barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Fransa'daki Cezayirliler

Fransa'daki Cezayirliler, Cezayir kökenli Fransızlarla birlikte Fransa'da mülteci statüsünde yaşayan Cezayirlileri ifade eder. Fransa'da Cezayirlilerin sayısı günden güne artmaktadır. Bazı göç uygulamaları Fransız Cezayiri döneminde 1920'lerde başlamıştır. 1960'lardaki siyasi kargaşa döneminde de Cezayir'den Fransa'ya göçler oldu.Cezayirlilerin Fransa'ya olan göçü birkaç dalga halinde gerçekleşti. Bunlar 1913-21, 1922-39, 1940-54 ve özellikle 1947-53'tür. Son göç dalgasıyla birlikte Fransa'da yasal olarak yaşayan Cezayililerin sayısı 740.000 oldu.1950'lerda Fransız hükûmeti kimi şirketlerin de baskısıyla Cezayir göçünü destekledi. Bu baskı kısmen II. Dünya Savaşı'ndan sonraki işçi yokluğundan ötürüydü. Aralık 1958'de Afrikalı göçmenleri finanse etmek amacıyla Toplumsal Eylem Fonu kuruldu ve 500 milyon Frank harcandı.1960'larda Cezayirliler Fransa'ya göç etmeye devam etti. Cezayirlilerin çoğu üç aylık çalışma vizesi aldı ama Fransız hükûmeti bunu ülkeye yerleşme amacıyla yapılan düşmanca bir tutum olarak gördü ve bu kişileri sınır dışı etti. Böylece %5 ila %8 aralığında Afrikalı göçmen sınır dışı edilmiş oldu.Mağriplilerin Fransa'ya göçü genellikle itici nedenlerle gerçekleşmiştir. Cezayir'de özgürlük alanı kısıtlı olduğu için bu kişiler Fransa'ya göçmek için heveslendi. Cezayir Bağımsızlık Savaşı'ndan sonra da oluşan ekonomik boşluk da göçü tetikledi.
Fransa'daki Ermeniler

Fransa Ermenileri (Ermenice: ֆրանսահայեր, fransahayer; Fransızca: Arméniens de France), Ermeni asıllı Fransız vatandaşları. Fransız Ermeni topluluğu, bugüne kadar Avrupa Birliği'nin en büyük ve dünyanın üçüncü büyük Ermeni topluluğudur.İlk Ermeniler Orta Çağ'da Fransa'ya yerleşmiş olsalar da Ermeni diasporasının çoğu gibi Fransa'daki Ermeni cemaati 1915'teki Ermeni Kırımı'ndan kurtulanlar tarafından kurulmuştur. Diğerleri ise 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Orta Doğu ülkelerinden (Türkiye, Lübnan, Suriye, Mısır ve İran) ve daha yakın zamanlarda Ermenistan'dan siyasi ve ekonomik istikrarsızlıktan kaçtı.
Fransa'daki Kürtler

Fransa'daki Kürtler, Fransa'da yaklaşık 80.000 - 100.000 Kürt yaşamaktadır. Bazı kaynaklar ise Fransa'daki Kürt nüfusunun bu sayıdan daha fazla olduğu yönünde bilgiler verir.Bu grup Türkiye, Suriye, Irak ve İran başta olmak üzere çeşitli ülkelerden göç eden Kürtlerden oluşmaktadır.Türkiye Kürtleri 1980 Darbesinden sonra bazı politik olaylardan dolayı Fransa'ya yoğun olarak yerleşmişlerdir. Türkiye'den gelen Kürtlerin %80'i Tunceli İli, Kahramanmaraş İlinin Elbistan ve Pazarcık ilçeleri ve Elazığ İlinin Karakoçan ilçesinden göç eden Alevilerdendir.Fransa'ya 80'li yıllardan sonra gelen Kürtler, Kürt dernekleri açarak, PKK ve Abdullah Öcalanı Kürt kültürünün bir parçası olarak görmektedirler..2007 yılında, Bordeaux, Toulouse, Marsilya kentlerinde Türk barlara ve derneklere molotof kokteylleriyle saldırı düzenlenmiştir. Bu saldırılarla ilgili 11 Kürt tutuklanmıştır ve Aralık 2008 tarihinde, "terörizme destek" suçlamasıyla duruşmaları başlamıştır.
Fransa'daki Polonya Ordusu (1939-40)

Fransa'daki Polonya Ordusu, Polonya Seferi sonrasında Nazi Almanyası işgali altında kalan ülkelerinden kaçan mültecilerden ve Polonya Ordusu'nun kılıç artıklarından oluşturulmaya başlanmıştır. Fransa Muharebesi öncesinde mevcudiyeti 85 bin civarına yükselen askeri birlik, yaşanan mağlubiyetin ardından dağılmıştır. Dunkerque Tahliyesi kapsamında İngiltere'ye tahliye edilen yaklaşık 20 bin asker, savaşın ilerleyen döneminde Müttefik Devletler ordularıyla eşgüdümlü şekilde Batı Cephesinde görev yapmıştır.Ordunun kuruluşu Polonya'nın Ekim 1939'da düşmesi sonrasında başlamıştır. Polonya'nın müttefiki konumunda olan Fransa, saldırgan Nazi Almanyasına 3 Eylül 1939 itibarıyla savaş ilan etmiş olsa da askerî harekâta başlamamış durumdadır. Fransa Polonyalı mültecilere sınırlarını açmış ve ordunun kılıç artığı konumundakileri de askerî düzen içinde istihdam etmeye başlamıştır. Polonyalı birlikler için Coëtquidan ve Parthenay'da kamplar kurulmuştur. Mayıs 1940'a gelindiğinde birliklerin mevcudu 80 bin seviyesine gelmiştir. Bunların 45 bin kadarı Polonya'dan gelenlerden, geri kalanı da Fransa'daki Lehlerden oluşmuştur. Fransa'da yaşanan lojistik ve siyasal sorunlar nedeniyle birliklere ihtiyaç duydukları silah ve mühimmat çok eksik şekilde iletilmiştir. Polonya Genelkurmay Başkanlığı tarafından Fransız komuta heyetine sunulan Nazilerin blitzkrieg savaş taktiklerini inceleyen ve karşı tedbirler öneren çalışma Fransızlar tarafından görmezden gelinmiştir.Fransa Muharebesinin başlamasıyla beraber Polonya Ordusundan hızlı bir şekilde zırhlı birlikler oluşturularak ekipman eksikleri giderilmeye çalışıldı. Nazilerin cephe hattını yarmış olmalarına rağmen bu zırhlı birlikler cepheye gönderildi. Polonya Ordusu birlikleri yoğun saldırı altında lojistik ve mühimmat desteği olmadan çarpışmaya devam etmiş, Philippe Pétain tarafından 16 Haziran 1940 tarihinde yapılan ateşkes ilanına rağmen savaşa devam etmiştir. Polonyalı komutan Władysław Sikorski, Lehlerin İngilizlerin müttefiki olarak savaşa devam edeceğini, dolayısıyla Petain'in açıklamasının kendilerini bağlamadığını belirtmiş, Polonya birliklerinin İngiltere'ye geçmek için denizden tahliye olanaklarını arayacağını, bunun olanaksız olduğu durumlarda ise İsviçre'ye geçmeye çalışacağını belirtmiştir. İngiltere'ye tahliye edilemeyen bazı birlikler Fransız Direnişi'ne dahil olmuştur. Fransız sömürgesi konumundaki Suriye'deki Leh birlikler de ateşkesi kabul etmeyip Filistin'deki İngiliz komutanlığı emrine girmiştir.Fransa'da silah altına alınan 85 bin civarındaki Lehten yaklaşık 55 bini Almanlara karşı savaşmak üzere askeri birliklerin emrine verilebilmiştir. Bunlardan 1400'ü Fransa'nın savunulması sırasında ölmüş, 4 bine yakını yaralanmış ve 16 bini de esir düşmüştür. 13 bin civarı Leh de İsviçre'ye geçtikten sonra enterne edilmiştir. Sikorski, Fransa'da savaşmış olan birliklerden 20 ila 35 bin Leh askerini İngiltere'ye tahliye etmeyi başarmış, burada yeniden askeri birlik olarak örgütlemiştir. Çok sayıda Leh asker ise bölgeyi tanıdıkları için Fransız Direnişine katılmayı tercih etmiş, Nazilere karşı savaşmaya devam etmiştir.
Fransa'daki Santiago de Compostela Yolu

Fransa'daki Santiago de Compostela Yolu, Fransa'da yer alan 78 yapıdan oluşan bir derlemedir. 1998 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak belirlenmiştir.
Fransa'daki Türkler

Fransa'daki Türkler, Türkiye Cumhuriyeti Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Yurt Dışı İşçi Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün resmî verilere göre 31 Aralık 2006 tarihi itibarıyla çifte uyruklu vatandaş sayısı dahil olmak üzere 423.471, Fransa'nın 2006 sayımlarına göre ülkede 400.000 civarında Türk vatandaşı yaşamaktadır.İlk Türkler, 16.ve 17. yüzyıllarda Fransa'ya Osmanlı İmparatorluğu'ndan gelen kürekçi ve tüccarlar olarak yerleşti; tarihçi Ina Baghdiantz McCabe, bu süre zarfında Marsilya'yı "Türk şehri" olarak nitelendirdi.Fransa, 8 Mayıs 1965'te Türkiye ile ikili bir işçi işe alım anlaşması imzaladı çünkü İtalya, İspanya ve Portekiz gibi diğer ülkelerden gelen başvuru sayısı yeterli değildi. 1975 yılına gelindiğinde Fransa'da yaşayan 55.710 Türk işçi vardı, bu sayı 1999'da neredeyse dört katına çıkarak 198.000'e yükseldi. Türk göçmenlerin çoğunluğu Türkiye'nin kırsal bölgelerinden, özellikle de İç Anadolu Bölgesi'dan geldi.Türk göçmenlerin çoğunluğu anlaşma sırasında gelirken, birçoğu da daha erken geldi. Örneğin, göç dalgalarının daha az olduğu bölgelerde bile, Cholet 1945'ten beri yerleşik bir Türk topluluğuna sahipti.Özellikle Fransa'nın başkenti Paris ve dolaylarında yaşarlar. Paris'e 20 km uzaklıktaki Val-d'Oise ilinin nüfusun %15'i etnik Türk asıllı Türk vatandaşı olan Türk, Kürt, Süryani ve Keldani asıllı Türk vatandaşları ile birlikte Val-d'Oise nüfusun %20'sini oluşturmaktadır. Seine-Saint-Denis'ye bağlı olan Clichy-sous-Bois ve Montfermeil banliyölerin nüfusunun önemli bir payını Türk vatandaşı oluşturmaktadır.
Fransa'daki Yahudi Kurumları Temsilcileri Konseyi

Fransa'daki Yahudi Kurumları Temsilcileri Konseyi (, kısaca CRIF), Fransa'daki Yahudi topluluğunu temsilen faaliyet gösteren Paris merkezli kuruluştur. Dünya genelindeki Yahudileri temsil eden Dünya Yahudi Kongresi ile Avrupa'daki Yahudileri temsil eden Avrupa Yahudi Kongresi'ne bağlıdır. Fransa'nın II. Dünya Savaşı'ndaki Alman işgalinden kurtulması sonrasında, 1944'te kurulmuştur. Günümüzde başkanlığını Francis Kalifat yapmaktadır.
Fransa'daki futbol stadyumları listesi

Aşağıda Fransa'da bulunan futbol stadyumları en büyükten küçüğe doğru listelenmiştir. Şu anda 20.000 veya daha üzeri seyirci kapasitesi olan stadyumlar listede yer almaktadır.
Fransa'nın Ankara Büyükelçiliği

Fransa'nın Ankara Büyükelçiliği; Fransa'nın, Türkiye'nin başkenti Ankara'da bulunan diplomatik elçiliğidir. Albert Laprade tarafından tasarlanan elçilik binası, Çankaya'nın Kavaklıdere semtindeki Paris Caddesi üzerinde yer almaktadır. Fransa'nın mevcut Ankara Büyükelçisi Haziran 2020 itibarıyla Hervé Magro'dur .
Fransa'nın Berlin Büyükelçiliği

Fransa Büyükelçilik Binası Berlin’deki Pariser Platz’da yer almaktadır. Yapı Brandenburg Kapısı’ndan birkaç metre uzaklıkta olup Unter den Linden Caddesi’nin hemen yanındadır. Bina Fransız kökenli bir mimar olan Christian de Portzamparc tarafından tasarlanmıştır. Binada vize ve diğer işlemlerin yapıldığı bir konsolosluk bölümü de yer almaktadır.
Fransa'nın Cezayir'i İşgali

Fransa'nın Cezayir'i İşgali, 1830-1847 yılları arasında Fransa Krallığı'nın Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı Cezayir-i Garp Eyaleti'ni işgalidir. Cezayir'in işgali ile birlikte Cezayir'de 300 yıldan fazla süren Osmanlı egemenliği sona erdi. Bununla birlikte işgal Fransa'daki iç siyasi çekişmenin ortasında gerçekleşmiş olup sonraki yıllarda ülkedeki direnişi kırmak için ek askeri kuvvetler getirildi.
Fransa'nın arondismanları

Fransa'nın arondismanları, Fransa'nın idari bölümlerinden biridir. Arondismanlar, departmanların alt bölümleridir.Bir arondismanın merkezi alt prefektörlük olarak adlandırılır. Bir arondisman, departmanın prefektörlüğünü içerdiğinde, prefektörlük, hem prefektörlük hem de alt prefektörlük olarak arondismanın merkezidir. Bir arondismanın başı ise kaymakam (sous-préfet) olarak adlandırılır. Arondismanlar, ek olarak kanton ve belediyelere ayrılmaktadır.Arondismanlar, bölgeler, departmanlar ve belediyelerin aksine kamu hukukunda tüzel kişilik statüsüne sahip değildir. Ayrıca, diğer idari bölümlerin aksine seçilmiş yetkililer yerine cumhurbaşkanı tarafından atanan yetkililer tarafından yönetilmektedir.Çoğu departman sadece üç veya dört arondismana ayrılmaktadır. Paris ve Territoire de Belfort yalnızca bir tane arondismana sahipken Pas-de-Calais'de yedi arondisman bulunmaktadır. Mayotte ise herhangi bir arondismana ayrılmamaktadır.
Fransa'nın belediyeleri

Fransa'nın belediyeleri (), Fransa'nın en küçük idari bölümleridir. Belediyeler genellikle şehir veya köylere karşılık gelir. Belediye sistemi Fransız Devrimi'nin ardından kurulmuştur. Belediyelerin yüzölçümleri ve nüfusları önemli ölçüde değişmekte olup 2,2 milyon nüfusluk Paris gibi bir şehir, 10.000 nüfusluk bir kasaba veya 10 kişilik mezra da olabilmektedir. Buna karşın altı yılda bir seçilen belediye meclisi ve belediye başkanı olmak üzere tüm belediyelerin yönetim sistemi aynıdır.Ocak 2015 tarihi itibarıyla Fransa'da 36.552'i Metropoliten Fransa'da ve 129'u denizaşırı bölgelerde olmak üzere 36.681 belediye bulunmaktadır. Fransa'nın belediyeleri Avrupa Birliği'ndeki toplam belediyelerin yarısını oluşturmakta olup Fransız Devrimi sırasında Fransa'nın köylere veya mahallelere bölünmesini hâlâ büyük ölçüde yansıtmaktadır.
Fransa'nın bölgeleri

Fransa'nın bölgeleri (Fransızca: région), Fransa'nın yönetimsel olarak ayrıldığı 18 bölgedir. Bu bölgelerin 13'ü Fransa'nın Avrupa anakarasındaki Metropoliten Fransa diye tanımlanan topraklarında, diğer 5 tanesi ise denizaşırı illerinde bulunur. 2016 reformundan önce toplam bölge sayısı 27 idi.Bölgeler Fransa'daki yönetimsel yapılanmanın en yukarısında bulunur. Anakaradaki bölgeler 2 ile 13 arasında illere ayrılmıştır. Bölgeler, aynı zamanda toplumsal ve kültürel bir kimlik bütünlüğüne sahip coğrafi bölümlerdir.Fransa, üniter bir devlet olduğundan bölgelerin ne yasama ne de yürütme özerklikleri vardır. Ulusal hükûmetin topladığı vergilerden gelen pay ile birlikte kendilerine özel tahsil ettikleri vergilerle oluşturdukları bütçeler "bölge meclisleri" (Fr.: conseil régional) tarafından yönetilir.Zaman zaman bölgelere yasama özerkliği verilmesi önerileri tartışmalara yol açmaktadır. Diğer bir öneri de il meclislerinin (Fr.: conseil départemental) kaldırılıp bölge meclisleriyle birleştirilmesi ve illerin yalnızca yönetsel bölümler olarak kalmasıdır.
Fransa'nın doğal sınırları

Fransa'nın doğal sınırları (), Fransız Devrimi'nden sonra ortaya çıkan jeopolitik bir kuramdır. Fransa'nın doğal sınırlarını Ren, Atlas Okyanusu, Akdeniz, Pireneler ve Alpler oluşturur.Doğal sınırlardan ilk kez söz eden kişi 1642'de Armand Jean du Plessis de Richelieu'dür. 1768'e kadar bu düşünce çok gelişmedi. Prusyalı Jean-Baptiste Cloots, Vœux d'un gallophile (Bir Gallofilin Dilekleri) adlı eserinde Ren'in batı yakasının Fransa tarafından işgal edilmesini istedi. Bu düşünce 1790'dan sonra Jakobenler arasında yayıldı. 20 Eylül 1792'deki Valmy zaferinden sonra Ulusal Kongre, askerleri Ren Nehri'nin diğer yakasındaki Prusya askerlerinin peşine düşmeye çağırdı. Ren Ordusu kumandanı Adam Philippe de Custine'e göre "Ren Cumhuriyet'in sınırı olmazsa yok edilecek"ti. 17 Aralık'ta Kongre, Belçika'nın ilhakının önünü açan yasayı kabul etti. 21 Ocak 1793'te Georges Jacques Danton, "Fransa'nın sınırları doğa tarafından çizilecektir. Ufkun dört köşesine, Ren'in ve okyanusun kenarına, Pireneler'in ve Alpler'in köşesine ulaşacağız. Cumhuriyet'in sınırları böyle olmalı." diye talep etmiştir.Fransız tarihçi Ernest Renan, Ulus Nedir? makalesinde Fransa'nın sınırlarının doğal olması gerektiği fikrine karşı çıkıyor. O, "1789'daki Fransa sınırlarının doğal veya gerekli bir tarafı yoktu" diye yazdı.Fransa'nın doğal sınırları kuramı, 20. yüzyılın ortalarına dek ders kitaplarında yer almıştır. Ancak, çoğu tarihçi kuramı terk etmiş görünmektedir.
Fransa'nın idari bölümleri

Fransa'nın idari bölümleri, Fransız topraklarının kurumsal ve bölgesel organizasyonu ile ilgilidir. Bu bölgeler dünyanın birçok yerinde konumlanmaktadır. Siyasi ( yerel yönetim ), seçimsel (bölgeler) veya idari (devletin merkezi olmayan hizmetleri) amaçları olabilecek birçok idari bölüme ayrılmıştır. Tüm yerleşim bölgeleri Ulusal Meclis, Senato ve Ekonomik ve Sosyal Konsey'de temsil edilir, vatandaşları Fransız vatandaşlığına sahiptir ve Fransa Cumhurbaşkanı'nı seçebilirler.
Fransa'nın illeri

Fransa, 101 ile () bölünmüştür. Bu iller, Fransa'da "bölge" (Région) adı verilen ana birimlerde birleşmektedirler. Her ilin bir genel konsey üyesi ve başkenti mevcuttur.
Fransa'nın kantonları

Fransa'nın kantonları (Fransızca: canton), Fransa'nın coğrafi idari bölümleridir. Günümüzde daha çok seçim bölgesi olarak kullanılmaktadır. Bu kantonlar Fransa Cumhuriyeti'nde yer alan 342 arrondisement ve 101 departmanı (büyük ili) içermektedir. Seçim bölgeleri kantonlara göre belirlendiği için Fransız seçimlerine kantonal seçimler de denilmektedir.
Fransa'nın İBBS'si

Fransa İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (Fransa İBBS) (Fransızca: nomenclature d'unités territoriales statistiques, NUTS), Avrupa Birliği ülkelerinin kullandığı İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması içinde Fransa için kullanılan sınıflandırmadır.İBBS düzeylerinin altında, iki Yerel İdare Birimi (İngilizce: Local Administrative Units, LAU) düzeyi bulunmaktadır:Hierarchical list of the Nomenclature of territorial units for statistics - NUTS and the Statistical regions of Europe
Fransa'nın İstanbul Büyükelçisi Antoine Edouard Thouvenel'in Portresi

Fransa'nın İstanbul Büyükelçisi Antoine Edouard Thouvenel'in Portresi, Alman ressam Adolph Diedrich Kindermann'ın 1854 yılında tamamladığı tablosudur.Eserin konusu olan Antoine Edouard Thouvenel, III. Napolyon dönemi diplomatlarından birisidir. Eser şu anda  Suna ve İnan Kıraç Vakfı Oryantalist Resim koleksiyonundadır ve İstanbul'daki Pera Müzesi'nde sergilenmektedir.Türkiye'nin ve Ortadoğu'nun öneminden ötürü 19. yüzyılda İstanbul'daki diplomatik elçiliklerde büyük Avrupa devletlerinin dışişlerinde görev yapan en iyi adamları görevlendirilirdi. Tanınmış Fransız diplomat Antoine Edouard Thouvenel, 1855 yılında Kırım Savaşı'nın devam ederken a Fransız ordusunda Baltık Denizi'ne komutan olarak giden General Baraguay d'Hilliers'den  boşalan İstabul elçiliğine  Prens Napolyon tarafından  atanmıştı.  Aynı zamanda Paris’te Almanya konsülü olarak görev yapmış bir diplomat olan portre ressamı Adolph Diedrich Kindermann,  o sırada Fransa Dışişleri Bakanlığı’nda siyasi bölüm başkanlığını yürütmekte olan Thouvenel’in Türkiye'ye gelmesinden bir yıl önce resmi giysileri içinde portresini yapmıştır.İstanbul'da büyükelçiliği sırasında sadrazam Mustafa Reşit Paşa’nın azlettirilmesinde ve  1856 Islahat Fermanı’nın hazırlanmasında ve rol oynadığı düşünülen Thouvenel,  İstanbul’da beş yıl görev yaptıktan sonra ülkesine çağrılmış ve 4 Ocak 1860’ta Dışişleri Bakanlığı’na getirilmiştir.Eser, Suna ve İnan Kıraç Vakfı Oryantalist Resim Koleksiyonu'nın bir parçasıdır. Pera Müzesi'nde 3 Haziran 2005'te açılan İmparatorluktan Portreler sergisinde ve Ekim 2011'de açılan Kesişen Dünyalar: Elçiler ve Ressamlar   sergisinde sergilenmiştir.
Fransa-Kanada Deniz Sınırı Davası

Fransa-Kanada Deniz Sınırı Davası, Kanada ile Fransa'nın (Kanada anakarası açıklarındaki) Saint Pierre ve Miquelon adaları arasında deniz sınır ihtilafının 1992 yılında taraflarca oluşturulan Tahkim Mahkemesi tarafından çözümlenmesi.Karar, Fransız Saint Pierre ve Miquelon adalarının münhasır ekonomik bölgesinin genişliğini belirledi.Fransa ve Kanada 1972 yılında iki ülke arasındaki karasuları sınırını belirleyen bir antlaşma imzaladı. Bununla birlikte, karasularının ötesindeki kıta sahanlığı/münhasır ekonomik bölge (MEB) sınırı (özellikle MEB bağlantılı olarak balıkçılık konusunda) ihtilaf konusu olmaya devam etti. İkili müzakerelerinden sonuç çıkmaması üzerine taraflar 1989 Mart'ında ihtilafı geçici (ad hoc) bir tahkim mahkemesine havale etme hususunda mutabakata vardılar.Geçici tahkim mahkemesi iki tarafın temsilcileri ile üç tarafsız temsilciden oluşturuldu. Bu bağlamda üyeler; Eduardo Jiménez de Aréchaga (Uruguay-Başkan), Gaetano Arangio-Ruiz (İtalya), Oscar Schachter (ABD), Allan Gotlieb (Kanada) ve Prosper Weil (Fransa) olarak belirlendi.Tahkim mahkemesi kararını 10 Haziran 1992 tarihinde açıkladı. 2'ye karşı (Fransa ve Kanada aleyhte oy kullandı) 3 oyla alınan karar uyarınca Saint Pierre ve Miquelon'a verilen MEB, (1) sözkonusu adalar ile Kanada'nın Newfoundland arasındaki eşit uzaklık (equidistance) hattını sınır olarak kabul edildikten onra, adaların batısında 24 deniz millik bir alan eklendi, ayrıca (2) kuzey-güney doğrultusunda 188 deniz mili uzunluğunda ve 10,5 deniz mili genişliğinde dar bir koridor verildi.Buna göre, Fransa, iddia ettiği alanın (22.000 mil kare) %18'ini alabilmiş oldu. Bununla birlikte, uzun koridor Fransız Saint Pierre ve Miquelon adalarının MEB'inin Kanada MEB'inin içinde kalmaksızın açık denizlere erişimini de mümkün kıldı.Bununla birlikte, Kanada hükümeti 1996 yılında aldığı kararla Sable adasının kıyılarını esas hat kabul ederek MEB'ini genişletti ve bu şekilde Fransız MEB'ini çevreledi.
Fransa-Kazakistan ilişkileri

Fransa-Kazakistan ilişkileri - Fransa ve Kazakistan arasındaki mevcut ikili ilişkiler. Ülkeler Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı üyesidir.Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, Kazakistan Aralık 1991'de bağımsız bir devlet oldu. Fransa ile Kazakistan arasında 25 Ocak 1992'de diplomatik ilişkiler kuruldu. Fransa, Kazakistan'ı tanıyan ilk Avrupa ülkesi oldu . Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand Eylül 1993'te Kazakistan'a resmi bir ziyarette bulundu .Haziran 2008'de ülkeler bir stratejik ortaklık anlaşması imzaladılar. 2010'da iki devlet başkanının yıllık ziyaretlerini ve 2011'den başlayarak iki ülkenin dışişleri bakanları arasındaki yıllık istişareleri düzenlemek için ortak bir başkanlık komisyonu kuruldu..2008 yılında, Fransız büyükelçiliği eski başkentten Almatı'dan ülkenin yeni başkenti Astana'ya taşındı  taşındı. Kazakistan ve Fransa, Haziran 2008'de stratejik ortaklık anlaşması imzalayarak ilişkilerini güçlendirdi . 2010 yılında ülkeler, iki devlet başkanının yıllık toplantısı şeklinde bir Fransız-Kazak cumhurbaşkanlığı komisyonu kurdular. Alliance Francaise'in Kazakistan'da biri Astana'da diğeri Almatı'da olmak üzere iki merkezi bulunmaktadır. 2017'de ülkeler diplomatik ilişkilerin 25. yıl dönümünü kutladı . Aynı yıl Fransa, Astana'da düzenlenen EXPO 2017'ye katıldı.1992'den beri ülkeler bazı anlaşmaları imzalamıştır. Örnek olarak: Dostluk, Anlayış ve İşbirliği Antlaşması (1992); Kültürel İşbirliği Anlaşması (1993), Çimkent Hava Üssünün Kullanımına Yönelik Doğrudan Hava ve Demiryolu Hizmetleri Anlaşması (2009) gösterilebilir.2016 yılında ülkeler arasındaki ticaret 3 milyar avroya ulaştı. Kazakistan, Fransa'nın Orta Asya'daki en büyük ticaret ortağıdır ve Fransa, Kazakistan'ın dünyadaki altıncı en büyük ticaret ortağıdır. Fransa, ekonomisine yaklaşık 10 milyar dolar yatırım yaptığı Kazakistan'ın üçüncü en büyük yatırımcısı konumundadır. Alstom, Engie, Peugeot, Renault, Saint-Gobain, Schneider Electric, Total, Vicat ve diğerleri gibi Fransız çokuluslu şirketleri Kazakistan'da faaliyet göstermektedir.
Fransa-Suriye Bağımsızlık Antlaşması

Viénot Anlaşmaları olarak da bilinen Fransa-Suriye Bağımsızlık Antlaşması, Suriye'nin Fransız otoritesinden bağımsızlığını sağlamak için Fransa ile Suriye arasında müzakere edilen bir antlaşmaydı.1934'te Fransa, ağır bir şekilde kendi lehine olan bir bağımsızlık antlaşması empoze etmeye çalıştı. Kademeli bağımsızlık vadetti, ancak Suriye Dağlarını Fransız kontrolü altında tuttu. O dönemde Suriye'nin devlet başkanı bir Fransız kuklası Muhammed Ali el-Abid'di. Bu antlaşmaya yönelik şiddetli muhalefetin öncülüğünü, protesto amacıyla altmış günlük grev çağrısı yapan üst düzey milliyetçi ve milletvekili Haşim el-Etâsî oluşturdu. Etâsî'nin siyasi koalisyonu Ulusal Blok, kitlesel halk desteğini seferber etti. Ayaklanmalar ve gösteriler şiddetlendi, ekonomi durdu.Daha sonraları Halk Cephesi liderliğindeki yeni Fransız hükûmeti Ulusal Blok'u Suriye halkının tek meşru temsilcisi olarak tanımayı kabul etti ve Haşim el-Etâsî'yi Paris'teki bağımsızlık müzakerelerine davet etti. Etâsî, 22 Mart 1936'da üst düzey bir Blok heyetine başkanlık ederek oraya gitti. Sonuçta ortaya çıkan antlaşmada, Suriye bağımsızlığının egemen bir cumhuriyet olarak derhal tanınması çağrısında bulunuldu ve tam özgürleşme 25 yıllık bir süre içinde kademeli olarak sağlandı.Antlaşma, daha önce özerk olan Dürzi ve Nusayri bölgelerinin Büyük Suriye'ye dahil edilmesini garanti etti, ancak Fransa'nın kasım ayında benzer bir antlaşma imzaladığı Lübnan dahil edilmedi. Antlaşma ayrıca, Suriye'nin içişlerine Fransız müdahalesinin azaltılmasının yanı sıra, Suriye'deki Fransız birliklerinin, personelinin ve askeri üslerinin azaltılmasını da vadediyordu. Buna karşılık Suriye, hava sahasının kullanımı da dahil olmak üzere savaş zamanlarında Fransa'yı destekleme ve Fransa'nın Suriye topraklarında iki askeri üssü bulundurmasına izin verme sözü verdi. Diğer siyasi, ekonomik ve kültürel hükümler dahil edildi.Ortaya çıkan Adolf Hitler tehdidi, Fransa'nın Orta Doğu'daki kolonilerini terk etmesi durumunda Nazi Almanyası tarafından kuşatılma korkusuna neden oldu. Bu, Fransız hükûmetinin bazı düzeylerinde süregelen emperyalist eğilimlerle birleştiğinde, Fransa'nın sözlerini yeniden gözden geçirmesine ve anlaşmayı onaylamayı reddetmesine yol açtı. Ayrıca Fransa, antlaşmada toprakları Suriye'nin bir parçası olarak garanti altına alınan İskenderiye vilayetini de Türkiye'ye devretti. Suriye genelinde protestolar yeniden başladı, Etâsî istifa etti ve Suriye'nin bağımsızlığı, son Fransız birliklerinin 1946'da tahliye edildiği II. Dünya Savaşı sonrasına kadar ertelendi.Sami Moubayed (2006): "Çelik ve İpek: Suriye 1900-2000'i Şekillendiren Erkekler ve Kadınlar" (Cune Press, Seattle,)
Fransa-İspanya sınırı

Fransa-İspanya sınırı, Fransa ve İspanya'yı 1659'dan beri ayıran sınırdır. Hendaye ve Irun'dan başlayıp Pireneler doğrultusunda devam eden sınır, Cerbère ve Portbou'dan doğru Akdeniz'de sona erer.Fransa-İspanya sınırı, güneybatı Fransa ile kuzeydoğu İspanya'yı 656.3 km boyunca ayırır. Batıda Biskay Körfezi'nde, Fransız şehri Hendaye ve İspanyol şehri Irun'da başlar. Sınır doğuya doğru Pireneler boyunca Andorra'ya kadar devam eder. İspanya ile 63.7 km, Fransa ile ise 56 km sınırı bulunan ve Fransa-İspanya sınırı üzerinde bulunan Andorra'nın bitiminin ardından sınır, Cerbère ve Portbou'ya kadar devam edip Akdeniz'de sona erer.Batı sınırının başlamasından kısa bir süre sonra, Bidasoa Nehri'nin ortasında yer alan Faisans Adası, yılın altı ayı boyunca Fransa'da, altı ayı boyunca ise İspanya'da kalmaktadır.Fransız-İspanyol sınırının resmi düzeni, 1659'da İspanya ve Fransa krallıkları arasında Pireneler Antlaşması'nın imzalanmasına kadar uzanmaktadır. Bu antlaşmayı ise Querol Vadisi'ndeki birkaç köyü Fransa'ya devreden Llivia Antlaşması izlemektedir. Empordá ve Le Perthus arasındaki sınır 1764'te Perpignan'da imzalanan antlaşmayla, Luzaide ve Aldudes arasındaki sınır ise 1785'deki Elizondo Antlaşması ile kesinleşmiştir.Büyük bölümü halen yürürlükte olan nihai sınır, 1856 ve 1868 yılları arasında Bayonne Antlaşmalarının imzalanmasıyla yapılmıştır. İspanya Kraliçesi II. Isabel ve Fransız imparatoru III. Napolyon'un görev süresi boyunca iki ülke arasında sınırın oluşturulduğu çeşitli anlaşmalar imzalandı.Nihai sınırın belirlenmesinin ardından sınır, birkaç kez daha değişmiştir. 1980'de Bielsa-Aragnouet tünelindeki sınırı, 1984'te Roncal Vadisi ve 1984'te Arette arasındaki yolun yapımının ardından bu yoldaki sınırı belirlemek amacıyla sınırda değişiklikler yapılmış ve 2710 m2'lik toprak el değiştirmiştir.1995 yılında Schengen Anlaşması'nın yürürlüğe girmesiyle birlikte insanlar ve mallar için sınır kontrolleri kaldırılarak sınır ötesi hareket serbestisi sağlanmıştır.Bayonne Antlaşmalarının hükümlerini takiben sınır, 602 adet sütun ile işaretlenmiştir. İlki Bidasoa ve sonuncusu Cerbére Burnu'nda bulunan sütunlar, batıdan doğuya doğru harfler ve sayılarla işaretlenmiştir.Bunların dışında 45 adet sütun, eksklav Llívia çevresindeki sınırı işaretlerken bu sütunlar RD-68 karayolunun girişindeki 1 numaralı sütundan itibaren saat yönünün tersine doğru numaralandırılmıştır.
Fransalı Auda

Auda, Aida, Alda, Aldana veya Adalne (732 –  755?) Charles Martel ve muhtemelen Rotrude'un kızıdır. Aziz Gelloneli William ve Autunlu Adalhelm'in annesidir.IV. Thierry ile 742 ile 750 yılları arasında Autun'da evli kalmıştır. Thierry Theodoric'in oğlu ve Prümlü Bertrada'nın torunudur. Bu evlilikten olan çocukları:Abba ve Berta. İkisinden birisi muhtemelen Nibelungid, II. Childebrand veya II. Nibelung ile evlenmiştir.
Fransis Merraş

Fransîs b. Fethullah b. Nasrullah el-Merrâş (; d. 29 Haziran 1836 – ö. 1874), Suriyeli yazar ve şair. Arap nehḍa hareketinin önemli isimlerinden olan, kısa ömrüne rağmen modern  Arap edebiyatı için ilk sayılacak çok önemli eserlere imza atmıştır.Rum Katolik mezhebine bağlı bir ailenin çocuğu olarak Halep'te dünyaya geldi. Üç kardeşin (Fransîs, Abdullah ve Maryânâ) en büyüğü idi. 1866 yılında tıp eğitimi için Paris'e gitmiş, sonra da Haleb'e geçmiştir. Bu seyahati ile ilgili olarak Rıḥletü Bârîs adlı eserini kaleme almıştır. Batı edebiyatıyla çok erken yaşlara tanışmış olması, şairliğinin yanı sıra yeni gelişen öykü ve roman gibi edebî türlerde eserler vermesini sağlamıştır.
Fransiscus Cornelis Donders

Fransiscus Cornelis Donders (d. Tilburg, 27 Mayıs 1818 – ö. Utrecht, Hollanda, 24 Mart 1889) Hollandalı göz hastalıkları uzmanı.19. yüzyıl Hollanda’sının en ünlü hekimlerinden biri olan Donders’in görme fizyolojisine ilişkin çalışmaları, miyopluk, hipermetropluk ve astigmatlık gibi gözdeki kırma kusurlarının tedavisinde bilimsel bir yaklaşım geliştirmiştir.Donders 1847’de, gözün önünde sinek gibi uçuşan kara benekler görme belirtisini inceleyerek göz hekimliğine yöneldi. Bu çalışmaları sonucunda, gözün, görüş çizgisi çevresinde istemsiz olarak döndüğünü belirten Donders yasasını açıkladı.Utrecht Üniversitesi'nde fizyoloji profesörü olduğu yıllarda (1852-1859) yaptığı araştırmalar, görme bozukluklarının tanısında ve ameliyatla ya da gözlükle tedavisinde yeni gelişmelere yol açtı. 1858’de hipermetropluğun nedenini, göz küresinin basılması ve buna bağlı olarak göz merceğinde kırılan ışık ışınlarının ağtabakının arkasında birbirlerine yaklaşmasıyla açıkladı. 1862’de astigmatlıktaki bulanık görüntünün, göz merceği ve korenanın pürüzlenen yüzeyinin ışığı bir noktada odaklayacak yerde dağıtılmasından kaynaklandığını buldu. Bu son buluş gözdeki kırılma olayının klinik incelenmesini ilimsel temellere oturmuştur.Donders’in çalışmalarını özetlediği On the Anomalies of Accommodation and Refraction (1864; Göz uyumu ve Kırma Kusurları Üzerine) adlı yapıtı, göz hekimliğinin ilk temel kitabı sayılır.B. Theunissen. Franciscus Cornelis Donders 1818-1889 , F.C. Donders: turning refracting into science, @ History of science and scholarship in the Netherlands.Picture, biography, and bibliography  in the Virtual Laboratory of the Max Planck Institute for the History of ScienceEdwin Maes, Professor dr. Franciscus Cornelis Donders (Tilburg 27-5-1818, Utrecht 24-3-1889) Gravesite of Franciscus Donders.
Fransiskenler

Fransiskenler veya Fransiskanlar, bir İtalyan rahibi olan Assisili Francesco, İsa'nın isteğine göre yoksulluk hayatı sürmeye ant içmiş müritleri ile kurduğu tarikatlar.Papa III. İnnocentius 1210 yılında bu tarikata ait düzeni kabul etmiştir. 1223 yılında Papa III. Honorius tarafından da onaylanan Fransisken tarikat esaslarına göre, Fransiskenler tam bir yoksulluk içinde, dilenerek yaşarlar ve yoksul halk çevrelerinde İncil'in hükümlerini yayarlar. Sırtlarına kahverengi bir cüppe, bunun üstüne aynı renkte bir harmani giyerler. Bellerine, önden düğümlenen ipten bir kuşak sararlar. Çıplak ayaklarına sandalet giyerler. Başlarında bir kukuleta vardır.İlk Fransisken tarikatının temel ilkelerinden biri, şeylere sahip olmayı reddetmekti; bu yolla onların potansiyel iktisadi değeri ve böylece başkalarını sömürme olasılığı da reddedilmiş oluyordu.Francesco, giullare di Dio (Türkçe: Tanrı’nın Övücüsü Francesco) Roberto Rossellini yönetmenliğinde, 1950 yılında vizyona girmiştir. Filmin başrol oyuncu: Aldo Fabrizi.Le Franciscain de Bourges Claude Autant-Lara yönetmenliğinde, 1968 yılında vizyona girmiştir. Filmin başrol oyuncu: Hardy Krüger.Le Nom de la rose (Türkçe: Gülün Adı) Jean-Jacques Annaud yönetmenliğinde, 1986 yılında vizyona girmiştir. Filmin başrollerini Sean Connery, Michael Lonsdale ve Christian Slater paylaşmaktadır.
Fransérgio

Fransérgio (d. 23 Ekim 1992), Brezilyalı futbolcudur. Primeira Liga ekiplerinden Marítimo'da oynuyor.
Fransérgio Bastos

Fransérgio Euripedes Ferreira Bastos veya kısa ismi Fransérgio Bastos (d. 4 Haziran 1980, Taquaritinga), Brezilyalı eski futbolcudur.
Fransız Adası

Fransız Adası (İngilizce: French Island), Melbourne şehrinin 61 km (38 mil) güneydoğusunda Batı Limanı'nda bulunan, Victoria, Avustralya'nın en büyük kıyı adasıdır. 1997 yılında adanın yaklaşık yüzde 70'i Fransız Adası Millî Parkı kapsamına alındı. Ulusal miras listesinde de yer almaktadır. 2011 nüfus sayımında adanın nüfusu 116 kişi olarak kaydedildi.
Fransız Afar ve İssa Bölgesi

Fransız Afar ve İssa Bölgesi, Afrika kıtasının doğu bölümünde kurulu olan Fransa koloni bölgesiydi. Fransa bu isim ile bölge üzerindeki hakimiyetini 1967 ile 1977 yılları arasında sürdürmüştür.1896 ile 1967 yılları arasında Fransız Somali Sahili adı ile  anılan bölgede 19 Mart 1967 yılında gerçekleştirilen referandumda, katılımcıların büyük çoğunluğunun bağımsızlık yerine Fransa'ya bağlı kalmayı tercih etmesi neticesinde, Fransa bölgede çoğunlukla yaşayan iki etnik grup olan Afarlar ile İssalar etnik grup isimleri kullanarak Fransız Afar ve İssa Bölgesi'ni oluşturmuştur.Bölge 1977 yılında Cibuti ismi ile bağımsızlığını kazanarak Fransa'nın hakimiyetine son verilmiştir.
Fransız Akademisi üyeleri

Bu Académie française (Fransız Akademisi) üyelerinin oturdukları koltuk numaralarına göre hazırlanmış bir listedir.Antoine-Vincent Arnault, 1803, excluded by ordinance 1816, re-seçiliş tarihi in 1829 to seat 13, şair, fabulist ve oyun yazarıCharles Maurras, 1938, not excluded, but seat "declared vacant" for Vichy collaboration in 1945, journalist, siyasetçi, deneme yazarı ve şairPhilippe Pétain, 1929–1945, soldier (expelled from the Academy after trial; in 1945-1952 the seat was vacant)Emmanuel Joseph Sieyès, 1803–1816, din adamı, deneme yazarı ve diplomat; excluded by ordinance, died 1836Dominique Joseph Garat, 1803–1816, siyasetçi, avukat ve filozof. Excluded by ordinance, he refused readmission in 1829, died 1833Louis Leprince-Ringuet, 1966–2000, fizikçi, telecommunications engineer, tarihçi of science ve deneme yazarı
Fransız Anadolu Araştırmaları Enstitüsü

IFEA olarak kısaltılan Fransız Anadolu Araştırmaları Enstitüsü (Fransızca: Institut français d'études anatoliennes) Türkiye ve daha genel olarak Türk ve Osmanlı dünyası üzerine çalışan bir beşerî ve sosyal bilimler araştırma enstitüsüdür. 1930'da Albert Gabriel tarafından İstanbul Arkeoloji Enstitüsü adı altında kurulmuş ve daha sonra araştırma alanını genişletmiştir. Güncel adından anlaşılacağı gibi, günümüz Türkiye'si kadar, eski Anadolu uygarlıklarını da incelemektedir.
Fransız Batı Afrikası

Fransız Batı Afrikası (Fransızca: Afrique-Occidentale française, AOF), Afrika kıtasının batısında 1895-1958 yılları arasında Fransa'nın bu bölgede sahip olduğu koloni bölgelerini bir federasyon çatısı altında topladığı bölgenin tümüne verilen isim.Bu koloni bölgelerinde yaşayan Afrika kökenli kişilerin II. Dünya Savaşı sonrasına kadar herhangi bir hakkı bulunmamaktaydı ve Fransa tarafından alt kesim olarak görülmekteydi. Bu sürece kadar hiçbir Afrikalı Fransız vatandaşı yapılmamış ve bu kişiler mülk edinme, seyahat hakkı, seçme ve seçilme gibi haklardan yararlandırılmamıştı.Fransa'nın 1910 yılında kurduğu Fransız Ekvatoral Afrikası yapı olarak Fransız Batı Afrikası ile benzerlik göstermekteydi.Günümüzde Fransız Batı Afrikası'nın olduğu bölgelerde Benin, Burkina Faso, Fildişi Sahili, Gine, Mali, Moritanya, Nijer, Senegal ve Togo devletleri hüküm sürmektedir.Fransız Batı Afrikası genişleme haritası 1885–1920 . Diğer haritalar da burada  sandafayre.com, Sandafayre Stamp Atlas: French West Africa. Dated 2000, retrieved January 2008 yer almaktadır.
Fransız Bilimler Akademisi

Fransız Bilimler Akademisi (özgün Fransızca ismiyle Académie des sciences), XIV. Louis tarafından 1666 yılında kurulan Fransız bilim topluluğudur. Fransa'daki bilimsel araştırmaları teşvik etmesi amacıyla Jean-Baptiste Colbert'in önerisiyle kurulmuştur. 17. ve 18. yüzyıldaki bilimsel gelişmelerde önemli bir payı ve öncü statüsü vardır. Ayrıca ilk bilimler akademilerindendir.
Fransız Cezayiri

Fransız Cezayiri veya Fransa Cezayir Mandası (Fransızca: Algérie Française, Arapça : الاحتلال الفرنسي للجزائر)b 1830 - 1962 yılları arasında Cezayir'de var olmuş Fransız sömürgesi.Fransız yönetimi altında 1,5 milyon kişi hayatını kaybetmiş (Scotsman, 17 Nisan 2006), çok sayıda kişi de işkence ve kötü muameleden geçmiştir.8 Mayıs 1945'te Setif şehrinde savaştan sonra vadedilen bağımsızlık için gösteri yapan halka makinalı tüfek ile ateş açılmış binlerce kişi öldürülmüştür.Fransa olaylardaki sorumluluğunu kabul etmemektedir. Cezayir devlet başkanı Abdülaziz Bouteflika ise Fransa'nın Cezayir'de sadece insanlara karşı değil, insanların kimlikleri ve kültürlerine karşı da bir soykırım uyguladığını iddia etmiştir.Cezayirli üst düzey bir idareci olan ve Mayıs 1945 Vakfı'nın Başkanı Muhammed El Korso "Fransızlar ve uluslararası kamuoyu bilmelidir ki Fransa Mayıs 1945'te gerçek bir soykırım işlemiştir" demiştir. Yine Cezayir devlet başkanı Abdülaziz Bouteflika da "Cezayir sömürgecilik ve bağımsızlık savaşı dönemlerinde işlenen tüm bu suçların Fransa tarafından kabul edilmesini beklemeyi hiçbir zaman bırakmamıştır" demiştir.İşkence tekniği uzmanı Emekli Tuğgeneral Paul Aussaresses (okunuşu: Osares), SDECE (Service de Documentation Extérieure et de Contre-Espionnage, bugünkü Direction générale de la sécurité extérieure)'e bağlı istihbarat subayı olarak 1955'te Cezayir'e tayin edilmiş ve FLN'i bastırmak için Tuğgeneral Jacques Massu (okunuşu: Masü) komutasındaki 10.Hava İndirme Tugayı'na bağlı özel timi komuta etmişti. Paul Aussaresses hatıralarında bu görevdeyken en az 1509 kişiyi yargısız infaz ettiğini itiraf etti.İngilizce baskısı: The Battle of Casbah - Terrorism and Counter-Terrorism in Algeria 1955-1957, 2002.
Fransız Cos Komandoları

Fransız Özel Kuvvetleri COS (Açılımı: Commandement des Opérations Spéciales, Türkçe. Özel Harekât Komutanlığı) 1990'lı yılların başında kurulmuş ve her birim içinde Hava, Deniz ve kara komandoları olmak üzere 3 ayrı birimi olan ve ilk aktif görevlerini 1992 Körfez savaşı sırasında gösteren Fransız seçkin özel harekât birimleridir. sayılarının 3.000 dolaylarında olduğu düşünülmektedir. Birimden birime kullanılan teçhizat değişiklik göstermekle birlikte Avrupa'nın seçkin özel kuvvetleri arasında sayılmaktadırlar.Fransız Cos komandolarının Famas G2/FELLIN, M4/M4A1, Hk 416-N/C, Hk 417, HK G36-K/C, Fn Scar-L, Sig 551 ve Sig 553 olmak üzere toplam 8 çeşit silahları vardır.Fransız Cos Komandolarının Şu anda Fn minimi ve Fn mag olmak üzere 2 çeşit makineli tüfekleri vardır. Fn minimi'nin 5.56 ve 7.62 mermi alabilen çeşitleri vardır.Fransız Komandolarının FR F2, Hk Msg 90, Hk PSG-1, L115 AWM ve M82 olmak üzere 5 Çeşit keskin nişancı silahı envanterde aktiftir.
Fransız Cumhuriyeti Geçici Hükümeti

Fransız geçici hükûmeti, (1940-1946) Nazi Almanyasının 3. Fransız cumhuriyetine karşı başlattığı savaş sonucunda teslim olan 3. Cumhuriyetin yerine geçen ve Fransız Guyanası, Fransız pasifik adalarından oluşan (ayrıca Orta Afrika ve Madagaskar) Charles de Gaulle tarafından yönetilen geçici askeri hükûmettir.
Fransız Dahomey

Fransız Dahomey, Afrika kıtasının batı bölümünde 1958 yılına kadar kurulu olan Fransa koloni bölgesiydi.Dahomey Krallığı'nın hakimiyetine son verilerek koloni bölgesi haline getirilen bölge, 1904 yılında Fransız Batı Afrikası'nın bir parçası olmuştur. Bu süreçte Fransa tarafından Cotonou'da bir liman inşa edilmiş ve bölgeye demiryolu bağlantısı sağlanmıştır.1946 yılında Fransa'nın denizaşırı bölgesi unvanını alan Dahomey, kendi meclisini oluşturmuş ve Fransa ulusal meclisine temsilci göndermiştir. 1958'de Fransız Uluslar Topluluğu üyesi olarak Dahomey Cumhuriyeti adı ile kendi kendine yöneten bir ülke halini alan bölge, 1 Ağustos 1960 tarihinde Fransa'dan tam bağımsızlığını elde etmiştir.Chafer, Tony (2002). The End of Empire in French West Africa: France's Successful Decolonization. Berg
Fransız Deniz Kuvvetleri

Fransız Deniz Kuvvetleri, Fransız Donanması, resmî adıyla Marine nationale ("Ulusal Donanma") ya da sıkça kullanıldığı şekliyle La Royale Fransız ordusuna bağlı deniz kuvvetleridir. Devriye botlarından nükleer enerjili uçak gemisine kadar geniş bir yelpazeye sahip donanma, bunların yanında dört tanesi kıtalararası balistik füze taşıyan 10 nükleer denizaltı kullanmaktadır. Toplam su taşırması (2002) yaklaşık 490.000 ton olan Fransız Donanması, bu rakamla dünyanın en büyük deniz kuvvetlerinden biridir.Sloganı "Honneur, Patrie, Valeur, Discipline" (Türkçe: Şeref, Vatan, Cesaret, Disiplin)'dir ve bu slogan, filodaki tüm gemilerin güvertesinde yazılıdır.
Fransız Devrim Ordusu

Fransız Devrim Ordusu  (Fransızca: Armée révolutionnaire française) 1792'den 1802'ye kadar Fransız Devrim Savaşları için savaşan Fransız askeri gücüdür.Bu ordular, devrimci tutkuları, zayıf teçhizatları ve büyük sayıları ile karakterize edildi. Erken yenilgiler yaşamasına rağmen, devrimci ordular yabancı güçleri Fransız topraklarından başarıyla çıkardılar ve daha sonra birçok komşu ülkeyi istila ederek Fransa'ya bağlı cumhuriyetler kurdular. Önde gelen generaller arasında Jourdan, I. Napolyon, Masséna ve Moreau vardı. Aynı dönemde Fransız askeri güçlerinin genel bir tanımı olarak, Terör Dönemi sırasında kurulan paramiliter güçler olan "devrimci ordular" (armées révolutionnaires) ile karıştırılmamalıdır.Bertaud, Jean-Paul. The Army of the French Revolution: From Citizen-soldier to Instrument of Power (Princeton University Press, 1988)
Fransız Devrim Savaşları

Fransız Devrim Savaşları, 1792-1802 yılları arasında Fransız Devrim hükûmeti ile Avrupalı devletler arasında yaşanan çatışmalardır. Fransız Devrim Orduları'nın şevki ve askerî gelişmeler ile Fransa muharebelerde zaferler kazanarak, hakimiyetini Alçak Ülkeler, İtalya ve Rhineland'a kadar genişletti. Savaşta çok büyük sayıda asker yer aldı ve modern askerî seferberlik halinin örnekleri görüldü.Fransız Devrim Savaşları genellikle Birinci Koalisyon (1792-1797) ve İkinci Koalisyon (1798-1801) olarak ikiye bölünür. Fakat, Fransa Büyük Britanya ile 1793-1802 yılları arasında aralıksız olarak savaş halinde bulunmuştur. 1802 Amiens Antlaşması ile düşmanlıklar bir süreliğine ertelense de kısa süre sonra Napolyon Savaşları patlak vermiştir. Amiens Antlaşması çoğunlukla Fransız Devrim Savaşları'nın sonu olarak görülse de 1802'den önce ve sonra gerçekleşen bazı olaylar Napolyon Savaşları'nın başlangıcının işaretlerini vermiştir.
Fransız Devrim Savaşlarının İtalya seferleri

Fransız Devrim Savaşlarının İtalya seferleri (1792-1802) Kuzey İtalya'da Fransız Devrim Ordusu ile Avusturya İmparatorluğu, Rusya İmparatorluğu, Piedmont-Sardinya Koalisyonu ve diğer İtalyan devletleri arasındaki çatışma dizini.Birinci Koalisyon Savaşı, birkaç Avrupa ​​devletinin Birinci Fransız Cumhuriyeti'ne karşı bir ittifak kurduğu 1792 sonbahar’ında başladı. İlk büyük çarpışma, Nice'nin (Savoie Dükalığı'nın bir parçası) 30.000 Fransız askeri tarafından ilhak edilmesiydi.Çarpışmalar kısa bir süre durulduktan sonra Schérer istifa etti ve Napolyon Bonapart 2 Mart 1796'da baş komutan olarak atandı. Napolyon'un atanmasının nedeni büyük olasılıkla politikti. Napolyon son derece iddialı olduğunu göstermiş ve 1795'te 13 Vendémiaire'ın ardından ününü arttırmıştı. İtalya Ordusu'nun komutasına yerleştirilerek, Napolyon belirsiz bir cepheye atandı: Cumhuriyetin on üç asıl alan ordusun, İtalyan gücü o sıralar çok ihmal edilmişti ve Napolyon geldiğinde korkunç durumdaydı.Bonaparte, 27 Mart'ta cepheye ulaştıktan hemen sonra saldırılar başlattı. 37,000 asker ve 60 top ile 50,000'den fazla Müttefik ordusuyla karşı karşıya kaldı. Ren'de planlanan büyük saldırılar üzerinde yoğunlaşılırken Napolyon'un takviye kazanma şansı yoktu. Montenotte Muharebesi'nde Napolyon, Avusturyalıları yendi ve kısa bir süre sonra İkinci Dego Savaşı'nı yönetti ve zafer elde etti.İtalya'daki savaşın ikinci aşaması, İkinci Koalisyon Savaşı'nın bir parçası olarak 1799'da başladı ve Rus güçlerinin savaşa katılmasıyla çarpışma büyüdü. Ancak çatışmanın başlangıcında Ruslar henüz savaşa katılmamıştı. Bu arada Napolyon, avrupa kıtasından uzaktı, Mayıs 1798'den Eylül 1799'a kadar Fransa'nın Mısır ve Suriye seferi'ne öncülük ediyordu.Joseph Schérer yönetimindeki yaklaşık 60,000 Fransız askeri eşit sayıdaki Avusturya ordusuyla karşı karşıya kaldı. Kısa süre içinde 50,000 Rus askerinin daha gelmesi bekleniyordu. Tamamen savunulamaz bir durumun ortaya çıkmasını önlemek için Schérer, Avusturya saldırılarını önleme çabasıyla mümkün olan en kısa sürede saldırdı.Clausewitz, Carl von (2018). Napoleon's 1796 Italian Campaign. Trans and ed. Nicholas Murray and Christopher Pringle. Lawrence, Kansas: University Press of Kansas.
Fransız Din Savaşları

Fransız Din Savaşları (1562-1598), Fransa'daki Katolikler ve Protestanlar (Huguenot) arasındaki sivil ve askeri bir çekişmedir. Çatışma Bourbon Hanedanı'yla Guise Hanedanı'nı birbirine düşürmüş, iki hanedan da dış kaynaklardan destek almıştır.Savaş ve önemli olayların tarihleri araştırmacılar arasında hâlâ bir tartışma konusudur. Bazı tarihçiler savaşı Nantes Buyruğu'nun bitirdiğini savunmuş, bazıları ise ardından isyan hareketinin artmasına rağmen Alais Barışı'nın bitiş olduğunu tezini desteklemiştir. Genel kanı, Nantes Buyruğu'nun seri çatışmaları bitirip yerini diplomatik anlaşmalara ve küçük çaplı çatışmalara bıraktırdığıdır.2.000.000-4.000.000 insan savaş sırasında hastalık veya kıtlıktan ölmüştür. Savaş sonucunda Huguenot istediği özgürlükleri ve önemli hakları almıştır fakat yine de kendilerine olan düşmanlık sona ermemiştir. Fransız monarşisinin otoritesi, IV. Henry tekrar güçlendirene dek, azalmıştır.
Fransız Donanması mayın harbi gemileri listesi

Circe sınıfı x 5: (Chasseur de Mines) Tüm gemiler daha sonra Edincik sınıfı olarak Türk Donanması’na transfer edildi.
Fransız Doğu Afrikası senatörleri listesi

Bu makale, II. Dünya Savaşı'nın (1939-45) sona ermesinden sonra Fransa Senatosu'nda Doğu Afrika ve Hint Okyanusu'ndaki Fransız kolonilerini temsil eden Fransız Doğu Afrikası senatörlerinin bir listesi bulunmaktadır. O zamandan bu yana birçok Afrika ülkesi Fransa'dan bağımsızlığını ilan etmiştir ve bu nedenle artık Fransız Senatosu'na dahil değillerdir.Komorlar, 6 Temmuz 1975'te bağımsızlığını ilan etti, ancak Mayotte adası Fransa'da kalmayı tercih etti. Mayotte'u temsil eden senatörler için bkz. Mayotte senatörleri listesi.Malgaşça Cumhuriyeti, 14 Ekim 1958'de Fransız Topluluğu içinde özerk bir devlet olarak ilan edildi ve iki yıl sonra tam bağımsızlığını ilan etti. Dördüncü Fransız Cumhuriyeti yönetimindeki Fransız Madagaskarı'nın senatörleri şunlardı:Resmi adı Côte française des Somalis olan Fransız Somalisi, 19 Mart 1967'de Territoire des Afar et des Issas oldu. Bu yönetim, 1977'den itibaren bağımsız Cibuti olmuştur. Dördüncü ve Beşinci Fransız Cumhuriyeti yönetimindeki Fransız Somalisi'ni temsil eden senatörler şunlardı:
Fransız Ekvatoral Afrikası

Fransız Ekvatoral Afrikası veya Fransız Ekvator Afrikası, (Fransızca:Afrique équatoriale française, AEF) Orta Afrika'daki Fransız sömürgelerinden bir federasyondur. Toprakları Kongo Nehri'nden Sahra Çölü'ne kadar olan bölgedir.Fransız Ekvatoral Afrikası, 1910 yılında Gabon, Orta Kongo (şimdiki Kongo Cumhuriyeti), Oubangui-Chari (şimdiki Orta Afrika Cumhuriyeti) ve Çad toprakları üzerinde kurulmuştur. 1910 yılında kurulmasına rağmen 1920 yılına kadar müstakillik kazanamamıştır. Federasyonun yöneticisi olan Vali, başkent Brazavil'de kalmış ve federasyona bağlı ülkelerde birer vekil bulundurulmuştur.Fransa, 1911 yılında Agadir Krizi'nin sonucunda Alman Kamerunu'na topraklarının bir kısmını vermiştir. Almanya'nın I. Dünya Savaşı'nda yenilmesinin ardından bu topraklar geri alınmıştır. Fakat bir Milletler Cemiyeti mandası olan Kamerun, yeniden Fransız Ekvatoral Afrikası topraklarına dahil edilememiştir.II. Dünya Savaşı sırasında Ağustos 1940'ta, 16 Haziran 1940 ile 12 Kasım 1940 tarihleri arası Vichy Fransası kontrolünde olan Gabon dışında federasyon Félix Éboué yönetimi altındaki Özgür Fransa Kuvvetleri'nin kontrolü altına girmiş ve onların faaliyetlerinin Afrika'daki merkezi olmuştur.Dördüncü Cumhuriyet zamanında federasyon Fransa Parlamentosu'nda temsil edilmiştir. Federasyona bağlı ülkelerin, Eylül 1958'deki referandumda Fransız Uluslar Topluluğu içinde özerk olmak yönünde oy kullanması ile federasyon, 30 Kasım 1958 tarihinde dağılmıştır. 1959 yılında yeni kurulan cumhuriyetler geçici Orta Afrika Cumhuriyetleri Birliği 'ni oluşturmuştur. Ağustos 1960'ta bu ülkelerin hepsi bağımsız olmuştur.Dört bölgenin posta hizmetleri 1936 yılına kadar ayrı yürütülmüştür ve her bölgenin kendine özgü posta pulları bulunmuştur. Aynı yıl, Gabon ve Orta Kongo'nun posta pulları üzerine AFRIQUE / ÉQUATORIALE / FRANÇAISE yazısı eklenmiştir. Bundan sonra basılan pullar yerel alanlara ait manzara resimleri ve sömürgenin kuruluşunda görev alan önemli (Fransız) karakterlerini içermiştir.1937 yılı basımları AFRIQUE / ÉQUATORIALE / FRANÇAISE yazılarını taşımıştır. 1941 yılındaki posta pulu dizisinde ise kıvılcımdan yükselen bir anka kuşu görüntüsü vardır.1946 yılına ait posta pulları yerel manzara ve kişileri betimlerken 1950'lerde çıkan son pullarda (10 Aralık 1958) insan hakları sorununa gönderme yapılmıştır.Pakenham, Thomas (1991)  The scramble for Africa, 1876-1912, Londra : Weidenfeld and Nicolson, sf. 738, ISBN 0-297-81130-4Petringa, Maria (2006) Brazzà, A Life for Africa, Milton Keynes : AuthorHouse, sf. 276, ISBN 1-4259-1198-6
Fransız Fizanı

Fransız Fizanı; Fizan bölgesinde geçerli olan, 11 Nisan 1943 ve 24 Aralık 1951 arası Fransızlar tarafından yönetilen özerk bir bölgedir.II. Dünya Savaşı sırasında, Leckerc'in Zırhlı Tümeni'ne yardıma gitmek, birliği güçlendirmek ve Afrika'da İtalyanlara karşı kukla devlet kurmak amacıyla, o sırada İtalyan Sosyal Cumhuriyeti toprağı olan Fizan işgal edilir.