Şemsiyeli Lise

Şemsiyeli Lise (  : Lise - La femme à l'ombrelle

Articles containing French-language text
), Fransız ressam Pierre-Auguste Renoir'in 1867'de erken Salon döneminde yaptığı tuval üzerine yağlı boya tablosudur. Tam boy resim, bir ormanda poz veren Lise Tréhot modelini tasvir ediyor. Lise beyaz tülbent bir elbise giyiyor ve yaprakların arasından süzülen, gölgede yüzünü ve ışıkta vücudunu zıtlaştıran, yüzünden çok elbisesini vurgulayan ve onu güneş ışığından koruyan siyah dantel bir şemsiye tutuyor. Renoir’in birkaç tablosu Salon tarafından reddedildikten sonra, Şemsiyeli Lise nihayet kabul edildi ve Mayıs 1868'de sergilendi.

Resim, Renoir'ın eleştirel açıdan başarılı ilk eserlerinden biriydi. Bu sırada Renoir'ın tekniği hâlâ Gustave Courbet'den etkileniyordu, ancak The Swing (1876) ve Dance at Le Moulin de la Galette'de (1876) geri döneceği ona özgü filtrelenmiş ışık tarzını geliştirmeye devam etti. Tabloda yer alan Lise’nin neredeyse gerçek boyutlu portresi ve şemsiyenin alışılmadık zıtlığı, birçok eleştirmenin eserle alay etmesine neden oldu. Yeni ortaya çıkan Empresyonistlerin tutkulu bir destekçisi olan Théodore Duret tabloyu satamayı başaramayan Renoir'dan satın aldı. Avangard sanatın Alman hamisi Karl Ernst Osthaus, tabloyu 1901'de Folkwang Müzesi için satın aldı.

Arka plan 

Kasım 1860'ta Pierre-Auguste Renoir (1841–1919), Charles Gleyre'nin (1806–1874) özel stüdyosuna girdi ve daha sonra Nisan 1861'de École des Beaux-Arts'a kabul edildi  Gleyre'nin stüdyosunda Renoir, akranı olan öğrencilerden Claude Monet (1840–1926), Alfred Sisley (1839–1899) ve Frédéric Bazille (1841–1870) ile arkadaş oldu.  1862 yazında Renoir ve arkadaşları, kendilerinden önceki Barbizon ekolünün geleneğini izleyerek Fontainebleau Ormanı'nda manzara resimleri yaptılar. Popüler bir anekdota göre Renoir onu porselen önlüğüyle dalga geçen saldırganların şiddetli dayağından bastonunu kullanarak kurtaran Narcisse Virgilio Díaz (1807–1876) ile ilk kez bu ormanda tanıştı.  Renoir ve Díaz'ın ortak ilgi alanları vardı; ikisi de resme başlamadan önce porselen dekoratörlüğü yapmışlardı. Díaz, akıl hocası Renoir'e yardım etti, sanat malzemelerine erişmesini sağladı ve tarzını etkileyip değiştirerek Renoir'ın aşırı bitüm kullanmasını engelledi ve paletini hafifletmesini sağladı.  Sanat eleştirmeni Jean Bouret bu olay hakkında: "Hala eski porselen dekoratör önlüğünü ( Troyon ve Dupré gibi) giyen Diaz, ormanın bir açıklığında Renoir ile karşılaştı ve ona kendisine de Rousseau’nun otuz yıl önce önerdiği daha açık tonları kullanmasını tavsiye etti. Böylece bu gelenek aktarılmış oldu ve bundan böyle meşaleyi taşımak diğer 'ışık oğulları'nın görevi olacaktı." demiştir.

Sosyolog Michael P. Farrell, Fransız İzlenimciler arasındaki işbirliği ve dostluk dinamikleri üzerine yaptığı araştırmada, grubun ortak başarılarından ve başarısızlıklarından birlikte öğrendiğini belirtmiştir. Renoir'in Díaz'dan edindiği renkle ilgili yeni bilgileri başarılı bir şekilde uygulamasını, arkadaşlarıyla hızla paylaştı. Sisley, uygulamaya alıştıkları klasik tarzda kullanılan koyu renkler yerine renkli ışığı boyamanın ("Ağaçları mavi ve yeri mor yapma fikri!") "çılgınlık" olduğunu düşünerek ilk başta bu fikre karşı çıktı. Ancak bu yeni tarz üzerinde biraz vakit harcadıktan sonra, Sisley kısa süre sonra yeni uygulamayı benimsedi ve bu fikir Monet ve Bazille ile paylaşıldı. Renoir'ın keşif amaçlı renk kullanımını, Monet'nin daha önce Empresyonizm'in öncüsü olan akıl hocası Hollandalı ressam Johan Jongkind'den (1819-1891) öğrendiklerini doğruladı. Ancak bu denemelerin başarılarıyla birlikte büyük başarısızlıkları da vardı. Monet'nin geniş formatlı resim denemesi ve Çimende Öğle Yemeği'ndeki (1865-1866) başarısızlığı, yakın arkadaş grubunu büyük ölçüde etkiledi ve Monet'nin tarzı, Renoir'ın 1867'de Şemsiyeli Lise'ye yaklaşımını oluşturmasına yardımcı oldu 

1865 civarında Renoir, Lise'nin kız kardeşi Clémence ile ilişkisi olan arkadaşı, eski mimar ve ressam Jules Le Cœur aracılığıyla Lise Tréhot ile tanıştı. Jules, 1866'da Renoir'in Mother Anthony's Tavern ve Fontainebleau Ormanı'ndaki Jules Le Coeur eserlerinde yer aldı. Lise, yaklaşık 1865'ten 1872'ye kadar Renoir için modellik yaptı ve Salon döneminin başlarında onun sevgilisi ve arkadaşıydı. Bu arada Renoir, Lise'nin model olarak yer aldığı Paysage avec deux figürleri (1866) ve Diana (1867) ile Salon'da reddedilmeye devam etti.  Renoir'in yenilikçi çalışması, resimlerini satamadığı için ona büyük alay ve yoksulluk getirdi. Kendini Le Coeur ailesi gibi zengin patronlar için portreler yapmaya adayarak hayatını sürdürdü.  Renoir, yaklaşık on yıl boyunca Le Coeur'lar için portreler ve natürmortlar yaptı ve Jules'un kardeşi Charles'tan ( Charles Le Coeur, 1874) Romanya Prensi George Bibescu için tasarladığı bir şehir evinin tavanına süslemeler yapması için bir komisyon aldı.   Daha sonra, 1874'te, Le Coeur'un on yıllık himayesi, Renoir'ın Charles'ın 16 yaşındaki kızı Marie'ye ( Marie Le Coeur'ün Portresi, 1870) bir aşk mektubu gönderdiği için Renoir'ın Le Coeur konutundan kalıcı olarak men edilmesiyle aniden sona erdi.  Le Coeur ailesi, Renoir'ın çalışmalarının ilk koleksiyoncularıydı ve resimlerini 1920'lere kadar sürdürdüler.  Sanat tarihçisi Douglas Cooper, "Lise gibi, Le Coeur'lar da, Renoir'ın yoksulluk ve hüsranla karşı karşıya kaldığı, sanatsal kişiliğini ve vizyonunu geliştirmek için zorluklarla mücadele ettiği o kasvetli yıllarda ona manevi destek ve cesaret vermişti. Ve yine Lise ile olduğu gibi o da tam tarzının ilk olgunluğa eriştiği anda ve dünyevi ilk başarılarını deneyimlemesinden kısa bir süre önce Renoir'ın çevresinden kayboldu." demiştir.

Gelişim 

Renoir, 1863-1873 yılları arasındaki erken Salon döneminde kendini bir figür ressamı olarak tanıttı ve tüm bu süre boyunca Salon'a sunulan yalnızca bir manzara ( Soirée d'été ) ile açık havada figürlerin yer aldığı büyük ölçekli eserler yarattı. İzlenimciler 1870'lerde ilk sergilerini düzenlemeden önce geleneksel akademik sanat; manzara resmini tarih, portre ve tür resminden daha aşağıda derecelendiriyordu.  Sanat tarihçisi Colin B. Bailey, "Le Coeur ve Marlotte ile Monet ve Sisley'e olan bağlılığına rağmen", "manzara resmi onun için ikincil bir çabaydı" der.  Garip bir şekilde Paul Durand-Ruel gibi sanat tüccarları figür resimleri değil manzara satın almak istediği için, Renoir'ın günün akademik sanat  taleplerine uymak için kendisini bir peyzaj sanatçısı olarak tanımlamayı reddetmesi, resimlerini satma çabalarını engellemiş olabilir.  

Renoir, Şemsiyeli Lise’yi resmetmeye 1867 yazında, muhtemelen Ağustos'ta, 26 yaşındayken başladı. Daha önce, Renoir'in tabloyu, tıpkı Anthony Ana'nın Tavernasında (1866) yaptığı gibi, Bourron-Marlotte ve Chailly-en-Brie yakınlarındaki Fontainebleau ormanında tamamladığı varsayılmıştır.  Daha yakın tarihli araştırmalar, Renoir'ın Oise ,Chantilly'deki Chantilly Ormanı'nda eseri Temmuz'dan Ağustos'a kadar iki ay boyunca resmettiğine işaret ediyor.   Bu süre zarfında Renoir'in arkadaşı Edmond Maître (1840–1898), Frédéric Bazille'e (1841–1870) Renoir'in tekniğinin nasıl değiştiğine dair bir mesaj göndererek 23 Ağustos 1867'de Renoir'ın Chantilly'de olmasına rağmen, Maître onu yılın başlarında Renoir’ı Paris'te gördüğünü söylemiş ve onun hakkında "tuhaf tuvaller çiziyor, terebentinini rezil bir sülfatla değiştiriyor ve bıçak yerine bildiğiniz küçük şırıngayı kullanıyor." demiştir.  Renoir'in Şemsiyeli Lise resmini bir stüdyoda mı yoksa ormanda açık havada mı tamamladığı bilinmiyor. Sanat tarihçisi Gary Tinterow, "Renoir resim üzerinde çoğunlukla stüdyoda çalışmış olsa bile, onun 1860'lardaki uygulamaları hakkında yeterince bilgimiz yok" diye yazmıştır. Buna rağmen Renoir, eserlerini “açık hava resmi" olarak sunmuştur.

Sergi 

Basitçe Lise adını taşıyan tabloyu Renoir 1868 yılında Salon'a sunmuş ve olumlu geri dönüşler almıştır.   Eser, Renoir'ın eleştirel açıdan başarılı ilk çalışmasıydır, ancak Tinterow'a göre "jüri, Renoir'ı Courbet, Manet ve Monet ile birlikte asi olarak damgalamıştı."  Renoir'in Lise ile gördüğü ilgi, Salon yöneticilerinin Lise'yi Bazille ve Monet'nin resimleriyle birlikte "çöplük" ( dépotoir ) olarak bilinen ücra bir galeriye taşımasına sebep olmuştur.  Renoir'ın çalışmaları, kariyerinin başlarında Salon tarafından sergilendiğinde, genellikle eserlerine kayak yapıldı , resimlerinin halkın görmesinin zor olduğu ve az ilgi çeken yüksek yerler ve köşeler gibi alanlara kasıtlı olarak asıldığı bir süreç.  Sanat tarihçisi Jane M. Roos, "eserleri depoya havale etmenin yönetimin favori taktiği, Castagnary'nin sözleriyle bir "aşağılama" olduğunu ve bir tablonun düzeni rahatsız ettiğinin veya halkı çok memnun ettiğinin kesin bir işareti olduğunu belirtiyor. "

Tanım 

Şemsiyeli Lise, orman açıklığında duran genç bir kadının tam boy, neredeyse gerçek boyutlu bir portresidir. Lise kırmızı kurdeleli küçük, etli börek hasır bir şapka ve uzun siyah kuşaklı beyaz bir muslin elbise giymektedir; elbise mütevazı bir şekilde boyuna düğmelidir ve uzun şeffaf kolları vardır. Lise, vücudu güneş ışığı altındayken, bir çim parçasının üzerinde durarak başını gölgelemek için siyah dantel bir şemsiye taşımaktadır. "A" (Auguste) ve "L" (Lise)'nin baş harfleri, arkasındaki ağacın gövdesinde arborglif olarak işaretlenmiştir. 

Sanat tarihçisi John House, eserin "portre ve tür resmi arasındaki sınırları keşfettiğini" belirtmektedir.  House'a göre, Renoir'ın tabloyu yalnızca modelin adını kullanarak adlandırma kararı, bu tür eserler tipik olarak aile adlarını veya baş harfleri kullandığından, bunun geleneksel bir portre resmi olmadığını göstermektedir. House, Lise'nin ilk adını başlık olarak kullanarak, Renoir'in onun bir metres (veya evli olmayan bir kadın aşık ve arkadaş) statüsüne işaret ettiğini savunmaktadır.