barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Konstantin, Cezayir

Konstantin, kuzeydoğu Cezayir'de şehir. 464.219 kişilik nüfusuyla ülkenin başkent Cezayir ve Vahran'dan sonra üçüncü büyük şehri.Şehir, denize 80 km uzaklıkta, 640 metre yükseklikteki bir plato üzerinde kuruludur. Derin bir vadiyle çevrilidir. Üzerinde pek çok köprü bulunan bu vadinin güzel ve dramatik bir görüntüsü vardır.Konstantin MÖ 203 yılında Yunan kolonistler ve Numidyalılar tarafından kuruldu. Daha sonra Roma İmparatorluğu'nun eline geçti. MS 311 yılında İmparator Maxentius ile eski Afrika valisi Domitius Alexander arasındaki iç savaşta yıkıldı. MS 313'te yeniden yapıldı ve İmparator Büyük Konstantin'in adını aldı. 432'de Vandallar tarafından ele geçirildi. 534 ila 697 yılları arasında Bizans İmparatorluğu'nun Afrika eyaletinin bir parçası haline geldi. 7. yüzyılda Arapların eline geçti, Kusantine adını aldı. Giderek gelişen şehir, 12. yüzyılda Pisa, Ceneviz ve Venedik ile ticaret yapan zengin bir merkez halini aldı. 1529'dan itibaren Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katılan Konstantin, Cezayir dayısına bağlı doğu beyi tarafından idare edildi. Bu beylerden şehri 1770-1792 yıllarında idare eden Salah Bey, önemli imar hareketlerine girişti ve bugün de şehri süsleyen önemli mimari eserler yaptırdı.1826'da şehrin son beyi, Ahmet Bey ibni Muhammed Şerif, Fransız işgal güçlerine karşı şiddetli bir direniş hareketi yürüttü. Konstantin, Cezayir'de Fransızlara en uzun süre direnen şehir oldu. Şehir 13 Ekim 1837'de düştü, 1848'de idari olarak Fransa'nın Cezayir sömürgesinin bir parçası haline geldi.II. Dünya Savaşı sırasında Konstantin ve yanındaki Setif kentleri, Müttefikler tarafından Kuzey Afrika seferi (1942-43) sırasında operasyon üsleri olarak kullanıldı.
Konstantina (Mauricius'un eşi)

Konstantina (; c. 560 – c. 605) Bizans İmparatoru Mauricius'un İmparatoriçe eşidir. II. Tiberius ile Ino Anastasia çiftinin kızıdır. Ailesi, Teofilakt Simokata, Diyakoz Paul ve Iohannes Biclarensis'un vakainamelerinde kaydedilmiştir.Gürcü Vakainamesi, Konstantina'yı II. Hüsrev'in kızı olarak tanımlar. Ancak vakainame 13. yüzyılda derlenmiştir ve bu nedenle çelişkili ebeveynlik bir hata olarak kabul edilir. Daha sonraki diğer açıklamalar, Konstantina'yı - büyük olasılıkla kurgusal - kızı Miriam/Maria aracılığı ile II. Hüsrev'in kayınvalidesi yapar.Babası Tiberius, II. Justinus yönetiminde Comes excubitorum (Excubitores Komutanı) idi. Justinus'un geçici delilik nöbetlerinden muzdarip olduğu ve Dara'nın Kasım 573'te Sasani İmparatorluğu şahı I. Hüsrev'in eline geçmesi gibi erken bir tarihten itibaren görevlerini yerine getiremediği rivayet edilir.Grégoire de Tours'e göre, bu noktada İmparatorluğun tek gücü, Theodora'nın yeğeni ve II. Justinus'un İmparatoriçe eşi Sophia tarafından üstlenildi. Evagrius Skolastikos, Sophia'nın I. Hüsrev ile kendi başına üç yıllık bir ateşkes yapmayı başardığını bildirir. Ancak bir Naip olarak destekçilere ihtiyacı olacaktı ve Tiberius'u iktidarda ortak olarak seçti.Günah Çıkartıcı Theofanis' göre, Tiberius, 7 Aralık 574'te Justinus tarafından resmi olarak Sezar olarak atandı. O da Justinus tarafından evlat edinildi ve böylece onun atanan varisi oldu. Bu noktada Ino, İmparatorluğun ikinci rütbeli hanımı Caesarissa olarak ortaya çıktı ve Konstantina ve kız kardeşi Charito, imparatorluk ailesinin üyeleri oldular.Efesli İoannes'in Kilise Tarihi ve Theofanis'in vakainamesinin her ikisine göre Sophia, Tiberius ile evlenmeyi planlıyordu.Miriam/Maria 12. yüzyıl vakanüvisi Süryani Mihail tarafından II. Hüsrev ile evli olarak kaydedilir, ancak herhangi bir Bizans kaynağı tarafından bahsedilmediği için varlığı büyük olasılıkla kurgusaldır. Eğer gerçekse, Konstantina'nın 582'de Mauricius ile evlenmesinden kısa bir süre sonra doğmuş olacaktı.Continuité des élites à Byzance durante les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle, 2006
Konstantinas Olšauskas

1892'de St. Petersburg Roma Katolik İlahiyat Akademisi'nden mezun olduktan sonra, Liep Debja Spor Okulu'na papaz olarak atandı ve Debeikiai ve Rozalimas'ta Litvanya kültür yaşamına katıldı ve yasaklı Litvan kitaplarının dağıtılmasına yardımcı oldu. 1904'te, 1905 Rus Devrimi arifesinde, Kaunas Kutsal Haç Kilisesi'ne transfer edildi. Kaunas'ta Olšauskas, çeşitli sosyalist örgütlere karşı bir denge olarak St. Josef İşçi Topluluğu'nu örgütledi. Kovno Guberniyası'nda Litvan okulları kurmak ve sürdürmek için 1906'da düzenlenen Saulė Cemiyeti'nin uzun vadeli başkanı oldu. 1911'de üç ay boyunca 1914'te tamamlanan Saul'un karargahının inşası için bağış toplamak üzere Litvanya Amerikan topluluklarını gezdi. Piskopos Eduard von der Ropp tarafından kurulan Litvanya ve Belarus Anayasal Katolik Partisi'ne katıldı ve bu partinin ilk Devlet Duması adayı oldu. Ayrıca St. Zita Derneği ve St. Casimir Derneği'ne katıldı, Viltis gazetesinin yayınlanmasına yardımcı oldu.I. Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra Litvanya Savaş Suçlarını Giderme Derneği'ne katıldı ve Voronej'e Litvanya okulunun tahliyesini düzenledi. Voronej'de on farklı Litvanya eğitim kurumunun fonlarını, fonların kötüye kullanılması iddiaları nedeniyle Eylül 1916'da istifaya zorlanana kadar düzenledi. Olšauskas, Litvanya savaş mültecilerinin yararına kiliselerde dünya çapında bir bağış kampanyası için Papa 16. Benedikt'ten izin almak için Roma'ya gitti. Lozan'da 20 Mayıs 1917'de yaklaşık 1 milyon Litvanya litası toplayan altı kişilik bir komiteye başkanlık etti. Almanya'nın bağımsız Litvanya'nın tanımasını müzakere etmek için Litvanya Konseyi ile birlikte çalıştı ve Paris Barış Konferansı'nda Litvanya'yı temsil etti. Olšauskas 1919 baharında Litvanya'ya döndü. Başrahip  oldu ve rahipliğini Kaunas Katedrali'nde sürdürdü.Neris ve Neman Nehirleri üzerinde hidroelektrik santraller inşa etme fikrini sürdürerek Galyb capital şirketi için sermaye toplayarak Amerika Birleşik Devletleri'ni ziyaret etti.16 Eylül 1928'de Stanislava Danilovičiūtė-Ustijanauskienė'nin cesedi Birštonas'ta boğulmuş olarak bulundu. Olšauskas kısa süre sonra birincil şüpheli oldu ve Mart 1929'da tutuklandı ve Ekim 1929'da altı yıl hapse mahkûm edildi. Dava Litvan basınının ilgisini çekti. Mahkeme somut delillere dayanarak, Danilovičiūtė-Ustijanauskienė'in 1899'da Olšauskas'ın oğlunu doğurduğunu ve ilişkiyi Olšauskas'a şantaj yapmak için para kullandığını savundu. Kilise yetkilileri Olšauskas'ı savundu, davasını Kilise Mahkemesi'ne götürdü. Böylece Olšauskas bir başkanlık affı aldı ve Şubat 1931'de serbest bırakıldı. Şubat 1932'de evini şüpheli bir kundakçılık yapıldı ve Haziran 1933'te vurularak öldürüldü. Yerel bir kişi cinayeti işlediğini itiraf etti, ancak nedenlerini yeterince açıklamadı.
Konstantine Martvileli

Konstantine Martvileli (), Konstantine Odişaria (კონსტანტინე ოდიშარია) olarak da bilinir, Gürcü araştırmacı ve gazetecidir. Müslüman Gürcülerin yaşadığı ve bugün Türkiye sınırları içinde kalan bölge üzerine yazılarıya tanınır.Gazete yazılarında K. Martvileli (Kote Martvileli) imzasını kullanan Martvileli, Gürcistan'ın batısındaki Martvili kasabasında doğdu. 19. yüzyılın sonlarında Gürcü gazetelerinde muhabir olarak çalışmaya başladı. Gürcü Hayırsever Cemiyeti'ne (ქართული საქველმოქმედო საზოგადოება) üye oldu ve bu derneğin Ardahan şubesinin yetkili temsilcisi atandı. Gürcü Yardım Derneği adına Ardahan bölgesindeki Gürcü köylerini dolaştı. Bu dernek Birinci Dünya Savaşı sırasında zarar gören ailelere destek veriyor ve maddi yardım sağlıyordu. Bu geziler sırasında Martvileli, kendisinin verdiği bilgiye göre Ardahan'ın Orkızı köyünde, Otar Ben Şervaşidze'nin evinde, Şota Rustaveli'nin Vephistkaosani adlı eserinin 1436 tarihli yazmasıyla karşılaştı. Martvileli'nin verdiği bilginin dışında bir kayıt bulunmamakla birlikte, bu yazma Vephistkaosani'''nin bilinen en eski yazması sayılmaktadır.Konstantine Martvileli, Tao-Klarceti bölgesine egemen olan Rusya İmparatorluğu'nun son döneminde, 1913-1918 arasında Ardahan bölgesine yaptığı gezilerle tanınır. Büyük bölümü Birinci Dünya Savaşı yıllarına denk gelen bu gezi sırasında Martvileli, bölgedeki köyleri tek tek dolaşmış, köylerin o tarihlerdeki adlarının anlamı ve nüfusun etnik yapısı üzerine bilgi vermiş, bu köylerdeki tarihi yapılardan söz etmiştir. Yazarın bu gezi notları, 1917 yılında Sakartvelo'' („საქართველო“) gazetesinin 216-234 nolu sayılarında yayımlanmıştır. Martvileli'nin tespitleri, kendisinden sonra Ardahan ilindeki tarihi yapılar üzerine yapılmış çalışmalara katkıda bulunmuştur.
Konstantiniyye Oteli

Kitap, 2014 yılının sonunda İstanbul’da bir Bizans nekropol kalıntıları üstüne inşa edilen yedi yıldızlı otelin açılışında bir araya gelen ve hepsi İstanbul’un gündemindeki bir olgunun ya da bir olayın temsilcisi olan kalburüstü davetliler ile otel çalışanlarının ve Bizans’tan beri İstanbul’a yolu düşenlerin hikâyeleri yoluyla İstanbul’un uzun tarihini anlatır.
Konstantinopolis Kuşatması (1235-1236)

Konstantinopolis Kuşatması bir Bulgar-İznik birliğinin Latin İmparatorluğu'nun şehrini kuşatmasıydı.I. Robert'in (ilk Latin veya Konstantinopolis İmparatoru) 1228'de ölümünden sonra, bir yeni hükümdarlık Jean de Brienne'in (yak.1170-27 Mart 1237 bir Fransız asilzadesi olup, evliliği nedeniyle Kudüs Kralı oldu ve daha sonra Konstantinopolis'e Latin İmparatoru olması için çağrıldı) idaresi altında kuruldu. Epirus bölgesinin Klokotnitsa Muharebesi'nde Bulgarlara yenilmesi felaketinden sonra, Epiruslu'lar başka yere nakledilen Latin İmparatorluğu'nu tehdit ettiler, sadece İznikliler tarafından yerine geçilecekti. Böylece Yunanistan'da toprak edinmeye başladılar. İznik İmparatoru III. İoannis, Bulgarlar'la 1235 yılında Latin İmparatorluğu'na karşı bir seferle sonuçlanan bir birlik oluşturdu.1235 yılında Angelo Sanudo, (ölüm 1262- 1227 yılından itibaren Takımada düküydü) III. İoannis tarafından rahatsız edilen Latin İmparatoru Jean de Brienne'nin Konstantinopolis şehrini savunması için bir deniz birliği gönderdi., İznik İmparatorluğu ve II. İvan Asen. Bulgar-İznik birleşmesi kuşatmada başarılı değildi.. Müttefikler Sonbahar'da kışın gelmesi nedeniyle geri çekildi. II. İvan Asen ve Vatatzes kuşatmaya gelecek yıl devam etmek için aynı düşüncedeydiler fakat Bulgar imparatoru ordu göndermeyi reddetti. 1237 yılında Jean de Brienne'nin ölümüyle Bulgarlar antlaşmayı bozdu çünkü II. İvan Asen'in Latin İmparatorluğu'nun vekil kralı olabilme olasılığı vardı.1247 yılında İznikliler Konstantinopolis'i etkili bir şekilde kuşatmıştı ki sadece şehrin kuvvetli surları onları uzakta tutuyordu ve 1258 yılında yapılan Pelagonya Muharebesi Latin egemenliğinin Konstantinopolis'te sona geldiği sinyalini veriyordu. 25 Temmuz 1261 tarihinde Latin ordusunun çoğunun bir seferde olduğu sırada İznik İmparatorluğu'nun generali Aleksios Strategopulos şehre korunmasız bir giriş buldu ve ordularıyla Bizans İmparatorluğu'nu VIII. Mihail'e iade ederek içeri girdi.The Latin Occupation in the Greek Lands - The Latin Empire, from the Foundation of the Hellenic World
Konstantinopolis Kuşatması (1376)

Konstantinopolis Kuşatması, 1376 yılında IV. Andronikos'un Osmanlı ve Ceneviz desteğiyle Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.1373 ve 1379 yılları arasındaki Bizans İç Savaşı sırasında tahtta hak iddia eden IV. Andronikos ve V. İoannis arasındaki çekişmede Ceneviz ve Venedik de kendi çıkarları doğrultusunda taraf olmuşlar; Andronikos Ceneviz tarafından, İoannis ise Venedik tarafından desteklenmiştir. Ceneviz, mevcut imparator İoannis'i tahttan indirerek yerine Andronikos'u geçirmeyi plânlamış, Osmanlı'nın da desteğiyle kuşatılan Konstantinopolis 12 Ağustos 1376 tarihinde 32 günlük kuşatmanın sonucunda düşmüş ve taht el değiştirmiştir.
Konstantinopolis Kuşatması (1391)

Konstantinopolis Kuşatması, 1391 yılında Osmanlı Devleti'nin Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.V. İoannis'in ölümünün ardından Bursa'da rehin olarak bulunan oğlu Manuil'in Konstantinopolis'e giderek II. Manuil sanıyla taç giymesi kendisinden izin alınmaması dolayısıyla Osmanlı Padişahı I. Bayezid'in tepkisini çekmiş; Bayezid ödenen vergilerin artırılmasını, başkentte Türkler için bir mahalle oluşturularak cami inşa edilmesini ve şehirdeki Türklerin davalarına kadıların bakmasını talep etmiştir. Manuil'in bu talepleri reddetmesinin ardından Çandarlı Ali Paşa kumandasındaki Osmanlı ordusu şehir önlerine gelerek kuşatmaya girişmiştir.Manuil, kuşatmanın yedinci ayında iken şehrin iaşe sorunları nedeniyle Osmanlı taleplerini kabul etmek zorunda kalmış, Osmanlılar da Macar ordusunun Osmanlı topraklarına girmesi nedeniyle kuşatmayı sürdürmeme kararı almıştır. Kuşatma kaldırılmasına karşın şehir surlarının dışındaki araziler ele geçirilmiş, şehir dışında bir garnizon bırakılarak ablukaya devam edilmiş ve şehre giriş çıkışlar kontrol altında tutulmuştur.Osmanlılar, Macarlar ile olan sorunları çözdükten sonra 1394-1396 yılları arasında şehri tekrar kuşatmışlardır. 1391 yılında kuşatma kaldırılırken şehrin hâlen abluka altında tutulmasından yola çıkan bazı Osmanlı tarihçileri 1391'de başlayan kuşatmanın 1396 yılında sonlandığını, bu yıllar arasında iki farklı değil şiddeti dönem dönem artan ve azalan tek bir kuşatma olduğunu kabul etmektedir. Bazı tarihçiler ise 1397'de başlayan üçüncü Osmanlı kuşatmasını da bu kapsamda değerlendirerek 1391-1402 yılları arasında tek bir kuşatma olduğu savunmaktadırlar.
Konstantinopolis Kuşatması (1394-1396)

Konstantinopolis Kuşatması, 1394-1396 yıllarında Osmanlı Devleti'nin Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.Osmanlıların Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'e gerçekleştirdiği 1391 yılındaki ilk kuşatma şehirde Türk mahallesi kurulması, cami inşa edilmesi ve Türklerin davalarına kadıların bakmasının İmparator II. Manuil tarafından kabul edilmesi sonucu kaldırılmıştı. Buna karşın verilen sözün tutulmaması ve Manuil'in Osmanlı aleyhine Avrupalı devletlerle faaliyetlere girişmesi şehrin 1394 ilkbaharında yeniden kuşatılmasına sebep olmuştur.1394 ilkbaharında denizden ve karadan başlayan kuşatma Macar ordusunun Bizans'ın yardım çağrılarına uyarak yeniden Osmanlı topraklarına girmesiyle ve önceki anlaşma şartlarının Bizans tarafından yeniden kabul edilmesiyle kaldırılsa da abluka sürdürülmüş, ertesi yıl yeniden kuşatma seviyesine yükselmiştir.
Konstantinopolis Kuşatması (1397-1402)

Konstantinopolis Kuşatması, 1397-1402 yıllarında Osmanlı Devleti'nin Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.Osmanlıların 1394-1396 yıllarındaki ikinci kuşatması sırasında Bizans Avrupalı devletlerden yardım istemiş, bu durum Macaristan öncülüğündeki Haçlı kuvvetlerinin Osmanlı üzerine sefer düzenlemesine neden olmuş ve Niğbolu Muharebesi yaşanmıştı. Osmanlılar Haçlı kuvvetlerini mağlup ettikten hemen sonra Konstantinopolis'e dönüp şehri yeniden kuşatmaya aldılar.1397 yılı başlarında şehrin kuşatılması başladığında yeniden Avrupa devletlerinden yardım isteyen Bizans'ın çağrısı karşılık bulmuş; Fransa 600 şövalye ve para, yardımında bulunmuş, Venedik ise sekiz gemi göndermiştir. Bu yardımlar yeterli gelmediğinden Osmanlıların daha öncesinde de öne sürdükleri başkentte Türkler için bir mahalle oluşturularak cami inşa edilmesini ve şehirdeki Türklerin davalarına kadıların bakmasını içeren şartlar Bizans tarafından kabul edilmiş ayrıca Bizans'ın her yıl on bin düka altın vergi vermesi kararlaştırılmıştır. Bu şartlar üzerine anlaşılmasına rağmen Bizans'ın başkent çevresindeki bazı topraklara saldırması, tekfurun Müslüman halkı şehir dışına çıkartıp cami ve mahalleyi tahrip etmesi kuşatmanın 1402'ye dek sürmesine yol açmıştır. 1402'de Timur'un Anadolu topraklarına girmesi Osmanlı ordusunun kuşatmayı zaruren kaldırmasına neden olmuştur.Merçil, Erdoğan. (2007). "Türkler ve İstanbul (Fethe Kadar)", 550. Yılında Fetih ve İstanbul: Bildiriler (İstanbul, 14-15 Haziran 2003), Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Yayınları. s. 63-77, ISBN 9789751619624
Konstantinopolis Kuşatması (1411)

Konstantinopolis Kuşatması, 1411 yılında Osmanlı Devleti'nin Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.1402 yılında Ankara Savaşı ile Fetret Devri'ne giren Osmanlı Devleti'nin tahtında hak iddia eden şehzadelerden Musa Çelebi, devletin başkenti Edirne'yi ele geçirdikten sonra Bizans'a karşı hasmane bir politika izlemiştir. Devletin Fetret Devri'ne girmesinden sorumlu tuttuğu Bizans'ın başkentini de bu nedenle kuşatma altına almıştır.İlk olarak Sırbistan üzerine yürüyerek buradaki kendisine karşı Süleyman Çelebi'yi destekleyen havaliyi cezalandıran Musa Çelebi ardından kuşatma için gerekli makinelerin yapımına odaklanmış, ardından Konstantinopolis'i kuşatma altına almıştır. Buna karşılık olarak İmparator Manuil, Musa Çelebi ile taht çekişmesinde bulunan Mehmed Çelebi ile ittifak kurarak Üsküdar üzerinden Trakya'ya geçirilmesini sağlamış, Musa Çelebi'nin safındaki Đurađ Branković'in Bizans'a katılması ve bazı Rumeli beylerinin de Mehmed Çelebi tarafına geçmesi sonucu kuşatma kaldırılmıştır.
Konstantinopolis Kuşatması (1422)

Konstantinopolis'i ilk tam teşekküllü Osmanlı kuşatması, Bizans İmparatoru II. Manuil'un Osmanlı Padişahı I. Mehmet'in 1421 yılında ölümü üzerine Osmanlı Sultanları'nın ardıllık işlerini karıştırmak üzere araya girmesinin bir sonucu olarak 1422 yılında meydana gelmiştir. Bu politika Bizanslılar tarafından komşularını zayıflatmak için başarıyla uygulanıyordu.II. Murat kazanan ardıl olarak ortaya çıktığında, Bizans topraklarına sefere çıktı. Türkler ilk defa 1422 yılındaki kuşatmada "Falconet" adı verilen kısa fakat geniş olan topu kullanarak kendi toplarını edinmişlerdi. İki tarafda teknolojik bakımdan tamamen birbirine eşdi ve Türkler "bombardıman taşlarını almak için" barikat kurmak zorunda kalmışlardı.Bizans savunucuları savaşı kazandı. Çağdaş Bizans ve Osmanlı geleneği Konstantinopolis'in kurtuluşunu Theotokos tarafından bir mucizevi araya girişe bağladı.Bizans zaferine rağmen, imparatorluk bu defa ekonomik sorunlarla yüz yüzeydi ve II. Pius Avrupa krallıklarından top yardımını hibe anlamında ilerletti. Hiçbir yeni top 1422 yılı kuşatmasından sonra Avrupa devletlerinden hediye değildi ve bundan başka Bizans toplarına hiçbir diğer ilerleme yapılmadı. Bundan dolayı, Sonraki Osmanlı lideri, II. Mehmet, 1453 yılında Konstantinopolis'in fethinde daha çok başarılı olacaktı.Geleneksel sonuçlar, (çağdaş Bizans ve Osmanlı raporlarıyla başlayan) kuşatmanın kaldırılmasını şehrin duvarları üzerindeki Theotokos'un hayaletine bağlar. Bu şehri savunanları çokça etkiler. İoannis Kananos kayıtlarda şöyle der:
Konstantinopolis Kuşatması (626)

626 yılı Konstantinopolis Kuşatması, Sasaniler tarafından gerçekleştirilen ve Bizans İmparatorluğu'nun kesin zaferiyle sona eren kuşatmadır. Herakleios tarafından elde edilen diğer zaferler ile beraber bu kuşatmanın başarısız olması, Bizanslılar'ın topraklarını geri almalarını sağlayarak, sınırlarla ilgili Sasanileri M.S. 590 yılındaki duruma uygun anlaşma yapmaya zorladı.M.S. 602 yılında Phocas, İmparator Mauricius'u devirdi ve teröre dayalı ve ehil olmayan bir hükümdarlığı anarşi içinde yöneterek tesis etti. Sasani kralı II. Hüsrev, darbeyi bir savaş bahanesi olarak kullandığında, dini ve idari yönetimin kötü kullanımıyla Yahudileri suçlayan yasalar geçirildiğinde imparatorluğu zor bir durumda bırakıyordu. Başlangıçta Persler için savaş Romalılar'ın elinde sadece Anadolu kalıncaya kadar iyi gidiyordu. Sonra Phocas, Herakleios tarafından devrildi. Şaşırtıcı enerjiye sahip henüz sınırlı tecrübede bir general, Herakleios ilk başta Phocas'ın imparatorluğu zamanında verdiği zararlı çalışmaları ortadan kaldırmaya başladı.Ayrıca 80.000 kişilik Avrupa Avarlar'ının yardımı, Avrupa üzerindeki bütün Roma/Bizans İmparatorluğu kuralını bükerek uzaklaştırıyordu. Persler Kalkedon'a Phocas'ın devrilmesinden önce varmışlardı. Avarlar ağır kuşatma ekipmanlarını İstanbul Surları'na doğru ileri sürmeye başladıkları an kuşatma açık bir hale geldi.Savunanlar için ise, atlarından indirilmiş 12.000 kişilik süvari birliği zamanın Yunan-Roma ordularının en iyi eğitilmiş bir koluydu. Sonuçta, her bir saldırı kötü gayret haline geldi. Avar ve Pers deniz filosu iki farklı yerdeki çarpışmada batırıldığında, saldıranlar panik içinde kaçarak şehri terk ettiler.Kuşatma süresince Ayasofya'da toplanan sivil halkın Akathist İlahi'yi söylediği, hatta bu ilahinin ilk olarak bu kuşatma nedeniyle ortaya çıkmış olabileceği iddia edilmektedir.Howard-Johnston, James, 'The siege of Constantinople in 626', in Constantinople and its Hinterland. Papers from the Twenty-seventh Spring Symposium of Byzantine Studies, Oxford, April 1993, ed. Cyril Mango and Gilbert Dagron, Ashgate Publishing (1995), pp. 131–42Harris, Jonathan, Constantinople: Capital of Byzantium. Hambledon/Continuum (2007). ISBN 978 1847251794
Konstantinopolis Kuşatması (669)

Geniş bir hazırlık süreci sonuncu başlayan kuşatma öncesi Fedâle bin Ubeyd kumandasında öncü olarak gönderilerek 668 kışını Kalkedon'da geçiren ordu ertesi yıl Halife Muaviye'nin oğlu Yezid'in kumandayı almasıyla Konstantinopolis önlerine gelerek 669 sonbaharında kuşatmaya başlamıştır. Süfyân bin Avf tarafından da desteklenen ordu kışın bastırmasıyla oluşan iaşe kıtlığı ve salgın hastalıklar gibi sebeplerle büyük zayiat vermiş, kuşatma bu nedenle kaldırılmıştır.
Konstantinopolis Kuşatması (715)

Konstantinopolis Kuşatması, 715 yılında Opsikion Ordusu'nun II. Anastasios'a başkaldırarak gerçekleştirdiği muhasara.II. Anastasios'un yaklaştığı düşünülen Arap kuşatmasına karşı Konstantinopolis'in surlarını güçlendirmesinin ardından kuşatmayı beklemek yerine saldırmaya karar vermesi ile Rodos'tan hareket eden Opsikion Ordusu Araplar üzerine gitmesi gerekirken isyan etmiş, bir vergi memuru olan Theodosios'u isteği dışında imparator ilan ederek başkente yürümüştür. Mayıs ayında başkent kuşatmaya alınmış, ekim ayında şehre girilerek III. Theodosios tahta oturtulmuştur.
Konstantinopolis Kuşatması (717-718)

Konstantinopolis'in İkinci Arap Kuşatması (717-718), Arapların Bizans İmparatorluğu'nun başşehri olan Konstantinopolis'u almak için karadan ve denizden girişimde bulundukları bir kuşatmaydı. Arap kara kuvvetleri Mesleme bin Abdülmelik tarafından yönetiliyordu, Konstantinopolis'in dayanıklı ve görünen surları ve Bulgar atakları karşısında yenildiler. Deniz filoları Rum Ateşi tarafından tahrip edildi ve arta kalanları daha sonra yurtlarına geri dönüşlerinde fırtınada battı. Kuşatma sık sık geniş çaplı çalışılmış bir savaş olan Puvatya Muharebesi ile kıyaslansa da o savaş Müslümanların doğudan Avrupa içinde genişlemelerini yaklaşık 700 yıl durdurmuştur.Konstantinopolis Kuşatması (674-678)' den sonra Araplar şehir üzerinde kararlı ataklı bir ikinci deneme girişiminde bulundular. 80.000 kişilik bir ordu Emevi Halifesi Süleyman bin Abdülmelik'in kardeşi Mesleme tarafından yönetiliyordu. Ordu Konstantinopolis'i karadan kuşatmak için Anadolu tarafından İstanbul Boğazı' nı karşıdan karşıya geçti. Bu sırada başlangıçta 1.800 gemilik  kuvvetli deniz filosu şehrin güneyinde Marmara Denizi' nde seyrediyordu. İmparator III. Leon () avantaj olarak meşhur İstanbul Surları'na sahipti ve Arap ordusu surlarda gedik açacak donanıma sahip değildi. Ayni zamanda Arap donanması Boğazın yukarılarında seyir yapamazdı, çünkü Bizans donanmasının aralıksız saldırıları vardı ve onlar çok büyük etkisi olan Rum Ateşini kullanıyordu.Norwich, 717/718 kışını "bir insanın hatırlayabildiği en dayanılmaz kış" olarak tanımlar. Karadaki Arap kuşatmacıların aksine, Konstantinopolis'in gereksinimleri Karadeniz yolu ile sağlanıyordu ve kuşatmayı yapan Araplar kış dolayısıyla, açlıktan ölümler ve kıtlıktan dolayı çok büyük zorluklara katlanıyordu. Çünkü onlar yeterli malzeme tedarikini yapmaya sahip değillerdi ve develerini, atlarını, eşeklerini ve Yunan kaynaklarına göre küçük kayaları yemeye zorlanıyorlardı. Toprak donmuştu ve Araplar deniz kumandanları Amiral Süleyman dahil yüzlerce ölülerini Marmara Denizine atmaya zorlanmıştı. 400 gemilik bir Mısır filosu ve 360 gemilik bir Afrika deniz filosu taze takviyelerle ilkbaharda Konstantinopolis'e ulaştı, fakat birbirini izleyen saldırılar şehir üzerinde onu savunanlarda gedik açmaya sebep olmuyordu. Arap deniz filolarına bindirilmiş yakın zamanda köle edilmiş insanlar veya Hristiyan zımmiler ayrıca çok miktarda askerlikten kaçmışlardı.Araplar, şimdi Bizans topraklarında kolay elde edebilecekleri yerlere hücum etmeye döndüler. Amorium, Selanik'in yağmalanması ve Sicilya ve güney İtalya'nın istilası Araplara inisiyatifi yavaş da olsa tehlikesizce sürdürme şansı veriyordu ve ellerinde tuttukları ön Asya tozunu atacakları yerdi. Dört Halife birkaç yıl içinde İspanya'da ve daha sonra Girit Adası'nda zayıflatılacaktı. Bizanslılar sonuçta güçlerini tekrar elde edeceklerdi ve 10ncu yüzyılda ön Asya'da Arap varlığını yok edeceklerdi. 11. yüzyılda ise Suriye ve Mezopotamya'nın çoğu fethedilecekti. Selçuklu Türkleri, 11. yüzyıl ortalarında ele geçirdiğinde, güç dengesi Bizanslılar lehine değişmişti.
Konstantinopolis Kuşatması (813)

Konstantinopolis Kuşatması, 813 yılında Birinci Bulgar İmparatorluğu'nun Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.Krum kumandasındaki Bulgar ordusu, Bizans ordusunu 811'de mağlup ettikten sonra Trakya'daki ilerleyişini sürdürmüş, Konstantinopolis önlerine dek gelmiştir. 17 Temmuz 813'te şehrin kapıları önünde kamp kurmuş, Altınkapı'nın sur diplerinde hendek açmayı başarmış, ancak şehre girememiştir. Zaferinin bir işareti olarak mızrağını İmparator V. Leon'a göndererek Altınkapı'ya asılmasını talep eden Krum'un isteği reddedilmiş, buna cevaben şehrin kırsalı birkaç gün yağmalanmıştır. Krum, bunun ardından pahalı giysiler talep ederek imparatorluğun en güzel kızlarının kendisine verilmesini istemiş, bu istek de reddedilmiştir. Ardından V. Leon, Krum'a silahsız olarak buluşma teklif etmiş, bunu kabul eden Krum buluşma sırasında saldırıya uğramışsa da yaralı olarak kurtulmuştur. İntikam amacıyla şehir surlarının dışındaki kiliseler, saraylar yağmalanarak ateşe verilmiş ancak surlar aşılamamış, Krum Adrianopolis'e yürümüştür.
Konstantinopolis Kuşatması (907)

Bizans-Rus Savaşı 907, İlk Vakayiname'de (Yaklaşık 850 ile 1110 tarihleri arasında olan ve orijinal olarak yaklaşık 1113 yılında Kiev' de derlenen bir Kiev Knezliği tarihi) Kievli Oleg ismi ile birleştirilir. Vakayiname, Rusların Bizans İmparatorluğu' na karşı düzenlediği çok başarılı bir askerî operasyon olduğunu ifade eder. Mantığa aykırı olarak Yunan kaynakları onun hepsinden bahsetmez.Vakayiname 907 yılı saldırısını kabul edilebilir detayları ile tanımlar. Seferin hatırasının Ruslar'ın tüm jenerasyonu boyunca sözlü olarak nakledildiği görülmektedir. Bu sonuç tarihten daha çok folklorun renkli gerçeklerinin zenginliğine bağlanabilir.Bize ilkin Oleg'e Konstantinopolis'a yaklaşmadan önce Bizans delegeleri tarafından zehirlenme denemesinde bulunulduğu söylenir. Rus lider (geleceği görebilen güçleri ile ünlü), zehirli kupadan içmeyi reddeder. Donanması Konstantinopolis'un görüş mesafesi içinde olduğunda, şehir kapısını kapalı buldu ve boğaza giriş demir zincir ile kapanmıştı.Bu noktada Oleg, kaçamaklı sözlere başvurdu: Karaya çıkmayı başardı ve 2.000 üzerinde tekerlekli monoxylaya sahipti. Sonra onun botları araca dönüştürüldü. Onları Konstantinopolis surlarına yöneltti ve kalkanlarını imparatorluk şehrinin kapılarına sabitledi.Konstantinopolis'un tehdidi can sıkıcı sonuç olan Bizans-Rus Antlaşması ile yumuşatıldı. Antlaşmaya uygun olarak Bizanslılar, her bir Rus botu için on iki grivna fidye ödediler.
Konstantinopolis Kuşatması (941)

Rus-Bizans Savaşı  941 yılında I. İgor'un hükümdarlık döneminde yer aldı. Hazar Yazışmaları göstermektedir ki  I. Romanos Lekapenos tarafından alınan Yahudilere uyguladığı zulüm sonrası Bizanslılar'dan intikam almak için Hazarlar tarafından kışkırtılmış bir seferdir.Ruslar ve onların müttefikleri olan Peçenekler, Küçük Asya'nın kuzey sahillerinde karaya çıkartıldılar ve 941 yılı Mayıs ayında  Bitinya'da toplandılar. Doğal olarak, gayet iyi bilgilendirilmişlerdi ki İmparatorluk başkenti savunmasız ve saldırıya açık durumdaydı, çünkü filo Araplara karşı Akdeniz'de çatışmadaydılar, İmparatorluk ordusunun büyük kısmı da doğu sınırları boyunca yerleşmişti.Lekapenos, ön ve arkasına Rum ateşi atıcıları yerleştirilmiş emekliye ayrılmış 15 gemi ile Konstantinopolis'in savunmasını hazırladı. İgor, üzerlerine yerleştirilmiş Rum ateşi atıcılarından habersiz bu Rum gemilerini ve mürettebatlarını ele geçirmek niyetiyle, onları çevirdi. Sonra bir anda, Rum ateşi taşıyan tüpler Ruslara ve müttefiklerine atıldı: Liutprando di Cremona şöyle yazar: "Alevi gören Ruslar, suyu ateşe tercih ederek gemiden denize atladı. Bazıları battı. Göğüslük zırh ve miğferlerin ağırlığıyla yere eğildiler, diğerleri ateşe yakalandı" şeklinde yazdı. Ele geçirilen Rusların başı kesildi.Rus deniz filosunu püskürten Bizanslılar, düşmanlarının Konstantinopolis'in iç bölgelerini yağmalamasına ve Nicomedia'ya kadar güneye inmeye cüret etmelerine engel olamamışlardır. Pek çok vahşetin yapıldığı rapor edildi: Rusların kurbanlarını çarmıha gerdiği ve onların başlarına çivilerin sapladığı söylenmiştir.Eylül ayında, İoannis Kurkuas ve Bardas Fokas isimli iki önemli general istilcıları püskürtmek için acele bir şekilde şehre geri döndüler. Kievliler acele bir şekilde operasyonlarını Trakya'ya taşıyıp ve filolarını da oraya hareket ettirdiler. Ganimet ile dolu bir şekilde geri çekilmelerine yakın, Teofanes komutasında Bizans donanması onlara saldırdı.Rum kaynakları Rusların bu sürpriz saldırıda tüm filolarını kaybettiğini ve sadece çok az bir kısmının üsleri olan Kırım'a geri döndüğünü bildirir. Esirler şehre götürüldü ve başları kesildi. Hazar kaynakları, buna Rus liderin, Araplar ile savaşırken öleceği Hazar Denizi'ne kaçtığını eklerler.Bu kaynaklar, abartılı olabilir, çünkü, 944/945 kadar yakın tarihte İgor, Konstantinopolis'e yeni bir deniz seferi düzenleyebilmiştir. Chersone Rumları, imparatoru yaklaşan Kiev filosu konusunda uyarmışlardır. Bu sefer, Bizanslılar aceleyle barış sağlamışlar ve Kiev Rusları ile bir antlaşma imzalamışlardır. Metnin tamamı, İlk Vakayiname'ye kaydedilmiştir.
Konstantinopolis Muharebesi

Konstantinopolis Muharebesi, Konstantinopolis'te veya yakınında yapılan aşağıdaki savaşlardan birine atıfta bulunabilir:
Konstantinopolis Muharebesi (1241)

Konstantinopolis Muharebesi, İznik İmparatorluğu ile Venedik Cumhuriyeti filoları arasında 1241 yılının Mayıs - Haziran aylarında Konstantinopolis yakınlarında meydana gelen bir deniz savaşıdır.1241'in başlarında, Latin İmparatorluğu Doğu Trakya'daki İzniklilerin Tzouroulos kalesini kuşatırken, İznik imparatoru III. İoannis, Nikomedia'nın kuzeyindeki Latin kalelerine karşı sefer düzenledi. Orduya eşlik eden donanmasıyla Dakibyza ve Niketiatou'yu ele geçirdi. Bununla birlikte, aynı zamanda, İznik filosu Konstantinopolis'ten yola çıkan bir Venedik filosuyla karşılaştı ve şehrin deniz duvarları açıklarında bir savaşta ağır bir yenilgiye uğradı.Georgios Akropolitis'e göre, İznik filosunda 30 ve Venedik filosunda ise 13 kadırga vardı. Ancak İznikler, Venedikliler tarafından ele geçirilen kendi gemilerinden 13'ünü kaybetti, böylece "düşman gemilerinin her biri, askerleri ve silahlarıyla bir Trireme ganimet olarak kazandı". Öte yandan, dönemin Venedikli tarihçisi Martino Canal, İznik filosunun "kadırgalar ve diğer büyük ve küçük gemiler de dahil olmak üzere" 160 gemiden daha az olmadığını, Venedik filosunun ise sadece on kadırgaya sahip olduğunu iddia eder. Konstantinopolis Podestà'sı Giovanni Quirino'nun komutasındaki Venedik filosu, savaşta Iophre the Armenian komutasındaki İznik filosunu yendi ve on İznik kadırgasını esir aldı. Savaşın tarihi, Andrea Dandolo'nun ifadesine göre Mayıs - Haziran 1241'de belirlendi.Akropolitis ve İmparator III. İoannis'in 14. yüzyıla ait bir hagiografisi, bu yenilgiyi mürettebatın deneyimsizliğine bağlar ve çoğu için bunun ilk deniz yolculuğu olduğunu iddia eder. Akropolitis'e göre, filo komutanı Manuil Kontofri, İmparatoru, İzniklerin deneyimsizlikleri nedeniyle Latinlerle herhangi bir deniz savaşında kaybedecekleri konusunda uyarmıştı, ancak görevden alınacak ve Akropolitis'in  "savaş meselelerinde oldukça tereddütlü" olarak tanımladığı başka türlü bilinmeyen bir şahsiyet olan Ermeni Iophre (Geoffrey) ile değiştirilecektir. Yenilginin haklı çıkmasından sonra Kontofri, filonun komutanı olarak yeniden görevlendirildi.Trois-Fontaines Manastırı'nda keşiş olan dönemin vakainüvisi Aubry'e göre, bu düşmanlıkları Haziran ayında İoannis, Latinler ve Bulgar hükümdarı I. Kaliman arasında iki yıllık bir ateşkes izledi.
Konstantinopolis Muharebesi (378)

Konstantinopolis Muharebesi, Hadrianapolis Muharebesi'ndeki Got zaferinin ardından 378'de Konstantinopolis'e yapılan Got saldırısı. İmparator Valens'in dul eşi savunmayı hazırladı ve muharebe sırasında mükemmel savaşan Arap savaşçılar ile şehri takviye etti. Arap savaşçılarından birinin şehirden çıkıp çıplak saldırıp, düşmanları katledip ve boynu kesilmiş bir Gotun boynundan kan içtiği zaman, Gotların etkilendikleri söylenir. Diğer kaynaklar, Gotların saldırıyı aslında terk ettiklerini; çünkü sayılarının çok fazla azaldığını savunurlar.
Konstantinopolis Synaxarion'u

Konstantinopolis Synaxarion'u  Konstantinopolis kiliselerinde anılan azizlerin yortulara göre düzenlenmiş şekilde listelendiği, Yunanca bir kısa duyuru koleksiyonudur. Listelenen her aziz, kısa bir biyografi ve anma töreninin tarihi ve yerini aktarır. Aynı zamanda şehirdeki ayin alaylarına dair açıklamaları da içerir.  İmparator VII. Konstantinos'un saltanatı sırasında (944-959) yaptırılmış ve Evaristos tarafından derlenmiştir.   Konstantinopolis'in kentsel topografyası için önemli bir kaynaktır.Listelenen bilgiler hagiografik niteliktedir ve nadiren bir paragrafı aşarlar. Bunlar genellikle normalde daha uzun olan azizlerin yaşamlarının özetleridir. Şehadete vurgu vardır. Listeye dahil edilen son aziz, 901'de ölen Konstantinopolis Patriği II. Antonius'dur. Synaxarion'un 12. yüzyıl ve sonrasındaki bazı düzenlemeleri, Midillili Christopher'ın hagiografik şiirlerinden ayetler içermektedir. Synaxarion'un 300'den fazla el yazması kopyası vardır. 11. yüzyılda Melkit toplumu için Arapça bir tercüme de yapılmıştır ve bu tercümeye bazı Melkit azizler de eklenmiştir. Konstantinopolis diyakonu Joseph'in 991-992 yıllarında Ermenice bir çeviri yaptığı ve bunun 1240 civarında oluşturulan genişletilmiş Ermeni sinaksarisinin temelini oluşturduğu söylenmektedir. 13. ve 14. yüzyıllarda Kilise Slavcası çevirileri de üretilmiştir.
Konstantinopolis balyoslari listesi

Konstantinopolis Balyosu, (Venedikçe: Bailo de Costantinopoli) ya da Baylos, Venedik Cumhuriyeti'nin Konstantinopolis'deki en üst diplomatik temsilcisidir. Osmanlı İmparatorluğu döneminden itibaren sürekli bir görev haline getirilmiştir Venedik Cumhuriyeti adına ticari faaliyetler de yürütmüşlerdir.|| Barbarigo Ailesine mensuptur, baylosların görev süresi henüz belirlenmediğinden 17 yıl gibi uzun bir süre görevde kalmış, II.Mehmet döneminde kritik rol oynamıştır.
Konstantinopolis ekümenik patriği

Konstantinopolis ekümenik patriği (Yunanca: ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης, "Konstantinopolis ve Yeni Roma Başpiskoposu ve Ekümenik Patrik"), Konstantinopolis-Yeni Roma Başpiskoposluğudur ve Doğu Ortodoks Kilisesi'ni oluşturan birkaç otosefal kilisenin başkanları arasında eşitlerin birincisidir. Dünya çapındaki 300 milyon Ortodoks Hristiyan'ın temsilcisi ve manevi lideri olarak kabul edilmektedir. Pentarşi'nin beş apostolik görüşünde ekümenik patrik, Havari Andreas'ın halefi olarak görülüyor. Patrikliğin mevcut sahibi, bu unvanın 270. sahibi olan I. Bartholomeos'dur.
Konstantinopolis Üniversitesi

Konstantinopolis İmparatorluk Üniversitesi imparator II. Theodosius'un Pandidakterion () kurduğu MS 425'e kadar uzanan bir Doğu Roma eğitim kurumuydu.Pandidakterion, Hukuk ve Felsefe Bölümlerini kuran IX. Konstantinos tarafından 1046'da yeniden kuruldu.O zamanlar çeşitli ekonomi okulları, kolejler, politeknikler, kütüphaneler ve güzel sanatlar akademileri de Konstantinopolis şehrinde faaliyet gösteriyordu.Bizans toplumu genel olarak eğitimli bir toplumdu. İlköğretim, bazen köy düzeyinde ve benzersiz bir şekilde o dönemde her iki cinsiyet için de yaygın olarak mevcuttu. Kadınların kültüre katılımı yüksekti. Burs sadece Konstantinopolis'te değil, Antakya ve İskenderiye gibi büyük şehirlerde faaliyet gösteren kurumlarda da teşvik ediliyordu.Orijinal okul 425 yılında İmparator II. Theodosius tarafından hukuk, felsefe, tıp, aritmetik, geometri, astronomi, müzik, retorik ve diğer konularda, 15 Latince ve 16 Yunanca olmak üzere 31 sandalye ile kuruldu. Üniversite 15. yüzyıla kadar ayaktaydı.Çoğu öğrenci için yüksek öğretimin ana içeriği, devletin ve kilisenin bürokratik görevlerini kadroya almak için yetkin, eğitimli personel üretmek amacıyla retorik, felsefe ve hukuktu. Bu anlamda üniversite, İlahiyat Okullarının seküler eşdeğeriydi. Üniversite, Platonculuk ve Aristotelesçilik felsefe geleneklerini aktif bir şekilde sürdürdü; eski, en uzun kesintisiz Platon okuludur ve 15. yüzyıla kadar iki bin yıla yakın bir süre devam etti.Magnaura Okulu 9. yüzyılda kuruldu ancak çok uzun sürmedi, ve 11. yüzyılda yeni felsefe ve hukuk okullarında kuruldu. Gerileme dönemi 1204 Latin fethiyle başladı, ancak üniversite 1453'te İstanbul'un Fethi'ne kadar Kilise yönetimi altında laik olmayan bir kurum olarak varlığını sürdürdü ve şehrin fethinin ardından II. Mehmet tarafından bir Medrese olarak yeniden kuruldu.Üniversitenin öğretim görevlisi Matthaios Kamariotis, 1454'te kurulan Fener Rum Erkek Lisesi'nin ilk müdürü oldu.Birkaç bilim insanı Pandidakterion'u dünyadaki ilk "üniversite" olarak adlandıracak kadar ileri gitmiştir, ancak bu görüş, Bizans yüksek öğrenim merkezleri, genellikle Latince universitas terimini ilk kullanan Batı Avrupa Orta Çağ üniversitelerinin kurumsal yapısından yoksundur. Bununla birlikte, Dictionnaire encyclopédique du Moyen Âge teredütlü olarak MS 425 yılında kurulan Pandidakterion'u bir "üniversite kurumu" olarak tanımlar.
Konstantinopolisli Nektarios

Konstantinopolisli Nektarios (Grekçesi: Νεκτάριος) (Tarsus doğumlu - ölümü 17 Eylül 397 Konstantinopolis) 381 yılından ölümüne dek Konstantinopolis’in patrikliğini yapmıştır. Görevini Nenizili Gregorios'tan almış ve Altın Ağızlı Yuhanna’ya bırakmıştır. Ortodoks ve Katolik Kiliselerince aziz kabul edilmektedir. Yortusu 11 Ekimdir.Kilikya’daki Tarsus’ta doğmuş, başkentte senatör ve praetorluk yapmıştır. İmparator Theodosius Nenizili Gregorios isitfa ettiği görevinin yerine kendisini Birinci Konstantinopolis Konsili'nde önermiştir. Ancak, o sırada vaftizli değildir. Kendisinin vaftizde yaptığı iman açıklamasının İznik-Konstantinopolis sembolü olduğuna inanılmaktadır. Konstantinopolis’e bir ‘patrik’ olarak oturan ilk kişidir, Konsil ayrıca kendisini ‘Roma’dan sonra ilk episkopos’ olarak tanımıştır, bu konum O’nu doğudaki patriklerden (İskenderiye ve Antakya) daha üst br konuma getirmiştir.Her ne kadar yaklaşık yirmi yıl Konstantinopolis patrikliği yapmış olsa da kendisi ve işleri hakkında çok az şey bilinmektedir.
Konstantinos (I. Romanos'un oğlu)

Konstantinos Lekapenos ya da Lecapenus (), Bizans imparatoru I. Romanos'un (920–944 arası hükümdar) üçüncü oğlu ve 924 ile 945 yılları arası ortak imparatordur. Ağabeyi Stefanos ile Aralık 944 tarihinde I. Romanos'u tahtan indirmişlerdir. Ancak, birkaç hafta sonra bu sefer yasal imparator VII. Konstantinos tarafından onlar tahtan indirilip sürgüne gönderilmişlerdir. Önce iki kardeş Prote'ye kendileri tarafından sürgüne gönderdikleri babalarının yanına gönderilmişlerdir. Bizans vakanüvisleri, babaları I. Romanos onları Yeşaya kitabı 1.2 ayetinde yazan sözlerle karşıladığını yazar:Liutprando di Cremona ise olayı biraz farklı anlatır: I. Romanos onları biraz acı bir alaycılıkla karşılayıp, babalarını ihmal etmeleri hakkında düşünmelerini ve keşişlere bağışlanmaları için yalvarmalarını istemiştir.Konstantinos, daha sonra Tenedos sonra Semadirek adasında gönderilmiştir. 946 ile 948 yılları arasında bir zaman Semadirek adasında sürgündeyken kaçmaya çalışırken öldürülmüştür.
Konstantinos (VII. Mihail'in oğlu)

Konstantinos Dukas ya da Ducas (), (yak. 1074 - yak. 1095) yak. 1074 ile 1078 ve 1081 ile 1087 yılları arasında Bizans Ortak İmparatoru.  Bizans İmparatoru VII. Mihail ile Gürcü karısı Maria Bagrationi'nin oğludur.Konstantin bir Porfirogennetos idi, "Mor Oda'da Doğan" anlamına gelmektedir. ve babasının tac giydikten sonra doğduğunu gösterir. Hemen Bizans imparatorluk diplomasisinin bir parçası oldu ve yeni doğan olarak, Norman lider Robert Guiscard ile Sikelgaita'nın kızı Apulialı Olympias ile nişanlandırıldı, Bizans geleneklerine göre Bizans Helena ismini aldı 1078 yılında babası tahttan feragat etmeye zorlandığında, Konstantinos'un annesi Maria yeni imparator III. Nikiforos ile evlendi, fakat oğlunun veliahtlık hakkı ve imparatorluk statüsü konusunda onu ikna etmekte başarılı olamadı. Konstantin'in statüsünün düşmesi aynı zamanda  Robert Guiscard'ın kızıyla olan nişanının bozulmasına da neden oldu, Robert bunu Bizans İmparatorluğu'na karşı askeri hareket başlatmak için bahane olarak kullandı.1081 yılında Nikiforos'un da düşüşünden sonra, Maria'nın, Nikiforos'un ardılı I. Aleksios ile yakınlığı (hangi tabiatta ise) ve Aleksios'un Dükas Hanedanı ile ittifakı Konstantinos'a ortak imparatorluğu tekrar getirdi. İmzası, Aleksios'un yayınladığı tüm dokümanlarda ilave edildi ve halka açık toplantılarda imparatora eşlik etti. Aleksios ile İrini Dukena'nın ilk çocukları Anna Komnini doğduğunda hemen Konstantinos ile nişanlandırıldı, böylece Konstantinos'un tahttaki geleceği onaylandı. Maria'nın isteği ile dönemin en önemli filozof Ohri'li Teohilaktos genç prensin eğitimi için bir yazı kaleme aldı.Fakat Konstantinos'un durumu zayıf anayasa ve I. Aleksios'un 1087 yılında oğlu (geleceğin II. İoannis'u) olması nedeniyle belirsizdi. Ortak imparatorluk statüsünden ve tahttaki geleceği yok olsa da, Konstantinos İmparatorun gözdesi kaldı ve iyi şartları devam etti. Annesi Maria, bir manastıra kapatılmaya zorlandı. Aleksios'un 1094 yılında Sırbistan'a yaptığı sefer sırasında, Konstantinos, imparatora masraflarını kendi ödediği yemek ve eğlence sundu. Sonra Aleksios'a karşı bir ayaklanmaya katılmayı reddetti. Konstantinos Dukas yaklaşık 1095 yılında öldü.
Konstantinos Angelos

Konstantinos Angelos (; hizmet yılları: 1122-1166), Bizanslı amiral ve Filadelfiya'nın panhypersebastosu, Sicilya'da imparatorluk filosu komutanıdır. 1122 yılında imparator I. Aleksios ile İrini Dukena'nin en küçük kızı Teodora Komnini (d.1097) ile evlenmiştir. Yakın çağdaşı Nikitas Honiatis'a göre Konstantinos cesur, yetenekli ve yakışıklı fakat yüksek bir sosyal sınıfa mensup değildi. Filadelfiya'dan Manolis Angelos isimli birinin oğluydu ve üç erkek kardeşi vardı: Nikolaos Angelos, Mihail Angelos ve İtalya'da askeri lider İoannes Angelos.Oğullarından Andronikos Dukas Angelos, Angelos Hanedanı'nın atasıdır. Angelos Hanedanı'nın üyeleri olmalarına rağmen, sıklıkla başka soyadlarını kullanmışlardır.İoannis Dukas (yaklaşık 1126- 1200), Epirus valisi, ismi günümüze ulaşmamış ilk karısından 2 oğlu olmuştur. Sonra Zoi Dukena ile evlenmiş ve 3 oğlu olmuştur.Andronikos Dukas Angelos (ö. 1185'ten sonra), Öfrosin Kastamonitissa ile evlenmiştir, aralarında  III. Aleksios ve II. İsaakios'un bulunduğu 9 çocuğu olmuştur.
Konstantinos Apostolos Doksiadis

Constantinos Apostolou Doxiadis (, (C.A. Doxiadis) (14 Mayıs 1914 – 28 Haziran 1975), Yunan mimar ve şehir plancısı.
Konstantinos Dimadis

Konstantinos Dimadis (, ?-1901), Rum bir mimardı. Mezunu olduğu Fener Rum Erkek Lisesi, 1864 yılında, Yassıada'da bulunan Bulwer Şatosu, Yeniköy Zografyon Rum Kız İlkokulu, şu an Polisevi olarak kullanılan Edirne Zappeion Kız Okulu ve 1871'te yaptığı, 2015 yılından beri Tarabya İngiliz Okulları tarafından kullanılan Yeniköy Kampüsü binasının mimarıdır. İspanya ve İtalya'da da yaptığı şatolar vardır. Yunanistan’daki eserleride Mesolongi’de bulunan Metropolitlik Kilisesi, G. Vulgaraki ve Pashos İoannoulis’in Selanik'teki konutları ve Volos’taki Sarafopoulos Evi'dir. Çocuğu Nikolas Dimadis'te kendisi gibi bir mimardır.
Konstantinos Diogenis (Romen Diyojen'in oğlu)

Romen Diyojen'in Bulgar Çarı İvan Vladislav'ın torunu olan ilk karısından oğludur. ve bu nedenle babası 1068 yılında dul imparatoriçe Eudokia Makrembolitissa ile evlendiğinde taht hakkı dışında kalmıştır. Dedesi General Konstantinos Diogenis (ö. 1032) adını almıştır.İmparator I. İsaakios'un kardeşinin karısı Kuropalatissa Anna Dalassini, Dukas ailesini küçümsüyordu. Anna Dalassini'nin algısına göre, İmparator I. İsaakios'u istifa ettirerek ve kocası Kuropalatis İoannis Komnenos'u tacı reddettirerek, Dukas erkekleri imparatorluk unvanını, gasp etmişlerdi. Anna Dalassini, Dukas erkeklerinin ülkeyi askeri sorunlara sürüklemelerini bekliyordu. Sonuç olarak, Roman Diyojen ve diğerleriyle beraber reşit olmayan Dukas'ı bir kenara itti. Romen Diyojen, Dukas'ın dul imparatoriçesi Eudokia Makrembolitissa ile evlenerek imparatorluk tacına ulaştı. Romen Diyojen ve destekçilerinin ittifakının gücünün bir nişanesi olarak Konstantinos Diogenis'in evliliği düzenlendi. Kuropalatis İoannis Komnenos ile Kuropalatissa Anna Dalassini kızları imparator Romen Diyojen'in oğluna gelin verildi. Evlilik Dukas karşıtı kampın bir nişanesiydi. Konstantinos, sonradan imparator olacak I. Aleksios'un kız kardeşi Theodora Komnini ile babasının hükümdarlığında bir zaman evlendi. Kızları Anna Diogenissa, Sırp Büyük Prensi I. Uroš ile evlendi.Konstantin Diyojen, 1073 yılında gerçekleşen bir savaşta öldü. Bir maceraperest 1090'lı yıllarda o olduğunu iddia etti ve Kumanlar'ın yardımıyla 1095 yılında Bizans İmparatorluğu'nu işgal etti.
Konstantinos Gongilis

Konstantinos Gongilis (; Hizmet yılları: yaklaşık 913/4–949) 949 yılında Girit Emirliği'ne karşı başarısızlıkla sonuçlanan seferi yönetmiş Bizanslı hadım ve saray görevlisi.
Konstantinos Kavafis

Konstantinos Kavafis (29 Nisan 1863- 29 Nisan 1933) Yunan şair. Çağdaş Yunan şiirinin önde gelen isimlerinden biridir.1863 baharında İskenderiye'de doğdu. 1850 yılında Mısır'a yerleşen İstanbul-Yeniköy kökenli Pedros Kavafis ile Harikleya Fotiyadi'nin dokuzuncu çocuğuydu. Kavafis 7 yaşındayken babasını kaybetti (1870). Babası arkasında eski sıhhatli günlerine nazaran pek bir şey bırakmadı. Aile 2 yıl sonra 1872'de Birleşik Krallık'a gitti. Konstantinos, eğitimini burada sürdürdü. Babadan kalan şirket 1876 bunalımı sonrasında, erkek kardeşlerin de tecrübesizliğinin etkisiyle batınca aile 1880 yılında İskenderiye'ye geri döndü. Kavafis İstanbul'da yaşadığı 1882-1885 yıllarında, Bizans ve Helen tarihini inceledi, demotiki olarak bilinen halk dilini burada tanıdı.İskenderiye'ye döndükten sonra Su İşleri Bakanlığı'nda uzun yıllar kâtiplik yapmış, İskenderiye Borsası'nda simsar olarak çalışmıştır. Ömrünün son yıllarında gırtlak kanserine yakalanan Kavafis 29 Nisan 1933'te İskenderiye'de yalnızlık içinde ölmüştür.İlk şiirleri 1903'te Yunanistan'da yayımlandı. Bir yıl sonra 14 şiirden oluşan ilk kitabını çıkardı. 1907'de Nea Zoi (Yeni Hayat) adlı edebiyat dergisinin çevresinde toplanan genç sanatçılarla ilişki kurdu. 1910'da birinci kitabını 12 şiir ekleyerek yeniden yayımladı. 1911'den ölümüne dek şiirlerini dergilerde yayımlayan Kavafis'in 154 şiiri toplu olarak 1935'te yayımlanabildi. Bütün şiirleri 1963'te gün yüzü görebildi. En önemli şiirlerini 40 yaşından sonra yayımladığı için kendisini "yaşlılığın şairi" olarak nitelendirmiştir.Kavafis "Tanrının Antonius'u Bırakması", "İthaka" ve "Barbarları Beklerken" şiirleri başta olmak üzere konularının çok büyük bir bölümünü tarihten almıştır. Onun asıl ilgi alanı olan Helenistik dönem ve Bizans, bir kahramanlar çağı değil, karmakarışık olaylar, nedensiz gibi görülen savaşlar, uydu krallıklar, sürgün edilmiş kukla krallar, politik dalgalar, kıskanç, tutkulu sanatçılar çağıdır. Doludizgin bir cinsellik bu örgünün dokusuna işlenmiştir.
Konstantinos Konstantinidis

Konstantinos Konstantinidis (, 1856-1930), Osmanlı bir Rum tüccarıdır ve Bağımsız Pontus Cumhuriyeti'nin kurulmasını destekleyen ilk kişilerden biridir.Trabzon'da doğan Kostantin Konstantinidi, 1885 ile 1904 yılları arasında Giresun Belediye Başkanlığı yapmış olan Kaptan Yorgi Kostantinidi Paşa'nın oğludur. Babası, Trabzonlu Hacikakuloğlu ailesinin kızı Elizabet ile evlendi. Bu evlilikten 1856 yılında tek erkek çocuğu olan Konstantinos dünyaya gelmiştir. Ayrıca üç kız kardeşi vardır. Babasının kardeşi Devonis Marsilya'da ticari faaliyette bulunuyordu. 1878’de Konstantinos da Marsilya'ya amcasının yanına taşındı ve 1883'te kendi şirketini kurarak Marsilya'da Batı Avrupa'nın en büyük fındık ihracatçısı oldu. Konstantinos, bağımsız Pontus hareketinin fikir ve para babalarından biridir.