barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
I. Dünya Savaşı tankları

Tank ilk defa Birleşik Krallık tarafından I. Dünya Savaşı sırasında Batı Cephesi'nde ortaya çıkan siper harbi çıkmazını aşabilmek için geliştirilmiştir. İlk tank prototipi İngiliz Ordusu tarafından 6 Eylül 1915 tarafından test edilmiştir. Her ne kadar Birleşik Krallık Deniz Kuvvetleri tarafından "karagemileri" diye adlandırılmış olsalar da, ilk üretilen araçlara gizliliği korumak adına "su taşıyıcı tanklar" ve daha sonraları da kısaltılarak "tank" denilmiştir.İngilizler tank geliştirme konusunda liderliği almış olsalar da, Fransızlar da çok yakından takip ediyorlardı ve ilk tanklarını 1917'de hizmete aldılar. Öte yandan Almanlarsa tanklardan çok tanksavar silahlara önem verdiklerinden bu yönde daha gerideydiler.İlk sonuçlar pek parlak değildi. Tankları hareket ettirdiğinizde ya da çarpışmaya soktuğunuzda ortaya çıkan mekanik güvenilirlik sorunları tankların çabuk aşınmasına neden oluyordu. Top ateşiyle çokça dövülmüş arazide ilerlemek zor oluyordu ve ancak Mark I ile FT-17 tankları gibi çok hareketli tanklar bunun üstesinden gelebiliyordu. Mark I'in eşkenar dörtgen şekli günümüzdeki birçok modern tanktan çok daha rahat bir şekilde engelleri aşmasına, özellikle de geniş siperleri geçmesine olanak veriyordu.Tank, sonunda siper savaşlarının geçerliliğini büyük ölçüde bitirdi ve İngilizlerle Fransızlar tarafından hizmete alınan binlerce tank savaşın sonucunu etkiledi.Tankla birlikte ilk kendinden tahrikli top, ilk zırhlı personel taşıyıcı'da I. Dünya Savaşı'nda kullanılmıştır (Mark V tankının içinde küçük bir piyade timini alacak kadar yer bulunuyordu.)Tankların kavramsal temellerinin antik çağlardaki garip görünüşlü kuşatma araçlarına kadar gittiği tartışılmaktadır. İlk mekanik çözüme yönelik girişim Leonardo da Vinci'nin ünlü 'tank' tasarımıdır. Sanayi Devrimi'nin gelişi ve buhar gücünün tanınmasıyla çok geçmeden, Kırım Savaşı'nın sonlarına doğru 1855 yılında James Cowan 'Buhar gücüyle ilerleyen Koçbaşı' önerisini sundu. Zırhlı bir traktörden başka bir şey olmayan bu alet için Lord Palmerston'un 'barbarca' dediği bilinir, ancak gerçek şuydu ki, alet mekanik olarak hiç kullanışlı değildi.
I. Dünya Savaşı ve sonrasında uluslararası para sistemi

I. Dünya Savaşı süresince Avrupa ülkelerinin üretim kapasiteleri büyük ölçüde hasar görmüştür. Gerek sanayi, gerekse de tarımsal üretimdeki bu hasarın yol açtığı üretim düşüşü, bu ülkelerde kontrolden çıkan bir enflasyona yol açmıştır.Öte yandan Avrupa hükümetlerinin gerek savaş sırasındaki askeri harcamaları, gerekse savaş sonrasındaki harcamaları, özel kesime aşırı derecede borçlanmalarına yol açmıştır. Bu borçlanmada doğal olarak özel bankalara yönelinmiş ve piyasalara fazlasıyla banknot ihraç edilmiştir. Bu para arzındaki artış da ek bir enflasyonist baskı oluşturmuştur.Piyasalarda bu denli yüksek miktarda banknot olması, banknotun satın alma değerini düşürmüş, ellerinde banknot olan kişi ve şirketlerin merkez bankalarına yönelmesine yol açmıştır. Bu kişi ve şirketler, ellerindeki banknotların değer kaybıyla zarara uğramamak için bu banknotları altına tahvil etmek zorunda kalmışlardır. Mevcutlarında bu talebi karşılayacak kadar altın stoku olmadığı için de merkez bankaları, banknotların altına tahvil garantisini kaldırmak zorunda kalmışlardır. Sonuç, fiiliyatta kâğıt para rejimine geçmek olmuştur. Altın para, piyasalardan çekilmiştir.Ancak altının bir ödeme aracı olarak piyasalardan çekilmesi sadece ulusal ekonomilerde yaşanan bir sorun değildir. Savaşa katılan tüm ülkelerin merkez bankalarındaki altın stokları da hızla erimiş, büyük ölçüde askeri malzeme ve yatırım malları ihracı dolayısıyla ABD'ne akmıştır. 1914 yılından 1919 yılına gelindiğinde Amerika'daki altın para stoku, neredeyse iki katına ulaşmıştır.Yeniden altın para sistemine dönülebilmesi, Avrupa merkez bankalarının altın stoklarının ekonomilerinin gereği ölçüsünde artırılmasına bağlıdır. Bu ise ancak Amerika'dan borçlanmak yoluyla sağlanabilecektir, çünkü Amerika'daki altın para stoku, tüm dünyadaki altın para stokunun yüzde kırkı dolayındadır artık.Bu, ABD için de uygun bir çözümdü, çünkü altın para stokunun Avrupa'dan Amerikan ekonomisine akması, orada da enflasyonist bir baskı yaratmaktadır.New York Federal Reserve Bank'ça sağlanan bu kredilerle Avrupa ülkeleri -Başta İngiltere olmak üzere- yeniden altın para sistemine dönmüşlerdir. Ancak Avrupa'da kurulan para sistemi artık Altın sikke sistemi değil, Altın Külçe Sistemidir. Altın sikke, piyasalardan ödeme aracı olarak çekilmiştir ve genel ödeme aracı artık banknottur. Ancak merkez bankaları, banknotları altına tahvil yükümlülüğünü sürdürmektedirler.
I. Dünya Savaşı İtalya Cephesi

İtalya Cephesi, I. Dünya Savaşı'nda iki İttifak devleti olan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Almanya'nın İtalya'yı istilasıdır. Savaş genelde İtalya'nın Doğu Alplerinde olmuştur. Fakat İttifak Devletleri Alpler'den ileriye gidememiş ve Avusturya-Macaristan ordusu yok edilmiştir. Bu da Avusturya ve Macaristan'ın ayrılmasına neden olmuştur. Savaşın en kanlı çatışmaları Isonzo Nehri'nde olmuştur ve burada 11 büyük muharebe meydana gelmiştir.25 Mayıs 1915'te İttifak güçleri 8 bölük, 84 tümen, 13 süvari tümeni ve 356 toptan oluşan toplam 115.000 kişilik bir ordu ile İtalya'ya karşı sefere çıktı. İtalya ise 18 bölük, 252 tümen, 111 süvari tümeni ve 700 toptan oluşan toplam 225.000 bir ordu ile savunma hattı oluşturdu. Fakat her bakımdan üstün olup savunma konumunun vermiş olduğu avantaj ile İtalyanlar ilk zafere ulaştılar.2. Isonzo Çarpışmaları'nda Avusturya-Macaristan  az sayıda olmalarına rağmen zafere ulaştılar ve aynısı 3. Isonzo Savaşı'nda yine aynısı oldu. 11. Isonzo zaferi ise  sonuçsuzdu. Caperetto Muharebesi'nde ağır bir yenilgiye uğrayan İtalyanlar geri çekilip tekrar güçlerini takviye etmeye başladılar fakat aynı şey İttifaklar için gerçekleşmedi çünkü kaynakları tükenmişti. Piave Nehri Savaşında kesin zafer elde eden İtalyanlar geri çekilen İttifak güçlerini İtalyan Alplerinde sıkıştırarak yok etmiş ve Avusturya-Macaristan'ın istilasına başlamıştır.
I. Dünya Savaşı'na katılan ülkeler

I. Dünya Savaşı'nın başlamasının çok öncesinde ve savaşa yakın zamanlarda gruplaşmalar olmuş ve bu gruplaşmalar sonucu İtilaf Devletleri ve İttifak Devletleri olmak üzere iki grup ortaya çıkmıştır.İtilaf Devletleri ya da Müttefik Devletler, başlangıçta İngiltere, Fransa ve Rusya'dan oluşan devletler grubu. İtilaf Devletleri I. Dünya Savaşı'nda İttifak Devletleri grubuna karşı savaştı. İtalya I. Dünya Savaşı başladıktan sonra İttifak Devletleri grubundan ayrılıp İtilaf Devletleri grubunun yanında savaşa girdi. Savaşın ilerleyen safhalarında ABD İtilaf Devletlerine katıldı. Rusya 1917 İhtilali'nden sonra İtilaf Devletleri grubundan ayrılarak savaştan çekildi. Savaş sırasında yeni katılımlarla İtilaf Devletleri grubu genişledi. İtilaf Devletleri I. Dünya Savaşı'ndan galip olarak çıktı ve yenilen İttifak Devletleri'nin topraklarını kısmen işgal etti.(1914-1918 yılları arasında kara kuvvetleri, deniz kuvvetleri ve yardımcı kuvvetlerinde olduğu farklı askerlerin tahmini toplam sayısıdır. Normal zamanda ordular çok daha küçüktür. Rakamların yalnızca bir kısmı savaşan askerlerdir.)İttifak Devletleri, Merkezi Devletler ya da Bağlaşma Devletleri, başlangıçta Almanya (ve yanında katılan Alman Sömürge güçleri), Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve İtalya'dan oluşan devletler grubudur. Kökeni 1882'de kurulan Üçlü İttifak Antlaşması'na dayanır. İtalya, I. Dünya Savaşı başlayınca önce bir yıla yakın süre tarafsız kalmış, daha sonra İtilaf Devletleri tarafına geçerek 23 Mayıs 1915'te savaşa girmiştir. Müttefik arayan İttifak Devletleri'ne önce 2 Ağustos Osmanlı-Alman Gizli Antlaşması'nın gereğini yerine getiren Osmanlı İmparatorluğu, bir yıl sonra ise Çanakkale Zaferi'nden sonra savaşı Almanlar'ın kazanacağını düşünen Bulgaristan Krallığı katılmıştır.İttifak Devletleri I. Dünya Savaşı'nda, İtilaf Devletleri (sömürgelerle beraber toplam 41 ülke ve yaklaşık 42 milyon asker) oluşan grubuna karşı savaşmış ve 1918'de savaştan yenik olarak çıkmışlardır. Bu savaş sonucu İtilaf Devletleri, Almanya'yı küçültmüş, Avusturya-Macaristan'ı dağıtmış, Osmanlı İmparatorluğu'nu kısmen paylaşmışlardır.
I. Dünya Savaşı'nda Afrika cepheleri

Afrika Cephesi, I. Dünya Savaşı sırasındaki Afrika'ya dağılmış Alman sömürgeleri ile İtilaf Devletleri arasındaki savaşları kapsar. Savaşlar, Afrika'nın genelini etkilemekten çok, sadece Alman sömürgeleri etrafında gerçekleşmiştir.Afrika Cephesi dört alt cephe içerisinde incelenir. Bu cepheler Batı Afrika Cephesi, Güneybatı Afrika Cephesi, Doğu Afrika Cephesi ve Kuzey Afrika Cephesi olarak adlandırılır.Batı Afrika'daki Alman sömürgeleri Togo ve Kamerun, Almanya'nın Avrupa'daki savaşa destek olmak için sömürgelerindeki askerleri çekmesi üzerine, savunmasız kaldı. İngiltere'nin ve Fransa'nın, bu fırsatı değerlendirerek yaptıkları saldırılar sonucunda Togo 26 Ağustos 1914'te, İtilaf Devletleri'ne teslim oldu. Kamerun'da daha iyi bir direniş gösteren Almanlar, Belçika'nın, kendi sömürgesi olan Kongo'daki birlikleriyle İtilaf Devletleri'nin yanında savaşa girmesiyle, 18 Şubat 1916'da Kamerun'u terk ederek tarafsız İspanyol sahası Rio Muni'ye sığındılar.Güneybatı Afrika'daki Alman Sömürgesi Namibya, çok geniş ve kurak bir araziye sahipti. Bölgede 3000 kadar Alman askeri ile 7000 kadar erkek Alman yerleşimci bölgedeki Alman ordusunun tamamını oluşturmaktaydı. Daha çok başkent Windhoek çevresine toplanmış olan Alman birlikleri, yerli halklar tarafından da desteklenen İngiliz kuvvetleri karşısında uzun süre direnemediler ve 12 Mayıs 1915'te teslim oldular. Bu tarihten sonra Güney Batı Afrika, 70 yıl boyunca Güney Afrika Cumhuriyeti'nin etkisi altında kalmıştır.Almanlar, bugünkü isimleriyle Tanzanya, Burundi ve Ruanda devletlerini kapsayan toprakları işgal ederek Alman Doğu Afrika'sını kurmuşlardı. Avrupa'ya kaydırılan askerlere rağmen, İngilizler I. Dünya Savaşı'nın resmen bittiği 11 Kasım 1918 tarihinden ancak 2 hafta sonra bölgeye tamamen hakim olabilmiştir.Doğu Cephesinde Albay Lettow-Vorbeck komutasındaki Alman birlikleri, birbiri ile temasta kalan küçük birlikler halinde örgütlenerek İngiliz güçlerine karşı, gerilla taktikleriyle dört yıl boyunca başarılı bir şekilde direndi. Salgın hastalıkların da vurduğu İngiliz kuvvetleri, verdikleri ciddi kayıplara karşın çatışmaya devam edip bölgedeki önemli merkezlere ve demir yollarına hakim olabildiler. Buna karşılık Albay Lettow-Vorbeck komutasındaki gerillalar ancak kendilerine Almanya'nın teslim olduğu haberi ulaşınca savaşmayı bıraktılar.Kuzey Cephesi, günümüz Cezayir, Tunus, Libya, Mısır ve Sina Yarımadası'nı içine alan bölgeyi kapsamaktadır. Bu cephenin küçük bir kısmı Sina ve Filistin Cephesi'ni kapsamaktadır. Cephedeki hareketlenmeler Birinci Kanal Harekâtı ile başladı. Osmanlı İmparatorluğu'nun amacı Sina Yarımadası'nı aldıktan sonra Mısır'ı ele geçirmek ve Kuzey Afrika'ya yayılmaktı. Fakat Osmanlı Ordusu'nun gerçekleştirdiği harekâtlar başarısızlıkla sonuçlandı ve Osmanlılar Suriye'ye kadar geri çekilmek zorunda kaldı.Afrika Cephesi'nin sonunda Almanya az sayıdaki sömürgesini de Büyük Britanya, Fransa ve Güney Afrika Cumhuriyeti'ne kaptırmıştır. Bu topraklar bağımsızlıklarını ancak 1960'lı yıllarda kazanmıştır. Namibya, bağımsızlığını kazanan son devlet olarak, Güney Afrika Cumhuriyeti'nden ancak 1988 yılında ayrılabilmiştir.
I. Dünya Savaşı'nda Avrupa cepheleri

Avrupa Cepheleri, I. Dünya Savaşı'ndaki şiddetli cephelerdir. Avrupa Cephesi, I. Dünya Savaşı sırasında operasyonların ana cephesi ve savaşın başladığı ve bittiği yerdi. Dört yıllık çatışma boyunca, savaşa yeni mekanize teknolojilerle donatılmış benzeri görülmemiş büyüklükteki ordular katıldı ve milyonlarca ölü veya yaralı bıraktı.Avrupa tiyatrosu dört ana harekat alanına ayrılmıştır: Batı Cephesi, Doğu Cephesi, İtalyan Cephesi ve Balkanlar Cephesi. Avrupa'nın tamamı savaşa dahil değildi. Çatışmalar tüm büyük savaşçı topraklarında da gerçekleşmedi. Birleşik Krallık savaştan neredeyse hiç etkilenmemişti. Fransa'nın çoğu, Almanya ve İtalya'nın çoğu gibi etkilenmedi.
I. Dünya Savaşı'nda Birleşik Krallık

Britanya'nın Almanya'yla bir savaşa ilişkin korkuları 1914 yılında Birinci Dünya Savaşı'nın çıkmasıyla gerçeğe dönüştü. Britanya'nın Almanya ve müttefiklerine karşı savaş ilan etmesi, ölçülemeyecek değerde askeri, mali ve malzeme alanında destek sağlayan koloni ve dominyonları da kapsamaktaydı. Dominyonların ordularında bulunan 2.5 milyon askerin savaşa katılmasının yanı sıra kraliyet kolonilerinden de binlerce gönüllü savaşta yer aldı. Almanya'nın Afrika'daki denizaşırı kolonilerinin çoğu kısa süre içinde işgal edildi, Pasifik'teyse Avustralya ve Yeni Zelanda Alman Yeni Ginesi ve Samoa'yı işgal etti. Osmanlı İmparatorluğu'na karşı 1915 yılında Çanakkale Savaşı'nda Avustralya, Newfoundland ve Yeni Zelanda'dan gelen birliklerin katkıları bu bölgelerdeki ulusal bilinç üzerinde önemli bir etki yarattı ve Avustralya'yla Yeni Zelanda'nın kolonilikten bağımsızlığa geçiş süreçlerinde önemli bir dönüm noktası oluşturdu. Bu iki ülkede bu olay halen Anzac Günü adı verilen özel bir günde anılmaktadır. Kanadalılar ise Vimy Ridge Muharebesi'ne benzer bir bakış açısıyla yaklaşmaktadırlar. Dominyonların savaşa olan önemli katkısı 1917 yılında Britanya başbakanı David Lloyd George'un dominyon başbakanlarını 1917 yılında emperyal politikaları düzenlemek için toplanan Emperyal Savaş Kabinesi'ne çağırmasıyla hükûmet tarafından da onaylanmış oldu.1919 yılında imzalanan Versailles Antlaşması'yla imparatorluk eklenen 4,700,000 kilometrekarelik toprak ve 13 milyonluk nüfus ile en geniş sınırlarına ulaşmış oldu. Almanya ve Osmanlı İmparatorluğu'nun kolonileri İtilaf Devletleri arasında Milletler Cemiyeti mandaları olarak paylaştırıldı. Britanya Filistin, Ürdün, Irak, Kamerun'un bazı bölgeleri, Togo ve Tanganyika'yı aldı. Dominyonlara da kendi mandaları verildi: Güney Afrika Birliği Güney Batı Afrika'yı (günümüzde Namibya), Avustralya Alman Yeni Ginesi'ni ve Yeni Zelanda Batı Samoa'yı aldı. Nauru ise Britanya ve Pasifik'teki iki dominyonun ortak mandası yapıldı.
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu'nun kuvvet kayıplarının vilayet ve ülkelere göre dağılımı

Bu maddede, I. Dünya Savaşı döneminde, Osmanlı İmparatorluğu kuvvetlerinin savaşın tüm cephelerinde yaşadığı kayıpların dağılımı, Türkiye (2022)'nin vilayetlerine ve çeşitli bölge ülkelerine göre olan listelenmiştir. Bu listeye muharebe dışı kayıplar ya da vilayeti tespit edilememiş kayıplar dahil değildir.
I. Dünya Savaşı'nda batırılan hastane gemileri

I. Dünya Savaşı sırasında pek çok hastane gemisi kasten ya da yanlışlıkla saldırıya uğramış, bir torpido, bir mayın veya başka bir gemi tarafından yapılan saldırıyla batırılmıştır. Açık denizde kolay hedef teşkil eden ve çeşitli cephelerden çok sayıda yaralı taşıyan bu gemilere yapılan saldırıların sonuçları da doğal olarak trajiktir ve yüzlerce kişinin hayatına mal olmuştur.Bir hastane gemisi özel olarak tıbbi tedavi amacıyla donatılmış yüzer hastanedir. Çoğunlukla savaş bölgelerine yakın sularda, genellikle ait oldukları ülkelerin donanması tarafından yönetilirler. Hastane gemileri Lahey Sözleşmesi ile uluslararası güvenceye alınmıştır. Lahey Sözleşmesi'nin X. bölümünün dört maddesi savaş gemileri ile ilgili konuları düzenlemektedir:Savaşta olan ülkeler yukarıda sayılan maddelere Lahey Sözleşmesi uyarınca uyup uymadığını kontrol amaçlı gemiyi araştırmaya yetkilidirlerYukarıdaki sınırlamalardan herhangi biri ihlal edilirse, hastane gemisi düşman aracı olarak addedilip batırılacaktır. İspanya gibi tarafsız ülkeler, hastane gemilerini kontrol edip, zikredilen kuralların ihlal edilip edilmediğini kontrol edebilecektir.Alman İmparatorluğu ordusu, müttefik hastane gemilerinin Lahey Sözleşmesi kurallarını ihlal ettiklerini düşündüklerinden, denizaltılarına, bu gemilere önceden bir uyarıda bulunmaksızın saldırı (:en:Unrestricted submarine warfare) izni verdiler. Tarafsız ülkülerin denetimi ve aksi yönde tespitlerine rağmen, Alman Genelkurmayı, müttefik gemilerinin sözleşmeyi ihlal ederek, cepheye asker taşınmasında kullanıldığını iddia ediyorlardı. I. Dünya savaşı sırasında batırılan en büyük hastane gemisi, Olympic ve ünlü Titanic'in kardeş gemisi Britannic idi. 21 Kasım 1916 tarihinde bir mayına çarparak batan Britannic gemisinin 30 mürettebatı hayatını kaybetti. Kalan yolcular ve mürettebat kurtulmayı başardı. Bir hastane gemisinin batması sonucu yaşanan en büyük can kaybı, bir Alman U-86 denizaltısı tarafından, 27 Temmuz 1918 tarihinde torpillenerek batırılan Llandovery Castle gemisinde yaşandı. Denizaltı, hastane gemisini vurduktan sonra yüzeye çıkarak, sağ kalan yolculara ateş açtı. Bu saldırıdan sadece 24 kişi canlı kurtulabildi. Savaştan sonra denizaltı kaptanı Helmut Brümmer-Patzig ve yardımcısı iki teğmen, savaş suçu işledikleri gerekçesiyle suçlanıp mahkemeye davet edildiler. Patzig kaçmayı başardı ancak iki yardımcısı hapis cezasına mahkûm edildiler. Ancak, hastane gemileri saldırıya uğrayanlar sadece müttefikler değildi. Alman hastane gemisi Ophelia, Kraliyet Donanması tarafından, "casus gemi" olma iddiasıyla ele geçirildi. Ayrıca savaşın sonlarına doğru, Avusturya'ya ait Baron Call isimli hastane gemisine, 29 Ekim 1918 tarihinde başarısız bir torpido saldırısı düzenlendi.
I. Dünya Savaşı'nda kimyasal silahlar

I. Dünya Savaşı'nda zehirli gazın kullanımı, büyük bir askeri yenilikti. Gazlar, gözyaşı gazı gibi kimyasal türlerinden, iperit, hardal gazı ve klor gibi daha sert ve öldüren ajanlar olarak devam etmiştir. Bu kimyasal savaş, ilk olarak global savaşın büyük bir bileşeni ve 20. yüzyılın ilk topyekûn savaşıydı. Gazın öldürme kapasitesi (sadece savaşta ölenlerin %3'ü, gaz yüzündendi) sınırlandı. Yine de, ölümcül olmayan yaralıların oranı yüksekti ve gaz, askerlerin en büyük korkularının biri olarak kaldı. Gazlara karşı etkili tedbirlerin alınması mümkündü, dönemin diğer silahlarından farklıydı. Bu yüzden gazın kullanımını artırdığı gibi savaşın daha geç sahnelerinde birçok olayda etkililiği azaltıldı. Kimyasal savaşın bu ajanlarının yaygın kullanımı ve savaş zamanı, güçlü patlayıcıların düzenlemesinde ilerlemeler kaydedildi. Öyle ki "Kimyagerlerin savaşı" I. Dünya Savaşı'nın yükselen değerleri arasındaydı.Savaşın erken yıllarında kullanılan bu gazın (lachrymatory) ölümcül ya da yokedici etkisinden ziyade tahriş edici özelliği vardır. Birçok kişinin kimyasal gazların ilk olarak I. Dünya Savaşı'nda kullandığına inanmasına karşılık, kükürt gazının ilk olarak MÖ 5. yüzyılda Spartalılar tarafından kullanıldığına dair araştırmalar vardır. I. Dünya savaşında gözyaşı gazını el bombalarına doldurarak kullanan Fransaydı. Ekim 1914'te Almanya konsantrasyonu kutulara doldurarak aynı şekilde misilleme yaptı.
I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Devletleri'nin liderleri

I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Devletleri'nin liderleri, I. Dünya Savaşı esnasında İtilaf Devletleri'ni komuta etmiş veya desteklemiş politik veya askerî şahıslardır.II. Nikolay – son Rus Çarı, itibari Polonya Kralı ve Finlandiya Büyük Dükü. Hükümdarlığı Ekim Devrimi ile son buldu. 17 Temmuz 1918'de öldürüldü.Ferdinand Foch – Fransız ordusunun başkomutanı ve Fransa Mareşali, 1918 baharından itibaren "Müttefik (İtilaf) Ordularının Generaller Generali"V. George – Birleşik Krallık'ın ve öteki Britanya İmparatorluğu topraklarının kralı, Hindistan İmparatoru
I. Dünya Savaşı'nda İttifak Devletleri'nin liderleri

I. Dünya Savaşı'nda İttifak Devletleri'nin liderleri, I. Dünya Savaşı esnasında İttifak Devletleri'ni komuta etmiş veya desteklemiş politik veya askerî şahıslardır.Svetozar Boroević − Savaşın en iyi savunma stratejistlerinden biri olan Avusturya-Macaristan mareşali
I. Dünya Savaşı'nın ana hatları

I. Dünya Savaşı veya Birinci Dünya Savaşı - 28 Temmuz 1914'te başlayan ve 11 Kasım 1918'e kadar süren Avrupa merkezli bir dünya savaşıdır. Savaş, iki karşıt ittifakta bir araya gelen dünyanın tüm büyük güçlerini  kapsıyordu: İtilaf Devletleri (Britanya, Fransa ve Rusya'nın Üçlü İtilafı merkezli) ve İttifak Devletleri (başlangıçta Almanya, Avusturya-Macaristan ve İtalya'nın Üçlü İttifakı merkezli). 60 milyonu Avrupalı olmak üzere 70 milyondan fazla askeri personel, tarihin en büyük savaşlarından birinde seferber edildi. Büyük ölçüde, ateş gücündeki büyük teknolojik ilerlemelere karşın hareket kabiliyetinde ve stratejilerde fazla ilerlemeler olmaması sonucu 9 milyondan fazla kişi öldürüldü. Bu, dünya tarihindeki en ölümcül altıncı savaştı ve hemen ardından ilgili ülkelerde devrimler gibi çeşitli siyasi değişikliklere yol açtı.Fransa-Prusya Savaşı (1870-1871) - güçlü ve dinamik bir Almanya'nın kurulmasını sağlayarak, gücün yer değiştirmesi veya dengenin bozulması olarak görülen şeye neden olduAfganistan - onları Hindistan'da İngilizlere karşı harekete geçmeye ikna etmeye çalışan bir Alman diplomatik misyonu aldıEtiyopya İmparatorluğu - onları Afrika'da İngilizlere karşı harekete geçmeye ikna etmeye çalışan bir Alman diplomatik misyonu aldıLüksemburg - Almanya tarafından işgal edilmesine rağmen İttifak Devletleri'ne asla savaş ilan etmedi.Meksika - Almanya ile bir ittifakı reddetti (bkz. Zimmermann Telgrafı). Antlaşma yoluyla bir ABD müttefiği. (bkz. ABC devletleri)Rus İmparatorluğu'nun farklı devletlere ayrılması ve daha sonra Sovyetler Birliği altında yeniden birleşmesiOsmanlı topraklarının İtilaf Devletleri tarafından bölüşülmesi, Kurtuluş Savaşı ve ardından Lozan Antlaşması'nın imzalanması, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanıBond, Brian. C. L. Mowat'ın "Birinci Dünya Savaşı"nda, ed. Yeni Cambridge Modern Tarihi: Cilt. XII: Dünya Kuvvetlerinin Değişen Dengesi 1898-1945 (2. baskı 1968) çevrimiçi sayfa 171–208.I. Dünya Savaşı: Hatırlanan Askerler Washington Eyalet Kütüphanesi ve Washington Eyalet Arşivleri tarafından
I. Düşes Carmen Franco

Doña María del Carmen Franco y Polo, 1st Duchess of Franco, Grandee of Spain, Dowager Marquise of Villaverde (d. 14 Eylül 1926; Oviedo – ö. 29 Aralık 2017; Madrid, İspanya) ,İspanyol soylu kişilik ve düşes. Eski İspanyol diktatör Francisco Franco ile first leydi Carmen Polo'nun kızıdır.Asturya kültüründe, Nenuca, Carmelilla, Carmencita, Cotota ve Morita gibi kullandığı birçok takma adıyla tanınır.
I. Eftim

I. Eftim ya da kamuoyunca bilinen adıyla Papa Eftim (doğumu Pavlos Karahisaridis, , Soyadı Kanunundan sonra Zeki Erenerol, d. 1883, Akdağmadeni, Yozgat - ö. 14 Mart 1968, İstanbul), Karamanlı Türk papaz ve Türk Ortodoks Patrikhanesi’nin kurucusu.1883 yılında, Yozgat’ın Akdağmadeni kazasının İstanbulluoğlu Mahallesi’nde doğdu. Babasının adı Karahisarlı Baraş’tır. İlk ve orta öğrenimini Akdağmadeni’nde yaptı. Zekâsı ve çalışkanlığı sayesinde hocası Şevki Efendi’nin dikkatini çekti. Arkadaşlarının Kur'an ezberlemelerine imrenerek İncil’i ezberledi. 21 yaşında iken Ruhbanlık mesleğine girdi. 1908′de Ankara’ya gelerek babasının mesleği olan, manifaturacılığa başladı. 1912’de diyakoz, 1915’te seçimle papaz olarak 'Eftim' adını aldı ve Akdağmadeni’ne döndü. 1918’de Keskin Metropolit Vekili iken Fener Rum Patrikhanesi’ne karşı Müstakil Türk Ortodoks Patrikhanesi'ni kurdu ve ölümüne kadar başında kaldı. Papa Eftim, Mart 1968’de, 85 yaşında iken öldü.Mütarekede Fener Patrikhanesi’nin dünya milletlerine hitaben yayımladığı bir bildiride "Canavar, zalim Kemalistlerin zulmünden, biz Hristiyanları kurtarmaya geliniz! Ankara’daki zehirli yuvalarını yıkmak için acele ediniz" deniliyordu. Bunun üzerine, Papa Eftim, kendisine bağlı cemaati toplayarak Fener Patrikhanesi’ni protesto etmiş ve milli mücadeleye katılma kararı almıştır. Bu karar, hemen Ankara Hükümeti’ne bildirilmiştir. 72 kilisenin patrik vekili olan Eftim’in bu davranışı, İstanbul Hükümeti tarafından zararlı görüldüğünden derhal tutuklanması emredilmiş, fakat bu emir, Keskin Kaymakamı Avni Bey tarafından yerine getirilmemiştir.Türk Bağımsızlık Mücadelesi'ni destekleyen Pavlos Karahisaridis tarafından 1921 yılında Kayseri'de kurulmuştur. Yozgat’ta kapı komşusu olan Çerkez Ethem sayesinde Mustafa Kemal ile tanıştı. 23 Nisan 1920’de Ankara’da Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılış duasını okuyan din adamları arasında Papa Eftim de vardı. Kurtuluş Savaşı’nda “Umum Anadolu Türk Ortodoksları Cemaatleri” olarak yer aldılar. Fener Rum Patrikhanesi'nin I. Dünya Savaşı sonucu Yunanistan tarafını tutmasına karşılık Türk Ortodoks Patrikhanesi kurulmuş ve Papa Eftim'in cemaatini bu kilise çatısı altında toplanması kararlaştırılmıştır. Papa Eftim, Fener Rum Patrikhanesi'nin karşı çalışmalarına karşılık olarak şunları söylemiştir:"Ben Türk dostu Eftim değil, Türk oğlu Türk Eftim'im. Ben, her zaman, her yerde Türk olduğumu beyan ettim. Bir yabancı, Türk dostu olabilir. Fakat benim gibi, halis bir Türk vatandaşının, yabancı bir Türk dostu gibi gösterilmesi, O'nun milliyetinden şüphe edilmesine delalet eder ki, bundan incinmemek, üzülmemek imkânsızdır. Bana Türk demeyip, Türk dostu diyenleri hiçbir surette affedemem.”1924 yılında Karahisaridis ayinleri yönetmeye başlamış ve adını daha sonra Zeki Erenerol olarak değiştirmiştir. Cemaat mübadeleye tabi tutulmuş, fakat Karahisaridis ile aile fertleri Türk hükûmeti tarafından nüfus mübadelelerinden muaf tutulmuştur.Savaş bittikten sonra Galata’daki Panagia Kilisesi’ne çekilerek dinî görevle meşgul olan Papa Eftim, 1968 yılında gözlerini hayata yumduktan sonra yerine oğlu Turgut Erenerol (Papa II. Eftim) geçti.
I. El-Alameyn Muharebesi

I. El-Alameyn Muharebesi, II. Dünya Savaşı'nın Kuzey Afrika Cephesi’nde 1 Temmuz-27 Temmuz 1942 tarihleri arasında, Rommel komutasındaki Alman-İtalyan kuvvetleri ile, Claude Auchinleck komutasındaki Birleşik Krallık 8. Ordu’su arasında gerçekleşen savaşlardır.Haziran 1942 ayında, Gazala Muharebesi’nin ardından 8. Ordu, Mersa Matruh’tan El-Alameyn Hattı’na çekilmişti. El-Alameyn Hattı, Akdeniz kıyısındaki El-Alameyn yerleşiminden, güneydeki Kattara Çukuru'na kadar uzanan 60 km.lik bir savunma hattıdır.Rommel, 1 Temmuz’da El-Alameyn Hattına saldırmıştır. 8. Ordu savunma hatları akşama kadar pozisyonlarını korumuşlardır. Bu gecikme Rommel’in hızını kesmiştir. Ertesi gün Rommel birliklerini hattın kuzey bölümünde yoğunlaştırarak bu bölgeden Birleşik Krallık savunmasını yarmayı planlamıştır. General Auchinleck’in Alman-İtalyan birliklerinin merkez bölümüne düzenlediği karşı taarruz da başarısız olmuştur. Cephenin güney bölümünde İtalyan birliklerine karşı düzenlenen bir diğer karşı taarruz ise daha başarılı olmuştur. 8. Ordu’nun bu direnci, Rommel’in birliklerini yeniden tertipleyerek savunma hattına yüklenme kararı vermesine yol açmıştır.General Auchinleck’in 10 Temmuz 1942 günü cephenin kuzeyinde, Tel el Eisa bölgesinde geliştirdiği karşı taarruz Alman-İtalyan birliklerinden binin üstünde savaş esiri alınmasını sağlamıştır. Rommel’in karşı taarruzları ise kısmi başarı sağlamıştır. General Auchinleck’in izleyen taarruzları yine cephenin merkez bölümünde Ruweisat Sırtı’nda gerçekleşmiştir. Bu bölgede 14 Temmuz ve 21 Temmuz 1942 tarihlerinde gerçekleşen iki savaş da başarılı olamadı ve ikincisinde tankların piyadeyi desteklemekte gecikmeleri 700 kadar askerin esir edilmesine yol açtı. Buna karışın 27 Temmuz’da iki taarruza daha girişilmiştir. Tel el Eisa’nın kuzeyindeki taarruz orta derecede başarısız olmuş ancak Miteiriya’daki ağır kayıplarla sonuçlanmıştır. Alman karşı taarruzu başladığından mayınlı arazi temizlenemediği için tanklar piyadenin desteğine gelememişlerdi.31 Temmuz’a gelindiğinde Birleşik Krallık 8. Ordu’su taarruz gücünü yitirmiş bulunmaktadır. General Auchinleck, taarruz operasyonlarını durdurarak Mihver güçlerinin genel taarruzuna karşı savunma pozisyonuna geçmiştir.
I. Erik (Danimarka kralı)

I. Erik (Ejegod) (y. 1060, Slangerup, Danimarka – 10 Temmuz 1103, Baf, Kıbrıs), İyi Eric olarak da bilinir, (), kardeşi I. Olaf'ı takiben 1095 yılında Danimarka Kralı olmuştur. Danimarka Kralı II. Sweyn'in oğludur.
I. Erik (Norveç kralı)

Sekiz kardeşinden yedisini öldürdüğü için kendisine Kanlıbalta şanı yakıştırılmıştır. I. Harald'ın oğludur.934'te Norveç'ten kovuldu ancak 948’de York kralı oldu ve 954’te kovulana dek orada hüküm sürdü. Stainmore'da öldürüldü.
I. Ernest

I.Ernest (Almancaː Enrst Anton Karl Ludwig; 2 Ocak 1784 - 29 Ocak 1844) Saxe-Coburg-Saalfeld'in son, Saxe-Coburg ve Gotha Düklüğünün ilk hükümdarı, Dükü. Kraliçe Victoria'nın eşi Prens Albert'in babası.Saxe-Coburg-Saalfeld Dükü Francis'in en büyük oğlu olarak dünyaya geldi. En genç kardeşi olan Leopold ilk belçika kralı seçildi.Ernest 19 yaşına geldiğinde babasının ağır hastalandığı ve düklük yönetimini ele aldığını açıkladı. Babasının ölümüyle III.Ernest adıyla Saxe-Coburg-Saalfeld dükü oldu. Fakat ülkenin yönetimini Napolyon'un işgali ve fransız yönetiminin baskısı nedeniyle hemen ele alamadı. Takip eden yılda Tilsit antlaşmasıyla feshedilen Dükalık yeniden oluşturuldu. Bu antlaşma Rusyanın baskısıyla yapıldı.Ernest, Saxe-Gotha-Altenburg Prensesi Louise ile Gotha'da 3 Temmuz 1817 yılında evlendi ve bu evlilikten 2 çocukları oldu.Evlilikleri mutlu değildi ve çeşitli nedenlerden dolayı 1826'da boşandılar. 1832 yılında Dük, bu sefer yeğeni olan Marie ile evlendi ve bu evliliklerinden çocukları olmadı.Ernest Prusyalı generaldi ve Napolyon'e karşı çeşitli savaşlarda savaştı. Lützen ve Leipzig savaşlarına katıldı. 1814 yılında Mainzde Fransız kalesine ilerledi.Waterloo savaşını kaybeden Napolyon, Viyana kongresi ile Dük, 450 kilometre, 2500 nüfusu olan St. Wendel'i kazandı. 2. Paris antlaşmasıyla daha da genişledi. 1816 yılında St.Wenden, daha sonrasında Prusya'ya satılacak olan Lichtenberg Prensliği adını aldı.1825 yılında Saxe-Gotha-Altenburg dükü IV.Frederick aynı zamanda Ernest'in eski eşinin amcası varissiz ölünce Ernest bu topraklarda hak iddia ederek topraklarını Saxe-Coburg ve Gotha olarak yeniden düzenledi ve I.Ernest, Saxe-Coburg ve Gotha dükü olarak adını tekrar düzenledi. 29 Ocak 1844 yılında Morizkirche'de öldü.
I. Eumenis

I. Eumenēs (UFA: evmenis) (Yunanca: Εὐμένης), Pergamon Krallığı'nın ikinci yöneticisi. MÖ 263-241 yılları arasında beylik yapmıştır. Attalos Hanedanı'nın kurucusu Philetairos'un vârisi ve yeğenidir.Babası, kurucu Philetairos'un kardeşi Eumenēs, annesi Satyra'dır. Pergamon bir krallık olacak kadar geniş alana yayılmadığından kral olarak değil bey (dynast) olarak adlandırılır. Hüküm sürdüğü dönemde, küçük bir kent devletçiği olan Pergamon'un çevresine tutunmasına, komşu kentlerle dostluğun gelişmesine çalışmıştır.Hansen, Esther V. (1971). The Attalids of Pergamon. Ithaca, New York: Cornell University Press; London: Cornell University Press Ltd. ISBN 0-8014-0615-3.Kosmetatou, Elizabeth (2003) "The Attalids of Pergamon," in Andrew Erskine, ed., A Companion to the Hellenistic World. Oxford: Blackwell: pp. 159–174. ISBN 1-4051-3278-7. text
I. Euthydemus

I. Euthydemus ( , Euthydemos) c. MÖ 260 – MÖ 200/195), bir Grek-Baktriya kralı ve Euthydemid hanedanının kurucusuydu. Aslen, MÖ 224'te II. Diodotus'tan tahtı zorla ele geçiren bir Soğd valisi olduğu düşünülmektedir. Euthydemus, Baktriya topraklarını Soğdya'ya kadar genişletti, Demirkapı'daki Derbent Duvarı da dahil olmak üzere birkaç kale inşa etti,  ve çok önemli bir sikke bastı.
I. Fariburz

I. Fariburz ya da Fariburz bin Salar - Şirvanşahlar Devleti'nin 16. şahı ve kendinden sonra gelen 2 şirvanşahın babası.Henüz babası hayattayken veliaht ilan edilen Şirvanşah Fariburz babasının vefatı üzerine tahta geçti. Daha saltanatının ilk yılında yerli hanedanlardan olan Şeddadilerle arası bozuldu. Zira Şeddadi hükümdarı Şavur bin Fazıl'ın kızı merhum Şirvanşah I. Salar'ın ikinci eşi ve Fariburz'un üvey annesiydi. Şavur bin Fazıl tahta kendi torunu olan Şehzade Güzdeham'ın geçmesini istedi. Ancak Şirvanşah Fariburz'un büyük şehzade olması sebebiyle tahta geçmesi üzerine H. Rebiülevvel 455 (M. Mart 1063) tarihinde Şavur bin Fazıl Şirvan'a saldırdı. Şirvan topraklarını yakıp yıkan Şeddadi ordusu yıl bitmeden ikinci kez saldırdı ve bu kez başkent Yezidiye'ye gelerek kızını şah sarayından teslim alarak kendi topraklarına götürdü. Bir yıl sonra, yani H. Muharrem 456 (M. Ocak 1064) tarihinde Şavur üçüncü kez Şirvan'a saldırdı. Bu saldırılarla baş edemeyen Şirvanşah Fariburz H. Recep 456 (M. Temmuz 1064) tarihinde Şeddadilerle bir antlaşma yaptı. Antlaşmanın şartlarına göre, Şeddadi ordusu derhal Kuylamiyan kalesini boşalttı ve aldıkları 40 bin dinar haraçla Şirvan topraklarını bir daha dönmemek üzere terk etti.H. 457 (M. 1065) tarihinde Derbent Emiri ve Şirvanşahın kuzeni olan Emir Mansur bin Abdül-Malik saray görevlileri tarafından öldürülünce Şirvanşah Fariburz derhal ordu topladı ve Derbent'teki asayişi sağlamak üzere yola koyuldu. Önce Kalebent köprüsü etrafında yerli Derbent emirleriyle savaşan Şirvanşah ordusu daha sonra birkaç saray gğrevlisinin kellesini aldı. Babasının öldürüldüyü yıl dünyaya gelen emir veliaht Maymun bin Mansur henüz çocukken Derbent emiri ilan edildi ve böylece, Şirvanşah Fariburz Derbent yönetimini ele aldı.11. yüzyılın 30'lu yıllarında kaynaklarda ilk defa olarak Türk-Oğuzların Şirvana girmek tehlikesi kaydedildi. Şirvanşahlar komşuları ile birlikte, Orta Asya'dan çıkmış göçebe oğuz boylarının bir kolu olan Selçuklulara karşı da mücadele veriyorlardı. 11. yüzyılın başlarında Selçuklular güçlü imparatorluk (1038-1157) yaratarak, Ortadoğu ülkelerini, Azerbaycan'ı ve komşu ülkeleri tehdit ediyorlardı. 11; yüzyılın ortalarında Selçuklular iç politika sonucunda zayıflamış İran'ı, Azerbaycan'ı ve diğer doğu ülkelerini güçlü direnişe rast gelmeden istila ettiler. H. 458 (M. 1066) yılında Türk-Oğuzlar Şirvan'a baskın yaptılar, yerleşim yerlerini talan edip çoklu ganimet - insan, sığır ve emlak götürdüler. Şirvanşah I Fariburz bin Salar Türkleri Şirvan'dan gitmeye zorlamak için büyük tazminat vermek zorunda kaldı. H. 1 Muharrem 459 (M. 22 Kasım 1066) tarihinde Selçuk emiri Karatekin ikinci kez Fariburz'un onunla ittifak bağlamış amcası Memlan bin Yezid'le birlikte Şirvan'a saldırdı. Emir Karatekin Yezidiye (Şamahı) şehrini çembere alarak, onun etrafındaki yerleri harap etti. Sonra o, kadın ve çocukları esir aldı, Şirvan'ı "boş çöle" çevirdi.
I. Farnakis

I. Farnekes; 5. Pontus kralıdır. Babası III. Mithridatis, annesi Selevkoslu Leodike’dir. Babasından sonra genel kabule göre MÖ 185 yılında tahta geçmiştir. Ancak bu tarihi 197 yılına kadar uzatan görüşlerde bulunmaktadır.MÖ 183’de önemli liman kenti Sinop'u ele geçirmiştir. Sinopluların müttefiki Rodoslulur bu durumu Roma’ya şikâyet etse de MÖ 188’de imzalanan Apamea Antlaşması ile Anadolu topraklarında hegemonyasını genişleten Romalılar bu duruma sessiz kalmıştır.Bu başarısından sonra daha da yayılmacı bir politika izleyen Farnekes, Pergamon Krallığı II. Eumenis ve Kapadokya Kralı IV. Ariarathes için tehdit oluşturmaya başlamıştır. Kısa süre sonra Kapadokya Krallığını işgal etmeye başlaması üzerine Pergamon Krallığı, Kapadokya, Bitinya, Kyzikos ve Hereaklia gibi krallık ve şehir devletleri kendisine karşı birlik oluşturup karşı saldırıya geçmiştir. Yaşanan çatışmalar sonucunda yenilmiş ve Roma Cumhuriyeti’nin de müdahil olmasıyla MÖ 178 gibi Sinop hariç aldığı Kapadokya ve Galatya topraklarından çekilmek zorunda kalmıştır. Yaşananlardan sonra stratejik konumu nedeniyle krallığının başkentini Amasya’dan Sinop’a taşımıştır.Sinop’tan sonra Karadeniz sahili boyunca ilerleyişini sürdüren Farnekes tarafından Giresun Kalesi inşa ettirilmiş ve burada yeni oluşturulan ya da onarılan yerleşime de Farnakyas (Farnakia) adı verilmiştir.Karadeniz kıyı şeridindeki hakimiyetini Karadeniz’in kuzeyindeki Kırım yarımadası ve diğer sahil kentleriyle müttefiklik kurarak onları barbar akınlarına karşı korumak amacıyla hamilik rolü üstlenmiştir ki bu durum ilerleyen yıllarda Pontus Krallığının hakimiyet sahasının buraları da içerecek şekilde genişlemesinde önemli rol oynayacaktır.MÖ 170’de tahtta olduğu bilinmekle birlikte sonraki yılları hakkında bir süre bilgi bulunmamaktadır. Ancak Selevkos İmparatoru I. Dimitriosun diplomatik ilişkileri çerçevesinde III. Antiohos’un oğlu Prens Antiohos’un kızı Nysa ile evlendiği bilinmekte olup Atina ile iyileşen ilişkilerine istinaden MÖ 160/159 yılında yeni evlendiği eşi ve kendisi adına Delos’ta yazıtlar ve bronzdan heykeller dikilirken, altından taç verildiği göz önünde bulundurulduğunda bu tarihlerde hala Pontus kralı olduğu görülmektedir.
I. Faruk

I. Faruk (; d. 11 Şubat 1920 - ö. 18 Mart 1965), 1936 - 1952 arasında Mısır kralı. Unvanı: Mısır ve Sudan Kralı, Darfur ve Nübye Hükümdarı.16 yaşında babası I. Fuad'ın ölümü üzerine tahta çıktı. II. Dünya Savaşı sırasında Mısır'daki İngiliz askeri varlığına karşı tarafsız kalmaya çalıştı. Savaştan sonra kurulan İsrail'e karşı yapılan 1948 Arap-İsrail Savaşı'nda alınan ağır yenilgi ve İngiliz işgalinin kaldırılamaması, milliyetçiliğin güçlenmesine neden oldu. Bu başarısızlıkları Kral Faruk'un kötü ve yetersiz yönetimine bağlayan Cemal Abdünnasır liderliğindeki Hür Subaylar Hareketi, 23 Temmuz 1952'de Mısır Devrimi'ni gerçekleştirerek, Faruk'u tahttan çekilmeye zorladı ve 26 Temmuz 1952'de İtalya'ya gitmesine müsaade edildi. Sürgüne giderken 'Bir gün gelecek; dünyada 5 kral kalacak. Dördü iskambil kağıtlarında, birisi de Büyük Britanya'da' demiştir.Yerine çocuk yaşlardaki oğlu II. Fuad geçtiyse de, bir yıla kalmadan 18 Haziran 1953'te Mısır'da Cumhuriyet ilan edildi. 1965 yılında Roma'da öldü.
I. Felipe

I. Felipe veya Yakışıklı Felipe (22 Temmuz 1478 - 25 Eylül 1506), 1482'den 1506'ya kadar Burgundiya dükü ve Habsburg hanedanının Kastilya kralı olan ilk üyesi idi.Kutsal Roma İmparatoru I. Maximilian ve Burgundiyalı Mary'nin oğlu olan Philip, annesi öldüğünde dört yaşından küçüktü ve ölümü üzerine Burgundiya Hollandası'nın lordu oldu. 1496'da babası Felipe'yi, Kastilya Kraliçesi I. Isabel ve Aragon kralı II. Fernando'nun ikinci kızı Joanna ile evlendirdi.
I. Ferdinand (Avusturya imparatoru)

I. Ferdinand (Almanca: Ferdinand I; 19 Nisan 1793 - 29 Haziran 1875) 1835'ten 1848'de tahttan çekilmesine kadar Avusturya imparatoru. Avusturya'nın hükümdarı olarak aynı zamanda Alman Konfederasyonu'nun başkanı, Macaristan kralı, Hırvatistan ve Bohemya (V. Ferdinand olarak), Lombardiya-Venedik kralı ve daha pek çok küçük unvanın sahibi idi.Ferdinand, Kutsal Roma İmparatoru II. Franz ve Maria Theresa'nın en büyük oğlu olarak 19 Nisan 1793'te Viyana'da doğdu. Muhtemelen ebeveynlerinin genetik yakınlığı (kuzen olarak) yüzünden, Ferdinand epilepsi, hidrosefali, nörolojik problemler ve konuşma engelli olarak doğdu. Josef Kalasanz von Erberg ve eşi Josephine tarafından eğitildi.I. Ferdinand, 2 Mart 1835'te babası II. Franz'ın ölümü üzerine Avusturya İmparatorluğu tahtına çıktı. İmparatorluğu zihinsel yetersizliği nedeniyle yönetemedi, bu yüzden babası ölmeden önce Ferdinand'ın Arşidük Louis'e iç politikanın tüm yönleri hakkında danışması ve onu Avusturya'nın Dış Prensi Klemens von Metternich'ten etkilenmesi yönünde teşvik eden bir istekte bulundu.1848 Devrimleri'nin ardından I. Ferdinand 2 Aralık 1848'de tahttan çekildi. Onun yerine yeğeni Franz Joseph tahta çıktı. I. Ferdinand, tahttan çekilmesinin ardından 1875 yılına ölümüne kadar Prag'da yer alan Prag Kalesi'nde yaşadı.
I. Ferdinand (Kutsal Roma imparatoru)

I. Ferdinand (10 Mart 1503, Alcalá de Henares - 25 Temmuz 1564, Viyana), Habsburg Hanedanı'ndan olan Kutsal Roma Cermen İmparatoru. Doğumdaki unvanı Avusturya Arşidükü babası tarafından; Kastilya Krallığı prensliği, León, Aragon ve Navarre prensi unvanları ise annesi tarafından gelmektedir.Habsburg Hükümdarlığını sahip olduğu Avusturya Arşidükü unvanıyla kendisinden büyük olan kardeşi V. Karl ve İspanya Kralı'nın emir ve buyruğuyla  yönetti. Ferdinand 1521-1564 den beri Avusturya Arşidükalığı'nın arşidüküydü. Üvey kardeşi II. Lajos ölümünden sonra Bohemya ve Macaristan'ı Kral olarak yönetti (1526-1564).Charles kendi isteğiyle 1556 yılında görevinden ayrıldığında, Ferdinand Kutsal Roma İmparatorluğu'nun mirasçısı haline geldi.(fiilen (de facto), 1556, yasal olarak (de jure) 1558), İspanya İmparatorluğu, Napoli, Sicilya, Milano, Hollanda ve Franche-Comté Charles'in oğlu II. Felipe'nin yönetimine geçti.Ferdinand'ın vecizesi Fiat justitia et pereat mundus "Bırakınız adalet yapılsın, dünya mahvolsa bile") idi.Linz, 25 Mayıs 1521 Avusturya, Ferdinand II. Vladislav ve onun eşi Anne de Foix'ın kız çocukları Bohemya ve Macaristan Kraliçesi Anna (1503-1547) ile evlendi. On beş çocuk sahibi oldular:| Elisabeth (Avusturya) || 9 Temmuz 1526 || 15 Haziran 1545 ||O, 1543 tarihinde gelecekte Polonya ve Litvanya kralı olacak olan Sigismund II Augustus ile evlendi.| II. Maximilian (Kutsal Roma İmparatoru) || 31 Temmuz 1527 || 12 Ekim 1576 || İlk kuzeni İspanyol Maria ile evlendi ve torunlara sahip oldu.| Anna van Oostenrijk || 7 Temmuz 1528 ||  16 Ekim/17 Ekim 1590 || V. Albert (Bavyera Dükü) ile evlendi.| II. Ferdinand (Avusturya Arşidükü) || 14 Haziran 1529 || 24 Ocak 1595 || Philippine Welser ile evlendi ve daha sonra kız yeğeni Anne Juliana Gonzaga ile evlendi.| Maria (Avusturya) || 15 Mayıs 1531 || 11 Aralık 1581 || Wilhelm, Duke of Jülich-Cleves-Berg'in karısı.| Catharine (Avusturya) || 15 Eylül 1533 <td> 28 Şubat 1572 || 1553 yılında II. Sigismund Augustus Polonya kralı ve Litvanya Büyük Dükü ile evlendi.| II. Charles (Avusturya Arşidükü)  3 Haziran 1540 || 10 Temmuz 1590 || II. Ferdinand (Kutsal Roma İmparatoru)'ın babası.| Johanna (Avusturya) || 24 Ocak 1547 || 10 Nisan 1578 || Francesco I de' Medici, Grand Duke of Tuscany ile evlendi. II. Charles (İngiltere) ve XIII. Louis (Fransa)'ın dedeleri.</tr></table>
I. Ferdinand (Romanya kralı)

I. Ferdinand (24 Ağustos 1865, Sigmaringen, Baden-Württemberg, Prusya - 20 Temmuz 1927, Bükreş), 1914-1927 arasında Romanya kralı. Hohenzollernli olmasına ve Alman gücüne inanmasına karşın, I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Devletleri'nin safına katılmıştır.Hohenzollern-Sigmaringen prensi Leopold'un oğluydu. Amcası Kral I. Carol, 1889'da Ferdinand'ı evlat edinerek veliaht ilan etti. Ferdinand, 1893'te Kraliçe Victoria ile Rus çarı II. Aleksandr'ın torunu olan, Edinburgh dükünün kızı Lady Marie ile evlendi. Çekingen bir kişi olmasına ve zaman zaman kararsız davranışlar göstermesine karşın, Romanya'nın askerlik sorunlarına büyük ilgi gösterdi ve II. Balkan Savaşı'nda (1913) Rumen ordusuna komuta etti. Amcasının ölümü üzerine Ekim 1914'te tahta geçti.I. Dünya Savaşı'nın başlarında olayları gözlemekle yetinen Ferdinand, sonunda savaşa İtilaf Devletleri'nin safında katıldı (Ağustos 1916). 1916'nın sonuna doğru Almanların Bükreş'i işgali üzerine hükûmetini Iaşi'ye (Yaş) taşıdı. Nisan 1917'de Rumen birliklerinin önünde toprak reformu konusunda söz vermesi, olası bir devrimi önledi. Ama Ferdinand'ın bu sözü savaş sonrası hükûmetlerin hiçbir zaman tam olarak çözemediği bir sorun yarattı.Romanya Mart 1918'de İttifak Devletleri'ne teslim olmak zorunda kaldıysa da, Kasım 1918'de yeniden savaşa katıldı; daha sonra Erdel, Bukovina, Banat'ın bir bölümü ve Besarabya'yı Büyük Romanya devleti içinde birleştirdi. Böylece, krallığın sınırlarını genişleterek topraklarını iki katına çıkardı. Savaşı izleyen dönemde, Ferdinand, Romanya'nın durumunu sağlamlaştırmaya, yeni topraklarda yaşayan halkları bütünleştirmeye, toprak reformunu sürdürmeye ve toplumsal yenilikler getirmeye çalıştı.1920'de düzenlediği bir saray darbesiyle General Alexandru Averescu'yu başbakanlığa getirdi. Ferdinand'ın uzun süre önce söz verdiği toprak reformunu sınırlı bir biçimde de olsa gerçekleştiren yönetim (1921) Averescu hükûmeti oldu. Ekim 1922'de Alba Iulia'da görkemli bir törenle bütün Rumenleri kralı olarak taç giydi. 1925'te eğlence düşkünü oğlu veliaht II. Carol hakkında yaşadığı düş kırıklıkları Ferdinand'ı veraset hakkından vazgeçmeye zorladı. Vasiyetinde tahtı küçük torunu Prens Mihai'ye bıraktı.
I. Ferdinando

I. Ferdinand (12 Ocak 1751, Napoli – 4 Ocak 1825, Napoli), Sicilyateyn Kraliyeti'nin (İki Sicilya) ve Napoli Krallığı'nın Hükümdarı. Kendisinden önceki Napoli Kralı III. Carlos'un oğludur. I. Ferdinand, Napoli tahtından iki kez devrildi. İlki 1799 yılında altı ay boyunca devrimci Parthenop Cumhuriyeti tarafından, ikinci kez ise 1805'te Napolyon Bonapart tarafından tahtından indirilmiştir.
I. Fetih Giray

I. Devlet Giray’ın oğlu, II. Gazi Giray’ın kardeşidir. 1596 yılında II. Gazi Giray’ın yerine ‘han’ olarak ilan edilmiştir. Padişah Sultan III. Murat döneminde kalgay olarak Eğri seferine katılmıştır. Eğri Kalesinin feth edilmesinde büyük bir rol oynayan Fetih Giray Sadrazam Sinan Paşa tarafından hanlıkla mükafatlandırılmıştır. Ancak, Fetih Giray hanlıkta istekli olmamış ve kendisinin han ilan edilmesini Bu şerefli hizmet büyük biraderim Gazi Giray han’ın hakkıdır. Ben onun bir hizmetkarıyım sözleri ile karşılamıştır. İstanbul'dan gelen bu kararı II. Gazi Giray kabul etmeyerek İstanbul’da kendisini destekleyen devlet adamlarından yardım talep etmiştir. Sinan Paşanın iktidardan düşürülerek, İbrahim Paşanın sadrazam olması üzerine II. Gazi Giray da beklediği destek alarak Kırım’a dönmüştür. Bu gelişmeler neticesinde, Kırım Hanlığı ile Osmanlı İmparatorluğu arasında yaşanan iktidar mücadeleleri sonucu Fetih Giray Bahçesaray’da elim bir şekilde katledilerek yaşamını yitirmiştir. Eğri seferinden muzaffer bir han olarak dönen Fetih Giray’ın ailesi ve çocuklarına varana kadar vahşice katledilmesinden II. Gazi Giray Han sorumlu tutulmuştur. Ancak, mühim bir şair ve bestekâr olan Gazi Giray Han kardeşinin katledilmesini, Katı zulüm etti bugün Fethi Giray Han’ felek, Yeridir ağlarsa, yerde beşer gökte melek... beyiti ile ifade etmiştir.
I. Florestan

I. Florestan veya tam adıyla Tancrède Florestan Roger Louis Grimaldi 27. Monako prensi ve Valentinois dükü. Monako prensi Honoré Grimaldi ve Louise d'Aumont Mazarin'in iki oğlundan biri olarak Fransa'nın Paris kentinde dünyaya geldi. Babasının ölümü üzerine tahta çıkan kardeşi, V. Honoré'nin ölümüyle tahtın sahibi olmuştur. Doğduğu kent olan Paris'te ölümü üzerine, oğlu III. Charles tahta çıkmış ve Monako prensi, aynı zamanda da Valentinois dükü olmuştur.
I. Francesco de Medici

I. Francesco (25 Mart 1541 - 19 Ekim 1587), İkinci Toskana Büyük Dükü, 1574 yılından ölüm tarihi olan 1587'ye kadar hüküm sürdü.I. Cosimo ile Toledolu Eleonor'un Oğlu olarak Floransa'da doğdu, ve babası tarafından 1564'te Veliaht ilan edildi.Avusturya Kralının En Küçük Kızın Olan  Avusturyalı Joanna'yla 18 Aralık 1565'te evlendi, Francesco'nun Avusturyalı Joanna'ya karşı kayıtsız ve sevgi göstermemesi yüzünden mutsuz bir evlilik sürdürdüler. Joanna 1578'de otuz yaşındayken öldü.
I. Francis (Sicilya)

I. Francis (İtalyanca: Francesco Gennaro Giuseppe; 19 Ağustos 1777 - 8 Kasım 1830) 1825 ile 1830 yılları arasındaki İki Sicilya'nın kralı ve İspanya kraliyet ailesinin bir üyesi.Francis, kendisinden önceki İki Sicilya'nın kralı olan I. Ferdinand ve eşi Arşidüşes Maria Karolina'nın oğlu olarak Napoli'de dünyaya geldi. Aynı zamanda Fransa'nın son konstort kraliçesi Marie Antoinette ve son Fransa kralı XVI. Louis'in yeğeniydi.Francis'in ağabeyi Calabria dükü Carlo'nün ölümünden sonra tahtın varisi ve geleneksel unvan olan Calabria dükü oldu.
I. Franz (Kutsal Roma imparatoru)

I. Franz (8 Aralık 1708 – 18 Ağustos 1765), Kutsal Roma İmparatoru ve Toskana Grandükü. Eşi Maria Theresia ile birlikte  Habsburg-Lorraine Hanedanının kurucusudur.I. Franz'ın ailesi Lorraine soyundandır. Hatta Marie Antoinette küçükken ona Lorraine'liği aşılamaya bile çalışmıştır. I. Franz'ın Kutsal Roma İmparatoriçesi 'Marie Teresa'dan tam on altı çocuğu olmuştur. Ancak birinci, üçüncü ve onuncu çocukları bebekken ölmüşlerdir. En büyük oğlu II. Leopold babası ölünce tahta geçti ve annesiyle beraber çok sevdiği yurdu Avusturya’yı yönetti. Devlet işleriyle genellikle İmparatoriçe Marie Teresa ilgileniyordu. I. Franz genellikle ava çıkıyor, bazen de kumar oynamaya gidiyordu. Haziran 1765'te İmparator ve İmparatoriçe, ikinci oğulları Arşidük Leopold'un İspanyol Kralının kızıyla evlenmesini kutlamak için Innsbruck'a doğru yola çıkacakken, son anda I. Franz koşup, 9 yasındaki kızı Marie Antoinette'e sarılmak için duraksadı. Onu dizine oturtup defalarca sarıldı. Marie Antoinette büyük bir şaşkınlıkla babasının gözlerinde yaşlar olduğunu fark etti. I. Franz'a kızından ayrılmak zor geldi. Bu, Marie Antoinette'in babasını son kez görüşüydü. 18 Ağustos 1765'te, İmparator Innsbruck'te ağır bir felç geçirerek öldü. Tam 56 yıl, 10 gün yaşamıştı. İmparatoriçe bu olaya tamamen yıkılmış, gurur duyduğu saçlarını kesmiş, dairesini koyu renge boyatmış ve siyahtan başka bir renk giymemişti.Tomáš Kleisner – Jan Boublík, Coins and Medals of the Emperor Francis Stephen of Lorraine  Prague 2011