barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Çakırkoç, Posof

Çakırkoç köyünün eski adı Mere'dir. Gürcüce bir yer adı olan Mere (მერე), Türkçeye Mere / Mire olarak girmiştir. Nitekim Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı ve 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde Mire (میرە) olarak kaydedilmiştir. Gürcüce "mere" kelimesi, akarsu kıyısındaki düzlüğe, meydana verilen addır. Nitekim Mere köyü, Posof Çayı'nın kıyısında bir düzlükte konumlanmıştır. Bu yerleşme, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Mere (مەرە) biçiminde yazılmıştır. 93 Harbi'nde Ardahan bölgesini ele geçiren Ruslar da köyü Mere (Мере) adıyla kaydetmiştir.Mere, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan Mesheti bölgesinin yerleşim yerlerinden biriydi. Osmanlılar köyü, birleşik Gürcistan Krallığı'ın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde, Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Bu defterde "Kale-i Rabat-ı Mire" (رباط قلغۀ میرە) adıyla kaydedilmişti. Kale yanındaki bir yerleşme olduğu için bu şekilde adlandırılmış olan Mere köyünde, Osmanlı Devleti'nin Hristiyan köylülerden aldığı ispenç vergisi vermekle yükümülü 11 hane yaşıyordu. Hane reisleri Davit, Vasil, İakop, Sargis, Muhtar, Zakara gibi adlar taşıyordu. Mere'de buğday, arpa, çavdar, keten tohumu tarımı ve arıcılık yapılıyor, domuz ve koyun besleniyordu. Köyde iki adet değirmen vardı.Mere, üç yüzyılı aşkın bir süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın sonucunda Rusya İmparatorluğu'nun eline geçti. Rus idareside Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasında (uçastok) yer alıyordu. 1886 yılındaki nüfus tespitine göre bu kazanın Digur nahiyesine (маркяз: merkez) bağlı olan köyün nüfusu 82 kişiden oluşuyordu. Bu sayı 1896’da 106 kişiye, 1906’da da 143 kişiye yükselmişti. Eski Gürcü yerleşmesi olan Mere'nin nüfusu bu üç tespitte de "Türk" olarak kaydedilmiştir.Mere, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcüler Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Mere köyü Türkiye'ye bırakıldı.Mere, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımıdan "Mere" olarak kaydedilmiş olan köy, aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 224 kişiden oluluyırdu. Vahla adı, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Baykent olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte "Çakırkoç (Mere)" biçiminde resmî kayıtlarda bir süre daha kullanılmıştır.Çakırkoç köyünde, günümüze iki tarihsel yapı ulaşmıştır. Bunlardan biri Mere Kalesi, diğeri ise, bu kalenin 10. yüzyıla tarihlenen kilisesidir. İki yapıda büyük ölçüde yıkılmıştır.
Çakırlar, Akçakale

Çakırlar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çakırlar, Bergama

Çakırlar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çakırlar, Kelkit

Köyün eski adı "Cibi"'dir. 16. yüzyıl Osmanlı kayıtlarında yerleşimin ismi "Cebre" olarak yer almaktadır. Köy bölgedeki savaşlardan oldukça etkilenmiş olup bu nedenle 1516 yılı Osmanlı tahririnde sadece Müslümanlardan oluşan 16 hane kaydedilmiştir. İskan politikaları sonucu 1530 yılı tahririnde yerleşimde 25'i Müslüman, 5'i Hristiyan olmak üzere 30 hane kaydedilmiştir. 1591 yılı tahririnde ise köyde sadece Müslümanlardan oluşan 68 hane görülmektedir. Yerleşim, bağlı olduğu Kelkit nahiyesi genelinde olduğu gibi Celâlî isyanları sırasında olumsuz etkilenmiş ve nüfusu oldukça azalmıştır. 1642 yılı avarız defterinde "Cebi" adıyla görülen  yerleşimde, sadece Müslümanlardan oluşan 1'i muaf olmak üzere toplam 3 avarız hanesi kaydedilmiştir. 1835 yılı sayımında sadece erkek nüfus sayılmış olup Cibi adıyla sadece Müslümanların yaşadığı görülen köyde, 6 hanede 19 erkek kaydedilmiştir.Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Cibi adıyla Kelkit'e bağlı köy statüsünü sürdüren yerleşimin adı 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.Gümüşhane iline 89 km, Kelkit ilçesine 13 km uzaklıktadır. Kelkit Çayının en büyük kolu köyün hemen altından geçer. Çok engebeli bir arazisi olmasına rağmen geniş ekim alanları da mevcuttur.
Çakırlar, Kemah

Köyün eski adı 1925 yılına ait kaynakta Sizmid olarak geçmektedir. Daha önceleri Komik köyüne bağlı bir mahalle iken, 6 Haziran 1956'da köy statüsü kazandı.
Çakırlar, Simav

Köy, 1912 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Gediz ilçesine bağlıyken, 15 Kasım 1944'te Simav ilçesine bağlandı. 20 Mayıs 1990'da Pazarlar ilçesine bağlanan köy, 31 Temmuz 1992'de ise Simav'a yeniden bağlandı.
Çakırlar, Yapraklı

Köy, Çankırı il merkezine 46 km, Yapraklı ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır. Köy, Yapraklı'nın doğusunda olup,  numaralı Çankırı-Tosya il yoluna 6,6 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Çakırlar, Yerköy

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Mengen olarak geçmektedir. Daha önceleri Hacıçeşmesi köyüne bağlı bir mahalle iken, 16 Ağustos 1954'te köy statüsü kazandı.
Çakırlı, Aybastı

30 Aralık 1998 tarihinde Aybastı Belediyesi sınırları içerisinde bulunan Çakırlı Mahallesi ile Şeber ve Töngel yerleşim yerlerinin birleştirilmesiyle belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Çakırlı, Beşikdüzü

Daha önceleri Dolanlı köyüne bağlı bir mahalle iken, 15 Ekim 1971'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Çakırlı, Keşap

Köy, Giresun il merkezine 25 km, Keşap ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır. Köy, Keşap'ın güneydoğusunda olup, doğrudan ilçe merkezine bir köy yoluyla bağlıdır.
Çakırlı, Orhangazi

"Çakırlı" adının kaynağı bir doğan türü olan "çakır"dır. Kadı sicillerinde semtin adı ilk olarak 15. yüzyılda geçmektedir. 1530 yılındaki kayıtlara göre Gürle nahiyesine bağlıydı. II. Bayezid'in vakıf köyü olan ve "Çakır" olarak adlandırılan mahallede bu tarihte yedisi çiftçi, on sekizi çeltikçi olmak üzere 25 hane bulunmaktaydı.Türk kaynaklarına göre Türk Kurtuluş Savaşı sırasında 16 Ekim 1920 tarihinde 120 haneden oluşan mahalle yakılmış, uluslararası bir araştırma kurulunun raporunda Yunan askerleri ve Rumlardan kurulu bir çete tarafından basılan semtin ve halkının süngüler, kasaturalar ve bombalarla yapılan saldırıdan mağdur olduğu belirtilmiştir. Mahalle Mayıs 1921'de yeniden basılmış ve bu iki baskında 26 mahalleli ölmüştür.Rakımı 137 metredir. Mahallenin nüfusu 2011 itibarıyla 896'sı erkek, 914'ü kadın olmak üzere 1810 kişidir.
Çakıroba, Ağrı

Köyün eski adı 1912 yılı kayıtlarında Kurmanci'de "sûfiler" anlamına gelen Sofiyan olarak geçmektedir.
Çakıroluk Ormanı

Çakıroluk Ormanı, Denizli'nin Tavas ilçesinde bulunan 91 hektarlık bu orman 28.07.2020 tarihinde koruma altına alınmıştır.Tavas Kurbağası bir diğer adıyla Rana tavasensis Anadolu'ya ait bir dağ kurbağasıdır ve bu kurbağa türünün neslini devam ettirebilmesi için Çakıroluk ormanında çit ile çevrilmiş özel bir alan vardır. Aynı zamanda bu etkinlik çevrede bulunan insanların farkındalık kazanmasını sağlamaktadır.
Çakıroğlu

Fırat Çakıroğlu, 20 Şubat 2015'te Ege Üniversitesi'nde başlayan karşıt görüşlü öğrencilerin kavgası sonrası öldürülen öğrenci
Çakıroğlu Hacı Mustafa Ağa

Çakıroğlu Hacı Mustafa Ağa (? – 25 Eylül 1895, Of, Trabzon), Of ilçesinin ağa ve yerel derebeylerinden biriydi.Babası Osmanlı Derebey Çakıroğlu İsmail Ağa'dır. Hacı Mustafa Ağa'nın 5 çocuğu olmuştur ve bunlar sırasıyla, İbrahim Çakıroğlu, Arif Çakıroğlu, Salih Çakıroğlu, Name Çakıroğlu  ve Battal Çakıroğlu’dur.Of ilçesinin Doğançay köyünde Hacı Mustafa Ağa Konağı'nı yaptırdı. Yangın nedeniyle geriye birkaç taştan başka bir şey kalmadı.Kaynaklara göre 1880 yılında "Doğu Karadeniz'in Mümtaz Aileleri" arasında Trabzon Valisi Sırrî Paşa Çakıroğlu Hacı Mustafa Ağa'yı haysiyet ve servet açısından ikinci dereceden olarak değerlendirdi.
Çakıroğlu Hasan Ağa Konağı

Çakıroğlu Hasan Ağa Konağı,Trabzon'un Of ilçesi Kıyıcık mahallesinde inşa edilmiş olan konak. 19. yüzyılın ortalarında inşa edilmiştir.Konak kare planlı ve iki katlıdır. Birinci kat kesme taşından, ikinci katın duvarları taş dolgulu ahşap iskelerden yapılmıştır. Şömine alanının duvarları da taştan yapılmıştır. Binanın çatısı oluklu çatı kiremitleri ile kaplanmıştır. Çatı saçakları geniş olup, altlarında basit bir geometrik desen vardır. Her cephede birer ahşap kapı, sadece batı cephesinde iki kapı bulunmaktadır. Konağın içi ahşaptan yapılmıştır.
Çakıroğlu İsmail Ağa

Çakıroğlu Hacı İsmail Ağa (1787 – 1839, Of, Trabzon) veya Çakırzade Hacı İsmail Ağa, Of ilçesinin en önde gelenlerinden ağa ve yerel derebeylerinden biriydi. Varlıklı ve devlete bağlı bir kişi olarak bilinen İsmail Ağa, devlet adına asker ve vergi topladı.Çakıroğlu ailesi Akkoyunluların Çakırlı boyundan gelmektedir. Akkoyunlu Devleti, 1471 yılında yapılan Otlukbeli Savaşı'nda Osmanlılara yenildikten sonra Doğu Anadolu'daki hakimiyetini kaybetmiştir. Şah İsmail'in Safevi Devleti'nin Doğu Anadolu, İran ve Kafkasya'ya hakim olması ve Şii hareketi nedeniyle Akkoyunlu boyları Doğu Karadeniz'deki yeni Osmanlı topraklarına yerleşmeye başladı. Çakıroğlu ailesi önce Ordu ve Giresun'a, ardından Trabzon ve Of'a kadar geçti.Çakıroğlu İsmail Ağa'nın torunu Genç Ağa'nın oğlu İsmail Ağa ve emrindeki 150 kişi, 1916 yılında Of'un Sıraağaç köyü civarında Rus ordusuna karşı önemli bir direniş gösterdi.Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Milli Mücadele yıllarında da milli faaliyetlerini sürdüren Çakıroğluları, Of ilçesinin Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin kurucuları arasında yer aldı.Çakıroğlu İsmail Ağanın eşi Rize’nin büyük ailelerinden Ekşioğlu ailesindendir ve 6 çocuğu olmuştur. Çocukları sırasıyla, Hacı Mustafa Çakıroğlu, Memiş Çakıroğlu, Hasan Çakıroğlu, Dursun Çakıroğlu, Süleyman Çakıroğlu ve Gençağa Çakıroğlu’dur. Oğlu Hasan Çakıroğlu, Çakıroğlu Hasan Ağa Konağını yaptırdı.İsmail Ağa, 1805 yılında Çakıroğlu İsmail Ağa Konağını yaptırmıştır. Karadeniz'in en büyük olan taş konağını taşlarını taş ocağından elden ele taşınarak Sıraağaç Köyü'nde inşa edildi.İsmail Ağa, 1817 yılında isyanlarıyla meşhur olan Rize'den Tuzcuoğlu Memiş Ağa'yı himaye etdi. İstanbul'dan ferman gelince Çakıroğlu İsmail Ağa Memiş Ağa'ya “Sen fermanlı oldun, bu şekilde seni koruyamam, Ancomah’a götürüp seni orada gizleyeyim” demiş.Memiş Ağa'nın yanlış değerlendirmesi nedeniyle “Ben deniz kenarlarında yaşamaya alışmışım dağlarda yaşayamam” diyerek daha sonra himayeden ayrıldı ve Çufaruksa köyü (Uğurlu köyü) yakınlarında yakalanmıştır.
Çakıroğlu İsmail Ağa Konağı

Çakıroğlu İsmail Ağa Konağı, Çakıroğlu İsmail Ağa tarafından Trabzon'un Of ilçesi Sıraağaç (Çalek) köyünde inşa edilmiş olan konak. 1805 senesinde tamamlandığı tahmin edilmektedir. Yapımı 6 sene sürmüş, 40 usta çalışmıştır. Bina, Karadeniz bölgesindeki en büyük taş konağı olarak kabul ediliyor.Çoğunlukla pembe renkli kesme taşından yapılan yapı, denize hakim bir tepe üzerine inşa edilmiştir. Kesme taşlar konağın bulunduğu yerden 2-2,5 kilometre uzaklıktaki bir taş ocağından taşınmıştır. Konak 529 m²'lik kare bir tabana sahiptir ve yaşam alanı yaklaşık 1500 m²'dir. Konağın kuzey tarafında denize bakan duvar küçük pencereleri ve iki katlıdır. Güneydeki yapı üç kattan oluşmaktadır. İkinci ve üçüncü katlar ahşap işçiliği ile dekore edilmiştir. Üç oymalı ahşap kapı ve şöminelerin nişleri dışında kayda değer bir dekoratif unsur günümüze ulaşmamıştır. Ana kapılar batıya ve doğuya bakmaktadır ve güney tarafında ortada üçüncü bir kapı bulunmaktadır. Doğu tarafında da atlar için bir kapı vardır.Birinci katta, ağanın adamları ve konağın ihtiyacı olan malzemeleri toplanırdı. Misafirler batı tarafında ayrı bir odada ağırlanırdı ve bunun yanında bir tüfeklik vardı. Mutfak ve iki girişi olan geniş bir avlu orta kattadır. Orta katta bölgenin çoğu konakta olduğu gibi fermanlar verilerek bölge idare ediliyordu. Üst katta da birçok oda var. Ağanın ailesi orada yaşıyordu. Konağın alt katında ayrıca bir hapishanesi vardır. Binada kütüphane, çiftlik ve toplantı odaları da bulunmaktadır.Hazinedaroğlu ve Tuzcuoğlu aileleri arasında çıkan ve daha sonra Tuzcuoğlu İsyanı'na dönüşen çatışma sırasında Tuzcuoğlu Memiş Ağa, 1817'de Çakıroğlu İsmail Ağa'ya sığındı.Birinci Dünya Savaşı sırasında konak, Rus savaş gemileri tarafından bombalandı, ancak çok az hasar gördü. Sadece birkaç yerde görülebilecek çok hafif izler var.Çakıroğlu İsmail Ağa Konağı, 1979 yılında Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından onarılmış ve günümüze kadar ulaşmıştır.Çakıroğlu Eğitim ve Kültür Derneği, 2017 yılında İçişleri Bakanı Süleyman Soylu'nun katıldığı törenle konağı Trabzon valiliğine devretti. Konak restore edilecek ve tamamlandıktan sonra konuk evi olarak hizmete verilecek. Restorasyonun projelendirmesi 2018 yılında tamamlanmış olup, 2019 yılından itibaren binada restorasyon çalışmaları devam etmektedir.
Çakıroğlu, Azdavay

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Ağlı ilçesine bağlıyken, 23 Ocak 1992'de Azdavay ilçesine bağlandı.
Çakıroğlu, Türkoğlu

Çakıroğlu; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çakırpınar, Sason

Köyün adı, 1900'lü yılların başında Ermenicede "yeşildere" anlamına gelen Talartsor, 1917 yılı kayıtlarında ise Talesor olarak geçmektedir.
Çakırtaş, Iğdır

Köyün adı, 1854 ve 1928 yılı kayıtlarında Türkçede "imaret" anlamına gelen Amarat şeklinde geçmektedir.
Çakırtaş, Kemaliye

Köyün eski adı, 1643 yılı kayıtlarında "Meşkirt" ya da "Maşkîr", 1901 kayıtlarında Ermenice'de "çürükkale" anlamına gelen Maşgerd şeklindedir.
Çakırtaş, Vezirköprü

Mahallenin esas adı "Gavraz" dır. (80'li yılların başında) nereden geldiği ve geçmişi belirsiz bir şekilde Çakırtaş olarak değiştirilmiştir.
Çakırtutmaz, Çınar

Çakırtutmaz; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çakıryiğit, Reyhanlı

Çakıryiğit; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çakırören, Karataş

Mahallenin eski adı Sırınsı dır. Sırınsı'nın anlamı ise etleri eski bir usulle uzun yıllar saklanmasına elverişli hale getirerek bir nevi pastırma haline getirme işlemidir.
Çakıröz, Demirözü

Köyün eski adı Cebre'dir. Yerleşim 1530 yılı Osmanlı tahririnde Cebre adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1591 yılı tahririnde köyde tamamı Müslüman 18 nefer yaşamaktadır. Bu tarihte köyde faal durumda değirmen bulunmaktadır. 1642 yılı avarız defterine köyde avarız vergisine konu sadece Müslümanlardan oluşan 4 hane ile 1 askeri ve 1'de dini görevli yaşamaktadır. 1835 yılı Osmanlı kayıtlarında sadece erkek nüfus yer almakta olup yerleşimde sadece Müslümanlardan oluşan 14 hanede 45 erkek yaşamaktadır. Yerleşimde ayrıca bir değirmen bulunmaktadır. 1845 yılında köydeki hane sayısı 19'dur.Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla da Cebre olarak görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Çakıröz olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Çakırüzüm, Göle

Çakırüzüm köyünün eski adı Muzareti'dir. Gürcüce bir yer adı olan Muzareti (მუზარეთი), peygamber çiçeği anlamındaki "mtzara" (მწარა) kelimesinden türemiş olan Mtzareti'den (მწარეთი) değişime uğramış olabilir. Bu yer adı Türkçeye Muzarat (موزارات) şeklinde girmiştir.Muzareti, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan tarihsel bölgelerden biri olan Kola'da yer alır. Nitekim bu bölgeyi Osmanlılar 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir. Gürcüce bir ad taşıyor olması bu köyün Osmanlı döneminden önce de bir yerleşim olduğunu göstermektedir.Muzareti, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. 1886 tarihli nüfus tespitinde Rus idaresince Muzaret (Мюзарет) şeklinde kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Göle kazasına bağlı "Yunan nahiyesi"nin 13 köyünden biriydi. Köydeki 34 hanede 100'ü erkek ve 87'si kadın olmak üzere 187 kişi yaşıyordu. Hem Muzaret'in de hem de bağlı olduğu nahiyenin nüfusu Yunanlılardan (Rum) oluşuyordu. Muazareti'nin nüfusu nüfusu 1896 yılında 287 kişi, 1906 yılında 415 kişi olarak tespit edilmiştir.Kola bölgesine 1907 yılında araştırma gezisi yapan Gürcü tarihçi ve arkeolog Ekvtime Takaişvili de Muzareti'de Rumların yaşadığını yazmıştır. Takaişvili'nin verdiği bilgiye göre, o sırada Göle bölgesinin nüfusu hayli renkli bir hale gelmiş, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında Osmanlı ülkesinden göç etmiş olan Rumlar ve Ermeniler Müslüman Gürcülerden boşalmış yerlere yerleştirilmişti. Nitekim Muzareti köyünde Rumlar eski Gürcü kilisesini yıkmış ve taşlarıyla yeni bir kilise inşa etmişlerdi.Muzareti köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre fiilen Ermenistan'ın sınırları içinde kaldı. 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Muzareti Türkiye'ye bırakıldı.Muzareti, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Muzarat (موزارات) adıyla Kars vilayetinin Göle kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahip olan Muzarat'ın nüfusu 369 kişiden oluşuyordu. Muzareti veya Muzarat Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında  7267 sayılı kanunla Çakırüzüm olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Çakırüzüm köyünün nüfusu 851 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 181 kişi okuma yazma biliyordu.Ekvtime Takaişvili'nin köyde bulunduğu 1907 yılında eski Gürcü kilisesi yıkılmış, taşlarıyla yeni bir Rum kilisesi inşa edilmişti. Bu kilisenin bir taşında Gürcü alfabesinin Asomtavruli harfleriyle "წ¯ო გ¯ი" (Tz¯o G¯i) yazısı bulunuyordu. Köyde ikinci bir eski kilise vardı; o kilise de yıkılmış ve aynı yıl yerinde yeni bir kilise inşa ediliyordu. Bu iki kilise de günümüzde tamamen yıkılmıştır.
Çal Mağarası

Çal Mağarası, Trabzon'un Düzköy ilçesinde bulunan bir mağaradır. 2000 yılında yapımı tamamlanan ve 2003'te halkın turizme açılan mağara, bazı kaynaklara göre 1116, bazı kaynaklara göre ise 1050 metre yüksekliktedir. Üstünde bir kale bulunan mağaranın içinden yağışlı dönemlerde bazı kaynaklara göre 1.5 metre derinliğe, diğer kaynaklara göre ise 50 santimetreye ulaşan bir akarsu geçmektedir. Yaz aylarında bu akarsuyun derinliği 25 santimetreye kadar düşmektedir. Düzköy ilçesine 11 kilometre uzaklıkta konumlanmış olan mağara, girişinden 200 metre sonra biri 400 diğeri 150 metrelik iki kola ayrılmaktadır. Uzun kolun 60. metresinde küçük bir göl ve çağlayan bulunmaktadır. Küçük kolun sonunda bulunan bacadan ise dolinden gelen su akmaktadır. Her iki kolu da ahşap yürüme yollarıyla döşenen mağaradaki ulaşılabilir alan 8 kilometredir. Yaz aylarında yaklaşık 20.000 kişinin ziyaret ettiği mağarayı, 2018'in Ocak ve Şubat aylarında 2.743 ziyaret etmiştir.İki aşamada oluşan mağaranın yaklaşık olarak 8 milyon yıllık bir sürede oluştuğu düşünülmektedir. Mağaranın oluşmasının ilk aşaması, yüzeyden sızan suların kireç taşını çözmesiyle gerçekleşmiştir. Çözülen kireç taşlarındaki kırıklar genişlemiş ve yer altından geçen bir su kanalı oluşmuştur. İlk aşamadan sonra bölgesel yükselmeyle beraber mağarayı oluşturan su akımı durmuş ve mağara son halini almıştır. Bölgesel yükselmenin yaşandığı dönemde eskiden suların sızdığı düdenlerde yer yer sarkıt ve dikitler oluşmaya başlamıştır.
Çala

Çala, Tacikçe "ne o ne bu" anlamına gelip, 18. yüzyılın sonlarında zorla İslam'a geçirilen Buhara Yahudileri için kullanılan bir terimdir. Çala Yahudileri, dışarıya doğru Müslüman olarak görünürken Yahudi geleneklerini gizlice devam ettirdiler. Bu kripto Yahudiler (gizli Yahudiler) bir arada yaşayıp Yahudi muhitlerine komşuydular ve kendi aralarında evliliklerini sürdürdüler. 19. yüzyılda Çala cemaatleri Semerkand, Hive, Hokand, Margilan ve Şahrisabz'da ortaya çıktılar. Çala Yahudilerinin yerel Müslümanlarla evlenip Yahudi geleneklerinden uzaklaşmaları iki ila üç nesil sürdü.Çalaların Yahudiliğe geri dönmeleri Rusya'nın Orta Asya'yı 1867'de fethetmesiyle başladı. Hokand Hanlığı Rus Türkistanı idaresinde birleştirildi, Buhara ve Hive hanlıkları özerk kalmaya ve İslam'dan çıkanlara ölüm cezası uygulamaya devam etti. Sonuç olarak birçok Çala Yahudisi Rus kontrolündeki topraklara yasadışı yollarla göç etti. Rus kanunlarına göre bu göçmenlerin geri gönderilmeleri ve ölüm cezasıyla yüzleşmeleri gerekmekteydi fakat bu kanunun uygulanması sürekli olarak ertelendi. Böylece, Çalalar vatandaş olmamalarına rağmen Rus Türkistanında kalıcı oldular. Bazı Çala Yahudileri imparatorluğa faydalı olabileceklerini göstermek için esnaf loncalarına katıldılar.Sovyet hakimiyetinin Buhara'ya 1920'de yerleşmesinden sonra dini ayrım ortadan kalktı fakat etnik ayrım hâlâ kullanılmaya devam etti. Bu sebeple Çala Yahudileri pasaportlarında "Yahudi"den ziyade yerel Özbek ve Tacikler ile bir tutuldular. Buhara, komşu şehirlere kıyasla İslam kanunlarını daha uzun süre yürürlükte tuttuğu için çoğu Çalalar Yahudilerle bir tutulmamaktaydı.2000'de yazar Mansur Surosh, Çalaların deneyimlerini aktaran Chala ("The Outcasts") () isimli bir roman yazdı.
Çala Kilisesi (Arpaçay)

Çala Kilisesi (Gürcüce: ჭალის ეკლესია; okunuşu; "ç'alis eklesia"), Kars ilinin Arpaçay ilçesine bağlı ve eski adı Çala olan Doğruyol köyünde orta çağdan kalma Gürcü kilisesidir. Köyün merkezinde yer alan ve Meryem Ana'ya adanmış olan kilise, Tao-Klarceti bölgesinde, taş bezeme açısından başta gelen yapılar arasında yer alır.Çala Kilisesi'nin bulunduğu Çala köyü, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Palakatsio'da yer alır. Nitekim Osmanılar bu bölgeyi ve köyü 16. yüzyılın ikinci yarısında ele geçirmiştir. Bu tarihte köy, 10. yüzyılda inşa edilmiş bir kiliseye sahipti. Osmanlı idaresinin 1595 tarihli tahrir defteri üzerinden Çala'nın Osmanlıların eline geçmesiyle boşaldığı ve kilisenin cemaatsiz kaldığı anlaşılmaktadır.Birinci Dünya Savaşı yıllarında Ardahan bölgesini gezmiş olan Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, Çala Kilisesi'nin köyün tam ortasında kubbesiz büyük bir kilise olduğunu, dış kısmında Hutsuri alfabesiyle Gürcüce yazıt bulunduğunu yazmıştır. Çala Kilisesi bu sırada köyde yaşayan Karapapaklar tarafından cami olarak kullanılıyordu.Çala Kilisesi, günümüze büyük ölçüde sağlam ulaşmıştır. Tek nefli büyükçe bir yapı olan kilise, yarım daire formunda derin bir apsise sahiptir. Apsisin yanlarında odalar bulunur. Kilisesin ana mekânı pilasterlerle üçe ayrılmıştır. Kilisenin cephesi de pilaster ve kemerlerle üçe bölünmüştür ve ortadaki bölüm daha yüksektir. Dolgu duvar tekniğiyle inşa edilmiş olan Çala Kilisesi’nin duvar yüzeyleri düzgün kesme taşlarla kaplıdır. Çala Kilisesi, bir süre cami olarak da kullanılmış, daha sonra bu kiliseye bitişik biçimde bir cami inşa edilmiştir.Çala Kilisesi'nın Gürcüce yazıtı 1902 yılında Gürcü tarihçi ve arkeolog Ekvtime Takaişvili, daha sonra da Konstantine Martvileli tarafından tespit edilmiştir.
Çala Kilisesi (Yusufeli)

Çala Kilisesi (Gürcüce: ჭალის ეკლესია - Çalis eklesia), tarihsel Tao bölgesinde, günümüzde sular altında kalmış olan Yusufeli kasabasında orta çağdan kalma Gürcü kilisesidir. Eski Ahalta köyünün Çala (ჭალა) mevkiinde bulunduğu için Çala Kilisesi olarak anılır.Çala Kilisesi, bir dönem Yusufeli ilçesinin idari merkezi olan Ahalta köyünde bulunuyordu. İlçenin merkezi Öğdem'den buraya taşınırken, Ahalt'ın (Ahalta) adı 1950 yılında Yusufeli olarak değiştirilmiştir. Bu yerleşimi Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. Kilisenin 10. yüzyılda, Gürcü Krallığı döneminde inşa edildiği tahmin edilmektedir.Çala Kilisesi, Çoruh Nehri'nin sağ kıyısında, Çala (ჭალა) olarak anılan yerde bulunuyordu. Dikdörtgen planlı, tek nefli ve tonoz örtülü küçük bir yapı (4,85 x 3,71 m) olan kilisenin çatı örtüsü hasar görmüştü. Kilise, güney duvarı dışında, günümüze iyi durumda ulaşmıştı. Doğu ve batı duvarlarında üçgen alınlıklı birer pencere, kuzey duvarında ise iki pencere bulunuyordu. Dolgu duvar tekniğiyle inşa edilmiş olan kilisenin kaplama taşları sökülmüştü. Duvar tekniğinden hareketle, 10. yüzyıla tarihlendirilmiş olan kilisenin giriş kapısı batıda bulunuyordu. Eski yazılı kaynaklar vasıtasıyla da bilinen Çala Kilisesi’nde duvar resimleri olduğu tespit edilmiş olup fresklerin ve yazıların izleri geç döneme kadar varlığını korumuştu. Çala Kilisesi, 2023 yılında Yusufeli Barajı suları altında kalmıştır.
Çalabaş, Ardahan

Çalabaş bu yerleşimin bilinen en eski adıdır. 1886 tarihli Rus nüfus tespitinde ve 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde de Çalabaş (Чалабаш / چلەباش) olarak geçer.Çalabaş köyü, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan tarihsel bölgelerden biri olan Artaani'de yer alır. Nitekim bu bölgeyi Osmanlılar 16. yüzyılın ortasında Gürcülerden ele geçirmiştir. Ancak bu yer adı yayımlanmış eski Osmanlı kayıtlarında geçmemektedir. Çalabaş adı geç dönemde ortaya çıkmış olabilir.Türkçede Ardahan olarak bilinen Artaani bölgesi, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresi sırasında köy, Ardahan sancağının Göle kazasına bağlıydı. 1886 yılında köyde 75 kişi yaşıyordu ve bu nüfus Sünni Kürtlerden oluşuyordu. Ancak köyde varlığı bilinen kilise, buranın daha önce bir Hristiyan yerleşmesi olduğunu göstermektedir. Çalabaş köyünde 1896 yılında 84 kişi, 1906 yılında 113 kişi tespit edilmiştir.Çalabaş köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre fiilen Ermenistan'ın sınırları içinde kaldı. 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca köy Türkiye'ye bırakıldı.Çalabaş köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Göle kazasının Hoçovan nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 345 kişiden oluşuyordu. Ancak Hoçovan nahiyesi bu tarihte Ardahan kazasına bağlanmıştı. 1965 genel nüfus sayımında Çalabaş köyünün nüfusu 694 kişiye çıkmıştı ve bu nüfus içinde 149 kişi okuma yazma biliyordu.
Çalançulan

Eyaletin Dorud şehristanı'ndaki, Silahur bahşı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 1.094 kişi ve 277 hanedir.
Çalaplı, Korkut

Köyün eski adı, 680 yılı kayıtlarında Ermenice'de "tarlacık" anlamına gelen Antag, 1928 yılı kayıtlarında ise Endak olarak geçmektedir.Köy, 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3644 Sayılı 130 İlçe Kurulması Hakkındaki Kanun gereğince Muş ili Hasköy ilçesinden ayrılarak yeni kurulan Muş ili Korkut ilçesine bağlanmıştır.
Çalapverdi, Boğazlıyan

Köyün eski adı 1907 yılı kayıtlarında Türkçede "tanrıverdi" anlamına gelen bugünkü adı şeklindedir. Osmanlı dönemindeki adı ise "Tacir Kışla Karyesi"nin karşılığı olan Çalapverdi olarak geçmektedir. 7 Ağustos 1995 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye çevrilen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.Köy, Yozgat il merkezine 97 km, Boğazlıyan ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Köy, Boğazlıyan'ın kuzeydoğusunda ve  numaralı Boğazlıyan-Çandır-Çayıralan il yolu kenarındadır.
Çalatlı, Yozgat

Köy, Yozgat il merkezine 11 km uzaklıktadır. Yozgat'ın kuzeydoğusunda, /numaralı Yozgat-Sivas devlet/uluslararası yolu kenarındadır.
Çalbir Han

Abdullah Çalbir Müstansır veya fakat Çalbir Han 1178'den 1225'e kadar İdil Bulgarları'nın son hükümdarıydı. Babasının adı Otak'tı. O Almış Han'ın soyundan geldi.Saltanatı sırasında devlet ekonomisini ve ordusunu güçlendirdi. Saltanatı boyunca, başkent Bulgar'dan Bilär'a taşındı. O Moğollara karşı mücadeleyi yöneten Bulgar Emir.1223'te Cengiz Han'ın nökerleri- Sübedey ile Cebe, Kalçik Nehir üzerindeki Rus ve Kıpçak ordusunu yendi.1223 sonbaharında, Moğol ordusu İdil Bulgarların taşındı. Bulgarları Moğolları pusuya düşürdü ve onları yendi. Kırgın intikam almaya yemin ettiler, bi yüzden 1236'da Batu Han'ın ilk büyük saldırı Bulgarlara karşı düzenlendi.Mercani, Şehabeddin. "Müstefadü'l-ahbar fi ahvali Kazan ve Bulgar". Kazan, 1989; Usmanov. "Tatar tarihi kaynakları XVII-XVIII yüzyıllar". Kazan, 1972.Çolov, Peter. (2008). "Volzhka Bulgaria: VII-XVI vek (Bulgarca)". ISBN 978-954-9890-84-6. OCLC 300410032.
Çalca, Dereli

Giresun yöresinin ve etrafının 1397 yılında Hacıemiroğulları Beyliği'nden Emir Oğlu Süleyman Bey tarafından fethedilmiş olsa da 1461 tarihinde yörenin tamamen fethi ile başta Giresun yöresinin ve Çalca köyünün bulunduğu alan tamamen Türk boylarından Çepni Türkmenlerinin yurdu haline gelmiştir. Çalca köyünün tarihiyle ilk bilgilere 1515 yılındaki Osmanlı Tahrir Defterlerinde rastlanır. Bu kayıtlarda köyün 2.013 akçe vergi gelirinin olduğunun bilgisi mevcuttur. Köy, 15. ve 16. Yüzyıllarda Vilayet-i Çepni Kazası'na bağlı olarak gösterilmiştir. Çalca, 18. ve 19. yüzyıllarda Keşap kazasına bağlı bir köy olmuşsa da 1926 yılında Dereli'nin nahiye olmasıyla Dereli'ye bağlı bir köy olarak statüsünü korumuştur.Köy, Giresun il merkezine 22 km, Dereli ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Köy, Dereli'nin kuzeyinde olup,  numaralı Giresun-Dereli-Sivas devlet yoluna 2,6 km.'lik bir köy yoluyla bağlanmaktadır.
Çalcıören, Çerkeş

Köy, Çankırı il merkezine 120 km, Çerkeş ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır. Köy, Çerkeş'in kuzeydoğusunda olup, Gelik Köyü üzerinden, bir köy yoluyla ilçe merkezine bağlıdır.
Çaldere, Selçuklu

Çaldere; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çaldere, Silvan

Çaldere, Diyarbakır ilinin Silvan ilçesine bağlı bir mahalledir. Diyarbakır iline 111 km, Silvan ilçesine 25 km uzaklıktadır.
Çaldıran

Çaldıran geçmişi kadim doğunun çok eski yönlerine bakmaktadır. Gerek Pers imparatorluğunun Gerekse de İskenderin ilk uğrak noktalarından biri burası olmuştur. İpek yolunda geçit noktası olan bu ilçe Tarihi kaynaklara göre Çil(40) derân(kilise) Kırk kilisenin bulunduğu yer anlamına gelmektedir. Bu verilere dayanarak yapılan araştırmalar sonucu Çaldıran Merkezde 3 köylerinde ise tam 37 tane kilisenin kalıntıları bulunmuş fakat hiç el değmemiştir. Antik ismi Ebexe olan bu bölgenin tarih serüveni ilkel mezozoik dönemlere kadar dayanmaktadır. Tarih yazımında II. Sargon, Büyük Kiros, İskender, Timur, Şah İsmail,  Çaldıran Savaşı'nın buradaki ovada yapıldığını bilinse de tarihçiler arasında görüş ayrılığı vardır. Nitekim ilçenin doğusunda bulunan İran sınırları içerisindeki yerleşim yerinin adı 2005 yılında Çaldıran diye değiştirilmiştir. Bu ilçede de biraz küçük olmakla birlikte ova mevcuttur. İranlılar, Çaldıran savaşının kendi sınırları içerisindeki bu ovada yapıldığını iddia etmektedirler. Cumhuriyet döneminin başlarından itibaren Muradiye ilçesine bağlı bir nahiye olan yerleşim, 17 Aralık 1986'da belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 4 Temmuz 1987 tarihinde ise ilçe oldu.Türkiye'de bugüne kadar ölçülen en düşük sıcaklık 9 Ocak 1990 tarihinde -46,4 derece ile Çaldıran ilçesindedir. Temmuz ve Ağustos ayları dışında sıcaklık, geceleri sıfırın altındadır. Çaldıran Ovası üzerine kurulu yerleşimin denizden yüksekliği 2050 metredir. 2012 yılı verilerine göre ilçe 149.614 hektar alana sahip olup, bunun; 27.621 hektarı tarım alanı, 92.307 hektarı mera, 15.063 hektarı çayır, 14.623 hektarı da tarım dışı arazilerdir. Türkiye'deki geniş Çaldıran Ovası İran'daki küçük ova ile geçitlerle bağlantılıdır.Çaldıran ilçe merkezinin 3 km güneyinde yapılan sondajlarda jeotermal sıcak su bulunmuştur. Fay hattının geçtiği volkanik kayaçlar içinden 83 °C sıcaklığında su sondaj ile çıkarılmıştır. Doğal sıcak su kaynaklarının sıcaklığı 14–61 °C'dir. Rezervuar sıcaklığının 95–112 °C'dir. Sondaj kuyusunda toplam mineralizasyon 3841 mg/lt'dir. Çıkan su; sodyumlu, klorürlü, borlu, kalsiyumlu-bikarbonatlı sıcak su sınıfındadır. Sıcak sular konut ısıtma, termal turizm, seracılık, Jeotermal elektrik üretilebilecek potansiyeldedir.Halkın geçim kaynağı hayvancılıktır. Ayrancılar köyü yakınında jeotermal sular yardımıyla ısıtılan 34.000 m2 serada domates üretimi yapılmaktadır. 2–4 bin metrede bulunan 140 °C sıcaklığındaki sudan elektrik üretimi planlanmaktadır.
Çaldıran Koşusu

Çaldıran Koşusu  1937 yılından günümüze kadar kesintisiz olarak koşulmuş Grup 1 kategorisinde İstanbul Veliefendi Hipodromu'nda 1600 metre çim pistte koşulan ve iki yaşlı en iyi İngiliz taylarının katıldığı at yarışıdır. 1937 senesinde koşulan ilk yarışı H. Sait'in sahibi olduğu Romance isimli tay kazanmıştır.
Çaldıran şehristanı

Çaldıran şehristanı (Farsça: شهرستان چالدران), İran'ın Batı Azerbaycan Eyaleti'nin 17 şehristanından biridir.Şehristan, Türkiye sınırları içinde de kalan Çaldıran Ovası'nın güneydoğusunda yer alır ve toplam nüfusu 44.572'dir. Kuzeyinde ve batısında Türkiye, doğusunda Maku şehristanı ve güneyinde Hoy şehristanı bulunur. Nüfusu ağırlıklı olarak Azeriler ve Kürtler'den oluşur.Çaldıran şehristanı, 2 bahş ve 5 dahestana ayrılır. Şehristanın bahş ve dahestanları aşağıda gösterilmiştir.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران [Atlas Gitashenasi Ostanhai Iran] (Gitashenasi Province Atlas of Iran)
Çaldıran, Keçiören

Çaldıran, Ankara'nın Keçiören ilçesine bağlı bir mahalledir. Keçiören Kaymakamlığı verilerine göre nüfusu 15.130 kişidir.
Çalgan, Alucra

Köy, Giresun il merkezine 172 km, Alucra ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır. Köy, Alucra'nın güneydoğusunda olup,  numaralı Alucra-Şiran-Bayburt devlet yoluna 3 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Çalgı

Çalgı veya müzik aleti veya enstrüman, müzik yapmak için kullanılan aletlere verilen genel isimdir. Prensip olarak, ses çıkaran her nesne çalgı olabilir; ancak bir nesneyi çalgı yapan şey, müzik yapmak amacıyla kullanılmasıdır. Çalgıların tarihi, insan kültürünün başlarına kadar uzanır. İlk çalgıların ritüellerde kullanıldığı düşünülmektedir: Örneğin avın başarıyla tamamlandığını belirtmek üzere trompet, dini törenlerde davul kullanılmıştır. Zaman içinde eğlenceli amaçlı müzikler üretilmeye ve melodiler icra edilmeye başlanmıştır. Kullanım alanları arttıkça çalgılar da gelişmiştir.Çalgıların türleri, tarihi, yapım biçimleri gibi konuları inceleyen bilim dalına da Organoloji denir.Çalgı yapımı, bazı bilim alanlarını yakından ilgilendiren bir teknolojidir. Akustik bilimi ve sanat tarihi bu yan dallar arasındadır. Çalgıların kullanımları ve tarih içinden gelerek aldıkları yeni biçimler, sosyolojik araştırmaların kapsamındadır. Arkeolojik araştırmalar ise çalgıların 5000 yıl önce kullanıldığını göstermektedir. Çalgı biliminin temeli 20. yüzyıl başlarında atılmıştır. Çalgılarda bulunan parçaların adlandırılarak uluslararası birer terim haline gelmesi de bu yakın döneme rastlar. Müzik yazarı ve çalgı yapımcısı Victor-Charles Mahillon, çalgı bilim alanında önderlik eden bir uzmandır. Doğal olarak bu alanda derinleşebilmek için, akustikçilerin ve müzikologların katkılarına ihtiyaç duyulmuştur. Çalgıların bilimsel olarak sınıflandırılmasını ve adlandırılmasını 16. yüzyılda Sebastian Virdung ve Martin Agricola ile 17. yüzyılda Michael Praetorius ve Rahip Marin Mersennenin (1588 - 1648) gerçekleştirdikleri söylenebilir.
Çalgı toplulukları

Çalgı topluluğu, değişik çalgıların bir arada bulunduğu küçük müzik topluluğudur. Bu çalgı topluluklarının dalları da vardır.Pop müzik toplulukları pop  müzik eserlerini seslendirmek üzere oluşturulan topluluklardır. Pop müzik topluluklarında her türlü vurmalı, nefesli, telli ve elektronik çalgılar kullanılabilir. Org, gitar, saksafon ve timpani en çok kullanılan çalgılardır.Caz müziği toplulukları, caz müziklerini seslendirmek üzere oluşturulan topluluklardır. Caz müzik topluluklarında genelde saksafon, trompet, klarnet, trombon, piyano, kontrbas, gitar ve bas gitar gibi çalgılar kullanılır. İnsan sesi ön plandadır. Bestelenmiş şekliyle seslendirilmiş olmasının yanı sıra genellikle doğaçlama olarak çalınması en büyük özelliğidir.Klasik Batı müziği türlerini seslendirmek üzere oluşturulan topluluklardır. Bu topluluklar en az iki, en çok on çalgı ile oluşturulur. Oda müziği topluluğundan bazıları şöyle sıralanabilir:Dörtlü (kuartet): İki keman, viyola, viyolonsel, vb. çalgılarla oluşturulur. Bu topluluklara yaylı çalgılar dörtlüsü de denir.Ayrıca beşli (kentet), altılı (sextet), yedili (septet), sekizli (oktet) ve dokuzlu (nontet) gibi çalgı toplulukları da vardır.
Çalgı Çengi

Çalgı Çengi, 2010 Türkiye yapımı, Selçuk Aydemir'in yönettiği filmdir. Başrollerini Murat Cemcir ile Ahmet Kural'ın paylaştığı film, düğün, nişan gibi organizasyonlarda müzisyenlik yapan iki teyze oğlunun bir cinayete tanık olmasıyla gelişen olayları konu alır. Film, Cem Yılmaz'ın sponsorluğunda gösterime girmiştir.Salih ve Gürkan, düğün, kına gecesi gibi organizasyonlarda müzisyenlik yaparak hayatını kazanan Ankaralı iki teyzeoğludur.İkili, bir gece ikinci sınıf bir düğün salonunda sahne almak için yola çıkarlar. Bodrum katında hazırlanırlarken, yanı başlarında işlenen bir cinayet komik olaylar zincirinin de tetikleyicisi olacaktır.Çalgı Çengi filmi 30 bin TL bütçe ile çekilmiştir. Bu yüzden vizyona girememiştir. Cem Yılmaz'ın asistanı Selçuk Aydemir filmden bahsediyor ve izletiyor. Cem Yılmaz ise bu filmin mutlaka vizyona girmesini söyleyip tüm borç ve ödemelerini yapıyor. Bu sayede film vizyona girerek 520.522 TL hasılat yapıyor.
Çalgı Çengi İkimiz

Çalgı Çengi İkimiz, 2016 yapımı Türk komedi filmidir. Yapımcılığını TR 40 33'ün üstlendiği filmin senaristliğini ve yönetmenliğini Selçuk Aydemir yapmıştır. Filmin baş rollerini Ahmet Kural, Murat Cemcir ve Rasim Öztekin paylaşmaktadır. Murat Cemcir, film için 4 milyon dolara yakın para harcadıklarını söylemiştir.Salih ve Gürkan iki müzisyen kuzendir. Müzikte dünya starı olmak için Tarkan'ı örnek alıp düğün şarkıcılığını bir basamak olarak kullanmaya karar verirler ama bir türlü üst basamağa çıkamazlar. Talihsizlikleri yüzünden müzik dışında hiçbir özel yeteneği olmayan iki kuzen ünlü olmak için yola çıkıp bir şekilde mafya dünyasına girmeyi başarmışlardır. Orada da bir işe yaramadıkları çabucak fark edilip, mafyanın moral ekibi olarak karanlık insanların düğünlerinde şarkıcılık yapmaya mecbur kalırlar. Nasıl dahil olduklarını dahi bilmedikleri mafya ailesinden ayrılmak istediklerinde kendilerine bir anlaşma sunulur. İlk defa gerçek bir görev alırlar, sahne alacakları düğündeki nikâh memurunu kaçırmaları istenir, nikâh memuru ise zamanında bir düğünde Tarkan'ı şarkı söylerken keşfeden kişi çıkar ve iki kuzeni yıldız yapmak ister. Mafyadan kurtuluşları olan adam aynı zaman da fakirlikten de kurtuluş anahtarı çıkar. Artık bir tercih yapmaları gerekir...
Çalgı'daki yıldızlar listesi

Bu liste Çalgı Takım Yıldızındaki dikkate değer yıldızlar listesi olup, azalan parlaklığa göre sıralanmıştır.
Çalgı, Kemah

Köyün eski adı Çalgıyazı'dır. Daha önce Tuzlaköy'e bağlı bir mezra iken, 1972'de müstakil bir köy olmuştur.
Çalkala (Demet Akalın şarkısı)

"Çalkala", Demet Akalın'ın Pırlanta albümünün üçüncü teklisidir. Şarkının sözü Aslızen ve Elif Nun İçelli'ye ve müziği Aslızen ve Burak Yeter'e ve düzenlemesi ise Burak Yeter'e aittir.Şarkının video klibi Müjdat Kupsi yönetmenliğinde 16 saatte çekilmiştir. Klipte bolca görsel efekt kullanılmıştır. İlk kez Bostancı Gösteri Merkezi'nde sanatçının kendi konserinde yayınlandı. Video klipte dört farklı tasarım kostümü giydi.
Çalkala (Petek Dinçöz şarkısı)

Çalkala, Petek Dinçöz'ün 2003 yılında yayınlanan Sen Değmezsin albümünün üçüncü klip şarkısı. Söz ve müziği Can Tanrıyar'a ait olan şarkı, Billboard Türkçe müzik listesinde 6 numaraya kadar çıkış yakalamıştır.
Çalkandil, Kepsut

Çalkandil; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çalkandular

Çalkandular, Çalkandılar ya da Çalkanlar veya Kuular (kendilerince: Чалкъанду Çalkandu ya da Шалкъанду Şalkandu, Къуу, Куу-кижи Kuu-kiji; Rusça Челканцы Çelkantsı ya da Чалканцы Çalkantsı, önceleri Лебединцы Lebedintsı), Rusya'yın orta güney bölgesindeki Altay Cumhuriyetinde yaşayan Türk halklarından Altayların 850 kişilik kabilesi. UNESCO'ya göre dilleri ve kültürleri yok olma tehlikesindedir.Biy Nehrinin (Бий-суу) kolu olan Lebed Nehri (Altayca Kuu) civarında yaşadıklarından eskiden kuğu (Altayca kuu, Rusça lebed) kelimesinden köken alan Kuu-kiji («Kuğu kişi») ya da Lebed Tatarları (Rusça Лебединские татары) adıyla da anılırlardı. "Kuu" (anlamı kuğu), özellikle Tuva Cumhuriyetinde "kuular" soyadını taşıyan Tuva Türkleri arasında bir sülale olarak bilinir. Çalkandular veya Kuu kişi (Kuu kiji, Kuular) ile bağlantıları vardır.Altay Cumhuriyetinin Turaçak rayonunda (Турачак аймак) çoğunluğu Kurmaç-Baygol (Курмач-Байгол) ile Suranaş (Суранаш) köylerinde, birazı da Turoçak (Rusça Турочак Altayca Турачак), Biyka (Бийка), İtkuç (Иткуч), Kebezen (Кебезень) köylerinde ve çok azı da Çoyskiy rayonunda (Чоя аймак) yaşarlar.2002 rakamlarına göre nüfusları 855 kişidir ve bunların ancak 539 kadarı Çalkanducayı konuşabilmektedir.Çalkanduların dilleri Çalkanduca (MultiTree atv-chl), Altaycanın Kuzey Altaycası denen lehçe grubuna girer ve bu gruptaki Tuba ve Kumandıların lehçelerine benzer. Bütün Çalkandular iki dilli olup Rusça da konuşurlar. Çalkandu dili 2000 yılında Rusya Federasyonunda sayısı az halklar dilinin statüsünü almış ve Rusya halklarının Kırmızı Kitabına dâhil edilmiştir. O zamandan beri Altaycadan ayrı bağımsız bir dil olarak kabul edilir.Örnekler: туу tuu (dağ), суу suu (su), öлöҥ ölöñ (ot), яйи yayi (onun evi), ньаңмыр ńañmır (yağmur).
Çalkara, Erbaa

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Taşova ilçesine bağlıyken, 7 Ağustos 1951'de Erbaa ilçesine bağlandı.
Çalkara, Tepebaşı

Çalkara, Eskişehir ilinin Tepebaşı ilçesine bağlı bir mahalledir. Eskişehir merkezine 27 km uzaklıktadır.
Çalkarası

Çal Karası, Türkiye batısının Denizli İli Çal ilçesine ait bir kırmızı şarap üzüm çeşididir. Üzümden üretilen ve meyve aromalı tatlı bir şarabı adını da verir.Binlerce yıldır üzüm yetiştiren bir bölgede yerel bir seçim, kökenleri muhtemelen eski zamanlara dayanır.Çal Karası sadece Gömce köyü çevresindeki dağlarda bulunur. Şarapları 5-7 gram/litre asitlikle %12-13 civarında alkollüdür. Meyveler, hamur işleri, peynir (Rokfor) ile birlikte her türlü aperatif ile iyi bir uyum sağlar.
Çalkaya, Espiye

Köyün eski adı 1515 ve 1928 yılı kayıtlarında, "Manastır köyü İslam mahallesi" anlamına gelen Manastır İslam olarak geçmektedir.Köy, Giresun il merkezine 50 km, Espiye ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır. Köy, Espiye'nin güneyinde olup, Hacımahmutlu köyü üzerinden doğrudan Espiye İlçe merkezine bağlıdır.
Çalkaya, Taşova

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Havaalan, 1943 yılı kayıtlarında ise Hüvelenkale olarak geçmektedir.
Çalköy, Aslanapa

Köy, 1893 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kütahya Merkez ilçeye bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Aslanapa ilçesine bağlandı.
Çalköy, Bafra

Tarihinde mahallenin bulundugu verde çalı grubu bitkilerin cok oluşu nedeni ile adı zamanında çalıköy konulmuş daha sonra ismdeki (ı) harfi atılarak bugünde hala kullanılan çalköy ismi kalmıştır..
Çalköy, Dereli

Köyün eski adı 1916 yılı kayıtlarında Meryemana ya da Çalköy olarak geçmektedir. Daha önceleri Çivriz köyüne bağlı bir mahalle iken, 17 Nisan 1942'de köy statüsü kazandı.Köy, Giresun il merkezine 54 km, Dereli ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır. Köy, Dereli'nin güneydoğusunda olup,  numaralı Giresun-Sivas (Dereli-Şebinkarahisar) devlet yoluna 8,8 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Çalköy, Dörtdivan

Osmanlı devrinden bu yana -aynı adı taşıyan köye dair 1832 yılında ve daha sonraki yıllarda Dörtdivan müslim defterlerinde bilgiler verilmektedir. Ekim 1811'de Bolu'da ayaklanma çıktığında Çalköylü Dörtdivan Âyanı Kalınbacakoğlu İsmail Ağa Gerede ve Dörtdivan'dan topladığı askerleri ile Bolu'daki ayaklanmayı bastırmış ve padişah tarafından silahşoran madalyası almıştır.
Çalköy, Düzköy

Çalköy, Trabzon ilinin Düzköy ilçesine bağlı bir mahalledir. Dünyanın en uzun 2. Mağarası olan Çal Mağarası buradadır.Trabzon iline 36 km., Akçaabat ‘a 27 km. ve Düzköy’e 6 km. uzaklıkta olan Çalköy Beldesi 1990 yılında Akçaabat’a bağlı bir belde iken 1990 yılında Düzköy nahiyesinin ilçe olmasıyla Düzköy’e bağlanmıştır.
Çalköy, Vezirköprü

Çalköy; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çalköy, Şiran

Yerleşimden 16. ve 17. yüzyıl kayıtlarında bahsedilmemiştir. 1847 yılında Çal adıyla kaydedilen köyde 11 Müslüman hanede 37 erkek yaşarken, 1876 yılı Trabzon Salnamesine göre köyde tamamı Müslüman olmak üzere 20 hane yaşamaktadır.
Çalkıran, Tunceli

Yerleşimden 1965 yılı nüfus sayımından itibaren Çalkıran (Çiçekli) adıyla bahsedilmeye başlanmakta olup 1970 yılı nüfus sayımında Çiçekli-Havikpah olarak da not düşülmesi köyün Babaocağı köyünün bölünmesiyle oluştuğunu göstermektedir. Bazı kaynaklarda yerleşimden "Çolahar" adıyla da bahsedilmektedir. Köy, Türkiye-PKK çatışması sırasında güvenlik gerekçesiyle 1994 yılında boşaltılmıştır.  Uzun yıllar boş kalan köye, güvenlik gerekçesinin ortadan kalkması üzerine 2008 yılından itibaren yeniden yerleşim başlamıştır.
Çalkışla, Tercan

1902 ve 1928 yıllarındaki kayıtlarda Ermenice'de "sukenarı" anlamına gelen Çirkis adıyla geçen köy, zaman içerisinde baraj gölü altında kalmış ve köy halkı Tercan ilçesine bağlı Yavuzselim mahallesine taşınmıştır.
Çallı Kuşağı

Çallı Kuşağı, 1914 Kuşağı veya Türk İzlenimciler, Sanayi-i Nefise Mektebi tarafından düzenlenen Avrupa sınavını kazanarak Paris'e gönderilen, İbrahim Çallı ve kendi olanakları ile giden Namık İsmail, Hüseyin Avni Lifij, Nazmi Ziya Güran gibi ressamlar I. Dünya Savaşı'nın başlaması ile birlikte 1914'te ülkeye geri döndüler. Türk resim tarihinde "1914 Kuşağı", "Çallı Kuşağı" veya "Türk İzlenimcileri" diye adlandırılan bu grubun başlıca üyeleri, İbrahim Çallı, Ruhi Arel, Feyhaman Duran, Hikmet Onat, Hüseyin Avni Lifij, Nazmi Ziya Güran, Namık İsmail, Sami Yetik ve Ali Sami Boyar ve Hasan Vecih Bereketoğlu'dur.Bu sanatçılar Avrupa’dan döndüklerinde izlenimciliği Türk resmine taşıdılar. Ortak bir sanat anlayışına sahip oldukları söylenebilecek olan bu grupta Hüseyin Avni Lifij simgeci görünümü ile farklılık göstermektedir. Grubun başlıca ilham kaynağı İstanbul’un görünümleri (Peyzajları) olduğu, Nazmi Ziya Güran, İbrahim Çallı ve Hikmet Onat’ın İstanbul’un çeşitli bölgelerini konu alan çalışmalarından da anlaşılmaktadır.Genel olarak figürlü kompozisyon ve portre alanında izlenimci tarzda eserler meydana getirdikleri gözlenen bu sanatçılar arasında büyük ölçüde portre ressamlığına yönelmiş olan sanatçı ise Feyhaman Duran (1886-1970) dır. Feyhaman Duran’ın İstanbul Üniversitesi’ne bağışlamış olduğu Beyazıt’taki evinin 2001 yılında İstanbul Üniversitesi tarafından restorasyonu tamamlandıktan sonra içindeki eşyalar, aslına uygun biçimde düzenlenerek Feyhaman Duran Kültür ve Sanat Evi olarak hizmete açıldı.1914 kuşağı sanatçıları, çağdaş Türk resim tarihi içinde Şişli Atölyesi olarak bilinen ve Harbiye Nazırı Enver Paşa’nın isteği ile Viyana ve Berlin Sergileri için konusu savaş ve kahramanlık olan resimler yaptırmak amacıyla Şişli’de açılan atölyede de çalıştılar. Cumhuriyet döneminde de etkinlikleri süren bu sanatçılar, toplumsal konulu eserler yanında Atatürk ve devrimlere bağlılığı konu alan resimler de yaptılar. Aralarında eğitimci yönleri bulunanlar ise Cumhuriyet dönemi resim sanatçılarının yetişmesinde önemli rol oynadılar.
Çallı, Burhaniye

Çallı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çallı, Güroymak

Köyün eski adı, 1956 ve 1902 yılı kayıtlarında Pertûk ya da Pertak olup, Ermenice'de "pertag" sözcüğü "kalecik" anlamına gelmektedir. Köy, 4 Temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3392 sayılı '103 İlçe Kurulması Hakkında Kanun' gereğince Bitlis Merkez ilçesinden ayrılarak Bitlis'in yeni kurulan ilçesi Güroymak’a bağlanmıştır. Köy, terör nedeniyle 1993 yılında boşaltılıp, 2006 yılında tekrar yerleşime açılmıştır.Köy, Bitlis il merkezine 47 km, Güroymak ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır. Köy, Güroymak'ın güneybatısında olup,  numaralı Muş-Bitlis (Hasköy-Güroymak) devlet yoluna 14.5 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Çallı, Koçarlı

Çallı, Aydın'ın Koçarlı ilçesine bağlı bir mahalledir. Mahallenin nüfusu 2016 yılı TÜİK adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sonuçlarına göre 551 kişiden oluşmaktadır.
Çallı, Çarşıbaşı

Samsun Mahalleninden ayrılma bir mahalledir. Trabzon iline 41 km, Çarşıbaşı ilçesine 7 km uzaklıktadır.
Çallıca, Burdur

Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Eğneş olarak geçmektedir. Köy daha önceleri Yeşilova'ya bağlıyken 1950'de Burdur merkez ilçeye bağlandı.
Çallıdere, Lalapaşa

Köyün eski adı 1877 yılı kayıtlarında Tekke, 1913 yılı kayıtlarında ise Hacıbaba Tekkesi olarak geçmektedir.