barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Karayolu 92 (İran)

Karayolu, Fars Eyaleti'nin Fesa şehrinden başlar, Sistan ve Belucistan'ın Seravan şehri yakınlarında Pakistan sınırında sonlanır. Fars, Hürmüzgan, Kirman ile Sistan ve Belucistan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 1.124 km.'dir.
Karayolu 93 (İran)

Karayolu Kirman Eyaleti'nin Nermaşir şehrinden başlar, Sistan ve Belucistan Eyaleti'nin Çabahar liman şehrinde sonlanır. Kirman ve Sistan ve Belucistan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 697 km.'dir.Karayolu 93, Nermaşir ile Çabahar arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 94 (İran)

Karayolu, Buşehr Eyaleti'nin Ahrem şehrinden başlar, Hürmüzgan Eyaleti'nin Minab şehrinde sonlanır. Buşehr, Fars ve Hürmüzgan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 905 km.'dir.Karayolu 94, Ahrem ile Minab arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 95 (İran)

Karayolu, İran'ın ikinci büyük şehri Meşhed'den başlar, Umman Körfezi kıyısında önemli bir liman şehri olan Çabahar şehrinde sonlanır. Razavi Horasan, Güney Horasan ile Sistan ve Belucistan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 1.636 km.'dir.
Karayolu 96 (İran)

Karayolu Benderabbas ile Abadan'ı birbirine bağlar. Huzistan ve Buşehr eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 1.115 km.'dir.Karayolu Abadan ile Bender Abbas arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçmektedir ve yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapmaktadır:
Karayolu 98 (İran)

Karayolu Hürmüzgan'ın Cask şehrinden başlar, Fars Körfezi kıyısında Sistan ve Belucistan'ın Çabahar şehri yakınlarındaki Bender Guveter köyünde sonlanır. Hürmüzgan ile Sistan ve Belucistan eyaletleri topraklarından geçen yolun uzunluğu 493 km.'dir.
Karayolu 99 (İran)

Karayolu Razavi Horasan'ın Serahs şehrinden başlar, Sistan ve Belucistan'ın Zabul ile Zahidan şehirleri arasında sonlanır. Razavi Horasan, Güney Horasan ve Sistan ve Belucistan eyaletleri topraklarından geçen yolun uzunluğu 940 km'dir.
Karayolu Müzesi (Almanya)

Almanya'da kara yolu tarihini inceleyen tek müze konumundadır. 1989'da inşaat işçilerinin girişimiyle kurulan ve yaklaşık 5.000 metrekarelik bir alana sahip olan müzede tarih öncesi çağlardan bugüne kadar yol ve özellikle köprü yapımıyla ilgili parçalar sergilenmektedir.
Karayolu kapasitesi

Karayolu kapasitesi, hakim yol, trafik ve kontrol koşulları altında, verilen bir zaman dilimi içinde, yol platformu, uniform bir şerit kesimi veya bir noktadan makul şekilde geçebilecek taşıt/insan/diğer yol kullanıcılarının maksimum miktarını göstermektedir. Bu genel tanımdan sonra taşıt kapasitesi hakim yol, trafik ve kontrol koşulları altında, özel bir zaman süresince belli bir noktadan makul şekilde geçebilecek taşıtların maksimum sayısı olarak tanımlanır. Benzer şekilde; insan kapasitesi, hakim koşullarda, özel bir zaman diliminde verilen bir noktadan geçebilecek kişilerin maksimum sayısıdır. İnsan kapasitesi, genel olarak toplutaşıma hizmetleri, taşıt şeritlerinin yüksek oranda yayalarca işgal edilmesi ve yaya alanlarının değerlendirilmesinde kullanılır.Hakim yol, trafik ve kontrol koşulları, kapasite analizi yapılan herhangi bir kara yolu kesimi için makul ölçüde uniform olmalıdır. Hakim koşullardaki herhangi bir değişim yolun kapasitesini doğal olarak değiştirecektir. Kapasite analizi uniform trafik, yol ve kontrol koşulları altındaki bir yolun kavşakları (örneğin sinyalize kavşaklar gibi) veya kesimlerini inceler. Bu koşullar kapasiteyi tespit ederken hakim koşulları farklı olan kesimler için farklı kapasite değerleri elde edilebilir.
Karayonca, Ovacık

Yerleşiminden 1530 yılı tahririnde, Pardi adıyla Çemişgezek sancağının Ovacık nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. Köyün eski adı olan "Pardi" olup Ermenicede "kavaklı" anlamına gelmektedir. 1955 yılı nüfus sayımında da "Pardi" adıyla yer alan yerleşim, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Karayusuflu, Halkapınar

Karayusuflu; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karayusuflu, Meriç

Köy, Edirne il merkezine 93 km, Meriç ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır. Köy, Meriç'in kuzeyinde, Yunanistan sınırı ve sınırı oluşturan Meriç Nehri kenarındadır.
Karayusuflu, Seyhan

17 Kasım 1993 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Karayusuflu, Şehitkamil

Karayusuflu; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karayün, Sason

Köyün adı, 1878 ve 1917 yılı kayıtlarında Tınked ya da Tınkert olarak geçmektedir. Daha önceleri Sarıyayla köyüne bağlı bir mezra olan Karayün, 2016 yılında köy statüsü aldı.
Karayün, Sivas

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Eski bir bucak merkezidir. 2014 yılında tüm bucaklar ile birlikte resmi olarak kaldırılmıştır. Köy, TÜİK'in 1965 yılı Genel Nüfus Sayımı kayıtlarında Hafik ilçesine bağlı görülmektedir.
Karayürüklü, Kadınhanı

Karayürüklü; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karayılan (anlam ayrımı)

Karayılan (dizi), 2007-2008 yılları arasında atv'de yayımlanan tarihî ve dram türündeki Türk televizyon dizisi.
Karayılan (dizi)

Karayılan, Gaziantep'in Fransız işgalinden kurtuluşunu konu alan dram ve tarihî türündeki Türk televizyon dizisidir. Türkiye'nin en yüksek bütçeli ikinci dizisi olma özelliğini taşıyan "Karayılan"ın çekimleri; İstanbul, Gaziantep, Kahramanmaraş ve Şanlıurfa'da yapılmıştır. Dizi, 22 Nisan 2008 tarihinde yayımlanan 18. bölümü ile final yaparak sona erdi.Memed dağlarda dolaşmak, silah tutmak yerine, okumak isteyen bir çocuktur. Ama babası Mamo Ağa, onu zorla alıp dağlara götürerek, gece dağ başında sürünün yanında yalnız bırakarak, korktuğu şeylerle inadına yüzleştirerek bir savaşçı gibi yetiştirmeye çalışır. Mamo Ağa bir sabah Memed'i dağda, sürüsünün başında, gece vurduğu kurdun yanında bulur. Memed kara bir yılana da karşı galip gelir. Mamo, oğlunun artık bir yiğit olduğuna inanmıştır. Hemen orada gururla ona yeni adını verir: “Senin adın artık Karayılan!”Karayılan babasından öğrendiği yiğitliği, gençliğinde yanında bulunduğu Dergahbaşı İsmail Efendi'den edindiği ilimle ve felsefeyle tamamlar. Birinci Dünya Savaşı öncesinde askere giden Karayılan; yedi yıl süren askerliğinden yorgun ve mağlup bir şekilde Antep'teki köyüne döner. Antep, o yıllarda Fransızların işgali altındadır. Durumdan faydalanan çeteler ortalıkta kol gezmektedir. Mamo, oğlunun hemen aşiretin başına geçmesini ve gençleri silahlandırıp savaşmasını ister. Karayılan ise babasını şaşkınlığa düşürerek; artık savaşamayacağını söyler: O artık “Kahraman Karayılan” değil, “Çoban Memed” olmak istemektedir. Çobanlığa niyet eden Karayılan, bu kararı uygulamanın hiç de kolay olmadığını görür ve askerlik ve çobanlık arasında sürekli seçim yapmak zorunda kalır. Aşkta ve savaşta zaman zaman yanılgılara düşse de ilerlemeye devam eder.Dizide esas olarak, eline silah almamaya, savaşmamaya, sadece çobanlık yapmaya karar vermiş Memed'in, haksızlığa ve zulme dayanamayarak yeniden eline silahını almasının, çevresinde Kuvâ-yi Milliye hareketi oluşturarak Karayılan adını kahramanlaştırmasının hikâyesi anlatılmaktadır.Dizi için milli mücadele yılları döneminin yapısına uygun olarak, aynı ölçeklerde Gaziantep ve İstanbul'da 2 bin 500 metrekarelik alan üzerine meydan, çarşı, eski Gaziantep evleri kuruldu.Dev bütçeli proje için bin parçalık askeri malzeme, 200 adet dönemin sivil kıyafetleri, 200 adet Fransız lejyon askeri kostümü, 2 top, yeterli sayıda tüfek, mavzer ve makinalı tüfek satın alındı.Gaziantep, Şanlıurfa ve Kahramanmaraş'taki köyler dolaşılarak, dönemi anlatan malzemeler toplandı. Ayrıca dizide kullanılmak üzere özel at arabaları ve faytonlar da yaptırıldı.Dizide kullanılan farklı bir animasyon tekniğiyle eski Gaziantep görüntüleri 3 boyutlu olarak ekrana geldi. Bu teknik Türkiye'de ilk kez bu dizide uygulanmıştır.
Karayılan, İskenderun

Karayılan, daha önceleri Dörtyol ilçesine bağlı iken, 7 Temmuz 1952'de İskenderun ilçesine bağlandı. 29 Kasım 1989 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Karaz Höyük

Karaz Höyük, Erzurum il merkezinin yaklaşık 16 km. batı – kuzeybatısında yer alan bir höyüktür. Yaklaşık 200 metre çapındaki tepe 16 metre yüksekliktedir. Karasu Çayı'nın suladığı ovanın kuzeyindedir.Höyük ilk kez 1941 yılında H. Örs tarafından saptanmıştır. Daha sonra 1942 ve 1944 yıllarında Türk Tarih Kurumu adına Dr. Hamit Zübeyir Koşay ve Kemal Turfan başkanlığında kazılar yapılmıştır.Tepenin üç bölümünde yapılan sondajlarla saptanan tabakalanma Bizans Dönemi, Erken Tunç Çağı ve Geç Kalkolitik Çağ olarak verilmektedir.Kazılarda ele geçen buluntular arasında obsidiyen ve çakmak taşı bıçaklar, öğütme taşları, metal oraklar, metal hançer ve bıçaklar, baltalar, mızrak uçları ve iğneler sayılabilir. Ancak en önem verilen buluntular, koyu yüzlü açkılı mal olarak da bilinen Karaz çanak çömleği buluntularıdır.Karaz Höyük'te ele geçen çanak çömlekler, Erken Transkafkasya Kültürü olarak da bilinen (bazı kaynaklarda Yanık Kültürü, Khirbet Kerak Kültürü, Doğu Anadolu'nun Bakır Çağı olarak geçer) Karaz Kültürü'ne ait ilk buluntulardandır. Kültürün en eski yerleşmeleri Doğu Anadolu'da, Erzurum ve çevresidir. Doğu Anadolu'da Geç Kalkolitik Çağ ve Erken Tunç Çağ'ı boyunca gelişen  Karaz Kültürü buluntuları ele geçen diğer yerleşimler arasında Pulur Höyük ve Güzelova Höyük, Sos Höyük ve Büyüktepe Höyük sayılabilir. Karaz Kültürü'nün etnik kökeninin Hurri olduğu kabul edilmektedir.Yrd. Doç. Dr. Veli Ünsal, MÖ III. Binde Kuzeydoğu Anadolu Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, Sayı 1/3 (2008)Betül Şenbak, Şiran ve Çevresi Höyük ve Kaya Mezarları – Atatürk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Tarih Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi
Karaziyaeddin

Eyaletin Çaypara şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 22.589 kişi ve 5.558 hanedir.Hoy'a 39 km. uzaklıktaki kent daha önce Hoy şehristanı'na bağlıyken, daha sonra yeni kurulan Çaypara şehristanı'nın yönetim merkezi yapılmıştır.
Karaçal Barajı

Karaçal Barajı, Burdur'da, Bozçay Deresi üzerinde, sulama amacıyla 1993-2002 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 4.800.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 70,00 m., normal su kotunda göl hacmi 106,00 hm³, normal su kotunda göl alanı 5,40 km²'dir. Baraj 15.006 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.
Karaçal, Akkuş

Karaçal; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaçal, Alaca

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Yozgat'ın Çekerek ilçesine bağlıyken, 21 Ekim 1961'de Çorum'un Alaca ilçesine bağlandı.
Karaçal, Burdur

Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Karaçalı olarak geçmektedir. Köy daha önceleri Yeşilova'ya bağlıyken 1942'de Burdur merkez ilçeye bağlandı.
Karaçalı, Kaynarca

Daha önceleri Topçu köyüne bağlı bir mahalle iken, 10 Şubat 1956'da yine aynı köye bağlı Kova mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Karaçalılık, Bandırma

Karaçalılık uzun yıllar boyunca Aksakal'a bağlı kalmış, 2021 yılında tekrar Aksakal'dan ayrılarak mahalle olmuştur.
Karaçam, Bornova

Karaçam, İzmir'in Bornova ilçesine bağlı bir mahalle. İdari sınırlarına bakıldığında kuzeyinde Kurudere, kuzeydoğusunda Beşyol, doğusunda Yakaköy, güneydoğusunda Çiçekli, güneyinde Erzene, batısında ise Kayadibi mahalleleri bulunur.https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.
Karaçam, Çaykara

Yerleşimin eski adı "Yukarı Ogene"'dir. Yerleşimden ilk olarak 1528 yılına ait bir kayıtta yaylanın yanında bulunan bir mezra olarak bahsedilmiş olup bu tarihlerde yeni yerleşime açılmıştır. İlerleyen yıllarda aşağı ve yukarı olmak üzere ikiye ayrılmasıyla Yukarı Ogene'de 1554 yılı kaydına göre 19 hane bulunmaktadır. İlerleyen yıllarda köylerin birleşmesiyle yeniden Ogene adıyla tek bir köy görülmektedir.1583 yılı kaydında birleşik köyde erkek nüfus; 14 bennak ve 37 ispenç ile 2 mücerred olarak kaydedilmiştir. Buradan yola çıkıldığında köyde ağırlıklı olarak Hristiyan nüfus olduğu görülmektedir. 1681 yılı Avarız Defterine göre Ogene adıyla ter bir köyden oluşan yerleşimde tamamı Müslüman 28 avarız neferi kaydedilmiştir.Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasından sonra 1935 ve 1940 yılı nüfus sayımlarında "Okene-i Ulya", diğer sayımlarında "Yukarı Ogene" adıyla Of kazasına bağlı görülen yerleşimin adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Karaçam olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Yerleşim 1969 yılında belde statüsüne yükseltilmiştir. Trabzon'un 12 Kasım 2012 tarihinde kabul edilen büyükşehir yasa tasarısı ile büyükşehir belediyesi olmasıyla Karaçam Belediyesi kapatılarak Çaykara ilçesine bağlı mahalle statüsüne dönüşmüştür.
Karaçar Noyan

Karaçar Noyan, (c. 1166 – 1243/44 veya 1255/56), aynı zamanda Karaçar diye okunur, Cengiz Han komutasındaki bir Moğol askeri komutanı ve aynı zamanda Timur İmparatorluğu'nun kurucusu Timur'un baba tarafından atalarından biriydi.Sadece bir askeri yetkili olarak tanımlandığı ilk kaynaklarda ondan çok az bahsedilse de, Karaçar'ın eski Moğol İmparatorluğu ile Timurlu hanedanı arasında sağladığı bağlantı, ikincisinin kuruluş tarihi için çok önemliydi. Onun rolü ve ilişkilerinin rolü böylece büyük ölçüde genişletildi ve onu yönetici klanla benzersiz bir yakınlığa sahip kalıtsal bir yüksek komutan ve yönetici olarak tasvir eden Timurlu saray tarihçileri tarafından potansiyel olarak mitolojileştirildi. Bilgilerdeki bu eşitsizlik, yaşamı ve konumuyla ilgili gerçek ayrıntıların modern akademisyenler arasında tartışma konusu olmasına neden olur.Noyan, roughly translated as "lord", acted as both a military and civil title and was somewhat equivalent to the Islamic title emir.
Karaçavuş, Hozat

Köyün eski adı Zanekrek olarak geçmektedir. 1530 yılında yapılan tahrirde yerleşimden, "Zanekerek" adıyla Çemişgezek sancağının Kirpüzek nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. 16. yüzyıl kayıtlarına göre köyde sadece Müslümanlar yaşamaktadır. 1935 yılı kayıtlarında az nüfuslu bir köy olarak görülen yerleşim, bundan sonra uzun süre kayıtlarda yer almamış ancak 1975 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında güvenlik gerekçesiyle tamamen boşaltılan Hozat'a bağlı 7 köyden biri olan Karaçavuş Köyü'nde 2003 yılında başlatılan "Köye Dönüş ve RehabilitasyonProjesi" kapsamında 8 aileye inşaat malzemeleri verilmek suretiyle evleri yapılarak geriye dönüş sağlanmıştır.
Karaçavuş, Seydiler

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Momacı olarak geçmektedir. Daha önceleri Devrekani ilçesine bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da Seydiler ilçesine bağlandı.
Karaçay

Karaçay-Balkarca, Kuzey Kafkasya'da yaşayan Karaçaylar ve Balkarların konuştukları lehçenin ortak adı
Karaçay Nakşı

Karaçay Nakşı  (Farsça:قره‌چای نقشی), İran'ın Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin Bostanabad şehristanında köy.
Karaçay Sürgünü

Martı Harekâtı kod adlı Karaçayların sınır dışı edilmesi, Sovyet hükümeti tarafından Kuzey Kafkasya'nın tüm Karaçay nüfusunun Kasım 1943'te Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında başta Kazak ve Kırgızistan SSC'si olmak üzere Orta Asya'ya zorla gönderilmesiydi.Sınır dışı etme kararı, Sovyet Başbakanı Joseph Stalin'in onayından sonra NKVD şefi Lavrentiy Beria tarafından emredildi.Kafkasya'da 70.000'e yakın Karaçay Türk'ü anavatanlarından tehcir edildi.Suç, 1930'lar ve 1950'ler arasında Rus olmayan Sovyet etnik azınlıkların birkaç milyon üyesini etkileyen bir Sovyet zorunlu yerleşim programının ve nüfus transferinin bir parçasıydı.Resmi olarak sınır dışı edilme, Karaçayların işgalci Alman güçleriyle işbirliği yapmalarına bir cevaptı. Aslen sadece İkinci Dünya Savaşı sırasında isyancı haydutların aile üyeleriyle sınırlı olan sınır dışı, daha sonra tüm Karaçay etnik grubunu kapsayacak şekilde genişletildi. Sınır Dışı edilme, 13.000 ila 19.000 arasında ölüme yol açmış ve sınır dışı edilen nüfus için %19'luk bir ölüm oranına neden olmuştur. Karaçaylar, Stalin'in daha sonra diğer beş grubu kapsayan tam iskan politikasının hedef aldığı ilk Kuzey Kafkasya etnik grubuydu.1956'da Nikita Kruşçev'in yeni Sovyet Başbakanı olması ve Stalinizasyon sürecini üstlenmesinden sonra rehabilite edildiler. 1957'de Karaçaylar özel yerleşim yerlerinden serbest bırakıldı ve Karaçay-Çerkes Özerk Bölgesi olarak resmileştirilen kendi bölgelerine dönmelerine izin verildi. 1959 Yılına gelindiğinde Sovyet Karaçaylarının yaklaşık% 85'i Karaçay-Çerkesya'da ikamet ediyordu. Daha sonra, 1989'da Sovyet hükûmeti sınır dışı edilmenin bir suç olduğunu ilan etti. Manus Midlarsky gibi bazı çağdaş bilim adamları Çeçenleri, İnguşları, Kalmukları ve Karaçayları Stalin'in soykırım iddiasıyla öne sürülen etnik gruplar olarak gösteriyorlar.Karaçaylar, Kuzey Kafkasya'da yaşayan bir Türk Müslüman etnik gruptur. 2002 yılında Walter Comins-Richmond Soykırım Araştırmaları Dergisi Karaçaylar hakkında şunları yazdı "Bir Türk dilli olarak - Kafkas ve İranlı konuşmacılarla çevrili Karaçayların kökenleri çok fazla bilimsel ilgi gördü. Ancak bugüne kadar kesin olarak belirlenmiş olan tek şey, Karaçaylar ve Balkarların Kafkas halklarının en eskileri arasında olduğudur. Muhtemelen, 1200'lerde Moğol istilaları ve ardından ertesi yüzyıl Timur tarafından fethedilen bir zamanlar daha büyük bir Türk grubunun parçası oldukları düşünülmektedir. Sonuç olarak, toprakları ve sayıları büyük ölçüde azaldı, ancak 1400 yılına kadar farklı etnokültürel birimler olarak ortaya çıktılar." Rusya'nın Kafkasya'yı fethinden sonra, 1828'de Rus İmparatorluğu'nun egemenliğine girdiler, ancak Çarlık yönetimine karşı ayaklandılar. 1917'deki Rus iç savaşı sırasında Karaçaylar kısa bir bağımsızlık dönemine sahipti, ancak bu, Sovyetler Birliği'nin bir parçası olduğunda tersine döndü. 1929-30 ayaklanmasında Sovyet güçleri tarafından yaklaşık 3.000 Karaçay ve Balkar vuruldu.1920'lerde Josef Stalin, Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin yeni Genel Sekreteri oldu. Amerikalı bir akademisyen ve tarihçi olan Ben Kiernan, Stalin'in dönemini "Sovyet ve hatta Rus tarihinin en kanlı dönemi" olarak tanımladı.
Karaçay, Honaz

18 Ekim 1995 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Karaçay, Odunpazarı

Köy, Rusya'nın kuzey batısındaki Karaçay Türklerinden gelmektedir 1884 yılında Çerkes-Rus savaşında Karacaylar da sürgüne yollanmış bugün Türkiye'nin birçok yerinde Karaçay Türkü yaşamaktadır.Karaçay Köyü, Eskişehir Merkez ilçeye bağlı olup, Eskişehir-Alpu kara yolu üzerindedir. Köy, Eskişehir’e 33 km. Alpu İlçesine 8 km uzaklıktadır. Karaçay mahallesinin yaklaşık 1 km kuzeyinden Eskişehir-Alpu kara yolu ve Eskişehir-Ankara tren yolu geçmektedir. Mahallenin komşuları da yine muhacir Kırım Tatarlarınca kurulan köylerdir. Karaçay Köyü, doğusunda Fevziye Köyü, batısında Kireç Köyü, kuzeyin de Karahöyük mahallesi ve güneydoğusunda da Gökçeoğlu Köyleri ile komşudur.İlk kurulduğunda mahallenin nüfusu 150 civarında imiş. Mahalleden I. Dünya Savaşı sırasında Bağdat, Kutülamare, Kafkasya gibi çeşitli cephelerde ve Türk İstiklal Savaşında 37 şehit verilmiştir. Köy nüfusunun cumhuriyetin ilanından önce 600’den fazla olduğu tahmin edilmektedir. Nüfus 1958'de 90 hanede 280 kişi iken 1983'te 40 hanede 150 kişiye inmiş. Mahallede hâlen 35 hanede 130 kişi yaşamaktadır. Mahalleden göç eden köylülerimizle birlikte 2007 seçimlerinde 132 seçmen oy kullanmıştır.
Karaçay, Samandağ

Karaçay; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaçay-Balkarca Vikipedi

Karaçay-Balkarca Vikipedi (Karaçay-Balkarca: Малкъар Википедия), Vikipedi'nin Karaçay-Balkarca sürümüdür.tarihi itibarıyla Karaçay-Balkarca Vikipedi'nin  maddesi bulunmaktadır. Madde sayısına göre . en büyük Vikipedi sürümüdür.
Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti Millî Marşı

Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti Millî Marşı () 9 Nisan 1998 tarihinde, A. Daurov tarafından bestelenen; Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'nin millî marşı.
Karaçayevsk

Karaçayevsk (), Rusya'nın Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'nde bulunan bir şehirdir. Şehir, Kafkas Dağları'nın eteğinde Kuban Nehri'nin kıyısında yer almaktadır. Şehir, aynı zamanda Karaçayevsk rayonunun merkezidir. Yüzölçümü 22.46 km² olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 21,483'tür.
Karaçaygöleti

Köyün adı, 1487 yılı kayıtlarında Gölet ya da Kület, 1925 yılı kayıtlarında ise Gölet olarak geçmektedir. Daha önceleri Boyabat ilçesi Saraydüzü bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı.
Karaçayır, Akçaabat

Köy dağlık bir arazi üzerinde,dağın yamacına kurulmuştur ve köye ait düz alan bulmak zordur. Bu nedenle makineli tarım gelişmemiştir. Mahallenin en önemli tarımsal gelir kaynağı fındıkçılıktır.
Karaçayır, Kuluncak

Karaçayır; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaçayır, Sivas

Köy, 1916 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Eski adı Mihrivefa olarak da bilinmektedir. Eski bir bucak merkezidir. 2014 yılında tüm bucaklar ile birlikte resmi olarak kaldırılmıştır.
Karaçağıl, Kırıkhan

Karaçağıl; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaçelebizade Abdülaziz Efendi

Karaçelebizade Abdülaziz Efendi (1591, İstanbul – 1658, Bursa), Osmanlı din alimi, kadi, kazasker. şeyhülislam ve tarihçi.Osmanlı Devleti’nde İstanbul kadılığı,  Rumeli Kazaskerliği gibi görevlerde bulunduktan sonra 1651’de 33. Osmanlı şeyhülislamı olmuş bir devlet adamı; fıkıh ve tarih alanında  önemli eserler vermiş bir bilim insanıdır. Son yıllarını Bursa’da sürgünde geçirmiş; yaptırdığı sayısı 100'ü aşan çeşmelerle şehre değerli katkılarda bulunmuştur.1591 yılında İstanbul’da dünyaya geldi. Sultan III. Mehmed devri âlimi ve Rumeli Kazaskeri Hüsamettin Efendi’nin oğlu idi. Küçük yaşta babasını kaybetti . Önce Ağabeyi Mehmet Efendi’den ve  sonra Şeyhülislam Sunullah Efendi’den dersler gördü.1611’de İstanbul Hayreddinpaşa Medresesi’ne müderris olarak atandı. İstanbul’da başka medreselerde de görev yaptıktan sonra Yenişehir Kadısı olarak görevlendirildi.  Mekke ve Edirne Kadılığı görevlerinde de bulundu. Ocak 1634'te İstanbul kadısı oldu.İstanbul kadısı iken koyduğu ağır bir narh (sabit fiyat) nedeniyle şehirde yağ kıtlığı baş gösterince padişah IV. Murat boğdurulmasını emretmişti ancak affedildi; cezası Sakız’a sürgüne çevrildi. Bir buçuk yıl Sakız’ta kaldıktan sonra 1635’te tekrar İstanbul’a döndü, ilmî çalışmalarla meşgul oldu. Peygamberler Tarihi, Muhammed'in Yaşamı, İslam Hükümdarları Tarihi, Osmanlı Sultanları Tarihi başlıklı dört bölümde Âdem’den 1646’ya kadar olan tarihi olayları anlattığı "Ravdat-ül Ebdar" eserini 1646’da tamamlayıp padişah I. İbrahim’e ithaf etti.1648’de padişaha karşı başlayan isyanda başat rol aldı. Sultan İbrahim yerine IV. Mehmet’in tahta çıkarılmasını sağlayan bu isyandan sonra 1649’da Rumeli kazaskerliği görevine geldi. 1651’de şeyhülislam oldu, bu görevde beş ay kalabildi; bu arada fıkıha dair eserlerini tamamladı.  Henüz çocuk olan padişahın babaannesi Kösem Sultan ve annesi Turhan Hatice Sultan arasında yaşanan rekabetin Kösem Sultan’ın ölümü ile sonuçlanması üzerine sarayda yaşanan tahliye sırasında Sakız Adası’na sürgüne gönderildi; yerine Ebû Said Efendi getirildi. Sakız’da bulunduğu sırada Ravdat-ül-Ebrâr adlı eserine bir zeyl (ilave) yazarak 1648’e kadar olan olayları hatıra şeklinde anlattı.1652’de kendi isteğiyle Bursa’ya nakledildi; yeni eserler yazmakla meşgul oldu. Fıkıh konusunda özel uzmanlığı, tarihe karşı büyük ilgisi vardı. "Azizi" mahlasını kullanarak şiirler yazardı. Arap edebiyatında tanınmış bir şahsiyetti. Bursa’da boşta akan suları ve çeşmeleri tek tek ele alarak çeşme yapmakla meşgul oldu. Uludağ eteklerinden şehre "Müftü Suyu" adıyla anılan suyu getirtti. Bursa, Setbaşı’nda bir camii inşa ettirdi.Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım, XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.470-472Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.III  say.339
Karaçepiş, İvrindi

Marmara Bölgesinin Güney Marmara Bölümünde bulunur.Balıkesir'in batısında ortalama yükseltisi 700 metre olan bir bölgede bulunur. Ayrıca bulunduğu bölgeden Gönen Çayı akar. Verimli arazisi sulak otlakları vardır. Karaçepiş göleti İvrindi'nin sayılı göletlerindendir. Balıkesir il merkezine 43 km, İvrindi ilçesine 6 km. uzaklıktadır.
Karaçev

Karaçev (), Rusya'nın Bryansk Oblastı'na bağlı Karaçev rayonunun merkezi olan şehirdir. şehir, Snejet Nehri'nin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 15 km² olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 19,715'tir.
Karaçi

2010 yılında 18 milyona ulaşan nüfusuyla ülkenin en büyük, dünyanın ise 11. büyük kentidir. Ülkenin sanayi ve ticaret merkezi olan kent, ülkenin güneyinde, Hint Okyanusu kıyısında kurulmuştur.17. yüzyılın ortalarında Hint Okyanusu kıyılarında İndus Nehri'nin denize döküldüğü yere çok yakın bir noktada küçük bir balıkçı köyü kuruldu. İndus'un ağzının batısında iki ırmak arasındaki küçük bir yarımada üstünde yer alan bu köy denize açıktı, çok güvenli bir bölgede kurulmuştu ve çölün arkasında kurulmuş olduğu için korunaklıydı. Ayrıca dalgaların hareketi ırmakların alüvyonlu birikintilerini doğuya doğru sürükleyerek bir noktada yığılmalarını önlüyordu. Bütün bu özellikleri gören İngilizler 19. yüzyılın ortalarında köye bir liman yapıp, çevredeki bereketli ovanın tarım ürünlerini bu limana yönlendirmeyi düşündüler. Böylece Karaçi kurulmuş oldu. 1947'de Pakistan bağımsızlığını kazanınca, kent başkent oldu. Hindistan'dan gelen Müslüman göçmenler buraya yerleştirildi. Böylece, şehir ekonomik ve demografik anlamda büyük bir dönüşüm yaşadı.İngilizler, Karaçi'nin askerî önemini ve İndus havzasından elde edilen ürünlerin ihracında önemli bir liman olduğunu fark ettiler. Ardından limanını balıkçılık için geliştirdiler. Böylece yeni iş yerleri açıldı ve nüfus hızlı bir şekilde artmaya başladı. Karaçi büyük bir şehir haline geldi.1864'te, Karaçi ile Londra arasında ilk telgraf mesajı yollandı. 1878'de, Karaçi diğer İngiliz sömürgesi altındaki Hint kentlerine tren yoluyla bağlandı. 1914'te, Karaçi tüm Britanya İmparatorluğu'nun en büyük tahıl üreten limanı haline geldi. 1924'te, bir havalimanı inşa edildi ve böylelikle Hindistan'ın temel giriş kapısı oldu.Karaçi, hâlâ ülkenin en önemli ekonomi ve sanayi merkezidir. Pakistan'ın denizaşırı ve Orta Asya ülkeleriyle yaptığı ticareti idare eder. Pakistan'ın GSYH'sının büyük bir miktarını ve ofis çalışanını elinde bulundurur. Karaçi'nin nüfusu büyümeye devam ediyor. Pakistan'da son zamanlarda yaşanan ekonomik büyüme, Karaçi'de yaşanan ekonomik dirilmenin sonucudur.Karaçi ülkenin nüfus bakımından en büyük kentidir. Kurulduğu zamandan beri nüfusu sürekli ve aşırı derecede artmıştır.
Karaçi (etnik grup)

Karaçiler (), Azerbaycan ve Türkiye'de yaşayan Dom kökenli bir halktır. Karaçiler hakkında çok az araştırma yapılmıştır ve onlar hakkında bilinenlerin çoğu, 19. yüzyıl Rus bilim adamları Kerope Patkanov ve Jean-Marie Chopin'in çalışmalarına dayanmaktadır.Karaçi terimi bazen kuzey İran'ın Domari konuşan insanlarını tanımlamak için kullanılır. Karışıklık, her iki grubun da çoğunlukla Karaçi kelimesini Karaçi'den Sindhî'den gelen toplu Orta Çağ toplu göçmenlerine uygulayan Azerice konuşanların yaşadığı bölgelerde yaşamasıyla açıklanmaktadır.Marushiakova, Elena and Vesselin Popov. 2016. Gypsies of Central Asia and Caucasus. London: Palgrave Macmillan.
Karaçi Borsası

Karaçi Borsası (کراچی بورس veya PSX-KSE) Karaçi, Sind, Pakistan'da bulunan bir borsaydı. Pakistan ekonomisi'nde önemli role sahiptirler. Şu anda, Lahor Borsası ve İslamabad Borsası ile birlikte Pakistan Borsasında konsolide edildi. KSE, Pakistan'ın en büyük ve en eski borsasıydı.
Karaçimen, Sur

Karaçimen; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaçoban, Kars

Köyün eski adı, 1889 yılı kayıtlarında Rusça "Vartan kilisesi" anlamındaki "Hram Vartan", 1902 kayıtlarında "Aravartan", 1928 yılı kayıtlarında ise Haram Vartan olarak geçmektedir.
Karaçobanpınarı, Tepebaşı

Mahallenin adının nereden geldiği hakkında bilgi yoktur. Ancak köy halkı Kırım Tatar kökenlidir ve günlük konuşma dilleri Tatarcadır.
Karaçomak Barajı

Karaçomak Barajı, Kastamonu'da, Karaçomak Deresi üzerinde, sulama, taşkın kontrolü, içme suyu temini amacı ile 1968 - 1973 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.100.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 49,00 m, normal su kotunda göl hacmi 23,10 hm³, normal su kotunda göl alanı 1,43 km²'dir. 2.596 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermekte, yılda 3 hm³ içme suyu sağlamaktadır.Bitki ve kuş çeşitliliği açısından zengin olan Karaçomak baraj gölünde 2015-2016 tarihlerinde yapılan su kuşları tespit çalışmasında barajda yoğunluklu olarak 17 kuş türüne rastlanmıştır. Bunlardan 6 kuş türü takım, 9 kuş türü familya olmak üzere baraj gölünde yoğunlaştığı görülmektedir. Baraj gölünde yaşayan kuş familyası incelendiğinde kuşların göç statüleri 10 kuş türünün yerli tür, 7 kuş türünün yaz aylarında göç ettiği, 3 türün ise yaz aylarında transit göçlerde bulunduğu, 1 tür kuşun ise kış aylarında göç ettiği gözlemlenmiştir.
Karaçomak, Şahinbey

Mahalle, 1543 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Küçük Maasre köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ocak 1956'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Karaçubuk, Adaklı

Köyün eski adı, 1901 kayıtlarında Kurmanci'de "dimili" olarak da adlandırılan, Dimlek olarak geçmektedir.Daha önceleri Kiğı ilçesine bağlı olan köy, 4 Temmuz 1987 tarihinde, Resmî Gazete'de yayımlanan 3392 sayılı ‘103 İlçe Kurulması Hakkında Kanun’ gereğince kurulan Bingöl'ün yeni ilçesi Adaklı'ya bağlanmıştır.
Karaçuha, Horasan

Mahallenin eski adı 1835 yılı kayıtlarında Karaçuka olarak geçmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Horasan Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 83 km, Horasan ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır. Mahalle, Horasan'ın güneybatısında olup, / numaralı Erzurum-Ağrı (Köprüköy-Horasan) devlet/uluslararası yolu ile Aras Nehri kenarında ve arasında yer almaktadır. Ayni zamanda TCDD Erzurum-Kars demiryolunun da kenarındadır.
Karaçuk

Karaçuk, Divân-ı Lügati't-Türk'te; "قراجق Karaçuk" "Fârap şehrinin adı." ve "Oğuz şehirlerlerinden birinin adıdır." şeklinde tanımlanmıştır. Kaşgarlı Mahmud'un çizdiği harita'da "جبل قراجق Cebel-i Karaçuk dağlarının güneyinde "Bilād al-Guzziyya" yani Oğuz ilinde, isimleri yazılmamış üç tane yan yana işaretlenmiş şehirlerden birisi olduğu varsayılır. Günümüz de Türkmenistan'ın kuzeydoğusunda yer alan Lebap vilayetinde Amuderya Nehri'nin sağ tarafında konumlanan Fârab isminde bir yerleşim yeri bulunur. Ayrıca, günümüz Özbekistan'da Fârab isminde bir başka şehir de bulunur.Faruk Sümer'e göre Destanlarda geçen Oğuz Eli "Tarihi Oğuz Eli" olup, burası 11. yüzyılda Karaçuk dağlarında yaşayan Oğuzların yurdudur. Karaçuk, destanlarda birkaç yerde tekrarlanır. Mesela Beğrek'in Kazan'a seslenmesi şöyledir:Faruk Sümer, ayrıca aynı isimdeki Karaçuk (Kara-dağ) dan başka Kazgurt (Kazakça: Қазығұрт) adlı dağın da Oğuzlar’ın ünlü dağlarından olduğunu tespit etmiş. Kazgurt, Karaçuk dağ silsilesinin en doğu kısmında bulunmaktadır. Ebül Gazi Bahadur Han'ın eseri Şecere-i Terâkime’de bu dağla birlikte geçen Sayram, eski İsfîcab şehrinin adı olup, Sir-Derya’ya yakın bir yerde, Arîs veya Badam çayının kıyısında bulunmaktadır. Buna göre Kazgurt, İsfîcab (Sayram)’ın kuzeybatısındaki dağın adıdır ki, Karaçuk veya Kara-tav (Kazakça: Қаратау, Qarataw)’ın en doğu kısmıdır. Timurlular devri şairlerinden Devlet-Şah Karakoyunlu hükümdarı İskender Beğ’den söz ederken şunları yazıyor.“İskender’in nesebine gelince O, Kara Yusuf’un, Kara Yusuf da Kara Muhammed’in oğludur. Bunların asılları Türkistan’ın uzak bir yerindeki Gazkurd dağları olup eski zamanlarda Azerbaycan ve Bitlis bölgelerine gelmişlerdir.”Ziya Gökalp'da, Oğuzların bir zamanlar yaşadıkları Fârab şehrinin adının Karaçuk olduğunu, batıya göç -eden Oğuzların Musul'a yerleşerek orada ittihaz ettikleri dağa da bu ismi verdiklerini ileri sürer.Fahrettin Kırzıoğlu da Karaçuk'un ilk Oğuz yurdu olan "Eski Horasan"da bulunduğunu söyler. Rivayete göre Türkistan ulularından Hoca Ahmed Yesevi bu dağı kerameti ile ortadan kaldırmıştır. Dede Korkud Oğuzlarının her vesileyle ava çıktığı Ala Dağ'ın mevkiide tıpkı Kazılık veya Karaçuk dağı gibi farklı yerlerde aranmaktadır. Burası aynı zamanda Kazan Han'ın otağını kurduğu, divanının bulundugu merkez durumundadır. Orta Asya'da Çungarya ve Balkaş Gölü havzasını ayıran bölgede ve Batı Türkistan'ın kuzey doğusunda Isıg Göl ile Almaatı arasında uzanan Ala Dağlar'ın varlığını biliyoruz. Ancak F. Kırzıoğlu, Ala Dağ'ın halk arasında "Argu" diye bilinen "Ağrı Dağı" olduğunu ve buranın İç Oğuz ile Dış Oğuz beğlerinin av ve eğlence merkezi durumunda olduğunu söylemektedir.Ahmed bin Muhammed'in Tevarih-i Alem eserinde "Oğuz Han, Şirvan'ı, Arran'ı ve Mugan'ı tuttuktan sonra Ugan sahasına gelir ve savaşçılara emr eder ki, nere bir atak toprak götürüp bir yere döksünler, iki eteğini dolduran da Oğuz Han'ın kendisi olur. Neticede büyük bir tepe yapılır ki buna Azerbaycan adını verirler. Manasıda kuvvetliler yeri demekmiş". Ayrıca Reşideddin Fazlullah'ın Cami’üt-Tevarih Oğuznamesinde de Oğuz Han'ın bu bölgeye bir sefer yaptığı belirtilmektedir.
Karaçuka

Karaçuka, bir fal. Bir kişinin mali durumu, işi olsun ya da olmasın, Karaçukha'nın faaliyetleriyle koordine edilmiştir. İnanışa göre, bir kişinin işi, Karaçukası uyanıksa iyi gider. Karaçuka'ya dikkat etmek için ona bir isim verilmelidir, bu sayede hatırlanabilir. Bu nedenle Azerbaycan'ın birçok bölgesinde Karaçuka için Yasin okunur ve yemek pişirilirken Karaçuka adına yemeğe tuz atılır. Tatlı, Karaçuka adına kapıya gelen fakir ailelere dağıtılır. İnanışlara göre Karaçuka'yı kurtarmayı reddetmek günahtır.Metinlerde Karaçuka her zaman evdedir. Çatıda yatarken ve eve girerken insanların Karaçuka'yı selamlaması gerektiği belirtilmektedir. Karaçuka'nın evi terk etmesi, ailenin servetinin kapatılması anlamına gelmektedir.Karaçuka adı Azerbaycan'ın Karabağ, Salyan-Neftçala, Lenkeran-Masallı, Mugan bölgelerinde kullanılmaktadır ve bu karakter Şeki-Zagatala bölgesinde Nahş olarak bilinmektedir. İşlevsel açıdan bakıldığında, bu karakterler birbirine benzerdir, ancak görünümlerinden farklıdır. Yani KIaraç genellikle omzunda kara delik olan bir adama benzeyen bir insan olarak tanımlanır. Şahsa Karaçuka denmesinin sebebi burada geliyor. Sürüyü koruyan deniz feneri, kuşları beslemesine izin vermez ve hırsızların sürüden koyun çalmasına izin vermez, geceleri uyandığında yangının yayılmasını önler, evin yalpalamasına neden olur. Modelin dışa dönük işaretlerinin net bir açıklaması yoktur. Karaçuka genellikle insanların dışında var olur ve nakışlarınız diğerlerinin içinde ve dışında bazı metinlerde yazılıdır. Örneğin Bakht ve Nakhsh'ın tartışmasıyla ilgili peri masalında Nakhsh, bir adamın içinde tarif edilir. Bir kişinin vücuduna işlendiğinde işi iyi gider ve bedenini terk ettiğinde başarısızlıklar başlar. Ruhun insan vücudundaki varlığı, arkaik mitolojik tasavvurlarda mevcuttur. Birinin kaderi olan altı tür şaman inancı vardır.Araştırmacılara göre Karaçuka, Nahçıya efsaneleri Azerbaycan ortamında ortaya çıkmış ve bu karakterlerin arkaik isimleri Güney Sibirya Türk halkları arasında korunmuştur. Trouble, Milk, Yula olarak bilinen bu mitolojik karakter, insanın az sayıdaki ruhundan biridir. Mümin gibidir ve vücuttan çıkabilir. Bu mitolojik kişiliğin Goyche, Borchali ve Gazakh bölgeleri (A.Asgar) için tipik olan "güvercin" veya "sürüklenme"nin alkış ve küstahlığındaki adıdır.Karaçuka hakkındaki hayal gücü farklı şiirsel biçimlerde bulunur. Bu metinlerin büyük çoğunluğu mitolojik geleneklerdir. Çarpık efsaneler olarak kabul edilen bu tür efsaneler, tanıkların dili veya tanıdıkları birinin başına gelen olay gibi yakın geçmişte de ortaya çıkar. Masallarda Karaçuka, büyüleyici bir yaratık olarak hareket eder. "Bir Kutsama Bulmak", "Kutsama Çatışması", "Şanslı Adam" ve "Yanlış Falcine" gibi birçok nesne, Karaçuka kavramlarına dayanmaktadır. Ayrıc Karaçuka'nın hayal gücünde inançlar ve diğer türler de görülebilir.
Karaçukur, Alaçam

Mahalle, 1837 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Karaçukur; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Karaçukur, Anamur

Karaçukur; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaçukur, Gazipaşa

Gazipaşa'ya bağlı Karaçukur Köyü, ilçe merkezine 12 kilometre uzaklıkta engebeli bir arazi üzerene kurulmuştur. Merkez, Dere ve Yukarı mahallelerden oluşur..Köyün en önemli geçim kaynağı tarımdır. Bu köyde yetişen domates, özellikle Gazipaşa ve Alanya'da meşhurdur. Son yıllarda avokado ve nar üretimi de oldukça yaygınlaşmaya başlamıştır. Köyde hayvancılık da önemli bir gelir kaynağıdır. Okur yazar oranının oldukça yüksek olduğu köyden çok sayıda öğretmen, doktor ve hemşire vardır. Köyde 1 tane okul var ama taşımalı eğitim olduğu için öğrenciler, ilçe merkezdeki Gazi Mustafa Kemal İlköğretim Okulu'na gitmektedirler. Köyde 1 tane de cami vardır. Karaçukur Köyü, Gazipaşa'nın en eski köyleri arasındadır. Köy merkezinde 2 tane tarihi ev vardır. Karaçukur adının, köyün yerleşiminin genel olarak çukur bir alanda olduğu için verildiği bilinmektedir. Köyde tarihi kalıntılar da vardır. Köyün içme suyu olan pınar gözü, bazen yaz ya da kış farketmeksizin kendiliğinden azalmaktadır.
Karaçulha, Fethiye

Karaçulha, Muğla ilinin Fethiye ilçesine bağlı bir mahalledir. Muğla iline 140 km, Fethiye ilçesine 5 km uzaklıktadır.Karaçulha’ya 1400’lü yıllarda yerleşilmeye başlandığı bilinmektedir. Karaçulha, Gökben ve Esenköy (Dont) ile birlikte Fethiye’den sonra gelen en eski yerleşim yerlerinden biridir. İlk yerleşim yerleri dağ etekleri olan şimdiki beldenin üst kısımlarıdır. Buraya yerleşenlerin Osmanlı Devleti'nin kuruluş yıllarında diğer beyliklerle işbirliği yapmak ve kaynaşmak amacıyla Anadolu’nun her tarafına gönderilen Kayı boyundan aileler olduğu söylenmektedir. 13. yüzyılın ortalarında büyük bir aile (o zamanki adıyla Meğri), bu bölgeye gelir. Daha sonra çobanlık yapan aile bölünür ve bir kısmı Gökben civarına, bir kısmı Esenköy civarına göç ederken, bir kısmı da Karaçulha’ya gelir. Ahmetpaşa Duvarı'nın etrafına yerleşen bu aileler, daha sonra Avdan mevkiine, 18. yüzyılda da bugünkü Osman Efendi Camii'nin etrafına yerleşirler.Bir başka anlatıma göre de; Menteşe Beyliği'ne bağlı olan Meğri, merkeze uzak olduğu için buraya baş kadılık verilir. Menteşe Beyliği, Osmanlı Devleti'ne katılınca çevrede küçük küçük yerleşim yerleri kurulmaya başlar. Baş kadılığa bağlı Karakeçili boyunun Yörük kabilesinin bir yiğidi haksızlığa uğrayarak kadı tarafından öldürülür. Dul kalan eşi de oradan ayrılarak çocuklarını ve hayvanlarını alıp uzakta sakin bir yer aramaya başlar. Sonunda Meğri’nin 8 km kuzeyinde bulunan bugünkü Kösebükü yokuşunun olduğu yere gelir. Burada hayvancılık yapan kadın, keçi kılından kara çul dokumaya başlar. Zamanla, çevre bölgelerden de kara çul almak için Karaçulha’ya gelinmeye başlanır. Buraya gelip gidenler, kara çulcuya gidiyoruz, kara çulcudan geliyoruz derler. Daha sonra da bu bölge Karaçulha olarak anılmaya başlanır.Ailelerin artmasıyla köy olan Karaçulha, Çamköy, Kınık, Boğalar ve  sınırlarını da kapsamıştır. Köy olmasıyla birlikte Teke Yöresi'nden, Dalaman’dan ve Muğla'dan birçok aile buraya göç etmiştir. Böylece Karaçulha büyümeye devam etmiştir. Zamanla nüfusun artması ve çevrenin geniş olması nedeniyle, Kınık, Boğalar ve Çamköy Karaçulha’dan ayrılmıştır.24 Mayıs 1970 yılından itibaren Karaçulha, yapılan halk oylaması sonucunda belde olmuştur. Karaçulha’nın ilk belediye başkanı, o dönemde memur olan Mustafa Severoğlu’dur. Mustafa Severoğlu’nun istifasıyla boşalan belediye başkanlığına Kadir Özdemir gelmiştir. Daha sonra; Mehmet Kocatepe, 12 Eylül’den sonra görevlendirilen Ali Aldan, yeniden seçilen Mehmet Kocatepe, Mustafa Kiremitli, Yusuf Çaylı, tekrar seçilen Mustafa Kiremitli ardından Turan Kovancı belediye başkanlığı yapmıştır. 2009 yerel seçim sonucuna göre de, Yusuf Çaylı belediye başkanlığı yapmaktadır.
Karaçölya, Bismil

Karaçölya; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaçı

Karaçı (), Sibir Hanlığı ve Kazan Hanlığı gibi 14. ila 16. yüzyıllar arasındaki Türk hanlıkları içinde en yüksek soyluluk seviyesiydi. Bu ünvan, Şirin, Barğın, Arğın ve Kıpçak olmak üzere dört geniş ailenin üyesine uygulanabilir. Bu dördü, Kırım Hanlığı'nın önde gelen saray dışı boylarıydı.
Karaömer, Kızılırmak

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köy iken, 3 Mart 1947'de Çankırı merkez ilçeye bağlandı. Karaömer, 1987 yılında ise yeni kurulan Çankırı ili Kızılırmak ilçesine bağlandı.Köy, Çankırı il merkezine 60 km, Kızılırmak ilçe merkezine 23 km uzaklıktadır. Köy, Kızılırmak'ın kuzeydoğusunda olup,  numaralı Çankırı-Çorum devlet yoluna, 1,1 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Karaömerler, Selçuklu

Daha önceleri Eğribayat köyüne bağlı bir yayla iken, 19 Eylül 1941'de köy statüsü kazandı. Karaömerler; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaören, Emirgazi

Karaören; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karaören, Gürün

Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla nüfus sayımlarında Karaviran olarak görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Karaören olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Karaören, Tomarza

Kayseri il merkezine 87 km, Tomarza ilçesine 30 km uzaklıktadır. Köy HÖYÜK adi verilen kücük bir tepenin güne bakan tarafina kurulmustur.
Karaöz, Aksu

22 Aralık 1993 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Karaöz, Kumluca

Karaöz, Kumluca ilçesinin bir mahallesi. Kumluca'ya 25 km mesafededir. Yardımcı burun bu mahallededir.Bölge doğal liman özelliği taşımakta olup, Melanippe antik kenti veGelidonya Deniz Feneri'de bu bölgede bulunmaktadır, tarihi Likya Yolu üzerinde yer almaktadır. Yaz aylarında iç turizme açık olan bölgede yazlık evler bulunmaktadır. Yaz dönemlerinde bölge nüfusu 1.000, kış dönemlerinde ise yerli halk nüfusu 450 kişi civarındadır. Bölge bir yarımada şeklini oluşturur. Bu yarımada Helenistik Dönem 'e kadar uzanan bir tarihe sahiptir. Yazılı kaynaklarda Karaöz ismi ilk olarak Karaozi şeklinde bir helen yazıtında görülmüştür (M.Ö. 3000). Ayrıca Piri Reis'in haritasında bölge Karaöz Limanı şeklinde adlandırılmıştır.Belediye düzenlemesi öncesi Karaöz,Mavikent kasabasının bir mahallesi olarak geçmekteydi.Günümüzde Karaöz, cadde literatüründe yer almaktadır ve muhtarlık sisteminden çıkartılmıştır. Mahalleye ulaşım sorunu mevcut değildir ve asfalt yollara sahiptir.Yaz ve kış dönemlerinde belirli gün ve saatlerde otobüs ile ulaşım da mevcuttur. Adrasan üzerinden ve Mavikent üzerinden araç yolu bulunmakta olup Adrasan'a olan mesafe 15 km, Mavikent'e olan mesafe ise 10 km 'dir.  Mahallede elektrik,telefon ve internet  bağlantısı vardır.
Karaözü, Sarıoğlan

Karaözü, Kayseri'nin Sarıoğlan ilçesine bağlı bir mahalledir. Eskiden belde olan Karaözü, 6360 sayılı kanunun çıkmasıyla beraber mahalle statüsü almıştır.Köye ilk yerleşen ahaliye Hüsneliler adı verilmektedir, ancak bahar ve güz dönemlerinde göçerlerin sürekli yaptıkları yağmalar nedeniyle bunlar 1700'lü yılların sonuna doğru burayı topluca terk etmişlerdir. Yeni gelen topluluklarla köyün yeniden kuruluş tarihi ise 1799-1800 olarak tahmin edilmektedir.1953 yılına kadar Sivas'ın Şarkışla ilçesine bağlı olan Karaözü, bu tarihten sonra Sivas’ın Gemerek ilçesine, 1978 yılında ise yapılan halk oylaması ile Kayseri'nin Sarıoğlan ilçesine bağlanmıştır.Karaözü köyünde "Tohum Pınarı" ve "Memiş Pınarı" adlarını taşıyan iki büyük çeşme bulunmaktadır. Bunların suları aşağıdaki dereye doğru akarlarken gölgeli bir görüntü oluştururlar. O nedenle de bu sulara "Karaca Öz" adı verilmiştir. Topraktan (karadan) çıkan su akıntısı anlamı da mümkündür. ("Öz" kelimesi özellikle İç Anadolu'da dere, ırmak, akarsu anlamlarında kullanılır.)Şahruh Köprüsü, Karaözü köyünde yer alan tarihi bir köprüdür. Köprünün yapım tarihine ilişkin yazılı bir bilgi yoktur. Fakat 1538 yılındaki onarımına ilişkin bir kitabe mevcuttur.Köprünün sol taraftaki üst korkuluk taşlarının arasında genişçe ortası oyuk bir taş vardır. Bu oyuk yaklaşık olarak bir insan sırtını içine alacak genişliktedir. "Kulunç Taşı" denilen bu yere insanlar sırtlarını dayarlar ve yeli (sancıyı, ağrıyı, sızıyı) aldığına inanırlar. Oturarak kuluncunu bu taşa dayayanlar sırtlarını sağa sola oynatarak tedavi olduklarını söylerler. Ayrıca buraya sırt verilerek dilek tutulması da yaygındır (niyet taşı amacıyla). Bu taş tam kıbleye karşı durmaktadır ve geçmişte mihrap olarak kullanıldığı da bilinmektedir. Göçebe topluluklar ve köprüden ya da yakınlardan geçen diğer yolcular namazlarını toplu halde burada kılarlarmış. Özellikle Cuma günleri gelip geçenler ve bitişiğindeki handa konaklayan yolcular, bu taşın karşısına geçip namaz için saf tutarlarmış. Köprünün beratlı (imtiyazlı, özel niteliği bulunan) olduğuna inanılır. (Şeyh İbrahim adına yapımış olan Zaviye zamanla yıkılınca taşlarından bir han inşa edilmiş ancak daha sonra o da yıkılmış.)Karaözü köyü Kızılırmak vadisinin doğuya bakan yamacında yer almaktadır. Hemen alt tarafından bir dere akmaktadır. Karaözü ahalisi bu dereye bir isim koymamıştır. Genelde “Aşağı Dere” tabiri ile tanımlanmaktadır. “Yukarı Dere” ise doğal bir akarsu olmayıp Karaözü’ndeki değirmenleri döndüren, insan eli ile yapılmış su kanalıdır. Geçmişte Aşağı Dere’nin suyunun neredeyse tamamının gerektiğinde bu kanala aktarıldığı bilinmektedir.Karaözü’nde bu kanalın suyuyla çalışan üç adet değirmen sosyal hayatın ve coğrafi konumların en önemli belirleyicileri arasındadır. Bunların adları; “Yukarı Değirmen”, “Orta Değirmen”, “Aşağı Değirmen” şeklindedir.Bunlardan başka Şahruh Köprüsü'nün kuzeybatısındaki “Tahir Efendi Değirmeni”, Tereli’de “Kaya Değirmeni” denilen iki farklı değirmen, "Kadir Kahya’nın Değirmeni" ile Kel Tepe eteğindeki "Kadı Halil Değirmeni" de yine geçmişteki değirmenlerin en önemlileridir.
Karaüstü rüzgâr tarlalarının listesi

2009'un sonunda, dünya çapında rüzgâr tarlalarının kurulu gücü 158.505 megawatt (MW) idi. Buda yıllık %31,7'lik bir artışa karşılık geliyor. 2008'in sonunda Rüzgâr gücü, tüketilen global elektriğin %1,3'ünü üretti. Rüzgâr gücünün yaklaşık olarak %20'sini Danimarka, %14,5'ini İspanya ve Portekiz ve %9'unu da İrlanda Cumhuriyeti üretti. Birleşik Devletler'deki rüzgâr gücü 2009'da %39 artarak 35.000 MW'ı aştı. Çin'deki rüzgâr gücü 2009'da iki kattan daha fazla artarak, 12.200'den 25.800 MW'a tırmandı.
Karađorđe'nin Yıldızı Nişanı

Karađorđe'nin Yıldızı Nişanı () Sırbistan kralı I. Petar'ın 1 Ocak 1904 tarihinde dedesi Kara Yorgi'nin hatırasına bastırdığı nişandır. Üzerinde taç bulunan bir haçtan meydana gelmiştir; haçın uçları kalındır. Nişan beyaz kenarlı kırmızı kurdeleyle takılır.Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti zamanında nişanın verilmesi kesintiye uğramış, II. Dünya Savaşı'ndan sonra 1941 ile 1945 yılları arası verilmiştir. 2009'da Sırbistan tarafından tekrar verilmeye başlanmıştır. Şu an Sırbistan'da sivillere verilen en yüksek nişandır.