Nöropsikiyatri

Nöropsikiyatri ya da organik psikiyatri, sinir sistemi hastalıklarına atfedilebilen zihinsel bozukluklarla ilgilenen bir tıp dalıdır. Ortak eğitim almış olan psikiyatri ve nöroloji disiplinlerinden önce geldi  ancak psikiyatri ve nöroloji daha sonra bölünmüş ve tipik olarak ayrı ayrı uygulanmaktadır. Bununla birlikte, nöropsikiyatri büyüyen bir psikiyatri uzmanlığı haline gelmiştir ve aynı zamanda nöropsikoloji ve davranışsal nöroloji alanlarıyla da yakından ilişkilidir.Bu alt uzmanlıklar arasındaki önemli çakışma göz önüne alındığında, son on yılda akademideki nöropsikiyatri ile ilgili bir ilgi ve tartışma yeniden canlandı. Bu çalışmanın çoğu, bir psikiyatri alt uzmanlığının üstünde ve ötesinde bir uzmanlık oluşturan nöroloji ve psikiyatrinin yakınlaşmasını savunmaktadır. Örneğin, Harvard Tıp Fakültesi eski Dekanı ve  bir nörolog olan Profesör Joseph B. Martin, yeniden birleşme argümanı özetledi: "iki kategorinin ayrılması keyfi ve genellikle kanıtlanmış bilimsel gözlemlerden ziyade inançlardan etkileniyor. Ayrıca beynin ve zihnin bir olması, sonuç olarak bu ayrılığı yapay kılar. ”  Bu noktalar ve diğer bazı önemli argümanlar aşağıda detaylandırılmıştır.Nörologlar objektif olarak özellikle beynin organik sinir sistemi patolojisine odaklanırken, psikiyatristler akıl hastalıklarına hak iddia etmiştir. İki farklı varlık olarak beyin ve zihin arasındaki bu karşıt ayrım, iki uzmanlık arasındaki farklılıkların çoğunu karakterize etmiştir. Ancak bu bölünmenin kurgusal olduğu ileri sürülmüştür; araştırmanın son yüzyılındaki kanıtlar, zihinsel yaşamımızın kökenlerinin beyinde olduğunu göstermiştir . Beyin ve zihnin ayrık varlıklar değil, aynı sisteme farklı bakış açıları olduğu ileri sürülmüştür (Marr, 1982). Bu zihin / beyin tekçiliğini kucaklamanın çeşitli nedenlerle faydalı olabileceği öne sürülmüştür. Birincisi, dualizmi reddetmek, zihin adı altında kastedilen her şeyin biyolojik olduğunu ima eder, bu da zihinsel bozuklukların anlaşılması ve tedavisinin ilerletilebileceği ortak bir araştırma çerçevesi sağlar. İkincisi, tüm bozuklukların beyinde bir ayak izi olması gerektiğini akılda tutarak akıl hastalığının meşruiyeti konusunda yaygın bir karışıklığı azaltır.Özetle, psikiyatri ve nöroloji arasındaki ayrımın bir nedeni, zihin ya da birinci şahıs deneyimi ile beyin arasındaki ayrımdı. Bu farkın zihin / beyin tekçiliği savunucuları tarafından yapay olarak ele alınması, bu uzmanlık alanları birleştirmeyi destekler.Bölünmenin nedenlerinden biri, nörolojinin geleneksel olarak bozuklukların nedenlerine "cilt içi" perspektifinden (nöropatoloji, genetik ) bakarken, psikiyatri ise "cilt dışı" nedenselliğine (kişisel, kişilerarası, kültürel) bakmasıdır. Bu ikilik öğretici olmadığı ve yazarların nedensel bir sürekliliğin iki ucu olarak daha iyi kavramsallaştırıldığını ileri sürmüşlerdir.  Bu konumun faydaları: ilk olarak, özellikle beyin ve çevre arasında etiyoloji anlayışı zenginleştirilecektir. Bir örnek, bazı nöropatolojiye sahip olduğu tespit edilen (Uher ve Treasure, 2005) ancak televizyona maruz kaldıktan sonra kırsal Fiji'de kız öğrencilerde da görülme sıklığında artış görüldüğü saptanan (Becker, 2004) yeme bozukluklarıdır. Başka bir örnek, sağlıklı bir aile ortamında riski önemli ölçüde azaltılabilen şizofreni'dir (Tienari ve diğerleri, 2004).Bu artırılmış etiyoloji anlayışının, kişinin müdahale edebileceği nedensel süreçteki farklı düzeylerin anlaşılması yoluyla daha iyi iyileştirme ve rehabilitasyon stratejilerine yol açacağı da ileri sürülmektedir. Bilişsel davranışçı terapi (BDT) gibi organik olmayan müdahaleler, tek başına veya ilaçlarla birlikte bozuklukları daha iyi hafifletebilir. Linden'in (2006) psikoterapinin farmakoterapi ile nörobiyolojik ortaklıkları nasıl olduğunu göstermesi bunun uygun bir örneğidir ve öz yeterlilik artırılırken zararlı yan etkilerin potansiyeli azaldığından hasta perspektifinden cesaret vericidir.Özetle, argüman, zihinsel bozuklukların anlaşılmasının sadece beyin bileşenleri ve genetik (cilt içi) hakkında belirli bir bilgiye sahip olması değil, aynı zamanda bu parçaların çalıştığı bağlamın (cilt dışı) dA olması gerektiğidir Koch ve Laurent, 1999). Ancak ve ancak bu nöroloji ve psikiyatriyi bir araya getirere, bu bağlantının insanın acı çekmesini azaltmak için kullanılabileceği öne sürülmektedir.Psikiyatrinin tarihini daha da net çizmek gerekirse,psikiyatrinin ideolojiye daha fazla dayanarak, yapısal nöropatolojiden ayrıldığını gösterir (Sabshin, 1990). Bunun iyi bir örneği Tourette sendromu'dur. Ferenczi (1921) daha önce hiç Tourette sendromlu bir hastayı görmemesine karşın, bu sendromun cinsel baskıdan kaynaklandığı ve mastürbasyonun simgesel bir ifadesi olduğu iddia etmiştir. Bununla birlikte, nöroleptik ilaçların semptomları hafifletmedeki etkisinden başlayarak (Shapiro, Shapiro ve Wayne, 1973) sendrom patofizyolojik destek kazanmıştır (örn. Singer, 1997) ve kalıtımının yüksek olması nedeniyle genetik bir temele sahip olduğu varsayılmaktadır (Robertson, 2000). Bu eğilim şimdiye kadar pek çok geleneksel psikiyatrik bozukluk için görülebilir (tabloya bakınız) ve her ikisi de aynı sistemdeki bozukluklarla uğraştığından nöroloji ve psikiyatrinin yeniden birleştirilmesini desteklediği ileri sürülmektedir.Ayrıca, bu bağlantının daha rafine bir akıl hastalığı nozolojisinin ortaya çıkmasına izin vereceği ve böylece semptom aralıklarını toplayan mevcut olanların ötesinde iyileştirme ve rehabilitasyon stratejilerinin geliştirilmesine yardımcı olacağı ileri sürülmektedir. Bununla birlikte, her iki yolu da keser: Parkinson hastalığı gibi geleneksel nörolojik bozukluklar, psikoz ve depresyon gibi geleneksel psikiyatrik semptomların görülme sıklığı nedeniyle tanınmaktadır (Lerner ve Whitehouse, 2002).Nörolojide büyük ölçüde görmezden gelinen bu belirtiler  nöropsikiyatri tarafından ele alınabilir ve daha iyileştirilmiş hasta bakımının yolunu açabilir. Özetle, hem geleneksel psikiyatri hem de nöroloji bölümlerinden gelen hastaların, uzmanlık alanlarının yeniden birleşmesinden sonra bakımlarının iyileştiğini göreceği ileri sürülmektedir.Schiffer ve diğ. (2004) yakınlaşma için önemli yönetimsel ve finansal nedenler olduğunu savunmaktadır."Davranışsal Nöroloji & Nöropsikiyatri" bursları Nörolojik Yan Dal Uzmanlık Birleşmiş Konseyi (UCNS; www.ucns.org) tarafından akredite edilmiştir.Amerikan Nöropsikiyatri Birliği (ANPA) 1988 yılında kurulmuştur ve nöropsikiyatristler için Amerikan tıbbi alt uzmanlık derneğidir. ANPA yıllık toplantılar düzenler ve davranışsal nöroloji ve nöropsikiyatri alt uzmanları ile ilgili alanlardaki klinisyenler, bilim adamları ve eğitimciler arasında eğitim ve mesleki ağ için diğer forumlar sunar. American Psychiatric Publishing, Inc., ANPA'nın resmi dergisi olan hakemli Nöropsikiyatri ve Klinik Nörobilim Dergisi'ni yayınlamaktadır.Uluslararası Nöropsikiyatri Birliği 1996 yılında kurulmuştur. INA, dünya çapında iki yılda bir kongreler düzenlemekte ve bölgesel nöropsikiyatrik konferansları desteklemek ve bu konferansların yapıldığı ülkelerde / bölgelerde nöropsikiyatri gelişimini kolaylaştırmak için dünyadaki bölgesel nöropsikiyatri dernekleriyle ortak çalışmaktadır. Prof. Robert Haim Belmaker  örgütün şu anki Başkanı iken Prof. Ennapadam S Krishnamoorthy , Sekreter-Sayman olarak Dr. Gilberto Brofman ile Başkan-Elekt olarak görev yapmaktadır.İngiliz NöroPsikiyatri Derneği (BNPA) 1987 yılında kurulmuştur  ve klinik ve bilişsel sinirbilim ve psikiyatri arayüzünde çalışan tıp doktorları ve İngiltere'de tıpla ilgili profesyoneller için önde gelen akademik ve profesyonel bir organdır.Son zamanlarda Nöropsikiyatri Forumu (NPF) adında yeni bir kâr amacı gütmeyen profesyonel toplum kurulmuştur. NPF, etkili iletişimi ve disiplinler arası işbirliğini desteklemeyi, eğitim programları ve araştırma projeleri geliştirmeyi, nöropsikiyatrik konferanslar ve seminerler düzenlemeyi amaçlamaktadır.Arciniegas DB, Kaufer DI; Amerikan Nöropsikiyatri Derneği Alt Uzmanlık Sertifikası Ortak Danışma Komitesi; Davranışsal ve Bilişsel Nöroloji Derneği. Davranışsal Nöroloji ve Nöropsikiyatri Eğitiminde Temel Müfredat. J Nöropsikiyatri Kliniği Neurosci. 2006 Kış; 18 (1): 6-13.Barrett, TB, Hauger, RL, Kennedy, JL, Sadovnick, AD, Remick, RA & Keck, PE, McElroy, SL, Alexander, L., Shaw, SH ve Kelsoe, J. (2003) Tek bir nükleotidin kanıtı G protein reseptör kinaz 3 geninin promotöründeki polimorfizm bipolar bozukluk ile ilişkilidir " Molecular Psychiatry 8, 546-557.Becker, AE (2004) Televizyon, Düzensiz Beslenme ve Fiji'de Genç Kadınlar: Hızlı Sosyal Değişim Sırasında Vücut İmgesi ve Kimliğinin Müzakere Edilmesi. Kültür, Tıp ve Psikiyatri, 28 (4): 533-559.Bell, V., Halligan, PW, Ellis, HD (2006). Sanrıları açıklamak: bilişsel bir bakış açısı. Bilişsel Bilimlerdeki Eğilimler, 10 (5), 219-26.Gamazo-Garran, P., Soutullo, CA & Ortuno, F. (2002) Ergen bir çocukta beyin disgerminomuna sekonder obsesif kompulsif bozukluk: bir pozitron emisyon tomografisi olgu sunumu. Çocuk ve Ergen Psikofarmakolojisi Dergisi, 12, 259-263.Kaye, WH, Bauer, UF, Frank, GK, Wagner, A. ve Henry, SE (2005). Anoreksi ve bulimiya nervozadan iyileştikten sonra serotoninin beyin görüntülenmesi. Fizyoloji ve Davranış, 86 (1-2), 15-7Lerner, AJ ve Whitehouse, PJ (2002) Motor disfonksiyon ile ilişkili demansların nöropsikiyatrik yönleri. Washington, DC: Amerikan Psikiyatrisi (sf 931–937)Linden, DEJ (2006). Psikoterapi beyni nasıl değiştirir   - fonksiyonel beyin görüntüleme " Moleküler Psikiyatri 11, 528-38 katkısı.Mayberg, HS (1997). Limbik-kortikal düzensizlik: önerilen bir depresyon modeli. Nöropsikiyatri ve Klinik Nörobilim Dergisi, 9, 471-481.Mocellin, R., Walterfang, M. ve Velakoulis, D. (2006) Karmaşık görsel halüsinasyonların nöropsikiyatrisi. Avustralya ve Yeni Zelanda Avustralya ve Yeni Zelanda Psikiyatri Dergisi, 40, 742-751Rempel-Clower, NL, Zola, SM, Squire, LR ve Amaral, DG (1996). İki taraflı hasardan sonra devam eden üç kalıcı hafıza bozukluğu hipokampal formasyonla sınırlıdır " Journal of Neuroscience 16, 5233-5255Robertson, MM (2000). Tourette sendromu, ilişkili durumlar ve tedavinin karmaşıklıkları " Beyin 123 (3), 425-462.Ross, CA, Margolis, RL, Reading, SAJ, Pletnikov, M. ve Coyle, JT (2006). Şizofreni Nörobiyolojisi " Neuron 52, 139-153.Sabshin, M. (1990). Yirminci yüzyıl Amerikan psikiyatrisinde dönüm noktaları " Amerikan Psikiyatri Dergisi 147 (10), 1267-1274.Saxena, S., Brody, AL, Schwartz, TM ve Baxter, LR (1998). Obsesif kompulsif bozuklukta beyin görüntüleme ve frontal-subkortikal devre. İngiliz Psikiyatri Dergisi, 173 (35), 26–37.Schiffer, RB, Bowen, B., Hinderliter, J., Hurst, DL, Lajara-Nanson, WA ve Packard, RC (2004). Nöropsikiyatri: Akademik Tıp için Bir Yönetim Modeli. Nöropsikiyatri ve Klinik Nörobilim Dergisi, 16, 336-341.Shapiro, AK, Shapiro, E., Wayne, H. ve Clarkin, J. (1973). Gilles de la Tourette sendromunda organik faktörler. İngiliz Psikiyatri Dergisi, 122, 659-664.Shergill, SS, Brammer, MJ, Williams, S., Murray, RM ve McGuire, PK (2000). Fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme kullanılarak şizofrenide işitsel halüsinasyonların haritalanması " Genel Psikiyatri Arşivi 57, 1033 -1038.Tienari, P., Wynne, LC, Sorri, A., Lahti, I., Läksy, K., Moring, J., Naarala., M, Nieminen, P. ve Wahlberg K. (2004) Genotip-çevre etkileşimi spektrum bozukluğunda: Fin evlat edinenlerinin uzun dönem takip çalışması. İngiliz Psikiyatri Dergisi, 184, 216–222.Uher, R. ve Treasure, J. (2005) Beyin lezyonları ve yeme bozuklukları. Nöroloji, Nöroşirurji ve Psikiyatri Dergisi, 76, 852-7.Vawter, MP, Freed, WJ ve Kleinman, JE (2000). Bipolar bozukluğun nöropatolojisi " Biyolojik Psikiyatri 48, 486-504.