barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Karavel

Karavel ya da Karavela, 15. yüzyılda ortaya çıkan iki ya da üç Latin yelkenine sahip olan yelkenli bir gemi türüdür. Sonraki dönemlerde Latin ve kare yelkenlerin birleşimi ile hareket edenleri de üretilmiştir. Sığ sularda seyredebilme yetenekleri ve görece üstün manevra yetenekleri ile Orta Çağ denizciliğinde en önemli gemi türlerinden biridir.Araştırma amaçları için uygun niteliklere sahip olan bu gemiler, küçük olduklarından az sayıda asker veya ticari mal taşıyabilmekteydiler. Orta Çağ sonlarında artan ihtiyaçlar ile bu gemiler yerine daha fazla yük taşıyabilen kalyon tipi gemiler kullanılmaya başladı.En eski karaveller, 13. yüzyılda Galiçya ve Portekiz kıyılarında ortaya çıkmıştır. İber Yarımadası'nın başka yerlerinde kullanılan benzer Müslüman teknelerinden türetilmiş olduğu düşünülmektedir. Bu ilk karaveller, açık deniz balıkçılığı ve bazı kıyı yük taşımacılığı için kullanılıyordu. Küçük, hafif yapılı gemilerdi ve ortalama 20 tondan daha hafifti. 1388 yılından kalma bulgular, bu gemilerin açık tekneler olduğunu göstermektedir. Tek direkli lateen arma taşıyorlardı. 1307'de Biskay'da daha büyük karavelerden (30 tona kadar) bahsedilmektedir. Bu karaveller bir tekneden çok, gemi sayılabilecek boyutlardaydı. Karavellerin 15. yüzyılın büyük bir bölümünde İberya'da yaygın bir tip olduğu görülmektedir.Karaveller; Diogo Cão, Bartolomeu Dias ya da Gaspar ve Miguel Corte-Real gibi Portekizli kaşifler ve Kristof Kolomb tarafından tercih edilen bir gemi olmuştur. Barca ve barinel'e göre daha çevik ve seyri daha kolay olan bu gemilerin tonajı 50 ila 160 ton, 1 ila 3 direkli ve lateen üçgen yelkenliydi. Daha küçük ve sığ bir omurgaya sahip olan karavel, sığ kıyı sularında nehrin yukarısına doğru yelken açabilirdi. Lateen yelkenleri takılıyken yüksek manevra kabiliyetine sahipti ve kıyıya çok daha yakın seyredebiliyordu, kare Atlantik tipi yelkenleri takılıyken ise çok hızlıydı. Ekonomikliği, hızı, çevikliği ve gücü onu zamanının en iyi yelkenli gemisi olarak kabul ettirmiştir. Sınırlı kargo ve mürettebat kapasitesi başlıca dezavantajlarıydı, ancak başarısını engellemedi.
Karaveli, Sorgun

Köy, Yozgat il merkezine 54 km, Sorgun ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köy, Sorgun'un güneyinde ve  numaralı Yozgat-Kayseri (Sorgun-Sarıkaya) devlet yolu kenarındadır.
Karaveliler, Döşemealtı

9 Ekim 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Karaveliler, Yunusemre

eskiden yaşayan bir şahıs isminden gelmektedir karaveli olan şahıs mahallenin ilk yaşayan köye ilk yerleşen  birisidir
Karavelli

Bakü den 350 km aralıdır. Haçınçay nehrinın (Azerice: Xaçınçay) sağ, Garabağ kanalı'nın sol kıyısında, Karabağ ovasında yer alır.
Karaviyyîn Üniversitesi

Karaviyyin Üniversitesi (Arapça: جامعة القرويين), günümüzde Fas sınırlarındaki Fes şehrinde bulunan üniversitedir. Fâtıma el-Fihrî tarafından 857-859 yıllarında bir cami olarak kurulmuş ve daha sonra İslam Altın Çağı'nın önde gelen ruhani ve eğitim merkezlerinden biri haline gelmiştir. Fas'ın modern devlet üniversitesi sistemine 1963 yılında dahil edilmiş ve iki yıl sonra resmi olarak "Karaviyyin Üniversitesi" olarak yeniden adlandırılmıştır. Cami binasının kendisi de Fas tarihinin birçok farklı döneminden unsurlar içeren tarihi Fas ve İslam mimarisinin önemli bir kompleksidir.Akademisyenler, Karaviyyin'in İkinci Dünya Savaşı sonrasına kadar etkin bir şekilde medrese olarak yönetildiğini düşünmektedir. Birçok akademisyen bu statüyü, belirgin bir şekilde Avrupa icadı olarak gördükleri "üniversite" statüsünden ayırmaktadır. Karaviyyin'in medreseden üniversiteye dönüşümünü 1963'teki modern yeniden yapılanmasına dayandırmaktadırlar. UNESCO ve Guinness Dünya Rekorları gibi bazı kaynaklar, Karaviyyin'i dünyanın en eski üniversitesi veya sürekli faaliyet gösteren en eski yüksek öğrenim kurumu olarak göstermektedir.Karaviyyin Üniversitesi'nde eğitim, İslami dini ve hukuki bilimler üzerinde yoğunlaşmakta, Klasik Arapça dilbilgisi/dilbilimi ve Maliki Şeriatı üzerinde durulmakta, ancak öğrencilere İslami olmayan konularda da dersler verilmektedir. Öğretim hala geleneksel yöntemlerle yapılmaktadır. Üniversiteye Fas'ın her yerinden ve Müslüman Batı Afrika'dan öğrenciler katılmakta, bazıları da yurtdışından gelmektedir. Kadınlar ilk kez 1940'larda kuruma kabul edilmiştir.UNESCO'nun Dünya Mirası Listesi'ne göre Karaviyyin Üniversitesi dünyanın en eski üniversitesidir. Kütüphanesi son dönemde restore edilmiştir ve Mayıs 2016 da tekrar açılmıştır. Kütüphanenin koleksiyonunda 4000'in üzerinde el yazması bulunmaktadır. Bunların içinde 9. yüzyıldan kalma Kuran ve daha öncesi yıllarda yazılmış hadisler koleksiyonunu da bulunmaktadır. Cami de faal haldedir Kuzey Afrika'nın en büyük camilerinden birisidir. Aynı zamanda üniversitenin Marakeş, Tıtvân ve Agadir şehirlerinde çeşitli fakülteleri bulunmaktadır ve İslâmî öğretime devam etmektedir.Karaviyyin Üniversitesi tarihte önemli alimlere de ev sahipliği yapmıştır. Filozoflardan İbn Haldun, İbn Rüşd ve İbn Bace, tıp alimlerinden İbn Meymun, coğrafyacı Muhammed İdrisi, mutasavvıflardan İbn Hazm ve Abdüsselâm bin Meşîş gibi birçok isim üniversitenin mezunları yahut hocaları arasındadır.
Karayahya, Bozkır

Karayahya; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karayahşiler, Çivril

Karayahşiler; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karayaka

Karayaka - Türkiye'den yerli koyun ırkıdır. Et ve süt üreten çift amaçlı bir cinsdir. Yün halılarda kullanılır. Karayaka uzun, ince kuyruklu bir cins olarak sınıflandırılmıştır.Karayaka genellikle siyah gözleri, başı ve bacakları olan beyazdır. Nadiren kahverengi veya siyah hayvanlar görülür. Çoğu zaman, koç boynuzlu ve dişi yoklanır (boynuzsuz).Ortalama olarak, koyunlar omuzlarda 61,1 cm (24,1 inç) ve 67,4 cm (26,5 inç) uzunluğundadır. Ayrıca, koyunlar 35 ila 40 kg (77 ila 88 lb) ağırlığındadır ve 130 ila 140 günlük laktasyon döneminde 40 ila 45 kg (88 ila 99 lb) süt üretir. Bir çalışmada, koyunların 21 ila 28 cm (8.3 ila 11.0 inç) zımba uzunluğu ve 39 ila 43 mikron çapında yaklaşık 1.8 ila 2.4 kg (4.0 ila 5.3 lb) polar ürettiği bulunmuştur.
Karayaka koyunu

Kasabanın geçmişinden bu yana yetiştirdiği bir tür olduğu için Karayaka adıyla anılan bu koyun türü et kalitesi bakımından Kıvırcık isimli türden sonra 2. sıradadır.
Karayaka, Erbaa

16. yüzyıl Osmanlı tahrir defterlerinde kasabanın resmi adı Ziğdi olarak geçmektedir. Yerleşim, 1892 yılında Erbaa'nın Tokat Sancağı'na bağlanması üzerine nahiyeye (bucak) dönüştürüldü.Erbaa ilçesinin kuzeyinde, Karınca Dağları'nın Kelkit Vadisi'ne bakan yamacında kurulan belde; Tokat il merkezine 97 km, Erbaa ilçe merkezine ise 7 km uzaklıktadır. Karayaka ile Erbaa arasında akan Kelkit çayı iki yerleşim merkezini ortadan ayıran sınırdır. Kasaba doğuda Salkımören köyü ile, batıda Kale köyü ile, güneyde ise Çatılı köyü ve Erbaa ilçe merkezi ile komşudur.
Karayakup, Erdemli

2019 rakamlarına göre göre mahallenin nüfusu 650'dir. Köy 385 haneden oluşmuştur. Yazlık nüfus 2000 civarında olmaktadır.
Karayakup, Kayapınar

Karayakup; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Karayakup, Sarıkaya

Karayakup Kasabası, 1956 yılında Terzili Köyü  ile birleşerek belediye olmuştur. Eski dönem medeniyetlerinde Hititler, Frigyalılara ev sahipliği yapmış. Cumhuriyet dönemi öncesi Ermeni yerleşkesi olarak bilinir. Ermeni Kırımı'ndan sonra bölgeye Yunanistan ve Bulgaristan göçmenleri başta olmak üzere batı ve doğu illerinden göç almıştır. Karayakup Kasabasında Osmanlı Döneminde yapılan köprü ve Hitit döneminde kullanıldığı sanılan höyük vardır. Kasabanın nüfusu 2008 itibarıyla 2.294'tür. Köyün geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. İlçeye 7100 metre uzaklıkta olan kasaba Sarıkaya-Akdağmadeni kara yolu üzerindedir.
Karayakup, Çelebi

Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Kavakobası ya da Karayakup olarak geçmektedir. Daha önceleri Keskin ilçesine bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da Çelebi ilçesine bağlandı.
Karayakuplu, Karahallı

16. yüzyıl kayıtlarında isminden bahsedilmeyen yerleşimden 1676 tarihli Avarız Defterinde "Kara Yakublu" adıyla Ulugöbek (Ulubey) nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. Uzun yıllar Ulubey nahiyesine bağlı olan yerleşim, 1953 yılında Uşak ilinin kurulması esnasında yapılan düzenleme sonucunda Karahallı ilçesine bağlanmıştır. Köyün yakınlarında Montanizm'in merkezi olmuş olan Pepuza antik kenti bulunmaktadır.
Karayakuplu, Körfez

1936'ya kadar Gebze'nin merkezi Sipahiler Köyü olan Taşköprü bucağına bağlıyken bu bucağın kaldırılmasıyla önce Gebze'nin Tavşancıl bucağına (1948'de merkezi Hereke'ye taşındı ve adı Hereke Bucağı oldu), 1938'de Alihocalar mahallesiyle birlikte merkez ilçeye, 1987'de de yeni oluşturulan Körfez ilçesine bağlanmıştır.
Karayaprak, Refahiye

1896 tarihli kayıtlarda erkek nüfusun tespiti için yapılan sayımda; Orçul nahiyesine bağlı sadece Müslümanların yaşadığı Karayaprak köyünde, 24 hanede 77 erkek nüfus bulunmaktaydı.Köy, Erzincan il merkezine 119 km, Refahiye ilçe merkezine 50 km uzaklıktadır. Köy, Karadeniz Bölgesi sınırları içerisinde kalmaktadır.
Karayatak, Akyurt

Köyün kurucuları I.Dünya Savaşından önce yurtları olan Bulgaristan düşman esaretinden korunmak ve kurtulmak için Türkiye'ye göç etmişlerdir.Köyün ilk kuruluş yeri Yukarı Harmanlar mevki olup bu arazinin erozyon sonucu evlerinin hasar görmesi ve ileride aynı sorunla karşı karşıya  gelmemeleri için şu anda köyün bulunduğu yere yerleşmişlerdir. (çünkü o yıllarda ahmet adil köylülerinin arazileri devlet tarafından el konularak bu köy kurulmuştur buna karşı olan ahmet adilliler hapishanede yatmıştır)1930 ve 1940 yılları arasında Ankara'nın Kızılcahamam ilçesi Hacılar köyünden karayatak köyüne göç eden aileler olmuştur. Bu aileler Balcıla, Ayazlar, Arslanlar'dır.23.07.2004 tarih ve 25531 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun geçici 2’nci maddesi gereği Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını belirleyen 50 km yarıçap içinde kaldığından köy tüzel kişiliği sona ererek mahalleye dönüşmüştür.
Karayavşan Höyüğü

Karayavşan Höyüğü, Ankara il merkezinin güneybatısında, Polatlı İlçesi'nin 20 km. doğusunda, Karayavşan Köyü'nün hemen yanında yer alan bir höyüktür. Polatlı – Haymana kara yolunun hemen kuzeyindedir. Tepe, 13 metre yükseklikte orta boy bir höyüktür.Höyükte 1965 yılında Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nin girişimi ile Müze Müdürü Raci Temizer başkanlığında bir kazı yapılmıştır. Kazı çalışmaları, biri tepede, diğeri ise doğu yamaçta iki açmada yürütülmüştür. Kazılarda ele geçen ve Anadolu Medeniyetleri Müzesi'ne teslim edilen buluntular üzerinde Gülçin İlgezdi Bertram ve Jan - K. Bertram tarafından 2010 yılında sistematik bir çalışma başlatılmıştır.Tepedeki açmada Erken Tunç Çağı'nın son evresi, yamaçtaki açmada ise Erken Tunç Çağı'nın erken evresi tabakaları ortaya çıkarılmıştır. Höyükte, yaklaşık olarak 12 metre kalınlıkta Erken Tunç Çağı kültür dolgusu vardır. Bu kültür dolgusunda en az dört olmak üzere çok sayıda yapı katı vardır.Kazıda ortaya çıkan mimari, taş temeller üzerinde kerpiç duvarlarla dörtgen planlı yapılardır. Duvarlar beyaz renkli bir sıva ile kaplanmıştır. Odalardan birinde taştan yapılma büyük bir fırın ortaya çıkarılmıştır. Kapı mil taşlarına dayanılarak yapılara kapılardan girildiği belirtilmektedir. Açık alanlarda 200 – 150 cm. çapında erzak çukurları vardır.Ele geçen çanak çömlek buluntuları, çoğunlukla el yapımı, kırmızı yüzey renkli ve açkılı örneklerdir. En sık görülen biçimler ağızçapı 10 – 20 cm. arasında değişen, ağızdan yükselen kulplu büyük fincanlar ve gaga ağızlı testilerdir.Biçim olarak çoğunluk kalın cidarlı kaseler, küpçükler, büyük çömlekler ve düz dipli, silindir gövdeli küçük kaplardır. Çanak çömlek buluntularını inceleyen David French, bunlar arasında Batı Anadolu Bölgesi'nin Erken Tunç Çağı II. ve III. evresi ile İç Anadolu Bölgesi'nin Erken Tunç Çağı II. evresine ait mallar olduğunu belirtmektedir.Ele geçen pişmiş kil idollerden ikisi İç Anadolu Bölgesi'nin sıkça görülen iri gözlü idolleridir. Bunlardan birinde bel kısmı biraz daraltılarak hem kalça, hem de kollar oluşturulmuştur.Yapılar arasında çeşitli yönlerde yatırılmış gömütlere rastlanmıştır. Açılan bir sandık mezarda gömüt armağanı olarak bırakılmış bakır – tunç bilezik ve iki altın kulak tıkacı vardır.Ankara bölgesinin önemli yerleşmelerinden biri olarak görülen Karayavşan, bu önemine karşın bulguların ayrıntılı olarak yayınlanmadığı höyüklerden biridir. Ele geçen kulak tıkacı benzeri Koçumbeli'nde de vardır. Yerleşme muhtemelen Koçumbeli, Ahlatlıbel, Etiyokuşu yerleşmeleriyle aynı kültür çevresine dahildir. Bununla birlikte Karayavşan'ın Ahlatlıbel ve Koçumbeli'den daha genç olduğu belirtilmektedir.
Karayayla, Kale

Çatmalı, Erdoğmuş ve Kızılkaya mahalleleri daha önceleri Yukarıboğaz köyüne bağlı iken, 13 Ocak 1956'da birleşerek Karayayla adıyla köy statüsü kazandı. Karayayla, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Karayayla, Uzunköprü

Köy, Edirne il merkezine 79 km, Uzunköprü ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy, Uzunköprü'nün batısında ve  numaralı Meriç-Uzunköprü il yolu yakınındadır.
Karayazı

Türkiye'nin 2295 metre yükseklikte konumlanan bir yerleşim birimidir. İlçe güneyinde Karaçoban, Hınıs ve Malazgirt, doğusunda Eleşkirt, Tutak, batısında Tekman ve Köprüköy, kuzeyinde Horasan ilçeleri ile komşudur. İlçe M.Ö. III ncü yüzyılda medeniyetin kurulduğu Aras nehri civarında Salyamaç, Yolgören ve Çelikli köylerinde bulunan tarihi kalıntılardan anlaşılmaktadır. İlçe Bayraktar köyü civarında kurulmuştur. Evvelden Bayraktar diye tanınan ilçe 1071 Malazgirt zaferinden sonra Anadolu ya ayak basan Selçuklu hükümdarı Alparslan’ın öncülerinden Bayraktar Han tarafından kurulduğu bilinmektedir.İlçenin adı buna nedenle Bayraktar olarak kalmıştır. Karayazı ilçesinde şu an mevcut  bir mahalle Bayraktar olarak devam etmektedir.Osmanlı döneminde Bayraktar mahallesi Hınıs Sancağına bağlı olarak kalmıştır. Cumhuriyetin ilanından sonra yörenin özelliği nedeni ile idari bütünlüğün sağlanması ve hizmetlerin genişlettirilmesi amacıyla T.B.M.M tarafından ilçe kurulmasına karar verilmiştir.Kar en erken Ekim ayı sonlarına doğru yağmaktadır. Mayıs ayı sonuna kadar devam eder. Kar örtüsünün ortalama kalınlığı 75 cm. olmakla birlikte bu kalınlık İlçe dışında 150 cm.ye kadar çıkmaktadır.Daha önce Pasinler'e bağlı bir köy iken 1938 yılında ilçe olmuştur. İlçe merkezi şimdi Köprüköy ilçesine bağlı olan Çullu mahallesi iken daha sonra bugünkü yerine taşınmıştır.23.06.1937 tarih ve 3223 sayılı kanun ile ilçe olmuş,08.02.1938 tarih ve 7862 sayılı kararname ile Pasinler ilçesinden 39,Hınıs'ın Söylemez nahiyesinden 27,Hınıs'ın Göksu nahiyesinden 24,Eleşkirt ilçesinden 5, Tutak ilçesinden 22,Malazgirt ilçesinden 8 adet köy bağlanmıştır.İlçenin önemli tarihi şahsiyetlerinden bazıları Dengbej Reso, Evdale Zeynike, Kolağası Kerem Bey'dir. Kereme Kolağasi ya da Kerem bege Zirki Yolgören mahallesindendir. Rus işgali döneminde aşireti ile birlikte Ruslara karşı savaşmış ve Rus ordusuna ağır kayıplar verdirmiştir. Cumhuriyetin kuruluşundan sonra Erzurum'daki Azadi kongresine katılmış, Şeyh Said isyanında lider kadro içerisinde yer alıp, aktif rol oynamıştır. İsyanın başarısızlığa uğraması ile İran'a geçmiş, burada İran rejimi ile bir çarpışmada öldürülmüştür. Bir diğer önemli şahsiyet Dengbej Reso'dur. Dengbej Reso tüm Kürtler arasında tanınan ve bilinen bir dengbejdir.Cunni Mağarası'nın birkaç kilometre batısında Kangha isminde çok eski bir yerleşim yerinin kalıntıları bulunur ve ortalama 1,5 kilometre Kazbıl-su dere kıyısı boyunca uzanır. Doğusunda Salyamaç mahallesi ile sınırdır. Bu isim bazen Kanka olarak da konuşulur.Karayazının hemen arkasında bulunan Çakmak dağı tam bir oksijen kaynağıdır. Soğuk Kaynak suları ile meşhur çakmak dağı; yayla havasıyla, doğal çiçekleri ve güzelliğiyle tam bir piknik alanıdır.
Karayazı Ovası (Azerbaycan)

Karayazı Ovası veya Karayazı Çölü, Azerbaycan'ın Kazah rayonnda Kazangöl Ovası ile Kura Nehri arasında yer alan bir ovadır.Karayazı ovasının adı eski Türkçede "çöl, geniş ova" anlamına gelen "yazı" ile Azerbaycan dilinden "kara" kelimelerinin birleşiminden türemiştir. Azerbaycan topraklarında "yazı" parçacıklı yer adları yaygındır. Örneğin: Agyazı, Agcayazı ve diğerleri.Yüzölçümü 421 km² olup, batıda Gürcistan Cumhuriyeti topraklarına kadar devam etmektedir. Karayazı Ovası batıda geniş (12–16 km), doğuda giderek daralır (1–2 km) ve Kura Nehri ile Ortagaş-Kuyrugençi hattı arasına kama şeklinde girer. Kuzey-doğu eğimli kesiminde vadiler ve gobolar bulunuyor.Buradaki yeraltı sular çok derin değil. Siyah su kaynakları şeklinde görünürler. Bu sular yüksek debiye sahiptir ve çiftliğin belirli alanlarında (tarım, büyükbaş hayvancılık) kullanılabilir. Kahverengi topraklarında ağırlıklı olarak gelişmiş kuru tarla bitkileri (tahıllar, çeşitli otlar ve pelin oluşumları) yetişir. Kura Nehri kıyısında tugai ormanları, 2–6 km genişliğinde nemli alüvyon-tugai ve alüvyon-çayır toprakları üzerine yayılmıştır. Suni sulama sonucunda Karayazı Ovası'nda tahılcılık, pamukçuluk, bahçecilik ve bostancılık çok gelişmiştir. Karayazı ovasında iki ayrı bucak vardır: Karayazı ve Kürsahili tugai ormanları bucakları ayrılmıştır.Karayazı ovasının iklimi kuru subtropikal olup, yazları sıcak, kışları ılımandır. Yıllık ortalama sıcaklık 9–120 °C'dir. Ortalama yıllık yağış 350–400 mm'dir, özellikle ilkbahar ve sonbaharda.
Karayazıcı

Karayazıcı, Osmanlı tarihinde Celali olarak adlandırılan isyancılar arasında meşhur olanlarından birisidir. Karayazıcı adıyla anılan bu kişinin gerçek ismi "Abdülhalim" dir. Bazı kaynaklarda Urfa bölgesinde Kılıçlı (Kılınçlı) aşiretinden Ali adında birinin oğlu, bazı kaynaklarda ise Çorum'lu olduğu belirtilmektedir.Karayazıcı' nın resmi görevleri hakkında kaynaklarda çeşitli açıklamalar bulunmaktadır. Halep’teki Venedik konsolosu, Karayazıcı’nın Halep Paşası’na katiplik yaptığı ve bu yüzden “Karayazıcı” lâkabını aldığını, Naimâ ise onun beylerbeylerin yanında sekbanlık ve subaşılık gibi görevlerde bulunduğunu kaydetmiştir.Sivas eyaletine bağlı sancaklardan birinde mütesellim görevinde bulunduğu sırada sancak başka birine verildiğinden yeni sancakbeyi kendi mütesellimini gönderdi. Karayazıcı bu yeni mütesellimi kabul etmediği gibi etrafına topladığı köylü ve levendlerle bizzat üzerine gelen sancakbeyini öldürdü. Daha sonra üzerine gönderilen beylerbeyinin kuvvetlerini de yenilgiye uğrattı. Karayazıcı, 1600 yılında Urfa' yı ele geçirdikten sonra hükümdarlığını ilan etti. İstanbul' dan üzerine gönderilen Hacı İbrahim Paşa komutasındaki kuvvetleri Kayseri civarlarında bozguna uğrattı. Daha sonra Bağdat valisi Sokulluzade Hasan Paşa serdar tayin edilerek Karayazıcı üzerine harekete geçti. 1601 yılında Elbistan taraflarında yapılan savaşta Karayazıcı, kuvvetlerinin ağır bir yenilgiye uğratılması sonucunda Samsun taraflarına çekildi.  Sokulluzade Hasan Paşa onu takip ederek Tokat' a gitti.   Karayazıcı, başka bir sefere gerek kalmadan 1602 yılında Canik dağlarında öldü. Ölümünden sonra kardeşi Deli Hasan yerine geçerek isyanı devam ettirdi.
Karayazıcılar

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Küre ilçesine bağlıyken, 27 Mayıs 1954'te Devrekani ilçesine bağlandı.Köy, Kastamonu il merkezine 43 km, Devrekani ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır. Beyler Barajı köy yakınlarında bulunur.
Karayağ

C28H36S5O6(NH4)2 formülüyle bilinen Karayağ ya da İktamol geleneksel tıpta cilt altındaki ufunet, irin ve bezeleri operasyon yapmadan çıkarmak için kullanılan bir ilaçtır.
Karayağcıhacılar, Yunusemre

Mahallenin adının Oguzların 24 boyundan biri olan Karayağcı boyundan olan Karayağcı yörük aşiretinden geldiği bellidir.Bu bölgeye ne zaman geldikleri ve yerleştirildikleri hakkında bilgi yoktur.Aynı aşiretin Manisa bölgesinde yerleştikleri köyler Belen, Arabacıbozköy ( Akhisar ), Selendi, Durasılı, Türkmen, Çekeler deresi(Yunddağı), Halitli, Eğri, Kalabak. köyleridir.
Karayaşmak, Demirözü

Yerleşim 1530 yılı Osmanlı tahririnde günümüzdeki Kara-yaşmak adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1591 yılı tahririnde köyde tamamı Müslüman 30 nefer kaydedilmiştir. Bu tarihte köyde faal durumda değirmen bulunmaktadır. 1642 yılı avarız defterine köyde 4 Müslüman hane ile 2 askeri görevli bulunmaktadır. 19. yüzyılda yerleşim, Müslümanlar ve Hristiyanlar bir arada yaşadığı bir köy olarak görülmektedir. 1835 yılı Osmanlı kayıtlarında sadece erkek nüfus yer almakta olup yerleşimde 16'sı (4 hane) Müslümanlardan  ve 9'u (2 hane) Hristiyan olmak üzere toplam 25 erkek yaşamaktadır. 1845 yılına gelindiğinde köye Gümüşhane'den göç eden 2 Hristiyan hanenin daha yerleştiği görülmektedir. Yerleşim, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Bayburt'a bağlı köy statüsünü sürdürmektedir.
Karayca

Karayca, Türk dillerinin Kıpçak öbeğine ait bir lehçedir. Kırım Tatarcasına yakındır. Musevi inancına mensup bir Türk grubu tarafından konuşulması sebebiyle de ayrı öneme sahiptir. Konuşucusunun sayısı az olan Karayca, yok olma tehlikesi altında yer alan Türk yazı dillerinden biridir.20. yüzyılda hâlâ Litvanya'da Trakai ve Panevėžys bölgelerinde, Ukrayna'nın Luck ve Halicz bölgelerinde ve Kırım'da bu dili konuşanlar vardır. Türkiye ve İsrail'de hâlâ bu lehçeyi konuşanlara rastlamak mümkündür.Son Sovyetler Birliği döneminde yapılan nüfus sayımında sadece 2.602 kişi kalmış olduğu anlaşılan Karay halkından; ancak 503 kişi Karaycayı ana dil olarak kullandığını, 52 kişi ikinci dil olarak konuştuğunu belirtmiştir.Orta Çağ'dan beri önemli bir edebiyat dili olan Karayca, İbrani alfabesi ile yazılmış birçok mektupta rastlanmaktadır. Örnek olarak 10. yüzyılda İspanya'daki bir hahamlık okulu öğrencisinin memleketi Varşova'ya yazdığı mektuplar saf Karaycanın en güzel örneklerindendir. Dilin konuşucuları, 8. yüzyılda Yahudilikten gelişmiş olan Karaylar cemaatine aittiler. Günümüzde Baltık Denizi'nin güneydoğusu, Doğu Avrupa, Türkiye ve İsrail'de hâlâ bu inanca ait olanlara rastlanabilmektedir.20. yüzyılın ilk yarısında dinî içerikli olmayan Karayca yazılarda yazılmıştır: Örneğin Varşova'da yayınlanan karaim aivazy(?) adlı dergi. Ancak bugün bu lehçe artık yok olmak üzeredir. Litvanya'nın başkenti Vilnius, diğer şehirleri Trakai ve Panevėžys (Ponewiesch)'de hâlâ Karayca konuşabilen insanlar vardır. Litvanya'da bunların sayısı bugün toplam 267 kişidir. Ancak artık bulunabilen yazılı kaynaklar sadece dinsel içeriklidir."Karayca konuşmak" isimli Éva Á. Csató ve David Nathan tarafından yayınlanan son Multimedia CD-ROM versiyonu, Karay toplumu üyelerine ilgisi olan Türk dil bilimcileri ve dil bilimcilere bedava dağıtılmaktadır.Nathan, David 2000. The spoken Karaim CD: Sound, text, lexicon and active morphology for language learning multimedia. In: Göksel & Kerslake (eds.) 2000: 405413.
Karayemiş

Karayemiş (Prunus laurocerasus), gülgiller (Rosaceae) familyasından küçük beyaz renkli çiçekler açan, daha çok rutubetli ve gölgeli yerlerde yetişen 5–15 m boyunda, yaprak dökmeyen bir ağaç türü. Türkiye'de çeşitli yöresel adlarla bilinmektedir. Yaygın olarak "Taflan" adıyla bilinen bitki, "Gürcü kirazı", "Laz kirazı", "Laz üzümü", "Laz yemişi", "Tanal", "Tçkoo" adlarıyla da bilinmektedir.Yapraklar derimsi kısa saplı ve oval şekillidir. Orta damar alt tarafta çıkıntı teşkil eder. Çiçeklerin 30 - 40 tanesi bir arada bulunur. Taç ve çanak yapraklari 5 parçalıdır. Meyveleri zamanla siyah renk alır.Yaprakları şeker, tanen, kalsiyum, oksalat, emülsin, prunasin ihtiva eder. Taze yapraklardan elde edilen taflan suyu, antispazmodik ve öksürük dindirici, bulantı ve karın ağrılarını giderici olarak kullanılır. Fazla alınırsa, zehirlenme yapar. Taze meyveleri yenir. Taze meyvelerinin idrar söktürücü ve taş düşürücü etkileri vardır. Yaprakları ise gıdalara koku vermekte kullanılır.Yapılan çalışmalarda on fenolik ve altı şeker içeriği tespit edilmiştir. Bilinen en yaygın üç fitesterolden biri olan β-sitosterolün karayemiş meyve çekirdeklerinde % 73’ ünü oluşturduğu belirtilmiştir. Yeteri kadar araştırması olmamasına rağmen topikal kullanımlarda ağrı üzerinde analjezik etki gösterdiği söylenmektedir. Besin ve nutrasötik takviye formülasyonlarında potansiyel olarak kullanılabilen iyi bir doğal antioksidan kaynağıdır. Halk ilacı olarak mide ülseri, sindirim sistemi şikâyeti, bronşit, egzama, hemoroit, diüretik ajan olarak kullanıldığı bilinmektedir. Meyvelerinin ise yenerek diyabette kullanıldığı bilinmektedir.Güneybatı Asya ile Güneydoğu Avrupa'da doğal olarak yetişir. Türkiye'de Samsun, Giresun, Trabzon, Rize, Ordu ve Artvin civarında yüksek dağlık bölgelerde doğal olarak bulunur.
Karayenice, Şehzadeler

Köy, Kafkasya'dan göç eden muhacirlerin yerleşmesiyle kurulmuştur. Mahallenin eski adı "Çerkes Yenice"' dir.
Karayip Hollandası'nda COVID-19 pandemisi

Karayip Hollandası'nda COVID-19 pandemisi, devam eden küresel koronavirüs hastalığı 2019 (COVID-19) viral pandemisinin bir parçasıdır. Hollanda'nın üç özel belediyesi statüsündeki Karayip Hollandası'nda; Sint Eustatius adasında ilk vaka 31 Mart 2020'de, Saba adasında ilk vaka 12 Nisan 2020'de, Bonaire adasında ise ilk vaka 16 Nisan 2020'de tespit edildi.12 Ocak 2020'de Dünya Sağlık Örgütü (WHO), 31 Aralık 2019'de Vuhan şehrindeki bir grup insanda yeni bir koronavirüsün solunum hastalıklarına neden olduğunu doğruladı. Dünya Sağlık Örgütü tarafından 30 Ocak 2020'de Uluslararası Halk Sağlığı Acil Durumu ilan edildi ve 11 Mart'ta bir pandemi olarak kabul edildi.
Karayip Ortak Pazarı

Karayip Ortak Pazarı (Caribbean Community - CARICOM), Karayipler bölgesindeki ülkeler arasında işbirliği ve entegrasyonu arttırmayı hedefleyen uluslararası örgüt.
Karayip flamingosu

}}Karayip flamingosu''' (Phoenicopterus ruber ruber''), flamingogiller (Phoenicopteridae) familyasına ait bir flamingo türü. Yaşam alanı lagünler ve tuz gölleridir. Sürekli bir evililik bağı ile yaşayıp kuluçka kolonileri kurar ve başlıca olarak küçük yengeçlerle beslenirler.Ağırlığı dişilerde 2 ile 2.5 kg, erkeklerde 2.5 ile 3 kg kadar tutar. Her iki ebevyn de kuluçka ile ilgilenir. Kuluçka süresi 28 ile 32 gün kadar sürer ve Mayıs ile Ağustos arasında gerçekleşir.Büyük flamingo 6 yaşında cinsel olgunluğuna ulaşır ve 40 yaşının üstüne kadar yaşar. Bu hayvanların cinsiyetlerini ayırt etmek zordur.
Karayip keşiş foku

Karayip keşiş foku, Batı Hint foku ya da deniz kurdu (Monachus tropicalis), bir zamanlar Karayipler'de yaşayan ve soyu tükenmiş olduğu düşünülen bir fok türüdür. Yakın akrabalarından Akdeniz foku (Monachus monachus) ve Hawaii foku (Monachus schauinslandi) ise yaşamlarını sürdürmektedir.Keşiş foku adı bu fokların dış görünüşünden kaynaklanmaktadır. Kılsız, yuvarlak kafası ve boynunu atkı gibi saran katlı deri kıvrımları bu türü keşfeden araştırmacıya cübbeli manastır keşişlerini hatırlatmıştır. Karayip keşiş foku vahşi hayatta son olarak 1952 yılında görülmüş, o yıl Jamaika ile Honduras arasındaki Serranilla kıyısında küçük bir Karayip foku kolonisi bulunmuştur.
Karayip levhası

Karayip Levhası, Güney Amerika'nın kuzey kıyılarında, Orta Amerika'nın ve Karayip Denizi'nin altında bulunan okyanusal bir tektonik levhadır. Bu levha yaklaşık 3.2 milyon kilometrekarelik bir alana sahiptir.Karayip Plakası; Kuzey Amerika Plakası, Güney Amerika Plakası, Nazca Plakası ve Cocos Plakası ile sınır komşusudur. Bu sınırlarda depremler, tsunamiler ve volkanik patlamalar gibi yoğun sismik faaliyetler görülmektedir.Güney Sınırı; Güney Amerika Plakası ile etkileşime girer. Venezuela'nın petrol sahalarının bu etkileşimin bir sonucu olduğu düşünülmektedir.Doğu Sınırı; Güney Amerika Plakası'nın okyanus kabuğunun Karayip Plakası altında yer alan Bir subdüksiyon bölgesidir. Subdüksiyon, kuzeydeki Virgin Adaları'ndan güneydeki Venezuela kıyılarındaki adalara kadar Küçük Antiller Volkanik Arkı'nın volkanik adalarını oluşturur.Batı Bölümü; Orta Amerika'yı içerir.Pasifik Okyanusu'ndaki Cocos Plate, Guatemala, El Salvador, Nikaragua ve Kosta Rika'daki volkanlarla Orta Amerika Volkanik Arkı'nı oluşturan Karayip Plakası'nın altına inmektedir.
Karayip manatisi

Karayip manatisi (Trichechus manatus) Manatigiller familyasından bir Deniz ineği türü. Meksika kıyılarında, Karayipler'de, Brezilya ve Venezuela kıyılarında ve denize akan ırmaklarda yaşar.Karayip manatileri yalnız yaşar ve bir günde kendi ağırlığının çeyreği kadar su bitkisi yer. Anne-çocuk bağı dışında hiçbir sosyal bağ meydana gelmez. Çiftleşme zamanında birçok erkek bir dişinin peşine düşer. Dişi ne kadar dirense de birçok erkek hayvan şiddet kullanımı ile onunla çiftleşmeyi başarır.12 aylık bir gebelikten sonra tek bir yavru dünyaya gelir. 1 - 2 yıl anne sütü ile beslenir ve 3 -4 yıl sonra ergenleşir. Ömürleri 50 yıldan fazla sürebilir.
Karayip resif köpekbalığı

Karayip resif köpekbalığı (Carcharhinus perezi), Carcharhinidae ailesinden bir köpekbalığı türü. Atlas Okyanusu'nun batısında, Florida'dan Brezilya'ya kadar uzanan Karayip Denizi sularında bulunur.Karayip resif köpekbalığının uzunluğu 2-2,5 m kadardır. Kaydedilmiş azami uzunluk 3 m'dir. Rekor ağırlık ise 70 kg civarındadır. Rengi koyu gri, kahverengimsi gri, sarımtırak beyaz gibi farklı tonlarda olabilir.Karayip resif köpekbalığı, tropik batı Atlas Okyanusu'nda, Kuzey Karolina'dan Brezilya'nın kuzeyine kadar uzanan bölgede, Bermuda dahil, Meksika Körfezi'nin kuzey kesimlerinde ve Karayip Denizi'nde yaşar. Mercan resiflerini sever. 378 m derine dalabildiği bilinmektedir.
Karayipler

Karayipler, Karayip Denizi'ni, adalarını ve çevreleyen sahilleri kapsayan ve coğrafî olarak Orta Amerika'ya dâhil edilen bölge. Bu adalar, Florida'nın güneyinden başlayıp bir kıvrım oluşturarak Güney Amerika'da Venezuela'nın kuzey batısına dek inmektedir. Bölgede 7.000 dolayında ada, adacık ve kayalık bulunur. Burada otuz beş bağımsız ülke ya da bağımlı bölge yer almaktadır.Uluslararası Hidrografi Örgütü'nün çizdiği sınırlara göre yay formatında sıralanan adalar Karayip Denizi'nin içerisinde yer almaktadır. Lucayan Adaları olarak adlandırılan ve Karayip Denizi sınırları içerisinde yer almayan Bahamalar ve Turks ve Caicos Adaları da bu bölge içerisinde yer bulmaktadır.1492'de Hindistan'a ulaştığını zanneden Kristof Kolomb tarafından Batı Hint Adaları (Batı Hindistan) adı verilen bölge günümüzde de nadiren de olsa bu isim ile ifade edilmektedir. Günümüzde bölgenin ilk yerleşimcilerinden olan ve Aravaklar yerli grubunun bir kolu olan Karayipler'in adı ile anılmaktadır.Adaların en eski sahipleri Aravak (Karayipçe: Aruac) ve Karayip (İspanyolca: Caribe) yerlileridir. 1492'de Ceneviz doğumlu İspanyol kâşif Kristof Kolomb tarafından keşfedilmiştir.
Karayipler (halk)

Karayipler, Caribler veya Karayip yerlileri, İspanyol fetihlerinden önce Küçük Antiller ve komşu Güney Amerika kıyılarında yaşayan Amerikan yerlisi halk. İsimleri Karayip Denizi'ne verilmiştir. Günümüzde Karayipçe tabiri ile sadece Antillerde konuşulan dil değil, Güney Amerika'daki çeşitli akraba yerli diller de kastedilir.
Karayipler Futbol Birliği

Karayipler Futbol Birliği (İngilizce: Caribbean Football Union, CFU), Karayipler ulusal futbol federasyonlarının çek çatı altında toplandığı bir organizasyondur. FIFA tarafından tanınan 25 ve tanınmayan 5 ülkeden oluşur.Karayipler'den CONCACAF Şampiyonlar Ligi'ne gönderilecek kulüpleri belirlemek amacıyla CFU Kulüpler Şampiyonası'nı düzenler.Karayipler Kupası, CONCACAF Altın Kupa'a katılacak 4 Karayipler ülkesini belirlemek amacıyla yapılır.CFU Kulüpler Şampiyonası, CONCACAF Şampiyonlar Ligi'ne katılacak 3 Karayipler kulübünü belirlemek amacıyla yapılır..
Karayiplerdeki Dünya Mirasları listesi

Bu liste, Karayipler'deki UNESCO Dünya Mirası listesidir. Hollanda Antilleri'ndeki Curaçao aracılığıyla Hollanda, Avrupa'yla olan kültürel ve siyasi birlikteliğine rağmen Kuzey Amerika'nın bir parçası olarak buraya dahil edilmiştir.Tablonun üzerindeki sıralama butonuna basılarak ilgili kategori ile ilgili yeniden sıralama yapılabilir.Alan – tampon bölgeler hariç, hektar ve acre olarak. Sıfır değeri, UNESCO tarafından hiçbir veri yayınlanmamış demektir
Karayiğit, Hasanbeyli

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Uyuzlu olarak geçmektedir. Daha önceleri Osmaniye Merkez ilçeye bağlıyken, 28 Ekim 1996'da Hasanbeyli ilçesine bağlandı.
Karayla temas

Karayla temas, su üzerinden karaya geçen bir fırtınanın olayıdır. Daha geniş anlamda ve insan seyahatiyle bağlantılı olarak, denizde veya havada bir yolculuğun sonunda veya oraya varma gerçeğiyle ulaşılan ya da görülen ilk kara anlamına gelir.Bir tropikal siklon, fırtınanın merkezi kıyı boyunca hareket ettiğinde karayla temas olarak sınıflandırılır; güçlü tropikal siklonlarda bu, gözün kara üzerinde hareket ettiği zamandır.Su hortumu karaya çıktığında kasırga olarak yeniden sınıflandırılır. Güzel havalarda su hortumu karaya iniş yaptığında genellikle sürtünme ve huniye sağlanan sıcak hava miktarındaki azalma nedeniyle hızla dağılır.
Karayolları (kadın voleybol takımı)

1991 yılında Ankara'da kurulmuştur. Karayolları çalışanları arasında dayanışmayı artırmak, üyelerin serbest zamanlarını sosyal, kültürel, sanatsal ve benzeri etkinliklerle değerlendirmek, gençlere kültürel eğitim ve spor olanağı sağlamak ve böylece ülke sporuna ve kültürüne katkıda bulunarak toplumun bedensel ve ruhsal yönden daha sağlıklı ve daha dengeli kişilerden oluşmalarına yardımcı olmak amacıyla kurulmuştur.Kuruluşundan altı ay sonra Atölye Müdürlüğü bünyesinde bulunan iki adet boş yedek parça stok ambarının voleybol salonuna dönüştürülmesiyle futbol şubesinin yanı sıra bayan voleybol şubesi de kurularak kulüp bu dalda da faaliyetlere başlamıştır.1995 yılında kadın voleybol takımı mahalli ligden Türkiye Bayanlar 2. Ligi'ne yükselmiştir. 1997 yılında kulüp futbol branşını kapatarak sadece kadın voleybolunda faaliyet gösterme kararı almıştır.Kulüp şu anda Sultanlar Ligi'nde mücadele etmektedir.
Karayolları Genel Müdürlüğü

Karayolları Genel Müdürlüğü, Türkiye'de şehir içi yollar hariç tüm karayollarından sorumlu olan kurumdur. Bayındırlık Bakanlığı bünyesinde 1929 yılında Şose ve Köprüler Reisliği olarak kurulmuş, 1950 yılında Karayolları Genel Müdürlüğüne dönüşmüştür. Türkiye Cumhuriyeti Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığına bağlıdır.
Karayolları SK

Karayolları çalışanları arasında dayanışmayı artırmak, üyelerin serbest zamanlarını sosyal, kültürel, sanatsal ve benzeri etkinliklerle değerlendirmek, gençlere kültürel eğitim ve spor olanağı sağlamak ve böylece ülke sporuna ve kültürüne katkıda bulunarak toplumun bedensel ve ruhsal yönden daha sağlıklı ve daha dengeli kişilerden oluşmalarına yardımcı olmak amacıyla kurulmuştur. Kulüp başlangıç olarak futbol ve voleybol branşlarında faaliyet göstermekteydi.1997 yılında kadın voleybol takımının mahalli ligden Türkiye Bayanlar 2. Ligi'ne yükselmesi soncunda, kulüp yönetimi tarafından tek branşta çalışmaların daha verimli ve ekonomik olacağı düşünülerek yalnızca bayan voleybol branşında çalışmalara devam etme kararı alınmıştır.Kulüp Küçük Kızlar, Yıldız Kızlar ve Genç Kızlar kategorilerinde gruplarında önemli başarılar kazandı. Takımlar 8 defa Ankara’da çeşitli dereceler yaparak kendi kategorilerinde Türkiye şampiyonalarına katılma hakkı kazanmıştır.Kulüp 2009 yılında Voleybol Okulunu kurarak, her yaş gurubundaki çocuklara da spor yapma imkânı sağlamıştır. Kulüp şu an Sultanlar Ligi'nde mücadele etmektedir.
Karayolları Trafik Kanunu

Karayolları Trafik Kanunu, Türkiye Cumhuriyeti'nin 2918 sayılı kanunu olup karayollarındaki trafik düzenini ve güvenliğini sağlamak amacı ile oluşturulan yasadır. Bu yasa 13 Ekim 1983 tarihinde ülkenin yasama organı TBMM tarafından kabul edilmiş ve 18 Ekim 1983'te yürürlüğe girmiştir.Trafik kazası sonucu yaralanan ve hastaneye kaldırılarak tedavi altına alınan kazazedelerin, kanuna göre tedavi için ücret ödememesi gerektiği belirtildi.Tüketiciler Birliği, kazazedelerin haklarıyla ilgili bir rapor hazırladı. Kaza sonucu yaralanan ve herhangi bir hastanede tedavi gören kazazedelerin bu tedavileri sonucu hastane tarafından ücret talep edilemeyeceğinin belirtildiği raporda, 2918 Sayılı Trafik Kanunu'na göre herhangi bir trafik kazası sonucu yaralanan kişi en kısa sürede hastaneye yetiştirilmek ve gereken tedavinin yapılması hükümlerini içeriyor. Yönetmeliğe göre, hastane acil servisi, kendisine gelen kazazedenin maddi durumu, sosyal güvencesinin olup olmadığına ve hastanın özelliğine bakmadan gereken tedaviyi vemüdahaleyi herhangi bir ücret talep etmeden yapmak zorunda. Bu tedavi sonucu oluşan masraf ise Sağlık Bakanlığı Karayolları Trafik Döner Sermaye İşletmesi tarafından karşılanacağının belirtildiği rapora göre, vatandaşların haklarını bilmediği için sorunlar yaşandığını ve hastanelerin bu kanundan bihabermiş gibi gözüküp vatandaştan para talep etmelerinin suç olduğu belirtildi.
Karayolları, Gaziosmanpaşa

Karayolları, İstanbul'un Avrupa Yakası'nda bulunan Gaziosmanpaşa ilçesine bağlı 16 mahalleden biridir. İdari sınırlarına bakıldığında güneyinde Yenimahalle; doğusunda Mevlana; batısında Karadeniz; kuzeyinde ise Sultangazi ilçesine bağlı Yunusemre mahalleleri bulunmaktadır.
Karayolu 1 (İzlanda)

Karayolu 1 (), İzlanda'yı çevreleyen ve ülkenin önemli şehirlerini birbirine bağlayan  kara yoludur. Karayolunun uzunluğu 1,332 km olup 1974 yılında adaya yerleşimin 1100. yıl dönümünde Skeiðará Nehri üzerindeki ülkenin en uzun köprüsünün inşa edilmesiyle tamamlanmıştır.
Karayolu 11 (İran)

Karayolu 11, İran'ın Doğu Azerbaycan, Batı Azerbaycan ve Kürdistan eyaletlerinden geçer ve Culfa ile Azerbaycan'ı, Urmiye ile Türkiye'ye bağlar. Toplam uzunluğu yaklaşık 325 km.'dir.Karayolu Doğu Azerbaycan Eyaleti'nde Azerbaycan-İran sınırındaki Culfa şehrinin güney semtlerinde Karayolu 21 kavşağından resmi olarak başlar. Kısa bir mesafe sonra Batı Azerbaycan Eyaleti sınırları içine girer ve burada Karayolu 32 ile kesişir. Batı Azerbaycan'ın güneybatısı yönünde ilerleyen kara yolu ilk olarak Hoy'dan geçer. Salmas'ı geçtikten sonra Urmiye Gölü'ne yönelir ve bu gölün kıyısından devam ederek Urmiye şehrine ulaşır. Urmiye'den sonra yine göl kıyısından devam eden yol Mahabad'ı geçtikten sonra Kürdistan Eyaleti sınırına ulaşır ve burada Bane'yi geçerek kısa bir mesafe sonra Irak sınırında sonlanır.Karayolu 11, Culfa ile Bane arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 12 (İran)

Karayolu 12 (Farsça: جاده ۱۲), İran'ın kuzeyinde yer alan ve Nahçıvan, Azerbaycan ve Ermenistan sınırları boyunca batı-doğu yönünde uzanan bir kara yoludur.Karayolu, Türkiye sınırındaki Bazergan şehrinden başlar, Aras Nehri'ni takip ederek Azerbaycan sınırındaki Bilesuvar şehrinde sonlanır. Uzunluğu 512 km. kadardır.Karayolu 12'nin güzergâhı şu şekildedir: Batı Azerbaycan Eyaleti'nde Türkiye sınırı yakınındaki Bazergan şehrinin kuzeybatı semtlerindeki Karayolu 32 kavşağından başlar. Kuzeye doğru Türkiye sınırına paralel bir şekilde Nahçıvan sınırına doğru ilerler. Türkiye'nin Aralık şehri yakınlarında Nahçıvan-Türkiye-İran sınırlarının kesiştiği noktada, bu defa Aras Nehri'nin oluşturduğu sınırı takip eder ve yönü güneye döner. Nahçıvan sınırı boyunca devam eden yol Poldeşt'i geçtikten sonra Culfa'da Karayolu 21 ile kesişir. Culfa'yı geçtikten sonra Azerbaycan sınırı ve Aras Nehri'ni takip ederek doğuya ilerleyen kara yolu Azerbaycan-Ermenistan-İran sınırının kesişme noktasını geçer, Ermenistan sınırı boyunca ilerler ve tekrar Azeri sınırını takip etmeye başlar. Nihayetinde Bilesuvar yakınında Karayolu 33 ile birleşir ve burada sonlanır.Karayolu 11, Bazergan ile Bilesuvar arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehirlerin yanında belirtilen karayollarıyla bağlantı yapar. (Bilgi kutusuna baknz.)
Karayolu 14 (İran)

Karayolu Erdebil Eyaleti'nin Razi şehrinden başlar, Batı Azerbaycan'ın Salmas şehrinde sonlanır. Doğu Azerbaycan Eyaleti'ni batı-doğu yönünde geçen yolun uzunluğu 460 km.'dir.Karayolu 11, Razi ile Salmas arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 15 (İran)

Karayolu Kirmanşah Eyaleti'nin Kirmanşah şehrinden başlar, Kürdistan Eyaleti'nin Sakkız şehrinde sonlanır. Karayolunun uzunluğu 375 km.'dir.Karayolu 15, Kirmanşah ile Sakkız arasında aşağıdaki şehirlerin güzergâhından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 16 (İran)

Karayolu Gilan Eyaleti'nin Astara şehrinden başlar, Doğu Azerbaycan'ın Sero şehri yakınlarında Türkiye sınırında bu ülkenin D 400 kara yoluna bağlanır. Doğu Azerbaycan Eyaleti'ni batı-doğu yönünde geçen yolun uzunluğu 428 km.'dir.Karayolu 16, Doğu Azerbaycan'ın Ilhıcı şehrini geçtikten sonra Urmiye Gölü kıyısına kavuşur. Burada 2008 yılında inşa edilen ve uzunluğu 135 km. olan bu köprü sayesinde Urmiye şehrine ulaşır.
Karayolu 17 (İran)

Karayolu Kirmanşah Eyaleti'nin İslamabad-e Garb şehrinden başlar, İlam Eyaleti'nin Mehran şehrinde sonlanır. Kirmanşah ve İlam eyaletleri topraklarından geçen yolun uzunluğu 252 km.'dir.Karayolu 11, İslamabad-e Garb ile Mehran arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 18 (İran)

Karayolu Gülistan Eyaleti'nin Meravetepe şehrinden başlar, yine aynı eyaletin Bender-i Gez şehrinde sonlanır. Gülistan Eyaleti'ni batı-doğu yönünde geçen yolun uzunluğu 268 km.'dir.Karayolu 18, Meravetepe ile Bender-i Gez arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar.
Karayolu 19 (İran)

Karayolu Luristan Eyaleti'nin Pulduhtar şehri yakınlarından başlar, Kirmanşah Eyaleti'nin İslamabad-e Garb şehrinde sonlanır. Luristan, İlam ve Kirmanşah eyaletleri topraklarından geçen kara yolunun uzunluğu 173 km.'dir.Karayolu 11, Pulduhtar ile İslamabad-e Garb arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 21 (İran)

Karayolu Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin Culfa şehrinden başlar, İlam Eyaleti'nin İlam şehrinde sonlanır. Doğu Azerbaycan, Batı Azerbaycan, Kürdistan, Kirmanşah ve İlam eyaletleri topraklarından geçen yolun uzunluğu 978 km.'dir.Karayolu 11, Culfa ile Bane arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 22 (İran)

Karayolu Razavi Horasan Eyaleti'nin Serahs şehrinden başlar, Erdebil Eyaleti'nin Halhal şehrinde sonlanır. Razavi Horasan, Kuzey Horasan, Gülistan, Mazenderan, Gilan ve Erdebil eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 1.327 km.'dir.
Karayolu 23 (İran)

Karayolu Batı Azerbaycan'ın Miyanduab şehrinden başlar, Hamedan Eyaleti'nin yönetim merkezi Hamedan şehrinde sonlanır. Batı Azerbaycan, Kürdistan ve Hamedan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 390 km.'dir.
Karayolu 24 (İran)

Karayolu 24, İran'ın Doğu Azerbaycan'ın Heştrud ile Bunab şehirleri arasında bulunur. Toplam uzunluğu yaklaşık 142 km.'dir.Karayolu 11, Heştrud ile Bunab arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 26 (İran)

Karayolu 26, Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin Miyane şehrinden başlar, Batı Azerbaycan Eyaleti'nin Piranşehr kenti yakınlarında Irak Kürdistanı sınırında son bulur. Doğu Azerbaycan ve Batı Azerbaycan eyaletleri topraklarından geçen yolun uzunluğu 365 km.'dir.Karayolu 26, Miyane ile Piranşehr arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 31 (İran)

Karayolu Erdebil Eyaleti'nin Persabad şehrinden başlar, Gilan Eyaleti'nin Mencil şehrinde sonlanır. Erdebil ve Gilan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 539 km.'dir.Karayolu 31, Parsabad ile Mencil arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer. ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 32 (İran)

Karayolu başkent Tahran'dan başlar, Batı Azerbaycan'ın Bazargan şehrinde sonlanır. Karayolu, Türkiye sınırında D 100 adını alarak Türk topraklarına geçer. Tahran, Kazvin, Zencan, Doğu Azerbaycan ve Batı Azerbaycan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 880 km.'dir. Otoyol 2 de aynı güzergâhtan geçtiği için yolun eski önemi kalmamıştır.Karayolu 11, Tahran ile Bazergan arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 37 (İran)

Karayolu, Kazvin Eyaleti'nin Takistan'dan başlar, Huzistan Eyaleti'nin Hürremşehr şehrinde sonlanır. Kazvin, Hemedan, Luristan ve Huzistan eyaletleri topraklarından geçen yolun uzunluğu 1.470 km.'dir.Karayolu Takistan ile Hürremşehr arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçmektedir ve yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapmaktadır:
Karayolu 44 (İran)

Karayolu başkent Tahran'dan başlar, Razavi Horasan'ın yönetim merkezi ve İran'ın ikinci büyük şehri Meşhed şehrinde sonlanır. Tahran, Semnan ve Razavi Horasan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 860 km.'dir.
Karayolu 47 (İran)

Karayolu 47, Zencan Eyaleti'nin Sultaniye şehrinden başlar, İsfahan Eyaleti'nin Şahinşehr şehrinde sonlanır. Zencan, Hemedan, Merkezi ve İsfahan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 613 km.'dir.Karayolu 47, Sultaniye ile Şahinşehr arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 55 (İran)

Karayolu Buşehr Eyaleti'nin yönetim merkezi Buşehr şehrinden başlar, İsfahan Eyaleti'nin yönetim merkezi İsfahan şehrinde sonlanır. Buşehr, Fars, Kohgoliye Buyer Ahmed ve İsfahan eyaletlerinden geçen yol 547 km.'dir. Fars Körfezi'ni merkezi İran'a bağlayan önemli bir yoldur.
Karayolu 56 (İran)

Karayolu, Kum Eyaleti'nin yönetim merkezi Kum'dan başlar, Luristan'ın Borucerd şehrinde sonlanır. Kum, Merkezi ve Luristan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 248 km.'dir.Karayolu Kum ile Borucerd arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçmektedir ve yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapmaktadır:
Karayolu 62 (İran)

Karayolu, İsfahan Eyaleti'nin Nayin şehrinden başlar, Luristan Eyaleti'nin Çalançulan şehrinde sonlanır. İsfahan ve Luristan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 655 km.'dir.Karayolu 62, Nayin ile Çalançulan arasında aşağıdaki şehirlerin güzergâhından geçer ve şehir isimlerinin yanlarındaki karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 65 (İran)

Karayolu başkent Tahran'dan başlar, Fars Körfezi kıyısında Buşehr Eyaleti'nin Siraf şehrinde sonlanır. Buşehr, Fars, İsfahan, Merkezi, Kum ve Tahran eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 1.208 km'dir.
Karayolu 67 (İran)

Karayolu, Kohgoliye ve Buyer Ahmed Eyaleti'nin Yasuc şehrinden başlar, Hürmüzgan Eyaleti'nin Bender Lenge şehrinde sonlanır. Kohgoliye ve Buyer Ahmed, Fars ve Hürmüzgan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 807 km.'dir.Karayolu 62, Yasuc ile Bender Lenge arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve şehir isimlerinin yanlarındaki karayolları ile bağlantı yapar:
Karayolu 71 (İran)

Karayolu başkent Tahran'dan başlar, Fars Körfezi kıyısında Hürmüzgan'ın Bender Abbas liman şehrinde sonlanır. Tahran, Kum, İsfahan, Yezd, Kirman ve Hürmüzgan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 1.244 km.'dir.Karayolu Tahran ile Bender Abbas arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçmektedir ve yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapmaktadır:
Karayolu 77 (İran)

Karayolu başkent Tahran'dan başlar, Hazar Denizi kıyısında Mazenderan'ın Mahmudabad liman şehrinde sonlanır. Tahran ve Mazenderan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 200 km.'dir.Karayolu Tahran ile Mahmudabad arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçmektedir ve yanlarında küçük resimleri bulunan karayolları ile bağlantı yapmaktadır:
Karayolu 78 (İran)

Karayolu Kohgiluye ve Buyer Ahmed Eyaleti'nin yönetim merkezi Yasuc'dan başlar, Kirman Eyaleti'nin Raver şehrinde sonlanır. Kohguliye ve Buyer Ahmed, Fars, Yezd ve Kirman eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 647 km.'dir.Karayolu 78, Yasuc ile Raver arasında aşağıdaki şehirlerin güzergâhından geçer ve önemli kavşaklar ile kavşaklardan ayrıldığı karayolları istikametleri aşağıda gösterilmiştir:
Karayolu 84 (İran)

Karayolu Sistan ve Belucistan Eyaleti'nin Mircave şehrinden başlar, Kirman Eyaleti'nin Anar şehrinde sonlanır. Sistan ve Belucistan ve Kirman eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 824 km.'dir.Karayolu 84, Pakistan sınırındaki Mircave ile Anar arasında aşağıdaki şehirlerin güzergahından geçer ve önemli kavşaklar ile kavşaklardan ayrıldığı karayolları istikametleri aşağıda gösterilmiştir:
Karayolu 91 (İran)

Karayolu Güney Horasan'ın Feyzabad şehrinden başlar, Fars Körfezi kıyısında Hürmüzgan Eyaleti'ın Bender Cask şehrinde sonlanır. Razavi Horasan, Güney Horasan, Yezd, Kirman ve Hürmüzgan eyaletlerinden geçen yolun uzunluğu 1.720 km.'dir.