barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
II. Vahtang Gurieli

II. Vahtang Gurieli (Gürcüce: ვახტანგ II გურიელი; ö. 1814 veya 1825), 1792'den 1797'ye Guria'nın prensliğini yapmış Gurieli hanedanı üyesidir. Abisi II. Simon'un ölümüyle tahta geçen II. Vahtang, küçük kardeşi Kaihosro tarafından tahttan indirildi. Vakhtang'ın iktidarı yeniden kazanma çabaları sonuç vermedi.Vahtang Gurieli, yaşlılığı ve Guria'daki siyasi istikrarsızlıklar nedeniyle en büyük oğlu II. Simon'un lehine tahttan çekilen V. Giorgi Gurieli'nin ikinci oğluydu. Simon tahta çıktıktan sonra, hırslı kardeşi Vahtang'ın isyan etmesini engellemek için ona Supsa Nehri'nin sağ kıyısında 500 hanelik bir tımarlık alan verdi. Buna karşın Vahtang, Cumati Manastırı'nı ele geçirerek kardeşinin otoritesine karşı çıktı. Vahtang, Simon'un 1792'de ölümü üzerine Guria'nın taht varisi Mamia'nın küçük yaşından yararlanarak Guria hükûmetini ele geçirdi ve İmereti Kralı II. Solomon'un kendisini Guria prensi olarak tanımasını sağladı.Vahtang, yeğeni Mamia'yı halefiyet hakkından mahrum etmeye çalıştı; dul-prenses Marine, Vahtang'ı Mamia'ya zulmetmekle suçladı. Simon'un diğer kardeşi Kaihosro, Marine ve oğlu Mamia'yı koruması altına aldı. Kaihosro, Vahtang'ın 1794 İmereti iç savaşındaki kararsız konumu ve Osmanlı İmparatorluğu ile yakınlaşmasını sebep göstererek 1797'de Vahtang'ı görevden aldı. Kaihosro ve Marine prensliği yönetirken Mamia prens naibi oldu. Vahtang hapsedildi; ancak kısa süre sonra serbest bırakıldı ve İmereti'ye sürgün edildi. Kısa süre sonra İmeretili II. Solomon ile arası bozulan Vahtang, Çıldır Eyaletinin başkenti Ahıska'ya gitti. Ahıska'dayken Kaihosro'nun isteği üzerine Ahıska paşası Selim tarafından 1804'te hapsedildi. Guria tahtı için Vahtang'ı tercih eden II. Solomon, 1805'te Vahtang'ın kardeşi Davit'in Osmanlı paşasına fidye vererek Vahtang'ı serbest bırakmasını sağladı. Hem Vahtang hem de Kaihosro, birbirlerine karşı Ruslardan destek istediler. Vahtang'ın taht talepleri reddedildi; ancak Gürcistan'daki Rus komutan Prens Pavel Tsitsianov'un arabuluculuğuyla Guria'ya dönmesine izin verildi ve eski malikanesine geri döndü.Vahtang Gurieli, 1798'de Prens Dimitri-Zaal Orbeliani'nin kızı Prenses Mariam (ö. 1841) ile evlendi. İki oğlu ve iki kızı oldu:Prens Davit (1802-1856), 1850'de Rus ordusunda Podporuçik oldu. Didi-Niko Dadiani'nin kızı Prenses Ekaterine ile evlendi. Çocuklarından Mamia Gurieli (1836–1891) Gürcistan'da tanınmış bir şairdi;
II. Valentinianus

Valentinianus ve ailesi Milano'da yaşıyordu. İmparatorluk rütbesine dört yaşındayken getirilmişti ve imparatorluk lafta kendisi ve üvey kardeşi Gratianus arasında bölüştürülmüştü. Gratianus Alplerin ötesindeki eyaletleri aldı. İtalya, İlliryum'un bir bölümü ve Afrika Valentinianus'un, daha doğrusu annesi Justina'nın yönetimindeydi. Justina Aryan'dı ve Milano'daki imparatorluk sarayı şehirde psikopos Ambrose'nin önderliğini yaptığı Katolikler ile çekişme halindeydi. Ambrose'nin popüleritesi o kadar fazlaydı ki imparatorların otoritesi sarsıntı içindeydi.Büyük Britanya'daki orduların komutanı Magnus Maximus 383 yılında Gratianus'un ölümünden sonra kendisini Batı Roma'nın imparatoru ilan etti ve 387'de Alpleri geçerek Po vadisine geldi ve Milano'yu tehdit etti. II. Valentinianus ve annesi Doğu Roma imparatoru ve Valentinianus'un üvey kardeşi I. Theodosius'un yanına kaçtı. 388'de Magnus Maximus'un ölümünün ardından Valentinianus Theodosius tarafından tekrar tahta getirildi.15 Mayıs 392'de Valentinianus Galya'da Vienne'deki ikamet yerinde kendini asmış bir şekilde bulundu. Valentinianus'un muhafızı ve magister militumu Frank askeri Arbogast intihar olduğunu ileri sürdü. Arbogast ve Valentinianus sık sık Batı Roma'nın yönetimi üzerine kavga ediyorlardı ve Valentinianus'un Arbogast'ın kendisi üzerindeki kontrolünden Theodosius'a şikayetçi olduğu biliniyor. Bu yüzden Valentinianus'un ölüm haberi Konstantinopolis'e geldiğinde Theodosius Arbogast'ın yalan söylediğini düşündü ya da en azından bundan şüphelendi ve Valentinianus'un ölümünü araştırttı. Bu şüpheler Arbogast'ın pagan bir subay olan Eugenius'u Batı Roma imparatoru yapması ve Milano psikoposu Ambrose'nin Valentinianus'un cenazesine yaptığı konuşmadaki üstü örtülü ithamlarla iyice arttı.II. Valentinianus'un ölümü Batı Roma'nın yönetimi üzerine Eugenius ve Theodosius arasında bir iç savaşa yol açtı. Bugünkü Slovenya'nın Vipava kasabası yakınlarında yapılan savaşı Theodosius'un kazanmasıyla Roma İmparatorluğu son kez kısa bir süreliğine birleşti ve Theodosius'un ölümünden sonra da ebediyen bölündü.
II. Vamek Dadiani

II. Vamek Dadiani (ayrıca Vamiq; Gürcüce:  ვამეყ [ვამიყ] II დადიანი; ö. 1482) 1474'ten öldüğü tarihe kadar Megrelya  eristaviliği ("dük") yapmış Dadiani hanedanı üyesidir.I. Liparit'in kardeşi ve Şamadavle'nin amcası olan Vamek, II. Mamia'nın küçük oğluydu. 1474'te yeğeninin ölümüyle beraber Megrelya dükü oldu. Vamek'in nasıl bir ortamda dük olduğu Gürcü kaynaklarında belirtilmemiştir, ancak Temmuz 1475'te Megrelya'ya gelen Venedikli patrici Ambrogio Contarini, ülkede hükümdarın ölümünden dolayı birçok problem olduğunu yazmıştır. Tarihçi Vahuşti'ye göre Vamek'in statüsü, İmereti Kralı II. Bagrat tarafından doğrulanmıştır. Bagrat'ın Doğu Gürcistan'da gittikçe güçlenmesiyle Vamek düklüğünün düşeceğini düşünmüş ve endişelenmiştir. 1477'de Bagrat'ın Kartli'deki yokluğundan yararlanan Vamek, Abhaz ve Gürcülerle ittifak yaparak İmereti'ye saldırmıştır. Bagrat kısa süre sonra Kartli'ye geri dönmüş ve Vamek'i mağlup etmiştir. Vamek, Bagrat'a sadakat yemini etmiş ve onun dük olarak kalmasına izin vermesi için yalvarmıştır. Bagrat tarafından affedilen Vamek, bir sonraki Kartli seferinde Bagrat'a eşlik etmiştir.
II. Veera Ballala

II. Veera Balalla (d. 1173 - ö. 1220), bir Hoysala imparatoru. Seuna, Güney Kalaçuri, Pandya, Kalyani Çalukya ve Çola hanedanlarına karşı zafer kazanmıştır. Onun döneminde ayrıca Kannada edebiyarında üretken bir edebi dönem yaşanmıştır. Ranna ve Rudrabhatta'yı desteklemiştir. Çikmagalur'daki Amrithesvara Tapınağı ve Halebidu'daki Kedareşvara Tapınağı, inşa ettirdiği tapınaklardan birkaçıdır.
II. Vittorio Emanuele

II. Vittorio Emanuele (d.  14 Mart 1820 – ö. 9 Ocak 1878) 1849-1861 yılları arasında Sardinya Krallığı'nın kralı, 1861 yılından ölene kadar İtalya Krallığı'nın ilk kralıydı. İtalyanca Padre della Patria (Vatan Babanın babası) adıyla anılır.Vittorio Emanuele Sardinya Kralı Carlo Alberto'nun büyük oğludur. 1820 yılında Torino'da doğdu. 1849 yılından babasının Novara Savaşında aldığı büyük bir yenilgi üzerine tahta çıktı.  Camillo Benso'yu başbakanlığa atadı. İtalya'nın birleşmesi fikrinin simgesi haline geldi. İtalya'nın birleşmesi için Avrupa'nın diğer ülkelerinin desteğini kazanmak amacıyla Sardinya Krallığı'nı Rusya'ya karşı Kırım Savaşı'na soktu.Giuseppe Garibaldi'nin bağımsızlık savaşını destekledi. 17 Mart 1861 tarihinde İtalya kralı ilan edildi. 20 Eylül 1871'de Roma'ya girerek, kenti başkent ilan etti. Papa tarafından aforoz edildi. 1878 yılında öldü ve yerine oğlu I. Umberto kral ilan edildi.
II. Vittorio Emanuele Abidesi

II. Vittorio Emanuele Abidesi veya Altare della Patria (Ulusun Mihrabı) ya da Il Vittoriano, İtalya'nın başkenti Roma'da bulunan ünlü yapı. Piazza Venezia ve Capitol Tepesi arasında yer alır. Abide 1885 - 1911 yılları arasında Giuseppe Sacconi tarafından Birleşmiş İtalya Krallığı'nın ilk kralı II. Vittorio Emanuele'yi onurlandırmak için yapılmıştır.Abide beyaz, saf mermerden yapılmış olup görkemli merdivenlere ve heykellere sahiptir: Uzun corinthian sütunları, at üstündeki Vittorio Emanuele heykeli, sağ ve sol üst köşelerde yer alan tanrıça Victoria'nın üstünde olduğu dört at heykeli. Abide aynı zamanda I. Dünya Savaşı sonrasında inşa edilen Meçhul Asker Mezarlığı'nı da içermektedir. Yapının girişi de Birleşmiş İtalya müzesine ev sahipliği yapmaktadır.
II. Vladimir Monomah

II. Vladimir Monomakh (d. 26 Mayıs 1053 - ö. 19 Mayıs 1125) - 1113 yılından 1125 yılına kadar hüküm süren Rus Knezi. Annesi Bizans imparatoru IX. Konstantinos Monomach'ın kızıydı. Bu yüzden Vladimir'e "Monomak" adı verilmişti. Doğu Ortodoks Kilisesi'nde bir aziz olarak kabul edilir ve 6 Mayıs'ta kutlanır.Annesinden Rumca öğrendiği ve annesi tarafından Bizans kültürüne aşılandığı bilinir. Vladimir Monomach'ın Büyük Knezlik nizamını çiğneyerek Kiyef'e gelmek istemediği rivayet ediliyorsa da, bunun ne dereceye kadar doğru olduğu belli değildir. Kiyef tahtını kabul etmekle "Büyük Knezlik" prensibi tekrar bozulmuş oldu ve yeniden iç mücadeleler başladı. Vladimir Monomach güçlü bir knez olduğundan Kiyef'teki mevkiini elde tutabildi. Kiyef'e geldiği zaman 60 yaşındaydı. Tecrübeli ve becerikli biri olduğundan hemen kuvvetli bir rejim kurdu, kendisine karşı gelenleri yola getirdi. Bundan ötürü Rus Knezleri onun otoritesini tanımak zorunda kaldılar.Kiyef knezi, Kumanlara karşı da başarılı savunmalar gerçekleştirmiştir. Bundan ötürü halk arasında da sevilen bir knez oldu. Vakayinamelerde Vladimir Monomach içinoldukça övgü içeren bir dil kullanılmıştır. Onun şahsen namuslu ve mütevazı, cesur ve girişken, dindar ve merhametli bir kimse olduğunu görülür. Çocuklarına hitaben yazdığı "nasihatları" (Pouçenie) ve knezlerden birine gönderdiği "nâmesi" ile  Viadimir Monomach'ın yüksek erdemi açığa çıkmaktadır.Vladimir Monomach, ayrıca Bizans'ın iç işlerine karışmak istemiştir. Aleksi Komnenos'a karşı düşmanca bir siyaset takip etmiş, Tuna boyunda isyan çıkaran Roman Diogenes'in sülâlesinden Leon'a yardımda bulunmuştu. Aleksi Komnenos'un. Rus Knezinin Bizans'ın iç işlerine karışmaması için Kiyef'e kıymetli hediyeler, kıymetli taşlarla bezenmiş bir taç gönderdiği rivayet edilir.Vladimir Monomach kanunların düzenlenmesine de önem vermiştir. Yaroslav zamanında tertip edilen "Pravda" Vladimir Monomach tarafından genişletilmiştir. Rus vekayinâmesinin bir rus tarihi niteliği alması yine bu zamana aittir. Bu suretle Vladimir Monomach'ın devri, Kiyef Rusyası'nın her itibarla en parlak zamanlarından biri sayılmaktadır.
II. Vladislaus

II. Vladislaus (Vladislav II Władysław II or Wladislas II) (1 Mart 1456 – 13 Mart 1516) Bohemya, Macaristan ve Hırvatistan kralı. IV. Kazimierz Jagiellon'un en büyük oğlu olarak Polonya ve Litvanya tahtının varisi olmayı bekliyordu. Bohemya kralı Poděbrady'li George, II. Vladislaus'ı 1468'de taht varisi yapmayı teklif etti.
II. Vladislav (Eflak prensi)

II. Vladislav (d. ? - ö. 20 Ağustos 1456), 1447'den 1448'e ve yine 1448'den 1456'ya kadar Eflak Prensliği'nin  voyvodasıdır.II. Vladislav'ın tahta çıkması tartışmalıdır. En kabul gören görüş, Vladislav'ın Eflak hükümdarı II. Vlad Dracul'a suikast düzenlediği ve daha sonra János Hunyadi tarafından tahta çıkarıldığıdır.  II. Vladislav,  Macarlar tarafından atanan III. Dan yerine Osmanlılara bağlı olmuştur.
II. Václav

II. Václav Přemyslid (27 Eylül 1271 – 21 Haziran 1305), 1278–1305 yılları arasında Bohemya kralı, 1291–1305 yılları arasında Krakov dükü ve 1300–1305 yılları arasında Polonya kralı idi.Bohemya kralı II. Ottokar'ın ve ikinci eşi Kunigunda'nın tek oğullarıydı. Anne ve babasının evliliğinden on yıl sonra 1271'de doğdu. Annesi Kunigunda, Kiev Büyük Prensi'nin oğlu Slavonya lordu Rostislav Mihayloviç'in ve Macaristan kralı IV. Béla'nın kızı Macar Anna'nın kızı idi. Büyük büyükbabası, Alman kralı Philip idi. Ayrıca II. Václav, Přemyslid hanedanının bir üyesiydi ve Kutsal Roma İmparatoru IV. Karl'ın büyükbabasıydı.1291'de Polonya büyük dükü II. Przemysł, himayesi altındaki Kraków Dükalığı'nı II. Václav'a devretti. Bu devir sonrası Przemysł diğer düklükleri kendi elinde tuttu ve 1295'te kral olarak taç giydi. 1296'da Przemysł'in ölümünden sonra II. Václav, Polonya'nın kralı oldu ve 1300'de kral olarak taç giydi.1298'de Orta Bohemya'da yer alan Kuttenberg'de (Kutná Hora) gümüş madeni keşfedildi. II. Václav, gümüş üretimini kraliyet tekeli haline getirerek madenin kontrolünü ele geçirdi ve Groschen tipi madeni paraların en popüleri haline gelen Prag groschen'i bastırma emri verdi. Kutná Hora, Avrupa'nın şimdiye kadarki en zengin gümüş madenlerinden biri olarak bilinir: 1300 ile 1340 yılları arasında madenin yılda 20 ton kadar gümüş üretmiş olabildiği tahmin edilmektedir.1300'de II. Václav, yeni kraliyet madenciliği bildirgesi Ius regale montanorum'u yayınladı. Bu, madenlerin işletilmesi için gerekli tüm idari ve teknik hüküm ve koşulları belirten yasal bir belgeydi.II. Václav, 21 Haziran 1305'te 33 yaşındayken  muhtemelen tüberkülozdan öldü. Yerine Přemyslid hanedanından Leh krallarının sonuncusu olan oğlu III. Wenceslaus geçti.1285'te Eger'de (günümüzde Cheb), Almanya kralı I. Rudolf ve eşi Hohenberg'li Gertrude'nin kızı olan Habsburg prensesi Judith (1271–1297) ile evlendi. 10. çocukları doğduktan kısa bir süre sonra öldü:Agnes (6 Ekim 1289 – 6 Ağustos 1296'dan hemen sonra), Wenceslaus'un ikizi; 1296'da Nassau Alman Kralı Adolf'un hayatta kalan en büyük oğlu Rupert ile evlendi.
II. Vâsik

Abbasi hanedanına mensuptur. 1383-1386 yılları arasında Memlük Devleti'nin koruması altında Kahire'de halifelik yapmıştır.1362'de son Kıpçak Türk asıllı Bahri Hanedanından olan Memluk sultanı Zeyneddin Hacı 1381-1382 döneminde kısa bir ismî saltanattan sonra naibi olan Çerkes asıllı memluk emiri olan Berkuk  tarafından tahttan indirilmiştir. Yerine hükümdarlığa geçen Sultan Berkuk ile Çerkes kökenli Burci Hanedanı başlamıştır.1382'de Sultan Berkuk Memluk Devleti tahtına yeni olarak geçtiği zaman onu tahttan indirmek amacıyla Kahire'de Abbasi halifesi olan I. Mütevekkil'in başında olduğu bir komplo hazırlandığı gerçeği ortaya çıktı. Sultan Berkuk bu komplonun başında olan Kahire'deki Abbasi halifesi I. Mütevekkil'i tutuklattı ve idam isteği ile yargılatmaya başladı. Fakat Memluklu hukuk sistemi bu komplo için idam cezası vermenin adil olmadığı yargısına vardı. Bunun üzerine Sultan Berkuk I. Mütevekkil'i Abbasi halifeliğinden feragat etmeye zorladı ve I. Mütevekkil Abbasi Halifeliği'nden atıldı. Yerine daha önce Abbasi halifeliği yapmış olan İbrahim I. Vasık'ın oğlu olan Ömer II. Vasık'ı Abbasi Halifesi olarak atadı.Ömer II. Vasık 4 yıl Memluklüler koruması arasında 4 yıl süre ile halifelik yaptı. 1386'da  Ömer II. Vaşık hayat gözlerini kapattı. Yerine küçük kardeşi olan Mustasım geçti.Bu madde tümüyle veya kısmen Fransızca Wikipedia "Al-Wathiq II" maddesi kaynaklıdır:   (Fransızca)(Erişme:17.7.2010)
II. Wilhelm (Württemberg kralı)

II. Wilhelm (; 25 Şubat 1848 – 2 Ekim 1921) ya da tam ismi ile Wilhelm Karl Paul Heinrich Friedrich, son Württemberg kralıydı. 6 Ekim 1891'den 30 Kasım 1918'de krallığın dağılmasına kadar hüküm sürdü. Aynı zamanda 1918 Kasım Devrimi'nin ardından tahttan feragat eden son Alman hükümdarıydı.Wilhelm, Württemberg Prensi Friedrich ve (1808-1870), karısı Catherine Frederica'nın (1821-1898) oğlu olarak 1848'de Stuttgart'da doğdu. Anne ve babası kuzendi; iki kardeşin çocuklarıydı ve William onların tek çocuğuydu. Henüz 22 yaşındayken 1870'te Württemberg, Fransa-Prusya Savaşı'nda Prusya'nın yanında yer aldı.Babası 1870'te öldüğünde, annesi II. Wilhelm'ı tahta çıkarmak için çabaladı. O sırada tahtta amcası I.Karl vardı. 1891'de Karl öldüğünde tek varis olarak Wilhelm tahta çıktı.Wilhelm, I. Dünya Savaşı sırasında Generalfeldmarschall oldu. 1918'de diğer Alman hükümdarlarla birlikte tahttan çekilmeye zorlandı. Alman Devrimi ile birlikte 30 Kasım 1918'de tahttan çekildi ve 800 yıldan fazla süredir Avrupa'da hüküm süren Württemberg Krallığı son buldu. Wilhelm, 1921'de Bebenhausen'de öldü.
II. Wilhelm Toprakları

II. Wilhelm Toprakları, Antarktika'nın Penck ve Filchner burunları arasında yer alan bir parçasıdır. Bölge, 22 Şubat 1902'de jeolog Erich von Drygalski liderliğindeki 1901-1903 Gauss seferi sırasında keşfedildi. Adını seferi 1.2 milyon goldmark ile finanse eden Almanya İmparatoru II. Wilhelm'den almaktadır.Ayrıca, bölge sınırları içerisinde matematikçi ve fizikçi Carl Friedrich Gauss'un adını taşıyan 370 metre yüksekliğinde sönmüş bir yanardağ olan Gaussberg de bulunmaktadır.
II. Willem

II. William (Willem Frederik George Lodewijk van Oranje-Nassau; 6 Aralık 1792 - 17 Mart 1849) Hollanda Kralı, Lüksemburg Büyük Dükü ve Limburg Dükü'ydü.II. William, I. William ve Prusya Prensesi Wilhelmine'nin oğluydu. O zamana kadar prens olarak hüküm süren babası, 1815'te kendisini kral ilan edince, Hollanda Krallığı'nın varisi olarak Orange Prensi oldu. 7 Ekim 1840'ta babasının feragat etmesiyle II. William kral oldu. Hükümdarlığı sırasında, 1848 Anayasası'yla Hollanda parlamenter demokrasi haline geldi.II. William, Rusya Büyük Düşesi Anna Pavlovna ile evlendi. Çiftin dört oğlu ve bir kızı oldu. II. William, 17 Mart 1849'da öldü ve yerine oğlu III. William geçti.
II. Władysław Jagiełło

Jogaila,  Bir dizi farklı adla bilinir: ; ; . Jogaila, 1362'de doğmuş, 1 Haziran 1434'te ise ölmüştür. Litvanya Büyük Dükü olarak, 1377-1434 yılları arasında 57 yıl hüküm sürmüştür. 1386–1399 yılları arasında ise Polonya vekili olmuş; 1399–1434 yılları arasında aslî Polonya Krallığı yapmıştır. Amcası Kęstutis ile birlikte, hükümdarlığı 1377'de Litvanya'da başlamıştır. 1386'da, Polonya hükümran kraliçesi Polonyalı Jadwiga ile evlenmiş, Hristiyanlığı kabul etmiş ve Władysław'da vaftiz olmuştur. Böylece Władysław Jagiełło adıyla Polonya kralı ilan edilmiştir. Kraliçe Jadwiga'nın ölümüyle başlayan Polonya saltanatı (1399) ölene dek devam etmiştir. Onun, Polonya krallığı yaptığı dönem 35 yıl kadardır ve yüzyıllarca devam edecek Litvanya-Polonya Birliği'nin temelini Jogaila atmıştır. Władysław II kurduğu yeni Jagiellon Hanedanlığı'nın saltanatını Jagiellon adıyla sürdürmüştür. Litvanya Büyük Dükalığı'nda Pagan Jogaila'nın oluşturduğu ve kraliyet saltanatı 1572'ye kadar süren Gediminids hanedanı;Yeni Çağ civarlarında Avrupa'daki en büyük hanedanlardan biri olmuştur.
II. Yaropolk (Kiev Büyük Knezi)

II. Yaropolk Vladimirovich (Rusça: Ярополк II Владимирович) (1082 – 18 Şubat 1139) Pereyaslav prensi (1114–1132), Kiev büyük prensi (1132–1139). II. Vladimir Monomak'ın oğludur.Хмыров М. Д. Ярополк II Владимирович  // Алфавитно-справочный перечень государей русских и замечательнейших особ их крови. — СПб.: Тип. А. Бенке, 1870. — С. 81—82.
II. Yaroslav (Vladimir Büyük Knezi)

II. Yaroslav (Rusça: Яросла́в II Все́володович), Theodor (Феодо́р) (8 Şubat 1191 – 30 Eylül 1246) Rusya'nın Moğol işgalinden sonra ülkesini ve başkentini restore etmeye çalışan 1238 ile 1246 yılları arasında Vladimir Büyük prensi. Kendisinden sonra prens olan Aleksandr Nevskiy, II. Andrey, III. Yaroslav ve Kostroma knezi Vasili'nin babasıdır.
II. Yarovam

Jeroboam II (, Yarovam veya Yarovam Şeni (İkinci Yarovam); ; ) Joaş'ın oğlu ve Kuzey İsrail Krallığı'nın on dördüncü kralıydı; kırk bir yıl krallık yaptı. Döneminin Yehuda Kralları Amaziah ve Uzziah'tı. Suriyelilere karşı zaferler kazanıp ülkeyi eski sınırlarına kavuşturdu: "Yarovam Levo-Hamat'tan Arava Gölü'ne kadar İsrail topraklarını yeniden ele geçirdi". William F. Albright'a göre M.Ö. 786 - M.Ö. 746, E. R. Thiele'ye göre ise M.Ö. 793 - M.Ö. 753 yılları arası krallık yaptı.1910'da G. A. Reisner tarafından Samaryadaki saray bölgesinde yapılan kazılarda Jeroboam II'nin dokuz ila on yedinci krallık yıllarına tekabül eden ve üzerinde yazılar bulunan altmış üç adet çömlek parçası bulunmuştur. Üzerlerinde yazılar olan özelliksiz ve sade görünümlü bu buluntular, dönemin dili, dini ve idari sistemleriyle ilgili değerli veriler sunar.Arkeolojik kazılar bu önemin İsrail'in en varlıklı dönemi olduğunu gösterir. M.Ö. 8.yy'ın sonları İsrail 350,000 kişilik nüfusuyla en yoğun yerleşim birimlerine sahne olmuştur. İsrail Krallığı, varlığını Mısır ve Asurlularla yaptığı zeytinyağı, şarap ve muhtemelen at ticaretine borçludur.Hoşea, Joel, Jonah ve Amos gibi maddecilik ve bencilliğe karşı olan peygamberler Jeroboam'ın iktidarlık döneminde yaşamıştır. Jeroboam'dan bir asır sonra Yehudalı sofular tarafından yazılan Krallar kitabında, Jeroboam'ın baskıcı tavrı ve Dan ve Bethel'deki kültlere karşı olan desteği kınanır.Jeroboam II'nin adı Tanah'ta 2 Krallar kitabında 13:13; 14:16, 23, 27, 28, 29; 15:1, 8'de; 1 Tarihler kitabında 5:17'de, Hoşea kitabında 1:1'de ve Amos kitabında 1:1; 7:9, 10, 11'de geçer. Bu yerler dışındaki bölümlerde geçen Jeroboam (Yarovam) adı Jeroboam I için kullanılmıştır.
II. Yeoryos

II. Yorgos ( II. Georgios, d. 19 Temmuz 1890 - ö. 1 Nisan 1947), Yunanistan kralı (Eylül 1922 - Mart 1924; Ekim 1935 - Aralık 1944; Eylül 1946 - Nisan 1947). İkinci hükümdarlık döneminde General Yannis Metaksas yönetime el koyarak diktatörlük kurmuştur.Kral I. Konstantin'un en büyük oğluydu. Alman yanlısı olduğu gerekçesiyle I. Dünya Savaşı sırasında tahtın varisliğinden çıkarıldıysa da babasının Eylül 1922'de General Nikolaos Plastiras tarafından tahttan indirilmesinin ardından Yunanistan kralı oldu. Ama krallık ailesine karşı duyulan hoşnutsuzlukların artması ve Ekim 1923'teki kralcı darbe girişiminin bastırılması üzerine 19 Aralık'ta Kraliçe Elizabeth (Romanya prensesi) ile birlikte Yunanistan'dan ayrılmak zorunda kaldı. Yunan Ulusal Meclisi, Mart 1924'te monarşiye son vererek cumhuriyet ilan etti. Yorgos, muhafazakâr Halkçı Parti'nin ordunun da desteğiyle meclisin denetimini ele geçirerek monarşinin yeniden kurulduğunu ilan ettiği Ekim 1935'e değin sürgünde yaşadı. Başbakan General Yorgos Kondilis, halkın büyük çoğunluğunun kralın geri dönmesini istediğini göstermek amacıyla, kasımda bu konuda bir halkoylaması düzenledi.General Yannis Metaksas, komünistlerin ülke yönetimini ele geçirmek üzere olduklarını öne sürerek 1936'da yönetime el koydu. Yorgos'un siyasi partileri kapatan, Parlamento'yu dağıtan ve anayasal hakları askıya alan Metaksas'ı desteklemesi tahtın geleceğini tehlikeye düşürdü. Almanların Nisan 1941'de Yunanistan'ı işgal etmeleri üzerine sürgüne gönderildi ve önce Girit'e, ardından İskenderiye'ye, sonunda da Londra'ya yerleşti. Savaştan sonra cumhuriyet ilan edilmesi olasılığı belirince krallığı yeniden tehlikeye düştü. Müttefiklerin gözetiminde yapılan bir halk oylamasının ardından Eylül 1946'da kral olarak Yunanistan'a geri döndü. Ölümünden sonra yerine Paulos geçti.
II. Yezdicerd

II. Yezdicerd, II. Yezdigird ya da II. Yezdicürd, 438 - 447 yılları arasında Sasani İmparatorluğu'nun hükümdarıydı. V. Behrâm'ın (421–438) oğludur.
II. Yezid Mezyed

II. Yezid Mezyed ya da Yezid bin Ahmet – Şirvanşahlar Devleti'nin 10. şahı ve Kesrani Hanedanı'nın kurucusu olan I. Manuçehr'in babası.Şirvanşah IV. Muhammet'in vefatının ardından tahta kardeşi Yezid bin Ahmet çıktı. Saltanat değişikliğinden faydalanmak isteyen Emir Maymun tekrar Derbent kalesine saldırdı ve IV. Muhammet tarafından yaptırılan orta kale duvarını yıktırdı. Saltanatı boyunca saray entrikaları ile mücadele etmiş, H. 382 (M. 992) tarihinde abisinin savaşarak kazandığı Kebele kalesini kaybetti. Savaş esnasında baş veziri Müsettin bin Habeşi'le birlikte 400 Şirvan askeri öldürüldü.Tahta çok genç yaşta çıkması sebebiyle hiçbir zaman iktidarda olamadı. Saltanatı boyunca devlet Berdeli Abbas ağanın erkek çocukları olan Abdülaziz ve Abdülsamet isimli 2 vezir tarafından yönetildi.H. 389 (M. 999) yılında Şirvanşah Yezid Kebele kalesine saldırdı ve zafer kazandı. Daha sonra Derbent üzerine yürüse de Derbent  emiri Laşkeri bin Maymun'la girdiği savaşı kaybetti. Ama bu savaşta emirin kardeşi Ebu Nasır bin Maymun esir alınarak zındana atıldı. H. 391 (M. 1001) yılında Emir Laşker bin Maymun'un vefatı üzerine Derbent halkı kendilerine emir olarak Şirvan'da esirlikte bulunan Ebu Nasır bin Maymun'un serbest bırakılmasını istediler. Ancak yerli halkla anlaşma sağlanamadı ve esir veliaht H. 392 (M. 1002) yılında idam edilerek Şabran kalesi önlerine defnedildi. Bunun üzerine Derbent halkı Maymun bin Ahmet Haşim'in diğer oğlu Mansur'u Derbent emiri seçti. Şirvanşah birkaç kez Derbent'e saldırsa da, bu bölgenin işgali yalnız H. 410 (M. 1019) tarihinde gerçekleşti. Sonraki yıllarda birkaç kez Derbent kalesi sebebiyle karşı-karşıya gelindiyse de, kati bir zafer kazanılamadı."O yıl (muhtemelen H. 416 (M. 1025)) Şirvanşah Yezid'in büyük oğlu Şehzade Anuşiravan babasına karşı isyan çıkardı. Bu sırada Şirvanşah Gürzül kalesine ava gitmiş, büyük oğlunu taht naibi olarak Yezidiyye de bırakmıştı. Halkın desteğini alan Şehzade Anuşiravan babasının baş veziri Abdülaziz bin Abbas'ı tutuklayarak zındana attırdı. Ancak birkaç gün sonra arkasına aldığı desteği bulamayan asi şehzade Gülüstan kalesine sığındı. Ancak serbest bırakılan baş vezir Abdülaziz bin Abbas tarafından yakalanarak babasına teslim edildi. Bir müddet zındanda bekletilen asi şehzade Şirvanşah Yezid'in emriyle idam edildi."Bu dönemde farslaşma eğilimlerinin en güçlü ıspatı şahların isimleriydi. Zira Şirvanşahların isimleri değişmişti. Yezid bin Ahmet'ten sonra arap isimlerinden eski Sasani isimlerine dönüş başlamıştır. Artık X yüzyılın ilk yarısında Mezyedi Şirvanşahları Sasani kökenli asil ailelerle akrabalık ilişkilerine giriyor ve bu ailelerin kadın temsilcileri eski gelenekleri devam ettiriyorlardı.Şehzade Ahmet - 1049-1050 yıllarında hüküm sürmüş Şirvanşahlar Devleti'nin 14. şahı olan III. Ali'nin babası;
II. Yuri (Vladimir Büyük Knezi)

II. Yuri (Rusça; Ю́рий–II (1189 – 4 Mart 1238) 1212-1216 ve 1218–1238 yılları arasında Moğol istilası zamanı Rusya'nın knezliğini yapmıştır. III. Vsevolod ve Maria Shvarnovna'nın oğludur.
II. Zakaria

Zakaria Zakaryan (, ) veya Zakaria II Mhargrdzeli (, ), 12. yüzyılın sonları ve 13. yüzyılın başlarında Gürcistan Kraliçesi Tamar'ın ordusunun Ermeni generaliydi. Aynı zamanda Gürcistan Krallığı'ndaki feodal toprakların hükümdarıydı.Zakaria, babası Sargis ile birlikte 1177'de Prens Demna ve Orbeli ailesinin isyanını desteklese de kısa süre sonra III. Giorgi'nin yanında yer aldılar ve isyancılara karşı monarşi adına savaştılar. Ayaklanma bastırıldı ve Kral III. Giorgi, Zakaryan-Mhargrdzeli ailesini yüksek konumlara yerleştirdi. III. Giorgi'nin ölümünün ardından Kraliçe Tamar, iyi eğitim görmüş Sargis Mhargrdzeli'yi Amirspasalar makamına atadı ve ona (Kubasar'dan mahrum bırakılan) Lori'nin mülkiyetini devretti. Büyük oğlu Zakaria ve küçük oğlu İvane'ye hediyeler verdi ve İvane'yi Darbazi üyesi yaptı. Kraliçe Tamar'ın eski kocası Giorgi Rusi'nin 1191 civarındaki isyanı sırasında Zakaria Mhargrdzeli, kraliçeye sadık kalan birkaç soyludan biriydi. Tamar kademeli olarak kendi güç tabanını genişletti ve sadık soylularını, en önemlisi Mhargrdzeli olmak üzere, sarayda yüksek mevkilere yükseltti.Tamar'ın saltanatının dokuzuncu yılında, Mandaturtuhutsesi ve Amirspasalar Zakaria Mhargrdzeli ve kardeşi atabeg İvane, 1193'te Divin'i ele geçirdi. Aras havzası boyunca Gelakun, Bjni, Amberd ve Barguşat'ı ve Hudaferin köprüsüne kadar olan tüm kasabaları da aldılar. 1199 yılı civarında, Zakaria komutasındaki bir Gürcü ordusu Ani şehrini Şeddâdî kontrolünden aldı ve 1201'de Tamar burayı tımar arazileri olarak Zakaria'ya verdi. Zakaria neredeyse otuz yıl boyunca Gürcü ordusunu komuta etti, 1195'te Şamkor'da ve 1203'te Basian'da büyük zaferler elde etti ve 1210'da Kuzey İran'a baskınlar düzenleyerek Tebriz, Hoy, Erdebil'i harap etti ve Kazvin'e kadar ulaştı. Zakaria, Ermeni-Gürcü sınır bölgelerinde birkaç çok dilli yazıt bıraktı ve Kuzey Ermenistan'daki Hariçavank Manastırı ve Ahtala Manastırı gibi birkaç kilise ve kale inşa etti. Zakaria'nın ölümünden sonra mülkleri İvane'ye miras kaldı.
II. Zidanta

II. Zidanta, orta Hitit döneminde hüküm sürmüş (yaklaşık MÖ 15. yüzyıl ortaları) bir Hitit kralıdır.II. Hantili'nin ardından tahta çıkmış olabilir ve dolayısı ile onun oğlu olduğu kabul edilebilir ancak bunu gösteren bir belge yoktur. Daha büyük bir ihtimalle, II. Hantili zamanında GAL MEŠEDI olarak görev yapmış olan Hassuili'nin oğludur.II. Zidanta'ya ait en önemli belge güneydeki Kizzuvatna ülkesi kralı Pilliya ile yapılan ikili antlaşmadır. Kizzuvatna ile yapılan seri antlaşmalar arasında Kizzuvatna'yı halen bağımsız olarak tanıyan son antlaşma budur. Daha sonraki devirlerde Kizzuvatna Hitit hakimiyetine girecektir. Pilliya'nın Alalah kralı İdrimi ve Mitanni kralı Parattarna ile ilişkileri bilindiğinden, II. Zidanta da bu kralların çağdaşı olmalıdır.Kral adak listesine göre II. Zidanta'nın karısının adı Iyaya'dır. II. Zidanta'dan sonra tahta II. Huzziya çıkmıştır.
II. Zygmunt August

II. Zygmunt August (Litvanyaca: Žygimantas III Augustas I, 1 Ağustos 1520 - 7 Temmuz 1572), Jagiellon Hanedanı üyesi Lehistan kralı ve Litvanya Büyük Dükü (1548-1572). I. Zygmunt'un tek oğluydu. 3 defa evlendi ama çocuğu olmadı. Böylece Jagiellon Hanedanı son buldu ve Lublin Birliği'nin imzalanmasından sonra Lehistan kralları seçimle başa geçtiler.
II. tip süperiletkenler

I. tip süperiletkenler denen saf metaller birkaç mikronluk kısmı süperiletken olabiliyordu. Meissner Etkisi gösterseler de kritik manyetik alanlar denen bir olayla manyetizma süperiletkene nüfuz edebiliyordu. Meissner etkisiyle beraber süperiletken özellikleri kalkıyordu. Birkaç metal alaşımdan oluşan süperiletkenlerde ise bu değer hayli yüksek oluyordu. Bu alaşımlara II. tip süperiletken adı verildi. 1.tip süperiletkenlere göre daha yüksek akımlar taşıyabiliyorlardı. Meissner etkisi bazı bölgelerde aktiflik gösteriyordu.
II. Çandarlı İbrahim Paşa

Çandarlı İbrahim Paşa veya Çandarlı İbrahim Çelebi (d. 1429 - ö. 1499), II. Bayezid saltanatında 1498-1499 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır. Çandarlılar ailesine mensup olup bu ailenin çıkardığı ön planda yer almış son ferttir. II. Murad'a veziriâzamlık yapmış dedesi Çandarlı İbrahim Paşa'dan ayırmak için Çandarlı İkinci İbrahim Paşa şeklinde anılır.İstanbul'un fethinden sonra idam edilen Çandarlı Halil Paşa'nın en küçük oğlu olup, ilmiye sınıfında yetişmiştir. 1453 yılında Edirne kadısı olarak bulunuyordu. 1465'te kazasker olup, 1474'te vezirlikle Amasya şehzadesi Bayezid'in lalalığına tayin edilmiş ve daha sonra görevinden alınarak İstanbul'a geri dönmüştür. II. Bayezid devrinde Anadolu kazaskeriyken, 1485'te Rumeli kazaskeri ve 1486'da divanda üçüncü vezir, bir sene sonra da ikinci vezir olmuştur. 1498'de sadrazam olup, 1499'da İnebahtı Seferinde ordugahta ölmüştür.Tarihçiler; ilim ve fazilet sahibi, iyi ahlaklı, cömert, iyiliksever ve tedbirli olduğunda hemfikirdir.İstanbul' da 1478'de yaptırdığı Çandarlızade Atik İbrahim Paşa Camii bulunmaktadır. Ayrıca İznik'te yaptırdığı bir cami ve Kastamonu'da medresesi vardır.
II. Ömer Viryoni Paşa

Ömer Paşa Vrioni II (1839–1928); olarak bilinen, Omer, Ymer veya Omar olarak da anılan, 19. yüzyılın en güçlü Arnavut ailelerinden birinden bir yöneticidir. Arnavutluk Fier şehrini kurucusudur.Ömer Paşa, eskiden Osmanlı toprağı olan Yanya Vilayeti'nin şu anda Arnavutluk'ta bulunan bölgeleri olan Berat, Fier ve Myzeqe'nin sahibi olan Viryonzâde ailesinin bir ferdiydi.Vrioni, 1878'de Arnavut Prizren Birliği'nin bir üyesi oldu. Bu birlik, Ayastefanos Antlaşması ve Berlin antlaşması kararlarına karşı çıkarak 1912'de ülkenin Bağımsızlığına yol açan Arnavut Ulusal Uyanışının önemli bir unsuruydu. Diğer bazı Arnavut liderler ile birlikte Vrioni Preveze'de tutuklandı. Sonrasında Çanakkale'ye sürgün edildi. 1882'de dönemin Yanya valisi Mustafa Asım Paşa tarafından görüşmek üzere geri çağrıldı.Vrioni, 1 Aralık 1909'da Elbasan'da bir ilk olan öğretmen okulu kurulmasına (Shkolla Normale e Elbasanit) katkıda bulunanlar arasındaydı.Ömer Paşa, 1912 yılında bağımsızlığın ilan edildiği Vlora Meclisi'nde Arnavut siyasetçi ve delege olan Sami Bey Viryoni'nin de babasıdır.Aralık 1921'de Bektaşi cemaatinin temsilcisi olarak Arnavut Naiplik Yüksek Konseyi üyeliğine seçildi. Ancak daha sonra Ahmet Zogoğlu ve ekibine muhalefet göstergesi olarak istifa etti.
II. Đurađ Balşa

Đurađ Stracimirović () veya II. Đurađ Balša (Balšić) ailesinden 1385 - 1403 arasında Zeta'nın hükümdarı idi. Stracimir Ballsha'nın oğluydu ve amcası II. Balša'dan sonra Zeta'yı yönetmeye başladı. Daha fethedilmemiş Sırp İmparatorluğu'nu 1386’dan 1389’ına kadar ailesiyle beraber yönetti, sonra ise 1395 yılına kadar Osmanlıların vasal devleti olarak yönetimi devam etmiş. Đurađ 1403 yılında ölene kadar hükümdarlığı devam etmiş ve ölümünden sonra da oğlu III. Balša babasının yerine geçmiş. Sırp destanı şiirlerinde Strahinja Banović olarak bilinir.Babası Stracimir üç Balşa kardeşlerinden biriydi ve 1360'larda Zeta'yı yönetiyordu. Annesi ise Sırp Kralı Vukašin Mrnjavčević'ın kızı Milica Mrnjavčević (Jerina) idi.18 Eylül 1385'te Đurađ'ın amcası II. Balša, Savra Muharebesi sırasında Osmanlılarla savaşırken öldü. II. Balša’nin dul kadını Komnina ve kızı Ruđina’nın geçici yönetimi ardından Đurađ, İşkodra, Drivast ve Leş şehirleri dahil olmak üzere, Zeta'yı ve Arnavutluk'un kuzeyini miras olarak aldı. II. Đurađ ve ailesinin merkezi Ülgün idi. Balşa ailesinin Arnavutluk'un güneyindeki diğer arazileri ise 1391 yılında Ruđina'nın kocası Mrkša Žarković'in eline geçti.Mavro Orbini'ye göre Đurađ'ın yönetimi başladığında, "Üst Zeta ve Crnojević aşiretleri Bosna Kralı Tvrtko'nun altında olduklarını söyleyerek Đurađ'ı tanımak istemediler". Kısa bir süre içerisinde Đurađ'ın arazilerinden sadece Skadar Gölü ile Adriyatik Denizi arasında küçük bir kara şeridi kalmıştı. 28 Ocak 1386'da kendisini Balšić ailesinin tek başkanı ilan etti. Bir ferman çıkarıp Đurađ, Sırp lordların ve özellikle Stefan Dušan'ın yasalarının hükmünü sürdüreceğini belirtti. Mladen Ilić, logotet Butko ve Voyvoda Nikola da bu fermana tanık oldular.Saltanatının başlangıcından itibaren Đurađ yayılmacı Osmanlı İmparatorluğu'nun potansiyel tehdidi ile karşı karşıyaydı. Siyasi bağlarını güçlendirmek için Sırp Moravyalı Lazar Hrebeljanović'in kızı Jelena (d. 1368) ile evlendi. Đurađ, Lazar ve Kosovalı Vuk Branković böylece ittifak kurdular. Ragusa Cumhuriyetine ödedikleri yıllık vergiyi de beraber öderlerdi. Bölgeyi ilgilendiren fermanları ise birçok zaman beraber çıkarırlardı.
II. İbrahim Bey

II. İbrahim Bey, 1440-1443 yılları arasında hüküm sürmüş Candaroğulları Beyidir. Vakfiye kayıtlarından "Taceddin" unvanını kullandığı görülmektedir. Ayrıca babası İsfendiyar Beyin emriyle kendisine ithaf edilmiş "Cevahiru'l-Esdâf" adlı tefsir mukaddimesinde "Sahibü's-seyf ve'l-kalem" olarak anılır.İsfendiyar Bey, ölmeden önce oğulları Hızır ve Murad'a ikta vermişti. Diğer oğlu İbrahim'i ise ulubey ilan etmiş; Hızır ve Murad'a, İbrahim'e itaat etmelerini vasiyet etmiştir. Bu durum İbrahim Beyin sorunsuz bir şekilde hükümdar olmasını sağlamıştır. Zaten kısa süren hükümdarlığında da bir sorunla karşılaşmamıştır.II. İbrahim Beyin hüküm sürdüğü yıllar hakkında fazla bilgi bulunmamaktadır. Beylik, İsfendiyar Beyin bıraktığı haliyle, Osmanlı ile barış politikasına devam ediyordu.II. İbrahim Bey, 1443 yılının Mayıs ayında ölmüştür. Kabri Sinop'taki İsfendiyarlar Türbesinde bulunmaktadır.
II. İgor

II. İgor 1146'da Kiev'in Büyük Prensi'ydi. I. Olegue'nin oğluydu ve ölümünden sonra bir aziz olacaktı.
II. İlia

II. İlia, (Gürcüce: ილია II, d. 4 Ocak 1933, Vladikavkaz), Gürcü Ortodoks Kilisesi Katolikos-Patriği.1967 yılında, İlia Sohum ve Abhazya piskoposu olarak takdis edildi ve 1969 yılında metropolit rütbesine yükseldi. 25 Aralık 1977 tarihinde tartışmalı Patrik V. Davit'in ölümünden sonra Gürcistan'ın yeni Katolikos-Patriği seçildi.
II. İngiliz-Afgan Savaşı

II. İngiliz-Afgan Savaşı, 1878-1880 yılları arasında Britanya İmparatorluğu ve Afganistan Emirliği arasında gerçekleşmiş olan ikinci savaştır.Rus-Britanyalı çekişmesi olan Büyük Oyun 19. yüzyılın ikinci yarısında yeni boyutlar kazanarak devam etti. Ruslar 1868’de Buhara, 1873 yılında da Hive’yi ele geçirmiş daha sonra batıya dönerek 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nda Osmanlı Devleti ile savaşmışlar ancak galip gelmelerine rağmen Berlin Kongresi'nde Osmanlı Devleti’nden istedikleri toprakların hepsini alamamışlardı. Bu sonuç Rusların dikkatini tekrar Orta Asya'ya çekti. 1878 yılında Ruslar Kâbil’de bir Rus misyonu bulunduruyorlardı. Bunun üzerine Britanyalılar da Ruslara karşı, Kâbil’de bir misyon bulundurmak istediler. Afganistan Emiri Şir Ali Han'ın Britanyalıların bu isteğini reddetmesi Britanyalılar tarafından savaş nedeni sayıldı.1878 sonbaharında Britanyalılar Lord Roberts komutasındaki yaklaşık 40.000 askerle üç farklı noktadan Afganistan’a girdiler ve yerel kuvvetleri kolayca püskürttükten sonra Kâbil’e ilerlediler. Ruslardan yardım isteyen ancak istediği yardımı alamayan Şir Ali Han Mezar-ı Şerif’e kaçtı ve yerine tahta oğlu Yakup Han geçti. Bu sırada Britanyalılar Afganistan'ın büyük bölümünü ele geçirmişlerdi. Ülkenin geri kalanının işgalini önlemek isteyen Yakup Han Britanyalılarla barış imzalamak zorunda kaldı. Anlaşma ile Yakup Han yıllık yardım ve bazı güvenceler karşısında Afganistan'ın dış işlerindeki kontrolünü ve kuzeydeki bazı eyaletlerin yönetimini Birleşik Krallık'a devretti.Birleşik Krallık ile Afganistan arasında yapılan anlaşma uzun sürmedi ve 2-3 Eylül 1879'da Kabil'de Britanyalılara karşı bir isyan patlak verdi. 1879 Ekim ayında isyancılar yakaladıkları Britanyalı tümgeneral Sir Pierre Cavagnari ve yakınıdakileri öldürdüler. Bu olay ikinci savaşın en önemli nedenlerinden birisi oldu. Hayber’deki Britanyalı kuvvetleri, Kâbil’e kadar ilerlediler; ama başarılı olamadılar. 1879 aralığında Muhammed Can Han liderliğinde ayaklanan Afganlar Kabil yakınlarındaki Britanyalı kuvvetlerinde karşı taarruza geçtiler ve buradaki Britanyalı kuvvetlerini kuşattılar ancak kuşatma uzun sürmedi ve ayaklanma bastırıldı. Bu sırada Britanyalılar Yakup Han'ı tahttan indirerek yerine Eyüp Han'ı geçirdiler. Sir Pierre Cavagnari ve yakınıdakilerinin öldürülmesi olayında suç şüphesi bulunan Eyüp Han tahttan İndirilerek Herat valiliğine atandı ve yerine Abdurrahman Han getirildi. Cihad ilan eden Afganlar çok sayıda asker toplayarak Eyüp Han komutasında saldırıya geçtiler. Afganlar 27 Temmuz 1880'de Meyvand Muharebesi'nde İngilizler'i mağlup ettiler ve Kandahar'a yöneldiler ancak Kandahar Muharebesi'nde Britanyalılar tarafından mağlup edildiler. İki taraf arasında bir barış antlaşması yapılmadı ancak Britanyalılar 1881’de Afganistan’ı terk ettiler. Daha sonra emir Abdurrahman Han'ın barış yanlı olması üzerine Gandamak Antlaşması tekrar teyit edildi ve savaş sona erdi.
II. İntef

II. İntef (II. İnyotef ve II. Antef olarak da bilinir), Birinci Ara Dönemde Mısır'ın On Birinci Hanedanı'nın üçüncü yöneticisi.  MÖ 2112'den 2063'e kadar neredeyse elli yıl boyunca hüküm sürmüştür. Başkenti Thebes'tir. Hüküm zamanında, Mısır birkaç yerel hanedan arasında bölünmüş durumdaydı. El-Tarif'te bir saff mezarına gömülmüştürİntef II'in ebeveynleri I. Mentuhotep ve I. Neferu idi. II. İntef'nin öncülü olan İntef'in kardeş olabilecekleri düşünülmektedir.  Oğlu olan III. İntef, II. İntef'in hükmü sonrasında yeni yönetici olmuştur.Wolfram Grajetzki, The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History, Archaeology and Society, Duckworth, London 2006 , 12-15
II. İnönü Koşusu

II. İnönü Koşusu  Türkiye'de düzenlenen at yarışı organizasyonudur. İki yaşlı İngiliz atlarının katılma hakkı olan yarış 1200  metre çim pistte koşulur. GR 3 kategorisinde ki bu yarış her senenin Ağustos ayında düzenlenir.
II. İoannis (Trabzon imparatoru)

II. İoannis Megas Komninos (, Iōannēs II Megas Komnēnos) (yaklaşık 1262 - 16 Ağustos, 1297), 1280 yılından 1297 yılına kadar Trabzon İmparatorluğu'nun imparatoru. I. Manuil ile üçüncü karısı Trabzon soylusu İrini Syrikaina'nın en küçük oğludur. Öz ağabeyi Georgios'un Moğol İlhanı Abaka Han tarafından esir edilmesinden sonra tahta çıkmıştır.Bizans İmparatoru VIII. Mihail yönetimi ile ilişkileri düzeltmiştir. Mikhail'ın müttefiki Abaka'nın George'u görevden almasından sonra, İoannis'ten yönettiği toprakların Bizans İmparatoru'nun bir kısmı olması ve Konstantinopolis'i içermemesi nedeniyle "Romalıların Hükümdarı ve İmparatoru" unvanından vazgeçmesini istedi. Diğer taraftan, İoannis bu talebi kendisinden önce gelenlerin kurduğu teamül ile Trabzon soylularının bu geleneksel unvandan vazgeçmesine izin vermeyeceği gerekçesiyle reddetti. Mihail, ayrıca İoannis'i tehdit olarak görüyordu, çünkü Mikhail'ın İkinci Lyon Konsili'nde alınan Batı Kilisesi ile birleşmeyi kabul etmesine karşı çıkanların bazıları, İoannis'i Ortodoks Kilisesi'nin imparatorluk tacı için adaylığa uygun görüyorlardı.Bu değişime rağmen, II. İoannis, Sicilya Kralı Charles d'Anjou ile müttefik ile Bizans İmparatoru VIII. Mihail yönetimi ile birleşmeye karşı politikalara geri döndü. VIII. Mihail'ın, başlangıçta isteksizliğine rağmen, davetini kabul ederek Mikhail'ın üçüncü kızı Eudokia Palaiologina ile Konstantinopolis'te 1282 yılında evlenmiştir. Trabzon'a döndükten sonra, "Roma İmparatoru" unvanını terk ederek "Bütün Doğunun, İberyanın ve Deniz aşırı vilayetlerin Hükümdarı ve İmparatoru" unvanını kullanmaya başlamıştır. Trabzon İmparatorları ve onların aileleri kendilerine devamlı olarak Büyük Komnenoi (Megas Komninos/Megali Komnini) olarak adlandırmaya başlamışlardır.II. İoannis'in yokluğunda, kayınbiraderi İmereti kralı VI. Davit Narin pozisyonun avantajını almış ve Trabzon İmparatorluğu üzerinde Gürcü etkisini geri getirmeye teşebbüs etmiş ve başkenti kuşatmıştır. Şehri alamasa da, Gürcüler, birçok vilayeti işgal etmiş ve İoannis'in üvey kız kardeşi I. Manuil ile ikinci karısı Gürcü Rusudan'ın kızı Theodora Komnini'yı desteklemişler ve tacı 1284 yılında almasını sağlamışlardır. Ancak Theodora, İoannis'in geri dönüşünden kısa bir süre sonra 1285 yılında yenilmiştir.Bizans İmparatorluğu ile ilişkilerin iyileşmesi, Trabzon üzerinde Moğol baskısını yumuşatmasına rağmen Gürcü istilası ve İoannis ile Theodora arasındaki iç savaşın neden olduğu problemler, batı vilayetinin Türkler tarafından feth edilmesine neden olmuştur.1291 yılında Papa IV. Nicolaus, II. İoannis'e Katolik olması ve kutsal toprakların yeniden ele geçirilmesi için hazırlanan haçlı seferine ve Moğollara yollanacak elçi kafilesine katılması için iki mektup yazmıştır. İoannis, bu mektuplara cevap vermese de, batılı tacirler ile iyi ilişkileri sürdürmüş, İngiliz elçi kafilesinin 1290'lı yıllarda Moğollara giderken topraklarından geçmesine izin vermiştir.
II. İsabella

II. Isabella (1212-4 Mayıs 1228), ayrıca Yolande de Brienne olarak da bilinir, Kudüs'ün hükümdarı olan Fransız kökenli bir prensestir.Isabella II, güney İtalya Sicilya Krallığı'ndaki Andria'da doğdu. Kudüs Kraliçesi Marie de Montferrat ile Jean de Brienne'nin tek çocuğuydu. Marie, ikinci kocası I. Conrad tarafından Kudüs Kraliçesi I. Isabella'nın kızı ve annesinin ölümü üzerine Kudüs Krallığı'nın varisiydi.Maria, 1212'de, muhtemelen lohusa ateşi nedeniyle II. Isabella'yı doğurduktan kısa bir süre sonra öldü. Bu nedenle, II. Isabella henüz birkaç günlükken Kudüs Kraliçesi ilan edildi. Babası Jean, taht üzerinde doğrudan bir iddiaya sahip olmadığı için, naip olarak hüküm sürdü.Jean de Brienne, Papa III. Honorius ve II. Friedrich arasında 1223'te Ferentino şehrinde yapılan bir toplantı sırasında Isabella'nın kaderi belirlendi. Frederick sonunda Haçlı Seferi'ne gitmeyi kabul etti, ancak yalnızca Kudüs'ün meşru Kralı olarak ve bu ancak genç Kraliçe II. Isabella'yı karısı olarak almayı kabul etmesi durumunda mümkün oldu (o zamana kadar, II. Friedrich bir duldu). Bu evlilik, İmparatoru Altıncı Haçlı Seferi'ne sıkıca bağlamayı ümit eden Papa tarafından planlanmıştı. Nişan onaylandı, ancak İmparator yola çıkmasını Ağustos 1225'e kadar erteledi, o ve Isabella Akka'da vekaleten evlendiler. Günler sonra, II. Isabella Kudüs Kraliçesi olarak taç giydi.Isabella, II. Friedrich tarafından onu babasına götürmek için gönderilen yirmi kadırga ile İtalya'ya geldi ve 9 Kasım 1225'te Brindisi katedralinde II. Friedrich ile evlendi.Tören sırasında, Friedrich kendisini Kudüs Kralı ilan etti ve aynı zamanda huzurunda Kudüs'ün naibi olan yeni kayınpederi Jean de Brienne görevden alındı ve hakları kendisine devredildi. Dönemin vakayinameleri, Oria Kalesi'nde gerçekleşen egzotik düğün kutlamalarını ve artık kraliyet otoritesi olmayan babası Jean de Brienne'nin öfkeli tepkisini anlatır.Düğünden sonra Isabella, kocası ile Palermo'da inzivaya çekildi. 14 yaşında, Kasım 1226'da ilk çocuğunu doğurdu, bir kızı oldu (bazı kaynaklarda Margaret olarak anılır); bebek Ağustos 1227'de öldü. Isabella, 25 Nisan 1228'de Andria, Bari'de ikinci çocuğu Konrad'ı doğurduktan sonra 4 Mayıs'ta öldü. Andria Katedrali'ne gömüldü.Alberto Gentile: LE QUATTRO MOGLI DI FEDERICO II: FRA MITO E REALTÀ (Italian) in stupormundi.it [retrieved 22 May 2014].
II. İslam Giray

Babası I. Devlet Giray’ın hanlığı döneminde İstanbul'a rehin olarak gönderilmiş daha sonra Konya'da ikamet ettirilmiştir. Kardeşi II. Mehmed Giray'ın Özdemiroğlu Osman Paşa ile ters düşerek, Osmanlı idaresindeki Kefe'yi kuşatması üzerine Konya' dan getirtilerek Kırım Hanı olarak tayin edilmiştir. Mehmed Giray'ın katlinden üç ay sonra oğlu II. Saadet Giray babasının intikamını almak üzere yanlarına sığındığı Nogayların desteğini alarak 1584 yılında Kırım hanlığının başşehri olan Bahçesaray, Kırım' a saldırarak İslam Giray'ı Kefe' ye kaçırdı. Osmanlı' nın yardımıyla Saadet Giray mağlup oldu ve Volga taraflarına çekildi.İslam Giray'ın hanlığına kadar Osmanlı padişahı Kırım hanı olanların yalnız hanlığını tasdik ile berat gönderirken bundan sonra bizzat Kırım hanını tayin etmek suretiyle iç  işlerine de müdahale etmiştir. Ayrıca İslam Giray zamanına kadar hutbelerde yalnız Kırım hanlarının isimleri okunurken, onun hanlığından itibaren hutbelerde ilk olarak Osmanlı padişahının sonra da Kırım hanının isimlerinin okunması kabul edilmiştir.Geçirdiği rahatsızlık sonucu ölen II. İslam Giray, bugün Ukrayna sınırları içinde kalan Bucak bölgesinde, Karadeniz sahilinde bulunan Akkerman Kalesi (Bilhorod-Dnistrowskyj) yakınındaki caminin avlusuna defnedilmiştir.
II. İsmail

II. İsmail (; d. 28 Mayıs 1537 - ö. 24 Kasım 1577). 1576-1577 döneminde Safeviler'in üçüncü Şahı olarak hüküm sürmüştür.1547 yılında, Osmanlılar'a karşı pek çok başarı kazandığı için Şirvan'a vali olarak atandı. 1556 yılında Horasan valisi oldu. Ancak babasının komutanlarından Masum Bey, Safevi Şahı I. Tahmasb'ı oğlu İsmail'in kendisini devirmek istediğine ikna etti. İsmail yirmi yılını hapiste geçirdi.Babası Tahmasb 1576 yılında öldüğünde, güçlü Kızılbaşlar yerine kimin geçeceğiyle ilgili olarak İsmail ve kendisinden küçük kardeşi Gürcü bir anneden doğan Haydar Mirza arasında ayrıldılar. Haydar Mirza taraftarlarının onu tahta geçirmesine rağmen, Haydar taraftarları ve rakipleri arasında geçen bir çarpışmada öldürüldü.Diğer bir grup Tahmasb'ın Çerkes bir kadından olan oğlu Şehzade Hasan'ı Şah yapmaya çalışsa da II. İsmail onları mağlup ederek 22 Ağustos 1576 yılında devletin başına geçti. Tahta çıktıktan sonra kardeşleri İmamkulu, Ali, Süleyman, Mahmud, Ahmed ve yeğeni Hasan'ı öldürtmüştür.Tahta geçince Şiilik'ten vazgeçerek Sünnilik'i benimsediği söylenen Şah II. İsmail 24 Kasım 1577 tarihinde Kızılbaşlar tarafından; kız kardeşi Perihan Hanım'ın yardımıyla zehirlenerek öldürülmüştür.Savory, Roger M. (2007). Iran under the Safavids Cambridge: Cambridge University Press. say. 1–288. ISBN 0521042518.
II. İtalya-Habeşistan Savaşı

II. İtalya-Habeşistan Savaşı veya II. İtalya-Etiyopya Savaşı, 1935 - 1936 yılları arasında İtalya Krallığı ile Etiyopya İmparatorluğu arasında meydana gelen ve Etiyopya'nın İtalyan yönetimi altına girmesiyle sonuçlanan savaş. I. İtalya-Habeşistan Savaşı'nda yenilgiye uğrayan İtalya Krallığı'nın Etiyopya'yı sömürgeleştirmek için ikinci girişimi olmuştur. Genellikle II. Dünya Savaşı'nı hazırlayan olaylardan biri olarak değerlendirilen bu savaş, Milletler Cemiyeti'nin, büyük güçler tarafından desteklenmedikçe kararlarını uygulatma gücüne sahip olmadığını göstermiştir.İtalya'nın 1890'larda ele geçirmek için çeşitli girişimlerde bulunduğu Etiyopya (Habeşistan), Avrupa devletlerinin egemenliği altında bulunan Afrika kıtasındaki az sayıda bağımsız devletten biriydi. Benito Mussolini, Aralık 1934'te Etiyopya ile İtalyan Somalisi arasında çıkan bir sınır çatışmasını gerekçe göstererek bölgeye müdahale kararı aldı. Bütün arabuluculuk önerilerini reddeden İtalyanlar 3 Ekim 1935'te Etiyopya'yı işgal ettiler. General Rodolfo Graziani ve Pietro Badoglio komutasındaki İtalyan birlikleri, kötü donanımlı ve eğitimsiz Etiyopya ordusunu sürekli geri çekilmek zorunda bırakarak, 9 Nisan 1936'da Ascianghi (Aşangi) Gölü yakınında büyük bir zafer kazandılar ve 5 Mayıs'ta başkent Addis Ababa'yı aldılar. Etiyopya imparatoru Haile Selassie'nin sürgüne gönderilmesinin ardından Mussolini Roma'da, İtalya kralı III. Vittorio Emanuele'yi Etiyopya imparatoru ilan etti ve Badoglio'yu Etiyopya genel valiliğine atadı.Milletler Cemiyeti, Etiyopyalıların başvurusu üzerine, işgali kınayan ve İtalya'ya ekonomik yaptırımlar uygulanmasını öngören bir karar aldı (1935). Ama Doğu Afrika'daki çıkarlarının zedelenmesinden çekinen Britanya dışındaki büyük devletler işgale ciddi bir tepki gösteremediklerinden, yaptırımlar çok az ülke tarafından uygulandı ve önemli bir etkisi olmadı.İtalya'nın emperyalist yayılma politikasının somut bir örneği olan savaş, II. Dünya Savaşı öncesinde uluslararası gerilimin artmasında önemli rol oynadı.