barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
İçli pide

İçli pide, pide hamuru üzerine kavurma, kıyma, peynir veya başka bir malzeme konarak fırında pişirildiğinde başlı başına tüketilebilen bir yemek olma özelliğini kazanır. Pideler hazırlanmasında kullanılan içe veya ait olduğu yöreye göre çeşitli adlarla tanınır.İç malzemesi kuş başı et ile hazırlanan pidedir. Pastrmayliya, Etli ekmek gibi çeşitleri vardır. Ayrıca etli Bursa cantık pidesi de bir çeşididir.Nazilli Pidesi uzun yıllardır yörede üretilmekte olup malzeme ve pidenin genel şekilsel farklılıklarına göre dört ayrı çeşidi bulunur. Nazilli Pidesi, kıymalı, yumurtalı peynirli, yuvarlak kıymalı (Nazilli Gülü olarak da bilinir) ve tahinli olarak 4 ayrı çeşitte yapılır. Nazilli Pidesi Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır. Nazilli Pidesi uzun yıllardır yörede üretilmekte olup malzeme ve pidenin genel şekilsel farklılıklarına göredört ayrı çeşidi bulunur. Nazilli Pidesi, kıymalı, yumurtalı peynirli, yuvarlak kıymalı (Nazilli Gülü olarak da bilinir)Karacasu Pidesi Aydın ili Karacasu ilçesinde, 100 yılı aşkın süredir üretilmekte olan bir fırıncılık ürünüdür. Karacasu Pidesi, içeriğinde kullanılan malzemelerin kalitesi, üretim tekniği ve pide ustalarının mahareti ile günümüze kadar ulaşmış ve Karacasu ilçesinin sembolü hâline gelmiştir. Karacasu Pidesi; açık kıymalı pide, kaşar peynirli pide, kuşbaşılı pide, beyaz peynirli yumurtalı pide, yuvarlak kıymalı pide ve tahinli pide olmak üzere altı çeşitte yapılır. Karacasu Pidesinin boyutları; bir porsiyon için uzunluk 40-45 cm, en ise 8-10 cm’dir. Bir buçuk porsiyonluk pidenin boyu 60-65 cm, eni ise 8-10 cm’dir. Pide hamuru mutlaka elle açılır. Pide, kara fırın içinde, odun ateşinde pişirilir. Kara fırın, altında tuz ve cam kırıkları bulunan, 2x2 metreebadında olan ateş tuğlası ile döşenmiş fırındır. Pideler, kara fırında 270°-300°C’de pişirilir. Bu da pidenin gevrek olmasına ve ağızda dağılmasına yardımcı olur. Fırında pelit, meşe ya da palamut odunu kullanılır. Fırın ateşi, pişme kıvamı dikkat ve bilgi ister. Ayrıca pişme usullerinin de çok iyi bilinmesi gerekir.Emirdağ Yumurtalı Pidesi 26.05.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.Ulaş Etli Pidesi 14.07.2020 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
İçlikaval, Hizan

Köyün eski adı, 1928 yılı kayıtlarında İz olup, Ermenice'de "yéz" ya da "ézants" sözcüğü "sığırlı" anlamına gelmektedir. Daha önceleri Kilibiyan köyüne bağlı bir mahalle iken, 17 Mayıs 1955'te köy statüsü kazandı.Köy, Bitlis il merkezine 57 km, Hizan ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır. Köy, Hizan'ın kuzeybatısında olup,  numaralı Hizan-Pervari  il yoluna 9,6 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
İçme suyu

İçme suyu, içilmesi ya da yemeklerde kullanılması güvenli olan ve sağlık sorunlarına yol açmayan sulardır. Küresel olarak insanların %89'u (6.5 milyar kişi) iyileştirilmiş içme suyu kaynağına erişebilmektedir. Yaklaşık %71'i (5.2 milyar kişi) musluk suyu gibi gerektiğinde kullanılabilir kaynaklara erişebilirken, 1.3 milyar kişi su kuyularına ya da herkese açık musluklara erişebilmektedir. En az 2 milyar insan ise hala güvenli olmayan kirlenmiş içme suyu kaynaklarını kullanmaktadır. Bu da, kolera ya da tifo gibi enfeksiyöz ishallere sebep olmakla beraber yılda 502.000 kişinin ölümüne sebep olmaktadır.İçme suyu şebekesi, yerleşim birimlerinin içme suyu ihtiyacının karşılanması amacı ile bir ana isale hattı üzerinden son kullanıcıya kadar ulaştırılan suyun dağıtıldığı sistemdir.Türkiye'de içme suyu şebekelerinin projelendirilmesi ve yapımı DSİ, İller Bankası ve belediye gibi bazı kamu kurum ve kuruluşlarına ait olup, nüfusu 100.000'i aşan şehirlere içme, kullanma ve endüstri suyu sağlanması görevi DSİ'ye aittir.
İçme suyu kalite standardı

İçme suyu kalite standardı, içme suyu için belirlenen kalite parametreleridir. Dünyadaki her insanın hayatta kalmak için içme suyuna ihtiyacı olduğu ve suyun birçok zararlı bileşen içerebileceği gerçeğine rağmen içme suyu için küresel olarak tanınan ve kabul edilen uluslararası bir standartlar bütünü yoktur. Standartların mevcut olduğu ve uygulandığı yerlerde bile, münferit bileşenlerin izin verilen konsantrasyonu bir standarttan diğerine on katına kadar çıkabilir.Birçok gelişmiş ülke kendi ülkelerinde uygulanacak standartları belirlemektedir. Avrupa'da buna Avrupa İçme Suyu Direktifi  dahildir ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Amerika Birleşik Devletleri Çevre Koruma Ajansı (EPA),  Safe Drinking Water Act'in gerektirdiği standartları belirler. Bu tür standartlar için yasal veya idari çerçevesi olmayan ülkeler için Dünya Sağlık Örgütü, ulaşılması gereken standartlarla ilgili kılavuzlar yayınlar. Çin, 2002 yılında Çevre Koruma Bakanlığı tarafından yürürlüğe giren kendi içme suyu standardı olan GB3838-2002'yi (Tip II) kabul etti.Avustralya'daki içme suyu kalite standartları, Avustralya Hükûmeti Ulusal Sağlık ve Tıbbi Araştırma Konseyi (NHMRC) tarafından Avustralya İçme Suyu Yönergeleri biçiminde geliştirilmiştir. Bu yönergeler, Avustralya'da su arıtımı ve dağıtımında içme suyunun yönetimi için sınırların uygulanmasına ilişkin yönergelerin yanı sıra kirletici maddelerin limitlerini (patojen, estetik, organik, inorganik ve radyolojik) belirler.Aşağıdaki parametrik standartlar, İçme Suyu Direktifi'nde yer almaktadır ve Avrupa Birliği'ndeki her ülkede ilgili mevzuat tarafından uygulanması beklenmektedir. Basit parametrik değerler burada yeniden üretilmiştir ancak çoğu durumda orijinal direktif, verilen değerlerin çoğu hakkında uyarılar ve notlar da sağlar.Amerika Birleşik Devletleri'nde, içme suyu kalitesini kontrol eden federal mevzuat, ABD Çevre Koruma Ajansı (EPA) tarafından esasen eyalet veya bölgesel sağlık kurumları aracılığıyla uygulanan Safe Drinking Water Act (kısaltması: SDWA, Türkçe: Güvenli İçme Suyu Yasası) isimli yasadır.Dünya Sağlık Örgütü (WHO) İçme Suyu Kalitesi Kılavuzu (GDWQ), doğrudan olumsuz sağlık etkisine sahip olabilecek doğal bileşenler için aşağıdaki önerilen sınırlara sahiptir:Aşağıdaki tablo, DSÖ, Avrupa Birliği, EPA ve Çin Çevre Koruma Bakanlığı tarafından listelenen konsantrasyonlar için bir dizi parametrenin karşılaştırmasını göstermektedir.", bu maddenin editörleri tarafından herhangi bir standardın bulunamadığını belirtir. μg/L = mikrogram/litre veya 0,001 ppm ; mg/L = 1 ppm veya 1000 mg/L.* eylem düzeyi anlamına gelir; bir konsantrasyon standardı değildir. Eylem düzeyini aşan bir şehir suyu sistemi, uygulanabilir "arıtma tekniği" prosedürlerini uygulamalıdır.** AT (arıtma tekniği). Şehir su sistemi, doz ve monomer seviyesi kombinasyonunun şu değerleri aşmadığını tasdik etmelidir: akrilamid = 1 mg/L'de %0,05 doz (veya eşdeğeri); epiklorohidrin = 20°C'de %0.01 mg/L doz (veya eşdeğeri).
İçme, Elazığ

Köy, 1902 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 8 Eylül 1962'de belediye statüsü alarak beldeye çevrilen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
İçmece, Yeşilhisar

Köy adını sahip olduğu doğal maden suyundan alır .Bu su böbrek taşı ve safra kesesi kumları ile iktidarsızlık sorunlarını çözen Türkiye'deki az sayıdaki doğal su kaynaklarını sınırı içerisinde barındırır .
İçmeler Tren İstasyonu

İçmeler Tren İstasyonu, eskiden İçme Tren İstasyonu, İstanbul'un Anadolu Yakası'nda, Tuzla ilçesi İçmeler Mahallesi ile Evliya Çelebi Mahallesi arasında yer alan TCDD'ye ait hemzemin tren istasyonudur.İstanbul-Haydarpaşa - Ankara demiryolu üzerinde yer alan istasyon, TCDD tarafından inşa edilerek 1954'te İçme Tren İstasyonu adıyla hizmete girmiştir. TCDD tarafından elektrifikasyon altyapısıyla yenilenerek 29 Mayıs 1969'da tekrar hizmete giren istasyon, 1969 - 2012 yılları arasında B2 (Haydarpaşa - Gebze) Banliyö Treni'ne hizmet vermiş, Marmaray projesinin inşası kapsamında 29 Haziran 2012'de kapatılmış ve yeniden inşa edilerek 12 Mart 2019'da İçmeler Tren İstasyonu adıyla tekrar hizmete girmiştir.İstasyon, TCDD Taşımacılık tarafından işletilen B1 (Halkalı - Gebze) Banliyö Trenleri'ne hizmet vermektedir.Yakın gelecekte istasyondan şu an inşa hâlinde olan M4 İçmeler/Tuzla Belediyesi Metro İstasyonu'na aktarma imkânı olacaktır.
İçmeler, Marmaris

İçmeler, Muğla'nın Marmaris ilçesine bağlı bir mahalledir. Marmaris Körfezi içinde yer alır. Nüfusu 9.604'tür. Adı meşhur ve şifalı içme suyundan gelmektedir.
İçmeler, Varto

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Rakkasan olup, Kurmanci'de "reqasan" sözcüğü "rakkaslar" anlamına gelmektedir.
İçmeler/Tuzla Belediyesi (İstanbul metrosu)

İçmeler/Tuzla Belediyesi Metro İstasyonu, İstanbul metrosu'nun M4 hattında yer alan inşa hâlindeki metro istasyonudur. İstasyon, Tuzla'nın Aydıntepe Mahallesi'nde Sahil Bulvarı'nın altında yer almaktadır. İstasyonun bitişiğinde İçmeler Tren İstasyonu bulunmaktadır. 28 metre derinlikte yer alan istasyonun 2 adet girişi bulunacaktır. Tren İstasyonuna aç-kapa yaya altgeçidi ile bağlantı sağlanacaktır.
İçmeli, Bitlis

Köyün eski adı, 1556 yılı kayıtlarında Ermenice'de "çayırlı" anlamına gelen Markud, 1902 kayıtlarında Markork, 1917 yılı kayıtlarında ise Merküg olarak geçmektedir.Köy, Bitlis il merkezine 11 km uzaklıktadır. Köy, Bitlis'in güneybatısında ve /numaralı Bitlis-Siirt devlet/uluslararası yoluna 3 km.'lik bir yolla bağlıdır.
İçmeli, Niğde

Köyün adı 1909 yılındaki kayıtlarda Rumcada "boğaz" anlamına gelen Fáranga olarak, 1928 yılındaki kayıtlarda ise Ferheng olarak geçmektedir. 31 Aralık 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye çevrilen
İçmesu, Dereli

Köy, 1916 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Ambaralan köyüne bağlı bir mahalle iken, 6 Haziran 1956'da köy statüsü kazandı.Köyün halkı, 93 Harbi'nden (1877-1878) sonra Acara'dan göç etmiş olan Gürcülere dayanır. Nüfusun çoğunluğu Keda ve Şuahevi'nin köylerinden gelmiştir.Köy, Giresun il merkezine 43 km, Dereli ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır. Köy, Dereli'nin kuzeydoğusunda olup,  numaralı Giresun-Dereli-Sivas devlet yoluna, Eğrianbar Köyü üzerinden 10,7 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
İçmesu, Şenkaya

İçmesu ile Gözebaşı köylerinin eski adı Hamas'tır. Bu yer adı Gürcüce kaynaklarda Hamasi (ჰამასი) biçiminde geçer. 1574 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterinde İçmesu köyü Hamas-i Süfla (هاماس سفلا / Aşağı Hamas), Gözebaşı köyü ise Hamas-i Ulya (هاماس علیا / Yukarı Hamas) olarak kaydedilmiştir.Aşağı Hamas, orta çağda Gürcistan'ın bir parçası olan Tao bölgesinin köylerinden biriydi. Nitekim Osmanlılar bu yerleşmeyi 16. yüzyılda Gürcülerden ele geçirdi. 1574 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre Aşağı Hamas, "Hamas-i Süfla" adıyla Oltu sancağının Bardız (Bardusi) nahiyesine bağlıydı. Bu tarihte köyde 24 Hristiyan hane yaşıyordu; Yukarı Hamas köyü ise boşalmış, insansız hale gelmişti.Aşağı Hamas ve Yukarı Hamas köyleri, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Hamaslar" (هاماسلر) adıyla tek köy olarak kaydedilmiştir. Bu sırada bu iki yerleşim Kars vilayetinin Sarıkamış kazasının Bardız nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında Aşağıhamas adıyla ayrı bir köy olarak aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 334 kişiden oluşuyordu. 1946 yılında Şenkaya ilçe olunca, Aşağı Hamas köyü Sarıkamışt'an alınıp Şenkaya ilçesine bağlandı. Hamas veya Hamasi  "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla İçmesu olarak değiştirilmiştir. İçmesu köyünün nüfusu 1965 yılında 384 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 189 kişi okuma yazma biliyordu.Bardız Çayı vadisi'de kurulmuş küçük bir köydür. Erzurum iline 153 km, Şenkaya ilçesine 32 km uzaklıktadır.
İçmimarlar Odası

İçmimarlar Odası etkinliklerine 1954 yılında dernek olarak başlamıştır. 1976 yılında oda durumuna geçmiştir. Dünya'da oda durumuna geçen ilk içmimarlık meslek kuruluşudur.TMMOB İçmimarlar Odası, dernek olarak 1954 yılında faaliyetlerine başlamış, 1976 yılında oda statüsüne geçmiş olup, dünyada oda statüsüne geçen ilk içmimarlık meslek kuruluşlarından biridir. 2011 Yılı itibari tam yetkili üye sıfatı ile katıldığı mesleğin küresel ve en büyük örgütü olan IFI (International Federation of Interior Architects / Designers) Uluslararası İçmimarlar / İçmekan Tasarımcıları Federasyonu’nda 2011-2013 dönemi yönetim kurulunda Türkiye içmimarlarını temsil etmektedir.Türkiye'de içmimarlık eğitimi, Sanayi-i Nefise Mektebî’nde Dahilî Tezyinat dersleri ile 1926’da başlamış, Avusturyalı eğitimci Philip Ginther başkanlığında "Dahilî Tezyinat Atölyesi" 1929’da resmi olarak onaylanmıştır. 1883 yılında eğitime başlayan, resmi adı Mekteb-i Sanayi-i Nefise-i Şâhâne olan Sanayi-i Nefise Mektebî 1928’de Güzel Sanatlar Akademisi adını almış bugün Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi adı ile eğitim vermektedir.Bugün Türkiye'de 52, KKTC’de 5 olmak üzere toplam 57 üniversitede içmimarlık eğitimi verilmekte ve her yıl İçmimar, İçmimar ve Çevre Tasarımcısı olarak yetiştirilmek üzere, 3000 civarında kontenjan açılmaktadır.
İçoğlanı

İçoğlanı, Osmanlı İmparatorluğu'nda devşirme sistemiyle getirilen çocuklardan Enderûn denilen İç Saray'da çalışmak için özenle ve dikkatle seçilmiş olanlarına verilen isimdir. İçoğlanları da diğer devşirmeler gibi zamanla eğitim görerek Devletin çeşitli kademelerinde çeşitli görevlere getirilebilirdi. İçoğlanlarının arasından Hadım Hasan Paşa gibi sadrazamlar ve Nakkaş Hasan Paşa gibi yüksek rütbeli askerler de çıkmıştır.
İçsel ışık

İçsel ışık, Tanrı'nın Işığı, Mesih'in Işığı, İçimizdeki Mesih, Tanrı'nınki, İçimizdeki Tanrı'nın Ruhu, İçimizdeki Işık ve iç ışık, Dini Dostlar Derneği'nde (Quakers) Mesih'in Işığı'nın üzerlerine veya içlerine yansıdığını ifade etmek için yaygın olarak kullanılan metaforlardır. Bu ifadeler, "'içsel ışığa' inanç duyulmasını ve ona dayanılmasını öğütleyen (Mesih'in kalpteki varlığı)" Quaker hareketinin kurucusu George Fox tarafından yaygınlaştırılmıştır. İlk Quakerlar; sessizce oturdukları ve, Tanrı'nın içsel ışığının üzerlerinde parladığını ve Kutsal Ruh'un konuştuğunu hissedene kadar, İncil'in sözleri üzerinde meditasyon yapmalarıyla biliniyordu. Öncü Quakerlar şunu öğrettiler: "Tanrı kendisini Kutsal Ruh aracılığıyla her bireyin vicdanında ve bilincinde açığa çıkarır; Mesih'in kendisi, insanın günahkârlığını aydınlatmak ve onu hakikat ile doğruluk yoluna iletmek için Işıktır. ... bu ışık tüm insanların içindedir ki Tanrı'nın lütfuyla onları Mesih'e yönlendirebilsin ve aynı ışık Hristiyanlara günlük rehberlik sağlayacaktır."Dini Dostlar Cemiyeti'nin İnanç ve Uygulamasının Anahtarı'na göre, İçsel Işık "hem tarihi, yaşayan İsa'dır hem de Tanrı'nın insanlara sunduğu ve aynı zamanda bizi günahlarımızın bilincine vardıran, bunları bağışlayan ve bize onların üstesinden gelebilmek için güç ve irade veren" ve "bize doğru ve yanlış, dürüstlük ve yalancılık, iyi ve kötü arasındaki farkı öğreten"dir. Bu nedenle, ışık kelimesi, Hristiyanlar tarafından (Quakerlar dahil) yaygın olarak İsa için bir metafor olarak kullanılır; Yuhanna 8:12, dahil olmak üzere birçok İncil pasajından türetilmiştir:Quakerlar, İsa'nın Işığı'nda yürüme fikrini; Tanrı'nın kişinin içindeki varlığına ve Tanrı'yı direkt, kişisel olarak deneyimlemeye eş görürler. Ancak bu görüş yıllık toplantılarda Quakerlar arasında belli bir derece farklılık göstermektedir. Quakerlar, yalnızca bireylerin bu ışık tarafından yönlendirilebileceğine değil, Dostlar'ın bir araya gelerek Tanrı'nın verdiği endişeleri ve yönlendirmeleri birbirleriyle paylaşarak ortak rehberlik alabileceğine de inanırlar. Bu, genellikle ibadet için toplantıda yapılır; İsviçreli bir Quaker olan Pierre Lacout, Tanrı sessizliktir adlı kitabında, İç Işık'ın "parlamasına" neden olan "etkin bir sessizlik"i tasvir eder. Bir Dost toplantısında, kişi İç Işık'ın kendisine söylediklerini yüksek sesle paylaştığında buna genellikle "bakanlık" denir. İçsel ışık terimi ilk kez, ilk Dostlar tarafından Mesih'in üzerlerinde parlayan ışığına atıfta bulunmak için kullanılmıştır; ayrıca iç ışık terimi de bu Quaker doktrinini tanımlamak için yirminci yüzyıldan beri kullanılmaktadır. Rufus Jones, 1904'te şöyle yazdı: "İç Işık; insan ruhunda İlahi bir şey, 'Tanrı'dan bir şey' olduğuna işaret eden doktrindir". Jones, Quaker'ın iç ışık doktrini hakkındaki yorumunun George Fox ve diğer öncü Quaker'lar tarafından paylaşılan bir şey olduğunu savundu, ancak bazı Quaker teologları ve tarihçileri, özellikle Lewis Benson bu bakış açısını reddediyor.
İçselbakış

İçselbakış ya da temaşa ( "bir şeye doğru bakmak") felsefi ve dini metinlerde konsantre olunmuş, dikkatli ve kendi benine yönelip tüm dış dünyayı unutan kişinin ruhsal durumunu tanımlamak için kullanılan terimdir. İçselbakış, zihnin sahip olduğu  bazı düşünce öğeleri üzerinde yoğunlaşmasıdır. Buna uygun olarak kişi, dünyadan tümüyle uzaklaşmayı, tam bir sevinç­ ve dinginlikle kendi benini gözlemlemeye yönelir.Aristoteles, önemli eseri Nikomakhos'a Etik'te en mutlu ve yüce yaşamın, içselbakışçı yaşam olduğunu (bios theoretikos), çünkü ancak böylesi bir kendisini hakikate ulaşmaya adadığını aktarmaktadır.
İçselleştirilmiş cinsiyetçilik

İçselleştirilmiş cinsiyetçilik, erkekler tarafından uygulanan cinsiyetçi davranış ve tutumlar biçimi olmakla birlikte kadınlar tarafından da  kendilerine veya aynı cinsiyetten başkalarına karşı uygulanan cinsiyetçi davranış olarak açıklanabilir.İçselleştirilmiş cinsiyetçilik, beden sorunlarına, özgüven eksikliğine, rekabete ve güçsüzlük hissine yol açma potansiyeline sahiptir.  Endişeli, depresif veya somatik belirtiler gibi psikolojik sıkıntılar içselleştirilmiş cinsiyetçiliğin sonuçları olarak tanımlanmıştır. Olası sonuçları depresyon ve intihar dürtüleri olabilir.Ek olarak, araştırmalar içselleştirilmiş cinsiyetçiliğin bir sonucu olarak cinsel nesneleştirme ile beden utancı, cinsel nesneleştirme ve düzensiz yeme arasında bağlantılar bulmuştur. İçselleştirilmiş cinsiyetçilik, akademik hedeflerin  ve iş performansının düşmesinde de rol oynar.
İçten yanmalı motor soğutma sistemi

İçten yanmalı motor soğutma sistemi, motorun ısınan parçalarına soğutma ortamını sağlayan ve buradaki fazla ısıyı atmosfere yönlendiren, en yüksek derecede soğutma ve motorun termal durumunu çeşitli çalışma modları ve koşulları altında gerekli sınırlar içinde tutma kabiliyetini sağlayan sistemdir. Küçük veya özel amaçlı motorlar için, atmosferden hava kullanarak soğutma hafif ve nispeten basit bir sistemdir. Su taşıtlarının motorlarını soğutmak için doğrudan çevredeki ortamdan su kullanılabilmektedir. Uçak ve su üstü araçlarda su soğutmalı motorlar için atık ısı, motordan pompalanan kapalı bir su döngüsünden radyatör ile çevredeki atmosfere aktarılmaktadır.
İçtençeneliler

Böcekler (Insecta) sınıfı dışında tutulsalar da, bunlar da böcek olarak nitelendirilir. Önceleri böcekler (Insecta) sınıfının kanatsız böcekler (Apterygota) alt sınıfına sokulan içtençeneliler, günümüzde ayrı sınıf olarak değerlendirilmektedir. 3 takıma ayrılırlar: Çatal kuyruklular (Diplura), duyarga bacaklılar (Protura), Sıçrar kuyruklular (Collembola).Bu üç takımın birbiriyle filogenetik ilişkisi açık değildir. En ilkeli Diplura takımıdır. Protura'da normal abdomen sayısı postembriyonik gelişme sırsaında tamamlanır. Collembola'da bu sayı hiçbir zaman tamamlanmaz.Ağız çukurunun yanları (labium ile genae) kaynaşarak gelişmiş ve ağız parçalarının etrafını çeviren bir boşluk meydana getirmiştir. Birleşik gözleri körelmiş, bazen birkaç nokta göze indirgenmiştir. Tibia ve tarsusları kaynaşmış, stigmaları körelmiştir. Collembola'da abdomen segmentleri sayıca dumura uğramış ve 4. abdomen segmentine ait bacak zıplama organı şeklinde gelişmiştir. Protura'da duyarga körelmiş, ön bacaklar bir çift duyarga şeklinde gelişmiştir. Böcekler (Insecta) sınıfındaki kamçı şeklinde duyargalardan farklı olarak, gerçek segmentli duyargalar yalnızca Collembola ve Diplura da vardır. Bunlarda duyarganın son segmenti hariç, diğerlerinin hepsi kaslarla donatılmıştır ve her biri  ayrı ayrı hareket etme yeteneğine sahiptir. Duyargada Johnston organı yoktur. Bu olmayış onları böceklerden ayıran en temel göstergedir. Malpighi tüpleri (varsa) küçüktür. Erkeklerinde çiftleşme organı gelişmememiştir. Bilindiği kadarıyla, erkekler spermatoforlarını dişinin eşey açıklığı tarafından alınacak şekilde yerleştirirler.Sıçrar kuyruklular (Collembola) takımı üyeleri evlerdeki saksılarda çokça bulunmalarına rağmen, ufak oldukları için dikkatleri üzerlerine çekmezler.Labiumun genae ile kaynaşması sonucu oluşan bir kese içinde ağız üyelerinin bulunması dolayısıyla içtençeneliler adını alırlar.
İçtihadı birleştirme kararları

İçtihadı birleştirme kararları, Resmî Gazete'de yayınlanan, benzer konularda bağlayıcı niteliği bulunan, daireler arası yorum farklıları sonucu ortaya çıkabilecek görüş ayrılığının hukuk güvenliğini olumsuz etkilemesini önlemek için belirli bir içtihadın benimsendiği kararlardır. İçtihadı Birleştirme Kararları Yargıtay tarafından verilmiş olan kararlarıdır.Anayasa Mahkemesi kararlarını Genel Kurul'da verir. Bu yüzden Anayasa Mahkemesi, diğer mahkemelerden ayrı olarak daireler arasında içtihat uyuşmazlığına konu olmaz. Ancak, Anayasa Mahkemesi içtihatları zamanla değişebilir. Bir Anayasa Mahkemesi içtihadı 10 yıl içinde değiştirilemez.Yüksek mahkemelerin içtihatları, kendi organlarında yayınlanmaktadır. (Yargıtay Kararları Dergisi, Danıştay Dergisi) Diğer mahkeme kararları özel hukuk yayınlarında ve Baro organlarında bulunmaktadır.
İçtihat

İçtihat, yasa tarafından hüküm belirtilmemiş bir konuda, daha önceki bir mahkeme kararının esas alınmasıdır.Somut olayda mevcut olan anlaşmazlık konusunda, üst mahkemelerin benzer olaylar bakımından verdiği farklı kararlarla ortaya çıkan ve anlaşmazlığı ortadan kaldırmaya yönelik; yetkili üst kurullarca alınan kararlardır. İçtihadı Birleştirme Kararları dışındakiler benzer hukukî durumlarda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerini ve Adliye Mahkemelerini bağlayıcı nitelikte değildir. İçtihadı Birleştirme Kararları, tahkim prosedüründe Hakem Kurulları için de bağlayıcıdır.
İçyansıtım

İçyansıtım, diğer ismiyle İntrojeksiyon, psikanaliz öğretisinde kişinin sevilen ya da nefret edilen bir başkasını kendi ben kapsamı içine almasıdır.
İçyağı

İçyağı, iç yağı, iç yağ ya da içyağ, koyun, sığır gibi memeli hayvanların vücudunda, daha çok belde ve bağırsakların dış kısmında ve böbrek çevresinde bulunan yağ.Kavram yağı da denir. İşlenmiş hâline donyağı denir. Koyun kuyruğunda bulunan içyağına kuyruk yağı denir. İçyağının erime noktası 45°-50 °C, donma noktası ise  37°-40 °C arasında değişir.İçyağı, döner kebabı, köfte ve sucuk sosis tarzı ürünlerde lezzet için çok gerekli katkı malzemesi olarak, kuşçulukta da besleme yağı olarak da kullanılır.
İçyenice, Çankırı

Köy, Çankırı il merkezine 7 km uzaklıktadır. Köy, Çankırı'nın kuzeybatısında olup,  numaralı Kastamonu-Çankırı (Korgun-Çankırı) devlet yoluna 1,4 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır. TCDD Ankara-Çankırı demiryolu kenarındadır.
İççi

İççi (Yakutça: Иччи), koruyucu ruh.  Eski inanışlara göre, her bir dağın, akarsuyun ve ormanın kendi koruyucusu vardır. Aslında sahipler (İyeler) sistemiyle bir çizgide birleşen bu ruhlar iyiliksever olup insanlara yardım ederler. Karşılığında da onlara karşı saygılı davranılmasını isterler. Saygısızlık gördükleri zaman da o insana zarar verebilirler. Bulundukları yerin temizlik ve güvenliğine çok önem verirler, hatta insanlara örnek olsun diye bunları bazen kendileri gerçekleştirirler.Yakut dilinde "sahip, koruyucu, eşyalara sahip olan ruh, nesnenin içindeki gizli güç, içerik, başlangıç, maya" gibi birçok anlamda kullanılmaktadır. Araştırmalara göre bu sözcük "nesnelerin içinde olup onun gizli gücünü, olağanüstü doğasını aktaran güç" anlamında kullanılır.  Yakutlarda "İççiler" arasında en çok saygı görenler, Yol Koruyucusu (Suğol İçite), Dağ Koruyucusu (Haya İçite) ve Göl Koruyucusu (Küğel İçite) gibi ruhlardır. Onlann gazabına uğramamak ve gönüllerini hoş tutmak için çeşitli kurbanlar verilir.İdi (İzi, Idı) - Türk dinsel ve mitolojik düşünce tarihi boyunca bilinen en eski anlayışlardan biridir. Belli doğal nesneleri koruyan, onların sembolü olan varlıkların (İye ve İççi), daha çok İslâm devri Türk metin ve sözlüklerinde rastlanan biçimidir. Ancak bu kavram anlam genişlemesine uğrayarak "Tanrı" anlamında da kullanılmaya başlanmıştır. Karahanlı ve Harezm Türkçesindeki kaynaklarda (örneğin "Kutadgu Billg"de) "İdi" şekliyle, "Tanrı" (sahip, efendi) anlamında kullanılır. "Divan-ı Lügat-it Türk"de ise "İzi" (Idhi) şekliyle geçmiş ve hem "sahip" hem de Tanrı" anlamında kullanılmıştır. Kuran'ın eski Türkçe baskılarında İse "Rabbena" sözü "Ey İzi'miz" olarak çevrilmiştir.
İçören, Kahramankazan

içören köyünün ilk adı içvirandır.viran eski yerleşim yeri demektir. sonradan içören olarak değiştirilmiştir.
İçören, Savur

Yerleşimin adı, 1526 yılı kayıtlarında Teffî olarak geçmektedir. Daha önceleri Gercüş ilçesine bağlıyken, 9 Mayıs 1929'da Savur ilçesine bağlandı.
İğ iplikleri

İğ iplikleri hücre bölünmesi sırasında homolog kromozomların (mayoz) veya kardeş kromatidlerin (mitoz) sentromerlerinden tutunarak karşı kutuplara çekilmesini sağlayan ipliksi yapılardır.S fazında eşlenen sentrozomlar profaz sırasında ayrı kutuplara doğru hareket eder. Mikrotübüller interfaz sırasında hızla parçalanır ve serbest kalan tübülinler sentrozomlardan ışınlar halinde yayılacak şekilde yeniden polimerleşir (yıldızsı mikrotübüller). Aynı zamanda sentromerlerin üzerinde iğ ipliklerine kanca görevi gören kinetokor miktotübülleri oluşur ve sentrozomlardan gelen ipliklerle birleşirler. Bunlardan farklı olarak iki sentrozom arasında uzanan kutupsal mikrotübüller ise bölünme sırasında hücrenin kutuplarını ters yönlere iterler . Kromatidlerin birbirine tutunmasını sağlayan proteinlerin metafaz sırasında parçalanması sonucu kromatidler ayrılarak iğ iplikleri tarafından farklı kutuplara çekilirler. Hücre bölünmesinin tamamlanmasını takiben iğ iplikleri tübülinlere ayrılarak tekrar hücre iskeletini oluşturan interfaz mikrotübüllerine dönüşürler.
İğde

İğde (Elaeagnus), bir tür meyve ve bu meyveyi veren İğde ağacı türlerine verilen genel addır. İğde Türkçe kökenli bir kelime olup küçük boy yemiş anlamındaki yiğde kelimesinden evrilmiştir. Azotu kökünde depolayabilme özelliği sayesinde en verimsiz topraklarda dahi yetişir. Ayrıca kuraklığa dayanıklılığı sebebiyle pek çok türü erozyonla mücadeledede kullanılabilmektedir. Yaz kış yeşildir ve yapraklarını döker. Türkiye'de özellikle Güneydoğu ve İç Anadolu bölgesinde yetişir. Bağ ve bahçe kenarlarında çit bitkisi olarak da kullanılır. Böbrek rahatsızlığı olan kişilere bolca yemeleri tavsiye edilmektedir. Meyveleri zeytin büyüklüğünde ve sarı-kahverengi olup, yenilebilir. Bağırsak bozukluklarını ve ağız pasını gidermek için de kullanılır.En yaygın ve kültüre alınmış türlerden biri kuş iğdesidir (Elaeagnus angustifolia) ve bunun aşılı çeşitleri iri meyveli olup sultan iğdesi adıyla tanınır. Dünyada özellikle Asya, Avrupa ve Kuzey Amerika'ya yayılmış çok çeşitli iğde türleri bulunmaktadır. En önemli diğer bilinen türlerden ikisi Japon iğdesi (Elaeagnus umbellata) ve Elaeagnus multiflora (Gumi-Kırmızı iğde) olarak sayılabilir.Elaeagnus angustifolia L. (Kuş iğdesi, Oleaster, Rus Gümüş üzümü ya da Rus zeytini olarak da adlandırılır; Batı Asya ).Elaeagnus commutata Bernh. (Amerikan Gümüş İğdesi,Amerikan Gümüşüzümü ya da Wolf-willow olarak da adlandırılır. Kuzey Amerika)Elaeagnus multiflora Thunb. (Kırmızı İğde,Kiraz Gümüş üzümü ya da  Gumi olarak da adlandırılır; Doğu Asya)
İğde, Azez

İğde, (Arapça: ), İkdeh (Arapça: , Īkadeh‎) ya da Zeyzefûn (Arapça: ); Suriye'de Halep İli'nin kuzeyinde, Azez İlçesi'ndeki Suran Nahiyesi'ndeki bir köydür. 2004'te nüfusu 820 kişiydi.Kilis'in sadece  güneyinde, Çobanbey ile Azez şehirleri arasındaki Havar'ın  batısında, Halep'in  kuzeyinde bulunmaktadır. Halep İli'ndeki önemli Türkmen yerleşim birimleri arasındadır.
İğde, Elbistan

2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
İğdebel, Tufanbeyli

İğdebel 2. Abdulhamit zamanında Kafkasya'dan İstanbul'a oradan Adana ve Kozan'a gelerek yerleşen, ancak Kafkasya'yı andırdığı için daha sonra Tufanbeyli'ye göçen ailelerden kurulmuştur.
İğdebeli, Çelebi

Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Söğütlüçiftlik olarak geçmektedir. Daha önceleri Keskin ilçesine bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da Çelebi ilçesine bağlandı.
İğdecik, Alucra

Köyün eski adı 1522 yılı kayıtlarında Mizmizek, 1928 yılı kayıtlarında ise Mezmek olarak geçmektedir.Köy, Giresun il merkezine 154 km, Alucra ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır. Köy, Alucra'nın kuzeydoğusunda olup, İlçe merkezine bir köy yoluyla doğrudan bağlıdır.
İğdecik, Bünyan

Osmanlı İmparatorluğu kayıtlarına göre İğdecik Köyü'nün bilinen tarihi 1700'lü yıllara dayanmakatdır. Bir Türkmen mahallesidir. Şu an itibarı ile aralarında yakın akrabalık bulunan 4 farklı ailenin bireyleri bulunmaktadır. Bunlar, Hacı Ömerler, Karafakı(h)lılar, Karamanlılar ve Kara İbişlilerdir. Genel olarak Türkmen kültürünün izleri egemendir.
İğdecik, Kuyucak

Daha önceleri Horsunlu köyüne bağlı bir mahalle iken, 14 Temmuz 1954'te yine aynı köye bağlı Beştepe ve Karakaya mahalleleri ile birleşerek köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
İğdecik, Salihli

İğdecik, Manisa ilinin Salihli ilçesine bağlı bir mahalledir. Manisa il merkezine 97 km, Salihli ilçesine 25 km uzaklıktadır.Mahallenin Osmanlı İmparatorluğu döneminde Saruhan livasının Adala kazasına bağlı bir yerleşim olduğu ve 1530 yılında da adının yine İğdecik  olduğu bilinmektedir. İğdecik, konargöçer Harmandalı Yörüklerinin de meskun edildiği beş köyden biridir.Diğer köyler ise Delibaşlı,Mersinli, Kanevli ve Kızılavlu köyleridir. Konargöçerliğe devam eden toplulukların 19. yüzyılda iskana zorlanması ile bu Harmandalı yörükleri önceleri Saruhan sancağına bağlı Mendehorya'ya ardından da buraya yerleştirilmiştir. Bu nedenle bu beş köy Harmandalı olarak anılmış, sonraları yerleşik hayata geçen konargöçerlerin artmasıyla her biri birer köy statüsü kazanmıştır.Kamuoyunda Büyükşehir yasası olarak da bilinen 2012 tarihli ve 6360 sayılı yasayla köy muhtarlık statüsünü korumuş ancak Manisa Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı bir mahalleye dönüştürülmüştür.
İğdecik, Sivrihisar

İğdecik mahallesinde yaşayan halkın %90'ı Türkmen soylu Manavlardan gelmektedir. Soyu Türkic Türklerine kadar dayanmaktadır. İğdecik mahallesinün kuruluş tarihi 910 tarihi  sanılmaktadır. Göçebe hayatı yaşayan Türkler Anadolu'ya gelerek yerleşik düzene geçmişlerdir. İğdeli aşireti tarafından kurulan köy daha sonra İğdecik ismini almıştır.Birinci Dünya savaşı sonucunda Osmanlı'nın gittikçe toprak kaybetmesiyle, eski Osmanlı topraklarından Boşnak, Arnavut, Çerkez, Laz, Gürcü gibi anadili Türkçe olmayan göçmenler ile "Muhacir" diye adlandırılan ve Balkanlar'dan gelen Türk kökenli gruplar Anadolu'ya göçmüşlerdir. Bu dönemde yerli köyler kendilerini göçmenlerden ayırmak anlamında Manav olduklarını belirtmeye başlamışlardır.
İğdecik, Yerköy

Köy, 1831 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Köy, 2008-2012 yılları arasında Saray Beldesi'nin bir mahallesi konumundaydı. Saray'ın belediye statüsünün 2013 yılında sona ermesi üzerine, İğdecik tekrar köye dönüştürüldü.Köy, Yozgat il merkezine 20 km, Yerköy ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır. Köy, Yerköy'ün kuzeydoğusunda,  /numaralı Kırıkkale-Yozgat devlet/uluslararası yolu ve TCDD Ankara-Sivas yüksek hızlı demiryolu hattının 5 km. uzağındadır.
İğdecik, Şarkışla

Gülağ ÖZ, AŞIK VELİ'NİN YENİ BULUNAN ŞİİRLERİ, I. Uluslararası Atatürk ve Türk Halk Kültürü Sempozyumu BildirileriDoğan Kaya, Emlek Yöresi Aşıkları, Emlek Yöresi ve Çevresi Halk Ozanları Sempozyumu, 16-17 Mayıs 1998, Ankara, 1999, s. 142-153
İğdeli, Horasan

Mahalle, 1914 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Horasan Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 115 km, Horasan ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır. Mahalle, Horasan'ın güneydoğusunda olup, / numaralı Erzurum-Ağrı (Horasan-Eleşkirt) devlet/uluslararası yoluna, 5,3 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
İğdeli, Kangal

Köy, Sivas il merkezine 137 km, Kangal ilçe merkezine 39 km uzaklıktadır. Köy,  numaralı Zara-Kangal il yolu kenarındadır.
İğdeli, Kiraz

İğdeli; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
İğdeli, Oltu

Tarihsel Tao bölgesinde yer alan İğdeli’nin eski adı bilinmemektedir. Köydeki kilise ve kale kalıntıları buranın eski bir yerleşme olduğunu göstermektedir. İğdeli, erken Orta Çağda Gürcü Krallığı sınırları içinde yer alıyordu. 11. yüzyılda Büyük Selçukluların eline geçen yerleşme, 13. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Samtshe Atabeyliği’nin idaresi altında kaldı. Osmanlılar 16. yüzyılda Samtshe Atabeyliği’ni ele geçirip topraklarını Çıldır Eyaleti'ne dönüştürdü.Uzun süre Osmanlı yönetimi altında kalan İğdeli’yi 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nda Ruslar ele geçirdi. 1886 tarihli Rus kayıtlarına göre Oltu kazasına (uçastok) İğdeli köyünde 35 kişi yaşıyordu ve nüfusun tamamı Kürtlerden oluşuyordu. 1928 tarihli Son Teşkilat-i Mülkiyede Köylerimizin Adları adlı Osmanlıca kitapta Erzurum vilayetinin Oltu kazasına bağlı bir köydü.1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Oltu Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.İğdeli’de iki kilise ve bir kalenin varlığı bilinmektedir. Bu kiliselerden biri köyün bir ucunda, bir düzlükte bulunmaktadır. Büyük ölçüde günümüze ulaşmış olan kilise tek nefli bir yapıdır. Diğer kilise ise İğdeli Kalesi’nin kilisesidir.  Bu kilise de büyük ölçüde ayaktadır. Tek nefli kilise, köyün 800 metre kuzeyinde, kalenin yakınındadır.İğdeli Kalesi köyün merkezinin 1,2 km kuzeyinde yer alır. İki derenin kavuştuğu noktada inşa edilmiştir. 1760 metre yükseklikte yer alan kale, büyük ölçüde sağlamdır. 80 × 16 metre ebatlarındaki kalenin beş adet kulesi vardır.Mahalle, Erzurum il merkezine 105 km, Oltu ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır. Mahalle, Oltu'nun batısında olup,  numaralı Erzurum-Ardahan (Tortum-Oltu) devlet yoluna, 3,7 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
İğdeli, Sarıoğlan

Daha önceleri Sivas ilinin Gemerek ilçesine bağlı bir köy iken, 28 Kasım 1966'da Kayseri ilinin Sarıoğlan ilçesine bağlandı.
İğdeli, Çandır

Köy, 1902'den beri aynı adı taşımaktadır. Köy, 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3644 Sayılı '130 İlçe Kurulması Hakkındaki Kanun' gereğince Yozgat ilinin Çayıralan ilçesinden ayrılarak yeni kurulan Çandır ilçesine bağlanmıştır.
İğdeli, Çorum

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Çorum merkez ilçeye bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Uğurludağ ilçesine, 22 Haziran 1993'te ise yeniden Çorum merkez ilçeye bağlandı
İğdeli, Şenkaya

Bu yerleşimin eski adı bilinmemektedir. Bununla birlikte 1886 tarihli Rus nüfus tespitinde İgdali (Игдали) ve 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde ise İgdeli (ایكدەلی) olarak geçer.İğdeli köyü, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Tao'da yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir.İğdeli köyü, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması’yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin Oltu sancağının Oltu kazasına bağlıydı. 1886 yılındaki nüfus tespitinde köydeki 6 hanede, 22'si erkek ve 13'ü kadın olmak üzere 35 kişi yaşıyordu. Nüfusun tamamını Kaskanlı aşiretinden Kürtler oluşturuyordu. İğdeli köyünün nüfusu 1896 yılında 55 kişiye, 1906 yılında ise 105 kişiye yükselmiştir.İğdeli köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Erzurum vilayetinde Oltu kazasının Kosor nahiyesine bağlıydı. Bu sırada Oltu kazasının merkez nahiyesine bağlı ve İğdeli adını taşıyan başka bir köy daha vardı. 1940 genel nüfus sayımında "İğdeli" adıyla aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 176 kişiden oluşuyordu. 1946 yılında Şenkaya kazası kurulunca, Kosor nahiyesi ve İğdeli köyü bu kazaya bağlandı. İğdeli köyünün 1965 yılındaki nüfusu 321 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 51 kişi okuma yazma biliyordu.
İğdeliören, Şarkışla

Köy, Sivas il merkezine 128 km, Şarkışla ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır. Kızılırmak Nehri yakınındadır.
İğdeören, Hadim

İğdeören; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
İğdir boyu

İgdir boyu, Oğuz Kağan Destanı'na göre Oğuzların 24 boyundan biri ve Kaşgarlı Mahmud'a göre Divân-ı Lügati't-Türk'teki yirmi iki Oğuz bölüğünden ondördüncüsü;  "İgdir"lerdir. Belgeleri şudur :  diye tanımladığı bir Oğuz boyudur. Yazıcızāde ʿÂlì'nin, Tevārih-i Āl-i Selçuḳ adındaki eserinde “Yani eylük ve ululuk ve bahadırluk” anlamındadır ve ongunları Çakır’dır.İğdir ya da Iğdır 12 kolu bulunan Üçoklar'ın bir koludur. Anadolu'nun çeşitli yörelerindeki bu isme sahip olan köyler boyun varlığını temsil etmektedir. Ayrica Turkmenistanin Dashoguz eyaletindede Igdir koyu vardir. Kastamonu Araç ilçesine bağlı İğdir beldesi, Malatya Hekimhan ilçesine bağlı İğdir köyü, Tokat Zile İlçesine bağlı İğdir Köyü ve Ankara Kızılcahamam ilçesine bağlı İğdir Köyü  bu boy tarafından kurulmuştur.Bu boy Bayburt ili merkez civarında ve Iğdır ilinde yoğun bir şekilde yerleşim göstermişlerdir. Iğdır ' ın ismi ise İğdir boyundan gelmektedir. Coğrafya olarak birbirinden uzak yerleşim yerlerinin Iğdır ismini taşımasının sebebini tarihçiler Büyük Selçuklu Devleti'nin parçalayarak iskan ettirme politikasına bağlarlar.İran'da Batı Azerbaycan Eyaleti içinde, Urmiye şehrinin 14 kilometre güneydoğusunda, Türkiye sınırına yakın, Iğdır (Igdyr, Īgdīr, Īkdīr) adında  1290 m. rakımlı bir köy vardır. Iğdır boyu Türkleri bugün İran Mazenderan Gülistan ve Horasan eyaletlerinde yaşamlarını sürdürmektedirler genel olarak saflıklarını hâlen korumaktadırlar. 1960 ile 1980 arası Şia baskısından kaçan ve Türkiye'ye sığınan Iğdır boyu Türkleri bugün Gaziantep Kırşehir Kilis ve Van gibi vilayetlerde yaşamlarını sürdürmektedirler gelenek ve görenek bakımından Oğuz kültürünü hâlen barındırmaktadırlar. Nüfus olarak sayılı bir kaynak olmasa da ortalama 5 bin civarında kendini bilen Oğuz Iğdır Türkü bulunmaktadır, bugün ise Kürt coğrafyasında yaşamış olmaları Kürt kültüründen etkilenmelerine sebep olmuştur bölgedeki Milletler ile asimile olmuşturlar, Ama hâlen bazı Türk gelenekleri devam etmektedir İran'da yaşayan Iğdır Türkleri Farsça Türkçe ve çoğu Kürtçe bilmektedir çoğu Iğdır Türkü kendini Kürt Fars ve Arap zannetmektedir sebebi ise aynı coğrafyada yaşamalarıdır.
İğdir, Bayburt

1591 yılı tahririnde sadece erkek nüfus kaydedilmiş olup söz konusu kayda göre günümüzdeki İğdir adıyla yer alan yerleşimde tamamı Hristiyan 37 nefer (erkek) yaşamaktadır. Aynı kayda göre köy halkının Masiler Deresi üzerinde yer alan köprülerin bakımından sorumlu olduğu belirtilmektedir.
İğdir, Kurşunlu

Köy, Çankırı il merkezine 51 km, Kurşunlu ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır. Köy, Kurşunlu'nun güneydoğusunda olup,  numaralı Kurşunlu-Korgun il yolu kenarındadır.
İğdir, Kızılcahamam

Köy nüfusu değişkenlik gösterir.Mevsimsel nüfus artışı fazladır, şehir merkezine yakın olması sebebiyle yazları ve hafta sonları nüfus artar değişken nüfus daha ziyade genç nüfusu teşkil eder.
İğdiş

İğdiş, hadım etme veya kastrasyon bir cerrahi, kimyasal uygulama ile erkeklerin cinsi fonsiyonlarını devre dışı bırakma işlemidir. Bu işlem ya cerrahi kastrasyon yani bilateral orşiektomi (her iki testisin de kesip çıkarılması (yani eksizyonu)) veya kimyasal kastrasyon yani farmasötik ilaçlar ile testislerin devre dışı bırakılması ile olur. İğdiş etme işlemlerinin neticesinde kişi kısırlaşmış (eskilerin tabiri ile akîm) olur. Bunun yanında  Testosteron gibi bazı hormonların sentezinde de büyük azalmalar sebep olur.Hayvanlarda cerrahi kastrasyon genellikle kısırlaştırma olarak adlandırılır. Genellikle hayvanların daha uysal olması sağlamak veya aşırı nüfus artışını önlemek için tatbik olunur.Kastrasyon terimi bazen, ooferektomi yani dişideki yumurtalıkların alınması veya gonadektomi olarak bilinen iç testislerin çıkarılması anlamına da gelir.Tarihte ilk iğdiş işleminin nerede tatbik edildiği bilinmemekte olup muhtemelen birbirinden bağımsız yer ve zamanda ibda edildiği(yaratıldığı) tahmin edilmektedir. Arkeolojik kanıtlar en geç MÖ 4000 yıllarda pratik olarak İştar ve Uruk kültlerinde tatbik edildiğini gösterir. Muhtemelen geçmişi Neolitik Çağ'daki hayvancılık faaliyetlerine bağlıdır.İğdiş sıklıkla bazı Avrupa, Güney ve Doğu Asya ve Afrika'da dini ve sosyal sebeplerle uygulanmaktaydı. Tabi hadım etme işlemine şiddetle karşı dinler de mevcuttur. Bunun bariz örneği olarak Yahudilik gösterilebilir. Levililer kitabı hadım ve kusurlu üreme organlı erkekleri rahiplikten dışlar ve kısırlaştırılmış hayvanların kurban edilmesini yasaklar.Hadımlar sıklıkla özel bürokratik ve bilhassa saray haremindeki mevkilere getirilirdi. Hadımların Çin tarihi boyunca, özellikle geç Han, geç Tang ve geç Ming hanedanları zamanında önemli mevkilere gelip gücü gasp ettiği bilinir.Antik zamanlarda kastrasyon sıklıkla emaskülasyona yani genital bölgenin tamamen alınması ile yapılırdı. Tabiiyetiyle bu kanama ve enfeksiyon kapma riskinden dolayı son derece ölümcüldü ve bu yüzden Bizans İmparatorluğu ve benzeri bazı devletlerde hadım etme, idam cezası ile aynı telakki olunuyordu (görülüyordu). Sadece testislerin alındığı yöntemler daha güvenliydi.
İğdiş kompleksi

İğdiş kompleksi ya da İğdiş edilme karmaşası, (Fr. complexe de castration, İng. castration complex) diğer bir adıyla kastrasyon kompleksi; çocuklarda Oedipus kompleksine bağlı olarak ortaya çıkar.Annelerine aşırı cinsel bir eğilim gösterip, babalarına karşı içlerinde düşmanca duyular besleyen, hatta bu duygularında babalarının ölmesini isteyecek kadar ileri giden oğlanlar, bu tutumlarından dolayı babalarının kendilerini iğdiş edeceğini; yani erkeklik organından yoksun bırakılacakları korkusu içinde yaşarlar.Kızlar, ilgili olayın kendilerine zaten daha önceden uygulandığı, penislerinin kendilerinden kopartılıp alındığı duygusuna yer verirler. Misognienin diğer bir sebebini bu karmaşa oluşturur.Green, Andre (1992). "Kastrasyon Kompleksi". İletişim Yayınları Cep Üniversitesi. Çev. Levent Kayaalp.
İğecik, Şarkışla

Köy, Sivas il merkezine 113 km, Şarkışla ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır. Köy,  numaralı Akdağmadeni-Şarkışla il yolu yakınındadır.
İğnatius II. Efram

Moran Mor İğnatius II. Efram ( Moran Mor[y] Ignaṭius Afrem Trayono,  Mār Iġnāṭīūs Afrām al-Ṯānī; doğum adı Saʿid Karim 3 Mayıs 1965) Süryani Ortodoks Kilisesi Patriği.Antakya Süryani Ortodoks Kilisesi'nin 123. patriği. Suriye'nin Kamışlı kentinde doğan Efram 1977 yılında Lübnan'da Mor Efram Teoloji Okulu'nda eğitime başladı, 1984-1988 yılları arasında Halep Metropolitliği'nde görev aldı. 1985 yılında rahip oldu ve 1988 yılında Patrik Moran Mor İğnatius I. Zekka Iwas'ın sekreterliğini yaptı. Patriklik görevine 29 Mayıs 2014'te bu göreve Şam'da gelmiştir.
İğnatyüs Maloyan

Şükrallah Maloyan (Ermenice: Իգնատիոս Մալոյեան İknadios Maloyan, d. Mardin, 8 Nisan 1869 – ö. 11 Haziran 1915), Ermeni Soykırımı'na kurban giden keşiş, 1911 ve 1915 yılları arasında Mardin Katolik Başpiskoposu. Zorla müslümanlığa geçmek istemediği için Osmanlı hükûmeti tarafından işkence çektirilerek öldürüldü. 2001 yılında Papa II. Jan Pol tarafından şehit olarak kutsandı ve taziz edildi.Melkon ve Feride'nin oğlu Şükrallah Maloyan, 1869 senesinde Mardin'de doğdu. On dört yaşındayken, Ermeni Katolik cemaat'in rahibi onda rahiplik mesleğinin belirtilerini fark etti ve onu bugün hala bulunduğu Lübnan'daki Büzummar manastırına gönderdi.6 Ağustos 1896'da İsa'nın Başkalaşım Bayramı'nda teolojik çalışmalarını bitirdikten sonra, Büzummar manastır kilisesinde rahip olarak görevlendirildi, Bzommar Ataerkil Düzeninin bir üyesi oldu ve İğnatyüs dini adını Antakyalı İgnatius onuruna kabul etti. 1897-1910 yılları arasında Maloyan, iyi itibarının yaygınlaştığı İskenderiye ve Kahire'de bölge rahibi olarak görev yaptı.Ermeni Katolik Patriği Boğos Bedros XII Sebbağyan, 1904'te onu yardımcısı olarak atadı. Ancak gözüne çarpan ve nefes almakta güçlük çeken bir hastalık nedeniyle Mısır'a döndü ve 1910'a kadar orada kaldı. Sonra Patrik Maloyan'ı düzeni sağlamak için Mardin Piskoposluğu'na gönderdi.22 Ekim 1911'de Piskoposlar Meclisi Vatikan'da toplandı ve Ignatius Maloyan'ı Mardin Başpiskoposu olarak adadı. Maloyan Memleketine döndü, yeni görevini devraldı ve Hamidiye katliamları'ndan dolayı harap olmuş piskoposluğu yenilemeyi, özellikle Kutsal Kalbe bağlılığı teşvik etmeyi planladı.1915 yazında Diyarbakır Valisi Reşit Bey Mardin'de Ermeni soykırımını başlattı. Mardin Emniyet Müdürü Mahmduh Bey'in talimatıyla Başepiskopos Maloyan, Başpiskoposluğunun neredeyse tüm din adamları ve müminleriyle birlikte zorla çöle sürgüne ve ölüm yürüyüşe götürdü. Sürgün edilenler koluna Şeyhan yakınlarındaki bir Kürt köyü olan Aderçek'e kadar eşlik edildi, burada sayılarından 100'ü Türk birlikleri tarafından yakındaki mağaralara götürüldü ve öldürüldü.Başepiskopos Maloyan, rahiplerinin ve müminlerinin gözleri önünde katledildiğini izlerken Memduh Bey tarafından İslam'ı seçerse hayatının bağışlanacağını söyledi. Başepiskopos önce salt medeni meselelerde padişaha bağlılık yemini etti, ancak "Size söyledim, inancım ve dinim uğrunda yaşayıp öleceğim. Tanrım ve Rabbimin Haçı ile gurur duyuyorum" diye ekledi. Bu, sütuna Diyarbakır'dan yaklaşık dört saat uzaklıkta bir vadiye gitmesini emreden Memduh Bey'i öfkelendirdi. Orada, 10 Haziran'da, kalan 200 sürgün öldürüldü ve Başepiskopos Maloyan, Memduh Bey tarafından bizzat idam edildi. Yerel Kürt nüfusu toplandı ve benzine bulanana ve yakılana kadar beş saat boyunca dokunulmadan kalan kurbanların cesetlerinden kıyafetleri çıkardı ve çaldı."ՄԵԾ ԵՂԵՌՆԻ ՆԱՀԱՏԱԿ ԻԳՆԱՏԻՈՍ ԱՐՔ. ՄԱԼՈՅԱՆ (Archbishop Ignatius Maloyan, Martyr of the Great Calamity)." Azg. October 18, 2001.
İğne

Dikiş iğnesi: Dikiş dikmeye yarayan, ince, ucu sivri, bir ucunda iplik geçecek deliği bulunan çelik araç.Çengelli iğne: Elips şeklinde, sivri ucu kapalı ucunun altına girip kilitlenen ve nesneleri birbirine iliştirmeye yarayan alet.
İğne (Güneş fiziği)

İğne veya spikül, Güneş'te meydana gelen püskürtmelere verilen isimdir. Angelo Secchi tarafından 1877'de keşfedilmişlerdir. Işık yuvarından (fotosfer) yaklaşık 20 km/s hızla yukarı doğru hareket ederler.
İğne deliği kamera

İğne deliği kamera lenssiz bir kamera türüdür. Bir yanında küçük bir delik olan ışık geçirmez bir kutu ile donanmıştır. Manzaradan gelen ışık bu kutunun üzerindeki delikten geçerek kutunun karşı tarafına ters çevrilmiş bir görüntü yansıtır. Parlak ışığa maruz kalan insan gözü ve küçük diyafram açıklıklı fotoğraf makineleri de benzer davranış sergiler.Belirli bir noktaya kadar, delik küçüldükçe görüntü keskinleşir ama yansıyan resim matlaşır. İdeal diyafram açıklığı, yansıyan resimle arasındaki mesafenin 1/100'ü kadar ya da daha küçük olmalıdır.İğne deliği kamera uzun süre ışığa maruz bırakılmak zorunda olduğu için, obtüratör (ışığın deliğe ulaşmasını önleyecek herhangi bir malzeme) elle kontrol edilebilir. Ortalama ışığa maruz bırakma süresi 5 saniye ile birkaç saat arasında değişebilir.
İğne işi

İğneişi, tekstil sanatları ve konfeksiyon süslemesi el becerilerinde geniş bir terimi ifade eder. Yapımında İğne kullanılan herhangi bir şey için iğne işi adlandırması yapılabilir. Tanım tekstil el sanatı aletlerini örnek kroşe kancasını içererek genişler.Benzer yetenekler iğne işinin farklı çeşitleri arasında birbirleri arasında nakil edilir. Parmak kaslarının bir motor gibi çalışması yeteneği örnekdir. Aynı aletlerin bazıları iğne işinin farklı çeşitlerinde kullanılabilir. Örnek olarak ipliği iğne deliğine geçirmede kullanılan bir alet gibi.
İğne korkusu

İğne korkusu ya da tripanofobi enjeksiyona karşı duyulan korkudur. İğne korkusu; kişinin aşı olmak ve kan vermekten kaçınmasına sebep olur. Bazen amofobi olarak anılır, ancak bu terim aynı zamanda keskin uçlu nesnelerden daha genel bir korkuya da atıfta bulunabilir.Amerikalı yetişkinlerin en az %10'unun iğne korkusu olduğu tahmin edilmektedir ve hastaların tüm tıbbi tedavilerden kaçınma eğilimi nedeniyle en ciddi vakalar hiçbir zaman belgelenmediğinden gerçek sayının daha büyük olması muhtemeldir.Çocuklarda iğne korkusu 1995 yılında %25 iken, 2012'de %65'e (1999'dan sonra doğanlar için) çıkmasını gösteren iki çalışmaya göre, iğne korkusunun yaygınlığı artmaktadır. Augusta Üniversitesi profesörü Amy Baxter, bu artışı, hatırlatma dozlarının uygulanmasındaki artışa bağlıyor.İğne fobisi üzerine öncü makalenin yazarı Dr. James G. Hamilton'a göre, binlerce yıl önce bıçak yaralarından ve diğer yaralanmalardan titizlikle kaçınan insanlar göz önüne alındığında, genetik olan iğne fobisi formunun insan evriminde bir temele sahip olması muhtemeldir.İğne fobisi, tıbbi olarak ilgili iğnelerden/enjeksiyonlardan aşırı derecede korkma olarak tanımlansa da, çeşitli şekillerde ortaya çıkar.