barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Osmanlı Cihat Beyannamesi

Osmanlı Cihat Beyannamesi Kasım 1914'te Birinci Dünya Savaşı sırasında yayınlandı. İlk olarak 11 Kasım’da hazırlandı ve 14 Kasım'da büyük bir kalabalığın önünde okundu.Mezopotamya'daki Arap kabileleri başlangıçta cihat konusunda hevesliydi. Bununla birlikte, 1914 ve 1915'teki Mezopotamya seferinde İngilizlerin ilerleyişi ve casusluk faaliyetlerinin ardından, coşku azaldı ve Mudbir al-Far'un gibi bazı kabile reisleri, İngiliz yanlısı değilse de daha tarafsız bir duruş benimsedi.Türk olmayan Müslümanların Osmanlı Türkiye'sinin yanında yer alacağına dair umutlar ve korkular vardı, ancak bazı tarihçilere göre bu çağrı "Müslüman dünyasını birleştirmedi" ve  Müttefik kuvvetlerdeki Müslümanlar gayrimüslim komutanlarına karşı çıkmadılar. Bununla birlikte, diğer tarihçiler 1915 Singapur İsyanı'na işaret ediyor ve çağrının dünyadaki Müslümanlar üzerinde önemli bir etkisi olduğunu iddia ediyor.Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşın kaybedenlerinin yanında yer alması ve "acımasızca cezalandırıcı" koşulları kabul ederek teslim olmasıyla, savaş halifeliğin sonunu getirdi. Bunlar, kendisi de laik olan ve daha sonra halifeliği kaldıran savaş kahramanı ve Kurtuluş Savaşı’nın lideri Mustafa Kemal tarafından bozuldu.
Osmanlı Demokrat Fırkası

Osmanlı Demokrat Fırkası (Fırka-i İbad), 6 Şubat 1909 tarihinde İbrahim Temo tarafından kurulan parti.İttihat ve Terakki, devlet yönetimini fiilen ele geçirince İbrahim Temo buna sinirlenir ve yeni bir fırka kurmaya karar verir. Resmi olarak 6 Şubat 1909 tarihinde kurulan parti, 31 Mart İsyanı nedeniyle fazla gelişememiştir. Bu tür olumsuzluklara karşın Abdullah Cevdet, Mısır’da yayımladığı İçtihat dergisi ve bu partinin yayın organlarına yazılar yazarak desteğini sürdürmüştür.Daha sonraları İttihat ve Terakki, partinin gözünü korkutmuş ve İbrahim Temo’ya tehdit savurmuştur. Yandaşlarının desteğine karşın dayanamayan fırka, 5 Aralık 1911 tarihinde Hürriyet ve İtilaf Fırkası’na katılmıştır.
Osmanlı Deniz Mutfağı

Osmanlı Deniz Mutfağı, yemek kitabıdır. Yunus Emre Akkor ve Zennup Pınar Çakmakcı  tarafından yazılmıştır. Book Gourmand (Gourmand World Cookbook Awards) 2012' nin en iyi balık ve deniz ürünleri kitabı seçilmiştir.
Osmanlı Donanma Cemiyeti Heyet-i Temsiliyesi

Osmanlı Donanma Cemiyeti Heyet-i Temsiliyesi, Balkan Savaşından (1912) sonra Osmanlı Donanma Cemiyeti' ne yeni gelir kaynakları sağlamak amacıyla 1913' te kurulan tiyatro topluluğu.Harp Okulu'da edebiyat öğretmeni olan Ziya Bey Donanma Cemiyeti'ne müdür olduktan sonra bir tiyatro topluluğu kurarak dernek yararına gösteriler yapmayı düşünmüştü. Ziya Bey'e Süleyman Sudi, Salah Cimcoz, Hüseyin Suat, İbnürrefik Ahmet Nuri (sekizinci) gibi isimlerin de yardımcı olmalarıyla kurulan topluluk perdesini Şehzadebaşı'ndaki Millet Tiyatrosu'nda açtı. O günlerde kendi tiyatrosu bulunmayan Mardiros Mınakyan topluluğun genel yönetmenliğini, Nurettin Şefkati müdürlüğünü ve 'facia' bölümü yönetmenliğini, Ahmet Fehim ise 'komedya' bölümü yönetmenliğini yaptılar. Yeni Tiyatro Cemiyet-i Edebiyesi adıyla bir de edebi kurul oluşturuldu.Osmanlı Donanma Cemiyeti Heyet-i Temsiliyesi, İbnürrefik Ahmet Nuri'den Tecdid-i Nikah ve Hüseyin Kazım'dan Midilli'de Bir Facia gibi oyunlar sahnelendi. Aznif, Kınar, Zabel, Mari, Virjin, Agavni Necip, Bercuhi, Luiz, Cevheryan, Eliza Binemeciyan gibi kadın oyuncularla Fikret Sadi, Saffet, Dülgeryan, Binemeciyan, Emin Rıfat, Süleyman, Muvahhit, Hakkı Necip, Çobanyan, Ahmed Fehim, Nurettin Şefkati, Saadettin, Muhsin gibi erkek oyuncuların yer aldığı topluluk oyunlarını 1915'e değin sürdürdü.
Osmanlı Donanması donanma komutanları listesi

Bu liste 1877-1920 yılları arasında görev yapan Osmanlı Donanma komutanlarının listesini içermektedir. 1922-1924 yılları arasında görev yapan komutanlar Türk Donanma komutanı olarak görev yapmıştır.
Osmanlı Dram Kumpanyası

Osmanlı Dram Kumpanyası (Mınakyan Tiyatrosu olarak da bilinir), 19. yüzyıl sonunda İstanbul'da kurulmuş, tiyatro topluluğu.Osmanlı Devleti'nde Tanzimat Döneminde kurulan batılı anlamda ilk Türk tiyatrolarındandır. Mardiros Mınakyan'ın kurduğu ve yönettiği kumpanya, Türk tiyatrosu'nun gelişmesinde önemli rol oynamıştır. Kadrosunda Türk ve Ermeni oyuncular bulunan kumpanya, kuruluşundan 1908'e değin 250 dolayında oyun, opera, operet sahneledi.Güllü Agop'tan devraldığı batı tarzı tiyatro anlayışını Darülbedayi'ye aktardı.Güllü Agop'un kumpanyasından ayrılan bazı sanatçıların 1882 veya 1884 yılında Mardiros Mınakyan yönetiminde bir araya gelmesi ile kuruldu. 1870-1880 yılları arasında Türkçe oyun oynama imtiyazını elinde bulunduran Güllü Agop'un oyunlarını sahnelemiş olduğu Gedikpaşa Tiyatrosu'nu oyunlarını sahneledi. Gedikpaşa Tiyatrosu padişahın iradesi ile yıkılınca kumpanya Şehzadebaşı'na taşındı.Dönemin en nitelikli tiyatro topluluğu olarak nitelendirilebilecek Osmanlı Dram Kumpanyası 1908'e değin etkinliğini sürdürdü ve Güllü Agop'tan devraldığı batı tarzı tiyatro anlayışını Darülbedayi'ye (sonradan İstanbul Şehir Tiyatrosu) devretti.Aynı dönemdeki tiyatro toplulukları tuluata dayanır ya da kadrolarında kantocular bulundururken, Osmanlı Dram Kumpanyası'nın repertuvarında genellikle  melodram ve duygusal komediler yer alırdı.  Kumpanya, devrin tabiri ile "hissi" komediler sergilemesinin yanı sıra sıklıkla cinai melodramlar da sergilemiştir.  Olaylar Paris’in kibar çevrelerinde, Seine Nehri civarındaki büyük şatolarda geçer. Kırmızı saçlı Toni Grok’ın sekiz kişilik profesyonel orkestrası, oyun başlamadan önce parçalar çalardı. Arada metne dayanan (tuluat olmayan) komediler de oynanıyordu.  Tıbbiye, Harbiye, Mühendishane, Hendese-i Mülkiye öğrencileri izleyicileri arasında idi.Kadrosunda Mınakyan ve Ahmed Fehim dışında Siranuş, Eliza Binemeciyan gibi kadın oyuncularla Ahmet Necip, H. Aleksanyan, Rupen Binemeciyan, Hekimyan,  Matosyan, Sancakçıyan, Şahinyan, Vahram Papazyan gibi erkek oyuncular uzun süre topluluğun yerleşik kadrosunu oluşturmuşlardı. Topluluğa sonradan Hakkı Necip ve Hulûsi de katıldı. Kınar Hanım, kumpanyanın en hareketli yıllarını görememiştir ancak yine de bu kumpanya ile anılır. Oyuncular her zaman benzer rolleri canlandırıyordu. Mınakyan Efendi, her zaman çocuklarına düşkün müşfik baba rollerini, Rupen Binemeciyan yakışıklı jön rolünü, Aleksanyan kanlı, hain kişiyi canlandırırdı; Şahinyan ikinci jön idi ve zaman zaman Binemeciyan'ın rolünü alırdı.Bu oyuncuların dışında çok sayıda oyuncu da sahneye çıkmıştı. Osmanlı Dram Kumpanyası'nın oyunları profesyonelce yürütülen uzun ve disiplinli provalarla hazırlanıyordu. Bu yerleşik kadrolu ciddi çalışmalar, 1908 sonrası özgürlük ortamında ortaya çıkan yeni tiyatrocu kuşağını yoğun biçimde etkiledi. Kumpanya 1888'de dağıldı.  Mınakyan, 1893’te Ermenice oyunlar oynamak üzere izin aldı; 1895 yılında seyirci azlığından Ermenice oyun sergilemekten vazgeçti.
Osmanlı Ermenileri listesi

Birinci  Meşrutiyet  döneminde  Meclis-i  Mebusan’da,  İkinci  Meclis  Reisi Hüdavendigar mebusu  Hovhannes Allahverdi,  Dersaadet  mebusu  Sebuh  Maksudyan Efendi, Diyarbekir mebusu Osep Kazazyan Efendi, Edirne mebusu Rupen Efendi, Erzurum mebusu Hamazasb Hallacyan Efendi, Erzurum mebusu Taniyel Karacıyan Efendi, Erzurum mebusu Giragos Kazancıyan Efendi, Erzurum mebusu Haçaduryan Efendi,  Halep  mebusu  Karaca  Manok  Efendi,  Hüdavendigar  mebusu  Sahak Yavrumyan Efendi, Sivas mebusu Agop Şahinyan Efendi, Ankara mebusu Daniloğlu Milkon Efendi, Aydın mebusu Ispartalıoğlu Agop Efendi, Dersaadet mebusu Agop Kazazyan Efendi, Trabzon mebusu Ohannes Efendi, Tuna mebusu Agop Kazancıyan Efendi,  Erzurum  mebusu  Danyal  Efendi  ve  Kayseri  mebusu  Agop  Efendi görev yapmışlardır.  Birinci  Meşrutiyet  dönemini  kapsayan  iki  devrede,  Meclis-i Mebusan’da görev yapan toplam on sekiz Ermeni mebus bulunmaktadır.II. Meşrutiyet Döneminde Osmanli Meclis-i Mebusanı’nda Yer Alan Ermeni Mebusları (Gri boyalı mebuslar 1915’te öldürülmüşlerdir):
Osmanlı Evi Müzesi

Osmanlı Evi Müzesi.  Bursa'da II. Murad külliyesinin karşısında bulunan ve 17. yüzyıl Osmanlı yaşam tarzının sergilendiği müze.Günümüzde müze olarak kullanılan 17. yüzyıla ait üç katlı ahşap ev, Bursa'da halen ayakta kalan en eski evlerden birisidir. Bu evin yerinde, daha önce Sultan II. Murad'ın bir köşkü olduğu sanılmaktadır. Bu nedenle ev aynı zamanda Fatih Sultan Mehmet'in doğduğu ev olarak bilinir. Müzede Osmanlı yaşam tarzı sergilenirken döneme ait giysi ve kıyafetlere de yer verilmiştir.Yapının 17. yüzyılda  bir paşanın konutu olarak yapıldığı tahmin edilir. 1946 yılında Milli Eğitim Bakanlığı Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından kamulaştırılarak restore edilmiştir. 1958 yılında müze olarak ziyarete açıldıktan sonra  1973 yılında tekrar onarılmış ve düzenlenmiş; 1992’de ziyarete kapatılmış; 2005'te üçüncü düzenlemeyle Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından yeniden ziyarete açılmıştır.Taş temel üzerine oturan evin doğu cephesi birinci kat hizasına kadar sıvalıdır, hafif dışa taşkın ilk katta ahşap hatıllar arasında zikzak örülmüş tuğla kullanılmıştır. Zemin ve birinci katlardaki odaların pencereleri dış sofayla bağlantılıdır. İlk yapıldığında sokağa tamamen kapalı olan birinci katın Muradiye külliyesine bakan doğu cephesinde sonradan dört adet pencere açılmıştır. Konutun ikinci katında ise göz seviyesinde dokuz, bunların üstünde beş adet pencere bulunmaktadır.  Pencereler ahşap kanatlıdır.Zemin ve birinci kata girişi  evin batı cephesinden sağlanır. Zemin kat ahşap korkuluklu balkon, üst katı ise Bursa kemeri tarzında pencerelerle dışa açılır. Yapının kuzey bölümü sıvalıdır; güney cephesi ise sağırdır. Önü açık eyvanlı bir sofa ile eyvan, iki yanında birer oda vardır. Plan üst katta tekrar eder. Ahşap merdivenle çıkılan birinci katın ortasında konuk salonu, yemek ve harem odaları yer alır.22 Haziran 1989 tarihinde  Osmanlı Evi Müzesi'nden iki adet tombak şamdan çalınmış; Londra'daki Sotheby's müzayede firması tarafından 24 Nisan 1991 günü düzenlenen bir müzayede satışa sunuldukları tespit edilerek şamdanlar ikili görüşmeler yoluyla 1991 yılında Türkiye'ye iade edilmiş ve Bursa Müzesi’nde koruma altına alınmıştır.
Osmanlı Gazetesi

Osmanlı Gazetesi, İttihad ve Terakki Cemiyeti’nin kurucularından olan Doktor Abdullah Cevdet ve İshak Sükûti tarafından 1897’de kurulmuştur. II. Abdülhamid rejimine şiddetli eleştiriler getirmiştir. Gazete, 1904’te İsviçre’de son sayısını yayınlamış ve kendiliğinden yayın hayatına son vermiştir.
Osmanlı Hürriyet Cemiyeti

1906 yılı Eylül ayında Mithat Şükrü (Bleda) Bey’in Selanik’teki evinde yapılan toplantıda bir araya gelen ve çoğunluğu 3. Ordu mensubu subaylar olan on arkadaş tarafından kurulan bu örgüt, Paris’te bulunan cemiyetlerden tamamen bağımsız bir örgüttür. Kurucuları Bursalı Tahir, Naki (Yücekök), Edip Servet (Tör), Kazım Nami (Duru), Mithat Şükrü (Bleda), Ömer Naci (Yüzbaşı), İsmail Canbulat, Hakkı Baha, Talat Bey ve Rahmi Bey’dir. İlk olarak 1906 yılı Eylül ayında Selanik’te düzenlenen kuruluş toplantısında “meşrutiyetin ilanını sağlamak ve hükûmete karşı gizli eylemlerde bulunmak amacı” kararlaştırılmıştır. Cemiyete yeni üye olarak kaydedilecek şahıslar, yalnızca kendilerini bu topluluğa kazandıran rehberi ve iki üyeyi tanıyabiliyorlardı. Üyeler, yemin ettikten sonra üyeliğe kabul ediliyorlardı. Hilâl adlı bir tüzükle cemiyete katılmasına onay verilen üye sayısı, 1907 yılı ortasına kadar hızla artmıştır. Bu anlamda, Erkân-ı Harp Binbaşısı Süleyman Fâik, Erkân-ı Harp Kolağası Mehmet Tevfik (Bilge), Yüzbaşı Halil (Kut), Erkân-ı Harp Binbaşı Cemal Bey, Erkân-ı Harp Binbaşı Enver Bey, Kazım Karabekir, İsmet Bey gibi önemli subaylar ve gelecek vadeden askerler, Osmanlı Hürriyet Cemiyeti’ne katılanlar arasındaydı. Enver ve Kazım Beylerin katılmalarıyla beraber cemiyetin Manastır’da, Necib Draga’nın çabalarıyla ise Üsküp’te örgütlenme faaliyetleri hızlandı. Topluluk, ayrıca Neyyir-i Hakikat adlı bir gazete de çıkarmıştır. Topluluk, Osmanlı İmparatorluğu’nda bulunan diğer tüm cemiyetler gibi hücre tipi yapılanmasını benimsemiş ve gizliliğe büyük önem verilmiştir. Topluluğa üyeliği uygun görülen bir kişi, gece vakti gözleri bağlı bir şekilde cemiyete getirilip, yüzleri maskeli üç kişilik bir “yemin heyeti”nin önünde, Kur’an-ı Kerim ve silaha el konularak yemin ettirilmiştir. Yemin sonrası cemiyeti ifşa edenlerin, ölümle cezalandırılacağı üzerine kutsalları üzerine elleriyle basılarak tekrar ettirilirmiştir. Cemiyette önder veya başkan konumunda kimse bulunmamakla beraber, İsmail Canbolat, Talat Bey ve Rahmi Bey’lerden oluşan bir “Heyet-i Aliyye” yani, “Yüce Kurul” bulunmaktaydı. Cemiyetin gerçekleştirdiği toplantılara ise o gün toplantıda bulunan üyelerden birisi seçilerek başkanlık ettirilmiştir. Osmanlı Hürriyet Cemiyeti’ni, kurulduğu dönemlerde bulunan diğer tüm cemiyetlerden farklı kılan yanından biri, sivil devlet adamlarının yanı sıra ordu mensupları arasında da yayılmış olmasıdır. Öte yandan, kurucularının ve üyelerinin büyük çoğunluğu Selanik’te bulunan 3. Ordu’nun subay ve askerleridir. Bu örgüt, 27 Eylül 1907'de Terakki ve İttihat Cemiyeti ile birleşmiştir ve bu cemiyetin yeni adı İttihat ve Terakki Cemiyeti olmuştur.
Osmanlı Hürriyetperver Avam Fırkası

Osmanlı Hürriyetperver Avam Fırkası (), İttihat ve Terakki Fırkası'ndan istifa eden devlet görevlisi ve siyasiler tarafından mütareke döneminde Ali Fethi Bey öncülüğünde kurulan siyasi bir partidir.30 Eylül 1918 tarihlinde Talat Paşa başkanlığında İttihat ve Terakki grubu toplandı. Bu toplantıda konuşan Ali Fethi Bey şöyle demiştir:Bu konuşma parti içi muhaliflerin Ali Fethi Bey'in etrafında toplanmasına sebep olmuş ve yeni bir partinin temellerini atmıştır.10 Ekim 1918 tarihli meclis toplantısında Ali Fethi Bey, Meclis-i Mebusan reisliğine partinin Halil Bey üzerinde karar kılmasına rağmen adaylığını koyarak partiden ayrışmış ve bu oylamada kaybetmesine rağmen 53 oy almıştır.Hürriyetperver Avam Fırkası, Ahmet İzzet Paşa Hükûmeti döneminde İttihat ve Terakki'den ayrılan kamu görevlileri tarafından Ali Fethi Bey önderliğinde kurulmuştur. Kuruluş tarihi hakkında kesin bilgi mevcut değildir. 19 Ekim 1918 tarihinde Meclis-i Mebusan'da partinin kurulduğu belirtilmektedir. Buna istinaden partinin birkaç gün öncesinde kurulduğu tahmin edilmektedir.1 Kasım 1918 ve sonrasında İstanbul'daki çeşitli gazetelerde yayınlanan 94 maddelik parti programı; ahkâm-ı siyasîyye, teşkilat-ı umumîye'ye, siyaset-i devlet, siyaset-i dahiliye, siyaset-i maarif, siyaset-i adliye, siyaset-i iktisadiye, maliye ve siyaset-i hariciye kısımlarından oluşmaktaydı.Fırka programının 1. maddesinde devletin dini İslam olarak nitelendirilirken 3. maddesinde yer alan fikir hürriyeti liberal bir adım olarak görülmüştür.50. maddeden 60. maddeye kadarki kısımda partinin eğitim politikası belirtilmiştir. Devlet teftişinde olmak şartıyla özel eğitim kurumlarına izin verilmiş buna ek olarak da ziraat ve sanayi mekteplerinin kurulması düşünülmüştür.Üretim temelli iktisadi program öngörülen parti yol yapımına ve deniz yolu ile ticaretin önemi belirtilmiştir.OHAF, Ahmet Tevfik Paşa sadrazamlığına karşı Teceddüt Fırkası ile birlikte muhalif bir tutum izlemiştir. İki parti de İttihat ve Terakki'nin devamı olarak görülmektedir.İttihat ve Terakki Fırkası feshedildikten sonra İttihatçı aleyhtarlığıyla hareket eden Damat Ferit Paşa hükûmeti tarafından 6 Mayıs 1919 tarihli Meclis-i Vükelâ kararıyla Hürriyetperver Avam Fırkası da kapatılmıştır. Kapatılışına ilişkin olarak İttihat ve Terakki'nin isim değiştirmiş hali oldukları ve bu sebeple partinin kuruluş dilekçesinin iptaline karar verildiği açıklanmıştır.Yozgat Mebusu Şakir Bey 1919'da partinin yeniden kurulması için çalışmalarda bulunsa da sonuç elde edememiştir.
Osmanlı Irak'ı

Osmanlı Irak'ı, bölgenin Osmanlı İmparatorluğu tarafından yönetildiği (1534–1704 ve 1831–1920) Irak tarihinin bir dönemini ifade eder.I. Dünya Savaşı sırasında, İngiliz İmparatorluğu güçleri tarafından Irak Cephesi adı altında bölgeye bir işgal gerçekleştirildi. 1914 yılında Basra Muharebesi ile başlayan çatışmalar savaş süresince devam etti. En dikkate değer eylem, 147 günlük bir kuşatmadan sonra Nisan 1916'da kasabanın İngiliz ve Britanya Hindistanı Ordusu garnizonunun teslim olmasıyla sonuçlanan Kût'ül-Amâre Kuşatması idi. Hayatta kalan ve esir düşen 11.800 İngiliz askerden 4.250'si hastalıktan veya esaret sırasında Osmanlı muhafızlarının ellerinde hayatını kaybetti.
Osmanlı Kadınları Çalıştırma Cemiyeti

Osmanlı Kadınları Çalıştırma Cemiyeti, Osmanlı kadınlarının iş gücüne katılımını sağlamak için 1916 yılında Enver Paşa tarafından kurulan ve 1923 yılına kadar faaliyet gösteren cemiyet. Dolaylı olarak feminist özellikte olduğu kabul edilir.Cemiyetin kurulması fikri Enver Paşa ve eşi Naciye Sultan'a aitti. Cemiyetin merkezi İstanbul'daydı ve şubeleri bulunuyordu. Birinci Ordu'ya bağlı olarak kurulmuştu. Cemiyetin sürekli denetimi ve gözetimi altında bulunan Kadın Birinci İşçi Taburu adlı bir teşkilat da oluşturulmuştu. Cemiyetin çalıştırdığı kadın sayısı zaman içinde 8194 kişiye kadar çıktı. Bunlara rağmen cemiyetin kurucuları arasında tek bir kadın bile bulunmuyordu.I. Dünya Savaşı'nda erkeklerin askere alınması nedeni ile iş gücünde önemli bir kayıp yaşanmıştı. Bu arada iktidardaki İttihat ve Terakki Partisi'nin üretim kapasitesini arttırmaya yönelik politikaları sonuç vermiş ve üretim bir miktar arttırılabilmişti. Ancak üretimin devam edebilmesi için iş gücüne gereksinim vardı. Üretimin devam edebilmesi için 1. Dünya Savaşı boyunca kadının sosyolojik açıdan konumu önemli bir değişim yaşadı. Kadının iş gücü olarak tanımlanması, İttihat ve Terakki Partisi döneminde yaşandı. Osmanlı kadınları savaş döneminde cephe gerisinde hizmet verdiği gibi, tarımda da önemli bir insan kaynağı olarak yer aldı. Savaş uzadıkça kadının tarımda aldığı pay giderek arttı. Bu cemiyetin çalışmaları kadının toplum içindeki rolünün yeniden tanımlanması için önemli bir adım oldu.Devletin, savaş ve ekonomik rasyonalizasyon çerçevesinde yeniden biçimlemiş olduğu emek süreçleri, kadınların toplumsal statülerinde kısmen de olsa değişikliklere neden olmuştur.Dul kalmış müslüman Osmanlı kadınlarının namuslarının korunarak geçimlerini kendilerinin sağlaması amacı da güdülmekteydi. Hatta Kadın İşçileri Evlendirme Kampanyası düzenlenerek İzdivaç Talimatnamesi yayınlandı ve gazetelere evlenme ilanları verilerek bu kadınların ve henüz evlenmemiş genç kızların evlenmelerine olanak sağlandı. Cemiyetin bu tür faaliyetleri, kadınları çalıştırmanın amaç değil araç olduğu eleştirileri ile karşılandı.
Osmanlı Kartalı

Osmanlı Kartalı, senaryo, yapım ve yönetmenliğini Osman F. Seden'in üstlendiği 1969 yapımı Türk filmidir.
Osmanlı Kibrit Fabrikası

Osmanlı Kibrit Fabrikası ya da Menekşe Kibrit Fabrikası, Osmanlı İmparatorluğu'nda 1897'de Fransız yatırımcılar tarafından kurulan ve inşa edilen İstanbul'un Küçükçekmece ilçesi Fatih mahallesi iç kumsaldaki tarihi endüstri binası. Menekşe semtinde olduğu için bu isimle de anılır. Başlangıçta kibrit üretimi için yapılmış olsa da zaman içinde çeşitli ürünlerde imalathane olarak da kullanıldı. Fabrika binası 1991 yılında birinci derece tarihi eser olarak tescil edildi ve koruma altına alındı. Günümüzde kültür ve turizm amaçlı kullanılmaktadır.Dergipark'ta Osmanlı Kibrit Fabrikası hakkında bir makale: Osmanlı Sanayileşmesi Sürecinde Osmanlı Kibrit Fabrikası ve Nizamnamesi
Osmanlı Meyveli Et Yemekleri

Osmanlı Meyveli Et Yemekleri, ilk baskısı 2022 yılında yapılan yemek kitabıdır. Osman Güldemir, Gökhan Şallı, Emrah Yıldız, Onur Tugay ve Seher Çelik Yeşil tarafından yazılmıştır. Oğlak Yayınları tarafından yayımlanmıştır. Hulviye (ferhane aşı),  hubeyşiye, istofato kum-makaronya, erik dolması, hünkâr pilavı, curcaniye gibi yemek tarifleri verilmiştir.
Osmanlı Milletler Topluluğu

Osmanlı Milletler Topluluğu, Türkiye'nin eski başbakanı olan Ahmet Davutoğlu'nun dışişleri bakanlığı yaptığı dönemde gündeme getirdiği; Osmanlı İmparatorluğu'nun hakim olduğu topraklar üzerinde kurulan tüm devletleri, dağılan Britanya İmparatorluğu'nun toprakları üzerinde kurulan devletlerin oluşturduğu İngiliz Milletler Topluluğu gibi bir yapılanmayla bir araya getirmesi planlanan uluslararası örgüt.2006 yılında dönemin Türkiye Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün ve 2012 yılında dönemin Türkiye Dışişleri bakanı Ahmet Davutoğlu'nun gerçekleştirdikleri Cezayir seyahatlerinde Cezayir Cumhurbaşkanı Abdülaziz Buteflika tarafından bu şekilde bir yapılanmanın Türkiye'nin öncülüğünde kurulması Türk yetkililere beyan edilmiştir.Bu konu Türk kamuoyunda Türkiye'nin dış politikada Osmanlı coğrafyası üzerinde daha etkin bir rol oynamasını ifade edecek şekilde Yeni Osmanlıcılık kavramı ile tartışılmaktadır.Halen yazar olarak hayatına devam eden eski siyasetçi ve bürokrat Hasan Celal Güzel, farklı gazeteler için kaleme aldığı birçok yazısında Türkiye'nin gelecek dış politika perspektifi içerisinde Osmanlı Milletler Topluluğu'nun kurulması gerektiğini yazmıştır.
Osmanlı Mutfak Sözlüğü

Osmanlı Mutfak Sözlüğü, yemek kitabıdır. Priscilla Mary Işın tarafından yazılmıştır. Osmanlı yemek tarihiyle ilgili terim ve tanımlardan bahsetmektedir.
Osmanlı Mutfak İmparatorluğu

Osmanlı Mutfak İmparatorluğu, ilk baskısı 2014 yılında yapılan yemek kitabıdır. Priscilla Mary Işın tarafından yazılmıştır. Osmanlı Mutfak İmparatorluğu kitabı Priscilla Mary Işın'ın farklı toplantılarda sunduğu bildiriler ile değişik dergilerde yayımlanmış yazılarından oluşur.
Osmanlı Mutfağı (yemek kitabı)

Osmanlı Mutfağı, yemek kitabıdır. Tuğrul Şavkay tarafından yazılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluşunun 700.yılı kutlamaları dolayısıyla hazırlanmıştır.
Osmanlı Müellifleri

Kitap, ilk defa 1915 yılında Arap alfabesiyle basılmış, ardından 1972 yılında latin alfabesiyle çevrilmiştir. Osmanlı tarihi araştırmalarında Sicill-i Osmanî ile birlikte en çok kullanılan biyografya kitabıdır. Kişilerin mesleklerine göre tasnif edildiği birinci ciltte, mutasavvıflar, alimler; ikinci ciltte, şairler ve edipler; üçüncü cillte, tarihçiler, tabibler, matematikçiler ve coğfrafyacılar konu edinilir.30 yıllık bir araştırmanın ürünü olan eserde toplam 1691 önemli Osmanlı şeyh, fakih, şair, tarihçi, hekim, matematikçi ve coğrafyacısının biyografilerini faaliyet alanlarına göre düzenlenmiş şekilde içermektedir. Bu yazarların 9000’i aşkın eserinden bahsi verilmiş, belirli konularda liste ve tablolar eklenmiştir.
Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti

Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti Mimar Kemalettin Bey’in öncülüğünde 1908 yılında kurulmuş bir mimarlık birliği olup, Osmanlı İmparatorluğu tarihindeki ilk modern anlamda mimarlık örgütlenmesidir.Mimarların örgütlenmeleri Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasından öncesine dayanmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Saraya Bağlı Mimarlar anlamında gelen Hassa Mimarlar Ocağı, bu topraklar üzerindeki ilk mimarlık örgütlenmesi sayılsa da  modern anlamda bir mimarlar birliği 1908 yılında Mimar Kemalettin Bey’in öncülüğünden kurulan Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti’dir.1908 yılında ilan edilen II. Meşrutiyet ve kabul edilen anayasanin dernek kurma özgürlüğü getirmesinin etkisiyle kurulmuştur. I. Dünya Savaşı ve hemen ardından başlayan Türk Kurtuluş Savaşı süreçlerinde kesitilerle de olsa varlığını sürdürmüştür. Ayrıca 1909 ile 1910 yılları arasında 12 sayılık ömrü olan bir dergi de yayınlamışlardır.
Osmanlı Mısır valileri listesi

Osmanlı Mısır valileri listesi, Osmanlı İmparatorluğu'nun 1517'den 1805'e kadar Mısır valilerini içeren listedir. Çeşitli zamanlarda Beylerbeyi, genel vali veya daha genel olarak vali gibi farklı ama eşanlamlı unvanlarla biliniyordu. Ayrıca, Osmanlı padişahları, valilerinin pozisyonlarını hızla art arda değiştirerek, karmaşık ve uzun görevli listelerine yol açtı (Bu, 1623'te, yerel Osmanlı askerlerinin, yalnızca bir yıl sonra Çeşteci Ali Paşa ile değiştirildikten sonra  Kara Mustafa Paşa'yıvali olarak tutmak için başarılı bir şekilde isyan ettikleri siyasi krizin ana nedeniydi.).Valiler, Kahire Kalesi'nde, bir kadı ve defterdardan oluşan divanları (hükümet konseyi) ile birlikte hüküm sürdüler. "Beylerbeyi" unvanı, Osmanlı padişahı tarafından göreve özel olarak atanan düzenli valilere atıfta bulunurken, "kaymakam" unvanı, Osmanlı Mısır bağlamında kullanıldığında, bir önceki valinin ayrılışı ile bir sonrakinin gelişi arasında vilayeti yöneten bir vali vekili anlamına gelir. Hemen tüm valilerin yerine bir kaymakam gelmesine rağmen, bu listede yalnızca en önemlileri yer almaktadır.Aşağıda, 1517'den (Osmanlı'nın Mısır'ı fethi) 1805'de Mehmed Ali hanedanının başlangıcı arasında Osmanlı İmparatorluğu'nun Mısır Eyaleti'nin Osmanlı valilerinin bir listesi bulunmaktadır. 1805'ten sonra Mısır valileri bu listeye dahil edilmemiştir, çünkü hala sözde ve resmi olarak eyaletin Osmanlı valileri olmalarına rağmen, merkezi Osmanlı hükümeti tarafından tanınmayan ve bu rolü kalıtsal olarak aktaran "Hidiv" monarşik unvanını üstlenmişlerdir. Vali vekilleri (kaymakamlar) numaralandırmaya dahil edilmemiştir.
Osmanlı Partisi

Osmanlı Partisi, İbrahim Ünye tarafından kurulan ve Türkiye Cumhuriyeti'nde faaliyet gösteren Yeni Osmanlıcı bir siyasi partidir. Amblemi hilal üzerine Arapça Elif ve Vav harfleridir. Genel başkanı Habib Geleş'tir. Partinin kurucusu İbrahim Ünye eski BBP'li ve Alperen Ocakları Düzce il teşkilatı eski başkanıdır.Parti 2023'te Türkiye İttifakına katılmış ve 2023 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde Ahmet Özal'ı desteklemiştir.
Osmanlı Ressamlar Cemiyeti

Osmanlı Ressamlar Cemiyeti, dönemin sanat ve sanatçı sorunlarına çözüm bulmak üzere Osmanlı Devleti'nde 1909-1919 yılları arasında faaliyet gösteren bağımsız bir ressam örgütüdür.Ülkede Sanayi-i Nefise Mektebi'nden sonra kurulmuş olan ikinci sanat kurumudur ve Türk ressamlarının kurduğu ilk örgüttür. “Osmanlı devletinde ressamlığın ilerlemesi ve Osmanlı ressamlarının geleceklerini temin doğrultusunda birleşmeleri” esasına dayanan Cemiyet, geniş halk kitlelerine resim sanatını ve sanatçıyı sevdirme mücadelesi vermiştir.Varlığı hukuken 1919’da sona eren  örgütün faaliyetleri  1921’den itibaren Türk Ressamlar Cemiyeti; 1926’dan itibaren Türk Sanayii Nefise Birliği ve 1929’dan sonra Güzel Sanatlar Birliği adıyla devam etmiş ve böylece 1929 yılında Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Birliği’nin kuruluşuna kadar ülkede tek ressam birliği olarak faaliyet göstermiştir.İkinci Meşrutiyet'in ilanından sonra dernek kurma özgürlüğünün kabul edilmesi üzerine ressam Ruhi’nin önerisiyle çoğunluğu Sanayi-i Nefise Mektebi mezunu genç ressamlardan oluşan bir grup, dönemin sanat ve sanatçı sorunlarına çözüm bulmak üzere Osmanlı Ressamlar Cemiyeti adı altında örgütlendi.  Cemiyetin kuruluşu dönemin Üsküdar mutasarrıfının onayı ile Üsküdar'da gerçekleşti.İlk üyeleri arasında şu isimler bulunur: Sami, Şevket, Hikmet, İbrahim, Agah Bey, Ruhi, Ahmet Ziya, heykeltıraş Mesrur. Cemiyetin üye  sayısı daha sonra Feyhaman, Hüseyin Avni, Murtaza, Mithat Rebii, Tomas Efendi,Müfide Kadri, Rıfat gibi sanatçıların katılımı ile artmıştır.İlk başkanlığını Sami Bey’in yaptığı Osmanlı Ressamlar Cemiyeti,  1910-1914 yılları arasında ilk sanat dergisi olan "Osmanlı Ressamlar Cemiyeti Mecmuası"nı yayımladı.  Cemiyet ve çıkardığı dergi, kendisi de bir ressam olan Şehzade Abdülmecit Efendi tarafından desteklendi.Cemiyet, 1916'daki Galatasaray Sergisi’ni organize ederek Türk ressamlarının eserlerinin tanıtımında öncülük etti. Galatasaray Lisesi’nde 48 sanatçının katılımıyla gerçekleşen bu büyük sergi, Türk ressamları tarafından açılan ilk toplu sergidir. Sergiye katılan ressamlarla “program” adını verdiği sözleşmeler imzalayarak Türkiye’nin ilk sanat galerisi olma işlevini üstlendi ve galericilik kurallarının ilk örneklerini verdi.1919'da cemiyetin adı Türk Ressamlar Cemiyeti’ne dönüştü ve işlevi farklılaştı. Türk Ressamlar Cemiyeti’nin kuruluşu ile Osmanlı Ressamlar Cemiyeti’nin hukuki varlığı sona erdi.Cemiyet, Balkan Savaşı yıllarında üyelerinin düşüncelerini ve sanat anlayışlarını topluma yansıtmak  üzere  “Osmanlı Ressamlar Cemiyeti Mecmuası” adlı aylık dergiyi çıkardı. İlk sayısı Mart 1910’da çıkan dergi, dört yılda 18 sayı yayımlandı. Osman Hamdi'ye ve Hoca Ali Rıza'ya ayrılmış iki özel sayı çıkarılmıştır. Son sayısı Temmuz 1914 tarihini taşır.Osman Asaf'ın sorumlu yöneticisi olduğu gazetede yazıları yayımlanan sanatçılar arasında Hoca Ali Rıza, Sami Yetik, Ruhi Arel ve Ahmet Ziya Akbulut vardır. Dergi, Türkiye’de resim kültürünün yaygınlaşmasında rol oynamıştır.
Osmanlı Saray Mutfağı (yemek kitabı)

Osmanlı Saray Mutfağı, ilk baskısı 2004 yılında yapılan yemek kitabıdır. Arif Bilgin tarafından yazılmıştır. Konusu 1453-1650 yılları arası Osmanlı İmparatorluğu mutfak kültürü ve Osmanlı sarayı mutfak yönetimidir.
Osmanlı Sosyalist Fırkası

Osmanlı Sosyalist Fırkası (OSF), Osmanlı İmparatorluğu'nda 1910 yılında kurulmuş olan ilk Türk sosyalist siyasi partisidir.Partinin kurulmasından önce, sosyalist partiler ya da gruplar sadece Selanik merkezli Yahudi Sosyalist İşçi Federasyonu ve Halkın Federatif Partisi (Bulgar Kısmı) adındaki Bulgar sol partisi gibi Osmanlı İmparatorluğu azınlıkları arasında var olmuştur. Diğer yandan İstanbul Rum Sosyalist Merkezi, Sosyal Demokrat Hınçak Fırkası ve Ermeni Devrimci Federasyonu da mevcuttu. Osmanlı Sosyalist Fırkası asıl desteğini meclisteki Bulgar ve Ermeni gruplardan almıştır.Osmanlı Sosyalist Fırkası modern tarzda gerçek bir siyasi parti olmaktan çok bir aydınlar topluluğuydu. Jön Türklerin muhalefete karşı aldığı zorlayıcı tedbirler sonrasında parti, muhalefeti desteklemeye başlamıştır. Eylül 1911'de uluslararası işçi hareketi ile irtibat kurabilmek adına partinin uluslararası örgütü, Dr. Refik Nevzat tarafından Paris'te kurulmuştur. Buna rağmen partinin eylemleri sınırlı kalmıştır ancak Hüseyin Hilmi, Jean Jaurés ile yazışmayı başarmıştır. Fakat parti, İkinci Enternasyonal'e kabul edilmeyi başaramamıştır.Jön Türklerin 1913'teki askeri darbesinin ardından muhalefet geniş çapta baskı altında tutulmaya başlandı ve Osmanlı Sosyalist Fırkası adına zorlu bir süreç başladı. Hüseyin Hilmi tutuklandı ve 1918 yılına kadar hapis ve sürgün edildi. Bu durum partinin sonunu getirdi.
Osmanlı Stadyumu

Osmanlı Stadyumu, Ankaraspor'un 2021-22 sezonuna kadar iç saha maçlarını oynadığı, günümüzde ise sadece Fomget GSK, Hacettepe 1945 ve Çankaya FK'nın oynadığı Ankara'nın Sincan ilçesine bağlı Yenikent semtindeki stadyumdur. Kapasitesi 18.029 kişidir.Yedek kulübelerinin Avrupa standartlarına uygun bir şekilde yenilendiği belirtilirken, yedek kulübesinde içten ısıtmalı koltuklar ve 4 adet masaj koltuğu vardır.Stadın adı, 17 Ekim 2014 tarihinde Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi tarafından alınan kararla, kulübün adına uygun olarak "Osmanlı Stadyumu" olarak değiştirildi.
Osmanlı Subayı

Osmanlı Subayı, yönetmenliğini Joseph Ruben'in yaptığı, senaryosunu Jeff Stockwell'in yazdığı ve Amerikan-Türk ortak yapımı drama türündeki sinema filmi. Başrollerinde Michiel Huisman, Hera Hilmar, Josh Hartnett ve Ben Kingsley'in bulunduğu film, I. Dünya Savaşı döneminde geçmektedir. Film, 89. Akademi Ödülleri'nin En İyi Özgün Müzik kategorisi için aday adayı olmuş ancak ön elemeyi geçememiştir. Film, 10 Mart  2017'de ilk olarak Amerika Birleşik Devletleri'nde vizyona girdi.40 milyon dolar bütçeye sahip olduğu tahmin edilen filmin gişe geliri yaklaşık 413.000 dolar olmuştur. Film çeşitli eleştiri kuruluşları tarafından "aynı konuyu işleyen The Promise filmine karşı oluşturulmuş, Ermeni Soykırımı'nı reddeden bir film" olduğu gerekçesi ile eleştrilmiştir.1915 yılında, I. Dünya Savaşı sırasında Van'da geçen film, ülkesinde adaletsizliklerden dolayı hayal kırıklığına uğrayan Amerikalı doktor Jude ve onunla tanıştıktan sonra birlikte Osmanlı İmparatorluğu'na gitmek zorunda kalan idealist hemşire Lillie'nin başından geçenleri anlatmaktadır. Lillie, Van'da bir Osmanlı subayı olan İsmail ile yakınlaşmış ve Jude ile İsmail arasında kalmıştır.Arri Alexa ve Red Epic Dragon kameralarıyla çekilen film için, Çekya'nın başkenti Prag'daki Barrandov Stüdyolarında 300.000m²'lik set inşa edildi. Prag'daki çekimlerin yanı sıra Kapadokya, Kayseri, Niğde ve İstanbul'da da çekimler gerçekleştirildi. Bu süreçte, 650 kişilik bir çekim ekibinin yanı sıra 2.400 figüran da çekimlerde yer aldı.Çeşitli kuruluş ve kişiler tarafından filmin, iki film de Ermeni Kırımı'nı ele alan benzer konuları içerdiğinden ötürü, The Promise filmine karşı sadece Batılıları etkilemek için üretildiğine dair iddialar ortaya sürüldü. Filmin yayınlanma tarihinin, The Promise filminin ertlenmesinden hemen sonrasında ertelenmesi de tepkiye neden oldu.Osmanlı Subayı, Rotten Tomatoes film yorum toplama sitesinde %17 onaylanma oranı ile 10 üzerinde 3.6 puan aldı. Özellikle Batı ülkelerinde film, "Ermeni Kırımı'nın inkarı" ile ilişkilendirildiği için yoğun eleştiriler aldı.
Osmanlı Suriyesi

Osmanlı Suriyesi, 16. yüzyılın başlarında Osmanlı'nın fethi ile 1922'de Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılması arasında Osmanlı yönetiminde olan modern Suriye ya da Büyük Suriye'nin bölümlerini ifade eder.Ele geçirilen bölgeler başlangıçta Şam Eyaleti ve Halep Eyaleti'ne bölünmüştü. Trablus Eyaleti 1579 yılında kuruldu ve daha sonra Adana Eyaleti Halep Eyaleti'nden ayrıldı. 1660 yılında Sayda Eyaleti kuruldu. Bu eyaletler, Tanzimat reformlarının bir parçası olarak 1864 yılında Suriye Vilayeti, Halep Vilayeti ve Beyrut Vilayeti'ne dönüştürüldü.
Osmanlı Sırpları

Osmanlı Sırpları, Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşayan etnik Sırpları tanımlamak için kullanılan ifadedir. Sırp Ortodoks Kilisesine bağlı olan Osmanlı Sırpları, Rum Milletine (millet-i Rûm, "Roma Milleti") mensuptu. Sırp Kilisesi, Sırpların Osmanlı İmparatorluğu'ndaki yasal olarak onaylanmış temsili örgütüydü.
Osmanlı Tiyatrosu

Osmanlı Tiyatrosu veya Tiyatro-i Osmani, Güllü Agop'un Gedikpaşa Tiyatrosu'nda kurduğu ve adı bu yapıyla özdeşleşmiş tiyatro topluluğudur. Repertuvarlarında Türkçe ve Ermenice olmak üzere iki dilli oyunlar sergileyen ekip 1870 yılından itibaren genellikle Türkçe oyunlar sergilemişlerdir. Batı edebiyatından Türkçeye çevrilmiş eserler ilk defa burada temsil edilmişlerdir. 1870’te Güllü Agop’a, on yıllık müzikli ve suflörsüz oyunlar dışında Türkçe oyun oynatma tekel imtiyazı Sadrazam Âli Paşa’nın desteği ile verildi, böylece Güllü Agop rakipsiz kaldı.Güllü Agop’a verilen bu imtiyaz, hicri takvimle 15 sefer 1287 ve 16 Mart 1870 tarihli Şûra-i Devlet Umumî tezkeresi ve şartname metni Başbakanlık Arşivi Şura-yı Devlet Belgeleri 777 numaradadır.Topluluk, Gedikpaşa Tiyatrosu, Güllü Agop Tiyatrosu, Tiyatro-i Osmani ya da resmi adıyla Deraliyye'de Gedikpaşa'da Vaki Güllü Agop Efendi'nin Taht-ı İdaresinde Bulunan Osmanlı Tiyatrosu adlarıyla da anılıyordu. Döneminde hem tiyatro yapısı, hem de topluluğu için aynı adlar birlikte kullanılmıştı.
Osmanlı Tokadı (dizi)

Osmanlı Tokadı, Duka Film imzalı, 13 Nisan 2013 tarihinde TRT TÜRK'de yayımlanmaya başlayan, yönetmenliğini Mustafa Şevki Doğan'ın yaptığı, senaryosunu Necati Şahin, Resul Ertaş ve Oktay Berber'in yazdığı tarihî türdeki Türk televizyon dizisidir.Dizi yayına girdikten sonra ilk gün sosyal medyada yankı uyandırmıştır. Filmde Doğan Bey rolünü oynayacak olan Hasan Kaçan kardeşi Metin Kaçan'ın ani intiharı nedeniyle dizide oynamaktan vazgeçmiştir. 2 sezondan oluşan dizi, 12 Nisan 2014 tarihinde yayımlanan 37. bölümü ile final yaparak sona erdi.İstanbul'un Fethi sırasında Bizans surlarına ilk Osmanlı bayrağını dikecek olan kişi olmak isteyen Doğan Bey ve Şahin Bey birbirlerine zıt olan iki karakterdir. Fakat görev yerlerini terk eden bu ikiliye Akşemseddin ceza verir ve onları dağdan aşağı atarak 2013 yılına gönderir.Artık mazlumları,yardıma muhtaçları ve Fatih İkinci'yi koruyacaklardır.Cemal Hünal - Moğol (Dizinin ilk sezonunda yer almış fakat sonra ayrılmıştır ve yerine başka bir oyuncu geçmiştir.)Pelin Akil - Irmak Güzel (21. bölümde Ateş tarafından keskin nişancı tüfeği ile vurularak ölmüştür.)
Osmanlı Türklerinde İlim

Osmanlı Türklerinde İlim (La Science chez les Turc), Adnan Adıvar'ın Fransızca yazdığı 1939 tarihli bilim tarihi kitabıdır.14. yüzyılın başından 18. yüzyılın sonuna kadar olan süre içinde Türkiye’de bilimin durumunu, matematik, astronomi, coğrafya, kimya ve tıp konusunda eser vermiş âlimler ve eserlerini inceleyerek değerlendiren, Batı'daki durum ile kıyaslayan bir derleme çalışmasıdır. Cumhuriyet dönemi bilim tarihi yazıcılığının ilk örneği kabul edilir.Adıvar Fransa'da iken yazıp yayımladığı eseri, Türkiye'ye dönüşünden sonra Maarif Vekaleti'nin talebi ile  genişletip düzelterek Türkçeye çevirmiş ve eser 1943'te Maarif Vekilliği Matbaası'nda basılmıştır.Fransızca ve Türkçe baskıya ait iki önsöz, sekiz bölüm ve sonsöz ile kitap-şahıs isimlerini içeren iki dizinden oluşur. İlk bölümü "XIV. ve XV. Yüzyıllarda Osmanlı Coğrafyasında İlim", son bölümü "XIX. Yüzyıl ve Yenileşme Hareketleri" başlığını taşır. Eserde, Osmanlı Sultanı Orhan Bey zamanında açılan İznik Medresesi’nin kuruluş tarihi Osmanlılarda ilmin başlangıç noktası olarak kabul edilmiştir. Ağırlıklı olarak Osmanlı'da 14 yüzyıldan 19. yüzyıla kadar bilimsel gelişmeler ele alınırken "ilim" kavramı ve medreselerin gelişimi incelenmiştir. Yer yer Şarkiyatçı yorumlara karşı tezler savunulurken özeleştiriler de bulunmaktadır. Çalışmanın başlıca kaynakları Paris ve Londra kütüphanelerindeki el yazmaları ve Avrupalı yazarların Osmanlı dünyası hakkındaki eserleridir.Osmanlı Türklerinde İlim, yayılandığı zaman Türkiye'de büyük ilgi ile karşılanmış, pek çok olumlu eleştiri almıştı. Zaman içinde Niyazi Berkes, Hilmi Ziya Ülken, Mehmet Fuad Köprülü, Rıza Tevfik Bölükbaşı gibi birçok müellif eseri ele alıp kritiğini yapmıştır.
Osmanlı aile hukuku

Osmanlı İmparatorluğu döneminde öne çıkan Müslüman şeriat hukukunun bir bölümü de aile hukukudur. Bu yasa evlilik, çocuklar ve boşanma ile ilgilidir. Aile hukuku, Osmanlı İmparatorluğu'nda özel hukuk kategorisine girer. Aile ve miras hukuku, Osmanlı hukukunun tam merkezindeydi ve bu nedenle yabancı hukukun nüfuzundan en az etkilenmişti. Osmanlı İmparatorluğu'nda İslam toplumunda toplumsal cinsiyet rollerinin belirlenmesinde aile hukuku da önemli bir rol oynamıştır. Tanzimat Dönemi'nde Osmanlı Devleti'nin bürokrasiye ağırlık vermesiyle birlikte kendi idareleri altında yaşayan ailelerin doğum, evlilik, ölüm gibi bilgileri toplamaya başladılar.Osmanlı Aile Hakları Hukuku, Osmanlı hukukunda 1917'de ortaya çıkan yeni bir kanunlaştırmadır. Bu yasa Ürdün'de 1951'e, Suriye'de ise 1949'a kadar meşru kaldı. İsrail ve Lübnan'ın Müslüman vatandaşları için hâlâ geçerlidir. Bu yasa, özellikle evlilik ve boşanma, çocuklar ve miras ile erkek ve kadınların rolleri bakımından aile hukukunu yeniden tesis etti. Osmanlı Aile Hakları Hukuku'nun oluşturulmasının ve Osmanlı İmparatorluğu'nda aile hukuku reformunun yapılmasının ana nedenlerinden biri, kadınlara boşanmaya daha iyi erişim sağlamaktı. Bununla birlikte, akademisyen Judith Tucker tarafından, Osmanlı Aile Hakları Yasası'nın Osmanlı İmparatorluğu'nda kadın haklarını ilerletmek için çok az şey yaptığı ileri sürülmektedir.
Osmanlı bayrakları

Osmanlı bayrağı, Osmanlı İmparatorluğu'nun varlığı süresince kullandığı çeşitli bayrakları ifade eder.Osmanlı İmparatorluğu'nun klasik döneminde kullanılan belli bir bayrak yoktur. Padişahların egemenlik alametleri olarak çeşitli tuğ, tuğra ve sancaklar kullanılmıştır. Osmanlı Devleti’nin kuruluşu ile devletin varlığının sembolü olarak Selçuklu Hükümdarı tarafından Osman Gazi’ye Ak Sancak gönderilmiştir. Ak Sancağın Yavuz Sultan Selim devrine kadar tek sancak olarak devam ettiği bilinmektedir.Ayyıldızın devlet sembolü olarak kabulü III. Mustafa (1757-1774) döneminde başlamış, I. Abdülhamid (1774-1789) ve III. Selim (1789-1807) dönemlerinde devam etmiştir. Alfred Znamierowski'ye göre Osmanlı İmparatorluğu'nun ay-yıldızlı kırmızı bayrağı kullanmaya başlanması 1793 yılına dayanır. Bu yıla ait bir buyrulduda donanma kalyonlarına çekilecek sancakların al renkte olması ve üzerlerinde beyaz ay ve yıldız bulunması emredilmiştir. 1844 yılında bu bayrağın bir versiyonu Tanzimat reformunun bir parçası olarak resmî Osmanlı bayrağı yapıldı. Bu bayrak hâlen Türkiye Cumhuriyeti'nin bayrağı olarak kullanılmaktadır. Bayrağın geometrik özellikleri 1936 yılındaki Türk Bayrağı Kanunu ile yasal olarak standardize edildi.Erken dönemde bayraktaki yıldızın köşe sayısı net değildir; 5 köşeli yıldız dışında farklı yıldızlar da kullanılmıştır. Örneğin, Colton'un 1862 tarihli Delineation of Flags of All Nations kitabında bayrak 8 köşeli bir yıldızla gösterilmiştir. Steenbergen'in aynı yıl yayımlanan Vlaggen van alle Natiën kitabı 6 köşeli bir yıldız kullanmıştır. İmparatorluğun ileri yıllarında ay ve yıldızlı bayrağın kullanımı (beş köşeli yıldızlı) fotoğraflar ile iyice belgelendi. Ayrıca Osmanlı İmparatorluğu'nun ileri dönemindeki bayrağının Ay-Yıldız olarak isimlendirildiğinin devlet kayıtları vardır.
Osmanlı başdefterdarları listesi

Başdeftardar 14. yüzyıl ile 19. yüzyıl arasinda Osmanlı Devleti'nin en yüksek maliye görevlisi idi. Fatih'in kanunnamesine göre bașdefterdar padișahın malının vekili ve veziri-azam da nazırı idi. Devlet hazinesinin açılıp kapanmasi başdefterdar bulunmasıyla yapılırdı. "Başdefterdar" Divan-ı Hümayun üyesi idi. Başdefterdar 14. yüzyıl ile 19. yüzyıl  dönemi protokolüne göre vezir ve kazasker rütbelerinden daha asagida ama Yeniçeri Ağası'nın üzerinde bulunmaktaydı.Ne zaman kurulduğu bilinmemektedir. Bazı kaynaklara gore ilk "başdefterdar" I. Murat saltanat doneminde 1359-1360 döneminde görevlendirilen Mihaliç Kadısı "Çelebi bin Mehmet" idi. I. Beyazid döneminde (1389-1402) ise şair Zahiri "başdefterdar" olarak belgelere geçmiştir.14. yüzyılda başdefterdarlar ulema sınıfından kadılar ve müderrisler arasından seçilirdi. Sonları defterdarlık kendi iç eğitim sistemini de geliştirerek burada defterdar yetiştirmeye başladı. Bu eğitim sisteminin binası Topkapı Sarayındadır. Böylece defterdarlık bir hiyerarşik devlet görevi oldu ve defterdarlar hiyerarşisi içinde en üst defterdar seviyesi "başdefterdarlık" idi.Eyaletlerde de defterdarlar bulunup bunlar mukataa adı verilen vergi birimleri ile maden ve tuzla türü işletmelerin elde ettiği gelirleri merkeze transfer etmek ve bunun muhasebesini yapmakla görevliydiler. Osmanlı devletinde 14. yüzyılda itibaren devlet merkezinde tek bir defterdar bulunmakta iken devlet arazisi büyüdükce merkezî defterdar adedi 3'e kadar defterdar çıkmıştı. Ama yine tek bir "basdefterdar" bulunmuştur. Özellikle 17. yüzyıldan itibaren "Rumeli Deferdarı" veya "şıkk-ı evvel defterdarı" başdefterdar olarak en üst seviyeye geçmiştir. 1783'ten itibaren Hazine-i Amire ile birlikte birkaç daha "hazine" kuruldu ve bunlar için de ayrı merkezî deftedar tayin edilmeye başlandı. Fakat tek Hazine-i Amire'nin tek "defter" tutucusu olarak tek bir merkezi devlet başdeftardari bulunduğu kabul edilmiş idi.II. Mahmut döneminde devlet memurları reformları yapılmakta iken devletin en yuksek maliye gorevlisi olarak "Başdefterdar" unvanı ortadan kaldırıldı. 28 Şubat 1838 tarihli bir ferman ile  Hazîne-i Âmire ve Mansûre Hazînesi birleştirilip Maliye Nazırlığı kuruldu ve bu nazırlıkta en yüksek maliye görevlisi "Maliye Nazırı" olarak isimlendirildi.
Osmanlı bilim insanları listesi

Matrakçı Nasuh (1480-1564), matematikçi, kartograf, coğrafyacı, minyatürcü, mucit, denizci, ressam, mekanik bilimci
Osmanlı devlet teşkilatı

Osmanlı devlet teşkilatı, Osmanlı İmparatorluğu'nun idari, askeri ve siyasi olarak teşkilatlanmasını, yapılanmasını bütünüyle ele alan konudur. Osmanlı, genel olarak merkeziyetçi bir yapıya sahipti. Padişah, devlet teşkilatında en üst mertebede sayılmasına rağmen Harem, Divan ve çeşitli odakların fikirleri baskın olabiliyordu. II. Abdülhamid, kendi devrinde devletin yönetim şeklini değiştirerek meşrutiyet şeklini getirdi.Devlet hükümdarı, önceki Türkî (Türk olan) devletlerde olduğu gibi kalıtsal olarak belirli bir soydan ilerler. Osmanlı beyliğinde Bey, Han veya Reis gibi geleneksel kelimeler hükümdar içindi. Koca Murat ile beylik yapılanma sürecine girince bundan sonraki hükümdarlara Padişah,Hünkar gibi daha ulvi sözler ile hitap edilmeye başlandı. Devlet yapılanmasına girilen bu dönemde yine padişahlar numaralandırılmaya başlanmıştır.Bu süreç içerisinde aynı zamanda devlet hükümdarına ve onun hareminden bazı kişilere "Sultan" unvanı da verilmiştir. Padişahın  annesi Valide Sultan; kız kardeşi Mihrace Sultan; kızına Hanım Sultan olarak adlandırmıştır. Fetret Devri boyunca ise oğullarına Çelebi unvanı layık görmüştür. Sultan lakabı kan bağı haricinde Padişahın buyurduğu Gözdelerine de -Haseki Sultan- bu unvan verilmiştir. Padişahın kızı veya kız kardeşi ile evlendirilen erkekler ise ya Paşa olurdu ya Paşa yapılırdı. Bu durumda isminin başına Damat sonuna ise Paşa getirilirdi.Devlet-i Aliyye'ye hizmet edenler şu şekilde sınıflara ayrılmaktadır: İlmiye, Kalemiye, Mülkiye ve Seyfiye.Divan-ı Hümayun veya kısaca Divan, Padişahın fikir sağladığı, danıştığı devlet yönetme tecrübesi olan Vezirlerin ve her biri ayrı bir görevi olan zabıtların bulunduğu temel devlet teşkilatıdır. Divan Kurulu'nun başkanı her zaman için padişahtır fakat daha sonraları padişah yerine onun vekaletindeki Sadrazam veya Vezir-i Azam divan toplantısını başlatır; Padişah ise geleneksel olarak toplantıyı perde arkasından izlerdi. Toplantı, Cumartesi, Pazar, Pazartesi ve Salı günleri yapılırdı. Bu dört günde, Dîvân-ı hümâyûn üyeleri, saraya gelip işlere bakarlardı. Pazar ve Salı günleri müzakerelerden sonra Vezir-i Âzam ile diğer vezirler, kazaskerler ve defterdarlar, Arz Odası'nda padişahın huzuruna kabul olunarak, dîvân işleri hakkında her biri ayrı ayrı izahat verirdi. Dîvân heyetine, vezir rütbesinde olmadıkça, Yeniçeri Ağası katılamazdı. Vezir olmayan Yeniçeri Ağası, arz günlerinde dîvân üyelerinden önce arza girip, Yeniçeri Ocağına dair söyleyeceğini söyler, sonra maiyetiyle beraber, ağa kapısına girerdi.Harem-i Hümayun, Osmanlı'da Padişah, padişahın eşlerinin, çocuklarının, mihracelerinin, cariyelerinin kaldığı saray kısmıdır. Haremde, Valide Sultan'ın emrinde yüzlerce hizmetçi bulunmaktaydı ve bunların hepsi belli bir hiyerarşi içerisindeydi. Bu hiyerarşinin başı Valide Sultan'dır. Padişah, haremin sorumluluğunu annesi olan Valide Sultan'a emanet etmiştir. Haremde yaşayanlar, Valide Sultan'dan sonra Mihrace Sultan'(lar)dan çekinirdi fakat mihracelerin herhangi bir resmiyeti yoktu. Mihraceler evlendirildikten sonra ayrı bir saraya taşınır ve orada yaşarlardı. Valide Sultan'ın hizmeti ve himayesinde bulunan Kahya Kadın haremin bilinenlerindendir.
Osmanlı donanmasının Toulon'da kışlaması

Osmanlı Donanması'nın Toulon'da kışlaması, 1543-44 kış aylarında Osmanlı İmparatorluğu donanmasının Nice Kuşatması sırasında Toulon’da bulunduğu dönemi anlatır.Fransa ile Osmanlı İmparatorluğu arasında yapılan anlaşmalar uyarınca Fransız kralı I. François tarafından Kutsal Roma Cermen İmparatorluğuna karşı düzenlenecek saldırılara katılmak amacıyla Osmanlı donanmasının İspanya ve İtalya’daki topraklara saldırması için kış aylarını Toulon kenti limanında geçirmiştir.Yaklaşık 30 bin kişilik Osmanlı Ordusunun kentte bulunacağı süre boyunca şehrin boşaltılması emredilmiş, emre uymayanlara ölüm cezası uygulanması kararlaştırılmıştır. Her evden sadece aile reisinin evde kalmasına izin verilmiş, bu zahmetlerden dolayı şehir 10 yıl boyunca vergiden muaf tutulmuştur. Ordunun şehirde kaldığı süre boyunca Toulon Katedrali camiye çevrilmiş, beş vakit ezan okunmuştur. Bu dönemde Osmanlı parası şehirde geçerli olmuştur. Kış ayları boyunca Salih Reis komutasındaki Osmanlı donanması Barselona, San Remo gibi şehirlere saldırılar düzenlemiştir. Bu dönemde savaşta ganimet olarak elde edilen esirler Toulon’da satılmıştır. Bu dönemde Barbaros Hayreddin Paşa donanmasıyla Cenova önlerine gelerek o dönemde esir olan Turgut Reis’in salıverilmesinin şartlarını Andrea Doria ile müzakere etmiştir.Osmanlı donanması 8 aylık konaklamanın ardından 23 Mayıs 1544 tarihinde şehirden ayrılmıştır. Fransa kralı I. François, Barbaros’a hizmetlerinden dolayı 800 bin ekü ödeme yapmıştır. Ayrıca Fransız donanmasındaki tüm Türk esirlerin salıverilmesi sağlanmıştır.Dönmekte olan Osmanlı donanmasına 5 kalyondan oluşan ve Antoine Escalin des Aimars komutasında Fransız gemileri eşlik eder. Dönüş yolculuğunda İtalya kıyılarına saldıran Barbaros’dan ayrılan Fransızlar diplomatik görev için İstanbul’a ayrı olarak giderler. Bu yolculuk 2 yıl sonra 1546 yılında İstanbul’da ölecek olan Barbaros’un son deniz seferi olmuştur.Toulon 1546 yılında Andrea Doria donanmasından kaçan Turgut Reis’i birkaç ay boyunca ağırlayacaktır.