tarafından kurulan Kuvâ-yi İnzibâtiye birliklerinin komutanı olarak tanınır.Erzurum’un eski ailelerinden Söylemezoğullarına mensuptur. Babası, Mevlana Türbesi haziresinde yatan Konya valisi Ali Kemali Paşa'dır.Harp Okulu'nu bitirdi, çeşitli orduların başına geçti ve Basra Valisi oldu, 1919'da üç aylığına Harbiye Nâzırlığı yaptı. İstanbul Hükûmeti'nin Kuvâ-yi Milliye'ye karşı kurduğu Kuvâ-yi İnzibâtiye'nin komutanı olduğu için vatandaşlıktan çıkarılarak Yüzellilikler listesine alındı ve sürgüne gönderildi. 1939 yılında çıkan af kanunundan sonra Türkiye'ye döndü. 1946 yılında İstanbul'da öldü.Sihamettin Kemali Söylemezoğlu ve Benli Belkıs'ın babasıdır. Damadı Mithat Perin'dir. Paşa'nın torunu ise ünlü bestekâr Şehrazat'tır.
Süleyman Şevket Demirman

Erkanı Harbiye mezunudur. Şam Harp Okulu öğretmenliği, Tunus-Trablus Sınır Tespiti Komisyonu üyeliği, Suriye-Hicaz Demiryolları Askeri Komiserliği, Haydarpaşa Hat Komiserliği, Cenevre Kızılhaç Kongresi Osmanlı Heyeti Özel Askeri Komisyonu üyeliği, Tebris Başşehbenderliği, 9.Kolordu Kurmay Başkanlığı, Hicaz ve Necit Krallığı nezdinde siyasi müşavirlik, TBMM III. dönem Antalya Milletvekilliği, Milletlerarası Parlamentolar Ticaret Konferansı üyeliği, Prag Büyükelçiliği yapmıştır. Evli ve iki çocuk babasıdır.
Süleyman Şimşek

Düziçi Öğretmen Okulu mezunudur. Öğretmenlik, Halk Eğitim Müdürlüğü, Ankara Radyosu Program Yöneticiliği ve Yazarlığı, TBMM 4.(XV) ve 5.(XVI) Dönem İçel (Mersin) Milletvekilliği, 4.(XV) Dönem Dilekçe Karma Komisyonu Başkanlığı yapmıştır. Evli ve beş çocuk babasıdır.
Süleyman'ın Tarihi (kitap)

Süleyman'ın Tarihi, kayıp başka metinleri de bulunan peygamber İddo tarafından yazıldığı düşünülen kaynaktır. Bu kaynağın adı 1 Krallar 11:41 'de geçmektedir: "Süleyman'ın krallığı dönemindeki öteki olaylar, bütün yaptıkları ve bilgeliği Süleyman'ın tarihinde yazılıdır."
Süleyman, Tunus

Süleyman (), Tunus'un Nabil ilinde bulunan bir şehir ve belediyedir. Belediye, başkent Tunus'un güneydoğusunda yer almaktadır. Yüzölçümü 49,37 km² olan belediyenin nüfusu 2022 yılı itibarı ile 44.672'dir.
Süleymanbey, Orhaneli

Orhaneli’ne bağlı ve ilçenin en uzak köylerinden biridir. İlçeye 28 km uzaklıkta olmasına rağmen Bursa’ya da yakın bir durumdadır. “İlbiseler” olarak bilinen bölgenin beş mahallesinden biridir. Köy, H 937/M 1530 tarihli Muhasebe defterinde “Süleyman köy” olarak Kirmastı (Mustafakemalpaşa) bucağına bağlıdır. Ayrıca 1908 Salnamesindeki Mülki taksimat listesi ile 1925 Yunan Fecayii köyler listesinde ve 1927 Salnamesindeki köyler haritasında Atranos’a bağlıdır. İç İşleri Bakanlığının 1933 tarihli “Köylerimiz” adlı yayınında da Orhaneli’ne kayıtlıdır. Köy 1908 yılında 45 hanedir. 1927 nüfusu 124, 1990 nüfusu da 395 kişidir.
Süleymancılar

Süleymancılar ya da kendi söylemleriyle Süleymanlılar, Türkiye merkezli Nakşi eğilimli bir cemaattir. Cemaat; ismini "üstad" olarak tanımladıkları Süleyman Hilmi Tunahan'dan alır. 1990'ların başında Türkiye'de tahminî iki milyon civarı üyesi vardı. Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya'da da şubeleri vardır.Kökenleri, 14. yüzyılın ikinci yarısında kurulmuş olan Nakşibendilik'in Hindistan ve Pakistan'da yaygın olan Mûceddidî koluna kadar uzanır. Erenköy, Işıkçılar, İskenderpaşa, İsmailağa ve Menzil cemaatlerinde olduğu gibi Süleyman Hilmi Tunahan'ın silsilesi de Nakşibendi şeyhlerinden Şâh Ghulam Ali Dehlevî'ye bağlanır. Türkiye'de yaygın olan diğer Hâlidî kollarından farklı olarak, Süleyman Hilmi Tunahan'ın mürşidi olan Selahüddin İbn-i Mevlana Siracüddin, Nakşilikten daha ziyade Hindistan ve Pakistan'da yaygın bir kolu olan Mûceddidî dalının temsilcisi Ebû Saîd Sâhib Mûceddidî'nin torunu Muhammed Mazhar'ın müridiydi.Cemaatin kurucusu Süleyman Hilmi Tunahan, 1920 yılında Daru’l-Hilafeti’l-Aliyye medresesinde öğretmenliğe başladı. 1924'te Tevhîd-i Tedrîsât Kanunu'nun çıkmasıyla medrese usulü eğitim yasaklandı. Tunahan, Müderrisler Cemiyeti'nin kaldırılması üzerine bir araya gelen 520 müderrisle toplanarak, orada hazır olan herkesin, memleketin her tarafında bir-iki öğrenci okutmak suretiyle İslam'ı öğretmelerini öğütlemiştir.Öğretmenliği bırakıp İstanbul vaizliğine atanan Tunahan bu sırada Gedikpaşa ve Lüleburgaz gibi yerlerde topladığı öğrencileri işçi olarak göstererek onlara ders verdi. Bu faaliyeti nedeniyle 1939 yılında üç, 1944 yılında ise sekiz gün gözaltında tutuldu. 1943 yılında vaizlik yetkisi elinden alındı. 1949'da Kuran kurslarının açılmasına yasal olarak izin verildi. Tunahan 1951 yılında Çamlıca'da ilk Kuran kursunu açtı.Varlığını zamanla büyüten ve 1980 yılında 867 Kuran kursu olan  cemaat, aynı zamanda Almanya'daki Türk işçilere din eğitimi verilmesi konusunda Türk Diyaneti'nin alamadığı izni Alman hükûmetinden 1974 yılında almıştır.Süleymancıların Türkiye dışında birçok ülkede faaliyetleri vardır. Yayın organları İnsan ve Hayat, Çamlıca Çocuk, Yedikıta dergileri Fazilet ve Çamlıca Yayınları'dır. Birçok ülkede de dernekleri bulunmaktadır.İddiaya göre 2019 yılında Denizli'de Süleymancılar'a ait Kervansaray Erkek Öğrenci Yurdu'nda kalan 12 yaşındaki erkek öğrenci, bir belletmenin defalarca tecavüzüne uğradı. Olayın etkisinden kurtulamayan öğrenci okulda durumu bir arkadaşına anlatarak yaşamına son vermek istediğini söyledi. Ertesi gün sınıfta yalnız kaldığı sırada bir not yazan ve başından geçenleri anlatan öğrenci notu sınıfın penceresinden attı. Notu bulan arkadaşları durumu hemen okul idaresine bildirdi. Başlatılan soruşturma kapsamında, yurdun kapatılmasına karar verildi.2022 yılında, 2.5 yıl boyunca Süleymancılar'a ait bir yurtta kalmış öğrenci, başka bir öğrencinin din dersine geç kaldığı için ağır bir şekilde dövüldüğünü iddia etti. Yine aynı öğrenci, yurttaki bir hocanın 12 yaşındaki çocuğu darp ettiğini de iddia etti.
Süleymanhacılar, Ilgaz

Köy, Çankırı il merkezine 68 km, Ilgaz ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır. Köy, Ilgaz'ın batısında olup,  /numaralı Bolu-Amasya (Kurşunlu-Ilgaz) devlet/uluslararası yoluna, Yenidemirciler Köyü üzerinden 4,9 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Süleymaniye

Süleymaniye (Arapça: السليمانية as-Sulaimāniyya; Kürtçe: سلێمانی Silêmanî), Irak'ın Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye İline bağlı şehir ve ilin yönetim merkezidir.Süleymaniye, 1784 yılında Babanlı ve aynı anda Osmanlı Valisi İbrahim Paşa tarafından babası Süleyman Paşa'nın adı verilerek kurulmuştur. Baban Emirliği'nin merkeziydi. Süleymaniye'de Kürtler ile Türkmenler nüfusu oluşturmaktadır.Süleymaniye, verimli ovalara ve çok bereketli topraklara sahiptir. Süleymaniye'de tarım olarak başta buğday ve diğer tarım ürünlerini de ekilmektedir. Süleymaniye ekonomisi bugün turizm ve tarıma dayanmaktadır.Süleymaniye Müzesi, Irak'ın  Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye şehir merkezinde yer almaktadır ve arkeolojik bir müzedir. Süleymaniye Müzesi, Bağdat'taki Irak Müzesi'nden sonra Irak'ta ikinci büyük müzesidir.Süleymaniye Üniversitesi, Süleymaniye şehrinde bulunan Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin üniversitelerinden biridir.Irak Amerikan Üniversitesi - Süleymaniye ve Süleymaniye Politeknik Üniversitesi Süleymaniye şehrinde bulunan Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin diğer üniversitelerindendir.Süleymaniye'nin kuzey ve İran sınırındaki bölümlerinde karasal iklimin soğuk ve kar yağışlı kışları, güneyinde ise sıcak ve kurak yazları görülebilir. Süleymaniye'nin kuzeyi ve İran sınırı dağlık olduğu için Karasal iklim hakimdir, güneyi ise genellikle düzlüklerden oluştuğu için sıcak iklim hakimdir.Süleymaniye'nin iklim şartları, topoğrafik ve dağlık yapısı nedeniyle, ilde bitki örtüsü olarak bozkır ve orman bulunur. Şehrin kuzeyindeki dağlık bölgede kavak, Söğüt ve Meşe ağaçları bulunur.Süleymaniye, Kürdistan ve Mezopotamya kültürü İslam dini ve geleneksel Kürt kültürü etrafında biçimlenmiştir. Buna karşın, Süleymaniye şehri çeşitlilikler içinde yüksek bir kozmopolit toplum ve canlı bir kültüre sahiptir. İslam etkisi Kürt kültürünün mimari, müzik, giyim, mutfak ve yaşam tarzında görülebilmektedir.Kürt ve Arap mutfağı oldukça tutulmakta olup kentin her yerinde döner lokantalarından Süleymaniye otellerinin lüks lokantalarına kadar her yerde bulunabilmektedir. Hızlı yiyecekler, Arap, Kürt ve Batı mutfakları da oldukça popüler olup geniş miktarda bulunabilmektedir. Kürt mutfağı Araplarla binlerce yıllık etkileşimle günümüze gelmiş gayet zengin ve farklı bir mutfaktır. Mutfağın temel malzemeleri kuzu eti, yöresel baharatlar, pirinç ve bulgurdur. Bu nedenle Kürt mutfağı ağır yemeklerden oluşur. Mutfağın temel bileşenleri Kebaplar, lahmacunlar, etli yemekler ve hamurlu tatlılar olup dünyanın her yerinde tanınmakta ve tercih edilmektedir. Fast-Food tarzı Batı kültürünün de arttığı bu devirlerde, fast-food'la yarışabilir hızlı hazırlanabilen bir mutfaktır.Süleymaniye'de insanların birçoğu yöresel Kürt kıyafeti ve Arap elbisesi olan kandura giyerler. Bu giyim biçimleri, Süleymaniye'nin çok sıcak ve nemli veya çok soğuk olan iklimine göre değişmektedir.
Süleymaniye (il)

Süleymaniye ili (Arapça: محافظة السليمانية, Kürtçe: Silêmanî), Irak'ta Kürdistan Bölgesel Yönetimi içinde yer alan il. Başkenti Süleymaniye kentidir.Baban Emirliği (1649-1850)'nin Babanzade Mahmud Paşa döneminde 1781'de kurulmuş ve Namo olarak bilinen adı Süleymaniye olarak değiştirilmiştir.Irak Savaşı'nda ABD'nin önderlik ettiği Koalisyon Güçleri tarafından işgal edilmiştir. 30 Mayıs 2007'de Süleymaniye yerel Kürt yönetiminin eline geçmiştir.
Süleymaniye Camii (Alanya)

Cami, Anadolu Selçuklu Sultanı I. Alâeddin Keykubad tarafından kentin yeniden düzenlenmesi sırasında 1231 yılında kalenin zirve kısmında, İçkale'nin hemen dışında yaptırılmıştır. Ancak sonraki yıllarda cami yıkılmış ve 16. yüzyılda Osmanlı döneminde Kanuni Sultan Süleyman tarafından tekrar yaptırılmıştır.Tek minareli cami, Alaaddin, Kale ya da Süleymaniye adıyla anılır. Yapı moloz taştan ve kare planlıdır. Sekizgen kasnak üzerine, kiremitli bir kubbesi vardır. Kubbenin askılık görevi üstlenen kısmına akustiği sağlamak için 15 küçük küp yerleştirilmiştir. İbadet sırasında bu özellik ortaya çıkmaktadır. Son cemaat yeri, dört ayak üzerine kiremitli üç kubbe ile örtülüdür. Kapı ve pencere kapakları Osmanlı döneminin ahşap oyma işçiliğinin güzel bir örneğidir.
Süleymaniye Camii (Rodos)

Süleymaniye Camii (Yunanca Σουλεϊμανιγιέ Τζαμί Souleimaniyie Tzami) veya Süleyman'ın Camisi (Τζαμί του Σουλεϊμάν Tzami tou Souleiman), Kanuni Sultan Süleyman'ın Rodos'u fethettikten sonra tarihi şehir olan Rodos'ta yaptırdığı cami.1808 yılında cami büyük bir onarım geçirmiştir. Cami 2005'te restore edildikten sonra ibadete kapatılmıştır.
Süleymaniye Camii (Travnik)

Süleymaniye Camii (Boşnakça: Džamija Sulejmanija) veya Alaca Cami (Boşnakça: Šarena džamija), Bosna Hersek'in Travnik kasabasinde, Donja Čaršija adlı bölümde yer almaktadır ve 16. yüzyılın ikinci yarısında inşa edildiği tahmin edilmektedir.Süleymaniye Camii Travnik'ta, alt katta 24, üst katta tam 25 pencere vardır. Camiinin yapılış tarihi 16. yy yani Osmanlı'nın Bosna ya gelmesinden bir yüzyıl sonra. Bu cami inşa edilirken çok önemli olan vakıf düşüncesi için altına tam altı adet dükkân inşa edilmiş. Elde edilen gelir caminin bakım ve onarımı ile yanında bulunan medresede kullanılmaktadır.16. yy da Gazi Paşa'nın yaptırdığı bu cami, yaklaşık bir yüzyıl sonra büyük bir yangın geçirecek, 1757 lerde Ahmet Paşa bu Camii yeniden yaptıracak. Fakat 1815 te cami tekrar restorasyon görecek temelden tepeye cami restorasyon yapan kişi Süleyman Paşa olacak.
Süleymaniye Hamamı

Süleymaniye Hamamı, Türkiye'nin İstanbul kentinde Süleymaniye Camii kompleksinin bir parçasını oluşturan tarihi bir Türk hamamıdır. Haliç'e bakan bir tepede bulunan hamam, 1557 yılında Mimar Sinan tarafından yaptırılmış ve adını padişah Kanuni Sultan Süleyman'dan almaktadır. Yakınlardaki dökümhanelerden birçok işçi burayı sık sık kullanmasından dolayı bazen metal işçileri banyosu olarak adlandırılırdı.Bina kemerli ve kubbeli olup duvarlarında ayrıntılı mermer kakma bulunmaktadır. Süleymaniye Hamamı soğuk, ılık ve sıcak olmak üzere üç bölümden oluşan geleneksel bir hamamdır. Sıcak bölümdeki sıcaklıklar 40–60 °C derecelere ulaşabilmektedir. Mimar Sinan'ın 1557'den 1588'e kadar külliyenin yakınında yaşadığı sırada kullandığı söylenen özel bir odacık halen korunmaktadır. Padişaha ayrılan bir diğer özel oda daha sonra yüksek rütbeli ilahiyat bilginleri için kullanılmıştır.2001 yılında hamam restore edilerek turistlere hizmet vermeye başladı. İstanbul'da kadın ve erkeklerin birlikte yıkandığı tek hamam olup tellaklar tüm müşterilerle ilgilenmektedir.
Süleymaniye Havalimanı

Süleymaniye Havalimanı (IATA: ISU, ICAO: ORSU)(Arapça:مطار سلێمانی دولي). Irak'ın Kürdistan Bölgesel Yönetimi'ne bağlı Süleymaniye şehrinde yer alan havalimanı, şehirden 15 km uzaklıkta olup yolcu ve kargo hizmeti vermektedir. Gelen yolcu, giden yolcu ve VİP terminalleri olmak üzere üç tane terminali vardır.
Süleymaniye Külliyesi (Şam)

Şam Süleymaniye Külliyesi veya et-Tekiyyetü's-Süleymaniyye (), I. Süleyman zamanında başlayan Şam'daki yeni imar faaliyetlerini geliştirerek Mimar Sinan'a inşa ettirdiği cami.Sonradan bir medrese eklenmiş ve tekke olarak faaliyet göstermiştir. Cami pandantiflere dayalı bir kubbeyle örtülüdür. Önünde üç kemerli ve küçük kubbeyle kapatılmış bir son cemaat yeri ve bunun çevresinde üç yandan sütunlara dayanan önde yedi, yanlarda üçer kemerli, eğimli bir çatı ile örtülü revak bulunmaktadır.Caminin kuzeybatı ve kuzeydoğu köşelerinde iki ince minare yer alır. Ön tarafta bulunan avlunun sağında ve solunda olmak üzere semer kemerli on ikişer küçük kubbeyle örtülü revaklara açılan altışar hücre bulunmaktadır. Ayrıca batıda küçük bir mescit bulunmaktadır.Sultan Mehmed Vahdeddin, Şam Süleymaniye Külliyesi'nin bahçesine gömülmüştür. Vahdettin'in son arzusu vatan topraklarında gömülmekti ama bu mümkün olmadı. Bunun yerine Şam'daki Selâhaddin Eyyubi Türbesi'ni seçmişti ve bu son arzusuydu. Fakat burası da dolu olduğundan, devrin Suriye Devlet Başkanı Ahmed Nami Bey, cenazenin Süleymaniye Külliyesi'nin bahçesine gömülmesini sağlamıştır. Sonraki yıllarda Osmanoğlu hanedanının otuza yakın üyesi de buraya gömülmüştür.
Süleymaniye Kürsüsünde

Süleymaniye Kürsüsünde, Mehmet Akif Ersoy’un şiir külliyatı Safahat’ın bir tek uzun manzumeden oluşan ikinci kitabının ve bu kitapta yer alan uzun manzumenin adıdır. Eser, ilk defa 1912’de Sebilürreşad’da dokuz bölüm hâlinde tefrika edilmiş, aynı yılın eylül ayında kitap olarak basılmıştır.Eser, 1.002 mısradan ibarettir. Safahat'ın 1950'de yapılan üçüncü baskısından itibaren, bu uzun şiire 24 ara başlık konmuştur. Mehmet Akif, eseri "kardeşim" dediği arkadaşı Fatin Hoca'ya (Gökmen) ithaf etmiştir.Doğu İslam âlemine bir seyahat ederken bir yolcu olarak İstanbul'a da uğrayıp çeşitli camilerde vaazler veren ve şairin dostu olan Abdürreşid İbrahim'in ağzından yazılan eser, yaşadığı dönemi ayrıntıları ile anlatan bir manzum romana benzetilir.  Şiir, şairin Haliç’ten Süleymaniye Camii’ne doğru yolculuğunda gördüğü manzaraların ve Süleymaniye Camii’nin dış ve iç mekanların şiirsel bir dil ile tasviriyle başlar. Ardından, dostunun ağzından dönemin Osmanlı toplumu ve diğer İslam diyarlarının o dönemdeki dinî, sosyal ve siyasal durumlarından bahseder. Abdürreşid İbrahim’in "Âlem-i İslâm" ve “Japonya’da İntişâr-ı İslamiyet” adlı eserleri, Mehmet Akif’in bu eserine ilham olmuştur.Eserde caminin tasvirinden sonra vaizin ağzından İstanbul’un askerî, siyasi, bilimsel açıdan durumu (geri kalmışlığı); Rusya ile ilgili izlenimler, oradaki Türk ve Müslümanlara uygulanan baskılar, bu baskıların medeni Avrupa tarafından görülmemesi; Orta Asya ve Türkistan’ın genel durumu; Çin’deki Müslümanlara dair izlenimler, bu memlekette Müslümanların içinde bulunduğu kötü durum ve Osmanlı’ya duydukları sevgi; Japonya’ya ilişkin olumlu izlenimler; Hindistan izlenimleri; seyahatinin sonunda İstanbul’a gelen vaizin II. Meşrutiyet sonrasındaki İstanbul’a dair izlenimleri ve hayal kırıklığı anlatılmaktadır.“Süleymaniye Kürsüsünde” adlı manzumede Akif, Şair Tevfik Fikret’e para karşılığı inançlarını sattığı suçlamasını yöneltmiştir. Bu suçlamanın nedeni Fikret'in yedi yıl önce (1905) yazdığı ve kopya edilerek çoğaltılmış olan (İçeriği nedeniyle o yıllarda basılması mümkün değildi.)  “Târih-i Kadîm” adlı şiirindeki tanrının varlığını sorgulayan dizelerdir. Böylece iki ünlü şair arasında “zangoç-molla sırat” polemiği başlamış, Tevfik Fikret iki yıl sonra (Kasım 1914) yazdığı “Târih-i Kadîme Zeyl” adlı şirinde Mehmet Akif’in şiirindeki “zangoç” yakıştırmasına “Molla Sırat” yakıştırması ile cevap vermiştir.
Süleymaniye Medresesi

Süleymaniye Medresesi ya da Medreseleri, Osmanlı padişahı I. Süleyman tarafından inşa edilen Süleymaniye Külliyesi içerisinde bulunan medresedir. Külliye 1551-1557 arasında inşa edilmiştir. Külliye, medrese-i evvel (ilk), sani (ikinci), salis (üçüncü) ve ra bi' (dördüncü) isimleriyle dört medrese, bir tıp medresesi ve darüşşifa ile darül- hadisten oluşuyordu. Osmanlı Devleti'nin eğitimde zirve noktası olarak tanımlanmaktadır. Daha önce kurulan Ayasofya ve Sahn-ı Seman medreseleri ile ilim hayatında egemen konumda idi. 16. yüzyıla kadar medreseler arasında en yüksek konum Ayasofya Medresesi'nde idi. 60 akçe ücretli müderrisler burada görev yapıyordu. Bunlara altmışlı deniyordu. Sahn-ı Semân medreselerinde 50 akçe ücretli müderrisler çalışyordu. 16. yüzyılda Süleymaniye medreseleriyle bu tasnif değişip genişledi. 16. yüzyılında Süleymaniye'nin inşası mesreseler arasında şu hiyerarşik düzeni oluşturdu: Dar'ulhadis-i Süleymaniye, Hamis-i Süleymaniye, Musile-i Süleymaniye, Hareket-i Altmıslı, İbtida-i Altmışlı, Sahn-ı Seman, Musile-i Sahn, Hareket-i Dahil, Ibtida-i Dahil, Hareket-i Haric, Ibtida-i Haric.Derslerin görüldüğü yer büyükçe bir oda hacminde ve genellikle kubbelidir. Zemin hasır veya kilimle kaplıdır. Öğrenciler minderler üzerine oturur, müderris büyükçe bir rahle arkasından ders anlatırdı. Süleymaniye ve Fatih medreselerinin her birinde merkezi konumda birer dershane bulunmakta idi. Genelde ise her medresede bir dershane mevcuttu. Medrese avlusunda çoğunlukla bir kuyu, müstakil suyu olan medreselerde ortada bir şadırvan veya sebil yer alırdı. Bunun dışında çamaşırhane. gusülhane. abdesthane vardı. Medreselerde haftanın beş günü ders verilir, salı ve cuma günleri tatil olurdu. Molla Fenari talebenin ders kitaplarını. özellikle o sırada eserleri meş­hur olan Teftazan'i'nin kitaplarını istinsah edebilmeleri için pazartesiyi de ekleyerek tatil günlerini üçe çıkarmıştı. 16. yüzyılında Süleymaniye'nin inşası sırasıyla şu hiyerarşik düzeni oluşturdu: Dar'ulhadis-i Süleymaniye, Süleymaniye, Hamis-i Süleymaniye, Musile-i Süleymaniye, Hareket-i Altmıslı, İbtida-i Altmışlı, Sahn-ı Seman, Musile-i Sahn, Hareket-i Dahil, Ibtida-i Dahil, Hareket-i Haric, Ibtida-i Haric.Medresede dersler sabah ve ikindi namazı sonrası olmak üzere iki aşamada işlenirdi. Esas dersler sabah işlenirdi. Hücre denilen medrese odaları genellikle icazet alma seviyesine gelmiş kıdemli, yetenekli danişmend denilen öğrencilere verilirdi.Bu tarihte Süleymaniye Medreseleri'nde toplam 131 hücrede on bir müderris, iki bevvab ve bir naib dışında 223 kişi oturmakta olup bunların 128'i hücre sahibi talebe, doksan ikisi refik ve çömezdi. Üç kişi de geçici olarak kalıyordu. Aynı tarihte İstanbul'daki medrese odalarında kalan 2947 talebeden 1193'ünün tek başına, 10 97'sinin ikişer kişi, 403 talebenin üçer kişi, altmış dokuz kişinin ise dört beş kişi olarak bir odayı paylaştığı tespit edilmiştir.
Süleymaniye Medresesi (Tunus)

Süleymaniye Medresesi (), Tunus'un başkenti Tunus'ta bulunan eski bir medresedir. Medrese, 1754 yılında Tunus beyi Ebu'l Hasan Ali tarafından inşa edilmiştir ve Zeytune Camii ile Sevkü'l-Kaşaşin arasında yer almaktadır.Süleymaniye Medresesi, caddeye göre daha yüksekte bulunan revağıyla tanınır. Bu revak, Osmanlı dokunuşuyla zengin bir şekilde dekore edilmiş bir girişe erişim sağlamaktadır. Sütunlar ve başlıklar, yeşil çatı kiremit kornişli güzel taş kemerini tutmaktadır.Avlu, biri mescide, diğer üçü ise daha önce öğrencilerin kaldığı 18 odaya erişim sağlayan dört galeri ile çevrilidir. Mescit, üç sahınlı üç nefe ayrılırken renkli bir mermer mihraba sahiptir. Yeşil çinilerle kaplı sekizgen bir kubbesi vardır. Bu odanın duvarları, besmele ve Allah'ın 99 isminin yer aldığı, yerel olarak yapılmış çini panolarla kaplıdır.Süleymaniye Medresesi, 1982'de Ulusal Miras Enstitüsü ve Tunus Medinesi'ni Koruma Derneği tarafından restore edildi. Günümüzde birçok tabip derneğinin merkezi konumundadır.
Süleymaniye Müzesi

Süleymaniye Müzesi (Kürtçe: مۆزهخانهی سلێمانی; Arapça: متحف السليمانية) Irak'ın  Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye şehir merkezinde yer almaktadır ve arkeolojik bir müzedir. Süleymaniye Müzesi, Bağdat'taki Irak Müzesi'nden sonra Irak'ta ikinci büyük müzedir.2011 CE yana, Müze geliştirmek ve yenilemek Müzesi ve bina genişletmek için UNESCO ile işbirliği olmuştur..http://www.unesco.org/new/en/iraq-office/about-this-office/single-view/news/sulaymaniyah_museum_opens_its_first_renovated_halls_to_public/#.VLlfLicVlRk
Süleymaniye Politeknik Üniversitesi

Süleymaniye Politeknik Üniversitesi, Irak'ın kuzeyinde, Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye şehrinde bulunan bir üniversitedir.
Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi

Süleymaniye Kütüphanesi, İstanbul'daki Süleymaniye Camii medreselerinde, 1927 yılında kurulmuş olan kütüphane. I. Süleyman'ın oluşturmuş olduğu kütüphane bu kütüphanenin nüvesini oluşturdu.Yazma eser bakımından dünyanın en önemli kütüphaneleri arasındadır. Cumhuriyet döneminde çıkarılan "Tevhid-i Tedrisat Kanunu" ve "Tekke ve Zaviyelerin Kapatılmasına Dair Kanun" ile İstanbul'daki Yazma Eser Kütüphaneleri Süleymaniye Yazma Eserler Kütüphanesinde toplanmıştır. Kütüphanedeki 106 koleksiyonda toplam 70.000 cilt kadar yazma ve 120.000 basma eser bulunmaktadır. Bunlardan 12.000 cilt kitap Türkçe; 50.000 cilt Arapça; 3.680 cilt ise Farsçadır.UNESCO tarafından oluşturulan "Dünya Belleği"ne giren ve Türkiye'de bulunan 3 dokümandan biri olan İbn-i Sina'nın elyazmaları da bu kütüphanede bulunur. (İngilizce liste için :en:Memory of the World Register – Europe and North America)Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesindeki koleksiyonlardan en değerlileri Ayasofya, Bağdadlı Vehbi, Carullah, Damat İbrahim, Esad Efendi, Fatih, Hacı Mahmud, Hamidiye, Kılıç Ali, Laleli, Reisülküttap, Süleymaniye, Şehid Ali ve Yeni Cami koleksiyonlarıdır. Kütüphanede şu koleksiyonlar yer alır.
Süleymaniye Üniversitesi

Süleymaniye Üniversitesi, Irak'ın kuzeyinde, Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye şehrinde bulunan bir devlet üniversitesidir.
Süleymaniye, Akseki

Süleymaniye, Antalya ili Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir. Eski adı Simyan'dır. Süleymaniye beldesi bulunduğu coğrafyanın en eski yerleşim birimlerinden biridir.30 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.Doğusunda Değirmenlik, batısında Bademli ve Kuyucak, güneyinde Salihler, kuzeyinde ise Değirmenlik ve Bademli yaylaları ile sınırlıdır. Süleymaniye Akseki'nin en geniş araziye sahip beldelerinden biridir. Kuzeyinde meşhur Hadım Yaylası dört tarafından kaynayan pınar suları, yemyeşil çimleri ve yoncası ile Akseki yöresini en güzel yaylalarından biridir.
Süleymaniye, Akören

Süleymaniye; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Süleymaniye, Beylikova

Koye ilk Osmanlı rus  savasından sonra koye goç eden  Kafkas göçmenleri (Karaçay) lar  gelmiştir burada 101 hane yasamlarını surdururken birkaç hane Ermeni ve 2 hane Rum  vardır Ermeni ailelerle Kafkasgöçmenleri arasında sürtüşme ve anlaşmazlık sonucu Ermeni aileler mahallesi terkeder  giderken su içilen pınarın basına zehir fıçısını delip bırakır sudan için hayvanlar insanlar olmeye baslar olumler artar  Çaresizlikten   terk koyu terk ederler .Çifteler Belpınar mahallesini kurarlar. 1916 - 1925 yılları arası köy hememn hemen boştur. Cumhuriyetin ilk yıllarında çıkarılan bir yasayla  Göçebeler yerleştirilir .  1930 lu yıllarda Mihallıççık Dinek'ten vekomşu köy Dumluca 'dan 1950 lerde ise Mihallıççık Mahmuthisar mahallesinden Süleymaniye'ye yerleşenler olur . 1940 lı yıllarda Göçebelerin tamamı Beylıkahır'a göç eder  Meyvecilik ve sebze yetiştiriciği çevre köylere göre daha gelişkin canlı ve hareketli bir mahalledir
Süleymaniye, Fatih

Süleymaniye, İstanbul'un Fatih ilçesinde, Süleymaniye Camii ve Külliyesi'nin çevresinde, İstanbul'un üçüncü tepesinde, adını külliyeden alan mahalle. Osmanlı döneminde İstanbul'un önemli bilim ve ticaret merkezlerinden biri olan bölge, günümüzde de barındırdırdığı birçok tarihi eserle önemli bir kültür ve turizm mekanıdır.Fatih İlçesi'nin bir mahallesi olarak kuzeyde Demirtaş, kuzeybatıda Hoca Gıyasettin, batıda Molla Hüsrev, güneyde Beyazıt, doğuda Mercan mahalleriyle çevrilidir. Ancak semt olarak, Demirtaş, Hoca Gıyasetten, Molla Hüsrev mahallelerinin bir bölümüyle, Süleymaniye Mahallesi içinde kalan İstanbul Üniversitesi'nin merkez binasının arkasındaki kesimleri de içerir.Süleymaniye semti, adını 16. yüzyılda Osmanlı Padişahı Kanuni Sultan Süleyman tarafından Mimar Sinan'a yaptırılan Süleymaniye Camii ve Külliyesi'nden almaktadır. Semtin gelişimi bu yapı kompleksi çevresinde oluşan yerleşim ile olmuştur.
Süleymaniye, Gölköy

Süleymaniye; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Süleymaniye, Hendek

Köy halkının çoğunluğu Gürcülerden oluşmaktadır. 1893 yılında birçoğu Batum'dan Sakarya'ya gelmiş, bir kısmı ise Artvin'den Sakarya'ya gelmiştir. Tekerlek Süleymaniye olan eski köy adı köylülerin talebi üzerine Süleymaniye olarak değiştirilmiştir.
Süleymaniye, Kıbrıs

Süleymaniye (), hukuken Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Lefkoşa kazasının, fiilen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Lefke ilçesine bağlı Lefke belediyesine bağlı bir köydür. Köy, Yeşil Hat üzerinde yer almakta olup 1974'te Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra terkedilmiştir.
Süleymaniye, Salihli

Eski adı Tekkeşan olan Süleymaniye Köyü ilk yerleşimin adını mahallenin hâlen kullanılan mezarlığında bulunan mermerlerle çevrili Tekkeşan dedesi adı verilen mezardan aldığı söylenmektedir. Kafkasyadan gelen Çerkeslerin kurduğu Süleymaniye, Aydın vilayetine ait 1894 tarihli salnamelerde Adala kazasına bağlı bir köy olarak geçmektedir.
Süleymaniye, Uzunköprü

Köyün eski adı 1901 yılı kayıtlarında Çingene Merası, 1913 yılı kayıtlarında ise Çingeneyeri olarak geçmektedir.Köy, Edirne il merkezine 85 km, Uzunköprü ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır. Köy, Uzunköprü'nün güneydoğusunda ve Tekirdağ il sınırı yakınındadır.
Süleymaniye, Viranşehir

Süleymaniye; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Süleymaniye, Yenişehir

1893'e kadar köy halkı Bulgaristan'ın Şumnu şehrinde, Osmanpazarı bölgesinde, Karakeçililer mahallesinde yaşamışlardır. Süleyman Ağa'nın mahallesine gelen Bulgar ve Ruslar'a karşılık veren Süleymen Ağa önderliğindeki Türkler, ciddi bir çatışmaya girmişler ve Süleyman Ağa, Rus generalini vurarak öldürmüştür. Balkanlar'da yaşam imkânı kalmayınca, Bursa'ya gelerek Yenişehir'e yerleşmişler ve kurduğu yeni köye 'Süleymaniye' adını vermişlerdir.Süleymaniye mahallesi 1893 yılında kurulmuştur. Çanakkale ve Türk Kurtuluş Savaşı'na mahallenin erkekleri katılmışlardır.  Yunanlara karşı düzenli ordudan önce çete savaşları yapılmıştır.
Süleymaniye, İzmit

Mahallenin kuruluşu 93 Harbi ile gelen muhâcirlere dayanır. Nüfusun tamamina yakini muhâcirdir. İlin sınır mahallesidir.- Saya oynamak "erkeklerin gelin kılığına girerek hanelerden bahşiş toplayıp köy'ün herhangi bir ihtiyacını eğlenerek karşılamasıdır."
Süleymanköy Yazıtı

Süleymanköy Yazıtı (), Bulgar Hanı Omurtag  zamanından kalma bir Bulgar epigrafik anıttır. Sechishte, Yeni Pazar (eskiden Süleymanköy) köyünde bulunur. Yazıt, 815 yılında Omurtag Han ile Bizans İmparatoru V. Leon arasında imzalanan 30 yıllık barış antlaşmasının şartlarını içerir.9. yüzyılda kırık bir üst ve alt kısımda, 1.45 m yüksekliğinde iki parçalı 2 parçalı mermer bir sütun üzerinde ortaya çıkarılmıştır. Yazıt Yunanca harfleri ile Yunancadır.Yazıtın kesildiği taş, yörenin geleneği Pliska'daki saray kalıntılarından getirilerek günümüzün yeni pazar yeri olan Sechishte köyü yakınlarında Satmatu Taşmiesi Çeşmesi'nde bulunmuştur.Belki de benzer barışa veya başka anlaşmalara sahip sütunlar, Bulgaristan'ın başkentinde durdu ve açıkta özel bir devlet arşivi oluşturdu.Yazıtın çoğu zarar görmüştür - sadece iki ülke arasındaki sınırı belirliyorlar; Bizans topraklarında kalan Slavların durumu; Bizans'ta bulunan Karadeniz bölgesinden Slavlar Bulgaristan'a dönmek zorunda kalıyorlar; savaş esirlerinin değişimi kabul ediliyor.Подбрани извори за българската история. Том 2, Българските държави и българите през Средновековието. Авторски колектив, София, 2006, ISBN 9549942406 Bulgarca.Сюлейманкьойският надпис на хан Омуртаг и въпроса за границата между България и Византия след 815 г. Bulgarca
Süleymankümbet, Hamur

Köy, Ağrı il merkezine 34 km, Hamur ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır. Köyün, Hanık, Üçevler(mergezer), Aşağı Yurt, Yukarı Yurt, Karadere, Aşağı Koyuncu, Yukarı Koyuncu  isimli 7 mezrası bulunmaktadır.
Süleymanlar, Ödemiş

Süleymanlar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Süleymanlı, Bergama

Süleymanlı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Süleymanlı, Elmadağ

Mahalle köken olarak oğuzların Bozok koluna mensup Avşar Türkmenlerinin Salmanlı obasına dayanmaktadır. Mahallenin ismi daha sonra Süleymanlı olarak değiştirilmiştir.Eski yıllarda Balâ ilçesine bağlı iken günümüzde Elmadağ'a bağlıdır.23.07.2004 tarih ve 25531 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun geçici 2’nci maddesi gereği Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını belirleyen 50 km yarıçap içinde kaldığından köy tüzel kişiliği sona ererek mahalleye dönüşmüştür.
Süleymanlı, Manyas

Mahallenin il merkezi Balıkesir' e uzaklığı 110, ilçe merkezi Manyas' a uzaklığı ise 20 km olup 40 m. rakımdadır.
Süleymanlı, Menemen

Süleymanlı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Süleymanlı, Oltu

Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Oltu Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 155 km, Oltu ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır. Mahalle, Oltu'nun güneydoğusunda olup, bir köy yoluyla, Nüğürcük, Çayüstü ve Obayayla  mahalleleri üzerinden, ilçe merkezine bağlıdır.
Süleymanlı, Onikişubat

Maraş'ın batısında, Ceyhan nehri ile Göksun Çayı arasında ve yüksek dağlar arasında dar bir vadi içindeki Zeytun çayı üzerinde kurulmuş eski bir yerleşim merkezidir. Bölgenin yüzeyi suyu bol ve şiddetli akışa malik birçok dereler ile kesildiği için çok girintili ve çıkıntılı bir yapısı vardır. Bu nedenle evler dik yamaçlara yaslanmış düzensiz bir görünüm arz etmiştir.Süleymanlı'nın eski adı Zeytun idi.  "Zeytin" diye geçmektedir. Bu ad, Cumhuriyet döneminde, Zeytun Ermeni Fedai Alayıyla savaşırken ölen Maraş Jandarma Bölük Komutanı Binbaşı Süleyman Bey'in ismine izafeten değiştirilmiştir.
Süleymanlı, Talas

Daha önceleri Develi ilçesi Tomarza bucağına bağlıyken, 22 Haziran 1948'de Kayseri merkez ilçenin Talas bucağına bağlandı. Talas ilçesinin kurulmasının ardından ise buraya bağlandı.
Süleymanlı, Yerköy

Köyün eski adı 1584 ve 1831 yılı kayıtlarında bugünkü adının yanı sıra Sülmanlı olarak da geçmektedir.
Süleymanlı, Çankırı

Köy, Çankırı il merkezine 9 km uzaklıktadır. Köy, Çankırı'nın güneyinde olup,  numaralı Çankırı-Kırıkkale (Çankırı-Kalecik) devlet yoluna 1 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır. TCDD Ankara-Çankırı demiryolu kenarındadır.
Süleymanpaşa

Süleymanpaşa, Türkiye'nin Tekirdağ ilinin bir ilçesi. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile Tekirdağ merkez ilçesinin kaldırılması sonucu ilçe olmuştur. XIV. Yüzyılda Trakya'da savaşan Osmanlı Ordusu'nun ilk komutanı Süleyman Paşa'dan dolayı bu ismi almıştır.
Sülfamik asit

Sülfamik asit, kimyasal formülü H3NO3S olan, renksiz ve suda çözünebilen bir tür kimyasal bileşiktir.Sülfamik asit en çok metal ve seramik gibi yüzeyleri temizlemede kullanılan temizlik maddelerinde bulunur. HCl'den daha hafif olduğu için yüzeye fazla zarar vermez. Ayrıca takma dişleri temizlemekte kullanılan tabletlerde de bulunmaktadır.
Sülfanilamid

Sülfanilamid bir sülfonamid antibakteriyel ilaçtır. Kimyasal olarak, bir sülfonamid grubu ile türetilmiş bir anilinden oluşan organik bir bileşiktir. Toz haline getirilmiş sülfanilamid, Müttefikler tarafından II. Dünya Savaşı'nda enfeksiyon oranlarını azaltmak için kullanılmış ve önceki savaşlara kıyasla ölüm oranlarında çarpıcı bir azalmaya katkıda bulunmuştur. Sülfanilamid, toksisite nedeniyle sistemik olarak nadiren kullanılır ve bu amaç için daha etkili sülfonamidler mevcuttur.
Sülfat

Sülfat iyonu, inorganik kimyada bir sülfür atomu ile bunu tetrahedral yapıda çevreleyen dört eş oksijen atomundan oluşan, negatif yüklü bir anyondur. Ampirik formülü SO42- ve moleküler ağırlığı 96,06 daltondur. Hidrojenle birleştiğinde sülfürik asit oluşturur. Ayrıca,Dimetil sülfat gibi organik sülfatlar, kovalent bileşiklerdir ve sülfürik asidin esterleridir.Sülfürik asit ile suyun tepkimeye girmesiyle iki hidrojen sülfat ve hidronyum oluşur. Yapısında bir hidrojen, bir kükürt ve dört oksijen bulunur. İyon yükü ise anyondur.
Sülfeld

Sülfeld, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bölge. 26,05 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2005 itibarıyla yaklaşık 3379 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Karl-Heinz Wegner tarafından yürütülmektedir.
Sülfit

Sülfit, kimyada kükürtlü asidi oluşturan anyon köktür. Simgesi SO3 2- şeklindedir. Su ile tepkimeye girdiğinde sülfürik asidi oluşturan kükürt trioksit ile karıştırılmamalıdır.
Sülfolan

Sülfolan (ayrıca tetrametilen sülfon), (CH2)4SO2 formülüne sahip bir siklik sülfon olan bir organosülfür bileşiğidir. Kimya endüstrisinde ekstraktif damıtma ve kimyasal reaksiyonlar için çözücü olarak yaygın olarak kullanılan renksiz bir sıvıdır.Sülfolan, bir sülfonil fonksiyonel grubu içeren bir organosülfür bileşikleri grubu olan bir sülfon olarak sınıflandırılır. Sülfon grubu, iki oksijen atomuna çift bağlı ve iki karbon merkezine tek başına bağlı bir kükürt atomudur.  Sülfür-oksijen çift bağı polardır ve suda iyi çözünürlük sağlarken, dört karbon halkası apolar stabilite sağlar. Bu özellikler, hem suda hem de hidrokarbonlarda karışabilmesine izin vererek, hidrokarbon karışımlarını saflaştırmak için bir çözücü olarak yaygın şekilde kullanılmasına neden olur.Shell Oil Company tarafından geliştirilen orijinal yöntem, önce bütadienin sülfolen vermek üzere bir reaksiyon yoluyla kükürt dioksit ile reaksiyona girmesine izin vermekti. Bu daha sonra sülfolan vermek üzere katalizör olarak Raney nikeli kullanılarak hidrojenlenir.Sülfolan, özellikle hidrokarbon karışımlarından aromatik hidrokarbonların ekstraksiyonunda ve doğal gazı saflaştırmak için endüstriyel bir çözücü olarak yaygın olarak kullanılmaktadır. Sülfolan ayrıca bir buhar bastırıcı olarak hidroflorik aside eklenir.
Sülfür

Kimyada, sülfür terimi -2 yükseltgenme seviyesinde kükürt içeren kimyasal bileşiklerin birkaç tipi için kullanılır.Sülfür, İngilizce "sulfide" terimine karşılık geldiği için bazen hatalı olarak sülfit olarak Türkçeye çevrilir; sülfit SO3- iyonunun, sülfür ise S2- iyonunun ismidir. Keza, İngilizce sulfur sözcüğünün Türkçeye kükürt yerine sülfür olarak çevrilmesi (kükürt dioksit yerine sülfür dioksit gibi) hatalıdır ve yanıltıcı olabilir.Hidrojen sülfür (H2S) veya Li2S, Na2S, ve K2S gibi alkali metal tuzlarının kuvvetli alkalin çözeltilerinde sülfür anyonu S2- bulunur. Sülfür son derece baziktir, pKa'sı 14'ten büyük olduğu için çok alkalin çözeltilerde bulunmaz, pH ~15'in (8 M NaOH) altında varlığı saptanamaz. Sülfür, iyonlaşmak yerine, sudaki hidrojen ile birleşip HS- iyonunu oluşturur, buna hidrojen sulfür iyonu, hidrosulfür iyonu, sulfhidril iyonu, veya bisülfür iyonu denir. Daha düşük pH'lerde (<7), HS-, H2S yani hidrojen sülfüre dönüşür.Sulu çözeltilerde geçiş metallerinin katyonları, sülfür kaynakları (H2S, NaSH, Na2S) ile tepkiyerek katı sülfürler olarak çökelirler. Bu inorganik sülfürlerini suda çözünürlüğü çok düşüktür ve bunların çoğu minerallerle ilişkilidir. Bunun iyi bilinen bir örneği kadmiyum sarısı olarak bilinen parlak sarı boya malzemesinde kullanılan CdS'dir. Gümüşün kararması ile Ag2S meydana gelir. Bu bileşiklere bazen tuz olarak değinilse de, aslında geçiş metal sülfürlerindeki bağ yapısı çok büyük oranda kovalenttir. Bu bağ yapısı nedeniyle bu malzemelerin yarı iletken özellikleri vardır.Organik kimyada "sülfür" terimi genelde C-S-C bağlantısı için kullanılabilir ama "tiyoeter" terimi daha az muğlaktır. Örneğin dimetil sülfür (CH3-S-CH3) adlı tiyoeter, metiltiyometan olarak da adlandırılabilir. Bazen sülfür terimi -SH fonksiyonel grubu için de kullanılabilir. Örneğin metil sülfür, CH3-SH anlamına gelebilir. Tercih edilmesi gereken adlandırma biçimi "tiyol" veya "merkaptan" terimini içermelidir, örneğin metantiyol veya metil merkaptan gibi.Disülfür teriminin farklı anlamları akıl karıştırıcı olabilir. Molibdenum disülfür, +4 yükseltgenme seviyesinde molibdenum ile ilişik durumda ayrı sülfür merkezlerden oluşur. Buna karşın demir disülfür, +2 seviyesinde demir ile ilişik S22-, veya S--S-'den oluşur. Dimetildisülfürdeki bağlar CH3-S-S-CH3 şeklindedir, ama karbon disülfürde S-S bağı yoktur, yapısı S=C=S şeklindedir.
Sülfür Döngüsü

Sülfür döngüsü, sülfürün (kükürt) kayalar, su yolları ve canlı sistemler arasında hareket ettiği süreçlerin toplamıdır. Bu tür biyojeokimyasal döngüler birçok minerali etkilemelerinden dolayı jeolojide önemlidirler. Biyokimyasal döngüler yaşam için de önemlidir, çünkü sülfür birçok proteinin ve kofaktörün bileşeni olan önemli bir elementtir ve sülfür bileşikleri mikrobiyal solunumda oksidan veya indirgeyici olarak kullanılabilir. Küresel kükürt döngüsü, kükürt türlerinin farklı oksidasyon halleri arasındaki geçişlerini içerir ve kükürtün oksidasyon hali hem jeolojik hem de biyolojik süreçlerde önemli bir rol oynar.Organik sülfürün inorganik formlarına (hidrojen sülfür (H2S), elementel kükürt ve sülfid mineralleri gibi) mineralizasyonu.Özümleyici Sülfat indirgeme (ayrıca bkz. Sülfür asimilasyonu): bitkiler, mantarlar ve çeşitli prokaryotlar tarafından sülfatın indirgenmesi. Sülfattaki sülfürün oksidasyon hali +6 iken R – SH'de –2'dir.Desülfürizasyon: Kükürt içeren organik moleküller kükürtten arındırılır ve hidrojen sülfid gazı (H2S, oksidasyon hali = -2) üretilir.Hidrojen sülfürün oksidasyonu: elementel sülfür (S8 oksidasyon hali = 0) üretimi gerçekleşir. Bu reaksiyon fotosentetik yeşil ve mor kükürt bakterilerinde ve bazı kemolitotroflarda meydana gelir. Genellikle elemental kükürt polisülfür olarak depolanır.Kükürt doğada -2, +2, +4 ve +6 olmak üzere dört ana oksidasyon haline sahiptir. Her oksidasyon halinin yaygın kükürt türleri aşağıdaki gibidir:Lyons, T.W., Gellatly, A.M., McGoldrick, P.J., and Kah, L.C., 2006, Proterozoic sedimentary exhalative (SEDEX) deposits and links to evolving global ocean chemistry, in Kesler, S.E., and Ohmoto, H., eds., Evolution of Early Earth's Atmosphere, Hydrosphere, and Biosphere—Constraints from Ore Deposits: Geological Society of America Memoir 198, p. 169–184Phamn, M., Müller, J.-F., Brasseur,G.P., Granier, C., Megie, G., 1996, a 3D study of the global sulphur cycle:contributions of anthropogenic and biogenic sources: Atmospheric Environment, vol. 30, n. 10/11, p. 1815–1822Reheis, M.C., and Kihl, R., 1995, Dust deposition in southern Nevada and California, 1984-1989: Relations to climate, source area, and source lithology: Journal of Geophysical Research, vol. 100, p. 8893-8918Schidlowski, M., Hayes, J.M., Kaplan, I.R., 1983, Isotopic inferences of ancient biochemistries: carbon sulfur, hydrogen, and nitrogen: p. 149-186 in J.W. Schopf (ed.), Earth's Earliest Biosphere.  Princeton University Press, Princeton, New Jersey.
Sülfürimetre

Sülfürimetre, petrol rafinerilerinin laboratuvarlarında kullanılır, sanayide ise üretimin ayarlanması ve kontrolü için sürekli analizleyici olarak işe yarar.
Süller, Sındırgı

Mahallenin ilk adı (Yağbey) dir, bu adın tarihi anlatılana göre şöyledir. "Eskiden beylikler zamanında Aydın taraflarında bir beylik varmış. Bey'in oğlu babasının istemediği bir kızı sevmiş. Babasını dinlememiş kızı kaçırmış. Buna çok kızan babası oğlunu topraklarından kovmuş. Beyin oğlunun adı Yağbey'miş. Yağbey yanına aldığı mahiyetiyle birlikte şu an Süller mahallesinin yakınındaki kışla denen yere obasını kurmuş. Birgün bu obadan bir keçi çobanı varmış. Keçilere hiç su vermediği halde keçinin birinin sakalı hep ıslak dönermiş. Çoban birgün keçiyi takip edip mahallenin şu an kurulu olduğu yerden çıkan ve mahallenin içme suyu olarak kullandığı, mahallenin can damarı olan suyu bulmuş ve buraya yerleşilmiş. Daha sonra Yağbey olan mahallenin ismi cumhuriyet zamanında mahallenin alt kısmındaki tarihi antik yerleşimin isminden esinlenilerek Süller olarak değiştirilmiş." Bu antik yerleşimde çok önemli tarihi eserler mevcuttur. Ama kaçak kazılar ve üzerine yapılan bağ ve bahçeler yüzünden büyük tahribata uğramıştır. Bulunan tarihi eserler içinde tarihi hamam, işlemeli lahit mezarlar, bina temel ve kalıntıları, bazısı çok büyük boy boy kiremit küpler mevcuttur. Ama değeri bilinmemekte veya kaçakçılar tarafından kaçırılmaktadır.
Süloğlu

Türk Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Mudanya Mütarekesi hükümlerine göre 22 Kasım 1922'de Türk topraklarına katıldı. Cumhuriyetin ilk yıllarında Edirne merkeze bağlı bir köy olan Süloğlu, 1934'te nahiye, 1967'de de belediye oldu. 1991'de ilçe haline geldi.İlçenin yüzölçümü 256 km2'dir. Güneyinde Havsa, doğusunda Kırklareli, kuzeyinde Lalapaşa ve batısında Edirne ile çevrilidir. Dalgalı bir arazi yapısına sahiptir. Başlıca yükseltileri Tavşan Tepe, Fakir Tepe, Yatsı Tepe ve Kamber Tepe'dir. Akarsuları, Süloğlu Deresi ve Geçkinli Deresi'dir. Başlıca göletleri, Süloğlu Barajı, Keramaettin Sülecik ve Geçkinli göletleridir. Karasal iklim hüküm sürer. Genellikle kuru tarım daha çok yapılır. Başlıca tarım ürünleri, tahıllar, ay çiçeği ve mısırdır. İlçede daha çok büyük baş hayvancılığı olarak süt inekçiliği yapılır, küçük baş hayvanlardan koyun yetiştirilir, arıcılıkta gelişmeye başlamıştır.Geçkinli ve Küküler köyleri civarında anıt niteliğindeki Tatar Türbesi bulunmaktadır. Balkan Savaşlarının yoğun olarak geçtiği Geçkinli köyünde Balkan Şehitleri Abidesi yer alır.İlçe turizm bakımından fazla gelişmemiştir. Süloğlu barajı yaz mevsiminde kullanılan mesire yeridir. İlçede bulunan Süloğlu Barajı ve Geçkinli Göleti yöresel turizmin gelişmesine katkıda bulunmaktadır. Süloğlu 2009 yılından itibaren tarihi Sultanlar Yolu üzerinde yer almaktadır. Doğa yürüyüşçüler, trekking sporcuları ve bisikletçiler tarafından tercih edilen Sultanlar Yolu  güzergâhı ilçe turizminin hızlandırıcı unsurudur.İlçe, 10 köy ve merkezdeki dört mahalleden oluşmaktadır. 1997 nüfus sayımında ilçe merkezinin nüfusu 5633, bağlı köyleri ile birlikte toplam nüfusu 11.426 iken, 2000 nüfus sayımına göre ilçe merkezi 6546, bağlı köylerle birlikte toplam nüfus 11.912 kişi olmuştur.İlçede tarımsal araç üretimine yönelik çalışmalar yapılmaktadır. İlçenin Domurcalı yöresinde 1993 yılında başlatılan Edirne Organize Sanayi bölgesi alt yapı çalışmaları, 260 hektar arazi üzerinde bazı fabrikalar tamamlanmış olup halen çalışmalar devam etmektedir.İlçe yer altı zenginlik kaynakları fazla önemli olmamakla birlikte, Geçkinli köyü yakınında linyit kömürü, Süloğlu yakınında kuvars madenleri işletilmektedir. Yine Süloğlu'nun kuzeyindeki Aktaşlar yöresinde Mermer madeni bulunmaktadır.
Süloğlu Barajı

Süloğlu Barajı, Edirne ili'nin Süloğlu ilçesindeki  Süloğlu deresi üzerinde, sulama ve taşkın kontrolü amacı ile 1975-1981 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.320.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 52.00 m, normal su kotunda göl hacmi 33,00 hm³, normal su kotunda göl alanı 2,88 km²'dir. 3.986 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.
Sülük

Sülüklerin tatlı su, kara ve deniz formları vardır. Oligochaeta, şubesiyle yakın akrabalardır ve klitellum yapısını bulundururlar. Toprak solucanları gibi hermafroditlerdir. Bütün sülükler etçildir. Solucanlar, sümüklüböcekler, böcek larvaları, küçük kabuklular ile beslenebilirler ya da ikiyaşamlılar, sürüngenler, balıklar ya da bazı memelilerde kan emen parazit olarak bulunabilirler. Sülüklerin bilinen en büyük avcıları, balıklar, sucul böcekler, karidesler ve diğer sülük türleridir.Tıbbi sülük Hirudo medicinalis, Avrupa'da doğal olarak bulunan ve yüzyıllardır kan emmesiyle bilinen, tıbbi amaçla kullanılan sülüktür. Bu sülüğün salgıladığı antikoagulan madde yapıştırıldığı kısımda kan pıhtılaşmasını engeller ve bu sebeple parmağı kopan kişilerde olduğu gibi, yeniden dikilen organlarda geçici süreyle kan akışının devamını sağlamak amacıyla kullanılırlar.Sülükler, sölom (vücut boşluğu) sıvı dolu bir alanlı silindirik tipik annelidlerden çok farklı olarak, morfolojik olarak birbirlerine dikkate değer benzerlik gösterirler. Sülüklerde, sölom dört ince uzunlamasına kanala indirgenir ve vücudun içi çeşitli organlar arasında katı bir dermis ile doludur. Genellikle, vücut sırt ve karın (İngilizce: Dorsal and ventral) olarak düzleşir ve her iki uçta da incelir. Vücut duvarındaki uzunlamasına ve dairesel kaslar, çapraz kaslarla desteklenir ve sülüklere çok çeşitli vücut şekilleri benimseme ve büyük esneklik gösterme yeteneği verir. Çoğu sülüğün hem ön (ön) hem de arka (arka) uçlarda bir emicisi vardır ancak bazı ilkel sülüklerin arka tarafında tek bir emici vardır.Diğer annelidler gibi, sülük de parçalı bir hayvandır ancak diğer annelidlerin aksine, bölme dış halka işaretleriyle (halkalar) maskelenir.Halka sayısı hem vücudun farklı bölgelerine hem de türlere göre değişir. Bir türde vücut yüzeyi 102 annuliye bölünmüştür, ancak vücut tüm sülük türleri arasında sabit bir sayı olan 33 parçadan oluşur. Bu bölmelerden ilk beşi baş olarak adlandırılır ve ön beyin, sırtta birkaç ocelli (göz noktaları) ve karından emiciyi içerir. Aşağıdaki 21 orta vücut parçasının her biri bir sinir gangliyon içerir ve aralarında iki üreme organı, tek bir dişi gonopor ve dokuz çift testis bulunur. Son yedi bölüm arka beyni içerir ve hayvanın kuyruk emicisini oluşturmak için birleştirilmiştir.
Sülükayaklılar

Sülükayaklılar, kabuklular (Crustacea) alt şubesindeki  Cirripedia alt sınıfını oluşturan bir eklem bacaklı grubudur. Sülükayaklılar, diğer kabuklulardan olan yengeçler ve ıstakozlarla yakından ilişkilidirler.Sülükayaklılar yalnızca suculdur, sığ ve gelgit sularında, tipik olarak aşındırıcı ortamlarda yaşama eğilimindedirler. Şu anda yaklaşık 1000 sülükayaklı türü biliniyor.
Sülüklü

Sülüklü, (Kırgızca: Сүлүктү; Özbekçe: Сулукта/Sulukta) Kırgızistan'da bir şehir. Kırgızistan'da oblast olarak adlandırılan illerden Batken İli'nde  bulunuyor. Nüfusu yaklaşık 20 725.