Travesti (toplumsal cinsiyet kimliği)

Travesti terimi (Latin Amerika'da    doğumda erkek olarak atanan, ancak farklı kadınlık ifadelerine göre bir cinsiyet kimliği geliştiren kişileri belirtmek için kullanılır. Güney Amerika'da karşı cinsin kıyafetlerini giyme (cross-dressing), drag veya patolojik çağrışımlardan ayırt etme amacıyla farklı terimler icat edilmiş ve kullanılmaktadır. İspanya'da, terim Franco döneminde benzer bir şekilde kullanıldı, ancak olumsuz klişeleri ortadan kaldırmak için 1980'lerin sonlarında ve 1990'ların başlarında tıbbi transseksüellik modelinin ortaya çıkmasıyla değiştirildi. Bu kavramların ortaya çıkışı Latin Amerika'da Avrupa'dan daha geç gerçekleşti, bu nedenle travesti kavramı zaman içinde farklı çağrışımlarla varlığını sürdürdü.Travesti kimlikleri heterojen ve çokludur, dolayısıyla onları evrensel açıklamalara indirgemek zordur. Bunlar, fenomeni hem klasik hem de daha yeni etnografilerde kapsamlı bir şekilde belgeleyen antropoloji başta olmak üzere çeşitli disiplinler tarafından incelenmiştir. Araştırmacılar genellikle travestileri tanımlamak için üç ana hipotezden birini önerdiler: " üçüncü bir cinsiyet " oluşturdukları (Hindistan hijraları ve Meksika muxe'leri gibi), toplumlarının cinsiyet ikiliğini pekiştirdikleri ya da cinsiyet kategorisi yapısını tamamen bozdukları çeşitli hipotezler vardır. Latin Amerika'da yaygın olarak kullanılan bir kavram olmasına rağmen travesti tanımı tartışmalıdır ve hala bağlama göre transfobik bir hakaret olarak kabul edilmektedir. Bölgede  gibi isimlerle çok benzer gruplar var., , , , , ,   ve , diğerleri arasında.Travestiler sadece kendilerine atanan cinsiyete aykırı giyinmekle kalmaz, aynı zamanda kadın isimlerini ve zamirlerini de benimserler ve genellikle cinsel organlarını değiştirmeden veya kendilerini kadın olarak görmeden kadın vücudu özelliklerini elde etmek için kozmetik uygulamalar, hormon replasman tedavisi, dolgu enjeksiyonları ve kozmetik ameliyatlar yaparlar. Travesti nüfusu tarihsel olarak sosyal olarak savunmasız ve suçlu rolleriyle anılmış, sosyal dışlanmaya ve yapısal şiddete maruz kalmıştır; ayrımcılık, taciz, keyfi gözaltılar, işkence ve cinayet Latin Amerika'da yaygındı. Sonuç olarak, çoğu travesti tek gelir kaynağı olarak fuhuşa başvurur ve bu da kimliklerinde önemli bir rol oynar. Aslen aşağılayıcı olan "travesti" kelimesi, genelleştirilmiş bir sosyal savunmasızlık durumunu, seks işçiliği ile bir ilişkiyi, temel hakların dışlanmasını ve tanınmasını birleştiren bölgesel bir özgüllüğe sahip olduğu için Perulu, Brezilyalı ve Arjantinli aktivistler tarafından ikili olmayan ve politik bir kimlik olarak yeniden sahiplenildi.  Önemli travesti hakları aktivistleri arasında Arjantinli Lohana Berkins, Claudia Pía Baudracco, Diana Sacayán, Marlene Wayar ve Susy Shock ve Paraguay'dan Yren Rotela yer alıyor.İspanyolca'da travestismo terimi halen yaygın olarak kullanılsa da, bazı çağdaş yazarlar, çapraz giyinme pratiğiyle, ve tıp dilinden gelen -izm son ekinin patolojik çağrışım uyandıran kullanımıyla karıştırılmaması için bunu kullanmayı reddeder. Buna karşılık olarak ( ) terimlerinin kullanılması (Portekizce) veya  ) (İspanyolca) 2000'li yıllardan itibaren Brezilya akademik literatüründe yaygınlaşmıştır  ve İspanyolca konuşan bazı yazarlar tarafından benimsenmiştir, diğerleri ise  kelimesini tercih etmiştir. (kabaca "travestilik"), veya  (kabaca "transvestivite"). Aynı şekilde,  sözcükleri  ve   (kabaca "travestilik" veya "transvestlik"), "travestilik"e alternatif olarak kullanılır, ancak  belirtmek için kullanılır. (yani , sanatçıları sürükleyin ). Hispanizm travestiliği [   ( English:   ) bazen özellikle Güney Amerikalı yazarlar tarafından konuyla ilgili İngilizce makalelerde görülür."Travesti" teriminin kullanımı, Latin Amerika bölgesinde " transgender " teriminden eskidir ve " transseksüel " ve " trans kadın " kavramlarından farklılaşması karmaşıktır ve bağlama göre, bölgesel kullanımda özgün bir kimlikten bahsedilmesine kadar çeşitlik gösterebilir. Sözcüğün orijinal kullanımı, çapraz giyinme  (karşı cinsin kıyafetlerini giyme) eylemini ifade eder ve 1960'larda performans olarak veya günlük yaşamlarında kadın gibi giyinen bireyleri ifade etmek için anlamı genişletilmiştir. Bununla birlikte, travestiler sadece kendilerine atanan cinsiyete aykırı giyinmeyi tercih etmekle kalmaz, aynı zamanda kadın isimlerini ve zamirlerini de benimserler ve genellikle kadın vücut özelliklerini elde etmek için cinsel organlarını değiştirmeden veya dikkate almadan kozmetik uygulamalar, hormon replasman tedavisi, dolgu enjeksiyonları ve kozmetik ameliyatlar yaparlar. genellikle kendilerini kadın olarak tanımlamazlar. Bu itibarla, transfeminen bir cinsiyet kimliği olarak tanımlanabilirler  ve " pre-op transseksüel " kavramına bölgesel bir eşdeğer olarak kabul edilmişlerdir.Uzun bir kriminalizasyon döneminden sonra, " cinsel sapmalar ", farklı sapma biçimlerini inceleyen tıbbi ve cinsel bilimlerde bir araştırma konusu haline geldi. 1870 ile 1920 yılları arasındaki ilk dönemde, karşı cinse verilen rolü üstlenen veya üstlenmek isteyen kişiler hakkında çok sayıda araştırma yapıldı. 1910'da ünlü Alman seksolog Magnus Hirschfeld travesti (İspanyolca ve Portekizce travesti) terimini ortaya attı ve Travestiler: Çapraz Giyinmenin Erotik Dürtüsü (Almanca: Die Travestiten: ein Untersuchung über den erotischen Verkleidungstrieb) metninde tanıtıldı. Hirschfeld bu terimi "karşı cinsten giysiler giyme zorunluluğu hisseden insanlar" için kullandı ve o zamanlar seksolojide çok yaygın bir kavram olan eşcinselliğin bir çeşidi oldukları fikrini reddetti. 1920 ve 1950 yılları arasında, travestilik ve eonizm terimleri bilimsel literatüre dahil edildi, ancak genellikle bu raporlar sadece önceki yıllarınkileri destekliyordu. 1950'lerde -ilk kez Amerikalı seksolog David Oliver Cauldwell tarafından kullanılan- transseksüel terimi, cinsel kimlik klinikleri ve cinsiyet değiştirme cerrahisinin ortaya çıkmasıyla aynı zamanda geçerlilik kazandı. Bu şekilde, 1960'ların sonundan itibaren ve 1970'lerde, travestilik tıbbi bir ilgi konusu olarak bir kenara bırakıldı. Transgender terimi, 1960'ların sonlarında Amerikalı aktivist Virginia Prince tarafından toplumsal cinsiyet normlarını ihlal eden ancak travesti veya transseksüel kategorilerle özdeşleşmeyenleri belirtmek için popüler hale getirildi ve 1980'lerde çekirdek ülkelerde yaygın kullanımı başladı. Bununla birlikte, "trans" ve "transgender" kategorileri, içerdikleri anlamların karmaşıklığı nedeniyle, çekirdek ülkelerin dışında kolayca tercüme edilemez. Travesti teriminin kullanımı Latin Amerika'da onlardan önce gelir ve farklılaşmaları karmaşıktır ve bağlama göre değişebilir. Akademisyen Cole Rizki, "trans ve travesti kimliklerinin sürekli değiştiğine ve birbirini dışlayan şekilde anlaşılmaması gerektiğine dikkat çekti. Tanımlayıcı kategoriler olarak trans ve travesti arasındaki gerilimler genellikle tercüme edilemez ve bu da bizi terimlerin ayrımları ve eleştirel yakınlıkları içinde ne tür sınırlamaların ve olasılıkların gömülü olduğunu sorgulamaya götürüyor."Bölge genelinde yaygın olarak kullanılan emik bir kavram olmasına rağmen, travesti tanımı, heterojen ve çoklu kimlikleri ifade etmesi nedeniyle bir tartışma kaynağıdır , dolayısıyla onları evrensel açıklamalara indirgemek paradoksaldır. Latin Amerika'da travestilere çok benzeyen gruplar vardır, bunlardan bazıları: maricón, cochón, joto, marica, pájara , loca, gibi isimlerdir.   2020'de Latin Amerika Araştırma İncelemesi için yazan Joseph M. Pierce, Hispanik Amerika ülkelerinde "genel bir kategori olarak transgenero (transgender) veya daha popüler olan trans [...]ları doğumda atandıkları normatif cinsiyetten farklı olan cinsiyetin üyeleri olarak yaşamak için kimliksel, bedensel ve sosyal çabalar gösteren insanlar." olarak tanımlar. Bunu travesti terimiyle karşılaştırarak şunları söylemiştir:"Arjantin, Uruguay ve Şili'de, [ travesti ] sıklıkla doğumda erkek cinsiyeti atanan ve vücutlarını, kıyafetlerini ve davranışlarını kadınlaştıran, kadınsı zamirleri ve hitap biçimlerini tercih eden ve sıklıkla silikon enjeksiyonları kullanarak önemli bedensel dönüşümler yapan kişilere atıfta bulunur. Hormonal tedaviler alan, ancak cinsiyet değiştirme ameliyatı olmayanlar da bu gruba dahil edilebilir [...] ... belirli Latin Amerika kavramsal ve kimlik belirteç travestileri cinsiyet farklılığını içerir, ancak her zaman cinsiyete dayalı farklılık değildir. Transgender, trans ve transseksüel yasal, bedensel veya sosyal mekanizmalar yoluyla cinsiyet ve cinsiyetin değiştirilmesine atıfta bulunan terimler olsa da, bir travesti doğumda "erkek" olarak atanmış olabilir, ancak kendisini mutlaka bir kadın olarak görmez (bazıları öyle olsa da). [. . . ] Birçok travesti için transseksüel terimi, şiddetli bir sosyal ve ekonomik marjinalleşme tarihini depolitize eder. Travesti terimi, aksine, bu sınıf farklılığını ve popüler yankıyı korur ve bu nedenle psikolojik veya hatta bedensel bir özdeşleşmeden ziyade politik bir kimliktir. Brezilyalı aktivist Amara Moira'ya göre, "trans kadın" ve "travesti" terimleri eş anlamlıdır ve birçok insan travesti kelimesiyle ilişkilendirilen olumsuz çağrışımlardan kaçınmak için ilkini kullanır. Anglo-Amerikan akademisyenler tarafından travesti kimlikler üzerine transgender ve travesti kategorilerinin dayatılması, bazıları tarafından doğası gereği sömürgeci ve batılılaştırıcı olarak değerlendirildi ve topluluk tarafından direnişle karşılandı. Başlangıçta aşağılayıcı bir terim olarak halk dilinde kullanılan travesti kategorisi, genelleştirilmiş bir travesti koşulunu birleştiren bölgesel bir özgüllüğe sahip olduğu için Brezilya, Perulu ve özellikle Arjantinli aktivistler tarafından 1990'lardan bu yana yeniden benimsenmiştir  . Eğitim ve emek sisteminden dışlandıkları, teorik eleştirinin veya medya tüketiminin nesneleri olarak damgalandıkları ve şeyleştirildikleri için, travesti aktivizminin 1990'larda ortaya çıkışından bu yana ana mücadelelerinden biri, kendi politik öznelliklerini yaratmaktı. Arjantinli travesti aktivisti Lohana Berkins, 2006'da şunları belirtti:Travesti kimliğini yalnızca dilsel bölgeciliğe başvurarak değil, aynı zamanda travestiliği Kuzey Amerika ve Avrupa transgenderizminden farklı bir fenomen haline getiren koşullar ve özelliklerle de taşıyoruz. Her şeyden önce, biz travestiler, diğer ülkelerdeki (...) kendilerini kadın veya erkek olarak ikili mantıkta yeniden düzenleme hedefi olan birçok transın deneyimlediğinden farklı koşullar yaşıyoruz. Latin Amerika travestilerinin büyük bir kısmı ikililiğin dışında bir pozisyonda bulunmak istiyor ve amacımız erkek ve kadın kategorilerini istikrarsızlaştırmak. İkincisi, transgenderizm kelimesi, Kuzey Amerika akademisi çerçevesinde geliştirilen teorik çalışmalardan kaynaklanmaktadır. Buna karşılık, (...) Latin Amerika'daki travesti terimi tıptan gelir ve travestiler tarafından kendilerine denmek için sahiplenilmiş, yeniden işlenmiş ve somutlaştırılmıştır. Bu, kendimizi tanıdığımız ve kendimizi hakların özneleri olarak inşa etmeyi seçtiğimiz terimdir. (. . . ) "Travesti" terimi AIDS, hırsız, skandal, enfekte, marjinal ile eşanlamlı olarak kullanılmıştır ve kullanılmaya devam etmektedir. Travesti kelimesine yeni anlamlar yükleyerek mücadele, direniş, haysiyet ve mutlulukla ilişkilendirmeye karar verdik.Bazıları tarafından siyasi bir kimlik olarak yeniden sahiplenilmesine rağmen, bazı yerlerde (özellikle İspanya'da)  "travesti" hala transfobik bir karalama olarak görülüyor ve genellikle transseksüel veya transgender terimlerini tercih eden insanları geçersiz kılmak için kullanılıyor. Örneğin, 2020'de İspanyol bir gazeteci tartışmalara neden oldu ve bu terimi geç medya kişiliği La Veneno'ya atıfta bulunmak için kullandıktan sonra kamuoyundan özür dilemek zorunda kaldı.20. yüzyıl boyunca travesti topluluğu tarihinde önemli bir tarihsel kaynak, genç yaşta Şili'den göç eden ve 2015 yılında 93 yaşında ölümüne kadar Arjantin'de ülkenin en uzun ömürlü travestisi olarak yaşayan Malva Solís'in  ilk elden anlatılarıdır. Josefina Fernández, yetmiş yaşının üzerindeki travestilerden tanıklıklar topladıktan sonra 2004'te, çoğunun, 1946 ile 1955 arasında Arjantin'i yöneten Juan Perón hükûmetinin ilk dönemini "en açık bir şekilde zulmü başlatan dönem" olarak gördüğünü belirtti. O yıllarda travestiler (o zamanlar mariconas olarak tanımlanırdı)  Devoto hapishanesinde " seks suçluları " olarak düzenli olarak hapsedilmeye başlandı. Hapishane, travestiler için tekrar eden bir buluşma noktasıydı ve 21. yüzyıla kadar böyle devam etti. Baskıcı yönlerine rağmen, hapishane alanı onlara dayanışma stratejileri üretme ve daha sonra dışarıya yayılacak bağlantılar kurma imkanı verdi. Hatta hapishane jargonundan beslenen carrilche olarak bilinen kendi argolarını bile geliştirdiler. Antropolog María Soledad Cutuli'nin açıkladığı gibi: "Bugün bu kod teje olarak biliniyor. Hapishane jargonu veya "[polis] lunfardo " unsurlarını ele almak, belirli kelimelerin bazı hecelerini deforme etmek ve ayrıca polise atıfta bulunmak için cirilqui gibi icat edilmiş terimleri, hatta polisemik teje (İspanyolca " dokuma " anlamına gelir) kullanmaktan oluşur., bağlama bağlı olarak, 'yalan, hikaye, tartışma, ilişki' anlamına gelebilir. Birinin tejedora olduğunu söylemek, onu yalancı olarak nitelendirmenin ince bir yolunu ima eder; 'bunlar ne tejiendo ?' diye sormak bir toplantı veya konuşmanın art niyetleri olabileceğini varsaymak anlamına gelir."Karnaval, tarihsel olarak, polis zulmüne maruz kalmadan kendilerini kamusal alanda özgürce ifade edebildikleri yılın tek zamanı olduğu için, travestilerin popüler şenliği olarak kabul görmüştür. Buenos Aires'ten bir travestinin 2019'da hatırladığı gibi: "Onlar 6 gün özgürlük ve 350 cezaevindeydiler. abartmıyorum. Yani bizim için öyleydi. Diktatörlük öncesi ve sonrası böyleydi, diktatörlükten sonra daha da kötüydü. O günlerde bu büyülü bir şeydi: çünkü ayrımcılığa uğramaktan diva gibi bir şeye geçiş yapardık. Karnaval geçit töreninde travestiler olmasaydı, bir şeyler eksik gibi gelirdi."  Buenos Aires Karnavalı'nın murgaları ilk olarak 1940'larda ve 1950'lerde izleyicileri eğlendirmek için "dağınık" kılık değiştirme eylemlerini içeriyordu; bu, daha sonra yerini "lüks giyimli maricón " olarak tanımlanan transformista figürüne (yani travestiler) bırakan bir modaliteydi .  Malva Solís'e göre, La Boca'nın karnaval geçit töreninden Cualo ve Pepa "La Carbonera" adlı iki travesti, 1961'de başlayan bir yenilik olan " murga  s vedette " figürünün öncülüğünü yaptı. "Travesti karnaval hareketi" olarak bilinen bu az belgelenmiş fenomen, 1960'ların ve 1970'lerin geçit törenlerinde bir dönüm noktası oldu ve Buenos Aires'in revü tiyatro sahnesinden makyaj sanatçıları, kostüm tasarımcıları ve koreografların katılımıyla gerçekleşti.    Buenos Aires Karnavalı ile ilgili 1968 tarihli bir Primera Plana makalesinde şunlar yazıyordu: "Kaybolmaya direnenler, kadınsı cazibelerini abartarak işe başlayan ve tehlikeli bir incelikle son bulan travestilerdir. Peruklar ve modern kozmetikler, onları cinsel kimliklerini kavramak artık o kadar kolay olmayan müstehcen yıldızlara dönüştürdü."  2011'de Solís, Karnaval kutlamalarının travestiler için önemine değindi: "Kendi kendime düşünüyorum ki, murgaları birleştiren travestilerin ana motifi, yılın geri kalanında ruhlarının derinliklerinden bastırılmış benliklerini ortaya çıkarmaktı. Herkes onları gördü ve alkışladı, ama o parlak cephenin ardında özgürce yaşamak için bir arzu, tanınma ve kabul görme arzusu olduğunu anlayamadı.”1950'lerin aksine, 1970'ler, Buenos Aires'te tanınmış bir tiyatroda sahne alan Brezilyalı bir travestinin gelişiyle başlayan "sanatsal travesti 'açığa çıkarma'" (İspanyolca: " destape ") dönemi olarak kabul edilir. Gösterisi, yerel travestilerin daha sonraki performanslarına giden yolu açtı. Solís'e göre, travesti teriminin kullanımı 1960'larda, başlangıçta yurtdışından gösteri yapmak için gelen travesti ve transseksüel sanatçılara atıfta bulunmanın bir yolu olarak kullanılmaya başlandı. 1963'te Fransız şovmen Coccinelle, Teatro Maipo'da gösteri yapmak için Buenos Aires'i ziyaret etti ve yerel mariconalar arasında büyük bir etki yarattı.   Solís, 2013 yılında araştırmacı María Soledad Cutuli'ye şunları söyledi: "Coccinelle ile başlayarak (...) tam bir açılış var, yeni bir şey geliyor. Pek çok 'silikonlu' [icracı] geldi, estetik ameliyatlar; sosyal açıklık, (...) mariconas için yeni fırsatlar,  'travesti sanatçısı' açıldı. (. . . ) O andan itibaren yeni bir yaşam biçimi açıldı. (. . . ) Puto sanatçısının kültürü,  hepsi göğüslerini yapmak için zaten pamukla dolaşıyorlardı ve zaten şarkı söylemeye, dans etmeye gidiyorlardı. . Sahne, sokaklarda yasak olduğu için travestilerin alenen kadın kılığına girebildiği tek yer haline geldi. 1964 civarında, travesti sanatçıları - o zamanlar bir tür kumaşa atıfta bulunarak lenci olarak adlandırılırlardı, çünkü "küçük bez bebekleri gibiydiler" - Avenida Callao'da bir apartman dairesinde buluştular, burada müzikal eylemler prova ettiler ve gece kulüplerine ya da tiyatro gösterilerine gitmeye hazırlandılar. Silikon kullanımı henüz yaygınlaşmadığı için "göğüslerini sahnede olabildiğince estetik gösterebilmek" için kadınlık hormonlarının kullanımına başvurmuşlardır. Yazar Daniela Vizgarra'ya göre: "Makyaj çantanızda bir Anovlar 21 yoksa, görünüşe göre yoktunuz."  Dolgu, en azından 1950'lerden beri kullanılıyor olsa da, 1960'larda likranın gelişi, "daha gerçekçi fiziksel konturlar oluşturmalarına" izin verdi. Amerikan televizyonunun öne sürdüğü feminen güzellik ideali, küçük ve sivri burunları da içeriyordu, ancak ameliyatların çok pahalı olması nedeniyle çoğu travesti geçici düzenlemelerle yetindi, protez taklit edebilecek yapıştırıcı ve materyallere başvurdu. María Belén Correa, 1960'larda ve 1970'lerde Vanessa Show, Evelyn, Brigitte Gambini ve Ana Lupe Chaparro gibi travesti sahne sanatçılarının ortaya çıkmasının "aktivizmin başka bir yolunu" oluşturduğunu savunuyor. Tiyatro sahnesinde transformismo'yu popülerleştiren ilk kişilerden biri olan Evelyn'e göre, "Buenos Aires'te ortaya çıkan ilk travestiler" 1972'de Les Girls adlı bir gruptu, onu Vanessa Show ve Ana Lupez izledi. Ayrıca 1977'de çıkış yapan Graciela Scott, Claudia Prado ve kendisinin de dahil olduğu "sonraki dönemin" travestilerinden de bahsetti.Endüstriyel silikonun Buenos Aires'e gelişi, travesti bedenleri ve öznellikleri kökten değiştirdi. Fransa'dan Brezilya'ya ve oradan da komşu ülkelere getirildi. 1980'lerde, ünlü aktris ve vedette Moria Casán, sadece şehvetli vücudu için değil, aynı zamanda kamusal cinsel rahatlık imajı için de yerel travestiler için bir rol model oldu. Bu konturlu vücut tipi ideali, "daha stilize ve androjen kadın formları"nın popüler hale geldiği 1990'larda değişmeye başladı. Silikonun ortaya çıkmasıyla birlikte, silikonlu ve silikonsuz olanlar arasında ve aynı zamanda kullanılan miktar ve nihai sonuçların kalitesi ile ilgili olarak, travestilerin yeni bir "vücutları arasında hiyerarşi" ortaya çıktı. Araştırmacı Ana Grabiela Álvarez'in açıkladığı gibi: "Endüstriyel silikonun gelişi onları genel bir kadın yapısına yaklaştırıyor ve hem bedensel dönüşümleri hem de belirli bir fuhuş alanını düzeltiyor". 1980'lerde, Buenos Aires Şehri'ni Buenos Aires Eyaleti'nin farklı semtlerine bağlayan Pan-Amerikan Otoyolu, travestilerin fahişelik yaptığı en önemli alan haline geldi  .1986'da Canal 9 gazetecisi José de Zer, Pan-Amerikan Otoyolunda çalışan travestilerin öldürülmesini tanıklık kaynaklarıyla bildirdi ve aynı zamanda kınadı. Televizyon haberi nedeniyle hem gazeteciye hem de kanala dava açıldı ve yargılandı, bu nedenle travestiler ilerleyen yıllarda göz ardı edilen kimliklerini kitle iletişim araçlarında görünür kılmak için örgütlenmek zorunda kaldılar. Travestiler 1990'larda Arjantin kamuoyuna girdi, ve televizyondaki ilk görünümleri, travestilerin kamusal alanda ve Buenos Aires sokaklarında organize bir şekilde ortaya çıkmasıyla aynı zamana denk geldi. 1991'de Keny de Michelli, topluluğu görünür kılmak için çeşitli programlarda yer alan ücretsiz televizyonda görünen ilk travesti oldu. Bu görünümler hızla önemsizleştirildi ve erkekliğin tuhaf bir aşırı kadınsı ifadesi olarak  sunuldu. Cris Miró, 1995 yılında bir vedette olarak popülerlik kazandıktan sonra, cinsiyet kimliği ve ifadesi için medyada bir sansasyon yarattı. Ulusal bir ünlü haline gelen ilk travesti olarak, 1990'ların sosyal ortamının bir sembolü olarak kabul edildi ve diğer Arjantinli travestilerin ve trans kadınların vedettes olarak popülerlik kazanmasının yolunu açtı, en önemlisi Flor de la V'dir. Miró'nun kötü şöhrete ulaşmasına paralel olarak, aktivistlerin yerel medyada ilk kez yer aldığı Arjantinli travestilerin siyasi örgütlenmesi ortaya çıkıyordu. Vedette'nin ünlüsü, başlangıçta, gördükleri eşitsiz muameleye ve onun mükemmel bir kadının idealleştirilmiş bir vizyonunu somutlaştırma girişimine kızan bu aktivistlerin bir kısmı tarafından eleştirildi.