barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
IGTV

IGTV, Android ve iOS akıllı telefonlar için Instagram tarafından sağlanan bağımsız bir video uygulamasıdır. 20 Haziran 2018 yılında tanıtıldı. 9 Ağustos 2017 tarihinde Facebook tarafından sunulan Facebook Watch hizmeti ile benzerdir. Instagram'a kıyasla daha uzun videolara izin verir. IGTV bağımsız bir uygulama olarak kullanılabilirken, temel işlevsellik Instagram uygulaması ve web sitesinde de mevcuttur.IGTV, kullanıcıların bir Instagram bir hesabı girmesini gerektirir. Mobil cihazlar, 650 MB'a kadar dosya boyutuyla 15 dakikaya kadar yüklemelere izin verir. Masaüstü web tarayıcıları, 3.6 GB'a kadar dosya boyutuyla 60 dakikaya kadar yüklemelere izin verir.IGTV kanalı olan Instagram hesapları, profil sayfalarında bir IGTV sekmesi alır. Herhangi IGTV videosundan ve "Keşfet" bölümünden "IGTV arama" sekmesine giriş bulunuyor. Burada istenilen IGTV videoları aranıp izlenilebilir. Ek olarak, IGTV'ye yapılan yüklemeler bağlantılı bir Facebook sayfasına yansıtılabilir.Mayıs 2019 itibarıyla IGTV, kullanıcıların güncelleme öncesinde sadece dikey yönelim yerine hem dikey video hem de yatay yönde video yüklemelerine ve görüntülemelerine olanak tanıyor.2020 yılında İnstagram, rakip sosyal medya uygulaması TikTok ile rekabet edebilmek amacıyla IGTV'yi kaldırmış, Reels bölümü eklemiştir. 2020 yılından itibaren kullanıcılara Reels bölümünü aktif olarak kullanıyor.
IHF Dünya Kulüpler Kupası

IHF Dünya Kulüpler Kupası ya da Dünya Hentbol Kulüpler Şampiyonası ya da IHF Süper Globe Uluslararası Hentbol Federasyonu tarafından düzenlenen, kendisine bağlı Afrika, Amerika, Asya, Avrupa ve Okyanusya konfederasyonlarının kıta şampiyonu takımlarının katıldığı uluslararası hentbol şampiyonasıdır. İlki 1997 yılında düzenlenen şampiyona, her beş yılda bir yapılması planlanırken 2010 yılından beri her yıl düzenlenmektedir.
IHI (şirket)

IHI Corporation, eski adı ile Ishikawajima-Harima Heavy Ind. Co. Ltd. (石川島播磨重工業株式会社, İşikavajima Harima Jūkōgyō Kabuşiki-gayşa) Uluslararası alanda jet motorları, gemi, uzay teknolojileri, çelik köprü, ve çeşitli ağır sanayi dallarına yönelik makine imalatında faaliyet gösteren Japon firması. 1853 yılında Tokyo'da kurulmuştur. Şirket merkezi Tokyo Koto-ku(江東区)`da bulunmaktadır.İstanbul'da Haliç Köprüsü ve Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'nün imalat ve montajını gerçekleştirmiştir.30 Mayıs 2006 tarihinde temel atma töreni yapılan İstanbul'daki Büyük Açıklıklı Köprülerin Sismik Takviye Projesi dahilinde Karayolları Genel Müdürlüğü ile çalışmaktadır.1960 - Iskikawajima ve Harima`nın birleşmesiyle Ishikawajima-Harima Heavy Industries Co., Ltd.`nin doğuşu
II Liqa

II Liqa, Azerbaycan'ın en yüksek üçüncü düzey profesyonel futbol ligi. Lig AFFA tarafından düzenlenmektedir. Ligde 14 takım mevcut olup iki devreden oluşmaktadır.
II. Aaron

II. Aaron (Aaron ben Benjamin), Benjamin'in oğlu ve 10. yüzyılın başları boyunca Hazar Kağanlığı'nın kağanı.Kiev Knezi I. İgor'un 935'lerde tekrar Tmutarakan şehrine saldırdığı bir sırada Bizans da Rusların yardımıyla Kırım'daki Hazar topraklarına saldırıp bir kısmını ele geçirmişlerdir. Hazar kağanı II. Aaron, buna 939'da bir misilleme yapmış ve Kırım'ı tahrip etmiştir.Иванов С. А. Древнеармянское житие Стефана Сурожского и хазары // Хазары . — М. — Иерусалим, 2005. ISBN 5-93273-196-6
II. Abbas

II. Abbas veya Sultan Muhammed Mirza (d. 20 Aralık 1633, Kazvin, - ö. 26 Ekim 1666, Damğan), Safevilerin 7. şahı.Babası Şah Safi'nin vefatı üzerine on yaşındayken tahta çıkarıldı. 24 yıllık saltanatı müddetince komşu devletlerle dostça münasebetler kurulmuş ve ülke içerisinde kayda değer olaylar olmamıştır. Ülkesindeki iç karışıklıklar yüzünden saltanatını kaybeden ve yardım istemek için İsfahan'a gelen Özbek Hanı Muhammed Nadir'e yardımda bulunarak saltanatını kazanmasını sağlamıştır. Osmanlı ile dostane münasebetler kurmuştur. Osmanlı'nın Basra Valisi Hüseyin Paşa'nın şehri teslim teklifi, ilişkilerin bozulmaması niyetiyle Şah Abbas tarafından kabul edilmemiştir. Şah Abbas 26 Ekim 1666 Damğan'da öldü ve ardından Kum'a defnedildi.
II. Abbas Hilmi Paşa

Osmanlı İmparatorluğu'nun fermanı ile 1893'te Mısır hidivi olarak atandı. İmparatorluğun I. Dünya Savaşı'na girmesinden sonra İngiltere'nin onu hidiv olarak tanımadığını ilan etmesiyle fiilen, Lozan Anlaşması'nın imzalanması ile de resmen hidivliği sona erdi.Babası Hidiv Tevfik Paşa, annesi Emine Valide Paşa'dır. (“Paşa” unvanı, Emine Hanım'a II. Abdülhamid tarafından verilmiştir.) Mısır’daki saray okulunda başladığı eğitimini önce  İsviçre'de ve Viyana Harp Akademisi’nde sürdürdü.Babasının ölümü üzerine 1892'de on sekiz yaşında iken Osmanlı Devleti’nin fermanı ile hidivliğe getirildi. Genç ve tecrübesiz olması nedeniyle Osmanlı Devleti kendisine Ahmet Muhtar Paşa’yı danışman tayin etti.1893 yılında İstanbul’a gidip II. Abdülhamid ile görüşen Abbas Hilmi Paşa, ertesi sene Avrupa seyahatlerine çıkmaya karar verdi. Osmanlı Devleti’nin Mısır’da otorite boşluğunun doğabileceği endişesiyle çıkacağı seyahatlere engel olmak istemesine rağmen bu kararından vazgeçmedi. Bunun üzerine Osmanlı Devleti, tüm seyahatlerinde onu yakından takip etmeye çalıştı.Abbas Hilmi Paşa, hidivliğinin ilk yıllarında İngiliz idaresine muhalif bir tutum izlese de bu durum uzun sürmedi. Ahmet Muhtar Paşa’nın bütün gayretine rağmen onu hidivliği döneminde İngilizler, Mısır'ın iç işlerine karıştılar ve Osmanlıların Mısır'daki etkisi azaldı. Akabe'nin Hicaz Eyaletine katılmak istenmesi üzerine, İngiltere ile Osmanlı Devleti arasında "Akabe Sorunu" adı verilen anlaşmazlık patlak verdi; İngilizler, sert çıkış yapınca Akabe gene Mısır'a bağlı kaldı.İzlediği istikrarsız siyaset sonucu pek çok muhalifi olan Abbas Hilmi Paşa, çeşitli suikast girişimlerine maruz kaldı. İlki 1894’te İskenderiye’de gerçekleşti. Sık sık İstanbul'a gelip giden Abbas Hilmi Paşa'nın 1914'te İstanbul'da bulunduğu sırada da bir suikasta uğradı ve yaralandı.1914’te İstanbul’da bulunduğu sırada Osmanlı Devleti Almanya'nın safında I. Dünya Savaşı savaşına girmişti. Bu gelişme üzerine İngiltere, Osmanlıların Mısır üstündeki haklarını artık tanımadığını ilan edince Abbas Hilmi Paşa'nın hidivliği fiilen sona erdi; yerine amcası Hüseyin Kamil İngilizler tarafından "sultan" unvanıyla Mısır hükümdarlığına getirildi. Osmanlı hükûmeti ise Abbas Hilmi Paşa'yı Sevr Antlaşması'nı imzaladığı 10 Ağustos 1920'ye değin Mısır hidivi olarak tanımaya devam etti. 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması ile hidivliği resmen sona erdi.1914’ten sonra tekrar Mısır’a dönemeyen Abbas Hilmi Paşa, 1922’de Hüseyin Kamil'in yerine I. Fuad'ın kral olması ile hidivlik haklarını tamamen kaybetti. 1931’de Mısır’a girmesi yasaklandı. Son günlerini geçirdiği Cenevre'de 20 Aralık 1944’te öldü. Kahire'deki Afifi Türbesi'ne defnedildi.Hidiv Abbas Hilmi Paşa'nın Mısır hidivi olduğu süredeki hatıralarını yazdığı bir de kitabı bulunmaktadır. Eser Arapçadır. Daruş Şuruk tarafından neşredilmiştir.
II. Abdullah

II. Abdullah el-Hüseyin (Arapça: عبد الله الثاني بن الحسين; d. 30 Ocak 1962, Amman), 1999'dan beri Ürdün kralı.Kral Hüseyin'in en büyük oğludur. İngiltere ve ABD'de eğitimini sürdüren Abdullah, özellikle Londra yakınındaki Sandhurst Askeri Akademisi'nde ve Oxford'da uluslararası politika alanında birer yıl eğitim gördü, daha sonra 1984 yılında ülkesine döndü ve 40. zırhlı tugayda görevlendirildi.1985 yılında ABD'deki Fort Knox'ta komutanlık eğitimi ve ardından Washington'daki Georgetown Üniversitesi'nde uluslararası politika alanında eğitimi gördü. Abdullah, 1993'te Ürdün Özel güçleri'ne katıldı ve 1996 yılına kadar özel güçlerin komutanlığını yürüttü, Ürdün ordusunun terörle mücadelede seçkin birliklerine tümgeneral rütbesiyle komutanlık yaptı.Babası Kral Hüseyin, veliaht prens olan kardeşi Hasan'ı gözden çıkararak, 25 Ocak 1999'da Abdullah'ı veliaht prens ilan etti.7 Şubat 1999'da babasının ölümünden hemen sonra görevine başlayan Abdullah döneminde Ürdün, Orta Doğu'daki kilit pozisyonunu korumayı sürdürdü. Filistin Sorunu konusunda Filistin, İsrail ve ABD arasında pek çok kez arabuluculuk girişiminde bulunuldu. Babası döneminde sürdürülen ABD ve Batı'ya yakın politikaları devam ettirmesi Arap Dünyası ve Ürdün içinden ağır eleştiriler almasına neden oldu.5 Mart 2013 tarihinde Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün resmi davetlisi olarak Türkiye'yi ziyaret etmiştir.
II. Abdullah (Malezya kralı)

Sultan Abdullah Ri'ayatuddin El-Mustafa Billah Şah İbn-i Sultan Hacı Ahmed Şah El-Musta'in Billah ya da kısaca Abdullah Şah (d. 30 Temmuz 1959), Malezyalı hükûmdar. Abdullah, Asya ülkesi Malezya'da 31 Ocak 2019 tarihinden bu yana krallık tahtında bulunmaktadır.Önceli V. Muhammed'in istifasının ardından görevi geçici olarak üstlenen Nazrin Şah'dan görevi devralarak ülkesinin yeni kralı olmuştur.
II. Abdullah Han

II. Abdullah Han (Abdollah Khan Ozbeg) (1533-1598) "Eski Han" olarak bilinen Buhara Hanlığı'nın (1500-1785) Özbek hükümdarıydı. 1583'ten ölümüne kadar Buhara'nın son Şeybanîler Hanedanı hanıydı.Abdullah Han, Safevîler ile 1587'den 1598 yılına kadar süren bir savaş başlatmıştır. Abdullah Han'ın Kâbil topraklarında hükmetme hakkını tanıdığı Babür imparatoru Ekber Şah ile saldırmazlık paktı sayesinde Safevîler ile olan savaşa odaklanmıştır.Abdullah Han döneminde, Abdülkerim Han, bugünkü Sincan olan, doğu Kaşgar'ın hükümdarıydı. Ancak, iki han arasında diplomatik ilişkiler iyi değildi.Semerkant'ı yöneten Abdullatif Han, iki torunuyla beraber Buhara'yı yönetmek istedi: Shaibani Khan Yar Muhammed Sultan ve Burhan-Sultan. 1551'de Abdullatif Han'ın ölümünden sonra Taşkent'i yöneten Barak Han, Semerkant'ı aldı ve Newroz Ahmed Han adını alarak hükümdar oldu. Özbeklerin en büyük hanı ilan edildi. O zamanlar Nevai valisi Shaybanidov Abdullah Sultan, Newroz Ahmed Han'a karşı direnişe önderlik etti. Amcası olan Belh valisi Pirmuhammed Han Shaybanidov'un direnişine yardım etti. 1556'da Newroz Ahmed öldü. Ölümü ile Pir Muhammed Han, Özbeklerin büyük hükümdarı ilan edildi.1557'de Abdullah Han, Tasavvuf Şeyhleri'nin desteğiyle Buhara'yı ele geçirdi ve hükümdar oldu. 1561'de, babası İskender'i Özbeklerin en büyük hanı ilan edecek kadar cesur biriydi. Kendisi daha önce Kermine ve Mangal'ı yönetmişti. Abdullah'ın babası dini törenlerle daha fazla ilgileniyordu, bu yüzden oğlu Abdullah Han'a devlet işlerinin yürütülmesini emanet etti.Abdullah, Buhara, Semerkant, Taşkent ve Belh topraklarını tek bir çatı altında birleştirdi. Bu çabası uzun yıllar sürmüştür. Birleşmeyi sağlamak için Taşkent'i ele geçirmek için uzun bir savaş vermek zorunda kalmıştır. Daha sonra Fergana'nın kontrolünü ele geçirdi ve 1573'de uzun süren bir kuşatmayla Belh'i aldı. 1576'da Semerkant ve Taşkent'in düşmanları ile savaştı. Henüz tahta çıkmamış olan Abdullah Han'ın hizmetinde bazı Kazak sultanları vardı, bunlar Sheehan ve oğlu Tauekel'dir. 1582'de Abdullah Han, Deşt-i Kıpçak'a bir yolculuk yaptı. Burada Bobo Han'ı öldürdü ve Ahangaran'ı ele geçirdi.II. Abdullah Han, ekonomi alanında birkaç reform gerçekleştirdi. Gümüş metallerin ve gümüş sikkelerin eksikliğini gidermek için babasıyla birlikte düzenli olarak altın sikkeleri üretti. Abdullah Han'ın reformu, gümüş fiyatlarındaki artışa göre gümüş sikkelerinin üretim durumunu değiştirmeyi amaçladı.Abdullah Han hanlığı döneminde Babürlüler, Osmanlı İmparatorluğu ve Rus İmparatorluğu ile yakın diplomatik ilişkiler kurulmuştur.Abdullah Khan aynı zamanda eğitime önem veren hayırsever biri olarak bilinir. Bilim adamları ve yazarların gelişmesi için çabalar göstermiştir. Bazı şairler ve tarihçiler onu öven belgeler yazmıştır. Abdullah Han döneminde Farsça, Türkçe ve Arapça dillerinin edebiyatı gelişim göstermiştir. Ayrıca II. Abdullah Han bir şair olarak bilinmekte ve eserlerini "Avaz Gazi" takma adıyla bırakmıştır.Abdullah Han'ın 1598'de ölümünden sonra tahta oğlu Abd al-Mumin geçti, ancak kısa süre sonra isyancılar tarafından öldürüldü. Abd al-Mumin'in ölümü ile Şeybanîler hanedanı son bulmuştur.
II. Abdullah es-Sabah

Şeyh II. Abdullah bin Sabah el-Sabah Paşa (1814 – Mayıs 1892) (Arapça: الشيخ عبد الله الثاني الصباح) Kuveyt'in beşinci Şeyhi olarak hizmet verdi. Abdullah yerine geçtiği II. Sabah es-Sabah'ın en büyük oğluydu ve Kasım 1866 – Mayıs 1892 tarihleri arası Kuveyt'in Şeyhiydi. 1871 yılında Şeyh Abdullah Osmanlı hükümdarlığını kabullenerek Paşa olmuştu.
II. Abdurrahman

792 (H. 176) yılında Tuleytula’da doğdu. Babası I. Hakem’in vefatı üzerine 23 Mayıs 822 tarihinde otuz yaşında tahta çıktı. İlk olarak iç isyanları ve karışıklıkları bastırdı. Sonra fetih ve gaza hareketlerine girişen Sultan Abdurrahman, ilk altı sene İspanyollara karşı, Kuzey Endülüs bölgelerine sefer yaptı. Frank topraklarında ilerleyerek, Narbon’a kadar fethetti.826 senesinde yerli Berberiler ve gayri müslimler tarafından Takoronna şehrinde Tusil isminde bir Berberinin liderliğinde yapılan isyanı; Ganim komutasında gönderdiği bir ordu vasıtasıyla bastırdı. 844 senesinde Endülüs sahillerine saldıran Normanları büyük bir bozguna uğrattı. 848'de Mayorka Adasında oturan halkın çıkardığı isyanı bastırmak üzere üç yüz gemilik bir filo gönderdi. İsyan, ada fethedilerek bastırıldı. Böylece memleket sükun ve huzura kavuşturuldu. Kaleleri tekrar tamir ve inşa ettirdi. Bir tersane yaptırarak denizciliği geliştirdi.Sultan Abdurrahman, otuz senelik iktidarı boyunca, memleketi adaletle yönetti. Müslümanlar ve gayrimüslimler rahat içinde yaşadılar. Memleket imar edildi. Şehirlere su getirildi. Bilhassa adliye, vezirlik, hazine, maliye ile ilgili hizmetlere tayin olunacak kimselerin tespitinde çok hassas davranırdı. Kadıların, alim ve adaletli olanlarını tayin ederdi.Sultan Abdurrahman, 851 (H.237) senesinde Kurtuba’da öldü. Vefatından sonra daha önce veliahd tayin ettiği oğlu Muhammed tahta geçti.
II. Abdül Melik (Samani)

II. Abdül Melik (Samanî) (Abdülmelik bin Nuh), 999 yılında hüküm süren son Samanî hükümdarı. II. Nuh'un oğludur. II. Abdül Melik, küçük yaşından ve devletinin son zamanlarını yaşamasından dolayı hükümdarlığı sırasında etkili olamamıştır.II. Mansur'a güvenmeyen Beytüzün ve Fâik adlı Samanî komutanları, 2 Şubat 999'da kısa süren saltanatı sırasında ülkede yalnızca Maveraünnehir'in bir bölümüne hâkim olabilen II. Mansur'un yerine tahta küçük yaşta bulunan II. Abdül Melik'i çıkardılar.Samanî tahtında Beytüzün ve Fâik'in egemen olması üzerine harekete geçen Mahmut, Beytüzün-Fâik-Ebu'l-Kâsım Simcûrî birleşik kuvvetleriyle 16 Mayıs 999'da yaptığı savaşı kazandı ve Horasan'a hakim olup, kardeşi Nasr'ı buraya vali olarak atadı. Bu sırada Samanîlerin zayıf durumundan yararlanan Karahanlı hükümdarı Samanî Devleti'ni yıktı.C. E. Bosworth (1963). The Ghaznavids: Their Empire in Afghanistan and Eastern Iran 994–1040 Edinburgh University Press, Edinburgh. OCLC 3601436R. N. Fyre (1975). The Cambridge History of Iran, Volume Four: From the Arab Invasion to the Saljuqs. ISBN 0-521-20093-8M. Nazım (1931). The Life and Times of Sultan Mahmud of Ghazna, Cambridge University Press Kitabın bir kısmı
II. Abdülhak

II. Abdülhak ya da tam künyesiyle Ebû Muhammed II. Abdülhak bin III. Osman (; Ocak 1419 - Ağustos 1465) 1420 ile 1465 yılları arasında Fas'ı yöneten son Merînî sultanıdır.Merini hanedanlığı, Vattasi hanedanlığının etkisindeydi ve bir Vattasi veziri tarafından II.Abdulhak, 1420 yılında tahta çıktı ve 1465 yılına kadar Vattasi etkisinde ülkeyi yönetti.II. Abdulhak'ın babası III.Ebu Said Osman, 1415 yılında Portekiz tarafından ele geçirilen Ceuta şehrini 1419 yılında düzenlediği seferle almaya çalışmış ancak başaramamıştı. Başarısız sefer, ülkede istikrarsızlığa yol açtı ve 1420 yılında III.Ebu Said Osman süikast sonucu öldürüldü. O sırada oğlu, II.Abdulhak sadece 1 yaşındaydı.Süikastten sonra Salé şehrinin valisi olan Vattasi hanedanından Ebu Zekeriya Yahya (aynı zamanda 1472 yılında Merini hanedanlığını devirip Vattasi hanedanı olarak tahta geçen Ebu Abdullah El-Şeyh Muhammed ibn-i Yahya'nın babasıdır.) Fes şehrine giderek 1 yaşındaki II.Abdulhak'ı yanına aldı ve çocuğun babasının ölümünden sonra tahta geçtiğini ilan etti. Aynı zamanda kendini yeni sultanın veziri ilan etti.  1423 yıllarında, henüz küçük olan II.Abdulhak'ın veziri Ebu Zekeriya Yahya, devleti yönetiyordu.1437 yılında II.Abdulhak, Ebu Zekeriya Yahya'nın vezirliği bırakmasını istedi ancak istek kabul edilmedi.   Aynı zamanda 1437 yılında Portekiz Krallığı Tanca şehrini kuşattı ancak alamadı. Savunmada rol alan Vattasi soyluları'nın itibarları arttı ve sultan'ın gücü azaldı.  Ebu Zekeriya Yahya, bu fırsattan istifade gücünü pekiştirdi ve sultan, gittikçe güçlenen Ebu Zekeriya Yahya'nın vezirliğini bırakmasını sağlayamadı. 1438 yılının Ocak ayında Fes şehrinin kurucusu İdrîsî hanedanından II.İdris'in mezarı bulundu ve gelen seyyahlar ve hacılar için önemli bir ziyaret merkezi haline geldi.Ebu Zekeriya Yahya, 1448 yılında ölünce yerini yeğeni Ali ibn Yusuf'a bıraktı.Daha sonra 1458'de naibliğe Ebu Zekeriya'nın oğlu Ebu Abdullah El-Şeyh Muhammed ibn-i Yahya geçti. II.Abdulhak sözde sultan olmasına rağmen gerçekte hiçbir gücü yoktu ve ülke gerçekte Vattasiler tarafından yönetiliyordu. 1465 yılında olan Fes Ayaklanmasına kadar tahtta kaldı ve o olayda öldürüldü.
II. Abdülhamid Anıtı

II. Abdülhamit Anıtı veya Haydarpaşa Dalgakıranı, İstanbul'daki Haydarpaşa Garı'nın karşısındaki dalgakıran üzerinde yer alan bir anıt. Anıt II. Abdülhamid'in tahta çıkışının 25. yılı şerefine, mimar Alexandre Vallaury tarafından yapılmıştır. Tamamı mermerden yapılan anıt 1902 yılında tamamlanmış ve açılışı II. Abdülhamid'in doğum günü olan 21 Eylül gününde gerçekleştirilmiştir.Anıtta kara tarafında tuğra ile kitabe, deniz tarafında ise bir arma bulunmaktadır. Günümüzde anıt üzerinde yer alan tuğra, arma ve kitabe orijinal değildir.
II. Abdülhamid Çeşmesi (Şişli)

II. Abdülhamit Çeşmesi 1896-1901 yılları arasında Sultan II. Abdülhamit tarafından İtalyan mimar Raimondo D’Aronco’ya yaptırılmıştır. Çeşme, açılış merasiminin fotoğraflandığı 1901 yılında Tophane Nusretiye Camii önünde yer almaktaydı. 1957 yılında Heny Prost’un planladığı yol genişletme çalışmalarından nasibini alarak özgün yerinden sökülmüş ve Maçka Parkı’nda günümüzdeki yerine taşınmıştır.Çeşme, Osmanlı mimarisinde eklektik üslupla yapılan özgün bir eser örneğidir. Dört yüzlü meydan çeşmesi olarak barok üslupta tasarlanan çeşmenin, ince silmelerle hareketlendirilmiş cephelerinden iki yüzü dar, diğer iki yüzü ise daha geniş olarak karşılıklı cephe biçiminde düzenlenmiştir.  Kurşun örtülü bir çatı ve geniş bir saçak altında mermerden yapılmış olan çeşmenin ayna taşları Türk Rokokosu stilinde motifler ile süslendirilmiştir.Planı dikdörtgen olup üzeri iki katlı çatıyla örtülmüştür ve çatının üzeri yalancı bir kubbeyle kaplıdır. Çeşmenin dört köşesinde birer adet sütun yer alır. Sütunların üstünde yer alan yüzeyde eserin kitabeleri yer alır. Çeşme, bezemesiz iç ve dışbükey silmelerle çevrelenir. Yapıtın geniş yüzeylerinde yer alan çeşmelerin üst kısmında volütlü konsollar yer alır. Çeşmenin ayna taşının tacı korint yaprakları, S ve C kıvrımları yapan bitkisel motiﬂerle grift bir şekilde bezenmiştir. Vazo içindeki çiçek motifi bu tacın ortasında yer alır. Tacı iki adet yivli dekoratif plaster taşır. Bu plasterlerin yanlarında birer adet suluk bulunur. Üzeri silme ve eğrisel bitkisel motiflerle bezenen çeşme yalağı dalgalı bir forma sahiptir. Yapıt tüm bu özellikleriyle barok bir tavır gösterir.Kitabesine bakıldığında tarihini veren manzum tarih metnini, Üsküdarlı Şair Ahmed Talat Bey söylemiştir. Kitabesi ise aklam-ı sitte ve talik yazı üstadı, devrin en önemli hattatı Sami Efendi tarafından celi talik yazısıyla mermere kabartma olarak yazılmıştır.  Dört cephesinde birer beyitten oluşan kitabesi şu tarih beyiti ile son bulmaktadır:Âb-ı şerbetin içüb birle Didim târihini / Eyledi bu çeşmeyi bünyâd Han Abdülhamid” (Talasoğlu,1994, s.86).
II. Abdülhamid'in oto piyanosu

Abdülhamid’in oto piyanosu, Osmanlı padişahı II. Abdülhamid için üretilmiş kuyruklu bir oto piyanodur. M. F. Rachals & Co. tarafından Hamburg'da üretilen piyano, Beylerbeyi Sarayı'nın Havuzlu Salonu'nda bulunur. Padişahın sevdiği 38 besteyi otomatik olarak çalar. İçindeki parçalar, dönemin müzik zevkini yansıtması bakımından önem taşır.II. Abdülhamid, bir tanesini eşinin (Küçük Kadın Efendi), diğerlerini çocuklarının odalarına koymak üzere Hamburg’dan dört adet oto piyano sipariş getirtmişti. 1907’de  ise bir kuyruklu oto piyano getirtti. Piyanonun satın alınıp getirilmesinden sorumlu bürokrat, Kostaki Musurus Paşa idi."M. F. Rachals & Co." adlı firma tarafından Hamburg’da üretilen piyanoyu satın almada Kastner & Co. adlı firma aracılık etti.Piyano, tahttan indirilen Abdülhamid’in son yıllarını ev hapsinde geçirdiği Beylerbeyi Sarayı’nın Havuzlu Salonu’ndadır. Beylerbeyi Sarayı'na ne zaman nasıl getirildiği bilinmemektedir. Kayıtlara ahşap içecek dolabı olarak kaydedilmiştir. Ancak   saray piyanolarının bakımını yapan Vasil Yakovidis tarafından cumhuriyet döneminde bu piyanonun da bakımının yapıldığı tespit edilmiştir.Kaybolduğu ya da tahrip olduğu sanılan piyano, piyanist Tutu Aydınoğlu ve tarihçi Nuray Ocaklı tarafından 2021 yılında bulundu.Oto piyanoda kayıtlı eserler arasında Liszt, Moszkowski, Guno eserleri ile Necip Paşa'nın orijinal Hamidiye Marşı ve "Türk Muhafızları”  adlı eserleri bulunmaktadır.
II. Abdülkadir Savaşı

Fransız birlikleri Abdülkadir'in birleşik Cezayir boylarına karşı gelmeye devam etmiş, ancak çok sayıda gerilla savaşını da kaybetmişlerdi. 1837 yılında Abdülkadir'e Cezayir'in iç bölgelerinin büyük bir kısmının kontrolünü veren Tafan Antlaşması imzalandı. Bu antlaşma ile Fransa, sadece birkaç limanı elinde tutma hakkıyla yetinecekti. Abdülkadir kazandığı topraklara Müslüman bir Cezayir devleti kurdu.
II. Abenaki Savaşı

II. Abenaki Savaşı, 1675-1725 yılları arasında Amerika kıtası yerlilerinden Abenaki kabilelerinin önderlik ettikleri, İngilizlere karşı düzenlenen birleşik Kızılderili savaşlarından ikincisi.1702 yılında Kraliçe Anne Savaşının çıkmasından kısa bir süre sonra Abenaki yerlileri ve Fransız kuvvetleri Maine bölgesinde İngiliz yerleşim birimlerine saldırmışlardı. Wells'ten Casco'ya kadar uzanan bölgede yaklaşık 300 yerleşimci öldürülmüştü. Kızılderililer, on yıl boyunca saldırılara devam etmiş ve bu saldırılar, İngiliz ve Fransızları Utrecht Antlaşması ile barış sağladıklarında sona ermişti. Fransızların desteğine sahip olmayan Abenakiler İngilizleri yenmek için yetersiz kalmışlardı ve 1712 yılında ikinci bir barış antlaşmasına zorlandılar.
II. Adad-nirari

II. Adad-nirari, Neo-Asur döneminde ilk Asur Kralı olarak kabul edilir. II. Adad-nirari'nin babası II. Aşur-dan, oğlu ise II. Tukulti-Ninurta'dır. Oğlu, Asur'un düşmanlarına karşı savaş açmaya devam etmiştir.
II. Afonso

II. Afonso, (İngilizce: Alphonzo; Arkaik Portekizce: Affonso; Galiçyaca-Portekizce: Alfonso veya Alphonso ; Latince: Alphonsus; 23 Nisan 1185 25 Mart 1223), Şişman (o Gordo) veya Cüzzam (o Gafo) lakapları ile de bilinir. Portekiz'in üçüncü kralıdır. Kral I. Sancho ile Aragonlu Dulce'nin çocuğudur. 27 Mart 1211'de babasının ölümü üzerine tahta çıkmıştır.Bir kral olarak II. Afonso, farklı bir hükûmet yaklaşımı belirledi. Selefleri olan babası I. Sancho ile dedesi I. Afonso, ya komşu Kastilya Krallığı'na ya da güneydeki Mağribi topraklarına karşı savaş uğraşları içerisine girmişlerdi. Afonso, bölge genişleme politikaları izlemedi ve hükümdarlığı sırasında Kastilya Krallığı ile barışı sağlamayı başardı. Buna rağmen, 1217'de Alcácer do Sal gibi bazı kasabalar, soyluların inisiyatifleriyle Müslümanlardan alındı. Bu onun zayıf ya da bir şekilde korkak olduğu anlamına gelmez. Saltanatının ilk yılları başka ülkelerle savaşlar yerine Afonso ile kardeşleri arasındaki iç karışıklıklarla geçti. Kral, ülke içi güvenliği akrabalarını sürgün ederek sağladı.Askeri meseleler bir hükûmet önceliği olmadığı için Afonso, devletin yönetimini geliştirdi ve kendi kontrolünde merkezi bir hale getirdi. İlk Portekiz yazılı yasalarını ilan etti. Bunlar esas olarak özel mülkiyet, sivil adalet ve darphane ile ilgiliydi. Afonso ayrıca İber Yarımadası dışındaki Avrupa krallıklarına elçiler gönderdi ve çoğu ile dostane ticari ilişkilere başladı.Diğer reformlar, papa ve din işleri ile ilgili hassas konuları içeriyordu. Portekiz'in bağımsızlığının Roma tarafından tanınması için, dedesi I. Afonso, Kilise'ye muazzam sayıda ayrıcalık vermek zorunda kalmıştı. Bu ayrıcalıklar, devlet içinde bir devlet oluşmasına neden oldu. Portekiz'in bir ülke olarak sağlam temelleri olması için II. Afonso, din adamlarının gücünü zayıflatmaya ve Katolik Kilisesi'nin muazzam gelirlerinin bir kısmını ülke yararına kullanmaya çalıştı. Bu eylemler, Papalık ile Portekiz arasında ciddi bir diplomatik tartışmaya yol açtı. Papa III. Honorius tarafından yaptıkları dolayısıyla aforoz edilen II. Afonso, kilisede değişiklik yapacağına söz verdi, ancak bunu yapmak için ciddi girişimlerde bulunmadan önce Coimbra'da 25 Mart 1223'te öldü.Kral Afonso ilk olarak cesedinin yaklaşık on yıl kaldığı Coimbra'daki Santa Cruz Manastırı'na defnedildi. Kalıntıları daha sonra vasiyetinde belirttiği gibi Alcobaça Manastırı'nın bir bölümü olan Kraliyet Pantheon'una eşi, Kraliçe Urraca ile birlikte defnedildi.1206'da Kastilya Kralı VIII. Alfonso ve İngiltere'li Eleanor'un kızı Urraca ile evlendi. Çift , Leon Kralı VI. Alfonso'nun torunlarıydı.  Bu evliliğin çocukları şunlardı:Pedro Afonso (ö. 1249'dan sonra) 1249'da Faro'nun fethinde Kral Afonso'ya eşlik etmiştir. Pedro Afonso'nun Constança Peres adında gayri meşru bir kızı vardı.
II. Afyon Savaşı

II. Afyon Savaşı veya Arrow Savaşı, 1856 – 1860'ta  Çin ile Birleşik Krallık ve Fransa İmparatorluğu arasında gerçekleştirilen savaş.Çin'deki ticaret haklarını artırmaya çalışan İngilizler, 1856'da bazı Çinli görevlilerin Arrow adlı gemiye çıkarak İngiliz bayrağını indirmesiyle, savaşı yeniden başlatmak için aradıkları bahaneyi bulmuş oldular. Bir Fransız misyonerinin Çin'in iç bölgelerinde öldürülmesini gerekçe gösteren Fransızlar da İngiltere'nin yanında savaşa girdiler.Müttefikler, 1857 sonlarında askerî harekâta girişerek çok geçmeden Çin'i Tientsin Antlaşması'nı (1858) imzalamaya zorladılar. Bu antlaşmalarla, yabancı elçilerin Pekin'de yerleşebilmesi, birçok yeni limanın ticaret ve yerleşim amacıyla Batılılara açılması, yabancıların Çin'in iç bölgelerinde yolculuk edebilmesi, toprak satın alabilme ve Çin yasalarına tabi olmadan kendi konsoloslarınca yargılanması gibi geniş imtiyazlar elde ettiler. Aynı yıl, daha sonraki aylarda Şanghay'da yapılan görüşmelerde afyon ithali yasallaştırıldı. Ancak Çinliler antlaşmayı onaylamayı reddedince, müttefikler savaşı yeniden başlatarak Pekin'i aldılar ve imparatorun yazlık sarayını yaktılar. Çin, 1860'ta imzaladığı Pekin Sözleşmesi'yle Tianjin antlaşmalarına uymayı kabul etti.
II. Ahmed (Memlûk sultanı)

Muzaffer Ahmed tam ismiyle Melik Muzaffer Ahmed bin Muavyed Şeyh 1421'de ölen babası Muavyed Şeyh'in yerine daha bebek iken çok kısa bir dönem için ismen saltanat süren Çerkes kökenli Burci Hanedanı'ndan Memluk hükümdarı.Babası olan Sultan Muavyed Şeyh, birinci oğlu olan İbrahim'in güney Anadolu'daki savaşlarda gösterdiği başarıları kıskanıp çekemediği için, yeni doğan ikinci oğlu Ahmed'i varis olarak kabul etmişti. 14 Ocak 1421de Sultan Muavyed Şeyh ölünce daha 17 aylık bebek olan oğlu Ahmed  "Muzaffer" lakabı verilerek Memluk Sultanı ilan edildi. Fakat iktidar gücü atabek olan Seyfeddin Tatar elinde idi. Seyfeddin Tatar bir askeri seferde idi. Seferden dönünce bebek olan Muzaffer Ahmed'in annesiyle evlendi ve Muzaffer Ahmed'in tahtan indirildiğini ilan edip kendisi yeni Memluk Sultanı olarak tahta çıktı.(çev. Turhan Ilgaz) (2005), Kölelerin İmparatorluğu Memlüklerin Mısır'ı, İstanbul:Epsilon Yayınları ISBN 9753317727.(2009) L'Égypte des Mamelouks 1250-1517. L'empire des esclaves,  Paris:Perrin ISBN 978-2-262-03045-2Bosworth, Clifford Edmund () The new Islamic dynasties: a chronological and genealogical manual Edinburgh:Edinburgh University Press  ISBN 978-0-7486-2137-8  (Bölüm=The Burjī line 784-922/1382-1517) Google Books  (Erişim:2.7.2010)
II. Akrep

II. Akrep (Eski Mısırca: muhtemelen Selk veya Weha ), Kral Akrep olarak da bilinir, Yukarı Mısır'ın Protodinastik Dönemi'nde (MÖ. 3200–3000) hüküm süren bir hükümdardı.Kayıtlı tüm motifler ve amblemler, aynı zamanda mezar mimarisi ve takas edilen ürünler (araçlar, boncuk tasmaları ve silindir mühürler gibi), Mezopotamya kültürünün ve dininin erken Mısırlılar üzerinde şaşırtıcı derecede güçlü ve kapsamlı bir etkisi olduğunu kanıtlıyor. Bu kognisyon, Minshat Abu Omar, Hierakonpolis ve Naqada gibi mezar yerlerinde görülen mimari eserlerin değerlendirmeleriyle desteklenmektedir. Kompleksler ve mezarları inşa etmek için kullanılan mimari yöntemler, Mezopotamya binalarından açıkça kopyalanmıştır. Mısırlıların Mezopotamya ile dostane ilişkilerini neden bu kadar yoğun bir şekilde geliştirdiklerini tam olarak açıklığa kavuşturulmamıştır; Hanedan ırkı teorisinin savunucuları, ilk Mısırlı şeflerin ve yöneticilerin kendilerinin Mezopotamya kökenli olduğuna inanırlar, ancak bu hala kanıtlanmamıştır. Kral II. Akrep ve onun ardıllarının hükümdarlığı sırasında, etki azalıyor ve Mısır kendi, daha bağımsız kültürünü geliştirmeye başlıyor. Bu kesinlikle Mısır'ın güçlü ve zengin bir krallık olarak geleceğine doğru atılmış önemli bir adımdır.
II. Alarik

Babası Eurik'in yerine tahta çıkan (484) II. Alarik 507 yılında Frank kralı Clovis karşısında ağır bir yenilgiye uğradı. Bu yenilgi, Toulouse Krallığı'nın yıkılıp Akitanya Vizigotlarının İspanya'ya doğru göçmesine yol açtı.II. Alarik'in hazırlattığı Roma yasaları özeti Breviarum Alaricianum; Frank Krallığı, Galya Romalıları ve İspanya Romalıları hukukunun temelini oluşturmuştur.
II. Alaxandair

II. Alaxandair (d. 24 Ağustos 1198 - ö. 6 Temmuz 1249), 1214'ten 1249'a ölümüne kadar İskoçya kralıdır.
II. Albert (Kutsal Roma kralı)

Albert the Magnanimous KG, Romalıların kralı olarak II. Albert (10 Ağustos 139727 Ekim 1439), Kutsal Roma İmparatorluğu'nun kralı ve Habsburg Hanedanı'nın bir üyesiydi. Miras yoluyla Avusturya Dükü V. Albert oldu. Karısı aracılığıyla aynı zamanda Macaristan, Hırvatistan ve Bohemya Kralı oldu ve Lüksemburg Dükalığı üzerinde hak iddia etti.
II. Albert (Monako prensi)

II. Albert (Albert Alexandre Louis Pierre Grimaldi; d. 14 Mart 1958), Monako Prensliği'nin hükümdarı ve Grimaldi prenslik hanedanının başı. Prens III. Rainier ve Amerikan aktris, eski adı Grace Kelly olan Prenses Grace'in oğludur. Prens Albert'in kız kardeşleri Hanover Prensesi Caroline ve Prenses Stéphanie'dir. Temmuz 2011'de Prens Albert, Charlene Wittstock ile evlenmiştir.Prens II. Albert, babası III. Rainier'in rahatsızlanıp hastaneye kaldırılmasının ardından 31 Mart 2005 tarihinde Monako Hanedanı tarafından yapılan bir açıklamayla babasının tüm yetkilerini üzerine devralmıştır. 6 Nisan 2005'te ise Prens III. Rainier'in ölümüyle birlikte resmen Monako Prensi ilan edilmiş ve tahta çıkmıştır.
II. Aleksandre

VI. Bagrat'ın oğludur. Babasının ölümünden (1478) sonra II. Aleksandre Gürcistan'ın iki büyük bölgesi, batıda İmereti ve doğuda Kartli'nin yönetimini devralarak Gürcistan kralı oldu. Karşıt prenslerin (Şarvaşidze, Dadiani, Gurieli, Gelovani) muhalefeti sebebiyle İmereti'nin yönetimini sürdüremedi. Bundan yararlanan II. Konstantine İmereti tahtını ele geçirdi. Bunun üzerine Aleksandre, dağlık batı bölgeleri Raça ve Leçhumi'ye çekildi. Daha sonra, Konstantine'nin 1483'te Samtshe'nin güçlü bir prensi olan II. Kvarkvare Cakeli tarafından yenilmesinden sonra İmereti'yi geri aldı ancak bir yıl sonra başkent Kutaisi'yi tekrar Konstantine'ye kaptırdı. 1488'de II. Aleksandre, Akkoyunlu Türkmenlerinin Kartli'yi istilasından yararlandı ve İmereti'nin kontrolünü ele geçirdi. 1491'de II. Konstantine, Aleksandre'yi bağımsız bir hükümdar olarak tanımak ve kendisini Kartli hükûmetiyle sınırlamak zorunda kaldı.İki Gürcü krallığı arasındaki barış uzun sürmedi. II. Aleksandre, 1509'da Gori'yi ele geçirdi ve kuzeybatı Kartli'ye hakimdi. Ancak Kartli ve İmereti'nin birliği planı uygulanamadan kaldı. Osmanlı istilası ile mücadele etmek için Kartli'den çekilmek zorunda kaldı. Gori kısa bir süre sonra Kartli kralı X. Davit tarafından geri alındı. Osmanlılarla mücadeleden sonra yakın bir tarihte kral hastalandı ve öldü. Yerine 13 yaşındaki oğlu III. Bagrat İmereti tahtına çıktı.
II. Aleksi

Alexey Mihayloviç Ridiger'ın Saint Petersburg'da doğan babası Mikhail Ridiger (1902–1962), Baltık Alman bir ailenin torunudur . Ataları Kaptan Heinrich Nicolaus (Nils) Rüdinger, İsveç tahkimat komutanı Dünamünde, İsveç Livonia, tarafından şövalye ilan edildi. İsveç'in Charles XI sonra 1695. yılında Estonya, İsveç ve Livonia İsveç parçası haline Rus İmparatorluğu'nun bir sonucu olarak Büyük Kuzey Savaşı yüzyılın başında -18, babası II. Aleksi'nin bir başka aile üyesi Friedrich Wilhelm von Rüdiger (1780–1840), Rusya'nın II. Yekaterina döneminde Ortodoks Hıristiyanlığı kabul etti. Daryayarya Fyodorovna Yerzhemska'ya olan evliliğinden, daha sonra Patrik'in büyük büyükannesi Yegor (Georgi) von Rüdiger'i (1811–1848) doğurdu.1917'de Rusya'daki Ekim Devrimi'nden sonra, Alexey Ridiger'ın babası mülteci oldu ve ailesi Estonya'ya, ilk olarak rahip Ralph von zur Mühlen tarafından mültecinin yapıldığı Haapsalu'ya yerleşti. Mihail daha sonra Estonya'nın başkenti Tallinn'e taşındı ve burada 1926'da tanıştığı ve daha sonra doğan Yelena Losifovna Pisareva (1902–1959) ile evlendiği burada öldü.Alexey Ridiger'ın babası, 1940 yılında Tallinn'deki ilahiyat okulundan mezun oldu ve daha sonra Tallinn'deki Tanrı'nın Annesinin Doğuşu Kilisesi'nin papazı ve rektörü oldu . Daha sonra Estonya'da Piskoposluk Konseyi üyesi ve başkanı oldu.
II. Aleksios (Trabzon imparatoru)

II. Aleksios Megas Komninos (, (1282/83 - 3 Mayıs 1330), 16 Ağustos 1297 yılından 3 Mayıs 1330 yılına kadar Trabzon İmparatorluğu'nun imparatoru. II. İoannis ile Eudokia Palaiologina'nın oğludur, Paleologos ismini de kullanmıştır.Babasının ölümünden sonra 14 yaşında tahta geçmiştir. Dayısı Bizans İmparatoru II. Andronikos'un himayesine geçmiştir. Dayısı, Bizans sarayın yüksek memurlarından Nikiforos Choumnos'un kızı ile evlendirmek istiyordu ancak Aleksios, izin almadan, Samtshe Atabeyliği prensi I. Beka Cakeli'nin kızı İberya prensesi Ciacak Cakeli ile yaklaşık 1300 yılında evlenmiştir. Andronikos, kiliseye evliliği onaylaması için başvurdu, ancak Patrik genç adamın karısının zaten hamile olduğunun rapor edilmesi üzerine bunu yapmayı reddetti. Aleksios'un annesi Eudokia, Trabzon'a dönerek, evliliği konusunda kendisine destek vermiştir.II. Andronikos'un etkisinden çıktıktan sonra, Aleksios etkili ve yetenekli bir yönetici olarak kendini kanıtlamıştır. Trabzon'dan sonra imparatorluğun en önemli ikinci şehri Kerasous'u Türkmen saldırılarına karşı korumak için 1301 ya da 1302 yıllarında şehrin kalesini güçlendirmiştir. Bir başka problem Ceneviz Cumhuriyeti, Karadeniz'de ticaret üzerine bir tekel oluşturmuştu. Ceneviz tacirleri Trabzon'un doğusunda kıyıda bulunan Daphnous isimli bir banliyöde uzun zamandır faaliyet gösteriyorlardı. Trabzon gümrük memurlarının bu bölgede kontrolünü kabul etmiyorlardı. 1306 yılında Aleksios, Ceneviz tacirlerinin taleplerinin reddedip, toptan onları yollamak ile tehdit etti. Vergi vermeyi reddetmeleri üzerine, Aleksios, Gürcü tacirlerin desteği ile bölgeye askeri birlik yolladı. Birlikler başarılı olmasına rağmen Ceneviz tacirleri, banliyöyü ateşe verdiler. Sonuçta iki taraf 1314 ve 1316 yıllarında anlaşmalar imzaladılar. ancak bu tansiyonu bitirmeye yetmedi. 1319 yılında, Aleksios, Cenevizlilerin en büyük rakibi Venediklilerle bir anlaşma imzaladı ve onlara bazı imtiyazlar verdi.Bir başka sorun, Sinop merkezli korsanların Hristiyan gemilerine ve Trabzon'un bazı banliyölerini yağmalamalarıydı. Bu nedenle Aleksios şehir duvarlarını 1324 yılında güçlendirdi ve korsanlara karşı gece şehri koruması için bir polis teşkilatı kurdu.Ondan önce hükümdar olan babasına yapıldığı gibi Papa onun Katolik olması için ikna etmeye çalıştı. Papa XXII. İoannes, 1329 yılında ona bir mektup yolladı ve mektupta ona Trabzon'un görkemli imparatoru diye hitap etti. Ancak 5 ay sonra, 3 mayıs 1330 tarihinde  hayatını kaybetti.Anna Anakutlu, Rahibe. 17 Temmuz 1341 yılından 4 Eylül 1342 yılına kadar Trabzon İmparatorluğu'nun imparatoriçesi33 yıllık hükümdarlığının sonunda 3 Mayıs 1330 tarihinde Veba'dan öldü ve taç büyük oğlu III. Andronikos'a geçti.
II. Alemgir Şah

II. Alemgir Şah, (Farsça: عالمگير شاه, d. 6 Haziran 1699, Multan - ö. 29 Kasım 1759, Kutla Fetih Şah), Babür İmparatorluğu'nun hükümdarı.Cihandar Şah'ın oğlu olan Azizüddin 1754'te Ahmed Şah Bahadır'ın vefatından sonra İmadülmülk tarafından tahta çıkarıldı. Tahta çıkışında Alemgir unvanını aldı. Tahta çıktığı sırada 55 yaşında yaşlı bir adamdı. Yaşamının çoğunu hapishanede geçirdiği için yönetim ve savaş deneyimi yoktu. Zayıf bir hükümdardı, tüm güçleri naip İmadülmülk'ün elinde idi.1756'da Ahmed Şah Abdali, Hindistan'ı bir kez daha işgal etti ve Delhi'ye el koydu ve Mathura'yı yağmaladı. Marathalar, İmadülmülk'le yaptıkları iş birliğinden dolayı daha güçlü hale geldiler ve kuzey Hindistan'ın tamamına hakim oldular. Bu durum, Marathalar'ın genişlemesinin doruk noktasıydı, bu da Babür İmparatorluğu için büyük bir sıkıntıya neden olmuştu. Alemgir Şah ile İmadülmülk arasındaki ilişkiler bozuldu ve nihayetinde İmadülmülk tarafından öldürüldü. II. Alemgir'in oğlu Şah Cihan, İmadülmülk tarafından tahta çıkarıldı ve Delhi kurtarıldı.
II. Alexander

Papa II. Alexander (1010/1015-21 Nisan 1073), asıl adı Baggiolu Anselm, 1061'den 1073'teki ölümüne kadar Roma Katolik Kilisesi'nin başı ve Papalık Devleti'nin hükümdarıydı. Milano'da doğan Anselm, Pataria reform hareketine derinden dahil oldu. Selefinin şartları olan In nomine Domini'ye göre seçilen Anselm, Roma halkının ve ikincil derecedeki din adamlarının katılımı olmadan direkt kardinaller tarafından seçildi. Ayrıca 1066'da İngiltere'nin Normanlar tarafından fethine izin verdi.Agnelli, C.M. (1986). "L'episcopato lucchese di Anselmo I da Baggio: l'amministrazione delle finanze e del patrimonio della Chiesa." Actum Luce. Rivista di Studi Lucchesi 15, 1986, pp. 95–117.Cabrol, Fernand (2003).  Liturgical Prayer: Its History and Spirit. p. 46. (reprint of: Burns, Oates and Washbourne, Limited, 1925)Cushing, Kathleen G. (1992). Anselm of Lucca, Reform and the Canon Law, C.1046–1086: The Beginnings of Systematization. University of Oxford, 1992.Schwartz, Gerhard (1907). Die Besetzung der Bistümer Reichsitaliens unter den sächsischen und salischen Kaisern: mit den Listen der Bischöfe, 951–1122. . Leipzig: B.G. Teubner. pp. 212–213.
II. Ali

Abisi Şirvanşah I. Manuçehr'i devirerek tahta oturan Ebu Mansur kadim kanunlara göre bir yıl sonra vefat eden abisinin karısı, Şeddadi hükümdarının kızkardeşi Sitti Hatun'la evlendi. Dedeleri gibi ilk iş Derbent kalesini hedef aldı. Tahta çıktığı yıl bu bölgeye asker çıkardı ve H. 426 (M. 1035) yılında baş veziri Mansur bin Müseddid'i Derbent valisi tayin ederek başkent Yezidiye'ye döndü. Ancak Emir Abdül-Malik kale içinde isyan çıkardı ve Şirvan vezirini katletti. İsyan sonucunda H. 1 Receb 426 (M. 12 Mayıs 1035) tarihinde Şirvanşah askerleri Derbent kalesini terk etti. Sonra Şirvanşahla sulh imzalayan Emir Abdül-Malik H. Sefer 427 (M. Aralık 1035) tarihinde şahın kızkardeşi Şemkiye Hatun'la evlendi.Birkaç yıl sonra Derbent halkı ayaklanark Emir Abdül-Malik'in vezirini öldürünce Emir ve ailesi Şirvan'a sığındı. Şirvanşah Ali'nin yardımıyla Derbent'te iktidarını tekrar sağlayan Emir 9 yıl sonra, H. 25 Recep 436 (M. 10 Mart 1044) tarihinde öldü. Şirvanşah II. Ali 9 yıllık saltanatının sonunda H. 435 (M. 1043) yılında öldü.
II. Ali bin Hüseyin

II. Ali bin Hüseyin (Arapça:أبو الحسن علي باي‎ ; 1712 -1782) Hüseyni Hanedanının ve Tunus Beyliğinin dördüncü beyidir. 1782'de öldükten sonra Hammuda bin Ali geçti.
II. Alâeddin Keykubad

II. Alâeddin Keykubad (Arap alfabesiyle: علا الدين كيقباد بن كيخسرو, (Alaeddin Keykubad bin Keyhüsrev)) (1239 - 1254) Anadolu Selçuklu Sultanı II. Gıyaseddin Keyhüsrev ile Gürcü Hatun'un küçük oğludur.II. Gıyaseddin Keyhüsrev 1243 yılında Kösedağ Savaşı'nda Moğol komutanı Baycu Noyan'a yenilerek Antalya'ya kaçmış ve 1246 yılında orada ölmüştü. Gıyaseddin Keyhüsrev ölmeden önce oğlu Alaeddin Keykubad’ı veliaht ilan etmiş ancak onun ölümünden sonra devlet ileri gelenleri Keyhüsrev'in büyük oğlu II. İzzeddin Keykavus'u tahta çıkardılar. Aynı yıl içinde İzzeddin Keykavus ortanca kardeşi IV. Kılıç Arslan'ı Moğol Hanı Güyük'ün tahta çıkma töreninde hazır bulunmak üzere Moğolistan'a elçi olarak gönderdi. Moğollar IV. Kılıç Arslan'dan hoşnut kalarak onu Türkiye Selçuklu Sultanı olarak tanıdılar. IV. Kılıç Arslan 1248'de Sivas'ta tahta çıktı. Böylece II. İzzeddin Keykavus ile IV. Kılıç Arslan arasında taht kavgaları başladı.Üçüncü ve en küçük kardeş olan II. Alaeddin Keykubad da taht kavgalarına katıldı. Ancak, Celâleddin Karatay önderliğindeki Anadolu'nun ileri gelenlerinin araya girmesiyle üç kardeş ortak olarak saltanat sürmeye ikna edildiler. Böylece 1249 yılında Türkiye Selçuklu Devleti tarihinde 5 yıl sürecek üçlü iktidar dönemi başlamış oldu.II. İzzeddin Keykavus Kızılırmak nehrinin batısında hüküm sürdü. IV. Kılıç Arslan ve II. Alaeddin Keykubad da Kızılırmak'ın doğusunda hüküm sürdüler. II. İzzeddin Keykavus, 1254 yılında Mengü Han’ın çağırdığı kurultaya katılmak üzere Moğolistan'a doğru yola çıkmıştı. Ancak Sivas’a geldiğinde Celaleddin Karatay’ın ölümü üzerine yerine küçük kardeşi II. Alaeddin Keykubad’ı gönderdi. Erzurum'da düzenlenen ziyafetin ertesi sabahında II. Alaeddin Keykubad ölü bulundu. Onun bu ani ölümü üzerine zehirlenerek öldürüldüğü yönünde iddialarda ortaya atılmıştır. Erzurum' da annesinin yanına ya da Erzincan' da defnedilmiştir. II. Alaeddin Keykubad'ın ölümü üzerine taht diğer iki kardeşe kalmıştır.
II. Amalrik (Kudüs kralı)

Aimery ya da Amalrik (Latince Aimericus; 1145 -  1 Nisan 1205), doğum ismi Lusignan Aimery olan ikinci Kıbrıs kralı (1194–1205) ve onuncu Kudüs kralı (1197–1205). Lüzinyanlı Guy'ın ağabeylerinden biridir.Runciman, Steven (Tr. çev. Fikret Işıltan) (1992), Haçlı Seferleri Tarihi: III. Cilt Akka Krallığı ve Haçlı Seferleri, Ankara:Türk Tarih Kurumu Yayınları ISBN 975-16-0511-3
II. Amasis

II. Amasis (Eski Yunanca: Ἄμασις) veya II. Ahmose, Mısır'ın Yirmi Altıncı Hanedanının bir firavunu idi. (M.Ö. 570526) Sais'teki Apries'in halefi idi. Pers fethinden önceki Mısır'ın son büyük hükümdarıydı.Onunla ilgili bilgilerimizin çoğu Herodot'tan (2.161ff) türetilmiştir ve yalnızca kusurlu bir şekilde anıtsal kanıtlarla doğrulanabilir. Yunan tarihçisine göre, ortak kökenlerdendi.  Aslen Mısır ordusunda bir subaydı. Doğum yeri Saïs'teki Siuph'du. MÖ 592'de Firavun II. Psamtik'in Nubia'daki seferine katıldı.Amasis'in aile kökenleri hakkında bazı bilgiler biliniyor: Annesi, bugün British Museum'da bulunan bir büstünün gösterdiği gibi Taşhereniset idi.
II. Amenemhat

Nubkaure 2.Amenemhat, eski Mısır'ın 12. Hanedanlığı'nın üçüncü firavunuydu. En az 35 yıl boyunca hüküm sürmesine rağmen, saltanatı ve aile ilişkileri oldukça belirsizdir.
II. Amenhotep

Amenhotep II, 23 yıl saltanat sürmüş ve babasının askeri seferlerine devam etmiştir. Babasının koruması altındaki bir prens gibi, Memfis yakınındaki deniz üssünün komutanı olmuştu. Suriye ile çok kez savaşmıştı. Kitabelere göre yedi Suriyeli prenses esir alınıp Tebes’teki tapınağın duvarına asılarak idam edilmiştir.Amenhotep II, Mısır’a baştan başa tapınaklar yaptırmıştır. Karnak’taki Amun Tapınağı’na ekler yapmıştır. Giza’da, Horemakhet ‘e bir tapınak yapmıştır. Onun adıyla Delta’dan Nubia’ya tapınakları vardır. Amenhotep II, 45 yaşında öldüğünde oğlu Thutmose IV tahta geçti. Amenhotep II’nin mumyasında bazı hastalık belirtileri gözükmektedir. Bunlar erken ölümüne sebebiyet verdiği aşikardır.Mezar antik zamanlarda yağmalanmış ve zarar görmüştür. Amenhotep II’nin mumyası 1928 yılına kadar burada kalmıştır. Sonra Mısır Müzesi’ne kaldırılmıştır. Mezar diğer kral mumyaları için de kullanılmıştır. Thutmose IV, Amenhotep III, Merneptah, Siptah, Seti II, Setenakhte, Ramses IV, Ramses V ve Ramses VI. KV35 numaralı mezar, vadideki en derin mezardır ve 90 adımdan fazladır. Diğer kral mumyalarının buraya konulup depo gibi kullanılmasının sebebi bilinmiyor. Defin odası kocamandır ve hırsızları önlemek için derin bir çukur açılmıştır.21. Hanedanlık zamanında büyük papaz Pinudjem, burada mumyaları depolamıştır. Mezarları yenilemek için mi yoksa güvenlik için mi bilinmiyor. Korumak için dersek, Krallar Vadisi‘ndeki mezarlar feci halde yağmalanmıştır. Mumyaların tekrar sarıldığı ve mücevherat ve altınların papazlar tarafından güvenlik amaçlı kaldırıldığı da bilinmektedir.
II. Anaksandridas

II. Anaxandridas  (Antik Yunanca: Ἀναξανδρίδας) MÖ 560 ile MÖ 520 yılları arasında Sparta'nın 15. Agiad hanedanı kralıydı. I. Leonidas'ın babası ve  Pleistarchus'un büyükbabasıydı. Anaxandridas ölünce yerine I. Cleomenes  geçmiştir.Kroisos, büyükelçisini "Yunanların en güçlüsü" ile ittifak kurmaya gönderdiği sırada (yaklaşık MÖ 554) Spartalılar Anaxandridas ve Ariston yönetiminde son dönemlerde kendilerine karşı çıkan Tegea ile savaş halindeydi. Ayrıca, tiranlıkların bastırılmasında ve bununla birlikte Sparta hegemonyasının kurulmasında başrol oynadılar.Anaxandridas ve Ariston'un hükümdarlığı ile birlikte belirli tarihsel dönem başlar, seleflerinin kronolojisi şüpheli ve aktarılan rivayetler teyide muhtaçtır.Anaxandridas'ın ilk karısı kısır olarak bilinir. Ancak ona olan sevgisi nedeniyle boşanmayı reddetmiştir. Bir zaman sonra ardında yeni eforlar bırakabilmek için ikinci evliliğini gerçekleştirdi. İkinci karısından yalnızca Cleomenes dünyaya geldi. Daha sonra ilk karısından üç oğlu olmuştur: Dorieus (Euryanas'ın babası), I. Leonidas  ve Cleombrotus.
II. Andrey (Vladimir Büyük Knezi)

II. Andrey Yaroslaviç (Rusça: Андрей Ярославич) (1222 – 1264) 1249'da amcası III. Svyatoslav'ın yerine Vladimir-Suzdal Knezi olarak görev yapan II. Yaroslav'ın üçüncü oğlu. Üç yıl sonra Moğollara meydan okudu ve onlar tarafından Rusya'dan sürüldü. 1240 yılında Veliki Novgorodlular, kardeşi Aleksandr Nevskiy'i şehirden kovdu ve II. Yaroslav'dan onlara başka bir komutan göndermesini istedi. Andrey onun yerine Novgorod prensi oldu, ama sadece birkaç aylık görev yapıp feragât etti.
II. Andronikos (Trabzon imparatoru)

II. Andronikos Megas Komninos (), (yaklaşık 1240 - 1266), 1263 yılından 1266 yılına kadar Trabzon İmparatorluğu'nun imparatoru. I. Manuil ile ilk karısı Trabzon soylusu Anna Xylaloe'nin en büyük oğludur.Üç yıllık hükümdarlığında, Trabzon, ticari ve ekonomik refah içindeydi, O yıllarda babası tarafından yeniden ele geçirililen Sinope tekrar Selçukluların eline geçmiştir. Böylece Trabzon İmparatorluğunun batıya doğru genişleme ve Konstantinopolis'i fethetme konusundaki son umudu da ortadan kalkmıştır. Marsilya'dan iki tacir, 1263 ve 1264 yıllarında Trabzon'a gelmiş ve Sicilya Kralı Charles d'Anjou mektup getirmişlerdir.
II. Antonios

II. Antonios Kauleas (), (? – 1 Şubat 901) 893 ile 12 Şubat 901 tarihleri arası Rum Ortodoks patriğidir.12 yaşında keşiş olan, Antonios  Kauleas rahip ve isimsiz bir manastırın başı oldu. İmparator VI. Leon'ıun güçlü bakanı Stilianos Zaucis'in dikkatini çekti. Antonios, eski Patrik I. Fotios'a karşı Leon'a destek verdi ve I. Fotios ve I. İgnatius taraftarları arasında bir uzlaşma sağlayarak Kilisenin sağlığına katkıda bulundu. İmparator, 893'te kardeşi Patrik I. Stefanos'un ölümünden sonra Antonios'u patrik atadı.Patrik II. Antonios , manastır vakıflarına cömertçe yardım eden ve imparatorun desteğiyle Kaulea manastırını kuran veya yeniden kuran dindar bir adamdı. Manastırının kilisesinde yatan Antonios, çeşitli mucizelerden sorumlu tutuldu. Hem Ortodoks hem de Katolik Kiliseleri tarafından kutsallaştırıldı ve 12 Şubat yortu günüdür.
II. Aretas

II. Aretas (Arapça حارثة) Nebati kralı. I. Rabbel'den sonra kral olan II. Aretas, MÖ 103'den 96'ya kadar hüküm sürdü. II.Aretas, genişleme politikaları Nebati Krallığı'na doğrudan bir tehdit olan Hasmonean kralı Alexander Jannaeus ile aynı dönemde yaşadı. Gazze'nin MÖ 99'da Jannaeus tarafından kuşatılması sırasında Gazzeliler "Arapların kralı Arestas"'dan yardım istemesine rağmen şehrin yardımına gelmedi ve şehir yıkıldı. Aretas ilk Nebati parasını bastırmasıyla bilinmektedir.