barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
I. Frederick (İsveç)

I. Frederick (İsveççe: Fredrik I; 28 Nisan 1676 – 5 Nisan 1751) 1718'den 1720'ye kadar İsveç kraliçesi Ulrika Eleonora'nın eşi, 1720 ve 1751 yılları arasında hüküm süren İsveç kralı. Büyük Kuzey Savaşı'nda ölen kayın biraderi XII. Karl'ın ölümü üzerine I. Frederick'in eşi tahta çıktı. Ulrika'nın tahttan feragât ettikten sonra I. Frederick tahtın tek sahibi kaldı ve 1720'de tahta çıktı.Hesse-Kassel Landkrafı I. Charles ve Maria Amalia'nın oğulları olarak 28 Nisan 1676'da Kassel'de doğdu. 1692'de genç prens eğitimini Birleşik Hollanda Cumhuriyeti'nde, 1695'te İtalya Yarımadası'nda yaptı ve eğitimine Cenevre'de devam etti. Daha sonra, Hollandalıların yanında İspanya Veraset Savaşı'nda Hessian birliklerini Korgeneral olarak yönetti. 1703'te Speyerbach Muharebesi'nde yenildi. Ertesi yıl Blenheim Muharebesi'nde büyük zafer kazandı. 1706'da Castiglione Muharebesi'nde Fransızlar tarafından tekrar bozguna uğradı. Hem 1716'da hem de 1718'de İsveç kralı XII. Karl'ın Norveç'e karşı yürüttüğü sefere katıldı ve Generalissimo rütbesine yükseldi.1715'te ikinci eşi İsveç prensesi Ulrika Eleonora ile evlendi. Bu evlilikle birlikte İsveç prensi unvanını aldı ve Ulrika Eleonora'nın 1718'de tahta çıkıp, 1720'de tahttan feragatına kadar kraliçe eşiydi. I. Frederick ayrıca, İsveç prensesiyle evlenip İsveç kraliyetine dahil olup kral olan tek kişidir.Bazı tarihçiler, 1718'de kayınbiraderi İsveç Kralı XII. Karl'ın ölümüne sebep olan merminin aslında Frederick'in yardımcısı André Sicre tarafından ateşlendiğini iddia etti.XII. Karl'nin Büyük Kuzey Savaşı'nda uğradığı yenilgiler, İsveç'in birinci sınıf Avrupa gücü olma konumunu sona erdirdi. İsveç ayrıca 1721'de Nystad Antlaşması ile Estonya, İngriya ve Livonya'yı Rusya İmparatorluğu'na bırakmak zorunda kaldı.I. Frederick, 31 yıllık saltanatının başında çok aktif ve dinamik bir kraldı. Ancak aristokrasi, Rusya ile yapılan savaşlar sırasında yeniden iktidara geldikten sonra, devlet işleriyle ilgilenemeyecek kadar güçsüz konumda kaldı. 1723'te kraliyet otoritesini güçlendirmeye çalıştı, ancak başarısız olduktan sonra siyasetle olan ilgisini bitirmeye başladı. Resmi belgeleri bile imzalamadı; belgelerde imzasının damgası kullanıldı. Zamanının çoğunu avlanmaya ve romantizme adadı. Kraliçe Ulrika Eleonora ile olan evliliğinden çocuğu olmadı ama metresi Hedvig Taube'den birkaç çocuğu oldu. 1723'te Frederick, askeri mucit Sven Åderman'ı tüfeğin atış hızını arttırma projesinden dolayı Öland adasındaki Halltorps mülküyle ödüllendirdi.Bir kral olarak I. Frederick pek saygı görmedi. Hükümdarlığı sırasında ülkenin kalkınmasında birçok büyük başarı sağlanmış olmasına rağmen, kendisinin bunlarla hiçbir ilgisi olmadığı söylenir. Carl Gustav Tessin, öldüğünde onun hakkında şunları söyledi:Kral Frederick'in saltanatı sırasında bilim gelişti - o hiçbir zaman kitap okuma zahmetine bile girmedi. Tüccarlar ve ticaret gelişti - o asla tek bir madeni para basmaya bile tenezzül etmedi. Stockholm Sarayı inşa edildi - ona sahip olacak kadar meraklı değildi.
I. Frederik (Danimarka kralı)

I. Friedrich (7 Ekim 1471 - 10 Nisan 1533) 1523 ile 1533 yılları arasında Danimarka ve Norveç kralı. İsmi ayrıca Danca ve Norveççe Frederik, Almanca Friedrich ve İsveççe Fredrikdir. Daha sonraki hükümdarların Protestan Reformundan sonra Lutheranizmi benimsediği Danimarka'da hüküm süren son Roma Katolik hükümdarıydı. Norveç kralı olarak ülkeye hiç gitmemiş ve taç giymemiştir.
I. Friedrich

I. Friedrich (Kutsal Roma İmparatoru) veya Friedrich Barbarossa, (1122–1190) Almanya kralı ve Kutsal Roma Cermen İmparatoru
I. Friedrich (Prusya kralı)

I. Friedrich (11 Temmuz 1657, Königsberg - 25 Şubat 1713, Berlin), 1701'den 1713'e dek Prusya Kralı.I. Friedrich, Prusya Kralı olmadan önce III. Friedrich adıyla Brandenburg Elektörü, II. Friedrich adıyla ise Prusya Dükü olarak biliniyordu. 18 Ocak 1701'de I. Friedrich'in Kral olmasıyla birçok parçaya ayrılmış olan Alman dükalıkları ve küçük devletler birleştirildi ve Prusya Krallığı'na dönüştürüldü. Böylece Friedrich siyasal anlamda büyük adımlar attı ve Prusya'nın sonraki senelerde büyük bir güç haline gelmesini sağladı. Friedrich Hohenzollern Hanedanı'dan geliyordu.
I. Friedrich Augustus

I. Friedrich Augustus  veya III. Frederick Augustus (23 Aralık 1750 - 5 Mayıs 1827) 1763'ten 1806'ya  Saksonya elektörüğü ve 1806'dan 1827'ye dek Saksonya Kralı olarak hüküm süren Wettin' hanedanının bir üyesiydi. Aynı zamanda 1807'den 1813'e kadar Varşova Dükü olarak görev yaptı.1763 yılında babasından sonra başa geçen Frederick Augustus , başarılı yönetimiyle ülkesinin maliyesi ve idaresinde , düzen ve verimlilik getirdi. Dış politikada tarafsız davrandı, lakin Prusya'ya eğilimlilik gösterdi, Bavyera'nın kimin tarafından yönetileceği dair , çıkan ardıllık anlaşmazlığıyla1778-79), Bavyera'nın Avusturya'ya bağlanmasını engellemeye çalıştı. Prusyayla işbirliği içine girerek  mali destek aldı. 1785'te, Prusya hamiliğinde Fürstenbund'a(Prensler Ligi) girdi, ancak 1790’da Prusya-Avusturya ihtilafında tarafsız kaldı. 1791’de Polonya tacı sunuldu, ancak Polonya devletine daha fazla zarar verebileceğinden korktuğu için bu "riskli" politikayı reddetti. Ertesi sene, Saksonyayı isteksizce Devrimci Fransa'ya karşı koalisyona soktu ancak 1796'da yenildi. 1806'da Prusya’nın yanında mücadeleye tekrar giren Frederick Augustus,  Aynı yılın içinde Jena'daki kesin yenilgisinden sonra Saksonya kralı unvanını elde eden Napolyon'la barış yaptı. Bir yıl sonra, Napolyon Varşova Büyük Dükalığı'nı ona verdi. Frederick Augustus, Fransanın felaketle sonuçlanan Rusya seferinden (1812-13) sonra bile Fransaya sadık bir müttefik olarak kaldı. Avusturya ile başlayan ateşkes müzakerelerin başlamasına rağmen, Lützen’de(Mayıs 1813) Fransız zaferiyle kesintiye uğradı. Bununla birlikte, Leipzig Savaşı'nda (Ekim 1813), birlikleri ile Prusya'ya gitti ve Berlin'e esir düştü. 1815'te Viyana Kongresi'nde Frederick Augustus topraklarının üçte-beşini  Prusya'ya kaybetti. Hayatının geri kalan kısmını, devletin iyileştirmeyle çalışırken geçirdi.Politik kariyeri süresince Frederick Augustus, 1795'te Polonya'nın son bölümünden sonra parçalanan ve varlığını kaybeden Polonya devletini iyileştirmeye  ve yeniden yaratmaya çalıştı ancak başarılı olamadı - bunun için hayatının geri kalanında kendini suçlayacaktır.Saksonya elektörü Friedrich Christian ve Bavyeralı Maria Antonia’nın ikinci çocukları olarak doğdu(Hayatta kalan). 1763'te babasının öldüğü zamanında reşit olmamasından dolayı, annesi 1768 yılına kadar Naip olarak görev yaptı. Amcası Prens Franz Xavier yiğenin yerine ülkeyi temsilen yönetti.
I. Friedrich Wilhelm

Prusya Kralı I. Friedrich Wilhelm (d. 14 Ağustos 1688 - ö. 31 Mayıs 1740), 1713 ile 1740 yılları arasındaki dönemin Prusya Kralı. Prusya kralı I. Friedrich'in oğlu ve Büyük Friedrich'in babasıdır.Askerlik ile ilgili çalışmaları ve bu mesleğe olan sevgisi nedeniyle Asker-kral (Soldatenkönig) olarak anılmaktadır.Yaklaşık 27 yıl süresince Prusya'ya hükmeden I. Friedrich Wilhelm, bu süre boyunca ülkesinin kalkınması için büyük emek sarf etti. Ordunun subay ihtiyacını karşılamak için askerî okullar, halkın eğitimi için ilk okullar kurdu ve 1709 yaşanan salgın hastalık sonucu büyük çöküntü yaşayan Doğu Prusya'da imar ve iskan çalışmaları yaptı.Katı bir otokrat olan I. Friedrich Wilhelm, uyguladığı ekonomik politikalarla Prusya ekonomisini kalkındırdı. Orduda uyguladığı reform,askere alım sisteminin düzeltilmesi ve ordunun harekât kabiliyetini arttıracak çalışmalarıyla güçlü bir ordu ve ordu geleneği yarattı. Kendi döneminde kısa süreliğine sadece Büyük Kuzey Savaşı'nda görev yapan ordu, oğlu Büyük Friedrich döneminde Avrupa'nın önde gelen ülkeleriyle yapılan savaşlarda ülkesini başarıyla savundu.I. Friedrich Wilhelm, 1740 yılında 51 yaşındayken hayatını kaybetti ve Potsdam'daki mezar yerine defnedildi.En büyük oğlu Büyük Friedrich'in iyi bir asker olarak yetişmesi gerektiğini düşünen I. Friedrich Wilhelm, küçük yaşlardan itibaren oğlunu askeri disiplinle yetiştirmeye çalıştı. Her sabah top atışıyla uyandırılan Büyük Friedrich, 6 yaşındayken kendisi gibi çocuklardan oluşan bir alayın komutanlığına getirildi. I. Friedrich Wilhelm, oğlunun en küçük hatalarını bile cezalandırmaktan kaçınmadı.Büyük Friedrich, bu disiplinden kurtulabilmek için 18 yaşındayken arkadaşları ile bir kaçma girişiminde bulundu ancak bu plan başarısızlıkla sonuçlandı. Kendisi de askeri mahkemede yargılanan Friedrich,  arkadaşı Katte'ın idamını seyretmek zorunda bırakılarak cezalandırıldı.
I. Fîrûz

I. Fîrûz, 459-484 yılları arasında Sasani İmparatorluğu'nun hükümdarıydı. II. Yezdicerd'in (438-457) oğludur.
I. Gagik

I. Gagik (; 879/880 - 943) güney Ermenistan'da Vasburagan Krallığı'nın önce Kuzeybatı Vasburagan prensi  (III. Gagik, 904–908) ve sonra ölümüne kadar kral olarak Artsruni hükümdarı, ayrıca Bagratuni soyundan Ermeni kralı unvanı üzerinde hak iddia etmiştir.7. yüzyılın sonundan itibaren, Ermenistan Arap egemenliği altındaydı ve Emevî ile daha sonra Abbâsî halifelerini temsil eden bir ostikan (vali) tarafından yönetiliyordu ve 9. yüzyıldan beri Bizans İmparatorluğu'na karşı sayısız savaşa sahne oldu. Arap otoritesini güçlendirmek için bu ostikanlar Ermeni emirlerinin çeşitli bölgelerine yerleştirildi; tarihi Vasburagan vilayeti buna bir istisna değildi. Karşıt olarak, Ermeni soyluları bölgedeki otoritelerini kademeli olarak genişletmek için işhan (prens) makamı yarattı.Vasburagan Prensi Grigor-Derenik Artsruni ve Ermenistan Kralı I. Aşot'un kızı Sophia Bagratuni'nin ikinci oğlu Gagik 879 veya 880'de doğdu. Grigor-Derenik'in 887'de ölümü üzerine Gagik Apumrvan Artsruni, Vasburagan'ın (ve daha sonra ishksan) naibi oldu ve Grigor-Derenik'in üç çocuğu Gagik, Ashot-Sargis ve Gurgen'e verildi. Gagik Apumrvan Artsruni'nin I. Smbat tarafından emredilen askeri operasyon sırasında görevden alınmasına karşılık olarak I. Gagik Artsruni, Gagik Apumrvan Artsruni'yi öldürdü ve Ashot-Sargis'e naiplik verildi. Buna yanıt olarak I. Smbat, Gagik'i general rütbesine ve Gurgen'i marzpan (vali) rütbelerine terfi ettirdi.Gagik, 904'te ağabeyi Aşot-Sargis'in İşhan olarak yerini aldı ve Gourgen'in Artsruni ailesinin güneydoğudaki mülklerini yönetmesine izin verdi; ikisi de Gurgen'in 923'teki ölümüne kadar birlikte iyi çalıştılar. Çeşitli isyancı saldırılarından sonra, Gagik askeri ve siyasi stratejiler oluşturmak için bir yetenek geliştirdi veVasburagan'daki Müslüman yerleşim bölgelerinin sayısını azaltmaya çalıştı.Gagik, Bagratuni I. Smbat'e karşı 908'de kral olarak tanınan Azerbaycan'ın Sâcoğulları emiri Ebul Kasım Yusuf b. Ebu Sac'ın müttefikiydi. Devleti, kendisine geleneksel olarak önde gelen Ermeni hükümdar tarafından "prenslerin prensi" unvanını veren Bizans İmparatorluğu tarafından tanındı ve Ermenistan Katolikosu Hovhannes Draskhanakerttsi, Müslümanları terk ettiğinde meşruiyeti daha da güçlendi. 924'te Vasburagan için Dvin'i yönetti. Ancak, Gagik daha sonra konumunu tersine çevirdi ve Smbat'ın oğlu ve halefi II. Aşot ile ittifak kurdu. Ayrıca Akdamar Kilisesi'nin kurucusu olarak da dikkat çeker.
I. García Sánchez

García, kral I. Sanço'nun ile karısı Toda Aznárez’in sadece oğludur ve León kraliçesi Uraka Sánchez'in kardeşidir.García Aragon soylu kadını ile kadın kuzeni Andregoto Galíndez’la evlendi; Andregoto, prenses Oneka Garcés’in torunudur. García'nın ile Andregoto’nun çocukları:Boşanma daha sonra García León prensesi Teresa Ramírez'la evlendi; García'nın ve Teresa'nin çocukları:Lacarra de Miguel, José María (1945). Textos navarros del Códice de Roda. Estudios de Edad Media de la Corona de Aragón 1: 193–284. OCLC 694519776
I. Gazi Giray

I. Gazi Giray (d. 1504 - ö. 1524, Bahçesaray), 1523-1524 yılları arasında altı ay hüküm süren Kırım hanıdır.I. Mehmed Giray Han'ın oğludur. 1523-1524'te, altı ay süre ile hanlık yapmıştır. 1504 yılında Kırım'da doğdu. Kırım hanlarından Mehmet Giray, 1523'te Astrahan'ı fethedip Kırım'a dönüşünde, oğlu ve veliahdı Kalgay Bahadır Giray ile birlikte Nogaylar tarafından çadırında bir baskına uğradı. Maiyetindeki ordu mensupları kendi canlarını kurtarmak için kaçmayı uygun gördüler ve kendini koruyacak hiçbir Tatar ordu mensubu bulunmadan baba ve oğul Nogaylar tarafından öldürüldü.Kırım halkı Mehmet Giray'ın baskın sırasında Tatar ordu mensuplarının kaçıp dağılması ile Mehmed Giray Hanı yalnız bırakmaktan utanarak onun için büyük bir cenaze töreni yaptılar. Sonra daha genç oğlu olan Gazi Giray'ı Kırım Hanı ilan ettiler. Gazi Giray kalgay olarak küçük kardeşi Baba Giray'ı seçti. Fakat Mehmed Han'ı yalnız bırakıp kaçan Tatar ordusu mensupları ve akrabaları bu iki kardeşin kendilerinden intikam alabileceklerinden korkmaya başladılar. Bu nedenle birçok Tatar, Gazi Giray aleyhinde oldu. Gazi Han'ın Hanlık unvanının İstanbul'da bulunan Osmanlı Padişahı Kanuni Sultan Süleyman tarafından tasdik edilmesi gerekirdi. Aleyhinde olanların ileri gelenleri Şirin Kabilesi reisi olan Memiş Bey'in İstanbul'a gönderdiler. Memiş Bey İstanbul'da oraya rehine olarak gönderilmiş Mengli Giray'ın oğlu ve Gazi Giray'in amcası olan Saadet Giray'la görüştü ve onu Kırım Hanı tahtına geçmeye teşvik etti. Uzun yıllar Kefe sancak beyi olarak görev yapmış Kanuni Sultan Süleyman Kırım durumunu yakından bilmekteydi. Memiş Bey padişah huzuruna çıkıp durumu anlattıktan sonra Gazi Giray'ın babasının ölümünde bir parmağı olduğunu da açıkladı ve Kırımlıların genç Gazi Giray yerine İstanbul'da epeydir bulunan ve daha tecrübeli amcası Saadet Giray'ı Han olarak istediklerini belirtti. Bu Osmanlı padişahını inandırdı ve Saadet Giray İstanbul'da Kırım Hanı olarak ilan edildi. Kırım'da Han ilan edilmiş ama hanlığı  kabul edilmemiş olan Gazi Giray'a Osmanlı devletinin 1,000 akça emeklilik maaşı bağladığı da belgelenmiştir.Saadet Giray maiyetinde epeyce güçlü bir yeniçeri birliği ile Kırım'a geldi. Amca ve yeğeni iki taraf olarak aralarında büyük bir iç savaş çıkması korkusu yarımadaya yayıldı.Memiş Bey ve diğer önemli kabile büyüklerinin aracılıkları ile bir çözüm sağlandı. Bu çözüme göre Saadet Giray Kırım Hanı olacak ve genç Gazi Giray da onun kalgayı olacaktı. Gazi Giray ve kardeşi Baba Giray  Bahçesaray'a giderek Saadet Giray huzuruna çıktılar. Gazi Giray biat etmek için Saadet Giray önünde eğilmişken daha önce yapılan plana göre Saadet Giray'in maiyetinde bulunan biri onu arkasında bıçakladı ve ölümüne neden oldu. Kardeşi Baba Giray'da aynı şekilde öldürüldü.Howorth, Henry Höyle (1880) History of the Mongols, from the 9th to the 19th Century  Part 2 Division 1), Londra:Longman Green & co.  Moğollar tarihi, 9. yüzyıldan 19. yüzyıla kadarFisher, Alan W., (1987) The Crimean Tatars, Stanford California: Hoover Institution Press, İSBN:0817966625
I. George

I. George (George Louis; Almanca: Georg Ludwig; 28 Mayıs 1660 - 11 Haziran 1727; Osnabrück, Hannover – Osnabrück, Kutsal Roma İmparatorluğu), Hanover Elektörü ve Büyük Britanya ve İrlanda kralı.1682'de kuzeni Dorothea ile evlenen George'un bu evlilikten oğlu II. George doğmuştur. George daha sonra eşinden boşanmıştır. 1698'de babası ölünce Hannover Elektörü olan George, annesinin İngiltere Krallığı ile olan akrabalığından yararlanarak 1714'te İngiltere Kralı olmuştur. Aynı zamanda İngiltere'nin Hanover Hanedanı'ndan gelen ilk kralıdır.1715 ve 1719'da tahtta hak iddia eden İngiltere Kralı II. James'in yandaşlarının çıkardığı isyanları bastırmıştır. 1718'de Fransa ile ittifak kurmuş. Robert Walpole ve Townshend gibi İngiliz devlet adamlarını hükümete atamıştır.I. George, 1727 yılında geçirdiği bir felç nedeniyle Hannover'de ölmüş, yerine oğlu Galler Prensi II. George geçmiştir.
I. Georgi Terter

I. Georgi Terter, 1280-1292 yılları arasında hüküm süren Terter hanedanından Bulgaristan'ın çarı. Cherven'de doğdu. Doğum tarihi bilinmemekle birlikte 1308/1309 yılında vefat etmiştir.
I. Georgios Nişanı

Nişan, 1915 yılında Yunanistan Kralı I. Konstantin tarafından 1912 yılında Balkan Savaşları sırasında Selanik'te öldürülen babası I. Georgios'un şerefine oluşturuldu. Varlığı süresince 1833 yılında oluşturulan Kurtarıcı Nişanı'ndan sonra Yunanistan'ın ikinci en büyük ödülü olarak kaldı.Nişan, Yunan monarşisi ile yakından ilişkiliydi ve 1924'te İkinci Yunanistan Cumhuriyeti'nin kurulması ile kaldırılarak yerine Anka Kuşu Nişanı oluşturuldu. 1935 yılında monarşinin geri gelmesiyle birlikte yeniden düzenlendi ve 1973 yılında monarşinin kaldırılmasına kadar verilmeye devam edildi.Büyük Komutan - Nişanın rozetini sağ omuzdaki şeridin üzerine ve sol göğsüne nişanın yıldızını takar;Nişan, memurlar ve üst düzey devlet yetkilileriyle sınırlandırıldığından, 1915 yılında emniyet memurları, askerler, küçük yetkililer ve sıradan vatandaşlar için yeni bir I. Georgios Hatıra Madalyası (Αναμνηστικόν μετάλλιον του Τάγματος Γεωργίου Α') kuruldu. Başlangıçta gümüş ve bronz olmak üzere iki sınıf düzenlediyse de 1935'ten sonra altın da eklendi.Nişanın rozeti beyaz emaye kaplı Latin pattée haçı (gümüş Haç sınıfı için gümüş, üst sınıflar için altın) ve haçın kolları arasında defne çelenkleri vardır.Ön yüzdeki orta diskte I. Georgios'un kraliyet armasını taşıyan kırmızı minenin çevresinde IΣXΥΣ MOΥ H AΓAΠH TOΥ ΛAOΥ (" Halkımın Sevgisi Benim Gücümdür ") kraliyet sloganı beyaz emaye halkayla çevrilidir. Diskin arkasında I. Georgios'un saltanatının sürdüğü 1863-1913 tarihleri yazılıdır.Rozet bir tacı taşımaktadır; Askeri birlik de rozetin arkasından kılıç çekmektedir. Hatıra madalyasının rozetinin tasarımı da haçın emaye kaplı olmaması dışında aynıdır.Nişanın yıldızı, Büyük Haç için sekiz puan ve Büyük Komutan için dört puan ile düz ışınları olan bir gümüş yıldız ve rozet üst üste bindirildi.
I. Germanos

I. Germanos (d. y. 634, Konstantinopolis - ö. y. 732, Platonium, Atina yakınları), ikonoklazma karşı ikonofil görüşleri savunan Rum Ortodoks patriği.VI. Konstantinos tarafından idam edilen babasının ardından başkaldıran Germanos hadım edilerek Ayasofya'da zorla ruhan sınıfına sokulan bir soyludur. Germanos kilise içerisinde yükselerek Ağustos 715'te patrik olmuştur. İkonoklazma karşı kaleme aldığı yazılar III. Leon'un emriyle yakıldığından dolayı çok eseri günümüze kadar ulaşmıştır.
I. Giorgi

I. Giorgi () (998 ya da 1002 – 16 Ağustos 1027), Bagrationi Hanedanı'nın bir üyesidir. 1014 yılından öldüğü 1027 yılına kadar Gürcistan Krallığı yapmıştır. Hükümdarlığının 7 yılını Bizans İmparatorluğu ile kanlı ve sonuçsuz toprak savaşları ile geçirmiştir.
I. Giorgi (Abhazya kralı)

I. Giorgi (Gürcüce: გიორგი I, აღწეფელი), 864 ve 871 yılları arasında görev yapmış Abhazya kralıdır. Ançabadze hanedanından II. Leon'un üçüncü oğludur. Abisi II. Demetre'den sonra tahta geçmiştir.
I. Giorgi (İmereti kralı)

I. Giorgi (Gürcüce: გიორგი I) (ö. 1392), Bagrationi Hanedanı'ndan, 1389'dan 1392'ye kadar Batı Gürcü krallığı İmereti'nin kralıdır.Giorgi, İmereti Dükü (ve eski kralı) I. Bagrat  ve eşi Cakeli prensesinin oğlu olarak dünyaya geldi.Timur'un Gürcistan'ı işgali sırasında Gürcistan Kralı V. Bagrat'a karşı kendisini kral ilan eden ağabeyi I. Aleksandre'nin ölümü üzerine İmereti kralı oldu. Selefinden farklı olarak Giorgi, başlangıçta İmereti üzerindeki gücünü pekiştirmede daha başarılı oldu; Bagrat'ın taraftarlarından daha fazla kale ele geçirdi ve himayesindeki Arsen'i 1390'da kilisenin katolikosu olarak atadı. 1392 yılında Megrelya Dükü I. Vamek Dadiani'ye boyun eğdirmek için ordusunu yönetti ancak ezici bir yenilgiye uğradı ve savaş alanında öldürüldü. Vamek'in daveti üzerine, V. Bagrat'ın oğlu VII. Giorgi, İmereti'yi ele geçirerek onu Gürcistan Krallığı ile yeniden birleştirdi. Giorgi'nin kardeşi Konstantine ve yeğeni I. Aleksandre'nin oğlu Demetre, Balkar topraklarına Kuzey Kafkasya'ya kaçtı (Gürcü kaynaklarında Basiani).
I. Giorgi Dadiani

I. Giorgi Dadiani (Gürcüce: გიორგი I დადიანი; ö. 1323)  13. yüzyılın sonlarından öldüğü tarihe kadar Megrelya'nın eristaviliğini ("dük") yapmış Dadiani hanedanı üyesidir.Giorgi Dadiani ile ilgili bilgilerin ana kaynağı, tarihçi Vahuşti'nin 18. yüzyılın başlarında yazdığı yazılardır. Vahuşti kullandığı birincil kaynaklar bilinmemektedir. Giorgi Dadiani, ayrıca Gürcü asomtavruli  alfabesiyle yazılmış tarihsiz bir yazıtta da geçmektedir. Bu kaynağa göre Giorgi, mandaturt-ukhutsesi ("Yüce Divan Başkanı") Bediani-Dadiani ve eşi  Huaşak'ın oğluydu. Giorgi'nin İoane ve Eraşahr adından iki kardeşi vardı. Giorgi, yaptırdığı Hobi Manastırı'nın kuzey duvarındaki freskte, elinde bir kilise modeli ile tasvir edilmiştir. Freske eşlik eden yazıtta mandaturt-ukhutsesi olarak tanımlanmaktadır. Giorgi'den Kudüs'teki Haç Manastırı'nda da bahsedilmektedir.Giorgi Dadiani'nin saltanatında Gürcistan Krallığında, sert Moğol hegemonyası hakimdi. Bu dönemde Gürcistan siyasetinde bölünmeler yaşanmış ve her iki tarafa da zarar veren kan davaları görülmüştür. Aynı dönemde Megrelya'nın da parçası olduğu İmereti'de Kral Davit Narin'in halefleri (Konstantine ve Mikeli) arasında taht kavgası başlamıştı. Giorgi Dadiani, Megrelya'nın topraklarını büyütmek için bu çatışmalardan yararlanmıştır. Ayrıca, Abhazya'daki Tshumi ve Karadeniz kıyı şeridindeki Anakopia şehirlerini ele geçirmiştir. Vahuşti'ye göre Giorgi 1323'te ölmüş ve yerine oğlu I. Mamia geçmiştir.
I. Giorgi Gurieli

I. Giorgi Gurieli (Gürcüce: გიორგი I გურიელი; ö. 1512) 1483'te öldüğü tarihe kadar Guria'nın eristaviliğini (dük) ve daha sonra mtavariliğini (prens) yapmış Gurieli hanedanı üyesidir.Giorgi, Guria dükü II. Kahaber ve eşi Anna'nın çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. 1483'ten 1491'e kadar Gürcistan Krallığı'ndan ayrılma sürecinde olan Guria'nın düklüğünü (eristavi) yapan Giorgi, 1491'de Gürcistan Krallığı dağılınca, Guria İmereti Kralı'nın vasali olmuş ve Giorgi prens (mtavari) unvanını almıştır. Saltanatı boyunca İmereti kralı II. Alexander ve III. Bagrat'a az çok sadık kalan Giorgi, Yüce Divan Başkanı (msakhurt-ukhutsesi) unvanına da sahipti. Giorgi 1511'de, Karadeniz kıyısındaki Acara ve Lazistan eyaletlerini Samtshe Atabeyi Mzeçabuk Cakeli'ye kaybetmiştir. Giorgi'nin babası Kahaber, Acara ve Lazistan eyaletlerini Mzeçabuk'un seleflerinden fethetmişti. Mzeçabuk'un Zarzma Manastırı üzerindeki haklarından bahseden ferman, Mzeçabuk'un Gurieli'den fethettiği toprakları da yazmaktadır.
I. Giovanni Bentivoglio

I. Giovanni (1358 – 26 Haziran 1402), Bologna'nın Bentivoglio ailesinden olan ilk lordu. Hükmü 1401 yılından 1402 yılına kadar sürmüştür.14 Mart 1401'de kendini Bologna'nın lordu ilan etti. Milano'ya hükmeden Visconti ailesinin de desteğini alarak hükmünü meşrulaştırdı. O zamanlar Papalık Devleti'nin bir parçası olan Bologna'da hükmünü sağlamlaştırmaya çalıştı ve başarılı oldu. Bunun sonucu olarak, Bologna'yı kendi kontrolüne almak isteyen Visconti ailesi desteğini çekip, Bentivoglio ailesine rakip olan aileleri desteklemeye başladı. En sonunda Visconti ailesi şehre saldırıp, Casalecchio Savaşı'nda Giovanni'yi yenerek Bologna'yı fethetti.Savaşı kaybeden Giovanni halk tarafından linç edilerek öldürüldü. Bazı kaynaklar savaşta öldüğünü belirtmektedir. Daha sonra, Bologna'da Piazza Rossini meydanında bulunan San Giacomo Maggiore kilisesine defnedildi.Savaştan sonra Bologna, kısa süreliğine Milano Dükalığı'nın kontrolüne girmiştir. Ancak daha sonra tekrar Papalık kontrolüne geçmiştir. 1416'da ise I. Giovanni'nin oğlu Anton Galeazzo Bologna'nın kontrolünü ele almıştır.
I. Giovanni Natoli (Sperlinga prensi)

Prens I. Giovanni Natoli Natoli ailesi reisi ve Sperlinga Prensi. Prens Blasco Natoli Lanza ve Prenses Dominique Natoli Giambruni Perna oğludur.Giovanni Forti Natoli veya Gianforte Natoli, Blasco Natoli Lanza ve Domenica Giambruno Perna'nın oğlu olan yüksek rütbeli bir asildi. Bartholomew ve Belice'nin baron idi. 20 Ağustos 1597'de Gerace markası John Ventimiglia'dan Sperlinga baronluk satın aldı;, 30.834 altın ons için.. Natoli, Sicilya kralı Philip II of Spain tarafından licentia populandi cum privilegium aedificandi ("nüfusun oluşturulması ve inşası için lisans") aldı. 1627'de Philip IV of Spain tarafından Sperlinga'nın prensi oldu.Natoli iki kez evlendi: önce Stephen'un kızı Maria Cottone Aragon'a, Bauso; ve ikinci olarak, Patti'nin Aziz Peter'ı barones Orazio'nun kızı Melchiora Orioles Moncada'ya. Francesco Natoli sütüyle bir oğlu oldu..
I. Gregorius

Papa I. Gregorius (İtalyanca: Gregorio I, İngilizce: Gregory I, Fransızca: Grégoire I; yaklaşık 540 – 12 Mart 604), daha çok Büyük Gregorius olarak bilinir. 3 Eylül 590'dan 604'te ölümüne kadar papalık yapmıştır. Yazdığı dinsel eserlerle ünlü bir Hristiyan din adamıdır.Katolik Kilisesi, Doğu Ortodoks Patrikhaneleri ve Anglikan kilisesi tarafından aziz kabul edilir. Müzisyenler, şarkıcılar, öğrenciler ve öğretmenlerin koruyucu azizidir. Orta Çağ papalığının ve ruhaniyetçiliğinin kurucusu kabul edilir. Reformcu Calvin tarafından "son iyi papa" olarak tabir edilmiştir.540 yılında o zaman Bizans İmparatorluğu yönetimi altındaki İtalya'nın Roma kentinde doğduğu tahmin edilmektedir. Doğum adının Gregorius Anicius olduğu ve kilise ile yakın ilişkiler içinde olan varlıklı Romalı soylu aileden geldiği bilinmektedir. Babası Gordianus ise Doğu Romalı devletine bağlı bir kilise görevlisi idi. Babası öldükten sonra kendisini dine adayan annesi Silvia'da azize olarak kabul edilmektedir ve Azize Silvia adı ile anılır. Ayrıca halaları Tracillia ve Emiliana da azize olarak kabul edilirler. Gregorius'un bir erkek kardeşi küçükken ölmüştür ve kendisi ailenin tek erkek çocuğu olarak kalmıştır.Gregorius manastır hayatına karşı büyük bir saygı duyuyordu. Babası öldükten sonra Caelian Tepesi'nde ailesinin yaşadığı evi bir manastıra dönüştürmüştür. Kendisi Aziz Benedikt'in kurallarına göre bir keşiş olarak yaşamaya başlamıştır.579 yılında Papa II. Pelagius tarafından Lombardların istilasına karşı yardım istemek üzere Konstantinopolis'te bulunan İmparator Mauricius'a () Papalık temsilcisi olarak gönderilmiştir. Ancak bu girişimleri doğuda Persler ve Avarlarla yapılan savaşlara odaklanmış olan Bizans ordusu yüzünden başarısız olmuştur. Kendisi Konstantinopolis'te bulunduğu süre içinde Bizans'ın ileri gelenleri arasında oldukça popüler olmuş ve onların ruhani önderi haline gelmiştir. 585 yılında Roma'ya tekrar geri dönmüştür.590 yılında şehirde yayılan vebadan ölen II. Pelagius'un yerine papa seçilmiş ve karar Bizans Papalığı döneminde norm olduğu üzere Bizans İmparatoru tarafından onaylanmıştır.Gregorius geride bıraktığı inzivaya çekilip rahatsız edilmeden ibadet edebildiği manastır hayatını hep özlemle anmıştır. Onun zamanında papa batıda aktif bir liderlik yapmıyordu, Avrupa'ya yayılmış papazların Roma ile çok az bağı vardı. Gregorius kilisenin misyonerlik faaliyetlerini tekrar canlandırdı. Paganist olan Anglo-Saksonlara kuzeydeki barbarlara misyonerler göndererek onların Hristiyanlaşmasını sağladı.Arkasında pek çok yazılı eser bırakmıştır. Bunlardan en önemlisi Aziz Benedikt'in hayatını ve mucizelerini anlattığı Dialogues adlı eseridir. Yazmış olduğu 854 adet mektup günümüze kadar kalmıştır ve Vatikan kütüphanesinde saklanmaktadır."Wikisource" websitesinde "Gilbert Roger Hudleston, (1913) "Pope St. Gregory_I" Catholic Encyclopedia (1913) Cilt 5 Pope_St.Gregory_I" maddesi Catholic Encyclopedia (1913)/Pope St.Gregory_I- Wikisource, the free online library
I. Grimoald (Lombard kralı)

Muhtemelen 610 yılından önce doğmuştur. Babası Friuli Dükü II. Gisulf, annesi Bavyera Dükü I. Garibald'ın kızı Ramhilde'dır. Ağabeyi Radoald'dan sonra Benevento Dükü olmuştur. Kral I. Aripert'in kızı Theodota ile evlenmiş, Garibald adında bir oğlu olmuştur.662'de kardeşi Perctarit ile savaşan Godepert'e yardım etmeye çağrılması üzerine Grimoald, Benevento'yu kardeşi Romuald'a bırakmıştır. Godepert'e suikast yaparak Lombard Kralı olmuştur. Perctarit'in eşi ve oğlunu da Benevento'ya göndermiştir. Bavyera Hanedanı ile ile akraba olabilmek için Godepert'in kız kardeşi ile evlenmiştir.Grimoald'un savaş alanındaki askeri yeteneği birçok sınır savaşında galip gelmesini sağlamıştır. Benevento kuşatmasında II. Konstans komutasındaki Bizans ordusuna karşı bizzat orduya kumandanlık etmiştir. Romuald, Taranto ve Brindisi'yi ele geçirmiştir. Grimoald da Yunanlardan Forlì'yi almış, Oderzo'yu talan etse de burayı alamamıştır.Grimoald, Güney İtalya'da Bizanslılar ile savaşırken Lupus'u Pavia'yı korumak ile görevlendirmiştir. Lupus, Grimoald'ın yokluğunda yönetime ele koyup ayaklanmıştır. Avarların yardımıyla isyan bastırılmıştır. Grimoald, Lupus'un oğlu Arnefrit ve müttefikleri olan Slavları Nimis'te yenilgiye uğratmıştır. Savaşta Arnefrit ölmüştür. Yerine Wechthari Friuli Dükü olmuştur.III. Chlothar'ın hükümdarlığının başlangıç yıllarında saldıran Frankları yenilgiye uğratmış, Kuzey İtalya'yı Slav saldırılarından korumuştur. Perctarit ve Avarlar ile müttefik olmuştur. Baronların isyanlarını ve Friuli ile Spoleto Düklüklerinin özerkliklerini önleyerek iç düzeni korumuştur. Dinsel açıdan Grimoald, Katolik biriyle evlenmesine rağmen Aryanistti. Papalıktan da uzak durmuştur. 671 yılında ölmüştür.
I. Gubaz

I. Gubaz (; ) 450 ve 460'lı yıllarda Lazika'ya hükmeden kraldır. Gubaz'ın Roma İmparatorluğu ile olan ilişkilerini Priskos kaydetmiştir.Yaklaşık 456 yılında Gubaz, Roma hegemonyasından kurtulmak için Sasani İmparatorluğu ile ittifak kurmaya çalıştı. Buna cevap olarak 456 yılında Bizans imparatoru Marcianus, Lazika'ya Gubaz'ın tahtan indirilmesi ya da tahtı oğluna bırakması için bir ordu gönderdi. Gubaz'ın oğlu aynı zamanda yardımcı yöneticiydi, "Marcianus iki orta yöneticinin olmasına karşıydı". Çatışma, Gubaz'ın oğlunun lehine sonuçlandı. Gubaz, 466'da Konstantinopolis'e bir ziyarette bulundu. Ziyaretinde imparator I. Leo kınamalarına katlanmak zorunda kaldı, ama sonunda iyi bir şekilde şekilde muamele gördü ve hükümdarlığını bir süre daha sürdürmeye devam ettiği düşünülen Lazika'ya geri gönderildi. Gubaz'ın Konstantinopolis'i ziyareti, “Life of St. Daniel the Stylite” adlı eserde de yer alıyor. Eserde, Gubaz'ın ünlü aziz Daniel'i görmek için Leo'ya eşlik ettiği yazıyor. Daniel, Lazika kralını o kadar çok etkilemiştir ki, iki imparator arasındaki bir anlaşmaya aracılık etmiştir.Bu dönem, Kartlis Tshovrebada anlatılana göre, Lazika'nın doğu komşusu İberya'nın kralı I. Vakhtang tarafından Lazika'ya karşı başlatılan bir sefer ile aynı zamana denk gelir. Vakhtang, o dönemde Sasani vasali olmuştu ve Lazika'daki faaliyetleri Sasani şahından dolaylı olarak destek alabilirdi. Aynı teklif, Lazika'nın Bizans ile arasının durgun olduğu dönemde Gubaz'a da yapılmıştı.Yaklaşık 468 yılında Romalılar tarafından desteklenen Gubaz, eskiden Lazika'nın bir derebeyliği olan İran destekçisi Suania dağlık bölgesine saldırdı. Ancak, ele geçirdiği birkaç kale dışında şehri geri almayı başaramadı. Gubaz'ın başarısızlığı, İberyalıların müdahalesi yüzünden olmuş olabilir. Kartlis Tshovrebada yazdığına göre, aynı dönemde Vakhtang komutasındaki İberya Krallığı da Lazika'ya saldırmıştı ve muhtemelen savaşı kazanmıştı.Dawes, Elizabeth & Baynes, Norman H. (1948), Three Byzantine Saints: Contemporary Biographies of St. Daniel the Stylite, St. Theodore of Sykeon and St. John the Almsgiver. London: B. Blackwell. Online version  from Internet Medieval Sourcebook. Accessed June 15, 2011.Surguladze, Mzia (2010). გუბაზ I  (Gubaz I). ქართველი ისტორიული მოღვაწენი (Georgian Historical Figures) by Georgian National Center of Manuscripts. Accessed June 15, 2011.
I. Guglielmo (Sicilya kralı)

I. Guglielmo (Sicilyaca: Gugghiermu lu Malud. 1120 ya da 1121, ö. 7 Mayıs 1166) babasının öldüğü 1154 tarihinden 1166 yılına değin Sicilya kralı unvanını üstlenmiş "kötü" lakaplı bir kraldır. II. Rugerro'nun dördüncü oğluydu.I. Guglielmo'nun "kötü" lakabı 12. yüzyılda yaşayan tarihçi Hugo Falcandus'un taraflı tarih yazımından kaynaklanmaktadır.
I. Guy (Soissons)

Olağan kronolojiye göre, I. Guy, II. Herbert ile eşi Adela'nın oğlu ve Omoislı III. Herbert'in kardeşidir. Guy, Fransa kralı I. Robert'ın torunudur.Soissonslı Adelisa, Guy'nın kızıdır. (Bazı genealogilere göre, Guy'nın karısının adı Adelisaʻdı; Adelisa, kont Giselbert'in kızı.)Guy'nın adı kral Lothaireʻin tüzükte gösterilir. Guy, Romaʻyı ziyaret etti ve Adelisaʻla evlendi. Onların bilinen tek çocuğu Soissonslı Adelisa'dır. Adelisa, Guy'nın halefisidir.
I. Gülbahar Hatun

Emine Gülbahar Hatun, () Osmanlı padişahı Fatih Sultan Mehmed’in 1446'da Manisa'da evlendiği ilk eşi, Gevherhan Hatun’un ve II. Bayezid'in annesi.O dönemde henüz Valide Sultan unvanı kullanılmaya başlamamıştı. Ancak Gül-Bahar Hatun’un saraydaki rolü; sonraki Valide Sultanlardan hiç farklı değildi.Türbesinin kitabesindeki Leh aşiyan Sultan Mehmed zevcesi valide-i II. Bayezid Han, yazısı bunun en büyük kanıtıdır. II. Bayezid’ın tahta çıkmasyla Gül-Bahar Hatun Fatih Sultan Mehmed’in dul eşi ve II. Bayezid’in annesi olarak Valide Sultan’ın eşdeğeri olan bir rolü üstlenmiştir, zira henüz bu dönemde resmen Valide Sultan sıfatı ve görevleri belirlenmemişti. Tarihte bu sıfat ilk defa I. Süleyman’ın annesi Ayşe Hafsa Sultan tarafından kullanılmıştır.Gülbahar Hatûn’un Arnavut, Fransız veya Sırp asıllı olduğuna çeşitli rivayetler vardır ancak hayatı hakkında kaynaklarda bilgi yoktur. Osmanlı belgelerinde adı Gülbahar bint Abdullah olarak geçmektedir. Babasının adının Abdullah olarak yazılması cariye kökenli olduğunu gösteriyor.O zaman Edirne’de bulunan Osmanlı sarayına 1446 yılında girdiği sanılmaktadır. Sonradan Fatih Sultan Mehmet olarak anılacak olan Şehzade Mehmed’le olan evliliği büyük ihtimalle Fatih’in ilk tahta çıkışının ardından tahtı tekrar babası II. Murat'a geri bırakması sonrasında gerçekleştiği tahmin edilmektedir. Gül-Bahar Hatûn’un Akkoyunlular’a gelin giden Gevherhan Sultan’ın annesi olduğu bilinmektedir. Şehzade Mehmet 1450 yılında Edirne'de Dulkadiroğulları Beyliği’nin Altıncı Hükümdârı olan Zülkadiroğlu Süleyman Bey’in kızı Sitt-î Mükrime Hatûn’la Üçüncü evliliğini yaptı. Yeni eşiyle birlikte gelenek üzere padişah II. Murat tarafından Manisa’ya sancak beyliği yapmak üzere gönderildi. Gül-Bahar Hatûn’un Şehzade Mehmet’le birlikte Manisa’ya gidip gitmediği bilinmemektedir. Fatih Sultan Mehmet padişah olup 1453 tarihinde İstanbul’u fethinden sonra Osmanlı Devleti’nin başkentini de İstanbul’a nakletti. Ancak Gül-Bahar Hatûn’un bir süre küçük yaştaki oğlu II. Bayezid ile birlikte Edirne’de kalmış olduğu sanılmaktadır.  Bayezid dokuz yaşına geldiğinde yine yukarıda söz edilen gelenek üzere 1456 yılında babası tarafından Amasya’ya sancak beyliğine atandı. Gül-Bahar Hatûn daha sonra oğlunun yanına Amasya’ya taşındı ve 1481 yılında II. Bayezid’in tahta çıkmasına kadar orada yaşadı. Oğlunun tahta çıkması üzerine onun yanına İstanbul'a gitmiştir. Yaşamının geri kalan kısmını ise İstanbul’da geçirdi. Gül-Bahar Hatûn’un oğlu II. Bayezid’ın padişahlığı sırasında etki sahibi olduğu bilinmektedir. Oğluna yazdığı elimizde mevcut olan iki mektuptan birinde Hersekzade Ahmed Paşa aleyhinde, bir diğer mektupta da oğlunun lalası Ayas Paşa ve Hızırbeyoğlu Mehmed Paşa lehinde oğluna tavsiyelerde bulunduğu açıkça görülür.Gül-Bahar Hatûn yaklaşık 1492 yılında öldü. İstanbul’da Fatih Camii haziresi karşısında kendi adı ile anılan türbesine gömüldü. Ölümünden sonra Sultân Bayezid-î Velî Han Tokat’ta annesinin hatırasına Hatûniye Camii’ni ve bir de okul yaptırdı.
I. Haakon

I. Haakon (920’ye doğr.-Fitje 961): Norveç Kralı (935’e doğr.-961). Harald Hårfager’in oğlu. İngiltere'de Hristiyan inancıyla yetiştirildi. Babasının ölümü üzerine kral ilan edilen üvey kardeşi Eirik Blodøks (Kanlıbalta Erik) ile savaşmak için Norveç'e döndü. Toprak sahiplerinin desteğiyle zafere ulaştı ama Hristiyanlığı zorla kabul ettirmeyi başaramadı. Eirik'in oğullarına karşı savaşırken öldü.
I. Hacı

Seyfeddin Hacı, tam adıyla Muzaffer Seyfeddin Hacı (d. ? - ö. 1347) dokuzuncu Memlûk sultanı Nasır Muhammed'in altıncı oğlu olup Mısır'da 1346-1347 yıllarında kısa bir dönem hüküm sürmüş  Türk asıllı Bahri hanedanından olan on sekizinci  Memluk Sultanıdır.Sultan Kalavun'un soyundan gelen 10. sultan olup 1346'da bir suikastla öldürülen kardeşi Seyfeddin Şaban yerine Memluk Devleti Sultanı olmuştur. Zamanında Mısır'da ahaliyi açlık kırıp geçirmekteydi. Fakat kölemenlerinin desteğiyle Seyfeddin Hacı Memluk Devleti hazinesini şahsi harcama ve servet yapmak için boşaltmaktan geri kalmamıştır. Fakat çok kısa bir dönem saltanattan sonra 1347’de bir suikastle öldürülmüştür. Yerine kardeşi Ebu Maali Hasan Memluk Sultanı olmuştur.(çev. Turhan Ilgaz) (2005), Kölelerin İmparatorluğu Memlüklerin Mısır'ı, İstanbul:Epsilon Yayınları ISBN 9753317727.(2009) L'Égypte des Mamelouks 1250-1517. L'empire des esclaves,  Paris:Perrin ISBN 978-2-262-03045-2 (Bölüm="  Le temps des crises / Horreurs et splendeurs")Bosworth, Clifford Edmund (1967) The new Islamic dynasties: a chronological and genealogical manual Edinburgh:Edinburgh University Press  ISBN 978-0-7486-2137-8   Google Books  (Erişim:9.7.2010)
I. Hadrianus

I. Hadrianus, 1 Şubat 772'den 25 Aralık 795 tarihindeki ölümüne dek papalık yapan Katolik din adamı. Şarlman ve Bizans imparatorlarına Bizans ikonoklazmına dair yazdığı mektuplar tarihî olarak kaynak değerine sahiptir.
I. Hakem

Abu al-As al-Hakam ibn Hişam ibn Abd al-Rahman () 796'dan 822'ye kadar Endülüs'te (Mağribi İberya) Kurtuba Emevi Emiri idi.Hakem, ağabeyi erken yaşta ölmüş ikinci oğluydu. İktidara geldiğinde amcaları Süleyman ve dedesi I. Abdurrahman'ın oğulları Abdullah tarafından meydan okundu. Abdullah, yardım için pazarlık yapmak üzere iki oğlu Ubeyd Allah ve Abd al-Malik'i Aachen'deki Şarlman sarayına götürdü. Bu arada Süleyman, Kurtuba'ya saldırdı, ancak yenildi ve yakalanıp idam edildiği Mérida'ya geri sürüldü. Abdullah affedildi, ancak Valencia'da kalmaya zorlandı.Hakem, saltanatının çoğunu Toledo, Saragossa ve Mérida'daki isyanları bastırarak geçirdi. Ayaklanmalar iki kez Kurtuba'ya ulaştı. Hakem'i tahttan indirip yerine kuzeni Muhammed ibn el-Kasım'ı getirmek için bir girişimde bulunuldu, ancak komplo keşfedildi. 16 Kasım 806'da 72 soylu ve yardımcıları (hesaplar 5.000 kişiden bahsediyor) bir ziyafette katledildi, çarmıha gerildi ve Guadalquivir nehrinin kıyılarında sergilendi. Kuzeye yapılan seferlerde öldürülen isyancı liderlerin veya Hıristiyan düşmanların başlarının Kurtuba kapılarında sergilendiği bu dönemde bu tür gaddarlık gösterileri alışılmadık bir durum değildi.Cordoba'daki isyanın ardından Hakem, Kurtuba'daki Hıristiyanların Vizigot lideri, aynı zamanda Emir'in vergi tahsildarı olarak da görev yapan Theodulf'un oğlu Komis (Kont) Rabi liderliğindeki Al-Haras adında kişisel bir koruma kurdu. Rabi daha sonra görevden alındı ve yolsuzluktan çarmıha gerilerek idam edildi.818'de Guadalquivir nehrinin güney kıyısındaki  banliyösünde din adamlarının önderliğindeki bir isyanı bastırdı. 300 kadar ileri gelen yakalanıp çarmıha gerilirken, halkın geri kalanı sürgüne gönderildi. Bazıları Mısır'da İskenderiye'ye, bazıları da bir emirlik kurdukları Fez ve Girit'e taşındı. Diğerleri Levanten korsanlara katıldı.Hakem'in Ajab adında bir cariyesi vardı. Cordoba banliyölerinde cüzamlılar için bir vakıf kurdu. Cüzamlı koloni, Ajab için inşa edilmiş veya onun adını taşıyan bir mülk olan Munyat 'Ajab'ın gelirleriyle finanse edildi. Ajab, Abu Abd Al-Malik Marwan'ın annesiydi.
I. Hans-Adam

I. Hans-Adam, (Gerçek Adıyla; Johann Adam Andreas, 16 Ağustos 1662 Brno - 16 Haziran 1712 Viyana) 3. Lihtenştayn Prensi. lihtenştayn Prensi Karl Eusebius ve Prenses Johanna Beatrix von Dietrichstein-Nikolsburg'un oğludur. 18 Ocak 169'da Schellenberg Lorduğu ve Vaduz Kontluğu'nu satın alarak, Kutsal Roma İmparatorluğu Meclisi'nde temsil edilmeyi amaçlamıştır. Ölümünden 7 yıl sonra, 23 Ocak 1719'da istediği gerçekleşmiştir ve Lihtenştayn Prensliği resmen kurulmuştur. Böylece Lihtenştayn Ailesi  Kutsal Roma İmparatorluğu Meclisinde temsil hakkı kazanmıştır. I. Hans-Adam ayrıca Troppau ve Jägerndorf Dükü unvanını taşımıştır. Kendisine Viyana'da yazlık bir saray yaptırmıştır. Ve ömrünün büyük bir kısmını bu sarayda geçirmiştir. Kendisi Ayrıca 575. Altın Post Nişanı şövalyesidir.16 Haziran 1712'de Viyana'da ölmüştür. Dedesi I. Karl'ın da gömülü bulunduğu Brno Meryem Ana Kilisesine defnedilmiştir. Erkek varisleri ondan önce öldüğü için akrabası Joseph Wenzel Lorenz geçmiştir.
I. Hantili

I. Hantili'nin tahta halefi I. Murşili'yi devirerek çıktığı bilinmektedir. Hükümdarlığı ile ilgili en önemli kaynak Telipinu Fermanı olarak bilinen dokümandır. Bu dokümanda tahta çıkışı ile ilgi şöyle denmektedir:"Hantili Murşili'nin yanında bir sâkiydi. Murşili'nin kızkardeşi Harapsili'yi eş olarak aldı. Zidanta [...] Hantili'nin kızı [...] ile evlendi ve Hantili ile iş birliği yapıp çok kötü bir günah işlediler. Murşili'yi öldürdüler, kan döktüler."Hitit tahtını kan akıtarak ele geçirmesine rağmen Hantili'nin ilk dönemlerinde ülkede çok büyük bir sıkıntı olmadığı anlaşılmaktadır. Kısmen hasarlı olan yazılarda hepsi kuzey Suriye'de bulunan Astata, Sukziya, Hurpana, ve Karkamış şehirlerinin ismi geçmektedir  ki bu da Hititlerin bu bölge üzerinde I. Hattuşili ve I. Murşili zamanında başlayan ilgilerinin halen devam ettiğini göstermektedir. Ayrıca I. Murşili ile çarpışmış olan Hurriler'in Hantili'ye karşı da düşmanlıkları devam etmektedir. Gene kısmen korunmuş olan paragraflarda önce Tegarama  şehrindeyken Hantili'yi tanrıların Murşili'nin intikamını alacağına dair bir korku sardığı, daha sonra ise Sukziya şehrindeyken eşi kraliçe Harapsili'nin hastalandığı belirtilmiştir. Harapsili burada bazı çocuklarıyla birlikte ölmüş olabilir.Yeni Hitit dönemine ait dokümanlarda Hattuşa'nın kuzeyindeki şehirler Nerik ve Tiliura'nın Hantili zamanında Kaşkalar tarafından alındığından bahsedilir ancak ismi geçen kişinin II. Hantili olma ihtimali daha yüksektir.Hantili yaşlanana kadar tahtta kalmıştır. Ancak ölümüne yakın bir zamanda büyük bir ihtimalle taht varisi olan oğlu Piseni de Hantili'nin eski suç ortağı ve damadı Zidanta tarafından öldürülür:"Hantili yaşlandığı zaman ve neredeyse tanrı olmak üzereyken  Zidanta, Hantili'nin oğlu Piseni'yi ve oğullarını öldürdü, ve belli başlı adamlarını da öldürdü."
I. Harald (Danimarka kralı)

I. Harald, lakabı mavi diş Harald, Danca Harald Blåtand (d. y. 910 - ö. y. 985, Jumne, Danimarka), ülkesinin birliğini sağlayan Danimarka kralı (y. 940 - y. 985).Jelling (Kuzey Jutland) ve çevresinde hüküm süren yeni bir krallık soyunun ilk önemli üyesi olan Gorm'un (Yaşlı) oğluydu. Babasının çabalarını sürdürerek ülkenin birleştirilmesine yönelik çabaları sonuçlandırdı. Ayrıca Danlara Hıristiyanlığı kabul ettirdi ve Norveç'i fethetti. Harald'ın vaftiz edilmesinden sonra (y. 960), putperest olan babasının mezarı, iki büyük tepe arasına inşa edilen kiliseyle birlikte bir Hristiyan tapınağına dönüştürüldü. Öte yandan Hamburg Başpiskoposluğu'na bağlı olarak yeni atanan Jutland piskoposları ülkeyi Hristiyanlaştırmak için yoğun çaba harcadılar. Harald'ın Norveç'te giriştiği fetihleri, oğlu Çatalsakal Sweyn sürdürdü. 1013'te İngiltere'yi fetheden Sweyn'in oğlu Knud'un hükümdarlığı sırasında İngiltere'de, İsveç'in bazı bölümlerini de içine alan büyük bir Anglo-İskandinav krallığı kuruldu.
I. Harald (Norveç kralı)

I. Harald, (Norveççe: Harald Hårfager, Eski İzlanda dilinde Harald Hárfagri), (d. y. 850/860, Rogaland, Norveç - ö. y. 933, Rogaland, Norveç), lakabı Sarışın Harald ya da Güzel saçlı Harald olan ve 872 ile 933 yılları arasında hüküm sürmüş Norveç kralı. Tüm Norveç üzerinde egemenlik iddiasında bulunan ilk kraldır.  9. yüzyılda yaşamış barbar İskandinav şeflerinin en büyüklerinden biridir. Gerçekte ülkenin batı kıyıları haricinde gerçek bir denetim kuramamıştır.Norveç'in güneydoğusundaki toprakların bir bölümünde hüküm süren Kara Halvdan'ın oğluydu. Babası İsveç'in eski krallık hanedanı Yngling'lerden geliyordu. On yaşındayken babasının yerine hükümdar oldu. Uppland'da baş gösteren bir ayaklanmayı bastırarak ilk zaferini kazandı. Öte yandan Lade kontu Håkon'la yaptığı barış antlaşmasından yararlanarak ülkenin batı kesimlerinde fetihlere girişti. Bu seferler sırasında kazandığı en önemli zafer olan Hafrsfjord Çarpışması'nın tarihi, Orta Çağ tarihçilerine göre 872'dir. Çağdaş tarihçiler ise bu çarpışmanın 10-20 yıl sonra gerçekleştiği kanısındadır. Stavanger yakınındaki Hafrsfjord deniz savaşı'nda rakipleri olan Jarllar'ı kesin olarak yenerek onları İzlanda'ya sürdü.Harald'ın fetihleri ve koyduğu vergiler, birçok şefin kabileleriyle birlikte Britanya Adalarına ve komşu ülkelere göç etmesine yol açtı. Göç edilen yerler arasında, İskandinavyalıların Harald'ın hükümdarlığı sırasında keşfettikleri İzlanda'nın da olduğu sanılmaktadır. Adalara kaçmış olan düşmanlarına boyun eğdirmek için Shetland, Orkney ve Hebridler adalarına seferler yaptı.Kıyı ticaretini denetimi altına alarak büyük bir servet edinen Harald, güneybatıdaki toprakları üzerinde sıkı bir denetim kurmakla birlikte ülkenin öteki bölgelerini kendisine bağlı kabile şefleri aracılığıyla yönetti. Norveç'i birleştiren ve vergi sistemini ülke yararına yeniden düzenleyen ilk hükümdardı. Ülke yönetimine en büyük katkısı yerel yönetim birimlerini (Lagting) oluşturmaktı. Ölümünden sonra krallığı çok sayıdaki oğulları arasında bölüşüldü.Harald'ın birçok farklı eşinden olmuş, çok sayıda çocuğu vardı. Bunlar içerisinde kral olmaya en yakın aday, aynı zamanda Harald'ın favori çocuğu olan Kanlı balta Erik'di. Harald 80 yaşına bastığı sırada Erik'i de tahta ortak etti ve bu durum üç yıl boyunca, 933'te Harald ölünceye değin devam etti. Haral'ın oğullarının sayısı birçok farklı saga'da 11 ile 20 arasında değişim gösterir. Oğullarının 12 tanesi kral unvanıyla anılmıştır.Harald'ın yaşamıyla ilgili en güvenilir kaynaklar, onun zamanında ortaya çıkan ama 13. yüzyıllarda İzlanda'da yazıya geçirilen şiirlerdir. Ayrıca 12. ve 13. yüzyıllarda İzlanda ve Norveç'te yazılmış tarih kitaplarında da onun hükümdarlık dönemi anlatılır. Pek güvenilir olmayan bu kaynakların en kapsamlısı İzlandalı Snorri Sturluson'un (ö. 1241) Heimskringla adlı kitabıdır.
I. Harihara

I. Harihara ya da Hakka ಹಕ್ಕ veya I. Vira Harihara, 1336-1356 yılları arası hükümdarlık yapmış olup Vijayanagar İmparatorluğu'nun kurucusudur. Kuruba kabilesinden Sangama Hanedanı'nın kurucusu Bhavana Sangama'nın en büyük oğlu olarak günümüz Karnataka'sının batı sahillerinde dünyaya geldi. Kayıtlardaki bilgilere göre 1339 yılında Karnataka'nın kuzey bölgelerini Gutti'nin Ananthpur yöresinden yönetmekteydi. Başlangıçtaki askeri başarıları ile, Tungabhadra nehri ovasındaki yönetimi ele aldı ve aşama aşama Konkan ve Malabar sahillerini ele geçirdi. Bu sıralarda son Hoysala hükümdarı III. Veera Ballala, Madurai sultanıyla yaptığı savaşta ölmüş, Harihara'nın hükümdar olması kolaylaşmıştı. Bu olaydan sonra Hoysala vilayetleri doğrudan onun egemenliğine girdi. Kannada kitabeleri onu bu dönemde Karnataka Vidya Vilas (irfan ve becerinin efendisi), Bhashegetappuvarayaraganda (sözünde durmayan derebeylerin cezalandırıcısı), Arirayavibhada (düşman krallara ateş) gibi unvanlarla adlandırır.Kardeşlerinden Kampana Nellur bölgesini, Muddppa Mulabagalu bölgesini, Marappa Chandragutti'yi I. Harihara'ya vekaleten yönetiyordu. Bukka Raya ise abisinden sonra ülkedeki en önemli yöneticiydi. I. Harihara'nın ölümünden sonra onun yerine Sanagama hanendanının beş hükümdarından en seçkini I. Bukka geçti.Chopra, P.N. T.K. Ravindran and N. Subrahmaniam.History of South India. S. Chand, 2003. ISBN 8121901537
I. Harold

Tavşanayak Harold ya da I. Harold (yaklaşık 1015 – 17 Mart 1040), 1035 ile 1040 yılları arası İngiltere Kralı. "Tavşanayak" lakabı hızına ve av yeteneklerini vurgular. İngiltere, Danimarka, ve Norveç Kralı Büyük Knud'un ilk karısından doğan en küçük oğludur.Cook, John Douglas – Harwood, Philip- Pollock, Walter Herries- Harris, Frank- Hodge Harris, The Saturday Review of Politics, Literature, Science and Art, vol. 153 (1932). J. W. Parker and Son.DeVries, Kelly, The Norwegian Invasion of England in 1066 (2003). Boydell & Brewer Ltd, ISBN 1843830272Douglas, David Charles, William The Conqueror: The Norman Impact Upon England (1964). University of California Press.Evans, Michael, Death of Kings: Royal Deaths in Medieval England (2006). Continuum International Publishing Group, ISBN 1852855851Fjalldal, Magnus, Anglo-Saxon England in Icelandic Medieval Texts (2005). University of Toronto Press, ISBN 0802038379Holman, Katherine, The Northern Conquest: Vikings in Britain and Ireland. Oxford: Signal, 2007. ISBN 1904955347Howard, Ian, Harold II: a Throne-Worthy King. Essay included in King Harold II and the Bayeux Tapestry (2005), pages 35–52. Boydell Press, ISBN 1843831244.Marvin, Julia, The Oldest Anglo-Norman Prose Brut Chronicle: An Edition and Translation (2006). Boydell Press, ISBN 1843832747.Mason, Emma, and Robert Brink Shoemaker. The House of Godwine: The History of Dynasty. Continuum International Publishing Group, 2004. ISBN 1852853891O'Brien, Harriet, Queen Emma and the Vikings: The Woman Who Shaped the Events of 1066 (2006). Bloomsbury Publishing, ISBN 0747579687Robertson, Agnes Jane, Anglo-Saxon Charters (2009). First published in 1939. Cambridge University Press, ISBN 0521178320.Swanton, Michael James, The Anglo-Saxon Chronicle (1998). Reprint of an older work. Routledge, ISBN 0415921295.