Savoia-Marchetti S.55

Savoia-Marchetti S.55, 1924'ten başlayarak İtalya'da üretilen çift gövdeli bir uçan gemiydi. Tanıtımından kısa bir süre sonra hız, yük, irtifa ve menzil için rekorlar kırmaya başladı.S.55 birçok yenilikçi tasarım özelliğine sahipti. Tüm yolcu veya kargo bölümleri ikiz gövdelere yerleştirildi. Kokpit ise iki gövde arasındaki kanadın daha kalın bölümünde yer alıyordu. S.55, tandem olarak monte edilmiş iki sıralı ters dönen pervaneye sahipti. Motorlar yukarı doğru keskin bir açıya sahipti. İki tel destekli bom, üç kanatlı kuyruk yapısını ikiz gövdeye ve kanada bağlıyordu.Tasarımı olağandışı olmasına rağmen, Savoia-Marchetti S.55 dikkat çekici bir şekilde uçmaya elverişli bir tekneydi. 1926'da S.55P prototipi, yüklü haldeyken hız, irtifa ve mesafe için 14 dünya rekoru kırdı. Ancak S.55'in en büyük başarıları, Avrupa ve Amerika kıtaları arasındaki uçuşlarıydı.İlk aşamalı gerçekleşen güney Atlantik Okyanusu geçişi 1922'de üç farklı Fairey III motoru kullanılarak yapıldı. Dornier Do J Plus Ultra Ocak 1926'da Cape Verde Adaları'nda tek durakla geçti.İlk S.55 geçişi bir yıl sonra Santa Maria uçağı tarafından Francesco de Pinedo tarafından yapıldı. Bolama'ya doğru güneye uçtuktan sonra Portekiz Gine'sine ulaşarak okyanusu başka bir durak olmadan geçmeyi planladılar. 23 Şubat 1927'de Cape Verde'de Brezilya'ya ulaştılar. Bu geçiş sonrası uçak, kahve çekirdekleri için Brezilya'ya takas edildi.Brezilyalı João Ribeiro de Barros ve üç kişilik mürettebatı, 24 Nisan 1927'de S.55 ile "Jahú"da başka bir uçuş yaptı. Santiago Adası'ndan ayrılarak Atlantik'i "Jahú" ile geçti ve Brezilya'nın Fernando de Noronha Adası'na indi.Pilotlar Francesco de Pinedo ve Carlo del Prete, İtalya'nın Sesto Calende kentinden bir S-55 ile havalandı. Dört ay sonra, yaklaşık  193 uçuş saati sonrasında Rio de Janeiro, Buenos Aires ve New York City de dahil olmak üzere 50'den fazla durak yaparak turlarını tamamladı.20 Haziran 1928'de Savoia-Marchetti S.55 I-SAAT Santa Maria Kuzey Kutbu kaşifi Umberto Nobile'nin Nordaustlandet Svalbard'ın 120 kilometre  kuzeydoğusuna bir buz kütlesi üzerinde düşen zeplin Italia'dan hayatta kalanları buldu.Zamanın İtalyan Hava Mareşali Italo Balbo, Atlantik geçişleri için bir S.55 filosu organize etmesiyle ünlendi ve 1933'te Chicago'nun İlerleme Yüzyılı Uluslararası Fuarı'na 24 uçakla yaptığı uçuşla ününü pekiştirdi. 1 Temmuz 1933'te General Balbo, İtalya'nın Orbetello kentinden S-55'lerin uçuşuna komuta etti ve uçuşu "V" düzenini koruyarak 48 saatten biraz fazla bir sürede tamamladı. Bu büyük uçak filolarına bazen " Balbo " adı verilirdi.Uçak, İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde uzun menzilli bombardıman ve devriye uçağı olarak hizmet vermeye devam etti, ancak II .Dünya Svaşı esnasında son S.55 görevini tamamladı ve hizmetten çıkarıldılar.1927'den 1930'a teslim edilen prototipler ve orijinal üretim modelidir. İki prototip de dahil olmak üzere 90 adet üretildi.1928'den 1932'ye teslim edilen on yolcu kapasiteli ve kapalı kokpit yapısına sahip model. Genişletilmiş gövdeli bu varyant sivil varyant, 23 adet yapıldı.Genişletilmiş ve derinleştirilmiş gövde ve kapalı kokpit yapılı model. Savoia-Marchetti tarafından 16 ve CANT tarafından da 16 adet üretildi.20'si Savoia-Marchetti'ye, 16'sı Macchi'ye ve altısı CANT'a ait olan, büyük ölçüde genişletilmiş gövdeye sahip varyant.Varyant, Kuzey Atlantik uçuşları için Isotta Fraschini Asso 750 motorları ile donatılmıştı. Daha sonra silahlandırılmış ve keşif-bombardıman uçağı olarak kullanılmıştır. 25 adet yapıldı.Kalan son örnek Brezilya'da, São Carlos, São Paulo'daki TAM "Asas de um sonho" müzesinde korunmaktadır. I-BAUQ tescilli ve "Jahú" adlı uçak, Komutan João Ribeiro de Barros tarafından 1927'de Güney Atlantik'i geçerkenGüç: 2 × Isotta Fraschini Asso 500 V-12 su soğutmalı pistonlu motor, 370 kW (500 hp)  her biri simetrik yerleşimliYükselme süresi: 1,000 m (3,300 ft) 9 dakikada; 2,000 m (6,600 ft)  25 dakikada; 3,000 m (9,800 ft) 45 dakikada.