barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Osmanlı İmparatorluğu'nda Bahâîlik

Osmanlı İmparatorluğu'nda Bahâîlik 19. yüzyıl sonlarında ortaya çıkmıştır. Dinin lideri Bahaullah yaşamının büyük bölümünü Osmanlı topraklarında geçirdi, dolayısıyla imparatorluk yıllarca Bahailik için merkezi oldu. Bahaullah, ailesi ve inanlarıyla birlikte, 3 Mayıs 1863’te Bağdat’tan ayrılarak Sultan Abdülaziz’in buyruğu gereği kervanla İstanbul’a gitmek üzere yola çıktı. Yol boyunca Cizre, Nusaybin, Mardin, Sivas ve Samsun gibi pek çok bölgeden geçti ve Samsun üzerinden deniz yoluyla İstanbul'a ulaştı. Sonrasında kavmiyle birlikte yetkililerce karşılandılar, önce Hırka-i Şerif Camii'nin yakınlarında bulunan bir eve, daha sonra Fatih Camii'nin civarındaki bir konağa yerleştirildiler. Bahaullah İstanbul'da yaklaşık 3,5 ay kaldı. Daha sonra İran elçisinin baskıları sonucunda hakkında Edirne'ye sürülme emri çıkarıldı,12 gün sonra sonra Edirne'ye varan Bahaullah burada yaklaşık 4,5 yıl kaldı. Bu yüzden Edirne Bahailik için önemli yerlerden biri oldu. Bahailer için pek çok önemli olay bu kentte yaşandı. 1868 yılında Bahaullah beraberindekilerle birlikte yeni sürgün yeri Akka'ya doğru yola çıktı. Yol boyunca kısa molalar verdiler ve Gelibolu'da 3 gece konakladılar, bundan sonra yetmişten fazla kişilik kafileyle Akka'ya ulaştılar. 21 Ağustos 1868'de kafile deniz yolu ile önce Midilli'ye, sonra da İzmir'e geçmiştir. İzmir'den genelde sürülen suçluların yaşadığı Akka'ya vararak günümüz Türkiye sınırlarından ayrılmışlardır. Osmanlı İmparatorluğu'nun Filistin bölgesinde bulunan Akka'da yaklaşık 24 sene geçiren Bahaullah burada öldü.
Osmanlı İmparatorluğu'nda Fransız postaneleri

Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Fransız postaneleri 1812 ve 1923 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu'ndaki çeşitli şehirlerde Fransa tarafından işletilen postaneleri kapsar. Fransa, Osmanlı İmparatorluğu ile "Kapitilasyon"ları imzalamış olan dokuz devletten biriydi. Kapitülasyonlar bu ülkelere Osmanlı İmparatorluğunda ticari ilişkilerde çeşitli fırsatlar sağlıyordu. Mektuplaşmalarda ise çeşitli ülkelerin amacı ülkelerindeki ve Orta Doğu'da bulunan acentalar arasında haberleşmeleri kolaylaştırmaktı. Bu sistem 1923 yılında imzalanan Lozan Antlaşması ile sona erdi.Gerçekte postaneler Fransız posta pulunu kullanıyordu fakat bunlar yerel para birimi olan kuruş yerine santim ve frank para birimleriyledi. Bu nedenle 1885 yılı başlarında bazı Fransız pulları kuruş olarak süarşarjlandı. Değerleme oranı dört kuruş bir franka eşit şeklindeydi.1902 yılı başlarında, Mersin serisi "LEVANT" tanımlamasıyla santim/frank değerlerinin her ikisiyle birlikte yayımlandı ve yüksek değerli pullar kuruş olarak sürşarjlandı. 1905 yılında Beyrut'ta 15c pul, "1 Piastre / Beyrouth" şeklinde sürşajlandı.I. Dünya Savaşı, 13 Ekim 1914 tarihinde bütün postaneleri kapanmaya zorluyordu. Savaş sonrası, sadece İstanbul'daki bürolar yeniden açıldı ve 1921 yılı Ağustos ayından Temmuz 1923 yılına kadar çalıştılar. Fransız pulları 30 para değerinden 75 kuruş değerleriyle tekrar sürşarjlandı.1893 ve 1903 yılları arasında dört postane ayrıca kendi pullarını yayımladılar: Cavalle (günümüzde Kavala), Dedeağaç (günümüzde Aleksandrupolis), Porto Lagos ve Vathy (Sisam).Bureaux français de l'Empire ottoman, specialized website awarded by the Académie de philatélie in 2001.
Osmanlı İmparatorluğu'nda bilim ve teknoloji

Osmanlı İmparatorluğu'nda bilim ve teknoloji, imparatorluk döneminde bilim ve teknoloji alanında elde edilen başarılar ve gelişmeleri inceler. Osmanlı İmparatorluğu tarihinin bilimsel, kültürel ve entelektüel açıdan incelenmesi yeni bir alandır.İslam'ın Altın Çağı'nın 14. yüzyılda sona erdiği kabul edilir. Fakat imparatorluğun batısında, İran ve doğuda Hindistan'da artan bilimsel çalışmalarla bu çağ 15. ve 16. yüzyıllara kadar devam etmiştir.16. yüzyılda bilim öğretimi ve bilimsel eserlerin yazılışı dikkate değer biçimde artmıştır. 17. yüzyıl ortalarından itibaren de önemli ölçüde azalmıştır. 17. yüzyıl itibarıyla medrese programlarında tefsir, hadis ve fıkıha ağırlık verilmiş; matematik, astronomi ve felsefe dersleri önemsenmemiştir. Bilim hayatındaki gerilemeler IV. Murad'a sunulan İslahat Layihası'nda Koçi Bey tarafından belirtilmiştir. Ona göre bilgin insanlarla cahil insanlar ayrılsa ve bilge kişilere imkanlar sağlansa bilim eskisi gibi iyi gelişebilirdi. Katip Çelebi de bu konuda beyanat vermiştir. Mizanu'l-Hak adlı eserinde felsefe ilimlerine cahil insanların dolduğunu belirtmektedir. Fatih Sultan Mehmet'in medreselere koydurduğu felsefe derslerinin kaldırılarak İslam hukuku dersleri konulması Katip Çelebi'nin görüşlerini destekler.Dünyanın özellikle mühendislik eğitimini hedefleyen ilk enstitülerinden biri olan İstanbul Teknik Üniversitesi 1773 yılında kuruldu. Bu üniversite III. Mustafa tarafından Mühendishane-i Bahr-i Humayun adı altında gemi mühendislerini eğitmek amacıyla faaliyete geçirildi. 1795'te enstitünün alanı genişletildi ve Avrupa standartlarını yakalamak ve orduyu modernize etmek için ordu mensuplarına da teknik eğitim verilmeye başlandı. 1845'te mühendislik fakültesi geliştirildi ve buna ilaveten mimarlık eğitimi verilmeye başlandı.Fatih Sultan Mehmet'in Macar usta Urban'a döktürdüğü Şahi adlı toplar Konstantinopolis'in (İstanbul) surlarını yıkmıştır. Gününün en iyi topları sayılmaktadır.Tahtelbahir 1719 yılında Osmanlı Devleti tarafından yapılan dünyanın ilk denizaltısıdır. III. Ahmed zamanında tersanenin başmimarı İbrahim Efendi tarafından yapıldı. Timsah şeklinde olan denizaltının deneme sürüşü III. Ahmed'in çocuklarının sünnet merasimine denk getirilmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu'nda diller

Osmanlı İmparatorluğu'nda devlet işlerinde ve sarayda kullanılan dil Osmanlı Türkçesi olmasına karşın imparatorluğun hâkimiyeti altındaki bölgelerde diğer diller de kullanılmaktaydı. Ekalliyet kendi cemaatleri içinde kendi dillerini kullanmak konusunda serbest idi ancak hükûmet ile resmî konularda devletin resmî dili olan Osmanlı Türkçesi'ni kullanmak zorundaydı.Osmanlı döneminde nüfuzu yüksek olan üç dil bulunmaktaydı: Anadolu'da ve Balkanlarda halkın çoğunun konuştuğu Türkçe; yalnızca edipler tarafından kullanılan, şiir yazılan Farsça ve asıl olarak Arabistan, Kuzey Afrika, Irak, Kuveyt ve Bilad eş-şâm'da konuşulan Arapça. İçinde Arapça ve Farsçadan hem dil bilgisi kuralları hem de kelimeler içeren Osmanlı Türkçesi ise geniş Osmanlı bürokrasisi içinde resmî dil olarak kullanılmaktaydı. Osmanlı Türkçesinin yazışmalarda kullanılmaya başlanması yazılı eserlerde Arapça ve Farsça hakimiyetini azalttı ve Türkçe bilim dili oldu.Kemal Karpat'ın 1894 tarihli okuma yazma bilmeme verilerine göre okuryazarlık oranı %55 olduğu anlaşılıyor. UNESCO tarafından yayınlanan “Okuryazar Toplum Yaratmak” isimli kitapçıkta ise 1. Dünya Savaşı öncesinde  okuryazar oranı % 20 ila % 30 arasındaydı. Donald Quataert'a göre 19. yüzyıl başlarına kadar okuryazarlık oranı %2 ila %3 arasındaydı ve bu oran 19. yüzyılın sonunda ancak %15'e gelebilmişti. Bu düşük okuryazarlık oranı nedeniyle halktan bir kişi hükûmet ile resmî işlerini hâlledebilmek için arzuhâlcilere başvurmak zorunda kalıyordu. Gayrimüslim halk, kendi ailesiyle ve mahallesinde kendi dilini konuşmaktaydı. Farklı iki cemaatin bulunduğu köylerde ise genellikle birlikte yaşayan topluluklar birbirlerinin dilini konuşabilmekteydi.İmparatorluğun son iki yüzyılında Fransızca ve İngilizce, özellikle Levant bölgesinde yaşayan Hristiyanlar arasında popülerlik kazanmıştır. Elit tabakanın çocukları okulda Fransızca öğreniyor ve Avrupa'dan gelen ürünler bir moda unsuru olarak kullanılıyordu. Özellikle Farsça, eğitimli nüfus arasında edebiyat dili olarak kullanılıyordu. Arapça ise dinî törenlerde kullanılan dil idi.İmparatorluk sınırları içinde çok değişik dil gruplarına ait topluluklar bulunmaktaydı. Balkan Yarımadası'nda çoğunlukla Slav dilleri, Yunanca ve Arnavutça konuşulmakta, Türkçe ile Rumence azınlıklar tarafından konuşulmaktaydı. Anadolu'da ortak dil Türkçe idi ancak Rumca, Ermenice, Lazca ve Kürtçe de konuşulmaktaydı. Suriye, Irak, Arabistan, Mısır ve Kuzey Afrika'da ise halkın çoğu Arapça konuşurken elit tabaka Türkçe konuşmaktaydı. Osmanlı İmparatorluğu'nun hiçbir eyaletinde tek bir dil konuşulmamaktaydı.
Osmanlı İmparatorluğu'nda faiz

Osmanlı İmparatorluğu, İslami bir imparatorluktu. İslam'da faiz yasaklanmıştı, haramdı. Yasaklanmış bu faiz ve tefeciliğe riba deniyordu. Osmanlı'da kredi ilişkileri Avrupa'daki gibi gelişmedi, ama faiz gerçeği her zaman işlemeye devam etti. Para ve kredi işlerini sarraflar yürütüyordu. Gayrimüslimler bireylere ve devlete, hatta dış devletlere borç veriyordu.İç piyasada ise para vakıfları yüzde 10 faizle tüketim kredisi veriyordu. Sarraflar 19.yy.da Galata Bankerleri adıyla önem kazandılar. Devlet ilk dış borçları bu bankerler aracılığıyla Fransız bankalarından sağladı. Kırım savaşından sonra Osmanlı'nın uzun vadeli borç tahvilleri Avrupa borsalarında satışa girdi. Osmanlı çok yüksek faizlerle borç aldı. Anapara ve faiz ödemeleri için yine borç aldı. 1876'da borç ödemelerini durdurdu. Dış borç 200 milyon sterlin, anapara ve faiz ödemeleri yılda 11 milyon sterlindi. Alacaklılar kapıya dayanınca Osmanlı yönetimi Düyun-ı Umumiye'yi kabul etti.Osmanlı iktisadının temelleri şeriattan destek buluyordu, ancak günlük ihtiyaçların değişmesiyle kuralların değişmesi veya katı bulunan kuralların delinmesi söz konusu oldu. Çağdaşlaşırken fıkıh umursanmadı, devlet için fetvalar formaliteydi. Sistem faize karşıydı ama uygulamada faiz işliyordu.
Osmanlı İmparatorluğu'nda mühendislik

Osmanlı Devleti, kurulduğu andan itibaren genişlemeye başlamış ve bu da köprü, cami, yollar gibi binaların yapılmasını gerektirmiştir. İlk dönemlerde zanaatkarlar hem mimar, hem mühendis, hem de sanattan anlayan kişilerdi. Osmanlı Devleti'nde özellikle mimarlık alanında Mimar Sinan'ın yaptığı eserler önemli teknik çalışmalardandır.Osmanlıu Devleti, Avrupa karşısında üstünlüğünü yitirmeye başlayınca Avrupa'yı kendine örnek almaya başladı. Sonraki dönemlerdeki teknik yenilikler matbaanın gelmesi, itfaiyenin kurulması ve askeri alanda yapılmak istenen yeniliklerdir.Askeri alandaki yenilikler için ilk kez İstanbul, Üsküdar'da bir hendesehane 27 Aralık 1737 yılında açılmıştır. Burada özellikle matematik eğitimi verilirdi. Ancak daha sonra isyanlar sebebiyle bu okul dağıtılmıştır.1773 yılında Mühendishane-i Bahr-i Hümayun, Haliç'te tershane dolaylarında açılmıştır. Bunun yanında daha sonra Mühendishane-i Berr-i Hümayun açılmıştır. Bu okula padişahlar açıldıkları dönemde çok önem göstermişler, gelişmelerini yakından takip etmişlerdir.
Osmanlı İmparatorluğu'nda parlamenter monarşi

Osmanlı İmparatorluğu'nda parlamenter monarşi dönenimi anlatan terim. Osmanlı Devleti’nde anayasa (Kanun-u Esasi) ve parlamenter rejim (Meclis-i Mebusan) tartışmaları 1830'larda başlayıp 1860'larda yoğunlaşmış ve nihayet 23 Aralık 1876'da Meşrutiyet ilan edilmiştir. 1878'de II. Abdülhamid tarafından Meclis kapatılmış ve Anayasa'nın bazı bölümleri askıya alınmış ise de, teorik olarak Meşruti rejimin devam ettiği kabul edilmiştir.24 Temmuz 1908'de yapılan ihtilalle Kanun-u Esasinin yeniden yürürlüğe konması İkinci Meşrutiyet döneminin başlangıcı sayılır. Bu dönem Osmanlı Devletinin sona erdiği 1 Kasım 1922 tarihine kadar sürmüştür.
Osmanlı İmparatorluğu'nda seçimler

Osmanlı İmparatorluğu'nda Meclis-i Umumî'nin halk tarafından seçilen alt meclisi Meclis-i Mebûsan için altı defa seçim yapıldı.İtilaf Devletlerinin İstanbul'u işgal etmesinin ardından Mebusan Meclisinin feshedilmesinden sonra, ülkenin işgaline karşı Türk Ulusal Hareketi'nin Büyük Millet Meclisine delege seçmek için 1920 yılında bir seçim yapıldı:
Osmanlı İmparatorluğu'nda sosyalizm

Osmanlı İmparatorluğu'nda sosyalizm hareketi II. Meşrutiyet sonrasındaki siyasi atmosferde cereyan etmeye başladı. İmparatorluk zayıflayıp çöküş sürecine girdiğinde tıpkı Osmanlı liberalleri ve diğer düşünce akımlarına haiz  olanlar gibi sosyalistler de "bu ülke nasıl kurtulur" sorusuna kendi içlerinde cevap aradılar. Çeşitli fikir cereyanlarında sosyalistler en zayıf görünümde olanlardı. İlk sosyalist parti olan Osmanlı Sosyalist Fırkası 1910 yılında kurulmuştu. İştirak dergisi sosyalistlerin fikirlerini beyan ettikleri bir dergiydi. Aynı zamanda sosyalizm eğiliminde kısa ömürlü birçok yayın organları da bulunmaktaydı. Dr. Refik Nevzat da Beşeriyeti çıkardı.Tespitlere göre Osmanlı Türkçesinde sosyalizm ve komünizm lafzı ilk olarak William Churchill ekseninde Avrupa'dan çeviriyayın yapan Ceride-i Havadis gazetesinde görülmektedir. Avrupa'daki gelişmeler ekseninde Osmanlı'da duyulmaya başlanan sosyalizm adlandırması ağırlıklı olarak Arapça kökenli "İştirak "ile karşılık buldu.Osmanlı sosyalizmi II. Enternasyonal'in buhranı altında idi. Ağırlıklı olarak Karl Marx'ın resimleri yayın organlarında gözükürdü fakat Tarık Zafer Tunaya'ya göre Marx'ın düşünceleri anlaşılmış değildi. Bazıları Fransız sosyalist Jean Jaurès ile ilişki kurma içinde idi. Osmanlı sosyalistleri genel olarak siyasi ve sosyal olmak üzere iki farklı evreden oluşan bir ideale sahiptiler. Bu sebeple Meşrutiyet'in ilanı ilk evreydi. Onlara göre özgürlük ancak büyük bir mücadeleyle parça parça gelecekti. Beşeriyette yer alan bir yazısında Dr. Refik Nevzat da Osmanlı toplumunu topyekûn değiştirmek, hatta yeniden kurmayı elzem görüyordu. İştirak ise Bursa'da ipek fabrikasında çalışan bir kadının gönderdiği mektubu "Hayat ve Hakikat" başlığı altında yayımlayarak mektubu benimsiyor ve bir inkılap ya ihtilal gerekliliği görünümü veriyordu.Ağırlıklı olarak gayrimüslimler ve azınlıklar ekseninde sosyalizm Osmanlı ülkesinde yer ediniyordu. Devrimci Hınçak Partisi bu kapsamda değerlendirilmektedir. İkinci meşrutiyet sonrasında işçi hareketlerinde artış olmuş fakat sistemli bir sınıf bilinci doğurmamıştı. Selanik coğrafi konumu nedeniyle Avrupa'yla olan etkileşimde önemli yer tutuyordu, gelişmiş yapısıyla da işçi hareketleri ve sosyalist düşüncelerin önemli bir merkezi idi. 1909 yılında Selanik’te kurulan Sosyalist İşçi Federasyonu 15 kadar işçi örgütünü birleştiren ve sosyalizmi amaç olarak gören ciddi bir müessese idi, kapsayıcı bir iddiayla yola çıksa bile zamanla Yahudi güdümünde oldu.Meclis-i Mebûsan Meşrutiyet'in ilanı ile yeniden açılınca farklı etnik kökene ve düşünce dünyasına sahip kişileri yeniden içinde barındırdı. Gayrimüslim sosyalist mebuslar da meclis çatısında bulunuyordu. Serkan Erdal'ın doktora tezine gayrimüslim sosyalist mebuslar İttihat ve Terakki listelerinden seçilmiş Erzurum’dan Varteks Serengülyan ve Karekin Pastırmacıyan, Muş’tan Keğamder Garabetyan ve Van’dan da Vahan Papazyan;  Hınçak Cemiyeti adına seçilmiş Sivas’tan Doktor Nezaret Dagavaryan ve Kozan’dan Hamparsum Boyacıyan. Selanik mebusu Dimitar Vlahof ile Serez mebusu Hristo Delçev'de Balkan sosyalizmini temsil ediyordu.
Osmanlı İmparatorluğu'nda İktisadî ve Sosyal Değişim

Osmanlı İmparatorluğu'nda İktisadî ve Sosyal Değişim, Prof. Dr. İlber Ortaylı tarafından yazılan, Turhan Kitabevi tarafından 2000 yılında yayımlanan kitap. Kitap; yazarın Osmanlı Kurumları, Osmanlı şehirleri ve ulaşım sistemi, II. Abdülhamid Dönemi, Osmanlı Yönetiminde Dinî Gruplar, Rus-Türk İlişkileri, Osmanlı-Avusturya ilişkileri ve Modernleşme başlıkları altında derlenmiş 52 makalesinden oluşmaktadır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda İslam

Sünni İslam, Osmanlı İmparatorluğu'nun resmî diniydi. Memlûk Devleti'nin 1517'de uğradığı yenilginin ardından Sultan I. Selim, İslam'ın en yüksek mevkisi olan Hilafet makamını üstlenerek Osmanlı Halifeliği'ni kurdu. Halifeye ek olarak Sunni ulema da devlet üzerinde büyük yetkiye sahipti ve bu yetki, başlıca ekonominin düzenlenmesiyle ilgiliydi. Yine de padişah, kendi başına kanun koyacak yetkiye sahipti. Padişaha dinî meselelerde destek veren ve söz sahibi olan en yüksek mevki Şeyhülislam'dı. Başta Hristiyanlar olmak üzere çeşitli azınlıklar, İslam gelenekleri gereğince kendilerini askerî hizmetten muaf tutacak olan cizye vergisini ödemekteydi.Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluşundan beri hâkim mezhep, Hanefilik'ti. Ancak medreselerde Eş'ari öğretileri daha yaygındı. Hem Mâtürîdî hem de Eş'ari okullar, İslam ilkelerinin fetvalarda doğru uygulanmasını sağlamak amacıyla Kur'an ve hadislerin anlaşılması için Kelâm ilminden istifade ediyordu. Bu öğreti, İslamî metinlerin kelimesi kelimesine anlaşılması gerektiğini savunan Âsârî öğretisine taban tabana zıttır.Müslüman Osmanlı tebaası, kendilerini kötülüklerden korumak için gerdanlık benzeri takılar takardı. Bu kötülüklerin en büyüğü, takıların da üzerinde bulunan nazar boncuğu idi. Nazarın sebep olduğu kesin bir kötülük olmasa da, genel olarak kıskançlıkla bağdaştırılırdı.Birtakım aykırı inançları ve uygulamaları sebebiyle Aleviler, tarihte ve yakın zamanda bazı baskılara maruz kalmışlardır. 1514 yılında I. Selim döneminde bazı Alevilerin Osmanlı'ya karşı Safevîler'in yanında savaşması, 40.000 Alevinin öldürülmesiyle sonuçlandı. Anadolu'daki Kızılbaşlar, 1555 tarihli Amasya Antlaşması'nın ardından Osmanlı-Safevî sınırının Osmanlı tarafında kaldılar ve Osmanlı mahkemeleri tarafından şüpheyle izlendiler. Aleviler, I. Selim'i takip eden I. Süleyman döneminde de zulümlere ve hatta cinayetlere maruz kaldılar.
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Avusturya postaneleri

Avusturya ve diğer Avrupa ulusları Osmanlı İmparatorluğu'daki posta sistemini geniş bir şekilde devam ettiriyorlardı. Tipik olarak Osmanlı'nın güvenilmez posta sistemi tarafından motive ediliyorlardı. Avusturya için, uygulama 1748 yılında İstanbul'un dışında Galata'da bir postanenin kurulmasıyla başladı ve sonuç olarak bunların düzinelercesi Balkanlar ve doğu Akdeniz boyunca genişledi.1863 yılı başlangıcında Lombardiya-Venedik pulları kullanılıyordu. Fakat 1867 yılında bu bölgenin kaybedilmesinden sonra Avusturya özel pullar (görünüşte dönemin Avusturya pullarının aynısı) basmak zorunda kaldı. Fakat nominal değerleri soldi ve Avusturya Florinleriydi. 1886 yılında bu Türk lirası paraya ve kuruşa dönüştürüldü. İlkin var olan postane pullarının sürşarjlanmasıyla ve daha sonra düzenli Avusturya pullarıyla.Pullar 1906 yılında kalan yerden devam eden postaneler için kendilerine özgü namonal değerleri kayıp olan Avusturya pullarını kullanarak (bu noktada Avusturya pullarının nominal değeri ikinci adımda basılıyordu) basılıyordu ve 1908 yılı jubile basımı ayni dizaynı ve kuruşları içeriyordu.ilk pullar yaygın değilken, İmparatorluğun sonunda mektup miktarı o kadar çoktu ki, kullanılmış veya kullanılmamış pullar yaygınca geçerliydi.
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Rus postaneleri

Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Rus postaneleri, 18. yüzyıl sonlarından 1914 yılının eylül ayına kadar Rusya tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli şehirlerinde işletilen bir dizi postaneler serisiydi.En erken posta servisi Sen Petersburg ile İstanbul arasında 1721 yılındaki diplomatik torba taşıma işini içeriyordu. 1774 yılındaki Kutchkuk Kainarji Antlaşması İstanbul'da kurulan konsolosluğa ait postane ile düzenli posta servisini sağlıyordu. Yaklaşık 1830 yıllarında el damgalı posta işaretlemesi başladı. 1779 yılı başlarında bir vapur İstanbul ve Herson arasında karşılıklı çalışmaya başladı ve 1781 yılı kara üzerinde Bükreş, rotasının kurulumunu gördü.1856'da, Russian Company of Trade and Navigation (Rus Ticaret ve Denizcilik Şirketi) (Russkoe Obschchestvo Parokhodstva i Torgovli veya РОПиТ, ROPiT) posta operasyonunu üzerine aldı. Posta servisini çeşitli ofisler arasında işletti ve Rusya'nın geri kalan kısmına Odesa'ya doğru posta işini kurdu. ROPiT ofisi 1863 yılındaki düzenli Rus postanelerine eş değer bir durum aldı.Ofislerin 1863 yılındaki ilk posta pulu geniş kare dizaynında şeklinde ve alt kopek değerindeydi. Bu tip bugün nadirdir. Bu pullar imparatorluk arması ile seyreden bir gemi ve "ROPiT" yazısını içeriyordu. Aynisi fakat daha geçerli bir dizayn 1866 yılında görüldü.1868 yılı başlarında ROPiT ortasında büyük bir değer sayısı olan dizaynı ortaya attı. Düzenli Rusya pulları olarak, bunlar 1872 yılından itibaren orijinal biçimde dikey "laid paper" üzerine ve yatay "laid paper" üzerine basıldılar. 8 kopek ve 7 kopek sürşarj lı değerler 1876 ve 1879 da kullanıldı. Renkler 1879 yılında değiştirildi ve 1884 yılında Rusya pullarıyla ayni zamanda intibak ederek tekrar değiştirildi.1990 yılı başlangıcında özel pul basımı, yerel Osmanlı para birimi olan para ve kuruş ların kullanımıyla birlikte kaldırıldı.1909 yılında, bir 50. yıldönümü anma basımı ROPiT seyreden gemisi logosu imparatorluk kartalı alanı içindeki yerine ikamesiyele üretildi.
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki siyasi partiler listesi

Ermeni Devrimci Federasyonu  (EDF; Hay Heghapokhagan Dashnaktsutiun ya da Daşnak ya da Taşnak; 1890–günümüz)
Osmanlı İmparatorluğu'nun bağımlı ve haraçgüzar devletleri listesi

Osmanlı İmparatorluğu'nda vasal ve bağımlı devletler, çeşitli unvanlar taşıyan, Osmanlı devletinden yardım alan ya da yarı bağımlı devletlerdir.
Osmanlı İmparatorluğu'nun idari bölünüşü

Osmanlı İmparatorluğu, çeşitli yönetim bölümlerine ayrılmıştır. Bu yönetim bölümleri devlet teşkilatının bir parçasıdır. Devletin topraklarının büyümesi ile kurulan eyalet sistemi, 1864 yılında Sultan Abdülaziz zamanında yerini vilayet sistemine bırakmıştır.Osmanlı Devleti ilk zamanlarda sancak denilen yönetim birimlerine ayrılmıştır. Sancaklar, sancak beyleri tarafından yönetilmiş, bazı sancakları ise okuma çağındaki şehzadeler yönetmiştir. I. Murad zamanında eyalet sistemine geçilmiştir. Eyalet veya beylerbeyliği denilen bu yönetim birimleri sancakların birleşiminden oluşmuştur. Yöneticileri beylerbeyi denilen kişilerdir. Balkan Yarımadası'ndaki fetihler devam ederken ele geçirilen toprakların idaresi için 1362 yılında merkezi Edirne olmak üzere I. Murad'ın emri ile ilk eyalet olan Rumeli Eyaleti kurulmuştur. Rumeli Eyaleti'nin ilk beylerbeyi de Lala Şahin Paşa'dır. Yıldırım Bayezid, 1393 yılında Rumeli'ye geçerken Timurtaş Paşa'yı Andolu Beylerbeyi olarak Ankara'da bırakması ile Anadolu Eyaleti kurulmuştur. 1413 tarihinde Rum Eyaleti kurulmuştur. Ardından birçok eyalet kurulmuştur. 1590 yılından sonra beylerbeylik kelimesi yerine eş anlamlısı olan eyalet kelimesi kullanılmıştır.Eyaletler kendi aralarında sâlyâneli (yıllıklı) ve sâlyânesiz (yıllıksız) olmak üzere ikiye ayrılmıştır. Sâlyânesiz eyaletlerin ürünleri has, zeamet ve tımar olarak ayrılmıştı. Öşür ve resimleri, havas-ı hümayun ismiyle, hazineye, beylerbeyi ve sancakbeyi haslarına ve bir de zeamet ile tımara ait olmak üzere bölünmüştü. Sâlyâneli eyaletler has, zeamet ve tımara ayrılmayarak doğrudan doğruya devlet hazinesi tarafından mıntıkalar halinde her sene iltizama verilirdi. Bu eyaletlerin senelik hasılatından bir kısmı beylerbeyi, sancakbeyi, asker vs. maaşları için dağıtıldıktan sonra önceden belirlenmiş bir miktarı (sâlyâneyi) devlet hazinesine yollanırdı. Sâlyâneli eyaletler daha çok merkezden uzak Arap Müslümanların çoğunlukta oldukları eyaletlerdi. Bu tip eyaletlerde hükûmet yeniçeri garnizonları bulundurur ve merkezden beylerbeyi, defterdar ve kadıları tayin ederdi.
Osmanlı İmparatorluğu'nun isimleri

Anadolu Selçuklu Devleti hükümdarı I. Alaeddin Keykubad tarafından Anadolu'ya yerleştirilen Kayı boyunun zaman içerisinde Balkanlara doğru genişleyip Anadolu'daki siyasi birliği sağlaması ve son olarak İstanbul'un Fethi ile Osmanlı İmparatorluğu oluşmuştur. Osmanlı İmparatorluğu da farklı dönemlerde farklı halklar veya diplomatik çevrelerce Türkiye, Türk İmparatorluğu ve Bâb-ı Âli(Hükûmet) gibi birçok isimle anılmıştır.İngilizce: Turkey (Halk Latincesinden türetilmiştir) ya da Turkish Empire. Günümüzde modern Türkiye için "Turkey" kullanımının yaygın olmasının yanı sıra "Republic of Turkey" kullanımıyla Osmanlı İmparatorluğu dönemi ile modern Türkiye dönemi birbirinden ayrılır.Lehçe: Imperium Osmańskie (Osmanlı İmparatorluğu), Turcja Osmańska (Osmanlı Türkiyesi) halk arasında Turcja (Türkiye)Sırp-Hırvatça-Boşnakça: Османско царство (Osmanlı İmparatorluğu) / Отоманско царство (Osmanlı İmparatorluğu) / Османлијско царство (Osmanlı İmparatorluğu) / Турска (Türkiye) / Турско царство (Türk İmparatorluğu)Çince: Lumi (魯迷) (Rûm, Anadolu Selçuklu Türkleri için kullanılan Rumi sıfatından türetilme.), Du'erge 度爾格 (Türkiye), Hongga'er 紅噶爾 (Moğolca kullanımdan, hünkâr)Osmanlı hükümeti diplomatik çevreler ve Avrupalı diplomatlarca, yabancı ülke elçilerinin Topkapı Sarayı'na girebildiği tek kapı olan Bâb-ı Âli (Türkçe çevirisi ile Yüce Kapı'') adıyla da sık sık anıldı.Map of Turkey in Europe and Hungary in the 17th century, engraved by J. Russell, published in Barclay's Universal Dictionary, 1823Map of Turkey in Europe and Hungary in the 17th century, engraved by J. Barlow, published by Brightly & Kinnersley in the Rev. E. Blomfield's A Complete and Universal Dictionary, 1812Map of Turkey in Europe and Hungary, drawn and engraved by Sidney Hall, published in the General Atlas of Ancient and Modern Geography, 1827Map of Turkey in Europe by Sidney Hall, printed in colours by Fr. Schenck, Edinburgh and published by A & C Black, c.1856Map of Turkey in Europe by J. Wyld, engraved by N.R. Hewitt and published in Edinburgh by John Thompson & Co., c.1823Map of Turkey in Europe engraved by A. Findlay and published by Thomas Kelly in A New and Complete System of Universal Geography, 1818Map of Turkey in Europe by Keith Johnston. Published in Keith Johnston's The Royal Atlas of Modern Geography, 1861Map of Turkey in Asia by J. Bartholomew, published in Philips' Imperial Library Atlas (edited by William Hughes), London, 1864Map of Turkey in Asia (Asia Minor) and Transcaucasia" by Keith Johnston, published in Keith Johnston's The Royal Atlas of Modern Geography, 1861Map of Turkey in Asia engraved by Sidney Hall and published in Black's General Atlas, Edinburgh, 1846Map of the Turkish Empire (Imperium Turcicum in Europa, Asia et Africa; regiones proprias, tributarias, clientelares) by Johann Baptist Homann, c.1720Map of the Turkish Empire (Imperium Turcicum complectens Europae, Asiae et Africae) by P. Schenk, Amsterdam, c. 1720Map of the Turkish Empire (Turcicum Imperium) by Jodocus Hondius, 1607. Published in English by Michael Sparke, London, 1635
Osmanlı İmparatorluğunda liman kentleri

Osmanlı İmparatorluğunda liman kentleri (port) 1847 yılından itibaren yayınlanmaya başlanan salnamelerde belirtilmiştir.  O tarihte Osmanlı İmparatorluğunun  bu günkü çevre denizlere ek olarak, Adriyatik ve İyonya denizi, Kızıldeniz ve Basra körfezinde de liman kentleri bulunmaktaydı. Mersin Deniz Ticaret Odasınca yayınlanan listeye göre saptanan bu kentler aşağıda gösterilmiştir.
Osmanlı İşaret Dili

Osmanlı İşaret Dili, Saray İşaret Dili ya da Harem İşaret Dili, İstanbul'daki Divan-ı Hümayun'da ve Enderun'da kullanılmış olan bir işaret dilidir. Hakkında doğrudan hiçbir şey bilinmese de herhangi bir çetrefillilikteki fikirleri aktarabildiği ve genç nesle fabllar, tarih anlatıları ve dini külliyet aracılığıyla aktarıldığı ifade edilmiştir.16. ve 17. yüzyıllarda padişaha hizmet etmesi için sağır uşaklar, kapıcılar ve refakatçiler özellikle tercih edilirdi, hatta sessiz iletişim kurabilme yetenekleri, gizli görüşmelere ve hassas istihbarata kulak misafiri olamamaları ve dışarılıların onlarla iletişim kurma ya da onlara rüşvet verme güçlüğü nedeniyle kıymetliydiler. Divan-ı Hümâyun'da sessizlik çok önemliydi ve bazı sultanlar huzurlarında işaret dilinin kullanılmasını tercih ederdi. Onlarla Türkçeye uygunsuz bir şekilde aşina bir şekilde işaretleşebilirlerdi. II. Osman (hükmü, 1618–1622) herhalde işaret dilini öğrenen ilk padişahtı ve divanındaki işitenlerin de kendisine uymasını emretti. En parlak zamanlarında bir kerede yüzden fazla sağır nedim olurdu. Padişahın tebaasıyla bizzat konuşması, onun karşısında yüksek sesle konuşmak, onu rahatsız etmek veya gizlice fısıldaşmak haysiyetsizce hareketler sayılırdıOsmanlı İşaret Dili'nin hiçbir işareti kaydedilmemiştir. Bu yüzden onun Türk İşaret Dili'nin atası olup olmadığını bilmek mümkün olamamaktadır. Ancak II. Abdülhamid zamanında İstanbul'da açılan sağırlar okulu göz önüne alınırsa TİD'in en az 120 yıllık bir tarihi vardır.M. Miles, 2000, Signing in the Seraglio: mutes, dwarfs and jestures at the Ottoman Court 1500–1700  Reprinted from "Disability and Society"M. Miles, 2000, Deaf People, Sign Language & Communication, in Ottoman & Modern Turkey: Observations and Excerpts from 1300 to 2009Kristina Richardson, "New Evidence for Early Modern Ottoman Arabic and Turkish Sign Systems", Sign Language Studies (Winter 2017) 17.2: 172–192. doi=10.1353/sls.2017.0001Nicholas Mirzoeff, 1995, "Framed: the deaf in the harem". In Terry, Jennifer, and Jacqueline Urla, Deviant bodies: critical perspectives on difference in science and popular culture. Indiana University Press, p. 49–77.
Osmanlı'nın Büyük Mutfağı

Osmanlı'nın Büyük Mutfağı, ilk baskısı 2018 yılında yapılan yemek kitabıdır. La Grande Cucina Ottomana ismiyle İtalyanca olarak Maria Pia Pedani tarafından yazılmış, Gökçen Karaca Şahin tarafından Türkçeye çevrilmiştir.
Osmanlı'nın Fas seferi

Osmanlı'nın Fas seferi, 16. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun Fas'a düzenlediği birkaç seferden oluşur.16. yüzyılın başlarında Fas, tek bir hanedan altında birleşmemişti ve Vattâsîler ile Saadiler arasındaki düşmanlık başladı. Bu düşmanlıktan dolayı Vattâsîler, Osmanlı İmparatorluğu'ndan askeri yardım istedi.1545'te Kuzey Fas'taki Wattasid hükümdarı Ali Abu Hassun, Osmanlı padişahının tam yetkisini tanıdı, bir bağlılık mektubu gönderdi ve kendisini bir Osmanlı vasalı olarak Fez'i Osmanlı toprağı olarak ilan etti. Daha sonra 1549'da, Wattasidler Fez'i liderleri Muhammed eş-Şeyh komutasındaki Saadî rakiplerine kaptırınca Osmanlılar askeri olarak müdahale etmedi.Ebu Hasan'ın Osmanlılarla ittifakı nihayetinde 1554'te Fez'in alınmasına yol açtı. Louis de Chénier'e göre, Salih Reis'in kuvvetleri 4.000 askerden oluşuyordu ve Muhammed kül-Şeyh'in kuvvetleri 20.000'den fazlaydı ve Salih Reis'in ordusundan sayıca üstündü. Ernest Mercier'e göre Salih Reis'in birliklerinin sayısı 11.000, kül Şeyh'in kuvvetlerinin sayısı 40.000 idi. Salah Reis, Saadianları yenmeyi ve Fes'i fethetmeyi başardı ve Wattasid hükümdarı Ebu Hassun'u Osmanlıların bir tebası olarak tahta çıkardı.Kabîliye'dekiler Osmanlılar'ın ve Berberiler'in çekilmesini talep ederek dört ay boyunca halka zulüm ederek Fes'de kaldılar. Fes'den çekilmesi üzerine Salih Reis, Saadi hükümdarına düşmanı Ali Ebu Hasan'a daha fazla yardım etmeyeceğine dair güvence verdi. Ali Ebu Hasan daha sonra ordusuna paralı askerler aldı. Ancak Vattâsîler, Osmanlı birliklerinin yardımı olmadan Tadla Savaşı'nda yenildiler ve Fes, Saadiler tarafından yeniden ele geçirildi.Saadi hükümdarı eş-Şeyh, Osmanlılar tarafından öldürüldükten sonra Abdülmelik ve kardeşi Fas'tan kaçtı. Abdülmelik sürgünü sırasında Osmanlı müesses nizamının bir üyesi oldu. III. Murad, Saadi tahtını kazanmasına yardım etme desteği karşılığında Abdülmelik tarafından Fas'ı Osmanlı himayesine alma teklifini kabul etti. III. Murad daha sonra Cezayir valisi Ramazan Paşa'ya Fas'ı işgal etmesini ve Abdülmelik'i Osmanlıya bağlı bey olarak tahta oturtmasını emretti.Ramazan Paşa, Abdülmelik ve Osmanlı ordusuyla birlikte Fes'e geldi, Fes kolayca fethedildi. Bu mağlubiyetin ardından Saadi hükümdarı Ebu Abdullah Muhammed, Marakeş'e kaçtı. Ancak Marakeş de fethedildi.Abdülmelik, Osmanlı himayesi altında Fas'ın yönetimini üstlendi. III. Murad'ın adı Cuma namazında anıldı ve İslam dünyasındaki iki egemenlik simgesi olarak madeni paraların üzerinde yer aldı.
Osmanlı'nın Guria'yı işgali

Osmanlı'nın Guria'yı işgali, Osmanlı İmparatorluğu'nun Guria Prensliği'nin bir bölümünü ele geçirmesiyle sonuçlanan işgaldir. İşgalin sonucunda Çaneti (Lazistan Sancağı), Acara, Gonio ve Batum'un sahil şeridi Osmanlı topraklarına katılmıştır.1547'de Osmanlı ordusu, Guria'nın kıyı şeridine gelerek Gonio ve Batum'un denize kıyısı olan yerleşimlerini işgal etmiştir. Rostom Gurieli, İmereti Kralı III. Bagrat ve Megrelya Prensi I. Levan Dadiani'ye yardım çağrısında bulunmuştur. I. Levan, Guria'ya yardım etmek için Abhaz ve Megrellerden oluşan bir ordu toplayıp Rioni Limanı'nda kamp kurmuştur. Bununla beraber, Rostom'a Megrelya'ya önceden yaptığı saldırılardan dolayı öfke duyan İmereti kralı, Dadiani ve Gurieli'nin arasını bozmuş, Dadiani'nin birliklerinin Megrelya'ya geri dönmesine neden olmuştur. Sadece kendi ordusuyla Osmanlı kuvvetlerine saldıran Rostom, Osmanlı kuvvetlerini Çoruh'un ötesine gönderip Batum'u boşaltmaya zorlamıştır. Rostom, bu çabalarına rağmen Acara ve Çaneti'nin Osmanlı tarafından fethedilmesini engelleyememiştir. İşgalin tamamlanmasıyla beraber, Gonio Kalesi Gürcistan'ın güneybatısındaki önemli bir Osmanlı karakolu olmuştur.
Osmanlı'nın Habeş'i fethi

Osmanlı'nın Habeş fethi, Osmanlı Devleti tarafından 1557 yılından itibaren kademeli bir biçimde daha sonraları Habeş Eyaleti olarak bilinecek olan günümüz Eritre'sinin kıyı kesimleri, Massava ve Hirgigo şehirlerinin yanı sıra Kuzey Etiyopya'nın bir kısmının da fethedildiği olaydır. Özdemir Paşa fethin ilk aşamalarında liman şehri Massava ve bitişiğindeki Debarwa ve Hirgigo şehirlerini fethederek, bölgenin ele geçirilmesinde büyük rol oynamıştır. O tarihlerde bölgede hüküm sürün Bahr Negus Yeshaq'ın köylüler ile birlikte çıkardığı isyanlar sonucu, kaybedilen bazı toprakları (Debarwa ve çevresi) geri aldığı bilinmektedir. Ancak Yeshaq sonraki dönemlerde Etiyopya İmparatoru'na olan memnuniyetsizliğinden dolayı Osmanlı desteği ile bu kez Etiyopya'ya karşı çeşitli isyanlara sebep olmuşsa da, 1578 yılında hayatını yitirmiştir.
Osmanlı'nın Mani'yi istilası (1770)

Osmanlı'nın Mani'yi istilası (), 1770 yılında Orlov İsyanı sırasında Manya Burnu'nda Rum isyancılar ile Osmanlı ordusu arasında meydana gelen bir muharebedir. Muharebe, Manyotların isyanını bastırmak için Osmanlı tarafından yapılan bir dizi istiladan biriydi.Manya Burnu, Yunanistan'ın engebeli arazisi ve Manyotların isyanları nedeniyle Osmanlı'nın ele geçiremediği bir bölgesiydi. Manyotlar, Venedik ile Osmanlılar arasında ne zaman savaş çıksa Venediklilerle ittifak yaparak Osmanlılara zarar vermiş ve korsanlık yapmayı da adet edinmişlerdir.Manyotların yer aldığı 1770'teki başarısız Orlov İsyanı'ndan sonra, Türk-Arnavutlar olarak bilinen Müslüman Arnavutlar Mora'yı ele geçirdi ve Manyotları Mani'nin içinde hapsetti. Osmanlılar ayrıca Manyotları yönetecek bir Manyot beyi atayarak Manyotları bastırmaya çalıştı. 1770'te Mora'nın Osmanlı beyi Hasan Gazi, Mani'yi istila etme ve onları kesin olarak boyun eğdirme şansını gördü.Hasan gazi, büyük bir Müslüman Arnavut kuvvetiyle Mani'ye girdi ve Ayeranos ve Skutari'nin güçlü Grigorakos kulesini kuşattı. Grigorakos'un kulesi yıkılmadan önce üç gün dayandı. Osmanlılar daha sonra Manyot ordusuna karşı bir savaşa girdiler, ancak kaybederek Mani'den çekilmek zorunda kaldılar. Manyotlar daha sonra Paskalya günü Osmanlı'nın Pasavas kalesini yağmaladılar.
Osmanlı'nın Mani'yi istilası (1803)

Osmanlı'nın Mani'yi istilası (), 1803 yılında Manya Burnu'nda Rum isyancılar ile Osmanlı ordusu arasında meydana gelen bir muharebedir. Muharebe, Manyotların isyanını bastırmak için Osmanlı tarafından yapılan bir dizi istiladan biriydi.Manya Burnu, Yunanistan'ın engebeli arazisi ve Manyotların isyanları nedeniyle Osmanlı'nın ele geçiremediği bir bölgesiydi. Manyotlar, Venedik ile Osmanlılar arasında ne zaman savaş çıksa Venediklilerle ittifak yaparak Osmanlılara zarar vermiş ve korsanlık yapmayı da adet edinmişlerdir.Zanetos Grigorakis, Mani beyi olarak atanmış ve Zanetbey adını almıştır. Ancak 1798'de Napolyon tarafından Mora Yarımadası'na bir Manyot istilası düzenlemek için gönderilen Fransız ajanlarla planlar yapıyordu, bu sırada Napolyon Levant'a saldırdı. Osmanlılar bunu duyunca Zanetbey'i görevden aldı ve suçlu ilan edildi. Ancak Zanetos, Fransızlarla iletişim kurmaya devam etti ve ona bir silah sevkiyatı gönderdiler. Osmanlılar bunu duyunca, Zanet'in Kranai'deki ada kalesini kuşatmak için orduyu gönderdiler. Kısa bir kuşatmadan sonra Zanetos kalelerden kaçtı ve iç bölgelere saklandı. Osmanlı kuvvetleri daha sonra Trablus'taki üslerine geri döndüler.
Osmanlı'nın Mani'yi istilası (1807)

Osmanlı'nın Mani'yi istilası (), 1807 yılında Manya Burnu'nda Rum isyancılar ile Osmanlı ordusu arasında meydana gelen bir muharebedir. Muharebe, Manyotların isyanını bastırmak için Osmanlı tarafından yapılan bir dizi istiladan biriydi.Manya Burnu, Yunanistan'ın engebeli arazisi ve Manyotların isyanları nedeniyle Osmanlı'nın ele geçiremediği bir bölgesiydi. Manyotlar, Venedik ile Osmanlılar arasında ne zaman savaş çıksa Venediklilerle ittifak yaparak Osmanlılara zarar vermiş ve korsanlık yapmayı da adet edinmişlerdir.Antoni Grigorakis, Mani beyi olduğunda kuzeni Zanetos Grigorakis 1803'te Cranae'den kaçtıktan sonra Lakonya'daki Osmanlı topraklarına baskın yapıyordu. Antoni'nin kuzeniyle anlaşma konusundaki isteksizliği, Osmanlıların Mani'yi işgal etmesine ve Antoni'yi adası Kirani kalesinde kuşatmasına neden oldu. İstila kuvveti öncekinden daha büyüktü ve çevresine büyük zarar verdi.
Osmanlı'nın Mani'yi istilası (1815)

Osmanlı'nın Mani'yi istilası (), 1815 yılında Manya Burnu'nda Rum isyancılar ile Osmanlı ordusu arasında meydana gelen bir muharebedir. Muharebe, Manyotların isyanını bastırmak için Osmanlı tarafından yapılan bir dizi istiladan biriydi.Manya Burnu, Yunanistan'ın engebeli arazisi ve Manyotların isyanları nedeniyle Osmanlı'nın ele geçiremediği bir bölgesiydi. Manyotlar, Venedik ile Osmanlılar arasında ne zaman savaş çıksa Venediklilerle ittifak yaparak Osmanlılara zarar vermiş ve korsanlık yapmayı da adet edinmişlerdir.Osmanlılar, 1815 işgalinden önceki 15 yıl içinde Mani'yi iki kez ele geçirme girişiminde bulundu ve burada güçlü Grigorakis klanı ile uğraşmıştı. Bu kez Grigorakis'in memleketi Skutari'yi işgal etmeye karar verdiler. Osmanlılar küçük bir donanma toplayarak Mani'yi işgal ettiler. Teodoros Grigorakis'in komutasındaki Skutarililer karaya çıkardıklarında Osmanlı ordusuna saldırarak denize sürdü.
Osmanlı, Ayvacık

Osmanlı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Osmanlı, Havsa

Köy, Edirne il merkezine 29 km, Havsa ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır. Köy, Havsa'nın kuzeyinde ve Havsa'yı  numaralı devlet yoluna bağlayan,  numaralı il yolu kenarındadır.
Osmanlı, Murgul

Köyün eski adı Osmali veya Osmalo'dur. 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesinde ve Muvahhid Zeki'nin 1927 yılında yayımlanan Artvin vilayeti üzerine kitabında Osmal (اوثمال) olarak geçer. 93 Harbi’nde (1877-1878) Klarceti bölgesine hakim olan Ruslar da köyü Osmal (Осмал) adıyla kaydetmiştir.Osmal'ın bulunduğu Klarceti, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biriydi. Osmanlı Devleti burayı, 1549 Gürcistan seferiyle Gürcülerden ele geçirdi. Uzun süre Çıldır Eyaleti içinde yer alan Osmal, 19. yüzyılın ilk yarısında Trabzon eyaletinin bir parçası haline geldi. Osmanlı idaresinin vergi tahsil etme ve askere alma amacıyla 1835 yılında yaptığı nüfus tespitine göre Osmal'da 40 hane ve 126 erkek kaydedilmiştir. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, köyün nüfusunun yaklaşık 252 kişiden oluştuğu ortaya çıkar.Osmal daha sonra, 1867 yılında kurulan Trabzon vilayetinin Lazistan sancağına bağlandı. Bu sancağın Livana kazasının köylerinden biriydi. 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesine göre Osmal'da 34 hanede, muhtemelen sadece erkek nüfusu olarak 114 kişi tespit edilmiştir. Bu tarihten on yıl sonra, 1886 yılında Rusların yaptığı tespite göre ise, köyde 1 hane 3 Gürcü kalmıştı. Köyün nüfusunun Rus idaresinden Osmanlı ülkesine göç ettiği anlaşılmaktadır. Osmal, 93 Harbi’nde (1877-1878) Rusların eline geçtmişti ve Rus idaresinde Artvin sancağının (okrug) Artvin kazasına (uçastok) bağlı Zansuli nahiyesinin bir köyüydü.Osmal, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcüler Artvin ve Ardahan bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Osmal Türkiye'ye bırakıldı. Bir yıl sonra, 1922 yılında köyün nüfusu 14 hanede yaşayan ve tamamı Gürcü olarak kaydedilmiş olan 87 kişiden oluşuyordu.Artvin'de yer adlarının değiştirildiği 1925 yılında, Osmal'ın adı da Özmal biçiminde değiştirilmiştir. Buna rağmen, eski adı yeni adıyla birlikte “Özmal (Osmal)” biçiminde uzun süre resmi kayıtlarda yer almıştır. Özmal adı alay konusu olduğu için 2018 yılında bir referandum sonucunda köye Osmanlı adı verilmiştir.Rusların 1886 yılında ve Ankara Hükümeti'nin 1922 yılında yaptığı tespitlere göre köyün nüfusu Gürcülerden oluşuyordu. Osmanlı köyünde bugün de kullanılan yer adlarının çoğunun Gürcüce olması da buranın bir Gürcü yerleşmesi olduğunu göstermektedir.
Osmanlı-Avusturya savaşları

Osmanlı-Avusturya Savaşları, 16. yüzyıl - 18. yüzyıl arasında Osmanlı İmparatorluğu ile Habsburg Hanedanı tarafından yönetilen Kutsal Roma Germen İmparatorluğu'na bağlı Avusturya Arşidüklüğü arasında yapılmış olan savaşlardır.
Osmanlı-Bizans Antlaşması (1420)

Osmanlı-Bizans Antlaşması, Osmanlı sultanı I. Mehmed'in Bizans İmparatorluğu'yla yaptığı bir düzenleme antlaşmasıdır.Yıldırım Bayezid, Ankara Savaşı'nda Timur'a yenilerek esir düştüğünde oğlu Mustafa Çelebi de beraberinde Semerkand'a götürülmüştü. Timur ölünce Mustafa Çelebi serbest kaldı ve Anadolu'ya geri döndü. O sırada Fetret devri bitmiş, Yıldırım Bayezid'in diğer oğlu Mehmet Çelebi Osmanlı Devleti'nin başına geçmişti. Mustafa Çelebi tahta geçmek isteyince taraftarlar arasında savaş çıktı (Düzmece Mustafa İsyanı).  Mustafa Çelebi kardeşi Mehmet Çelebi'ye yenilerek Bizans İmparatorluğu'na sığındı. Mehmet Çelebi, Bizanslılarla bir antlaşma yaptı.  Bu antlaşmanın bazı şartları şunlardı:
Osmanlı-Hırvatistan Yüzyıl Savaşı

Osmanlı-Hırvatistan Yüzyıl Savaşı, (Hırvatça: Stogodišnji hrvatsko-turski rat veya Stogodišnji rat protiv Turaka veya Stogodišnji rat s Osmanlijama) Hırvatistan Krallığı ve müttefikleri ile Osmanlı Devleti arasında gerçekleşen muharebeler dizisidir. Bu muharebeler, Osmanlı ve Hırvatistan'ın diğer muharebelerine göre, nispeten daha küçük çapta muharebelerdir.Çoğu tarihçiye göre, savaş 1493 yılında Krbava Muharebesi ile başlar, 1593 yılında Sisak Muharebesi ile biter. Diğer tarihçilere göre, 15. yüzyılın ikinci yarısı başlar, 16. yüzyılın tamamını kapsar ve 1606 yılında Zitvatorok Antlaşması'yla biter.
Osmanlı-Karadağ Savaşı (1861–1862)

Osmanlı-Karadağ Savaşı (1861-1862), Karadağ Prensliği ile Osmanlı İmparatorluğu arasında 1861-1862 yılları arasında gerçekleşen bir savaştı. Savaşın sonucunda Karadağ Osmanlı hakimiyetini tanımak zorunda kaldı.1861'de Karadağ, komşuları tarafından Hersek'te bir isyana teşvik edildi. Ömer Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri önce yenildiler ama sonunda galip geldiler. Karadağlılar, Büyük Güçler tarafından baskı altına alındı ve bu güçlerini Hersek'te savaşmaktan alıkoydu. Osmanlı ordusu daha sonra Karadağ'ı ele geçirdi. Ostrog Manastırı'nın Mirko Petrović tarafından başarısız savunmasından sonra Karadağlılar yenildi.Savaş, 31 Ağustos 1862 İşkodra Barışı ile sona erdi  Karadağ, Osmanlı hükümdarlığını kabul etmek zorunda kaldı, ancak şartlar cömertti çünkü Osmanlılar Karadağ'ın iyi niyetini kazanmak istiyordu. 1859 sınırlarına geri dönüldü, Karadağlıların Osmanlı topraklarından silah dışında her türlü mal ithal etmelerine ve tarım arazileri kiralamalarına izin verildi.Knežević, Sasa (2000). " The Times'ın 1862'deki Karadağ-Türk Savaşı'na ilişkin kapsamı". South Slav Journal, 21 (3-4) (81-82): s. 60-69.
Osmanlı-Karadağ Savaşı (1876-1878)

Osmanlı-Karadağ Savaşı (), 1876-1878 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu ile Karadağ arasında meydana gelen savaştır. Savaş Karadağ'ın zaferiyle sonuçlandı.1875 yılında çıkan Hersek İsyanı Avrupa'da Osmanlılara karşı diğer isyanları tetikledi. Karadağ ve Sırbistan 18 Haziran 1876 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu'na karşı savaş ilan etti. I. Nikola önderliğinde Karadağ ordusu kuzey, güney ve batıdan gelen Osmanlı kuvvetlerini geri püskürttü ve Nikşiç, Bar, Grmojur, Vranina ve Lesendro'yu ele geçirdi.Savaş 18 Ocak 1878 tarihinde Edirne'de Osmanlı İmparatorluğu ile Karadağ'ın ateşkes imzalamasıyla sona erdi. Daha sonra Rus güçlerinin Osmanlı İmparatorluğu'na ilerlemesi Osmanlı İmparatorluğu'nu 3 Mart 1878'de Ayastefanos Antlaşması'nı imzalamaya zorladı. Antlaşma sonucu Osmanlı İmparatorluğu Romanya, Karadağ ve Sırbistan'ın bağımsızlıklarını tanıdı ve. Karadağ yüzölçümünün iki katından fazla toprak kazandı.
Osmanlı-Kaçar Savaşı 1906-1907

Bağdat valisinin emriyle Ağustos 1906'nın sonlarında Osmanlının İranı işgali gerçekleşti. 500 askerden oluşan bir Osmanlı kuvveti, Baneh'ten İran'ın Luristan'ına ve Saifi, Malakhatoi ve Bagasi vilayetlerine yürüdü ve yol boyunca ekinleri yaktı. Hanakin vatandaşları da Osmanlı pasaportu alarak Osmanlı ordusuna kaydolmaya zorlandı. 24 Ağustos'ta İran hükümeti protesto ettikten sonra Ban'daki Osmanlı komutanı geri çekilme emri olmadığını söyledi ve iki gün sonra Osmanlılar Oromia yakınlarında vergi topaldı. 8 Eylül'de Osmanlılar Çankaçen ve Paradüssel bölgesini işgal etti. Osmanlı kuvvetleri daha sonra Sajbulak'ın güneybatısındaki bir noktadan Hoy'un batısındaki bir noktaya kadar uzanan bir toprak şeridini işgal etti. Osmanlılar sonunda 1911'de Rus İmparatorluk Ordusu tarafından İran'dan sürüldü
Osmanlı-Lehistan Savaşı (1620-1621)

1514 yılından beri Boğdan Beyliği doğrudan doğruya Osmanlı Devleti'nin bir parçası olmamakla birlikte Osmanlı Devleti'nin himayesi altında sayılıyordu. Boğdan Beyliği Tuna nehri yoluyla Karadeniz'e ulaşan ticaret yolları üzerinde bulunduğu için coğrafi konumu açısından Lehistan için stratejik bir önem taşıyordu. 16. yüzyıl sonlarında Lehistan soyluları (magnatlar) Boğdan'ın işlerine karışmaya başladılar. Osmanlılar tarafından tayin edilmiş olan Boğdan Voyvodası Gaspar Graziani de Lehistan'ın yanında Osmanlılara karşı tavır aldı.  Ayrıca Lehler Erdel Prensliği'ne saldırdılar. Erdel Prensi ve Protestan sempatizanı Bethlen Gábor, Osmanlı Devleti'nden yardım istedi. Bu Osmanlılar için kabul edilemez bir durumdu. Osmanlı padişahı Genç Osman Lehistan'a savaş açtı.Osmanlı ordusu Çuçuro'ya varınca sayım yapıldı. Orduda bulunan 34.825 kapıkulu askerine kişi başına bin akçe verildi.Hazırlanan Osmanlı kuvvetlerine Özi Beylerbeyi İskender Paşa kumanda ediyordu.  Ayrıca Nogay Tatarları da Kantemir Mirza'nın kumandası altında Osmanlı ordusunun yanında yer aldı. Lehistan ordusunun başında Rusya'yı dize getirerek 10 yıl önce Moskova'yı ele geçirmiş ünlü Leh komutanı Stanisław Żółkiewski bulunuyordu. Boğdan Voyvodası Gaspar Graziani de 600-1000 civarında askeriyle Lehistan'ın yanında yer aldı. Ancak Boğdanlı birçok bey Osmanlılara karşı savaşmayı reddetti. 10 Eylül 1620 tarihinde Lehistan ordusu Prut nehri boylarında Yaş kenti yakınlarındaki Çuçoro mevkiinde Osmanlı ve Nogay ordularıyla karşılaştı.Savaşın daha 18 Eylül'deki ilk gününde Leh askerleri bozguna uğradılar. Boğdanlı askerler taraf değiştirerek Osmanlı tarafına geçtiler. 6 Ekim'de Osmanlılar tekrar taarruza geçtiler. Leh kumandanlar ve soylular askerlerini terk ederek kuzeye doğru kaçmaya başladılar. Leh askerlerinin çoğu ya öldürüldü ya da esir alındı. Leh kumandanı Stanisław Żółkiewski de savaşta öldürüldü ve kafası kesilerek padişaha gönderildi. Gaspar Graziani kaçmayı başardı ama Osmanlılardan korkan kendi askerleri tarafından öldürüldü. Böylece Çuçoro Muharebesi büyük bir Osmanlı zaferiyle sonuçlanmış oldu.Çuçoro Savaşı'nda Lehistan'a karşı kazanılan bu büyük zafer sonucunda Osmanlı padişahı II. Osman Lehistan'ı tamamen dize getirerek Osmanlı Devleti'nin sınırlarını Baltık Denizi'ne kadar uzatabileceğini düşündü. Bu amaçla bir yıl sonra 200.000'i aşkın bir sayıda büyük bir ordu hazırlayarak bizzat kendisi bu ordunun başında İstanbul'dan Edirne'ye doğru yola çıktı.Osmanlılar, Hotin seferi'nden umduklarını bulamamışlardı. Ancak Lehler de büyük bir zafer kazanamamışlardı. O yüzden yapılan Hotin Antlaşması, Osmanlı Devleti'yle Lehistan arasındaki durumu olduğu gibi korudu. Sınırlarda hiçbir değişiklik olmadı. Antlaşmanın maddeleri:Saldırının başarısızlığına karşılık, Boğdan'ın güvenliği sağlanmış oldu. Savaşın ardından II. Osman, Hotin kalesi önünde istekli savaşmayan Yeniçeri Ocağı’nı kaldıracağını açıkladı. Bu kararı yeniçerilerin isyanına yol açtı. İsyan, II. Osman'ın öldürülmesi ile sonuçlandı.
Osmanlı-Lehistan Savaşı (1683-1699)

Osmanlı-Lehistan Savaşı (1683-1699), Osmanlı İmparatorluğu ile Lehistan Krallığı arasında 1683 yılından 1699 yılına kadar süren askerî mücadele, Osmanlı-Kutsal İttifak savaşlarının bir cephesi.
Osmanlı-Lehistan savaşları

Osmanlı-Lehistan Savaşları, 15. yüzyıl'dan 17. yüzyıl sonlarına kadar Osmanlı Devleti ile Lehistan-Litvanya Birliği arasında geçen savaşlardır.