barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Yaylacık, Susuz

Köyün adı, 1902 yılı kayıtlarında, Ermenice'de "kalecik" anlamına gelen "Pertig", 1889 ve 1928 kayıtlarında ise Pertik olarak geçmektedir.
Yaylacık, Tuzluca

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Ermenicede "tandır fırını" anlamına gelen Tendürek olarak geçmektedir.Köy; Iğdır il merkezine 98 km, Tuzluca ilçe merkezine 58 km uzaklıktadır. Bu nedenle, Iğdır iline bağlı köyler içerisinde il merkezine en uzak köy unvanına sahiptir.
Yaylacık, Yunanistan

Yaylacık ( Halkidona), Yunanistan'ın Orta Makedonya bölgesinde bulunan bir şehir ve belediyedir. Yüzölçümü 391.4 km² olan şehrin nüfusu 2011 yılı itibarı ile 33,673'tür. Belediyenin merkezi Kurfallı'dır.Günümüz Yaylacık belediyesi 2011 yerel yönetim reformu ile üç eski belediyenin birleştirilmesiyle kurulmuştur. Birleştirilen belediyeler belediye birimlerine dönüştürülmüştür.Yaylacık belediye birimi, Adendro, Eleusa, Mikro Monastiri, Parteni, Valtohori ve Yaylacık yerleşimlerine ayrılmaktadır.
Yaylacık, Çermik

Mahallenin bilinen eski adı Muskan'dır.Diyarbakır il merkezine 128 km, Çermik ilçesine 35 km uzaklıktadır.
Yaylacık, İmranlı

Köyle ilgili ilk yazılı bilgiler 1642 tarihli Avârız defterlerinde yer almaktadır. Bu tarihte Erzurum Eyaleti'nin Kuruçay kazasının merkez nahiyesine bağlı "Yaylalı (Nuhu)" adıyla bir köy olarak bahsedilen yerleşimde, avârıza konu 8 Müslüman hane yaşamaktaydı.
Yaylacık, İspir

Mahallenin eski adı 1912  yılı kayıtlarında Bahçevank olarak geçmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de İspir Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.1835 yılında erkek nüfusun belirlenmesi için yapılan nüfus sayımında köyde 17 Müslüman erkek nüfus bulunurken, 1896 yılında Ahmed Şakir Paşa' nın gerçekleştirdiği ıslahat çalışmaları çerçevesinde yaptırılan nüfus sayımında ise Kırık Nahiyesi'ne bağlı köyde 67 erkek nüfusu tespit edilmiştir.Mahalle, Erzurum il merkezine 92 km, İspir ilçe merkezine 65 km uzaklıktadır. Mahalle, İspir'in güneyinde olup,  numaralı Rize-Erzurum (Pazaryolu-Aziziye) devlet yoluna, Ortaören ve İncesu mahalleleri üzerinden 10,7 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır. Yağlı Mahallesi'nin 500 m. uzağındadır.
Yaylacık, Şahinbey

Yaylacık; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yaylacılar, Fındıklı

Köyün adı, 1928 yılına tarihlenen Türk kaynağında Yaylacılar, 2009'a tarihlenen Lazca yer adları sözlüğünde "Hemşinli köyü" anlamına gelen Xemşilati  olarak geçmektedir.
Yaylacılar, İyidere

1800'lü yıllarda kurulan köyün eski adı Yunanca 'Masxandoz/Kalikoz olup 1913 yılında "Yaylacılar" adını alarak köy statüsüne kavuşmuştur.
Yaylacılı

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Boyabat ilçesi Saraydüzü bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı. 2011 yılında köy, Boyabat Barajı sularının altında kalması nedeniyle başka bir mevkiye taşındı.
Yaylacılık

Yaylacılık nispeten kısa mesafelerde insanların hayvanlarının beslenme ihtiyacı doğrultusunda mevsimsel hareketine verilen addır. Yaz aylarında tipik olarak yüksek mera ve kışın alçak vadilere göç ederler. Çobanlar vadilerde genellikle kalıcı bir ev sahibidir. İnsanların gerek sürülerle seyahat, gerekse onlara bakmak için bu barınaklara ihtiyacı vardır. Geleneksel veya sabit yaylacılık İskandinavya, Kafkasya, Çad, Fas, Fransa, İtalya, Lübnan, Romanya, Bulgaristan, Yunanistan, İspanya, İran, Türkiye, Kuzey Makedonya, Hindistan, İsviçre, Gürcistan ve Lesotho'da yapılır. İskandinavya'da göçebe Sami halkı arasında da yaylacılık uygulanmaktadır.
Yayladamı, Hekimhan

Yayladamı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yayladağı Barajı

Yayladağı Barajı, Hatay'da, Kureyşi Çayı üzerinde, sulama, içme ve sanayi suyu üretmek amacıyla 1983-1988 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 538.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 47,00 m., normal su kotunda göl hacmi 6,50 hm³, normal su kotunda göl alanı 0,45 km²'dir. Baraj 647 hektarlık alana sulama hizmeti verirken yılda 1 hm³'lük de içme suyu sağlamaktadır.
Yayladağı Sınır Kapısı

Yayladağı Sınır Kapısı Türkiye ile Suriye arasında kara yolu geçişlerine açık sınır kapısı. Hatay'ın Yayladağı ilçesinde yerleşiktir. Karşısında Suriye'nin Keseb Sınır Kapısı bulunur.
Yayladere

Yayladere; MÖ 2100 yıllarında Komukların ve Hurrilerin daha sonra Hititlerin, Urartuların, Perslerin, Romalıların yönetimlerinde kalmıştır. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Selçuklu Hanedanının, 1080-1201 yılları arasında Saltuk oğullarının, 1473 tarihine kadar Uzun Hasan'ın hakimiyeti altında kalan ilçe toprakları, 1514 Çaldıran Muharebesi'nden sonra Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katılmıştır.Holhol olan eski adı 1959 yılında Yayladere olarak değiştirilmiştir. Adaklı ilçesi ile birlikte 1987 yılında aynı kanunla ilçe statüsüne kavuşturulmuştur. İlçenin yüzölçümü 419 km² dir. Bu da il yüzölçümünün %5.16'sıdır. İl merkezinden uzaklığı 110 km'dir. Deniz seviyesinden yüksekliği ise 1550 metredir.İlçe merkezi dışında belediye bulunmamaktadır. İlçenin 20 köyü, 80 mezrası bulunmaktadır. Belediye sınırları içindeki mahalle muhtarlığı sayısı ise 6'dır. 1997 Genel Nüfus Tespitine göre, ilçenin toplam nüfusu 3 274'tür. Bu nüfusun yüzde 88.52'si ilçe merkezinde, yüzde 11.48'i de kırsal kesimde yaşamaktadır. Km² başına 8 kişi düşmektedir.Sülbüs Dağı, ilçenin Kuzeybatısında bulunan rakımı 2884 m olan bir dağdır. Dağın güneybatı tarafında ilk zirvesi bulunmakta asıl zirve batıda bulunmaktadır. Güneybatı yamaçlarının alt kısımları ağaçlarla kaplıdır. Genel olarak çıplak bir dağdır. Dağın güneyinde bulunan küçük tepenin ismi Sülbüs Tepedir. Dağın zirvesinde bir kale direği bulunmaktadır. Temmuz aylarında bu bölgede Sülbüs Festivali düzenlenmektedir.
Yayladere, Gümüşhane

Köyün eski adı "Veyserni"'dir. Osmanlı kayıtlarında Veyserni adıyla Koğans (Kovans) nahiyesine bağlı görülen köyde; 1518 yılı Osmanlı tahririnde 7 Hristiyan nefer, 1530 yılı tahririnde 1 Müslüman nefer, 1591 yılı tahririnde ise 41 Hristiyan ve 3 Müslüman olmak üzere toplam 44 nefer kaydedilmemiştir. 1642 yılı avarız defterine göre köyde 8 Müslüman ve 4 Hristiyan olmak üzere toplam 12 nefer bulunmaktadır. 1876 yılı sayımında Gümüşhane merkeze bağlı köyler arasında yerleşimden bahsedilmektedir. Bu sayımda sadece erkek nüfusa yer verilmiş olup buna göre yerleşimde 45 hanede 122 erkek yaşamaktadır. 19. yüzyılda köydeki camiden bahsedilmekte olup 1871 yılından itibaren köydeki caminin vakıf kayıtları bilinmektedir.Türkiye Cumhuriyetinin kuruşuyla da Veyserni adıyla Gümüşhane ili Kovans (Kale) nahiyesine bağlı görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol yabancı açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Yayladere olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Kale (Kovans)'nin nahiye/bucak statüsünü kaybetmesiyle de Gümüşhane merkez ilçesinin köyü olmuştur.
Yayladere, Güroymak

Köyün eski adı 1556 ve 1917 yılı kayıtlarında, Muştak olarak geçmektedir. Köy, 4 Temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3392 sayılı '103 İlçe Kurulması Hakkında Kanun' gereğince Bitlis Merkez ilçesinden ayrılarak Bitlis'in yeni kurulan ilçesi Güroymak’a bağlanmıştır.Köy, Bitlis il merkezine 38 km, Güroymak ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır. Köy, Güroymak'ın güneydoğusunda olup,  numaralı Muş-Bitlis devlet yoluna Güroymak'ın merkezinde 7,2 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Yayladibi

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Halamaz olarak geçmektedir. Daha önceleri bir köy iken, 2007 yılında Destek beldesinin bir mahallesi oldu. Destek'in belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi. Bunun üzerine Yayladibi, 2014 yılında yeniden köy haline geldi.
Yayladüzü, Eleşkirt

31 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Yayladüzü'nün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erecekti. Ancak idari birleşme neticesinde yıl sonunda nüfusu 2000'i aşan belde kapanmaktan kurtuldu.
Yaylageriş, Tekkeköy

Daha önceleri Sarıyurt köyüne bağlı bir mahalle iken, 27 Şubat 1947'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Yaylagül

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Kavgacıoğlu olarak geçmektedir. Bu isim, TÜİK'in 1985 ve öncesi nüfus kayıtlarında da görülmektedir. 1990 ve sonrası kayıtlarında bugünkü adı geçmektedir.
Yaylagünü, Ovacık

Köyün eski ismi "Arzumak" olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.
Yaylak

Yaylak (coğrafi terim), düşük rakımlı yerlerde yaşayan ve yaz aylarının aşırı sıcaklarından bunalan insanların gittikleri yüksek rakımlı bölgelere verilen isimdir.
Yaylak, Bozova

29 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Yaylak, Kulp

Mahallenin Kürtçe adı Eskar'dır.Eski bir Ermeni yerleşmesi olup günümüzde de izlerine rastlanan Ermenilere ait Kilise gibi kalıntılar vardır. Medler,Persler,Selçuklular gibi medeniyetlerin egemen olduğu bir yerleşim birimidir.Tarihi ve antika kalıntılar bulunmuştur.
Yaylakavak Barajı

Yaylakavak Barajı, Aydın ilinin Karpuzlu ilçesinde, Kocaçay üzerinde, sulama  amacıyla 1991-1996 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 4.895.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 71,00 m., normal su kotunda göl hacmi 31,14 hm³, normal su kotunda göl alanı 0,99 km²'dir. Baraj 3.348 hektarlık bir alana sulama  hizmeti vermektedir.
Yaylakent, Çayırlı

Köyün Türkçe adı, 1902 yılına ait kaynakta Güllebağ, 1917 yılına ait kaynakta ise Gölebağdi olarak geçmektedir.
Yaylakonak, Adıyaman

Köyün adı, 1815 yılı kayıtlarında Balyanlu, 1946 yılı kayıtlarında Balyan olarak geçmektedir. 16 Kasım 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 2008'de beldelikten düşürülme kararı alınmış ancak itiraz üzerine beldeliğinin korunması kararlaştırılmıştır. Şubat 2023'teki 2023 Kahramanmaraş depremlerinden etkilenen beldede birçok yapı yıkılmış ve 70'in üzerinde can kaybı olmuştur. Belde'nin depremin merkez üssüne yakınlığı, yapıların çoğunun eski oluşu yıkımın etkisini arttırmıştır.Adıyaman il merkezine 25 km uzaklıktadır.Kuzeyinde Erkenek kasabası, batısında Dandırmaz köyü, Doğusunda Uzunköy ve Çamyurdu köyü, güneyinde Şerefli köyü bulunur. Konum olarak dağlık bir yapıya sahiptir. İklim olarak karasal iklim görülür; yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kurak geçer.
Yaylakonak, Hınıs

Mahallenin eski adı 1928  yılı kayıtlarında Sultanlı Komu olarak geçmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Hınıs Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 165 km, Hınıs ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır. Mahalle, Hınıs'ın batısında olup, Sultanlı Mahallesi üzerinden, bir köy yoluyla doğrudan ilçe merkezine bağlıdır.
Yaylaköy, Asarcık

Yaylaköy; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Yaylaköy, Ağrı

Taştekne köyüne bağlı olan Bubi" mezrası 1990 yılında "Yaylaköy" adıyla müstakil köy statüsü kazandı.
Yaylaköy, Aşkale

Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Aşkale Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 87 km, Aşkale ilçe merkezine 34 km uzaklıktadır. Mahalle, Aşkale'nin güneyinde olup,  / numaralı Erzincan-Erzurum (Tercan-Aşkale) devlet/uluslararası yoluna, Küçükova, Hatuncuk ve Yeniköy Halitpaşa mahalleleri üzerinden, 28,7 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Yaylaköy, Bulgaristan

Şehir, Tuna Platosu'nda yer almaktadır. Yüzölçümü 478.77 km² olan şehrin nüfusu 2015 yılı itibarı ile 5,861'dir.
Yaylaköy, Eşme

Köy; Uşak il merkezine 73 km, Eşme ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır. Yerleşim, Eşme ilçesinin batısında, Kemer Dağı’nın güney eteklerinde kurulu bulunmaktadır.
Yaylaköy, Keşan

Köy, 1901 yılı kayıtlarında bugünkü adını taşımaktadır. 1910 yılı kaynaklarındaki ise Lalaköy olarak geçmektedir.
Yaylaköy, Manyas

Yayla, Balıkesir ilinin Manyas ilçesine bağlı bir mahalledir. Eski adı Dümberez olup 1960'li yıllarda Yayla ismini almıştır. 1877 Osmanlı-Rus Savaşı sonrasında Kafkaslar'dan gelen Dağıstanlı Lezgiler tarafından kurulmuştur.Yayla; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yaylaköy, Yunusemre

Mahallenin adının bulunmus oldugu coğrafi konumundan kaynaklandıgı bilinmektedir.Soyu Orta Asya Yörükleri olup kurucuları: Ahmet ve Mehmet kardeşler tarafından 450-500 yıl önce kurulmuştur.
Yaylaköy, Çamlıhemşin

1800'lü yıllarda kurulan köyün eski adı Ermenice Elihovid olup "Yokuş yayla" anlamına gelmektedir. daha sonra "Yaylaköy" adını alarak köy statüsüne kavuşmuştur. 1817-1819 yıllarında dönemin rahibi Minas Bijişkyan bölgeyi ziyaret ederek Çamlıhemşin'de Ermeni kimliğini koruyan tek köy olarak tarihe not düşmüştür.
Yaylakılınçlı, Kaş

Yaylakılınçlı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yaylalar, Bayburt

Günümüz köyünün eski adı Lipana'dır. Yerleşim 1530 yılı Osmanlı tahririnde, Lipana adıyla Bayburd kazasına bağlı bir mezra olarak görülmektedir. 16. ve 17. yüzyılda Bayburt kazasına bağlı köyler arasında yerleşimden bahsedilmemesi köyün bu tarihlerde mezra statüsünü sürdürdüğünü göstermektedir.1835 yılında erkek nüfusun tespitinin yapıldığı nüfus yoklama defterine göre köyde, tamamı Müslüman 3 hanede 11 Müslüman erkek yaşamaktadır.Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla birlikte de Lipana olarak görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Yaylalar olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren bu adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Yaylalı, Alanya

yaylalı mahallesi ismininnerden aldığı duyumlar şöyle bende bir yaylalı mahallesinde doğup büyüdüğüm için atalarımızın bilgisi dahilinde duyumlar şöyle atalarımız yörük olduğu için kışın yayla  çok soğukolduğu için  keçilerini otlatmak için sahile geliyorlarmış ve bu yıllarca devap etmiş geceleyin ışıkları yanınca uzaktan kom şu köylerde bakın yaylalıların ışıkları yanıyor diyorlarmış ve ismi yaylalı mahallesi kalmış
Yaylalı, Kürtün

Daha önceleri Çerçür köyüne bağlı Sümüklü mahallesi iken, 13 Ocak 1956'da Yaylalıköy adıyla köy statüsü kazandı.
Yaylalık, Bahçe

Yerleşim, 1917 yılından beri aynı adı taşımaktadır. İnderesi ve Eriğinkayası mahalleleri daha önceleri Bilalik köyüne bağlı iken, 6 Haziran 1956'da birleşerek Yaylalık adıyla bağımsız bir köy haline geldi.
Yaylanlı

Köyün Kürtçe adı Koçikan olarak geçmektedir. Köyün adı, 1946 yılı kayıtlarında Koçikuşağı olarak geçmektedir.
Yaylapınar, Bayburt

Yaylapınar köyünün eski adı Lüsünk'tür. Yerleşim 1530 yılı Osmanlı tahririnde, Lüsünk-i Ulyā adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1591 yılı tahririnde Lüsniük-i Süfla (Aşağı Lüsnük) ve Lüsnük-i Ulya (Yukarı Lüsnük) olarak iki köy bulunmaktadır. Sadece erkek nüfusun kaydedildiği tahrire göre; Lüsnük-i Süfla köyünde tamamı Hristiyan 62 nefer (erkek) ve Lüsnük-i Ulya köyünde tamamı Hristiyan 67 nefer (erkek) yaşamaktadır. 1642 yılı avarız defterinde; Lusenk-i Ulyâ adıyla yer alan köyde 30 Hristiyan avarız hanesi, Lusenk-i Süflâ köyünde ise 4 Hristiyan hanesi kaydedilmiştir.1835 yılında erkek nüfusun tespitinin yapıldığı nüfus yoklama defterinde Lüsunk (لوسنك) adıyla tek bir köy olarak görülen yerleşimde, 10 hanede 21 Müslüman ve 34 hanede 118 Hristiyan (Ermeni) olmak üzere toplam 44 hanede 139 erkek yaşamaktadır.Lusunk, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesine göre Gümüşhane vilayetinin Bayburt kazasının Everek nahiyesine bağlıdır. 1935 genel nüfus sayımında "Lüsünk" olarak kaydedilmiş olan köy, bu tarihte Bayburt kazasının Maden nahiyesine bağlanmıştır. Köyün Lüsünk olarak görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Uluçayır olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren bu adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.Yaylacık köyünün kuzeybatı kısmında bir kilise bulunuyordu. Sonradan ortadan kaldırılmış olan kilisenin yerinde bir kısım yapı taşları ve duvar parçaları kalmıştır. Kilisenin 1950'lerde yıkıldığı köylüler tarafından da doğrulanmaktadır. Kilisenin taşlarının çoğu köyün mevcut camisinin inşasında kullanılmıştır. Yaylacık köyünde bugün ortadan kalkmış olan ikinci bir kilisenin varlığı da bilinmektedir.
Yaylapınar, Nazilli

Yaylapınar, eski adıyla Sinekçiler, Aydın'ın Nazilli ilçesine bağlı bir mahalle. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun öncesinde köy statüsündeydi.
Yaylapınar, Refahiye

Köy, Erzincan il merkezine 109 km, Refahiye ilçe merkezine 40 km uzaklıktadır. Köy, Doğu Anadolu Bölgesi sınırları içerisinde kalmaktadır.
Yaylapınar, Çameli

Mahallenin adı, 1912 yılı kayıtlarında Hortma olarak geçmektedir. Daha önceleri Acıpayam ilçesine bağlıyken, 29 Haziran 1959'da Çameli ilçesine bağlandı.
Yaylapınar, İliç

Köyün eski adı, 1522 ve 1916 yılı kayıtlarında Xanege olup, Türkçede "Xanegâh" sözcüğü "yurtluk" anlamına gelmektedir. Köyün eski adı 1960 yılı kayıtlarında Yağcılar'dır.
Yaylapınar, Şemdinli

Köy, Hakkâri il merkezine 152 km, Şemdinli ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır. Köy, Şemdinli'nin güneybatısında olup,  numaralı Derecik-Şemdinli il yoluna 2,2 km.'lik bir köy yoluyla ulaşılmaktadır.
Yaylasuyu, Çat

Mahallenin eski adı, 1916 yılı kayıtlarında Zazalar olarak geçmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Çat Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 52 km, Çat ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır. Mahalle, Çat'ın kuzeydoğusunda olup,  numaralı Erzurum-Bingöl (Palandöken-Çat) devlet yoluna 5,8 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Yaylatepe, Suruç

Yaylatepe; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yaylatepesi, Bayramören

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Andaboru olarak geçmektedir. Daha önceleri Çankırı ili Kurşunlu ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlanmıştır.Köy, Çankırı il merkezine 124 km, Bayramören ilçe merkezine 39 km uzaklıktadır. Köy, Bayramören'in kuzeyinde olup, Harmancık, Akseki ve Oymaağaç köyleri üzerinden doğrudan bir köy yoluyla ilçe merkezine bağlıdır.
Yaylayaka, Kadınhanı

Yaylayaka; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yaylayanı, Savur

Yaylayanı (), Mardin ilinin Savur ilçesine bağlı bir mahalledir. Mahalle halkı Kürtlerden oluşmaktadır.Köyde ilkokul okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi şebekesi vardır. Köye ulaşımı sağlayan yol henüz asfalt olmayıp Savur ilçesi ve civar mahallelere ulaşım stabilize köy yolları ile sağlanmaktadır. köyde elektrik mevcut olup. Mobil ağ tarafında ise sadece Turkcell şebekesi vardır.
Yaylayolu, Aşkale

Mahallenin eski adı 1928 yılı kayıtlarında Kilisecik olarak geçmektedir. Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Aşkale Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 94 km, Aşkale ilçe merkezine 51 km uzaklıktadır. Mahalle, Aşkale'nin güneyinde olup,  / numaralı Erzincan-Erzurum (Tercan-Aşkale) devlet/uluslararası yoluna, Dereköy, Küçükova, Hatuncuk ve Yeniköy Halitpaşa mahalleleri üzerinden, 30,3 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Yaylayolu, Niğde

Köyün adı, 870 yılı kayıtlarında Balîsa, 1143 yılı kayıtlarında Bálbissa ve 1500 yılı kayıtlarında Valisa olarak geçmektedir.
Yaylayolu, Tercan

Köyün eski adı, 1928 yılı kayıtlarında Çıknis olup, Kurmanci'de "çiknîs" sözcüğü "akraba yurdu" anlamına gelmektedir.
Yaylayurt, Dikili

Yaylayurt; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yaylaçatı, Havza

Mahallenin eski adı Türnük'''tür; sonradan Yaylaçatı olarak değiştirilmiştir. Mahallenin bulunduğu alan, çevresine göre düzlük bir alandır bir tarafı sıralı dağları ile kaplıdır sıralı dağının tepesinden bakıldığında bir çatıyı anımsattığından köye Yaylaçatı'' adı verildiği rivayet edilmektedir.
Yaylaçayır, Oltu

Mahallenin eski adı, 1889 ve 1928 yılı kayıtlarında Çarzov olup, Ermenice'de "çordzov" sözcüğü "kurugöl" anlamına gelmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Oltu Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 155 km, Oltu ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır. Mahalle, Oltu'nun kuzeybatısında olup,  numaralı Ardahan-Muş (Göle-Oltu) devlet yoluna, Gökçedere Mahallesi üzerinden 26,5 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Yaylaönü, Edremit

Yaylaönü; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yaylaönü, Çaykara

Yerleşimin eski adı "Haros"dur. 18. yüzyılda Sürmene nahiyesine bağlı Barma Yaylasındaki köyler arasında "Haros" adıyla yerleşimden bahsedilmektedir. İlerleyen yıllarda Şekersu (Sakarsu) köyüyle birlikte anılmış olan yerleşim, 1892 yılında Of kazasına bağlanmıştır. Osmanlı döneminde yerleşime dışarıdan göçler görülmekte olup örneğin günümüz Uzuntarla (Alisinos) köyüne Kahramanmaraş'tan gelerek yerleşen Feyzioğulların, yüzyıl kadar kaldıktan sonra arazi yetersizliği nedeniyle Yaylaönü'ne yerleşmiştir.Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasından sonra da Haros adıyla Of kazasına bağlı görülen yerleşimin adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Yaylaönü olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Yaylaören, Ilgaz

Köy, Çankırı il merkezine 68 km, Ilgaz ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köy, Ilgaz'ın güneybatısında olup,  / numaralı Bolu-Amasya (Kurşunlu-Ilgaz) devlet/uluslararası yoluna 2,3 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Yaylaözü, Akçakent

Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Korkorlu olarak geçmektedir. 2000'li yıllarda "Yaylaözü" adını almıştır.
Yaylaözü, Pazaryolu

Yaylaözü köyünün eski adı Türkçe kaynaklarda "Hozahbur" ve "Hozahpur" (خوزاخپور)  olarak geçer. Köyün Ermenice adı (Խոզաղբյուր: Hozağpur) “domuz pınarı” anlamına gelir. Gürcüce adı (ხოზოპური: Hozopuri) ise, bir cins kabuksuz buğdaydır. Osmanlılar köyü 16. yzüyılın ilk yarısından Gürüclerden ele geçirdi. 1642 tarihli Osmanlı avarız defterinde köyde 9 Hristiyan hane (yaklaşık 45 kişi) kaydedilmiştir. Sonraki dönemde köyün nüfusunun bir kısmının Müslüman olduğu görülmektedir. Nitekim 1835 tarihli nüfus defterine göre Hozapuri’de 31’i Müslüman ve 71 Hristiyan olmak üzere 102 erkek yaşıyordu. Köyün toplam nüfusunun yaklaşık bunun iki katı olduğu ve 204 kişiden oluştuğu söylenebilir. Hristiyan nüfusun Ermenilerden oluştuğu ve 1915 yılında zorunlu göçe tabii tutulduğu anlaşılmaktadır. 1928 yılında Hozahpur Erzurum vilayetinde İspir kazasına bağlı Norgah nahiyesinin köylerinden biriydi. Köyün nüfusu 1940 genel nüfus sayımı sırasında 209 kişiden oluşuyordu. Hozahpur Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında Yaylaözü olarak değiştirilmiştir. Köyün Hristiyan nüfusundan kalma kilisesi 1953 yılında camiye çevrilmiştir. 1987 tılında bu kilise-cami yıkılıp yerine bugünkü cami inşa edilmiş, bu yeni camide eski kilisenin taşları da kullanılmıştır.
Yaylı çalgı

Yaylı çalgılar, yayın tel üstünde kaydırılarak titreşim yoluyla ses oluşturulmasını sağlayan çalgı topluluğudur. Yaylı çalgılar orkestrada kendine özgü yere sahiptir. Orkestrada 1. ve 2. kemanlar, viyolalar, çellolar ve kontrabaslar yaylılar olarak adlandırılır. Bütün klasik müzik bestecileri yaylıları kullanmıştır. Ayrıca, bazı eserlerde iki adet çello bulunabilir.Klasik müziğin önde gelen çalgılarından olan yaylılar 17. yüzyıldan bu yana kullanılmaktadır. Bunlara sürtmeli çalgılar da denir.
Yaylıca, Batman

Köyün adı, 1941 yılı kayıtlarında Derbesan olarak geçmektedir. Yaylıca, Beşiri ilçesine bağlıyken 11 Şubat 1992 tarihindeki İçişleri Bakanlığı kararıyla Batman Merkez ilçeye bağlandı.
Yaylıca, Samandağ

30 Aralık 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.Mahalle bir yükseltinin yamacında kurulmuştur. Mahallenin merkez ilçeye uzaklığı 17 km’dir. Mahallenin topraklarından Büyük Karaçay, Küçük Karaçay çayları geçmektedir. Küçük Karaçay çayı üzerinde Karamanlı Barajı bulunmaktadır.
Yaylım ateşi

Yaylım ateşi, temel olarak verilen bir komut üstüne hafif veya ağır ateşli silahların aynı anda ateşlenmesi ile oluşan atış perdesidir. Bu atış şeklinin icrası ile amaç düşmanın taarruza kalmasını engellemek, hareket kabiliyetini en aza indirmek veya zaten taarruza geçmiş düşman unsurun taarruzunu kırmaktır. Uygulamanın ilk kullanılmaya başlaması Napolyon Savaşları dönemine tarihlenir. Bu ilk devirlerde amaç belirli bir hat üzerinde sabit duran piyadeyi en kısa sürede etkisiz hale getirmek ve süvari taarruzunu olabildiğince kırmaktır. En yaygın ve ağır sonuçları olan uygulamaları ise teknolojinin de gelişmesi ile I. ve II. Dünya Savaşları sırasında görülmektedir.Sanayi Devriminin ardından büyük bir hızla gelişen silah sanayisi tüm dünyada başlayan silahlanma yarışı ile birlikte otomatik silahların ve mitralyözlerin ortaya çıkmasını sağladı. Bu silah sistemleri atış yapıldıktan sonra tekrar elle doldurulmaya gerek olmadan kısa bir süre içinde olabildiğince çok merminin düşman üzerine atılması prensibi ile çalışıyordu. Böylece dünya savaşları sırasında pek çok cephede yaylım ateşi sonucu yüzbinlerce asker hayatını kaybetti. Bu tip siper savaşları sırasında yaylım ateşi uygulaması temel olarak iki amaca hizmet ederdi. Ya piyadeler düşman üstüne yoğun bir yaylım ateşi açtıktan sonra hücuma geçerler ya da üstüne taarruz edilen taraf yaylım ateşi sayedesin de süngülerini takarak kitle halinde üstüne koşan düşmanın durdurmaya çalışırdı. Atış gücünü arttıran teknolojilerden dolayı orduların siper savaşları süresince cepheden taarruz yapma istekleri büyük oranda kırılmış ve savaşın nihai sonucunu getirecek saldırılar seyrekleşerek savaşların süreleri oldukça uzamıştır.
Yaylım, Köse

Köyün eski isimi Kelahpur'dur. 16. yüzyıl kayıtlarında "Kelahbur" adıyla Müslüman ve Hristiyan nüfusun birlikte yaşadığı karışık bir köy olarak görülmektedir. 1642 yılı avarız defterinde köyde 19 Müslüman, 11 askeri hane (1 yeniçeri, 1 sipahi ve 9 tımar sahibi) olmak üzere sadece Müslümanlar'ın yaşadığı belirtilmiştir. Aynı defterde, Müslüman ve askeri hanelerin içerisinde yer alan 3 hane, o dönemlerde genellikle Hristiyanlıktan Müslümanlığa yeni geçenleri tanımlamakta kullanılan Veled-i Abdullah (Abdullah oğlu) tabiriyle kaydedilmiştir. 1835 yılı nüfus sayımında sadece erkek nüfus kaydedilmiş olup, bu sayıma göre 5 hane bulunan köyde 21 erkek yaşamaktadır. 1861 yılında köyden 12 erkek nüfus Erzincan'a yerleştirilmiştir. 1861 yılında Erzincan'a bazı erkek nüfus göç etmekle birlikte yine aynı tarihte, Kovans nahiyesinin Rumluk Bölgesinden geçim sıkıntısı yaşayan bazı Rum haneler köye yerleşmiştir. 1876 yılı sayımına göre ise köydeki hane sayısı 87'ye yükselmiş olup, kadın ve erkek olmak üzere köyde 266 kişi yaşamaktadır.Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla da "Kelahpur" adıyla görülen yerleşimin ismi 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş olup, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.
Yaylım, Tercan

Köyün eski adı, 1079 yılı kayıtlarında Pardi (aşağı ve yukarı) olup, Ermenice'de "kavak" anlamına gelmektedir. Köyün adı, 1946 yılı kayıtlarında Pardılar olarak geçmektedir.
Yaylımlı, Aşkale

Mahallenin eski adı 1522 yılı kayıtlarında Çermud-viran ya da Çurmud, 1902 yılı kayıtlarında  Ermenice kökenli Çırmud,  1928 yılı kayıtlarında ise Çırmıt olarak geçmektedir. Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Aşkale Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahallenin eski yerlileri, kuzeyindeki bakır ve altın maden ocaklarını işletmişlerdir. 1896 yılında  60 hanede 225 erkek nüfus yaşamaktaydı.Mahalle, Erzurum il merkezine 70 km, Aşkale ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır. Mahalle, Aşkale'nin batısında olup,  / numaralı Erzincan-Erzurum (Tercan-Aşkale) devlet/uluslararası yoluna, Topalçavuş Mahallesi üzerinden 12,4 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Yaylımlı, Tut

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Sallak olarak geçmektedir. Daha önceleri Adıyaman ili Besni ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, 3644 sayılı ‘130 İlçe Kurulması Hakkında Kanun' gereğince Adıyaman'ın yeni kurulan ilçesi Tut'a bağlanmıştır.
Yaymeşe, Şenkaya

Yaymeşe köyünün eski adı Tacereki veya Tecirek'tir. Bu yer adı Gürcüceden 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine Dacerek (داجرك) biçiminde aktarılmıştır.Tacereki köyü, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Tao'da yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyün bugünkü sınırları içnde kalıntıları tespit edilmiş olan kilise o dönemden kalmış olabilir.Tacereki köyü, Osmanlıların eline geçmesinden yaklaşık 45 yıl sonra, 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı tahrir defterine göre 29 Hristiyan haneden oluşan bir köydü. Hane reislerinden birinin Giorgi adı taşıması ve rahibin oğlu olarak kaydedilmiş olması, köydeki kilisenin rahibinin Gürcü olduğunu göstermektedir. Bu tarihte köy, Gürcistan Vilayeti içinde, Penek livasının Penek nahiyesine bağlıydı. Köyde buğday, arpa ve yonca tarımı ile arıcılık yapılıyor ve koyun besleniyordu.Tacerek, Osmanlı idaresinin askere alma ve vergi belirleme amacıyla 1835 yılında yaptığı nüfus tespitinde Çıldır Eyaleti'nin Penek sancağına bağlıydı ve Müslim nüfus defterine göre bu tarihte köyü oluşturan 17 hanede 39 erkek yaşıyordu. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, Ağnaki köyünün Müslüman nüfusunun yaklaşık 78 kişiden oluştuğu ortaya çıkar.Tacerek köyü, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması’yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin Tecerek (Теджерекъ) olarak kaydettiği köy, Oltu sancağının Oltu kazasına bağlıydı. 1886 yılındaki nüfus tespitinde köydeki 16 hanede, 81'i erkek ve 84'ü kadın olmak üzere 165 kişi yaşıyordu. Bu nüfusun tamamı Türklerden oluşuyordu. Tecerek köyü, aynı adı taşıyan nahiyenin de idari merkeziydi. Tecerek nahiyesi (Теджерекский маркяз) dokuz köyden oluşuyordu ve nahiyede toplam 1.601 kişi yaşıyordu. Bu tarihte Oltu kazasında Tecerek adını taşıyan bir başka köy daha bulunuyordu. Bundan dolayı Tecerek nahiyesinin herkesi olan Tecerek köyü "Penek Tecerek", diğer köy de "Narman Tecerek" adıyla kaydedilmiştir. Tecerek köyünün nüfusu 1896 yılında 193 kişi, 1906 yılında ise 215 kişi olarak tespit edilmiştir.Tacereki köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Tecerek" (تجرك) adıyla Erzurum vilayetinin Oltu kazasının Kosor nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında aynı kazanın Kömürlü nahiyesine bağlıydı ve nüfusu 360 kişiden oluşuyordu. 1946 yılında Şenkaya kazası kurulunca, Kömürlü nahiyesi ve Tecerek köyü bu ilçeye bağlandı. Tacerek veya Tecerek Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yaymeşe olarak değiştirilmiştir. Yaymeşe köyünde 1965 yılında 586 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 164 kişi okuma yazma biliyordu.Yaymeşe köyünün 2 kilometre güneyinde eski bir kilise ile eski bir yerleşimin kalıntı ve izleri tespit edilmiştir. Burası eski Tacireki köyünün yerleşim alanı olabileceği gibi adı günümüze ulaşmamış başka bir köy de olabilir.
Yayo (Lana Del Rey şarkısı)

"Yayo", Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı Lana Del Rey'in bir şarkısı. İlk olarak Del Rey'in ilk extended play albümü Kill Kill'de, ardından Lana Del Ray adlı çıkış albümünde, ardından üçüncü EP'si Paradise'ta yer aldı. Üçüncü extended play'de yer almasından sonra Fransa'da listeye girdi. Plak şirketiyle anlaşmadan önce Del Rey, "Yayo"'ya kendi prodüksiyonu ile video klip çekti. Eleştirmenler parçayı, Del Rey'in şimdiye kadar yazdığı en iyi şarkı olarak gösterdiler ve sesini övdüler. Parçanın orijinal versiyonu 5 Points Records şirketinden David Kahne prodüksiyonu içerirken diğer versiyonunda Emile Haynie ve Dan Heath katkısı bulunur.The Huffington Post,"Bel Air" ve "Yayo"' "öylesine parçalar" olarak tanımladı. Idolator yazarı Carl Williot, "Yayo"'nun single olması gerektiğini ve EP'deki en güzel şarkı olduğunu not düştü. Del Rey'in şimdiye kadarki en ilginç şarkısı olduğunu yazan Williot, Anna Nicole Smith şarkılarıyla kıyasladı ve "burlesk" olarak tanımladı. Digital Spy dergisi: "'Yayo'da çılgınlık konusunu çılgınlık yaparak kapatıyor," yazdı. Lancaster Online , "Yayo"'yu Del Rey'in sıradan "kötü kız" şarkılarından biri olarak tanımlayarak ayrıca sanatçının yazdığı en iyi şarkılardan biri olarak tanımladı ve ekledi: "Bu övgüyü yaparken en ufak bir abartı yapmıyorum."  Indie müzik dergisi Drowned in Sound, Paradise'ın temposunu  "Yayo"'nun değiştirdiğini yazdı. Slant Magazine, "'Yayo', Del Rey'in Lolita kişiliğini ve havuz kenarındaki seksiliğini, şarkının prodüksiyonunu gösteriyor. "American" ve "Body Electric"'teki gibi çok ağır bir atmosferde," yazdı. So So Gay ise şarkı için "'Yayo'suz da yaşayabiliriz," yorumunu yaptı ve şarkının "caz havasını albüme getirdiğini" ve 'Bel Air'den farksız olduğunu yazdı.
Yayoi Dönemi

Yayoi dönemi ( Yayoi jidai), Japonya tarihinde MÖ 300-MS 300 yıllarını kapsayan dönemdir. Yayoi dönemi Japonya'nın Demir Çağı olup adını Tokyo'nun arkeologlar tarafından bu döneme ait eserlerin keşfedildiği mahallesinden almaktadır.Yayoi kültürünün ilk kalıntıları Kyūshū adasında bulunmuş olup yüzyıllar boyunca kuzey Honshū'ya kadar yayılmıştır. Demir ve tunç Japonya'da ilk kez yaklaşık eş zamanlı kullanılmıştı. Demir alet ve silahların hazırlanmasında, tunç ise geleneksel eşyaların hazırlanmasında kullanılırdı.
Yayoi Kusama

Yaşayan en önemli avant garde sanatçılardandır. Resim, enstalasyon, happening, edebiyat, sinema dahil sanat disiplinlerinin birçoğunda önemli eserler ortaya koymuştur. II. Dünya Savaşı sonrasındaki sanatsal gelişmelerden yararlanan sanatçının bu gelişmeler doğrultusunda  minimalizm, feminist sanat, çağdaş sanat, pop art dönem çalışmaları olmuştur.Yaklaşık on yaşından beri gördüğü halüsinasyonlardan etkilenerek benekler ve ağları resmeden sanatçı ilk kişisel sergisini 1952’de Japonya’da açtı. Resim yapmasını istemeyen ve ablası gibi erken yaşta evlenmesini isteyen annesinin baskısı üzerine 1957’de ABD’ye göç etti. 16 yıl kaldığı bu ülkede pek çok ses getiren happening gerçekleştirdi,  puantiye ve nokta desenlerini her disiplinde uyguladı; film yapımcılığı ve yayıncılık gibi işler yaptı. İlk ciddi çalışmalarından biri olan “Silinmişlik Odası”,  içerisindeki tüm eşyalar dahil her şeyin düz beyaza boyandığı bir odaydı ve ziyaretçilerden kendilerine verilen yuvarlak formdaki farklı boyut ve şekillerde renkli yapıştırmaları odada seçtikleri herhangi bi r yüzeye yapıştırmaları istenmişti. Yayoi Kusama, Silinmişlik Odası ve onu izleyen diğer projeleriyle adeta bir fenomen haline geldi. 1960'larda çıplak bedenler üzerine sokaklarda puantiye çizen sanatçıya göre  bedenler savaşa karşı, barışı, aşkı temsil etmekteydi. Çalışmalarında balkabağı formunu sıklıkla kullandı. 1973’te ülkesine döndü ve gönüllü olarak bir akıl hastanesine yerleşti; burada çok sayıda roman, şiir ve otobiyografi yazarak edebi bir kariyer başlattı.Yaşamını geceleri gönüllü olarak kaldığı bir akıl hastanesi ile gündüzlerini üç katlı dev atölyesi arasında geçirmektedir. 1990’lı yıllardan sonra uluslararası arenada Kusama’nın eserlerine ilgi gittikçe artmış ve Kusama dünyanın pek çok şehrinde geniş izleyici kitleleri tarafından izlenen projeler gerçekleştirmiştir.Kusama, 2001'de  Asahi Shimbun gazetesi tarafından verilen Asahi Ödülü,  2003'te Fransız Ordre des Arts et des Lettres nişanı, 2006'da Japon Sanat Birliği'nin 18. Praemium Imperiale Ödülü dahil olmak üzere çok sayıda ödüle değer görüldü. Sanatçı adına Japonya’nın Tokyo şehrinde 2017’de Yayoi Kusama Müzesi açıldı.
Yayoiler

, Yayoi döneminde (MÖ 300-MS 300) Kore'den Japon Takımadalarına göç eden eski bir etnik gruptur. Radyokarbon testlerinde elde edilen kanıtlar Yayoi döneminin MÖ 1000 ila 800 yılları arasında başladığını göstermektedir. Japon Takımadalarının yerlisi olan Jōmonlarla etkileşime geçen Yayoiler, yerli halkı öldürerek ve/veya yerli halkla karışarak günümüzdeki Japon halkını oluşturmuştur. Günümüzde Japonya nüfusunu oluşturan halkın büyük çoğunluğu Yayoi kökenlidir. Ortalama olarak Japonlardaki Yayoi geni %90'ın üzerindedir (Japonların geriye kalan genetiği Jōmonlardan gelmektedir).
Yaytaş, Yenişehir

Yaytaş; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yayuçı

Yayuçı Hanım - Türk, Karaçay-Balkar ve Altay mitolojisinde Yaratıcı Tanrıça. Yayguçı veya Zayaçı (Zayuçı, Dayuçı) Hanım olarak da tanınır.Çocuk yapmaları için insanlara kut (yaşam enerjisi) gönderir. Göğün dördüncü katında yaşar. Yayguçı sözcüğü aynı zamanda Yayuçı Hanım’a bağlı olan yaratıcı ruhların da adıdır. Bu ruhlara Yayaklar (Yayanlar / Yayağanlar) adı da verilir. Tatarlarda Car Cayanı adlı yaratıcı bir ruh vardır.Kamlık yaptığı zaman göğün dördüncü katına yükselen şaman, orada "Yayuçı" ile konuşmaya başlar. Bu sırada törene katılan evli erkekler şamana yakın durmaya çalışır, börklerini (şapkalarını) da şamanın davulunun yakınına tutarlar. Bunun nedeni, şamanın aldığı kutun oraya dolması ve böylece çocuklarının olması içindir. Karaçay-Balkarlarda "Yayuçı" adı, Cer Teyri'nin (Yer Tanrı'nın) diğer bir adı olarak "Dayuça" şeklinde korunmuştur.Yayak – Türk ve Altay halk inancında ve şamanizmde yaratıcı ruhlara verilen addır. “Yayaklar” olarak çoğul şekilde kullanılır. Yayguçıya bağlıdırlar. Türk kültüründe Yay’ın kutlu kabul edilmesi bu yaratıcı ruhlarla bağlantılı olabilir. Yayın kıvrık iki ucu tıpkı hilal gibi boğanın boynuzlarını simgeler. Bunlar da güç demektir. Bu varlıkların taşıdıkları yayları bulunur. Sibiryadaki inanca göre Yayay (Yayai)'lar adı verilen ruhlar evi korurlar ve davul şekline girerler (veya davulun koruyucu ruh olurlar).Türklerde yayi kutlu bir silahtır ve büyük önemi vardır. Gökyüzünü sembolize eder. Oğuz Kağan Bozoklar denen oğullarına Altın Yay’ı üçe bölerek vermiştir. (Diğer oğullarına da Üçokları üçe bölmüştür.) Alkım (Gökkuşağı) Altı Yay veya Altı İpli Yay olarak düşünülür. Sözcüğün genişlik anlamı vardır. Yaz sözcüğü ile aynı kökten gelir. Yay/Cay aynı zamanda ilkbahar demektir.
Yayvandoruk, Harran

Yayvandoruk; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yayçe Kuşatması

Yayçe kuşatması, Osmanlıların Bosna Krallığı'nın çoğunu fethetmesinin ardından, Osmanlı-Macaristan Savaşlarının bir devamı olarak 1463'te gerçekleşen ve Osmanlılara ait Yayçe şehrinin kaybedildiği kuşatmadır. Osmanlılar  bu kuşatmadan önce düzenledikleri sefer ile Bobovac'daki kraliyet kalesini, Travnik'i ve seferin ilk günlerinde Yayçe şehri ele geçirdi. Bosna Kralı Stjepan Tomašević'in peşine düşülerek Ključ kalesinde yakalandı ve ardından Yayçe'ye getirilerek idam edildi. Kısa süre sonra Osmanlı kuvvetleri geri çekildi ve kasabayı küçük bir garnizonun koruması altında bıraktı. Macarlar, kaleyi ele geçirdi ve Osmanlı'nın Bosna'daki ilerlemesi bir süre durdu. Bu durum, Osmanlıların nihayet şehri geri aldığı ve kuzeye Macaristan'a ve Macaristan'ın bir parçası olan Bihaç'a  kadar ilerlediği 1527 yılına kadar devam etti.
Yayçe Kuşatması (1464)

Yayce kuşatması, 10 Temmuz - 24 Ağustos 1464 tarihleri arasında, Osmanlı'nın Bosna Hersek seferleri sırasında, Banaluka, Yayçe bölgesinde gerçekleşti. Büyük bombardımana rağmen, Türk saldırısı ağır bir şekilde geri püskürtüldü ve Macaristan Kralı Mathias'ın bir yardım ordusuyla yaklaştığını duyduktan sonra II. Mehmed kuşatmayı kaldırdı.Yayçe, Aralık 1463'te Macarlar tarafından fethedildi. Corvinus'un Bosna'daki çoğu tahkim edilmiş altmış yeri ele geçirmeyi başardığı söylenir. Temmuz ve Ağustos 1464'te Sultan II. Mehmed, Yayçe'nin geri alınması için bizzat kuşatma emri verdi.  C. Imber'e göre Osmanlı ordusu muhtemelen Mayıs ayı sonlarında Edirne'den yola çıkmıştı.Osmanlı ordusunun ana gövdesi 10 Temmuz 1464'te Yayçe'ye ulaştı.  Macar savunması saldırıya karşı direndi. Corvinus'un birlikleri Osmanlı ordusuna ulaştı ve II. Mehmet ordu yükünü terk edip ve topları nehre attı. Osmanlı Sofya'ya geri döndü ve orada kışladı.
Yayık

Yayık, süt yağını tereyağına dönüştürmek için kullanılan geleneksel ahşap aygıt. Bu üretim sürecine yayıklama denir.Günümüzde gerek mandıra ve fabrikalarda kullanılan gelişmiş makineler gerekse geleneksel tereyağı üretiminde kullanılan elektrikli ev aletleri de yayık olarak tanınmaktadır.Yoğurt'tan tereyağı ve Ayran elde etmek için tahtaların sızdırmayacak şekilde bir araya getirilip silindir şekli verilmesiyle yapılır. Yayıklar iki kısımdan oluşur. İçinde yoğurdun konulduğu kısım  ve bu yoğurdu karıştırmaya yarayan Bişek diye adlandırılan ve ucunda topuz bulunan uzun sopa. Geçmişte sütten tereyağı ve ayran elde etmek için sıkça kullanılan, tahtaların sızdırmayacak şekilde belli bir açıyla bir araya getirilmesiyle yapılan yayıklar, elektrikli yayıkların yaygınlaşmasıyla adeta teknolojiye yenik düşerken, bir zanaat da yok olma noktasına geldi. Tavana ipler ile asılan uzun yayıklara dökülen yoğurt ve su. Sürekli olarak belli bir ritimde çalkalanırdı.
Yayık Han

Yayık Han (Azerice: Yayıx, Kazakça: Жайық, Kırgızca: Жайык, Rusça: Дьайык) - Türk ve Altay mitolojisinde Irmak Tanrısı.  Cayık (Tayık, Dayık) Han da denir.Irmaklardan ve göllerden sorumludur. 17 ırmağın kavuştuğu yerde yaşar. Irmaklara, rüzgarlara ve sulara hükmeder. Kamçısı şimşektir. Büyük Tufandan sonra gökyüzüne çıkmıştır. Su Yılanı veya Su Ejderi kılığına bürünebilir. Yerlerden sular fışkırtır. İnsanları kötülüklerden korur. Dizgini gökkuşağı, kamçısı boz alevdir. Kendisine Yayık Kaldırma adı verilen saçı (cansız nesne kurban etme) törenleri yapılır. İlkbaharda davarların ve atların avuzları (ilk sütleri) ile bulgur karıştırılarak yapılan lapalar ırmaklara saçılır. Göğün üçüncü katında oturur. Şamanlara düşünsel yolculuklarında yardım eder. Koruçı (Korucu / Koruyucu) olarak nitelenir.Kazak ve Kırgız hikâye ve söylentilerinde Tepegözü kör eden kahramanın adı da "Yayık" (Jayık) olarak geçer. Şaman âyin ve törenlerinde "Yayık Han"ın oldukça önemli bir yeri vardır. Onun görüntüsünü beyaz kumaştan yaparlar. Tölöslerin "Tayık" dedikleri ve yalnız ağır belâlar geldiğinde yakardıkları bu ruhu "Koruçı" olarak tanımladıkları da kaydedilmiştir. Altaylar, ırmaklar taştığı zaman, "Yayık sudan çıktı" derler, çünkü mekanı 17 deniz veya ırmağın kavşağında olan Yayık Han coşup, taşan suların ruhudur ve yeryüzündeki tüm sular ona aittir.Asya Türk lehçelerinde Cayık/Jayık sözcüğü tufan, taşkın anlamlarında kullanılır. genel olarak sel gelmesi, suların yükselmesi, ırmakların ve göllerin taşması demektir. Türk halk kültüründe ve anlatılarda yeryüzünü suların kapladığı “Büyük Tûfan” için kullanılan bir tâbirdir. Bu veyâ benzeri söylenceler yeryüzündeki pek çok kültürde yer alır fakat ilk kez Sümerlerde bahsi geçer.  Altayların kökleri çok eski çağlara kadar uzandığı anlaşılan bir söylencesinde sulara hükmeden “Cayık” (Yayık/Jayık) adlı tanrının Tûfan’dan sonra gökyüzüne çıktığı söylenir.(Yay/Yaz) kökünden türemiştir. Engin, yaygın veya kurban etmek manalarını taşır. Ayrıca bu kökün yaratmak anlamı da bulunur. Engin, her tarafı kaplayan demektir. Bazı ırmaklara genişliği ve sularının bolluğu nedeniyle bu ad verildiği bilinmektedir. Taşmak anlamını da içerir. Yayılmak fiili ve Yaygın sözcüğü ile aynı kökten türemiştir. Yaratmak ve kurban etmek mânâsı da kökte mevcuttur. Savaş silahı olan Yay kelimesi ile doğrudan bağlantılıdır. Anadolu’da “Yayık” adı verilen ahşap araç sütün yağını çıkarmak veyâ ayran çalkalamak için kullanılır. Dolayısıyla çalkalama, sallama gibi mânâları da ihtivâ eder.
Yayık ayranı

Yayık ya da katık ayranı, veya çalkama Türkiye'nin yayık ile tereyağı yapılan (yayık dövülen) bölgelerinde üretilen ve günümüzde tüketilen ayrandan farklı bir  fermente süt ürünüdür. Ayran, yoğurda su ve tuz eklenmesi ile hazırlanırken, yayık ayranı, yoğurda su eklenerek yayıkta dövülmesi, tereyağının ayrıştırılması ve yoğurttan arta kalan açık renkli, yapışkanımsı kıvamlı ve kendine has kokulu yayıkaltına tuz eklenmesi sureti ile üretilmektedir. Yayık ayranı için kullanılan yoğurdun, normal yoğurda kıyasla daha uzun süre fermante edildiği ve güçlü bir ekşi tada sahip olduğu kaydedilmiştir.Bazı bölgelerde tahta fıçılar veya deri torbalar içerisinde çalkalanarak üretilen yayık tereyağı ve ayranı, günümüzde çoğunlukla elektrikli makineler vasıtasıyla dövülmektedir. Yoğurttan tereyağı üretimi Türkiye'de gittikçe azalmaktadır. Yayık ayranına büyük marketlerde ulaşmak mümkün değildir.
Yayık, Kulp

Yayık; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yayık, Viranşehir

Yayık; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yayıkaltı

Yayıkaltı, yayık altı, veya yayık ayranı (aynı adlı tuzlu yayık ayranı ile karıştırılmamalıdır), bir süt ürünüdür. Yayıkaltı, tereyağı elde edilmesi için süt ürünlerinin yayıklanmasından sonra geride bırakılan sıvıdır. Fermente edilmiş krema veya yoğurttan yapılabileceği gibi sütten de üretilebilir, ancak sütten üretim genellikle sanayide kullanılmaz. Batı Avrupa'da özellikle ekşi veya tatlı kremadan arta kalan yayıkaltı, doğrudan içilmesi, çorbalara katılması veya konsantre edilerek hayvan yemi olarak kullanılması ile değerlendirilir. İngilizce konuşan ülkelerde buttermilk adı ile bilinir ve bazen Türkçede de bu kullanım görülmektedir.Yayıkaltının uzun dönemli muhafazası için kurutulması ve yayık altı suyu tozu adı verilen bir ürüne dönüştürülmesi gereklidir. Bu toz, bebek mamalarının da aralarında bulunduğu besin maddelerinde veya yem sanayisinde kullanıma sahiptir. Yayıkaltı ile özel bir yöntemle peynir üretimi de gerçekleştirilebilir.Yayıkaltının besin değeri yağsız süte benzerdir. Laktoz oranı fermentasyon sonucu normal süte kıyasla yaklaşık %25 daha az iken, laktik asit oranı daha yüksektir. Yağ oranı yaklaşık %0.5 olup, protein açısından süt ile eşdeğerdir, ancak kazein denatüre olmuştur.
Yayıkaltı Sütlü Çıtır Parmak Tavuk

Çıtır Parmak Tavuk (eski adıyla Seçilmiş Tavuk ve Yayıkaltı Sütlü Çıtır Parmak Tavuk), Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da uluslararası fast food restoran zinciri McDonald's tarafından satılan tavuk parmaklarıydı. 1998'in başlarında sınırlı bir süre için tanıtıldıktan sonra 2002'nin başlarında ve 2003'ün sonlarında tekrar üretime başlandı. Ardından 2004'te kalıcı olarak üretildi. Çıtır Parmak Tavuk, İngiltere'de farklı menü çeşitlerini 0,99 £ karşılığında sunan "Pound Saver Menü" ile birlikte piyasaya sürüldü.2006 yılının ortalarında McDonald's, Seçilmiş Premium Tavuk Göğüsü Parmakları veya Ocak 2007 itibarıyla Izgara Tavuk Göğsü Parmakları, çedar peyniri, marul, ranch sos, ballı hardal veya chipotle barbekü sosu içeren Snack Wrap'ı piyasaya sürdü. İç harcı beyaz unlu tortillaya sarılmış, piyasaya bağlı olarak 99¢-1,39 $ arasında fiyatlandırıldı.Seçilmiş Tavuk üretimi 2013'te sonlandırıldı. Ürün, 2015 yılında kısa bir süre geri döndü, ancak yine kaldırıldı. Seçilmiş Tavuk, Ağustos 2017'de "Yayıkaltı Sütlü Çıtır Parmak Tavuk" adı altında menüye dönmüş, ancak COVID-19 pandemisi nedeniyle sınırlı menü kullanılması sonucunda 2020 yılında bir kez daha menüden kaldırılmıştır.Seçilmiş Premium Tavuk Göğüsü Parmakları için malzemeler "Şeritler halinde kesilmiş tavuk göğüsü, su, baharat [tuz, monosodyum glutamat, karragenan, tavuk suyu, doğal aroma (bitki ve hayvan kaynaklı), maltodekstrin, acı, otoliz maya ekstrakt, tavuk yağı, polisorbat 80], değiştirilmiş patates nişastası ve sodyum fosfatlar olarak listelenmiştir. Ekmek ise: buğday unu, su, değiştirilmiş gıda nişastası, tuz, baharatlar, mayalama (kabartma tozu, sodyum alüminyum fosfat, monokalsiyum fosfat), sarımsak tozu, soğan tozu, dekstroz, baharat özleri ve kırmızı biber özleri ile hazırlanır. Tavuk parmakları, bitkisel yağda hazırlanır (aşağıdakilerden birini içerebilir: Kanola yağı, mısır yağı, soya fasulyesi yağı, hidrojene soya fasulyesi yağı, TBHQ hidrojene mısır yağı, tazeliği korumak için sitrik asit ve köpük önleyici madde olarak eklenen dimetilpolisiloksan)".