barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Demirci Mehmet Efe

Demirci Mehmet Efe (1883, Pirlibey, Nazilli - 1961, Aydın), Türk Kurtuluş Savaşı'nda Kuvâ-yi Milliye önderi.1883 yılında Pirlibey, Nazilli'de doğdu. Babasının mesleğinden dolayı Demirci lakabını aldı. Askerlik görevini İzmir 5. Depo Alayı'nda demirci olarak yaparken Ermeni bir yüzbaşıdan yediği dayak üzerine firar etti. Köyüne dönen Demirci Mehmet, burada rahat durmayınca Çakırcalı Mehmet Efe tarafından Ödemiş'in Fata köyüne imam olarak gönderildi. Çakırcalı'nın ölümünden sonra Yörük Ali Efe çetesine katılan Demirci Mehmet Efe, cesareti ve gözüpekliği sayesinde çete içinde önemli bir konum aldı ve kısa zamanda Aydın ve Ödemiş havalisinde zorlu ve amansız bir efe oldu. İzmir'in İşgalinden sonra 11 Temmuz'da resmen Kuvâ-yi Milliye'ye katıldı. Sonra Kurtuluş Savaşı'nda bağımsızlık mücadelesine katıldı.TBMM Hükümeti'nin 9 Aralık 1920 tarihinde aldığı bir karar, Afyonkarahisar dolaylarındaki Atlı Takip Kuvvetleri'nin düzenli orduya süvari birlikleri olarak katılmasını öngörmekteydi. Albay Refet Bey'in 300 adamıyla birlikte süvari alay komutanı olarak düzenli orduya katılması yönündeki teklifini, Çerkez Ethem'in telkinleriyle dikkate almayan Demirci Mehmet Efe'nin üzerine kuvvet gönderilmiştir. Albay Refet Bey komutasındaki süvari birliklerinin 11 Aralık'ta başlattıkları harekât sonunda Demirci Mehmet Efe'nin adamları ele geçirilmiştir. Yaşı uygun olanlar düzenli ordu birliklerine katılmış, diğerleri terhis edilmiştir. Demirci Efe ise 30 Aralık 1920 tarihinde TBMM Hükûmeti'ne teslim olmuştur. Efe, Nazilli-Dualar köyüne yerleşmiştir. Yanına, çok güvendiği Jandarma Yüzbaşı Nuri Bey'in seçtiği 50 kişilik bir muhafız kuvveti bırakılmıştır.
Demirci Mehmet Efe Ayaklanması

Demirci Mehmet Efe Ayaklanması, Yunan kuvvetlerinin Bursa-Uşak-Sarayköy hattına kısa sürede ulaşabilmeleri, düzenli ordunun yetersizliğine bağlanmaktadır. Ankara Hükûmeti (TBMM Hükûmeti), 9 Kasım 1920 tarihinde aldığı bir kararla Batı Cephesi'nin ikiye ayrılmasına karar vermişti. Bu karar aynı zamanda milli kuvvetlerin de bu ordu bünyesinde yer almasını öngörmekteydi. Bu karar gereği olarak Güney Cephesi komutanı Albay Refet Bey, Demirci Mehmet Efe'den, 300 adamından kurulacak bir süvari alayının komutanı olarak düzenli orduya katılmasını istedi. Demirci Mehmet Efe'nin savaşabilecek durumdaki diğer adamları düzenli orduya ihtiyat birlikleri olarak katılacaklar, savaşamayacak durumda olanlarla suç işlemiş olanlar terhis edilecekti.Demirci Mehmet Efe önce bu teklifi kabul etmiş, ancak daha sonra bunu reddetmiştir. Bunda da Çerkez Ethem’in rol oynadığı ifade edilmektedir. Çünkü Batı Cephesi Komutanlığı ile arası açılmış olan Çerkez Ethem kendine destek için Demirci ile temasa geçmiş ve onu birleşmeye çağırarak emrindeki adamlara ayda kırkar lira maaş vereceğini belirtmiştir.Demirci Efe kuvvetleri Isparta-Burdur hattının hemen kuzeyinde bulunmaktaydı. Kuvvetleri 800 kişi kadardı ve yarıya yakını süvaridir. Albay Refet Bey Mustafa Kemal Paşa’nın olurunu aldıktan sonra Demirci üzerine harekete geçti. 11 Aralık gün batımında Albay Refet Bey komutasındaki süvari birlikleri Afyonkarahisar'dan hareketle güney yönünde yürüyüşe geçmişlerdir. İleri harekât, gece yürüyüşleri olarak sürdürülmüştür. 16 Aralık 1920 sabahı Demirci Mehmet Efe'nin bulunduğu İğdecik basıldı. Albay Mehmet Şefik Bey, 14 Aralık'ta bu köye gelmişti ve Demirci Mehmet Efe'yi düzenli orduya katılması yönünde ikna etmeye çalışmaktaydı.Bu baskın sırasında Demirci Efe'nin bazı kuvvetleri Isparta'ya kadar olan bölgedeki köylere dağılmıştı. Harekâtın devamı bu çetelerin bulundukları köylerin basılması ve kaçakların ele geçirilmesi şeklinde sürmüştür. Demirci Efe ise emrindeki 80 kişilik bir kuvvetle Uluborlu yönünde çekilmiştir. 18 Aralık 1920 tarihinde Demirci Efe'nin 700 adamı teslim alınmıştır. Bu kişilerden yaşları uygun olanlar birliklerine sevk edilmek üzere yollandılar. Diğerleri ise ellerine bir belge verilerek terhis edildiler.Demirci Efe'nin Acıpayam üzerinden Tavas'a gittiği biliniyordu. Cephe Komutanı Albay Refet Bey, 20 Aralıkta, ana kuvvetleriyle Afyonkarahisar'a dönmek üzere hareket etmiş, Jandarma Yüzbaşı Nuri Bey komutasında bir süvari müfrezesi Tavas üzerine yürüyüşe geçmiştir. Bu müfreze bir süre dağlarda Demirci Efe kuvvetlerini izlemiştir. 30 Aralık 1920 tarihinde Yüzbaşı Nuri Bey, Demirci Efe'ye görüşme fırsatı bulmuştur. Bu görüşme sonucu Efe, Ankara Hükûmeti'ne adamlarıyla birlikte teslim olmuştur.Türk İstiklal Harbi - II'nci Cilt - Batı Cephesi - 3'üncü Kısım. - T.C. Genelkurmay Başkanlığı Harp Dairesi Başkanlığı Resmi Yayını
Demirci Völund

Demirci Völund (İngilizce: Wayland,Weyland, Eski İngilizce: Wēland, Almanca: Wieland,Wiolant,  Eski İskandinavca: Völundr, Vǿlundr Velentr, Kök Germence: Wēlandaz, Açılımı: Wēla-nandaz, Anlamı: "savaş cesareti"), Cermen mitolojisinde geçen efsanevi demirci Fin kralının oğlu olduğu bilinir.Bir Elf prensi olduğu da söylenir. Volsung'un oğlu Sigmund'un efsanevi kılıcı "Gram"ı o yapmıştır. Bu kılıç, Odin tarafından Sigmund'a verilmiştir ve Sigmund'un son savaşında kırılmıştır. Daha sonra Sigmund'un oğlu Siegfried, demirci Regin'in yardımıyla Gram'ın parçalarını yeniden döverek kendi kılıcı Balmung'u yapmıştır.Esir tutulduğu bir kaleden tıpkı Daidalos gibi yaptığı takma kanatlarla kaçmıştır. Almanca: Wieland, İngilizce: Wayland olarak bilinir. Bir anlatıma göre Roland'ın kılıcı Durendal'ı da o yapmıştır.İngiltere'deki bir dolmene Anglosakson göçmenlerce "Wayland'ın atölyesi" adı verilmiştir
Demirci halıları

Manisa'nın Demirci ilçesinde halıcılık yüzyıllardan beri faal bir geçim kaynağıdır. Orta Asya 'dan Türkler tarafından Anadolu'ya getirilen halıcılık, Selçuklu Hanedanı tarafından daha da iyileştirilerek Anadolu'nun her tarafına iletilmiş ve bu arada Demirci'ye getirilmiştir.Osmanlı İmparatorluğu zamanında hükümdarlıkça Demirci'ye gönderilen malzeme ve desenler Demirci'de dokunulmuş olup saraylarda kullanılmıştır. 1990'lı yıllarda Demirci de önemli bir yapısal değişime uğramıştır. makine halıcılığı alanında büyük yatırım ve tesisler kurulmuştur. Fakat Demirci tesislerini geliştirememesi ve piyasaya ayak uyduramaması sonucu piyasadaki pazarını büyük bir kısmını kaybetmiştir. Demirci makine halıcılığında kaybettiği bu pazarı duvardan duvara ve cami halıcılığı ile piyasaya geri dönmüştür. Cami halısında Türkiye'de ve yurt dışında pazarın büyük kısmını ele geçirmiştir.Demirci makine halıcılığındaki tıkanmayı kaliteli el halıcılığıyla aşma yolunu seçmiştir. 21.000 el halısı tezgâhı ile iç ve dış piyasada söz sahibidir. Halıcılık Demirci'de atadan gelen meslek olması sebebiyle piyasa şartlarını ve piyasa modellerine çok çabuk adapte olabilmektedir.
Demirci, Akpınar

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Eldelek Demirci olarak geçmektedir. Daha önceleri Eldeleklidemirel köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ocak 1956'da köy statüsü kazandı.
Demirci, Akçaabat

1958 yılına kadar mahallenin adı Fiz idi. Sonradan, tüm Anadolu'da yapılan uygulamaya paralel olarak, Türkçe olmayan adları Türkçeleştirme politikası sonucunda, mahallenin adı Demirci olarak değiştirilmiştir.Geniş bir yerleşim alanına yayılan Demirci mahallesi, buraya ilk yerleşenlerin adından kaynaklanan Karpuzlu, Kolotlu, Komarlı, Çatırdağı, Küçük Fiz ve Ortamahalle kısımlarından oluşur. Köy, Söğütlü Deresi'nin hemen yanından başlayıp doğuya ve güneye doğru uzanmaktadır. Genel olarak engebeli bir görünüm arz eden arazinin yapısı yer yer kalker, granit ve killi bir yapıya sahiptir. Ovalık alan yok gibidir. Arazi yukarıdan bakıldığında bir plato görünümü arz eder. İklimi, tipik Türkiye'de Karadeniz iklimi  olan ılık, nemli ve her mevsim yağışlı bir özellik göstermektedir.Mahallenin; kuzeyinde Akçaabat, batısında Helvacı ve Çınarlık, güneyinde Akören, doğusunda ise Demirtaş yer alır. Mahallenin deniz seviyesinden yüksekliği 434 metredir.Karadeniz Bölgesi'ne has, dağınık yerleşme şekli ortaya çıkar. Arazinin engebeli oluşu, verimli tarlaların seyrek ve yamaçlara dağınık oluşu, toprağın miras yoluyla küçük parçalar halinde aileler arasında bölüşü1mesi ve bu küçük topraklarda en yüksek verimi alabilme arzusuyla ve çeşitli sosyal nedenlerden dolayı herkes tarlasının başına evini yapmıştır. Sonucunda yerleşme belirli bir bölgede toplanamamıştır. Yerleşme dağınık bir hal almıştır. Evler tek tek ya da üçer evlik gruplar halindedir.
Demirci, Canik

Demirci mahallesi, geçmiş yıllarda çok ünlü demirciler yetiştirmiş, demircilikle geçinen  eski bir mahalledir. Mubadile zamanında  Selanikten göç etmiş Balkan Türklerinin yoğun olarak yaşadığı bir mahalledir.
Demirci, Demirci

Demirci; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Demirci, Emirgazi

2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Demirci, Gülağaç

Demirci, Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'ndeki Aksaray ilinin Gülağaç ilçesine bağlı bir beldedir. 2022 nüfus sayımına göre belde nüfusu 3.957'dir. Beldenin ortalama yüksekliği 1.129 metredir.Beldenin adı, 1919 yılı kayıtlarında Demirköy olarak geçmektedir. Daha önceleri köy olan yerleşim, 1957'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.Belde, Aksaray il merkezine 25 km, Gülağaç ilçe merkezine 5 km uzaklıkta olup Eskicami, Kalealtı, Kurtuluş ve Yenipazar olmak üzere dört mahalleden oluşmaktadır.
Demirci, Hınıs

Mahallenin eski adı 1554 yılı kayıtlarında Temürci olarak geçmektedir. Mahalle 1916 yılından beri bugünkü adını taşımaktadır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Hınıs Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 165 km, Hınıs ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Mahalle, Hınıs'ın güneyinde olup,  numaralı Erzurum-Muş (Hınıs-Varto) devlet yoluna 1,7 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Demirci, Keşap

Köy, Giresun il merkezine 26 km, Keşap ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy, Keşap'ın güneyinde olup,  numaralı Keşap-Karabulduk il yoluna, 3,7 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Demirci, Korkut

Köy, 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3644 Sayılı 130 İlçe Kurulması Hakkındaki Kanun gereğince Muş Hasköy ilçesinden ayrılarak yeni kurulan Muş ili Korkut ilçesine bağlanmıştır.
Demirci, Simav

1965 yılında belediye teşkilatı kurulmuştur. Demirci'nin belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erecekti. Ancak idari birleşme neticesinde yıl sonunda nüfusu 2000'i aşan belde kapanmaktan kurtuldu.
Demirci, Torbalı

Demirci; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Demirci, Viranşehir

Demirci; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Demirci, Çubuk

Daha önceleri Çankırı ilinin Şabanözü ilçesine bağlı olan köy, 23 Aralık 1970'te Ankara ilinin Çubuk ilçesine bağlandı.Köy nüfusunun bir dönemler çok azalmasına rağmen şu an köye bir akın vardır. 2000'li yıllardan öncesinde 40 hanelere düşen ev sayısı şimdilerde 80-100'ü bulmaktadır. Nüfusun artmaya başlamasının ve şehirlerden bu köye göçün sebebi, şehirdeki stres ve hava kirliliğidir.
Demircidere, Bergama

Demircidere; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Demircideresi, Alaçam

Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Demircideresi; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Demircihalil, Kırklareli

Köy, Kırklareli il merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy, Kırklareli'nın kuzeydoğusunda ve / Devlet/uluslararası Dereköy Sınır Kapısı (Bulgaristan)-Kırklareli yolu kenarındadır.
Demircik, Çaldıran

Köy adını gelip o yöreye ilk yerleşen mehmet efendi adını Kürtçe olarak mıhı baba olarak alır. yaklaşık 60-100 yıllık bir geçmişi vardır.
Demirciköy, Köklüce

Demirciköy Strahilitsa (Страхилица) Bulgaristan'ın Şumnu ilinin Köklüce ilçesine bağlı olan Kırım göçmenlerinin kurduğu Türk köyüdür.
Demirciköy, Sarıyer

Demirciköy, İstanbul'a bağlı bir yerleşim birimi. Karadeniz kıyısındadır. Uzunya ve Dalia adındaki iki koyda balık lokantaları vardır ve denize girmek mümkündür.
Demirciköy, Sinop

Köy, Sinop il merkezine 17 km uzaklıktadır. Köy yakınlarındaki Kayıkçıyatağı mevkiinde bir antik yerleşim alanı bulunur.
Demirciler halıları

Demirciler halıları, Gence halıcılık okulunun Kazah grubuna ait yığılmış Azerbaycan halılarıdır. Halılar, adını Azerbaycan'ın Kazah şehrinin 9 km batısında bulunan Demirciler köyünden almıştır. Bazı halıcılar bu halıya "Demirci Hasan" derler. Kazah bölgesinin Taş Salahlı, Kosalar ve Ürkmezli köylerinde de Demirciler halısı üretilmiştir. Demirciler halıları, Kazak halılarının yüksek kaliteli halıları kategorisine aittir."Demirciler" olarak bilinen bu halılar farklı yapılara sahiptir. Temel olarak, üç şekilde sunulurlar.Birinci yöntemle dokunan halıların ara alanının bileşimi sekizgen göllerden oluşmaktadır. Göllerin içindeki kanca şeklindeki elemanlar, iç karenin etrafına simetrik olarak yerleştirilmiştir. Orta alandaki göl sayısı halının uzunluğuna göre belirlenir. Küçük halılarda 2-3 göl ve uzun gebelerde daha fazla göl var. "Sürmedan" adı verilen orta sınır, "Demirci halıları"nın ortak özelliğidir.İkinci yöntem ise halı uzmanları tarafından "Demirçi Hasan" adı verilen halılarla temsil edilmektedir. Kemerli veya mehraplı seccadelerden oluşurlar.Daha önce bu tür halılar üzerinde namaz kılmak için dokunmuşsa, zamanla dini önemini yitirmiş ve sadece dekoratif ve evsel hale gelmiştir. Demirciler seccadelerinin kompozisyonu, özgünlüğü nedeniyle diğer seccadelerden farklıdır. Halının üst kısmında "mühür" taşı için geometrik bir kemer bulunmaktadır. Ara alanı çevreleyen ince bir bordür — mahadil halının tepesinde bir kemer oluşturur ve ara alanın alt kısmındaki kareyle birleşir. Bu kare, namaz kılan kişinin ayaklarının altı için tasarlanmıştır. Oluşturulan alanın ortasında bir madalyon bulunur. Madalyonun yüzleri büyük bir pençe şeklinde yapılmıştır. Her bir pençenin köşesinde içe doğru kıvrılan kanca şeklinde bir kesi bulunur. Bu tür halıların dokunması sırasında, namaz kılanın secdeye vardığında kemerin üzerine konan mührün üzerine alnını koyabilmesi için kesin matematiksel hesap sonuçlarına uyulması gerekiyordu.Üçüncü yönteme ait olan "demirci halısı" ise "Mehrabsız" adı verilen halılardan oluşmaktadır. Bu halıların özelliği olan ketaba şeklindeki göller dikey bir hat üzerinde birbiri ardına yer alır. İçlerinde büyük dikdörtgenler var. Son zamanlarda büyük ebatlı halılar üretilmekte ve ara boşluklarının ortasına bir göl yerleştirilmektedir."Demirciler halıları" genellikle küçük boyutlarda yapılır. Bazen geniş formatlı, nadiren dikdörtgen şekilli halılar bulunur. Döngü yoğunluğu: 26x26 döngüden desimetrekare başına 30x30 döngüye kadar (metrekare başına 60.000 ila 90.000 döngü). Hov yüksekliği 8–12 mm'dir.
Demirciler Çarşısı Cinayeti

Demirciler Çarşısı Cinayeti,  Yaşar Kemal'in kaleme aldığı Akçasazın Ağaları ikili seri romanlarından ilkidir.Seri olmasına karşın kendi içinde bir bütünlük oluşturan Demirciler Çarşısı Cinayeti, 1974 yılında yazılarak Cem Yayınları tarafından basılmıştır. Fransızcaya da çevrilerek yayımlanan roman, 584 sayfadan oluşup, Akdeniz Bölgesi'ndeki kentleri, insan yaşamlarını derinlemesine çözümleyici incelemesi özelliğini taşır. Demirciler Çarşısı Cinayeti, ayrıntılı betimlemeyle örülüdür.Güney'de iki ağanın birbirleriyle olan amansız savaşlarında, giderek çökmeye başlayan Çukurova ağalık sistemi içinde yer alan nüfuz savaşları ve kan davası anlatılmaktadır.
Demirciler, Dilovası

2008'e kadar Gebze'nin Mollafenari Bucağı'na bağlıyken 22 Mart 2008'de Gebze'den ayrılarak ilçe olan Dilovası'na bağlanmıştır.
Demirciler, Kürtün

Köyün "Harid-i kebir" olan ismi 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş olup, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.Gümüşhane il merkezine 69 km, Kürtün ilçesine 14 km uzaklıktadır. Genelde engebeli bir araziye sahip olsa da diğer köylere göre daha düz düzenli bir yerleşime sahiptir.
Demirciler, Mihalgazi

Demirciler köyü Orhangazi döneminden beri yerleşim yeridir. Manavların yoğun olduğu, Ege ağzının konuşulduğu bir köydür.
Demirciler, Tortum

Demirciler köyünün Türkçe kaynaklardaki eski adı Egerek veya Ekrek'tir. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Egerek / Ekrek (اكرك) olarak geçer. Egerek veya Ekrek adının Gürcüce Agaraki'den (აგარაკი) değişime uğradığı tahmin edilmektedir. Agaraki ise Eski Gürcücede tarla, köy anlamına gelir.Ekrek veya Egerek köyü, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Tao'da yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi 16. yüzyılın ortalarında Gürcü yönetiminden ele geçirmiştir. Köyde varlığı bilinen ve tamamen yıkılmış olan kilise de buranın eski bir yerleşim olduğuna işaret etmektedir.Egerek köyü 1574 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre Egerek Oltu sancağının Anzav nahiyesine bağlıydı. Köyün nüfusu, 41'i Hristiyan ve 7'si Müslüman olmak üzere 48 haneden oluşuyordu. Köydeki varlığı bilinen ve tamamen yıkılmış olan kilise bu dönemden kalmış olmalıdır. Osmanlı idaresinin askere alma amacıyla sadece erkek nüfusunu tespit ettiği 1835 yılında Ekrek 30 haneden oluşuyordu ve köyde 75 erkek kaydedilmiştir. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, köyün toplam nüfusunun yaklaşık 150 kişiden oluştuğu ortaya çıkar.Ekrek köyü 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Erzurum vilayetinin Tortum kazasına bağlı merkez nahiyesinin köylerinden biriydi. 1940 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 376 kişiden oluşuyordu Ekrek "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Demirciler olarak değiştirilmiştir. 1965 nüfus sayımına göre Demirciler köyünde 589 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 143 kişi okuma yazma biliyordu.
Demirciler, Yomra

Mahallenin ilk adı, "düşmana yakın hudutları olan" anlamına da gelen Suguri'dir. Daha sonrasında ise neden Demirciler ismini aldığı bilinmemektedir.
Demircili, Bulancak

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Tepeören köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ocak 1956'da köy statüsü kazandı.Köy, Giresun il merkezine 41 km, Bulancak ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır. Köy, Bulancak'ın güneybatısında olup,  numaralı Bulancak-Kovanlık-Aydındere il yoluna, 2,9 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Demircili, Espiye

Köy, 1876 yılından beri aynı adı taşımaktadır.  Daha önceleri Giresun ili Yağlıdere ilçesine bağlı olan köy, 1991 yılında, buradan ayrılarak aynı ilin Espiye ilçesine bağlanmıştır.Köy, Giresun il merkezine 30 km, Espiye ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır. Köy, Espiye'nin güneybatısında olup,  numaralı Espiye Yağlıdere il yoluna 2,4 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Demircili, Malkara

Mahallenin kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Yakın çevredeki küçük yerleşim birimi kalıntılarına ve mezarlıklara bakılırsa, yerleşim alanının birçok defa değiştiği söylenebilir. Eski kayıtlarda adı Dumanlı Çiftliği olarak geçen bir çiftlik burada varmış. Söylentiye göre; Padişah bu çiftliği yaşlanan demircisine son yıllarını rahat ve sakin geçirmesi için bağışlamış. Mahallenin adının da buradan geldiği sanılmaktadır. Bu çiftlik sonraları Aydın (Nazilli) tarafından gelen bir aile tarafından alınmıştır. Bu aileden gelen bireyler, hâlen bu mahallede yaşamaktadır. 1877-1878 yıllarında çiftliğe ilk göçmenler gelmiş ve çiftlikten yer satın almışlardır. Balkan ve I. Dünya Savaşı zamanında köy 12 hanenin yaşadığı bir çiftlik durumundaydı. 1922 yılında Trakya'nın işgali sırasında, ev sayısının az olması nedeni ile düşmanlar Mahalleye yerleşmemiştir. Buna rağmen baskılar nedeniyle mahalledekiler rahatsız edilmeyecekleri yerlere zaman zaman kaçmışlardır. 1926 yılında hükûmet tarafından iskan edilen göçmenler çiftliğe gelmişlerdir. Yine 1935 yılında Bulgaristan'ın Eskicuma yöresinden ikinci bir göçmen kafilesi gelip, mahalleye yerleşmişlerdir. Romanya'dan gelen göçmenler daha sonra köyü terk etmiştir.
Demircili, Reşadiye

Köyün adı, 1902 kayıtlarında Demirköy olarak geçmektedir. 30 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Demircili, Silifke

Demircili; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Demircili, Urla

Köyün eski adı bilinmemektedir. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Demircili (دمیرجیلی) olarak geçer. Bu tarihte Demircili, Urla kazasının Gül Bağçe nahiyesine bağlı üç köyden biriydi.
Demircili, Ödemiş

Demircili; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Demircilik

Demircilik, demir işleme sanatıdır. Şamanizmle bağlantılı olup aynı zamanda falcılara ve büyücülere özgü bir sanat sayılmıştır.
Demircilik, Ulaş

Köyün eski adı 1909 yılı kayıtlarında Zaza Demircili olarak geçmektedir.  Daha önceleri Sivas ili Merkez ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Sivas ili Ulaş ilçesine bağlanmıştır.
Demircioğlu

Halil Demircioğlu (1905-1972), Türk akademisyen, Eskiçağ Tarihi Profesörü, eğitimci, tarih yazarı, çevirici
Demirciönü Tabiatı Koruma Alanı

Demirciönü Tabiatı Koruma Alanı, Düzce ili Akçakoca ilçesi sınırları içerisinde 12 Nisan 1994 yılında doğal koruma alanı ilan edilen bir bölgedir.430 hektarlık bölgede kayın, gürgen, kestane ve meşe türlerinin yer yer saf, yer yer karışık meşcereler oluşturması, bu özelliğe sahip ekosistemler içerisinde doğal özelliği bozulmamış bir örnek olmasının yanı sıra zengin bir alt flora ve fauna potansiyeline sahip olması kaynak değerleridir.
Demirciören, Kurşunlu

Köy, Çankırı il merkezine 112 km, Kurşunlu ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır. Köy, Kurşunlu'nun güneyinde olup,  numaralı Kurşunlu-Korgun il yoluna, Dağören ve İğdir köyleri üzerinden 13,1 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Demirciören, Kızılcahamam

Mahallenin eski isminin Yabanabad  olarak bilindiği, osmalının eski döneminde köy değil Kaza merkezidir. Geçmiş tarihlerde osmanlının son dönemlerinde şorba pazarı şimdiki pazar    Kasabası ilçe merkezi  olarak değiştirilmiştir.Demirciören mahallesi eski yabanabadın merkezidir.
Demirciören, Pınarbaşı

1864 yılında "Büyük Çerkes Sürgününde"  Kafkasya' dan gelip  bu yöreye yerleşmişlerdir. Mahallenin eski ismi, kurucusu olan ÇETEJ Hacı İshak Bey' in ismi ile (Hacıshak Kuace)  anılmaktadır.
Demirdağ

Demirdağ – Türk ve Altay mitolojilerinde Dünya Dağı. Temirtav veya Tömürtav olarak da söylenir. Göğün 12. katına kadar yükselir. Bazen Demir Direk şeklinde görülür. Ulu Kayın ile ilişkilendirilebilir. Altındağ’ın orta katı olarak da düşünülebilir. Bir başka anlayışa göre de aslında yer altı, yeryüzü ve göğü kaplayan bir dağın aşağıda kalan kısmı bakır, ortası demir, üst kısmı altındır. Birbirinin uzantısı şeklinde olan mitolojik dağların en önemli üç tanesi şu şekildedir:Demirdağ bazen Demirdirek (Temirterek, Temirtirek, Timertereg) olarak da söylenir. Demirdirek bir dünya direğidir. Göğün 12. katına kadar yükselir. Ulukayın ile ilişkilendirilebilir. Terek sözcüğü ağaç anlamı da taşır. Çadırın orta direğine (Bagan/Bağana) benzetilir. Altındirek (Altınkazık veya Demirkazık) yani Kutup Yıldızı ile de bağlantılıdır.(Dem/Tem) kökünden türemiştir. Dayanıklılık anlamı vardır. Eski çağlardan beri kullanılan, insanlar için gökten indiğine inanılan metal.
Demirdağ, Narman

Demirdağ köyünün eski adı Kutumar veya Kutomar'dır. Nitekim 1835 tarihli nüfus defterinde ve 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kutomar / Kutumar (قوتومار) olarak geçer.Kutumar köyü, Orta Çağda Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Tao'da yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi 16. yüzyılın ortalarında Gürcü yönetiminden ele geçirmiştir. Osmanlı idaresinin askere alma amacıyla sadece erkek nüfusunu tespit ettiği 1835 yılında Çıldır Eyaleti'nin Mamirvan sancağında yer alıyordu. Bu tarihte köyde 14 hanede 57 erkek kaydedilmiştir. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, köyün toplam nüfusunun yaklaşık 114 kişiden oluştuğu ortaya çıkar.Kutumar, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde  Erzurum vilayetinin Tortum kazasına bağlı Narman nahiyesinin köylerinden biriydi. 1940 genel nüfus sayımında "Kotumar" biçiminde yazılmış olan köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 360 kişiden oluşuyordu. Kutumar veya Kotumar Türkçe olmadığı işin köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Çarıklı olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımına göre Çarıklı köyünde 363 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 81 kişi okuma yazma biliyordu. Bu tarihten kısa bir süre sonra köye bugünkü adı verilmiştir. Nitekim 1970 genel nüfus sayımı sonuçlarında köy "Demirdağ (Çarıklı-Kutumar) biçiminde kaydedilmiştir.1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Narman Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 80 km, Narman ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Mahalle, Narman'ın batısında olup,  numaralı Tortum-Narman il yolu üzerindedir.
Demirdere, Ödemiş

Daha önceleri Mendegüme köyüne bağlı bir mahalle iken, 5 Mayıs 1945'te Mendegüme'nin tüzel kişiliğinin kaldırılmasıyla bağımsız bir köy haline geldi. Demirdere; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle olmuştur.
Demirdöküm

DemirDöküm, 1954 yılında İstanbul'da kurulan ve ısıtma, su ısıtma ve iklimlendirme sektörlerinde faaliyet gösteren bir şirkettir. Türkiye’nin ilk sanayi şirketlerindendir.Şirket 1954 yılından 2007 yılına kadar Koç Holding bünyesinde bulunmuş, ardından Koç Holding 2007 yılında sahip olduğu %72,56'lık hissesini 211,1 milyon Euro'ya Almanya merkezli Vaillant Group firmasına devretmiştir.Isıtma sektöründeki birçok cihaz, sistem ve hizmeti Türkiye'de ilk hayata geçiren şirket olan DemirDöküm, Türkiye'de ilk döküm radyatör, kazan, soba, kat kaloriferi, şofben, panel radyatör ve kombi üretimini gerçekleştirmiştir.DemirDöküm Ar-Ge çalışmaları kapsamında yapılan projelerde, DemirDöküm Ar-Ge mühendisleri tarafından tasarlanan yazılım ve donanım kullanılmaktadır.Stratejik olarak çevre, verimlilik, yenilebilir ve alternatif enerji kaynaklarının kullanımı, sistem yaklaşımı ile kişisel çözümler üretme ve otomasyon-iletişim teknolojisinin ürünlere uygulanmasıyla beraber güneş enerjisi sistemleri, kaskad çözümler ve akıllı kontrol sistemleri temel Ar-Ge konuları arasındadır.İlk ihracatına 1968 yılında Ürdün'e döküm radyatör satarak başlayan DemirDöküm, günümüzde 40'tan fazla ülkeye ihracat yapmaktadır.
Demirdöven Barajı

Demirdöven Barajı, Erzurum'da, Tımar Çayı üzerinde, sulama amacıyla 1986-1996 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 2.500.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 67,00 m., normal su kotunda göl hacmi 34,25 hm³, normal su kotunda göl alanı 1,45 km²'dir. Baraj 8.293 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.
Demirdöven, Yusufeli

Demirdöven köyünün eski adı Zemvan / Zemvani'dir. Gürcüce bir yer adı olan Zemvani Zemovani'den (ზემოვანი) veya Zemo Ubani'den (ზემო უბანი) değişime uğramıştır. Her iki yer adı da “yukarı mahalle, yukarı köy” gibi bir anlama gelir. Nitekim köy, Parhali vadisinin yukarı (ზემო / zemo: yukarı) kesiminde yer alan köylerden biridir. Demirdöven köyünden sonra daha üst kesimde sadece bir köy, Yaylalar köyü bulunmaktadır.Zemovani, orta çağda Gürcistan'ın bir parçası olan Tao bölgesinin köylerinden biriydi. Osmanlı kayıtlarında Zemvan (زمون) olarak geçen köyü Osmanlılar 1549 yılındaki Gürcistan seferinde Gürcülerden ele geçirdi. Köy, önce Livane sancağına, sonra Çıldır Eyaleti'ne bağlandı. 1835 yılında askerlikvakıf köyüydü. Köyde 96 hanede 373 Müslüman erkek yaşıyordu. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, köyün nüfusunun yaklaşık 746 kişiden oluştuğu ortaya çıkar.Osmanlı Devleti'nin vilayet sistemine geçtiği 19. yüzyılın ikinci yarısında Zemovani, Trabzon Vilayeti'nin Lazistan sancağına bağlı Livana kazasının bir köyüydü. 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesine göre köyün nüfusu 82 hanede yaşayan 310 kişiden oluşuyordu. Salnamede belirtilmemiş olmakla birlikte bu tarihte de Osmanlı idaresi sadece erek nüfus tespit ediyordu. Erkek sayısı kadar kadın eklenince Zemovani'nin toplam nüfusunun 620 kişiden oluştuğu ortaya çıkar. Tarımla geçinen köyde hayvan varlığı olarak 30 öküz, 50 inek, 35 at, 600 keçi ve 512 koyun tespit edilmiştir. 93 Harbi (1877-1878) sonrasında Livana kazasının büyük bölümü Rusların eline geçince, Zemovani köyü Erzurum vilayetinin Kiskim kazasına bağlandı.Zemovani, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Zemvan / Zemevan" (زموان) adıyla Artvin vilayetinin Yusufeli kazasının merkez nahiyesine bağlı bir köydü. 1940 genel nüfusu Çoruh vilayeti bağlı Yusufeli kazasının merkez nahiyesine bağlıydı ve adı "Zemevan" olarak kaydedilmişti. Bu sırada köyün nüfusu 1.134 kişiden oluluyordu. Zemovani / Zemevan "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Demirdöven olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Demirdöven köyünün nüfusu 1.281 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 183 kişi okuma yazma biliyordu.Demirdöven köyünde 2009 ve 2010 yılında yapılan saha çalışmasında köylüler arasında artık Gürcü dilinin konuşulmadığı, ancak köylülerin bir Gürcü geçmişe sahip olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte, köyün mezraları, yaylaları, ormanları ve otlakları günümüzde de Gürcüce adlara sahiptir.
Demirdöver, Posof

Eski adı Varzna'dır. Bu yer adı Gürcüce Vardzna'dan (ვარძნა) olduğu gibi Türkçeye girmiştir. 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde de köyün adı Varzna (وازنە) biçiminde kaydedilmiştir. Vardzna, Gürcistan'daki Vardzia ile aynı kökten türemiş olabilir. Köyün adı daha geç tarihte Türkçe kaynaklarda Varzina biçiminde yazılmıştır.Vardzna, orta çağda Gürcistan'ın güneybatı bölümünü oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'nin bir köyüydü. Osmanlılar bu köyü 16. yüzyılın ortasında, birleşik Gürcistan Krallığı'ından sonra bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden (1268-1625) ele geçirdi. 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde yer alması, Vardzna'nın eski bir yerleşme olduğunu göstermektedir. Bu tarihte köy Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Nüfusu 10 haneden oluşuyordu. Osmanlı idaresinin Müslüman olmayan köylülerden aldığı ispenç vergisi veren bu hane reisleri Demetre, İason, Papuna, Gabriela, Mahara, Badura, Enuka, Laşkara, İna gibi adlarla kaydedilmiştir. Bu erkek adları o tarihte Vardzna'nın Hristiyan bir Gürcü köyü olduğunu göstermektedir.Vardzna, uzun süre Osmanlı hakimiyetinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'inde (1877-1878) Rusların eline geçti. Rus idaresinin de Vardzna (Вардзна) olarak kaydettiği köy, Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasına (uçastok)bağlıydı. 1886 yılı tespitine göre köyün nüfusu 142 kişiden oluşuyordu. Nüfusun tamamının "Türk" olarak kaydedilmiş olması, demografik yapının değişmesi veya Hristiyan Gürcülerin Müslüman olduktan sonra asimile olmasıyla açıklanabilir. Nitekim Birinci Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini dolaşan Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli Vardzna'da 20 hanede 250 Müslüman Gürcünün yaşadığını yazmıştır.Vardzna, Birinci Dünya Savaşı sonuna doğru bölgede Rus idaresinin sona ermesinin ardından Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcü askerlerinin Ardahan bölgesinen çekilmesiyle köy fiilen Türkiye'ye katıldı. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Vardzna Türkiye'ye bırakıldı. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesine Varzna (وارزنا) olarak kaydedilmiş olan köy, Kars vilayetinin Poshof kazadının merkez nahiyesine bağlıydı. 1935 nüfus sayımı sırasında da aynı idari konuma sahipti ve köyde 679 kişi yaşıyordu. Vardzna ya da Varzna, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Demirdöver olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte "Demirdöver (Varzina)" biçiminde resmî kayıtlarda kullanılmıştır.Vardzna'da bir köy kilisesi bulunuyordu. Bu kilise tamamın yıkılmış, yapı taşları köyün değişik yerlerine dağılmıştır.
Demirdöş, Kiğı

Köyün eski adı, 1916  yılı kayıtlarında Kurmanci'de "Türkler" anlamına gelen Tirkân olarak geçmektedir.
Demiremek, Eruh

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Kürtçede "Hacıköy Uzuncası" anlamına gelen Dirêşîk Haci olarak geçmektedir.
Demirgeçit, Aziziye

Mahallenin eski adı 1522 yılı kayıtlarında Ermenicede "eski ören" anlamına gelen Vağaver, 1902 ve 1928 yılı kayıtlarında ise Ermenicede "tuz ören" anlamına gelen Ağaver olarak geçmektedir.Daha önceleri Erzurum ili Merkez ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Erzurum ili Ilıca ilçesine bağlanmıştır.1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Aziziye Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.Mahalle, Erzurum il merkezine 20 km, Aziziye ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Mahalle, Aziziye'nin batısında olup, yakınındaki TCDD Erzincan-Erzurum Demiryolu ve Karasu Nehri'ni geçerek Kandilli-Aziziye yoluyla, ilçe merkezine bağlanır.
Demirhan Elçin

1960 yılında Artvin'de doğdu. İlk, orta ve lise eğitimini Artvin'de tamamladı. Halkla ilişkiler ön lisans mezunudur.2019 Türkiye yerel seçimleri'nde Artvin Belediye Başkanlığı için Millet İttifakı adayı olmuş ve Cumhur İttifakı adayı Mehmet Kocatepe'ye karşı %51 oy alarak belediye başkanı olmuştur.
Demirhan, Kıbrıs

Demirhan (), hukuken Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Lefkoşa kazasının, fiilen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Lefkoşa ilçesine bağlı Değirmenlik-Akıncılar belediyesine bağlı bir köydür. Köy, Değirmenlik'in güneyinde yer almaktadır. Köyün nüfusu 2011 yılı itibarı ile 530'dur.
Demirhan, Sultanhisar

Köyün adı, köy büyüklerinin anlatılarına göre I. Dünya Savaşı öncesinde köyün içinden geçen derenin ağzında kurulan demir kapılı bir handan aldığı söylenmektedir. Bir diğer rivayet ise yine aynı dere kenarında kurulan kışlanın kapısından aldığı yönündedir.
Demirhanlar, Gölpazarı

Köyün eski adı, Türkçede "tacir hanları" anlamına gelen Decir-xanlar, 1910 yılı kayıtlarında ise  Seyirhanlar olarak geçmektedir. Köy, 1946'dan beri bugünkü adı taşımaktadır.
Demirhanlı, Edirne

Köy, Edirne il merkezine 15 km uzaklıktadır. Köy, Edirne’nin doğusunda,  numaralı Edirne-Süloğlu il yolu kenarındadır.
Demirhindi

Demirhindi (Arapça تمر هندي temr hindi «Hint hurması») (Tamarindus indica), baklagiller (Fabaceae) familyasından Afrika kökenli olmakla birlikte öteden beri bütün tropikal ülkelerde, özellikle de Hindistan ve Mısır'da yetiştirilen ağaç türü.Demirhindi, 20–25 m boyunda büyük bir ağaçtır. Çiçekleri, dalların ucunda sarı ya da kırmızımsı salkımlar halinde bulunur. Yaprakları yem olarak kullanıldığı gibi kaynatılarak içilen suyu solucan düşürücü olarak da kullanılır. Meyveleri yenebilir ve iç yumuşatıcıdır; ayrıca reçel ve içit yapımında da yararlanabilir.Demirhindi ağacının olgunlaşmış meyveleri baharat olarak kullanılır. Tadı ekşi olan bu baharat çok besleyicidir. Birçok yemeğe, salatalara, çorbalara, turşulara katılır. Üzerine toz şeker serpiştirilerek çiğ olarak da tüketilebilir. Ayrıca içki üretiminde, reçel ve şerbet yapımında da kullanılır.Demirhindi meyvesinin müshil ve iç yumuşatıcı bir etkisi vardır. Tahriş edici olmadığından tehlikesizce ve kolaylıkla kullanılabilir. 20-60 gramı müshil etkisi gösterir. Çoğu zaman macun halinde alınır ve demirhindi macunu yapmak için 3 gr papatya tozu, 30 gr sinameki, 50 gr demirhindi yeterince şeker şurubuyla karıştırılır.Afrika, Asya ve Latin Amerika mutfaklarında yemeklere verdiği ekşi tadı ve koyu rengi ile yer almaktadır.Demir hindi Asya ülkelerinde çoğunlukta yemeklerde kullanılır. Bir süre (2-3 saat) ılık suda bekletilince yumuşayan ve kullanımı kolaylaştığı gibi siyaha yakın bir renk veren Demir hindi baharatının suyu sınırlı ölçüde kullanılır. osmanlı saray mutfağında şerbetlerde ve yemeklerde kullanılmıştır. Şerbetlerde ve şuruplarda (demir hindi şerbeti)  kullanımı için uzun süre (kısık ateşte 2-3 saat) kaynatmak ve bazı dinlendirme ve ayrıştırma işlemleri gerekir. En çok kullanılan ülke mutfakları ise Arap ülkeleri ve Asya ülkeleridir. Şerbet yapımında Osmanlı şerbetleri en çok kullanıldığı ülke ise Türkiyedir.
Demirhisar

Sidirokastro (Makedonca: Валовишта Valovišta), 2011 yılına kadar Yunanistan'ın Serez bölgesinde bulunan, 2011 yerel yönetim reformundan itibaren Sintiki bölgesine bağlanan belediyelik. Yunanca Σιδηρόκαστρο, Türkçe eski adı ile Demirhisar."Sidirkastro", Demir Hisar anlamına gelmektedir ve adını civarında bulunan demir madenleri dolayısıyla almıştır. Türklerin yaşadığı zamanda da aynı anlamı ile, "Demirhisar" olarak kullanılmıştır.Serez'in 25 km kuzeybatısında, kuzeyde Vrontu ve Angistro Dağları ile batıdaki Strimonas Irmağı arasındaki ovada yer alır. Krusovitis Nehri'nin bir kolu olan Strimonas Irmağının kenarındaki verimli bir ovada kurulmuştur. Ayrıca E79 Avrupa Otoyolu üzerinde bulunmakla birlikte bu bölge, Orta Çağ'dan kalma taştan kaleleri, Bizans Kalıntıları, kaplıcaları ile eşsiz bir doğaya sahiptir. Krusovitis Irmağının kolları kasabayı ikiye ayırır. Bu topraklar birbirine Stravru ve Kalkani isminde iki köprü ile bağlıdır.Yüzölçümü 197 km²'dir ve nüfusu yapılan son istatistiklere göre 9,294 kişidir. 20. yüzyıl başlarından itibaren nüfusunu Asya'dan, 1913'te Melnik'den ve 1922'de Pontus Savaşları sırasında Doğu Trakya'dan kaçan göçmenler oluşturmaktadır.Beldenin tarihi Homer ve Heredot zamanına kadar dayanır. Buraya ilk yerleşenler Limni Adasından gelen göçmenlerdir. Daha sonra 20 Eylül 1383'te Osmanlı İmparatorluğu tarafından alınarak 529 sene Osmanlı hakimiyetinde kalmıştır ve bu sırada ismi Demirhisar olarak değiştirilmiştir.Balkan Savaşları sırasında 1912 yılında Bulgarlar tarafından kuşatılmış fakat daha sonra tekrar Yunan hakimiyetine girmiştir.I. Dünya Savaşı sırasında ise İttifak Güçlerinin kontrolüne girmiş ve 1918'de yeniden Yunanistan'a bırakılmıştır. Nisan 1941'de Alman İstilası sırasında Bulgaristan tarafından kuşatılmış fakat 1944 yılında tekrar Yunanistan'a bırakılmıştır.Sınırları içerisindeki Bizans kalıntıları, taştan oyulmuş Ayos Dimitrios Kilisesi ve Krusovitis Irmağı üzerindeki köprüler önemli turistik yerleridir. Bunlara ek olarak II. Basileios tarafından yaptırılan lssari Hisarı, 155 metre yüksekliğindeki kuleleri ile kasabanın kuzeybatısında yer alır. Strimonas Irmağı üzerinde oluşturulan Kerkini Gölü Yunanistan'ın Bulgaristan ile sınırını oluşturmaktadır. Mihalis Tsartsidis Folklor ve Tarih Müzesi de burada bulunmaktadır. 300'den fazla türe sahip bir kuş cennetidir. Botanik parkları ve Vironya köyüne bağlı akvaryum vardır. Bölgede aynı zamanda kış sporları yüksek oranda önem görmektedir.Ayrıca 27 Haziran 1913 yılından itibaren her yıl Osmanlı hakimiyetinden kurtuluşunun simgesi olarak yörede festival düzenlenmektedir.Belde Balkan Ülkeleri ile komşudur ve yeraltı zenginlikleri oldukça fazladır. Başta kömür ve demir olmak üzere çeşitli maden ocaklarına yer sahipliği yapmaktadır. Üstelik terapi için, her yıl Thermes ve Angistro kaplıcalarına binlerce insan gitmektedir.
Demirhisar, Çayeli

Köyün adı, 1583 yılına tarihlenen Rize Tapu Tahrir Defteri'nde Perkam (Rumca), 1913 tarihli Türk kaynağında ise Demirhisar olarak geçmektedir.
Demirkanat, Kiğı

Köyün eski adı 1901 yılı kayıtlarında Türkçede "uzun mezarlık" anlamına gelen Uzunmaşat olarak geçmektedir.
Demirkapı

Demirkapı (Tuna) - Tuna’nın kıvrımlar yaptığı Sırbistan-Romanya sınır hattında yer alan boğaz, Tuna Demirkapısı.Demirkapı (Maveraünnehir) - Tarihî dönemde Orta Asya’nın Maveraünnehir kesiminde, bu bölge güneyinde bulunmuş olan bir meşhur geçittir; Temir Kapıg.
Demirkapı (Maveraünnehir)

Demirkapı veya eski varyantıyla Temir Kapıg (Göktürkçe:   Temir Ḳapıġ) tarihî dönemde Orta Asya’nın Maveraünnehir kesiminde, bu bölge güneyinde bulunmuş olan bir meşhur geçittir. Kabul edilmiş görüşlere göre bu yer Belh kentini Semerkant'a bağlayan yol üzerinde kayalık bir geçit veya dağ boğazı idi. Sekizinci asrın ilk on yıllarından tarihlendirilen Türk runik harfli yazıtlarda Temir kapıġ (‘Demirkapı’) toponimi sık sık anılmaktadır.Tonyukuk Yazıtı’ndan (725/726) Köktürklerin İnci Irmağı’nı (Amuderya) geçerek düşmanlarını Demirkapı’nın ötesine kovup imparatorluğun hudutlarını, Köktürk yazıtlarında daima imparatorluğun batı sınırı sayılan, Demirkapı-geçidine kadar genişletmiş olduklarını biliyoruz. Köktürk anıtlarında o kadar sık geçen meşhur Temir qapïġ gerçekte ne idi ve nerede bulundu? Kabul edilmiş görüşlere göre bu yer Belh kentini Semerkant'a bağlayan yol üzerinde kayalık bir geçit (veya dag boğazı) idi. Thomsen'e göre 12-20 m geniş, 3 km uzun dar dağ geçidi dünya harikalarının biri, namına lâyıktır, sonradan ise Müslüman dünyasında, hatta - ilâve etmeliyiz ki - onun dışında da benzeri yerleri onu örnek alarak adlandırmışlar.En meşhur "Demirkapı" hiç şüphesiz Köktürk yazıtlarının demin adı geçen Maveraünnehir'deki Baysun-tau dağında bugünkü Derbent adlı köyün yakınında, eski Semerkant-Tirmiz (Termez) yolu boyunda bulunmaktadır. En erken anılması boğazdan 630'da geçen ve yöreyi su sözlerle anlatan meşhur Çinli seyyah Hiuan-tsang'a aittir:Imre Baski, “Demirkapılar (Temır Qapïg, Vaskapu, Dömörkapu)”, Turkish Studies, Volume 2/2 Spring 2007, s. 73-88.
Demirkapı (İstanbul tramvayı)

Demirkapı Tramvay İstasyonu, İstanbul tramvayının T4 hattında yer alan ve 17 Eylül 2007 tarihinde hizmete giren tramvay istasyonudur.
Demirkapı I Hidroelektrik Santrali

Demirkapı I Hidroelektrik Santrali (;  Đerdap I), Romanya ve Sırbistan arasında Tuna Nehri üzerinde kurulu bir hidroelektrik santralidir. 1972 yılında tamamlanmış olup Tuna Nehri üzerindeki en büyük baraj ve Avrupa'nın en büyük barajlarından biridir.
Demirkapı Millî Parkı

Demirkapı Millî Parkı ( Nacionalni park Đerdap), Sırbistan'da Demirkapı boğazı kıyısında bulunan bir millî parktır. Park, 1974 yılında kurulmuş olup nehrin sağ kıyısında yer almaktadır
Demirkapı, Akçaabat

Rus işgalinde Rus askerlerinin en son bu köye kadar gelebilmeleri ve daha öteye geçememeleri sebebi ile Demirkapı ismi verilmiştir. Eski adı İstera olarak bilinir.
Demirkapı, Bağcılar

Demirkapı, İstanbul'un Avrupa Yakası'nda bulunan Bağcılar ilçesine bağlı 22 mahalleden biridir. İdari sınırlarına bakıldığında güneyinde Yenimahalle; batısında Mahmutbey; doğusunda Fatih; güneydoğusunda Fevzi Çakmak ve Yavuzselim; kuzeyinde ise Göztepe mahalleleri bulunmaktadır.
Demirkapı, Bulanık

Köyün eski adı, 1928 yılı kayıtlarında Akrak olup, Ermenice'de "akrag" sözcüğü "çiftlik" anlamına gelmektedir.
Demirkapı, Hamur

Köyün eski adı 1912 yılı kayıtlarında "karakol" anlamına gelen Karağul olarak geçmektedir. Daha önceleri Kandildağı köyüne bağlı bir mahalle iken, 15 Ekim 1971'de köy statüsü kazandı.
Demirkapı, Mut

Daha önceleri Güme köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ocak 1956'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Demirkapı, Solhan

Zazaca'da Xoçurjon olan köyün eski adı, 1928 yılı kayıtlarında Ermenice'de "derinsu" anlamına gelen Xorçur olarak geçmektedir.Köy, Bingöl il merkezine 73 km, Solhan ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır. Köy, Murat Nehri ve Elâzığ-Muş demiryolu kenarındadır. Köyün Aydın, Çataldere, Derindere, Dikkaya, Eğridere, Karaoluk ve Şenlik adlarında 7 mezrası vardır.
Demirkapı, Susurluk

Demirkapı mahallesi nüfusunun büyük çoğunluğu Çerkes (Adıge) kökenlidir.1864'te Kafkasya'dan sürülüp önce Balkanlar'a yerleştirilen,oradan da sürülüp gelen Abzah(Абдзах) ve Şapsığlardan (Шапсыгъ) oluşmuş bu Çerkesler, 1878'de  çevredeki Manav köylerine (Atanaz,Karamanköy,Köylüköy,Ayşebacı,Üçpınar,vb.) 15-20 hane biçiminde devletçe dağıtılmışlardır.Daha sonra Kafkasya'dan Mısır'a gidip oradaki El Ezher'de dini eğitim almış 4 Abzah önderliğinde (Bersbi Hace,Hacı Ahmet Efendi,Hafız Tahir Efendi,Hacı Ömer Efendi)o dönemde Ömerköy'e ait bir mera olan şimdiki yerlerinde toplanarak Demirkapı'yı oluşturmuşlardır.İlk kurulduğunda köy 500 hane ve 2000 nüfuslu olup  Abzah ve Şapsığ boylarından oluşmaktaydı.Abzah ve Şapsığ mahallerinden sonra büyüyen mahallede İhsaniye ve Nurettin mahalleleri doğmuştur.Daha sonra  Muhacirlerinde yerleşmesiyle köy hızla büyümüştür.Çerkesler  yerel kültüre uyum sağlayarak Türkçe konuşmaktadır.Dışarıya göçler nedeniyle Demirkapı nüfusu şimdilerde 150 haneye düşmüştür.İlk adı Çınarlı olan köy söylentilere göre, köye giriş çıkışları denetleyen demirden kapılar yapılmış olması nedeniyle DEMİRKAPI adını almıştır.O dönemlerde nüfusu 2000'e ulaşmış olan, kervan yolu üzerinde yer alan, pazar kurulan ve kumaş dükkânları da bulunan Demirkapı günümüzde dışarıya göç veriyor olmasına  karşın İstanbul-İzmir kara yolu üzerinde bulunması,Ömerköy demiryoluna, Balıkesir merkeze ve Susurluk ilçesine yakınlığı nedeniyle önem taşıyan bir yerleşim yeridir.
Demirkapı, Torul

Köyün eski isimi Manastır olup ismi 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.Köyün Ünalan mahallesinin eski adı Ermük (Emrük) olup 19. yüzyılda bu mahalle köy konumundadır. Bu tarihteki kayda göre Emrük köyünden ve mahallelerinden göç eden Gayrimüslimlerden bahsedilmiştir. Ünalan mahallesinde harap halde günümüze ulaşan kilise bulunmaktadır. Ünalan mahallesinde ayrıca Cizire Dere üzerinde yapım tarihi bilinmeyen tarihi tek göz gözlü kemer köprü bulunmaktadır. Köy sınırları içerisinde bulunan başka bir tarihi yapı da Kayadibi mahallesinde bulunmakta olup, kilise ve şapel büyük oranda tahrip olarak günümüze ulaşabilmiştir.
Demirkapı, Tunceli

Yerleşimin eski adı "Hıç" olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.
Demirkapı, Çaykara

Yerleşimin eski adı "Haldizen"'dir. 1520 ve öncesi Osmanlı kayıtlarında o dönemki Of kazasına bağlı köyler arasında ismi yer almamaktadır. 1554 yılı kaydında "Haldızen" adıyla yer alan köyde; 3 hane ve 7 mücerred bulunmaktadır. 1583 yılı kaydında köyde erkek nüfus; 3 bennak ve 11 ispenç ile 2 mücerred olarak kaydedilmiştir. Buradan yola çıkıldığında az bir nüfusa sahip köyde ağırlıklı olarak Hristiyan nüfus olduğu görülmektedir. 1681 yılı Avarız Defterinde İbsil me'a Haldizen adıyla günümüz Arpaözü mahallesiyle birlikte yer alan yerleşimde, tamamı Müslüman 12 avarız neferi kaydedilmiştir.Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasından sonra da Haldizen adıyla o dönemki Of kazasının Kadahor (Çaykara) bucağına bağlı görülen yerleşimin adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Demirkapı olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Demirkapı, İkizdere

1800'lü yıllarda kurulan köyün eski adı Xomeze olup 1913 yılında"Demirkapı" adını alarak köy statüsüne kavuşmuştur.