barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Çin Şi Huang

Çin Şi Huang ya da Qin Shi Huang (Çince: 秦始皇; Pinyin: Qín Shǐ Huáng, okunuşu: Çin Şı Huanğ; MÖ 247 - 210), ilk Çin imparatoru ve Qin Hanedanlığı'nın kurucusudur.Hunlara ve diğer bâzı kavimlere karşı Çin Seddi'ni inşa ettirmiştir. Çin’de ilk merkezî bürokratik devlet düzenini kurmuştur. Ülkeye herkes için geçerli olan bir yasa, para birimi, kara yolu sistemi, ağırlık, uzunluk ölçüleri ve yazı karakterlerinin standartlaşmış yazılış şekliyle yazı dilini kazandırmıştır. Halka eski gelenekleri unutturabilmek için Konfüçyüsçü bilim adamlarınca yazılan bütün kitapların yok edilmesini buyurmuştur. Bu zararlı eylem, tarihe "kitapların yakılması" olarak geçmiştir. Konfüçyüsçülük yerine legalizmi getirmiştir.Terra Kotta askerleri, "ilklerin imparatoru" olarak bilinen Çin Şi Huang'ın mezarını korur. Bu derece güçlü bir imparator olmasına rağmen ölümden çok korktuğu bilinirdi.
Çin şapkası

Çin şapkası, kabuğu koni biçiminde, dalgalı kıyılarda yaşayan ve su yosunuyla beslenen bir yumuşakça türü.Kabuğu, tek parçadan oluşan ve koni şeklinde yapısı olan bir çeşit salyangoz kabuğu biçimindedir. Adını kabuğundan alır. Kabuk, kıvrımlı ve bir alt bir üst birçok üçgen halinde katlanmıştır.Bu türdeki yumuşakçaların hepsi ilk doğduklarında erkektir. Dişiler daha sonra cinsiyet değiştirir (erkeklikten dişiliğe geçiş yaparlar).Bu yumuşakçalar dalgalı kıyılarda, kayalara tutunarak yaşarlar. Bu da onlara yosun bulmakta avantaj kazandırır.
Çin şiiri

Çin şiiri, Çince dilinde yazılan ya da okunan şiir. "Çince" kapsamına Klasik Çince, Standart Çince, Mandarin Çincesi, Yue Çincesi ve dilin sayılı diğer tarihi ve çağdaş çeşitlerine girmesine rağmen, Çin şiiri genel olarak iki kategorinin birine girer: Klasik Çin şiiri ve Çağdaş Çin şiiri.Şiir, Çin'de sürekli son derece yüksek saygınlığa sahip olmuş bir sanat türü ve sıklıkla Çinli edebiyatçıların akıllarından süzülen ifadeli halk etkilerini içerir. Çin kültüründe şiir, derin duyguların hem halka açık hem de özel ifadesine bir biçim ve bir forum sağlayarak, iki binyıldan uzun süredir akranlar, okuyucular ve araştırmacılara Çinli yazarların özel hayatlarına bir bakış sunmuştur. Hem Batı dünyası ile Çin uygarlığı arasındaki temel zıtlıkları örneklemesinde, hem de kendi esasıyla, Batılılar da Çin şiirinin ilginç ve keyifli bir çalışma alanı olduğunu bulmuşlardır.Cai, Zong-qi, ed. (2008). How to Read Chinese Poetry: A Guided Anthology. New York: Columbia University Press.
Çin'de Bir Çinli'nin Başına Gelenler

Çin'de Bir Çinli'nin Başına Gelenler (Fransızca özgün ad "Les Tribulation d'un Chinois en Chine.") Jules Verne'in 1879'da yazdığı,Olağanüstü Seyahatler (Voyages Extraordinaries) serisinden çıkan, Çin'de geçen bir macera romanıdır.Felsefi öğeler içeren roman ilk kez orijinal adıyla Le Temps adlı günlük bir yayın organında, 2 Temmuz-7 Ağustos 1879 tarihleri arasında yayınlanmıştır. (Sayı: 6646-6682)Kitap olarak ilk kez,11 Ağustos 1879 tarihinde özgün adıyla basılmıştır. Eser yine özgün adıyla,17 Kasım 1879 tarihinde, Begüm'ün Beş Yüz Milyonu adlı Jules Verne'in diğer bir romanıyla birlikte Jules Hetzel tarafından, Olağanüstü Seyahatler serisinin 14.çift cildi olarak büyük ebatta basılmıştır. 17 Kasım 1879 tarihli baskısında yer alan 52 adet orijinal resim Leon Benett'e aittir.Eser 22 bölüm olup 1 cilttir. Bölümlerde ara başlık kullanılmamıştır. Türkçede "Yaşama Tutkusu", "Buda'nın İntikamı.", "Çin Diyarında" ve "Bir Çinli'nin Çin'de Dolaşması" gibi adlarla da basılmıştır.
Çin'de HIV/AIDS

Çin'deki insan bağışıklık yetmezlik virüsünün (HIV) bugünkü yayılımı çoğunlukla damar içi uyuşturucu kullanımı ve fuhuş yollarıyla gerçekleşmiştir. Çin'de HIV'den etkilenen insanların sayısı tahminen 430.000 ile 1,5 milyon arasındadır ya da toplam nüfusunun yaklaşık %0,1'i. 2012 itibarıyla CIA World Factbook, 15-49 yaş grubunda Çin Halk Cumhuriyeti'nde HIV/AIDS ile yaşayan yetişkinlerin yüzde oranının %0,1 olduğu tahminine vardı; bu değer Japonya'nınkiyle aynı ve Birleşik Krallık (%0,2) ve Avusturya (%0,3) gibi birçok Avrupa Birliği ülkesinden daha düşüktür. 2001'de yayımlanan bir Birleşmiş Milletler raporuna göre ülkede HIV'in yayılımındaki ana etkenler, uyuşturucu kullanıcıları arası iğne paylaşımı ve kan bağışı ile ilgili sorunlar. Örneğin, 1990'lar boyunca Çin'in birçok kırsal bölgesinde yapılan hatalı kan toplama programları sonucunda yüksek sayıda insan HIV'le enfekte oldu.Cinsel yolla bulaşım katlanarak artıyor. Bu, UN raporunda 21. yüzyılın en savunmasız olarak görülen grupların hangileri olduğunu açığa vurmaktadır: "yaygın bilgi eksikliği, koruma beceri eksikliği, muazzam oranda içsel işçi göçü, temel sosyal olanaklardan yoksun azınlık toplulukları, göreli yoksulluk, gençlik ve cinsiyet eşitsizliği." Çin kadar büyük bir ülkede ciddi bir salgın, hem Çin hem de dünya ekonomilerini önemli ölçüde etkileyebilir. Hükûmetin HIV/AIDS'e karşı gösterdiği temel tepki önleyici müdahaledir.Şubat 2009'da yayımlanan resmi bir rapor, 2008'de HIV/AIDS'in bulaşıcı hastalıklar arasında ilk kez Çin'deki önde gelen ölüm nedenini oluşturduğunu belirtti. 2008'in ilk dokuz ayı boyunca neredeyse 7.000 kişi bozukluktan dolayı öldü.
Çin'de Hristiyanlık

Çin'de Hristiyanlık ilk kez 7. yüzyılda Tang Hanedanı döneminde meydana çıktı, ancak 16. yüzyılda Cizvit misyonerler tarafından Çin halkına tekrar tanıtılmasına kadar Çin'de kökleşmedi. Günümüz Çin'deki Hristiyan nüfus Katolik, Protestan, Evanjelikal ve az sayıda Ortodoks Hristiyandan oluşur. Hristiyanlığın Çin'deki tarihi Taoizm, Mahayana Budizmi ya da Konfüçyüsçülük kadar uzun olmazsa da en az 7. yüzyıldan beri Çin'de vardır ve son 200 yıl içerisinde çok etkili bir rol oynamıştır. 1970'lerin sonlarında uygulanan ekonomik açılma sırasında dine ilişkin faaliyetlere uygulanan kısıtlamaların hafifletilmesinden beri Çin'deki Hristiyanların sayısı büyük oranda artmıştır; 1949 yılı öncesinde yaklaşık dört milyon Hristiyan vardı (üç milyonu Katolik, bir milyonu ise Protestan).Çinli Hristiyanlar hakkında doğru verilere erişmek zordur. Ülke içerisinde en son yapılan araştırmalara göre, Çin'de günümüzde yaklaşık 31 milyon Hristiyan bulunmaktadır. Buna rağmen, bazı uluslararası Hristiyan örgütleri bu sayıdan onmilyonlarca daha fazla Hristiyanın olduğunu, ancak bu Hristiyanların kendilerini kamu ortamda Hristiyan olarak tanımlamamaya tercih ettiklerini iddia etmektedir. Çin'de dinî faaliyetler hükûmet makamları tarafından yine sık denetilmeye devam etmektedir. 18 yaşı üzerindeki Çinlilere ancak hükûmet tarafından resmen onaylanmış Hristiyan gruplara üye olmalarına izin verilmektedir; yasal olarak onaylanan bu gruplar, hepsi Üç Benlik Yurtseverliği Hareketi, Çin Hristiyan Konseyi veya Çin Yurtsever Katolik Derneği'ne bağlıdır. Buna rağmen, birçok Hristiyan gayriresmî ağların veya kayıt dışı cemaatların çerçevesinde faaliyette bulunmaktadır; bu tür ağlar ve cemaatler "ev kilisesi" veya "yeraltı kilise" olarak bilinir ve 1950'lerde birçok Çinli Protestan ve Katoliğin sözde kendi inançlarını temsil etmek için kurulmuş devlet yapılarını reddetmeye başladıkları zaman ortaya çıkmaya başladı. Bu tür grupların üyeleri bazı araştırmacılarca Çinli Hristiyanların "sessiz çoğunluğu"nu temsil ettikleri ve birçok farklı teolojik geleneğe ait oldukları ileri sürülmektedir.
Çin'de LGBT hakları

Çin Halk Cumhuriyetinde LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, transgender) bireyler, hukuki korumaya tabi değiller. Hemcins cinsel ilişkiler yasak olmasa da hemcins çiftlerin evlilik ya da medeni birliktelik seviyesinde tanınma hakları yoktur. LGBT bireylere yapılan ayrımcılığı yasaklayan kanunlar ya da politikalar mevcut değil, ancak trans bireyler cinsiyet değiştirme ameliyatı geçirdikten sonra yasal belgelerdeki resmi cinsiyetlerini değiştirebilirler.1997 yılında Ulusal Halk Kongresi, Çin Ceza Kanunu'nu değiştirirken hemcins cinsel ilişkilerini cezalayan holiganizm suçunu kanundan çıkardı. 2001'de ise Çin Tabipler Birliği'ne bağlı psikaytrlar, yeni "Çin ruhsal bozukluklar sınıflandırma ve tanı kriterleri" kataloğu geliştirirken eşcinselliği bir hastalık olarak tanımaya son verdiler. Bu iki olay, Çin anakarasında LGBT hakları alanında dönüm noktaları olarak kabul edilir.Son yıllardaki gelişmelere rağmen, LGBT örgüt üyeleri sıkça polis tarafından taciz edilmekte ya da keyfi olarak tutuklanmaktadır. Kamu güvenlik memurları, LGBT bireyler arası cinsel faaliyetleri LGBT bireyleri hedef olarak kullanmak için bir gerekçe olarak kullanmaktadır, örneğin sözde fuhuş faaliyetleri sebebiyle LGBT bireyleri tutuklamak. LGBT örgütleri, polis gasp ve şantajlarının yanı sıra dışarıdan LGBT bireylerin kimliklerinin açığa çıkarma tehditlerine uğramaktadır.Çin hükûmetinin LGBT bireylere dair üç nokta politikası (destekleme, teşvik etme, karşı çıkma) nedeniyle LGBT bireylerin yasal durumu oldukça belirsiz ve yeterli yasal korunmaya tabi değiller. Üstelik bazı yerel yönetimler, sözde "kamu düzen ve iyi ahlak" gerekçesiyle yerel düzeyde faaliyete geçen LGBT örgütlerinin sivil toplum örgütü olarak kaydedilmelerini reddetmiştir.Buna ek olarak, film ve televizyon dizileri gibi çeşitli medyalarda LGBT temaları, Basın, Yayın, Radyo, Film ve Televizyon Devlet İdaresi müdahelesi ya da medya otosansürü nedeniyle sansüre uğramış. Film ve televizyon, yayımcılık, İnternet idaresi ve ulusal okul sisteminde kullanılan ders kitaplarında LGBT topululuğu kamu gözünde sürekli lekelenmekte, LGBT içerikleri de sürekli sansür edilmektedir.Ekonomik açılma sonrasındaki dönemde Kuzeydoğu Çin'deki Dalian şehrinde yaşayan eşcinsel ve biseksüel erkekler hakkında bir antropolojik çalışma.(2012) ve  (2016). Çinli LGBT bireylerin anneleri ve babaları hakkında; 'nun yönettiği belgesel film serisi. (Çince ve İngilizce altyazılı).
Çin'de bilim ve teknoloji tarihi

Eski Çinli bilim adamları ve mühendislik, doğa bilimleri, tıp, askeri teknoloji, matematik, jeoloji ve astronomi dahil olmak üzere çeşitli bilimsel disiplinlerde önemli bilimsel yenilikler, bulgular ve teknolojik ilerlemeler kaydetti.En erken icatlar arasında abaküs, "güneş saati" ve Kongming fenerleri (Çin feneri) vardı. Pusula, barut, kağıt imalatı ve matbaa ("Dört Büyük Buluş") gibi Avrupa'ya 1000 yıl sonra geçecek icatlar ilk Çin'de ortaya çıktı. Özellikle Tang Hanedanı (MS 618-906) büyük bir yenilik dönemiydi. Çing Hanedanı döneminde Batı ve Çin keşifleri arasında büyük bir takas gerçekleşti.Çindeki Cizvit misyonerleri 16. ve 17. yüzyıllarda Çin'deki bilim ve teknolojiyi Avrupa'ya tanıttı. 19. ve 20. yüzyıllarda bu sefer Batı teknolojisinin tanıtılması Çin'in modernizasyonunda önemli bir faktördü. Çin'de bilim tarihinde yapılan Batılı çalışmaların çoğu Joseph Needham tarafından yapıldı.
Çin'de enerji

Çin'de enerji veya Çin'in enerji politikası, Çin hükümetinin enerjiye ve enerji kaynaklarına dair tasarladığı politikadır. Ekonominin büyümesini sürdürebilmek için yeterli enerji desteğinin mevcut bulundurmak, Çin hükûmeti için 1949'ten bu yana çekirdek endişe oluşturmuştur. Hollanda merkezli bir araştırma ajansına göre Çin, dünyanın en büyük sera gazı yayıcısıdır. Buna rağmen Çin'deki kişi başı salınımlar, gelişmiş ülkelerden yine çok daha düşüktür. Ek olarak Çin, dünyanın en büyük yenilenebilir enerji üreticisidir.2010 ile 2015 arasında Çin, GSYİH birimi başına enerji tüketimini %18 oranında, GSYİH birimi başına CO2 salınımlarını ise %20 oranında düşürdü.
Çin'de eğitim

Çin'de eğitim, Çin Eğitim Bakanlığı'nın işlettiği bir devlet eğitim sistemidir. Tüm vatandaşların en az dokuz sene okul eğitimi görmesi şart. Hükûmetin finanse ettiği bu dokuz senelik zorunlu eğitim; altı ya da yedi yaşında başlayan altı senelik ilköğretim (小学) ve 12 ile 15 yaşları arasında üç senelik ortaokul (初中) eğitiminden ibaret; ancak bazı eyaletlerde beş senelik ilkokul ve dört senelik ortaokul var. Ortaokul sonrası ise Çinli öğrenciler üç senelik lise (高中) eğitimi görür.Eğitim Bakanlığı verilerine göre ilkokul katılım oranı %99, hem ilkokul hem de ortaokula katılımın oranı ise %80. 1985'te hükûmet, vergi kaynaklı yüksek eğitimi kaldırdı, böylece üniversiteye başvuranlara akademik yeteneğe dayalı olarak burs için yarışma zorunluluğu uygulandı. 1980'lerin başlarında hükûmet, ilk özel okulun açılmasına izin verdi. Üstelik 1995 ile 2005 yılları arasında lisans öğrencileri ve doktora derecesi sahiplerinin sayısı beş kat arttı.2003'te Çin'de 1.552 tane yükseköğretim kuruluşu (kolejler ve üniversiteler), 725.000 profesör ve 11 milyon üniversite öğrencisi vardı (bkz: Çin'deki üniversiteler listesi). Pekin Üniversitesi ile Tsinghua Üniversitesi dahil olmak üzere 100'den fazla Ulusal Anahtar Üniversite (国家重点大学) mevcuttur. 2006 itibarıyla 1,5 milyon bilim ve mühendislik öğrencisi Çin üniversitelerinden mezun olmuştur. 2008 yılı itibarıyla Çin, 184.000 bin akademik makale yayımlamıştı.Çin, uluslararası öğrenciler için de popüler bir hedef noktası olmuştur. 2013 itibarıyla Çin, uluslararası öğrenciler için Asya'daki en popüler ülke, dünya çapında ise en popüler üçüncü ülkedir.Akademik Dereceler Kanunu, Zorunlu Eğitim Kanunu, Öğretmenler Kanunu, Eğitim Kanunu, Mesleki Eğitim Kanunu ve Yüksekeğitim Kanunu; Çin'deki eğitim sistemini düzenleyen yasaların arasındadır.Şanghay ile Hong Kong'un Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programı kapsamındaki en yüksek puan kazanan yerlerin arasında olmasıyla beraber Çin'in eğitim sistemi, titizliği ve sınav hazırlığına fazla odaklanması konularında eleştirilmiştir.
Çin'de gıda güvenliği

Çin Halk Cumhuriyeti'nde gıda güvenliği, tarımla ilgili artan bir sorundur. Ülkenin başlıca ürünleri pirinç, mısır, buğday, soya, pamuk ve elmayla diğer meyveler ve sebzeler. Başlıca hayvan ürünleri ise domuz eti, sığır eti, mandıra ürünleri ve yumurta. Çin hükûmeti, tarımsal üretimin yanı sıra gıda ambalajı üretimi, konteynerler, kimyasal katkı madde kullanımı, ilaç üretimi ve iş yönetmenliğini denetlemektedir. Son yıllarda Çin hükûmeti, 2003'te Çin Devlet Gıda ve İlaç İdaresi'nin kurulmasıyla mevcut olan gıda güvenliği düzenlemelerini pekiştirmekte çaba göstermiştir; ayrıca özellikle oluk yağı ya da 2008 süt skandalı gibi çok sayıda gıda skandalının sonrasında memurlar, gıda güvenliği ile ilgili sorunları çözmek için gittikçe artan kamu ve uluslararası baskı altındadır. Bununla ilgili Çin Başbakan Yardımcısı Li Keqiang, Pekin'deki bir danıştay toplantısında "Gıda esastır ve önemli öncelik olmalıdır. Gıda güvenliği, insanların yaşamları, sağlık ve ekonomik kalkınma ve sosyal uyum ile yakından ilişkilidir" dedi.
Çin'de internet

Çin'in küresel siber uzaya ilk adımı, 20 Eylül 1987 tarihinde Almanya'daki Karlsruhe Üniversitesi işbirliğiyle kurulan bir geçit yoluyla gönderilen bir e-postayla atıldı. E-postada "Çin Seddi'nden geçerek, Dünya'nın tüm köşelerine ulaşabiliriz" () metni yer aldı. 1994 yılında ise Çin hükûmeti, ülkede TCP/IP'ye dayalı İnternet bağlantısının kuruluşuna izin verdi.2008'de Çin, İnternet'teki en büyük kullanıcı nüfusu oluşturdu. 2016 itibarıyla Çin nüfusunun yaklaşık %50'sinin İnternet bağlantısı vardı.
Çin'de intihar

Çin'de intiharın kültürel uygulama olarak uzun geçmişi vardır. Qu Yuan'ın intiharı vatansever bir eylem olarak kabul edilir ve bunun anılması, yaygın olarak Ejderha Teknesi Festivali'nin temeli olarak düşünülür. Günümüz Çin'de intihar üzerinde çalışmalar, resmi istatistiklerin bazen büyük oranda bağımsız araştırmaların sonuçlarına göre farklılık göstermesine sebep olan siyasi kaygılar nedeniyle oldukça karmaşık bir sorundur. Genel olarak Çin'in komşu ülkeleri Güney Kore ile Japonya'dan daha düşük intihar oranı var. Çin'de bu uygulama ayrıca daha çok kadınların arasında ve en çok Yangtze Havzası'nda yaygındır.İstatistikler oldukça tartışmalıdır, zira bağımsız araştırmaların oluşturduğu tahminler, ülke hükûmetinin resmi istatistiklerinden büyük oranda sapmaktadır. 1999'da toplanan verilere dayanarak, hükûmet 100.000 kişi başına 13,9'luk genel bir oranı tahmin etti; bu diğer Doğu Asya ülkelerindeki toplam orandan çok daha düşük: Japonya (18,5) ve Güney Kore (28,9).En son hükûmet verileri, diğer kuruluşların ettiği tahminlerine daha fazla uymaktadır. Hastalık Kontrol ve Korunma Merkezi'nin 2011 yılında yayımladığı rapora göre Çin'in intihar oranı her 100.000 kişi başına 22,23; böylece kişi başına en yüksek intihar oranlarına sahip ülkelerin arasındadır. 2009 ile 2011 yılları arasında Çin'deki tüm intiharların %44'ü, 65 yaşı üzeri bireyler tarafından edildi ve %79'u kırsal bölgelerde yaşayanlar tarafından edildi. Buna rağmen, Hong Kong Üniversitesi'ne bağlı İntihar Araştırma ve Önleme Merkezi'nin 2014 yılında yaptığı bir araştırma, Çin'deki intihar oranının büyük oranda düştüğü ve en düşük seviyelerine ulaştığını ileri sürdü. Her 100.000 kişiden birinde ortalama 9.8 kişi oranı, 2009'dan 2011'e kadar %58'lik bir düşüş ile intihar sonucu öldü. Bu oran büyük ölçüde kırsal alanlardan göçün ve orta sınıfın kentleşmesinin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Bu araştırmanın yardımcı yazarlarından biri ve Hong Kong Üniversitesi profesörü Paul Yip, "hiçbir ülke intihar oranlarında bu kadar hızlı bir düşüşü elde etmemiştir" diye söyledi.Her sene Çin'de kadınlar, erkeklerden daha fazla sayıda intihar etmektedir; Çin, Bangladeş haricinde bu durumun söz konusu olduğu tek ülkedir. Resmî hükûmet istatistiklerine göre 1999'da intihar oranı, her 100.000 kişi başına erkekler için 13,0 idi, kadınlar için ise 14,8. Bu dünyanın en yüksek kadın intihar oranlarından biridir.2008 yılında yapılan bir araştırmaya göre; kadın intiharları, erkek intihar oranından 3:1 oranında daha fazla. Kırsal alanlarda intiharlar, kentlerdeki intiharlardan 3:1 oranında daha fazla. Genç yetişkinler ve daha yaşlı yetişkinlerin arasında yer alan intiharlarda bir artış gözlemlenmiştir. Küresel ortalamanın iki ya da üç katı kadar yüksek bir ulusal intihar oranı ortaya çıkmaktadır. İntihar mağdurlarının arasında ayrıca düşük psikiyatrik hastalık oranı (özellikle klinik depresyon) var. "Culture, Medicine and Psychiatry" yayınına göre, Çin'de her sene 300.000'den fazla intihar yer almaktadır; Çin böylece tüm dünyadaki intiharların %30'dan fazlasını oluşturmaktadır. Yangtze Havzası'ndaki intihar oranı, %40 oranında Çin'in diğer bölgelerinden daha yüksektir.
Çin'de ipek endüstrisi

Çin, dünyanın en büyük ve en eski ipek üreticisidir. Çin ipeğinin büyük çoğunluğu dut ipek böceklerinden ( Bombyx mori ) gelmektedir. Yaşantılarındaki larva aşamasında böcekler, dut ağaçlarının yapraklarıyla beslenir. Çin'de dut dışı ipekböceği kozası üretimi, öncelikle Çin Tussah güvesinden gelir ( Antheraea spp. ). Bu güve tipik olarak ağaçlarla (örneğin meşeler) beslenir ve larvaları, dut ipekböceklerine göre daha kaba, daha düz, daha sarı lifler döndürür.2005 yılında Çin, küresel ham ipek üretiminin yüzde 74'ünü ve dünya ihracat pazarının yüzde 90'ını kontrol altında tutuyordu.Yerel yönetimler, Çin'de üretilen ipeğin hem kalitesini hem de miktarını yükseltecek en yeni yüksek teknolojili ve kaliteli ipek üretim makineleri ile yeni tesisler kurmaya devam ediyor. Yeni tesislerinin üretim ve dağıtım kabiliyetini artırmasıyla önemli gelir artışları sağlayacağı tahmin edilmektedir.Bir dizi maddi öncelikli yararı vardır. Bu devlet teşvikleri, arazi politikası muafiyetleri, vergi indirimleri, proje önceliklendirme (başvuruların incelenmesi ve onaylanmasında öncelik) ve Enerji indirimleri (onay alındığında, şirket su, elektrik, gaz vb. ile ilgili ücretlerde indirim alabilir) gibi teşvikleri içerir. ). Çin ipeği, bugün de en çok sadece Çin'de satılıyor.Çin'in Doğu kıyısından farklı olarak, ipek endüstrisi ipeğin yeniden işlenmesine daha fazla ağırlık veriyor, Batı bölgeleri doğal hava ve toprak koşullarından dolayı, çoğunlukla Chongqing ve Yunnan bölgelerinde daha çok ham ipek üretimine odaklanıyor. Ayrıca doğu kıyısında arazi maliyeti ve insan gücü maliyeti arttıkça, işler batı kanadına yönleniyor. Hükümetin ayrıcalıklı politikalarıyla, Chongqing'in ipek endüstrisi bazı önemli gelişmeler gördü. MÖ 400 civarında İpek Yolu yolları boyunca ipek ihraç edildiği düşünülmektedir.Yabancı yatırım ipek endüstrisinin gelişmesine yardımcı oldu. Yabancı yatırım, yerel ipek şirketlerinin yapısını optimize etti ve yeni teknoloji getirdi.
Çin'de konuşulan diller

Ethnologue verilerine göre Çinde toplam 298 yaşayan dil konuşulmaktadır. Bu dillerin birçoğu, Çin'deki tanınmış etnik gruplar tarafından konuşulur. Çin'deki en yaygın dil yedi ana lehçe grubuna bölünür ve Hanyu () olarak bilinir. Çin'de bu dille ilgili çalışmalar, kendine özgü bir akademik disiplin olarak düşünülmektedir. Hanyu kapsamına giren lehçe grupları, birbirinden hem morfolojik hem de fonetik açıdan o kadar çok farklılık gösterir ki farklı bölgelerde konuşulan lehçeler karşılıklı olarak anlaşılmaz. Çince, Moğolca, Tibetçe, Uygurca ve Zhuangca, Çin'de en çok öğrenilen ve hükûmetten en çok destek gören dillerdir.Mandarinin bir değişkesi olan Standart Çince (Çin'de Putonghua olarak bilinir), Çin anakarasındaki resmî dil olup Mandarinin konuşulduğu bölgelerde ve daha az oranda da anakaranın diğer bölgelerinde bir lingua franca olarak işlev göstermektedir. Çin'deki özerk bölgelerin kendi ek resmî dilleri vardır. Örneğin, Tibet Özerk Bölgesi'nde Tibetçe, İç Moğolistan'da ise Moğolca resmî dil olarak geçer. Anakaradaki dillerle ilgili kanunlar Hong Kong ya da Makao'da geçerli değildir; bu bölgelerin anakaradan farklı olan resmî dilleri vardır (Kantonca, İngilizce ve Portekizce).Çin-Tibet dil ailesi - Hanlar ve Tibetliler dâhil olmak üzere 19 resmî etnik grup tarafından konuşulur.Tay-Kaday dil ailesi - Zhuang, Buyei, Dai, Dong ve Li halkları tarafından konuşulan çeşitli diller; 9 resmî etnik grup.
Çin'de medya

Çin'de medya, başlıca olarak televizyon, gazeteler, radyo ve dergilerden oluşur. 2000'den beri İnternet de önemli bir medya iletişim aracı olarak gelişmiş ve Çin hükûmetinin gözetiminde tutuluyor.Çin'in 1949 yılındaki kuruluşundan 1980'lere kadar Çin anakarasındaki neredeyse tüm medya organları devlet tarafından işletilirdi. Bağımsız medya kuruluşları ancak ekonomik reformların başlangıcıyla piyasaya çıkmaya başladı, fakat buna rağmen Xinhua, Çin Merkez Televizyonu ve Halkın Günlüğü gibi devlet tarafından işletilen medya kuruluşları yine büyük oranda pazar payını tutmaya devam etmektedir. Basın ve Yayın Genel Müdürlüğü ve Basın, Yayın, Radyo, Film ve Televizyon Devlet İdaresi gibi düzenleyici kuruluşlar, hükûmetin tabu olarak algıladığı konularda sıkı düzenlemeler uygulamaktadır; (bunlarla sınırlı olmamak üzere) örneğin Komünist Parti'nin meşruiyeti, Tibet ve Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde uygulanan hükûmet politikaları, pornografi ve Dalai Lama ile Falun Gong gibi yasaklanmış dinî konular.Bununla birlikte, oldukça sıkı hükûmet denetimine rağmen rekabetin büyümesi, içeriklerin çeşitlendirilmesi ve araştırmacı raporlamanın artmasıyla Çin Anakarası'ndaki medyalar gittikçe ticarileşmiş bir pazar haline gelmiştir. Spor ya da finans gibi alanlar ve gittikçe daha kazançlı olan eğlence sektörü hepsi oldukça az oranda hükûmet düzenlemesine tabidir. Medya kontrolleri 1980'lerde Deng Şiaoping döneminde en gevşek halindeydi, ancak 1989 Tiananmen Meydanı Olayları sonrasında bunlar sıkılaştırıldı. 1990'ların son yıllarında Jiang Zemin altında bunlar tekrar gevşedi, fakat İnternet'in etkisinin çoğalması ve bunun muhalefeti teşvik etme potansiyeli nedeniyle Hu Cintao hükûmeti altında kontroller yine sıkılaştırıldı. Sınır Tanımayan Gazeteciler örgütü, her sene yayımladığı Basın Özgürlüğü Endeksi'nde medya özgürlükleri konusunda Çin'i sürekli çok düşük sıralara koyar ve Çin'in "İnternet'i baskı altında tutmakta dünya lideri olma" ayrıcalığına sahip olduğunu ileri sürer. 2010 sıralamasında Çin, 178 ülke arasında 168. sıradaydı.
Çin'de propaganda

Çin Halk Cumhuriyeti'nde propaganda (Basitleştirilmiş Çin yazısı: 中华人民共和国宣传活动; Geleneksel Çin yazısı: 中華人民共和國宣傳活動; pinyin: Zhōnghuá rénmín gònghéguó xuānchuán huódòng), Çin Komünist Partisi tarafından kendi lehine kullanılan propaganda. Ülke içinde basın özgürlüğünü sansürlemek ve hükûmet lehine yapılan haberleri artırmak bu propagandanın kapsamında gerçekleştirilir. Yaygın Çince terim xuānchuán (宣传), "yayma", "propaganda" ve "tanıtım" anlamlarına gelmektedir.
Çin'de resmî olarak tanınmayan etnik gruplar

Çin'de resmî olarak tanınmayan birçok etnik grup () vardır. Bu gruplar kolektif olarak 730.000'den fazla kişiden ibaret. Bütün bu gruplar tek bir grup olarak sayılsa, nüfus açısından Çin'deki en büyük 20. grubunu oluştururlardı. Bazı araştırmacılar, Çin'de ikamet eden 200'den fazla etnik grubun var olduğunu savunur. Ayrıca resmî olarak tanınan gruplarla aynı kategoriye sınıflandırılmış daha küçük, farklı etnik gruplar vardır. Sincan Huileri ile Fujian Huileri, ikisi de İslam dinine mensup olmaları haricinde hem coğrafi hem de kültürel açıdan farklılar. Han Çinlileri de Dünya'nın en büyük etnik grubu olup, aralarında büyük oranda çeşitlilik mevcuttur; ör. Kansu eyaletindeki Hanların asimile olmuş Tangut medeniyetinden genetik özelliklere sahip oldukları düşünülmektedir. Hainan Adası yerlileri olmalarına ve herhangi bir Çin dili konuşmamalarına rağmen ada başkentine yakınlarındaki Limgao (Ong Be) halkı (Hainan nüfusunun %8'i) Han Çinlileri olarak sınıflandırılır.Resmî olarak tanınan 56 etnik grup listesindeki gruplarla aynı kategoriye sınıflandırılmış etnik gruplar:
Çin'de spor

Çin'de spor uzun zamandır dövüş sanatları ile özdeşleştirilmiştir. Günümüzde Çin'de birçok çeşitli rekabetçi spor mevcuttur. Geleneksel Çin kültüründe fiziksel uygunluk önemli bir kişisel özellik olarak algılanır. Çin'de her dört sene "Millî Oyunlar" olarak bilinen ve Olimpiyat Oyunları'na benzeyen çok sporlu etkinlik yer almaktadır.Çin Basketbol Birliği verilerine göre Asya'da 300 milyon etkin basketbol oyuncusu vardır. Çin'in dışında yer alan bir spor etkinliğini izleyen en yüksek izleyici sayısı, 100-200 milyon Çinlinin canlı olarak izlediği, Yao Ming ile Yi Jianlian'ın birbirine karşı oynadığı maçtır. Çin sınırları içerisinde yer alan tek bir spor etkinliği için en yüksek izleyici sayısı ise Guanco kentindeki Tianhe Stadyumu'nda yer alan bir futbol maçıydı.Pekin'de yer alan 2008 Yaz Olimpiyatları'nda en fazla altın madalya kazanan ülke Çin oldu. Çin ayrıca Nankin kentinde 2014 Yaz Gençlik Olimpiyatları'na ev sahipliği yaptı.
Çin'de tarım

Çinde tarım, 300 milyondan fazla çiftçiye iş veren oldukça önemli bir sektör. Özellikle tahılların üretimiyle Çin, çiftlik üretiminde dünya çapında birinci sırada yer almaktadır. Çin'deki tarım sektörü kapsamında üretilen başlıca ürünler pirinç, buğday, patates, sorgum, yer fıstığı, çay, darı, arpa, pamuk, yağlı tohum, domuz eti ve balık. Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü tahminlerine göre tarım sektörü, ülkenin gayri safi yurt içi hasılasının %15'ini oluşturur ve toplam iş gücünün %40'ını temsil eder.Çiftlikler halihazırda otuz yıla kadar uzanabilen kiralik anlaşmalarıyla çiftçilere kiralayan köy topluluklarına aittir. Bu yarı-özelleştirmeye hem üretkenlikte hem de üretimde bir patlama eşlik etmiştir.Çin tarımı yetiştirilebilir alanlardan yoksunluk çekiyor. Buna ek olarak, dünya nüfusunun %22'sini beslemesi gerektiğine rağmen, dünyanın ekilebilir arazisinin sadece yüzde onuna sahiptir. Ayrıca artan kentleşme, çevre kirliliği ve çölleşme nedeniyle ekilebilir alanın yılda yaklaşık 2.500 km azaldığı tahmin edilmektedir. Buna rağmen, 1990 ile 2003 yılları arasında tarımsal üretim %90 oranında arttı.
Çin'de yoksulluk

Son onyıllardaki ekonomik büyüme nedeniyle kentsel yoksulluk büyük oranda ortadan kaldırılmıştır, ancak günümüz Çinde yoksulluk kırsal alanlarda daha yoğundur. Son otuz yıldır Çin'de yoksulluğun azaltılmasındaki dramatik ilerleme çok iyi bilinmektedir. Dünya Bankası'na göre bu dönem boyunca 500 milyon insan aşırı yoksulluktan kurtarılmıştır; 2011 satın alma fiyatı paritesi oranı çerçevesinde günde 1,90 Amerikan doları ya da bundan daha az parayla geçinen insanların yüzde oranını ölçerek 1981 ile 2012 yılları arasında yoksulluk oranı %88'den %6,5'e düşmüştür.1970'lerin sonlarında geniş kapsamlı ekonomik reformların uygulanmasından beri yer almış olan ekonomik büyüme, kişi başına gelirde gözle görülür büyük bir artışa neden oldu ve bu, dünyanın başka yerlerinden daha fazla insanı yoksulluktan kurtarılmasına yardımcı olmuştur. 1990 ile 2000 yılları arasında kişi başına gelir oranı 200 ABD dolarından 1000 ABD dolarına yükseldi. 2000 ile 2010 yılları ise 1000 ABD dolarından 5000 ABD dolarından çıkıp Çin, orta gelirli ülkelerin arasına girmiş oldu. 1990 ile 2005 yılları arasında Çin'deki ilerleme, küresel yoksulluktaki azaltmalarının dörtte üçünü oluşturdu ve dünyanın Birleşmiş Milletler Binyıl Kalkınma Hedefleri'nin arasındaki yoksulluğu yarıya indirme hedefine ulaşabilmesinde büyük bir faktördü. Bu başarı; uzun bir ekonomik büyüme sürecine dayanan hızlı genişleyen bir işgücü piyasasının; kentsel sübvansiyon gibi bir dizi devlet transferinin; ve bir kırsal emeklilik sisteminin uygulanmasının bir kombinasyonu ile sağlandı. Gallup şirketinin gerçekleştirdiği bağımsız çalışmalar, Çin'deki yoksulluk oranının 2007 ile 2012 yılları arası %26'dan %7'ye indiğini gösterir. Dünya Bankası tahminlerince ise uluslararası yoksulluk sınırının altında yaşayanların 2014'te %4,1'e düştüğünü gösterir.Tüm bunlara rağmen, gelir farklılıkları eş zamanlı olarak artmıştır. Gelir eşitsizliğinin artışı en çok deniz kıyısındaki kentsel, kıyısal alanlar ile kırsal iç bölgelerdeki yaşam standartları arasındaki farklara bakarak gözlemlenebilir. Sağlık ve eğitim çıktılarında da eşitsizlik artmış, ve etnik azınlıkların eşitsiz çıktıların olması daha fazla dikkat çekmiştir. Durumu hafifletmek için Çin hükûmeti; kentsel göçü teşvik etmenin yanı sıra kendi politikalarını fakir alanlarda ve fakir aileler için eğitim, sağlık ve ulaşım altyapısını daha fazla finanse etme yönünde değiştirmiştir. Buna ek olarak, hükûmet, toplumsal farklılıkların azaltılmasına yardımcı olmak için ekonomiyi, yatırım ve ihracattan yerel tüketime ve kamu hizmetlerine doğru yeniden dengelemeye çalışıyor. Yoksulların yoksul bölgelerden daha gelişmiş kentsel alanlara taşınması da kırsal yoksulluğun üstesinden gelmek için bütüncül planın bir parçası olarak uygulanmaktadır.
Çin'de yolsuzluk

1949 sonrası Çin'de yolsuzluk; Çin'deki iktidar partisi olan Çin Komünist Partisi (ÇKP)'nin örgütsel yapısından oluşan sorunlarla ilişkilidir. Bu fenomen, Çin Komünist Partisi'nin politikaları, kuruluşları, normları ve Mao sonrası dönemde Deng Şiaoping tarafından başlatılan ekonomik liberalleşme reformlarının oluşturduğu ortam değişikliğine uyum gösterme başarısızlığı gibi unsurlar içerir. Eski Doğu Bloku ülkeleri ya da Orta Asya gibi ekonomik reformların uygulandığı diğer sosyalist ekonomilerde olduğu gibi, Çin de reformların uygulanmasının ardından artan seviyede yolsuzluğa maruz kalmıştır.Çin'de kadro yolsuzluğu; Kasım 2012'de düzenlenen 18. Ulusal Kongre'nin ardından Komünist Parti Genel Sekreteri Şi Cinping'in yolsuzluk karşıtı kampanyasını ilan etmesiyle büyük oranda medya ilgisi çekmiştir. Bu rüşvet karşıtı kampanyanın yüksek profilliliğine rağmen Çin, 2014 yılında Uluslararası Şeffaflık Örgütü'nün hazırladığı Yolsuzluk Algısı Endeksi'nde 100. sırada yer aldı; bu, Çin'in 2013'te tuttuğu 80. sıradan 20 sıra daha düşüktür. 2016 Uluslararası Şeffaflık Örgütü Yolsuzluk Algısı Endeksi sonuçlarına göre Çin, 176 ülkenin arasında 79. sıradadır. Böylece Cezayir ve Surinam ile aynı sırada ve Ermenistan, Kolombiya, Mısır, Gabon, Liberya, Panama, Bolivya, Meksika, Moldova ve Nijer ile karşılaştırılabilen sıradadır. Çin, komşu ülkeleri Myanmar, Vietnam, Laos, Kuzey Kore, Rusya, Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan, Afganistan, Pakistan ve Nepal'dan daha yüksek sırada olmakla beraber Avustralya, Yeni Zelanda, Singapur, Hindistan, Bhutan, Makao, Hong Kong ve Moğolistan gibi diğer Asya-Pasifik topraklarından daha düşük sıradadır. Rüşvet, zimmet, arka kapı anlaşmaları, nepotizm, himaye ve istatistiklerin tahrifatı; Çin'deki yolsuzluk vesilelerinin arasındadır.1980'lerin son yıllarından beri Çin anakarasında yapılan kamu anketler, yolsuzluğun kamu arasındaki en büyük endişe konuların arasında olduğunu göstermiştir. City University of New York Siyaset Bilimi Doç. Dr. Yan Sun'a göre demokrasiden çok, 1989 Tiananmen Meydanı Olayları'nı tetikleyen sosyal memnuniyetsizliğin kökenindeki esas unsur yolsuzluktur. Yolsuzluk; ÇKP'nin meşruluğunu zayıflatır, ekonomik eşitsizliği arttırır, sosyal ortamı zayıflatır ve toplumsal huzursuzluğu uyandırır.Bu dönemden beri ekonomik özgürlüğün giderek artmasıyla yolsuzluk, sönmekten çok, kendi karakteri ve kapsamında daha sabit ve daha ağır bir hal almıştır. İş anlaşmaları çoğunlukla yolsuzluk pratiklerine katılımla yer alır. 1980'lerdeki yaygın görüşlerin tam aksine günümüzde, dürüst ÇKP memurlarından daha fazla dürüst olmayan ÇKP memurlarının var olduğu görüş oldukça yaygındır. Çin uzmanı Minxin Pei, yaygın yolsuzluğu kontrol altına almakta başarısızlığın, Çin'in gelecek ekonomik ve siyasi istikrarı için en ciddi tehditlerin arasında olduğunu ileri sürer. Rüşvet, retrokomisyon, hırsızlık ve kamu fonların yanlış harcanması; GSYİH'nin en az yüzde üçüne mal oluyor. OECD üyesi olmamasına rağmen Çin, OECD Uluslararası Ticari İşlemlerde Rüşvet Çalışma Grubu'na gözlemci olarak katılmıştır (ayrıca bkz: OECD Rüşvetle Mücadele Sözleşmesi).
Çin'de yüksek hızlı demiryolu

Çin'de yüksek hızlı demiryolu (YHD), 2020'nin sonunda toplam 37.900 km'lik uzunluğuyla dünyanın en uzun yüksek hızlı demiryolu ağıdır ve en yaygın şekilde kullanılmaktadır. YHD ağı, tasarım hızı 200–350 km/sa (120–220 mph) olan yeni inşa edilmiş demiryolu hatlarını kapsar. Çin'in YHD'si, dünyanın toplam yüksek hızlı demiryolu ağlarının üçte ikisini oluşturur. Hemen hemen tüm YHD trenleri, rayları ve hizmetleri China Railway Corporation'a aittir ve China Railway High-speed (CRH) markası altında işletilmektedir.Yüksek hızlı demiryolu 2000'li yılların ortalarından itibaren Çin'de hızla gelişmiştir. CRH Nisan 2007'de tanıtıldı ve Ağustos 2008'de açılan Pekin-Tianjin şehirlerarası demiryolu ilk yolcuya özel YHT hattıdır. Şu anda YHT tüm il düzeyinde idari bölümler ve Hong Kong SAR'a kadar uzanmaktadır, YHT inşa patlaması, 2035 yılında 'a ulaşacak YHT ağı ile devam ediyor.Çin'deki önemli YHT hatları arasında  ile dünyanın en uzun YHT hattı olan Beijing-Guangzhou yüksek hızlı demiryolu ve dünyanın en hızlı çalışan geleneksel tren hizmetlerine sahip Beijing-Shanghai yüksek hızlı demiryolu bulunmaktadır. Şanghay Maglev Treni,konvansiyonel olmayan ray üzerinde çalışan ve  azami hıza ulaşan dünyanın ilk yüksek hızlı ticari magnetic levitation ("maglev") hattıdır. 2020 yılında Çin,  hızında çalışan bir maglev prototip treni test etmeye başlamış ve 2025 yılında hizmete girmesini planlamıştır.Ekonomik olarak, özellikle Çin dışında, yüksek hızlı demiryolunun maliyeti, borcu ve karlılığı konusunda önce endişeler vardı. Bununla birlikte, bir Paulson Institute araştırması, yüksek hızlı demiryolunun Çin ekonomisi'ne net faydasının yaklaşık 378 milyar dolar ve yıllık yatırım getirisi'in %6 olduğunu tahmin etmişti. 2021 yılında, Çin'in devlet demiryolu şirketi, ray kilometresinin genişletilmesine odaklanmak yerine, yüksek hızlı demiryolu ağının üretkenliğini ve verimliliğini artırmayı amaçlayan reformlara öncelik verme sözü verdi.2019 yılında yapılan bir Dünya Bankası çalışması, Çin'in yüksek hızlı tren ağının ekonomik getiri oranının yüzde 8 olduğunu tahmin etmektedir ki bu oran Çin'de uzun vadeli büyük altyapı yatırımları için sermayenin fırsat maliyetinin oldukça üzerindedir. Çalışmada ayrıca seyahat sürelerinin kısalması, güvenliğin artması ve turizm, işgücü ve hareketliliğin daha iyi kolaylaştırılmasının yanı sıra bazı otomobil yolcularının otomobil kullanımından demiryoluna geçmesiyle karayolu tıkanıklığının, kazaların ve sera gazı emisyonlarının azaltılmasını içeren bir dizi fayda kaydedildi. Kurum ayrıca "farklı gelir düzeylerine sahip çok çeşitli yolcuların konforu, rahatlığı, güvenliği ve dakikliği nedeniyle YHT'yi tercih ettiğini" tespit etmiştir.
Çin'de zaman

Çin'in coğrafi açıdan beş farklı zaman dilimini kapsamasına rağmen ülkenin tümünde resmî olarak Eşgüdümlü Evrensel Zaman'ın 8 saat ilerisindeki UTC+08.00 zaman dilimi izlenir. Ülkede izlenen resmî ulusal standart zaman, ülke içerisinde Pekin Zamanı (), uluslararası olarak ise Çin Standart Zamanı (İngilizce: China Standard Time, CST) olarak bilinir. 1991 yılından beri yaz saati uygulaması uygulanmamıştır.Çin'in özel idarî bölgeleri kendi saat uygulama standartlarına sahip; bunlar Hong Kong Zamanı (香港時間) ve Makao Zamanı (澳門時間) olarak bilinir. Bunlar ancak 1992'den beri Pekin saatiyle eşit tutulmuştur.Buna ek olarak, 2005 yılında düzenlenen Ulusal Halk Kongresi'nde ve Çin Halk Siyasi Danışma Konferansı'nda Şensi, Siçuan ve Çongçing gibi batı eyaletlerinde UTC+07.00 zaman diliminin kullanılması önerilmiş, ancak günümüze kadar bu konuda herhangi bir oylama yer almamıştır.
Çin'de İslam

Çinde İslam, Çin toplumuyla sürekli etkileşimle vardır. Halihazırda Müslümanlar Çin'de büyük bir azınlık grubu oluşturmaktadır. Çin'deki Müslümanların çoğunu Huiler oluşturur, ancak Müslümanların en yoğun olduğu bölge, büyük bir Uygur nüfusuna sahip Sincan Uygur Özerk Bölgesi'dir. Ningksia, Gansu ve Çinghay bölgelerinde daha az yoğunlukta olsa da yine büyük Müslüman nüfusları vardır. Çeşitli kaynakların ileri sürdüğü tahminlerce Çin nüfusunun %1,5-4'ü arası İslam dinine mensuptur. Çin'in resmi olarak tanıdığı 56 halk arasında çoğunlukla Müslümanlardan oluşan 10 tane azınlık grubu var: Hui, Uygur, Kazak, Donşian, Kırgız, Özbek, Salar, Tacik, Bonan ve Tatar.(İngilizce) "Sounding Islam in China"; Çin'in farklı yerlerindeki Müslüman toplulukları ve kültürlerini seslerle araştıran etnografik çalışma ( ile Londra Üniversitesi, SOAS fonlamasıyla)
Çin'de İslamofobi

Çin'de İslamofobi, İslam ve Çin'deki Müslümanlar'a yönelik kaygı, korku ve düşmanlık duygularını ifade eden söylemler, davranışlar ve yapılar kümesini ifade eder.Çin'de Müslümanlara yönelik olumsuz görüş ve tutumlar yaygındır ve Çin'deki bazı Müslüman topluluklar ibadetlerini yerine getirme konusunda yasal kısıtlamalarla karşı karşıyadır. Gözaltı merkezleri ve toplama kamplarındaki Müslüman mahkumlar, zorla domuz eti yedirilmesi gibi İslamofobik uygulamalarla karşı karşıya kalmıştır.21. yüzyılda, Çin medyasında Müslümanlara ilişkin haberler genellikle olumsuzdur, ve Çin sosyal medyasında İslamofobik içerik yaygındır.
Çin'deki Dünya Mirasları

Çin'de 2016 yılı itibarı ile 50 adet Dünya Mirası bulunmaktadır. İlk olarak 1987'de Ming ve Qing Hanedanları İmparatorluk Sarayları, İlk Çin İmparatoru'nun Mozolesi, Mogao Mağaraları, Tai Dağı, Zhoukoudian Pekin Adamı Alanı ile Çin Seddi, son olarak 2016'da Shennongjia listeye dâhil edildi. Listedeki varlıklardan 35'i kültürel, 11'i doğal ve dördü karma alanlardır.1945'te kurulan Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü'nün (UNESCO) yasaları, bir yıl sonra 26 ülke tarafından kabul edildi. Çin, 1972'de imzalanan Dünya Kültürel ve Doğal Mirasının Korunmasına Dair Sözleşme'ye 12 Aralık 1985'te taraf oldu.
Çin'deki Koreliler

Koreliler, Çin Halk Cumhuriyeti Devleti'nin resmî olarak tanıdığı 56 etnik gruptan biridir. Çin vatandaşı olan bu etnik Koreliler Çincede Cháoxiǎnzú, Korecede ise Joseonjok ya da Chosŏnjok şeklinde anılırlar (; Geleneksel Çince ve ; ). 2010 Yılı Çin Ulusal Nüfus Sayımı'na göre tüm Çin çapında 1.830.929 Çin vatandaşı etnik Koreli var; bunlar en büyük yoğunlukla Kuzeydoğu Çin'deki Heilongjiang (327.806 kişi), Jilin (1.040.167 kişi), ve Liaoning (239.537 kişi) eyâletlerinde ikâmet ederler. Kuzeydoğu Çin'in haricindeki büyük şehirlerde de büyük etnik Koreli topluluklarına rastlanır.Yanbian Kore Özerk İli özellikle Çin Korelilerinin önemli bir merkezidir. Jilin Eyaleti'nin tüm Çin çapındaki en büyük etnik Koreli nüfusuna sahip olmasıyla beraber, 2010 yılı itibarıyla Yanbian'deki etnik Korelilerin sayısı 736.991'dir; böylece Jilin Korelilerinin neredeyse dörtte üçü bu tek ilin sınırları içerisinde yaşamaktadır.
Çin'deki Moğollar

Çin Moğolları (), Çin Halk Cumhuriyeti vatandaşları olan etnik Moğollardır. Çin Halk Cumhuriyeti hükûmetinin tanıdığı 55 etnik azınlıktan birini oluştururlar. Çin'de etnik Moğol olarak sınıflandırılmış aşağı yukarı 5,8 milyon kişi var. Bunlar başta İç Moğolistan, Kuzeydoğu Çin ve Sincan Uygur Özerk Bölgesi olmak üzere Çin'in çeşitli bölgelerinde yaşamaktadır. Çin'deki Moğol nüfusu, egemen Moğolistan devletininkinin iki katından daha fazladır.
Çin'deki Rus postaneleri

Çin'deki Rus postaneleri 1870 yılı başlarında Çin'in çeşitli şehirlerinde Rus İmparatorluğu'nun kurmuş olduğu postanelerin bir topluluğudur.İlk postaneler Pekin, Kalgan, Tiençin ve Ulan Batur'da (Moğolistan) olup, bunların hepsi Rusya'nın kontrolü altında olan topraklara yakın alanlardaydı. Kasım 1886 tarihinde Port Arthur ve Dairen ile birlikte ilave Şanghay, Yantai, Hankow postaneleri açıldı. İlave olarak birçok Rus Sahra postaneleri MAnçurya boyunca çalışmaktaydı ve orada sivil mektuplar kabul edilmekteydi. Sonuçta Çin Doğu Demiryolu büyük istasyonların çoğunda çalışan Rus postanelerine sahipti ve önemli şehirler demiryolu boyunca Harbin gibi kendi kasabalarında birçok Rus postanelerine sahipti. İlave olarak, seyyar postaneler trenlerde Çin Doğu Demiryolu boyunca çalışmaktaydı.Başlangıçta, postaneler düzenli Rus pullarını kullanıyordu, fakat 1899 tarihinde üzerlerine "KITAI" basılımı pulları aldılar. Bu basılım 1916 yılına kadar tüm pullarda yatay, dikey ve örgü kâğıtlarda uygulandı. Pul üzerine yapılan baskı siyah, mavi veya kırmızı, genelde pulun rengine uygun olabilecek renkte seçiliyordu. Bu tip pulların çoğu bugün yaygın şekilde elde edilebilir (bir US$ dan daha ucuz). Ençok şühpeli olan ise örgü kâğıt üzerine 14-kopek değerli mavi baskılı olanının varlığı sorgulanmakta.Bütün postaneler Çin para birimi Çin sentini paritede Rus parası kopek ile eş değerde olduğunu kabul etmekteydiler. Değerleme bire-birdi. Çin postaneleri 1920 yılında faaliyetlerine son verilerek kapatıldılar.
Çin'deki Ruslar

Etnik Ruslar (; ) ya da Çin Rusları, Çin Halk Cumhuriyeti Devleti'nin resmî olarak tanıdığı 56 etnik gruptan biridir. Çin'de yüzyıllardan beri Ruslar vardır ve bu Ruslar tipik olarak 17. yüzyıldan beri Çin'e yerleşmiş Rusların torunlarıdır. Çin'deki etnik Ruslar Çin vatandaşlığına sahiptir. Çin'deki birçok etnik Rus ayrıca Kozak torunudur.2010 Yılı Çin Ulusal Nüfus Sayımı'na göre Çin'de 15.393 Çin vatandaşı olan etnik Rus var; bunların büyük çoğunluğu Sincan Uygur Özerk Bölgesi (8.489 kişi) ve İç Moğolistan (4.673 kişi) bölgelerinde yaşar.Günümüz Harbin (Heilongjiang Eyaleti'nin merkezi) ve Şanghay şehirlerinde Çin vatandaşı olan etnik Rusların sayısının az olmasıyla beraber (Heilongjiang'da 312 kişi, Şanghay'da ise 209 kişi), Ruslar tarihî olarak bu şehirlerde büyük bir varlık teşkil etmiştir. Harbin'in Rus tarihi, şehir merkezindeki Rus mimarisi örneklerinin çokluğundan gözlemlenebilir (örneğin, ). Şanghay ise 1920'ler ve 1930'lar boyunca yeni kurulmuş Sovyetler Birliği'nden kaçan neredeyse 20.000 Beyaz göçmen için bir sığanak teşkil etti.Çin çapında resmî olarak etnik Ruslara ait etnik yerleşim olarak atanmış tek yer, İç Moğolistan'ın Hulunbuir ilindeki  ilçesine bağlı dir.
Çin'deki Yahudilerin tarihi

Çin'deki Yahudilerin tarihi uzun bir geçmişe dayanır. Yahudi yerleşimcilerin Çin'deki serüveni yazılı kaynaklara göre en erken 7. ile 8. yüzyıllarda başladığı belgelenmiştir. 7. ile 12. yüzyıllarda Tang ile Song hanedanları döneminde, sonra da 19. yüzyılda Qing Hanedanı döneminde Çin'in ortakuzey kesimindeki Henan yönetim bölgesinin görece izole Kaifeng şehrinde yoğunlaşan Yahudi topluluğu Kaifeng Yahudileri olarak anıldığı gibi, bu ad daha sonraları genel olarak Çin Yahudileri için de kullanılır. Bu Yahudileri kökeni Aşkenaz ve Bağdadi Yahudilerine dayanır.19. yüzyılda ve 20. yüzyıl başlarında dünyanın dört bir yanından gelen Yahudi tüccarlar özellikle Britanya kolonisi Hong Kong ile Şanghay ve Harbin bölgelerinde ticarete başlarlar. 20. yüzyılın ilk yarısında 1917 Rus Devriminden kaçan binlerce Yahudi Çin'e sığınmıştır.
Çin'deki başkentlerin listesi

Bu listenin kapsamı iller, özerk bölgeler, belediyeler ve özel idare bölgeleri gibi birinci kademe idari bölümlerin başkent’leri ile sınırlıdır. Ayrıca bir eyalet tarafından yönetilen ancak birçok yönden bir ilden bağımsız olarak yönetilen eyalet altı şehirleri de içerir.Not: Çin Halk Cumhuriyeti, Tayvan'ın kontrol etmediği eyaletlerinden biri olduğunu iddia etmektedir.Eyalet altı iller, bağımsız ve illere eşdeğer belediyelerin altında, tamamen kendi illeri tarafından yönetilen diğer düzenli vilayet düzeyindeki şehirlerin üzerinde bir statüye sahiptir. Bununla birlikte, bu eyalet altı şehirler, hemen hemen tüm haritalarda diğer eyalet başkentleriyle (veya şehir bir eyalet başkenti değilse, il düzeyinde bir şehirle) aynı şekilde işaretlenmiştir.Toplamda, kendileri eyalet başkenti olmayan beş eyalet altı şehir vardır. Bu beş şehir, “Bağımsız Planlama Statüsüne Sahip Belediyeler” olarak belirlenmiştir. ().Fujian Eyaleti eyalet başkenti Fuzhou dışında, yukarıda listelenen diğer dört eyaletin eyalet başkentleri - Guangzhou, Şenyang, Jinan ve Hangzhou - kendileri de eyalet altı şehirlerdir. 1997'den önce, Çongçing, Sichuan Eyaleti'nin bir eyalet altı şehriyken, eyalet başkenti Çengdu da bir eyalet altı şehriydi.
Çin'deki camiler listesi

Çin'de camiler, (Arapça: مسجد masjid) Müslümanların kutsal ibadet mekanı, Çin'de İslam (伊斯兰教, Yisilanjiao veya 回教 Huijiao tanımlanır)'ın zengin bir mirası vardır, en eski tarihe sahip, 650 yılı hatta öncelerine kadar dayanır. O zamanlar İslam Peygamberi Muhammed, amcası Sa'ad ibn Abī Waqqās (Arapça: سعد بن أبي وقاص)'ı', İmparator Gaozong (; )'na resmi bir elçi olarak gönderir.İlk Çin'deki cami 8. yüzyılda Tang Hanedanı zamanında Xi'an'da  ismi Xi'an Büyük Camii veya Xi'an Camii yapılmıştır. Camiler Budist stili çatıları, etrafı avlularla kapalı, çok ufak kubbeli ve minarelidir. (bakınız Beytullah camisi).
Çin'deki diplomatik temsilcilikler listesi

Bu sayfa Çindeki diplomatik temsilciliklerin listesi. Halihazırda başkent Pekin 166 büyükelçiliğe ev sahipliği yapmaktadır. Bu liste fahri konsoloslukları, konsolosluk ajansları ya da Hong Kong'u kapsamamaktadır.
Çin'deki etnik azınlıklar

Çin'deki etnik azınlıklar; Çin Halk Cumhuriyeti (ÇHC)'nde Han Çinlisi olmayan halklardır. Han çoğunluğunun dışında ÇHC, resmî olarak 55 tane farklı etnik azınlık grubu tanımaktadır. 2010 itibarıyla resmî olarak tanınan azınlık grupları, kolektif olarak Çin anakarası nüfusunun %8,49'unu oluşturmaktadır. Resmî olarak tanınan bu etnik gruplara ek olarak, kendilerini tanınmayan etnik grupların üyeleri olarak tanımlayan ÇHC vatandaşları vardır (ör. Yahudiler, Tuvalar, Oyratlar ve İli Türkleri).ÇHC'nin resmî olarak tanıdığı etnik azınlık grupları Çin anakarası ve Tayvan'da yaşamaktadır (Tayvan'daki etnik azınlıklar "Tayvan aborjinleri" olarak bilinir). Tayvan'daki Çin Cumhuriyeti resmî olarak 14 tane farklı Tayvan aborjin grubu tanımakta, ancak ÇHC hükûmeti bunların hepsini tek bir kategori ("Gaoshan"; ) kapsamında sınıflandırır. Bu etnik sınıflandırma sistemi ne Hong Kong ne de Makao tarafından kullanılır ve ÇHC hükûmeti verileri bu iki alanın hiçbirini kapsamamaktadır.Tanım olarak bu etnik azınlık grupları, Han çoğunluğuyla beraber "Zhonghua minzu" () ismiyle bilinen büyük Çin ulusunu oluşturur. Çin etnik azınlıkları, Han çoğunluğundan ayrı olarak ise "Shaoshu minzu" () olarak bilinir.