barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Yazıtepe, Banaz

Yerleşimin eski adı "Dolayköy" olup "Dolaköy" olarak da adlandırılmaktaydı. Uzun yıllar Sandıklı ilçesine bağlı olan köy, 28 Kasım 1966'da aynı Banaz ilçesine bağlandı. 1968 yılında Banaz'a bağlı görülen köyün Dola olan adı Yazıtepe olarak değiştirilmiştir.Uşak iline 52 km, Banaz ilçesine 21 km uzaklıktadır. Güneyinde Sandıklı'ya bağlı İhsaniye ve Davulga köyü, batısında Ayvacık, Çöğürlü ve Kavacık, kuzeyinde Düzkışla, doğusunda ise Yeşilhisar kasabası yer almaktadır.
Yazıtepe, Turhal

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Gülüt olarak geçmektedir. 16 Kasım 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye çevrilen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.Köy, Tokat il merkezine 61 km, Turhal ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Turhal'ın doğusunda yer alır. Doğusunda Yenisu, batısında Turhal ilçesi ve Çamlıca, kuzeyinde Üçyol, güneyinde ise Pazar ilçesine bağlı Ovacık bulunmaktadır.
Yazıtepe, İmamoğlu

Sultan II. Abdülhamid döneminde Osmanlı İmparatorluğu tarafından Balkanlar'dan gelen muhacirler için tahsis edilmiş bir yerleşim yeridir. Zaten ilk ismi "İhsanü'l-Hamid"dir. "Abdülhamid'in hediyesi" anlamını taşır.1960 yılından itibaren konar göçer Yörükler de bu köye yerleşmeye başlar. Şu an hem Balkan göçmenleri hem de Yörüklerden oluşan kozmopolit bir yapıdadır.Geçim kaynağı olarak büyük ve küçükbaş hayvancılık tarım ön plandadır. Çevresine göre biraz yüksek bir konumdadır. Genellikle betonarme yapılar mevcuttur. Okul, cami, kahvehane, bakkal, misafirhane ve Kuran kursu mevcuttur.
Yazıtör kır yerleşimi

Yasatır kır yerleşimi (Rusça: Джазаторское сельское поселение / Cazatorskoye selskoye poseleniye) — Rusya'da Altay Cumhuriyeti güney kesiminde Koşağaç rayonuna bağlı belediyeye sahip kır yerleşimi.Başta Yasatır olmak üzere Yasater, Cazatır, Jasatar, Jazatır, Jasatır, Cazatar, Cazator, Cazatır şekillerinin kullanıldığı sözün anlamı Yazı-tör sözünden değişerek gelmiştir. Yöredeki akarsunun adından alır. Yazı sözü, geniş, ferah alan demekken tör ise üst, yukarı, dağın üstü, vadinin yukarısı anlamındadır.Beleş köyünün Beleeş, Beleşi, Belaşi şekilleri de söylenmektedir. Beleş sözü bel  ve küçültme eki  -eş sözlerinden oluşmuştur. Geçer, başarmak manalarına gelir.13 Ocak 2005 yılı No 10 RZ adlı Altay Cumhuriyeti belediye sınırları düzenlemesine göre  oluşturulmuştur.2010 yılında 1443 kişi, 2011 yılında 1448 kişi, 2012 yılında 1426 kişi, 2013 yılında 1412 kişi, 2014  yılında 1402 kişi, 2015 yılında 1373 kişi bulunmaktaydı.Yazıtör kır yerleşimi: Yönetim merkezi:Beleş köyü. Beleş ve Arkıt köyleri olmak üzere 2 yerleşim alanı vardır.Altaylar: Kırgız, Hakas, Şor, Tıva Türklerine yakınlığı olan Teleut, Telengit (Telesler), Kumandılar, Tubalar olarak grupları bulunan Altay dolayında yaşayan Türk boyu.Kazaklar: Kazakistan başta olmak üzere Altay Cumhuriyeti, Doğu Türkistan, Özbekistan'da önemli bir nüfusa sahip Türk boyu.
Yazıçayırı, Kulu

Yazıçayır; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yazıören, Bayramören

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Yazıviran olarak geçmektedir. Daha önceleri Çankırı ili Kurşunlu ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlanmıştır.Köy, Çankırı il merkezine 108 km, Bayramören ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır. Köy, Bayramören'in batısında olup, Erenler ve Yusufoğlu köyleri üzerinden doğrudan bir köy yoluyla ilçe merkezine bağlıdır.
Yazıören, Ovacık

Köyün eski ismi "Velolar" olup geçmişte Mollaaliler köyünün bir mahallesiyken, 1 Nisan 1955'te Mollaaliler köyüne bağlı Dizdaş, Büyükpınar, Kırmızıseki, Bazdaş, Bablan ve Tatderesi mahallelerinin birleşmesiyle köy olmuştur. 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltıldı. Köye 2004 yılında kısmi geri dönüşler yapılmaya başlandı.
Yazıören, Tercan

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Cabrim, 1928 yılı kayıtlarında Ermenice kökenli Cabrum olarak geçmektedir.
Yazışmalı satranç

Yazışmalı satranç, oyuncuların coğrafı olarak uzak oldukları için aynı tahta üzerinde karşı karşıya gelmedikleri bir satranç çeşidi. Hamlelerini posta, e-posta veya satranç sunucusu ile iletirler.
Yaël Abecassis

2014 yapımı dram filmi Dancing Arabs 'da canlandırdığı Edna karakteriyle güçlü bir oyunculuk göstermiştir.
Yaël Braun-Pivet

Paris X-Nanterre Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirmiştir. Ceza avukatı olarak Paris Barosu ve Hauts-de-Seine Barosu'na kayıtlı olarak görev yapmıştır. L'Oréal'de görev alan eşi ile beraber Tayvan, Japonya ve Portekiz'de bulunmuştur. Fransa'ya döndükten sonra iş hukuku alanında master yapmıştır. Eşi ve 5 çocuğu ile beraber Le Vésinet'de ikamet etmektedir. 2000'li yıllarda Sosyalist Parti (PS) Tokyo Bölümü saymanlığı görevine bulunmuştur. 2016 sonbaharında En Marche Hareketi'ne dahil olmuş ve o zamana dek hep PS'e oy verdiğini söylemiştir. 2017 Fransa yasama seçimlerinde Yvelines milletvekili seçilerek meclis kanunlar komisyonu başkanı seçilmiştir. 2020 yılında Le Vésinet belediye meclis üyesi seçilmiştir. Macron'un ikinci defa cumhurbaşkanı seçilmesi ardından kurulan hükümete Denizaşırı İller Bakanı olarak atanmıştır.
Yaña imlâ

Yaña imlâ, (; Türkçe: Yeni yazım; Kiril: яңа имля; Tatarca: Yaña imlâ veya Yaña döres yazu) 1920 - 1927 yılları arasında kullanılan bir değişik biçimde düzenlenmiş Arapça harfleri ile yazılan bir yazımdır."Arabic alpabet". (Tatarca Kiril: Татар энциклопедия сүзлеге, Latin: Tatar Ensiklopediä Süzlege; ТЭС, TES 2002). Kazan: Tatarstan Republic Academy of Sciences Institution of the Tatar Encyclopaedia
Yağ (beslenme)

Yağ, karbonhidrat ve protein ile birlikte üç temel besin maddesinden biridir. Yağ kimyasal olarak trigliserit adıyla bilinip gliserin ve üç yağ asidinden oluşan bir esterdir.Yağ önemli bir besin maddesidir ve insanlar da dahil olmak üzere çoğu heterotrof yaşayabilmek için dışarıdan yağ almak zorundadır. Vücutta üretilemeyip dışarıdan alınması gereken yağ asitlerine esansiyel yağ asidi adı verilir. İnsanlarn beslenmesinde için iki esansiyel yağ asidi bulunur: alfa-linolenik asit (bir omega-3 yağ asidi) ve linoleik asit (bir omega-6 yağ asidi). Vücudun ihtiyaç duyduğu diğer yağlar bunlardan sentezlenebilir.Yağlar karbon atomlarının bağlarına göre ikiye ayrılır. Doymuş yağlarda karbon atomları arasında hiç çift bağ bulunmaz; karbon atomları mümkün olan en fazla hidrojen ile bağ yapmışlardır. Doymuş yağ asitleri oda sıcaklığında katı halde bulunurlar. Diğer yağ çeşidi olan doymamış yağlarda karbon atomları arasında bir ya da daha fazla çift bağ bulunur. Bu çifte bağların sayısına göre doymamış yağlar kendi içinde ikiye ayrılır: Bir çifte bağ olduğunda tekli doymamış yağ, birden fazla çifte bağ olduğunda çoklu doymamış yağ olarak adlandırılır. Doymuş yağlardan farklı olarak doymamış yağlar oda sıcaklığında sıvı olarak bulunurlar. Doymamış yağlar ayrıca cis yağ ve trans yağ olarak da ikiye ayrılabilir.Genellikle hayvansal yağlarda yağın çoğunluğu doymuş yağdan oluşur, bu yüzden hayvansal yağlar çoğunlukla katı halde bulunurlar. Bitkisel yağlar ise büyük oranda doymamış yağlardan oluştuklarından sıvı haldedirler. Bunun istisnaları mevcuttur. Örneğin bitkisel bir yağ olan Hindistan cevizi çoğunlukla doymuş yağdan oluşur, bu yüzden oda sıcaklığında katıdır.Doymamış yağlar, kimyasal olarak,  yağın karbon kuyruğundaki karbonlar arasında ikili bağ olmasıdır. Bunun nedeni her karbon molekülünün hidrojenler ile "doymamış" yani hala bağ yapabiliyor olmasıdır. Doymamış yağların kuyrukları yapısal açıdan düz değildir. Bu ise çoğu doymamış yağın oda sıcaklığında sıvı olmasına neden olur.
Yağ Camii

Yağ Camii, Adana Eski Cami veya eskiden Surp Hagop Ermeni Apostolik Kilisesi, Adana'nın merkezinde, eski çarşı içindeki tarihî cami.1501 yılında Ermeni Saint Jacgues Kilisesi’nin Ramazanoğlu Halil Bey’in emri ile camiye çevrilmesinden bir süre sonra mekânın yörenin ihtiyacını karşılamakta yetersiz kalması üzerine  yanı başına Halil Bey’in oğlu Piri Mehmet Paşa tarafından yeni bir cami yaptırılmış, iki yapı birleştirilmiştir. Minaresinin yapımı 1525’te tamamlanan cami, Piri Mehmet Paşa’nın bitişiğine inşa ettiği medrese ile  bir külliye teşkil eder. Medresenin inşası 1558’de tamamlanmıştır.Selçuklu Ulu Camileri karakterinde, yani çok sütunlu cami tipinde bir camidir. Yapıya sonradan eklenen bir anıt gibi büyük ve görkemli bir avlu kapısı vardır.Daha önce “Eski Camii” denilen yapı, anıtsal avlu kapısının önünde yağ pazarı kurulması nedeniyle, “Yağ Camii” adını almıştır.
Yağ basıncı

Yağ basıncı, içten yanmalı motorların çoğunun uzun ömürlü olmasında önemli bir faktördür. Haricî yağlama sistemiyle (Frederick Lanchester tarafından icat edilmiştir), yağ pozitif bir deplasmanlı yağ pompası tarafından alınır ve yağ olukları (geçiş yolları) yoluyla ana rulmanlar, büyük uç rulmanlar ve eksantrik mili yatakları veya denge mili yatakları gibi yataklara zorlanır. Kam lobları ve silindir duvarları gibi diğer bileşenler yağ jetleri ile yağlanır.Yeterli yağ basıncı, dönen şaftın (aks) ve yatak kovanının metalinin asla temas etmemesini sağlar ve bu nedenle aşınma ilk çalıştırma ve kapatma ile sınırlıdır. Yağ basıncı, şaftın dönüşüyle birleştirildiğinde, aksın kabuğunda hidrodinamik olarak merkezler ve yatakları soğutur. Bu tür bir yatak, bir sıvı yatak olarak bilinir.Yağın viskozitesinin artması nedeniyle motor soğukken yağ basıncı daha yüksektir ve yağ akışındaki tahliye vanası aşırı akışı yönlendirmek için açılana kadar motor devri ile artar. Yağ basıncı, sıcak rölanti koşullarında en düşük seviyededir ve üreticinin toleranslarının izin verdiği minimum basınç genellikle bu noktada verilir. Aşırı yağ basıncı tıkalı bir filtreyi, tıkalı yağ galerisini veya yanlış yağ derecesini gösterebilir. Düşük yağ basıncı aşınmış yatakları veya kırık bir yağ pompasını gösterir.Bazı araç motorlarında düşük yağ basıncında bir uyarı ışığı yakan yağ basınç anahtarı vardır. Bazı araçlarda ön panelde veya gösterge tablosunda bir yağ basınç göstergesi bulunur.Yağ basıncı, pompanın kendisi tarafından değil, pompanın çıkış hattındaki bir sıvı akışı kısıtlaması ile oluşturulur. Bu tür kısıtlamalara örnek olarak büyük uç ve ana rulmanlar ile takılmışsa eksantrik mili ve külbütör dişlisi verilebilir.
Yağ bezi

Kıl folikülüyle ilintili olan yağ bezleri basit kesecikler halindedir; keseciklerin içinde bulunan çekirdekli hücreler birkaç katlı bir epitelyum teşkil eder; epitelyum katlarının içinde de yağ damlacıkları bulunur. Hücreler yağ bezinin ağzına ne kadar yakın olursa içlerindeki yağ kütlesi de o kadar çok olur; buralardaki hücreler çatlayarak içlerindeki yağı akıtırlar. Yağ bezlerinin salgıladığı yağın amacı kılları ve deriyi yağlamak, yumuşaklığını ve direncini arttırmaktır. Misk hayvanlarının misk bezleri ile kuşların üropigial bezleri de yağ bezleridir; kuşlar bu bezlerden gagalarıyla aldıkları yağı tüylerine sürerek suyun tüylerine işlemesini önlemiş olurlar. Memelerdeki süt bezlerinin yapısı da yağ bezlerininkine benzer özelliktedir.
Yağ damlası deneyi

Yağ damlası deneyi 1909 yılında Robert Millikan ve Harvey Fletcher tarafından yapılan elektronun elektrik yükünü ölçmek amaçlı deneydir. Millikan elektronun yükünü, iki metal elektrot arasına konulan küçük yüklü yağ damlaları üzerindeki kütleçekim ve elektriksel çekim kuvvetini dikkatli bir şekilde dengeleyerek buldu.Robert Andrews Millikan'ın elektronik yükü ölçmeye yönelik ilk çalışmaları 1906’ ya rastlar. Millikan, ilk önce H.A. Wilson’ un yöntemini tekrarlamıştır. Fakat daha sonra deney yönteminde çok iyi bir iyileştirme yapmıştır. Millikan su damlaları yerine yağ damlaları kullanarak deneyi tekrarlamıştır. Millikan’ ın deneyinde yağ damlalarını kullanmasının en büyük avantajı, yağ damlalarının buharlaşmaması ve dolayısıyla deney boyunca yağ damlalarının sabit bir kütle değerinde kalmasıydı.1909’ da Millikan, belirli bir zaman aralığında bir tek yağ damlasını gözlemleyebilecek şekilde deney düzeneğini oluşturmuştur. Millikan deneyini birçok yağ damlası için tekrarlayarak elektronun yükünü 1.592×10−19 C olarak bulmuştur. Millikan sonuçlarını “On the Elemantary Electrical Charge and the Avogadro Constant” isimli makalesini (Physical Review 32, 349) ile 1911’de yayınladı. Hemen ardından bir başka fizikçi Felix Ehrenhaft benzer bir deney yaptığını ve Millikan’ ın elemanter yük değerinden daha küçük bir yük değeri ölçtüğünü açıkladı. Bu sonuç Millikan’ı daha ileri ve titiz deneyler yapmaya götürdü. 1913 yılında Millikan orijinal sonuçlarını tekrar elde ettiği çalışmasını yayınladı ve bu çalışmasından dolayı 1923 yılında Nobel Fizik ödülünü aldı.Bugün elektron için ölçülen en iyi yük değeri 1.60217733(49)×10−19 C, Millikan’ ın 1913’te açıkladığı değere oldukça yakındır.İki yatay ve birbirine paralel plaka arasına büyük bir potansiyel farkı uygulanarak homojen bir elektrik alan oluşturulur. Yağ damlaları plakalar arasında sürüklenebilir. Yağ damlacıkları ışığı yansıtır ve bir mikroskopla gözlenir. Damlacıklar parlayan bir yıldız gibi görünürler. Böylece damlaların düşüş hızı belirlenir.Deneyde düşük buhar basıncına sahip yağ kullanılır. Bu yağın diğer yağlardan farkı, ışık kaynağının oluşturduğu ısıda buharlaşmamasıdır. Bazı yağ damlacıkları pompa tarafından püskürtüldüğünde sürtünme nedeniyle yüklenebilir bunu engellemek için iyonlaştırıcı bir radyasyon kaynağı ilave edilerek (örn. X-ışını tüpü) daha fazla yağ damlacığının yüklenmesi sağlanır.m: damlanın kütlesi, E: elektrik alan, q: damlanın elektrik yükü, V: damlanın hacmi, d: havanın yoğunluğu, r: damlanın yarıçapı, η: havanın akmazlığı, v: damlanın limit hızı
Yağ doku

Yağ dokusu ya da adipöz doku; omurgalılarda kısmen retiküler bağ dokudan, kısmen gevşek bağ dokudan meydana gelir. Dokuyu meydana getiren; mezenşimal hücrelerden farklılaşan yağ hücreleri; lipoblastlar (ya da adipositler)dir. Oluşan genç lipoblastların bir kısmı fibroblastlara, bir kısmı ise kübik epitel hücrelerine benzer. Bu evrede hücre içinde yağ birikimi görülmez. Bu hücreler önce etraflarına bazal laminayı sentezler, daha sonra iki farklı yağ dokusunu oluşturmak üzere farklılaşırlar. Bunlar:Yağ dokusu, yağın trigliserit şeklinde depolandığı özelleşmiş bağ dokusudur. Yağ, yoğun besin alımı sırasında birikir, açlık sırasında yağ doku yağ asitlerini bırakarak, enerji gereksinimini karşılar. Normal ağırlıktaki bir insanda toplam vücut ağırlığının %10-15'i kadar yağ bulunur. Bu 40 günlük enerjiyi karşılayabilir. Yağın kullanılması halinde, oluşan hücre boşluklarına su dolar. Vücuttaki yağın %50'si hipodermiste, %10-15'i omentum ve mezenterde, %5-8'i kaslarda, %12'si böbreklerde, %15-20'si ise üreme organları etrafında yer alır. Yağ dokunun önemli görevleri; vücutta yağın yedek besin olarak depo edilmesi, organların, vücut parçalarının birbirlerine karşı kayganlığını sağlamak, mekanik etkileri önlemek, suda yaşayan memelilerde ısının korunması sağlamak ve derinin kurumasını önlemedir.Balıklarda kas içersine yağ depolanabilir. Bu eşeysel üretimde ya da göç sırasında gerekli duyulan enerjiyi sağlamak için kullanılır. Yırtıcı balıkların etleri yağda çözünmüş karotinoidlerden dolayı turuncu renkli görülür. Böceklerde trakenin bazı kısımlarında yağ küçük damlacıklar halinde birikir.Yağ doku son yıllarda önemli bir endokrin organ olarak da kabul edilmektedir. Leptin, resistin gibi hormonlar ve TNFalfa gibi sitokinler salgılar. Bu doku ayrıca önemli hastalıklara da konu olur. Obezite vücut ağırlığından çok yağ dokunun artmasından kaynaklanır.Yağ doku, cilt altında, iç organların çevresinde, kemik iliğinde ve meme dokusunda bulunur. Bu dokuda en çok görülen hücre tipi adipositlerdir. Bundan başka makrofajlar, fibroblastlar ve endotel hücreleri de bulunur. Yağ dokunun ana amacı enerji rezervi sağlamaktır. Bunun yanında açlık duygusunu ve yeme miktarını da düzenler.Toplam vücut ağırlığının kadınlarda % 22 si, erkeklerde % 15 i yağ dokusundan oluşur. Bu oran yaş ilerledikçe değişir. Erkekler 45-50 yaşlarında, kadınlar 60 yaşlarında en yüksek yağ oranına sahip kilolarına ulaşır. Kadınlarda yağlar çoğunlukla kalça, karın ve bacak bölgesinde, erkeklerde ise karın ve bel bölgesinde birikir. İnsanın normal kilosu hücre içinde biriken yağ dokusuyla ilişkilidir. Bu miktar, yaşam şartları ve kişinin metabolizması ile belirlenir. Vücut, vital fonksiyonlarının devamlılığını sürdürebilmek için aldığı ve harcadığı enerjiyi dengede tutar.Mide, karaciğer, barsaklar veböbrekler gibi organların arasında yer alan yağ dokudur. Buna viseral yağ da denir. Bu tip yağlanmanın kalp damar sistemi hastalıkları, tip 2 diyabet, insülin direnci gelişimi ve bazı imflamatuvar hastalıklarla yakın ilişkisi vardır. Total abdominal yağı azaltmanın en etkili yollarından biri uygun dozda aerobik ve anaerobik egzersiz yapmaktır.
Yağ filtresi

Yağ filtresi, motor yağı, şanzıman yağı, yağlama yağı veya hidrolik yağdaki kirletici maddeleri süzmek için tasarlanmış bir filtredir. Yağ filtreleri birçok farklı hidrolik makine tipinde kullanılır. Yağ filtresinin başlıca kullanımı, içten yanmalı motorlarda, kara yolu üzerindeki ve off-road motorlu araçlarda, hafif uçaklarda ve çeşitli deniz gemilerinde kullanılır. Otomatik şanzıman ve hidrolik direksiyon gibi diğer araç hidrolik sistemleri genellikle bir yağ filtresine sahiptir. Jet uçaklarında olduğu gibi gaz türbinli motorlar da yağ filtrelerinin kullanılmasını gerektirir. Bu kullanımların yanı sıra, petrol üretimi, nakliye ve geri dönüşüm tesisleri de üretim sürecinde filtreler kullanır.
Yağ hücresi

Yağ hücresi, bağ doku hücrelerinden biri olan bu hücre, yağ deposudur. Deri altından kalın, koruyucu bir tabaka halinde yer alırlar. Aynı zamanda vücudun enerji deposudur. İnsan vücudundaki en büyük hücrelerden biridir. Hücrelerin yüzeyinden bulunan iplikçiler, yağ hücrelerinin bir arada durmasını sağlar. Bölünmeyen bu hücrelerdeki yağ miktarı kişinin metabolizmasına bağlıdır.
Yağ pompası

Yağı karterinden (yağ deposu) yağı alarak basınçlı bir şekilde yağ kanallarına ve buradan hareketli parçaların üzerine gönderme işlevinde bulunur. Yağ pompası hareketini eksantirik kam milinden alır.Kullanılan pompa tipleri değişkendir. En çok kullanılan yağ pompaları dişli pompalar, trokoid pompalar ve kanatlı pompalardır.
Yağ soğutucusu

Yağ soğutucusu ; çok düşük veya çok yüksek devirlerde uzun süre çalışan motorların yağlarını soğutmak için kullanılan yağ soğutucu radyatörlerdir. Motor yağları ısındıkça sürtünme katsayıları düşmekte buna paralel olarak da yağlama özelliklerini yitirmektedirler. Yağ soğutucuları bu olumsuzluğun önüne geçmek için kullanılmaktadır.
Yağ yüzgeci

Yağ yüzgeci, bazı kemikli balıklarda bulunan bir yüzgeç türü. İçinde yüzgeç-iskeleti ya da destek aldığı herhangi kemik parcaları bulunmaz. Bilimsel adı "adipose" yağ yüzgeci anlamına gelir ama bu yüzgeç aslında yağdan oluşmaz, aslında ettendir.Yağ yüzgecinin ölçüsünde büyük farklar vardır. Genelde diğer yüzgeçlerden ufaktır, ama bazı türlerde asıl sırt yüzgecinin büyüklüğünü bile aşabilir. Bu yüzgecin görevi hakkında bilim insanları henüz ortak bir görüşe sahib değillerdir. Salmonidae familyasının yağ yüzgeci üzerine, hidrodinamik ve akıntının yönünü tespit etme fonksiyonları üzere araştırmalar sürmektedir.
Yağ çorbası

Öncelikle tencerede yağ ve salça biraz kavrulur. Eğer domates varsa kabuğu soyulup küçük küçük doğranır. Yağla kavrulur, su eklenerek kaynatılır. Temizlenmiş pirinç ve dörde bölünmüş patatesler eklenerek biraz daha pişirilir. Tuz ilave edilir. Patatesler pişince ateşten alınır.
Yağan, Köprüköy

Daha önceleri Erzurum ili Pasinler ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Erzurum ili Köprüköy ilçesine bağlanmıştır. Pasinler ilçesine bağlı bir köy iken, 27 Şubat 1976'da İçişleri Bakanlığı kararıyla belde belediyesi haline getirildi. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm belde ve köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu belde de Karayazı Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur. Bu tarihe kadar mahalleleri olan Cumhuriyet, Kazımkarabekir ve Şehitler belde nüfusunu oluşturuyordu. 2013 ve sonraki yılların TÜİK ADNS kayıtlarında artık yalnızca Yağan Mahallesi adı geçmektedir.Mahalle, Erzurum il merkezine 64 km, Köprüköy ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Mahalle, Köprüköy'ün güneydoğusunda olup,  numaralı Erzurum-Muş (Köprüköy-Hınıs) devlet yolu kenarındadır.
Yağbastı, Kula

Mahallenin adı şuradan gelmektedir; köye ilk yerleşilen yıllarda, mahallenin bulunduğu yerde bulunan Mamatlı mahallesinin sakinlerinin, mahallesi yerinden kaldırarak, Gediz çayının bulunduğu yere göndermeleri nedeniyle adı önce "elbastı" olmuş zamanla bu isim değiştirilerek "Yağbastı" olarak kullanılmıştır.
Yağca, Kemah

Köyün eski adı, 1522 yılı kayıtlarında Tamuği olup, Ermenice'de "uği" sözcüğü "yol" anlamına gelmektedir. Köyün dağında otlatılan hayvanların yağının oldukça iyi olmasından dolayı köye "Yağca" adı verilmiştir.
Yağcı Şefik Bey

Hariciye Nazırı Mehmed Rifat Paşa'nın ağabeyidir. Valide Rüştiyesini bitirdikten sonra yağ ve zahire ticaretine başlamıştır. Yedi sene Ticaret Odası’nda, üç sene Ziraat Bankası'nda üyelik yapmıştır. Jön Türk Devrimi (1908) sonrası  Belediye Meclisi üyeliği, Donanma Cemiyeti İdare Heyeti Reisliği yapmıştır. 1912 ve 1914 seçimlerinde Meclis-i Mebûsan İstanbul mebusu seçilmiştir.Yağcı Şefik Bey Yalısı, İstanbul Boğazı'nın Anadolu yakasında Kanlıca'da, 1871'de yanan Cemile Sultan Yalısı yerine 1905 yılında Yağcı Şefik Bey tarafından yapılmıştır.
Yağcı, Hadim

Yağcı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yağcı, Selendi

Kurtuluş savasında Türk askerlere yay yapmaktan mahallenin adına yaycı adı verilir.Sonra bu mahallenin adı dilden dile yağcı olmuştur.
Yağcı, Süleymanpaşa

Yağcı, Tekirdağ ilinin Süleymanpaşa ilçesine bağlı bir mahalledir. Tekirdağ'ın en eski köylerinden birisidir.
Yağcıbedir Yağlı Güreşleri

Yağcıbedir Yağlı Güreşleri, Balıkesir'in Sındırgı ilçesinde düzenlenen bir Türk yağlı güreş turnuvasıdır.Uluslararası Sındırgı Yağcıbedir Uçan Halı Şenliği'nin devamı niteliğinde düzenlenen bir organizasyondur. Ata sporlarının yaşatılması adına düzenlenen organizasyon yıllardır gece yarılarına kadar süren kıran kırana güreş mücadelerine sahne olmaktadır.Güreşlerden günler önce ilçeye gelen Kırkpınar davulcuları ve cazgırlar eşliğinde ilçe genelinde güreşlere davet geleneği sürdürülmektedir. Yağlı güreşçi yatağı Sındırgı ilçesi Alacaatlılı ve Yüreğilli pehlivanlarıyla meşhur olduğu bilinir.
Yağcıbedir, Bigadiç

Yağcıbedir Mahallesi'nde 2 farklı yerleşim alanı vardır. Bu iki yerleşim alanı, bir yol ile birbirine bağlanmaktadır. Bu alanlar çoğu kişi arasında Alt-Üst Yağcıbedir olarak adlandırılır.
Yağcıhüseyin, Kızılcahamam

Bir rivayete göre, bu mahallede, Hüseyin adında biri varmış. Çok zeki ve çalışkan olan bu kişi, Hopagil sülalesinden olup, geçimini o zamanın zorlukları içerisinde, yağ satarak sağlarmış. Bu yüzden mahallenin adı, Yağcı Hüseyin olmuş.Derlerse inanmayın bunlar uydurma laflardır :) tarihçesi tam olarak bilinmemektedir.
Yağcılar, Akyazı

Eskiden askerler yağcılar köy'üne gelip arabalarının tekerlerini ceviz yağıyla yağladıkları için ismi Yağcılar Köy'ü kalmıştır.
Yağcılar, Aslanapa

Köy, 1893 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kütahya Merkez ilçeye bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Aslanapa ilçesine bağlandı.
Yağcılar, Beydağ

Yağcılar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yağcılar, Bigadiç

Balıkesir il merkezine 69 km, Bigadiç ilçesine 31 km uzaklıktadır.Komşu köyleri:Davutça, tozağan kalafat,aşağıgöcek,kızılcukur Köyleri ile çevrilidir.
Yağcılar, Gebze

Daha önceleri Kargalı köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ocak 1956'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Yağcılar, Kargı

Köyün adı, 1521 yılı kayıtlarında Yaycılar olarak geçmektedir. Osmanlı Devleti Çankırı Sancağı tahrir defterinde; 1521 yılında toplam nüfusu 17 hane iken 1579 yılında ise 25 hane ve Osmanlı Devleti’nin tımar ve müsellem köylerinden birisi olup, 1579 yılı geliri 1350 akçe olduğu bilgileri yer almaktadır. Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1936 yılı kayıtlarında Yaylacılar adıyla Boyabat ilçesine bağlı görünen köy, 28 Temmuz 1936'da yeniden Kargı ilçesine bağlandı.
Yağcılar, Nizip

Yağcılar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yağcılar, Tortum

Mahallenin adı mahalledeki hayvancılık faaliyetlerinden dolayı (yağ üretimi) yağcılar olarak konulmuştur.
Yağcılar, Tosya

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 25 Ekim 2023'te köyde çıkan yangında 40 ev zarar gördü.
Yağcılar, Urla

Bu köy Osmanlı devrinde bir Rum köyü olup Kurtuluş Savaşı'nın son safhasında Yunan ricatında, Yunanlılarca, Albay Plastiras'ın 5/42 Evzon Alayınca bombardıman edilip yakılmıştır. Görgü tanığı Rum Köylüsü Maria Birbilli olayı şöyle anlatır:Yağcılar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yağcılar, Yunusemre

30 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Yağcılar, Yusufeli

Eski adı Uşhum'dur. Osmanlıların köyü Gürcülerden ele geçirmiş olmasından hareketle bu yer adının Türkçeye Gürcüce Uşhumi'den (უშხუმი) girdiği söylenebilir. Nitekim 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesinde ve 1928 tarihli Osmanlıca köy listesiden köyün adı Gürcücede olduğu gibi gırtlaksı "hı" (ﺨ) harfiyle Uşhum (اوشخوم) olarak yazılmıştır.Orta çağda Gürcistan'ın güneybatı bölgesini oluşturan Tao bölgesinin bir köyü olan Uşhumi, 1549 yılındaki Gürcistan seferiyle Osmanlılar tarafından ele geçirildi. Ardından Livane sancağına bağladı. Daha sonra Çıldır Eyaleti'nin bir köyü haline geldi. Osmanlı idaresinin vergi ve askere alma amacıyla 1835'te yaptığı nüfus tespiti sırasında, Livane-i Ulya sancağının Bedazori nahiyesine bağlıydı. Köyün nüfusu 56 hane ve  142 erkek olarak kaydedilmiştir. Bir o kadar da kadın nüfusu eklenince, köyde 284 kişinin yaşadığı ve hane başına ortalama 5 kişinin düştüğü ortaya çıkar.Bu tarihten yaklaşık 40 yıl sonra, 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesine göre Uşhum'un nüfusu 52 hanede yaşayan 181 kişiden oluşuyordu. Bu tarihte köy, Trabzon vilayetinin Lazistan sancağına bağlı Livana kazasında yer alıyordu. Hayvan varlığı olarak 40 öküz, 50 inek, 40 at, 100 keçi ve 81 koyun tespit edilmişti.Uşhum, 1928 tarihli köy listesinde, Artvin vilayetinin Yusufeli kazasının merkez nahiyesine bağlı bir köydü. 1935 nüfus sayımında Erzurum vilayeti içinde aynı idari konuma sahipti ve köyde 407 kişi yaşıyordu. Uşhumi ya da Uşhum, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yağcılar olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte "Yağcılar (Uşhum)" biçiminde resmî kayıtlarda kullanılmıştır.Uşhum'da günümüze ulaşan tek tarihsel yapı Uşhumi Kilisesi'dir. Hocagil mahallesindeki tek nefli yapı (9.0×4.5 m), bugün büyük ölçüde yıkıktır.
Yağcılar, İkizdere

1800'lü yıllarda kurulan köyün eski adı Vilköyi Rize olup 1913 yılında "Yağcılar" adını alarak köy statüsüne kavuşmuştur.
Yağcılı, Süloğlu

Köy, 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, "3644 Sayılı 130 İlçe Kurulması Hakkındaki Kanun" gereğince Edirne Merkez ilçesinden ayrılarak, yeni kurulan Edirne ili Süloğlu ilçesine bağlanmıştır.
Yağcımahmut, Havza

Kurulduğu yıllarda Mahmut adında bir kişinin hayvancılık yaptığı ve bol miktarda yağ üreterek sattığı, çevrede bu kişinin yağcı olarak ünlendiği anlatılmaktadır. Dolayısıyla bundan dolayı mahallenin adının Yağcımahmut olarak kaldığı rivayet edilmektedir.
Yağcıoğlu, Polatlı

Daha önceleri Hacımusa köyüne bağlı Yağcıoğlu yaylası iken, 22 Temmuz 1959'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra ise mahalle oldu.
Yağda, Erdemli

Erdemli ilçesinin kurucu iki nahiyesinden biridir. 1954 yılında Yağda Nahiyesi ve Elvanlı Nahiyesi birleşerek Erdemli İlçesini kurmuşlardır.Dadacık mevkiinde, Romalılar döneminden kalma harabelere, su sarnıçlarına ve kuyulara rastlanmaktadır. Harabeler artık yok olmaya yüz tutmuştur.
Yağdere, Sultanhisar

Yağdere, Aydın'ın Sultanhisar ilçesine bağlı bir mahalledir. 2022 yılı itibarıyla Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi'ne göre mahallenin nüfusu 349'dur.
Yağdonduran, Ulaş

Deliktaş Gediği adıyla da tanınan Yağdonduran Geçidi yakınında 20. yy’da oluşmuş yerleşimdir.  Daha önceleri Sivas ili Merkez ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Sivas ili Ulaş ilçesine bağlanmıştır.Köy, Sivas il merkezine 57 km, Ulaş ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır. Köy,  numaralı Sivas-Malatya devlet yoluna 1,5 km.'lik bir yolla bağlıdır. TCDD yeni Sivas-Erzincan/Malatya tren hattı köyün yanından geçmektedir.
Yağdöver, Şahinbey

Mahallenin adı, 1543 yılı kayıtlarında Küçük Maksere, 1884 yılı kayıtlarında Küçük Maasre, 1946 yılı kayıtlarında ise Küçük Mesere olarak geçmektedir.
Yağdığın, Çavdarhisar

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Emet ilçesine bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da Çavdarhisar ilçesine bağlandı.
Yağlama (yemek)

Yağlama, şebit, kıyma, salçalı sos ve yoğurttan oluşan bir yemektir. Şebitlerin (yufka) üst üste konup, her katın arasına bol sulu ve salçalı kıymanın konmasıyla yapılır.Kayseri Yağlaması 12.07.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yağlar, Kiraz

Yağlar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yağlayıcı madde

Yağlayıcı madde, yüzeyler arasındaki sürtünmeyi karşılıklı temas içinde azaltmak için genellikle organik olan bir maddedir. Aynı zamanda kuvvet iletimi, yabancı parçacıkların taşınması veya yüzeylerin ısıtılması veya soğutulması işlevine de sahip olabilir.Endüstriyel uygulamalara ek olarak, yağlayıcılar başka birçok amaçla kullanılmaktadır. Diğer kullanım alanları, pişirme (yağlar), insanlardaki biyo-tıbbi uygulamalar (örneğin yapay eklemler için kayganlaştırıcılar), ultrason muayenesi, tıbbi muayene ve kayganlaştırıcı jel gibi cinsel sağlık için de kullanılmaktadır.
Yağlevend oymağı

Yağlevend oymağı (Azerice: Yağləvənd oymağı), Cevanşir boy birliğine katılmış olan Şiî ve Alevî / Câferî Türkmen bir oymaktır.Kökenleri Kara Tatarlara bağlıdır. Kara Tatarların Caungar boyu günümüz Türkiye Cumhuriyeti'nin Çorum, Amasya,Tokat illerinde ve o diyârın civarlarında iskan edilmişlerdi. Eskişehir-Ankara ve Bolu arasında yaşayan Tatar Türkleri ve Türkleşmiş müslüman Moğollardan oluşan topluluğa Selçuklu ve Osmanlı Döneminde '''"Karatatar Türkmenleri" de denilmekteydi.1402 Ankara Savaşı'nda Osmanlı Ordusundaki, Menteşeoğulları, Germiyanoğulları, Saruhanoğulları Beyleri ve kuvvetleri ile birlikte saf değiştirerek Timur'un kazanmasında etkili oldular. Türkler onları "Yağı Levent", "Mürted" olarak adlandırdılar. Diğer taraftan Timur, bu muharebede ordusuna katılan Tatarlar’ı mükâfatlandırmak yerine Karabağ’a göç ettirip Araz’ın ötesindeki topraklara yerleştirdi.Karabağ'da, Otuz iki oymaktan meydana geldiği için Otuzikili diye anılan büyük bir topluluğun içinde bulunan Cevanşir aşiretinin bir bölümü, Osmanlıların bölgeyi fethinden sonra, yeni hakimlerin hizmetine girmişti. Bu esnada Cevanşir aşiretinin başında Hüseyin Mirza bey bulunuyordu. O, Azerbaycan'ın Safeviler tarafından ele geçirilmesi esnasında beyliğini muhafaza etmekle beraber bir müddet sonra kardeşi ile giriştiği mücadelede maktul düştü.XVIII. yüzyılda Gence-Karbağ bölgesindeki Cevanşir aşireti, Yağlevend, Mefruzlu, İbadi, Sofulu, Dedeli, Gecegözlü, Seyyid Ahmedli, Behmenli Sarıcalı, Karaburunlu, Namlı, Seyyid Mahmudlu, Molla Fazıllı, Demirli, Tamatlı, Karıbend, Sabir, Köymehmed, Şeyhbabalı ve Göçerli adlarını taşıyan oymaklara bölünmüştü.Osmanlı-İran arasında sürekli el değiştiren Karabağ, Nadir Şah tarafından (1735) Osmanlılardan geri alınmıştır. Fakat Karabağ’daki Kacar Türkmenleri’nin Reisi Uğurlu Han, Nadir Şah’a boyun eğmediğinden dolayı cevanşirler Horasan’a sürülmüştür.Günümüzde Azerbaycan’in Fizuli ilçesine bağlı Aşağı Yağlevend ve Yuharı Yağlevend köylerinde yaşamaktadırlar.Nadir Şah tarafından  Cevanşirler Horasan taraflarına gönderilmişti. 18. asrın ortalarında Afşar Türkmen Şahı olan Nadir Şah Afşar’ın ordusunda komutanlık yapmış olan  Ahmet Han Abdali önderliğinde Afganistan Devleti kuruldu. Ahmet Han Cevanşirlerin bir bölümünü Kabile göç ettirdi.Milli kimliğini muhafaza edebilen az sayıdaki Cevanşirler Azerice konuşuyor ve başkent Kabil‘de yaşıyorlar. Nüfusları hakkında verilen bilgiler ise birbirini tutmamaktadır. Kabil’in büyük bir mahallesi de Çandol ve Muradhani adını taşır.
Yağlı (yiyecek)

Buğday unu, su ve tuz ile hazırlanan hamurun, bitkisel yağ  veya tereyağı ile birlikte  bir araya getirilip hamurun şekillendirilmesi ve taş tabanlı fırınlarda pişirilmesiyle elde edilen çörektir.Tokat Yağlısı sade veya peynir, çökelek, sucuk, pastırma, patates vb. bileşenler ile hazırlanabilir. Sade Tokat Yağlısı daire şeklinde yapılır. Diğer bileşenler ile hazırlananlar ise D harfi şeklinde yapılır.Tokat Yağlısı 17.09.2021  tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.Un, su, hazır ekmek mayası, ekşi maya, tuz, bitkisel margarin/tereyağı ve yumurta kullanılarak yapılır.Sorgun Yağlısı 12.02.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.Amasya Yağlısı 16.06.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yağlı ekmek

Malatya Yağlı Ekmeği 21.12.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yağlı urgan

Yağlı urgan, asılarak idamlarda kullanılan bir düğüm çeşidi. Mahkûm idam sehpasına çıktığında cellat mahkûmun boynuna yağlı urgan geçirir. Sonra da cellat idam sehpasını devirir ve mahkûm asılır. İpin uzunluğu çok önemlidir. Kısa ipte mahkûmun boynu kırılmaz ama boğularak ölür. Uzun ipte ise boynu kırılır hatta çok uzunsa mahkûmun başı bile kopabilir. Ancak bu çok nadir görülür.İdamlar dışında kullanım alanlarından birisi denizciliktedir. Bağlanma tamamlandıktan sonra bile halatın uzunluğunun istenildiği gibi değiştirilebilmesi bu düğümün avantajlarından birisidir.Aynı doğrultuda farklı yönlere bakan iki kroz yapılır. İpin ucu kendi krozunun üzerine doğru geleneksel olarak 13 kere sarılır ve sarımın yapıldığı krozun uçta kalan halkasından geçirilir. Son olarak diğer krozun iplerinden biri çekilerek içinden ip geçen krozun kısalıp içindeki ipi tutması sağlanır. Diğer ip ile ise krozun uzunluğu artırılabilir. Sarım sayısının artması düğümü güçlendirir.
Yağlı çörek

Çankırı Eldivan Yağlı Çöreği, un, ekmek mayası, tuz ve yağ ile hazırlanan hamurdan yapılır. Eldivan Yağlı Çöreği 05.10.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yağlı, Tuzluca

Köy; Iğdır il merkezine 24 km, Tuzluca ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır. Köye bağlı bir mahalle olan "Boyluca"nın eski adı "Kızılkalafa"dır.Köyün şimdiki bir mahallesi olan Boyluca'da 1886 yılında 53 Kürt, Gülahmet mahallesinde 100 Azeri ve köyün merkezinde ise 40 Azeri yaşamaktaydı.
Yağlı, İspir

Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de İspir Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.1835 yılında erkek nüfusun belirlenmesi için yapılan nüfus sayımında köyde 18 Müslüman erkek nüfus bulunurken, 1896 yılında Ahmed Şakir Paşa' nın gerçekleştirdiği ıslahat çalışmaları çerçevesinde yaptırılan nüfus sayımında ise Kırık Nahiyesi'ne bağlı köyde 72 erkek nüfusu tespit edilmiştir.Mahalle, Erzurum il merkezine 92 km, İspir ilçe merkezine 65 km uzaklıktadır. Mahalle, İspir'in güneyinde olup,  numaralı Rize-Erzurum (Pazaryolu-Aziziye) devlet yoluna, Ortaören ve İncesu mahalleleri üzerinden 10,4 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır. Yaylacık Mahallesi'nin 500 m. uzağındadır
Yağlıbayat, Karatay

Yağlıbayat, Konya iline bağlı, Aksaray yolu üzerinde, merkeze 76 kilometre uzaklıkta bir (KIRIM TÜRKÜ) Tatar köyüdür. Yakınında bulunan yerleşim yeri, antik dönemde, "kutsal baba" anlamına gelen Savatra olarak anılmaktadır.MÖ 4. yüzyıl yerleşim izleri bulunmaktadır. Önemli bir antik kent olan Savatra kendi adına para basmıştır. MÖ 27'de Romalıların eline geçmiştir. Kalıntılardan Roma döneminde mamur olduğu anlaşılmaktadır. Bizans ve daha sonra Selçuklu Hanedanı hakim olmuştur, 1398'de Konya'yla birlikte Osmanlı devletinin hakimiyetine geçmiştir. Eski Osmanlı haritalarında buranın Bali Bayat olarak geçmektedir. Köyün güney doğusunda bir kale ve küçük bir antik tiyatro bulunmaktadır. Antik eserler Konya Müzesi'nde sergilenmektedir.Yağlıbayat köyü şu an yaklaşık olarak 650 nüfusa sahiptir. 200'e yakın köylü de Konya Merkez'de ikamet etmektedir. köyde bir ilköğretim okulu bulunmaktadır.
Yağlıboya

Yağlıboya, resim sanatında yaygın olarak kullanılan boyama tekniği. Bağlayıcı madde olarak bitki yağıyla pigmentlerin karışımından elde edilen yağlıboya, kalitesi nedeniyle en çok tercih edilen resim malzemelerinden biridir.Yağlıboya her ne kadar ilk kez Hint ve Çinli ressamlar tarafından Batı Afganistan'da, beşinci ve onuncu yüzyıllar arasında Budist resimlerinde kullanılmış olsa da, 15. yüzyıla kadar popülerlik kazanmamıştır. Orta Çağ boyunca batıda da kullanımı yaygınlaşmıştır. Yağlıboyanın avantajları geniş ölçüde bilinir hale geldikçe, sanat eserleri yapımında kullanılan temel malzeme hâline geldi.Son yıllarda, suyla karışabilen sentetik yağlıboyalar üretiliyor. Suda çözünen bu boyalar tiner yerine su ile inceltilmeye izin veriyor. Ayrıca, yeterince inceltildiğinde, geleneksel yağlara (1-3 hafta) kıyasla çok hızlı kuruma sürelerine (1–3 gün) sahiptir.Yaygın olarak kullanılan yağlar arasında keten yağı, haşhaş tohumu yağı, ceviz yağı ve aspir yağı bulunur. Yağ seçimi, boyaya sararma, kuruma süresi ve dayanıklılık gibi bir dizi özellik kazandırır. Yağa bağlı olarak boyaların parlaklığında da farklılıklar görülebilir. Bir ressam, istenen etkilere bağlı olarak aynı resimde birkaç farklı yağ kullanabilir. Boyalar kendileri de ortama bağlı olarak belirli bir tutarlılık geliştirir. Aynı zamanda yağ, tabloya uzun süreli bir parlaklık veren vernik hazırlamak için, çam reçinesi veya terebentin gibi bir reçine ile kaynatılabilir. Vernikler, temizlik ve onarım sebebiyle, yağlıboyaya zarar vermeden çıkarılabilir. Bazı çağdaş sanatçılar çalışmalarını verniklememeyi tercih ediyor. Yağlıboya, diğer birçok sanat malzemesinden daha geç kuruduğu için sanatçının çalışmanın rengini, dokusunu veya şeklini değiştirmesini sağlar. Zaman zaman, ressam bütün bir boya tabakasını bile temizleyip yeniden başlayabilir.Yağlar gibi kullanılan fırçalar da farklı efektler oluşturmak için çeşitli liflerden yapılıyor. Örneğin, domuz kılı ile yapılan fırçalar, daha kalın vuruşlar ve impasto resimlerde kullanılırken, firavunfaresi kılından yapılan fırçalar ise ince ve pürüzsüz olduğu için portreler ve detay çalışmalarında tercih edilir.Fırçalar farklı boyutlarda üretilir ve farklı amaçlar için kullanılır. Fırçanın tipi kullanım amacını belirler. Mesela,  yuvarlak bir detay çalışması için sivri bir fırça, geniş alanları boyamak için ise düz fırçalar kullanılır. Gerektiğinde boyayı uygulamak ya da çıkarmak için palet bıçağı veya bez, sünger ve pamuklu çubuklar gibi alışılmamış çeşitli aletler kullanılabilir. Bazı sanatçılar parmaklarıyla bile çalışabiliyor.
Yağlıboya reprodüksiyonu

Yağlıboya reprodüksiyonu, bir sanatçının orijinal bir yağlıboya tablosunun kopyalanmasıyla oluşturulmuş tablodur.Yağlıboya reprodüksiyonları, koleksiyoncuların ve müzelerin genellikle ilgisini çeken orijinal yağlıboyadan farklıdır.Stüdyo: Usta bir sanatçının stüdyosunda, belki de onların gözetimi veya katılımıyla oluşturulmuştur.Çember: Orijinal sanatçıyla ilişkili biri tarafından, sanatçının kendi yaşamını takip eden yıllarda veya sonraki yıllarda yaratılan çalışma.Geleneksel olarak eski ustaların öğrencileri öğretmenlerinin tarzında çalışarak resim yapmayı öğrenirlerdi.Bu yüksek lisans çalışmalarını taklit etme süreci bir öğrencinin kendi yaklaşımını geliştirmeden önce yetenekli bir resim modunu pratik etmesini sağlar. John Singer Sargent, Edgar Degas ve Pablo Picasso gibi birçok ünlü sanatçı bu uygulamayı kullandı.Belki de imalat yoluyla öğrenen tüm öğrencilerin en iyi bilineni Leonardo da Vinci idi. Usta heykeltıraş ve ressamın Andrea Del Verrocchio yanında çırak olarak başlayarak Leonardo usta kendi tarzında resim yapmayı öğrenmiş oldu. Leonardo'nun Mesih'in Vaftizi tablosunda Verrocchio'ya zekice yardım etmesinden sonra ustanın bir daha asla fırçaya dokunmamaya karar verdiği söylenir.Sanat sahteciliği ve yağlıboya resimlerin çoğaltılmasıyla ilgili telif hakkı ihlali ile ilgili çeşitli sorunlar vardır.Telif hakkı yasaları ülkeden ülkeye değişir ancak ABD'de sanatçının ölümünden 70 yıl sonra bir tablo için geçerli olan herhangi bir telif hakkı ihlali yoktur.
Yağlıca, Digor

Köyün eski adı, 1854 yılı kayıtlarında Zürçi, 1902 yılı kayıtlarında Zırçi, 1946 kayıtlarında ise Zırhçı olarak geçmektedir.
Yağlıca, Kadınhanı

Yağlıca; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Yağlıca, Kağızman

Köyün eski adı, 1902 yılı kayıtlarında "Pvik" olup, Ermenice'de "pvig" sözcüğü "baykuş" anlamına gelmektedir. Köyün 1928 yılı kayıtlarındaki adı ise Pifik (yukarı) olarak geçmektedir.
Yağlıdere (akarsu)

Yağlıdere, Erimez Dağları'ndan doğan, Espiye'nin batısından Karadeniz'e dökülen akarsu. İçinden geçtiği Yağlıdere ilçesine adını verir.Yağlıdere'nin uzunluğu 70 km'dir. Kurtbeli yaylasından doğan Tohumluk deresi, Erimez dağından doğan Kılıçlar derenin birleşmesiyle oluşur. Vadisi eğimli ve dardır. Akış hızı fazla olduğundan vadisini derince aşındırmıştır.. Yağlıdere üzerinde Harava, Sınır ve Ağanın köprüsü gibi 12 tarihi köprü vardır. En büyükleri yaklaşık 200 yıl önce yapılan Ağanın köprüsüdür. Ağanın köprüsü 11 m yükseklik ve 20 metre uzunluğa sahiptir.Yağlıdere yılda 415 hm3 su taşır, debisi 96 m3/sn'dir. Akarsuyun havzası 12 km genişlik ve 50 km uzunlukta, toplamda 610 km² alanı kapsar.Yağlıdere'nin adıyla ilgili gerçeğe en yakın rivayet şöyledir: Akarsuyun doğduğu Çakrak köyünde Rumlar yaylada ürettikleri sütleri borularla köye taşırlarmış. Kaynağında yağ üretilen dereye yağlıdere adı verilmiş.
Yağlıdere (anlam ayrımı)

Yağlıdere (akarsu), Erimez dağlarından doğan, Espiye'nin batısından Karadeniz'e dökülen akarsu. İçinden geçtiği Yağlıdere ilçesine adını verir.
Yağlıkuyumcu, Tirebolu

Köy, Giresun il merkezine 62 km, Tirebolu ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır. Köy, Tirebolu'nun güneydoğusunda olup,  numaralı Giresun-Gümüşhane (Tirebolu-Doğankent) devlet yoluna, Belen ve Yukarıortacami köyleri üzerinden, 11,6 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa

Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa (1724 - 1769) III. Mustafa saltanatında 20 Ekim 1768 - 12 Ağustos 1769 tarihleri arasında dokuz ay yirmi üç gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.Hindistan elçisi adı ile isim yapan kumaş tüccarı Yağlıkçızade Yusuf Ağa'nın oğludur. 1724'te doğmuştur. Belirli bir eğitimden sonra babasının yanında kumaş tüccarlığına başlamıştır. Trabzonlu Salim Ağa Hindistan'a sefir olarak gönderildiği zaman babası Yusuf Ağa ile birlikte ona refakat etmiştir. Fakat Trabzonlu Salim Ağa yolculuk sırasında öldüğü için babası Yusuf Ağa Hindistan elçiliğini üzerine almıştır. Yusuf Ağa elçi olarak Hindistan'da oğlu Mehmed Emin ile 6 yıl yaşamıştır. Hindistan'dan dönerken baba ve oğul Mekke ve Medine'ye de giderek hac ibadetlerini de yapıp Hacı olarak da anılmaya başlamışlardı.1790'da Hacı Yusuf Ağa ile oğlu İstanbul'a dönmüş ve oğlunun hazırlamış olduğu raporunu hükûmete sunmuşlardır. Hacı Mehmed Emin Efendi bu raporun beğenilmesi dolayısıyla Sadâret mektubî kalemine alınmıştır. Ocak 1758'de serhalife olup Eylül 1761'de mektupçu ve Ağustos 1764'te reisülküttab olmuştur. Haziran 1765'te vezirlikle tevkii ve Mora valisi, Temmuz 1766'da kaptan-ı derya vekili, Aydın valisi ve tevkii görevi verilmiştir. Padişahın teveccühünü kazanmış olan Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa Ocak 1768'de Sultan III. Mustafa'nın yedi yaşındaki kızı Şah Sultan'ın namzeti olmuştur. Mart 1768'de ilâveten Halep valisi olarak atanmıştır. 23 Temmuz 1768'de Sadâret kaymakamı olup 20 Ekim 1768'de sadrazam olmuştur.Aynı yıl Şubat 1769'da Serdar-ı ekremlik verilerek harbe memur olmuştur. Sadâretten birkaç defa istifa ederek alışık olmadığı harp işinden kurtulmak istediyse de isteğine müsaade olunmamıştır. Fakat bir kısım ekonomik ve askeri nedenlerle zahire darlığı çıkıp şikayetler çoğalınca sonunda 12 Ağustos 1769'da azledilip Dimetoka'ya sürülmüştür. Fakat cepheden kaçan kapıkulu ve gönüllü askerlerin soruşturması sırasında zahire kıtlığının başrolü oynadığı anlaşılmış ve bu kıtlığın bütün sorumluluğu Mehmet Emin Paşa'ya yüklenmiştir. Bu nedenle iII. Mustafa'nın çıkarttığı bir fermanla Edirne'ye varınca idam edilmiştir.Güzel hat ile meşhur olup mukaddemât-ı ulûme muttali, fatin, zekî, vakar ve sekinete ifrat ile riayet eden idi. Beytülmal'de tutumlu olduğundan bu cihetten halk hoşnut olmadı.Alper, Ömer Mahir "Mehmed Emin Paşa (Yağlıkcızade)", (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.137 ISBN 975-08-0072-9
Yağlılar, İvrindi

1800'lü yılların sonlarında bu bölgeye gelindiği sanılmaktadır. Yaylak olarak kullanılan bu bölge aşiret büyüğünün ölümden sonra oğluna bu mevkiye yerleşmesini söyler. Günümüzde aşiret reisinin mezarının tahminen sıra dallar diye adlandırılan mevkide olduğu düşünülmektedir . Mecburi iskanla göçebe hayat yaşayan ahali 5-7 hane olarak hayvanlarının daha fazla ve kaliteli süt verdiği için buraya yerleşmişlerdir. Türk boyu olarak kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Afşar veya Kınık boyundan olmaları muhtemeldir.
Yağlıpınar, Gölbaşı

Yağlıpınar, Ankara ilinin Gölbaşı ilçesine bağlı bir mahalledir. Türksat ve tesisleri bu mahallede bulunmaktadır.2004 yılında çıkan yasa ile, Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını gelirleyen 50 km'lik yarıçap içinde kaldığından mahalleye dönüşmüştür.
Yağlıçayır, Akıncılar

Köyün adı, 905 yılı kayıtlarında Aramanyag, 1665 yılı kayıtlarında Alamelik, 1928 yılı kayıtlarında ise Alamonik olarak geçmektedir.
Yağma

Yağma (Çince: 样磨/樣磨, pinyin: Yàngmó), Orta Çağ'daki bir Türk boyudur, bu boy günümüz Uygurlar'ın ve Özbekler'in atalarıdır. Bu boy bir kolu olan ve Üç Oğuzlar denilen birlik, Yağma, Karluk ve Çiğil boylarından oluşmuştur. 7. yüzyıldan itibaren Karahanlılar dönemi boyunca Yağma boyu Müslüman Araplar ve Çinliler tarafından kuvvetli ve kudretli siyasi varlıklar olarak Tarım Havzası, Cungarya havzası (kuzeybatı Çin'i ve batı Moğolistanı içine alan bir bölge) ve Yedinehir (Yedisu) bölgesinde göze çarpmışlardır.Kazak Çin tarihcisi Yury Zuev (Rusça: Юрий Алексеевич Зуев)'e göre, Yağma(yaγgma) eski Türkçede, "saldır, yayıl, yağmala" demektir.".نهبواَ Yağma: "Türklerden bir bölüğün adı. Bunlara " كاَراَ نهبواَ Kara Yağma" da denir. نهبواَ Yağma Taraz yakınında bir köyün adı.". Tartuk, Yağma ilinde bir şehir.Kâşgarlı Mahmud'dan Türklerden Yağma, Toxsı ve Çiğil'lerden bir bölüğün İla(İli) nehrine indiğini öğreniyoruz.. 10. yüzyıllarda Yağma boyu, Kaşgar'da ve kuzeybatısında yaşarlardı.Abu Saīd Gardēzī, ünlü eseri Zayn al-akhbār da şöyle bahsediyor, Yağma "zengin insanlar büyük at sürüleri ile", "bir ay süren seyahat" bir ülkede yaşarlar. Yağma boyu, sürekli Karluk ve Türklerden bir bölük olan Yemek'lerle Batı Göktürk Kağanlığı'nın bitimine kadar savaşırlarmış.Kâşgarlı Mahmud Yağma, Toxsı (Tukhs), Kıpçak, Yabaku, Tatar, Kay (Kayı), Çomul ve Oğuz'lar, biribirlerine uygun olarak, (ذ Dhāl; dh) harfini her zaman (ى‎‎ Yā; y) ye çevirirler ve hiçbir zaman Dhāl (ذ‎) lı söylemezler. Kayın ağacı"na bunlardan başkası "kadhıng", bunlar "kayınğ" derler..nahiyat-i Yaghmiya denilen bölgede Yağmalar, Kaşgar'ın etrafında ve kuzeyindeki Artuç isminde iki köyde ve Khırmkı(Khıraklı) denilen büyük bir köyden, oluşan bir bölgede yaşarlardı."Rûm ülkesine en yakın olan boy Beçenek'tir; sonra Kıpçak, Oğuz, Yemek, Başgırt, Basmıl, Kay (Kayı), Yabaku, Tatar, Kırkız (Kırgız) gelir. Kırgızlar Çin ülkesine yakındırlar.". Ayrıca "Çomul boyunun kendilerinden bulunduğu çöl halkı ayrı bir dile sahiptir, Türkçeyi iyi bilirler. Kay, Yabaku, Tatar, Basmıl boyları da böyledir. Her boyun ayrı bir ağzı vardır; bununla beraber Türkçeyi de iyi konuşurlar. Kırgız, Kıpçak, Oğuz, Toxsı, Yağma, Çiğil, Oğrak, Çaruk boylarının öz Türkçe olarak yalnız bir dilleri vardır. Yemeklerle Başgırtların dilleri bunlara yakındır. .... Dillerin en yeğnisi Oğuzların, en doğrusu da Toxsi ile Yağmaların dilidir." şeklinde tanımlanmıştır.Atalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2