barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Akarsu, Ardanuç

Eski adı Aharşia'dır. Bu yer adı, Gürcüce yazılışa (ახარშია) uygun biçiminde Aharşiya (آخارشیا) olarak Türkçeye girmiştir.Aharşia'nın yer aldığı Klarceti bölgesi, orta çağda Gürcistan'ın güneybatı topraklarını oluşturuyordu. Osmanlılar bölgeyi ve Aharşia köyünü 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. 1574 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı tahrir defterine göre köyün nüfusu 27 haneden oluşuyordu. Nüfusun tamamı Hristiyan olarak kaydedilmişti. Her hanede ortalama 5 kişinin yaşadığı kabul edilirse, köyün nüfusunun 135 kişiden oluştuğu söylenebilir. Sonraki yirmi yıl içinde köyün nüfusu azalmış ve 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Liva-i Ardanuç adlı Osmanlı tahrir defterinde 23 hane kaydedilmiştir. Bu tarihte de köyde henüz Müslüman olmuş hane mevcut değildi. Köyün daha sonra Müslümanlaştığı anlaşılmaktadır.Osmanlı idaresinin askere ve vergi alma amacıyla 1835 yılında gerçekleştirdiği nüfus tespitinde Aharşia'da 22 hanede 63 erkek yaşıyordu. Erkek sayısı kadar kadın sayısı eklenince, köyün toplam nüfusunun 126 kişiden oluştuğu ortaya çıkar. Köyün nüfusunun 1595 yılından itibaren artmamış, aksine azalmış olması dikkat çekicidir.Aharşia, uzun süre Osmanlı idaresinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nde Rusların eline geçti. Rus idaresinin Aharşia (Ахаршиа / Ахаричиа) olarak kaydettiği köy, Artvin sancağının (okrug) Ardanuç kazasına (uçastok) bağlıydı. Diagarmiçi nahiyesinin altı köyünden biriydi. Nüfusu 128 kişiden oluşuyordu. Nüfusun tamamının "Türk" olarak kaydedilmiş olması, Aharşia'nın Hristiyan nüfusunun Müslüman olduktan sonra asimile olduğunu göstermektedir.Aharşia, Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna doğru Rusların bölgeden çekilmesinden sonra bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sürerken, köyün de yer aldığı Artvin-Ardahan bölgesi fiilen Türkiye'ye katıldı. 16 Mart 1921'de, Moskova Antlaşması'yla da köy yeniden Türkiye'ye bırakıldı. Aharşia, 1922 nüfus cetveline göre Artvin livasının (sonra vilayet) Ardanuç nahiyesine bağlıydı ve köyde 30 hanede 104 kişi yaşıyordu. Aharşia'nın adı 1925 yılında Akarsu olarak değiştirildi. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte "Akarsu (Aharşiya)" biçiminde geç döneme kadar resmi yayınlarda kullanılmıştır.
Akarsu, Beytüşşebap

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında İsirvan olarak geçmektedir. Daha önceleri Hakkâri ili Beytüşşebap ilçesine bağlı olan köy, 190 ayılı KHK ile, 1990 yılında, yeni kurulan Şırnak ili Beytüşşebap ilçesine bağlanmıştır. 1993 yılında terör ve güvenlik gerekçesiyle boşaltılan köy, 2006 yılında tekrar yerleşime açılmıştır.Köy, Şırnak il merkezine 140 km, Beytüşşebap ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır. Köy, Beytüşşebap'ın kuzeydoğusunda olup, Yeşilöz Deresi vadisindeki bir köy yoluyla doğrudan ilçeye bağlanır.
Akarsu, Karayazı

Mahallenin eski adı 1928  yılı kayıtlarında Kürtçede "nadir" anlamına gelen Nedo olarak geçmektedir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Karayazı Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 43 km, Karayazı ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır. Mahalle, Karayazı'nın güneybatısında olup,  numaralı Erzurum-Muş (Köprüköy-Hınıs) devlet yoluna  3,8 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Akarsu, Maçka

Osmanlı dönemindeki adı "Larhan"' olup, bazı kaynaklara göre Yunanca yağ anlamına gelen "lari" (λάδι) ve Farsça "han" kelimelerinin birleşmesinden oluşmuştur. 1361 yılı kayıtlarında da "Lacharenes" adıyla yerleşimden bahsedilmiştir.1486 yılında yerleşim tamamı Hristiyanlardan oluşmakta olup 12 hane ve 2 mücerred (yetişkin bekar erkek) olmak üzere tahmini 62 kişinin yaşadığı bir köy olarak görülmektedir. 1515 yılında gene tamamı Hristiyanlardan oluşan 22 hane görülürken, 1554 yılında 23 Hristiyan hanesi ve 9 Hristiyan mücerred ile 1 Müslüman hanesi kaydedilmiştir. 1583 yılında köyde 65 Hristiyan ve 2 Müslüman hane bulunmaktadır. 1683 yılı avarız defterinde köyde 8 Hristiyan ve 6 Müslüman avarız hanesi kaydedilmiştir. 1835 yılında köyde 13 hanede 102 Müslüman erkek nüfusu kaydedilmiştir. 1842-45 tarihli nüfus defterine göre köyde; 82 hanede 250 Hristiyan erkek ve 13 hanede 102 Müslüman erkek olmak üzere toplam 95 hane bulunmaktadır. 1857 tarihli İngiliz konsolosluk raporlarına göre köylülerin Gümüşhane kökenli olduğu ve görüntü olarak Müslüman ama kalben Hristiyan olacak şekilde iki dinli olarak yaşadıkları belirtilmiştir. 1868 yılında köyde 93 hanede 283 Rum nüfus bulunmaktadır.1876/1877 Salnamesinde köyde 182 hane bulunurken, 56 Müslüman ve 325 Hristiyan erkek nüfusu kaydedilmiştir. Hristiyan nüfustaki artışın ve Müslüman nüfustaki azalışın nedenlerinden olarak, 1856'dan itibaren iki dinli olarak belirtilen kişilerin yeniden Hristiyanlığa geçmesi gösterilmektedir. 1908 yılı kayıtlarına göre köyde 27 Müslüman hanesi bulunmaktadır.Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasından sonra da Larhan adıyla Maçka kazasına bağlı görülen yerleşimin adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Akarsu olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.1868 yılında Rum Patriği tarafından köydeki harap halde bulunan Aya Yorgi Kilisesinin yerine yeni bir kilise yapılması talep edilmiş, bu talep Osmanlı İdaresince onaylanınca da inşa edilmiştir. Hristiyan nüfusun ayrılmasından sonra bu yapı camiye çevrilmiştir.
Akarsu, Nusaybin

Eski yerleşim yerlerinin yer aldığı mahallenin eski adı İstilil'dir. 27 Şubat 1971'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Akarsu, Refahiye

Köyle ilgili ilk yazılı bilgiler 1642 tarihli Avârız defterlerinde yer almaktadır. Bu tarihte Erzurum Eyaleti'nin Kuruçay kazasının merkez nahiyesine bağlı "Alakilise" adıyla bir köy olarak bahsedilen yerleşimde, avârıza konu 12 Müslüman hane yaşamaktaydı. 1899-1900 yılında da "Alakilise" adıyla bahsedilen yerleşim, Refahiye kazasının bir nahiyesinin merkezi olup, sadece Müslümanların yaşadığı 35 hanelik köyde 162 erkek nüfus bulunmaktaydı. Cumhuriyet döneminde bucak merkezinin merkez köyü olan yerleşim, günümüzde Refahiye ilçe merkezinin bir köyüdür.Köy, Erzincan il merkezine 89 km, Refahiye ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır. Köy, Refahiye-Sivas kara yolu üzerinde olup Karadeniz Bölgesi sınırları içerisinde kalmaktadır.
Akarsu, Rize

Köyün eski adı Ğotoz (Rumca) olarak geçmektedir. Daha önceleri Pekmezli köyüne bağlı Valanda mahallesi iken, 17 Mayıs 1955'te köy statüsü kazandı.
Akaryakıt

Akaryakıt veya sıvı yakıt, genelde kinetik enerji olmak üzere mekanik enerji elde etmek için kullanılan sıvı hâldeki yakıtlar. Çoğunluğu fosil yakıt olsa da hidrojen yakıtı, etanol ve biyodizel gibi akaryakıtlar da vardır.
Akaryakıt istasyonu

Akaryakıt istasyonu, benzin istasyonu ya da benzinlik, kara taşıtlarının motorlarının çalışması için gerekli olan petrol ürünlerinin satıldığı depolama alanlarına verilen genel isimdir. Petrol ürünleri ilk olarak eczanelerde birer yan ürün olarak satılmaktaydır. İlk benzin istasyonu Almanya'nın Wiesloch şehrindeki şehir eczanesi olarak bilinmektedir.
Akaryakıt pompası

Akaryakıt pompası ya da akaryakıt dispenseri, akaryakıt istasyonlarında araçlara sıvı yakıt türevi ürünleri doldurmak için kullanılan pompalara denir. Emişli tipi olanlarına "akaryakıt pompası", basınçlı tip olanlara "akaryakıt dispenseri" denir. CNG, LPG, biyodizel gibi alternatif ürünlerin araçlara aktarılması için de kullanılır.İlk akaryakıt pompası araçlar için değildi. 5 Eylül 1885'te Fort Wayne, Indiana'da Sylvanus Bowser tarafından gaz lambaları ve sobalara aktarmak için icat edilmiştir. Daha sonra gerekli güvenlik önlemleri ile otomobile yakıtı dağıtmak için bir hortum ekleyerek pompayı geliştirilmiştir.Erken nesil birçok akaryakıt pompasının üstünde ona kalibre edilmiş bir cam silindir vardı. Kalibrasyon ile gösterildiği gibi, yakıtın arzu edilen miktarı silindir içine pompalanmaktaydı. Sonra pompalama durmakta ve yerçekimi ile aracın tankına akmasına izin veriliyordu. Türkiye'de 23 Aralık 2020 itibarı ile tüm benzin ürünü veren akaryakıt pompalarında buhar geri dönüşüm sisteminin kullanılması zorunluluk haline gelmiştir.Akaryakıt tabancaları aracın doldurma girişine yerleştirilmesini sağlayan esnek hortumlar ile pompaya bağlanır. Gerek tabancalar gerekse hortumlar her türlü dış ortama maruz kalabilecek şekilde dizayn edilmiştir. Emniyet açısından breakaway takılarak herhangi bir çekme kuvveti uygulandığında akaryakıt pompası devrilmesin diye kırılan valf takılmıştır. Her tabanca rengi aracın alması gerek ürüne göre renk kodu almıştır. Türkiye’de genellikle Motorin türevleri siyah ve sarı, benzin türevleri yeşil ile tanımlanır.
Akarçay Görümlü

Köyün kuruluşu 1400 yıllara dayanmaktadır. Akıncı Kalesi yöremizde bulunmaktadır. 1972 yılında köyün içinden geçen çaya istinaden Akarçay olarak ismi değişmiştir. 1972'den itibaren köy iken Belde (Kasaba) olmuştur.Almus ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır. Doğusunda Dikili köyü, batısında Armutalan köyü, kuzey batısında Oğulbey köyü, kuzeyinde Akıncı dağları, güneyinde Almus barajı bulunmaktadır.
Akarçay Havzası

Akarçay Havzası, hep sismik olarak aktif olan, kuzeybatı-güneydoğu yönünde ortalama 130 kilometre uzunlukta ve 20 kilometre genişlikte olan bir çöküntü havzasıdır. Kuzey ve doğusunda Sakarya Havzası, güneyinde Konya Kapalı Havzası ve Antalya Havzası, batı ve güneybatısında Büyük Menderes Havzası ile çevrilidir.Kapalı havza özelliğine sahip Akarçay Havzası, İç Anadolu, Akdeniz ve Ege bölgeleri kesişim alanındadır. Doğu kısımları Konya sınırlarında bulunsa da büyük bölümü Afyon ili sınırlarında yer alır.Akarçay Havzasını kuzeybatıdan Sultan Dağları, kuzeydoğudan Ilbudak Dağı, doğudan Türkmen ve Emir dağları, güneybatıdan Kumalar Dağı, güneydoğudan Ahır Dağı sınırlamaktadır. Akşehir Gölü ve Eber Gölü'nün güneyindeki Sultan Dağları'nda başta yamaç yağışı olmak üzere, konvektif ve depresyonik yağışların her üçü de oluşmaktadır.Eber ve Akşehir Gölüne dökülen Akarçay Nehri ile Kali Çayı, Çay Deresi, Yeniköy Deresi, Engilli Deresi ve Adıyan Suyu gibi küçük dereler mevcuttur. Havza adını yan kolları ile en büyük nehir olan Akarçay’dan almaktadır.Akarçay Havzası, kurak iklim bölgelerine özgü bir kapalı havza olup, bu havzada mevcut toplam su miktarı su bilimi (hidrolojik) çalışmalarla belirlenir, ortalama yıllık toplam akışları ve diğer veriler şöyledir:Eber-Akşehir Projesi Hidroloji Revize Raporu, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, XVIII. Bölge Müdürlüğü, Enerji ve Tabii Kaynaklar bakanlığı, Isparta, 1998
Akarçay Nehri

Akarçay Nehri(Eski adı Kokarçay),İç Anadolu Bölgesinde, Akarçay Havzası'na ismini veren ve Eber Gölüne dökülen bir nehirdir. Her ne kadar Hitit metinlerinde Aştarpa olarak geçen ırmağın Büyük Menderes nehrine karşılık geldiği düşünülse de bazı akademisyenler bu ırmağın bugünkü Akarçay nehrine denk düştüğünü belirtmektedir.Ana kaynağı Aksu Deresi (Araplı deresi)'dir, sonra kuzeyden gelen Seyitler Çayı (Kuruçay) suları, daha sonra kuzeyden gelen Çayözü Deresi suları, ve en son güneyden gelen Kali Çayı suları Akarçay Nehrine katılır ve Eber Gölüne dökülür. Nehir zerinde Selçuklular devrine ait tarihi Altıgöz Köprüsü bulunmaktadır.İç Anadolu Bölgesi, çevresi yüksek dağlarla çevrili olduğundan, denizlerin nemli ılıman havası bölgeye ulaşamaz, bu nedenden Akarçay nehri'nin su miktarı ilkbahar, yaz, sonbahar ve kış mevsimlerinde çok farklıdır.Küresel ısınma ve bilinçsiz tarımsal sulamanın etkisiyle yurt genelindeki birçok su kaynağının kuruduğu, ülkede yer alan göller ve barajlarla göletlerin doluluk oranları her yıl daha çok azaldığı herkes tarafından bilinmelidir.".... Akarçay belki bir akar su, belki bir ırmak, belki küçücük bir nehirdir. Akarçay Dereboğazı’nda değirmenleri çevirip ve kılçıksız yılan balıklarıyla Yedişehitler kayasının gölgesine girip çıkar. ve kocaman çiçekleri eflâtun kırmızı beyaz ve sapları bir, bir buçuk adam boyundaki haşhaşların arasından akar. ve afyon önünde altıgözler köprüsü'nün altından gündoğuya dönerek ve konya tren hattına rastlayıp yolda büyükçobanlar köyü'nü solda ve kızılkilise'yi sağda bırakıp gider....."Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, XVIII. Bölge Müdürlüğü, Eber-Akşehir Projesi Hidroloji Revize Raporu, Enerji ve Tabii Kaynaklar bakanlığı, Isparta, 1998
Akasaka

Akasaka (; "kırmızı eğim"), Tokyo'nun Minato semtinde bulunan bir konut ve ticaret bölgesidir. Nagatachō'nun batısında, Roppongi'nin kuzeyinde yer almaktadır.Akasaka, 1878-1947 yılları arasında Tokyo'nun bir semti olup günümüzde Minato semt yönetimine ev sahipliği yapmaktadır.
Akasaka Sarayı

veya  Japonya'nın Tokyo şehrinnin Minato bölgesinde yer alan bir saray. Orijinal olarak 1909 yılında kraliyet ailesi için tamamlanan yapı günümüzde Japon hükûmetine ait iki resmi misafirevinden birisidir.
Akashi

Akashi ( Akashi-shi), Japonya'nın Hyōgo prefektörlüğünde bulunan bir şehirdir. Yüzölçümü 49.22 km² olan şehrin nüfusu 1 Nisan 2011 tarihi itibarı ile 290.776'dır.Akashi, Japonya'nın modern öncesi dönemde Akashi Beyliği'nin merkezi olan Akashi Kalesi'nin bulunması nedeniyle önemli bir yerleşimdi. Akashi şehri ise 1 Kasım 1919 tarihinde kurulmuştur.Akashi'nin ekonomisi balıkçılık, tekstil ve makine endüstrisine dayalıdır. Şehirde ticari tartı ve ambalaj ekipmanları üreticisi Yamato Scale'nin merkezi ile Kawasaki Heavy Industries'in ana fabrikası bulunmaktadır.
Akashi Kaikyō Köprüsü

, Japonya'da, Kobe şehri ile Awaji adasını birbirine bağlayan, 1915 Çanakkale Köprüsü'nden sonra dünyanın en uzun 2. asma köprüsüdür. 1991 metre uzunluğundadır, en yüksek noktası 282,8 metredir.Akashi Boğazı'nı birbirine bağlama fikri yaşanan bir felaket üstüne ortaya çıkmıştır. 1955'te 100 çocuk taşıyan bir feribotun başka bir feribotla çarpışması ve 168 kişinin ölmesi üzerine köprü inşası için politik baskılar artmış, inşaat 1988'de başlamış ve 10 yıl sürmüştür. Köprü, 5 Nisan 1998 günü trafiğe açılmıştır. Köprü, 1990 metre uzunluğunda yapılmış, 17 Ocak 1995'teki Kobe Depremi'nden sonra 1 metre daha uzatılmıştır.Akashi Boğazı, dünyanın en yoğun deniz trafiğine sahip (günde 1000 gemi) boğazıdır, üstelik tayfun bölgesinde yer alır, rüzgarın hızı saatte 290 km'ye kadar ulaşır. Bu köprünün inşaatında asma köprü teknolojisi en son sınırına ulaşmıştır.
Akashi Kalesi

Akashi Kalesi ( Akashi-jō), Japonya'nın Akashi kentinde bulunan bir kaledir. Kale, 1619 yılında Ogasawara Tadazane tarafından inşa edilmiştir.
Akasirler

Akatziri veya Akatzirs (Yunanca: Άκατίροι, Άκατζίροι, Akatiroi, Akatziroi; Latince: Acatziri) Karadeniz'in kuzeyinde, Kırım'ın batısında yaşayan bir kabileydi. Jordanes onları zirai insanlar olarak değil avcı-toplayıcı olarak tanımladı. Etnik kökenleri belirlenmemiştir. 5. yüzyıl tarihçisi Priscus onları İskitlerin etnik bir grubu olarak tanımlar. Ayrıca Hunlarla bağlantıları olduğu olduğu söylenir (Akatiri Hunni). İsimlerinin kökeni Ağaçeri Türkleri (Agathyrsi) ile bağlantılıdır. Bir Türk aşireti oldukları varsayıldı. veya "Aq Qazir " olarak Beyaz Hazarlar oldukları söylendi . Ancak Peter B. Golden ayrıca şunları kaydetti: "Bu tezlerin hiçbiri fonetik benzerliğin ötesinde hiçbir şeye dayanmaz"; ve Akatsirleri'in Hazarların atası olduğuna dair diğer hipotez de sağlam bir kanıtla desteklenmemiştir.Akasirler'in aynı zamanda bir Türk boyu olduğu da varsayılmıştır; etnik adları Türk Tahtacılar, "oduncu" veya *Aq Qazir  "Beyaz Hazarlar" ile bağlantılıdır. Ancak Peter B. Golden ayrıca şunları belirtti: "Bu tezlerin hiçbiri fonetik benzerliğin ötesinde herhangi bir şeye sağlam bir şekilde dayanmamıştır"; ve Akasirler'in Hazarların atası olduğu yönündeki diğer hipotez herhangi bir sağlam delille desteklenmemektedir. Omeljan Pritsak, Ak-Katzirleri (< Άκατζίροι) Hazar ismine bağlar, ancak yönetimin Hazar olarak adlandırılmasının nedeninin Aşina yönetimindeki Batı Türklerinin topraklarını Tang Çinlilerine kaptırdıktan sonra daha önce Akasirler tarafından işgal edilen toprakları ele geçirmesi olduğunu açıklar.
Akasya

Akasya, baklagiller familyasından Acacica cinsini oluşturan genellikle hep yeşil yapraklı ve dikenli ağaç ya da ağaççıkların ortak adı.Başta Avustralya olmak üzere (300 tür) sıcak ılıman ve yarı tropikal bölgelerde kendiliğinden yetişen 600 türü içerir.Çok değişik biçimleri bulunan akasyanın çiçekleri genellikle sarı, bazen beyaz ya da kırmızı renkte, başak ya da toparlak baş biçimindedir; erkek organlar çok sayıda ve çıkıntılıdır. Meyve baklamsıdır. Yapraklar, kimisinde tüysü bileşik, kimisinde, özellikle Avustralya'da yetişen türlerin çoğunda yeşil lam halinde yaprak sapı biçimindedir; bu da onlarda terlemeyi önemli ölçüde azaltır. Acacia heterophylla türündeyse bu özelliklerin tümünün bir arada görülür.Birçok akasya türü (en başta A.decurrens, gümüşi akasya (A. dealbata), A.baileyana, A.longifolia) bahçelerde süs bitkisi olarak yetiştirilir."Kadıhindi" denen bir madde, Çin'de ve Birmanya'da A.catechunun odununun suda kaynatılmasıyla hazırlanır. Kadıhindi deri sepelemesinde, kumaş boyamada ve tıpta kullanılır. Akasyanın bazı türleri ise, özellikle A.arabica ve A.senegal, hücre erimesiyle oluşan ve halk arasında "arap zamkı" adıyla anılan bir zamk verir. Tanen bakımından zengin olan akasya kabukları dericilikte kullanılır. Akasyanın Afrika'nın Sahel ve Sudan - Sahel bölgelerinde yetişen bazı türlerinin (A.albida ve A.seyal) yaprakları ve badıçları geviş getiren hayvanlarca yenir. İki akasya türünde (A.sphaerocephala ve A.fistula) karınca toplulukları barınır.Doğada her ne kadar kendiliğinden yetişen bir tür olsa da, Akasya ağacı üretimi genellikle iki ana yöntemle gerçekleştirilir: tohumla üretim ve çelikle üretim.Tohumla Üretim: Tohumlar, olgunlaşmış meyvelerden elde edilir. Bu tohumlar genellikle kabuklarından arındırıldıktan sonra toprağa ekilir. Tohumların çimlenme süreci genellikle birkaç hafta sürebilir. Tohumla üretim, genetik çeşitliliği koruma ve büyük miktarda bitki üretimi için yaygın bir yöntemdir.Çelikle Üretim: Çelikle üretim, ana bitkinin dal, gövde veya yaprak kısımlarının kesilerek yeni bitkilerin oluşturulması işlemidir. Bu yöntemde, sağlıklı ve olgun bir dal kesilir ve köklendirme hormonu ile işlenir. Ardından, uygun bir yetiştirme ortamına yerleştirilerek köklenmesi sağlanır. Çelikle üretim, ana bitkinin özelliklerini korumak ve hızlı bir şekilde bitki üretimi yapmak için tercih edilen bir yöntemdir.
Akasya (anlam ayrımı)

Akasya (Acacia), Baklagiller familyasından genellikle hep yeşil yapraklı ve dikenli ağaç ya da ağaççık cinslerine evrilen addır.İstanbul akasyası, batılıların gülibrişim (Albizia) adlı süs ağacına verdikleri addır. (Familya Baklagiller ; Altfamilya Mimosoideae)Beyaz çiçekli yalancı akasya ise (Robinia pseudoacacia), salkım ağacının halk arasında bilinen bir adıdır.
Akasya Asıltürkmen

Akasya Asıltürkmen (14 Nisan 1977, İstanbul), Türk oyuncudur. Oyunculuğa, küçük yaşta, Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu'nun açtığı kursa katılarak başladı. Aynı dönemde İstanbul Kanatlarımın Altında filminde oynadı ve bu profesyonliğe attığı ilk adım oldu. Daha sonra, Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro bölümünden mezun oldu. Semaver Kumpanya ve İstanbul Devlet Tiyatrosu gibi tiyatrolarda çalıştı. Halen birçok televizyon, dublaj, sinema ve tiyatro çalışması yapmaktadır.
Akasya Durağı bölümleri listesi

2008-2012 yılları arasında   Kanal D ve Star TV'de yayımlanan Akasya Durağı adlı komedi ve aile türündeki Türk televizyon dizisinin bölümleri listesi yer almaktadır. Dizi, 5 sezondan ve toplam 174 bölümden oluşmaktadır.
Akasya Palas

Akasya Palas, 1940 yılında çekilen, Necdet Mahfi Ayral'ın senaryosunu yazdığı Türk filmi. Muhsin Ertuğrul'un yönettiği filmde Hazım Körmükçü), Cahide Sonku, Vasfi Rıza Zobu ve Perihan Yanal gibi oyuncular oynamıştır. Film Süheyl Eğriboz'un oynadığı ilk sinema filmidir. Filmin senaryosu Mahmut Yesari'nin bir eserinden uyarlanmıştır. Ayazpaşa'da bir köşkte oturan Kamil ve Kami'nin başından geçen olayları konu alır. Dağıtımcılığını İpek Film üstlenmiştir.
Akasya balı

Akasya balı, dünyada en ünlü monofloral bal çeşitlerinden biridir. Beyaz çiçekli yalancı akasya olarak bilinen bir bitkinin nektarından yapılır. Akasya çiçekleri genellikle Mayıs ayında başlar ve yaklaşık on dört gün sürer.  Bu süre zarfında arılar tarafından nektar ve polenlerin başarılı bir şekilde toplanması için havanın sıcak ve kuru olması gerekir. Geleneksel bala göre daha uzun süre sıvı halde kalır ve daha yavaş kristalize olur. Bal kepçesi ile kolayca karıştırılır. Akasya balı% 40 fruktoz ve% 36 glikoz içerir.
Akat, Beşiktaş

Akat, İstanbul Beşiktaş ilçesi sınırlarında Levent ve Etiler mahallelerine komşu bir mahalledir. Daha çok site tipi yerleşimlerin yoğun olduğu mahalle, Beşiktaş'ın, yapılanması en yeni olan mahallelerinden biridir.
Akatalazemi

Akatalazemi, kalıtsal bir bozukluktur. Kalıtsal olarak kanda Eritrosit katalazın yokluğu veya düşüklüğü durumuna verilen isimdir. Otozomal resesif biçimde geçer.
Akatek

Guerrero Akatekleri = los acatecos/akatekos de Guerrero, Meksika'da Acatlán yöresinde yaşayan bir Aztek halkı.
Akatekler

Akatekler (Akatekçe ?; İspanyolca los acatecos/akatekos; İngilizce Akatek/Acatec/Akateko/Acateco), Guatemala'nın Huehuetenango departmanının San Miguel Acatán ve San Rafael La Independencia belediyeleri ile kısmen Concepción Huista belediyesinde ve Nentón ve San Sebastián Coatán belediyelerine ait iki köyde ve Meksika'nın Chiapas eyaletinde yaşayan Maya Kızılderili halkıdır. Guatemala'da 2002 sayımına göre etnik 39.370 kişilik nüfustan 35.763 kadarı anadillerini konuşabiliyor.
Akatekçe

Akatekçe (kendilerince ? ; İspanyolca idioma acateco/akateko ; İngilizce Akatek/Acatec/Akateko/Acateco/San Miguel Acatán Kanjobal, Western Kanjobal, Western Q’anjob’al), Guatemala'nın Huehuetenango departmanının San Miguel Acatán ve San Rafael La Independencia belediyeleri ile kısmen Concepción Huista belediyesinde ve Nentón ve San Sebastián Coatán belediyelerine ait iki köyde ve Meksika'nın Chiapas eyaletinde yaşayan Akatekler tarafından konuşulan Maya dilleri ailesinin Kanhobal dilleri grubunun Kanhobal-Hakaltek dilleri alt grubundan bir Maya dilidir. Guatemala'da 2002 sayımına göre etnik 39.370  kişilik nüfustan 35.763  kadarı anadillerini konuşabiliyor. En yakın akrabaları Hakaltekçe ile Kanhobalcadır.Guatemala Maya Dilleri Akademisi tarafından eğitim-öğretim ve araştırması yapılan 22 Maya dili arasında yer alır.
Akathist

Akathist, Akathistos ya da Akathist İlahi (Yunanca: Akathistos Hymnos / Ἀκάθιστος Ὕμνος) Ortodoks kiliselerinde Meryem adına okunan, Yunan ve Slav kiliselerinde bir hayli yaygın olan ilahi türü. Aslen Yunanca olan "Akathistos" kelimesi "oturmaksızın" anlamına gelmektedir, buna bağlı olarak ayinler genelde oturmadan, ayakta yapılır.Akathist ilahinin ortaya çıkışı 5. ve 6. yüzyıl Bizans'ına kadar uzanır. Ancak yazarı ve tam olarak ne zaman ortaya çıktığına yönelik bilimsel tartışmalar devam etmektedir. Yazarı hakkındaki tartışmalar muhtemel yazarın Romanos o Melodos olabileceği üzerinde durmaktadır. İlahinin ilk halinde bulunan ve içerik olarak da ilahiye uygun olan prooimion ya da koukoulion olarak adlandırılan ilahiye giriş kısmı, 7. ve 8. yüzyıllara denk gelen Pers ve Avar'ların Konstantinopolis kuşatmalarıyla değiştirilmiştir. Öyle ki ilahinin değiştirilen bu versiyonunda Meryem, Konstantinopolis'in kurtarıcısı olarak nitelendirilmiştir. Halk arasında Meryem'in kurtuluşun öncüsü olduğu inancı kuvvetli olduğundan, ilahi daha sonraki yüzyıllarda da söylenmeye devam etmiş ve bir gelenek halini almıştır. 14. yüzyıla gelindiğinde bu ilahi Yunan ve Slav Ortodoks kilise duvarlarında tasvir edilmeye başlamıştır. Akathist İlahi'nin tasvir edildiği bu kiliselerden birisi de Marko Manastırı'nın katholikonudur.İlahi, İsa Mesihin çocukluğunu anlatan 12 ve Ortodoks inancının farklı yönlerini anlatan 12 olmak üzere toplam 24 kıtadan oluşur. Bu kıtalardan kısa olanları düzyazı biçiminde yazılır ve "Alleluia" (Halelujah:Rabbi övün) ile biterler, uzun olanlar ise "Sevin! ey güveysiz gelin!" deyişiyle sonlanır. Ayinin uygulanışı kaynaklarda farklılık gösterse de genellikle dörtlükler bir ruhani tarafından okunur, akabinde ilgili bölümler koro tarafından seslendirilir.
Akatizi

Akatizi, hareketsizce oturamama ile birlikte öznel bir iç huzursuzluk hissi ile karakterize bir hareket bozukluğudur. Genellikle, bacaklar en belirgin şekilde etkilenir. Etkilenen vücut bölgeleri kıpırdayabilir, ileri geri sallanabilir veya hızlanabilir, bazı kişiler ise sadece vücutlarında huzursuzluk hissedebilir. En şiddetli vakalar saldırganlık, şiddet veya intihar düşünceleriyle sonuçlanabilir.Antipsikotik ilaçlar, özellikle birinci nesil antipsikotikler, yaygın bir nedendir. Bu yan etkiden sorumlu diğer ajanlar arasında seçici serotonin geri alım inhibitörleri, metoklopramid ve reserpin de yer alabilir. Antipsikotiklerin kesilmesiyle de ortaya çıkabilir. Altta yatan mekanizmanın dopamin içerdiğine inanılmaktadır. Teşhis semptomlara dayanır. Huzursuz bacak sendromundan farkı, akatizinin uyku ile ilişkili olmamasıdır.Tedavi, durum için daha düşük risk taşıyan bir antipsikotik tedavisine geçişi içerebilir. Antidepresan mirtazapin fayda göstermiştir, ve difenhidramin, trazodon, benzatropin ve beta blokerlerin yararına dair kesin olmayan kanıtlar vardır.Terim ilk olarak 1901'de fenomeni tanımlayan Çek nöropsikiyatrist Ladislav Haškovec tarafından kullanılmıştır. Yunanca "değil" anlamına gelen a- ve  kathízein, "oturmak" veya başka bir deyişle "oturamama" anlamına gelir.
Akatlar Kültür Merkezi

Akatlar Kültür Merkezi, İstanbul'un Etiler/Akatlar semtinde bulunan ve Beşiktaş Belediyesi'ne ait tiyatro ve sergi salonlarına sahip kültür merkezidir.Merkezde 346 koltuklu bir gösteri salonu (Melih Cevdet Anday Sahnesi), 550 m²'lik bir sergi salonu, kokteyl salonu, dans salonu ve eğitim odaları bulunmaktadır. 1997 yılı sonunda Beltaş A.Ş. tarafından 10 yıllığına işletmesi alınan merkezin yönetimi 2007 yılı başında tekrar Beşiktaş Belediyesi'ne geçti.Semaver Kumpanya, Tiyatro Alkış, Tiyatrokare ve Talimhane Tiyatrosu Akatlar Kültür'de oyunlarını sergilemiş tiyatro topluluklarından bazılarıdır. Merkezde, Beşiktaş Belediyesi "Ustalara Saygı" etkinlikleri kapsamında Haldun Taner, Suna Pekuysal ve Ergun Köknar, Münir Özkul, Orhan Kemal gibi sanatçılar için anma geceleri düzenlendi.
Akatlar Spor Kompleksi

Akatlar Spor Kompleksi ya da sponsorluk anlaşması gereğince Beşiktaş Emlakjet Spor Kompleksi, Akatlar, İstanbul'da bulunan spor salonu. Beşiktaş (basketbol takımı) ve Beşiktaş (kadın basketbol takımı) bu salonu kullanmaktadırlar. 2004 yılında açılmıştır.45 dönümlük arazi üzerinde yer almaktadır. Arazide; çok amaçlı spor salonu, 6 adet tenis kortu, bir büyük 4 adet halı saha, kapalı otopark, kapalı yüzme havuzu, fitness salonu, Türkiye’nin en büyük bowling salonu, alışveriş merkezi ve restaurantlar olarak planlanmış; şu anda 5.600 metrekare zemine oturan, 8.500 metrekareyi kapsayan spor salonu faaliyete geçecek hale getirilmiştir.2013-14 sezonu başında İntegral Forex ile yapılan sponsorluk anlaşması ile 3 yıl boyunca Akatlar Arena'nın ismi Beşiktaş İntegral Forex Arena olarak değiştirilmiştir. İntegral Forex ile yapılan sponsorluk anlaşmasının sonlandırılmasının ardından yeniden BJK Akatlar Arena olarak anılmaktadır. 10 Ağustos 2022 tarihinde Emlakjet ile yapılan isim sponsorluğu kapsamında salonun adı Beşiktaş Emlakjet Spor Kompleksi olmuştur.
Akatsuki (uzay aracı)

Akatsuki (Japonca: あかつき, 暁, Türkçe: "Şafak"), eskiden Venus Climate Orbiter (VCO, Venüs İklim Tarayıcısı) ve Planet-C (Gezegen-C) olarak bilinen, Venüs'ü keşfetmek için tasarlanmış bir Japon uzay sondasıdır. 20 Mayıs 2010 tarihinde bir H-IIA 202 roketinden fırlatıldı.Akatsuki, 1998'de uzaya fırlatılan ancak planlandığı gibi 2003'te Mars'ın yörüngesine giremeyen Nozomi sondasından bu yana Japonya'nın uzaydaki ilk gezegen keşif misyonudur.
Akay Yokuşu

Akay Yokuşu, Esat Caddesi ile Atatürk Bulvarı'nın kesişim noktasından başlayıp Tunalı Hilmi Caddesi'ne kadar devam eden güzergah üzerinde yer alır. 1990'ların ortalarında, Ankara kent merkezinde bulunan yoğun ulaşım arterlerindeki motorlu trafik akışını hızlandırmak amacıyla inşa edilmiş katlı kavşaklardan biri olan Akay Kavşağı'na da ismini vermiştir. Bu kavşak; İsmet İnönü Bulvarı, Atatürk Bulvarı ve Esat Caddesi arasındaki trafiğin önemli bir kısmını yer altına alındığı önemli bir bağlantı noktasıdır.Mimar Nizamettin Doğu tarafından uluslararası üslup akımının etkisinde kalarak tasarlanmış olan ve 1955 yılında inşası tamamlanan Demirtaş Apartmanı, Kızılırmak Caddesi'nin Akay Yokuşu ile birleştiği köşede bulunur. Kuruculuğunu Nuri Pakdil'in üstlendiği, 1972-1984 yılları arasında yayın hayatına devam eden ve Türk edebiyat tarihinin önemli dergilerinden biri olan "Edebiyat"ın yönetim ofisi de Akay Yokuşu üzerindeki Demirler Pasajı'nda bulunmaktaydı.
Akaza

Akaza, bir anime karakteridir. Demon slayer'ın önemli bir kötü karakteridir. Kimetsu No Yaiba' da On iki Kizuki'ye bağlı bir iblis'tir. Üçüncü derecenin Üst seviyesinde yer almaktadır.Bir asırdan fazla süre önce Akaza; Hakuji adında bir insandı. Daha sonra Akaza'nın nişanlısı olacak kızı Koyuki'yi emzirirken onu öğrenci olarak yanına olan dövüş sanatları eğitmeni Keizo'nun yanında eğitim almış ve gelişmiş olağanüstü bir dövüş sanatçısıdır. Akaza kalın mavi çizgilerle süslenmiş olup buda onu insanken sahip olduğu suç dövmelerini andırıyordu. Akaza özellikle güçlü iblis avcıları ile savaşmaktan zevk almaktadır ve çok hırslı,inatçı ve savaş delisidir. Akaza zayıf gördüğü herkesi küçümsemiştir.
Akazome Emon

Akazome Emon (; MS 950-960'lar-1041), Heian döneminde yaşamış bir Japon şair ve tarihçi. Hem Otuz Altı Yaşlı Şiirsel Bilgenin hem de Otuz Altı Kadın Şiirsel Bilgenin bir üyesidir.
Akaç

Akaç ya da dren, bir yüzey üzerinde biriken istenmeyen su veya atık sıvıların daha kullanışlı bir alana atılması, bir hazneye aktarılması için açılan oluk yahut kanalcık. Bazen bu atık sular boşaltılmak, yeniden kullanılmak ve işlenmek üzere bir kanal aracılığıyla kanalizasyon veya yağmur suyu şebekesine akmaktadır.Topraktaki suyun kanallara akıtılıp uzaklaştırılması işlemi de akaçlama yahut drenaj olarak adlandırılmaktadır.
Akaça

Akaça (Yunanca: Ακάκι, Akaki), Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Lefkoşa Bölgesi'nde bir köy. 2001 yılı itibarı ile toplam nüfusu 2675'tir. Koordinatları 35°8′0″N 33°7′45″E'tir. Yunancanın Kıbrıs ağzında "Ακάτζι" (Akatzi) olarak da telaffuz edilir. Doğusunda Taşpınar, kuzeyinde ise Gayretköy bulunur.
Akağıl, Nusaybin

Mardin il merkezine 60, Nusaybin ilçesine 5 km. uzaklıkta olup, etrafı düzlüklerle çevrili bir tepenin üzerine kurulmuştur.
Akaşa kayıtları

Akaşa kayıtları, evrende meydana gelen hiçbir olayın, hiçbir hareketin yok olmadığını, hepsinin izlerini bıraktığını ve kaydolduğunu ileri süren teozoflarca kullanılan bir terimdir. Terim Hint teozofisindeki “evrendeki tüm uzayı kapsayan temel esîrî cevher” olarak tanımlanan “akaşa” sözcüğünden Batılı teozoflar tarafından türetilmiştir. Bu görüşe göre, nasıl evrende hiçbir madde dönüşümler geçirmekle birlikte yok olmazsa, hiçbir hareket ve olay da yok olmayıp akaşa denilen, algılanması zor, cevhere kaydolur.1- Kişisel akaşa: Kişinin duyguları, algıları, zihinsel oluşumları, bilinç hareketleri, fiziksel biçimi vs. ile ilgili bireysel akaşa.Batı teozofisine göre akaşa ya da akaşik kayıtlar her düşüncenin, her eylemin, her sesin, her ışığın vibrasyonlarının kaydolduğu, özetle, fiziksel alemden yansıyan tüm tesirlerin seri ve dakik bir biçimde yoğunluklarına göre sınıflanıp kaydolduğu sınırsız ve ebedi bir arşivdir. Batı teozofisinin kurucusu olan ve akaşa sözcüğünü Batı’ya aktaran H.P. Blavatsky’ye göre kişisel akaşa kayıtlarının yanı sıra, her gezegenin küresel akaşa kayıtları da mevcuttur ki, Rudolf Steiner ve Edgar Cayce gibi ünlü medyumların Dünya tarihinin bilinmeyen geçmişiyle (Atlantis, yedi kök soy vs.) ilgili olarak aktardıkları bilgileri, bu küresel akaşa kayıtlarıyla irtibata geçerek aktardıkları ileri sürülür. Kimileri Kur'an’daki Levh-i Mahfûz kavramını akaşa kavramıyla ilişkili olarak yorumlarlar.Spiritüalistler kişisel akaşa kayıtları yerine serbest hafıza terimini kullanırlar ve sınırsız akaşa kavramına sıcak bakmazlar. Çünkü spiritüalist anlayışa göre, bir vibrasyonun varlığını akaşa teorisindeki gibi ebediyen sürdürmesi maddesel olarak imkânsızdır.
Akbaba

Akbaba, Yeni dünya akbabaları (Cathartidae) familyasını ve atmacagiller (Accipitridae) familyasına ait Eski Dünya akbabaları (Aegypiinae) alt familyasını oluşturan leş yiyici kuşların ortak ismidir. Akbaba terimi belirli bir taksonomik grubu karşılamaz. Günümüzde 16'sı Eski Dünya'ya ve 7'si Yeni Dünya'ya ait 23 akbaba türü bulunur.Akbabaların başları kel kursakları büyüktür. Yürümeye ve leşleri tutup kaldırmaya uyum sağlamış olan ayakları iri ama güçsüz, tırnaklarıysa yassıdır. Gagaları genellikle eti ve deriyi koparabilecek kadar güçlü ve kalındır. Görme duyusu bütün türlerde, duyma duyusu ise hindi akbabasında gelişmiştir. Tekeşli bir üreme özelliği gösterirler.Asyadaki özellikle de Hindistan ve Nepaldeki akbaba nüfusu son yıllarda hızlı bir yok oluşa sürüklenmiş ve bu durumun bazı ekolojik sonuçları olmuştur. Bu durumun veteriner hekimlikte kullanılan Diklofenak isimli ilaçla bağlantılı olabileceğini bazı araştırmalar ortaya koymuştur. Hindistan hükûmeti bu durumu değerlendirerek ilacın veteriner hekimliğinde kullanımını yasaklamıştır. Nepal'de de hükûmet bazı önlemler alarak kalan akbaba nüfusunun kendini yenilemesi yönünde adımlar atmıştır.Çoğunun besin seçme alışkanlığı olmadığından genellikle leş, çöp, ve ara sırada canlı hayvan gibi ne bulurlarsa yerler. Yalnızca bazı türleri kaplumbağa kuzu gibi savunmasız hayvanlara saldırır.Akbabalar uzun ve geniş kanatları üstünde zarif bir biçimde dönerek saatlerce havada kalabilirler. İçlerinde biri ölü ya da can çekişen bir hayvan bulduğunda öbürleri de kilometrelerce uzaktan uçarak gelir.Besini paylaşırken gövdesi daha büyük ve gagası daha güçlü olana öncelik tanıyan topluluk düzenine sıkı sıkıya bağlı kalırlar. Akbabalar genellikle kümeler halinde tünedikleri ve yuva yaptıkları sarp kayaların ve yüksek ağaçların tepesinde ya da yerde yaşayabilirler. Dişisi bir ya da iki yumurta yumurtlar ve 7-8 hafta boyunca kuluçkaya yatar.Eski Dünya akbabalarının avlarını kolayca yakalamaya elverişli kartal pençesine benzeyen kıvrık pençeleri vardır.
Akbaba (müzik grubu)

Akbaba, 1980'li yılların sonu ve 1990'lı yılların başlarında hard rock tarzında müzik yapmış İstanbul merkezli bir topluluktu. Türk rock tarihinde öne çıkan grubun 1990 yılında çıkardığı tek bir albümü (Moonlight) bulunmaktadır. Akbaba ülke dışına da hitap etmek amacıyla bu albümünde İngilizce sözlü bestelerine yer vermiştir.1986 yılı subat ayinda İstanbul Kadıköy'de Vulture adıyla kuruldu Topluluğun kadrosunda Can Orkan Özülkü (vokal), Serhat Çiftdal (gitar), Tamer Turna (gitar), Haydar Tacettin (bas), ve Aykut Sabak (davul) bulunmaktaydı. O yıl topluluk adını, Hey dergisi ile röportaj yapılacağı vaadiyle Türkçe karşılığı olan Akbaba ile değiştirdi.Akbaba, zamanın gençlik ve müzik dergisi Hey'in hazırladığı 'Hey Boys' adlı toplama bir albümde 'Moonlight' adlı rock baladı ile yer aldı. 'Hey Boys' ülkemizde 'Değişim Rüzgarları' adlı albümden sonra yayınlanan ikinci toplama albüm olmuş ve Yankı Müzik tarafından çıkarılmıştı.Akbaba ilk yıllarda distortion yüklü bir üslüpla aşk ve sevgiden söz etmekteydi. 20'li yaşlarla birlikte sözler gittikçe sivriliyor ve topluluk üyelerinin protest tavırları öne çıkmaya başlıyordu. Bu değişimdeki en büyük payın sahibi gitaristleri Tamer Tuna'ydı. Vokalde Orkan'ın yerine Emre Özgen'in geçmesiyle Akbaba'da yeni bir dönem başladı.Almanya'dan Türkiye'ye gelen ilk yabancı trash topluluğu Grinder'a Pentagram'la birlikte alt grup olmuş ve Boom müzik dergisinin Fame Star 90 yarışmasında birinci seçildiler. Bu yarışmada kendilerine 7 kişiden oluşan yaylı, nefesli ve geri vokal ekibi eşlik etti. İlk ve tek albümleri olan 'Moonlight' Uzelli tarafından 1991 yılında İsmail Uzelli ve Tuncay Özkınay prodüksiyonu olarak yayınlandı. 110 saat süren bu albümün kayıtlarını SKS Stüdyosu'nda Doruk Onatkut ve Yücel Altınbaş (Sadaks) tarafından gerçekleştirildi.. 1992 yılına dek süren bu dönem başarılı konserlerle geçti. 13 Nisan 1992'de Yıldız Üniversitesi'ndeki son konserlerinde ve Atakoy Galleria'daki buz pisti uzerinde orkestrayı iyice güçlendirmiş ve sahneye 20 kişi çıkmışlardı. Konserde Akbaba'ya 4 keman, 2 viyola, 1 çello, 1 alto saksofon, 1 tenor saksofon,2 trompet, 1 trombon, 1 keyboard ve 2 geri vokal eşlik etti.23 Ağustos 2016 yılında ilk kadrosuyla yeniden bir araya gelen grup Kadıkoy Dorock XL’de  bir konser vermiştir.
Akbaba Mehmed Efendi Camii

Fındıkzade, Seyit Ömer Mahallesi, Kızılelma Caddesi ile Türkçü Hamdullah Sokağı’nın kesiştiği köşede bulunan Fenâî Mescidi’nin yapım tarihi ve mimarı kesin olarak bilinmemektedir. Banisi Fatih Sultan Mehmed ile İstanbul’un fethine katılan Akbaba Mehmed Efendi’dir. Mescit, adını yakınında metfun bulunan Şeyh Mehmed Fenâî-i Halvetî Efendi’den almaktadır. Minberini ise Sadrazam Seyyid Hasanpaşa (ö. H.1161/M.1748) koydurmuştur. İlk mimarı ve yapım şekli hakkında bilgi sahibi olmadığımız mescit, 1918 yılında tamamen yanmıştır. Uzun zaman arsa halinde kalan mescit, 1987 yılında merhum Hacı Zekeriya Aytek ve eşi Bahriye Hanım’ın vasiyeti üzerine evlatları tarafından, Mimar Kenan İslâmoğulları’na modern mimari tarzda betonarme olarak yeniden ihya ve inşasına başlanmış, Temmuz 2009 tarihinde ibadete açılmıştır. Cami fevkanî olup kubbeli ve 12 köşelidir. Giriş katı, abdest alma yeri, tuvalet ve kütüphane olarak; üst katı ise cami olarak planlanmıştır. Camiye bitişik 4 katlı betonarme binanın iki katı Kur’ân kursu ve iki katı da meşruta olarak kullanılmaktadır.
Akbaba Sultan

Akbaba Sultan, gerçek adı Mehmed ve Ak Mehmed Efendi olan, Buhara’dan Fâtih Sultân Mehmed Hân ile Konstantıniyye şehrini fetheden askerlerden gazi, mutasavvıf şeyh ve alim. Hacı Bayrâm-ı Velî’nin müridi ve halifelerinden Akşemseddin ile birlikte Fâtih Sultân Mehmed’e danışmanlık yapmıştır. Fetih’den sonra izin alıp talebeleri ile Akbaba köyü'ne yerleşmiş, kendi adıyla anılan Akbaba'da gömülmüştür. Sonralarda türbenin yanına Can Fedâ Hâtun Câmii inşa edilmiştir. Türbesi Yuşa Peygamber’den sonra Beykoz’daki sık ziyaret edilen yerlenderdir.
Akbaba, Beykoz

Kuzguncuk’dan iki saat içeride büyük bir karyedir, ki mevkinin letafeti ve meyve ve suyunun lezzetiyle meşhur olub, mezai-i kiramdan İstanbul'un fethine katılan Türkistan asıllı Ak Baba isminde bir zatın türbesi dahi orada bulunmakla Payitaht’dan tenevvüre ve ziyaret için gidilir.Evliyadan Akbaba Sultan'ın bulunduğu Canfeda Hatun Camii, Sultan I. Ahmed zamanında 1580 yılında III. Murad’ın annesi Nurbanu Hatun’un Harem Kethüdası Saliha Can Feda Hatun tarafından yaptırılmıştır.
Akbaba, Darende

Akbaba; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Akbaba, Divriği

Köy, 1870 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Güllüce köyüne bağlı bir mezra iken, 22 Temmuz 1959'da köy statüsü kazandı.
Akbaba, Kars

Köyün eski adı, 1854 yılı kayıtlarında Ardost olup, Ermenice'de "Çayır" anlamına gelmektedir. 1918 kayıtlarında ise Ardos ya da Akbaba Dağı olarak geçmektedir.
Akbaba, Köse

Köyün eski isimi Ağgi'dir. 1530 yılı Osmanlı tahririnde yerleşim Ağgi/Âğni adıyla Bayburt sancağı Kelkit nahiyesinin bir köyü olarak kaydedilmiştir. 1642 yılı avarız defterinde köyde Müslüman, askeri ve din görevlisi hanesi görülürken, Hristiyan hane yer almamaktadır. Aynı deftere göre Müslüman ve askeri hanelerden biri içerisinde yer alan 1 adet hane, o dönemlerde Hristiyanlıktan Müslümanlığa yeni geçenleri tanımlamakta kullanılan Veled-i Abdullah (Abdullah oğlu) tabiriyle kaydedilmiştir. 1835 yılı nüfus sayımında sadece erkek nüfus sayılmış olup buna göre 18 haneden oluşan köyde 91 erkek yaşamaktadır.Köyün Ağgi ismi 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş olup, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.
Akbaba, Tortum

Akbaba'nın eski adı Şipek'tir. Nitekim 1574 tarihli Osmanlı mufassal defteri ile 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Şipek (شیپك) olarak geçer.Şipek köyü, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Tao'da yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. Bugünkü köyün güneybatısında bulunan megalit kale kalıntısı buranın çok eski yerleşim alanı olduğunu göstermektedir.Şipek köyü, 1574 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı tahrir defterine göre Tortum sancağının Liskavi nahiyesine bağlı köylerden biriydi. Köyün nüfusu, 65'i Hristiyan ve 2'si Müslüman olan 67 haneden oluşuyordu. 1835 tarihli Osmanlı Müslim defterine göre ise köy Erzurum vilayetine bağlı Tortum kazasında yer alıyordu. Köy yeni yerleştirilmiş 5 haneden oluşuyordu. Bu 5 hanede yaklaşık 45 kişi yaşıyordu.Şipek köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Erzurum vilayetinin Tortum kazasının köylerinden biriydi. Bu yerleşim 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 270 kişiden oluşuyordu. Şipek Türkçe olmadığı için köyün adı 1950'lerin ilk yarısında Akbaba olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımına göre Akbaba'da 466 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 159 kişi okuma yazma biliyordu.Akbaba köyünün 700 metre güneybatısında megalit yapının kalıntıları bulunmaktadır. Bir kale olduğu tahmin edilen yapı günümüzde taş yığını haline gelmiştir. Köyde bulunan eski kilise yıkılmış ve yerinde okul inşa edilmiştir. Köyün çeşmesindeki Ermenice yazılı taş yıkılmış olan kiliseden alınmış olmalıdır.
Akballı, Posof

Köyün eski adı Obol'dur. 1928 tarihli köy listesinde de Obol (اوبول) olarak geçer. Bu yer adı, “yetim”, “kimsesiz”, “diğerlerinden uzakta olan” anlamlarındaki Gürcüce Oboli'den (ობოლი) gelir. 93 Harbi'nde bölgeyi ele geçiren Ruslar ise, köyü Obola (Обола) biçiminde kaydetmiştir.Oboli'nin bulunduğu bölgenin tarihinden köyü Osmanlıların 16. yüzyılın ortasında Gürcülerden aldığı bilinmektedir. Bugünkü Posof ilçesinin Kveli (Kolköy), Tsurtskabi (Aşıkzülali) gibi köyleri 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterinde yer almasına karşın, Oboli’nin adı bu kayıtlarda geçmemektedir. 19. yüzyılın son çeyreğinde, 93 Harbi'nde Rusların eline geçen Oboli, Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasında (uçastok) yer alıyordu. Bu kazaya bağlı Tsurtskabi nahiyesini dokuz köyünden biriydi. Oboli köyünde 138 kişi yaşıyordu.Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Rus idaresinin son bulmasıyla bir süre bağımsız Gürcistan’ın sınırları içinde kalan Oboli, Kızıl Ordu’nun Gürcistan’ı işgali sürerken Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında 16 Mart 1921’de imzalanan Moskova Antlaşması’yla Türkiye’ye bırakıldı. 1928 yılında Obol adıyla kaydedilmiş olan köy, Kars vilayetinin Poshov kazasının merkez nahiyesinde yer alıyordu.Kars ilinin Posof ilçesine bağlı bir köyken Oboli’nin adı “yabancı kökten geldiği” gerekçesiyle 1959 yılında Akballı olarak değiştirildi. Buna rağmen köyün eski adı yeni adıyla birlikte “Akballı (Obol)” biçimde uzun süre resmi kayıtlarda kullanılmıştır.
Akbalık, Akyazı

Sadzların çoğunlukta olduğu bir yerleşimdir. Daha önceleri Harmanlı köyüne bağlı bir mahalle iken, 22 Temmuz 1959'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu. Önceleri Karapürçek ilçesine bağlı olan köy, 2008'de yapılan referandum sonrası Akyazı ilçesine bağlandı.
Akbank Caz Festivali

Akbank Caz Festivali, ilki 1991 yılında İstanbul’da düzenlenen ve yıllar içinde Türkiye’nin farklı şehirlerinde de konserlere ev sahipliği yapan caz festivali.Akbank Caz Festivalleri, ilk olarak 1991 yılında Ahmed Abdullah & The Solomonic Sextet, Max Roach Quartet, Airto Moreira & Flora Purim Quintet, Art Ensemble of Chicago ve Senem Diyici Sextet’in 8 konseriyle başlamıştır.Festival, ilerleyen yıllarda dünyaca tanınmış caz müzisyenleri ile genç kuşaktan yeni isimleri ağırlamıştır. 20 yıl boyunca 463 konser organize eden, 402 grup ve 1405 sanatçının yer aldığı Akbank Caz Festivali, klasik caz müziğinin yanında avangart, elektronik ve modern caz müziğinin farklı türlerine de programında yer vermektedir. Festival günümüzde her yıl 50'nin üzerinde konserin yanı sıra, paneller, atölyeler, film gösterimleri, dinletiler ve sosyal sorumluluk projeleriyle çok yönlü bir organizasyon haline gelmiştir. Festival kapsamında çocuklara yönelik müzik atölyelerinin yanı sıra genç müzisyenlere yönelik ustalık sınıfları ve atölye çalışmaları da yer almaktadır.2010 yılında 20. yılını kutlayan Akbank Caz Festivali, bu yıla özel olarak festivalin 20 yılını anlatan retrospektif bir belgesel, kitap ve özel bir toplama albüm hazırlamıştır. 20. Akbank Caz Festivali, 2011 yılında Türkiye Halkla İlişkiler Derneği (TÜHİD) tarafından düzenlenen Altın Pusula Halkla İlişkiler Ödülleri'nde, "Kurumsal Sosyal Sorumluluk - Kültür Sanat" kategorisi ödülünü aldı.Her yıl birçok farklı yenilik ile izleyicilerinin huzurlarına gelen Akbank Caz Festivali 2006 yılından itibaren gerçekleştirdiği Kampüste Caz konserleri ile İstanbul’un dışında Türkiye’nin birçok kentine ulaştı. Konserler Ankara, Eskişehir, Gaziantep, İzmir, Eskişehir, Trabzon, Adana, Erzurum, Kayseri ve daha birçok şehirde düzenlendi.Akbank Caz Festivali, gençlere Festival’in bir parçası olma ve profesyonel sanatçılarla birlikte sahnede yer alma şansı tanıyan JamZZ Genç Yetenekler Yarışması'na 2011 yılında başladı. 21. Akbank Caz Festivali kapsamında ilki gerçekleştirilen Yarışma’da jüri tarafından “En İyi Performans”, “En İyi Doğaçlama” ve “En İyi Yorum” kategorilerinde seçilen 3 finalist Babylon’da sahne aldı.Akbank Caz Festivali, yıllar içinde Cecil Taylor, Archie Shepp, Roberto Fonseca, Terje Rypdal, Miroslav Vitous, Nils Peter Molvear, Abdullah Ibrahim, Dave Holland, John Zorn, Cassandra Wilson, Joe Zawinul, Anthony Braxton, McCoy Tyner, Joe Lovano, Arto Lindsay, Richard Bona, Max Roach, Nguyen Le, Dino Saluzzi, Jimmy Smith, Ayşe Tütüncü, Art Ensemble of Chicago, Trio 3, Aki Takase, Sam Rivers, Don Cherry, Richard Galliano, Biréli Lagrène, Stephan Micus, Steve Turre, Charles Lloyd New Quartet, Avishai Cohen, Arild Andersen Trio, Maffy Falay Sextet, Dusko Goykovich Quartet, Paul Motian, The Ray Gelato Giants, Azam Ali & Niyaz, Robert Glasper Experiment, Vijay Iyer Trio ve ZAZ gibi farklı kuşaklardan, caz ve yakın durduğu müzik türlerinden birçok önemli ismi ağırladı.
Akbank Oda Orkestrası

Akbank Oda Orkestrası (AOO) , 1992- 2011 yılları arasında İstanbul’da faaliyet göstermiş olan bir oda orkestrasıdır.Akbank tarafından Türkiye'nin ilk özel sektör orkestrası olarak kuruldu.  Faaliyet gösterdiği dönemde İstanbul'un her iki yakasında düzenli konserler,  Anadolu turneleri ve çoğunlukla üniversitelerde düzenlenen Gençlik Konserleri ile birlikte yılda 19 yılda yaklaşık 400 konser vermiştir.1992'de Hakan Şensoy'un başkemancılığında başında şef olmadan kurulan orkestra, daha sonra Igor Oistrakh, Ionescu Galati, Howard Griffits gibi değişik şeflerle birçok salonda faaliyet gösterdi; 1996 yılında yeniden yapılandı ve 1998'de Cem Mansur daimi şefliğe getirildi.Orkestra, konser dizilerinin yanı sıra tarihî mekanlarda değişik temaları olan küçük festivaller düzenledi. Bu küçük festivallerden bazıları şunlardır:  Aya İrini'de düzenlenen "Bach, Caz ve Lale Devri" (1998) , İstanbul’da Erguvan Zamanı” (2004) Tophane-i Amire'de düzenlenen "Alla Turca"  (1999) ve "1789, Akl-ı Selim'in Müziği" (2000(-) ile  Yıldız Sarayı içindeki Istabl-ı Amire-i Ferhan Salonu'nda (saray atlarının yetiştirildiği yer) düzenlenen "At-Nağmeler" (2001)  Şef Cem Mansur’un her konserden önce salonda toplanan dinleyicilere eserleri yarım saatlik bir sunumla anlatması, orkestranın uyguladığı yeniliklerdendi.Orkestra 2011 yılında Akbank yönetimi tarafından yapılan “kurumun aldığı stratejik kararlar sonucunda AOO’nun faaliyetlerini bundan böyle sürdüremeyeceği” duyurusu ile kapanmıştır.Friedrich Lips, Fabio Zanon, Anders Paulsson, Alexander Markov, Stephen Kovacevich, Benyamin Sönmez, Bernd Glemser, Nicholas Daniel, Toros Can, Patrick Gallois, Ernst Kovacic, Chen Halevi, Christian Blackshaw, Yuri Gandelsman, John Harle, Christian Lindberg, Maria Tanzini, Adrian Brendel, Carlos Bonell, Toros Can, Mayumi Fujikawa, Hakan Hardenberger, Natalie Clein, Elizabeth Wallfisch, Michael Collins, Eduardo Fernandez, Dame Evelyn Glennie, Natalia Gutman, İdil Biret, Ayla Erduran, Raphael Wallfisch, Suna Kan, Anna Ryberg, James Gilchrist, Russel Smythe, Stephen Allen, Kevork Tavityan, Tedi Papavrami, Julian Lloyd-Webber, Ipswich Choral Society, Elena Duran, Gülsin Onay, Anna Tobella, European Voices İstanbul, Fabio Maria Capitanucci, Capucine Chiaudani, Natalia Gavrilan, Shalva Mukeria, Maria Gesswagner, Judith Halasz, Atilla Aldemir, Kudsi Ergüner, Gökhan Aybulus, Emre Elivar, Benal Tanrısever, Tahir Aydoğdu, Elina Vahala, Lara St. John, Sharon Bezaly, Matti Rantanen, Colin Currie, David Pyatt, Andréa Tyniec, Gloria Campaner, Kostas Kotçiolis, Ole Edvard Antonsen, Jean Louis Steuermann