barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Çalman, Vezirköprü

Etrakiye Cemaatine bağlı Çavundur boyundan türklerin kurduğu bir mahalledir. 1574 yılına ait tahrir defterlerinde 39 hane olarak görülmektedir.
Çalpala, Iğdır

Köy, Ermeni çetelerin Ağustos 1919'da baskın yaptığı ve yakaladıkları erkekleri öldürüp kadınların namuslarını kirlettiği Iğdır civarındaki 21 Müslüman köyden biridir. 11 Kasım'ı 12 Kasım'a bağlayan gece 11. Tümen Komutanlığı, Ermenilere karşı taarruza geçmiş ve 12 Kasım 1920 sabahı Iğdır belediye binasına Türk Bayrağı çekilmiştir. Bu olayları takip eden 14 Kasım 1920 tarihinde ise, 15. Kolordu Komutanı Kazım Karabekir Paşa komutasındaki Türk Ordusu tarafından Ermeniler Aras Nehri'nin kuzeyine püskürtülmüştür. 3 Aralık 1920'de imzalanan Gümrü Antlaşması ile Iğdır ve çevresinin Türkiye toprağı olduğu kesinleşmiştir.Köy yakınlarında bulunan "Kiti Hidroelektrik Santrali", 1961 yılında kurulup 1966 yılında faaliyete geçmiştir.Köy, Iğdır il merkezine 29 km uzaklıktadır. Köyün doğusunda Bayraktutan Köyü, güneyinde Küllük Köyü, kuzeyindeyse Ermenistan bulunur. Köyün deniz seviyesinden yüksekliği 894 metredir. Aras Nehri, ovanın batısındaki bir vadiden geçerek Çalpala Köyü yakınlarında ovaya girmektedir.
Çalpara

Çalpara (halk arasında şakrak da denir), parmaklara takılan, dört veya iki parça ağaçtan yapılmış zil gibi müzik aletidir. Çalpara genellikle abanozdan yapılır. Uzunlukları 8–10 cm'dir. Vurdukça tok ses çıkarır. Uçları ufak menteşelerle bağlanır, bazen dize konularak bazen elde şaklatılarak çalınır.
Çalpara (yengeç)

Çalpara (Necora puber),  Atlas Okyanusu ve Akdeniz'in bazı bölgelerinde, kumluk alanlarda yaşayan ve ağları keserek balıkçılara zarar veren bir yengeç türü.
Çalpınar, Saraydüzü

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Boyabat ilçesine bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı.
Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar

Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar, Lütfi Ömer Akad'ın yönettiği 1953 yapımı Türk filmidir. Filmin senaryosu Osman Fahir Seden ve Lütfi Ömer Akad'a aittir.
Çalta, Kahramankazan

23.07.2004 tarih ve 25531 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun geçici 2’nci maddesi gereği Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını belirleyen 50 km yarıçap içinde kaldığından köy tüzel kişiliği sona ererek mahalleye dönüşmüştür. 2004 yılından önce Kızılcahamam ilçesine bağlıydı.
Çaltepe, Manavgat

Köyün tarihi ve adının nereden geldiği bilinmemektedir. Ancak, köyün eski adının Bolasan olduğu bilinmektedir.Bolasan ismi eski Türk şehri olan Balasagun dan geldiği söylenmektedir.
Çaltepe, Mesudiye

Çaltepe; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çaltepe, Saruhanlı

Mahallenin adı mahallenin yakınındaki tepeden gelmektedir. Çalılarla kaplı olduğu için önce "Çalıtepe" daha sonra "Çaltepe" adını almıştır. Mahallenin  kuruluş  tarihi  1800  yılara dayanır.
Çaltepe, Yeşilova

Köy Selçuklu Hanedanı zamanında, 1200-1300 yılları arasında kurulmuştur. İlk kuruluş yeri köyün Kocapınar adı ile anılan su kaynağının çevresidir. Köyün adı, 1905 yılı kayıtlarında Gebren ya da Gebrem olarak geçmektedir.
Çaltucak

Yerleşimin adı, 1487 yılı kayıtlarında Burma ya da Çaltucak olarak geçmektedir. 1987 yılında Yağbasan köyüne bağlı bir mahalle olarak görünen yerleşim, daha sonraki yıllarda buradan ayrılarak köy statüsü kazandı.
Çaltı, Menemen

Mahalle, 1531 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Alaniçi köyüne bağlı bir mahalle iken, 1 Haziran 1943'te köy statüsü kazandı. Çaltı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle olmuştur.
Çaltı, Refahiye

1896 tarihli kayıtlarda erkek nüfusun tespiti için yapılan sayımda; Orçul nahiyesine bağlı sadece Müslümanların yaşadığı Çaltu köyünde, 11 hanede 35 erkek nüfus bulunmaktaydı.Köy, Erzincan il merkezine 109 km, Refahiye ilçe merkezine 40 km uzaklıktadır. Köy, Karadeniz Bölgesi sınırları içerisinde kalmaktadır.
Çaltı, Selçuklu

Çaltı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çaltı, Söğüt

1247 yılında Kayı boyu yörüklerinin bölgeye yerleşmesi ile kurulduğu tahmin edilen köyün Osmanlı dönemi tapu kayıtlarındaki adı Ceke olarak geçmektedir. Köy, 1928'den beri günümüzdeki adını taşımaktadır. 29 Şubat 1972 tarihinde beldeye çevrilen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.Köy, Bilecik il merkezine 38 km, Söğüt ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Köy, Söğüt'ün kuzeybatısında   numaralı Söğüt-İnhisar il yolu kenerındadır. Köyün kuzeyinde Sakarya Nehri, kuzeybatıda Hamitabat köyü, batıda Borcak köyü, kuzeydoğusunda Yakacık köyü, güneyinde Dudaş köyü ile birlikte güneybatıda Söğüt ilçesi yer alır.
Çaltı, Vezirköprü

Çaltı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çaltı, Çarşamba

Köy, Cumhuriyet döneminden sonra, bataklıkların DSİ tarafından kurutulması neticesinde tarım arazileri sel baskınından kurtarıldığında, kesin yerleşime açıldığı bilinmektedir. Köy  Çaltı Köyü`nün Karadeniz`le olan sahil şeridi vardır. Bu sahil şeridi kıyı plajları için çok uygun olup, özellikle Asarcık`lı göçmenlerin yaşadığı, Asarcık Mahalle`sinden giden yoldan deniz`e gidilmesi tavsiye olunur. Sahil de  yazları işletilen ve balığın her çeşidini bulabileceğiniz küçük deniz gazinoları vardır. Köy, sahil şeridi boyunca, karadan tatlı su bataklıkları ve göllerle çevrili olduğundan, kış aylarında kanatlı kuş türü avcılığı yapılır. Tatlı su yatakları yaz aylarında, DSİ nin açtığı kanallar sayesinde tatlısu balıkçılığı hâlen devam etmektedir ve balıkları tutmak için şehrin dört bir yanından insanlar bu köye akın etmektedir.
Çaltı, İliç

Köyün eski adı, 1877 yılı kayıtlarında "Averag" olup, Ermenice'de "harabe" anlamına gelmektedir. Köyün eski adı, 1522 ve 1916 yılı kayıtlarında ise Avarik olarak geçmektedir.
Çaltıbozkır, Silifke

Anadolu Selçukluları,  Karamanoğlu Beyliği ve Osmanlı İmparatorluğu zamanından beri adı Çaltıbozkır Köyü olarak devam etmektedir.Çaltıbozkır Köyü Mersin İli Silifke İlçe merkezine bağlı olup İlçe Merkezinin kuzeyinde ve 27 km. uzaklıkta yer almaktadır. İl Merkezi Mersin 'e uzaklığı ise 112 Km 'dir.  Mahallenin denizden yüksekliği 950 metredir.   Engebeli bir arazi yapısına sahip olan mahallede merkez Çaltıbozkır Köyü dışında, Yeniçıktı, Sina, Koruklu, Kıvrıklı, Çukur, Kıcabelen, Hamzalı, Malır ve Kırabucağı gibi mahallelerden oluşmuştur. Ulaşımı kolay olup tüm yolları asfalt kaplamadır, Mahallede elektrik ve telefon mevcut olup, içme suyu 2007 yılı içerisinde getirilmiştir.Mahallede Akdeniz iklimi hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı geçer.  Çaltıbozkır Köyü bir orman mahallesi olması nedeniyle oldukça yeşil bir arazi yapısına sahiptir. Ormanda Kızılçam, Köknar, Ladin, Meşe  gibi ağaçlar yetişmektedir. Ayrıca Akdeniz Bölgesinin tipik yeşil dokusundan olan makilik yüzeyin büyük bölümünü kaplamaktadır.Çaltıbozkır Köyü ilköğretim bulunmadığından öğrenciler taşımalı sistemle 3 Km uzaklıktaki Uzuncaburç Beldesi İlköğretim Okuluna götürülmektedir.   Kız çocuklarının okuma yazma oranı mahallede çok yüksektir.Mahallenin faal nüfusunun tamamına yakını bir orman mahallesi olması nedeniyle tarım ve hayvancılıkla uğraşır. Tarım alanında özellikle arazi koşullarına uygun buğday, arpa, nohut gibi bitkiler yetiştirilmektedir. 2008 yılında Mahalleye kazandırılan sulama suyu sayesinde  sulu tarımda yapmaktadır. Genellikle güzlük domates şeklinde ekimi şeklinde yapılır. Çaltıbozkır Köyü aynı zamanda bir yörük mahallesi olması nedeniyle kıl keçisi yetiştirilmektedir. Yerleşik düzene geçmiş olmasına karşılık köy halkının bir bölümü halen Yörük Çadırında yaşamaktadır. Mahallenin bir orman mahallesi olması ve yakın zamanda keçi azaltılmasına gidilmesi nedeniyle, köylünün başkaca geçim kaynağı olmadığından, Devlet uzun vadeli kredi vermek suretiyle süt ve sütçülüğün gelişmesi için 2 baş kültür ırkı inek vermiştir.
Çaltıbükü

Daha önceleri Kılıç köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ocak 1956'da yine aynı köye bağlı Dibek ve Bağarası mahalleleri ile birleşerek köy statüsü kazandı. Çaltıbükü; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle olmuştur.
Çaltıkoru Barajı

Çaltıkoru Barajı, İzmir'de, İlyas Çayı üzerinde, sulama amacıyla 1996-2002 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Beton gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.431.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 76,00 m., normal su kotunda göl hacmi 46,00 hm³, normal su kotunda göl alanı 1,90 km²'dir. Baraj 5.163 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.
Çaltıkoru, Bergama

Çaltıkoru; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çaltıkoru, Hakkâri

Köyün eski adı, 1840 yılı kayıtlarında Kürtçe'de "elmalı" anlamına gelen Sîwîne olarak geçmektedir.  1993 yılında terör ve güvenlik gerekçesiyle boşaltılan köy, 2006 yılında tekrar yerleşime açılmıştır.Köy, Hakkâri il merkezine 29 km uzaklıktadır. Köy, Hakkari'nin kuzeydoğusunda olup,  numaralı Gürpınar-Yüksekova il yoluna 8,5 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Çaltılar, Seydikemer

Mahallenin ilk yerleşim yeri Çöller orta mahalle ve yukarı köy (Çukur) olarak söylenir. O zamanki yerleşimden kalan harabeler hâlen mevcuttur. Mahallenin yukarısında halk arasında "İn veya Aslanlı ova" denilen çok büyük bir mağara olup girişindeki taş yüzeylerde çok değişik işlemeler mevcuttur. İşlemelerin Likyalılar'a ait olduğu söylenmekte olup net bilgi yoktur. Mağaranın içinde insan sesinin geldiği, taş oyunu oynandığı söylenir. İçinde bir göl ve bir tünelin olduğu, o tünelin yine mahallenin hemen önünde bulunan höyük denilen tepeye çıktığı söylenir. zaman zaman esere ulaşmaya çalışan art niyetli insanların olduğu hatta bazı metafizik olaylarla (cin çarpması vb.) karşılaştığı ve delirdiği dedikoduları hayli yaygındır. köylülerce tepede kırık testi parçalarına rastlandığıda olmuştur. Halk arasında, mahallenin bir kısmının Orta Asya'dan geldiği söylenir. Tarih olarak 1850'lerden sonrası verilir. Mahallenin yaşlıları, Türk Kurtuluş Savaşı ve Kore Savaşı'na katılmışlardır. Dönenler de olmuştur, şehit olanlar da. Mahallenin değişik mevkilerinde çok değişik tarihi eserler mevcuttur ve araştırılmayı beklemektedir.
Çaltılı, Gümüşhane

Köyün eski adı "Reksene"'dir. 1518 yılı Osmanlı tahririnde köy boş görülürken, 1530 yılı tahririnde köyde 2 Hristiyan nefer ve 1591 yılı tahririnde ise 29 Hristiyan ve 6 Müslüman olmak üzere toplam 35 neferin yaşadığı görülmektedir. Bu tahrirlerde günümüz Avşarbeyli köyü Venk adıyla boş bir mezra olarak görülmektedir. 1642 yılı avarız defterine göre köyde 13 Müslüman ve 1 Hristiyan olmak üzere 14 nefer kaydedilmiştir. 1876 yılı sayımında o dönemki Gümüşhane kaza merkezinin köyü olarak görülen yerleşimde, 34 hanede 75 kişi yaşamaktadır.Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla birlikte de Reksene olan köyün adı 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Çaltılı, Harran

Çaltılı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çaltılı, Karayazı

Mahallenin eski adı 1928 yılı kayıtlarında Kürtçe kökenli Zeyno olarak geçmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Karayazı Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 160 km, Karayazı ilçe merkezine 44 km uzaklıktadır. Mahalle, Karayazı'nın güneybatısında olup,  numaralı Karaçoban-Karayazı il yoluna, Sancaktar ve Şakirköy mahalleleri üzerinden 17,3 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Çaltılı, Kâhta

Köyün eski adı 1560 yılı kayıtlarında Salah, 1928 yılı kayıtlarında ise Selah olup, Süryanicade  "şilûho", "dere" anlamına gelmektedir.
Çaltılı, Of

Yerleşimin eski adı "Zihali"'dir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra da Zihali adıyla o dönemki Of nahiyesine bağlı görülen yerleşimin adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Çaltılı olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Çaltılı, Salihli

çaltılı mahallesi güneyinde [sart kalesinin arkasında] daha önce var olmuş sütçü dere mahallesi halkıyla bu mezrada yaşayan göçebe ailelerin birleşmesiyle kurulmuştur. osmanlı kayıtlarında ise çaltılı mahallesi geçmemekle birlikte çamurhamamı mahallesine bağlı sütçüdere mahallesi olarak geçmektedir.
Çaltıpınar, Ilgaz

Köy, Çankırı il merkezine 56 km, Ilgaz ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır. Köy, Ilgaz'ın batısında olup, doğrudan bir köy yoluyla ilçe merkezine bağlıdır.
Çaltıözü, Seydikemer

Mahalle, 1914 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kabaağaç köyüne bağlı bir mahalle iken, 14 Temmuz 1954'te yine aynı köye bağlı Kocaoğlanlar, Deliktaş ve Karaahmet mahalleleri ile birleşerek köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Çalukya Hanedanı

Çalukya Hanedanı (Kannada dili: ಚಾಲುಕ್ಯರು) 6. ve 12. yüzyıllar arasında orta ve güney Hindistan'ın büyük bir bölümünde hüküm sürmüş olan bir kraliyet hanedanıdır. Bu dönem boyunca birbiriyle yakından bağlantılı ama bağımsız üç hanedan olarak hüküm sürdüler. İlk hanedan 6. yüzyılın ortasından itibaren başkentleri Badami'den hüküm süren Badami Çalukyaları dır. Banavasi'de Kadamba krallığının gücünün azaldığı dönemde bağımsızlığını kazanan Badami Çalukyaları, II. Pulakeşi zamanında kontrolü ellerine aldı. II. Pulakeşi'nin ölümünden sonra Doğu Çalukyalar Deccan Yaylasının doğusunda bağımsız bir krallık oldular. 11. yüzyıla kadar başkentleri Vengi'de topraklarını yönettiler. Deccan Yaylasının batısında 8. yüzyılda ortaya çıkan Raştrakutalar, Badami Çalukyalarının yerini almış ancak 10. yüzyıldan itibaren ise Badami Çalukyalarının soyundan gelen Batı Çalukyalara yönetimi kaptırmışlardır. Batı Çalukyalar başkentleri Basavakalyan'da 12. yüzyılın sonuna kadar hüküm sürmüşlerdir.Çalukyaların ortaya çıkışı Güney Hindistan tarihinde önemli bir dönüm noktası olmuş ve Karnataka tarihinin altın çağını oluşturmuştur. Badami Çalukyaların ortaya çıkışıyla Güney Hindistan'daki siyasi düzen küçük krallıklardan büyük imparatorluklara doğru kaymıştır. Tarihte ilk defa bir Güney Hindistan krallığı Kaveri Nehri ile Narmada Nehri arasındaki bölgenin tamamında idareyi eline geçirmiştir. Bu imparatorluğun yükselişiyle etkili bir idari sistem ortaya çıkmış, denizaşırı ticaret artmış ve Vesara denen yeni bir mimarî tarz oluşmuştur. 9. yüzyıl civarında Kannada dili Caynu Puranalar, Veeraşaiva Vaçanalar ve Brahmin geleneklerinde edebiyat dili olarak kullanılmıştır. 11. yüzyılda ise Doğu Çalukyaların hamilinde Telugu edebiyatı doğmuştur.
Çalus

Eyaletin aynı isimli Çalus şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmî nüfusu 44.618 kişi ve 12.791 hanedir.
Çalus şehristanı

Çalus şehristanı (Farsça: شهرستان چالوس), İran'nde Mazenderan Eyaleti'nin 17 şehristanından birisidir.
Çalçarak Yaylası

Çalçarak Yaylası, Rize ilinin İkizdere ilçesine 80 kilometre uzaklıkta konumlanmış bir yayladır. En yakın yerleşim birimi olan Ballıköy'e 20 kilometre uzaklıkta olan yayla, 12 kilometrekarelik bir alanı kaplamaktadır. Her yıl Mayıs ve Eylül ayları arasında hayvancılık için kullanılmaktadır.
Çalçitek

Çalçitekler = los chalchitecos/chalchitekos, Guatemala'da Chalchitán yöresinde yaşayan bir Maya halkı.
Çalçitekler

Çalçitekler (kendilerince B'ali'm Wunak «jaguar insanlar/hombres tigres»; İspanyolca los chalchitecos, los chalchitekos), Guatemala'nın Huehuetenango departmanında Aguacatán yakınlarındaki Chalchitán («jaguar evi/Casa Jaguar») köyünde (pueblo) 30.000 kişilik etnik Maya Kızılderili halkıdır. Guatemala Maya Dilleri Akademisi tarafından dilleri Çalçitekçe ülkedeki 22 Maya dili gibi ayrı değerlendirilse de Avakatekçenin bir lehçesi olarak sınıflandırılır.
Çalçitekçe

Çalçitekçe (kendilerince ? ; İspanyolca chalchiteco, chalchiteko), Guatemala'nın Huehuetenango departmanında Aguacatán yakınlarındaki Chalchitán yöresinde 30.000 kişilik etnik Çalçitekler (B'ali'm Wunak) tarafından konuşulan Maya dilleri ailesinin Kiçe-Mam dilleri grubundan Avakatekçenin ayrıksı lehçesi olan bir Kızılderili dilidir. Guatemala Maya Dilleri Akademisi tarafından Avakatekçeden ayrı değerlendirilir.
Çalören, Şereflikoçhisar

Tarihte "Mezgit" olarak adlandırılan yerleşimin adı 1961 yılında Çalören olarak değiştirildi. Çalören, 29 Şubat 1972'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Çalı

Çalılık, ormanların tahribi ile meydana gelen 1-2 metre boyundaki ağaçcıkların oluşturduğu bitki formasyonuna denir. Bu formasyon asıl bitki formasyonu olmayıp insanların orman açma, orman yakma gibi faaliyetleri sonucu oluşur. Çalıların kışın yaprak döken ve dökmeyen (her dem yeşil) türleri bulunur.
Çalı domatesleri

Çalı domatesleri, Avustralya'nın daha kurak bölgelerine özgü bazı itüzümü (Solanum) türlerinin meyvesi veya bütün bitkileridir. Domatesle (Solanum lycopersicum) oldukça yakın akraba olsalar da, birçok detayda benzedikleri patlıcanın (S. melongena) daha da yakın akrabaları olabilirler. Avustralya'da 94 (çoğunlukla çok yıllık) yerli ve 31 (çoğunlukla yıllık) tanıtılan tür vardır.Bir dizi türün meyvesi, Avustralya'nın daha kuru bölgelerinde Aborijin halkı tarafından besin kaynağı olarak kullanılmıştır.Bir dizi Solanum türü, önemli düzeyde solanin içerir ve bu nedenle oldukça zehirlidir. Bitkiye aşina olmayan kişilerin farklı türleri denememeleri şiddetle tavsiye edilir, çünkü türler arasında ayrım yapmak genellikle zor olabilir.
Çalı kamışçını

Ilıman Avrupa ve batı Asya'da ürerler. Göçmendirler. Kışı güneydoğu Afrika'da geçirirler. İber Yarımadasında üreyemezler. İngiltere'de seyrektirler. 3-6 yumurta, sazlar veya alçak bitki yaşamında yapılan  bir yuvaya koyulur. Bu tür, genellikle tekeşlidir. Orta büyüklükte bir kuştur. Erişkinin arka tarafı sade kahverengi, uzuvları soluk renklidir. Saz kamışçını ile karıştırılabilir. Ama arka tarafı daha gridir, alın daha az yassılaşmıştır. Gaga, daha az kuvvetlidir ve sivridir. Eşeyler aynıdır. Gençlerin şağı kısmı daha sarıdır. Böcekçildirler ama yumuşak meyveleride tüketirler.
Çalı kuşu

Çalı kuşu veya çalıkuşu, çalı kuşugiller (Regulidae) familyasını oluşturan kuşların ortak adıdır.Familyanın bütün üyeleri, 9-15.5 santimetredir. Bu kuşların, superciliumunda bir göz-halkası veya çizgisi vardır. Erkekler, rengârenk bir taç yamasına sahiptir.Çalı kuşları, 8 ila 11 cm (3 ila 4,5 inç) arasında değişen ve 6-8 g (0,21–0,28 oz) ağırlığındaki tüm tüneyen ve ötücü kuşların en küçükleri arasındadır; bütün cinsiyetler aynı boyuttadır. Kanatları ve kuyruklarının boyutlarıyla uzunlukları ortalamadır, ayrıca küçük bir iğneye benzeyen gagaları vardır. Tüyleri genel olarak gri-yeşildir, soluk kanat çubuklarıyla dengelenmiştir ve kuyruk ucu oyulmuştur. Beş türün burun deliklerini kaplayan tek bir sert tüyü vardır, ancak yakut taçlı krallıkta bunun yerini birkaç kısa, sert kıl alır. Çoğu kralın kendine özgü baş işaretleri vardır ve erkeklerin renkli bir taç yaması vardır. Dişilerde taç daha donuk ve sarıdır. Merkezi taç şeridini oluşturan uzun tüyler dikilebilir; çoğu zaman göze çarpmazlar, ancak yükseltilmiş tepe çok çarpıcı olduğunda kur ve bölgesel gösterilerde kullanılırlar.Kuzey Amerika'da büyük ölçüdeki dağılımlara sahip iki farklı türü ve Avrasya'da da önemli bir ortak yayılımda olan iki tür bulunur. Her kıtada, bir tür (Avrasya'da altın tepeli ve Kuzey Amerika'da altın taçlı kralcık) bir kozalaklı ağaç uzmanıdır; bunların ayaklarında kozalaklı dallara konmak için derin oluklu pedler ve dikey olarak tutunmak için uzun bir arka parmak ve pençe vardır. İki generalist, yakut taçlı kral yavrusu ve alabalık, uçarken daha çok avlanır ve daha yumuşak tabanlara, daha kısa arka pençelere ve daha uzun bir kuyruğa sahiptir.Çalı kuşu yavruları, bazen Eski Dünya ötleğenlerine dahil olan ancak sıklıkla aile statüsü verilen küçük bir kuş grubudur . Özellikle son araştırmalar yüzeysel benzerliklere rağmen tepelerin filogenetik olarak ötleğenlerden uzak olduğunu göstermektedir . Ailenin adı, rex'in küçültülmüş hali olan "bir kral" olan Latince regulus'tan türemiştir ve yetişkin krallıkların karakteristik turuncu veya sarı armalarına atıfta bulunur.Cinsi Regulus olan çoğu üyenin boyut ve renk düzeni benzerdir. Bunun istisnası, en büyük tür olan, güçlü,kırmızı tepeli ve siyah taç çizgileri olmayan yakut taçlı kralcıktır. Kendine özgü seslendirmeleri vardır ve Eski Dünya kralcıklarından ve diğer Amerikan türü olan altın taçlı kralcıktan, ayrı bir cins olan Corthylio'ya atanacak kadar farklıdır.
Çalı köpeği

Çalı köpeği (Speothos venaticus), köpekgiller (Canidae) familyasından, Panama'dan Paraguay'a kadar uzanan bir bölgede çalılık ve ormanlık alanlarda yaşayan ve çok nadir rastlanan bir tür.Kaba bir tipi vardır ve bacakları kısadır. Kulakları da kısa ve yuvarlağımsıdır. Ayakları geniş ve kuyruğu kısadır. Çalı köpeğinin dişleri diğer köpekgiller de olduğu kadar iyi gelişmemiştir ama yine de çok kuvetli ısırabilir. Sansargiller familyasının bazı üyelerine benzer.Çalı köpeğinin davranışları neredeyse hiç araştırılmamıştır. Sayıları 10'a kadar varabilen bir sürü oluşturup kendilerinden daha büyük hayvanları avladıkları bilinir. Bu av esnasında uluyarak birbirleri ile iletişim kurarlar.Çalı köpeği ayrıca, iyi bir yüzücü ve dalıcıdır. Hayvanat bahçesinde tutulanların üzerinde yapılan izlenimlere göre, yavruları emziren dişi, erkek tarafından beslenir ve yavruları hiçbir zaman yemek için birbirleri ile kavga etmezler.
Çalı kır tavşanı

Çalı kır tavşanı (Lepus saxatilis) güney Namibya, Mozambik, Güney Afrika, Svaziland ve Lesotho'da bulunan iki tavşan alt türünden biridir. En az kritik tür olarak listelenmesine rağmen, popülasyonu azalıyor ve 2014 yılına kadar % 20 azalması bekleniyordu. Tür, Güney Afrika'ya özgüdür ve dünyadaki başka hiçbir coğrafi konumda görülmemiştir.Çalı kır tavşanı çok belirgin bir renge sahiptir. Tavşanın sırt tarafında, kürk kırçıllı gridir ve küçük siyah noktalar vardır. Kürkünün iç tarafı tamamen beyazdır. Ovma tavşanlarının küçük, kısa bir kuyruğu vardır, üst tarafı siyah ve alt tarafı beyazdır. "Lepus saxatilis" i diğer türlerden farklı kılan, kulaklarının arkasındaki kırmızı-kahverengi kürk yamasıdır. Normalde gri olan uzun kulakları vardır ve kuyruğuyla birlikte yırtıcılardan kaçarken en görünür kılar.Çalı kır tavşanı Güney Afrika'ya özgüdür. En yaygın olarak güney Namibya, Güney Afrika, Svaziland ve Lesotho'da bulunurlar. Ancak, güneydoğu Etiyopya, güneybatı Moritanya, Senegal, Uganda, Kenya, Angola, Zambiya, Malavi, Nijerya ve Mozambik'te de görülmüşlerdir. Çalı kır tavşanı, Namib çölünde bulunmaz.Bu tavşanlar normalde yaklaşık 1220 metre ile 1830 metre arasında daha yüksek rakımlarda bulunur. Öncelikle çalılıklarda, uzun otlaklarda ve savan ormanlarında bulunurlar. Ancak geceleri açık otlaklarda görülebilirler. Ormanlarda veya çöllerde asla görülmezler. Ayrıca tarımsal olarak gelişmiş topraklara uyum sağladıkları bilinmektedir. Ayrıca tropikal ve subtropikal olmak üzere iki farklı biyomda bulunurlar. Bu onlara yaklaşık 22 ila 35 °C'lik bir sıcaklık aralığı sağlar.Bu tavşan türü ekosistemde birçok role sahiptir. Onlar, girintilerini ve formlarını oluştururken toprağı yeniden dağıtmaya yardımcı olan az miktarda toprak havalandırmasından sorumludurlar. Bir girinti veya form, tavşanın kendisini toprağa gömmesi ve böylece vücutlarına mükemmel bir şekilde kalıplandığı yerde bir "girinti" oluşmasıdır. Ayrıca diğer hayvanlar için avdırlar. Ayrıca birçok pire ve bit türüne ev sahipliği yaparlar. Bu tavşan üzerinde bulunabilen baskın pire parazit türü Ctenocephalides felis damarensis'tir.Şu an itibarıyla çalı tavşanı en az endişe verici hayvan olarak listeleniyor ve Güney Afrika'da yaygındır. Bununla birlikte, nüfus belirgin ölçüde azalmaktadır.Çalı kır tavşanı bilinen birkaç yırtıcıya sahiptir. En belirgin avcılarından biri de yan çizgili çakal Canis adustus'''tur. Bilinen bir başka avcı çita, Acinonyx jubatus'tur. Daha az göze çarpan bazı yırtıcılar, yırtıcı kuşlar, "karakulak" cinsi ve Caracal Caracal''dır. Çalı kır tavşanı, avcılara karşı büyük bir savunmaya sahip değildir. En önemlisi kürkünün rengidir. Engebeli araziye karşı kamuflaj görevi görebilir. Bir avcı yakındayken, tespit edilmemesini umarak tamamen hareketsiz kalır. Ancak yırtıcı hayvanın yakın olduğu olası son anda, tavşan uzun arka ayaklarını olabildiğince hızlı zıplayıp kaçmak için kullanır. Yırtıcı hayvanın onu yakalamasının zor olacağı umuduyla zikzaklı bir formasyonda çalışır. Bununla birlikte, yakalandığında, sıkıntı için yüksek sesle bağırır ve son savunma hattı, genellikle başarısız olan tekme veya ısırma hareketidir.
Çalı serçesi

Çalı serçesi (Passer moabiticus), serçegiller (Passeridae) familyasından Türkiye'nin yalnız Adana, Hatay ve Gaziantep illerinin sınırları içinde kalan küçük bir bölgede üreyen serçe türü.
Çalı, Nilüfer

Çalı, Bursa ilinin Nilüfer ilçesine, bağlı bir mahalledir.Bursa iline 18 km Nilüfer ilçesine 10 km uzaklıktadır.
Çalıbahçe, Bergama

Çalıbahçe; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çalıca, Gönen

Mahallenin il merkezi Balıkesir' e uzaklığı 120, ilçe merkezi Gönen' e uzaklığı 25 km. olup 345 m. rakımdadır.
Çalıcuma, Düzce

Köyün 1920 yılında geçen Çerkesçe adı Harate habl'dir. Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Hacıhasanefendi, 1960 yılı kayıtlarında ise Çalcuma olarak geçmektedir. Daha sonraları Karaçalı olarak adı değiştirilen köye 2012 yılında eski adı iade edildi.
Çalıcık, Viranşehir

Çalıcık, Şanlıurfa ili Viranşehir ilçesine bağlı bir mahalledir. Köy, Bakanlar Kurulu'nun 2014/5789 kararı ile Ayaklı mahallesinden ayrılarak bağımsız bir köy olmuştur.
Çalıdağı, Bayramiç

Köyün adı, 454 yılı kayıtlarında Kebrênê, 1911 yılı kayıtlarında ise Çalıdağı Obası olarak geçmektedir.'dir. Keprene Antik Kenti köy sınırları içerisindedir.
Çalıdere, Bayburt

Köyün eski adı Müşeverek'tir. 1642 yılı avarız defterinde Müverek adıyla görülen yerleşimde tamamı Müslüman 9 hane ile 6 askeri ve 2'de dini görevli bulunmaktadır. Bu tarihte köyde zaviye bulunmakta olup iki din görevlisinden biri zaviyenin şeyhi, diğeri de zaviyedarıdır.1835 yılında sadece erkek nüfusun tespitinin yapıldığı nüfus yoklama defterine göre köyde sadece Müslümanlardan oluşan 10 hanede 31 Müslüman erkek yaşamaktadır. Köyde geçmişte belirtilen zaviye bu tarihte de faal olup Şehid Osman Gazi zaviyesi adıyla bilinmektedir.Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasıyla birlikte 1935 ve 1940 yılı nüfus sayımlarında Mişeverek şeklinde yazılan köyün adı sonraki nüfus sayımlarında Müşeverek olarak kaydedilmiştir. Yerleşimin Müşeverek olan adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Çalıdere olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Çalıdere, Göle

Çalıdere köyünün eski adı Mihkerek veya Mehkerek olarak bilinir. Nitekim 1886 tarihli Rus nüfus sayımında Mehkerek (Мехкерек), 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Mihkerek / Mihgerek (میخكرك) olarak geçer.Çalıdere-Okçu köyleri bölgesindeki megalit yapı kalıntıları, köyün bulunduğu yörenin çok eski bir yerleşim alanı olduğunu göstermektedir. Gürcüce kaynaklarda Mihkereki (მიხკერეკი) olarak geçen köy, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan tarihsel bölgelerden biri olan Kola'da yer alır. Nitekim bu bölgeyi Osmanlılar 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir.Mihkerek, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresi sırasında köy, Ardahan sancağının Göle kazasına bağlıydı. 1886 yılındaki nüfusu, "Kürt" olarak kaydedilmiş 54 kişiden oluşuyordu. Köyün nüfusu 1896 yılında 77 kişi, 1906 yılında 86 kişi olarak tespit edilmiştir.Mihkerek köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre fiilen Ermenistan'ın sınırları içinde kaldı. 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Mihkerek Türkiye'ye bırakıldı.Mihkerek, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Göle kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 189 kişiden oluşuyordu. Mihkerek Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında  7267 sayılı kanunla Çalıdere olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Çalıdere köyünün nüfusu 488 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 58 kişi okuma yazma biliyordu.
Çalıdere, Varto

Köyün eski adı, 1916 yılı kayıtlarında Ermenice  "kuyucak" anlamına gelen Horik, 1928 yılı kayıtlarında ise Kurmanci'de "eğrice" anlamına gelen  Xarik olarak geçmektedir.
Çalıdüzü, Bitlis

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında, Ermenice'de "sis, duman" anlamına gelen Amb, 1928 yılı kayıtlarında ise Enip olarak geçmektedir.Köy, Bitlis il merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy, Bitlis'in güneyinde ve  numaralı Bitlis-Hizan il yoluna 1,5 km.'lik bir yolla bağlıdır.
Çalıdüzü, Kurtalan

Köyün adı, 1864 yılı kayıtlarında Melfan Memlahası, 1900 yılı kayıtlarında Mamlaye, 1912 yılı kayıtlarında Malafan, 1928 yılı kayıtlarında ise Arapçada "tuzla" anlamına gelen Melha olarak geçmektedir.
Çalıdüzü, Tatvan

Köyün eski adı 1902 yılı kayıtlarında Palekan, 1928 yılı kayıtlarında ise Kurmanci'de "abdallar" anlamına gelen Balekan olarak geçmektedir.Köy, Bitlis il merkezine 41 km, Tatvan ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köy, Tatvan'ın güneyinde olup,  numaralı Tatvan-Hizan il yoluna 3,6 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Çalık Enerji Sanayi ve Ticaret A.Ş.

Çalık Enerji, Çalık Holding'e bağlı 1998 yılının yazında kurulmuş enerji alanında faaliyet gösteren şirket.Şirket petrol ve doğalgaz arama, üretim, taşıma ve dağıtım alanında Türkiye, Afganistan, Azerbaycan, Irak ve Türkmenistan ülkelerinde çalışmalar yapmaktadır. İstanbul, Ankara, Aşkabat, Tiran, Dubai, Amsterdam şehirlerinde de ofisleri bulunmaktadır. Karadeniz - Akdeniz petrol taşımacılığını kolaylaştırmayı sağlamayı amaçlayan Trans Anadolu Petrol Boru Hattı Projesi'ni İtalyan Eni şirketi ile gerçekleştirmektedir. Türkiye'nin Ağrı, Erzurum ve Trakya bölgelerinde petrol arama ruhsatı bulunmakta ve Türkmenistan'da 3 kuyuda petrol sondaj çalışmaları yapmaktadır.Çalık Enerji, tamamlanan 36 projede toplamda 10 GW kurulu güce sahip olan 12 farklı ülkede faaliyet göstermektedir. Şirketin mevcut projeleri ise devam etmektedir.Çalık Enerji kurulduğu 1998 yılından bu yana farklı coğrafyalarda gerçekleştirmiş olduğu başarılı anahtar teslim taahhüt operasyonları projeleri ile dünyanın önde gelen enerji şirketleri arasında yer almaktadır.Çalık Enerji aralarında Dünyanın en yüksek bütçeli Şehir Enerjisi Altyapı Modernizasyon Projesi, Türkmenistan’da kurulan ilk Kombine Çevrim Elektrik Santrali, Irak’ın en büyük Basit Çevrimiçi Elektrik Santrali, Gürcistan’ın ilk Kombine Çevrim Elektrik Santrali, Libya’nın en büyük Elektrik Santrali ve Özbekistan’ın ilk Kombine Çevrim Elektrik Santrali’nin de bulunduğu onlarca anahtar teslim taahhüt projesine imza atmıştır.Çalık Enerji, 2013 yılında Rize/Güneysu’da devreye aldığı Adacami Hidroelektrik Santrali (30 MW), 2016 yılında İzmir’de devreye aldığı Demircili Rüzgar Enerji Santrali (40 MW) ve Sarpıncık Rüzgar Enerji Santrali (32 MW), 2016-2017 yıllarında devreye aldığı Çorum (9,25 MW), Amasya (5 MW),Erzincan (5 MW), Erzurum (5 MW), Polatlı (1 MW), 2019 yılında devreye aldığı Amasya Çaydibi ve Doğu (5,94 MW), 2020 yılında devreye aldığı Çalık Denim tekstil fabrikasının çatısına kurulan (0,957 MW) Güneş Enerjisi Santralleri ile birlikte portföyünü zenginleştirmiştir.Çalık Enerji iştirakleri arasında yer alan Yeşilırmak EDAŞ, Yeşilırmak EPAŞ, Aras EDAŞ, Aras EPSAŞ, KEDS, KEDS, KESCO, BURSAGAZ ve KAYSERİGAZ aracılığıyla elektrik ve doğalgaz dağıtım ve perakende hizmetleri vermektedir.İştirakler Samsun, Amasya, Çorum, Ordu, Sinop, Ağrı, Ardahan, Bayburt, Erzincan,  Iğdır, Kars, Erzurum ve Kosova’da elektrik dağıtım ve perakende faaliyetlerini sürdürürken, doğalgaz dağıtım çalışmaları Kayseri ve Bursa’da devam etmektedir.
Çalık Holding

Çalık Holding, 1997 yılının sonunda kurulan enerji, inşaat, madencilik, tekstil, finans ve dijital alanında faaliyet gösteren Türkiye merkezli holding şirketi. Yönetim kurulu başkanı ve kurucusu Ahmet Çalık'tır.Çalık Ailesi'nin ilk faaliyetleri 1930 yıllarda tekstil ile başlamıştır. Holding'in kurucusu olan Ahmet Çalık'ın tekstil sektöründeki ilk girişimi ise 1981 senesinde İstanbul'da kurmuş olduğu Ortadoğu Tekstil şirketi ile başlamaktadır.1987 yılında GAP Güneydoğu Tekstil, 1994 senesinde GAP Pazarlama, 1996 yılında GAP İnşaat, 1997 yılında GAP Elektrik'in kurulması ile aynı sene grup bünyesinde bulunan şirketleri tek bir yönetim çatısı altında birleştirmek amacı ile Çalık Holding Anonim Şirketi adıyla kurulmuştur.Daha sonra ise enerji, inşaat, madencilik, tekstil, finans ve dijital alanlarda faaliyet gösteren grup şirketlerini 1997 yılında Çalık Holding’i kurarak tek çatı altında birleştirdi. 2007 tarihinde ise Türkiye tarafında özelleştirilen Kayserigaz'ın ihalesini kazanarak şirketi grup bünyesine katmıştır.5 Aralık 2007 tarihinde TMSF tarafından gerçekleşen ihalede Ciner Holding'e bağlı Merkez Medya Grubu'na 1.1 milyar dolar'a sahip oldu. Bunun sonucunda dergi, gazete, televizyon ve radyo kanallarının artık tüm hak ve varlıkları Turkuvaz Medya Grubu bünyesine geçmesi ile medya sektörüne de girmiştir.20 Aralık 2013'te Çalık Holding, bünyesinde bulunan Turkuvaz Medya'yı Kalyon Grup'a devrederek medya sektöründeki faaliyetlerini sonlandırmıştır.
Çalık, Gümüşhane

1530 yılı Osmanlı tahririnde günümüzdeki Çalık adıyla, Bayburd sancağının Koğans nahiyesine bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1591 yılı Osmanlı tahrir kaydına göre köyde 18 Hristiyan ve 7 Müslüman olmak üzere toplam 25 neferin yaşadığı görülürken, 1642 yılı avarız defterine göre ise köyde 7 Müslüman ve 2 Hristiyan olmak üzere toplam 9 nefer yaşamaktadır. 1876 yılı sayımında o dönemki Gümüşhane kazasının Kovans nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilen yerleşimde, 15 hanede 42 kişi yaşamaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Kovans (Kale) nahiyesine bağlı olan yerleşim, Kovans'ın nahiye/bucak statüsünü kaybetmesiyle Gümüşhane merkez ilçesinin köyü olmuştur.
Çalıkaya

Köyün adı, 1916 yılı kayıtlarında Kıllotiyan olarak geçmektedir. Daha önceleri Çan nahiyesine bağlı iken bakanlar kurulu kararınca 10 Ocak 1955 tarihinden itibaren ilçe merkezine bağlandı.Köy, Elazığ il merkezine 127 km, Karakoçan ilçe merkezine 23 km uzaklıktadır. Köyün güneybatısında Okçular, güneyinde Beydere, güneydoğusunda Doğanoğlu, batısında ise Bingöl'ün Yayladere ilçesine bağlı Sürmelikoç köyü bulunmaktadır. Özlüce Barajı köyün kuzeydoğusunda yer alır. Köyün kuzeyinde ise kuş bakışı yaklaşık 15 km mesafede Yayladere ve Sülbüs Dağı bulunmaktadır.
Çalıkağıl, Yayladere

Köyün eski adı, 1901 yılı kayıtlarında Zazaca'da "toplanma yeri" anlamına gelen  Herdif, 1928 yılı kayıtlarında  Maskânı Herdif ve Zazaca Maskan olarak geçmektedir. "Maskan" aşiret adı, "Herdif" köyün eski adıdır. Köy, 4 Temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3392 sayılı ‘103 İlçe Kurulması Hakkında Kanun’un 14. Maddesi gereğince Kiğı ilçesinden ayrılarak Bingöl'ün yeni kurulan ilçesi Yayladere'ye bağlanmıştır.
Çalıkhasan, Uşak

Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren "Çalıkhasanlı" adıyla Eşme ilçesinin Güre nahiyesine bağlı olan köyde, 1935 yılında yapılan sayıma göre 70 kişi yaşamaktaydı. Köy, 2017 yılında merkez ilçeye bağlanmıştır.
Çalıklı, Selendi

Yaklaşık 77 haneden oluşmaktadır. Köylüler, tütüncülük, hayvancılık ve bahçe ürünleri yetiştirmek ile uğraşmaktadır. Kula ve Selendi üzerinden ulaşılabilir. Gediz Nehri'nin Selendi'den geçen kolunun üzerine kurulmuştur.Çalıklı mahallesi adını köye ilk yerleşen ailenin soyadlarının çalık olması sebebiyle mahallenin adı çalıklı olarak geçmektedeir.Mahallenin nüfusu 1960 yılında 215’tir.2000 yılına göre ise 265 dir. Diğer köyler gibi mahalleden fazla göç olmamıştır. Mahallede 1990 yılına göre 77 hane bulunmaktadır.Mahallede: Ercan, Bedenli, Kaya, Karlı, Akkuş, Çalık, Çay, Demirel, Dirhem, Kar, Kaymak, Kırgezen, Sarızeybek ve Yıldız soyadları ve kök aileleri yaşamaktadır.Mahallenin halkı ulaşımını köye ait sürekli gidip gelen bir araçla değil köylüye ait şehre gidip, gelen vasıtalarla sağlamaktadır. Ayrıca Kula-Selendi yol kavşağına yakın olması nedeniyle yoldan gelip geçen araçlarla da ulaşımlarını sağlamaktadırlar. Mahallede traktör kullanımı yaygındır.Köy halkı geçimini tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır. Gediz çayına ve Demirköprü Barajı'na dökülen Selendi Çayı kenarında sulanabilen arazileri bulunmaktadır. Bu arazileri köylüyü diğer köylerden ayrıcalık yapan önemli bir unsurdur. Yaz mahsulleri dediğimiz kavun, karpuz, fasulye, sebze ve meyve üretimi yönüyle geçim kaynaklarının önemli bir kısmını teşkil eder. Arpa, buğday, nohut gibi tarım ürünleri yanında tütün üretimi de oldukça geçim kaynağı olarak önemlidir. Mahallenin etrafının bitki örtüsü yönüyle ormanlık ve zenginlik arz etmesi koyun ve keçi üretimi diğer köylere göre daha avantajlıdır. Yeni yeni mahallede inek besiciliği de yapılmaya başlanmıştır. Çam ve pırnar ağaçlarının bol olduğu ormanlık alanla çevrili olan köy orman ürünlerinden de yararlanarak yakacak ihtiyaçlarını karşılamaktadır. Meyve üretimi de bu mahallede az da olsa yapılmaktadır.  Kamyon şöförlüğü de gelir kaynaklarındandır.
Çalıkuşu (anlam ayrımı)

Çalıkuşu (dizi, 2013), 2013 yapımı Reşat Nuri Güntekin'in romanından uyarlanmış olan 2013-2014 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan Türk televizyon dizisi.Çalıkuşu, Merih Çimenciler tarafından Reşat Nuri Güntekin'in ünlü romanı Çalıkuşundan uyarlanmış bale eseri.
Çalıkuşu (bale)

Çalıkuşu, Koreograf Merih Çimenciler tarafından Reşat Nuri Güntekin'in ünlü romanı Çalıkuşu'ndan uyarlanmış bale eseri.İlk defa 6 Kasım 2003'te sahnelenmiştir. Eserde sanatçılar serde sanatçılar Hicaz Saz Semai, Acem Aşeran, Şol Cennetin Irmakları, Gel Gör Beni Aşk Neyledi, Güzel Bir Göz Beni Attı, Mahur Saz Semai, Sevdim Yine Bir Civan gibi Türk Sanat Müziği'nden eserlerle dans ederler.Küçük yaşta annesini ve babasını kaybetmiş kültürlü ve güzel bir genç kız Feride’nin, genç ve yakışıklı Kamuran'a duyduğu aşkın kırgınlığı nedeniyle Anadolu’da öğretmenlik yapmaya gitmesi anlatılır. Reşat Nuri Güntekin'in romanına bire bir sadık kalınarak sahneye uyarlanmıştır. Türk Sanat Müziği eşliğinde icra edilen ilk bale eserlerindendir.Eser, ilk defa sahnelenmesinin ardından yedi  yıl boyunca Ankara Devlet Opera ve Balesi'nde kapalı gişe oynamış; 2013'te Mersin Devlet Opera ve Balesi tarafından yeniden sahnelenmiştir.
Çalıkuşu (dizi, 1986)

Çalıkuşu, Reşat Nuri Güntekin'in aynı adlı eserinden Osman F. Seden tarafından uyarlanan 1986 yapımı Türk televizyon dizisi. 20 Nisan 1986 ile 1 Haziran 1986 tarihleri arasında, Pazar akşamları TRT 1'de ekrana gelmiştir. Dizi, 7. bölümü ile sona erdi.Başrollerinde Aydan Şener, Kenan Kalav ve Sadri Alışık'ın olduğu dizide dönemin birçok önemli oyuncusu da rol almıştır. Gösterildiği tarihte yoğun ilgi görerek büyük başarı kazanan dizi, 1990'lı yılların başında Rusya'da ve Türk cumhuriyetlerinde gösterildiğinde çok büyük ilgi toplamıştır.51 oyuncu ve 1500 figüranın rol aldığı dizinin çekimleri İstanbul, Bursa, Bolu, Geyve, Göynük, Mudurnu ve İzmir'deki 137 mekânda gerçekleşti. Dizi tümüyle TRT dışında hazırlandı ve Kuruma o dönemin parasıyla 115 milyon liraya mal oldu. Dizinin hazırlık devresi çekimleri toplam altı ay sürmüştü.Çalıkuşu eserinin 1966 tarihli Türkân Şoray'lı uyarlaması da yine Türk sinemasının en usta yönetmenlerinden olan Osman F. Seden'in imzasını taşımaktadır.Aşkına rağmen gururu için evinden ayrılıp Anadolu’da öğretmenlik yapan genç bir kadının yaşamını anlatan dizide ayrıca dönemin toplumsal koşulları değerlendiriliyor. Küçük yaşlarda anne ve babasını yitirdikten sonra teyzesinin yanında kalan Feride, yatılı olarak bir Fransız okuluna verilir. Davranışları yüzünden çevresindekiler tarafından “Çalıkuşu” olarak anılan Feride, gittikçe serpilip güzelleşir. Teyzesinin oğlu Kamuran'a âşık olup nişanlanan Feride, onun Münevver adlı bir kızla ilişkisi olduğunu öğrenince evden kaçar. Yaşlı süt annesinin yanına sığınan genç kız, başvurusu sonucu öğretmen olur. Aşırı ve gösterişli güzelliği başına dertler açan Feride, sık sık tayini çıkıp yer değiştirmektedir. Son tayinlerinden birinde, yaşlı bir bekâr olan Hayrullah Bey’le tanışır.Sevimli bir kişiliğe sahip Hayrullah Bey, Feride'yi kızı gibi sevmesine karşın, bazı söylentiler nedeniyle güç durumda kalırlar ve çevrelerindeki dedikoduları önlemek amacıyla evlenirler. Gerçekte ilişkileri bir baba-kız beraberliğinin ötesine geçmez. Bir gün Hayrullah Bey, Feride'nin tuttuğu günlükleri ele geçirince onun Kamuran'ı hâlâ sevdiğini öğrenir ve onları kavuşturmaya çalışır.
Çalıkuşu (dizi, 2013)

Çalıkuşu, 2013-2014 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan, Reşat Nuri Güntekin'in aynı adlı eserinden üçüncü kez uyarlanan drama türündeki Türk televizyon dizisidir. daha önce Çalıkuşu ve Yeniden Çalıkuşu adıyla televizyonlarda yayınlanmış diziler ile karıştırılmamalıdır. Dizinin başrollerinde Burak Özçivit ve Fahriye Evcen yer almaktadır. Dizi, 30. bölümü ile final yaparak sona erdi.
Çalıkuşu (film, 1966)

Senaryosunu Reşat Nuri Güntekin'in 1922'de yayımladığı aynı adlı romanından Osman F. Seden'in uyarlayıp yazdığı bu siyah beyaz filmin yapımcılığını ve yönetmenliğini de yine Osman Seden yapmıştır. Filmin görüntü yönetmeni Kenan Kurt'tur. Çok geniş bir oyuncu kadrosunun yer aldığı filmin başlıca rollerinde Türkân Şoray, Kartal Tibet, Parla Şenol, Kadir Savun ve Zeynep Değirmencioğlu oynamışlardır.Küçük yaşta annesini kaybeden Feride (Türkân Şoray)'ye teyzesi bakmaktadır. Subay olan babasını çok az görebilmektedir. Bir ara izinli gelen babası onu Fransız Dame de Sion okuluna yatılı olarak verir. Çok haşarı olan ve ağaçlardan inmeyen Feride'ye çevresi bu nedenle "Çalıkuşu" adını takmıştır. Yıllar geçmiş Feride büyümüştür. Kendisini okulda ziyaret eden teyzesinin yakışıklı oğlu Kamran (Kartal Tibet)'la birbirlerine aşık olurlar. Evlenme hazırlıkları sürerken arada başka bir kadının olduğunu düşünen Feride evden kaçar ve bakanlığa baş vurarak öğretmen olarak İstanbul'dan uzakta bir görev ister. Savaşın yoksullaştırdığı Anadolu'da bir köyde öğretmenliğe başlar.Filmin dev bir oyuncu kadrosu vardır. Filmin sinema afişinde yazdığına göre 57 ünlü yıldız filmde rol almıştır. Nerede ise 1960'ların tüm ünlü sinema ve tiyatro oyuncularının bu dev prodüksiyonda bir rolü vardır. Bu filmle beraber Türk sinemasında büyük kadrolu filmler dönemi de başlamış oldu.Bu filmin yönetmeni Osman Fahir Seden 1986 yılında bu kez TV dizisi olarak "Çalıkuşu" 'nu tekrar çekti. Bu mini dizide bu kez başrolleri Aydan Şener, Kenan Kalav ve Sadri Alışık paylaşmışlardı.
Çalıkuşu, Karabağlar

Çalıkuşu, İzmir ilinin Karabağlar ilçesine bağlı bir mahalledir. Mahalle adını Reşat Nuri Güntekin'in bu mahallede bulunan evinde yazdığı Çalıkuşu romanından almıştır.
Çalıköy, Doğubayazıt

Köyün eski adı 1901 yılı kayıtlarında bugünkü adı, 1918 yılı kayıtlarında ise Ermenice kökenli Yukarı Darik olarak geçmektedir.
Çalıköy, Nusaybin

Çalıköy; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Çalıköy, Tavas

Çalıköy, Denizli'nin Tavas ilçesine bağlı bir mahalle. Ana geçim kaynağı Tütün tarımı üzerinedir. mahalle yaklaşık olarak 100 haneden oluşmaktadır.
Çalıköy, Uzunköprü

Köy, 1901'den beri aynı adı taşımaktadır. Mütareke yıllarında 1922 yılı kayıtlarında, Yunanca kökenli Palioúri ismi kullanılmıştır.
Çalılık, Çilimli

Köyün 1920 yılında geçen Çerkesçe adı Habatır habl ya da Şovmız habl'dir. Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Hacıhabek olarak geçmektedir.
Çalılıktaki Koç

Çalılıktaki Koç, Irak'ın güneyinde yer alan Ur'da ortaya çıkarılan ve MÖ 2600-2400 dönemine ait olduğu düşünülen bir çift figürdür. Bu figürlerden biri Londra'daki British Museum'un 56. odasındaki Mezopotamya Galerisi'nde; diğeri ise ABD, Philadelphia'daki Pennsylvania Üniversitesi Müzesi'nde sergilenmektedir.Daha doğru bir şekilde keçi olarak tanımlanacak olan koç çifti, 1928-29 yılları arasında arkeolog Leonard Woolley tarafından Ur Kraliyet Mezarlığı'ndaki mezarlardan biri olan 'Büyük Ölüm Çukuru'nda (PG 1237) yan yana yatarken keşfedilmiştir. Woolley, British Museum ve Pennsylvania Üniversitesi arasında 1922'de başlayan ortak girişimden sorumluydu. Figürün bir diğer eşi, Philadelphia'daki Pennsylvania Üniversitesi Arkeoloji ve Antropoloji Müzesi'nde yer almaktadır.Woolley, tanrının Patrik İbrahim'e oğlu İshak'ı kurban etmesini emrettiği Tekvin 22 v.13'teki pasajdan ötürü figüre 'Çalılıkta Koç' adını verdi. Kıssada Yehova'nın meleği son anda İbrahim'i durdurur, ona "Çocuğa dokunma. Ona hiçbir şey yapma. Şimdi Tanrı’dan korktuğunu anladım, biricik oğlunu benden esirgemedin. " der ve İbrahim çevresine bakınca, boynuzları sık çalılara takılmış bir koç görür, gidip koçu getirip oğlunun yerine onu yakmalık sunu olarak sunar.Bulunan 45,7 cm'lik figür, üzerindeki toprağın ağırlığı ile düz bir şekilde ezilmiş ve içteki ahşap çekirdeği çürümüştür. Bu ahşap çekirdek, yüz ve bacaklar için ince kesilmişken gövde daha kabaca modellenmiştir. Woolley, kazılırken parçaları bir arada tutmak için balmumu kullanmış ve figür yavaşça orijinal şekline geri bastırılmıştır. Koçun başı ve bacakları, ahşaba dövülmüş ve üzerine ince bir bitüm ile yapıştırılmış altın varakla kaplanmıştır; kulakları ise artık yemyeşil olan bakırdır. Koçun başı ve bacakları altın varakla kaplanmış ve bu parçalar figüre ince bir bitüm ile yapıştırılmış, kulakları ise günümüzde rengi bakır yeşiline dönmüş bakırdan yapılmıştır. Omuzlarındaki boynuzlar ve yapağı, lapis lazulidir ve vücudun yapağı, daha kalın bir bitüm tabakasına tutturulmuş kabuktan yapılmıştır. Figürün üreme organları altın, göbeği gümüş plak iken günümüzde oksitlenmiştir. Ağaç ayrıca altın çiçeklerle altın varakla kaplıdır.Figür; deniz kabuğu, kırmızı kireçtaşı ve lapis lazuli mozaiği ile süslenmiş küçük dikdörtgen bir kaide üzerinde durmaktadır. Figür başlangıçta çiçekli çalıya, topuk eklemlerinin etrafındaki gümüş zincirlerle tutturulmuş fakat bu zincirler tamamen aşınmıştır. İki figürün aslen karşı karşıya gelen hayvan figürü olduğu ve omuzlarından yukarı çıkan tüplerin bir şeyi, muhtemelen bir kase veya benzeri bir nesneyi, desteklemek için kullanıldığı düşünülmektedir.C.L. Woolley and P.R.S. Moorey, Ur of the Chaldees, revised edition, Ithaca, New York, Cornell University Press, (1982)C.L. Woolley and others, Ur Excavations, Vol. II: The Royal Cemetery,  The British Museum Press, Londra (1934)
Çalın Davulları (türkü)

Çalın Davulları, bağlama sanatçısı Nihat Kaya tarafından 1985 yılında ses sanatçısı Hüseyin Yaltırık'tan derlenip notaya alınmış ağıt türünde bir Rumeli türküsüdür.Selanik'te koleraya yakalanıp düğününden birkaç gün önce ölen Fitnat Hanım için yakılmış bir ağıttır. Eser, kavuşamayan âşıkların türküsü olarak toplumsal bellekte sembolleşmiştir."Selanik Türküsü" olarak da bilinir ancak yaygınlık alanı sadece Selanik değil, Rumeli olarak tanımlanır. 1940'lı yıllarda bizzat Muzaffer Sarısözen ve Halil Bediî Yönetken tarafından Ankara Devlet Konservatuvarı adına Trakya'da yapılan derleme gezilerinde çeşitli varyantları kayda alınmıştır. Yunanistan, Makedonya ve civar yörelerde mahalli müzisyenler tarafından yapılmış başka mahalli kayıtları da mevcuttur.Türkünün, Atatürk'ün çok sevdiği Selanik türkülerinden birisi olduğu ve onun sesinden bir kaydının olduğu iddiası 2010 yılında ortaya atılmış ve Atatürk'ün sesinden olduğu iddia edilen kaydın; 1998 yılında Can Dündar tarafından Yükselen Bir Deniz belgeselinde  ve 2008 yılında da Mustafa filminde- kullanılan ve çekim ekibi kameramanı Murat Özcan'a stüdyo ortamında okutturulan bir ses kaydı olduğu ortaya çıkmıştır.Çalışmak üzere köyünden Selanik'e giden Mehmet adlı genç, kumaş mağazası sahibi Rendalı Rüstem Ağa'nın yanında iş bulur. Rüstem Ağa'nın kızı Fitnat Hanım ile arasında bir aşk filizlenir ve ailenin de uygun bulması ile evlenmeye karar verirler. Bir düğün günü belirlenir ancak Serez bölgesinde kolera salgını başlar ve Fitnat Hanım koleraya yakalanır. Şifa bulma umuduyla Alaca İmaretine götürülen Fitnat Hanım, orada kendisi türküsünü söyler:
Çalınan Aşk

Aysel ve Murat bir gazete ilanıyla tanışıp mektuplaşırlar. İlk kez buluşmak için sözleştikleri gün Aysel hastalanır ve Murat'a haber vermesi için ablası Günsel'i gönderir. Murat'ı görüp âşık olan Günsel ile Aysel ile arasında mücadele başlayacaktır.
Çalıntı Gözler

1980'li yıllarda Bulgaristan'ın Türklere karşı uyguladığı baskı ve zulmü konu alan Türk – Bulgar ortak yapımı filmdir. Bulgaristan tarafından En İyi Yabancı Film Oscar'ına aday gösterilmiştir.