İsveç İmparatorluğu

İsveç İmparatorluğu, 17. yüzyılda ve 18. yüzyılın başlarında Baltıklar ile İskandinavya bölgesinde hüküm sürmüş bölgesel bir güçtür. 1711' de Büyük Kuzey Savaşı'nda topraklarını kaybetmesiyle son bulmuşturİsveç,  Axel Oxenstierna ve Kral Gustavus Adolphus'un yönetiminde bir Avrupa gücü olarak ortaya çıktı. Rusya'dan ve Polonya-Litvanya Birliği'nden toprak ele geçirmesi ve Otuz Yıl Savaşı'na katılması sonucunda İsveç, Protestanlığın lideri haline dönüştü.Otuz Yıl Savaşları sırasında İsveç, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun üye devletlerinin yaklaşık yarısını kendi topraklarına kattı. 6 Eylül 1634'te yapılan Nördlingen Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra, İsveç'in kontrolündeki Alman devletleri arasında İsveç'e olan güven azaldı ve eyaletlerin birçoğu İsveç'in askeri desteğini reddetti. Bunun sonucunda İsveç, yalnızca birkaç kuzey Alman eyaletini elinde tutabildi. Fransa'nın İsveç ile aynı tarafta savaşa girmesinden ardından savaşın dengesi yeniden değişti. Savaş devam ederken sivil ve asker ölümlerinin sayısı arttı ve savaşın sonuna gelindiğinde Alman eyaletlerinde nüfusun ciddi oranda azalmasına yol açtı. Kesin nüfus tahminleri bulunmamakla birlikte, tarihçiler Kutsal Roma İmparatorluğu'nun nüfusunun savaş sonucunda üçte bir oranında düştüğünü tahmin etmektedir.İsveç, bu savaşın sonunda özellikle Yeni Dünya'da (Amerika Kıtası) denizaşırı koloniler kurdu. Yeni İsveç, 1638'de Delaware Nehri vadisinde kuruldu ve daha sonra Karayiplerin bir bölümü üzerinde de hak iddia etti. Batı Afrika kıyılarında da bir dizi İsveç kalesi ve ticaret noktası inşa edildi.Otuz Yıl Savaşları'nın sonunda, 1648'deki Westphalia Barışı, İsveç topraklarını savaş tazminatı olarak verdi. İsveç Silezya, Pomeranya (Stettin Antlaşması'ndan beri elindeydi) ve 20.000.000 Riksdaler savaş tazminatı talep etti.Batı Pomeranya, Rügen, Usedom ve Wollin adalarının yanı sıra Stettin, Greifswald ve Stralsund kasabaları ile;Oder'in sağ tarafında, Damm ve Gollnow kasabaları da dahil olmak üzere, Brandenburg Hohenzollerns'in neslinin tükenmesi durumunda, Uzak Pomeranya'nın geri kalanına geçme hakkı olan bir Uzak Pomeranya şeridi;Alman mülkleri Kutsal Roma İmparatorluğu'nun tımarları olarak tutulacaktı. Bu durum, İsveç'e İmparatorluk Seçimlerinde bir oy hakkı verdi ve Aşağı Sakson Çemberini Brandenburg ile dönüşümlü olarak yönetilmesini sağladı. Ayrıca Fransa ve İsveç, Kutsal Roma İmparatoru ile yapılan anlaşmanın ortak garantörleri oldular ve 1650'de Nürnberg'in yürütme kongresinde kararlaştırıldığı gibi hükümlerini yerine getirmekle görevlendirildiler.Brömsebro ve Westphalia barışlarından sonra İsveç, Avrupa'nın kara alanı bakımından üçüncü en büyük kontrol alanıydı ve yalnızca Rusya ve İspanya onu geride bırakabildi. İsveç, 1658'de Roskilde Antlaşması'ndan sonra Charles X Gustav (1622-1660) yönetimi altında bu süre zarfında en geniş toprak genişliğine ulaştı.Yurtiçi Konsolidasyon döneminde İsveç zayıf bir liderlik pozisyonuna sahipti. Dikkatli devlet adamlığı, Baltık kıyısında kalıcı hakimiyet anlamına gelebilir, ancak hatalar için çok az yer bıraktı. Ne yazık ki, Gustavus Adolphus'un iki ardılı olan Christina ve X. Charles Gustav'ın savurganlıkları yeni imparatorluk için büyük zorluklara neden oldu. Christina'nın mali savurganlığı, devleti iflasın eşiğine getirdi ve mali zorluklar, tahttan çekilmesinden önce halkın huzursuz olmasına neden oldu. İsveç halkı, ülkelerinin dış, yapay büyüklüğünün, medeni ve siyasi özgürlüklerinin kaybıyla satın alınabileceğinden korkuyordu. İsveç halkı, soylulara çok fazla yetki verilmesi sorununu çözmek için yeni bir kral aradı.Charles X Gustav, halk ve soylular arasında güçlü bir arabulucuydu. Öncelikle bir asker, hırsını askeri zafere yöneltti; ama aynı zamanda alışılmadık derecede keskin görüşlü bir politikacıydı. Askeri güce büyük önem verirken, güçlü bir dış politika için iç birliğin gerekli olduğunu da anladı.En acil yerel sorun, yabancılaşmış krallık topraklarının azaltılması ya da iade edilmesiydi. Riksdag 1655'te kral, kraliyet mülkünün asil sahiplerinin ya alacakları topraklardan yıllık 200.000 Riksdaler ödemesini ya da yaklaşık 800.000 Riksdaler değerindeki mülkün dörtte birini teslim etmesi gerektiğini söyledi. Soylular vergiden kaçınmak istediler ve Gustavus Adolphus'un ölüm günü olan 6 Kasım 1632'nin geriye dönük vergilerin toplanabileceği sınır olmasını ve yabancılaşmış kraliyet mülkünün başka bir iadesi olmamasını şart koştu. Buna karşı, aşırı vergilendirilen alt mülkler protesto etti ve Diyet askıya alınmak zorunda kaldı. Kral, senatonun ısrar ettiği gibi müşterekleri bastırmak için değil, soyluları boyun eğmeye zorlamak için müdahale etti. Bir sonraki Riksdag toplantısından önce konuyu araştırmak için özel bir komite önerdi ve bu arada tüm sınıflara orantılı bir katkı yapılması gerektiğini söyledi. Her iki grup da bu düzenlemeyi kabul etti.Charles X Gustav, Christina'nın mali savurganlığından kurtulmak için elinden geleni yapmıştı. Ancak, askeri zafer için kendi arzusu, ülkesi için sorunlara neden oldu. Üç gün içinde İsveç mülklerini Polonya-Litvanya Topluluğu'na saldırma potansiyeli konusunda ikna etti . Bununla birlikte, 10 Temmuz 1654'te Stockholm'den Varşova'ya gittiğinde, ülkesi için avantajdan çok kişisel zafer kazandı. Polonya-İsveç savaşı genel Avrupa savaşının içine genişletti. Zorlukları aşmayı başardı ve zaferle çıktı ancak yorgunluktan öldü. Ölümünden hemen sonra, tek oğlu ve halefi İsveçli XI Charles'ın azınlığı döneminde İsveç'i yönetmek için bir naip atandı, kim dört yaşındaydı. Naiplik konseyi, İsveç'in şu anda Rusya Çarlığı, Polonya-Litvanya Topluluğu, Brandenburg Seçmenleri ve Danimarka-Norveç'i de içeren sayısız düşmanıyla savaşı sona erdirmek için hızla harekete geçti.Oliva Barışı 3 Mayıs 1668 tarihinde, Polonya'da uzun savaşa son verdi . Bu anlaşmanın Fransız arabuluculuğu da İsveç, Kutsal Roma imparatoru ve Brandenburg seçmeni arasındaki tartışmayı sona erdirdi . Bu anlaşma, hem İsveç'in Livonia'ya sahip olduğunu hem de Brandenburg'un Prusya üzerindeki egemenliğini seçmesini onayladı ; ve Polonya-Litvanya Topluluğu kralı, İsveç tacı üzerindeki tüm iddialardan vazgeçti. Anlaşma, Danimarka-Norveç'i İsveç ile doğrudan müzakereleri yeniden başlatmaya zorladı. 27 Mayıs 1660'taki Kopenhag Antlaşması uyarınca İsveç, eski Danimarkalı üç ülkeyi elinde tuttu. Danimarka-Norveç'in iki yıl önce Roskilde Antlaşması ile teslim ettiği Scanian eyaletleri ve eski Norveç Bohuslän eyaleti; ancak İsveç, Norveç'in Trøndelag eyaletini ve Roskilde'de teslim olan Danimarka'nın Bornholm adasından vazgeçmek zorunda kaldı.Böylece İsveç, savaştan yalnızca askeri bir güç olarak değil, aynı zamanda modern İsveç'in iki katından fazla toprağa sahip olan Avrupa'nın en büyük devletlerinden biri olarak çıktı. İsveç'in yüzölçümü 1.100.000 km² oldu . Modern İsveç Baltık tarafından sınırlanırken, 17. yüzyılda Baltık, geniş çapta dağılmış çeşitli egemenlikler arasında bir bağ kurdu . Danimarka grubu hariç Baltık'taki tüm adalar İsveç'e aitti. Tüm büyük Alman nehirlerinin haliçleri, Ladoga Gölü'nün üçte ikisini ve Peipus Gölü'nün yarısını da içeren İsveç toprakları içinde yer alır . Başkent Stockholm, ikinci büyük şehri Riga olan imparatorluğun tam merkezinde, denizin diğer tarafında yer alıyordu. Bu imparatorluk, modern İsveç nüfusunun yaklaşık dörtte birini, sadece 2.500.000 kişiyi veya kilometrekareye yaklaşık 2.3 kişiyi içeriyordu. Ancak İsveç'in genişlemesi, kısmen çevresindeki ülkelerdeki kargaşa ve zayıflık nedeniyle mümkün olmuştu ve daha istikrarlı hale geldiklerinde, kaybettiklerini yeniden kazanmak için fırsatlar aramaya başladılar.İsveç şimdi önemli ölçüde siyasi nüfuz kazanmıştı ve bu da ahlaki prestij kaybıyla azalmıştı. X. Karl Gustav 1655'de bireyin katılımı, İsveç'in komşuları müttefikimiz olabilir; bununla birlikte, dini özgürlüğün kaybıyla birleşen toprak kaybı, İsveç'le olan bağlarını azalttı. Beş yıl sonra X. Karl Gustav'ın ölümüyle İsveç, sadece yeni talep ettiği topraklara zarar vermekle kalmamış, aynı zamanda Protestanlığı savunmadığı için çevre devletler tarafından nefret edilmeye başlanmıştı. X. Karl Gustav'ın Polonya'yı bölerek Brandenburg'un beğenisini kazanma girişimi, yalnızca orijinal politikasını tersine çevirmekle kalmadı, aynı zamanda batıda neredeyse Danimarka-Norveç kadar tehlikeli yeni bir güney rakibi yarattı.1660 yılında, beş yıllık savaşın ardından İsveç barışı ve yeni geniş alanı örgütleme ve geliştirme fırsatını elde etmişti. Ne yazık ki, X. Karl Gustav'ı takip eden on beş yıllık naiplik, karşılaştığı durum boyunca manevra yapamadı. İdare, devlet adamları arasında birlik ve yetenek eksikliği nedeniyle içeride bölünmüş ve engellenmişti. İki büyük rakip, Magnus de la Gardie liderliğindeki askeri-aristokrat parti ve Johan Gyllenstierna liderliğindeki barış ve ekonomi partisiydi. Aristokrat grup galip geldi ve beraberinde onu komşuları arasında kötü ünlü yapan bir ahlak çöküşünü getirdi. Yönetim, genel bir iş ihmaline yol açan tembellik ve dikkatsizlikle dikkat çekti. Ek olarak, hükûmet yolsuzluğu İsveç'in yabancı güçler tarafından işe alınmasına neden oldu. Bu "sübvansiyon politikası", İsveç'in önemli bir tutar karşılığında Polonya tahtı için Fransız adayı desteklediği 1661 Fontainebleau Antlaşması'na dayanmaktadır. İsveç, İspanya Hollandası'nı kontrol etme planlarında Fransa Kralı XIV. Louis ile rakipleri arasında bölündü. Fransız karşıtı hizip galip geldi; ve Nisan 1668'de İsveç, Fransız kazanımlarını sona erdiren Üçlü İttifak'a katıldı -Aix-la-Chapelle Antlaşması-. Sonraki dört yıl boyunca İsveç, Üçlü İttifak'a sadık kaldı; ancak, 1672'de Louis XIV, Hollanda Cumhuriyeti'ni ayırmayı ve İsveç'i bir müttefik olarak yeniden kazanmayı başardı. By Stockholm Antlaşması 14 Nisan 1672 tarihinde, İsveç barış içinde yılda 400,000 Riksdaler karşılığında düşman Alman taleplerden Hollanda Cumhuriyeti'ni içeren ilgi alanını korumak ve savaş zamanında 600.000 Fransız ile bir anlaşmaya girdi.1674'te Louis XIV, İsveç'i Brandenburg Seçmenlerini işgal etmeye çağırdı. Mayıs 1675'te bir İsveç ordusu Mark'a ilerledi, ancak 18 Haziran'da Fehrbellin'de yenildi ve İsveç Demmin'e geri çekildi. Fehrbellin olayı sadece bir çatışmaydı ve gerçek kayıplar 600'den azdı, ancak İsveç'i savunmasız hale getirdi ve komşu ülkelerin İskandinav Savaşı'nda saldırmasına izin verdi.Bu noktada imparatorluk parçalanmaya başladı. 1675'te İsveç Pomeranyası ve Bremen Dükalığı, Brandenburglular, Avusturyalılar ve Danimarkalılar tarafından alındı. Aralık 1677'de Brandenburg seçmeni Stettin'i ele geçirdi. Stralsund 15 Ekim 1678'de düştü. İsveç'in kıtadaki son mülkü olan Greifswald, 5 Kasım'da kaybedildi. Polonya kralıyla ilgili zorluklar devam etti. Bir zamanlar Danimarka'nın doğusunda bulunan İskandinav eyaletleri (Halland, Blegind ve  Blekinge), Aralık 1676'da Lund yakınlarındaki ana ordular arasında büyük çaplı bir çatışma ile İsveçliler ve Danimarkalılar arasındaki yoğun çatışmaların merkezi haline geldi. Bundan sonra, İskandinavya ikiye bölündü. Savaşın geri kalanı için ana şehirlerin etrafında toplanmış Danimarka ve İsveç yerleşim bölgeleri. İskandinavya'da kalan bölgeler esas olarak, bir tarafta İsveç birlikleri ve silahlı yerlilerle birlikte Danimarka resmi ve yarı resmi birlikleri (serbest nişancılar vb.) ile şiddetli bir "küçük savaşın" gerçekleştiği kimsenin olmadığı bir topraktı.Genç İsveç kralının yurt içindeki askeri başarıları ve XIV. Louis'in diplomatik faaliyetleri sayesinde, Mart 1677'de Nijmegen'de bir barış kongresi oturumları başladı.Charles XI'in saltanatının geri kalanı, İsveç hükûmetinin yarı mutlak bir monarşiye dönüştürüldüğü bir devrim için dikkat çekicidir. Kral savaştan çıktı, eğer İsveç büyük bir güç olarak konumunu korumak istiyorsa, tüm ekonomik sistemini radikal bir şekilde reforme etmesi ve aristokrasinin gücünü sınırlaması gerektiğine ikna oldu. Charles XI, alt kademelerde onu destekleyecek müttefikleri olduğu için başarıya ulaşabileceğini düşündü.Riksdag Stockholm, Ekim 1680, İsveç tarihinin yeni bir dönem başladı. Köylü Malikanesi'nin önergesi üzerine, yabancılaşmış krallık topraklarının geri alınması sorunu Riksdag'ın önüne getirildi ve kararı tüm kontlukların, baronlukların, mülklerin, malikanelerin ve diğer mülklerin yıllık daha fazla rant üretmesiydi.Böylece İsveç mutlak bir monarşi haline geldi, ancak İsveç halkının tüm önemli konularda parlamentoda kendisine danışılma hakkını yasalaştırdı. Kraliyet tarafından tamamen gölgelenen Riksdag, İsveç Kralı XI. Charles ancak hükûmetin önemli bir parçası olarak varlığını sürdürmeye devam etti. Üstelik bu yetki devri gönüllü bir eylemdi. Kralın müttefiki olduğunu bilen halk, ona güvendi ve onunla işbirliği yaptı.Yabancılaşmış taç topraklarının geri kazanılması, Charles XI'i hayatının geri kalanında meşgul etti. Sonunda kalıcı bir devlet dairesine dönüştürülen bir komisyon kurdu. Tüm özel arazi mülklerinin tapularının sorgulanabileceği ilkesine göre hareket etti, çünkü şu ya da bu zamanda Kraliyete ait olmaları gerekirdi ve mülkiyetin ipsat yükü mülkün gerçek sahibine aittir. "İndirgeme"nin tamamından Kraliyet'e gerçekleşen gelir miktarını kestirmek olanaksızdır; ancak bu yollarla, özenli yönetim ve katı ekonomi ile birleştiğinde, Charles XI ulusal borcu dörtte üç oranında azalttı.Charles XI, ulusal kuvvetlerin toprağa bağlı olduğu bir askeri görev süresi sistemi olan "indelningsverk"in yeniden örgütlenmesini daha geniş bir temelde yeniden kurdu. Bu, kiracıların kira ödemek yerine bir süvari askeri ve atı donatmak ve bakımını yapmak zorunda oldukları "pas dolu görev süresi" ile bağlantılıydı; knekthållare ise tam donanımlı piyadeler sağlıyordu. Askerlere barış zamanlarında yaşadıkları topraklar verildi. Eskiden, sıradan zorunlu askerlik bu erteleme veya dağıtım sisteminin yanında mevcuttu, ancak yetersiz olduğu kadar oldukça popüler olmadığı da kanıtlandı ve 1682'de Charles XI, genişletilmiş bir dağıtım sistemi lehine sona erdi. İsveç Kraliyet Donanması tamamen yenilenmiş edildi; ve, bir donanma istasyonu olarak, Karlskrona'da yeni bir cephanelik inşaatına başlandı. On yedi yıllık mali zorluklardan sonra, ikili girişim tamamlandı. Charles XI'in ölümüyle birlikte İsveç, 11.000 kişiden oluşan ve 2.648 silahla donanmış kırk üç üç katlı bir filoya ve dünyanın en iyi cephaneliklerinden birine sahip olmakla övünebilirdi.Charles XI'in ölümünden sonra taht, reşit olmayan oğlu tarafından miras alındı. Charles XII. Kısa bir saltanattan sonra, yönetme yaşına geldiği ilan edildi. Üç yıl sonra, 1700'de İsveç'e en fazla toprak kaybeden Danimarka-Norveç, Polonya ve Rusya ortaklaşa savaş ilan etti. Danimarka-Norveç kısa süre sonra İsveç, İngiliz ve Hollanda ordularının ortak müdahalesinden sonra barışa zorlandı, ardından Kral ve İsveç ordusunun çoğu, Rus ve Polonya ordularının birkaç şehri kuşattığı Baltık eyaletlerine gönderildi. Rus ordusu Narva Muharebesi'nde sağlam bir yenilgiye uğradı, ardından Charles, Polonya kralı II . Augustus'u tahttan indirmek amacıyla orduyu Polonya'ya götürdü . Bu birkaç yıl sürdü, ancak 1706'da Altranstädt Antlaşması ile amacına ulaştı.Bu arada Rusya, Baltık Denizi kıyısındaki birçok şehri ele geçirmeyi başarmıştı. Charles, bunları geri almaya çalışmak yerine doğrudan Moskova'ya yürümeyi seçti, ancak aşırı hava koşulları, tedarik hatlarındaki zorluklar ve Rusların kavurucu toprak stratejisi nedeniyle Ukrayna'ya yönelmek zorunda kaldı. 1709'da İsveç ordusu Poltava Savaşı'nda yenildi ve ele geçirildi. Charles, Osmanlı İmparatorluğu'nda güneye Bender'e kaçmayı başardı. Poltava'daki yenilginin ardından, Polonya ve Danimarka, İsveç eyaletlerinin bazı kısımlarını isteyen diğer ülkelerle birlikte savaşa yeniden girdi. İlerleyen yıllarda çoğu düşecekti ve Rusya, İsveç'in doğu yarısını (bugünkü Finlandiya) işgal etti.Bu aksiliklere rağmen, Charles XII, Danimarka-Norveç'i tekrar savaştan çıkarmak için iki kez Norveç'i işgal etmeye çalıştı. 30 Kasım 1718'de, bugünkü Halden olan Fredrikshald'daki Fredriksten Kalesi kuşatması sırasında Kral yaralandı ve öldü.On sekiz yıllık savaşın bir sonucu olarak, İsveç küçük ve dağınık mülkler elde etti, ancak kuzey Almanya'daki üç ana nehrin - Oder, Elbe ve Weser - kontrolünü güvence altına aldı ve bu önemli ticari arterler için ücret toplama haklarını elde etti. Küçük tazminatların iki ana nedeni, Fransa'nın kıskançlığı ve Kraliçe Christina'nın sabırsızlığıydı. İsveç'in müdahalesinin bir sonucu olarak İsveç, Protestanlar için Avrupa'da din özgürlüğünün güvence altına alınmasına yardımcı oldu ve Kıta Protestanlığının önde gelen gücü haline geldi. 90 yıldır. İsveç'in emperyal bir güç rütbesine yükselmesi, olası bir acil durum için silahlı bir askeri monarşi olarak kalmasını gerektiriyordu. İsveç'in yoksulluğu ve seyrek nüfusu, ülkenin imparatorluk statüsü için uygun olmadığı anlamına geliyordu.İsveç'in bu kadar az sayıda askerle yapılan savaşlarda bu kadar başarılı olmasının başlıca nedeni, gelişmiş askeri taktikleriydi. İsveç, dönem boyunca askeri taktiklerini sürekli olarak reforme edebildi. Gustavus Adolphus'un reformlarından önce, hem babası Charles IX hem de amcası Erik XIV, orduyu reforme etmeye çalışmış, ancak bunu başaramamışlardı. Charles IX, diğer hükümdarların çoğu gibi, Hollanda sistemini uygulamaya çalışmıştı.Fin İsveç ordusunun önemli bir parçasıydı. Ordudaki piyadelerin yaklaşık 2/5'i ve süvarilerin 3/7'si Finlandiya'dandı.  .1617-1721 yılları arasında İsveç İmparatorluğu'na hizmet eden Finlandiya'dan yaklaşık 110.000 asker hayatını kaybetti. Finlandiya'daki çağdaş nüfus dikkate alındığında, bu 20. yüzyıldaki bir milyon zayiata nispeten eşdeğerdi.