Ulusal yemek

Ulusal yemek yemeğin belirli bir ülkeye özgü olması ve o ülkeyle anılmasından gelir. Yemek, çeşitli sebeplerden dolayı ulusal yemek olarak düşünülebilir:Yemeğin belirli bir yöntemle, yerel olan malzemelerden hazırlanması ve temel gıda olması, örneğin fruits de mer Fransa'nın batı kıyılarında sunulur.İçeriğinde yerel bölgede bulunan veya üretilen egzotik malzeme bulunması, örneğin Güney Amerikan kırmızı biberinin Avrupada Pireneler'de yetişmesi.Kültürel miras‘ın bir parçasını oluşturan şenlikli bir mutfak geleneği olarak - örneğin yaz kamp’larında barbeküler veya akşam yemeklerinde fondüler - veya Kurban Bayramı veya iftar yemekleri gibi dini uygulamanın parçası olarak sunulur.Ülkenin kendisinin, yemeği ulusal yemek olarak kabul etmesi. Örneğin, 1930'larda İsviçre Peynir Birliğinin (Schweizerische Käseunion) fondüyü İsviçre'nin ulusal yemeği olarak yüceltmesi.Ulusal yemekler ulusun imajı ve kimliğinin bir parçasıdır. Avrupada imparatorlukların gelişme döneminde, uluslar kendilerini düşmanlarından ayırt edebilmek için ulusal yemeklerini oluştururdu.Hofstra Üniversitesi Latin Amerikan kültürü eğitmeni Zilkia Janer'a göre, Meksika, Çin veya Hindistan gibi etnik nüfus ve kültürün çok çeşitli olduğu ülkelerde tek bir ulusal yemek seçmek resmiyette olmasa bile imkansız. Dahası, ulusal yemekler o kadar içiçe geçmiş durumdaki, bunlardan birini o ülkenin ulusal yemeği olarak seçmeye çalışmak ulusların tanımlamaya olan hassas bakışlarını, yoğun duygularını veya çatışmalarını kabartabilir.Latin Amerika'da, "plato nacional" olarak iddia edilebilir veya tasarlanabilir. Birçok durumda tarifler kesişen ulusal sınırlarda sadece ufak farklılıklar gösterir. Ceviche'nin hazırlanması Peru ve Ekvator'a özgüyken, matambre olarak bilinen ince kesilmiş sığır eti Paraguay, Uruguay ve Arjantin ulusal yemekleri olarak sayılır. Et, bitki ve kök sebzelerden yapılan güveçler, Orta Amerika, Güney Amerika ve Karayipler'in bazı ülkeleri için platos nacionales olarak sayılır. Kolombiya ajiaco'su kadar sancocho'su da Dominik Cumhuriyeti, Kolombiya ve Panama'da platos nacionales örneklerindendir. Janer (2008)'ın gözlemlerine göre aynı plato nacional yemeklerinin farklı ülkeler tarafından paylaşılmasının, her ülkenin kendisine has, özel ve benzersiz ulusal yemeği olması fikrini sorguladığını; buna göre yemeğin ulusal ve jeopolitik sınır tanımadığını belirtiyor.Latin Amerikan ulusal yemeklerinin Kuzey Amerika göçmen toplulukları arasında tanımlanması daha belirgindir. Latin Amerika ülkelerinde plato nacional genellikle kırsal kesim ve köy topluluklarının parçasıdır ve şehir sakinlerinin günlük yaşamlarının parçası olması gerekmez. Kırsal kesim topluluklarında evlerde ve restoranlarda gururla servis edilen yemekler, ulusal yemek kimliğine hassasiyeti ve memleket bağlarının güçlülüğünü göstermek için sunulur.Bu ulusal gösteriş, topluluğun Latin veya İspanyol Amerikan gibi etnik ve kültür çeşitliliğini toplumun tek bir isim altında birleştirme baskısını yıkmak içindir.Bu kesin bir ulusal yemekler listesi olmamakla beraber, ulusal yemek olarak bilinen veya önerilen bazı yemeklerin listesidir.: Resmi bir yemeği olmamakla beraber çeşitli yazarlara göre: Elmalı turta, Hamburger, Hot dog, Hindi, Patates püresi ve gravy (tarihi): Şnitzel, Schweinshaxe (Domuz incik), Bratwurst (Domuz sucuğu), Sauerbraten, Döner kebab, Currywurst, Eisbein ve sauerkraut: Frites (özellikle mussels ile sunulur veya Pirzola), carbonade flamande, Waterzooi, chocolate mousse: Pekin ördeği, luosifen, Kerevit, Hot pot, dumpling, Mala xiang guo, Dim sum, Kao Leng Mian, Tanghulu: Pot-au-feu, Beef bourguignon, Blanquette de veau, Steak frites, Baguette, Crêpe, Crème caramel, Poulet au pot (tarihi): Kültür çeşitliliğinden dolayı Hindistanın özel olan ulusal bir yemeği yoktur. Dedikodulara göre devlet khichdiyi ulusal yemek olarak düşünüyorlardı anca sonradan devlet tarafından yalanlandı.Ulusal içecekler belirli bir ülkenin imajını ve tanımını yapan içeceklerdir. İki bölüme ayrılır: alkollü ve alkolsüz içecekler. Alkollü içecekler bazen ulusal likörler olarak sade/düz (İrlanda viskisi gibi) içilse de, genellikle karışım olarak tüketilirler (Brezilya caipirinhas veya Peru ve Şili'nin pisco sours gibi), veya bira veya şarap gibi. Alkolsüz ulusal içeceklere örnekler: Çin'in çayı, ABD'nin Coca-Cola'sı, Hindistan'ın lassis'i, Uruguay'ın mate'si, Doğu Avrupa ülkelerinin kompot'u.