barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Kılıççı, Pazaryolu

Osmanlı kaynaklarında yerleşimden İspir kazasına bağlı Kılıç/Kılıççı adlı bir köy olarak bahsedilmiştir. 1642 tarihli avarız defterinde 9 Müslüman, 1 Hristiyan hanenin yaşadığı belirtilen köyde 3 asker bulunmaktaydı. 1835 yılı nüfus sayımına göre 42'si Müslüman, 23'ü Hristiyan olmak üzere toplam 65 erkek nüfus bulunurken, 1896 sayımında ise sadece Müslümanların yaşadığı belirtilen köyde 143 erkek nüfus bulunmaktaydı.
Kılıçören, Gümüşhane

Köy Osmanlı kaynaklarında Kılıçviran adıyla yer almaktadır. Köyde; 1518 yılı Osmanlı tahririnde 8 Hristiyan nefer, 1530 yılı tahririnde 6 Hristiyan ve 1 Müslüman olmak üzere toplam 7 nefer, 1591 yılı tahririnde ise 17 Hristiyan ve 2 Müslüman olmak üzere toplam 19 neferin yaşadığı görülmektedir. 1642 yılı avarız defterinde yerleşimde sadece Müslümanlardan oluşan 9 neferin yaşadığı kaydedilmiştir. 1876 yılı sayımına göre yerleşimde, 10 hanede 18 kişi yaşamaktadır.Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra 1935 ve 1940 yılı sayımlarında Kılınçveren adıyla kaydedilen köyün ismi 1945 yılı nüfus sayımıyla birlikte günümüzdeki Kılıçören şeklinde görülmektedir.
Kılşaktı Nehri

Kılşaktı (, Qylşaqty), Kazakistan'da Akmola Eyaletinde Burabay ve Zerendi ilçelerinden akan bir nehirdir.Nehir, Kökşetau Tepeleri'nin bir parçası olan Kökşetau Dağlarında, Semenov Tepesi'nin batı yamacındaki huş ağacı ormanlarından yükselir. Shchuchinsk şehrinden sonra batıya doğru akar ve kuzeybatıya yönelmeden önce Frolovsky Göleti'ne doğru kuzeye kıvrılır. Bayanbay köyü'nü geçer ve iki barajın içinden geçerek Kenesarı köyü'ne ulaşır. Zhaman-Karakalpak dağlarını geçtikten sonra Kökşetau şehrindeki Kopa Gölünde sonlanır. Nehir Kazakistan'ın başkenti Astana'ya 246 kilometre uzaklıktadır.uzunluğunda ve  'lik drenaj havzasına sahiptir. Nehir yatağının genişliği 10–20 m arasındadır. Kıyıları dik ve yüksekliği 2–4 m'dir. Kenesarı köyünün yukarısında, nehrin sağ kıyısında 12 m yüksekliğinde bir kaya bulunmaktadır. Kılşaktı, yağmur sularıyla beslenmektedir. Kenesarı köyü yakınındaki ortalama debi 'dir. Uzunluğu 10 km'den fazla olan 14 nehir kolu bulunmaktadır. Nehir yolunda Jankara, Jamantuz, Balıkgöl, Kopa, ve Akşasor gölleri yer alır. Ayrıca 10 adet gölet inşa edildi. Nehir suyu tarım ve hayvancılık amaçlı kullanılmaktadır.
Kımıl

Kımıl (Aelia rostrata), insanlığın hububat tarımına başladığı ilk bilinemez çağlardan beri en büyük zararı buğday ve diğer hububat ekili tarlalarda var olan ürünler bağlamında insanlığın emeğine ve geleceğine zarar vererek varlığını sürdürebilen bir tür küçük zararlı böcektir. Türkçeye Arapçada bit anlamına gelen kelimeden (قمل) geçmiştir.İnsan uygarlığı çağlar boyunca kımıl ile bir zararlı olarak mücadele ederken elinde bulunduğu hububat türlerini genetik olarak ele alıp daha dayanıklı hububat türleri üretmeye zorlayarak dolaylı bir katkı da vermiştir. Bu çalışmalar başlangıçta her ne kadar zararlı mücadelesi olarak başlamışsa da genetik kodlara müdahale edilebilme olarak birim alana denk ürün artışı sağlayabilecek kodlarda çözülmüştür. Bu açıdan özünde zararlı olan kımıl, diğer yandan insanı daha iyi olanı ve dayanıklı olanı teşvik etmesiyle de önem kazanmaktadır.Türkiye'de kımıl zararlısı gündeme 1950'li yıllarda gelmiştir. Ondan önce tam olarak bilinememesi başka soruları da beraberinde getirmektedir. Bazı kaynaklarda bu zararlının birden ortaya çıkması değişik teorilerinde üretilmesine neden olmakla birlikte üç farklı değerlendirme yapılmaktadır: yurt dışından alınan tohumluklarla gelmiş olabileceği, zaten var olma ama farkına varılamam durumu ve atmosferden başka coğrafyalardan hava akımlarıyla gelmiş olabileceği şeklinde de görüşler vardır. Ancak asıl olan halen bu konu tarımsal ziraat içinde önemli bir konu olduğudur.1950'li yıllarda birçok hububat ekim alanında ürünün kımıllar tarafından halkı kıtlığa mahkûm etmesi de ilgili yörelerin kültüründe derin izler bırakmış ve halk oyunlarına, türkülere de konu olmuştur.Türkiye'de hububat tarımı ile uğraşan ve geçimini bundan sağlayan kırsal alanlarda en çok bilinen ve her yıl ilkbaharla birlikte zararlı mücadelesi için çalışmalar yapılır. Kımıl ile mücadele için il ve ilçelerde yer alan tarım müdürlükleri bünyesinde özel ekipler bu amaçla halkı bilinçlendirme çalışmaları yürütürler ve gerektiğinde de aktif olarak saha mücadelesine katılırlar.• Yumurtadan çıkan yavru yeni nesil ergin böcek olur ve buğday hasadından sonra tekrar dağlara çıkar.• Başta buğday olmak üzere, tüm buğdaygiller konukçularıdır. İlkbaharda hububat tarlalarına göç eden kışlamış kımıllar, henüz  kardeşlenme döneminde olan buğdayı kök boğazı üstünden emerek Kurtboğazı”(Göbek kuruması) zararı yapar.• Bu şekilde zarar görmüş buğday  başak bağlamaz. Kışlamış kımıl erginleri hububatın başaklanma döneminde başak sapını emerek  buğdayın dane bağlamasına engel olurlar. Bu zarar şekline “Akbaşak” adı verilmektedir. KIMIL (Aelia   spp.,)
Kımız

Kımız (; ), kısrak sütünün fermente edilmesiyle elde edilen geleneksel içecek. Orta Asya bozkırlarında yaşayan Kırgız, Başkurt, Kazak, Yakut, Uygur ve Özbek gibi Türk halkları ve Moğollar arasında bugün de önemli bir içecektir. Süt şekerince zengin olan kısrak sütünden îmâl edilen kımız, beyazımsı bir sıvıdır. Çok eski bir tarihi vardır. İlk olarak Orta Asya’da Türkistan ve Moğolistan taraflarında yaşayan kavimlerce içilmiştir.Kımız, benzeri süt ürünleri gibi, belirli bir mikroorganizma topluluğunun faaliyeti sonucunda meydana gelir. Bu topluluk süt asidi bakterileri (Lactobacillus bulgaricus, streptococcus) ve mayalardan (torula kumys) ibarettir. Bu mikroorganizmalar aşılandıkları sütte süt şekerine etki yaparak asit, alkol ve CO2 çıkarırlar. Açık kaplarda yapıldığı için îmâl sırasında CO2’nin çoğu uçar. Alkol miktarı kefirden çoktur. Asit ikisinde de aynıdır. Ayrıca insana güç verici bir etkisi vardır.Kımızda albumin ve kazein parçalanması olur. Pepton miktarı kefirdekinin 10 misli kadardır. Kazein çok ufak parçacıklar hâlindedir. Bunun sebebi iyi ve sık karıştırmadır. Kokusu yayık ayranı veya ekşi peynir suyunu andırır. Çalkalanınca köpürür.Kımızın bileşimi, yapıldığı hammaddeye, işleniş şekline göre az çok farklılık gösterir. Laktik asit ve alkol miktarına göre çeşitli tiplerde işlenir. Zayıf, normal ve sert kımızlardaki asit ve alkol durumu şöyledir:Kımız hakkında birçok propaganda yapılmıştır. Bu yüzden bir zamanlar rağbet görmüş, fakat yoğurt rekabeti karşısında önemini çok yerde kaybetmiştir. Hâlâ buna değer veren ülkelerin başında Rusya gelmektedir. Hammadde ihtiyacını karşılamak için çok sayıda hara bulunmakta ve sırf bu iş için yaklaşık 250 bin civarında kısrak yetiştirilmektedir.Eski Türk toplulukların pek çoğunda kımız kutsal bir içecek olarak görülmüş, kurban amacıyla iyelere ve tanrılara sunulmuştur. Bu ritüeller genellikle saçı saçma şeklinde gerçekleşmiştir. Doğadaki iyeleri ya da diğer doğaüstü varlıkları memnun etmek için bir miktar kımız ateşe, toprağa ya da suya dökülmüştür.Yakut Türklerinin en büyük tanrıları için gerçekleştirdikleri festivalde tanrının isteği üzerine kımız içilir. Gençler sarhoş olup şarkılar söyledikten sonra eğlenceler son bulur.
Kın kanatlılar

Coleoptera veya Kın kanatlılar , Holometabola üsttakımına bağlı boyları 1 mm - 15 cm arası olan bir böcek takımıdır. Renk ve biçimleri farklılık gösterir. Ortak özellikleri, ön kısımlarının sert ve kalın kanat örtülerine dönüşmüş olmasıdır. Antenleri çeşitli şekildedir. Ağızları ısırıcı ve çiğneyicidir. Mağarada yaşayanlar hariç hepsinin gözü vardır.Kın kanatlılar, zar gibi ince ve ön kanatlarından daha büyük olan arka kanatları ile uçarlar. Böcek uçmadığı zaman bu kanatlar katlanarak kanat örtülerinin altına saklanır. Kurtçukları yaşama biçimlerine göre çok çeşitli tiplerde olur. Örneğin, yırtıcılıkla geçinen, bu yüzden iyi gelişmiş ayakları olan ve serbest geçinen kurtçuklar olduğu gibi, gözsüz ve bacaksız olanları da vardır; bu türler bitkilerin içinde yaşarlar. Kın kanatlılar çeşitli besinlerle beslenirler. İçlerinde yırtıcı olan birçok tür de bulunmaktadır.Latince Coleoptera adı, Yunanca κολεός (kın) ile πτερόν (kanat) sözlerinden gelir. Türkçe adı da bunun çevirisidir.Kın kanatlılar, kıtaların hepsinde, toprak üzerinde, toprak içinde, ikincil olarak sularda yaşayacak şekilde yayılım gösterirler. Bazıları gelişmelerinin bir kısmını suda yapar. Bazıları buzulların kıyılarına, mağaraların içine, kutuplardaki adalara ve en kurak çöllere kadar girmiştir. Ancak sürekli buz ve karla kaplıyerlerde ve açık denizlerde temsilcileri bulunmaz.
Kına

Kına (Lawsonia inermis), kınagiller (Lythraceae) familyasından bir çiçekli bitki. Bu bitkinin yapraklarının kurutulup öğütülmesiyle hazırlanan boyayıcı maddeye ve bu madde kullanılarak vücut üzerinde oluşturulan geçici şekillere de kına denir. Antik çağdan beri cilt, saç ve tırnakları, ayrıca ipek, yün ve deriyi boyamak için kullanılmaktadır.Kına, uzun bir çalı veya kısa bir ağaç olarak tasvir edilir. Boyu 1,8 ile 7,6 metre arasında değişir. Tüysüz ve çok dallıdır. Yaprakları eliptiktir ve ortalama boyutları 1,5 – 5 cm x 0,5 – 2 cm'dir. Kına meyveleri 4–8 mm çapında, küçük ve kahverengi kapsüllerdir.Kına bitkisinin doğal yetişme alanları kuzey Afrika, batı ve güneybatı Asya ve kuzey Avustralasya'da yarı kurak iklim ve tropikal bölgelerdir. 35 - 45 °C arasında yetiştirildiğinde maksimum boya ulaşır.Boyadığı dokuya kızıl renk veren kına tozu ticarette başlıca esmer ve yeşil kına olmak üzere iki tipte bulunur. Yeşil kına saf kına değildir.Kırılmamış, normal haldeki kına yaprakları cildi boyamaz. Kurutulmuş kına yaprakları sıvıyla karıştırılıp bir hamur haline getirildiğinde bazı moleküller yapraktan ayrılarak cildin üst tabakasındaki proteinlere yapışır. Bu da hızlı ve geçici bir boya etkisi yaratır.Genellikle yaprakların kurutulması, öğütülmesi ve elekten geçirilmesi yoluyla elde edilen bir toz halinde satılır. Bu kuru toz, geleneğe göre su, limon suyu, çay veya başka sıvılarla karıştırılır.Kına ilk uygulandığında görünen rengi turuncudur ama üç gün içinde kararak kırmızı-kahverengi bir renge dönüşür. Avuç içi ve ayak tabanı derinin en kalın tabakalarına sahip olduğu için bu bölgelerde kına en koyu rengini alır ve en uzun süreyle kalır. Birkaç günün ardından ölü deri hücrelerinin atılması yoluyla deriden çıkmaya başlar.Erkeklerin sakallarına kına yakılmasının sünnet olduğu rivayet edilmektedir. Ayrıca kadınların erkeklerden ayrılacak şekilde tırnaklarına kına yakmalarını tavsiye eden hadisler olduğu rivayet edilmektedir.Ticari amaçla paketlenen ve kozmetik saç boyası olarak kullanılabilen kına pek çok ülkede satılmaktadır; Hindistan, Orta Doğu, Avrupa, Avustralya, Kanada ve ABD'de popülerdir.Gelinler için düzenlenen kına gecesi geleneği Kuzey Afrika, Afrika Boynuzu, güneydoğu Asya, Arap yarımadası, Yakın Doğu ve güney Asya'da popülerdir.
Kınakına

Kınakına (Cinchona officinalis), Amazon Yağmur Ormanlarının doğal bir ağacıdır. Kinin elde edilmesinde kullanılır. Bu madde sıtmanın tedavisi ve sıtmadan korunmada özellikle kullanılan bir ateş düşürücüdür. Bu ağaçtan ayrıca cinchonine, cinchonidine ve quinidine elde edilmektedir.Botanik bilgi : Kökboyasıgiller familyasından, 5–20 m boylanabilen bir bitkidir.Yaprakları eliptik veya yumurta şeklinde kenarları bütündür. Yaprakların üstü koyu yeşil ve tüysüz, alt yüzeyi tüylü ve eski yaprakları esmer veya kırmızı bir renk alır. Çiçekleri dalların uç kısmında topluca bir arada bulunur.Yetiştirildiği yerler : Anayurdu Peru ve Bolivya olan ve sanayii bitkisi olarak Cava, Güney Hindistan, Kolombiya, Seylan, Guatemala, Kamerun ve Kongo gibi tropikal ülkelerde yetiştirilir.Bilinen bileşimi : Kabuğundan “Kinin / Quinine, Chininum” çıkarılır. Kınakınanın terkibinde kinin, kinidin, kinşonin, kinşonidin, sinşol, kupreol gibi maddeler vardır. Gövde ve kök kabukları (Cortex Chinae) kullanılır. Tadı acıdır.Kullanım Şekli - Çay : Kınakına kabuğu ince kıyılarak 1 g demliğe konur ve üzerine 300-500 ml kaynar su ilave edilir ve 15-20 dk. demlenmesi beklendikten sonra süzülerek içilir. Günde toplam olarak en fazla 3 g kınakına kabuğu veya tozundan çay yapılabilir. Yani 3 defa 1 g alabilir, zira fazlası zararlıdır.UYARI : Fakat Kınakınanın çayı pek içilmemekle zira dozajın aşılması halinde (GÜNDE 3 g) zehirlenme söz konusu olabilir. Bu nedenle genellikle tentürü veya natürel ilacı kullanılır.
Kınalar, Gönen

Daha önceleri Çanakkale'nin Biga ilçesine bağlıyken, 12 Nisan 1946'da Balıkesir'in Gönen ilçesine bağlandı. Kınalar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Kınalı

Kınalı semti, Tekirdağ il sınırına girmeden önce Silivri'den sonra İstanbul'un en ucundaki semttir. O.3 Otoyolundan başlayıp, (Kınalı, Marmaraereğlisi, Tekirdağ merkezi ve Malkara yolundan O.6 (Malkara-Çanakkale Otoyolu'na) bağlanılabilir. O.6 Kınalı etabı/ihalesi bittikten sonra, Kınalı'dan direkt şekilde O.6'ya bağlanılabilecektir.
Kınalı Kar

Kınalı Kar, Yağmur Ajans imzalı, 2002-2004 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan dram türündeki Türk televizyon dizisidir. 3 sezondan oluşan dizi, 90. bölümü ile sona erdi.Ali Yılmaz babası Müfit'in şirketinde çalışmaktadır. Öğretmenlik eğitimi almış olan Ali'ye Eğitim Gönüllüleri Vakfı'na yapmış olduğu yardımlardan dolayı onur ödülü verilecektir. Törende konuşma yapan bir çocuğun söylediklerinden etkilenen Ali, okulsuz ve öğretmensiz bir köy olan Kınalı Kar'a gitmeye karar verir. Nazar Kınalı Kar'ın ağasının asi kızıdır. Ağa bir kaza sonucu felç olmuş, Nazar'ın annesi Süreyya köye hükmetmeye başlamıştır. Nazar 4 kız kardeşin en büyüğüdür. Annesinin onu istemediği biri ile evlendirmemesi için saçını kısacık keser. Ama ne olursa olsun Süreyya Nazar'ı yakın köyün ağası Cabbar'la evlendirmeye karar vermiştir. Bir gün Nazar rüyasında gördüğü yakışıklı delikanlı ile kuyu başında karşılaşır. Bu Kınalı Kar'a gelen Ali'dir.Dizi Bursa'nın Cumalıkızık köyünde çekilmiştir. Dizi ile birlikte köy çok popüler hale gelmiş ve önemli oranda turist çekmeye başlamıştır halen köyde Kınalı Kar ismi yaşatılmakta ve köy bu isimle bilinmektedir.
Kınalı Kuzular

Kınalı Kuzular, 28 Kasım 2006 ile 20 Şubat 2007 tarihleri arasında TRT 1'de yayımlanmış, Tunç Davut'un yönetmenliğini, Erkan Akın'ın senaryosunu ve Ahmet Yenilmez'in de yapımcılığını üstlendiği tarihî türdeki Türk televizyon dizisidir. Dizi, 13. bölümü ile sona erdi.
Kınalı Yapıncak

Kınalı Yapıncak, yönetmenliğini Orhan Aksoy'un üstlendiği, Bülent Oran'ın senaryosunu yazdığı 1968 yapımı Türk filmidir.
Kınalı keklik

Topluca bir kuş olup, 32–35 cm büyüklüğündedirler. Açık kahverengi arkaları, gri göğüsleri ve kahverengimsi sarı karınları vardır. Yüz siyah bir gerdanlıkla beyazdır. Pas rengi çizgili böğürleri ve kırmızı bacakları vardır. Kaya kekliğine çok benzerdir ama arkası daha kahverengidir ve ön boyunda sarımsı bir belirtisi vardır. Mükemmel tanımlanan gerdanlığı, Kırmızı bacaklı keklikten (Alectoris rufa) bu türü ayırır.Tohumlar ve bazı böceklerden oluşan geniş bir beslenmesi vardır; yine de sarkık arpağan veya dam arpağanı denilen Bromus tectorum türü kuvvetli yiyecek tercihidir. Kış ve İlkbahar ayları arasında özellikle Ocak, Şubat, Mart ve Nisan aylarında soğuk hava şartları nedeniyle yiyecek sıkıntısı çektiklerinden dolayı genellikle sulak, Dere kenarlarına, kaynak suları olan ve kar erimiş yerlere gelirler.Kuru, açık ve çoğunlukla tepelik ülkede yerleşik bir üreyendir. 8-20 yumurta koyduğu eksik olarak çizilen bir yer kazımasında yuva yapar.Keklikleri yakalamanın insanlara göre çeşitleri vardır. Bazı kişiler keklikleri tüfek ile avlar bazıları da kendi yaptıkları tuzaklar ile yakalarlar. Kışın kar yüzünden yem bulamayan keklikler yem serilmiş tuzağın yanına gelirler. Her bir ilmek için, tahtadan yapılmış bir de küçük kazık vardır. Küçük kazıklar, toprağa saplandığı andan itibaren "dik" durabilmektedirler. Çok sayıda ilmek, belirli bir sıralama içinde toprağa saplanır ve iplerin üzeri toprakla itina ile örtülür. İlmeklerin aralarına da rastgele buğday serpilir. Yemlenmeye gelen keklik, bu iplerin arasında dolaşırken ayakları veya kafası ilmeğe girince, ilmek büzüşerek hayvanı boğazından veya ayaklarından yakalamış olur.
Kınalı, Bitlis

Köyün eski adı 1556 yılı kayıtlarında Arsud, 1902 yılı kayıtlarında Xarzit,  1928 yılı kayıtlarında ise Ermenice kökenli Hersud olarak geçmektedir. Köy, terör nedeniyle 1993 yılında boşaltılıp, 2009 yılında tekrar yerleşime açılmıştır.Köy, Bitlis il merkezine 45 km uzaklıktadır. Köy, Bitlis'in güneyinde, Şirvan Barajı'na ve daha sonra  Ilısu Barajı'na ulaşan Kezer Çayı vadisinde yer alır.
Kınalı, Sason

Köyün adı, 1895 yılı kayıtlarında Ermenicede "galebe" anlamına gelen Hağt, 1917 yılı kayıtlarında Ağdi olarak geçmektedir.
Kınalıada

Kınalıada ( Proti "ilk" anlamına gelir,  Gnali kğzi) Marmara Denizi'nde Prens Adaları diye bilinen ada topluluğunun meskûn olanlarının içinde İstanbul’a en yakın ada.Adalar ilçesinin beş mahallesinden biridir. Takımadanın dördüncü büyük üyesi olan Kınalıada üzerindeki tek muhtarlık olan Kınalıada mahallesinin sınırları, adanın sınırları ile aynıdır.Marmara Denizi'ndeki dört büyük adadan en küçüğü olan Kınalıada, günümüzde bir yazlık yeri olarak kabul edilebilir. Adada yaz-kış yaşayan yerli bir halk olsa da, yazın gelenlerle birlikte ada nüfusu 3000 civarını bulur. Neredeyse her tarafından denize girmek oldukça kolay olduğu için Prens Adaları içerisinden en rahat denize girilecek ada olduğu söylenir ve bu sebepten dolayı çok sayıda insanı çeker.Bizans döneminde ada sürgünlerinin çoğu buraya getirilmiştir. Bu sürgünlerin en önemlisi Romen Diyojen’dir. Eski adı Proti'dir.En çıplak adalardan biridir, en az ağaç bu adada görülür ve adanın neredeyse tamamını yerleşim yerleri kaplar. İskeleye yaklaşırken tek tepeli konik bir ada izlenimi bırakıyorsa da adanın geri kalan 115 metrelik Çınar Tepesi ve Manastır Tepesi'nin batı etekleri, çok eski zamanlardan beri işletilen taşocağı nedeniyle oyulmuş durumda. Adı, demir ve bakır madenlerinin etkisiyle kızılımsı olan toprağının renginden gelir. Tarihi dokusu da çok fakirdir. Adada 1 cami, 2 kilise, 1 manastır bulunmaktadır. Adalar'daki tek Ermeni Kilisesi olan Surp Krikor Lusavoriç buradadır. Manastır Tepesi diye bilinen yerde de Rum Ortodoks Hıristos Manastırı vardır.Kınalıada'ya İstanbul Şehir Hatları, Mavi Marmara, Turyol firmaları düzenli olarak sefer düzenlemektedir. Bostancı'dan kalkan motorlar yaklaşık 30 dakikada adaya varırken, Kabataş'tan kalkan vapurlar yaklaşık 1 saatte adaya varmaktadır. Kınalıada'ya sefer yapan firmalar genelde yaz ve kış olarak 2 tarife kullanmaktadır. Bu seferlerin sıklığı da hafta içi ve hafta sonu günlerde değişmektedir. İlgili seferler tarifeler kullanılarak takip edilebilmektedir.Adada ulaşım bisiklet ve elektrikli araçlar ile sağlanır. Bir dönem iç ulaşım atların kullanıldığı faytonlarla sağlanmaktaydı.
Kınalık Dağı

Kınalık Dağı (), Azerbaycan'ın en yüksek dağlarından biridir. Yüksekliği 3.730 metredir. Büyük Kafkas Sıradağlarının bir parçası olup Azerbaycan′nın Kuba Rayonu sınırlarında yer almaktadır. Kınalık Dağı ile Kızılkaya, Şahdağ ve Tufan Dağı arasındaki yükseklikte Kınalık köyü yerleşiyor.
Kınalık, Kuba

Kınalık (Azeri: Xınalıq), (xın.Хыналыкъ) veya yerel dilde: Kətiş (xın.Каьтиш) — Azerbaycan Cumhuriyeti Kuba rayonunun aynı adlı idari biriminde köy ve bu birimin merkezi. Kınalık Belediyesinin merkezidir. Tufan Dağı ile Kızılkaya, Şahdağ ve Kınalık Dağı arasındaki yükseklikte yerleşiyor. Kınalık yerleşim yeri deniz seviyesinden 2350 metre yüksekliktedir.Kafkas Albaniyası'nın eski aşiretlerinden, Şahdağ halklarının temsilcilerinden biri olan kınalıklıların tarihi ve merkezi barınağıdır. Kuba Hanlığı döneminde Kınalık ilçesinin, SSCB döneminde Kınalık kent sovyetinin, günümüzde Kınalık belediyesinin merkezi (1999'dan bu yana). Dünyanın en yüksek yerleşim birimlerinden biri  (deniz seviyesinden 2350 metre yükseklikte). 5000 yıllık tarihe sahip olan Kınalık sadece Azerbaycan tarihinde değil, insanlık tarihinde de en zengin etnografik değerlerden biridir.Köyün kuruluş tarihi belli değildir. Ama çok eski olduğu bellidir. Esasen Kınalık halkının ve dilinin tarihi araştırmalarına ve rivayetlere dayanan araştırmacılar Kınalık köyünün tarihinin yaklaşık 5000 yıl olduğu tahmin ediyorlar.Köyün esas nüfusunu Şahdağ halkları′ndan Kınalıklılar teşkil ediyor. Ataları Kafkasya Albanları ihtimal olunuyor. XIX yüzyılın 80'li yıllarına ait bir belgede hınalıqlıların sayısı 5670 kişi gösterilmiştir. Kınalıklılar kendilerini Nuh peygamberin soyundan olanlar gibi sayıyorlar.Köy nüfusu 7. yüzyıla kadar ateşperest idi.. Köy nüfusu VII yüzyıldan sonra müslümandırlar. Kınalıklılar′da bu dinin izleri şimdiye kadar kalmaktadır. Öyle ki, onların tarihi köyleri olan bu köyde şu anda da Ateşgah vardır.Kınalık köyündeki Ebu Müslim Camisi eski SSCB döneminde depo gibi kullanılmıştır. Halihazırda yerel halk tarafından eskisi gibi cami haline getirilmiştir. Bu camide köy cemaati cuma namazlarını kılıyor. Kınalık′taki Ebu Müslüm Camisi'nin ağaç sütunları oyma yöntemi ile çeşitli biçimli Nebati motifler ve göl tasvirleri ile süslenmiştir. Caminin girişinde, sağ tarafta 2 metre yükseklikte bulunan 2 farklı taş üzerinde "Runa" yazıları vardır. Yazıların yaklaşık 3-8. yüzyıllar arasında yazıldığı tahmin ediliyor. Yazılar tam olarak tercüme olunmasa da, tahmini anlamı "Güneşin doğması" ve "yeni tarihin başlaması" anlamına geliyor. Ebu Müslim Camisi, Azerbaycan'ın en eski camilerinden biridir. Söylentilere göre, bu cami Ebu Müslim camileri gibi Abbasi hilafetinin kurucusu Abbas'ın ünlü komutanı Ebu Müslüm El Xorasani tarafından, yaklaşık VIII yüzyılda dikilmiştir.Köyde okul faaliyet gösteriyor. Bu okul 1926 yılında kurulmuştur. 2 Mart 1995 yılında bu okula Rıfat İbrahim oğlu Kelbiyevin ismi verilmiştir. Rıfat Kelbiyev Karabağ uğrunda savaşta şehit olmuştur.
Kınalıklılar

Kınalıklılar veya Ketş halkı (), Azerbaycan’ın kuzeyindeki Kuba Rayonu'nda Tufandağ ile Kızılkaya arasındaki Kınalık’ta yaşayan bir topluluk.
Kınalıkoç, Ahlat

Köyün eski adı 1848 yılı kayıtlarında, Ermenice'de "saçıkdere" anlamına gelen Spratsor, 1928 yılı kayıtlarında ise Sifrasor olarak geçmektedir.Köy, Bitlis il merkezine 80 km, Ahlat ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır. Köy, Ahlat'ın kuzeybatısında olup,  numaralı Ovakışla-Ahlat il yoluna 2 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Kınalıtaş, Kelkit

Köyün eski adı "Melişan"'dır. 1835 yılı sayımına göre (sadece erkek nüfus sayılmış) köyde, 25 hanede 75 erkek nüfus yaşamaktadır.Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da birlikte Melişan adlarıyla Kelkit kazasının köyleri arasında yer alan yerleşimin adı 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Kınalıtepe, Viranşehir

Kınalıtepe; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Kınalızade Ali Efendi

Kınalızade Ali. Hicrî 916'da (m. 1511) Isparta'da doğdu. Türk ahlakçılarındandır. Anadolu kazaskerliği yaptı, kitabını Suriye beylerbeyi Ali Paşa'ya ithaf etti. Hicrî 979'da (m. 1571) öldü. Ahlak-ı Alai adlı eseriyle tanınmıştır. Kitabı Türkçe yazılmış ilk ahlak eseridir.Ahlak-ı Alai'''de girişte ilimler tasnifi yapılır, ahlak 'hulk ilmi' diye tanımlanır. Aristo'dan etkilenmiştir. Mizaç ve huy kavramlarının tahlilini yapar. Kitap üç kısımdır: ferdi ahlak, aile, devlet. Kitap 1833'de Mısır'da basıldı, 1974'te giriş ve birinci bölümü Ahlakı Alai'' adıyla yayınlandı.Ahmet Davutoğlu eserlerinde Kınalızade'nin Ahlakı alai adlı eserinden derinden etkilendiğini ifade eder.
Kınalızade Hasan Çelebi

1546 (hicri 953) yılında Bursa'da doğdu. Babası, Osmanlı şair ve devlet adamı olan ve Ahlâk-ı Alâî’nin yazarı, Kınalızade Ali Efendi'dir. Okumaya önce babasından başlayan Hasan Çelebi, zamanın en iyilerinden sayılan Şeyhülislam Ebussuud Efendi'den ders aldı. Fıkıh ve kelâm üzerine diploma aldı. Bursa'da Ahmetpaşa Medresesi'nde, Edirne ve İstanbul'da müderrislik yaptı. Halep, Mısır, Edirne (1595), Aydıncık (1599), Gelibolu (1600) ve eski Zağra (1602) kadılıklarında bulundu.Asıl ününü Kınalızâde Hasan Çelebi Tezkiresi olarak da anılan, "Tezkiretü’ş-şuarâ" eseri ile elde etmiştir. Kınalızâde Hasan Çelebi'nin, III. Murad döneminde (1586) tamamladığı ve hocası Sâdeddin Efendi’ye ithaf ettiği tezkirede, yaklaşık 600 civarında şair ve altı padişah yer almıştır. Başlangıç kısmında, dönemin Padişahı III. Murad ile Hoca Sâdeddin’in yer aldığı eser, üç ana kısımdan oluşmaktadır. Birinci bölüm; şair padişahlara (II. Murad, Fâtih Sultan Mehmed, II. Bayezid, I. Selim, Kanuni Sultan Süleyman ve II. Selim), ikinci bölüm; şehzâdelere (Şehzade Korkut, Cem Sultan, Sultan Mustafa, Sultan Mehmed ve Sultan Bayezid) ayrılmış olup, üçüncü bölümde ise şairler ele alınmıştır.
Kınalızade Mehmet Fehmi

Fehmî (1564-1596),  Kınalızâde Mehmet Fehmi, Kınalızâde Fehmi Çelebi veya Molla Muhammed (Mehmet) Fehmi  olarak da anılan Osmanlı divan şairidir.Isparta'nın önde gelen Kınalızâde ailesinden olan Fehmî, babasının kadı olarak çalıştığı, o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun Şam Eyaleti'nin bir parçası olan günümüzde Suriye'de bulunan Şam'da doğmuştur. Meşhur âlim Kınalızade Ali Efendi'nin oğlu, diğer şair Kınalızade Hasan Çelebi'nin ise kardeşidir.
Kınalıçam

Kınalıçam köyünün eski adı Asparaşen'dir. Gürcüce Asparaşeni (ასპარაშენი) biçiminde yazılan köyün adı bazı kaynaklarda Aspişeni, Asparabeti, Aşmaşeni olarak da geçer. Yer adlarında "şeni" (შენი) veya "şen" Gürcüce ve Ermenicede "köy", "yerleşim" anlamına gelir.Asparaşeni, orta çağda Gürcistan'ın oluşturan bölgelerden biri olan Tao bölgesinde yer alır. Osmanlılar bu bölgeyi 16. yüzyılın ortasında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köydeki kale ve kilse bu dönemdem kalmış olmalıdır. Kartlis Tshovreba adlı eski Gürcistan tarihinde köyden Asparaşeni olarak söz edilmiştir. Köye Osmanlı döneminde Aşpişen veya Aşbişen denmiş olabilir.Asparaşeni veya Aspişeni, 1555 tarihli Osmanlı tahrir defterine göre, Erzurum Eyaleti'nin Tortum sancağına bağlı İşhan nahiyesinin köylerinden biriydi. Köyün nüfusu 40 haneden oluşuyordu. Daha sonra köy Ardanuç sancağına bağlandı. Osmanlı idaresinin askere alma amacıyla sadece erkek nüfusunu tespit ettiği 1835 tarihli nüfus sayımında "Aşbuz" adıyla Kiskim sancağının bir köyüydü. Bu defterde 13 hanede 30 erkek kaydedilmiştir. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, köyün toplan nüfusunun yaklaşık 60 kişiden oluştuğu söylenebilir.Asparaşeni köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Aşbişan (آشبیشان)  adıyla Artvin vilayetine bağlı Yusufeli kazasının merkez nahiyesindeki köylerden biriydi. 1940 genel nüfus sayımında "Aşbişen" olarak kaydedilmiş olan köy, Çoruh vilayetine bağlı Yusufeli kazasının merkez nahiyesine bağlıydı ve nüfusu 235 kişiden oluşuyordu. Asparaşen veya Aşbişen "yabancı kökten geldiği" gerekçesiyle 1959 yılında Kınalıçam olarak değiştirilmiştir.  1965 genel nüfus sayımında Kınalıçam köyünün nüfusu 422 kişiden oluşuyordu ve bu nüfus içinde sadece 101 kişi okuma yazma biliyordu.Asparaşeni'de iki tarihsel yapının varlığı bilinmektedir. Bunlardan biri, tek nefli bir köy kilisesi olan Asparaşeni Kilisesi'dir. Aşmaşeni Kilisesi olarak da bilinen yapı, Yusufeli’den Tortum’a giden yolun 50 metre sağında bulunuyordu. Kesme taştan inşa edilen ve 1970’lerde insan eliyle yıkılan kilisenin temeli bugün bir evin avlusunda bulunmaktadır. Kilisenin taşları söz konusu evin inşasında kullanılmıştır. Kiliseden geriye harçlı duvar ve seramik parçaları kalmıştır. Aşmaşeni Kalesi olarak da bilinen Asparaşeni Kalesi ise, köyün kuzey kesiminde, Yusufeli-Tortum yolu kıyısında, kayalık bir tepede yer alır. Kale bu noktadan İşhani Kalesi'ni görmektedir.
Kınar Hanım

Osmanlı-Türk tiyatro tarihinde önemli yeri olan öncü bir tiyatro  sanatçısıdır. 1912 yılında İstanbul'da  Zabel Binemeciyan ve Sırapyon Hekimyan ile birlikte Yeni Osmanlı Tiyatrosu adını verdikleri bir tiyatro topluluğu kurmuştur. Darülbedayi’nin ilk sanatçıları arasındadır.1876 yılında İstanbul'da doğdu. Annesi tiyatro oyuncusu Bercuhi Hanım idi. Tiyatro ile annesi sayesinde tanıştı. Fasulyeciyan Topluluğu'''nda çalışan Bercuhi Hanım'ın, topluluk oyuncularından birinin ölümü üzerine boş kalan kadroya onu önermesiyle 14 yaşındayken Tekirdağ'da "Körün Oğlu" adlı oyunu ile sahneye çıktı. 1894 yılında aynı toplulukla 1900 yılına kadar sürecek bir Balkan turnesine çıktı.1901'de "Mınakyan Topluluğu"'na katıldı. 1908 yılından sonra oldukça tanınarak, artan tiyatro toplulukları arasında büyük talep gördü. 1912'de Zabel Binemeciyan ve Sırapyon Hekimyan ila birlikte "Yeni Osmanlı Tiyatrosu" adlı bir topluluk kurdu. Tiyatro, 1915 yılında Binemciyan'ın ölümüne kadar açık kaldı.Darülbedayi'nin kurulmasıyla kuruma katılan Kınar Hanım, Muhsin Ertuğrul, Raşit Rıza, Şadi Fikret Karagözoğlu gibi isimlerle çalıştı. Bugünkü adıyla Şehir Tiyatroları olan Darülbedayi'nin ustaları arasında sayılmaktadır.Fasulyacıyan Tiyatro Topluluğu’ndan oyuncu Arşak Sıvacıyan ile evlendi. 14 Ağustos 1950’de Kadıköy’deki evinde öldü. Kadıköy Ermeni Mezarlığı'na defnedildi.Kınar Hanım, şair Ece Ayhan'ın ilk şiir kitabına ilham vermiştir; kitap Kınar Hanım'ın Denizleri'' adını taşır.
Kıncılar, Seydikemer

Mahalle, 1891 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Gerişburnu köyüne bağlı bir mahalle iken, 19 Mart 1942'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Kındıra kamışçını

Kındıra kamışçını (Acrocephalus schoenobaenus), ötleğengiller (Sylviidae) familyasından bir kuş türü.Avrupa'nın ortası, batı ve orta Asya'da ürerler. Göçmendirler. Bu küçük ötücü kuşlara ait kuş, çalılıklarla saz yataklarında bulunan bir türdür. 3-5 yumurta, sazlar veya bir çalılıkta bir yuvada koyulur. Çiftler, genellikle tekeşlidir. Boyları 11,5-13 cmdir. Erişkinin vücudunun arka tarafı fazlaca çizgili ve soluktur. Alın yassılaşmıştır, çıkık bir beyazımsı kaş bölgesi vardır. Gaga kuvvetli ve sivri uçludur. Aşeyler aynıdır. Genç kuşların göğüsleri çizgilidir. Ötleğenlerin çoğu gibi böcekçildir, ama küçük yumuşak meyveleri de tüketirler.
Kındırali, Bozova

Kındırali; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Kınık Höyük, Bilecik

Kınık Höyük, Bilecik il merkezinin güneybatısında, Pazaryeri İlçesi'nin kuş uçuşu 5 km. kuzeybatısında, Kınık Köyü sapağında, ana yoldan 300 metre mesafede yer alan bir höyüktür. Tepe, 150 metre çapında, 4 metre yüksekliktedir. Güneydoğusundan Sorgun Deresi akmaktadır.Bilecik Üniversitesi'nden Prof. Dr. Turan Efe'nin Kütahya, Bilecik ve Eskişehir illerinde yürüttüğü yüzey araştırmaları sırasında 1990 yılında saptanmıştır.Tepenin doğu tarafında Erken Tunç Çağı I. evreye ve MÖ 2. binyıla, batı kesimde ise Orta Kalkolitik Çağ'a tarihlenen çanak çömlek parçaları toplanmıştır. Diğer yandan Beycesultan'ın 1. ve 2. evrelerine ait Geç Kalkolitik Çağ çanak çömleği vardır.En çok sayıda ele geçen çanak çömlek parçaları Kınık kumlu malı olarak tanımlanan taşçık ve kum katkılı hamurlu maldır. Çoğunun yüzeyi kırmızı astarlıdır ve açkılıdır. T. Efe, bu malın iki çeşidini tanımlamaktadır. Birinci çeşit kırmızı astarlı ya da astarsız, çok iyi açkılanmış ve iyi pişirilmiş maldır. İkinci çeşit ise siyaha yakın koyu kahverengi yüzey renkli, mat ya da hafif parlak çakılı maldır. Bu buluntuları Aslanapa malına benzediği ve muhtemelen çağdaş olduğu ileri sürülmektedir. Biçim olarak dışa doğru genişleyen gövdeli kaseler, s profilli kaseler belirtilmektedir.Bu Orta Kalkolitik Çağ çanak çömleği Orman Fidanlığı, Kanlıtaş Höyük ve Ilıpınar Höyüğü gibi yerleşmelerde ele geçen Güneydoğu Avrupa'nın Vinča kültürü çanak çömlekleri ile büyük benzerlik göstermektedir.
Kınık boyu

Kınık boyu, Oğuz Kağan Destanı'na göre Oğuz Türklerinin Oğuz boyları listesi'nde gösterilen 24 boyundan biridir ve Kaşgarlı Mahmud'a göre Divân-ı Lügati't-Türk'te şöyle anlatılır;" ٱغُز Oğuz: Bir Türk boyudur. Oğuzlar Türkmendirler. Bunlar yirmi iki bölüktür; her bölüğün ayrı bir belgesi ve hayvanlarına vurulan bir alameti (tamgası) vardır. Birbirlerini bu belgelerle tanırlar. Birincisi ve başları: "قنق  Kınık"lardır. Zamanımızın Hakanları bunlardandır. Hayvanlarına vurdukları işaret şudur:  ......" şeklinde tanımladığı bir Oğuz boyudur.Ebu'l Gazi Bahadır Han, 17. yüzyılda yazdığı Şecere-i Terakime adlı eserinde Selçuklu Hanedanının padişahlığı ele geçirmelerini anlatırken onların tavrını şöyle belirtir: "Selçuklu Hanedanı Türkmen olup, kardeşiz deyip, ile ve halka faydası dokunmadı. Padişah olunca, Türkmen' in Kınık uruğundanız, dediler ve padişah olduktan sonra Efrasiyab'ın bir oğlu Keyhüsrev'den kaçıp, Türkmen'in Kınık uruğunun içine varıp onda büyüyüp kalmıştır. Onlar biz onun oğulları ve Efrasiyab'ın neslinden oluyoruz deyip, atalarını sayıp, 35 göbekte Efrasiyab'a eriştirdiler".Bayırbucak Türkmenleri Kınıklarla akrabadır. Cezmi Yurtsever'in Çukurova Aşiretleri kitabında Bozdoğan aşiretini Kınık boyunun bir aşireti olduğunu belirtmiştir.Anadolu'nun batısında Kınık varlığına İzmir'in Kınık ilçesi ve Afyonkarahisar'ın Kınık kazası örnek gösterilebilir.
Kınık, Almus

Belde, 1522 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Kınık, 26 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.Köy; Tokat il merkezine 41 km, Almus ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır. Doğusunda, Kapıcı ve Karadere köyleri; batısında, Çevreli kasabası ve Kınık Irmağı; güneyinde, Çal Dağı ile Dumanlı Dağları; kuzeyinde ise Almus Barajı ve Hidroelektrik Santrali bulunmaktadır.
Kınık, Büyükorhan

31 Aralık 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Kınık, Devrekani

Köy, Kastamonu il merkezine 40 km, Devrekani ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Kulaksızlar Barajı köy yakınlarında bulunur.
Kınık, Dinar

Köyün adı, 1919 yılı kayıtlarında Gınık olarak geçmektedir. 17 Aralık 1986'da belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Kınık, Kahramankazan

"Kınık" bir Oğuz boy adı olup Uçokların Denizhan koluna mensuptur. "Alçak gönüllü, saygıdeğer" anlamına gelir. Selçukoğulları da bu boya bağlıdır. Kınık köyünün adı, Üç ok boyundan gelmektedir.Tarihte, 1530'lu yıllarda, Kınıközü olarak bir köy vardır. Bu köyün kalıntılarına hâlen rastlanmaktadır. Ancak şimdiki Kınık köyünün olduğu yer, yaklaşık olarak, 1700'lü yıllarda Çamlıdere Kazasını, Dört Konak köyünden göçmüş olan Hançerli Hasan tarafından kurulmuş bir köy dür.Köy, diğer Anadolu köyleri gibi, Çanakkale Savaşı'nda çok sayıda şehit vermiştir. Ayrıca Kore Savaşı'nda da 1 şehiti vardır.
Kınık, Kaş

2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Kınık, Kırkağaç

Mahallenin adının Oğuzların Kınık boyundan geldiği ve mahallenin bu boya mensup konar göçerler tarafından kurulduğu söylenmektedir. Kuruluş tarihi ile ilgili kesin bir tarih yoktur.
Kınık, Pazaryeri

Köy, Bilecik il merkezine 36 km, Pazaryeri ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Köy, Pazaryeri'nin kuzeybatısında   numaralı İnegöl-Pazaryeri il yolu yakınındadır.
Kınık, Selendi

Daha önceleri Selendi'ye bağlı bir mahalle iken, 21 Mart 1947'de yine aynı köye bağlı Koparan, Haliller, Hacımusalar, Çakaldamları, Hetak ve Harbıcı mahalleleri ile birleşerek köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Kınık, Sındırgı

Karabacakoğulları'ndan Halil Efendi tarafından kurulmuştur. Rivayete göre Kurtuluş Savaşı sırasında Yunanlar bir tabur birliğini bu bölgeye kurmuşlar fakat köye herhangi bir zarar verememişlerdir. Köy halkı "Karakeçili" yörüklerindendir.Karakeçililer  Balıkesirde  çok  kalabalıktır.Balıkesir  il  genelindeki  Karakeçili  köyleri  şöyledir:Kuzeyinde Sinandede Köyü, Doğusunda Yüreğil Köyü, güneyinde ve  batısında ise Gördes İlçesinin Çiçekli Köyü bulunmaktadır.Mahalle ve Mezra olarak iki farklı yerleşim yerlerinde köy sakinleri yaşamaktadır. Bunlar;Aşağı Mah.,Dede Mah.,Orta Mah.,Hacı Mehmetler Mah.,Macarlar Mah.,Kovaltepe Mah. Yeni Yörük Mah., Kızılcık Mah., Sıcak Dere Mah.dir.Mahallede eğitim seviyesi iyi seviyede olup, okuma yazma oranı %98 dir. Mahallede 8 derslikli ilköğretim okulu bulunmakta olup, taşıma merkezidir. Mahallede bulunan öğrenci sayısı 101, vekil öğretmen sayısı 6'dır.Yatırım ve İhtiyaçları; Şebekeli içme suyu mevcut olup, yetersizdir.İlave içme suyu getirilerek,köy konağı gibi tesisler ile kısmen asfalt, kısmen stabilize yolun bakım onarımının yapılması gerekmektedir.
Kınık, Tosya

Daha önceleri Sevinçviran köyüne bağlı bir mahalle iken, 6 Mart 1947'de Kızılca köyüne bağlı Küçükkızılca mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı.
Kınık, İnegöl

Mahallenin adı Selçuklu Hanedanına bağlı olan Kınık boyundan gelmektedir. Bu nedenle, halkın çoğunluğu kendini "Manav" milleti olarak tanımlamaktadır. Osmanlı'nın ilk kurulan yerleşim birimlerindendir.
Kınık, İvrindi

Öncelikle mahallenin adının anlamını açıklayarak köy tarihini inceleyelim. Kınık 'Aziz, Değerli anlamına gelir. Bilindiği üzere Kınık Boyu Oğuz Türklerinin 24 boyundan birisidir. Bu boyların Üçoklar kolundan (sol kolundan) Oğuz Kağan'ın oğlu Deniz Han'ın soyundan geldikleri kabul edilir. Mahallenin de ismini bu boydan aldığı sanılmaktadır. Mahallenin kuruluşu çok eskidir. Mahallenin 1600 lü yıllardan önce kurulduğu aşikardır. Fakat hangi tarihte kurulduğu hakkında kesin bir yazılı delil yoktur. Mahallede mevcut yer isimlerine baktığımızda hepsi Türkçe ve Türkçe ses uyumuna uygun kelimelerden seçildiği açıkça göze çarpmaktadır. Yine mahalledeki yer isimlerine baktığımızda 350 kadar islamiyetten önceki Türk dilinden kelime mevcuttur. Bu yer isimlerinde kullanılan aksan bizi bazen balkanlara götürüyor bazen asyaya... 1600 lü yıllarda yörükler mecburi iskana tabi tutulduğunda mahallenin şimdiki yerinde olduğu bilinmektedir.
Kınık, İzmir

Kınık, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. İlçenin batısında ve kuzeyinde Bergama ilçesi, doğusunda ve güneyinde Manisa ili bulunmaktadır. Nüfusu 2022 yılı itibarıyla 28.694 kişidir.İlçe adını Oğuz Türkleri'nin Bozoklar kolundan Denizhan'ın oğlu Kınık boyundan alır. Türkmen aşireti adıdır. 1306 yılında Karesi Beyliği ile Türk dönemi başlamış, 1345 tarihinden sonra Orhan Gazi zamanında Osmanlı yönetimine girmiştir. İlçede Yıldırım Beyazıt Camii, İbrahim Ağazade Camii ve altı kemerli Su Kemeri önemli yapılardır.İzmir'in 120 km kuzeyinde yer alan Kınık'ın batısında ve kuzeyinde Bergama ilçesi, doğusunda ve güneyinde Manisa ilinin Soma, Akhisar, Saruhanlı ve Yunusemre ilçeleri bulunmaktadır. İlçenin yüzölçümü 479 km²'dir. Otuz yedi mahallesi bulunmaktadır. İlçe Madra ve Yunt dağları arasında yer almaktadır.İlçede 38 ilköğretim okulu, 4 orta öğretim kurumu bulunmakta; 4289 öğrencinin eğitim gördüğü bu okullarda 255 öğretmen görev yapmaktadır.İlçede bir devlet hastanesi, üç sağlık ocağı, dokuz sağlık evi, bir ana çocuk sağlığı merkezi hizmet vermektedir.
Kınık, Şebinkarahisar

Köy, Giresun il merkezine 127 km, Şebinkarahisar ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır. Köy, Şebinkarahisar'ın güneybatısında olup,  numaralı Tokat-Bayburt (Koyulhisar-Şebinkarahisar) devlet yoluna 5,2 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Kınıkkoz, Göksun

Daha önceleri Hacıibrahimuşağı köyüne bağlı bir mahalle iken, 3 Temmuz 1956'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Kınıklı, Pamukkale

Kınıklı, Denizli'nin Pamukkale ilçesine bağlı bir mahalle. Pamukkale Üniversitesi burada yer almaktadır. Daha öncelerde Çamlaraltı olan mahalle ismi, 2015 yılında belediye meclisinin oy birliği ile aldığı karara göre Kınıklı olarak değiştirilmiştir.
Kıptî Ortodoks Kilisesi

Kıptî Ortodoks Kilisesi veya İskenderiye Kıptî Kilisesi, Mısır'ın en büyük Hristiyan kilisesinin resmî adıdır. İskenderiye Kıptî Kilisesi, Hristiyanlığın diğer mezhepleri tarafından monofizit bir kilise olarak tanımlanır. Monofizit görüş, İnsanî ve İlâhî tabiatların katışma ve değişme olmaksızın tek bir tabiatta birleşmesi ve tek tabiata dönüşmesini savunur. 451 yılında toplanan Kadıköy Konsili bu görüşü reddetti. İskenderiye Kıptî Kilisesi, Konsil kararlarını tanımayarak Ortodoksluk'tan ayrılan kiliselerden biridir.Mısır Kilisesi'nin MS 42'de Evanjelist Markos tarafından kurulduğu kabul edilir. Bu kilisenin ilk üyeleri Yunan veya Yahudi nüfustan değil, Mısır'ın Kıptîce konuşan nüfusundandır.Kıptîce, dünyanın her yerindeki Kıptî kiliselerinde kullanılan dildir. Antık Mısırca'dan türetilmiştir ve Yunan alfabesiyle yazılır. Ayinlerde söylenen ilahilerin bazıları kuşaktan kuşağa binlerce yıl geçmiştir. Kıptîce aynı zamanda, Arap fetihlerinden sonra Mısır'ın orijinal dilini muhafaza edilmesinde önemli bir rol oynamıştır.4. yüzyılda Arius adlı İskenderiyeli bir presbüteros tarafından başlatılan "Ariusçuluk" akımının yayılmasıyla baş gösteren bir dini çatışma üzerine Roma İmparatoru I. Konstantin imparatorluğun Hristiyanlık anlayışını kesin olarak belirlemeyi amaçlayarak İznik Konsili'ni toplamıştır. İznik Konsili'nde Arius'un en önemli rakibi ileride İskenderiye piskoposu olacak Athanasios olmuştur. Athanasios İskenderiye piskoposu olduğun Kıptîler tarafından Papa olarak kabul edilir.
Kıptî alfabesi

Koptik veya Kıptice, Antik Mısır'da konuşulan ve bugünkü Kıptilerin konuştuğu dile verilen ad. Hami dillerinden olup, alfabesinde 32 harf vardır. Bunların 24 tanesini Yunan alfabesinden almıştır. Alfabe, ünlü Rosetta Taşı vasıtasıyla çözülmüştür.Kıptî alfabesi, Hristiyanlığı benimseyen Mısırlıların (Kıptîler) yeni din kitaplarının yazısı olarak, yerel yazının yerine geçen Yunan onsiyal yazı türüdür.Kıptîce, Kıptî alfabeyle yazılır. Abecesinde 32 harf vardır. Bunların 24 tanesini Yunan alfabesinden almıştır. Diğer demotik yazından gelir.Wolfgang Kosack: Koptisches Handlexikon des Bohairischen. Koptisch - Deutsch - Arabisch. Verlag Christoph Brunner, Basel 2013, ISBN 978-3-9524018-9-7.
Kıptîce

Kıptîce (ϯⲙⲉⲧⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ veya ⲧⲙⲛ̄ⲧⲣⲙ̄ⲛ̄ⲕⲏⲙⲉ), eski Mısırca'nın son gelişim evresidir. Dil Kıptî Ortodoks Kilisesi'nin ayin dili olup Kıptî alfabesi ile yazılmaktadır.
Kıptîler

Kıptîler veya Koptlar (Yunanca: αιγυπτος - Arapça: اقباط), Mısır'ın eski halkıdır. İskender'in Mısır'ı alması ve İskenderiye şehrini kurması ile beraber Helenistik bir kültür ile etkileşime geçmişlerdir. Kıptîcenin yazımında içerisinde büyük çoğunlukla  Yunan harfleri barındıran Kıptî alfabesi kullanılmaktadır. Roma devrinde ağır vergiler altında ezilen Kıptî halkı, MS 46'da Mark'ın Mısır'a gelmesi ile Hristiyanlığa geçerler. Bu sefer de Romalılar din baskısı yapmaya başlar, ta ki Bizans dönemine kadar. Konstantinos Hristiyanlığı serbest bırakınca biraz rahatlarlar.416'da yapılan 4. Ekümenik konsilinde Hristiyan temel meseleleri hakkında anlaşmazlık çıkar ve Hristiyan cemaatinden dışlanırlar. Kendi inanışlarına göre İsa'nın ilahi ve insani yanları birdir, hiç ayrılmamıştır.Katolikler, Kıptîlerin sapkınlığa düştüğünü söylerler ve devlet dinini Hristiyanlık olarak benimseyen Bizans'tan o kadar baskı görürler ki Araplar saldırdığı zaman Bizanslılar'a yardım etmezler. Araplar geldiği zaman üç yüzyıl rahat ve huzura kavuşurlar. Haçlı Seferleri başladığı zaman Haçlılardan sapkın oldukları ileri sürülerek kıyım görmeye başlarlar.Osmanlı zamanında kendi hallerine bırakılıp İslam hukukuna göre gayrimüslim vergileri olan cizye ve haraçtan mesul tutuldular. Kavalalı Mehmet Ali Paşa zamanında devlette yüksek kademelere kadar çıkarlar. İngiliz egemenliği altında başkaldırıya destek olurlar.Kıptîler, Yunanca bir kelime olan aigyptos'tan gelmiştir. Aigyptos da eski Mısır'ın başkenti olan hikaptah kelimesinin bir türevidir. Günümüzde "kıpt"î kelimesi Hristiyan Mısırlılar'ı tarif etmekle beraber Eski Mısır dilini de (Kıptîce) belirler.Bununla birlikte, bir diğer görüşe göre de; Aigyptos sözcüğünün açılımı Yunanca Aigos İptios yani Ege'den Sonraki anlamına gelen bileşik kelimeden gelmektedir ki bu kelime coğrafi olarak düşündüğümüzde de şimdiki Yunanistan'dan güneye doğru baktığınızda Ege Denizi'nin ardındaki Mısır'ı simgelemektedir.
Kıpçak (Türkmenistan)

Köy, Türkmenistan'ın ilk Cumhurbaşkanı Saparmurat Niyazov'un doğduğu köy olarak bilinir. Niyazov, başkanlık yaparken, ailesi için Kıpçak Camii ve bir mezar yaptırdı. Niyazov'un 24 Aralık 2006'da toprağa gömüldüğü türbedir. Türkmenbaşı Ruhi Camii, köyün geri kalanından bir otoyol boyunca uzanmaktadır ve Orta Asya'nın en büyük camisi olup 10.000 kişi kapasitelidir.Kasaba, merkezi bir konumda bulunan devlet okuluna ve kentin çevresindeki birkaç küçük bakkala (veya market) sahiptir. Ana yoldan bir postane ve bir otomobil bölümü mağazası var.
Kıpçak grubu

Kıpçak dilleri (Kuzeybatı Türk dilleri olarak da bilinir), Ukrayna'dan Çin'e kadar uzanan Orta Asya ve Doğu Avrupa'nın çoğunda yaklaşık 28 milyon kişi tarafından konuşulan Türk dil ailesinin bir alt koludur. Bu grupta en çok konuşulan dillerden bazıları Kazakça, Kırgızca ve Tatarca'dır.13-17 yüzyıllarda üç kolda ilerleyen Eski Kıpçakça geriye dönük Kıpçak dilleri sınıflandırmasında Kıpçak-Kuman kolunda ele alınır:Kıpçak–Kuman (Batı Kıpçak, Karadeniz-Hazar): Karaçay-Balkarca, Kumukça, Karaimce, Kırımçakça; Oğuz dilleri ile karışık: Urumca, Kırım TatarcasıTürk dillerinin sınıflandırması (tasnifi) henüz tam olarak yerine oturmuş değildir. Çok çeşitli lehçe ve şivelere ayrılan, yeryüzünde yaklaşık 200 milyondan fazla bir nüfusa sahip Türk boyları tarafından konuşulmakta olan Türkçenin ses bilgisel ve biçimbilimsel özelliklere göre tam bir sınıflandırmasının yapılabilmesi için karşılaştırmalı dil araştırmalarının derinleştirilmesi, her lehçe ve şivenin özelliklerinin tam olarak ortaya konulması gerekmektedir.Wilhelm Radloff (1882), Kırgız, Kazak, Karakalpak, Tatar, Başkurt dillerini Batı diyalektleri; Karaçay, Balkar, Kumuk, Karaim dilleri ise Oğuz dilleri ile birlikte Güney diyalektleri adı altında sınıflandırır.Nikolay Baskakov, Batı Hun kolunun Kıpçak grubu içinde Tatar, Başkurt, Kuman, Karaim, Kumuk, Nogay, Kazak, Karakalpak dillerini, Doğu Hun kolunun Kırgız-Kıpçak grubu içinde ise Kırgız ve Altay dillerini ele alır.Johannes Benzing ve Karl Heinrich Menges, Batı Türkçesi (Kıpçak-Kuman dilleri) olarak sınıflandırır.Kıpçak Türkçesinin karakteristik özelliklerinden biri de ünlüler arasında bulunan /-t-/ seslerinin tonlulaşmamasıdır. (yani tonlulaşıp /-d-/ sesine dönüşmemesidir). Kıpçak Türkçesi’nin başlıca dil özellikleri şöylece sıralanabilir: 1. Bilinen sekiz ünlünün yanında bérmek / birmek “vermek”, éşitmek / işitmek, béy / biy “bey” gibi sözcüklerde görülen ikili şekiller kapalı “e”nin varlığına işaret eder. 2. İç ve son sesteki “ġ / g”ler v olur: aġır > avur, baġlamak > bavlamak, tögmek > tövmek “dövmek”. 3. İç ve son sesteki “d / ḏ”ler y olur: aḏak > ayak, keḏmek > kéymek (kiymek) “giymek”. 4. Birden çok heceli sözcüklerin sonundaki “ġ / g”ler çoğunlukla düşer: bitig > biti “kitap, yazı”, katıġ > katı. 5. Olumsuzluk için “ermez / ermes” yerine daha çok “degül” kullanılır. 6. İlgi hali eki daima -nın͡g / -nin͡g (zamirlerde -ın͡g / -in͡g) şeklindedir.Sinan, Ahmet Turan (2000).  "Kıpçak Türkçesi Bibliyoğrafyası", F.Ü. İlahiyat Fakültesi Dergisi Prof. Dr. Şaban Kuzgun Armağanı, S. 5, Elazığ, sayfa: 421-435.
Kıpır Kıpır

"Dünya Aynı Dünya" (söz: Zeynep Talu - müzik: Firuz İsmailov, Fuat Güner - düzenleme: Firuz İsmailov)
Kır Evinde İkamet

Kır Evinde İkamet () Alman yazar W. G. Sebald'in 1998 tarihli deneme kitabı. Kitabın altı bölümünün her biri, Jean-Jacques Rousseau, Heinrich von Kleist ve Robert Walser gibi, Sebald'in yazarlığını ve sanatsal duyarlılığını şekillendirmiş bir sanatçıya adanmıştır ve bu figürlerin yazma ve sanatla olan ilişkilerini sorunsallaştırır. Kır Evinde İkamet'te Sebald önceki eserlerindeki gibi mekân, hafıza ve yaratıcılık üzerine düşüncelerini yazarken farklı anlatı biçimleri arasında dolaşır.Kitabın ilk bölümü "Gökte Bir Kuyrukluyıldız Duruyor"da Sebald, "das Hausfreund" (Aile Dostu) olarak adlandırdığı 18. yüzyıl edebiyatçısı Johann Peter Hebel ile kişisel bağını anlatır. Bir sonraki bölüm, "J'aurais voulu que ce lac eût été l'océan" (Fr. "O zaman temenni ederim ki bu göl okyanus olsun"), İsviçre'nin Lac de Bienne bölgesindeki Saint Pierre Adası'na olan ziyaretini, Jean-Jacques Rousseau'nun iki asır önce burada inzivaya çekilmesini anlatır. Kitabın üçüncü bölümü "Neyin Yasını Tutuyorum, Bilmiyorum", 19. yüzyıl şairi Eduard Mörike hakkındadır ve yaşadığı toplumun üzerinde yarattığı baskı nedeniyle yaşadığı rahatsızlıkları anlatır. "Ölüm Gelir Ömür Geçer", romancı Gottfried Keller'in "şahıs ve kamu yararının giderek birbirinden uzaklaştığı" bir dönemde Almanya hakkında yaptığı kehanet niteliğindeki gözlemlerden bahseder. Robert Walser hakkındaki "Le promeneur solitaire" (Fr. "Yalnızgezer") bölümü, yazarın mikro-yazılarında "dilin seviyesinin altına eğilip kendini yok etme çabası"nı anlatır. Son bölüm olan "Geceyle Gündüz Gibi"de ise yazar, çağdaşı olan ressam Jan Peter Tripp'in eserlerinde ölümün kaçınılmazlığının nasıl seçilebildiğinden bahseder.Kitap 2016 yılında Sami Türk tarafından Türkçeye kazandırılmış ve Can Yayınları tarafından yayımlanmıştır.LARB dergisinin "'The View from There': W. G. Sebald's 'A Place in the Country'" başlıklı inceleme yazısı (İngilizce)