barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Osmanlı döneminde Kıbrıs

Kıbrıs, 1570'te başlayan Osmanlı-Venedik Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu tarafından feth edilmesinin ardından, 1878'e dek Osmanlı idaresinde kaldı. 1571-1670 yılları arasında arasında ayrı bir eyalet statüsünde varlığını sürdürdü. Eyaletin yönetim merkezi Dağ Kazâsı'nda yer alan Lefkoşa oldu.Kıbrıs, Lala Mustafa Paşa komutasındaki ordu ve Piyale Paşa komutasındaki donanma ile birlikte yaya 60.000 kişiden oluşan Osmanlı Ordusu, 2 Temmuz 1570'te Limasol’a çıkması ve 4 Ağustos 1571'de Mağusa'nın Venedikli Mağusa Kale komutanı Bragadino’nun 5 maddelik bir antlaşmayla kaleyi teslim etmesiyle sonuçlanan bir seferle Osmanlı İdaresine girdi.15 Eylül 1570 tarihinde Lala Mustafa Paşa, tören ile Lefkoşa şehrine girdi. Osmanlı İmparatorluğu, Ortodokslara serbestçe kilise kurma ve gelişme imkânı sağladı. Böylece adada Katolik Kilisesi etkinliğini kaybetti ve Ortodoks Kilisesi gelişti.1571 yılında Kıbrıs'ta yapılmış bulunan nüfus sayımında yerli halkın nüfusu 150.000'dir. Burada bulunan Türk askeri ise 30.000 kadardır. 1572 tarihinde nüfus araştırmalarına göre Mesarye ve Mazato bölgesindeki 76 köyde hiçbir insanın yaşamadığı belirlendi. 22 Eylül 1572 tarihinde çıkan genel iskân kanunuyla Karaman'dan adaya göç ettirilen Türkler ve  Beyşehir, Ürgüp, Niğde, Aksaray, Akşehir gibi Anadolu'nun orta kesiminde kalan şehirlerinden aileler getirilerek yerleştirildi. Göç eden aileler iki veya üç sene vergi vermekten muaf tutuldular.Ele geçirilmesinden sonra Kıbrıs, beylerbeyliği idaresi ilan edildi ve Avlonya Sancağı'nın sancakbeyi Muzaffer Paşa adanın beylerbeyi oldu. Kıbrıs Kanunnâmesi çıkana kadar eyalet Karaman Vilâyeti Kanunnâmesi ile idare edildi. Kısa bir süre sonra ise mülkî bir yapılanmaya gidilerek Lefkoşa merkezli 16 kazâya ayrıldı.Girit Savaşı sonrasında eyaletin nüfus oranında azalma ve ada üzerindeki ticarî ilişkilerin bozulmasıyla vergi gelirlerinin düşmesine neden oldu. Bu nedenle 1670 tarihinde Ege adalarını ve Girit'i idare eden Kaptanpaşalık'a bağlandı.
Osmanlı döneminde Kıbrıs'a Türk göçü

Osmanlı döneminde Kıbrıs'a Türk göçü veya Osmanlı döneminde Türklerin Kıbrıs'a yerleştirilmesi, Kıbrıs'ın fethinin ardından başlayan ve Osmanlı Devleti tarafından desteklenen, Türklerin Kıbrıs'a göçü.Osmanlıların Kıbrıs'ı fethi sırasında, köylerde yaşayanlar evlerini terk edip dağlara kaçtı. Savaş bitince bazıları köylerine geri dönerken, bazıları Venediklilerle İtalya'ya göç etti. 1572 yılında yapılan incelemelerde toplam 76 köyün terk edildiği ortaya çıktı. Dönemin ikinci beylerbeyi Sinan Paşa, padişah II. Selim'e adanın topraklarının tarıma elverişli olduğunu ve bu nedenle adaya Türklerin bir an önce yerleştirilmesi gerektiğini söyledi. Bu öneriyi yerinde bulan II. Selim, 21 Eylül 1571 tarihinde Türklerin adaya yerleştirilmesini emreden bir ferman çıkardı. Bu fermanın kopyaları Karaman, Mersin, Yozgat, Alanya ve Antalya kadılarına gönderildi.Göçün büyük bir kısmı birkaç yıl içinde tamamlansa da 18. yüzyılın ortalarına kadar göç devam etti. İstanbul'daki Başbakanlık Arşivi 1572 yılında göç edenlerin sayısını 1689 olarak vermektedir. Mevkufat Defteri ise 1572'de göç veren bölgeleri ve aile sayılarını şu şekilde vermektedir:Bu bölgelerin tamamı Orta Anadolu'dadır. Bu dönemde Kıbrıs'a pek çok Yörük gelmiştir. 777 aile ise gönüllü olarak Kıbrıs'a göç etmiştir.Göç edenlerin tamamı iyi huy kontrolünden geçmiştir. Ayrıca gelecekteki iyi huylu davranışları için bir de kefil göstermeleri istenmiştir.Göç edenlerin sadece mesleklerini icra etmelerine izin verilmiştir. Buna göre bir çiftçi, çiftçilikten başka bir işle uğraşamıyordu.1581 yılında kadar göç eden aile sayısı 8000'e çıkmıştır; fakat planlara  göre bu sayının 12,000 olması gerekmekteydi. İçel, Yozgat, Kadirli, Antalya, Halep ve civar bölgelerden de göç edenler olmuştur. Halep'ten göç eden aile sayısı yaklaşık 200'dür.
Osmanlı döneminde Makedonya

14. yüzyıl ile beraber Türkler, Makedonya’nın kontrolünü ele geçirmeye başlamışlardır. 23 Eylül 1371 tarihinde Osmanlı Türklerinin Çirmen’de Haçlı ordusunu yenilgiye uğratması Doğu Roma’nın korkusunu arttırdı. Osmanlı İmparatorluğu’nun Makedonya’daki fethi devam etti ve 1373’te Makedonya’nın fethi büyük ölçüde rayına oturdu. 1382 tarihinde Manastır, 1385 tarihinde Pirlepe ve Ohri, 1386 tarihinde Niş alındı. II. Kosova Savaşı ile 1448 yılında Makedonya kesin olarak Osmanlı İmparatorluğu sınırları içine girdi.Osmanlı İmparatorluğu, Balkanlar’da topraklarını doğudan batıya olarak belirtilecek bir şekilde genişletmiş, bu bölge de Osmanlı idaresi için ilk büyük duraklardan olmuştur. İmparatorluğun içinde yüzyıllarca yer alan verimli, nüfuslu bir bölge özelliği kazanmıştır. Bu bölge 1912-1913 Balkan Savaşları sırasında Osmanlı İmparatorluğu’ndan ayrılan son bölgedir.Balkanlar, Müslüman Osmanlı İmparatorluğu ile Hristiyan Avrupa devletleri arasında geçiş bölgesiydi. Bu sebeple etnik köken ve din açılarından homojen bir yapı oluşamamıştır. Bu durum, Balkanlar’ın bir kesimi olan Makedonya için de aynı şekilde geçerli olmuştur.Osmanlı idaresi altında bölge Makedonya adıyla anılmamıştır. İlk fetihler döneminde Rumeli Eyaleti içinde yer alan bölgede en son Kosova Vilayeti, Manastır Vilayeti, Selanik Vilayeti adlı idari bölgelerin bazı kısımları ve tamamı yer almıştır.Osmanlı döneminde Türk nüfusu bakımından oldukça yoğun olan bölge, Osmanlı idaresi sonrasında yaşanan siyasi ve toplumsal sıkıntılar sebebiyle büyük göçlere sahne olmuştur. Bütün göçlere rağmen, Makedonya bölgesi içinde özellikle Kuzey Makedonya içinde ciddi bir Türk nüfusu bugün de yaşamaktadır.
Osmanlı döneminde Mısır

Osmanlı döneminde Mısır tarihi, Mısır tarihinin 16. yüzyıldan 20. yüzyılın başlarına kadar Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliği altında veya müttefikliğindeki iki ana dönemini kapsamaktadır.Mısır Eyaleti (1517-1867), Mısır'da 1517 yılında Memlûk Sultanlığı'nın yıkılmasıyla Osmanlı İmparatorluğu'nun doğrudan yönetimi altına girmesiyle kurulmuştur. Napolyon'un Mısır ve Suriye seferinin kesintiye uğraması (1798-1801) Kavalalı Mehmed Ali Paşa'nın Hurşid Ahmed Paşa'dan iktidarı ele geçirmesine ve Kavalalı Hanedanı'nın kurulmasını sağladı.Mısır Hidivliği (1867–1914), Osmanlı İmparatorluğu'nun özerk bir devletiydi. Mehmed Ali Paşa'nın kendini hidiv ilan etmesi 1867'de resmen kabul edildi, ancak o zamana kadar Mısır Fransa'nın ve özellikle 1869'da Süveyş Kanalı'nı tamamlayan Büyük Britanya'nın etkisine maruz kaldı.
Osmanlı döneminde Ukrayna

Osmanlı Ukraynası (), Han Ukraynası (, ), Hanşçina () Ukrayna'nın sağ yakası (ve Kiev Voyvodalığı'nın güney bölgeleri) için kullanılan ve Türkçe adı Yedisan olarak da bilinen tarihi bir terimdir. Khanska Ukraina teriminin kayıtlara geçen ilk kullanımı, Rus gizli ajanı Lupul'un Rusya İmparatoriçesi Anna'yı Osmanlı Ukrayna'sına saldırmaya teşvik ettiği 1737 yılına kadar uzanmaktadır.Resmî olarak, bölgenin güney kıyı kenarı, köle baskınlarına olanak sağlamak için 1520'lerden bu yana Kırım Hanlığı tarafından kontrol edilmekteydi. Bölge, Polonya-Litvanya Topluluğu ile Rusya Çarlığı arasındaki yerel nüfus dikkate alınmaksızın Kazak Hetmanlığı'nı bölen 1667 Andrusovo Mütarekesi'nin sonucunda ortaya çıktı. 1669'dan itibaren Osmanlı makamları, Dinyeper'in batısındaki Kazak eyaletine himaye verdi ve Kazak Hetman'ı Petro Doroşenko tarafından yönetilen ayrı bir sancak haline getirdi. Bu durum 1672 yılında Bucaş Antlaşması ile teyit edildi.Bölgenin batısında Podolya Eyaleti, güneyinde ise Silistre Eyaleti bulunmaktaydı. Osmanlılar, Petro Doroşenko'nun yardımıyla Podolya'yı ele geçirerek 1672'de söz konusu paşalığı kurmayı başardılar. 1676'da Polonya'nın yeni kralı III. Jan Sobieski, Ukrayna'nın kaybedilen topraklarının bir kısmını geri almayı başardı ve İzvança Antlaşması ile birlikte Osmanlı'ya vergi ödemeyi bıraktı. 1676'da İvan Samoyloviç, Grigory Romodanovski ile birlikte Doroşenko'ya karşı başarılı bir sefer düzenleyerek teslim olmaya zorladı ve Kazak başkenti Çehrin'i işgal etti. 1677 ile 1678 yılları arasında İbrahim Paşa'nın ordusu Çehrin'i tekrar almak için savaştı (bkz. 1676-1681 Osmanlı-Rus Savaşı). Sonunda, Sadrazam Kara Mustafa Paşa'nın ordusu 1678'de Çehrin'i kontrol altına almayı başardı. Nemyriv şehri 1670'ler ile 1699 yılları arasında Hetman'ın ikamet ettiği şehirdi.1681'deki Bahçesaray Antlaşması'ndan sonra Osmanlı Ukraynası Hospodar George Ducas'ın başında olduğu Boğdan yönetimi altına girdi.1685'te Polonya Kralı III. John Sobieski Ukrayna'nın sağ yakasında bazı Kazak özgürlüklerini yeniden canlandırdı ve Rusya ile 1686'da Ebedi Barış Antlaşması'nı imzalayarak Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bir ittifak kurdu.Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olarak kalan Özi bölgesi dışında, Osmanlı Ukrayna'sının büyük kısmı 1774'te Kırım Hanlığı'nın (Rus İmparatorluğu'nun himayesi altında) bir parçası oldu.Sapozhnikov, I. Zaporizhian Cossacks of the Ochakiv region and Ottoman Ukraine during the "Crimean protection" (1711-1734). History of Cossacks portal.
Osmanlı döneminde padişah marşları

Osmanlı döneminde padişah marşları veya Osmanlı İmparatorluğu'nda Resmî Marşlar, Osmanlı döneminde millî marş yerine padişah marşları vardı.Osmanlı İmparatorluğu'nun kurulduğu 1299 yılından itibaren kullanmaktadır. Fakat devletin 19. yüzyıla kadar resmî ya da ulusal bir marşı olmamıştır. Padişah II. Mahmud döneminde, yani ordu ve bandonun yeniden yapılandırıldığı sırada Giuseppe Donizetti, Osmanlı İmparatorluğu'na çağrılmıştır. Donizetti Paşa olarak da bilinen Guiseppe Donizetti tarafından batı müziği türünde bestelenen Mahmudiye Marşı, Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk resmî marşı olmuştur. Fakat bu marş, aynı dönemdeki diğer monarşi devletlerin marşı gibi ulusal bir marş değil de kraliyet marşı olmuştur. Osmanlı İmparatorluğu marşları resmîyete dayalıdır ve birçoğunun bestecisi bilinmemektedir. Marşların şimdiki hali sitelerde sadece melodi şeklide bulunmaktadır.Tanzimat Devri sırasında ilk ulusal marş olan Mecidiye Marşı bestelenmiş ve bugün Türkiye'nin kullandığı "Beyaz ay yıldızlı al bayrak" resmî bayrak olarak kabul edilmiştir. Osmanlı İmparatorluğu, resmî olarak şu marşları kullanmıştır:Mahmudiye Marşı, 1808-1839 yılları arası kullanıldı. Giuseppe Donizetti ve kardeşi Gaetano Donizetti, marşı II. Mahmud için besteledi.Mecidiye Marşı, 1839-1861 yılları arası kullanıldı. Giuseppe Donizetti tarafından Abdülmecid için bestelendi.Aziziye Marşı, 1861-1876 yılları arası kullanıldı. Callisto Guatelli tarafından Abdülaziz için bestelendi.Hamidiye Marşı, 1876-1909 yılları arası kullanıldı. Necip Paşa tarafından II. Abdülhamid için bestelendi.Reşadiye Marşı, 1909-1918 yılları arası kullanıldı. Italo Selvelli tarafından Mehmed Reşad için bestelendi.
Osmanlı döneminde ölçü birimleri

Osmanlı döneminde ölçü birimleri, Osmanlı İmparatorluğu'nda kullanılan, ölçü ve tartı devrimine kadar Türkiye Cumhuriyeti'nde de kullanılan ölçü birimleridir. Bunların temelinde İslâm Devleti'nin kullandığı dinar ve dirhem bulunmaktadır. Taşımanın zor olduğu ve seyahatlerin uzun sürdüğü eski zamanlarda şehirlerde kullanılan dinar ve dirhemler, birbirlerinden farklı olabiliyorken Muhammed bin Abdullah zamanında kullanılan dinar, 4,5479 g kütlesi olan altın bir sikke, dirhem de 2,97 g gümüş paraydı.Her dairede üç yüz altmış derece ve her derece üçer menzil mesafedir. Fırdolayı bütün dünya bin seksen menzil olurCumhuriyetten önce, Osmanlı Devleti'nde kullanılan ölçü birimleri Avrupa Devletleri'nin kullandığı ölçülerden farklıdır. Uzunluk ölçü birimi metre yerine arşın, ağırlık ölçüsü olarak da okka, batman, dirhem denilen ölçü birimleri kullanılıyordu. Dünya ülkelerinin çoğunda miladi takvim kullanırken, Türkiye'de hicrî takvim kullanılıyordu. Saat olarak da Alaturka saat kullanılıyordu. Bu nedenle dünyada genel olarak kullanılan ölçü birimleri ve takvim ile uyum sağlanabilmesi için TBMM hazırladığı bir kanunla ölçü birimleri ve takvim sistemini değiştirerek bugün kullandığımız metre, kilogram, miladi takvim, saat gibi ölçü araçlarını kabul etmiştir.Metre hesabıyla çarşı arşını 68 cm'dir. Bina ve mimar arşını 75,8 cm'dir. Bu arşının uzunluğunda zamanla değişiklikler oldu. Üçüncü Selim Han abanoz ağacından bir mimar arşını yaptırdı. Bunun ölçü olarak kullanılmasını istedi ve kütüphaneye kaldırttı. Bunun bir tarafı 24 parmağa ve her parmak 10 hat'ta bölündü. Böylelikle bu bölümle basımevinde kullanılan punto büyüklükleri de alınabilecekti. Diğer tarafı sadece 20 eşit parçaya bölündü. Değerli kumaşları bilhassa ipekleri ölçmede endâze kullanılırdı (endâze 65,25 cm'dir).Türkiye'de 26 Mart 1931 tarih ve 1782 sayılı kanunla arşın ölçü birimi kaldırılıp yerine metre sistemi kabul edildi. 1933'ten sonra da arşının bütün çeşitleri tamamen ortadan kaldırılıp metre sistemine geçildi.Zirai mimari, arşın ve endâze ölçü birimlerinin ast ve üst katları aşağıda gördüğünüz gibi gösterilmiştir.
Osmanlı eyaletleri listesi

Osmanlı eyaletleri ve Osmanlı beylerbeylikleri listesi, Osmanlı Devleti'ndeki tarihsel eyaletlerin bir dizelgesidir. Osmanlı Devleti'nde 250'den çok eyalet, 5 tane özerk bölge vardır. 1864'te kabul edilen Teşkil-i Vilayet Nizamnamesi ile tüm eyaletler vilayete çevrilmiştir.14. yüzyıldan 16. yüzyıla kadar Osmanlı eyaletleri, Bir yeni beylerbeyliği Karaman Eyaleti'ni de kapsar.Colin Imber. The Ottoman Empire, 1300-1650: The structure of Power. (Houndmills, Basingstoke, Hampshire, UK: Palgrave Macmillan, 2002.)Halil Inalcik. The Ottoman Empire: The Classical Age 1300–1600. Trans. Norman Itzkowitz and Colin Imber. (London: Weidenfeld & Nicolson, 1973.)Donald Edgar Pitcher. An Historical Geography of the Ottoman Empire (Leiden, Netherlands: E.J.Brill,1972.)
Osmanlı fetihleri, kuşatmaları ve çıkarmalarının listesi

Aşağıda, 14. yüzyıldan I. Dünya Harbi'ne kadar Osmanlı kuşatma ve çıkarmalarının bir listesi bulunmaktadır .Bono, Salvatore: Corsari nel Mediterraneo (Akdeniz'deki Korsanlar ), Oscar Storia Mondadori. Perugia, 1993.Melis, Nicola, "16. yüzyılda Luso-Osmanlı Körfezi merkezli politikalar için Hürmüz'ün önemi: Çağdaş kaynaklara dayalı bazı gözlemler", içinde R. Loureiro-D. Couto (der.), Erken Modern Dönemde Basra Körfezi Bölgesinde Hürmüz – Portekiz Etkileşimlerini Yeniden Ziyaret Etmek, "Asya Denizcilik" 19, Fundação Calouste Gulbenkian/Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 2008, s. 107–120.Mediterraneo'dan Korsanlar: Havalandırma Condottieri. Salvatore Bono'nun kitabına dayanan İtalyanca çevrimiçi veritabanı.
Osmanlı fikir akımları

Osmanlı fikir akımları ya da Osmanlı'yı kurtarma teşebbüsleri İkinci Meşrutiyet döneminde Osmanlı'nın dağılmaktan kurtarılmasına yönelik son dönemlerde ortaya konulan inkılâp hareketleri, reform düşünceleridir. Bazıları dönemin şartlarına göre gerektiği vakit önem kazanmış gerektiği yerde de pek ilgiyle karşılanmamıştır.Osmanlıcılık: Namık Kemal, Midhat Paşa, Şinasi gibi dönemin jön türkleri yani genç osmanlıları bu görüşün temsilcileridir. Din, dil, ırk ayrımı yapılmaksızın (herkesin eşit durumda sayıldığı) bir Osmanlı toplumu oluşturma fikriydi. Türkçülük akımının zıttıdır.Türkçülük:Turan fikri gerçekleşmeyince Osmanlı İmparatorluğu içindeki Türkleri milli bir duygu etrafında birleştirmeyi amaçlamıştır.Batıcılık: Batının bilim, askeri vb. alanlarda yaptığı kültürel ve teknolojik yeniliklerden faydalanılması gerektiğini savunan görüştür.
Osmanlı gerileme tezi

Osmanlı gerileme tezi veya Osmanlı gerileme paradigması (İngilizce: Ottoman Decline Thesis), Osmanlı İmparatorluğu'nun dünyanın o zaman gelişmiş kabul edilen ülkeleri ile kıyaslandığında bilim ve endüstride geri kalması ve ürünler ortaya çıkaramaması sonucu, dış ülkelere bağımlılığını tarif etmek amacı ile ortaya konmuştur. Türkiye'nin ve dünyanın tanınmış tarihçilerinden Halil İnalcık Osmanlı İmparatorluğu Klasik Çağ adlı kitabında, “...18. yüzyılın uzun savaşlarıyla denge Avrupa’dan yana döndü. Osmanlı gücü inişe geçti, 18. yüzyılda Batı üstünlüğünün kabulüyle de imparatorluk politik ve ekonomik olarak Avrupa’ya bağımlı hale geldi, imparatorluğun varlığını sürdürmesi ve olası çöküşü, sonunda bir Avrupa politikası sorunu, Doğu Sorunu oldu ve Osmanlı politik yaşamı 1920'ye dek Avrupa'ya bağımlı olarak sürdü,” saptamasını yapmıştır.Gerileme tezine göre, Sultan Süleyman'ın hükümdarlığı (1520-1566) devri ile özdeşleşen bir Altın Çağ'ı takiben imparatorluk zamanla hiç kurtulamadığı ve tüm kurumları etkisi altına alan, 1923'te Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılmasına kadar süren bir duraklama ve gerileme dönemine girmiştir. Bu tez yirminci yüzyıl boyunca Osmanlı tarihini anlamada Batıcılık ve Cumhuriyet Türkiyesi için bir temel olarak kullanılmıştır. Ancak, 1978'de, tarihçiler gerileme tezinin temel varsayımlarını yeniden ele aldılar.1980'ler, 1990'lar ve 2000'ler boyunca pek çok yeni çalışmanın yayınlanmasının ve daha önce yararlanılmamış kaynakların ve metodolojilerin kullanılması ile yeniden değerlendirilen Osmanlı tarihi çalışmalarının ardından Osmanlı İmparatorluğu'nu çalışan akademik tarihçiler Osmanlı gerileme tezinin tamamen bir mit olduğu konusunda fikir birliğine vardılar – bununla Osmanlı İmparatorluğu'nun esasen hiç duraklamadığı veya gerilemediği ama daha ziyade Muhteşem Süleyman'ın ölümünden çok sonra dinamik ve enerjik bir devlet olmaya devam ettiği düşünülmüştür. Gerileme tezi "teleolojik", "gerilemeci", "Oryantalist", "basite indirgenmiş" ve "tek yönlü" olduğu gerekçeleriyle eleştirilmiş ve "tarihsel analizde yeri olmayan bir mefhum" olarak tasvir edilmiştir. Akademisyenler böylece "[onu] tartışmamak gerektiğini öğrenmişlerdir."Profesyonel tarihçiler arasındaki bu keskin paradigma değişimine rağmen gerileme tezi popüler tarihte ve Osmanlı İmparatorluğu üzerine uzmanlaşmamış olan akademisyenlerce yazılan akademik tarihte varlığını sürdürmeye devam ediyor. Bazı durumlarda bu devamlılığın sebebi uzman olmayanların demode veya terk edilmiş çalışmalara dayanmaya devam etmeleriyken diğer bazı durumlarda onların, gerileme anlatısının devamından bazı siyasi çıkarlar elde etmeyi sürdürmelerinden kaynaklanmaktadır.
Osmanlı hanedan reisleri listesi

Osmanlı hanedan reisi, saltanatın kaldırılmasından sonra Osmanoğulları ailesinin başkanlarının kullandığı unvandır. Bu unvana, ailenin en yaşlı erkek üyeleri sahip olur.Osmanoğlu ailesinin günümüzde yaşayan bütün fertleri, geçmişteki hanedana II. Mahmud'un soyuyla bağlıdır.
Osmanlı hükûmeti

Osmanlı hükûmeti, Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa'daki çağdaş idare sistemlerine ayak uydurmak amacıyla 19. yüzyılın başından itibaren uyguladığı kabine sistemidir. Günümüzdeki Bakanlar Kurulu sistemine çok benzemekteydi.Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan başlayarak 18. yüzyılın sonuna kadar kullandığı hükûmet yapısı Divan-ı Hümayun denilen kurulu esas alıyordu. Padişahın başkanlık ettiği bu kurulun en önemli üyeleri Vezir-i Azam, Kubbealtı Vezirleri, Defterdar, Sadaret Kethüdası, Nişancı, Reis-ül Küttab ve Çavuşbaşı gibi devlet görevlileriydi. Bu kurulun toplantılarına gerektikçe Kaptan-ı Derya ve Yeniçeri Ağası da katılırdı. Zaman geçtikçe padişahlar Divan-ı Hümayun'a katılmamaya başladılar. Divan-ı Hümayun'un başkanlığını Vezir-i Azam (Sadrazam) yürütmeye başladı. Artık Sadrazamın özel ikâmetgâhı olan Bab-ı Ali aynı zamanda da Osmanlı Hükûmetini temsil ediyordu.1826 yılından sonra Bab-ı Ali artık Sadrazam'ın özel ikâmetgâhı olmaktan çıktı ve bir devlet dairesi haline geldi. Devletin önemli kurumları devletin Nişancı ve Reis-ül Küttab yüksek kademedeki devlet görevlilerinin şahsına dayanmak yerine kalıcı kurumlar haline getirildi. Bu kurumlara Nezaret (Nazırlık yani Bakanlık) adı verildi ve hükûmet nazırları (yani bakanlar) bu kurumları yöneten kişiler haline geldi. Hükûmet nazırlarının belirli aralıklarla yaptığı toplantılara ise Heyet-i Vükela (yani Bakanlar Kurulu) adı verilmeye başladı. Böylece artık batı anlamında Başbakan ve Bakanlar Kurulu'na dayalı bir hükûmet sistemi oluşturulmuş oldu.
Osmanlı imparatorluğu etnik dağılımı

Osmanlı İmparatorluğunda nüfus sayımları çok geç başladığı ve Müslümanlar milletler ayırt edilmeden birlikte sayıldığı için Osmanlı İmparatorluğunda etnik yapı büyük bir tartışma konusudur. Osmanlı'nın kuruluş döneminde nüfusun tamamını Türkler oluşturmaktaydı. Daha sonra Bizans ile yapılan savaşlar sonrası Osmanlının bünyesine Rumlar, I. Murad döneminde yapılan Balkan fetihleri sonucunda birçok Balkan ulusu Osmanlıya girmiştir. Osmanlı Balkanları Türk-İslamlaştırmak için Anadoludaki Türklerin kimini sürgün yoluyla kimini ekonomik destek yollarıyla iskan etmiş kimi Türklerde gaza ve cihat anlayışı dolayısıyla Balkanlara yerleşmiştir. Fakat bu Türklerin Balkanlara ilk gelişi olmadığından eskiden de Balkanlarda Türkler olduğundan yeni gelenlerle birlikte Türk nüfusu Balkanlarda bir hayli artmıştır.Devam eden yıllarda Trabzon İmparatorluğu'nun yıkılması ile Karadeniz Bölgesinin tamamını ele geçiren Osmanlı Karadenizi de Türk-İslamlaştırmaya başlamıştır. I. Selim ile Afrikaya kadar sınırlarını genişleterek Mısır'a da Türk Kültürünü götürmüş ve Mısır'a bazı Türk aileler yerleşmiştir. I. Süleyman döneminde önemli denizciler çıkartan Osmanlı Akdenizde de söz sahibi olmuş ve Kuzey Afrika'yı topraklarına katmıştır. Kuzey Afrikaya Türk nüfusun yerleştirilmesi daha çok sürgünler ile olmuştur. Bunun yanında Türk Denizcilerin emekli olduktan sonra Kuzey Afrika'ya yerleşmeleri ve aileler kurmaları ile Kuzey Afrika'da da Türk nüfusu oluşmuş oldu. 1800'lü yılların başlarında Osmanlı'nın nüfusu yaklaşık 25 milyondu ve bu nüfusun %35-40'ını Türkler oluşturmaktaydı. Fakat bu oran Osmanlı İmparatorluğu'nun en geniş sınırlara sahip olduğu 17. yüzyılda daha da düşmektedir. 20. yüzyıla kadar Anadolu'nın kıyı bölgelerinde Rum varlığı devam etmekteydi bu bölgelerden biri Aydın Vilayeti'dir. Aydın Vilayeti'nde 1893 Nüfus Sayımına göre 196.664 Rum yaşamaktaydı. Selanik Vilayetinde ise 1893 Nüfus sayımına göre 447.904 Müslüman,277.237 Rum vardı. Ermenilerin ise en çok nüfusunun bulunduğu yer 149.590 kişi ile İstanbul Vilayetidir. Aynı nüfus sayımına göre 27.481 Müslüman Ege Adalarında yaşamaktaydı.Cumhuriyet'in ilanı sonrasında Nüfus Mübadeleleri ve Ulus Devlet anlayışı ile Anadolu tamamen Türkleşmiştir. Günümüzde hala Bulgaristan'da 588 bin, Yunanistan'da 150 bin, Suriye ve Irakta toplam 4 milyon ve Kuzey Afrika'da yaklaşık 5 milyona yakın Türk vardır.
Osmanlı kitap kültürü

Osmanlı kitap kültürü iki ana döneme ayrılabilir. Birinci dönem, elyazması formatında kitapların ağırlıklı olarak kullandığı dönemdir. İkinci dönem ise matbaada basılmış kitapların yavaş yavaş daha yaygın hale geldiği dönemdir. Öte yandan, bu iki dönemi kesin tarihlerle birbirlerinden ayırmak oldukça zordur. Örneğin, 19. yüzyılda Osmanlı dünyasında her ne kadar matbaa daha yaygın olarak kullanılmış olsa da elyazmalarının kullanımı 19. yüzyılın sonlarına kadar yaygın olarak devam etmiştir. Benzer bir çerçevede, Osmanlı dünyasındaki Müslüman kesimler matbaayı 18. yüzyıl ortalarına kadar yoğun bir şekilde kullanmıyor olsalar da özellikle Rum ve Musevi tebaanın matbaayı 16. yüzyıldan itibaren kullandığı görülmektedir.Osmanlı dünyasında 19. yüzyılın ortalarına kadar matbaa pek de yaygın bir kitap üretim aracı değildi. Her ne kadar 19. yüzyıldan önce Rumlar, Ermeniler ve Museviler gibi cemaatlerin matbaayı kullandığı açık olsa da kitap üretiminde toplumun geneli tarafından tercih edilen teknoloji elle üretim teknolojisiydi.Osmanlı dünyasının merkezi bölgeleri olan Anadolu ve Balkanlarda elyazması formatında kitap kullanımı Osmanlılar ile başlamamıştır. Zira Osmanlılardan önce de Bizanslılar, Ermeniler, Bulgarlar, Sırplar ve elbette Selçuklular/Beylikler elyazması formatında kitap üretmekteydiler. O halde burada sorulması gereken soru Osmanlıların büyümesiyle Anadolu ve Balkanlarda neyin değiştiği olabilir. Bu çerçevede görebildiğimiz kadarıyla, Osmanlıların Anadolu ve Balkanlara hakim olmasıyla birlikte temelde şu iki temel noktanın geliştiği görülebilir:Osmanlı hakimiyetiyle birlikte Anadolu ve Balkanlarda elyazması teknolojisiyle üretilen kitapların çoğunlu Osmanlı Türkçesinde, Arapça (özellikle İslami ilimler alanında) ve Farsça (özellikle edebiyatta) olmaya başlamıştır. Fakat unutulmamalıdır ki Anadolu ve Balkanlarda her ne kadar Osmanlı Türkçesi ve Arapça/Farsça daha fazla kullanılır olmuşsa da Yunanca, Ermenice, İbranice, Süryanice ve Kürtçe gibi dillerdeki matbu veya elyazması kitap üretilimi de aynı dönemde devam etmiştir.Bu çerçevede Anadolu ve Balkanlarda İslami bir kültürün baskın olmasıyla birlikte İslami kültür dairesinde üretilen elyazması kitapların sayısı artmış ve baskın hale gelmiştir.
Osmanlı lirası

Osmanlı lirası, Osmanlı İmparatorluğu'nda 1844'ten 1 Kasım 1922'ye kadar kullanmış resmî paradır. Saltanatın kaldırılmasından sonra Türkiye'de 23 Ekim 1923'e kadar kullanıldı. Lira ana paraydı, mecidiye, kuruş ve para alt birimleriydi. 1 lira = 5 mecidiye, 1 lira = 100 kuruş, 1 lira = 4000 para idi.Osmanlı Bankası, ilk kâğıt parasını 1862 yılında Kaimeyi tanıtarak başladı. Bu para 200 kuruş'a denk gelmekteydi. Banknotlar Türkçe ve Fransızca olarak basılmaktaydı. 1873 yılında 1, 2 ve 5 liralar tanıtıldı. 1876 yılında daha küçük değerlerde 1, 5, 10, 20, 50 ve 100 kuruşlar tanıtıldı. 1908 yılında 50 ve 100 liralar tanıtıldı.1912'de Osmanlı Maliye Nezareti kâğıt paraları tanıttı. İlk olarak 5 ve 20 kuruşlar ve  ¼, ½, 1 ve 5 liraların tanıtımıyla başlandı daha sonra 1 ve 2½ kuruş, 2½, 10, 25, 50, 100 ve 500 liranın tanıtımı ertesi yıl yapıldı. 1914 yılında 1000 liranın tanıtımı yapıldı.
Osmanlı mecmuaları

Osmanlı İmparatorluğu'nda yayımlanan dergiler listesi maddesinde cumhuriyetin ilanı öncesinde Osmanlı İmparatorluğu'nda yayımlananan kayda değer dergiler listelenmektedir.
Osmanlı nakış sanatı

Osmanlılar’da resim için “nakış” ya da “tasvir” tabirleri kullanılırken minyatür sanatçıları için de ressam anlamında nakkaş ya da musavvir ismi kullanılmıştır. Minyatürler daha çok kitapları resimlemek amacıyla faaliyet gösterdiğinden resimlerin ebatları küçük tutulmuştur.Topkapı Sarayı’nda kurulmuş olan Nakkaşhane’de nakkaşbaşının emrinde çalışan sanatkarlar, kitapların minyatürize edilmesinden, cami ve sarayların boyanıp süslenmesine kadar her türlü süsleme ve bezeme faaliyetlerinde çalışma yapmaktaydılar. Fatih döneminde saray nakkaşhanesinde beş yüz kadar ustanın çalıştığı kaydedilmektedir.Nakkaşlık sanatı İran’da ortaya çıkmış ve gelişmiştir. Kanuni Sultan Süleyman döneminde İran’dan getirilen Nakkaş Şahkulu’na bir atölye tesis edilmiş ve günlük yüz akçe yevmiye ile Arslanhane binasındaki nakkaşhanede sanat icra etmiştir. Aynı dönemde Osmanlı nakkaşhanesinde ünlü tezhib ve minyatür ustaları Kara Memi ve Şaban Usta’da çalışmaktadırlar. Kanuni dönemi başlarında Kıncı Mahmut Usta da eserleri ile kendini gösteren sanatkarlardandır. Sultan III. Murat dönemi Osmanlı nakkaşlığı klasik devresini yaşamıştır. Bu dönemde Nakkaş Seyyid Lokman Hünername-i Al-i Osman adlı eseri tezyin etmiştir. Bu eser, 16. yüzyıl Osmanlı tezhip ve minyatür sanatının en güzel örnekleri ile tezyin edilmiştir.Evliya Çelebi, nakkaşlar ile ilgili şu açıklamayı yapmaktadır: “Esnaf-ı nakkaş-ı musavveran dükkân 4, nefer 40, pirleri yoktur. Zira suret yazmak şeriatımızda memnudur (yasaklanmıştır)”. Belki de Evliya Çelebi’nin de satır aralarında anlattığı gibi Osmanlı nakkaşları, eserlerini imzalamaktan çekinerek kimliklerini gizleme yolunu tutmuşlardır.Osmanlı Devleti’nde yağlı boya ve sulu boya ve bina boyası işleri yapan ustalara da nakkaş denilmiştir. İstanbul’da ve İmparatorluğun diğer şehirlerinde bazı sanatları icra etme yetkisi sadece Müslümanlara verilmiştir. Nakkaşlık’ta bunlardan biridir.ancak 1826- 27 yılında çıkan bir fermanla bu sanatın Osmanlı tebasın olan herkes tarafından icra edilebileceğine dair izin çıkmıştır. Levni, minyatüre getirdiği yeni üslubuyla Türk nakkaşlık sanatında bir dönüm noktası olmuştur. 19. yüzyılın batılılaşma ve yenileşme hareketleri hareketleri ile birlikte Osmanlılar’da nakkaş eseri minyatürler yerini çağdaş resim sanatına bırakmaya başlamıştır. Bu anlamda Mühendishane ve Harbiye gibi okullara resim dersinin konulması resim sanatının yazma kitapların arasından çıkarak kitlelere mal olmasına ve ressam asker sınıfının doğmasına sebep olmuştur.
Osmanlı ordusu (anlam ayrımı)

Osmanlı ordusu aşağıdaki başlıklardan birisine karşılık gelebilir. Osmanlı ordusu maddesi bu konuda daha fazla bilgi içermektedir.
Osmanlı ordusu (modern dönem)

Modern Osmanlı Ordusu, Osmanlı İmparatorluğunun Kara Kuvvetlerinin yeniden teşkilatlanması ile oluşan askeri birimler.Yaygın görüş olarak 1861 yılından başladığı kabul edilen bir modernizasyon süreci gerçekleştirilmiştir. Balkan Savaşları yenilgisi sonrasında hızlı bir yeniden yapılanmaya gidilmiş ve I. Dünya Savaşı öncesinde tamamlanmıştır.Bu teşkilatlanmaya göre Kara Kuvvetleri, Harbiye Nezaretine bağlı dört ordu müfettişliği halinde, biri bağımsız 13 kolordu ve bunlara bağlı 38 piyade tümeni (ikisi bağımsız) ve dört süvari tümeninden oluşmaktaydı. Ayrıca Çanakkale ve İstanbul Boğazları ile; Çatalca, Edirne, Erzurum, İzmir Müstahkem Mevkileri de Kara Kuvvetleri Teşkilatında yerlerini koruyorlardı.Bunlar kısaca: 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9., 10., 11., 12., 13., 14., 15.,16., 17., 18., 19., 20., 21., 22., 23., 24., 26., 27., 28., 29., 30., 31., 32., 33., 34., 35., 36., 37., 38., 39., 40., 41., 42., 43., 44., 45., 46., 47., 48., 49., 50., 51., 52., 53., 54., 55., 56., 57., 58., 59., 61., 1. Kafkas, 2. Kafkas, 3. Kafkas, 5. Kafkas, 9. Kafkas, 11. Kafkas, 36. Kafkas, 37. KafkasBunlar kısaca: 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9., 10., 11., 12., 13., 14., 15., 16., 17., 18., 19., 20., 21., 22., Irak ve Havalisi, 1. Kafkas, 2. Kafkas, HicazHarp Okulu'ndan mezun olunca mülazım-ı sani (asteğmen), Harp Akademisi'nde birinci sınıfa geçince mülazım-ı evvel (üsteğmen), Harp Akademisi'ni bitirince erkanıharp (kurmay) yüzbaşı rütbeleri alınıyordu. Harp Akademisi'ne sadece Harp Okulu'nu iyi dereceyle bitirenler alınırdı. Rütbeler üstten alta sıralı olarak şöyledir:Çanakkale Cephesi: Birinci Ordu, Beşinci Ordu ve Çanakkale Boğazı'nın savunmasından sorumlu 3. Kolordu ve 15. Kolordu. Çanakkale Cephesinden sorumlu Birinci Ordu karargahı İstanbul'daydı ve 4 kolordudan oluşmaktaydı. (4. Kolordu 3-4 Kasım 1914'te İzmir'e nakledilmiştir.)Kafkasya Cephesi: Üçüncü Ordu Kafkasya Cephesi'nden sorumludur  ama 1915, gelindiğinde yok denecek kadar azaldığında İkinci Ordu ile takviye edilmiş.Galiçya Cephesi: Temmuz 1916 ile Temmuz 1917 arasında 19. ve 20. Tümenlerden oluşturulan 15. Kolordu.Yıldırım Orduları Grubu  (Dördüncü Ordu, Yedinci Ordu ve Sekizinci Ordu)nun oluşturduğu Sina ve Filistin Cephesi.Kafkas Ordular Grubu  Haziran 1918'de taarruz amaçlı Doğu Ordular Grubu olarak yeniden düzenlenmiş  ve Mart 1918'de bağımsız olarak düzenlenen Kafkas İslam Ordusu bu gruba kâğıt üzerinde bağlanmıştır.
Osmanlı padişah eşleri listesi

Bernard Lewis, The Emergence of Modern Turkey (Studies in Middle Eastern History), Publisher: Oxford University Press, USA; 3rd edition (September 6, 2001); Paperback: 568 pages; ISBN 0195134605; ISBN 978-0195134605Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).
Osmanlı padişahlarının anneleri listesi

Not 1: Öz annesidir, ya oğlu padişah olmadan önce vefat etmiştir veyahut da bir başka nedenle vâlide sultân olamamıştır.
Osmanlı padişahlarının defnedildiği yerler listesi

Osmanlı padişahlarının gömüldükleri yerler listesi, 1299-1922 yılları arasında Osmanlı'da padişah olan kişilerin hayatını kaybettikten sonra gömüldükleri yerleri belirtmektedir.
Osmanlı padişahlarının katıldığı muharebeler listesi

Nicolae Iorga: Geschiste des Osmanischen Reiches II (çeviren Nilüfer Epçeli) Yeditepe yayınevi, İstanbul,
Osmanlı padişahlarının nikâhlanması

Osmanlı Devleti'nin kuruluş yıllarında nikâh geleneği vardı. Orhan Gazi, I. Murat, I. Bayezid gibi bazı padişahlar siyasi nedenlerle bir tekfurun, Bizans İmparatoru'nun ya da Anadolu'dan bir beyin kızıyla evlilik yapmıştır. I. Bayezid, 1402 yılında Ankara Savaşı'nda Timur'a esir düşmüştür. Timur'un I. Bayezid'in eşine hizmetçilik yaptırdığı rivayet edilir. Osmanlı padişahları, bir daha böyle bir lekeyle karşılaşmamak için I. Süleyman'a kadar eşlerine nikâh kıymaktan kaçınmıştır.Osmanlı padişahlarının, Ankara Savaşı'ndan sonra eşleriyle nikâh kıymama geleneği 1531 yılında I. Süleyman tarafından bozulmuştur. Kanuni, çok sevdiği ve 5 çocuğunun annesi olan eşi Haseki Hürrem Sultan'a nikâh kıymıştır.  Hürrem Sultan, cariyelikten gelip bir Osmanlı padişahıyla nikâhlanan ilk hanım sultandır. Bu nikâh vesilesiyle haseki sultanlar büyük bir güç elde etmişlerdir.I. Süleyman'dan sonra II. Selim eşi Nurbanu Sultan'a nikâh kıymıştır. III. Murad çok sevdiği eşi Safiye Sultan'a nikâh kıymak istediği ancak bunu Nurbanu Sultan'ın engellediği düşünülür. I. Ahmed'in çok sevdiği ve 13 çocuğunun annesi olan Kösem Sultan'a nikâh kıydığı düşünülmektedir. Henüz kanıtlanmamış olsa da, bir tasavvuf ehli olan I. Ahmet'in Allah'ın isteğini yerine getirmek istemesi, Kösem Sultan'ın çok çocuk sahibi olması ve Topkapı Sarayı arşivlerinde bulunan Kösem Sultan ve I. Ahmet arasındaki küçük mektuplaşmaların aşklarının büyük olduğunun bir kanıtı olması nedeniyle I. Ahmet'in Kösem Sultan'a nikâh kıydığı düşünülür. II. Osman, Şeyhülislam Esad Efendi'nin kızı Akile Rukiyye Hanım ile evlenmiştir. Bundan başka Osmanlı Padişahı İbrahim, eşi Hüma Şah Sultan'a nikâh kıymıştır. Abdülmecit, eşi Bezmara Kadın Efendi'ye nikâh kıymıştır.
Osmanlı sadrazamları listesi

Osmanlı Devleti'nde sadrazamlık yapmış kişilerin isimleri Osmanlı tarihi dönemlerine göre şu listelerde bulunmaktadır:Osmanlı İmparatorluğu'nda Kuruluş dönemi 11, Yükseliş dönemi 34, Duraklama Dönemi 82, Gerileme dönemi 48 ve Çöküş dönemi 117 olmak üzere toplam 292 sadrazam ataması yapıldı. Birden fazla aynı göreve gelen sadrazamlar sayılmazsa, toplamda 218 farklı isim Osmanlı Sadrazamı olarak görev yaptı.Osmanlı İmparatorluğu 623 sene hüküm sürdü. 36 padişah görev yapmış bazıları birden fazla sürelerle görev yaptığında toplamda 39 defa padişahlık cülusu ve toplam 292 defa sadrazam ataması yapıldı.En uzun süre sadrazamlık görevini 1364-1387 yılları arasında toplam 22 yıl süreyle Çandarlı Kara Halil Hayrettin Paşa yapmıştır.En kısa süre sadrazamlık görevini 5 mart 1656 tarihinde 4 saat süreyle Zurnazen Mustafa Paşa yapmıştır.
Osmanlı saray teşkilatı

1299 yılında Oğuz Türklerinden Osman Gazi'nin kurduğu Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan itibaren zaman içerisinde kullanmış olduğu Osmanlı saraylarında, saray teşkilatı yapılanması zaruri ihtiyaçlar sonrasında gelişme gösterdi. Kul sistemi üzerine kurulu Osmanlı devlet idaresi bey sarayından itibaren asırlarca daha farklı saraylardan yürütülmüştür. Bursa ve Edirne saraylarından sonra, İstanbul'un Fethi üzerine II. Mehmed tarafından Saray-i Atik (Eski Saray) kuruldu. Daha sonra yine II. Mehmed tarafından (Saray-ı Cedid) Topkapı Sarayı yaptırıldı.Osmanlı devlet sistemi, Osmanlı saray teşkilatı ile yapılandırılmış ve Osmanlı sarayları padişahların hem ikamet ettikleri yer hem de bütün devlet işlerinin görüşülüp karar verildiği en yüksek devlet dairesiydi.Osmanlı Devleti'nde saray teşkilatı ana temada Harem, Enderûn ve Birun olarak üç kısımdan meydana gelmekteydi.
Osmanlı seçim kanunu

Osmanlı Seçim Kanunu ve Osmanlı Anayasası Aralık 1876'da ilan edildi. Her ikisi de Osmanlı İmparatorluğu'nun sonuna kadar geçerliliğini korumuştur. Kanun, II. Meşrutiyet döneminde çok küçük değişikliklere uğramış ve 1946 yılına kadar küçük değişikliklerle Türkiye Cumhuriyeti tarafından korunmuştur.Kanun, seçim konularını ayrıntılı bir biçimde kapsıyordu. Kanun; parlamento birliklerinin büyüklüğünün ve  seçim bölgelerinin belirlenmesini, kütüklerin hazırlanmasını, seçim teftiş kurullarının seçimini ve görevlerini, oy kullanma şartlarını, kayıtların güncellenmesi de dahil olmak üzere seçimlerin nasıl yürütüleceğini şart koşuyordu. Kanunda ayrıca cezai hükümler de yer aldı.1860 yılında bir vilayet yasası kabul edildi. Osmanlı Seçim Kanunu'ndan önce, vilayet kanununda mahalle muhtarı seçimleri yer alıyordu. Osmanlı İmparatorluğu'nda seçimlerin 1876'da değil, 1860'ta başladığı tartışılabilir. Kayıt, köy ve mahalle muhtarlarının ve din adamlarının göreviydi ve bu kural Osmanlı Seçim Kanunu'na kadar uzanıyordu. Bu açıdan en alt düzeyde, temel seçim birimi hiç değişmedi.Vergi dairesine kayıtlı 25 yaşını doldurmuş tüm erkekler oy kullanma hakkına sahipti. Yabancı bir hükûmetin himayesindekiler, iflas veya mülklerinin elden çıkarılması ile ilgili iş mahkemesinde bir derece gibi muafiyetler vardı. Tutuklular da oy kullanma ve adaylığa kadar uzanan medeni haklarından mahrum bırakılmış olarak kabul edildi.İki aşamalı dolaylı seçim süreci vardı. Her 50.000 erkek için mecliste bir vekil vardı. Milletvekili adaylığı il genelinde oldu. Uygun seçmenler ikincil seçmenleri seçtiler (yani iki dereceli seçim), her 500 birincil seçmen için bir tane ikincil seçmen vardı. İki dereceli sistem, kayırma ilişkilerini güçlendirdi ve sıradan halkı gerçekten temsil eden adayların seçilmesini engelledi.Seçim, imparatorluk ve hatta vilayet çapında koordine edilmeyen kademeli ve uzun bir süreçti. Oylama, çok üyeli çoğunluk sistemine dayanıyordu. Seçmenler, aday sayısı kadar isim yazardı. Bir aday, ikamet ettiği ilde veya menşe ilde yarışabilirdi. Oy kullanmanın gizliliği, sayım ve sayımların güvenliği için kurallar vardı.Fransız bilim insanı Raoul de la Grasserie'nin seçim sistemlerine ilişkin ayrıntılı karşılaştırmalı çalışmasına göre Osmanlı seçim sistemi, sağladığı oy hakkı ölçüsünde çağdaş Batılı muadillerine göre daha avantajlıydı. Almanya, Rusya, Japonya ve İngiltere'nin çağdaş seçim sistemlerinin aksine, farklı sosyal gruplar arasında dağıtılan yasal olarak belirlenmiş bir ağırlık yoktu.
Osmanlı tebaası

Osmanlılık, 1839'da ilan edilen Tanzimat Fermanı'ndan itibaren Osmanlı İmparatorluğu'nun resmi görüşü olan Osmanlıcılıkta; Türk, Yunan, Ermeni, Bulgar, Macar, Bosnalı, Arap, Kürt gibi etnik grupların üst kimliği olarak kabul edilmiştir ve kapsam konusunda Müslüman-gayrimüslim ayrımı yapılmamıştır. Ancak bu anlayış hem Müslümanlar hem de gayrimüslimlerce kabul görmemiş ve bu politika muvaffak olmamıştır. Bu etnik grupların bir bir isyan edip bağımsızlıklarını kazanmalarıyla geçerliliğini yitirmiştir.
Osmanlı tokadı

Osmanlı tokadı, Osmanlı Ordusu askerlerinin silahsız savunma ya da saldırı durumunda kullandıkları, elin her iki yanıyla yapılabilen düşmanı sersemletmek amacıyla uygulanan bir vuruştur. Elin ve kolun omuzdan hızlı ve açısız bir şekilde hedeflenen noktaya sert bir şekilde temas etmesiyle gerçekleşir. Yanaklara ve ense kısmına doğru yapılır. Vuruşun şiddetine ve yerine göre öldürücü olabilir.Osmanlı Ordusu'nda genellikle savaşlarda birebir ve yüz yüze yapılan mücadeleler esnasında sık sık yaşanan silahın elden düşmesi ya da kırılması durumunda kullanılmıştır. Osmanlı kültüründe bir kavgada taraflar asla birbirlerine yumrukla müdahale etmezlerdi. Yüze kalıcı zararlar verme ihtimalinden dolayı birine yumrukla saldırmak son merhalede yer alır ve yumrukla ilk saldıran ayıplanırdı. Tıpkı yatağan kılıcı olanların dövüşlerde karşılarındakini aşağılamak için kılıcın kesmez yanı ile saldırmaları gibi, tokat ancak yeri zamanı, kavgadaki taraflarca bilinen kurallarla kullanılırdı. Kavgada büyük olan karşısındakini sesi etraflıca duyulan şiddetli bir tokatla uyarır ve bu durum genellikle yeterli olurdu.Osmanlı Ordusunda meydan savaşlarında en ön safta yer alan, azab askerlerinin, esas amaçları olan karşıdaki düşmanın seçkin birliklerini yorma görevleri sırasında hafif silahların kısa zamanda kullanılmaz duruma gelmesi ve ağır silahların kuşanmalarının aldığı zaman çoğu kez bulunamadığında tokat atmaya başlamaları ile askerler arasında yiğitliğin eriştiği son nokta olarak görülmeye başlanmış ve bunun üzerinde popülarite kazanmıştır. Sesi ile düşmanın üzerinde yarattığı psikolojik etki sebebiyle zamanla geliştirilmiştir. Bu askerler daha eğitim safasında mermer döverek yetiştirildikleri için, çok kuvvetli ellere ve kol yapısına sahip olurlar. (Osmanlı ordusunun En büyük tokatçıları Başıbozuk (Delibaş) diye adlandırılan bir düzensiz ordudur).
Osmanlı Çalışmaları

Osmanlı çalışmaları disiplinler arası bir bilim dalıdır. Beşeri bilimlere dahil birçok ana daldan beslenen bu çalışma alanı, Ortadoğu çalışmaları ve Türkolojinin bir alt dalı olarak kabul edilir. Tarih, kültür çalışmaları, din, sanat, edebiyat, müzik, bilim, ekonomi ve siyaset gibi çeşitli alanları içine alacak şekilde Osmanlı uygarlığıyla ilgili çalışmaları içerir.Marc David Baer'e göreyse; Osmanlı araştırmaları "etik açıdan sorunlu bir alandır. Çünkü Osmanlı çalışmaları dahilinde Ermeni Soykırımı inkarı yaygındır"  Lakin bu görüşün kişisel bir görüş olduğu da unutulmamalıdır. Zira, çeşitli uluslararası tarihçililer, yaşanan olayları tarihsel olarak tartışmalı bulmakta ve olayları Osmanlı Devleti'nin gerçekleştirdiği genel iskan politikalarından saymaktadır. İlaveten bir başka görüş ise olayları, savaşın içinde yaşanan tatsız ve acı dolu hadiseler şeklinde ele almaktadır. Bunlardan Bernard Lewis özellikle saygın bir tarihçi olarak dikkati çekmektedir.Bu bağlamda ise Osmanlı çalışmalarını küresel bir gözle ele almak, bilimsel objektiflikle, belgelere dayalı olarak tarihsel olaylara yaklaşmak lazım gelmektedir. Nitekim Osmanlı çalışmaları bir bilim dalıdır. Çalışmaları da bu bağlamda ele alınmalıdır.
Osmanlı İhtilal Fırkası

Osmanlı İhtilal Fırkası, İttihat ve Terakki Cemiyeti içindeki bazı üyelerin oluşturduğu ihtilalci kanat.Jön Türk hareketinin gelişmesinden ve Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti çalışmalarının hızlanmasından sonra, örgüt içinde başını Tunalı Hilmi'nin çektiği bir grup kısa sürede bir darbe girişiminde bulunulmasını önerdi. Darbeciliğe karşı olan Ahmed Rıza ve çevresinin ağırlığını koymasıyla bu öneri reddedildi. Ama grup üyeleri örgüt içinde kalma koşuluyla Osmanlı İhtilal Fırkası adında bir kanat oluşturma yoluna gittiler (1896). Tunalı Hilmi'nin Şubat 1897'de Cenevre'de yayımlamaya başladığı Ezan gazetesi örgüt görüşlerinin savunuculuğunu yaptı. Ülkenin pek çok yerine ihtilalci bildiriler dağıtan örgüt Ermeni komiteleriyle de ilişki kurmaya çalıştı. Ama ortaya bir eylem koyamadığından kısa süre içinde dağıldı.
Osmanlı İmparatorluğu Klasik Çağ (1300-1600)

Osmanlı İmparatorluğu Klasik Çağ (1300-1600), Halil İnalcık'ın 1973 yılında İngilizce olarak Londra'da Weidenfeld and Nicholson  yayınevi tarafından "The Ottoman Empire The Classical Age 1300-1600" adıyla yayımlanan eseri.Osmanlı İmparatorluğu'nun klasik dönem kurumlarını konu alır.  Türkçeye Yapı Kredi Yayınlarından kazandırılan eserin tercümesi Ruşen Sezer'e aittir. Sırpça, Yunanca, Romence, Arnavutça, Arapça ve Ukrayna diline çevrilmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu arması

Osmanlı Devleti arması ya da Osmanlı arması, 19. yüzyılda Birleşik Krallık geleneğindeki nişanlardan etkilenilerek Osmanlı Devleti için hazırlanmıştır. Öncesinde, padişah tuğraları devlet nişanı yerine geçiyordu. Osmanlı arşivlerinde yapılan araştırma sonucu armanın yapılışı hakkında şu bilgilere rastlanmıştır: Osmanlı ile Rusya arasındaki Kırım Savaşı sırasında, Fransızların Sultan Abdülmecid'e verdiği Légion d'honneur nişanı, Osmanlı Devleti ile yakın ilişkiler kurmaya çalışan İngiltere'yi harekete geçirir. İngiltere Kraliçesi Victoria, Fransa'nın verdiği nişana karşılık Kasım 1856'da Dizbağı Nişanı'nı Osmanlı Sultanı'na sunar. 1346'da Kral III. Edward tarafından ortaya çıkarılan Dizbağı Nişanı'nın geleneğinde şöyle bir uygulama vardır: Nişanı alan kişi ya da hükümdarların armaları  Londra'da Windsor Sarayı'nda bulunan Saint George Kilisesi'nin duvarında asılmaktadır. Ancak Osmanlı Padişahı'nın arması bulunmamaktadır. Bunun üzerine Kraliçe Victoria, Prens Charles Young ismindeki arma uzmanını Osmanlı için arma tasarlamak üzere görevlendirir. İstanbul'a gelerek araştırmalarda bulunan Young'a, Etyen Pizani isminde bir tercüman yardımcı olur.İngiliz tasarımcı, padişahlık alameti olan saltanat kavuğunu, sorgucu, ay-yıldızlı sancağı ve tuğrayı ön plana çıkararak bir arma hazırlar. Bir yılda hazırlanarak İstanbul'a gönderilen arma çizimlerini Sultan Abdülmecid de beğenir. Bu şekilde oluşan Osmanlı Devleti arması İngiltere'nin Saint George Kilisesi'ndeki yerini alır. Osmanlı nişanının son hali, 17 Nisan 1882'de Sultan II. Abdülhamid tarafından yürürlüğe konmuştur.Aksamda bulunan madalyalar, soldan sağa sırası ile; İmtiyaz Nişanı, Osmaniye Nişanı, İftihar Nişanı, Mecidiye Nişanı ve Şefkat Nişanı'dır. Armada silahların toplu olarak yer almasının ana nedeni ise, güçlü Osmanlı ordusunun bütün unsurları ile yansıtılması kaygısıdır.
Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili savaşların listesi

Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili savaşların listesi Osmanlı İmparatorluğu'nun katıldığı savaşların ve geçirdiği isyanların listesidir.Listede toplamda 105 zafer, 33 Mağlubiyet, 13 Sonuçsuz savaş, 42 bastırılan isyan, 12 başarılı isyan vardır. Gözden kaçanlar, bir arada ele alınan savaşların ayrılarak düşünülmesi, ayrı düşünülenlerin birleşik sayılması, kaybedilen kuşatmaların mağlubiyet sayılması, 1302'den önce yapılan küçük çaplı savaşların dahil edilmesi, Kurtuluş Savaşı'nın dahil edilmemesi ya da yeni yapılan çalışmalarla yeni savaşlara veya var olan savaşların sonuçlarına dair farklı bulgulara ulaşılması ile bu sayılar değişiklik gösterebilir.
Osmanlı İmparatorluğu muharebeleri listesi

Osmanlı İmparatorluğu tarihindeki muharebeler aşağıda ayrıntılarıyla ve tarih sırasına göre gösterilmiştir. Bu listede, daha doğru mukayese yapılabilmesini teminen, Osmanlıların ana/aslî ordularının, eyalet ordularının ve akıncı birliklerinin muharebelerinin özellikle belirtilmesine özen gösterilmiştir.İmparatorluğun ömrü altı asırdan fazlaydı ve 16. yüzyılın ikinci yarısında iktidarının zirvesindeyken, Orta Avrupa'dan Basra Körfezi'ne, Hazar Denizi'nden Kuzey Afrika'ya kadar uzanan en büyük toprak sınırlarına ulaşmıştı. İmparatorluğun savaştığı savaş sayısı oldukça yüksek. Ancak burada sadece daha önemli savaşlar listeleniyor. Bunların arasında, 20. yüzyılda savaşlar ve kuşatmalar haricinde, savaşlarda olduğu gibi çoğu listede yer alan kuşatmalar gösterilmiyor.Ana osmanlı ordularının muharebeleri koyu, eyalet ordularının muharebeleri düz, akıncı birliklerinin muharebeleri italik gösterilmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu'nda Avrupalı Konsoloslar Tarihi

Osmanlı İmparatorluğu'nda Avrupalı konsoloslar ilk olarak imparatorlukta ikamet eden tüccarların Padişah ile olan gayriresmî ilişkileriyle başladı. Bu ilişkiler Sultan tarafından verilen, dini özgürlükleri ve gayimüslimlerin ödemeleri gereken vergilerden muafiyeti garantileyen ahidnâmeler ile düzenleniyordu. Bu ilişkilerin dini içeriği zamanla azalmış ticari yönleri ön plana çıkmıştır.İtalyan şehir devletleri ilk olarak diğer İtalyan devletlerine çatışma içindeki güçler arasında barış oluşturmak için görev yerlerinde ikâmet eden elçiler tayin etmişlerdir. Onikinci yüzyıl ile birlikte İtalyan şehir devletlerinden tüccarlar örgütlenerek kednilerini Osmanlı İmparatorluğu'nda temsil etmeleri için konsoloslar seçmeye başladılar fakat kısa süre sonra bu konsoloslar resmi olarak hükûmet tarafından seçilmeye başlandı. Onbeşinci yüzyıl ile birlikte diğer Batı Avrupalı uluslar benzer uygulamalar benimsemişler ve diplomasi o zamandan beri bir Batı Avrupa olgusu olarak tanımlanmıştır. Konsolosluk olgusunun bir diğer sebebi sınırların askeri anlamda katılaşmasıydı bu Avrupalıların farklı bölgelere zorla güç uygulayarak giremeyecekleri anlamına geliyordu böylece bu bölgelere girmek için ekonomik ve ticari bağları kullandılar. Bu ilişkilerin ilk aşamalarında Osmanlı karşılık olarak Avrupa başkentlerine konsolos göndermedi bunun sebebi kısmen Hristiyan Avrupalıların Müslümanlara karşı, Müslümanların Hristiyanlara olduğundan daha az konuksever olmalarındandır.