barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Bizans Fresk Şapeli

Bizans Fresk Şapeli, Houston, Texas'ta St. Thomas Üniversitesi yakınlarında bulunan Menil Collection'un bir, parçasıdır. Şubat 1997 ile Şubat 2012 yılları arasında Kuzey Kıbrıs'tan kaçırılmış ancak iyi korunmuş belirli Bizans freskleri, burada sergilenmiştir.Bahsi geçen fresklerin tümü, Kuzey Kıbrıs'ın Mağusa, Akdoğan kasabasında bulunan Aziz Efimianos Kilisesi'nden 80li yıllarda kaçırılmış, 38 parça halinde kesilerek önce Almanya'ya götürülmüş ve daha sonraları Menil Foundation'a satılmıştır. Freskler, Menil Foundation tarafından restore ettirilip sergilenmeye başlanmıştır. Koleksiyon yönetiminin açıkladığına göre Kıbrıs Kilisesi ile yapılan bir anlaşma dahilinde freskler, şubat 2012 itibarı ile yeniden Kıbrıs'a iade edilmiştir. İade edilen freskler, Akdoğan kasabasında bulunan kiliseye dolayısıyla Kuzey Kıbrıs'a ait olmalarına rağmen, bölgenin problemli statüsünden ötürü Lefkoşa'da bulunan Bizans Müzesi'ne gönderilmiştir. 4 Mart 2012'de kapanan Bizans Fresk Şapeli, 2015 yılında farklı projeler ile yeniden açılmıştırŞapel 1997 yılının şubat ayında açılmış ve 13. yüzyıla tarihlenen freskleri sergilemiştir. Sergilenmiş freskler arasında kubbeyi süsleyen Pantokrator İsa ve apsisi süsleyen Meryem freskleri de bulunmaktadır.
Bizans Hamamı

Bizans Hamamı (), Yunanistan’ın Selanik şehrinde 12. yüzyılın sonu ve 13. yüzyılın başında yapıldığı tahmin edilen ve 1940 yılına kadar hizmet vermeye devam etmiş olan halk hamamıdır.Yunanistan’da kalan sayılı Bizans yapılarından olan hamam, örnekler arasında en büyük ve en sağlam olanıdır. II. Dünya Savaşı sırasında terk edilen ve 1978’deki bir dizi büyük depremden yara alan yapıda, Bizans mimari yapısının izleri ve düzeni seçilebilmektedir. 9. Bizans Eserleri Müşavirliği’nin yapısal onarımları ve dış cephe korumaları sayesinde çökmekten kurtulmuş olan yapı, Theotoku, Krispu, Filoktitοu ve Hrisostomοu sokaklarının ortasında apartmanlar arasındadır.Hamam, kare şeklindedir ve her biri iki daireye ayrılan üç ana bölümden oluşur: Birincisi binanın girişi olan ve soyunma odası olarak kullanılan soğuk bölüm (frigidarium); ikincisi banyoya hazırlık yapılan ılık bölüm (tepidarium); üçüncü ana bölüm ise asıl banyo odası olan sıcak bölümdür (caldarium). Osmanlı döneminde ikiye ayrılarak çifte hamam (biri kadınlara diğeri erkeklere ayrılmış bitişik iki hamam) haline getirilmiştir.1988’de Selanik'teki Hristiyanlık Öncesi ve Bizans Anıtlarından biri olarak UNESCO’nun Dünya Mirası Listesi’ne girmiştir.
Bizans Kültürü Müzesi

Bizans Kültürü Müzesi (), Yunanistan'ın Orta Makedonya bölgesindeki Selanik şehrinde bulunan müze. Bizans İmparatorluğu'na ait koleksiyonların sergilendiği müzenin bulunduğu yapının inşasına Mart 1989'da başlandı, Ekim 1993'te ise tamamlandı. Müze ise 1994'te açıldı.Günümüzde üç daimi sergi vardır. "Erken Hristiyan Kiliseleri" sergisinde, Hristiyanlığın erken dönemindeki kiliselerin tasarımı ve dekorasyonlarıyla ilgili parçalar yer alır. "Erken Hristiyan Şehirleri ve Konutları" sergisinde, Hristiyanlığın ilk yıllarındaki sosyal ve ekonomik hayat, yerel el sanatları, evler, yiyecekler ve giysiler sergilenmektedir. "Elysion Çayırlarından Hristiyanlığın Cennetine" adını taşıyan üçüncü daimi sergide ise ilk Hristiyanların mezarları, mücevherleri, mezar resimleri, ibadet gelenekleri ile kazılan mezarlardan elde edilen çeşitli aletler sergilenir. 1998 yılından itibaren, öğretmenleriyle birlikte müzeyi ziyaret eden 6-13 yaşları arasındaki öğrenciler için müzede bir eğitim programı düzenlenmektedir. Öte yandan Bizans Kültürü Müzesi, 2005'te Avrupa Konseyi Müze Ödülü'nün sahibi oldu.
Bizans Oyunları

Güney Amerika’nın sıcağından ve Rio Karnavalı’nın gürültüsünden kendilerine gına gelen Mayalar, tası tarağı toplayıp taşının toprağının altın olduğunu duydukları Anadolu’ya göç edip Bağcılar civarına yerleşirler. Yeni yerleştikleri bu bereketli topraklarda Türk boyları ile kaynaşarak Güney Amerika’nın tekniğini Anadolu’nun kültürüyle birleştiren Mayalar, zamanla bilimde, sanatta, teknolojide ve Sudoku’da gösterdikleri üstün başarı ile komşuları olan Bizans’ın dikkatini ve nefretini üzerlerine çekmekten kurtulamazlar. Her ne kadar Bizans’ın dost canlısı ve barışsever Kralı 3. Klitor gerçek bir Maya hayranı olsa da, karısı 5. Klitorya ve kardeşi Muhteris, Mayalar’ın yükselişini durdurmak için ortalama bir televizyon dizisinin bir sezonunda rastlanacak entrikayı birleştirip haince bir plan yaparlar. Plana göre Klitorya ve kayınçosu Muhteris, önce Klitor’u ortadan kaldıracak, ardından da Mayaların bütün kadınlarını kaçırıp Bizans zindanlarına atacaktır. Bu şekilde Bizanslılar Maya kadınlarıyla soylarını ıslah ederken Bizans erkekleri de “yalnızlık Allah’a mahsus” deyip çevre kabilelerin düşük profilli kadınlarıyla birleşecek ve Mayalar’ın kusursuz genleri zamanla sıradan DNA’lara dönüşecektir...
Bizans Papalığı

Bizans Papalığı, 537'den 752'ye kadar Bizans egemenliği döneminde Roma papalığıdır. Papalar, piskoposluk kutsaması için Bizans İmparatoru'nun onayına ihtiyaç duyarlardı. Bu dönem papalar genelde Bizans yönetimindeki Yunanistan, Suriye veya Sicilya'dan seçilmişlerdir. I. Justinianus, Gotlar Savaşı (535-554) ile İtalyan yarımadasını fethetti ve sonraki üç papayı atadı; bu, halefleri tarafından devam ettirildi, bu uygulama Ravenna Eksarhlığı'na devredildi.Papa I. Martinus haricinde, bu dönemde hiçbir papa, kutsama gerçekleşmeden önce Roma piskoposunun seçilmesini onaylamak için Bizans hükümdarının yetkisini sorgulamadı; ancak monotelitizm ve ikonoklazm gibi alanlarda papa ile imparator arasında teolojik çatışmalar yaygındı.Yunanistan, Suriye ve Sicilya'dan Yunanca konuşanlar, bu dönemde güçlü Romalı soyluların yerine papalık koltuğuna Oturdular. Yunan papalarının yönetimindeki Roma, Batı ve Doğu Hristiyan geleneklerinin bir "eritme potası" oluşturdu ve ayinlerin yanı sıra sanata da yansıdı.
Bizans Riti

Bizans Riti, Yunan Riti ya da Konstantinopolis Riti günümüzde Doğu Ortodoks Kilisesi ve Bizans Katolik Kiliseleri'nde uygulanmakta olan bir liturjik rit. Kısıtlı ölçüde de olsa Anglikan Komünyonu ve Lüteran kiliselerde de uygulanan rit bu mezheplerde özellikle Doğu Riti Anglikanizmi Toplumu ve Ukrayna Lüteran Kilisesi'nde benimsenmiştir.3. yüzyılda Konstantinopolis'te uygulanmaya başlayan rit bugün dünyada Roma Riti'nden sonra en çok uygulanan ikinci rittir.Rit Konstantinopolis Kilisesi tarafından düzenlenen kutsal liturjiler, ayin vakitlerini belirten kanonik saatler, sakramentler, çeşitli dualar, takdisler ve egzorsizm gibi ritüelleri içerir.Aynı zamanda yüzyıllar içerisinde gelişen mimari, ikonalar, liturjik müzik, ayin kıyafetleri ve bazı gelenekler de ritin bir parçasında dönüşmüştür.Sadece otosefal kiliseler listelenmiştir; özerk kiliseler ana kiliselerinin altında kabul edilmiştir. Jülyen takvimi benimseyen kiliseler * ile işaretlenmiş, kısmen Jülyen takvimi kullananlar (*) ile işaretlenmiştir.Robert F. Taft, The Byzantine Rite. A Short History. Liturgical  Press, Collegeville 1992, ISBN 0-8146-2163-5Hugh Wybrew, The Orthodox Liturgy. The Development of the Eucharistic Liturgy in the Byzantine Rite, SPCK,  London 1989, ISBN 0-281-04416-3Hans-Joachim Schulz, Die byzantinische Liturgie : Glaubenszeugnis und Symbolgestalt,  3., völlig überarb. und aktualisierte Aufl. Paulinus,  Trier  2000, ISBN 3-7902-1405-1Robert A. Taft, A History of the Liturgy of St John Chrysostom, Pontificio Istituto Orientale, Roma 1978-2008 (6 cilt).
Bizans alimlerinin listesi

Makedonya Rönesansı'ndan önce bilinen en önemli bilim adamları Jüstinyen Hanedanı altında faaliyet gösteriyordu.Paleologos Rönesansı, çoğunlukla 12. yüzyıl Rönesansı ile çağdaştır. Palaiologos hanedanı  1260 ila 1453. Bir dizi Yunan bilim insanı, Batı Avrupa'da da bu rönesansın kurulmasına katkıda bulundu.
Bizans askerî talimatları

Bu makale, "Askerlik sanatı üzerine" Bizans İmparatorluğu'nda üretilmiş çok miktarda makalelerin en önemlilerini listeler ve kısaca haklarında bilgi verir.Bizans askeri külliyatından birçok eser günümüze ulaşmıştır. Tipik olarak Bizans talimatları ilk defa 6. yüzyılda üretilmiştir. Genellikle Bizanslıların Doğu ve Balkanlarda fetihlere tekrar başladıkları 10. yüzyılda üretilmişlerdir ancak 11. yüzyılın başlarında üretim azalmıştır. Paleologos Hanedanı döneminde benzer çalışmaların yazıldığına dair kanıtlar mevcuttur ancak günümüze bir tanesi hariç hiçbiri ulaşmamıştır.
Bizans döneminde İtalya

Bizans döneminde İtalya, 476 yılında Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra Bizans imparatorluğu'nun kontrolü altındaki İtalya Yarımadası'nın parçalarıdır. İtalya'daki son Bizans toprağı 1071'de kaybedilmiştir. Tarihsel olarak şu anlamlara da gelebilir:Bazı devletler Lombardlar veya Franklar tarafından fethedilmedi ve İtalya'da Bizans'ın varlığı sona erdikten sonra bile nominal olarak Bizans bağlılıklarını devam ettirdiler:
Bizans isyan ve iç savaşları listesi

Doğu Roma ya da Bizans İmparatorluğu (330-1453) tarihi boyunca gerçekleşmiş iç savaş ya da diğer iç huzursuzlukların listesidir. Tanım, Bizans İmparatorluğu sınırları içerisinde en az bir muhalefet liderinin iktidara karşı gerçekleştirdiği herhangi bir ihtilaftır. Harici ihtilaflar için, Bizans savaşları listesine bakınız.532: Konstantinopolis'te halkın Nika ayaklanması, Hipatius kendini imparator ilan etti ama sonra I. Justinianus ve Theodora tarafından idam edildi.608-610: Yaşlı Herakleios liderliğinde Afrika'nın isyanı, oğlu Genç Herakleios'un tahtı başarıyla ele geçirmesi.640: Mezopotamya'da General Titus tarafından diğer Bizasn birliklerinin işlediği aşırılıkları protesto etmek için çıkarılan ayaklanma.698: Kartaca'ya karşı yapılan askeri seferden yenilgi ile dönen ordunun isyanı ve Leontios'i tahttan indirmeleri.711: Filippikos Bardanes liderliğinde Chersonitelerin isyanı II. Justinianos'un tahttan indirilmesine neden oldu.715: Rodos'ta Opsikion birliklerinin isyanı altı ay süren iç savaşa neden oldu. II. Anastasios, III. Theodosios lehine tahttan çekildi.726/7: Tourmarches Agallianos Kontoskeles ve Stephen isimli birinin yönetiminde Helladic Themasının III. Leo'nun ikona karşıtı (Iconoclast) politikalarına karşı isyanı.790: Atinalı İrini'nin naibeliğine karşı askeri isyan. Oğlu VI. Konstantinos tek başına hükümdar yapıldı792-793: Armeniakonların VI. Konstantinos'un annesi Atinalı İrini'yi ortak imparator ilan etmesine karşı isyanı1077-1078: Nikiforos Bryennios'un VII. Mihail ve III. Nikiforos'a karşı isyanı, Kalavrye Muharebesi'nde yenilmiştir.1183/1184: Trakya Theması valisi İoannis Komnenos Vatacis'in I. Andronikos Komnenos'un naipliğine karşı isyanı.1201: İoannis Komnenos (şişman) tarafından III. Aleksios'e karşı Konstantinopolis'te yapılan darbe şiddetle bastırıldı.1222-1224: III. İoannis'in tahta ulaşmasıyla İsaakios ve Aleksios Laskaris'in Latin İmparatorluğu'na sığındılar. 1224 yılında, Latin Ordusunun başında geri dönmüşler fakat Poimanenon Muharebesi'nde yenilip esir düşmüşlerdir.1321, 1322 ve 1327-1328: II. Andronikos ve onun torunu III. Andronikos arasındaki fasılalı iç savaş.1453-1454: Despotlar Dimitrios ve Thomas Paleologos'a karşı Mora Despotluğu'nda yaşanan halk isyanı. Osmanlı birlikleri tarafından bastırılmıştır.
Bizans kültüründe politik nedenlerle sakat bırakma

Sakat bırakma, Bizans İmparatorluğu'ndaki suçlular için yaygın bir cezalandırma yöntemiydi, ancak imparatorluğun siyasi yaşamında da bir rol oynadı. Sakatlama cezalarının, aynı zamanda ikincil yararları da vardır. Rakibi kör etme sadece hareketliliğini sınırladığı gibi, aynı zamanda İmparatorluğun kontrol etmenin en önemli parçası olan bir savaşta orduya kumanda etmeyi imkânsız hale getirir. Hadım etmekte potansiyel rakipleri devre dışı bırakmak için kullanılan bir başka yöntemdir. Bizans İmparatorluğunda, bir erkeğin hadım edilmesi artık onun bir erkek olmadığı, yarı ölü, "yarı ölü bir hayat" anlamına gelirdi. Hadım etmek aynı zamanda, İmparator ya da tac için hakkı olan İmparator çocuklarını tehdit edecek bir varis doğumuna da engel olurdu. Diğer sakat bırakma çeşitleri, burnun kesilmesi (rinotomi) veya uzuvların kesilmesiydi.Siyasi rakiplerin imparator tarafından sakatlanması, tehdit olarak görülen bir kişinin ardıllarını etkisiz hale getirmenin etkili bir yolu olarak kabul edildi. Hadım edilmiş bir erkek, ne kadar güç kazandıklarına bakılmaksızın, hiçbir zaman tahta geçemeyecekleri için tehdit olarak görülmezdi ve çok sayıda hadım, Bizans saray ve idaresinde yüksek ve gizli makamlar emanet edilirdi. Bizans kültüründe, imparator, Tanrı'nın bir yansımasıydı. Tanrı, mükemmel olduğu için, imparatorunda kusursuz olması gerekmekteydi. Özellikle yüzde bir yara olmak üzere herhangi bir sakatlık, kişiyi tacı almaktan uzaklaştırırdı. Bunun tek istisnası II. Justinianos (ὁ Ῥινότμητος, "Kesik burunlu") idi, 695 de burnu kesilip tahttan indirildikten sonra, 705 yılında tekrar imparator olabilmiştir.İmparator Phocas bunu daha erken hükümdarlığında kullanmasına rağmen; bir ceza olarak kör bırakılmanın, politik rakipler için cezalandırma ve ihanet için kullanılması 705 yılıdır, Herakleios'tan itibaren yaygın bir uygulama haline gelmiştir. Hadım bırakmak ise çok sonraları ortaya çıkmış, özellikle 10 ve 11. yüzyıllarda çok kullanılmıştır. Bunun iyi örneği genç yaşta hadım edilen, İmparator I. Romanos'un gayrı meşru çocuğu Basileios Lekapenos'tur, kendisi daha sonra parakoimomenos olacak kadar bir güce sahip olmuş, arka arkaya gelen üç imparatorun etkili baş veziri olmuş ancak hiçbir zaman taca bir tehdit olarak görülmemiştir.
Bizans müziği

Bizans müziği (Yunanca: Βυζαντινή μουσική) en basit anlamında Bizans imparatorluğunun müziği olarak tanımlanabilir.Bizans müziğine dair 20. yüzyılın başına değin pek bir şey bilinmiyordu. Bunun sebebi Bizans'ta nota yazımı için farklı işaretlerin kullanılıyor olmasıydı. Kaynaklarda sürekli rastlanan bu işaretlerin nasıl okunması gerektiği yaklaşık 50 yıldır bilinmekte. Bizans müziği ve notasyonu üzerine ilk çalışmaları ortaya koyan bilim adamları Oskar Fleischer ve Jean Baptiste Thibaut'tır. Bu bilim adamlarını İngiliz profesör H. J. W. Tillyard ve Egon Wellesz araştırmaları ile takip eder.Ortaya koyulan çalışmalar sonucu 13.-16. yüzyıllar arası döneme ait notasyonlar en ince nüansa kadar yeniden çalınabilir hale gelmiştir.
Bizans ordusu

Bizans ordusu veya Doğu Roma ordusu, Bizans donanmasının yanında hizmet veren Bizans silahlı kuvvetlerinin başlıca askeri organıydı.Themata (Yunanca θέματα) imparatorluğun idari bölümleridir, her birinin bir general (Yunanca στρατηγός, strategos) hem idari hem de askeri başıydı, bir hakim (Κριτής του Θέματος, Krites tou thematos) ise adli gücü elinde tutardı.Dawson, Timothy, ‘Kremasmata, Kabbadion, Klibanion: Some aspects of middle Byzantine military equipment reconsidered’, in Byzantine and Modern Greek Studies, 22, (1998) pp. 38 – 50.  Web text: https://web.archive.org/web/20110216085233/http://www.levantia.com.au/military/KKK.htmlDawson, Timothy, ‘Klivanion revisited: an evolutionary typology and catalogue of middle Byzantine lamellar’, Journal of Roman Military Equipment Studies, 12/13 (2001/2) pp. 11–24.Dawson, Timothy, ‘Suntagma Hoplôn: the equipment of regular Byzantine troops, c. 950 – c. 1204’, in David Nicolle (ed), Companion to Medieval Arms and Armour, Boydell & Brewer, London, 2002, pp. 81–90.Notitia Dignitatum, erken 5. yüzyıl dokümanı, Batı ve Doğu Roma İmparatorluklarında lejyonların dağıtılmasını anlatır.İmparatorluk Askeri Seferleri üzerine üç inceleme, bunlar da İmparator VII. Konstantin'e atfedilmiştir. ve ed.John Haldon ve diğerleri
Bizans takvimi

Bizans takvimi, "'Konstantinopolis'in Yaratılış Dönemi'" ya da "'Dünya Dönemi'" olarak da bilinir (, ayrıca  ya da ) takvimi Doğu Ortodoks Kilisesi tarafından 691'dan 1728'e kadar Rum Ortodoks Patrikhanesi olarak kullanıldı. Ayrıca bu takvim 988 ile 1453 yılları arasında Doğu Roma İmparatorluğu'nun ve aynı zamanda 988 ile 1700 yılları arasında Rusya'nın resmî takvimi olmuştur.Takvimin başlangıç yılının 1 Eylül olmasının dışında tamamen Jülyen takvimine dayanmaktadır. Yaratılış yılının yerleştirilmesi Enkarnasyon'u 5509 yılından önce ve dünyanın kuruluşundan itibaren (Latince: 'Annus Mundi' ya da 'Ab Origine Mundi' — kısaltılmışı A.M.) Yahudiler ve ilk Hristiyanların arasında belirli bir eğilime yönelen gelenekler olmuştu. Dünya Bizans takvimine göre 5509 yani 1 Eylül yılında yaratılmıştı.A.M. 5838 (MS 330) – Constantinople (Yunanca (Latin alfabesiyle): Konstantinoupolis) Roma İmparatorluğu'nun yeni başkenti oldu.A.M. 5903 (MS 395) – I. Theodosius'un ölümü ile birlikte Roma İmparatorluğu içinde  Doğu Roma İmparatorluğu ve Batı Roma İmparatorluğu olarak ikiye bölünmüştür.A.M. 6118 (MS 610) - Birçok insan tarafından konuşulan Yunanca MS 600 civarında, hükümete de hakim olduktan sonra, Doğu Roma İmparatorluğunun resmî dili olan Latince çıkarılarak Yunanca resmî dil ilan edildi; 100 yıldan fazla Konstantinopolis (MS 1453), bir Alman tarihçi adını Doğu Roma İmparatorluğu Yunan dönemi için "Bizans imparatorluğu" ve "Bizans" tanıtıldı; Bu isim nihayet tarihçiler ve haritacı arasında egemen oldu. Bizans döneminin başlamasının geleneksel tarihi MS 600 olarak kabul edilmiştir. Bu yıl aynı zamanda Cebrail melek tarafından Muhammed'e gelen ilk vahyin yılı olmuştur.A.M. 6388 (MS 880) - Bu yıl eskatoloji yılı olarak adlandırılmıştı çünkü Enkarnasyon'da 888 yıl olmuştu.A.M. 6496 (MS 988) - Resmî Bizans takvimi II. Basileios tarafından Rus takvimine dönüştürülerek Ruslar Bizans takvimini benimsediler.A.M. 6500 (MS 992) - Eskatolojik tahminlere göre meydana gelmesi beklenen son A.M. 6500 yılında yani 7. binyılın ortalarında gelmesi bekleniyordu.Era of Constantinople  at Classic Encyclopedia (Based on 11th edition of the Encyclopædia Britannica, 1911).Russian Calendar (988–1917) . Charles Ellis, University of Bristol. The Literary Encyclopedia. 25 September 2008.Calendar Era: Late Antiquity and Middle Ages: Christian era  at SMSO Encyclopedia (Saudi Medical Site Online).Howlett, J. Biblical Chronology . In, The Catholic Encyclopedia (New Advent). New York: Robert Appleton Company, 1908.
Bizans ve Hristiyan Müzesi

Bizans ve Hristiyan Müzesi ( Vizantiko kai hristianiko Musio), Yunanistan'ın başkenti Atina'da bulunan bir Bizans sanatı müzesidir. Müze, 1914 yılında kurulmuş olup MS 3. yüzyıldan Orta Çağ'a kadar olan nadir yazılar, freskler, çanak çömlekler, kumaşlar, el yazmaları ve eser kopyaları dahil olmak yaklaşık 25,000 eser sergilenmektedir ve en önemli Bizans sanatı müzelerinden biridir.
Bizans İmparatorluğu bayrakları ve sembolleri

Tarihi boyunca Bizans İmparatorluğu bilinen anlamıyla devlet arması kullanmamıştır. Resmî, diplomatik veya askeri amaçlar için çeşitli işaretler kullanılagelmiştir. Bunlar içinde en bilineni Çift Başlı Bizans Kartalı'dır.
Bizans İmparatorluğu'na yapılan ipek böceği yumurtası kaçakçılığı

MS 6. yüzyılın ortalarında, Bizans imparatoru I. Justinianus'un desteğiyle iki keşiş, yerli bir Bizans ipek endüstrisinin kurulmasına yol açan ipek böceği yumurtalarını Bizans İmparatorluğu'na başarıyla kaçırdı. Bu ipek solucanlarının Çin'den alınması, Bizanslıların Avrupa'da ipek tekeline sahip olmalarını sağladı.Çinliler tarafından ilk kez MÖ dördüncü binyılda üretilen ipek, İpek Yolu boyunca değerli bir ticari maldı. MS birinci yüzyılda Roma İmparatorluğu'na düzenli bir ipek akışı oldu. Sasani İmparatorluğu'nun yükselişi ve onu takip eden Pers-Roma savaşları ile birlikte, Avrupa'ya ipek ithalatı giderek zorlaştı ve pahalılaştı. Persler topraklarındaki ticareti sıkı bir şekilde kontrol ediyorlardı ve savaş zamanlarında ticareti askıya alıyorlardı. Sonuç olarak, Bizans İmparatoru I. Justinianus, o zamanlar büyük bir ipek üretim merkezi haline gelen Soğdiana'ya alternatif ticaret yolları yaratmaya çalıştı: biri Kırım üzerinden kuzeye, diğer ise Etiyopya üzerinden güneye. Bu çabaların başarısızlığı I. Justinianus'un başka bir yere bakmasına neden oldu.Hindistan'da Hristiyanlığı (Hindistan Doğu Kilisesi) vaaz eden kimliği belirsiz iki keşiş (büyük olasılıkla Nestûrî Kilisesi'ne mensuptular) MS 551 yılında dinlerini yaymak için Çin'e gittiler. Çin'deyken, ipek böceği yetiştirmek ve ipek üretmek için karmaşık yöntemleri gözlemlediler. Bizanslılar daha önce ipeklerin Hindistan'da yapıldığını düşündüklerinden, bu önemli bir gelişmeydi. MS 552'de iki keşiş I. Justinianus'a ulaştılar. Cömert ama detayı bilinmeyen vaatler karşılığında keşişler Çin'den ipek böceği almayı kabul ettiler. Aldıkları yumurtaları büyük olasılıkla Transkafkasya ve Hazar Denizi'ni geçerek Karadeniz boyunca devam eden kuzey yolu üzerinden getirdiler.Yetişkin ipek böceği oldukça kırılgan olduklarından ve sürekli olarak ideal bir sıcaklıkta tutulmaları gerektiğinden, yok olurlarsa, bambu kamışlarına sakladıkları ipek böceği yumurtalarını veya çok genç larvaları kaçırmak için Soğdiana'daki temaslarını kullandılar. İpek böceği için gerekli olan dut çalıları ya keşişlere verilmiş ya da Bizans İmparatorluğu'na ithal edilmiştir. Sonuçta, tüm seferin iki yıl sürdüğü tahmin edilmektedir.Keşiften kısa bir süre sonra Konstantinopolis, Beyrut, Antakya, Sur ve Thebai'de ipek fabrikaları vardı. Edinilen ipek solucanları, Bizans İmparatorluğu'nun Avrupa'da ipek tekeline sahip olmasını sağladı. Satın alma aynı zamanda Çin ve İran ipek tekellerini de kırdı. Ortaya çıkan tekel, son bulduğu 1204 yılına kadar 650 yıl boyunca Bizans ekonomisinin temelini oluşturuyordu. İpek kıyafetler, özellikle emperyal mor renkte boyanmış olanlar, neredeyse her zaman Bizans'taki seçkinler için ayrılmışlardı ve giyimleri, tüketim kanunlarında yer almıştır. Konstantinopolis çevresindeki bölgede, özellikle Bursa'da ipek üretimi günümüze kadar devam etmiştir.
Bizans İmparatorluğu'nda barbarlar

Bizans İmparatorluğu'nda, Yunan olmayan birçok halk için "barbarlar" () terimi kullanılmıştır. Bizanslılar, komşuların çoğunu barbar olarak görüyorlardı. "Barbarlar Bürosu", bu "barbarlar" ile ilgili konularla ilgilenen bir hükûmet dairesiydi. Avrupa'da Erken Orta Çağ'da terim Hunlar, Gotlar, Peçenekler, Avarlar, Slavlar, Bulgarlar, ve diğerlerine uygulandı.
Bizans İmparatorluğu'nda bilim

Bizans bilimi İslâm dünyası ile Rönesans İtalyası arasında klâsik bilginin aktarımında, ayrıca İslam biliminin Rönesans İtalyası'na aktarımında bir köprü görevi görmüştür. Zengin tarih yazımı geleneği sanatta, mimaride, edebiyatta ve teknoloji gelişiminde eski klasik bilgilerin kullanılmasını mümkün kılmıştır. Bizanslılar pek çok teknolojik gelişmenin öncüsüdür.Bizans bilimi aslında klasik bilimdi. İlk Çağ Yunan felsefesi ve metafizik ile yakından bağlantılıydı.Bizanslı matematikçiler İlk Çağ Yunan geleneğine bağlı kaldılar ve onu devam ettirdiler. Bizans'ın ilk dönemlerinde, İsidorus ve Anthemios iki ünlü matematikçi kullandıkları formüllerle Aya Sofya'yı inşa ettiler. Sonraki yüzyıllarda Mihail Psellos gibi matematikçiler felsefe ve matematiği harmanladılar.
Bizans İç Savaşı (1341-1347)

Doğu Roma iç savaşı (1341-1347) Doğu Roma İmparatorluğu’nun Balkan topraklarında, III. Andronikos’un ölümünden sonra ortaya çıkıp 6 yıl süren iç savaş dönemidir. Bazen İkinci Paleologos İç Savaşı olarak da geçer. Bu iç savaş, Doğu Roma cemiyeti içinde aristokrasi ile orta ve alt sınıf arasında gelişmiş, sınıflar arası mücadele yaratmıştır. Aristokrasi tarafında VI. İoannis, orta ve alt sınıf tarafında mevcut hanedan mensupları yer almıştır.1300’lü yıllarında ortalarında Doğu Roma İmparatorluğu için derin etkisi olan olumsuzluklar ortaya çıkmıştır. III. Andronikos’un ölümü sonrasında yaşanan ve 6 yıl süren iç savaş, imparatorluğu harap etmiş. Zorlaşan kontrol sebebiyle Sırp çarı Stefan Dušan imparatorluk topraklarının büyük kısmını almış ve kısa süre ayakta kalabilen Sırp İmparatorluğu’nu kurmuştur. Doğu Roma idaresi kendi sıkıntılarıyla uğraşırken Osmanlı Türkleri yayılan Sırpları yenmiş ve devletlerini Osmanlı İmparatorluğu toprakları katmış, egemenlik sağlamıştır. I. Kosova Muharebesi sonucunda da Balkan topraklarının büyük kısmı Osmanlı egemenliğine geçmiştir.
Bizans İç Savaşı (1352-1357)

Bizans İç Savaşı (1352–1357) 1341'den 1347'ye kadar süren önceki çatışmanın devamı ve sonuçlarını işaret eder. V. İoannis'un karşısında iki Kantakuzinos, VI. İoannis ve en büyük oğlu Matheos Kantakuzinos vardır. V. İoannis, Bizans İmparatorluğu'nun tek imparatoru olarak zafer kazandı, ancak iç savaşın yeniden başlatılması, önceki çatışmanın yıkımı tamamladı ve Bizans devleti harap kaldı.1341-1347 ihtilafının ardından VI. İoannis kendisini genç V. İoannis'un üst düzey imparatoru ve öğretmeni olarak yerleştirmişti. Bununla birlikte, bu durumun sürmesi pek mümkün değildi; Palaiologoi destekçileri onu hala güvenmiyorken kendi partizanları Palaiologoi'yi tamamen tahttan indirip ve Kantakouzenoi'yi hâkim hanedan olarak getrimeyi tercih ediyorlardı. Kantakouzenos'un büyük oğlu Matheos da V. İoannis'in lehine tercihten öfkeliydi ve yeni Batı Trakya bölgesini kapsayan yarı özerk bir tımar olup aynı zamanda Sırp İmparatoru Stefan Dušan'a karşı hudut bölgesinin kurulması ile gönlü alımalıydı.Doğu Trakya'yı yöneten Matheos Kantakouzenos ile Batı Trakya'da ikamet eden V. İoannis arasındaki istikrarı bozan ilişkiler, iç savaşın yeniden başlatılması için tohum ekti.1352'de Venedik ve Türk birliklerinin desteklediği V. İoannis'in, Matheos Kantakuzinos'a saldırı düzenlemesiyle açık savaş başladı. VI. İoannis, oğluyla birlikte 10.000 Osmanlı birliğiyle Trakya şehirlerini geri aldı ve bu süreçte onları bolca yağmaladı. Ekim 1352'de Dimetoka'da Osmanlı kuvveti, Stefan Dušan'ın V. İoannis'e verdiği 4.000 Sırpla karşılaşıp, onları yendi. Bu, Osmanlı'nın Avrupa'daki ilk zaferiydi ve Hristiyanlar için uğursuz bir işaretti. İki yıl sonra Osmanlıların Gelibolu'nun ele geçirmeleri Balkanlar'ı fetih edişlerinin başlangıcına işaret ederken bir yüzyıl sonra Konstantinopolis'in düşüşüne yol açmıştır. Bu arada V. İoannis, Konstantinopolis'i Mart 1353'te ele geçirmek için başarısız bir girişimde bulunduktan sonra oradan Bozcaada'ya kaçtı.VI. İoannis, buna oğlu Matheos'u eş imparator olarak taç giydirerek yanıt verdi, ancak V. İoannis, Ceneviz desteğine başvurarak ve Kantakouzenos'un azalan desteğine güvenerek, Kasım 1354'te başkente girmeyi başardı. VI. İoannis, manastıra geri çekildi ve emekliye ayrıldı.Matheos, Trakya'da 1356 yılında Sırplara savaş açtı. Sonra Matheos, 5.000 Türk'ten bir ordu topladı ve Sırpların elinde bulunan başkenti Serez'e yürüdü. 1357'de Matheos ve Türkler saldırıya geçtiğinde, Serez'de hüküm süren annesini savunmak için V. Stefan Uroš, bir ordu oluşturmaya karar verdi. Drama (o civardaki önemli bir kale) Kontu Vojin komutasında Sırp ordusu kurtarma görevine geldi. Türkler yenildi, Matheos rehin alındı ve fidyesi şimdi tek başına İmparator olan V. İoannis tarafından ödenene kadar rehin tutuldu. Matheos'un Mora'ya gitmesine ve orada kardeşi Manuil ile hüküm sürmesine izin verildi.
Bizans-Bulgar savaşları

Bizans-Bulgar Savaşları Bulgar İmparatorlukları ile Bizans İmparatorluğu arasında yaşanan bir dizi savaş. İlk çatışmalar Ön Bulgarların 5. yüzyıldan itibaren Balkanlara yerleşmesiyle başlamıştır.7. yüzyılda kurulan Birinci Bulgar İmparatorluğu'nun Balkanlarda genişleme hevesiyle hareket etmesi sık sık iki ülkeyi karşı karşıya getirmiştir.Uzun barış dönemlerini takip eden Bulgar-Bizans Savaşları 10. yüzyılın sonlarına kadar genellikle Bulgarların üstünlüğüyle sonuçlandı.Hırvatlar, Macarlar, Peçenekler ve Ruslarla yapılan savaşlar sonunda zayıflayan Bulgarlar, 971 yılında I. İoannis komutasındaki Bizanslar tarafından yenilgiye uğratılır ve başkentleri Preslav Bizans ordusu tarafından işgal edilir. 1014 yılında yapılan Kleidion savaşında Bulgar ordusunu yenilgiye uğratan II. Basileios önderliğindeki Bizanslar, 1018'de bütün Bulgaristan'ı hakimiyetleri altına alarak Birinci Bulgar İmparatorluğu'na son verdiler.Bu tarihten sonra 11. ve 12. yüzyıl süresince çeşitli tarihlerde Bizans hakimiyetine karşı isyan çıkaran Bulgarlar 1185'te I. İvan Asen'in önderliğinde bağımsızlıklarını kazandılar.Bu tarihten sonraki 2 yüzyıl boyunca dönem dönem devam eden Bizans-Bulgar Savaşları Osmanlıların 1396'da Tırnova'yı da ele geçirip, Bulgaristan'ın varlığına son vermesiyle tamamen bitmiştir.
Bizans-Ceneviz Savaşı

Bizans-Ceneviz Savaşı veya Bizans-Cenova Savaşı, 1348-1349 yıllarında Bizans İmparatorluğu ve Ceneviz Cumhuriyeti arasında İstanbul Boğazı'ndan geçerken konan haraç üzerine yaşanan savaştır. Bizanslılar gıda ve deniz ticareti için Galata'daki Cenevizli tüccarlara olan bağımlılıklarını kırmak ve kendi donanmalarını yeniden inşa etmek istiyorlardı. Fakat inşa ettikleri yeni donanma, Cenevizliler tarafından yok edilmiş ve bir barış antlaşması imzalanmıştır.Cenevizliler, 1261'de imzalanan Nymphaeum Antlaşması'na göre Konstantinopolis'in bir kenar beldesi olan Galata kolonisini ellerinde tuttular. Bu antlaşma, bu iki güç arasında ticaret ilişkileri oluşturmuş ve Cenevizlilere Galata'da gümrük verigisi toplama gibi çeşitli ayrıcalıklar tanınmasına sebep olmuştur. Bizans İmparatorluğu hala 1341 yılındaki iç savaş yüzünden toparlanamamışken, bu ayrıcalıklar toparlanmayı zorlaştırmıştı. Konstantinopolis, gümrük vergilerinin sadece %13 ünü, yani yaklaşık 30,000 İperpiron alırken; geri kalan para Cenevizliler'e kalmaktaydı.İmparatorluk, Cenevizlilerin donanmasını alt edecek güçte değildi. Bizans donanması, III. Andronikos döneminde, iç savaş yüzünden tamamen yok edilmişti. Bizans'ın Mora Despotluğu dışındaki tek varlığı olan Trakya, hala Türk paralı askerlerinin yağmalarından toparlanmaktaydı. Bizans ticareti mahvolmuş ve İmparatorluk için Boğaz'dan gelen vergiler ve tarifeler dışında birkaç başka finansal rezerv kalmıştı.İstanbul Boğazı üzerinde hakimiyeti almak için VI. İoannis 1348 yılında ticaret ve savaş gemilerinin savaşa hazırlanmasını emretmiştir. İç savaştan sonra bomboş bir hazineyle karşılaşan imparator, güçlü bir donanma oluşturmak için 50,000 iperprion borç almıştır. Tarifeler ve gümrük vergileri nihayet indirildiğinde, boğazdan gelen ticaret gemileri Galata'yı pas geçti ve gemilerini Haliç'ten Konstantinopolis'e yönlendirdi.Galatalılar imparatorun savaşa hazırlandığını görerek Galata çevresine savunma amaçlı yapılar inşa etmiş, daha sonra Ceneviz donanması Konstantinopolis'e hücum etmiştir. Çıkan fırtına ve Bizans amirallerinin tecrübesizliği sonucu Bizans donanması 1349 yılının başında yok edilmiştir. Bunun üzerine Bizans ordusu Galata'yı abluka altına almıştır. Birkaç hafta sonra Ceneviz'den bir grup yetkili kişi gelmiş ve Ceneviz Cumhuriyeti ile Bizans İmparatorluğu arasında barış anlaşması yapmıştır.Sözleşmeye göre Ceneviz 100.000 iperpirontazminat ödemiş, Galata dışında ele geçirdikleri toprakları geri vermiş, ayrıca bir daha Konstantinopolis'e saldırmayacaklarına söz vermişlerdir. Bunun karşılığında Bizans hiçbir kayba uğramamış, fakat gümrük anlaşması geçerliliğini sürdürmüştür.Bizanslıların Cenevizlileri Galata'dan kovmadaki başarısızlığı, deniz güçlerini asla geri kazanamayacakları ve bundan böyle deniz yardımı için Ceneviz Cumhuriyeti'ne veya Venedik Cumhuriyeti'ne bağımlı olacakları anlamına geliyordu. 1350'den itibaren Bizanslılar, Cenevizliler ile savaş halinde olan Venedik Cumhuriyeti ile ittifak kurdular. Ancak Galata'nın Konstantinopolis'e rakip olması üzerine, Bizanslılar, Mayıs 1352'de anlaşmazlığı bir uzlaşma barışıyla çözmek zorunda kaldılar.
Bizans-Osmanlı savaşları

Bizans-Osmanlı Savaşları, bir dizi karmaşık savaşlardan ibarettir. Savaşlar sonucunda Osmanlı İmparatorluğu yükselmeye devam etmiş, Bizans İmparatorluğu ise düşmüştür.1204 yılında IV. Haçlı Seferi sonucu işgal edilen İstanbul ve daha sonrasında zayıflayan Bizans kaos içindeydi. Bu durumdan yararlanan Anadolu Selçuklu Devleti, Bursa dahil Anadolu içlerine kadar yayıldıysa da İstanbul'u fethedemedi. Bizanslılar, 1261 yılında Latinler tarafından işgal edilmiş İstanbul'u geri aldılar. Ortodoks Bizanslılar, Latinlerden nefret ediyorlardı. Bizans İmparatorluğu'nun çevresinde bulundurduğu II. Bulgar İmparatorluğu, Sırp Krallığı, Epiris Krallığı ve bazen de kendisine baş kaldıran Mora Krallığı yüzünden Asya'da bulunan ordularını Trakya ve Balkanlara kaydırmasına sebep oldu.Bu sıralarda Anadolu Selçuklu Devleti Moğolların saldırılarına uğruyor ve gücünü kaybediyordu.Moğollarla savaş neticesinde Anadolu Selçuklu Devleti içinde bulundurduğu beyliklere ayrıldı.Bu ayrılan beyliklerden biri de 1299 yılında Osman Gazi tarafından kurulmuş Osmanlı Beyliği olarak kurulan ve sonralarında Bizansla çok şiddetli muharebeleri girecek olan Osmanlı İmparatorluğu idi.Yaklaşık 50 yıl içinde Anadolu'daki tüm toprakları kayboldu.1380 yıllarında, Osmanlı Askerleri Trakya'ya çıkmış ve hızla fetih hareketlerine başlamıştı. 1400'lere gelindiğinde Bizans'ın toprakları Konstantinopolis, Mora yarımadası, Selanik ve Egede bulunan birkaç adadan oluşuyordu.1396 Niğbolu Savaşı ve Haçlı Seferi, 1402 Timur istilası ve 1444 Varna'daki son Haçlı Seferi ile Konstantinopolis’in isminin İstanbul olmasını geciktirmişti.Bizans-Selçuklu savaşları sonrasında Türklerden çeşitli boylar Anadolu'ya göç etmişlerdi. Anadolu Selçuklu Devleti'nin çökmesiyle birlikte 13. yüzyıl'da Anadolu Selçuklu Devletine bağlı beylikler bağımsız veya yarı bağımsız bir hal almaya başladılar.Yaşlı Anadolu Selçuklu Sultanı'ndan Osmanlı Devleti'nin kurucusu Osman Bey uç beyi olarak atandığı beyliği ister. Anadolu'da ise Anadolu Selçuklu Devletine isyanlar baş göstermekte idi. Anadolu Selçuklu Sultanı ile Osman Bey'in arası ise çok iyiydi. Bu nedenle Anadolu Selçuklu Sultanı bu toprakları Osman Bey'e teslim etti.1453'te Bizans yıkılsada ardılları ile savaş 1479'a kadar devam etmiştir. 1460'ta Mora Despotluğu, 1461'de Trabzon İmparatorluğu ve 1479'da Epir Despotluğu fethedilmiştir.
Bizans-Rus Antlaşması (907)

İlk Vakayinameye göre, 907 yılında Oleg'in Konstantinopolis'e saldırısının (Ayrıntılar için bakınız 907 Rus-Bizans Savaşı) sonucu olarak imzalanan ilk Bizans-Rus Antlaşması. Bilim insanları genellikle bu belgeyi 911 Rus-Bizans Anlaşması'nın ön hazırlığı olarak kabul ederler.Antlaşmanın metni, Kiev Vakayinamesinde korunduğu gibi, Rus tarafının imza koyanların listesini gösterir: Karly, Farlaf, Veremud, Rulav, Stemid|Stemir. Aleksey Shakhmatov, kasabaların listesinin keyfi olduğunu ve bazılarının daha sonraki yazıcılar tarafından yerleştirilmiş olabileceğini söyler.En dikkat çeken kısım, antlaşma, Konstantinopolis'teki Vareg tüccarların kolonisinin durumunu düzenlemesidir. Metin, Aziz Mammes'in etrafına yerleştiklerini kanıtlıyor. Varegler, aynı anda elli kişiden fazla olmayacak şekilde, imparatorluk muhafızları eşliğinde, silahsız olarak belirli bir kapıdan Konstantinopolis'e gireceklerdi. Giriş yaptıklarında, imparatorluk yetkilileri tarafından gıda ve aylık yiyecek için kaydedileceklerdi.Anlaşmanın sonuç satırlarında, Bizanslılar haçı öpüyor, Varegler ise silahlarıyla yemin edip İlk Vakayinamenin Perun ve Veles olarak adlandırdığı şeyleri çağırdılar.
Bizans-Rus Antlaşması (911)

Bizans-Rus Antlaşması, 10. yüzyılda Bizans İmparatorluğu ile Kiev Rusları arasında yapılan en kapsamlı ve ayrıntılı antlaşmadır. Öncesinde 907 ön antlaşması vardır. Eski Rus Hukuku'nun en eski yazılı kaynağıdır.İlk Vakayinameye dahil edilen belgenin metni, Bizans tarafından İtalya'nın Denizci cumhuriyetleri ile akdedilen daha sonraki ticaret antlaşmalarında birçok ortak içerik ve ifadeye sahiptir. İki dilde oluşturulmuş ve şahsen İmparator VI. Leon () tarafından imzalanmıştır. Metin ayrıca toplantıdaki tarafların konuşmalarını da içermektedir. O zamanın Avrupa'sındaki diğer toplumlar arasında bu karmaşıklık ve eskilikte karşılaştırılabilir hiçbir anlaşma bilinmemektedir.Anlaşma, adları karışık kökenli Rus elçilerinin uzun bir sıralanması ile açılır: Karla, Inegeld, Farlof, Veremud, Ruslav, Hudy, Ruald, Karn, Frelav, Ruar, Actev, Troyan, Lidul, Fost, Stemid/Stemir. 3 ile 7 arası maddeler, ceza hukukunu ve Konstantinopolis'teki kolonilerinin yaşamını düzenler. İmparatorluk başkentinde ölen bir tüccarın mirasına ilişkin bir şart da vardır. 8. madde Deniz hukukuna ayrılmıştır. Devemında gelen maddeler esirlerin fidyesi, suçlu değişimi ve Bizans hizmetindeki Vareg paralı askerlerinin statüsü hakkındadır.Memorials of Russin Law. Issue 1: Memorials of Law of Kievan State 10th-12th centuries / Aleksandr Zimin. Moscow, 1952. ( Памятники русского права. Вып. 1: Памятники права Киевского государства X–XII вв. / Сост. А.А. Зимин. М., 1952).
Bizans-Rus Antlaşması (945)

Bizans-Rus Antlaşması, 940ların başlarında Kiev Ruslarının Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdikleri deniz seferinin sonucu Bizans İmparatoru VII. Konstantinos ile Kiev Büyük Knezi I. İgor () arasında 944 ya da 945 yılında imzalanan  antlaşmadır. Hükümleri, Ruslar için, İgor'un selefi Oleg'in adıyla ilişkili olan önceki anlaşmadan daha az avantajlıydı. Eski Rus Hukuku'nun en eski yazılı kaynaklarından biridir.Anlaşmanın metni, İlk Vakayinamede korunduğu gibi, Rusların tam yetkili temsilcilerinin bir listesini içerir (en az elli kadar isim verilir). Ezici çoğunluğunda İskandinav isimleri vardır. Rus heyetinin bir kısmı pagan tanrılarına, diğer bir kısmı Hristiyan Tanrı'nın adına yemin eder. Bu da Rus elitinin önemli bir bölümünün Hristiyanlaştığını gösterir.İgor'un karısı Olga'nın dışında, iki archontess'den bahsedilir: Volodislav'un karısı Predslava ve Uleb'in karısı Sphandra. Bu iki çift ismin (sırasıyla Slav ve İskandinav) İgor'un bazı Rurik akrabalarına mı atıfta bulunduğu yoksa ayrı bir hükümdar aileyi mi temsil ettiği açık değildir.944/945 antlaşması, önceki uzlaşmalardaki birkaç maddeyi tekrarlamıştır. Ruslar, Kırım'da bir Bizans toprağı olan Hersonisos'a saldırmama sözü verdiler (Madde 8). Dinyeper Nehri'nin (Beloberezhye) ağzı birlikte yönetilecek, ancak Rusların orada kışlanması ve Hersonisos'un balıkçıları ezmeleri yasaklanmıştı (Madde 12).2. madde deniz hukuku ile ilgili yeni hükümler içermektedir. Basiretli tüccarları, akıncılardan ayırmak için, Rusların her gemisi, Kiev prensi için kaç kişi ve kaç geminin Konstantinopolis'e yelken açacağını açıklayacaktı. Aksi takdirde Rus gemileri imparatorluk yetkilileri tarafından tevkif edilebilecekti.
Bizans-Sasani Savaşı 440

Bizans-Sasani Savaşı 440 Bizans İmparatorluğu ile Sasani İmparatorluğu arasında kısa süren bir çatışmadır. Kısa sürmesinin nedeni, güney Roma eyaletleri Vandallar tarafından işgaline odaklanmak için savaşa Bizanslıların hızlı bir şekilde son vermeleridir. Sasaniler da barış karşılığında bir miktar para ödendi.
Bizans-Sasani savaşları

Bizans-Sasani savaşları, Bizans (Doğu Roma) İmparatorluğu ile Pers Sasani İmparatorluğu arasında savaş serisi.
Bizans-Venedik Antlaşması

Bizans–Venedik Antlaşması (1082) Bizans İmparatorluğu ile Venedik Cumhuriyeti arasında İmparator I. Aleksios tarafından çıkartılan imparatorluk kraliyet fermanı ya da altın boğa şeklinde imzalanan bir ticaret ve savunma anlaşmasıydı. Normanlara karşı savaşlarda Venediklilere büyük ticaret imtiyazları sağlamış olan bu antlaşma, hem imparatorluk hem de Cumhuriyet için daha sonradan birkaç yüzyıl boyunca kendi tarihlerini yönlendirecek büyüklükte bir etkiye sahip olacaktı.Bizans İmparatorluğu, İmparatorluğun içinde ve dışında çeşitli Bizans varlıklarını işgal eden ve fetheden Normanlara karşı askeri destek karşılığında Venedik Cumhuriyeti'ne çok sayıda ticaret imtiyazı vermiştir. Antlaşmaya göre, Bizanslar Venediklilerin imparatorluk boyunca ticaret yapmalarına vergi almadan izin verecekti. Venediklilere ayrıca birçok önemli kamu bürosunun kontrolü ile birlikte (Konstantinopolis) ana liman tesislerinin kontrolüne izin verilecekti. Antlaşma, aynı zamanda Venedik'in Doge'sine bir gelir ile birlikte çeşitli onurlar verdi. Sonunda, Venediklilere 19. yüzyıl sömürgeciliğinin imtiyazlarıyla karşılaştırılabilen, dükkân, kilise ve fırın ile Bizans'ta kendi bölgelerini verildi.Bu ticaret imtiyazları karşılığında Bizans İmparatorluğu, Venediklilerden, özellikle de gemi şeklinde askeri bir destek istedi, çünkü İmparatorluğun üzerinde konuşulmaya değecek bir donanması yoktu.Venedik Cumhuriyeti tarafından vadedilen askeri yardım gerçekten asla gelmedi. Venedikliler Normanlar'ı durdurmak için gerçekten bir şey yapmadı, ancak antlaşma nedeniyle şimdi yararlandıkları yeni ticaret avantajlarından büyük fayda sağladılar. Bizans İmparatorluğu'nun kaybettiği toparlanma kabiliyeti, İmparatorluğun Venediklilere vergiler koymadan serbestçe ticaret yapmasına izin verdiği zaman verdiği muazzam gelir nedeniyle önemli ölçüde azaldı. Bu, İmparatorluğun iyileşme gücünü boğdu ve nihai düşüşü başladı.
Bizans-Venedik Savaşı (1296-1302)

Bizans-Venedik Savaşı (1296-1302) 1294-1299 tarihleri arasında gerçekleşen Ceneviz-Venedik savaşlarının yan savaşıdır. Temmuz 1296 tarihinde Akdeniz ve Karadeniz'de bulunan Ceneviz mülklerine saldıran Venedik seferi sırasında 1285 yılında imzalanan Bizans ve Venedik ateş kesine rağmen Venedikli Ruggiero Morosini Malabranca, Bizans İmparatorluğu başkenti Konstantinopolis'te Haliç kıyısında bulunan Galata'da Ceneviz kolonisini ele geçirip, yakıp yıktı ve sonra tekrar teşebbüs etti. Karşılık olarak Bizans İmparatoru II. Andronikos başkentte yaşayan Venediklileri tutukladı, bu tutuklular hayatta kalan Cenevizliler tarafından öldürüldü.Venedik ile Bizans arasında açık savaşı Curzola Deniz Muharebesi ve 1299 Milan Anlaşması ile Ceneviz ile savaş bitene ve böylece Venedikliler Bizans ile savaşmak için serbest kalana kadar başlamadı. Korsanlar ile güçlendirilmiş Venedik filosu Ege Denizi'nde bulunan ve birçoğu 20 yıl önce Latin lordlarından alınan Bizans adalarının birçoğunu ele geçirmeye başladı.Nisan 1301'den itibaren, Bizans elçileri barış için Venedik'e gönderildi fakat başarılı olamadılar. Temmuz 1302 tarihinde Venedik filosu Konstantinopolis'in önünde, bir güç gösterisinde bulundular: Bizans başkentinin yaşayanlarının önünde, amiral Belletto Giustinian Prinkipos adası nüfusuna, Küçük Asya'dan Türk ilerleyişinden kaçan sığınmacılar da dahil işkence edip onları esir aldı. Bu Bizans hükûmetini barış imzalamaya zorladı ve 4 Ekim 1302 tarihinde anlaşma imzalandı. Anlaşma şartlarına göre, Venedikliler aldıkları yerlerin çoğunu geri verdiler fakat Kea, Santorini, Serifos ve Amorgos korsanların elinde kaldı.
Bizanslı Aristophanes

Bizanslı Aristophanes ( ; ), Hellenistik Yunan döneminde özellikle Homeros alanındaki çalışmalarıyla tanınan bir bilgin, eleştirmen ve gramerciydi, aynı zamanda Pindar ve Hesiod gibi diğer klasik yazarlar üzerine yaptığı çalışmalarla da tanınır. MÖ 257 civarında Bizans'ta doğdu, kısa süre sonra İskenderiye'ye taşındı ve Zenodotus, Callimachus ve Dionysius Iambus'un yanında çalıştı. Altmış yaşında İskenderiye Kütüphanesi'nin kütüphanecisi olarak Eratosthenes'in yerine geçti. 77 yaşında Athenaeus'un "idrar tutulması" olarak tanımladığı bir hastalıktan öldü.Aristophanes, arkaik ve Klasik Yunanca'nın tonal, perdeli sistemi, yerini Koine'nin vurguya dayalı sistemine bırakırken (ya da bırakmışken), Yunanca'da telaffuzu belirlemek için kullanılan aksan sistemi'nin icadıyla anılır. Bu aynı zamanda İskender'in fetihlerinin ardından Yunancanın Doğu Akdeniz için bir lingua franca olarak hareket etmeye başladığı (çeşitli Semitik dillerin yerini aldığı) bir dönemdi. Aksanlar, eski edebi eserlerde Yunanca'nın telaffuzuna yardımcı olmak için tasarlanmıştır.Ayrıca  noktalama işaretlerinin ilk biçimlerinden birini; dizeleri ayıran (kolometri) ve yüksek sesle okurken metnin her bir parçasını tamamlamak için gereken nefes miktarını gösteren (yüzyıllar sonrasına kadar noktalama işaretlerine uygulanmayan dilbilgisi kurallarına uymamak için) tek noktalar (théseis, Latince distinctiones) icat etti. Kısa bir pasaj ("komma") için orta seviyeye (-) bir stigmḕ mésē noktası yerleştirilirdi. Bu, modern virgül noktalama işaretinin ve adının kökenidir. Daha uzun bir pasaj (kolon) için, modern kolon veya noktalı virgül'e benzer şekilde, metnin alt kısmıyla aynı seviyede (.) bir hypostigmḗ noktası yerleştirilirdi ve çok uzun duraklamalar (periodos) için, metin satırının üst kısmına yakın bir stigmḕ teleía noktası (·) konurdu. Bir obelus için 'a benzeyen bir sembol kullanmıştır.Bir sözlükbilimci olarak arkaik ve alışılmadık sözcüklerin derlemelerini yapmıştır. MÖ 185-180 yılları arasında İskenderiye'de öldü. Öğrencileri arasında Callistratus, Samothraceli Aristarchus ve belki de Agallis vardı.Bizanslı Aristophanes'in yazılarından günümüze ulaşan tek şey, sonraki yazarların edebi yorumlarında ya da scholialarında alıntılar yoluyla korunmuş birkaç parça, Yunan drama eserlerine yapılan birkaç argumenta ve bir sözlüğün bir kısmıdır. Günümüze ulaşan parçaların en son baskısı William J. Slater tarafından yapılmıştır.
Bizanslı Stefanos

Bizanslı Stephanos (Yunanca: Στέφανος Βυζάντιος), Ethnica adlı önemli bir coğrafya sözlüğünün yazarıdır. Bu sözlükten günümüze çok az şey kalmıştır ama Hermolaus adlı bir yazarın onun hakkında hazırladığı bir özet mevcuttur.Antik Yunanistan hakkında coğrafi, mitolojik ve dinî bilgi edinmekte bu eser son derece kıymetlidir. Son müteşekkil standart sürüm Augustus Meineke tarafından 1849'da hazırlanmış olanıdır. Konvansiyon gereği metne yapılan atıflar Meineke'nin sayfa numaralarını kullanır. Eserin ilk modern sürümü 1502'de Aldine Matbaasında yayımlanmıştır. Kitabın yeniden düzenlenmiş bir edisyonu 2006'da Almanca olarak Margarethe Billerbek tarafından hazırlanmıştır.Hermolaus kitabın özetini Justinian'a ithaf etmiştir; bu adı taşıyan imparatorlardan birincisine mi ikincisine mi olduğu tartışmalıdır, ancak Stepanus'un 6. yüzyılda, I. Justinianus döneminde faaliyet gösterdiği muhtemel görünmektedir.Özgün eserden kalan esas parçalar Bizans İmparatoru VII. Konstantinos tarafından hazırlatılmış olan De Administrando Imperio 'da (Ίβηρίαι δύο maddesi) ve De Thematibusda (Sicilya'nın tarifi) bulunmaktadır; bu sonuncusunda ayrıca En Büyük Yedi Ada hakkında komedyen şair Aleksis'e ait bir alıntı da vardır. Bir diğer önemli parça, Δύμη maddesinden Δ'nın sonuna kadar olan kısmı içerir, Seguerin Kütüphanesinde bulunmaktadır.Aldus Manutius (pr.), 1502,  (Peri poleōn) = Stephanus. De urbibus  ("Şehirler hakkında") (Venedik).Claudius Salmasius (Claude Saumaise) and Abraham van Berkel 1688,  = Stephani Byzantini Gentilia per epitomen, antehac  De urbibus inscripta (Leiden)Karl Wilhelm Dindorf, 1825, Stephanus Byzantinus. Opera, 4 cilt. (Leipzig), L. Holsteinius, A. Berkelius ve T. de Pinedo'nun notlarını içerir.Margarethe Billerbeck (ed.), Stephani Byzantii Ethnica. Volumen I: A-G. Berlin/New York:  Walter de Gruyter, 2006 (Corpus Fontium Historiae Byzantinae 43/1), Pp. x, 64*-441, ISBN 978-3-11-017449-6. - C. Nehri tarafından değerlendirmesi yapılmıştır ().Smith, W., Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. 3, s.v. "Stephanus" (2) of Byzantium.Diller, Aubrey 1938, "The tradition of Stephanus Byzantius", Transactions of the American Philological Association 69: 333-48.Holstenius, L., 1684 (posth.), Lucae Holstenii Notae et castigationes postumae in Stephani Byzantii Ethnika, quae vulgo Peri poleōn inscribuntur (Leiden).Whitehead, D. (ed.), 1994, From political architecture to Stephanus Byzantius : sources for the ancient Greek polis (Stuttgart).Bu madde kısmen kamu malı olan Encyclopædia Britannica 11. baskısındaki metne dayandırılmıştır. (sayfa görüntüsü TIFF formatta)
Bizansçılık

Bizansçılık, Bizantizm veya Bizantinizm, Bizans İmparatorluğu'nun siyasi sistemi ve kültürünü ifade eden bir terimdir. Manevi ardılları ise özellikle Ortodoks Hristiyan Balkan ülkesi olan Yunanistan ve Bulgaristan'dır. Sırbistan ve Doğu Avrupa'daki Belarus, Gürcistan, Rusya ve Ukrayna gibi diğer Ortodoks ülkeleri ise bu mirasa daha az sahip çıkar. Bizansçılık terimi 19. yüzyılda ortaya atılmıştır. Bu terim birinci anlam olarak karmaşıklığı ve otokrasiyi ima eden olumsuz ilişkilere sahiptir.Bu olumsuz itibar, Bizans'ın bakanlıklarının kafa karıştırıcı karmaşıklığını ve mahkeme törenlerinin ayrıntılı olmasını vurgular. Aynı şekilde, "Bizans sistemi" entrika, komplo ve suikastlara karşı bir tutku ve genel olarak istikrarsız bir siyasi duruma atıftır. Terim modern bilim adamları tarafından Bizans aristokrasisinin ve bürokrasisinin gerçekliğini pek temsil etmeyen bir genelleme olduğu için eleştirilmiştir.
Bizantion Kuşatması (193-196)

Bizantion Kuşatması, 193-196 yıllarında Septimius Severus'un Bizantion'a karşı gerçekleştirdiği muhasara.Pertinax ölümünün ardından çıkan taht kavgasında Pescennius Niger'i destekleyen Bizantion, Septimius Severus'un mücadeleyi kazanarak Roma imparatoru olmasının ardından yeni imparatora direnerek şehri teslim etmemiş, 193'ten 196'ya dek 2,5 yıl süren kuşatma sonucu düşen kent Severus tarafından cezalandırılmak amacıyla yerle bir edilmiştir.
Bizantion Kuşatması (313)

Roma İmparatorluğu'nda tetrarşi anlayışıyla idareyi paylaşan ortak imparatorlardan II. Maximinus, bir diğer ortak imparator Licinius'a karşı harekete geçerek üslerinden biri olan Bizantion'u kuşatma altına almıştır. 11 gün süren kuşatma şehirdeki birliklerin şehri savunmaya yetecek sayıda olmamaları nedeniyle teslim olmasıyla son bulmuş, kent II. Maximinus'un idaresine katılmıştır.