barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Sovyet-Japon Tarafsızlık Anlaşması

,  Anlaşma Sovyetler Birliği ve Japon İmparatorluğu arasında Sovyet - Japon Sınır Savaşı (1939)'ndan iki yıl sonra 13 Nisan 1941'de imzalanmıştır.1940'ta, Fransa'nın Yenilgisi ile ve Mihver Devletler'in bir sonraki olası genişlemesi, Sovyetler Birliğini kendisine yaklaşan II.Dünya Savaşı'na konsantre olabilmek için Uzak Doğu'daki diplomatik ilişkilerini düzeltmeye zorladı. Diğer taraftan, Japonya ise, Çin ile savaş halindeydi ve Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkileri hızla gerginleşiyordu, Japonya uluslararası saygınlığını artırmak için Sovyetler Birliği ile bir uzlaşma sağlamaya ve olası Sovyet işgaline karşı Mançukuo'nun kuzey sınırını güvenlik altına almak istedi.Stalin, korkusuzca ABD'ye meydan okuyan Japonya'nın Sovyetler Birliği'ne saldırmasından korkuyordu ve bu güdüleri kaldırmak için harekete geçti. Saldırmazlık Anlaşması kararına varıldıktan sonra, Stalin, benzeri görülmemiş bir jestle, Matsuoka ile bir tren istasyonunda görüştü. Bu sembolik önemi olan anlaşmaya Stalin bağlı kaldıAnlaşma 13 Nisan 1941'de Japonya için Dışişleri Bakanı Yosuke Matsuoka ve Büyükelçi Yoshitsugu Tatekawa, Sovyetler Birliği için Dışişleri Bakanı Vyaçeslav Molotov tarafından Moskova'da imzaladı.Aynı gün, Moğolistan ve Mançurya da anlaşmayı imzaladı. Sovyetler Birliğinin toprak bütünlüğüne saygı sözü verildi ve Mançukuo'nun dokunulmazlığı ile Moğolistan Halk Cumhuriyeti'nin dokunulmazlığı garanti edildi.Daha sonra, 1941'de Nazi Almanyası Sovyetler Birliğine saldırınca (Barbarossa Operasyonu), Japonya, Üçlü Pakt'ı imzalayan bir devlet olarak, anlaşmayı bozma konusunu değerlendirmiş, fakat anlaşmayı bozmama ve savaşta Güneydoğu Asya'daki Müttefik sömürgelerine doğru genişleme kararı almıştır.5 Nisan 1945'te, Sovyetler Birliği, anlaşmanın uzatılmasıyla ilgili yukarıda bahsedilen hüküm gereğince "1 yıl önceden" anlaşmayı 5 yılın sonunda uzatmayıp sona erdireceğini deklare etmiştir. Deklarasyon üzerine uluslararası kamuoyunda Sovyetler Birliği'nin Japonya'ya savaş açacağı şüpheleri oluşmuş, bu şüpheyi sorgulayan Japon Büyükelçisine Molotov tarafından anlaşmanın Nisan 1946'ya kadar geçerli olduğu yanıtı verilmiştir. Ancak 8 Ağustos 1945 'te Sovyetler Birliği Yalta Konferansı'nda müttefiklerine Japonya'ya savaş açma konusunda verdiği sözler gereğince Japonya'ya savaş ilan ederek Mançurya'yı işgal etmeye başlamış, böylece de saldırmazlık paktını bozmuştur.9 Ağustos 1945'te, gece yarısından hemen sonra, Sovyetler Birliği Mançurya'nın işgali'ni başlatmıştır.Sovyetler Birliği Müttefik Devletler'e Yalta Konferansı'nda verdiği sözü tuttu ve II.Dünya Savaşının Avrupa'da sona ermesi'nden iki-üç ay sonra Japonya ile savaşa girdi, fakat 13 Nisan 1941'de imzalanan ve yürürlükte olan tarafsızlık anlaşmasına aykırı hareket etmiştir.
Sovyet-Japonya Savaşı

Sovyet-Japonya Savaşı (; ), II. Dünya Savaşı sonlarında 9 Ağustos-3 Eylül 1945 tarihleri arasında Sovyetler Birliği ve Japon İmparatorluğu arasında meydana gelen bir savaştır.Savaş, 9 Ağustos 1945 tarihinde Japonya'nın teslim olmasının ardından Sovyetler Birliği'nin Mançurya'yı işgali ile başladı. Sovyet ve Moğol güçleri, Mançukuo, Mengjiang (İç Moğolistan), Kuzey Kore, Karafuto (Güney Sahalin) ve Chishima Adaları (Kuril Adaları) üzerindeki Japon kontrolünü sona erdirdi. Japon Kwantung ordusunun yenilgisi, Japonların teslim olmasına ve II. Dünya Savaşı'nın kesin olarak sona ermesine yardımcı oldu. Sovyetler Birliği'nin çatışmaları şartlı olarak sona erdirilmesi müzakerelerinde üçüncü bir taraf olarak hareket etmeye istekli olmadığını açıkça gösterdiğinden, Sovyetlerin savaşa girmesi Japonya'nın koşulsuz teslim olma kararında önemli bir faktördü.
Sovyet-Polonya Saldırmazlık Paktı

Sovyet-Polonya Saldırmazlık Paktı (Lehçe: Polsko-radziecki pakt o nieagresji, Rusça: Договор о ненападении между СССР и Польшей, "Dogovor o nenapadenii mezhdu SSSR i Pol'shey") 1932'de Polonya ve Sovyetler Birliği temsilcileri tarafından imzalanan bir saldırmazlık paktıydı. Pakt, Sovyetler Birliği tarafından 17 Eylül 1939'da Sovyetlerin Polonya'yı işgali sırasında tek taraflı olarak bozuldu.Polonya-Sovyet Savaşı'ndan sonra, Polonyalı yetkililer Almanya ile Sovyetler Birliği arasında "eşit mesafe" politikası izlediler. Hem sol hem de sağdaki Polonyalı politikacıların çoğu, Polonya'nın daha çok, Almanya'yı veya Sovyetler Birliği'ni desteklememesi, I. Dünya Savaşı'na dayanan önemli Fransız-Polonya Askeri İttifakına güvenmesi gerektiğine inanıyordu.Sovyetler Birliği ile ikili temasları normalleştirmek için, Almanya ile imzalanan benzer bir paktla dengelenecek olan Polonya'nın Riga Barışı'ndaki kazanımlarını güçlendirmek için bir saldırmazlık paktı hazırlamak üzere Ocak 1926'da görüşmelere başlandı. Ancak, Almanya ile görüşmeler başlamadı ve Polonya-Sovyet görüşmeleri, İngiltere'nin Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkilerini kestiği ve Sovyet tam yetkili Pyotr Voykov'un Varşova'da öldürüldüğü Haziran 1927'de kesintiye uğradı. Bunun yerine Polonya, 1928 Briand-Kellogg Paktı'na başvurdu.Polonya-Sovyet müzakereleri 1931'de Moskova'da yeniden başladı. Pakt, 25 Temmuz 1932'de imzalandı ve üç yıl süreyle geçerli oldu. Onaylar 23 Aralık 1932'de Varşova'da değiş tokuş edildi ve pakt aynı gün yürürlüğe girdi. 9 Ocak 1933 tarihinde Milletler Cemiyeti Antlaşmalar Serisine tescil edilmiştir.Her iki taraf da ikili ilişkilerde şiddetten vazgeçmeyi, sorunlarını müzakereler yoluyla çözmeyi ve diğer tarafı hedefleyen herhangi bir silahlı çatışma veya ittifaktan vazgeçmeyi kabul etti.23 Eylül 1938'de Sovyetler Birliği, Polonya hükûmetine, Polonya'nın Çekoslovakya'nın işgaline katılması halinde anlaşmanın geçersiz sayılacağını bildiren bir not gönderdi. Ancak, Sovyet hükûmetinin 31 Ekim'de Polonya'nın Zaolzie bölgesini işgal etmesinin ardından pakt yürürlükte kaldı ve paktın iki devlet tarafından 26 Kasım 1938'de yeniden onaylandı. Sonunda, Molotov-Ribbentrop Paktı'nın gizli protokollerine uygun olarak, Sovyet ve Almanların ortaklaşa Polonya'yı işgal ettiği 17 Eylül 1939'da Sovyetler tarafından ortadan kaldırıldı.Pakt, o zamanlar, Almanya ile yapılan paralı savaşta büyük ölçüde zayıflamış olan, Versailles Antlaşması'nın bazı bölümlerinden vazgeçme ve Fransa ile gevşeyen bağlardan dolayı büyük ölçüde zayıflamış olan Polonya diplomasisinin büyük bir başarısı olarak kabul edildi. Pakt aynı zamanda Polonya'nın Almanya ile müzakere pozisyonunu da güçlendirdi ve bu da sonunda 18 ay sonra Alman-Polonya saldırmazlık bildirgesinin imzalanmasıyla sonuçlandı.
Sovyet-Polonya Savaşı

Sovyet-Polonya Savaşı (Şubat 1919 – Mart 1921) İkinci Polonya Cumhuriyeti, Ukrayna Halk Cumhuriyeti ve Sovyetler Birliği (Sovyet Rusya ve Ukrayna Sovyeti) arasında, Batı Ukrayna ve Belarus'un bazı bölümlerinin kontrolünü elde etmek için yapılmış bir savaştır. Sovyet Rusya ve Ukrayna Sovyeti aynı komünist liderlik altında birleşmiş olsa da, teoride bağımsızlardı. Pratikte, 1918 yılına kadar Sovyetler Birliği'ne bağlı kaldılar. Birlik, 1922 yılında yasallaştırıldı.Polonya'nın devlet başkanı, Józef Piłsudski, Polonya'nın sınırlarını olabildiğince doğuya doğru genişletmesi için doğru zamanda olduklarını düşünüyordu. Alman ve Rus emperyalizminin yeniden ortaya çıkmasına karşı bir savunma olarak, Leh liderliğinde Międzymorze (Orta ve Doğu Avrupa devletleri federasyonu) kuruldu. Lenin, Polonya'yı, Kızıl Ordu'nun diğer komünist hareketlere yardım edebilmesi için geçilmesi gereken bir engel olarak görüyordu. 1919'a gelindiğinde, Polonya güçleri Batı Ukrayna'nın kontrolünü ele geçirdi ve Polonya-Ukrayna Savaşı'ndan galip geldiler. Yevhen Petrushevych liderliğindeki Batı Ukrayna Halk Cumhuriyeti, hem Polonyalıların hem de Ukraynalıların iddia ettiği topraklarda bir Ukrayna devleti kurmaya çalışmıştı. Ukrayna'nın Rus kesiminde, Symon Petliura, Ukrayna Halk Cumhuriyeti'ni savunmak ve güçlendirmek için çalıştı, ancak Bolşevikler Rus İç Savaşı'nı kazanmaya başladıkça, batıdaki tartışmalı Ukrayna topraklarına doğru ilerlemeye başladılar ve Petliura'nın güçlerinin Podolya'ya geri çekilmesine neden oldular. 1919'un sonunda, Petliura'nın Piłsudski ile ittifak kurmaya karar vermesiyle bir cephe oluştu. Nisan 1920'de, Piłsudski'nin Kiev Saldırısının ardından sınır çatışmaları arttı.Polonya birlikleri, Kızıl Ordu'nun karşı atağıyla karşılaştılar. Sovyet operasyonu, Polonya güçlerini olabildiğince batıya (Polonya'nın başkenti Varşova'ya kadar) püskürttü. Bu sırada Ukrayna yönetimi Batı Avrupa'ya kaçtı. Alman sınırlarına kadar gelen Sovyet birliklerinin batıya karşı olan korkusu, batı güçlerinin savaşa olan ilgisini artırdı. Yazın ortasında, Varşova'nın düşeceği düşünülüyordu, ama ağustosun ortasında, Polonya güçleri Varşova Muharebesi'ni beklenmedik bir şekilde kesin zaferle kazandıklarında işin rengi değişti. Polonya birlikleri doğuya ilerlemeye başlayınca, Sovyetler barış için teklifte bulundu. 1920’de savaş, ateşkes ile sona erdi.Sovyet Rusya ve Polonya arasındaki tartışmaları bölgeleri belirleyen Riga Antlaşması, 18 Mart 1921 tarihinde imzalandı. Savaş, büyük ölçüde İki Savaş Arası Dönem'deki Sovyet-Polonya sınırını belirledi. Polonya, I. Dünya Savaşı'ndan sonra, uluslararası bir komisyon tarafından tanımlanan Curzon Hattı'yla beraber, eski sınırının yaklaşık 200 kilometre doğusuna uzanan bir bölge kazandı. Ortak sınır, Curzon Hattı ile uyumlu olarak, Müttefik Güçleri tarafından yeniden tanımlandığında, Riga Antlaşması'nda Polonya'ya tahsis edilen toprakların çoğu, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Sovyetler Birliği'nin bir parçası oldu.
Sovyet-Yemen Dostluk ve Ticaret Antlaşması (1928)

1928 Sovyet-Yemen Antlaşması, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği ile Yemen Mütevekkilî Krallığı arasındaki ilk ikili anlaşmadır.1928 yılında Georgi Alexandrowitsch Astachow  Sovyet heyeti ile Kuzey Yemen'e iş gezisi yaptı. Haziran-Temmuz 1928'de Yemen tarafının inisiyatifiyle Sana'a'da ilk Sovyet-Yemen antlaşmasının metni üzerinde anlaşmaya varmak için müzakereler yapıldı. 1 Kasım 1928'de Sana'a'da SSCB ile Yemen Mütevekkilî Krallığı arasında Dostluk ve Ticaret Antlaşması imzalandı ve bu ülkeler arasında on yıllık bir süre için "normal resmi ilişkiler" kuruldu. Sovyet heyetine başkanlık eden Georgi Alexandrowitsch Astachow antlaşmayı imzalayan oldu. 24 Haziran 1929'da antlaşma yürürlüğe girdi. 1938'de Yemen Mütevekkilî Krallığı antlaşmanın uzatılmasını önerdi. Sovyetler Birliği de kabul etti. SSCB ile Yemen Mütevekkilî Krallığı arasındaki diplomatik ilişkiler tam olarak 31 Ekim 1955'te kuruldu.
Sovyetlar yurdu

Sovyetlar yurdu  (Rusça: Дом Советов - Dom Sovetov) - Orenburg Oblastı ana hükûmet binası. Orenburg kentinde, 9 Ocak sokakta bulunan.
Sovyetler Birliği 16 yaş altı millî futbol takımı

Sovyetler Birliği 16 yaş altı millî futbol takımı, Sovyetler Birliği'nin 16 yaş altı ve 17 yaş altı (dünya yarışmaları) futbol takımıydı. Birliğin dağılması üzerine ortadan kalktı.1982'de UEFA'nın gençlik yarışmalarının yeniden düzenlenmesinden sonra, SSCB 16 yaş altı ekibi kuruldu. Yarışma 1982'den beri yapılmaktadır. 1982'den 2001'e kadar 16 yaşından küçük bir olaydır. Takım, bir kez rekabeti kazanarak iyi bir rekora imza attı, finali iki kez geçti, ancak son altı maçı 10 kez kazanamadı.Ekip, FIFA U-16 Dünya Şampiyonasında 1987'de Avrupa Birinciliği 16 yaş altı şampiyonluğa hak kazanarak sadece bir kez birincilik ödülüne layık görüldü. SSCB, Nijerya ile oynadığı final maçında ceza ile kazandı. Ekip Fair Play ödülünü kazandı. Yuriy Nikiforov turnuvada 5 gol attı, Fildişi Sahili ise Mausa Traoré'ye Golden Boot ödülü verdi, çünkü Fildişi Sahili, SSCB'den daha fazla gol attı.SSCB'nin dağılmasının ardından (26 Aralık 1991'de) üst düzey ekip, 92 Euro'nun finali olan kalan demirbaşlarını oynadı. 26 Aralık'a kadar SSCB U16'leri, daha önce kendi versiyonlarına uygun olmadıklarından 1992 Avrupa Şampiyonasının eski Sovyet Devletleri bir daha U-17 seviyesinde kombine bir takım olarak oynamadı.Eski Sovyet devletlerinin yalnızca 1992-1993 yarışmasına Rusya girdi. Bununla birlikte, Rus U16 takımı bu takımın bir devamı olarak düşünülmemelidir; Takımın oyuncularının büyük bir yüzdesi Rusya dışından geldi (Rusya hala en çok sağladı). Bugün toplam 15 eski Sovyet devleti uluslararası futbol oynamaktadır; Avrupa'da 11, UEFA'da 4, Asya'da AFC'de 4.
Sovyetler Birliği 18 yaş altı millî futbol takımı

Sovyetler Birliği 18 yaş altı millî futbol takımı, Sovyetler Birliği'nin 18 yaş altı kategoride uluslararası alanda temsil etmiş futbol takımı. Dünya rekabeti için, 20'nin altındaki ekibe yeniden düzenlendi. Birliğin parçalanması üzerine ortadan kalktı.1972 yılına kadar 23 yaş altı millî takımın tanıtımıyla birlikte mevcut en eski eski millî futbol takımıymış. 1962'de UEFA'nın gençlik yarışmalarının yeniden düzenlenmesinin ardından, SSCB 18 yaş altı ekibi kuruldu. Yarışma 1948'den beri yapılmaktadır. İlk kez 1955 yılında UEFA tarafından devralınana kadar FIFA junior turnuvası olarak anıldı (UEFA Junior Tournament).1980'de, 18 yaşın altındaki takımlar için yapılan UEFA yarışmaları resmi olarak Avrupa Altında 18 Futbol Şampiyonası olarak yeniden düzenlendi. Takım, yarışmayı altıncı kez kazanan, bir defaya mahsus olmakla birlikte iyi bir rekora sahipti, ancak 26 kez vaktinden beşe çıkamamıştı.SSCB'nin dağılmasından sonra (26 Aralık 1991'de) üst düzey ekip, 92 Euro'nun finali olan kalan demirbaşlarını oynadı. 26 Aralık'a kadar SSCB U-18'leri, daha önce kendi versiyonlarını kazanamadılar. 1992 Avrupa Şampiyonasının eski Sovyet Devletleri bir daha U-19 seviyesinde kombine bir takım olarak oynamadı.Eski Sovyet devletlerinin yalnızca 1992-1993 yarışması için Rusya kabul edildi. Bununla birlikte, Rus U-18 takımı bu takımın bir devamı olarak düşünülmemelidir; Takımın oyuncularının büyük bir yüzdesi Rusya dışından geldi (Rusya hala en çok sağladı). Bugün toplam 15 eski Sovyet devleti uluslararası futbol oynamaktadır; Avrupa'da 11, UEFA'da 4, Asya'da AFC'de 4.
Sovyetler Birliği 20 yaş altı millî futbol takımı

Sovyetler Birliği 20 yaş altı millî futbol takımı, Sovyetler Birliği'ni 20 yaş altı kategoride uluslararası alanda temsil etmiş futbol takımı. Sovyetler Birliğinin yıkılmasıyla ortadan kalmıştır.1977 yılında ilk kez düzenlenen 1977 FIFA Dünya Gençler Şampiyonası'nda şampiyon olmuştur. Organizasyonun günümüzdeki ismi FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası'dır.
Sovyetler Birliği 21 yaş altı millî futbol takımı

Sovyetler Birliği 21 yaş altı millî futbol takımı, Sovyetler Birliği'ni 21 yaş altı kategoride uluslararası alanda temsil etmiş 21 yaş altı millî futbol takımı. Sovyetler Birliği'nin dağılması ile birlikte ortadan kalmıştır. Teknik direktörleri Vladimir Radionov idi.1980 yılında ilk kez düzenlenen 1980 Avrupa 21 Yaş Altı Futbol Şampiyonası'nda şampiyon olmuştur. Takım, Avrupa'nın en iyi genç takımlarının biriydi üç kıta şampiyonluğu kazandı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra 15 takım oluşturdular, ancak Rusya'nın gençlik ekibi SSCB gençlik ekibinin yasal halefi olmadığından uluslararası arenada dikkate alınma hakkı bulunmamaktadır.
Sovyetler Birliği Anayasası

Ekim Devrimi sonrası Sovyet tipi yönetimle birlikte oluşturulan ilk anayasa 1918 Sovyet Rusya Anayasası'dır. Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Anayasası tanımı ise Sovyetler Birliği Kuruluş Antlaşması sonrası kurulan Sovyetler Birliği'nin anayasalarını betimler. Toplam üç anayasa vardır;
Sovyetler Birliği Bakanlar Konseyi

Sovyetler Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Bakanlar Konseyi (, Sovyet Ministrov SSSR) veya Soviet of Ministers teriminden İngilizce kısaltmayla Sovmin, Sovyetler Birliği'nin 1946-1991 yılları arasındaen üst düzey yürütme ve idari organını oluşturan de jure hükûmeti. 1977 Anayasası uyarınca Bakanlar Konseyi Başkanı aynı zamanda hükûmet başkanı idi. Bakanlar Konseyi Başkanı'nın görevleri birinci dünya ülkelerindeki başbakanla eşdeğerdi. Buna karşın siyasi sistemi oluşturan iktidar tüm sovyetler arasında paylaştırılmıştı.1946'da Halk Komiserleri Konseyi, Bakanlıklara dönüştürülerek Bakanlar Kurulu'na dönüştürüldü. Konsey, Birlik içindeki tüm cumhuriyetlerin toprakları üzerinde zorunlu yargı yetkisine sahip olan yürürlükteki yasalara ve bu yasalara uygun beyanlar ve talimatlar yayınladı. Bununla birlikte, en önemli devlet meseleleri Bakanlar Konseyi'nden fiilen daha güçlü olan Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi ile ortak beyanlarla ele alındı.
Sovyetler Birliği Buz Hokeyi Şampiyonası

Sovyetler Birliği Buz Hokeyi Şampiyonası (), Sovyetler Birliği'nde bir profesyonel erkekler buz hokeyi ligiydi. 1946 yılında 12 takım olarak kurulmuştur.Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından lig önce 1992'de geçici bir süreliğine Bağımsız Devletler Topluluğu Buz Hokeyi Şampiyonası olarak, daha sonra 1996 yılına kadar Uluslararası Hokey Ligi (IHL) adıyla varlığını sürdürdü. 1996 yılında yerine Rusya Süper Ligi kuruldu.
Sovyetler Birliği Devlet Konseyi

Sovyetler Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Devlet Konseyi veya kısaltmayla SSCB Devlet Konseyi ( veya Devlet Sovyeti, Sovyetler Birliği'nde Ağustos 1991 Sovyetler Birliği darbe girişimi sonrası 5 Eylül 1991'de kurulan devlet sovyeti. Konseyin üyeleri Sovyetler Birliği Devlet Başkanı Mihail Gorbaçov ile birlikte tüm Sovyet cumhuriyetlerinin en üst düzey yetkilileri (genellikle devlet başkanları) idi. Darbe girişimi sonrasında o dönemki yasalara göre devlet başkanı Gorbaçov'un yerini alacak Başkan Yardımlığı kurumu lağvedildi. Konsey Halk Komiserleri Konseyi Başkanı'nı seçme yetkisine sahipti.Gorbaçov, başarısız darbe sonrası merkezi hükûmetin otoritesini büyük ölçüde zayıflatırken, Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti Başbakanı İvan Silayev'in başkanlığında Grigori Yavlinski, Arkadi Volski ve Yuri Luzkov'un yer aldığı dört kişilik bir komite oluşturdu ve yeni bir Bakanlar Kurulu seçildi. Bu komite daha sonra Sovyetler Birliği ekonomisini idare etmek amacıyla "Sovyet Ekonomisi Operasyonel Yönetim Komitesi'ne" dönüştürüldü. Bu komite 20 Eylül'de "Sovyet cumhuriyetleri arası Ekonomik Komitesi" adı altında resmen hizmete başladı. Kurumun görevi, Sovyetler Birliği genelinde ekonomik politikayı koordine etmekti. İki kurumun da başkanı olan Silayev hızlı bir şekilde parçalanan Sovyetler Birliği'ne başkanlık etti. [4] 6 Eylül 1991'de bir başkanlık geçici kararı olarak Sovyet cumhuriyetleri arası Ekonomik Komitesi'ne Bakanlar Kurulu ile aynı yetkiyi verdi ve Silayev Sovyetler Birliği'nin fiilen Başbakanı oldu.
Sovyetler Birliği Filo Amirali

Sovyetler Birliği Filo Amirali rütbesi (Rusça: Admiral Flota Sovietskogo Soyuza, Адмирал Флота Советского Союза), Sovyetler Birliği'nin en yüksek deniz subayı rütbesi.Rütbe büyük ölçüde fahri Amiral Donanması gibi diğer ülkelerde eşdeğer olarak kabul edilebilir. Resmen 3 Mart 1955 tarihinde Sovyetler Birliği Bakanlar Konseyi tarafından kurulmuş ve aynı rütbe 1945 yılından bu yana Sovyetler Birliği Mareşali ile eşdeğer olan Filo Amirali'nin (Адмирал флота) yerini aldı. Bu rütbe Sahipleri Mareşal Yıldızına hak kazanmışlardır.Nikolay Kuznetsov (1902-1974): 3 Mart 1955 atandı; 17 Şubat 1956 indirgenen, 26 Temmuz 1988 ölümünden sonra iade edildi.
Sovyetler Birliği Futbol Federasyonu

Sovyetler Birliği Futbol Federasyonu (Rusça: Федерация футбола СССР), 27 Aralık 1934 ile 1991 tarihleri arasında Sovyetler Birliği'nde futbolu yöneten organdır. Sovyetler Birliği millî futbol takımı eskiden bu federasyonun çatısı altındaydı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Rusya Futbol Federasyonu çatısı altında faaliyetine devam etmiştir.
Sovyetler Birliği Generalissimosu

Sovyetler Birliği Generalismosu, Sovyetler Birliği'nde Josef Stalin'e verilen özel bir askeri rütbedir. Josef Stalin'den başkası bu rütbeye yükselemezdi. Bir Sovyet askerin süre ve savaşlarla kazanamayacağı tek rütbeydi.Josef Stalin, II. Dünya Savaşı sırasında Doğu Prusya'yı kaybettiğinde Mareşal rütbesine sahipti ve onunla aynı rütbeyi paylaşan Mareşaller vardı. Doğal olarak Stalin'e danışmadan kendi bölgeleriyle ilgili karar verme özgürlükleri vardı. Josef Stalin, askeri konuda tek yetkili olmak için Sovyet Prezidyumu'ndan yetki ve yeni bir rütbe istedi. Öncelerde böyle bir rütbenin mümkün olamayacağı en yüksek rütbenin mareşallik olduğu kendisine bildirildi. Ancak çalışmalar sonucunda SSCB Mareşallik rütbesindeki tek yıldızın etrafına omuz kısmı (Yuvarlak olan kısım) eklenerek yeni bir rütbe oluşturuldu. Rütbeye "Generalissimos" ismi verildi ve rütbe sonucunda Stalin, Kızıl Ordu'yu tek başına yönetebilecek sınırsız yetkilerle donatılmış olan bu rütbeye sahip oldu.
Sovyetler Birliği Güvenlik Konseyi

Sovyetler Birliği Güvenlik Konseyi, Sovyetler Birliği'nde 1990 yılında kurulan güvenlikten sorumlu devlet organı.Konseyin başkanı Sovyetler Birliği devlet başkanı idi ve konseyin tüm üyelerini seçme yetkisine sahipti. Sovyetler Birliği Anayasası'nın 127.3 maddesi bu organın görevini "devlet başkanı başkanlığında ulusal savunma, devlet güvenliği, ekonomik ve çevresel güvenlik, doğal afetler ve diğer acil durumlarla başa çıkma konusunda bütün birlik politikasını uygulamak için öneriler geliştirecek olan Güvenlik Konseyi'ni Sovyet toplumunda istikrarsızlığı önlemek ve yasal düzeni sağlamak" olarak tanımlandı. Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrası feshedildi.
Sovyetler Birliği Halk Sanatçıları listesi

SSCB Halk Sanatçıları listesi, Sovyetler Birliği devleti tarafından tiyatro, müzik, sinema, resim, heykel, radyo ve televizyon yayıncılığı gibi sanat dallarında başarı gösterenlere verilen onur unvanına sahip kişileri listelemektedir. Bu unvan 1007 kişiye verilmiştir.Vladimir Nemiroviç-Dançenko, (:en:Vladimir Nemirovich-Danchenko, :az:Vladimir Nemiroviç-Dançenko) Rus yönetmen, dramaturg, tiyatrocu ve SSCB halk sanatçısıYekaterina Korçagina-Aleksandrovskaya (:it:Ekaterina Pavlovna Korčagina-Aleksandrovskaja, :ru:Корчагина-Александровская, Екатерина Павловна), tiyatro oyuncusu.Mariya Blümental-Tamarina, (:fr:Maria Blumenthal-Tamarina, :ru:Блюменталь-Тамарина, Мария Михайловна) tiyatro ve sinema oyuncusu.Panas Saksaganski, (:az:Panas Saksaqanski :de:Panas Saksahanskyj) Ukraynalı oyuncu, yönetmen, dramaturg.
Sovyetler Birliği Halk Sanatçısı

SSCB Halk Sanatçısı veya SSCB Ulusal Sanatçısı, tiyatro, müzik, sinema, resim, heykel, radyo ve televizyon yayıncılığı gibi sanat dallarında başarı gösteren kişilere verilen onur unvanı. Sovyetler Birliği'ni oluşturan her birlik cumhuriyeti ve özerk cumhuriyetlerde bu ödülün benzeri bir yerel ödül de bulunmaktaydı.SSCB Halk Sanatçısı unvanı, Sovyetler Birliği Kültür Bakanlığı tarafından oluşturulan bir komisyon tarafından hükûmet adına verilirdi. Dolayısıyla ödülü alacak yazar ve/veya sanatçılar Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin vereceği görüşler doğrultusunda belirlenirdi.Unvana özel olarak 22,5 cm genişliğinde ve 23,5 cm yüksekliğinde tombaktan yapılan ve üzerinde orak ve çekiç figürünün ve Rusça "SSCB Halk Sanatçısı" yazısının bulunduğu bir nişan verilirdi.Unvanın verilmesi Sovyetler Birliği Merkez Yürütme Kurulu'nun 47. nolu kararıyla 13 Ocak 1936 tarihinde karara bağlanmıştır. İlk kez 6 Eylül 1936 tarihinde verilen ödül, son kez 21 Aralık 1991'da verilmiştir. Unvan ve nişan günümüzde verilmemektedir.
Sovyetler Birliği Halk Vekilleri Kongresi

Sovyetler Birliği Halk Vekilleri Kongresi (, Sjezd narodnyh deputatov SSSR), 1989'dan 1991'e kadar Sovyetler Birliği'de devlet otoritesinin en üst hukuksal organıydı. Bu kurum Mihail Gorbaçov'un perestroyka reformları kapsamında oluşturuldu. yaratıldı ve Gorbaçov'un imzaladığı ilk anayasal değişiklikle birlikte yürürlüğe girdi.Gorbaçov, Sovyetler Birliği Komünist Partisi 19. Tüm-Birlik Konferansı'nın dördüncü ve son günü 1 Temmuz 1988'de delegelerin Sovyetler Birliği Halk Vekilleri Kongresi adında yeni bir yüksek yasama organı yaratma önerisine son dakikada destek verdi. Muhalif kanatların Gorbaçov'un serbestleştirme girişimlerine direnmesinden ötürü muhalifleriyle mücadele için bir dizi anayasal değişiklik başlattı. 2 Ekim 1988'de halkın tartışması için Sovyetler Birliği Halk Vekilleri Kongresi için ayrıntılı öneriler yayınlandı ve 29 Kasım ile 1 Aralık 1988 tarihleri arasındaki oturumda yeni yasama organının oluşturulmasını sağladı. 1977 Sovyet Anayasası'ndaki bazı maddelerde ve seçim reformu konularındaki değişiklikleri kapsayan bir kanun çıkardı ve 26 Mart 1989 tarihli seçim tarihini belirledi.1936-1989 arasındaki dönemde Birlik Sovyeti seçimlerinde kullanılan sisteme göre 750 milletvekili seçildi.Komünist Parti, Komsomol ve sendikalar gibi "kamu örgütlerini" temsil eden 750 milletvekili seçildi. Seçim yasası, kuruluşlara sabit sayıda (örneğin Komünist Parti için 100, Komsomol için 100 vb) temsilci tahsis etti ve örgütler bu temsiliyetlere temsilci atadı.1991 Sovyetler Birliği darbe girişimi sonrası 5 Eylül 1991'de Kongre kendi yetkilerini Sovyetler Birliği Yüksek Sovyeti'ne ve yeni kurulan Sovyetler Birliği Devlet Konseyi'ne devrederek kendini feshetti.
Sovyetler Birliği Hukuku

Sovyetler Birliği Hukuku, 1917 Ekim Devrimi'nin ardından Sovyetler Birliği'nde (SSCB) geliştirilen hukuktur. Sovyet hukuk sisteminin değiştirilmiş versiyonları İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Moğolistan, Çin Halk Cumhuriyeti, Varşova Paktı ülkeleri, Küba ve Vietnam da dahil olmak üzere birçok Komünist ülkede uygulandı.Sovyet hukuku, devrim öncesi Rus hukukuna ve Marksizm-Leninizm'e dayanıyordu. Devrim öncesindeki etkenler arasında Bizans hukuku, Moğol hukuku, Rus Ortodoks Kilise hukuku ve Batı hukuku vardı. Batı hukukunun, 1864'teki II. Aleksandr'ın yargı reformuna (devrimden 50 yıl öncesi) kadar etkisi yoktu. Buna rağmen, hukukun üstünlüğü ve kanun önünde eşitlik ilkeleri pek bilinen kavramlar değildi. Çar hala hukukla bağlı değildi ve “polisin sınırsız yetkisi vardı”.Marksizm-Leninizm, hukuku, altyapı ve üstyapı toplum modelinde bir üstyapı olarak gördü. Kapitalist hukuk, "burjuva egemenliğinin bir aracı ve burjuva değerlerinin bir yansımasıydı". Hukuk "sınıf egemenliğini sürdürmek" için bir araç olduğundan, sınıfsız bir toplumda hukuk kaçınılmaz olarak ortadan kalkacaktı.1917'de Sovyet yetkilileri, Çarlık yasalarını resmen yürürlükten kaldırdı ve sosyalist bir hukuk sistemi kurdu. Bir eleştirmen olan Richard Pipes'a göre bu sistem, hukukun üstünlüğü, sivil özgürlükler, hukukun korunması ve mülkiyet garantisi de dahil olmak üzere Batılı hukuk kavramlarını ortadan kaldırdı.   Örneğin vurgunculuk, ölümle cezalandırılan karşı-devrimci bir faaliyet olarak yorumlanabilirdi. Sovyet yazarları, kişisel mülkiyeti ve sivil özgürlükleri koruyan yeni bir sosyalist hukukun üstünlüğü yaratıldığını iddia ettiler.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 19. Konferansı

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 19. Tüm Birlik Konferansı, Sovyetler Birliği Komünist Partisi tarafından 28 Haziran - 1 Temmuz 1988 tarihleri ​​arasında düzenlenen bir parti konferansıydı. Konferansa 4.991 delege katılmıştır.Genel Sekreter Mihail Gorbaçov, açılış konuşmasında siyasi reformun kilit bir mesele olduğunu açıkladı. Konuşmada Gorbaçov, "devlet ve toplum yaşamının demokratikleştirilmesi " gerektiğini söyledi ve Sovyetler Birliği'nin "hukukun üstünlüğü altında, sosyalist bir devlet yaratma yolunda ilerlemesini" istedi.Konferans, her düzeyde sovyet için gizli oylama ve çoklu adaylıklarla seçim çağrısında bulundu ve Sovyetler Birliği Halk Vekilleri Kongresii'ni kurdu.Gorbaçov, muhafazakâr direniş nedeniyle çeşitli hedeflerinden bazılarından ödün vermek zorunda kalsa da, konferans Gorbaçov için önemli bir zafer anlamı taşır.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 19. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 19. Kongresi 5 Ekim ile 14 Ekim 1952 tarihleri arasında Moskova'da toplanmıştır. II. Dünya Savaşı sonrası toplanan ilk Partisi kongresidir. Ayrıca Josef Stalin'in liderliğindeki son kongredir. Çin'den Liu Shaoqi olmak üzere yabancı Komünist partilerden birçok önemli misafir kongreye katılmıştır. Stalin son konuşmasını bu kongrede yapmıştır. 19. Merkez Komite de bu kongrede seçilmiştir.Stalin'in yaşı nedeniyle parti sekreterliği görevlerinden azat edilmesi talebi, parti kongresi tarafın reddedildi, çünkü delegeler Stalin'in niyetleri hakkında emin değillerdi.<ref>Zhores A. Medvedev,Roj Aleksandrovič Medvedev,Merkez Komite Politbüro'', Merkez Komite Yüksek Sovyet Prezidyumu oldu ve ertesi yıl planlanan temizliğe hazırlık olarak geniş şekilde genişletilerek 15 üyeye çıkarıldı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi ve Sekreterliğinin üye sayısı iki kat artırıldı (133 ve 10 üye sırasıyla). Orgburo kaldırıldı ve görevleri Sekreterliğe devredildi.Merkez Komite Yüksek Sovyet Prezidyumu 19. Dönem tam üyeleri (oy hakkı olan) seçildi:Vasily Andrianov; Averky Aristov; Lavrenti Beriya; Nikolay Bulganin; Kliment Voroşilov; Semyon Ignatyev; Lazar Kaganoviç; Demyan Korotchenko; Vasili Kuznetsov; Otto Kuusinen; Georgi Malenkov; Vyacheslav Malyshev; Leonid G. Melnikov; Anastas Mikoyan; Nikolai Mikhaylov; Vyaçeslav Molotov; Mikhail Pervukhin; Panteleymon Ponomarenko; Maksim Saburov; Josef Stalin; Mikhail Suslov; Nikita Khrushchev; Dmitry Chesnokov; Nikolay Shvernik; Matvei ShkiryatovMerkez Komite Yüksek Sovyet Prezidyumu 19. Dönem yedek üyeleri (oy hakkı olmayan) seçildi:Leonid Brejnev; Andrey Vişinski; Arseni Zverev; Nikolai Ignatov; Ivan Kabanov; Aleksey Kosigin; Nikolai Patolichev; Nikolai Pegov; Alexander Puzanov; Ivan Tevosian; Pavel YudinStalin'in gayriresmî yakın çevresi Lavrenti Beriya, Nikolay Bulganin, Kliment Voroşilov, Lazar Kaganoviç, Georgi Malenkov, Mikhail Pervukhin, Maksim Saburov, ve Nikita Kruşçev'den oluşuyordu.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 20. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 20. Kongresi, 14 – 26 Şubat 1956 tarihinde yapılmıştır. Kongre özellikle parti genel sekreteri Nikita Kruşçev’in yaptığı ve Gizli söylev olarak bilinen, Josef Stalin ve döneminin şiddetle eleştirildiği konuşmayla hatırlanır. Sovyet dış politikasında Barış içinde bir arada yaşama (Мирное сосуществование) yaklaşımının ilan edildiği kongredir.Kongreye gelen parti delegeleri tarihi bir kongreye katıldıklarından haberdar değillerdi. Kongre bir önceki kongreden sonra hayatını kaybeden komünistler için saygı duruşuyla başladığında Stalin’in de ismi okunmuştur. Kongrede Stalin’in doğrudan eleştirisine kadar varacak olan eleştirel yaklaşım yavaş yavaş dozu artırılarak ortaya konur. Delegeler ve katılımcıların çoğu bu şekilde bir yaklaşım beklemediğinden şaşkınlıkla karşılayacaklardır. Kongreye katılan Polonya Halk Cumhuriyeti’nin komünist lideri Bolesław Bierut kongreye katıldıktan hemen sonra Moskova’da hayatını kaybedecektir.Kongrenin son günü olan 25 Şubat günü programda olmayan bir oturumun düzenlendiği delegelere bildirilir. Kruşçev, sabah oturumunda yaptığı konuşmada kişilik kültüne vurgu yaparak belirsiz vurgularla tek bir kişinin aşırı yüceltilmesinin zararlarından bahseder. Daha sonra bu tür bir hatanın Stalin tarafından yapıldığını ekler. Marksizm ve leninizmin özüne ters olan bu hatadan ötürü Stalin’in suçlu olduğunu belirtir.Sonra Kruşçev, yazıldığı dönemde sadece o dönem delegelere dağıtılmış olan Lenin'in Vasiyeti metninin delegelere dağıtılmasını sağlar. Bu metinde Lenin, Stalin’in kabalığını eleştirerek genel sekreterlik görevinden alınmasını önermektedir.Metnin değerlendirilmesinden sonra Stalin ve dönemi ile ilgili çok sayıda suçlama dile getirilir. Stalin ile ilgili suçlamalar dile getirilirken Kruşçev partinin üstünlüğüne vurgu yaparak her şeye rağmen partinin üstünlüğünü öne çıkarır. Eski dönem süresince partinin Stalin’in suçlarının bir aleti konumuna dönüştüğünü iddia ederek artık kişi kültüne son verilmesi ve partinin yeniden dönüştürülmesi çağrısı yapar.Konuşma yıllarca Stalin’in üstün özelliklerini ve liderlik anlayışını duymaya alışmış olan Kongre delegelerini çok şaşırtacaktır. Parti içinde yeni değerlendirmelere katılanlar olduğu gibi katılmayanlar da bulunmaktadır. Özellikle Eski Bolşevik Vyaçeslav Molotov ve Georgi Malenkov önderliğindeki Kruşçev karşıtlarından oluşan Anti-parti grup (Rusça: Антипартийная группа) 1957 Mayıs ayında Kruşçev’i devirmek için örgütlenseler de kendileri tasfiye edileceklerdir.Kruşçev’in açılımının uluslararası sol içinde yankıları yıkıcı olacaktır. Doğu Bloku ülkelerindeki iktidardaki komünist partiler Sovyetler Birliğinin yeni hattına uyum sağlamaya çalışacaktır. Çin Halk Cumhuriyeti Stalin eleştirisini kabul etmeyecek ve Kruşçev’i revizyonizmle suçlayacaktır. Benzer şekilde Arnavutluk lideri Enver Hoca da Kruşçev’i şiddetle eleştirecektir.Kongrede Sovyetler Birliği ekonomisini geliştirmek için Altıncı Beş Yıllık Plan ilan edildi. Planda 1956-1962 ücret reformu yapılması kararlaştırıldı.Kongreye sunulan 14 Şubat 1956 tarihli SBKP Merkez Komitesi Raporu, 21 Mart 2010 tarihinde erişilmiştir
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 21. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 21. Kongresi 27 Ocak ile 5 Şubat 1959 tarihleri arasında Moskova'da toplanmıştır. Nikita Kruşçev'in, 1957 yılında "Karşı Parti Hareketi" darbe teşebbüsü sonrası rakiplerine karşı gücü elinde toplamaya çalıştığı, dönem arası ya da "olağanüstü" kongredir. Yedi yıllık ekonomik kalkınma planı kabul edilmiştir.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 22. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 22. Kongresi 17 Ekim ile 31 Ekim 1961 tarihleri arasında Moskova'da toplanmıştır. 4413 Sovyet delegesi ve 83 yabancı Komünist Partisinden gözlemci Nikita Kruşçev ve diğerlerinin politikalar konularında değerlendirmelerini dinlemişlerdir. Çin-Sovyet ayrılığının kesinleştiği kongre olmuştur ve bu nedenle Çin Komünist Partisi'nin katıldığı sonuncu kongre olmuştur. Kongre, 22. Merkez Komitesi'ni seçti.Çin-Sovyet ayrılığından başka, SBKP'nin üçüncü programının kabulü, Volgograd Hidroelektrik Santrali, 2007'de Avrupa'nın en büyüğü olmak, Novaya Zemlya'da en güçlü Termonükleer silahın ("Çar Bombası") denenmesi, Stalin'in bedeninin Lenin'in Mozolesi'nden çıkarılması, Stalin ve stalinist dönemin politikacılarından sonra birçok şehrin isminin değiştirilmesi ve Kruşçev'in Komünizmin 20 yılı adını verdiği 20 yılda komünizm inşası için deklarasyon ve planları gibi konular kongrede tartışıldı.Kongrede destalinizasyon politikalarına karşı çıkan ve Josef Stalin'e destek veren Enver Hoca liderliğindeki Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti ile ilişkilerin kesilmesine karar verildi. Bunun üzerine Çin-Sovyet ayrılığı nedeniyle Çin Arnavutluk'a destek vererek ülkeye ekonomik, teknik, teknolojik yardımlarda bulundu.The Road to Communism: Documents of the 22nd Congress of the Communist Party of the Soviet Union, October 17-31, 1961Open Source Archives - "In Connection with the 22nd Congress of the Communist Party of the Soviet Union"Program of the Communist Party of the Soviet Union. With a special pref. to the American ed. by N. S. Khrushchev.Twenty-Second Congress of the Communist Party of the Soviet Union  in the Great Soviet Encyclopedia, 3rd Edition (1970-1979).
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 22. Prezidyumu

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 22. Prezidyumu, Sovyetler Birliği Komünist Partisi 22. Kongresi sonucu seçilen 22. prezidyumdur.Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi üyeleri aynı zamanda ülke yönetiminde önemli söz sahibi olan nomenklaturanın da bir üyesiydi. Nikita Kruşçev 1955'ten 1964'e kadar Prezidyuma başkanlık etmiş; ardından Leonid Brejnev 1982 yılına kadar bu görevi üslenmiştir.Tam üyelerin aksine, prezidyumun aday üyeleri, merkez komitenin oturumları sırasında oy kullanamazdı. Genel olarak prezidyumun üyeleri daha önce aday üye olarak görev yapardı, ancak bunun olmadığı durumlar da olmuştur. Dönem içinde 23 kişi prezidyumda yer almıştır. Bunlardan 14'ü tam üye 9'u ise aday üyeydi. Aday üyeler dönem boyunca tam üyeliğe terfi etmiştir. Görev süresince bu dönemde bir prezidyum üyesi hayatını kaybetmiştir.17-31 Ekim 1961 tarihleri arasında gerçekleşen Sovyetler Birliği Komünist Partisi 22. Kongresi'nde oy birliği ile yeni merkez komitesi üyeleri seçildi. Ardından 22. Merkez Komitesi politbüroyu oybirliği ile seçti.Yüksek Sovyet Prezidyum Başkanı olan Brejnev, ikinci sekreter olarak Frol Kozlov'a alternatif olarak düşünüldü, fakat bunun yerine endüstriden sorumlu olan üçüncü sekreterlik görevine getirilmesi kararlaştırıldı. 1963 yılında Kozlov görevlerini sekreterliğe devretti ve Brejnev ikinci sekreter görevini üslendi. 1963 yılında yabancı bir gazetecinin kimin istifa etmesini istediğine dair sorusuna "Brejnev" yanıtını Kruşçev, uzun süren bir iktidar mücadelesinden sonra yönetimden uzaklaştırıldı. Ardından geçen sürede Brejnev, Aleksey Kosigin, Nikolay Podgorni, Mihail Suslov ve Andrey Kirilenko önderliğinde kolektif liderlik kuruldu.Kruşçev'in tasfiyesini takip eden aylarda prezidyuma üç üye seçilmiştir: Devlet Kontrol Komisyonu Başkanı Aleksander Şelepin; Ukrayna Komünist Partisi'nin Birinci Sekreteri Petro Şelest ve Bakanlar Kurulunun Birinci Başkan Yardımcısı Kirill Mazurov. Her ne kadar Brejnev partinin genel sekreteri olmuş olsa da prezidyumda çoğunluğa sahip değildi. Kosigin ve Podgorni politikalar konusunda anlaştılar ve Brejnev azınlık konumunda kaldı. Brejnev genel olarak predizyumdan üç ya da dört oy alabildi. Genel olarak oy aldığı isimler Suslov, Kirilenko, Pelše ve Dmitri Polyanski idi. Brejnev'in siyasi anlamda tutucu, Kosiginin ise reformcu olmasına karşın sıklıkla birbirlerini desteklemişlerdir. Kosigin 1965 Sovyet ekonomik reformu başladığında prezidyumdaki gücünü ve etkisini yitirmiştir.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 23. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 23. Kongresi 29 Mart ile 8 Nisan 1966 tarihleri arasında Moskova'da toplanmıştır. Leonid Brejnev'in parti ve devlet liderliğinde ilk kongredir. Brejnev tarafından üstlenilen Birinci Sekreter unvanı 1952 ile 1992 yılları arasında kullanıldığı şekilde Genel Sekreter olarak değiştirildi. Kongre, 23. Merkez Komitesi'ni seçti.Leonid Brejnev, Gennady Voronov, Andrei Kirilenko, Aleksey Kosigin, Kirill Mazurov, Arvid Pelshe, Nikolay Podgorni, Dmitry Polyansky, Mihail Suslov, Alexander Shelepin ve Petro Shelest 23. Politburoya tam üye seçilirken, Viktor Grishin, Piotr Demiçev, Dinmukhamed Konayev, Pyotr Maşerov, Vasil Mzhavanadze, Şerif Raşidov, Dmitri Ustinov ve Volodymyr Shcherbytsky aday üye seçilmişlerdir.4 Nisan tarihinde, ay yörüngesine oturan ilk uzay aracı Sovyet uydusu Luna 10, Enternasyonalin notalarını kongreye çaldı.Twenty-Third Congress of the Communist Party of the Soviet Union  in the Great Soviet Encyclopedia, 3rd Edition (1970-1979).
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 24. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 24. Kongresi 30 Mart ile 9 Nisan 1971 tarihleri arasında Moskova'da toplanmıştır. 4963 Sovyet delegesi ve 91 ülkeden 102 yabancı ülke temsilcisi gözlemci olarak katılmıştır.1971-1975 Yılları SSCB 5 Yıllık İktisadi Kalkınma Planı için yönergeler hakkında Rapor (SSCB Bakanlar Kurulu başkanı Aleksey Kosigin tarafından sunulmuştur)
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 25. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 25. Kongresi 24 Şubat ile 5 Mart 1976 tarihleri arasında Moskova'da toplanmıştır. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Leonid Brejnev, 4998 Sovyet delegesi ve 96 yabancı ülke temsilcisini selamlamıştır. Komünizm ile yönetilen uluslar arasında, sadece Çin ve Arnavutluk temsilci yollamamıştır. Siyasi ve iktisadi istikrar ve gelecekte başarıların devamı beklentileri üzerine kongre birkaç sürpriz doğurmuştur. Brejnev, SSCB'nin diğer ülkeler ile kavga etmeyeceğini ya da işgal etmeyeceğini açıklamış fakat Yumuşama siyasetine rağmen ulusların bağımsızlık hareketlerini destekleyeceğini bildirmiştir. Sovyetler Birliği'nin karşı karşıya olduğu iktisadi büyümenin yavaşlaması, büyük yatırımlara rağmen düşük tarım üretimi gibi temel sorunlardan çok az bahsetmiştir. Sadece yabancı komünistlerden önemli sesler yükselmiştir. Fransız Komünist lider Georges Marchais Sovyetler Birliği'nde aykırı seslerin bastırılmasını eleştirdikten sonra kongreyi boykot etmiştir.Sovyet liderlerin karşılaştığı ama sürekli kaçınılan ana sorun, 25. Merkez Komitesi'nin Birinci umumi oturumunda seçilen Politbürosunun gençleştirilmeye olan ihtiyacıydı. 25. Politbüro, fiilen bir önceki 24. Politbüro ile aynı kaldı, üyelerin ortalama yaşı 66 oldu. Brejnev'in kendisi 69 yaşındaydı. İki yeni üye Dmitri Ustinov ve Gregory Romanov'un Politbüroya seçilmesi ile üye sayısı 16 oldu.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 26. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 26. Kongresi (SBKP 26. Kongresi, ) 23 Ocak 1981 tarihinde  Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri ve Yüksek Sovyet Prezidyumu başkanı Leonid Brejnev'in beş saatlik konuşması ile açılmıştır. Bu, 1982 yılında ölen Brejnev'in son kongresiydi.Sovyet televizyon izleyicileri sadece hasta liderlerinin konuşmasının başını ve sonunu gördüler; konuşmanın kalanından alıntılar stüdyoda spiker tarafından okundu. Brejnev, silahların kontrolü görüşmeleri için başka bir oturum önerdi. Yaşlı Sovyet liderliği, düşen ekonomik büyüme, içeride şiddetli yiyecek sıkıntıları, Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkilerin geleceğinde ağır belirsizlikler ve 1980-81 Polonya krizinden devam eden rahatsızlık verici olaylar ile karşı karşıyaydı. Kongre oybirliği ile var olan liderliğin onaylanması ile aynı hafta içinde bitti. Kongre, 26. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi'ni seçti.26. Merkez Komitesi'nin Birinci umumi oturumu Sovyetler Birliği Komünist Partisi 26. Politbürosunu seçti. 28. Politbüronun üyeleri, 26. Politbüronun tüm üyeleriydi. ortalama yaşı 69 olan 14 oy kullanan üye ile ortalama yaşı 65 olan 8 oy kullanmayan üyenin tamamı yeniden seçildi. Var olan hiçbir üye 74 yaşındaki Brejnev'in uzun dönemde ardılı olamazdı. 1964 yılında Nikita Kruşçev'in azlinden sonra, Brejnev yönetim pozisyonuna daha genç birisini atayan Kruşçev'in hatası tekrarlamadı.Report of the Central Committee of the CPSU to the XXVI Congress of the Communist Party of the Soviet Union and the Immediate Tasks of the Party in Home and Foreign Policy
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 27. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 27. Kongresi Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin 25 Şubat ile 6 Mart 1986 tarihleri arasında Moskova'da gerçekleşen kongresidir. Mihail Gorbaçov'un Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi (SBKP MK) Genel Sekreteri olarak başkanlık ettiği ilk kongredir. 20 yıl önce Leonid Brejnev'in oluşturduğu görüntüye uyumlu olarak, bir önceki SBKP Kongresinden beş yıl sonra toplanmıştır. Bu geçen beş yılda çok şey değişmişti. Sovyet politikasının anahtar isimleri Mihail Suslov, Leonid Brejnev, Yuri Andropov, Dmitri Ustinov ile Konstantin Çernenko ölmüş ve Mihail Gorbaçov Parti'nin Genel Sekreteri olmuştu. Bu nedenle Gorbaçov'un yeni politikalarını ve istikametini görmek için Kongre hem içte hem de dışarıda geniş bir merakla bekleniyordu. Kongreye 4,993 delege katıldı. 27. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi seçildi. Bu kongre, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Tarihinde sondan bir önceki olma özelliğine sahiptir.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi 28. Kongresi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi 28. Kongresi 2 Temmuz 1990 – 13 Temmuz 1990 tarihleri arasında Moskova'da yapıldı. Planlanandan bir yıl önce, olağanüstü olarak toplanan Kongre, aynı zamanda Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin (SBKP) son kongresi olma özelliğini taşımaktadır.Kongre öncesinde SBKP içerisinde üç platform belirmişti: Demokratik Platform, Merkezci Platform ve Muhafazakâr Platform.Boris Yeltsin'in başı çektiği Demokratik Platform yanlılıları komünizmden vazgeçilmesini ve özel mülkiyetin yaygınlaştırılmasını talep ediyorlardı.Gorbaçov ve Şevardnadze'nin içinde bulunduğu Merkezci Platform, kapitalist restorasyon ve Batı kapitalizmiyle bütünleşme çizgisini benimsemekle birlikte, kapitalist restorasyon yolunda daha yavaş ve ihtiyatlı adımlar atılmasını öngörüyordu.Ligaçev'in önderliğindeki muhafazakârlar ise, Gorbaçov'u, Leninizm'den sapmakla itham ederek SBKP'den istifa etmesini istiyorlardı.Mikhail Gorbachev, 3411 delegenin oyuyla yeniden Genel Sekreter olarak seçildi; yardımcısı olarak da Vladimir İvaşko seçildi.Bir önceki kongrede açıklandığı üzere Sovyet Anayasası 6. maddesi'nin kaldırılması suretiyle SBKP'nin siyasi tekelini kaldıran yeni parti tüzüğü kabul edildi.Demokratik Platform'un, partiyi ve örgütü dönüştürme çabalarının akim  kalması sonucunda, Yeltsin ve bir kısım delege, SBKP'den istifa ederek ayrıldılar.Muhafazakârlar ise, Gorbaçov'un, "sosyalizmi kapitalist yöntemlerle iyileştirme" yolunda attığı adımları ve açıkladığı tedbirleri engellemekte başarısız oldular.Kongre, sonraki SBKP parti programını hazırlayıp açıklayamadı. Kamuoyuna, sadece bir "program deklarasyonu" açıklandı.13-14 Temmuz tarihinde yapılan, SBKP'nin yeni Merkez Komitesini genel kurulunda, Gorbaçov'un da talep ettiği şekilde tüm Politbüro üyeleri yenilendi.Sonraki yıllarda kurulacak ve SBKP'nin halefi olduklarını iddia eden siyasi partiler yaptıkları kongreleri, SBKP'nin en son kongresinden sonraki rakamla isimlendirmeye devam ettiler. 1992 yılında aynı isimle kurulan SBKP, 1992 yılında yaptığı kongreyi, SBKP'nin restorasyon kongresi olduğunu açıklayarak ve SBKP'nin yeniden doğduğunu ilan ederek 29. parti kongresi olarak topladı. Benzer şekilde, Sovyetler Birliği'nin eski devletlerinin komünist partilerini bir araya getirmek amacıyla 1993 yılında kurulan Komünist Partiler Birliği — SBKP, ilk kongresini 29. kongre adıyla topladı ve bu sıralamayı devam ettirdi.Jonathan Harris. Subverting the System: Gorbachev's Reform of the Party's Apparat, 1986-1991.  Rowman & Littlefield Publishers, 2005. ISBN 978-0-7425-2679-2; Ch. 6: Towards the 28th Congress of the CPSU: 1990, pp. 107–120Bill Keller, EVOLUTION IN EUROPE; Soviet Party: Hazy Future. New York Times, July 13, 1990. Accessed October 18, 2008
Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Denetleme Kurulu

Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkezi Denetim Komisyonu, (), Centralnaya revizionnaya komissiya) Sovyetler Birliği Komünist Partisi bünyesindeki bir denetleyici organdı. Benzer organlar, SBKP'ninkine benzer diğer komünist partilerde de var oldu.Merkezi Denetim Komisyonu, partilerin merkez organları tarafından çabuk ve düzgün bir şekilde denetlenmesine, hazinenin ve SBKP Merkez Komitesi kuruluşlarının hesaplarını denetlemeye başladı.Başka bir SBKP kontrol organı olan parti disiplinini uygulamakla yükümlü SPBK Merkez Komitesi Parti Kontrol Komitesi ile karıştırılmamalıdır.
Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi

Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi (Rusça: Центра́льный комите́т Коммунисти́ческой па́ртии Сове́тского Сою́за – ЦК КПСС, Okunuşu: Tsentralnıy Kamitet Kammunistiçeskay Partii Savyetskava Sayuza – TsK KPSS), Rusça kısaltması ile ЦК ("Tse-ka"), Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin (SBKP) de jure olarak en yüksek yönetim organıydı. Merkez Komite, parti tüzüğüne göre partinin iki kurultayı arasındaki dönemde tüm parti ve hükûmet etkinliklerini yönetmekteydi. Komite üyeleri, parti kurultayında seçilmekteydi.Vladimir Lenin'in SBKP'deki önderliği süresince, Merkez Komite, partinin en üst makamı olarak işlev görüyordu. Ancak partinin 1919 yılında toplanan 8. kurultayında, bazı sorulara derhâl yanıt verilmesi amacıyla Politbüro kuruldu. Bazı delegeler Politbüro'nun kurulmasına itiraz ettiler ve bu itiraz sonucunda Politbüro, Merkez Komite'ye karşı sorumlu tutuldu. Ayrıca Merkez Komite üyeleri Politbüro oturumlarına danışman olarak katılabilecekler, ancak eğer birer Politbüro üyesi olmadıkları takdirde, oylamalara katılamayacaklardı. Lenin'in ölümünü takîben, SBKP'de ipleri, Merkez Komite Genel Sekreterliği makamı aracılığıyla Josef Stalin eline aldı. Bu lider değişikliği ile birlikte Merkez Komite'nin rolü, küçük bir sadık Stalinist grubundan oluşan Politbüro tarafından baskılandı.Stalin'in öldüğü 1953 yılına gelindiğinde, Merkez Komite, genel itibarıyla Politbüro'ya karşı sorumlu sembolik bir yönetim organı biçimine dönüşmüştü. Ancak bu ölüm, Merkez Komite'yi yeniden yaşamsal hâle getirdi ve komite Stalin'in ardılı olmak için girişilen iktidar mücadelesi boyunca önemli bir kurum halini aldı. Kruşçev'in iktidara gelmesini takîben, Merkez Komite yine eski öncü rolünü kazandı; ve hatta Politbüro'nun 1957 yılındaki Kruşçev'in görevinden alınması kararını reddetti. 1964 yılında ise, Merkez Komite bu kez Kruşçev'i iktidardan aldı ve Leonid Brejnev'i Birinci Sekreter olarak seçti. Brejnev'in iktidarının başlangıcında, Merkez Komite etkili bir kurumdu, ancak fiilî gücünü zaman içerisinde yitirdi. Bu tarihten Gorbaçov'un liderliği kaybetmesine kadarki dönemde, Merkez Komite partinin ve devletin yönetiminde ufak bir rol oynadı, zîra bu dönemde Politbüro, Sovyetler Birliği'nin en yüksek siyasi kurumuydu.