barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Soyuz 10

Soyuz 10, Dünya'nın ilk uzay istasyonu Salyut 1'e yapılan ilk ziyaret uçuşuydu. Soyuz 10, 23 Nisan 1971'de havalandığında, Salyut 1, daha dört gün önce, 19 Nisan 1971'de yörüngeye oturtulmuştu. Vladimir Şatalov, Aleksey Yeliseyev ve Nikolay Rukavişnikov'dan oluşan mürettebat, Salyut 1'e yanaşmayı ve kenetlenmeyi başarsa da uzay istasyonuna geçemediler. Bunun nedeni kenetlenmenin yeterince sağlam yapılamamış olmasıydı. Ayrıca, Soyuz tarafındaki kapının kitlenmiş olduğu da anlaşıldı. Görev iptal edildiğinde uzayaracı, Salyut 1 istasyonundan ayrılmakta güçlük çekti. Bunu başaran uzayaracı, dönüş yolculuğuna geçti. Ancak dünyaya inerken kabine zehirli gazlar doldu ve Rukavişnikov bayıldı. Neyse ki, üç kozmonot da bu kazadan yara almadan kurtuldu.
Soyuz 12

Soyuz 12, Sovyetler Birliği tarafından Soyuz 11 faciasından sonra mürettebat için daha güvenli hale getirilen Soyuz uzayaracının yeni modelinin deneme uçuşuydu.Kapsülün mürettebat kapasitesi üçten ikiye düşürülmüştü. Bu şekilde kazanılan alan sayesinde mürettebatın fırlatma, kenetlenme ve atmosfere giriş gibi kritik uçuş safhalarında uzay elbiselerini giymeleri mümkün oldu.Kozmonotlar Vasili Lazarev and Oleg Makarov yeni uzayaracını sınadılar ve başarılı olduğunu teyit ettiler.
Soyuz 13

Soyuz 13 ilk defa Soyuz 12 ile denenen yeni tasarım Soyuz uzayaracının ikinci deneme uçuşu. Soyuz 13 aracı, Orion 2 Uzay Gözlemevi'ni de taşıyordu. Orion 1 Uzay Gözlemevi, Salyut 1 uzay istasyonunda kuruluydu. Mürettebattan Piyotr Klimuk, uzaya giden ilk Beyaz Rus kökenli kozmonottu.Orion 2 Gözlemevi Grigor Gurzadyan tarafından tasarlanmıştı ve mürettebattan Valentin Lebedev tarafından kullanılıyordu. 13. kadire kadar solgun binlerce yıldızın morötesi spektogramı çekildi. Tarihte ilk kez bir Gezegenimsi bulutsunun, Arabacı takımyıldızındaki IC 2149'un Dünya yörüngesinden spektogramı çekildi. Spektogram, bulutsuda aluminyum ve titanyum elementleri olduğunu gösteriyordu, daha önce o tür gök cisimlerinde bu elementlerin bulunduğu bilinmiyordu. Yine aynı gezegenimsi bulutsuda iki foton püskürmesi ve Arabacı takımyıldızında önemli bir yıldız kümesi bulundu. Dünya yüzeyinin de bölgesel spektogramları çekildi.Orion 2 Gözlemevi'nde kızılötesi spektogramları çekmekte kullanılan aynalı teleskop; 1.000 mm odak uzaklığına, 240 mm. açıklığa sahipti, kuartz bir prizma objektifi vardı. Teleskop nedeniyle Soyuz'un yörünge modülü özel olarak değiştirilmişti. Soyuz 13, 7K-T/AF olarak adlandırılan bu modelin tek uçuşudur.Soyuz 11 kazasından sonra Soyuz uzayaracı güvenliği artırılmış şekilde yeniden tasarlanmıştı. Soyuz 13, yeni modelin ikinci deneme uçuşuydu. Kozmonotlar, aracın tüm sistemlerinin gayet iyi çalıştığını tespit ettiler.
Soyuz 14

Soyuz 14, Salyut 3 uzay istasyonu ile kenetlendi ve kozmonotlar çalışmalarını bu istasyonda sürdürdüler. Görev aslında gizli bir askeri uzay uçuşuydu, Salyut 3 istasyonu gerçekte askeri Almaz uzay istasyonu projesine dahil insanlı bir casus uydusuydu. Bu durum uzun süre gizli tutuldu, ancak perestroyka'dan sonra kamuoyu tarafından öğrenildi.Mürettebat, Salyut 3'ün askeri görevler için uygunluğunu sınadılar. Ayrıca uzay istasyonunun güneş panelleri gibi sistemlerinin çalışıp çalışmadığını denetlediler. Kozmonotlar ağırlıksız ortamın daha önce Soyuz 9 uçuşunda ortaya çıkan olumsuz etkilerini gidermek için her gün günde 2 saat idman yaptı. Bu sayede dünyaya döndüklerinde Soyuz kapsülünden yardım almaksızın çıkabildiler.İki haftalık uçuş boyunca mürettebat uzaydan casusluk faaliyetleri ve biyomedikal deneyler gerçekleştirdiler. Tüm görev hedeflerinin başarıldığı açıklandı.
Soyuz 15

Uçuşun amacı, Salyut 3 uzay istasyonuna kenetlenmek ve askeri çalışmalar yürütmekti. Soyuz uzayaracı istasyona başarıyla yanaştı, ancak otomatik kenetlenme sisteminin bozulması nedeniyle kenetlenme gerçekleşmedi. Araçta elle kenetlenme manevrası için yeterince yakıt olmadığından, uçuşun sona erdirilmesinden başka çare kalmadı. Soyuz 15, fırlatıldıktan sadece 2 gün sonra dünyaya döndürüldü.Sovyet hükûmetinin resmi açıklamasına göre ise başından beri uzay istasyonu ile kenetlenme düşünülmemişti, sadece bir Soyuz aracının istasyon yakınında nasıl manevra yaptığı denenmişti.Salyut programını yürüten uzay mühendisi Viktor Çelomey, Soyuz araçlarında yedek bir kenetlenme sistemi olmamasını eleştirdi. Görevden sonra kurulan devlet komisyonu, arızanın İgla kenetlenme sisteminden kaynaklandığını buldu. Sistem düzeltilinceye kadar Salyut 3 istasyonu ömrünü tamamladı ve atmosfere gierek yandı.
Soyuz 16

Kozmonotlar Anatoli Filipçenko and Nikolay Rukavişnikov, ASTP için modernleştirilen uçuş kontrollerini sınadılar. Uçuş aynı zamanda Sovyet ve Amerikalı yer ekiplerine birlikte çalıma deneyimi kazandırdı. Amerikalı teknisyenlerin Soyuz uzayaracının güvenilirliği konusundaki şüpheleri de giderilmiş oldu. Uçuş tam bir başarıyla sonuçlanmıştı.Fırlatmadan kısa bir süre sonra Sovyetler NASA'ya haber verdi. Böylece ABD'nin uzay tarama sistemi uzayaracını takip etme imkânı buldu.Sovyetler, uçuş bilgilerini NASA'ya verirken "uçuş başlayana kadar basına açıklamama" şartı getirdiler. Bu, kurulduğu günden beri uçuş bilgerini basına açıklayan NASA için mümkün değildi. Bunun üzerine NASA'dan Sovyet uzay kontrol ekibine gönderilen faksta şöyle deniyordu: "Sovyetlerin fırlatmayı kendilerinin açıklamak istemesini takdir ediyoruz. Ancak bu projeye bizim de katılıyor olmamızdan dolayı, basından bilgi gizleyerek güç bir duruma düşeceğiz. Bu durumda siz basına açıklama yapana kadar veya biz yapabilir duruma gelene kadar herhangi bir bilgi almamayı tercih ediyoruz."
Soyuz 17

Soyuz 17 mürettebatı, Salyut 4 uzay istasyonda bir süreyle ay görev yaptı. İstasyona girerlerken, mühendislerin kendilerine bıraktıkları bir şakayla karşılaştılar: Kapıda "Ayaklarınızı paspasa silin" yazıyordu.Soyuz 17 kenetlendiğinde, Salyut 4, normalden daha yüksek, 350 km irtifada dairevi bir yörüngede dönüyordu. Bu yörüngenin seçilmesinin nedeni, astrofizik gözlemlerini daha sağlıklı gerçekleştirmek için Dünya'dan uzaklaşmak istenmesiydi. Mürettebat, uzay teleskobunun ana aynasının doğrultu sistemindeki bir arıza sonucu güneşe yönelerek yandığını fark etti. Aynayı onardılar ve teleskopun doğrultusunu bozulan otomatik sistem yerine bir kronometre ve bir steteskop kullanarak ayarlamayı başardılar. Steteskop, teleskop döndürülürken içinden gelen sesleri dinlemek, böylece kaç derece hareket ettiğini saptamak için gerekiyordu.İstasyonda gerçekleştirilen çalışmalar genellikle Güneş, Dünya ve diğer gezegenlerin gözlemlerinden ibaretti.
Soyuz 18

Kozmonotlar Piotr Klimuk ve Vitali Sevastyanov Salyut 4 uzay istasyonuna geçerek uzayda 63 gün kaldılar.Mürettebatın gerçekleştirdiği biyomedikal deneyler nedeniyle uçuşun asıl amacının insanın uzayda uzun süreli kalmasının sonuçlarının incelenmesi olduğu söylenebilir. Mürettebat ayrıca Güneş ve Dünya gözlemleri de yapmıştır.Apollo - Soyuz Test Projesi (ASTP) sırasında Soyuz 18 Salyut 4 istasyonunda bulunuyordu. Mürettebat, ASTP'ye katılan uzayadamlarıyla telsiz bağlantısı kurdu. ASTP projesi sırasında uzayda yedi kişi olmuş bulunuyordu. Böylece 1969'da aynı anda yedi kişinin uzayda olduğu Soyuz 6, Soyuz 7 ve Soyuz 8 uçuşlarının rekoru egale edildi.Soyuz 18 adı, daha önce uzaya gönderilen ancak bir arıza sonucu acil iniş yapması gereken bir başka uçuşa da verilmişti. Bu başarısız uçuş bugün Soyuz 18-1 veya Soyuz 18a olarak bilinir.
Soyuz 2

Soyuz 2 uzaya insanlı Soyuz 3 aracıyla kenetlenme denemesi yapmak üzere gönderilen insansız Sovyet aracı. İki araç birbirine yaklaşmayı başardı, ancak kenetlenme gerçekleşemedi. Kenetlenmenin gerçekleşmemesi, Soyuz 3 kozmonotu Georgi Beregovoy'un kötü idaresine bağlandı.Fotoğrafçı Joan Fontcuberta, 1997'de açtığı Sputnik adlı sergide, Soyuz 2'nin İvan Istoçnikov adlı bir uzayadamı tarafından idare edildiğine, uzayadamının görev sıradında öldüğüne ve Sovyetler Birliği'nin bu olayı örtbas etmek için Soyuz 2'nin insansız olduğu haberini yaydığına ilişkin iddialar içeren fotoğraflarını sergiledi. Bu tamamen hayali bir hikâye olmakla birlikte, bazı kişiler ve TV kanalları ciddiye aldılar ve gerçekmiş gibi duyurdular. İddialar fotoğrafçının web sitesinde yalanlanmaktadır. İvan İstoçnikov, fotoğrafçının adının Rusça tercümesidir.
Soyuz 20

Soyuz 20, SSCB tarafından fırlatılan insansız uzay aracı. İnsanlı uçuş kabiliyeti olan Soyuz uzayaracının uzun süreli uçuş testini gerçekleştirdi, Salyut 4 uzay istasyonu ile kenetlendi. Muhtelif uçuş koşullarında Soyuz sistemlerinin kapsamlı olarak sınanmasını sağladı. Biyolojik bir deney yükü taşıyordu. Canlı organizmalar üç ay boyunca uzay koşullarına maruz bırakıldı. 16 Şubat 1976'da başarılı şekilde Dünayaya döndü.
Soyuz 21

Kozmonotlar Boris Volinov ve Vitali Jolobov, yörüngede Salyut 5 uzay istasyonuna geçtiler. Soyuz 21 uçuşu aslında gizli Almaz askeri görevlerinden biriydi. Uçuşun tarihi Sibirya'daki Siber tatbikatına denk getirilmişti. Böylece kozmonotlar bir uzay istasyonundan askerî harekâtların nasıl izleneceği konusunda tecrübe kazandı.Bunun yanında bazı bilimsel ve teknik deneyler de gerçekleştirildi: Uzayda kristal oluşturma, yakıt transferi (daha sonra bu teknoloji geliştirilerek Progress araçlarıyla uzay istasyonlarına yakıt ikmali sağlandı), güneş gözlemleri ve ağırlıksız ortamda akvaryum balıklarının davranışları gibi. Kozmonotlar okul çocuklarıyla televizyon bağlantısı aracılığıyla sohbet ettiler.Soyuz 21 mürettebatı, uzay istasyonunu planlanan tarihten önce ve aceleyle terk ettiler. Bunun nedeni olarak istasyonda çıkan bir yangın, ortam kontrol sistemindeki bir arıza ve askeri gözlemlerde çekilen filmleri banyo ederken kullandıkları kimyasalların istasyonun havasını zehirlemesi gösterildi. Ayrıca mürettebat ruhsal ve bedensel olarak iyi durumda değildi. Özellikle Jolobov uzay hastalığına ve sıla özlemine kapılmıştı.
Soyuz 3

Soyuz 3 (Rusça: Союз 3), Sovyet Soyuz programı kapsamında uzay uçuşu. 26 Ekim 1968'de Baykonur Uzay Üssü'nden fırlatıldı. Bir buçuk yıl önce 24 Nisan 1967'de uzayadamı Vladimir Komarov'un ölümüyle sonuçlanan Soyuz 1 uçuşundan sonraki ilk insanlı Sovyet uzay uçuşuydu.Uzayadamı Georgi Beregovoy komutasındaki Soyuz 3, uzayda manevra yaparak insansız Soyuz 2 aracıyla kenetlenmeke görevlendirilmişti. İki uzayaracı birbirine 200 m yaklaşıncaya kadar araçları yer kontrol idare etti. Bu noktada Beregovoy komutayı ele aldı ve araçları birbirine yaklaştırmaya devam etti. İki araç arasındaki mesafe bir metreye kadar indiyse de, Beregovoy'un yaptığı üç deneme de başarısız oldu ve Soyuz 3'ün manevra yakıtı tükendi. Bu başarısızlıktan Beregovoy sorumlu tutuldu.
Soyuz 38

Soyuz 38, Sovyetler Birliği ve Küba Cumhuriyeti tarafından Eylül 1980'de gerçekleştirilen ortak uzay görev seferi.Soyuz uzay aracı Salyut 6 uzay istasyonuna iki kozmonot taşımıştır.18 Eylül 1980 günü Kazakistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ndeki Baykonur Kozmodromundan Soyuz 38 ile fırlatılan kozmonotlar uzaya çıkınca yörüngedeki Salyut 6 uzay istasyonuyla kenetlenir.Burada istasyondaki kozmonotlar Leonid Popov ve Valeri Riumin ile birlikte bir hafta boyunca çeşitli bilimsel deneyler gerçekleştirirler. Uzayda gerçekleştirilen deneyler Küba Ulusal Bilimler Akademisi tarafından önceden planlanan deneylerdir. Deneyler arasında Küba şekeri kullanılarak yerçekimsiz ortamda mono kristal organik madde üretimi, uzay hastalığına karşı biyolojik ve tıbbi deneyler sayılabilir. Ayrıca Küba Adasının uzaydan izlenerek, olası doğal kaynakların keşfedilerek çıkartılması çalışmalarına yardım faaliyetleri yapılmıştır.Kozmonotlar deneylerdeki bulguları ve verileriyle beraber 25 Eylül günü dönüş yolculuğuna başlar ve 26 Eylül 1980 günü dünyaya geri döner. İki kozmonot da hem Küba'da hem Sovyetler Birliği'nde çok sayıda ödüle layık görülürler.
Soyuz 4

Soyuz 4, Sovyetler Birliği'nin 14 Ocak 1969'da Vladimir Şatalov komutasında fırlattığı uzayaracı. Görevin amacı Soyuz 5 ile kenetlenmek ve o araçtan iki uzayadamını alarak dünyaya dönmekti. Önceki üç Soyuz görevi bunu denemiş ancak başarısız olmuştu.Kenetlenme 16 Ocak'ta gerçekleşti. Soyuz 5'teki kozmonotlar Yevgeni Krunov and Aleksey Yeliseyev 37 dakika süren bir uzay yürüyüşü yaparak Soyuz 4'e geçtiler ve bu araçla dünyaya döndüler. Bu, iki uzay aracı arasında ilk mürettebat geçişiydi. Yeliseyev kamerasını çalıştırmayı unuttuğu için bu tarihi olay görüntüye alınamadı.Bu görev, Sovyetler Birliği'nin Ay'a insan indirme projesinin başarılı bir provasıydı. O projede de uzayadamlarının uzayda yürüyerek iki araç arasında geçmesi planlanıyordu.Görevin telsiz çağrı kodu, Amur ve Soyuz 5'in çağrı kodu Baykal, o sırada devam etmekte olan ve Trans Sibirya Demiryolunun bir parçasını oluşturan Amur-Baykal hattına ithafen verilmişti. Bu olayın demiryolu işçilerine şevk vereceği düşünülmüştü.
Soyuz 5

Soyuz 5, Sovyetler Birliği tarafından 15 Ocak 1969'da fırlatılan uzay aracı. Uzayda Soyuz 4 ile kenetlendi, mürettebattan iki kişi uzay yürüyüşü ile o araca geçerek dünyaya döndü.Kenetlenme 16 Ocak'ta gerçekleşti. Soyuz 5'teki kozmonotlar Yevgeni Krunov ve Aleksey Yeliseyev 37 dakika süren bir uzay yürüyüşü yaparak Soyuz 4'e geçtiler ve bu araçla dünyaya döndüler. Bu, iki uzay aracı arasında ilk mürettebat geçişiydi. Ne yazık ki Yeliseyev kamerasını çalıştırmayı unuttuğu için bu tarihi olay görüntüye alınamadı.Bu görev, Sovyetler Birliği'nin Ay'a insan indirme projesinin başarılı bir provasıydı. O projede de uzayadamlarının uzayda yürüyerek iki araç arasında geçmesi planlanıyordu.Dünyaya dönüşte Soyuz 5 kapsülü hizmet modülünden ayrılmayı başaramadı. Atmosfere bu şekilde giren araç, aerodinamik olarak en kararlı konumu seçti ve baş üstü düşmeye başladı. Daha önce Vostok, Voskhod ve Mercury uçuşlarında da oluşan bu arıza, Soyuz için çok daha ciddi bir tehditti çünkü aracın ağırlığı ve hizmet modülü çok daha büyüktü. Bu durumda aracın ısı kalkanı arkada kalıyor, yüksek ısıya maruz kalan kısım ise kapının bulunduğu ön taraf oluyordu. Volinov, iniş sırasında gerçekleşen yüksek ivmede basınç emici koltuğuna gömüleceği yerde, emniyet kemerinden aşağı doğru çekiliyordu. Bir süre sonra kapıyı çevreleyen kauçuk kısım yanmaya ve içeri duman dolmaya başladı. Servis modülünü tutan bağlar da yüksek ısıyla yandı ve kurtulan iniş kapsülü derhal ısı kalkanını öne alacak şekilde doğrultusunu düzeltti.İnişte Volinov'u başka aksilikler de bekliyordu: Yere bir metre kala çalışarak inişi yumuşatması gereken roketler çalışmadı ve sert iniş nedeniyle kozmonotun dişi kırıldı. İniş yeri Ural Dağlarında Orenburg bölgesindeydi ve dışarıda sıcaklık -38 °C idi. Araçta kalırsa kendisine saatler sonra ulaşılacağını anlayan Volinov, kapsülü terk etti ve ısınmak için bir çiftlik evi buluncaya kadar kilometrelerce yürüdü.Görevin telsiz çağrı kodu, Baykal ve Soyuz 4'in çağrı kodu Amur, o sırada devam etmekte olan ve Trans Sibirya demiryolunun bir parçasını oluşturan Amur-Baykal hattına ithafen verilmişti. Bu olayın demiryolu işçilerine cesaret vereceği düşünülmüştü.
Soyuz 6

Soyuz 6, Sovyetler Birliği tarafından gerçekleştirilen uzay uçuşu. Soyuz 7 ve Soyuz 8 ile birlikte üç araç ve yedi kozmonotun görev aldığı bir uçuşun parçasıydı. Bu uçuşta, tarihte ilk defe üç uzayaracı birlikte görev yapmıştır.Georgi Şonin ve Valeri Kubasov'dan oluşan mürettebat Soyuz 7 ve Soyuz 8'in kenetlenmesini yüksek kaliteli bir filme çekmekle görevlendirilmişti. Ancak üç aracın da kenetlenme sistemleri arızalanınca bu gerçekleştirilemedi.Sorunun nereden kaynaklandığı asla kesin olarak ortaya çıkarılamadı. Ancak genellikle bir helyum basınç dayanıklılık testinden kaynaklandığı söylenmektedir. Bu görev için kullanılan Soyuz aracında (7K-OK) kenetlenme devreleri hizmet modülünün motor bölümü yanındaki bir bölmede duruyordu. Bölmenin içi elektronik devrelerin sorunsuz çalışması için helyum gazıyla doldurulmuştu. Dünyaya dönüş sırasında uzayaracının ağırlığının azalması için bu bölme kenetlenmeden sonra atılıyordu. Üç uzay aracının da elektronik devrelerini neyin bozduğu hâlâ bilinmemektedir.Mürettebat uzayda kaynak yapımı konusunda önemli deneyler gerçekleştirdi. Denenen üç yöntem elektron ışını, düşük basınç plazma arkı ve yanıcı elektrottu. Cihaz, Kiev, Ukrayna merkezli E. O. Paton Elektrik Kaynağı Kurumu tarafından geliştirilmişti. Kaynak kalitesinin Dünyadaki örneklerden daha aşağı kalmadığı söylenir.Araç Dünya yörüngesinde 80 tur attıktan sonra 16 Ekim 1969'da Kazakistan'da Karaganda'nın 180 km kuzeybatısına indi.Görevin çağrı kodu antik Yunan kahramanı Antaeus'a ithafen Antey idi. Bu aynı zamanda, uçuşun gerçekleştiği sırada dünyanın en büyük uçağı olan Ukrayna yapımı Antonov 22'nin de adıydı.
Soyuz 7

Soyuz 7, Sovyetler Birliği tarafından 12 Ekim 1969'da gerçekleştirilen uzay uçuşu. Soyuz 6 ve Soyuz 8 ile birlikte üç araç ve yedi kozmonotun görev aldığı bir uçuşun parçasıydı. Bu uçuşta, tarihte ilk defa üç uzayaracı birlikte görev yapmıştır.Mürettebat; komutan Anatoli Filipçenko, uçuş mühendisi Vladislav Volkov ve araştırma kozmonotu Viktor Gorbatko'dan oluşuyordu. Görevleri, Soyuz 8 ile kenetlenmek ve mürettabattan iki kişinin uzay yürüyüşü ile o araca geçmesini sağlamaktı. Bu daha önce Soyuz 4 ve Soyuz 5 tarafından başarılmış bir işlemdi. Soyuz 6, bu olayı yakın mesafeden filme alacaktı.Ancak arızalar nedeniyle kenetlenme ve geçiş başarılamadı. Sovyet hükûmeti daha sonra kenetlenmenin planlanmadığını açıkladı. Ancak uzayaraçlarının taşıdığı kenetlenme cihazları ve Soyuz 8 mürettebatının daha önce kenetlenme konusunda tecrübeli uzayadamları olması, bu iddiayı yalanlamaktadır. Bu uçuş, Sovyetlerin insanlı Ay inişi projesinin son provalarından biridir. Sovyet Ay projesinin yaşadığı başarısızlıklardan biri olarak tarihe geçmiştir.Uzayaracının çağrı kodu Buran, "tipi" anlamına geliyordu. Aynı isim, yıllar sonra Buran uzay mekiği için de kullanılacaktı.
Soyuz 8

Soyuz 8, Sovyetler Birliği tarafından gerçekleştirilen uzay uçuşu. Soyuz 6 ve Soyuz 7 ile birlikte üç araç ve yedi kozmonotun görev aldığı bir uçuşun parçasıydı. Bu uçuşta, tarihte ilk defe üç uzayaracı birlikte görev yapmıştır.Mürettebat komutan Vladimir Şatalov ve Soyuz 7 ile kenetlenme manevrasını gerçekleştirmekle görevli uçuş mühendisi Aleksey Yeliseyev'den oluşuyordu. Planlanan kenetlenme sonucunda Soyuz 7 ve Soyuz 8 mürettebatı uzayda yürüyerek araç değiştirecekti. Daha önce Soyuz 4 ve Soyuz 5 araçları bu tür bir kenetlenme ve personel geçişini başarmıştı. Soyuz 6, yakın mesafeden bu geçişi filme çekmekle görevliydi.Arızalar nedeniyle planlanan kenetlenme ve geçiş başarılamadı. Sovyet hükûmeti daha sonra bir kenetlenme öngörülmediğini açıkladı. Ancak uzayaraçlarının taşıdığı kenetlenme cihazları ve hem Şatalov hem de Yeliseyev'in uzayda kenetlenme konusunda tecrübeli uzayadamları olması, bu iddiayı yalanlamaktadır. Bu uçuş, Sovyetlerin insanlı Ay inişi projesinin son provalarından biridir. Sovyet Ay projesinin yaşadığı başarısızlıklardan biri olarak tarihe geçmiştir.
Soyuz 9

Soyuz 9, Sovyetler Birliği tarafından gerçekleştirilen insanlı uzay uçuşu. 1 Haziran 1970'te Baykonur Uzay Üssü'nden fırlatıldı. Tarihte tek uzay aracı içinde gerçekleştirilen en uzun uzay uçuşudur, 17 gün 17 saat sürmüştür.Komutan Andrian Nikolayev ve uçuş mühendisi Vitali Sevastyanov, kendi üzerlerinde muhtelif fizyolojik ve biyomedikal deneyler gerçekleştirdikleri gibi, uzun uzay uçuşunun sosyal yönünü de incelediler. Kozmonotlar çift yönlü televizyon bağlantılarıyla aileleriyle görüştüler, Dünya Kupasını seyrettiler, yer kontrole karşı satranç oynadılar ve bir Sovyet seçiminde oy kullandılar. Uçuş uzayda kalma rekorunu kırdı ve uzayadamlarının Apollo Projesi'ndeki gibi uzunca uçuşlarda uzayda kalmayı başardığı dönemden uzayda yaşanan döneme geçildiğine işaret etti. Soyuz 9'dan sonra uzayadamları uzay istasyonları sayesinde uzayda daha da uzun sürelerle kalabilecekti.Dünyaya döndüklerinde mürettebatın hayli zayıfladığı görüldü. Uzaydayken bilimsel deneylere ağırlık verdikleri için günlük idmanlarını ihmal etmişlerdi. Eski formlarına kavuşmak için on gün geçmesi gerekti. Vücutlarının uzun süreli ağırlıksızlığa verdiği bu tepki, düzenli idmanın uzay uçuşları için ne kadar önemli olduğunu gösterdi.
Soyuz T-10-1

Soyuz T-10-1 görevi (Batılı kaynaklarca Soyuz T-10a olarak da adlandırılır), Soyuz T-9 mürettebatının bulunduğu Salyut 7 uzay istasyonuna yapılan uzay uçuşu. Uzay aracı, geri sayımı bile bitiremeden fırlatma rampasında çıkan yangın sonucu yok olmuştur. Uzay aracının mürettebat kurtarma sistemi, araç rampada patlamadan 2 saniye önce ateşlenerek mürettebatın hayatını kurtarmıştır. Şu ana dek fırlatma rampasında kaçış sisteminin devreye girerek mürettebatı kurtardığı tek olaydır.Aracın kalkışından hemen önce, yakıt Soyuz fırlatma aracının tabanına döküldü ve T-90 saniyede (fırlatmadan 90 saniye öncesi) alev aldı. Fırlatma kontrol takımı, mürettebat kaçış sistemini çalıştırmasına rğmen, bağlantı kablolarının yanması sebebiyle Soyuz mürettebatı kaçış sistemleri üzerindeki kontrollerini kaybettiler ve sistemi çalıştıramadılar. Yirmi saniye sonra, fırlatma kontrolü kaçış sistemini radyo bağlantısıyla çalıştırmayı başardılar, bu sırada Soyuz'un roket sistemleri alevler içindeydi. Patlayıcı menteşeler patlatılarak dünyaya dönüş modülü, servis modülü ve fırlatma üst modülünden ayrıldı. Ardından kaçış sisteminin motoru ateşlenerek yörünge modülü ve dünyaya dönüş modülü, beş saniye süren 14-17g gücünde bir ivmeyle uzay aracından ayrıldı. Mürettebatın bulunduğu bölümlerin roketten ayrılmasından iki saniye sonran roket patlayarak Sputnik 1 ve Vostok 1 için de kullanılmış olan fırlatma rampasına çok büyük hasar verdi.
Soyuz T-15

Soyuz T-15 (veya Mir keşif seferi EO-01) Soyuz programı dahilinde yapılan ve mihenk noktası kabul edilen uzay uçuşu. 13 Mart 1986'da fırlatıldı. Mir uzay istasyonuna yapılan ilk ziyareti gerçekleştirdi. Kozmonotlar daha sonra Mir'den ayrılarak uzun süredir ziyaret edilmeyen Salyut 7 uzay istasyonuna geçtiler. Bu istasyonu buzlarla kaplı ve sistemleri kapalı halde buldular. İki uzay yürüyüşü gerçekleştirerek istasyonu tamir ettiler ve yörüngesini düzelttiler. Daha sonra Soyuz aracıyla Salyut 7'den ayrılıp Mir'e geri döndüler ve çalışmalarına bu istasyonda 20 gün daha devam ettiler. Böylece tarihte ilk kez bir uzaygemisi, iki uzay istasyonu arasında gidip gelmiş oluyordu. Bu görev ve uçuşların karmaşıklığı, tümünün başarıyla yerine getirilmesi, Sovyet uzay teknolojisinin yeni bir olgunluğa eriştiğinin göstergesiydi. Soyuz uzayaracı da güvenilirliğini ve yeteneklerini kanıtlamış oluyordu. Soyuz T-15 mürettebatı, bu uçuşta uzayda bir yıldan fazla kalan ilk kişiler oldular.Bu görev, Soyuz T modeli uzayaracının son uçuşu oldu. Sonraki uçuşlarda yeni Soyuz TM modelleri kullanıldı.
Soyuz TM-6

Soyuz TM-6 , Sovyet Uzay İstasyonu Mir ziyaret eden 6. uzay mekiği. Ağustos 1988 yılında fırlatıldı. Üç kişilik mürettebat ile fırlatılmıştı. Mürettebat ;  Araştırmacı Doktor Valeri Polyakov,  ilk Afgan kozmonot  Abdul Ahad Mohmand ve Vladimir Lyakhov.
Soyuz TMA-13

Soyuz TMA-13 (Rusça: Союз ТМА-13), Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS)'na gidiş-dönüş yolculuğu için gerçekleştirilen Soyuz uzay görevi. Uzay aracı, 12 Ekim 2008 saat 07:01 (GMT)'de Soyuz FG roketi (fırlatma aracı) ile fırlatıldı ve 8 Nisan 2009 saat 02:55 (GMT)'te Uluslararası Uzay İstasyonu'ndan ayrıldı ve saat 06:24 (GMT)'te yörüngeden çıkıp saat 07:16 (GMT)'de indi. TMA-13 Soyuz'un 100. insanlı uzay uçuş programı oldu.
Soyuz TMA-5

Soyuz TMA-5, (Rusça: Союз ТМА-5), Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS)'na gidiş-dönüş yolculuğu için gerçekleştirilen bir Soyuz uzay göreviydi. Uzay aracı, 14 Ekim 2004 saat 03:06 (GMT)'da Soyuz FG roketi ile fırlatıldı ve 24 Nisan 2005 saat 22:08 (GMT)'de indi.
Soyuz programı

Soyuz programı (Rusça: Союз, birlik) 1960'lı yılların başında Sovyetlerin Ay projesi kapsamında başlatılan insanlı uzay uçuşu projesi. Bu proje kapsamında Soyuz uzay aracı ve Soyuz roketi geliştirildi.ABD'nin Ay'a daha önce ayak basması üzerine Sovyetlerin Ay projesi iptal edildi. Ancak bu görev için özel olarak geliştirilen Soyuz, kendisine başka uygulama alanları buldu. Özellikle uzay istasyonlarına mürettebat ve malzeme taşımakta kullanıldı.Soyuz tasarımı, bir kısmı asla gerçekleşmeyen pek çok projeye temel oluşturdu. Başlangıçta Soyuz Sovyetler'in insanlı ay programı kapsamında Ay'a insan götürmek için tasarlanmıştı. Bunu ABD'nin Saturn V veya Sovyetler'in N1 roketleri gibi dev bir roket kullanmadan, dünya yörüngesine gönderilen modüllerin kenetlenerek bir uzayaracı oluşturması yoluyla yapacaktı. Bu ilk tasarımlar baş tasarımcı Sergey Korolyov ve onun tasarım bürosu tarafından yapıldı. Korolyov, Soyuz'un uçtuğunu göremeden öldü. Çeşitli askeri modeller tasarım sürecinde ön plana çıktı ancak asla gerçekleşmedi. Zond uzay aracı, Dünya ve Ay çevresinde sekiz şekli çizecek şekilde bir yörünge için geliştirilen bir diğer insanlı Soyuz türeviydi ancak asla bu görev için yeterli güvenilirlik seviyesine ulaşamadı, siyasi ihtiyaçlar da bunu zorlamadı. Son olarak Salyut ve Mir istasyonlarının ikmâli için geliştirilen Progress serisi insansız yük gemileri, otomatik seyir ve kenetlenme mekanizmaları içeriyordu, dünyaya dönüş için gerekli donanımları yoktu.2006 yılında Soyuz türevleri hala Rusya'ya uzaya güvenle insan taşıma kabiliyeti sağlamaktadır. Uluslararası Uzay İstasyonu'na personel ve yük taşıyan başlıca araç, Soyuz'dur.
Soyuz roketi

Soyuz roketi, Uzay Yarışı yıllarında Sovyetler Birliği tarafından geliştirilen ve 1991'den itibaren Rusya tarafından kullanılmaya devam edilen fırlatma aracı.Sergey Korolyov'un tasarım bürosu OKB-1 tarafından eski Vostok roketleri temel alınarak geliştirildi ve 1966'da kullanıma sunuldu. Soyuz programının bir parçası olarak Soyuz uzayaraçlarını fırlatmakta kullanıldığı gibi, Progress ikmâl araçlarının Uluslararası Uzay İstasyonu'na ulaşmasını da sağlamaktadır. Uzay Mekiği'nin art arda geçirdiği kazalar sonucunda güvenilmez olduğunun anlaşılması ve uzun süre hizmet dışı kalması nedeniyle, Uluslararası Uzay İstasyonu'nun başlıca taşıma aracı haline gelmiştir.Soyuz roketleri uzaya Kazakistan'daki Baykonur Uzay Üssü ve Kuzeybatı Rusya'daki Plesetsk Uzay Üssü'nden fırlatılmaktadır. 2003'teki anlaşmayla birlikte Fransız Guyanası da kullanılmaya başlamıştır.Soyuz-U roketlerinin yakıtı kerosendir. Soyuz U2 roketleri ise bunun bir türevi olan Sintin yakıtı kullanır.ULUSLARARASI İLİŞKİLERDE YENİ PERSPEKTİF: ASTROPOLİTİĞE GİRİŞ, Tolga ERDEM, Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Haziran 2018, Cilt 20, Sayı 1, (431-446).
Soyuz-2

Soyuz-2 (14A14), Rus Soyuz roketinin 21. yüzyıl versiyonudur. Temel formunda, yükleri düşük Dünya yörüngesine yerleştirmek için üç aşamalı bir taşıyıcı rokettir. Soyuz'un önceki sürümleriyle karşılaştırıldığında, ilk aşama güçlendiriciler ve iki çekirdek aşama, geliştirilmiş enjeksiyon sistemlerine sahip yükseltilmiş motorlara sahiptir. Dijital uçuş kontrolü ve telemetri sistemlerine sahip Soyuz, daha önceki Soyuz roketlerinin aksine sabit bir fırlatma platformundan fırlatılabiliyor.Soyuz-2 roket ailesi, 2.1a, 2.1b ve 2.1v'den oluşmaktadır. İlk iki versiyon (2.1a ve 2.1b), Soyuz-U fırlatma rampası üzerinde yapılan değişikliklerdir. Sonuncusu (2.1v) ise, yan güçlendiricileri bulunmayan, diğerlerine göre daha "hafif" bir versiyondur.İlk mürettebatlı görev (9 Nisan 2020'de Soyuz MS-16'yı Uluslararası Uzay İstasyonu'na taşıyarak gerçekleştirildi.)
Soyuz-FG

Soyuz-FG (Rusça: Союз-ФГ, Форсуночные Головки), bir Rus fırlatma roketidir. Soyuz-U roketinin geliştirilmiş şekli olan roket Samara kentinde yapılmıştır. İlk uçuşunu 20 Mayıs 2001'de Progress M1-6 kargo uzayaracını Uluslararası Uzay İstasyonu'na taşıyarak yapmıştır. 30 Ekim 2002'den bu yana Rusya Federal Uzay Ajansı'nın Soyuz uzayaracını fırlatmak için kullandığı tek roket olmuştur. Mart 2009 itibarı ile roket 19 defa kullanılmıştır.
Soyuzmultfilm

Soyuzmultfilm (), Rusya merkezli bir animasyon stüdyosudur. Şirket, 1936 yılında kurulmuş olup 1.500'den fazla çizgi film üretmiştir. Soyuzmultfilm, animasyon serileri, uzun metrajlı filmler ve kısa filmler yapımı konusunda uzmandır. Stüdyo, stop-motion, elle çizilmiş, 2D ve 3D teknikler de dahil olmak üzere çok çeşitli türlerde ve sanat tekniklerinde animasyon filmler üretmektedir. Şirketin merkezi Moskova'da yer almaktadır.1950'lerin başından 1980'lerin sonuna kadar üretilen Soyuzmultfim'in "Altın Koleksiyonu", animasyon türünün klasikleri ve dünyaca ünlü yönetmenlerin, yapım tasarımcılarının ve animatörlerin en iyi eserlerinden biri olarak kabul edilir. Stüdyonun en tanınmış film ve serileri arasında Sisin İçindeki Kirpi (1975), Çeburaşka serisi (1969–1983), Seni Getireceğim! serisi (1969'dan beri), Karlsson-on-the-Roof (1968) bulunmaktadır. Filmlerin çoğu dünya animasyonunun klasikleri arasında yer almakta olup çok sayıda Rus ve uluslararası ödül aldılar ve Rus ve küresel kültürün ayrılmaz bir parçası haline geldiler.
Sozopolis (Pisidya)

Pisidya'daki Sozopolis (), Seleukos döneminde Apollonia (Ἀπολλωνία) ve Apollonias (Ἀπολλωνίας) olarak adlandırılan, eski Roma eyaleti Pisidya'da bir kasabaydı ve günümüzde Bulgaristan'da yer alan Haemimonto'daki Trakya Sozopolis'i ile karıştırılmamalıdır. .Pisidya'daki Sozopolis, bazı eski kayıtlara göre Frigya'da yer aldığına göre, o ilin sınır bölgesinde yer almış olmalıdır. Yeri, Türkiye'nin Isparta ilindeki günümüz Uluborlu'suna karşılık gelebilir. Daha eski kaynaklarda "Ağlasun'un güneyindeki Souzon" olarak geçmektedir. Modern bilim insanları, yerini Isparta İli, Uluborlu yakınlarına yerleştirmektedirler.Bizanslı Stephanus, Pisidya'daki (Sozopolis) Apollonia'nın başlangıçta Mordiaeon veya Mordiaïon (Μορδιάιον) olarak adlandırıldığını ve ayvalarıyla tanındığını söyler. Apollonia sikkelerinde İskender'in kurucusu olduğu ve akan bir derenin de adının aynı olduğu yazar.  Francis Arundell tarafından kopyalanan Roma dönemine ait iki Yunanca yazıt, kentin o çağdaki tam adını, "Apolloniatae Lycii Thraces Coloni'nin Boule ve Demus'u" olarak vermesi Likya'da Trakya kolonisi tarafından kurulduğu sonucuna ulaştırır, ancak bu sonuç evrensel olarak kabul görmez.Doğu Ortodoks Hristiyanları tarafından 3 Eylül'de kutlanan Pisidya Sozopolis'in Theotokos'unun İkona'sı bu şehirden gelmiştir.
Sozopolis Kuşatması

Sozopolis Kuşatması 1120'de Selçuklu Türklerinin elindeki Sozopolis kasabasının Bizans tarafından fethi ve Attaleia şehri ile Bizans iletişimini geliştirdi.1119'da 700 kişilik bir Selçuklu Türk garnizonundan Laodikya şehrini geri aldıktan sonra, Bizans imparatoru II. İoannis, Konstantinopolis'te kısa bir süre kaldıktan sonra 1120'de Türklere karşı seferlerine devam etti. 1120 seferinin hedefi, Attaleia ile iletişim hatlarını kontrol eden Pisidya'daki Sozopolis kasabasıydı.Sozopolis, silahlı bir garnizon ve sarp tepeler tarafından korunuyordu. Bu nedenle geniş çaplı bir kuşatma saldırısı imkansızdı. Kasabaya ancak küçük kuvvetler saldırabilirdi. İoannis başlangıçta nasıl devam edeceğini bilemezken daha sonra bir plan yaptı. Paktiarios ve Dekanos komutasındaki bir oklu süvari kuvvetine kasaba kapılarına saldırmalarını ve surlarda görevli Türk askerlerine ateş etmelerini emretti. Türkler yemi yutup kapıdan çıktılar. Bizans kuvveti daha sonra planlı bir geri çekilme gerçekleştirerek Türkleri şehrin çok ötesine çektiler. Bizans ordusunun geri kalanı kalın çalılıkların arasında gizlenmiş ve Türkler onları geçtikten sonra savunmasız kasabaya saldırmıştı. Kaçan Bizanslılar arkalarını döndüler ve kendilerini takip eden Türklerle karşılaştılar. Türkler, önlerinde Bizans süvarileri ve arkalarında ordu arasında sıkışıp kaldılar ve büyük ölçüde öldürüldüler veya yakalandılar, ancak bir avuç kuşatmadan kaçabildi.Daha sonra, Hierakokoryphitis kalesi, Attaleia yakınlarındaki diğer birçok kasaba ve tahkimatla birlikte savaşmadan İoannis'e teslim oldu, ardından İoannis  Konstantinopolis'e döndü.Sozopolis'teki muharebe, panik yapmadan kaçıyormuş numarası yapabilen Bizans birliklerinin disiplinini gösterdi. Bizans süvarileri hem ok hem de yakın muharebe silahlarıyla etkin bir şekilde savaşabiliyordu. İoannis, hükümdarlığının en başında karmaşık bir taktik manevra gerçekleştiren yetkin bir general olduğunu gösterdi.
Soçi Mutabakatı (2018)

Soçi Mutabakatı, Rusya devlet başkanı Vladimir Putin ve Türkiye cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Suriye'nin beklenen İdlib operasyonu öncesi, 17 Eylül 2018'de Rusya'nın Soçi kentinde bir araya gelerek İdlib'de silahlardan arındırılmış bir bölge kurulması üzerinde anlaşmaya varmıştır. Mutabakat ile 15-20 kilometre derinliğinde ve 250 kilometre uzunluğundaki silahsızlandırma şeridinin silahlı örgütlerin kontrol ettiği bölgeden geçmesi planlanıyordu. Bunun üzerine Suriye ordusu, bir süredir planlamakta olduğu İdlib operasyonunu erteledi.Rusya Federasyonu, İdlib’de askerî operasyonlar ve saldırılardan kaçınılması için gerekli önlemleri alacak ve mevcut statüko korunacak.Çatışan taraflara ait tüm tanklar, çok namlulu roketatarlar, toplar ve havanların da aralarında olduğu ağır silahlar 10 Ekim’de İdlib’deki silahsızlandırma bölgesinden çekilecek.Silahsızlandırma bölgelerindeki denetimler Türk ve Rus askerleri tarafından yapılacak. Denetimler insansız hava araçlarıyla havadan da yapılacak.İdlib’de sürdürülebilir ateşkes rejiminin sağlanabilmesi için etkili önlemler alınacak. İran, Türkiye, Rusya ortak koordinasyon merkezi geliştirecek.Mutabakatla, İdlib’de faaliyet gösteren ve başını Heyeti Tahrir Şam'ın (HTŞ) çektiği terör örgütlerinin, oluşturulacak silahsızlandırma bölgesini terk etmeleri, ağır silahların da 15 Ekim’e kadar çekilmesi öngörülmektedir.
Soçi Mutabakatı (2019)

Soçi Mutabakatı, Barış Pınarı Harekâtı kapsamında 22 Ekim 2019 günü Türkiye ile Rusya arasında Soçi şehrinde imzalanan mutabakat muhtırasıdır.Devam eden Suriye İç Savaşı sırasında 9 Ekim 2019 tarihinde Türk Silahlı Kuvvetleri ve Suriye Millî Ordusu tarafından Suriye'nin kuzeyinde tek taraflı özerklik ilan eden Suriye Demokratik Güçleri'nin silahlı gücüne karşı başlatılan sınır ötesi askerî harekâttır. Operasyonun amacı, Türkiye'nin PKK ile bağları nedeniyle terör örgütü olarak tanımladığı ABD ve diğerlerinin ise Irak ve Şam İslam Devleti'ne karşı bir müttefik olarak kabul ettiği Suriye Demokratik Güçleri'nin sınır bölgesinden uzaklaştırılması, 30 kilometre derinliğinde bir güvenli bölge oluşturularak 3,6 milyon civarındaki Suriyeli sığınmacının bu bölgeye yerleştirilmesi olarak açıklanmıştır.22 Ekim 2019 günü Rusya devlet başkanı Vladimir Putin ve Türkiye cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, SDG'nin sınır bölgesinden ve Tel Rıf'at ile Menbic'den  uzağa çekilmesi için ateşkes süresinin 150 saat daha uzatılması üzerine anlaşmaya vardılar. Bu amaçla Rusya askerî polisi ve Suriye Silahlı Kuvvetleri'ne bağlı sınır muhafızları harekât alanının dışında kalan alana girmesi kararlaştırıldı. Ayrıca Kamışlı şehri hariç sınırda 10 kilometre uzakta ortak Rusya-Türkiye devriyelerinin konuşlandırılması konusunda anlaşıldı.Her iki taraf Suriye'nin siyasi birliği ve toprak bütünlüğünün muhafazasına ve Türkiye'nin milli güvenliğinin korunmasına olan bağlılıklarını teyit ederler.Terörizmin tüm şekil ve tezahürleriyle mücadele etme ve Suriye topraklarındaki ayrılıkçı gündemleri boşa çıkarma yönündeki kararlılıklarını vurgularlar.Bu çerçevede, Tel Abyad ve Res Al Ayn'ı içine alan 32 km derinliğindeki mevcut Barış Pınarı Harekâtı alanındaki yerleşik statüko muhafaza edilecektir.Her iki taraf Adana Anlaşması'nın önemini teyit eder. Rusya Federasyonu mevcut koşullarda Adana Anlaşması’nın uygulanmasını kolaylaştıracaktır.23 Ekim 2019, öğlen saat 12.00’den itibaren, Rus askeri polisi ve Suriye sınır muhafızları, Barış Pınarı Harekât alanının dışında kalan Türkiye-Suriye sınırının Suriye tarafına, YPG unsurları ve silahlarının Türkiye-Suriye sınırından itibaren 30 km'nin dışına çıkarılmasını temin etmek üzere girecektir. Bu işlem 150 saat içinde tamamlanacaktır. Aynı saat itibarıyla, mevcut Barış Pınarı Harekât alanı sınırlarının batısı ve doğusunda 10 km derinlikte Kamışlı şehri hariç Türk-Rus ortak devriyeleri başlayacaktır.Her iki taraf terörist unsurların sızmalarının önlenmesinin temini için gerekli tedbirleri alacaktır.Mültecilerin güvenli ve gönüllü şekilde geri dönüşlerini kolaylaştırmak maksadıyla ortak çalışma yapılacaktır.Bu muhtıranın uygulanmasını gözetmek ve koordine etmek amacıyla müşterek bir denetim ve doğrulama mekanizması ihdas edilecektir.Taraflar Astana Mekanizması çerçevesinde Suriye ihtilafına kalıcı bir siyasi çözüm bulunması amacıyla çalışmalarını sürdürecek ve Anayasa Komitesi’nin faaliyetlerini destekleyecektir.23 Ekim günü Rusya askeri polisleri ve Kobani Askerî Konseyi, Kobani'de devriye faaliyetine başladı. 23 Ekim günü Türkiye Millî Savunma Bakanlığı harekâtın sona erdiğini açıkladı.
Soçi Olimpiyat Parkı

Soçi Olimpiyat Parkı, 2014 Kış Olimpiyatları ve 2014 Kış Paralimpik Oyunları'nda kullanılan, Soçi, Rusya'da bulunan olimpiyat parkı.
Soçi Uluslararası Havalimanı

Soçi Uluslararası Havalimanı (; Soçi şehrinin tatil beldesi olan Adler District'de kuruludur. Rusya'nın Karadeniz kıyısında Krasnodar Krai sahilinde bulunur. Soçi Uluslararası Havalimanı, yıllık 2.4 milyon yolcu cirosu ile Rusya'daki en büyük on havalimanı arasındadır.Havalimanı Temel Element grubu, Sberbank ve Changi Airports International ortaklıkları tarafından işletilmektedir. Havalimanı 2013 yılındaki 3.kez yapılan yıllık forumda Rusya ve BDT havaalanlarının geliştirilmesinin - 2013 "forumunda en iyi bölgesel Havalimanı olma ödülünü almıştır. Soçi Uluslararası Havalimanı 22. Kış Olimpiyat Oyunları boyunca ana ulaşım merkezi oldu. 1-28 Şubat 2014'te 350.000'den fazla yolcuyu ağırladı. Olimpiyat döneminde 2.800 tondan fazla bagaj taşındı.Havalimanı kompleksinin kapasitesi, saatte 750 yolcu / günde 2500 yolcudur. Yeni terminal binası 1989-2007 yılları arasında inşa edilmiştir. Toplam 62.000 metrekare alana sahip 3 katlı ve Rusya'nın en büyüklerinden biridir. Havalimanı, yolcuların binişlerinin ve korunmasını sağlamak için 440 metre koridor alanı ve 10 biniş köprüsü yapmıştır. Havalimanında 2014 Kış Olimpiyatları beklentisiyle kapsamlı bir yenileme yapılmıştır.Orijinal Havalimanı, II. Dünya Savaşı sırasında Rusya'nın Karadeniz kıyısını korumak için inşa edildi; İnşaat 8 Temmuz ile 1 Eylül 1941 tarihleri ​​arasında tasfiye edilmiş devlet tohum çiftliği "Chernomorets" ın bulunduğu yerde yapıldı. Sivil Havacılık Dairesi başkanının emri üzerine, site 23 Kasım 1945'te kurulmuş bir havalimanı haline getirildi.1956'da, ilk terminal binası (şimdiki eski yapı) ve hava yolu şeridi-1 inşa edildi. 1957 yılında havalimanından yaklaşık 35.000 yolcu ve 1000 ton kargo geçti. 1960-1965 yılları arasında yolcu ve bagaj salonları, 200 odalı otel, radyo navigasyon ve iniş sistemleri, yolcu trafiğinin sürekli artması sonucu havalimanına eklendi. İşgücü Kırmızı Banner Siparişi, yüksek performansı nedeniyle Ağustos 1966'da havalimanına verilmiştir.Yolcu trafiği 1965 yılında 902.000 seferden 1990'da 2.3 milyona çıktı. 1957'deki açılışından günümüze kadar havalimanı 60 milyondan fazla yolcuya hizmet etti. Düzenli olarak planlanan uluslararası kalkışlar ve gelişler 1981'de başladı; ilk varış yerleri Bratislava, Budapeşte ve Prag'dı. Daha sonra Havalimanı, Orta Doğu ve Batı Avrupa uçuşlarını kapsayacak şekilde genişletildi. Soçi'nin terminalinin uluslararası bölümü bir duty-free shop içermektedir.
Soča

Soča veya Soča Nehri veya Isonzo ırmağı (Slovence: Soča; İtalyanca: Isonzo) Slovenya’nın batısı kesiminde (96 km) ve İtalya’nın kuzeydoğusunda (43 km) akan nehirdir.
Soğad

İdari olarak, eyaletin Abade şehristanı'na bağlı olan kentin 2006 yılı nüfusu 11.065, 2010 yılı tahmini nüfusu ise 11.448 kişidir. Eyaletin 33. büyük kentidir.
Soğan

Soğan (Allium cepa L., Latince cepa "soğan"), aynı zamanda kuru soğan veya soğan olarak da bilinen Allium cinsinin en yaygın olarak yetiştirilen bir sebze türüdür. Arpacık soğanı soğan'nın bir botanik çeşididir. 2010 yılına kadar arpacık soğanı ayrı bir tür olarak sınıflandırıldı. Soğan Pehleviceden (sōḥtan) geçen bir sözcüktür, bu sözcüğün yerine eski Türkler kuçgundı demişlerdir.Bu cins ayrıca çeşitli şekillerde soğan olarak adlandırılan ve yemek için yetiştirilen Japon soğanı (Allium fistulosum), ağaç soğanı (A. ×proliferum) ve Kanada soğanı (Allium canadense). "yabani soğan" adı birkaç "Allium" türüne kullanılır ancak "A. cepa" yalnızca yetiştiricilikten bilinir. Atalarından kalma vahşi orijinal formu bilinmemekle birlikte bazı bölgelerde ekiminden kaçınılır.Soğan çoğunlukla iki yıllık veya çok yıllık bitki'dir ancak genellikle yıllık olarak işlenir ve ilk büyüme mevsiminde hasat edilir.Soğan bitkisinin içi boş, mavimsi yeşil yapraklardan oluşan bir yelpaze vardır ve bitkinin tabanındaki soğanı belirli bir gün uzunluğuna ulaştığında şişmeye başlar. Soğanlar, gövdenin ucunda merkezi bir tomurcuğu saran, etli değiştirilmiş ölçek (yapraklar) ile çevrili kısaltılmış, sıkıştırılmış, yeraltı gövdelerinden oluşur. Sonbaharda (veya ilkbaharda, soğanın kışı geçirmesi durumunda) yapraklar ölür ve soğanın dış katmanları daha kuru ve kırılganlaşır. Mahsul hasat edilip kurutulur ve soğanlar kullanıma veya depolanmaya hazır hale gelir. Mahsul, özellikle soğan sineği, soğan yılanbalığı ve çürümeye neden olabilecek çeşitli mantarlar olmak üzere bir dizi zararlı ve hastalık tarafından saldırıya eğilimlidir. Bazı A. cepa, örneğin arpacık soğanları ve patates soğanıları, birden fazla soğan üretir.Soğan dünya çapında yetiştirilmekte ve kullanılmaktadır. Bir gıda maddesi olarak, genellikle pişmiş olarak, sebze veya hazırlanmış tuzlu bir yemeğin parçası olarak servis edilir ancak çiğ olarak da yenebilir veya Soğan turşusu veya turşu yapmak için de kullanılabilir. Kıyıldıklarında keskin olurlar ve gözleri tahriş edebilecek belirli kimyasal maddeler içerirler.Allium cepa 45 cm büyüyebilir. Soğanı küreseldir. Yaprakları sarımtırak ila mavimsi yeşil renklerde olabilir. Bunlar etli, içi boş, silindirik ve tek tarafı düzdür. Tohumlar parlak siyah renklidir. Çiçekler hermafrodittir. Haziran ve Temmuz ayları arasında bahçe ve tarlalarda görülür.
Soğan (Anlam ayrımı)

Soğan (botanik) - botanikte, soğan yapısal olarak kısa gövde ve etli yapraklar veya uykuda gıda depolama işlevi gören organ.
Soğan (botanik)

Botanik'te soğan yapısal olarak etli yaprakları veya yaprak tabanlarıyla bitkinin uykusunda gıda depolama organı olarak işlev gören kısa bir gövdedir. (Bahçecilik'te, başka tür depolama organlı bitkilere "soğanlı süs bitkileri" veya sadece "soğan" denir.)Kabuk olarak da bilinen soğanın yaprak tabanları genellikle yaprakları desteklemez ancak bitkinin olumsuz koşullarda hayatta kalmasını sağlamak için besin rezervleri içerir. Soğanın merkezinde vejetatif bir büyüme noktası veya genişlememiş bir çiçekli sürgün bulunur. Taban, indirgenmiş bir gövde tarafından oluşturulur ve bitki büyümesi bu taban plakasından oluşur. Kökler tabanın altından çıkarlar ve yeni gövde ve yapraklar üstten çıkar. Tunikat soğanlar, etli kabukların sürekli katmanını koruyan kuru, zarlı dış kabukludur. Allium, Hippeastrum, Nergis ve Lale cinslerindeki türlerin hepsinde tunik soğan vardır. Lilium ve Fritillaria türleri gibi tunik olmayan soğanlar koruyucu tunikten yoksundur ve kabukları daha gevşektir.Soğanlı bitki türleri, vejetatif ve reprodüktif büyüme aşamalarından geçer; soğan vejetatif evrede çiçeklenme boyutuna kadar büyür ve üreme evresinde bitki çiçeklenir. Soğuk kıştan ilkbahara geçiş gibi bir aşamadan diğerine geçişi tetiklemek için belirli çevresel koşullara ihtiyaç vardır.Çiçeklenme dönemi bittiğinde, bitki yaklaşık altı haftalık bir yeşillik dönemine girer; bu süre zarfında bitki, bir sonraki yıl çiçek vermesi için topraktan besinleri ve güneşten gelen enerjiyi emer. Yeşillik dönemi tamamlanmadan önce kazılmış soğanlar bir sonraki yıl çiçek açmaz ancak sonraki yıllarda normal şekilde çiçek açması gerekir.Soğanların yanı sıra yumrular ve soğanlar da dahil olmak üzere yeraltında depolama organı oluşturan bitkilere "geofit" denir. Bazı epifitik orkide'ler (Orkidegiller familyası) yüzeysel olarak soğanlara benzeyen sözde soğan olarak adlandırılan yer üstü depolama organları oluşturur.Nergis zambağı, Krinum, Hippeastrum, Nergis ve Amaryllidaceae familyasının diğer birkaç üyesi. Buna soğan, sarımsak ve diğer allium'lar, Amaryllid alt familyasının Allioideae üyeleri dahildir.İki grup İris türü, familya Iridaceae: alt cins Xiphium ("Hollanda" süsenleri) ve "Hermodaktiloidler"' alt cinsi (minyatür "kaya bahçesi" süseni).Küçük soğanlar, büyük bir soğanı geliştirebilir veya çoğaltabilir. Orijinal soğanın yerine bir veya birkaç orta büyüklükte soğan oluşursa bunlara 'yenileme soğanları denir.'Yavru soğanlar, soğanın içindeki yaprakların her birinde veya orijinal soğana bağlı küçük yeraltı gövdelerinin ucunda gelişen küçük soğanlardır.Kaplan zambağı Lilium lancifolium gibi bazı zambaklar, yapraklarında aksiller, bulbil adı verilen küçük soğanlar oluşturur.Soğan familyasının, Alliaceae'nin "Allium sativum" (sarımsak) dahil olmak üzere birçok üyesi, bazen çiçekler soldukça, hatta çiçeklerin yerine (bir tür apomiksis) çiçek başlarında soğan oluşturur.Sözde ağaç soğanı (Allium × proliferum), dekapaj için yeterince büyük olan küçük soğanlar oluşturur.Tavuk-ve-piliç eğreltiotu gibi bazı eğrelti otları, yaprakların kepçelerinin uçlarında bazen bülbül olarak adlandırılan yeni bitkiler üretir.
Soğan halkası

Soğan halkası, bir fast food türüdür. ABD, Kanada, Birleşik Krallık, İrlanda, Avustralya, Yeni Zelanda, Güney Afrika, Türkiye ve bazı Asya ve Kıta Avrupası ülkelerinde yaygın olarak yapılmaktadır. Genellikle halka şeklindeki soğan dilimlerini unladıktan sonra yağda kızartarak yapılır.
Soğancumaçay, Ağrı

Köy, 1912'den beri aynı adı taşımaktadır. Merkeze bağlı iki "Soğan" isimli köy vardır. Diğeri 1949 yılında Eleşkirt İlçesinden ayrılarak merkez ilçeye bağlanan Soğanköy'dür.
Soğangiller

Soğangiller (Alliaceae), otsu ve çok yıllık bir bitkileri kapsayan bir çiçekli bitkiler familyasıdır; bir çenekliler sınıfındaki Asparagales takımının içinde yer alır.Soğangiller, Asparagales takımının içinde yer alan başka iki familya olan Amaryllidaceae ve yalnızca Agapanthus cinsini içeren Agapanthaceae ile yakın akrabadır. Kapalı Tohumlular Soy oluş Grubu (Angiosperm Phylogeny Group, APG), bu üç familya arasındaki yakınlık nedeniyle, Amaryllidaceae ve Agapanthaceae gruplarını Alliaceae familyasının içine dahil eder.GilliesiaIpheionLeucocoryneMiersiaMilulaMuillaNectaroscordumNothoscordumSolariaSpeeaTrichloraTristagmaTulbhagiaZoelneralliumBu familyanın örnek cinsi olan Allium, başta soğan, sarımsak ve pırasa olmak üzere, çeşitli ve önemli yenilebilir bitki türlerini içerir.Geçmişte bu familya içine dahil edilmiş olmalarına rağmen, günümüzde Themidaceae adlı ayrı bir familya içinde değerlendirilmeleri gerektiğine inanılan cinsler ise şunlardır:Androstephium, Bessera, Bloomeria, Brodiaea, Dandya, Dichelostemma, Milla, Petronymphe, Triteleia ve Triteleiopsis''.
Soğanköy, Ağrı

Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır. Merkez ilçenin diğer "Soğan" isimli köyü, eski Cumaçay bucağına bağlıydı. Karışmaması için "Soğancumaçay" olarak adlandırılmıştır.  Bu köy ise daha önceleri Eleşkirt ilçesine bağlı olan Soğan köyü olarak, Köy İdari Bağlılığının Değiştirilmesi Kararıyla, 1949 yılında Ağrı İli  Merkez ilçeye bağlanmıştır.
Soğanlı (İstanbul tramvayı)

Soğanlı Tramvay İstasyonu, İstanbul tramvayı'nın T1 (Kabataş - Bağcılar) Tramvay Hattı'nda yer alan ve 14 Eylül 2006'da hizmete giren hemzemin tramvay istasyonudur. Güngören'in Merkez Mahallesi ile Mareşal Çakmak Mahallesi arasında Necip Fazıl Kısakürek Caddesi üzerinde yer almaktadır.
Soğanlı Bebekleri

Kapadokya Bölgesinin giriş kapısı olarak da bilinen Soğanlı köyü, köyün simgesi haline gelen Soğanlı Bez Bebekleri ile de ünlüdür. Soğanlı da köylü kadınlarca yapılarak bütün Kapadokya bölgesinde satılan ve Soğanlı Bebeği adı ile ün yapan bu bebekler, köyün en önemli gelir kaynaklarından biridir. Geleneksel biçimde köyün genç kızları ve kadınları tarafından evlerde ev yapımı olarak üretilen Soğanlı Bez Bebekleri yöreye gelen turistlerin yoğun ilgisini çekmiş ve giderek bir bez bebek sektörü oluşmasını sağlamıştır.Soğanlı da Soğanlı Bebekleri Marka Tescil Belgesini büyütmek için tıklayın birkaç ailenin başlattığı, zamanla turistlerin yoğun ilgi göstermesi üzerine Kayseri Valiliği'nin desteği ile Soğanlı Köyü halkı turizm amaçlı bir kooperatif kurmuş ve turizmden önemli gelir elde etmeye başlamıştır. Soğanlı Bebeklerinin kalitesinde devamlılığın sağlanması ve yöresel değerinin korunması için Kayseri Valiliği ve Dönemin Soğanlı Köyü Muhtarı İsmail Ablak'ın da yoğun emeğiyle Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından Marka Tescil Belgesi ile Tescillenmiştir.
Soğanlı Dağı

Tomarza havzası ile Tufanbeyli havzasını birbirinden ayıran Tahtalı Dağları’nın da büyük bir kısmını meydana getirmektedir.Dağın tamamı kireçtaşlarından meydana gelmiş ve karstik şekillerin oluşmasını sağlamıştır. Dağın 2250 metreden yüksek kesimleri buzullaşmaya maruz kalmıştır. Kayseri ili, Sarız ilçesi, İmirzağa köyünü eteklerinde barındırır. Güneyinde çam ağaçları ve teke deresi yer alır. Yöre deyimiyle kamalak ağacı buralarda çok fazla ve sık olur.