Core (Stone Temple Pilots albümü)

"Core", Amerikan grunge grubu Stone Temple Pilots'un ilk stüdyo albümüdür ve 29 Eylül 1992'de Atlantic Records aracılığıyla yayınlanmıştır. Albüm Billboard listelerinde 3 numaraya kadar yükseldi ve RIAA tarafından 8 kez platin sertifikası alarak grubun kariyerinin en çok satan albümü oldu."Core", üç hafta boyunca Los Angeles'taki Rumbo Recorders stüdyosunda yapımcı Brendan O'Brien ile kaydedildi. Albüm için kaydedilen ilk şarkı "Wet My Bed" , vokalist Scott Weiland ve basçı Robert DeLeo'nun stüdyoda yalnız kaldıkları bir improvizasyon(doğaçlama) seansından geldi. Kayıt tamamlandıktan sonra, grup albümü Core adını verdi. Bu isim, İncil'deki Adem ve Havva'nın hikayesinde yer alan bir elmadan esinlenerek seçildi."Core", 1970'lerin albüm odaklı müzik yaklaşımını yeniden canlandırmaya çalışan grubun çabasını yansıttı. Yoğun ve duygusal bir ses yaratmaya çalışan grup, insanlığın kafası karışık olduğu ana tema üzerine odaklandı. "Sex Type Thing" ve "Naked Sunday" gibi şarkılar, sosyal adaletsizliği ele alıyor. Weiland'ın açıklamasına göre, "Sex Type Thing" güçsüzleri ezme, "erkekçe" davranışlar ve insanlığın kadınlara karşı tutumunu konu edinir, onları cinsel nesneler olarak ele alır. Weiland, "Naked Sunday" şarkısının "örgütlü din" hakkında olduğunu belirterek, "başkalarına ne yapacaklarını ve neye inanacaklarını söyleyen insanlar" ile ilgili olduğunu söyledi. "Örgütlü din, herkesi eşit görmüyor." diyen Weiland, Core'daki şarkı sözü yazma tarzını daha da açıklarken şöyle dedi:"Wicked Garden"ın sözleri masumiyetin ve saflığın kaybıyla ilgilenirken, "Sin" "şiddet dolu ve çirkin" ilişkilere değinir. "No Memory" şarkısı ise "Wicked Garden" ve "Sin" arasında yer alan müzikal bir aradır ve gitarist Dean DeLeo tarafından yazılmıştır."Eleştirmenler, alternatif sahnenin izleyicileri ve diğer sanatçılar arasında grup hakkında bölünmüş görüşler vardı. Müzik gazetecileri grup üyelerinin seslerini diğer grunge gruplarından, özellikle de Pearl Jam'den çaldıklarını iddia ettiler. Grup, ilk single'ları "Sex Type Thing" hakkında da olumsuz eleştiriler aldı çünkü birçok kişi şarkının tecavüzü teşvik ettiğini düşündü. Entertainment Weekly'nin yazarı Deborah Frost, "Sex Type Thing"in "grunge rock'a çevrilen Mike Tyson tecavüz savunmasından" başka bir şey olmadığını yazdı. Frost, STP'nin Pearl Jam ve Alice in Chains'i karıştırmış gibi hissettirdiğini belirterek, grup üyelerinin sözlerinde neyi kınadığını ya da kimliklendirdiğini anlamakta güçlük çektiğini ifade etti. Rolling Stone'un Paul Evans'ı ise, "Stone Temple Pilots'ın iç çocuğunun Iron Maiden olduğunu ve o çocuğun çığlık atmaktan vazgeçmediğini" belirtti. Kerrang!'den Don Kaye ise, albümde "grubun güveni ve kimliğinin" belirgin olduğunu söyledi.Gazeteciler ve grup hayranları arasındaki keskin ayrım, Rolling Stone dergisinin Ocak 1994 sayısında yer aldı. Derginin okuyucuları ve eleştirmenleri sırasıyla gruba En İyi ve En Kötü Yeni Grup olarak etiketlediler. Sonraki yıllarda, Weiland, Core'un aldığı karışık tepkilerle ilgili üzüntüsünü göstererek, "Başlangıçta gerçekten acı vericiydi çünkü eleştirmenlerin nereden geldiğimizi anlayacaklarını, bu sadece aptalca rock şarkıları olmadığını anlayacaklarını varsaydım." dedi.Albümdaki birçok şarkı, Amerika Birleşik Devletleri'nde rock radyosu için önemli bir yerde kalmaya devam ediyor. Ekim 2011'de Core, Guitar World dergisinin 1992'nin en iyi on gitar albümü listesinde (Eric Clapton'ın akustik canlı albümü Unplugged'ın önünde) 10. sırada yer aldı. 2019'da Rolling Stone dergisi, "50 Greatest Grunge Albums" listesinde albümü 11. sıraya yerleştirdi.