Antik Roma'nın topoğrafyası

Antik Roma topoğrafyası, arkeoloji, epigrafi, haritacılık ve filolojiye dayanan çok disiplinli bir çalışma alanıdır.İngilizce dilindeki klasik akademik çalışma, Samuel Ball Platner tarafından yazılan, Thomas Ashby tarafından onun ölümünden sonra tamamlanıp, yayınlanan Antik Roma'nın Topoğrafik Sözlüğü idi. (1929). Yeni bulgular ve yorumlar, Platner ve Ashby'nin tezlerinin çoğunu güvenilmez hâle getirdi, ancak diğer kaynaklarla birlikte kullanıldığında, çalışma hâlâ içgörüler ve tamamlayıcı bilgiler sunuyor.1992'de Lawrence Richardson, Platner ve Ashby'yi temel alan Yeni bir Antik Roma Topoğrafik Sözlüğü'nü yayınladı.  Altı ciltlik, çok dilli bir eser olan Lexicon Topographicum Urbis Romae (1993-2000) bu alandaki en büyük modern çalışmadır.Sistematik bir çalışma alanı olarak Antik Roma topoğrafyası İtalyan Rönesansı ile başladı. Hümanistler, hem "Karanlık Çağ"ın getirdiği klasik geçmişten kopma duygusunu ve antik çağları yeniden keşfetme arzusunu ifade ediyordu. Matbaanın yeni teknolojisiyle basılması ve okunması kolaylaşan klasik metinlere olan yeniden artan ilgi, kentteki çağdaş yapı yapımının patlamasıyla aynı zamana denk gelen Antik Roma döneminden kalan eserlerin yeniden incelenmesi ve sorgulanmasıyla paralellik gösterdi.Antik Roma'nın ilk topoğrafyacıları arasında 15. yüzyıl hümanistleri olan Poggio Bracciolini ve Flavio Biondo vardı. Poggio'nun De varietate fortunae ("Şansın Kaprisleri") adlı eseri, kayıp Roma'nın zafer, gösteri ve görkemli anıtlarının nostaljik ve ahlaki bir çağrışımıydı, ancak Orta Çağ mirabilia edebiyatının aksine entelektüel sorgulamaya tabi eserler tapınaklar, hamamlar, kemerler, amfitiyatrolar ve diğer simge yapıların ayrıntılı açıklamalarını da içeriyordu. Poggio, Frontinus'un Roma Şehrinin Su Temini Üzerine adlı çalışması gibi eski metinleri araştırdı ve eski anıtlardan bir cilt epigrafi derleyerek yazıtları inceledi: "Böylesine bir titizlikle, Poggio, antik kentin topoğrafik gerçekliğini tarihsel olarak doğru terimlerle yeniden inşa etmenin yoluna öncülük etti.Biondo, bir Apostolik Sekreter olan Poggio gibi, antik kentin ve Roma İtalya'sının topoğrafyasını inceleyen bir dizi cilt yazdı: Roma instaurata (1440–46), Italia illustrata (1448–53) ve Roma triumphans (1456–60) . Bu eserlerde, Gibbon'u etkileyen Decades'teki tarihsel yazılarından farklı olarak, Biondo antikacı veya arkeolojik bir yaklaşım benimsemiştir.Materyalini konuya göre düzenledi ve sadece kapıları, dikilitaşları, hamamları, sirkleri ve diğer anıtları tanımlayıp tanımlamakla kalmadı, aynı zamanda işlevlerini ve amaçlarını da açıkladı. Onun edebi ve belgesel kaynaklar arasında Livy'ın Roma tarihi, Pliny'in mektupları Varro'nun De lingua latin adlı kitabı, Festus ve Tacitus'un ve Frontinus'un yeni keşfedilen el yazmaları yer aldı.Rönesans araştırmacıları arkeolojik kazılarla uğraşmasalar da, arkeolojik ve topoğrafik bakış açısı hümanizm için temeldi ve antik buluntulara karşı duyarlıydılar. Örneğin Biondo, şarap mahzenini genişleten Romalı bir avukatın üzerinde Genius theatri Pompeiani yazan arşın yüksekliğinde harflerle yazılmış devasa bir kesme taş bloğu bulması üzerine Pompey Tiyatrosu'nun avlusunun yerini tespit edebildi.Biondo'nun metodolojisi ve metinsel kaynakları kullanımı, sonraki 80 yıl boyunca hümanistler arasında Antik Roma hakkındaki arkeolojik, antikacı ve topoğrafik çalışmasını etkiledi. Bunlar arasında Notitia regionum Urbis'i seyahat rehbeliği deneyimine dayanarak kısmen düzenleyen Pomponius Leto; De Urbe Roma derlemesi ile Bernardo Rucellai ; ve 1527 baharında Roma'nın yağmalanmasından hemen önce devasa bir eser olan Antiquitates Urbis'i yayınlayan Andrea Fulvio vardı. Biondo'nun çalışmasının ardılı, ilk olarak Mayıs 1534'te yayınlanan  , Bartolomeo Marliani'nin yedi ciltlik Antiquae Romae topoğrafyasıydı, ancak bu eser yazım hatalarıyla dolu. Bartolomeo, Annibale Caro'yu seçerek bu eseri yazarken çeşitli bilim adamlarının işbirliğinden yararlandı. Çalışma 1544 yılında düzenlendi ve genişletilmiş ikinci baskıda Urbis Romae topoğrafyası olarak yeniden yayınlandı, bu kez Fransa Kralı I. François'e ithaf edildi. Genellikle yeniden basılan, tamamlanan ve özetler halinde yeniden basılan ve Avrupa'nın modern dillerine çevrilen bu ikinci baskıdır. Ancak ilk baskı, aynı yıl Lyon'da yayınlanan, François Rabelais tarafından kapsamlı bir şekilde gözden geçirilip eklemeler yapılan ve Rabelais'in Mart-Nisan 1534'te, Marliani'nin kitabından hemen önce Roma'da birlikte kaldığı Jean du Bellay'a ithaf edilen bir baskının temelini oluşturuyordu.Aicher, Peter J. 2004. Rome Alive: Antik Kent İçin Bir Kaynak-Kılavuz. 2 cilt. Wauconda, IL: Bolchazy-Carducci.Ammerman, Albert. 1990. "Roma Forumu'nun Kökenleri Üzerine." Amerikan Arkeoloji Dergisi 94: 627–645.Top, Larry F. 2003. Domus Aurea ve Roma Mimari Devrimi. Cambridge, İngiltere ve New York: Cambridge Univ. Basın.Haselberger, Lothar ve John Humphrey, editörler. 2006. Antik Roma'yı Görüntüleme: Belgeleme, Görselleştirme, Hayal Gücü. Üçüncü Williams Klasik Mimari Sempozyumu Bildirileri, 20-23 Mayıs 2004, ek. 61. Portsmouth, RI: Roma Arkeolojisi Dergisi.Kantor-Kazovsky, Lola. 2006. Roma Mimarisi ve Entelektüel Dünyasının Kökeninin Yorumcusu olarak Piranesi. Floransa: LS Olschki.Purcell, Nicholas. 1987. "Mezar ve Banliyö." Römische gräberstrassen'de: Selbstdarstellungen, durum, standart. Henner von Hesberg ve Paul Zanker tarafından düzenlenmiştir, 25–41. Münih: Verlag der Bayerischen Akademie der WissenschaftenRichardson, Lawrence, Jr. 1992. Antik Roma'nın Yeni Bir Topoğrafik Sözlüğü. Baltimore: Johns Hopkins Üniv. Basın.Taylor, Rabun M. 2000. Kamusal İhtiyaçlar ve Özel Zevkler: Su Dağıtımı, Tiber Nehri ve Antik Roma'nın Kentsel Gelişimi. Roma: L'Erma di Bretschneider.