Pasillo

Pasillo (İngilizce: küçük adım, koridor veya koridor), 19. yüzyılda Yeni Granada Valiliği'ni oluşturan bölgelerde son derece popüler olan bir Kolombiya müzik türüdür: Bağımsızlık savaşları sırasında Kolombiya And Dağları'nda doğdu, diğer bölgelere yayıldı; özellikle Ekvador (burada ulusal müzik tarzı olarak kabul edilir) ve daha az ölçüde, Venezuela ve Panama'nın dağlık bölgeleri. Venezuelalılar bu müzik tarzına "vals" (İspanyolca "Waltz" anlamına gelir) diyorlar. Bugün, Kolombiya'daki Viyana valsi ve Ekvador'daki sanjuanito ve yaraví gibi klasik dansın daha Avrupai özelliklerini bünyesinde barındırmaktadır. Pasillo, Büyük Kolombiya döneminde yayıldığı gibi, izole edilmiş köylerin bireysel özelliklerini de özümsedi. Bu ona eklektik bir his verir; ancak müziğin tarzı, tonu ve temposu her köyde ve aslında her ülkede farklıdır.Pasillo, valsinde gitar, mandolin ve diğer yaylı çalgılara eşlik etmek için klasik Avrupa dans formunu değiştirir.19. yüzyılda icat edilen pasillo, Kolombiya Bağımsızlık Savaşı, Ekvador Bağımsızlık Savaşı ve Ekvador milliyetçiliği ile yakından ilişkilendirildi. Pasillo, bir zamanlar Enrique Ibañez Mora ve Nicasio Safadi tarafından icra edilen "Ekvador" düetinin kayıtlarından popülerlik kazandı. Julio Jaramillo'nun kariyeri sırasında uluslararası zirvesine ulaştı.Juan Fernando Velasco ve Margarita Lazo tarafından söylenen yeni stiller de dahil olmak üzere, Ekvadorluların genç nesilleri hala pasilloların tadını çıkarıyor. Bazı Ekvador pasilloları arasında "Pasional", "Invernal", "Ángel de Luz", "El aguacate" ve diğerleri bulunur. Pasillo, 19. yüzyıldan beri Kolombiya'da çok popüler bir müzik tarzı olmuştur. Ünlü Kolombiya pasilloları arasında "Espumas", "Pueblito viejo", "Pescador lucero y río" ve "Oropel" bulunur. Silva y Villalba ve Garzon y Collazos gibi Kolombiyalı sanatçılar pasillo'nun dünya çapında popülerleşmesine yardımcı oldular.Ekvador pasillosu sanjuanito etkisi katar, yani Ekvador pasillosu yavaş ve melankoliktir. Diğer ülkelerden farklı olarak Ekvador pasillosu, ulusal bir müzik sembolü haline geldi. Yazar Ketty Wong'a göre, 20. yüzyılın başından beri Ekvador pasillosu salonlarda çalınan bir şenlik türü olmayı bıraktı ve gruplar daha popüler hale geldi. Nostaljik ve kırık kalpli duygulara gönderme yapan melankolik metinler içeren birçok single vardı. Ancak Ekvador manzaralarının güzelliğini, Ekvador kadınlarının güzelliğini ve Ekvador halkının cesaretini anlatan şarkılar da vardır. Ayrıca bir yöreye ya da şehre duyulan hayranlığı yansıtan şarkılar da vardır ve bunlar bazı yerlerde kendi şehir marşlarından bile daha fazla temsili olmuştur. Nicasio Safadi'nin "Guayaquil de mis amores" durumu böyledir. Wong, Ekvador'da, farklı sosyal, etnik ve kuşaksal gruplar arasında farklı konuları bütünleştirme ve üretme kapasitesi nedeniyle, Ekvador pasillosunun mükemmel bir şekilde ulusal müziğin temsili haline geldiğini ileri sürüyor.1950'lerde Ekvador pasillosu bir geçiş yaşadı. Hâlâ Ekvador'un ulusal müziği olmasına rağmen, radyonun gelişiyle birlikte yabancı bolerolar, tangolar, valsler, guarachalar ve guaracha, merecumbe ve Ekvador-Kolombiya cumbia gibi diğer tropikal müzik tarzlarıyla rekabet etmek zorunda kaldı. . Ekvadorlu pasillo'nun süregelen gücü, Luis Alberto Valencia ve Gonzalo Benítez düeti, Montecel kardeşler, Mendoza Sangurima kardeşler, Mendoza Suasti kardeşler, Los Coraza ve Marco Tulio Hidrobo gibi büyük şarkıcıların performansları sayesindedir.Günümüzde Ekvator pasillosu ulusal bir simgedir ve genç kuşaklar yeni stiller ekleyerek geniş ölçekli dağıtımı desteklemektedir.