Şiddet tekeli

Şiddet tekeli, siyaset felsefesinde, kendi yetki alanında yasal olarak güç kullanan tek varlık ve dolayısıyla o bölgenin en yüksek otoritesi olan bir yönetimin mülkiyetidir.Devletin belirleyici kavramı olarak şiddet üzerindeki tekel, sosyolojide ilk olarak Max Weber tarafından Meslek Olarak Siyaset (1919) adlı makalesinde tanımlanmış olsa da, fiziksel gücün meşru kullanımına ilişkin tekel, modern kamu hukukunun temel bir kavramıdır. Fransız hukukçu ve siyaset filozofu Jean Bodin'in 1576 tarihli Les Six livres de la République adlı eserine ve İngiliz filozof Thomas Hobbes'un 1651 tarihli kitabı Leviathan'a kadar gider. Weber, devletin "fiziksel gücün meşru kullanımı üzerinde tekel iddiasında bulunan tek insan Gemeinschaft (Topluluk)" olduğunu iddia ediyor. Bu nedenle, "devletler, nüfusun itaatini sağlamak için hapsetme, kamulaştırma, aşağılama ve ölüm tehditleri gibi zorlayıcı araçlara başvurabilir. Bu tekel, belirli bir coğrafi alanla sınırlıdır ve aslında bu belirli bir alanla sınırlandırılması, bir devleti tanımlayan şeylerden biridir.” Başka bir deyişle, Weber, devleti, kendi topraklarında yaşayanlara karşı fiziksel güç kullanma, tehdit etme veya yetkilendirme konusunda münhasır hakka sahip olmayı başaran herhangi bir kuruluş olarak tanımlar. Weber'e göre böyle bir tekel, bir meşrulaştırma süreci aracılığıyla gerçekleşmelidir.Max Weber, Meslek Olarak Siyaset'da devlet olmanın temel bir özelliğinin böyle bir tekel iddiası olduğunu yazdı. Ekonomi ve Toplum'de genişletilmiş bir tanım görünür:Devlet ile fiziksel güç kullanımı arasındaki bağlantının her zaman bu kadar yakın olmadığına dikkat çekerek, ifadeyi çağdaş bir gözlem olarak tasarladı. Weber, belirli koşullar altında özel savaşa izin verilen feodalizm örneklerini ve özellikle sapkınlık ve cinsel suçlar olmak üzere bazı suç türleri üzerinde tek yargı yetkisine sahip olan dini mahkemelerin örneklerini kullanır. Ona göre ne olursa olsun, tek bir otoritenin meşru olarak şiddete izin verdiği her yerde devlet vardır.Aynı nedenlerle, "tekel", yalnızca hükümetin fiziksel güç kullanabileceği anlamına gelmez, ancak devletin, tüm fiziksel zorlama veya zorlama kararı için tek meşruiyet kaynağı olduğunu başarılı bir şekilde iddia eden insan topluluğu olduğu anlamına gelir. Örneğin, yasalar, kişilerin kendilerini veya mallarını savunmak için güç kullanmalarına izin verebilir, ancak bu hak, devletin otoritesinden kaynaklanır. Bu, gücü devlete rıza ile devreden bireysel egemenliğin aydınlanma ilkeleriyle ve akıllı öz-sahiplikten kaynaklanan bireysel hakların devletten ve devletten önce var olduğunu savunan doğal hukuk kavramlarıyla doğrudan çelişir.Robert Hinrichs Bates, devletin şiddete dayalı bir güce sahip olmadığını savunur; daha ziyade, düzen ve diğer dengelerin devam etmesini sağlamak için tüm baskı gücü halktadır. Bunun anlamı, devletsiz toplumlarda, ancak devletin karmaşıklığını yükseltmek için bir miktar zorlama veya şiddet kullanılması durumunda aşılabilecek bir refah sınırı olduğudur. Başka bir deyişle, birliklere, polise veya bir tür yaptırım mekanizmasına yatırım yapmadan, ilk devletler daha gelişmiş devletlerin yasa ve düzeninden (veya refahından) yararlanamazlar.Bir devletin kapasitesi genellikle mali ve yasal kapasitesiyle ölçülür. Mali kapasite, devletin vergilendirmeyi geri alma yeteneği anlamına gelir ve yasal kapasite, uyuşmazlık çözümü ve sözleşme icrasında tek arabulucu olarak devletin üstünlüğü anlamına gelir. Bir tür zorlama olmaksızın, devlet meşruiyetini arzu ettiği etki alanında başka türlü dayatamaz. Erken ve gelişmekte olan devletlerde, bu rolü genellikle, korumanın köylüleri ekonomik üretime yatırım yapmaya teşvik edeceği ve sabit haydutun zorlayıcı gücünü bu servetin bir kısmına el koymak için kullanabileceği umuduyla köylüleri başıboş haydutlardan koruyan "sabit haydut" oynadı.Devletin varlığının asgari düzeyde hissedildiği bölgelerde, devlet dışı aktörler şiddet üzerindeki tekellerini meşruiyet sağlamak veya iktidarı sürdürmek için kullanabilirler. Örneğin, Sicilya mafyası, karaborsada alıcılara ve satıcılara koruma sağlayan bir koruma alanı olarak ortaya çıktı. Bu tür bir yaptırım olmaksızın, piyasa katılımcıları karşı taraflarına sözleşmeleri yerine getirme konusunda güvenecek kadar kendilerine güvenmezler ve piyasa çöker.Örgütlenmemiş ve yeraltı pazarlarında, erişilebilir yasal ihtilaf çözümünün yokluğunda sözleşmeleri uygulamak için şiddet kullanılır. Charles Tilly, savaşmanın ve devlet kurmanın aslında organize suçun nelere dönüşebileceğinin en iyi temsilleri olduğunu söyleyerek bu karşılaştırmaya devam ediyor. Devlet, piyasalar ve şiddet arasındaki ilişkinin doğrudan bir ilişkiye sahip olduğu, şiddeti bir zorlama biçimi olarak kullandığı kaydedildi. Anarşistler, kapitalizm, otorite ve devlet arasında doğrudan bir ilişki görürler; şiddet tekeli kavramı, büyük ölçüde, her türlü haksız hiyerarşiyi reddeden anarşist felsefeyle bağlantılıdır.Raymond Aron'a göre, uluslararası ilişkiler, devletler arasında güç kullanımında yaygın olarak kabul edilen meşruiyetin olmaması ile karakterize edilir.Martha Lizabeth Phelps, Weber'in güvenliğin meşruluğuna ilişkin fikirlerini bir adım öteye taşıyor ve şiddet kullanma hakkına sahip özel aktörlerin devlet tarafından kullanılmasının ancak ve ancak askeri yüklenicilerin devlet tarafından kontrol edildiği algılanması halinde meşru kalacağını iddia ediyor.Jon D. Wiseman, Şiddet, Barış ve Çatışma Ansiklopedisi'nde, devletlerin şiddet üzerindeki tekelinin, söz konusu devletteki insanlar tarafından, şahsiyetlerinin yanı sıra mülklerinin korunması karşılığında verildiğine dikkat çekiyor ve bu da, bu gücün verildiğini belirtiyor; örneğin vergilendirme yoluyla insanları zorlamak ve sömürmek.