Feminist hareketler ve ideolojiler

Yıllar boyunca çeşitli feminist ideoloji hareketleri gelişti. Hedefler, stratejiler ve bağlılıklar bakımından farklılık gösterirler. Sıklıkla örtüşürler ve bazı feministler kendilerini feminist düşüncenin çeşitli dallarıyla özdeşleştirirler.Geleneksel olarak feminizm, bazen feminist düşüncenin "Üç Büyük" okulu olarak bilinen üç ana geleneğe ayrılır: liberal/ana akım feminizm, radikal feminizm ve sosyalist veya Marksist feminizm. 20. yüzyılın sonlarından bu yana, çoğu üç ana geleneğin dalları olarak görülen çeşitli yeni feminizm biçimleri de ortaya çıktı.Judith Lorber, üç geniş feminist söylem türü arasında ayrım yapar: cinsiyet reformu feminizmleri, cinsiyete dirençli feminizmler ve cinsiyet devrimi feminizmleri. Tipolojisinde, toplumsal cinsiyet reformu feminizmlerinin kökleri, bireysel haklara vurgu yapan liberalizmin politik felsefesine dayanmaktadır. Toplumsal cinsiyete dirençli feminizmler, toplumsal cinsiyet eşitliğini desteklediğini iddia eden alt kültürlerde bile kadınların ikincil konumda tutulduğu belirli davranışlara ve grup dinamiklerine odaklanır. Toplumsal cinsiyet devrimi feminizmleri, kavramlarını ve kategorilerini yapısökümüne uğratarak ve eşitsizliklerin kültürel yeniden üretimini analiz ederek toplumsal düzeni bozmaya çalışır.Genel bir terim olarak " ana akım feminizm ", ne sosyalist ne de radikal feminist kamplara girmeyen feminist ideolojileri ve hareketleri tanımlar. Ana akım feminist hareket geleneksel olarak siyasi ve yasal reforma odaklandı ve kökleri 19. yüzyıl ile 20. yüzyılın başlarındaki birinci dalga liberal feminizmde bulunuyor. Liberal feminizm bu geniş geleneksel anlamda "ana akım feminizm", "reformist feminizm", "eşitlikçi feminizm" veya tarihsel olarak "burjuva feminizmi"  sosyalist ve sosyalist ve radikal feminizm  olarak da adlandırılırÜçüncü dalga ve dördüncü dalga feminizm bağlamında, bu terim bugün genellikle deneme yazarları  ve kültürel analistler  tarafından genel bir izleyici kitlesine hitap eden bir harekete atıfta bulunmak için kullanılmaktadır. Ana akım feminizmden genellikle alaycı bir şekilde "beyaz feminizm"  olarak bahsedilir; bu terim, ana akım feministlerin ırk, sınıf ve cinsellik ile kesişimsellik için mücadele etmediklerini ima eder.Üçüncü dalga ve dördüncü dalga ana akım feminizmin bazı bölümleri de ticarileştirilmekle  ve yalnızca  batı dünyasında daha az tartışmalı olan konulara odaklanmakla suçlanıyor  kadınların siyasi katılımı veya kadınların eğitime erişimi gibi. Radikal feministler bazen ana akım feministleri "bir ataerki sisteminin" parçası olarak eleştirir.  Bununla birlikte, feminist mücadelenin önemli kilometre taşları -örneğin oy verme hakkı ve eğitim hakkı- temel olarak ana akım feminist hareketin çalışmalarının bir sonucu olarak ortaya çıktı; hem erkekler hem de kadınlar arasında feminist nedenler.Anarko-feminizm (anarşist feminizm ve anarko-feminizm olarak da adlandırılır), anarşizm ile feminizmi birleştirir. Genellikle ataerkilliği istemsiz hiyerarşinin bir tezahürü olarak görür. Anarko-feministler, ataerkiye karşı mücadelenin, sınıf mücadelesinin ve devlete karşı anarşist mücadelenin temel bir parçası olduğuna inanırlar. Özünde felsefe, anarşist mücadeleyi feminist mücadelenin gerekli bir bileşeni olarak görür ve bunun tersi de geçerlidir. L. Susan Brown'ın belirttiği gibi, "anarşizm, tüm iktidar ilişkilerine karşı çıkan bir siyaset felsefesi olduğu için, doğası gereği feministtir".Önemli tarihsel anarko-feministler arasında Emma Goldman, Federica Montseny, Voltairine de Cleyre, Maria Lacerda de Moura ve Lucy Parsons yer alır. İspanya İç Savaşı'nda, hem anarşist hem de feminist fikirleri savunmak için örgütlenen Federación Anarquista Ibérica ile bağlantılı anarka-feminist bir grup olan Mujeres Libres ("Özgür Kadınlar").Çağdaş anarka-feminist yazarlar/teorisyenler arasında Lucy Friedland, L. Susan Brown ve eko-feminist Starhawk yer alır. Çağdaş anarko-feminist gruplar arasında Bolivya'nın Mujeres Creando'su, Radikal Cheerleaders, İspanyol anarko-feminist squat La Eskalera Karakola ve yıllık La Rivolta! Boston'daki konferans.Siyah feminizm, cinsiyetçilik, sınıf baskısı ve ırkçılığın ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlı olduğunu savunur. Cinsiyetçiliği ve sınıfsal baskıyı aşmaya çalışan ancak ırkı göz ardı eden feminizm biçimleri, ırksal önyargı yoluyla kadınlar da dahil olmak üzere birçok insana karşı ayrımcılık yapabilir. Ulusal Siyahi Feminist Örgüt (NBFO) 1973'te Florynce Kennedy, Margaret Sloan ve Doris Wright tarafından kuruldu ve Wright'a göre "yüzyıldaki diğer tüm örgütlerden daha fazla cinsiyetçilik ve ırkçılığa cepheden saldırı başlattı". NBFO aynı zamanda Boston merkezli Combahee River Collective örgütünün 1974'te kurulmasına yüzyıl sonra ilham kaynağı oldu. Combahee üyesi Barbara Smith'in bugün hala bir model olmaya devam eden feminizm tanımı, "feminizm; ekonomik olarak ayrıcalıklı beyaz heteroseksüel kadınlara olduğu kadar beyaz olmayan, işçi sınıfı, fakir, fiziksel engelli, lezbiyenler, yaşlılar olmak üzere tüm kadınları özgürleştiren politik teori ve pratiktir. Bundan daha azı feminizm değil, yalnızca kadınların kendini büyütmesidir."  Combahee River Collective, 1974'te siyah kadınların özgürleşmesinin; ırkçılığın, cinsiyetçiliğin ve sınıfsal baskının sona ermesini gerektireceği için tüm insanlar için özgürlük gerektirdiğini savundu. Bu hareketten gelişen teorilerden biri de Alice Walker'ın kadıncılığıydı . Özellikle beyaz kadınlar tarafından yönetilen, büyük ölçüde beyaz orta sınıf hareketleri olan ve genellikle ırkçılık ve sınıfçılığa dayalı baskıyı görmezden gelen erken feminist hareketlerden sonra ortaya çıktı. Alice Walker ve diğer kadıncılar, siyah kadınların beyaz kadınlardan farklı ve daha yoğun bir baskı yaşadıklarına dikkat çekti.Angela Davis, Women, Race and Class (1981) adlı kitabında ırk, cinsiyet ve sınıfın kesişimine odaklanan bir tartışmayı dile getiren ilk insanlardan biriydi .  Tanınmış bir feminist hukuk teorisyeni olan Kimberlé Crenshaw, 1980'lerin sonunda, siyah kadınlara yönelik bileşik ayrımcılığın etkilerini tanımlamanın bir parçası olarak, ayrımcılık karşıtı hukuk alanındaki çalışmalarının bir parçası olarak bu fikre kesişimsellik adını verdi.