barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Köroğlu

Köroğlu (16. yüzyıl) halk şairleri içerisinde kavganın, özgürlüğün sembolüdür. Doğum, ölüm tarihleri bilinmeyen, bir eski efsane kahramanı olan Köroğlu'nun adını alan bir şairidir. Bu şairin, III. Murat zamanında (1574-1595) Osmanlı ordusuyla İran savaşlarına katıldığı (1578-1584) bilinmektedir. Bolu Beyinden babasının intikamını almak üzere dağlara çıkan, yiğitlik ve iyilikseverliği destanlaşan isyancı Köroğlu ile şair Köroğlu halk zihninde kaynaşmış durumdadır. Aslında çok daha eski bir efsanedir.Şiirlerinde coşkun bir seslenişle yiğitlik, dostluk, aşk, doğa sevgisi çok sade bir dille anlatılır. Bu şiirler, hikâyeci âşıkların nesirle anlatılan hikâyeleri arasına serpiştirilmiştir. 24'ü bulan bu hikâyeler, Türklük dünyasına yayılan bir Köroğlu destanının doğuşunu hazırlamıştır. Bazı öykücüler kitaplara yazdıklarını filme de aktarmışlardır.Köroğlu aslında eski bir asker ve sonradan dağa çıkan bir Celali eşkiyasıdır. Bu adı (belki de bir mahlas olarak) eski Türk destanlarındaki bir kahramandan almıştır. Asıl adı Ruşen'dir. Köroğlu; yiğit, adaletli, inançla dolu ideal bir insan profilidir. Azerbaycan'da çok yaygın olan "Koroğlu Efsanesi" ("Kor", Azeri dilinde kör demektir) ile büyük oranda benzeşir.Bu destana göre Köroğlu'nun asıl adı Ruşen Ali'dir. Babası Yusuf, Bolu Beyi'nin seyisidir. At meraklısı olan Bolu Beyi, seyisi Yusuf'u cins bir at almaya gönderir; fakat Yusuf'un getirdiği tayı beğenmez, adamın gözlerine mil çektirir. Yusuf tayı ve oğlunu alıp memleketten çıkar. Ruşen Ali, babasının tarif ettiği tarzda, tayı karanlık bir ahırda besler. Tay, belli bir zaman sonra kanatlanır, eşsiz bir küheylan olur. Yusuf ile Ruşen Ali, Aras ırmağına gider, orada Bingöl'den inecek olan üç sihirli köpüğü beklerler. Yusuf, köpükleri içince, tekrar görmeye başlayacak, gençleşecek ve Bolu Beyi'nden intikamını alacaktır. Fakat, Ruşen Ali köpükleri kendisi içer, babasına köpüksüz su verir. Yusuf buna bir yandan üzülür, bir yandan da, oğlu intikamını alacak bir yiğit olacağı için sevinir.Bu sihirli üç köpükten biri Köroğlu'na ebedi hayat, biri yiğitlik, biri de şairlik sağlar. Yusuf, oğluna intikamını almasını tavsiye ettikten sonra ölür. Ruşen Ali Kır-Atı ile birlikte dağa çıkar. Köroğlu diye ün alır, bir derebeyi gibi yaşamaya başlar, her savaşta üstün gelir; tüccarlardan, beylerden, paşalardan aldıklarını yoksullara dağıtır. Delikli demir (tüfek) icat olunup da eski yiğitlik gelenekleri bozulunca, arkadaşlarına dağılmalarını tavsiye eder, "sır olur", kırklara karışır.Bir efsaneye göre Köroğlu'nu tek Yenebilen kişi Kiziroğlu Mustafa Bey'dir. Bunun üzerine aşağıdaki türküyü yazar.Köroğlu isimli film, Atif Yılmaz'ın yönettiği Cüneyt Arkın ve Fatma Girik'in başrollüğünü yaptığı Köroğlu, 1968 yapımı bir tarih ve macera tarzı Türk filmidir. Senaryosunu Ayşe Şasa'nın yazdığı bir kara komedi tarzındadır. Görüntülerini Gani Turanlı'nın çektiği filmin müzikleri Yücel Paşmakçı'ya aittir. Yapım şirketi Uğur Film, yapımcı Memduh Ün'dür.
Köroğlu (Bakü Metrosu)

Köroğlu, Bakü metrosunun 1. Hattındaki bir istasyondur. 6 Kasım 1972 tarihinde açılmıştır. 30 Aralık 2011 tarihine kadar istasyonun adı Meşedi Azizbeyov'du.
Köroğlu (anlam ayrımı)

Köroğlu Dağlar Kartalı, 1963 yapımı Türkân Şoray ve Fikret Hakan'ın baş rollerini oynadığı Türk filmi
Köroğlu (film)

Köroğlu, 1968 yapımı bir tarih ve macera tarzı Türk filmdir Senaryosunu Ayşe Şasa'nın yazdıkları bu filmi Atıf Yılmaz yönetmiş, baş rollerinde Cüneyt Arkın ve Fatma Girik oynamışlardır. Görüntülerini Gani Turanlı'nın çektiği filmin müzikleri Yücel Paşmakçı'e aittir. Yapım şirketi Uğur Film'dir ve yapımcısı Memduh Ün'dur.Bolu Beyi Koca Yusuf' tan bir tay ister. Lakin Bolu Beyi getirilen tayı beğenmez ve ceza olarak Koca Yusuf' un gözlerine mil çektirir. Ruşen Ali' nin ismi Köroğlu olur. Atı yetiştirir ve intikam almaya yemin eder.
Köroğlu (film, 1945)

Köroğlu, Muharrem Gürses'in senaryosunu yazdığı, Mümtaz Ener ve Refik Kemal Arduman'ın yönettiği 1945 yılında çekilmiş olan, Türk yapımı sinema filmidir. Filmin yapımcısı Necip Erses'tir.Acımasızlığıyla nam salmış Bolu Beyi'ne seyisi Yusuf Ağa, isteği üzerine bir at bulur ve getirir. Ancak, Bolu Beyi bulduğu atı beğenmeyip, kendisiyle alay ettiğini düşündüğü Yusuf Ağa'nın gözlerine hiç acımadan mil çektirir. Saz üstadı Ruşen, zevk için kör bırakılan Seyis Yusuf'un durumuna üzülüp, haksızlığa uğrayan herkesin öcünü almak için "KÖROĞLU" adıyla Bolu Beyi'ne karşı gelir ve ezilen halkı da arkasına alarak büyük bir çete oluşturur. Bolu Beyi ise, bir zamanlar beğenmediği kır atla ona karşı gelen Köroğlu'nu, ele geçirmenin planlarına koyulmuştur.Mümtaz Ener  Gülistan Güzey   Hulusi Kentmen   Haşim Evci   Muammer Karaca   Kadri Ögelman   Eyüp Sabri   Haluk Sarıcı   Burhan Uskan   Sezer Sezin   Avni Dilligil   Nebile Teker
Köroğlu (ilçe)

Köroğlu ilçesi, Ocak 1925 tarihinde Tahta (Tagta) adıyla kurulmuş olup 1992 yılında günümüz adını aldı.
Köroğlu (opera, Saygun)

Köroğlu Ahmet Adnan Saygun tarafından bestelenmiş üç  perde, 9 sahnelik bir operadır. Eserin librettosu  Selahadddin Batu’ya aittir.Eser, 23 Haziran 1973’te  Niyazi Tağızade idaresindeki İstanbul Devlet Opera ve Balesi (İDOB) tarafından 1. İstanbul Festivali açılışında Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu'nda sahnelendi. Aydın Gün'ün sahneye koyduğu operanın temsili 25 Haziran gecesi tekrarlandı. Bu, eserin ilk ve tek sahnelenişidir (Atatürk Kültür Merkezi yandığı için İDOB sahnelemeyi sürdürememişti).Beyoğlu adlı zalim bir beyin kaçırdığı Günayım’ın Köroğlu tarafından kurtarılmasını konu edinir. Ana tema, ilahi aşktır.Saygun’un büyük opera türünde meydana getirdiği ilk eserdir. Saygun bu eseri Vedat Nedim Tör’ün Yapı Kredi Bankası adına bir eser istemesi üzerine 1971’de yazmaya başlamıştır. Eserde halk müziği temaları kullanılmıştır.  Besteci eseri Mustafa Kemal Atatürk'e ithaf etmiştir.
Köroğlu Dağları

İç Anadolu bölgesini Karadeniz Bölgesine bağlar. Doğuda Osmancık dolaylarında Kızılırmak dirseğinden, batıda Bilecik dolaylarında Sakarya vadisine kadar uzanır.Kuzeyindeki Bolu-Ilgaz Dağlarından Devrez ve Ulusu-Gerede Çayı yatakları ile ayrılır. Güney sınırını ise Sakarya Nehri, Kirmir Çayı ve Kızılırmak tayin eder.Dağların doğu batı istikametinde uzunluğu yaklaşık 400 km civarındadır. En yüksek noktası Aladağ kütlesi üzerindeki Köroğlu Tepesi'dir (2.400 m).Diğer yüksek noktalar:  Özbek Dağı (2313 m), Kös Dağı (2096 m), Yıldırım Dağı (2034 m), (öbek tepesi-2013m) Işık Dağı (1998 m) ve Semen Dağı'dır (1882 m).Köroğlu Dağları, çok sık çam ve gürgen ağaçları ile kaplıdır. Bölgede yaşayan halkın büyük bir kesimi geçimini orman ürünlerinden sağlar.Köroğlu Dağları bölgesinin genel iklimi, Karadeniz iklimi diye adlandırdığımız yaz ve kış bol yağış alan iklimdir. Ancak bölgenin güney kesimlerinin iklimi kara iklimine daha yakın olduğu gibi bitki örtüsü bakımından da diğer bölgelerine nazaran fakirdir.Çankırı, Kastamonu, Ankara, Zonguldak demiryolları ve Ankara, İstanbul, Beypazarı, Geyve karayolları bu dağların arasındaki geçitlerden geçer.
Köroğlu Destanı

Köroğlu Destanı, Türk, Altay, Anadolu ve Azeri efsanelerinde ve halk öykülerinde yer alan söylencesel kahramanın öyküsünün anlatıldığı doğal bir destandır.Başkahramanı, destana da adını veren Köroğlu'dur. Koroğlu veya Goroğlu olarak da söylenir. Köroğlu, Tüm Türk Dünyasının ortak motiflerinden biridir. Annesi Cembil Hatun ışıktan hamile kalır ve diri diri gömülerek öldürülür. Köroğlu mezarda doğar, ölmüş anasını emerek büyür. Ahmet Yesevi’nin toprak altına mezar kazıp orada yaşayarak çile çekmesi bu anlayışı çağrıştırmaktadır. Değişik ülkelerde uyarlanarak farklı versiyonları anlatılır. Körlük kavramı yalnız görmemeyi değil, görülmemeyi de içerir. Sevgilisinin ardından öbür dünyaya yolculuk yapar. Kahramanlar korunmak için görünmez olurlar. Hızır zaman zaman kör olarak betimlenir çünkü onun göze ihtiyacı yoktur. Körlük bilgeliği simgeler. Değişik yörelerde bazen farklı isimlerle anılan babası Alı Koca (İslamdan sonra Ali), körlük tanrısı Alığ Han’ın rasyonel (gerçekçi) bir versiyonudur. Köroğlunun ismi de Ali’dir. Kor kelimesi ışık demek olduğu gibi yer altı, dağ, toprak gibi anlamları da vardır. Bütün bunlar bir arada değerlendirildiğinde Köroğlu ismi üç farklı manayı ifade eder.Köroğlu kendisini defalarca kurda benzetir. Anadolu'da 16. yüzyılda yaşayan ve bu destan kahramanının adını alarak onunla özdeşleşen Köroğlu adlı halk ozanının şiirleri de kendisiyle bütünleşmiştir. Böylece Köroğlu ozanlık yeteneği ile de bütünleşmiştir.Köroğlu Destanı, kahramanı Ruşen Ali'nin ve babası Koca (Seyis) Yusuf'un Bolu Beyi ile olan mücadelelerini ele alır. Kahramanı 16 yüzyılda yaşamış halk ozanı Köroğlu'dur (Ruşen Ali). Bu destan Yaşar Kemal'in Üç Anadolu Efsanesi yapıtında yazına kazandırılmıştır.
Köroğlu Tabiat Parkı

Köroğlu Tabiat Parkı; Çamoluk bölgesinin kuzey kesiminde, ekolojik ve biyolojik açıdan önemli alanların sınırları doğal olarak oluşan orman, kaya ve nehir ekosistemlerinden oluşur ve ekosistemlerin eşsiz bir biyolojik çeşitliliğini içerir.Flora, fauna ve ekosisteminin zenginliği. Doğal yapı, görsel peyzaj ve estetik değerlerin bütünlüğü: Planlama alanında Kalevri'nin doğusundaki çizgi, taş ekosistem ve özgün bir görünümdür. Köroğlu İlçesi'ndeki Kalevri Dağı, Kelkit Vadisi ve Çamoluk İlçesi'nin peyzajına hakim bir dağdır. Bu dağdan hem Çamoluk hem de Kelkit vadileri görülmektedir. Dağa çıkan sırt boyunca  seyir noktaları vardır. Tabiat parkının doğusundan ve batısından akan dereler  ayrı bir güzellik sunuyor. Kuzeyinde Kelkit çayı da vardır. Hem akarsu boyunca hem de alanda meşe ve ardıçtan oluşan bir orman ekosistemi serpiştirilmiştir. Çamoluk banliyöleri ile iç içe olan bölgede tabiat parkı içinden araçla ulaşım sağlanmakta ve mahallenin yaşam koşulları dikkatle takip edilmektedir. Hakim ağaç türleri meşe ve ardıçtır. Akasya, akçaağaç ve söğüt türleri bireysel örnekler olarak bulunur. Çam ve titrek kavak az miktarda bulunur. Alıç, kızılcık, mahlep, menengiç, yemişken, kuşburnu, kuşkonmaz ve badem türleri  de bulunur. Ayrıca bölgede obez insanlar bulunmakta ve Söğütlü, Değirmen  ve kuru dereler bölgeyi sınırlamaktadır. Bu dereler Kelkit deresine akar. Yayın balığı, sazan ve bıyıklı türleri vardır.)
Köroğlu, Sarıkamış

Köyün 1889 yılı kayıtlarında da adı "Köroğlu" olarak geçmektedir. 1920 kayıtlarında ise Zağin ya da Zeğin ve yine Köroğlu olarak görülmektedir.Köy, Kars il merkezine 89 km, Sarıkamış ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır. Köy, 2750 metre yükseklikteki Köroğlu dağının eteğinde yer almaktadır.
Köroğlu, Türkmenistan

Köroğlu (), Türkmenistan'ın Daşoğuz ilinin Köroğlu ilçesinin merkezi olan şehirdir. Şehrin nüfusu 2010 yılı itibari ile 18.660'tır.Köroğlu, Sovyetler Birliği döneminde Tahta (Tagta) adıyla bilinmekteydi. 2002 yılında Köroğlu Destanı'nın onuruna günümüz adını aldı. 2016 yılında şehir statüsü aldı.
Köroğlu, Zonguldak

Köy, 1919 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kilimli ilçesine bağlıyken, 10 Mayıs 2014'te Zonguldak merkez ilçeye bağlandı.
Köroğlu, Şenkaya

Köroğlu köyünün eski adı Thasikurki'dir. Türkçe kaynaklarda Digaskor'a dönüşen Thasikurki (თხასიქურქი), 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterinde Tğaskurk (طغاسكورك) olarak geçer. Tao bölgesinin bir yerleşimi olan köyü Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmişti ve köy 1595 tarihinde Penek livasının Penek nahiyesine bağlıydı. Bu sırada köyün nüfusu 28 Hristiyan haneden (yaklaşık 140 kişi) oluşuyordu. 1574 yılında ise köyde tamamı Hristiyan olan 25 hane (yaklaşık 125 kişi) yaşıyordu ve yaklaşık yirmi yılda köyün nüfusu üç hane artmıştı. Ancak 1835 yılında Osmanlı idaresinin nüfus tespiti sırasında köyde sadece 12 hane kalmıştı. Bu sırada köyün nüfusu yaklaşık 90 kişiden oluşuyordu.Thasikurki köyü 1878 tarihli Berlin Antlaşması'yla Rus hakimiyetine girdi. Rus idaresini Thashor (Тхасхор) adıyla kaydettiği köyde, 1886 yılında "Türk" olarak kaydedilmiş 94 kişi yaşıyordu. Köy bu sırada Oltu okrugunun Oltu kazasına (uçastok) bağlıydı.Köyün adı 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Diğnaskor (دیغناصقور) biçiminde yazılmıştır. Bu sırada Diğnaskor Erzurum vilayetinde Oltu kazasının Kosor nahiyesine bağlıydı. 1946 yılında Şenkaya ilçesi kurulunca, adı Dogaskor'a dönüşmüş olan yerleşme de bu ilçeye bağlandı. Thasikurki veya Dogaskor Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında Köroğlu olarak değiştirildi. 1965 yılında Köroğlu köyünün nüfusu 507 kişi oluşuyordu ve bu nüfus içinde 160 kişi okuma yazma biliyordu.Şu anda köydeki herkesin okuma yazması var ve bunun yanında eğitim seviyesi de çok yüksek.Köy halkı geçim prolemlerinden dolayı sürekli göç veren bir bölge haline geldi. Özellikle eğitim , hastane ulaşım ve alışveriş gibi kısıtlamalardan kaynaklı olduğu düşünülüyor.Köyde halk hayvancılık ve çiftçilik  ile geçimini sağlamaktadır. bunun yanında koruculuk ve orman işlerinde çalışan köy halkı vardır.
Körpe mısır

Körpe mısır, bebek mısır olarak da bilinir, olgunlaşmadan  hasat edilen mısırı ifade eder. Olgun mısırların koçanı tüketilemezken körpe mısırların koçanları da yenmektedir. Hem çiğ hem de pişmiş olarak tüketilebilir. Körpe mısır, stir frying usulüyle pişirilen yemeklerde yaygın olarak kullanılır.
Körpe, Kütahya

Köy, 93 Harbi'nden sonra Bulgaristan Türkleri tarafından 1886 yılında kurulmuş ve adını "taze, yeni" anlamına gelen Körpe kelimesinden almıştır.
Körpeağaç, Gönen

Gönen'in kuzeyinde yer alan mahallenin ilçe merkezine uzaklığı 17 km'dir. Yolu düzgün asfalttır. Marmara Denizi'ne uzaklığı 10 km'dir. Havutça, Ayvalıdere, Bostancı ve Paşaçiftlik mahallelerine komşudur.Mahallede bakkal, düğün salonu, cami, kalkınma kooperatifi kahvehane bulunmaktadır. 80 hane ve 300 nüfusu mevcuttur. Buğday, arpa, ayçiçeği, pirinç ve beyaz kavun ekilmektedir.
Körpeçayır, Eleşkirt

Köyün eski adı,1928 yılı kayıtlarında Şahnezar olup, Kurmanci'de "şaxnezar", "kuzey kolu, kuzey dalı" anlamına gelmektedir.
Körpınar, Çekerek

Köy, Yozgat il merkezine 76 km, Çekerek ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır. Köy, Çekerek'in güneybatısında  ve   numaralı Tokat-Yozgat (Çekerek-Sorgun) devlet yoluna 1,5 km uzaklıktdır.
Körteke, Bozdoğan

Körteke, Aydın'ın Bozdoğan ilçesine bağlı bir mahalle. Bozdoğan İlçesi'ne 46 km uzaklıkta, Aydın, Muğla, Denizli il sınırlarının kesişiminde bulunan bir köydür. Karagedik, Gölcük, Başpınar, Asar, Sarnıç ve Aşağıköy gibi mahalleleri bulunur.Türkmen göçleri sırasında yerleşik hayata geçen bir oba tarafından kurulan bir orman köyüdür. 80'li yıllara kadar köyün ana geçim kaynağı orman ve tütün ürünleri iken günümüzde zeytin ve hayvancılık ön planda yer almaktadır. Ormanlık bölgenin çok olması nedeni ile bahar aylarında Kuzu Göbeği mantarı başlıca geçim kaynakları arasında yerini alır. Köyün bir İlköğretim Okulu, bir camisi, bir Veteriner, bir Ziraat ve bir kapalı balo salonu bulunmaktadır. Sağlık Ocağı uzun yıllardır atama yapılmadığı için atıl olarak beklemektedir. Köyün muhtarı 2014 yılında yapılan seçimle ilk kez seçilen Mehmet Kahyaoğlu'dur.Aydın İli Bozdoğan İlçesi, Körteke Köyü’nün kuzey doğusunda yer alan yüksek bir tepe (Kale Tepe) üzerine kurulmuş İç Karya’nın leleg tipi tepe kentlerinden biridir. Bu kent muhtemelen XYATİS Kentidir. Kale duvarları üzerinde değişik dönemlere ait izlerin bulunuşundan ötürü farklı çağlarda kullanıldığı sanılmaktadır. Kayalık tepe üzerinde akropol yer almaktadır. Doğu ve batıda birer kule ile ortada bir sarnıç bulunmaktadır. Akropol M.Ö. 5. yy'a tarihlendiği, üç kuleli iç sur ile güneyden kuşatılmıştır.
Körting Hannover

Körting Hannover A.G., bir Alman endüstri şirketidir. Şirket, Hannover'de 19. yüzyıl sonlarında, önceleri Körting Brothers A.G. adıyla kurulmuş, 20. yüzyılda faaliyetlerini sürdürmüştür. Tüm Almanya ve Avrupa'da enjeksiyon pompalarının (ya da dizel yakıt pompası) geliştirilmesinde öncü bir rol üstlendiği kabul edilmektedir. Şirket halen pompa ve pompa kullanımıyla vakum düzenekleri üretmeyi sürdürmektedir. Berthold ve Ernst Körting kardeşler tarafından 1 Kasım 1871  tarihinde küçük bir ofiste kurulan şirkette Berthold, şirketin ticari faaliyetlerini, Ernst ise işlerin teknik yanını üstlenmiştir. Şirket kısa sürede endüstride başarıyla kullanılabilen ilk enjektörü geliştirdiler ve patentini aldılar. İki işçiyle işe başlayan girişim, kısa bir süre sonra piyasadan yoğun talep görmüştür. Bir sene geçmeden işletme 1872 yılında bir fabrika binası kiralıyarak üretime başladı ve işçi sayısını 41'e çıkardı. Burada 12 beygir gücünde buhar makineleri üretmeye de başladılar. Bu arada üretim yelpazesi genişletildi ve dizel yakıt pompaları yanında jet pompaları üretilmeye başlandı. Birkaç yıl içinde işletme hızla genişledi ve Avrupa'nın değişik ülkelerinde temsilcilikler oluşturuldu.
Körtuzla, Sivas

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Tuzlahan olarak geçmektedir. Köy, TÜİK'in 1985 yılı Genel Nüfus Sayımı kayıtlarında, Ulaş ilçesine bağlı görülmektedir.
Körçoban

Akdeniz iklimi içerisinde bulunan bu bölge, yağış ve sıcaklık bakımından Akdeniz ikliminden farklılık gösterir.
Körösladány

Körösladány Macaristan'ın güneydoğusundaki Güney Alföld bölgesinde Békés eyaletinin bir kasabasıdır.Burada doğmuş olan Béla Wenckheim, bir Macar siyasetcisi olup 1875 yılında Macaristan Başbakanı olarak hizmet vermiştir. Hungarian politician, who served as the Prime Minister of Hungary in 1875, was born here.Körösladány, 123.87 km² lik bir alanı kapsamakta ve 2002 yılı nüfus sayımına göre 5114 kişilik bir nüfusa sahiptir.
Körücek, Elbistan

Kahramanmaraş iline 198 km, Elbistan ilçesine 33 km uzaklıktadır.Elbistan'ın kuzeybatısında bulunmaktadır. Köy dağlık, düz bir alanda kurulmuştur, kuzeydoğusunda Elmali Köyü,Uzun Pinar ve köşk bulunmaktadır. Güneydoğusunda Tekepinar, Kalaycık ve Alimpınar bulunmaktadır. Kuzey ve kuzey doğusunda Küçüktatlar ve Büyüktatlar  ve Kaşanlı köyleri bulunmaktadır. Ulaşım ise eski asfalt yol ile sağlanır.Mahallede hâlen çiftçilikle uğraşılmaktadır.
Körük

Körük, çeşitli yerlerde, ateşi canlandırmak için, daha çok demirci ve kalaycıların kullandıkları bir alet. Açılıp kapanarak içindeki havayı ateşe üfleyen bu alet, uzun zaman el sanatları ile uğraşan erbabı tarafından kullanılmıştır.Değişik boy ve tipte olanları vardı. Genellikle basit iki deri tulumdan meydana gelirler. Bütün körüklerde hava akımının devamı, birbiri üzerine konmuş iki körüğün sıra ile sıkıştırılması ile temin edilir.Eskiden Anadolu'da çok kullanılan körükler, küçük iş yerlerinde hala istifade edilen aletlerdendir. Bilhassa demirci ve kalaycılar kullandıkları kömürün devamlı hararetini muhafaza etmeleri için kurdukları körük ile ateşi devamlı üflerler. Kömürün üzerindeki demir parçası, kor; kalaylanacak kap da sıcaklığını muhafaza edecek halde bulunur. Demirci ve kalaycılar bu işleri yapmak için körükçü çırakları kullanırlardı.Bir şeyin üst üste katlanmış açılıp kapanmaya elverişli kısmına da körük adı verilmektedir. Fotoğraf makinesi körüğü, kitap körüğü gibi.Ayrıca eskiden kiliselerde kullanılan orglarda enstrumanın ses çıkartması için ihtiyacı olan havayı üflemesi için de körük kullanılırdı.
Körüklü otobüs

Körüklü otobüs, körükle birbirine bağlanan iki parçadan oluşan ve şehiriçi toplu taşımacılığında kullanılan, normal otobüslere göre artırılmış yolcu kapasitesine sahip otobüs türü.Boyu 11 metreden, bazı metrobüslerde olduğu şekliyle 25 metreye kadar değişebilir. Tek körüklü, çift körüklü, çift katlı körüklü gibi tipleri vardır.Otobüsün manevrasını kolaylaştırmak için en arka tekerin de dönmesini sağlayan 4WS sistemine benzer bir sistem kullanılmaktadır
Körüklükaya, Şırnak

1965 yılından önceki kaynaklarda köyün adı Nihik olarak geçmektedir. Köyün adı sonradan "Körüklükaya" olarak değiştirilmiştir. Daha önceleri Siirt ilinin Eruh ilçesine bağlı olan köy, 29 Nisan 2017 tarihinde Şırnak ilinin Merkez ilçesine bağlandı.Siirt il merkezine 94 km uzaklıkta olan köy, Eruh ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır. Sonradan bağlandığı Şırnak il merkezine ise 21 km uzaklıktadır.
Kös

Kös (Farsça کوس kūs) Mehterhanede ve askeri musikide kullanılan büyük davul. Kelimenin aslı Farsça kus olup, Türkçe telaffuzu kös şeklindedir. Bu büyük davulu çalana Farsça “kusi veya kus-zen” Türkçede “kösçü” denmiştir. Kösler, bakır üzerine deve derisi geçirilerek yapılırdı. Evliya Çelebi, ordu için yapılan 150 çift deve kösü ile fil kösleri gördüğünü yazmaktadır. Köslerin en küçüğü, at ve katırlara yüklenirdi. Bunlardan daha büyükleri ise deve ve filler tarafından taşınırdı. Kanuni Sultan Süleyman Hanın Zigetvar Seferine götürdüğü fil kösü, halen askeri müzede bulunmaktadır. Bunun çapı 130, yüksekliği ise 127 santimetredir.Mehteranın büyüklüğü ve dağları çınlatan sesiyle sembolü olan kösler, yüzyıllarca cenk meydanlarında, sefer yıllarında dövülmüşlerdi. Gönüllerde ferahlık, vücuda zindelik, gayret, sadakat ve cenge sabırsızlık hislerini ruhlara işleyen kösler, Osmanlı Ordusu'nun maneviyatını yükseltirdi. Yeri, göğü inleten sesiyle düşmanları perişan ederdi. Kös, hayvanın iki tarafına sarılır, köscü de tam ortaya semer kısmına otururdu. İki elinde tuttuğu eşit büyüklükteki tokmakla usul vururdu. Sanki her tokmağın vuruşu zihinlerde “Allah bir” hissini uyandırdığından kösçü arada bir “Yektir Allah” diye bağırırdı.
Kösbucağı, Erdemli

Çekoklu ve Köypınarı köylerinin tüzel kişiliklerinin 16 Ağustos 1954'te kaldırılıp birleştirilmesiyle Kösbucağı adıyla bağımsız bir köy kuruldu. Kösbucağı, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle oldu.Mersin il merkezine 48 km, Erdemli ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır. Alata Çayı mahalle yakınlarında bulunur.
Köse

Osmanlı'nın 1530 yılında yaptığı tahrir kaydında yerleşim, günümüzdeki adıyla o dönemki Bayburt sancağının Kelkit nahiyesinin köyü olarak görülmektedir. 1835 yılı nüfus sayımında sadece erkek nüfus sayılmış olup buna göre köy statüsündeki yerleşimde 60 hanede 154 erkek yaşamaktadır. 1876 yılı nüfus sayımına göre de köy statüsündeki yerleşimde 72 hanede 233 kişinin yaşadığı görülmektedir.1916 yılında Ruslar tarafından ele geçirilen yerleşim, 15 Aralık 1917'de imzalanan Erzincan Mütarekesi sonrasında Rusların çekilmesiyle 17 Şubat 1918 günü işgalden kurtulmuştur. 1918 yılında Kelkit kazasının bir nahiyesi olarak görülen yerleşim, Cumhuriyet döneminde Gümüşhane'nin il yapılmasının (1924) ardından Kelkit Kazasına bağlı bir bucak merkezi haline getirilmiştir. Köse, 22 Şubat 1954 tarihinde belde belediyesi, 3392 sayılı kanunla da 19 Haziran 1987 tarihinde ilçe olmuştur.Köse ilçe merkezi, Gümüşhane il merkezine 45 km uzaklıktadır. Gümüşhane il merkezinin güney-güneydoğu istikametinde yer alan yerleşim, ilinde güneyinde Bayburt il sınırında yer almaktadır. Yerleşimin doğusundan D885 Gümüşhane-Erzincan yolu ile D052 Erzincan-Bayburt yolu geçmektedir. Köse ilçe merkezi; Bahçelievler, Cumhuriyet, Fatih, Yavuz Selim ve Yeni adlarıyla beş mahalleden oluşmaktadır. Köse yerleşiminin hemen batısından Köse Çayı akmakta olup, çayın yukarısında da inşa edilmiş Köse Barajı bulunmaktadır.Köse ilçesi Gümüşhane'ye bağlı olmasına rağmen Bayburt kültürel ve folklorik özelliklerine sahiptir. Şive olarak Gümüşhane'ye göre Bayburt, Erzincan ve Erzurum'a yakın bir ağız kullanırlar.2020 yılı nüfus verilerine göre Köse ilçesinin nüfusu 7.005 kişi olup, bu nüfusun 5.201'i merkez yerleşiminde yaşamaktadır.
Köse Ali Paşa

Kaplan Mustafa Paşa'dan 8 Nisan 1672 tarihinde kaptan-ı deryalık görevini devraldı. 1669 yılında Osmanlı İmparatorluğu'nun zaferiyle biterek Girit'in Osmanlı topraklarına katılmasıyla sonuçlanan Osmanlı-Venedik Savaşı'nın ardından denizlere sükûnet hâkim olduğundan, Köse Ali Paşa daha ziyade Akdeniz'de muhafaza görevi icra etti.
Köse Ali Paşazade Mehmed Paşa

Tersanede yetişti. Tersane kethüdası iken Moralı İbrahim Paşa'nın yerine 1709 yılında kaptan-ı derya oldu.1710 yılında Akdeniz'de korsanlık yapıp Müslüman ahaliye zarar veren Manyatoğlu’nu yakalamışsa da ihtida eden Manyatoğlu idamdan kurtuldu.1711 yılında 1710-1713 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Karadeniz'e çıkan Osmanlı donanmasına komuta etti. Önce  Prut Muharebesi bölgesine ordu ağırlıklarının taşınmasında başarılı bir harekât yürüttü. Bununla birlikte, Azak Kalesi'ni kuşatma girişimi sonuçsuz kaldı (Azak Kalesi, Prut Mütarekesi sonucunda Osmanlılara teslim edildi). Köse Ali Paşazade Mehmed Paşa Donanmanın İstanbul'a dönüşünün ardından kaptan-ı deryalıktan azledildi.
Köse Barajı

Köse Barajı, Gümüşhane'de, Köse Çayı üzerinde, sulama amacıyla 1998-2003 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 2.500.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 93,00 m., normal su kotunda göl hacmi 15,73 hm³, normal su kotunda göl alanı 0,80 km²'dir. Baraj 4.198 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.
Köse Mehmed Raif Paşa

Köse Mehmed Raif Paşa (1836-1911) Osmanlı Devleti'nin son döneminde valilik, nazırlık ve Şura-yı Devlet reisliği görevlerinde bulunmuş bir devlet adamıdır.Devlet hizmetindeki ilk yıllarda Rodos, Kıbrıs ve Beyrut mutasarrıflıklarında bulundu. II. Abdülhamit'in güvenini kazanarak Ticaret Nazırlığı (12 Eylül 1880 - 25 Kasım 1882) ve Nafia ve Ziraat Nazırlığı (Nisan 1884-Eylül 1885) görevlerine getirildi. Ekim 1885-Temmuz 1887 tarihleri arasında Adana valililiği görevini yaptıktan sonra  10 Mayıs 1890 - 3 Eylül 1891  tarihleri arasında Ticaret ve Ziraat Nazırı oldu. Daha sonra Ocak 1896-Temmuz 1900 tarihleri arasında Halep valisi idi. II. Meşrutiyet'in ilanı üzerine 1908 yılı Aralık ayında  Meclis-i Ayan üyesi oldu.  Devlet hizmetindeki en son görevi ise Mayıs 1909-Ocak 1910 tarihleri arasında yaptığı Şura-yı Devlet reisliği görevi olmuştur.Köse Mehmed Raif Paşa 1890 yılında İstanbul'un Nişantaşı semtinde o zamanlar Cabi Sokak adıyla anılan, şimdiki adıyla Rumeli Caddesi üzerinde kendi adıyla anılan bir taş konak yaptırdı. 1910 yılında emekli olan Raif Paşa 1911 yılında, günümüzde Şişli Kaymakamlığı binası olarak olarak kullanılan bu konakta öldü.Kızı şair İhsan Raif Hanım, oğulları diplomatlar Ragıp Raif Köseraif (1870-1946) ve Abdüllatif Nihad Köseraif (1875-1928) ile dilbilimci Fuat Kösearif (1872-1949) idi.
Köse pilavı

Köse pilavı (sâde pilav), bir çeşit pirinç pilavıdır. Evliya Çelebi Nahçıvan (şehir) yöresini ziyaretinde bu pilavdan bahseder.Yemek Risalesi (Türk yemekleri: XVIII. yüzyıla ait yazma bir yemek risâlesi)  köse pilavı tarifi vardır.Mecmuâ-i Fevâid yemek kitabında sâde pilav tarifi vardır. Sâde pilava köse pilavı denildiğini kitapta yazmıştır.
Köseali, Karatay

Köseali; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Kösealili, Saraykent

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Akdağmadeni ilçesine bağlıyken 29 Nisan 1993 tarihinde Saraykent ilçesine bağlanmıştır.Köy, Yozgat il merkezine 78 km, Saraykent ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır. Köy Saraykent'in güneydoğusunda ve /numaralı Yozgat-Sivas (Sorgun-Akdağmadeni) devlet/uluslararası yoluna 1,7 km.'lik bir yol ile bağlanmaktadır.
Kösebucağı, Fatsa

16 Kasım 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Köseceli, Besni

Köseceli, Adıyaman'ın Besni ilçesine bağlı bir beldedir. Beldenin nüfusu 2016 yılı TÜİK adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sonuçlarına göre 2.057 kişiden oluşmaktadır.
Kösedağ

Kösedağ, Ağrı ilinin Eleşkirt ilçe sınırı içerisinde olan 3.433 m yüksekliğindeki bir dağ. İlçe merkezine yaklaşık olarak 20 km uzaklıktadır.
Kösedere, Ayvacık

Köy, Çanakkale il merkezine 80 km, Ayvacık ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır. Gülpınar bucağında yer almaktadır.
Kösedere, Karaburun

Kösedere, İzmir'in Karaburun ilçesine bağlı bir mahalledir. 2019 itibarıyla 398 kişilik nüfusa sahiptir.
Kösedik, 19 Mayıs

Mahalle, 1911 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Bafra ilçesine bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de 19 Mayıs ilçesine bağlandı. Kösedik; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Kösedurak

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kırıkkale Merkez ilçeye bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da Balışeyh ilçesine bağlandı.
Kösehacılı, Bünyan

Mahalleye yerleşen beş kardeşten biri olan hem köse hem de hacı şahıstan dolayı mahallenin adı Kösehacılı'dır. Bünyan ilçesinden göç eden, birbirleriyle akraba 6 aileden meydana gelir. Bunlar Benderli, Karahasanlar, Ümmetler, Coruklar, Fakılar, sonra Avşar Türkmenleri  olan Veziroğulları'dır.
Kösehasan, Karayazı

Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Karayazı Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 148 km, Karayazı ilçe merkezine 32 km uzaklıktadır. Mahalle, Karayazı'nın güneybatısında olup, bir köy yoluyla, Kazbel ve Salyamaç Mahalleleri üzerinden, ilçe merkezine bağlıdır.
Kösehoroz, Mustafakemalpaşa

700 yıllık tarihiyle bir Oğuz Türkü mahallesidir ve ilçedeki en eski yerleşim yeridir. Oğuzların üç ok kolundan gelmişlerdir. Köy tarihinde iki yangın atlatmıştır. Bu nedenle tarihi eserlerin birçoğu yok olmuştur. Fakat kazılarda çok daha eski dönemlere ait eserler çıkmaktadır. Bizans dönemi ve daha eski dönemlere ait eserler bulunmuştur. Bindallılar ve işlemeli havlular bazı ailelerce hala saklanmaktatır. Fakat, birçok aile tarihi eşyalarını elden çıkarmıştır. Yaşlılar tarafından bilinen çok eski ye dayanan oyunlar vardır fakat bunlar gençler tarafından çok bilinmemekte ve kaybolmaktadırlar. Köklü bir geçmişe dayanan bir kültüre sahip olan bu köy genç nüfus bakımından nispeten iyi durumdadır, diğer köylerdeki kente göç bu mahallede etkisini çok fazla gösterememiştir. 80'ler ve 90'larda yıllarda ekonomik nedenlerle kente göç vermişse de, bu durum günümüzde çok nadir görülmektedir.
Köseköy, Alaçam

Mahallenin adı, 1928 yılı kayıtlarında Köse olarak geçmektedir. Köseköy; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Kösele

Kösele, ufak ve büyük baş hayvan derisinden çeşitli bitkisel tanenlerle ve kimyevi materyallerle üretilen bir tür malzemedir. Oldukça dayanıklı ve sert bir yapıdadır. Yapısının bu türden olmasının nedeni, kullanılan çeşitli bağlayıcı kimyasallar ve koruyucu yağlardır.Genellikle ayakkabı tabanında kullanılan ancak çırçır fabrikalarında pamuğun çekirdeğinin ayrılmasında, makine kayışlarında ya da contalarında kullanılabilen, kalınlığı 2 milimetreden 7 milimetreye kadar olabilen, oldukça dayanıklı, sert bir deri çeşididir.Kösele üretiminin dönüm noktası ise 1893'te ortaya atılan krom işlemidir. Bu nokta kösele üretimindeki tek ilerlemedir denilebilir. Şu an dünya kösele üretiminin %90'ı kromla tabaklanarak üretilmektedir. Bu işlem köseleye fazladan dayanım sağlamaktadır. Bitkisel tabaklama 3 ila 4 hafta sürerken, kromla tabaklama işlemi bu süreyi 1 ila 2 hafta indirmiştir. Günümüzde bitkisel tabaklamanın başlıca kullanıldığı alan, ayakkabı tabanında ve kasnak kayışı yapımında kullanılan köselelerdir. Bunun bir sonucu olarak, bu tarihsel işlem bugün de yaygın bir şekilde yapılmaktadır. Ayrıca bugün ayakkabıların büyük çoğunluğu, ikinci bir defa bir miktar bitkisel tabaklanmış deri ve köselerden yapılmaktadır. Suni deri ve üzeri kaplanmış dokumalar, alışılmış deri ve kösele pazarında önemli bir yer almışlardır.Büyükbaş hayvan derileri 24-48 saat arasında suda bekletilir. Deri üzerine yüzme esnasında kalan fazla etler spiral bıçakları olan makineyle (etleme makinesi) sıyrılır. Deri dolabında kireç, su ve sodyum sülfür (zırnık) ile 2 ile 4 saat arasında çevrilir ve 2 gün bu solüsyonda bekletilir. Tekrar makineyle kalan fazla etler sıyrılır. Deriye işleyen kireç ve zırnık kalıntılarının temizlenmesi için çeşitli asitler ve suni gübreyle deri dolabında yıkanır. (eskiden bu işlem köpek ya da güvercin pisliğiyle yapılırdı. "Tabakhaneye bok mu yetiştiriyorsun?" deyimi buradan çıkmıştır.) Kireç ve zırnıktan temizlenen deriler tanenlemeye hazırlanmaları için değişik sentetik tanenler, formik asit ve tuz ile Ph ve bomesi deri dolabına düzenlenir. Deri dolabında su ve çeşitli bitkisel tanenlerle (meşe palamutu, mimoza, kestane, Quebracho vb.) hazırlanan solüsyonla 2 ila 4 gün arasında döndürülen deriler daha sonra yine deri dolabında yağlama ve ilave sentetik tanenleme işlemine tabi tutulur. Bu işlemlerden geçirilen deriler açma ve yapıştırma makineleriyle düzleştirilerek kurutulur ve sıkıştırılıp, parlatılarak kullanıma hazır hale gelir.Bu üretim prosesinde de bütün işlemler yukarıdaki tanenlemeye hazırlama safhasına kadar aynıdır. Geleneksel üretimde sentetik tanenler ve formik asit yerine öğütülmüş meşe palamutu ve suyla yapılan bir karışımla deriler 2 aydan 6 aya kadar değişen zamanlarda bekletilir. Kuyulardan çıkarılan derilerin sonraki işleme safhaları yine yukarıdaki işleme prosesiyle aynıdır.Bu üretim prosesinde bitkisel tanenleme yerine krom kimyasalı kullanılır. Bu tarzda üretilen kösele oldukça yumuşaktır ve genellikle saraciyelikte (çantır, kemer, cüzdan, hediyelik eşya vb.) kullanılır.
Köseler, Artvin

Köseler köyünün eski adı Türkçe kaynaklarda Giyeshane (كییسخانە) ve Geyishana gibi biçimlerde geçer. Bazı Gürcüce kaynaklarda da Türkçe yazılışına benzer biçimde Gioshane (გიოსხანე) ve Geishana (გეისხანა) olarak verilmiştir. Klarceti bölgesi üzerine Gürcüce bir kaynakta köyün eski adı Şagora (შაგორა) olarak verilmiştir.Köseler, tarihsel Gürcistan'ın güneybatı kesimini oluşturan bölgelerden biri olan Klarceti'de yer alır. Nitekim Osmanlılar bu yerleşimi 16. yüzyılda Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyde Didvenahi (დიდვენახი), Geikana (გეიყანა), Oçubeti (ოჩუბეთი), Bagati (ბაგათი), Şertumi (შერთუმი), Koriskana (ქორისყანა), Modrekili (მოდრეკილი), Naşobi (ნაშობი), Heviskana (ხევისყანა) gibi yer adları buranın eski bir Gürcü yerleşmesi olduğunu göstermektedir.Geyishana, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından 1878'de imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresince Giashane (Гиасхане) adıyla kaydedilmiş olan köy, Artvin sancağının (okrug) Artvin kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kazada Gurcani nahiyesinin (сельское общество: kırsal topluluk) beş köyünden biriydi. 1886 tarihli nüfus sayımında köyde 154 kişi yaşıyordu ve nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmişti.Geyishane, Birinci Dünya Savaşı sonlarında Rusların Artvin sancağından çekilmesinin ardından Gürcistan'nın sınırları içinde kaldı. Nitekim bu durum 7 Mayıs 1920 tarihinde Moskova Antlşaması'yla Sovyet Rusya tarafından da tanındı. Yaklaşık bir yıl sonra Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgalinin ardından imzalanan Moskova Antlaşması'yla Artvin sancağı ve Geyishane köyü Türkiye'ye bırakıldı.Artvin livasında 1922 yılında yapılan nüfusu tespitinede köy "Kiyashane" adıyla kaydedilmiştir. Bu sırada Geyishana Artvin livasının merkez kazasına bağlı Sirya nahiyesinin 11 köyünden biriydi. Köyün nüfusu, tamamı "Türk" olarak kaydedilmiş olan 49 kişiden oluşuyordu. 1886 yılıyla kıyaslandığında nüfusun iyice azalmış olduğu görülmektedir.Geyishana veya Giashane Türkçe olmadığı için köyün adı 1925 yılında Köseler olarak değiştirildi. Artvin vilayetinde 1926 yılında yapılan nüfus tespitinde köyde 16 hanede 69 kişi yaşıyordu. Bu tarihte Köseler, Artvin vilayetinin merkez kazasının merkez nahiyesine bağlıydı.Köseler köyü, 1935 genel nüfus sayımında ayrı bir köy olarak yer almamıştır. Bu tarihten kısa bir süre önce Okumuşlar köyüne bir mahalle olarak bağlandığı anlaşılmaktadır. Nitekim 1958 yılında Okumuşlar'dan ayrılarak Köseler'e yeniden köy statüsü verilmiştir. Bir köy olarak 1955 genel nüfus tespitinde yer almayıp 1960 genel sayımında "Köseler" adıyla geçmesi de bunu göstermektedir. Bu sırada Köseler, Artvin ilinin merkez kazasına bağlı Sirya bucağının bir köyüydü. Nüfusu 190 kişiden oluşuyordu.
Köseler, Dilovası

2008'e kadar Gebze ilçesinin Mollafenari bucağına bağlıyken 22 Mart 2008'de Gebze'den ayrılarak ilçe olan Dilovası'na bağlanmıştır.
Köseler, Eşme

Köyün tarihi oldukça eski tarihlere uzanmakta olup yerleşimden 1530 yılında hazırlanan 438 Numaralı Muhâsebe-i Vilâyet-i Anadolu Defteri'nde "Köseler" adıyla bahsedilmiştir. 1890 yılı Aydın Vilâyet Salnâmesinde, Saruhan Sancağı Eşme kazasının Sirke nahiyesine bağlı 103 nüfuslu bir köy olarak kaydedilmiştir
Köseler, Gümüşhacıköy

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Gümüşhacıköy ilçesine bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da Hamamözü ilçesine, 11 Şubat 1992'de ise yeniden Gümüşhacıköy ilçesine bağlandı.
Köseler, Korkuteli

Köy daha önceleri Rumların ikamet ettiği bir bölgeydi.Ancak, Türk Kurtuluş Savaşı'nın yarattığı etkiyle Rumlar bölgeden ayrılmışlar,geriye de mimari anlayışlarını yansıtan evlerini bırakmışlardır.Daha sonra bölgeye yerleşen Köse kardeşler nedeniyle köy bugünkü adını almıştır. Köy'e önce Selanik'ten göç eden Macurlar yerleştirilmeye başlanmış daha sonra 1947'de Köse kardeşlere ait çiftliğin göçebe halinde yaşayan Sarıkeçili yörükleri tarafından satın alınanmasıyla bu yörükler köy'e gelerek  ilk kez yerleşik yaşama geçmişlerdir.Bugün mahallede,yerli halk,Selanik göçmenleri, Sarıkeçili ve Manavlı yörükleri yaşar. Köy nüfusu'nun büyük çoğunluğu ekonomik nedenlerden dolayı Antalya'ya göç etmiştir.Köy nüfusu,Yerli halk, Macurlar (Muhacir) ve Sarıkeçili - Manavlı yörüklerinden oluşmaktadır . Ayrıca köye diğer köylerden göçen insanlar da vardır.Yaz mevsimlerinde yazlıkçılarda rahat bir şekilde konaklamaktadır.
Köseler, Koşukavak

Köseler (Bulgarca: Врабец Vrabets), Bulgaristan'ın Kırcaali ili, Koşukavak İlçesi'ne bağlı bir Türk köyüdür.Tarlaları Burgaz nehri boyunca. Su akıntısına göre Kumcular, Erciköy, Çolaklar, Tabaklı, Köseler, Cıbalar ve Dervişköy mahalleleri beraber Dolna Kula (Долна кула) muhtarlığını meydana getirmektedirler. 1989 Türkiye göçü sebebi ile köyün %80'i boşalmıştır.Fatih Sultan Mehmet Anadolu'da bulunan Karamanoğlu Beyliğiyle 1466'da savaşarak yenmiştir. Fatih Sultan Mehmet oğlu Cem Sultanı Karaman'a yollayarak 1466-1486 arasında Karamanoğlu Beyliğinin başına geçmiştir.20 yıl içerisinde Karamanoğlu Beyliğini tamamen bitirmek için Karamanoğlu Beyliği halkını Balkanlar (Bugünkü Makedonya, Bulgaristan ve Yunanistan)'a göç ettirmişler ve yerleştirmişlerdir. Böylelikle Balkanlar Türk yurdu olmuştur.
Köseler, Kırcaali

Köseler ya da Kösevo (Bulgarca: Кьосево Kyosevo), Kırcaali iline bağlı bir Türk köyüdür. Kırcaali'den Eğridere'ye (Ardino) giderken ilk köydür. Nüfusu 250'dir ve köy nüfusunun tamamı Avşar boyunun Köseli obasına bağlı Türkmenler'den oluşmaktadır.Köyün yolları asfalttır. Dört mahalleden oluşmaktadır. Kırcaali şehrine 8 km. uzaklıktadır. Köseler'den İsmeller'e (Boyno köyü) 4 km. mesafededir. Köseler'in Kalburcular mahallesinden Arda Barajı'nın Kavaklıbükü Köyü'ne yakın olan baraj kıyısına ulaşılır. Tatil yöresi olarak da kullanılmaktadır. Köseler Köyü'nden Arda Barajı ve Kırcaali görünmektedir. 1989 asimilasyon politikası döneminde köyün neredeyse % 75'i Türkiye'ye göç etmiştir. Göç edenlerin çoğu İstanbul, Bursa, İnegöl, Manisa ve İzmir gibi şehirlere yerleşmiştir.
Köseler, Ovacık

Daha önceleri Kodi köyüne bağlı bir mezra iken, 16 Ağustos 1954'te yine aynı köye bağlı Tanzi mezrası ile birleşerek köy statüsü kazandı.
Köseler, Suruç

Köseler; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Köseler, Tavşanlı

Köy, 1912 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Bursa'nın Orhaneli ilçesine bağlıyken, 29 Nisan 1949'da Kütahya'nın Tavşanlı ilçesine bağlandı.
Köseler, Tirebolu

Köy, Giresun il merkezine 57 km, Tirebolu ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy, Tirebolu'nun güneyinde olup, ilçe merkezine doğrudan bir köy yoluyla bağlıdır.
Köseler, Ulubey

16. yüzyıl kayıtlarında yerleşimden bahsedilmemektedir. 1676 yılında tutulan Avârız Defterinde de Uşak Kazasına bağlı olarak görülen yerleşim, Cumhuriyetin ilk yıllarında da Uşak merkez kazasına bağlı olduktan sonra Ulubey nahiyesine bağlanmıştır. Ulubey'in 1953 yılında ilçe olmasıyla da bu ilçenin köyü olmaya devam etmiştir.
Köseler, Çat

Mahalle, 1916 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Çat Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 62 km, Çat ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Mahalle, Çat'ın güneydoğusunda ve Tuzla Çayı kenarında olup,  numaralı Erzurum-Bingöl (Çat-Karlıova) devlet yoluna 1,2 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Köseler, Ödemiş

Köseler; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Köselerli, Mut

Koyunlu Türkmenleri'nin yaşadığı mahallenin bir diğer ismi de "Kesik Köprü"'dür. Küçükbaş hayvancılığın yanı sıra sebze-meyve işleri de yapılır. Ayrıca, kurulan süt inekçiliği kooperatifi sayesinde inekçilik oldukça gelişmiştir.
Köselerli, Tarsus

Daha önceleri Özel köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ağustos 1951'de Özel'in tüzel kişiliğinin kaldırılmasıyla bağımsız bir köy haline geldi. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Köseli, Bafra

Kuruluşu tam olarak bilinmemekle birlikte Romalılar, Bizanslılar dönemine kadar uzandığı tahmin edilmektedir.
Köseli, Durağan

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Ortaköy köyüne bağlı bir mahalle iken, 9 Temmuz 1949'da yine aynı köye bağlı Kayabaşı mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı.
Köseli, Kozan

Avşar Türkmenleri aşiretinin Dulkadirli koluna mensuptur. Bu obaya mensup ailelerden bir kısmı Rumeli'ye göç ettirilerek Bulgaristan'ın Kırcaali iline bağlı Köseler mahallesine yerleştirilmiştir.
Köseli, Sumbas

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kadirli ilçesine bağlıyken, 28 Ekim 1996'da Sumbas ilçesine bağlandı.
Köseli, Tut

Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Adıyaman ili Besni ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, 3644 sayılı ‘130 İlçe Kurulması Hakkında Kanun' gereğince Adıyaman'ın yeni kurulan ilçesi Tut'a bağlanmıştır.
Köseli, Çaykara

1911 yılına ait Trabzon Donanma Cemiyeti bağış kayıtlarında yerleşimden, günümüzdeki Köseli adıyla Of kazasına bağlı köyler arasında bahsedilmektedir.
Köseli, Çiçekdağı

Köseli, Kırşehir'in Çiçekdağı ilçesine bağlı bir kasabadır. Kuzeyinde Delice Çayı, doğusunda Yerköy, batısında ve güneyinde Çiçekdağı bulunur.
Kösem Sultan (oyun)

Turan Oflazoğlu'nun iktidar üçlemesinin ("IV. Murat", "Deli İbrahim", "Kösem Sultan") son oyunudur. Kendi çıkarı uğruna halkın ve devletin bekaasını hiçe sayan, gelini Turhan Sultan'la çatışarak iktidar hırsıyla ölüme koşan Kösem Sultan’ın, Sultan İbrahim'i öldürttükten sonra torunu Sultan Mehmet'i tahta oturtması ve bütün insani değerleri hiçe sayacak derecedeki iktidar tutkusunu anlatmaktadır.Şebnem Köstem, Kayra Erkmenkul, Zeynep Özyağcılar, Mazlum Kiper, Burak Davutoğlu, Münir Kutluğ, Caner Çandarlı, Ergün Işıldar, Ozan Gözel, Mehmet Bulduk, Enes Mazak, Berk Samur, Doğan Şirin, Selçuk Yüksel, Erhan Özçelik, Caner Bilginer, Özgürefe Özyeşilpınar, Göksel Arslan, Metin Çoban, Serdar Orçin, Kutay Kırşehirlioğlu, Murat Derya Kılıç, Ç. Defne Gürmen, Tolga Yeter, Ömer Barış Bakova, Mevlüt Demiryay, Güneş Han, Müge Çiçek
Kösemen, Eynesil

Köy, Giresun il merkezine 94 km, Eynesil ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır. Köy, Eynesil'in güneybatısında olup, Yalakoda Deresi Vadisi'nden /numaralı Giresun-Trabzon (Görele-Eynesil) devlet/uluslar arası yoluna Balcılı Köyü üzerinden Görele'nin Çavuşlu beldesinde 12,9 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Kösemihaloğlu Mehmed Paşa

Tarihe Mihaloğulları olarak geçen ailenin Anadolu'daki Amasya kolundan Hayreddin Hızır Paşa'nın oğludur.Fatih Sultan Mehmed döneminin etkili beylerinden olan Mehmed Paşa,Semendire Sancakbeyliğin ardından 1482'de Rumeli Beylerbeylğine getirildi.1483'de Vezirliğe tayin edilen Mehmed Paşa, 1485'te Şehzade Ahmed'in lalalığına getirildi.“Sultan Bayezid emriyle Anatolı Beğlerbeğisi Hersek-oğlu Ahmed Beğ cümle Anatolı çerisiyle ve Rum çerisin bile koşup ve Rum Beğlerbeğisi Hızır Beğ-oğlu Muhammed Beğ bile varup Adana sınurında Özbek ve Temrez Beğ ile buluşup azim ceng ve kıtâl olup Özbek bunları girü gâfil eyleyüp üzerlerine hücum idüp Anatolı leşkeri münhezim olup Hersek-oğlunı tutup ve nice beğler belürsiz oldu” [Anonim Osmanlı Kroniği 2000: 132].Amasya valiliğide yapan Mehmed Paşa 1487'de Mısır harbine katıldı. Şehzade Bayezid'in emriyle Torul'u (Gümüşhane) Osmanlı topraklarına katarak bölgede ticaret için güvenliği sağlamıştır.Devlet işlerinde son derece yetenekli olan ve hayırseverliği ile tanınan Mehmed Paşa 1495'te ölmüştür.Amasya'da cami, medrese, imarethane ve tekkeden müteşekklil külliye, Tosya'da bedesten,İstinye'de medrese, hankâh ve imarethane yaptırmıştır.Yıldırm Bayezid'ın isteği üzerine Amasya'ya yerleşen Abdullah Mihal Gazi'nin oğlu Ali Bey'in ahvadından Kösemihaloğlu Mehmed Paşa'nın soyu Kurtoğulları, Sivas Evkaf Müdürlüğündeki 896 H. 1430 M. tarihli vakfiyedeki kayıtlara göre günümüzde Amasya ve Samsun'da devam etmektedir.
Köseoğlu, Ladik

Köy, Budakderemahallesi ile muhtarlıkları bir olup daha sonradan ayrılmıştır. Mahallede Köse soyadının çok olması nedeniyle mahallenin adı Köseoğlu mahallesi olarak kalmıştır. Köy, civarda yaşayan köylüler tarafından Irmakkıysıdie bilinir
Kösereli, Erdemli

Daha önceleri Güzeloluk köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ağustos 1951'de köy statüsü kazandı. Kösereli; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle olmuştur.
Köseçobanlı

30 Aralık 1987 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.Mersin ilinin kuzeybatısında yer alır.  koordinatlarındaki belde ana yolların uzağındadır. Gülnar'a uzaklığı 33, Mersin'e uzaklığı ise 182 kilometredir. Taşeli yöresi denilen Orta Toros Dağlarının batı kesiminde bulunan 1300 metre rakımlı bir yerleşim yeridir.
Köslin

Köslin, 1816'dan 1945'e kadar var olan, Pomeranya'nın Prusya Eyaleti'nde bir idari bölge idi. Hükûmet merkezi, Köslin (Koszalin) kasabasındaydı.1816'da Köslin şehri, Batı Pomeranya bölgesel konseyine katıldı. 1 Aralık 1900'de ilçe nüfusu  587.783 idi, 17 Mayıs 1939'da ise ilçede 597.869 kişi vardı. 1900 yılında bölge yüzölçümü 14.030.73 km² olup, 1900 şehir ve belediyeye dağıtılmıştır.1945'ten sonra Koszalin şehri, 1998'e kadar Koszalin Voyvodalığının bir parçası idi ve daha sonra Batı Pomeranya Voyvodalığı'nın  ve Pomeranya'nın  bir parçası oldu.
Kösreli, Ceyhan

Yerleşim yerinin ismi 1928 yılından bu yana Kösreli'dir. Köyde, 7 Kasım 1991 tarihinde belediye teşkilatı kuruldu. 2008 yılında 6360 sayılı kanunla belediye statüsü sona ermiştir.
Kösreli, Silopi

Köyün eski adı 1916 yılı kayıtlarında Hesana, 1946 yılı kayıtlarında ise Hessava olarak geçmektedir. Terör gerekçesiyle 1993 yılında boşaltılan köye, 21 yıllık aradan sonra 2014 yılında dönüşler olmuştur. Daha önceleri Mardin ili Silopi ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında yeni kurulan Şırnak ili Silopi ilçesine bağlanmıştır.Köy, Şırnak il merkezine 69 km, Silopi ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır. Köy, Silopi'nin kuzeybatısında ve Cudi Dağı'nın güneybatı eteklerinde olup, /numaralı Cizre-Silopi devlet/uluslararası yoluna 11,6 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.