barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Eski Türk dili (Unicode kalıbı)

Eski Türk dili Unicode kalıplarında U + 10C4F U + 10C00 konumunda yer almaktadır. Eski Türk dili betiğini görüntülemek için kullanılır.
Eski Türkler

Eski Türkler (Rusça: Древние тюрки (Drevnie Turki) / İngilizce: Ancient Turks), Lev Nikolayeviç Gumilöv'in 1964 yılında Rusça yayınlanmış olan kitabı. 2002 yılında Selenge Yayınları'dan D. Ahsen Batur'un çevirisi ile Türkiye'de yayınlanmıştır. En son olarak yedinci baskısı 2011 yılında yapılmıştır.Lev Nikolayeviç Gumilöv'un Tarih bilimindeki temel ihtisası Hunlar ve Göktürkler başta olmak üzere Kadim Türkleredir. Gumilöv, esasen tarihçi olmakla beraber Etnojenez (ırkların oluşumu ve karışımı) alanındaki öncü çalışmalarıyla da dikkat çekmiş bir bilim adamıdır. 1912 Petersburg doğumludur. Babası N. S. Gümilov rejim muhalifi suçlamasıyla Stalin döneminde kurşuna dizilmiştir. Annesi meşhur Tatar şairi Anna Ahmetova'dır. Gümilov Leningrad Üniversitesi Almamater Tarih Enstitüsü öğrencisi iken rejim muhalifi olarak defalarca göz altına alınmış; 8 yıl kadar tutuklu kalmıştır. Gümilov'un "Hazar Çevresinde Binyıl", "Etnojenez ve Dünyanın Biyosferi", "Muhayyel Hükümdarlığı Ararken", "Avrasya", "Hunlar", Eski Ruslar ve Büyük Step", "Tarihi Boyunca Coğrafi Etnos" adlı eserleri vardır.Netice itibarıyla kadim Türkler insanlık tarihinde çok geniş ve önemli bir yer tutmuştur ama günümüze kadar bu milletin tarihi tam olarak yazılmamıştır. Yazılan bölük pörçük ve muhtasar şeyler ise tarihi, etnoğrafik, etimolojik, vesair problemlerin çözümüne nispeten yarımcı olmuşlardır. Böylesine geniş bir konunun güçlülüğü ortadayken, elinizdeki çalışmanın bunların üstesinden geldiği gibi bir iddiası olamaz. Bu kitabın müellifi, çözüm bekleyen meselelere sadece bir nebzecik yaklaştığı ümidindedir. Elinizdeki eser tarihi analiz ve sentez metodunun birlikte kullanılması yönünde bir deneme olarak düşünülmüştür. Kadim Türklerin ve halkların tarihi geleşimiyle alakalı tahlil, doğrudan onlarla veya selefleriyle bağlantılıdır. Tarihi kaynakların tenkitleri, anomastik ve etnojenetik problemler de ele alınmıştır. Sentezler ise Türküt, Görktürk ve Uygurların tarihini, belirgir bir bütünlük arzetmesi cihetiyle tek bir proses olarak ele almış ve keza umum dünya tarihine de bir nebze ışık tutmuştur.<ref name="Eski Türkler - Selenge Yayınları">
Eski Türkmence

Eski Türkmence ya da Eski Türkmen Türkçesi yazılı belgelerle takip edilemeyen tarihî dönem içinde Ana Oğuz Türkçesinin içinden ayrıklaşan veya Ana Oğuz Türkçesiyle beraber yaşamış olan bir kol olarak düşünülmektedir. Özellikle 10. yüzyılda yoğunluk kazanan Hazar Denizi’nin batısına göç eden kalabalık Oğuz boylarının dışında, Hazar’ın doğusunda yaşamını sürdürmüş olan Oğuzların konuşmuş oldukları diyalektlerdir. Yazı dili olmadığı için Eski Türkmen diyalektleri olarak da belirtilebilir.Hazar Denizi’nin güneyi ve batısında, ta Balkanlar’a kadar olan sahada Eski Anadolu Türkçesi sonrasında 15. yüzyılla beraber Osmanlı Türkçesi ve Klasik Azerbaycan Türkçesi Oğuz yazı dilleri olarak sistemleşmiş, Eski Türkmen diyalektleri de sahasında Kıpçak lehçeleri konuşan Türk boylarıyla beraber özelliğini oluşturmuştur.
Eski Türkçe (anlam ayrımı)

Eski Türkçe denildiğinde, Türkçede,  genellikle, Harf Devrimi öncesi veya sonrasında, Arap alfabesine dayanan harflerle yazılan Türkçe metinler anlaşılır. Bu terimle, ayrıca, çeşitli Türk dillerinin bakış açısına göre farklı tarihi diller de kast edilebilir. Konuyu dilbilimsel açıdan incelemek için Eski Türkçe maddesine bakınız.
Eski Usul ve Yeni Usul tarihler

Eski Usul (E.U.) (İngilizce O.S.) ve Yeni Usul (Y.U.) (İngilizce N.S.) tarihler, özellikle tarihsel İngilizce dil çalışmalarında Jülyen takviminde de her ne kadar yılın başlangıcı (E.U.) 1 Ocak'tan itibaren başlamış olsa bile, bazı ülkelerde Gregoryen takvimine (Y.U.) geçişin değişik tarihlerde olması nedeniyle arada oluşan gün farkını belirtmek amacıyla kullanılan bir zaman gösterme yöntemidir. Çünkü sonuç olarak, Jülyen takviminde tarih 1 Ocak iken, Gregoryen takviminde tarih 14 Ocak'tır. Arada toplam 13 günlük fark bulunmaktadır.1582 yılında Katolik ülkelerde kullanılan Jülyen takvimi Gregoryen takvim ile değiştirilmeye başlanmıştır. Bu değişiklik belirli bir gecikmenin ardından Protestan ve Ortodoks ülkelerde de uygulanmıştır. İngiltere ve Galler, İrlanda ve İngiliz kolonileri Jülyen takviminin üzerine gelen yılbaşı değişikliği nedeniyle Takvim (Yeni Usul) Yasası 1750 çıkarıldıktan sonra 1752 yılının yılbaşında değişiklik yaptılar. İskoçya ise 1600 yılında yılbaşını yasal olarak 1 Ocak tarihine taşımış ancak bunun aksine 1752 yılına kadar Jülyen takvimini kullanmaya devam etmiştir. Artık Grogoryen takvimi kullanan pek çok kültür ve ülkeler, bu değişiklikten önce kullandıkları takvime bağlı olarak Eski takvimleri kullanmaya devam etmişlerdir. Ayrıca Eski Usul ve Yeni Usul için kullanılan terimlerde de farklılıklar bulunmaktadır.
Eski Uygur Türkçesi

Eski Uygurca veya Eski Uygur Türkçesi, 9. yüzyıl ila 14. yüzyıl aralığında çeşitli devletlerde konuşulmuş ve yazılmış olan, Türki diller ailesinin Sibirya koluna mensup bir dil. Eski Türkçenin Göktürkçeden sonraki ikinci bölümünü oluşturmuştur.Dil, isim benzerliğine karşın, günümüzde Türk dillerinin Çağatay grubuna ait modern Uygurca'nın atası değildir ve bu modern dilin Karahanlılar'ın konuştuğu dilden türediği düşünülmektedir. Ancak Kansu'da konuşulan Batı Yugurca'nın Eski Uygurca'dan türediğine inanılmaktadır.Bu dönemde Türk halkları birçok kültür ile etkileşim içine girmişlerdir. Bu durum dilin yapısında da kendisini göstermiştir. Yine bu dönemde, değişik kültürlerle etkileşimle birlikte, dilde ilk kez yabancı kaynaklı sözcükler girmeye başlamıştır. Sanskritçe, Soğdça, Toharca, Çince sözcükler bunlardan bazılarıdır.Eski Türkçenin gramerini yazmış olan Annemarie von Gabain, Uygur metinlerini y ve n ağzı olmak üzere iki ana ağız grubuna ayırır. KökTürkçedeki ń sesini n’ye çeviren metinler n ağzını, y’ye çeviren metinler y ağzını oluştururlar. Eski Uygur Türkçesi dönemi, yazı dili olarak Göktürkçeye dayanan, onun devamı olan bir dönemdir. Başka bir deyişle GökTürkçe ile Uygurca aynı yazı dilinin iki koludur. Eski Uygur Türkçesinde görülen az sayıdaki ses ve biçim farklılıklarından bir kısmı ağız farkından, bir kısmı da zaman farkından kaynaklanmaktadır. GökTürkçe ve Uygurca arasındaki asıl önemli fark, söz varlığında ortaya çıkar. GökTürkçenin söz varlığında Türkçe kökenli sözcükler egemendir; Çince veya Soğdakçadan girmiş olan alıntı sözcükler çok azdır. Göktürk metinlerinde bozkır yaşayışı, savaşçılık ve devlet düzeniyle ilgili sözcükler ağırlıktadır. Uygur metinlerinde ise Maniheizm ve Burkancılıkla ilgili sözcükler egemendir. Bunlar da Sanskritçe, Çince ve Soğdakçadan alınmıştır. Çok defa da kavramlara Türkçe karşılıklar bulunmuştur. Temel söz varlığı ise her iki dönem metinlerinde aynıdır.KökTürkçede sadece kişi, konçuy gibi insanla ilgili sözcüklerde kullanılan +lAr çokluk eki, Eski Uygurcada her türlü isim, zamir ve sıfatta kullanılabilen, genel çokluk eki biçimine evrilmiştir ve çokluk eki uyumuna uygundur.Ahmet Caferoğlu'nun ,Eski Uygur Türkçesi sözlüğünde,günümüz Türkçe karşılıklarını da verdiği bazı sözcükler şunlardır:Bu alfabede 38 harf vardır. Bunlardan dördü ünlü, otuz dördü de ünsüzdür. Üç tane de harf bileşiği vardır: lt, nç ve nt.
Eski Uygur alfabesi

Eski Uygur alfabesi, Eski Uygur Türkçesi döneminin yazımı için kullanılmış olan alfabedir. Uygur topluluğunun ticarete, şehir hayatına ve yerleşik düzene olan temayülleri, onları Orta Asya’nın tüccar kavmi Soğutlara yakınlaştırmıştır. Kısa zaman sonra Soğut alfabesini öğrenip bu alfabeden Uygur yazısını geliştirmişlerdir. Böylece Uygur ağzı, Uygur alfabesi vasıtasıyla klasik bir yazı dili hâline gelmiş; Orta Asya’daki diğer Türk topluluklarının ortak dili de bu ağız özelliklerinin yaygınlaştığı dil olmuştur. Bazı akademik yayınlarda bu alfabe Uygur alfabesi olarak da belirtilir. Çağdaş dönem Uygur Türkçesi için Arap asıllı alfabenin varlığı sebebiyle, ayrım için bu tarihî alfabeye “eski” ibaresi eklenir.Alfabe, 8.-17. yüzyıllar arasında Doğu Türkistan, Harezm ve Altın Ordu bölgelerinden İstanbul’a kadar uzanan geniş bir coğrafyada kullanılmıştır.Eski Uygur alfabesinin kullanılmaya başlandığı tarih kesin olmamakla beraber, Annemarie von Gabain’e göre, bu alfabeyle ilk metin örnekleri, 840’tan önçe Koço’ya gelen Türk toplulukları tarafından 750-827 yılları arasında yazılmıştır. Uygur kültürünün muazzamlığının tarihe vurduğu damga, bu kültür taşıyıcısı dilin yazıldığı alfabenin adını da “Uygur” yapmıştır. Üstelik, bu alfabe, Soğutlardan alınan şekliyle değil, Türkçenin ses ihtiyaçlarını nispeten karşılayacak hâle getirildikten sonra Türkleştirilerek, sayısız Türkçe eserin kaydında kullanılmıştır.Bu yazı ile kütüphaneler dolusu edebiyat, sanat, din, hukuk konularında kitaplar yazılmıştır. Uygurlar Çin, Hint ve İran kültürlerinin etkisinde kalmış ve çok renkli bir kültür geliştirmişlerdir. Uygurlar kâğıt ve matbaayı ilk kullanan Türk kavmidir. Bilinen en eski metinler 8. yüzyıla aittir. Eski Uygur alfabesi, Karahoca Uygur Krallığı’nın yıkılmasından sonra da kullanılmıştır. Türklerin Müslüman olmalarından sonra Arap alfabesini almalarına rağmen Türkistan ve Kırım’daki Türk devletlerinde Uygur alfabesi kullanılmaya devam etmiştir. Timur İmparatorluğu ve kollarında bu alfabe kullanılıyordu. Ebu Said Mirza’nın 1468’de Uzun Hasan’a gönderdiği mektup Uygur alfabesiyle yazılmıştı.Osmanlı sarayında da Uygurca bilen kâtipler vardı. Örneğin II. Mehmet’in Otlukbeli Savaşı’ndan sonra Özbek Hanı’na gönderdiği zafername Uygur alfabesiyle yazılmıştı.Eski Uygur alfabesi, toplam 18 harfe sahiptir. Sağdan sola doğru yazılır. Harflerin ön, iç ve son ses durumlarına göre başta, ortada ve sonda olmak üzere üçer şekilleri vardır.
Eski Uygur yazısı

Çağatay alfabesi, orta çağdan 1969 yılına kadar Çağatayca ve Modern Uygurcanın yazımında kullanılmış alfabe
Eski Valide Camii

Eski Valide Camii ve Külliyesi (müftülük kayıtlarına göre Atik Valide Camii) İstanbul'un Üsküdar ilçesinin hakim konumu Toptaşı sırtına II. Selim'in eşi, III. Murat'ın ise annesi Afife Nur-Bânû Valide Sultan tarafından Mimar Sinan'a yaptırılmıştır. Camii, medrese, tekke, dârüşşifa, dârulhadis, dârulkurrâ, sıbyan mektebi ve imaretten oluşan tesis, Mimar Sinan’ın inşa ettiği tam teşekküllü ve tek parça kalabilmiş son külliye olarak kabul edilmektedir. Mimar Sinan’ın inşa ettiği cami vefatından sonra talebesi Davud Ağa tarafından genişletilmiştir. Son olarak da II. Mahmud döneminde eski İstanbul evlerini andıran ve müstakil bir girişi bulunan hünkâr kasrı ve mahfili eklenmiştir. Yapılış tarihi 1570-1579 tarihleri arasını kapsamakla 1583 yılında Mimar Sinan'ın talebesi Davud Ağa tarafından genişletilmiştir.Külliye, cami, medrese, tekke, sıbyan mektebi, kervansaray, hamam, darülkurra, darüşşifa'dan oluşur. Külliyenin merkezini oluşturan cami ve medrese, kompleksin ortasında yer almaktadır. Şadırvan avlusunun alt tarafında bulunan kapıdan, esas girişi Kartal Baba Caddesinde olan medreseye geçiş sağlanabilmektedir. Külliyenin ana yapısını oluşturan ikinci birimi medrese ise yine Mimar Sinan’ın bir eseri olup yamuk planlı bir avluya sahiptir. Revaklarla süslü medresenin on beşinin talebeye, ikisinin muîdlere, birinin de bevvâba tahsis edilmiş olan toplam on sekiz hücresi bulunmaktadır.Caminin kubbesi altı dayanak üstündedir. İki yanından ikişer yarım kubbeyle çevrelenmiştir. Dışarı doğru çıkıntılı mihrab tarafında beşinci yarım kubbe bulunmaktadır. Mihrab tarafındakiİznik çinileri yer alır. Minareler klasik Osmanlı üslûbuna ters düşen bir tertiple yapı kitlesinin içinde kalmış ve ikinci revak harimin kuzey duvarı hizasında kesilerek birer kemeri yeni inşa edilen duvarların içine gömülmüştür.
Eski Yazlık Saray

Eski Yazlık Saray (; "Mükemmel Parlaklık Bahçeleri"), Çin'in başkenti Pekin'in Haidian semtinde bulunan eski bir saray ve bahçeler kompleksiydi.Pekin'in eski İmparatorluk Şehri bölümünün duvarlarının 8 km kuzeybatısında yer almaktadır. 18. ve 19. yüzyılın başlarında inşa edilmiş olup İmparator Qianlong ve haleflerinin ana imparatorluk ikametgâhıydı. Geniş çapta Çin imparatorluk bahçesinin ve saray tasarımının zirve eseri olarak tasarlanan Eski Yazlık Sarayı, geniş bahçeler koleksiyonu, yapı mimarisi ve sayısız sanat ve tarihi hazineleri ile tanınan mimari bir harikadır. Zirvede olduğu dönemde "Bahçelerin Bahçesi" (万园之园; wàn yuán zhī yuán) olarak anılmaktaydı.Eski Yazlık Sarayı, II. Afyon Savaşı sırasında Fransız ve Büyük Britanya güçleri tarafından yağmalanmış ve yıkılmıştır.
Eski Yeni Sinagog

Eski Yeni Sinagog (), Çekya'nın başkenti Prag'ın Josefov semtinde bulunan bir sinagogdur. 13. yüzyılda inşa edilmiş olup Avrupa'nın en eski kullanılan sinagogu ve ikiz nefli tasarıma sahip en eski Orta Çağ sinagogudur.
Eski Yeni Yıl

Eski Yeni Yıl veya Ortodoks Yeni Yıl, Jülyen takvimi ile Yeni Yıl başlangıcı olarak kutlanan gayri resmi bir geleneksel bayramdır. 20. ve 21. yüzyıllarda Eski Yeni Yıl, 14 Ocak'ta Miladi takviminde düşüyor. Aynı gün güneş, güney yönündeki yolculuğunu bitirip kuzeye doğru hareket etmeye başladığında Hindistan'da kutlanır: Makar Sankranti.Yeni Yıl'ın bu geleneksel buluşmasına bazen halk arasında "Ortodoks" denir, çünkü Rusya ve Doğu Avrupa'daki hükûmetlerin hala Ortodoks Kilisesi'nin bazı yargı bölgelerinde kullanılan Julian Takvimini kullandıkları zamana dayanıyor. Ortodoks Kilisesi'nin ayin yili aslında eylül ayında başlıyor.Eski Yeni Yıl geleneği Filistin'de, Ürdün, Ermenistan, Belarus, Özbekistan, Bosna Hersek (çoğunlukla Sırp Cumhuriyeti'nde), Gürcistan, Azerbaycan, Kazakistan, Karadağ, Moldova, Ukrayna (Malanka), Galler, İsviçre (Silvester olarak) ve Türkiye'nin Hatay bölgesinde mevcuttur. İskoçya'da, Eski Yeni Yıl geleneksel olarak 12 Ocak'ta düzenlenmiştir. 20. yüzyılın ilk yarısında, İskoç Galyalı topluluğunun geniş kesimleri hala şöleni gözlemledi ve bugün hala Güney Uist ve Eriskay'da Oidhche Challaig ve Glenfinnan'da Oidhche Challainn olarak işaretlendi. Ayrıca İskoçya'da, Morayshire'daki sahil kasabası Burgheadda, Eski Yeni Yıl arifesini "Burning o 'the Clavie" ile kutluyor. Eski Yeni Yıl da bu bölgede 12 Ocakdadır.Kuzey Afrika Berberleri (Fas'tan Libya'ya), Yeni Yılı geleneksel olarak Jülyen takvimine çok yakın olan "Berberi takvimi" nde kutlamaktadır. Bazı takvim hataları nedeniyle, "Berber Yeni Yılı" 14 Ocak yerine 12. günde bazı bölgelerinde kutlanmaktadır.
Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi

Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi ya da tam adıyla Eski Yugoslavya'nın Topraklarında 1991 Yılından Bu Yana Uluslararası İnsan Haklarını Çiğnemekle Sorumlu Kişilerin Cezalandırılması İçin Kurulmuş Uluslararası Mahkeme, Birleşmiş Milletler örgütünün bir parçası olup Eski Yugoslavya'da işlenmiş savaş suçlarını cezalandırma amacını gütmektedir. Mahkeme sadece bu amaçla kurulmuş olup Hollanda'nın Lahey şehrinde yer almaktadır.
Eski Yugoslavya'da kahve kültürü

Eski Yugoslavya'da kahve içmek önemli bir kültürel uygulamadır. Kahve kültürünün Osmanlı dönemine kadar uzanan köklü bir geçmişi vardır. Eski Yugoslavya'daki kahvehanelerin farklı türü kavana/kafana'dır ve geleneksel biçimi ise "Türk kahvesi"dir (filtresiz).Sırplar, Osmanlı fethinden sonra Osmanlı kültüründen etkilendiler ve 16. yüzyılın başlarında, o zamanlar Belgrad'da bir ticaret merkezi olan Dorćol'da bir kahvehane faaliyet gösteriyordu. Bu dönemde kervansaraylarda ve meyhanelerde kahve ikramı yapılırdı. Osmanlı'nın Sırbistan'ı Avusturya'dan geri aldığı 1739'dan sonra Belgrad'daki işletmelere kafana denmeye başlandı. O zamanlar en dikkate değer kafana, kafanaların dine göre bölündüğünü belirten gezgin Kepper'in bahsettiği Dorćol'daki Crni orao ("Kara Kartal") idi. Belgrad'daki kafana sayısının zirvesi 19. ve 20. yüzyıllardaydı.
Eski Yunan alfabeleri

Alfa Beta Gama Delta Epsilon Digama Zeta Heta Eta Teta Yota Kapa Lamda Mi Ni Ksi Omikron Pi San Kopa Ro Sigma Tav Upsilon Fi Hi Psi Omega
Eski Yüksek Almanca

Eski Yüksek Almanca () Batı Cermen dillerinden olup  Almancanın bilinen en eski biçimidir. (ms. 750'den ms. 1050'ye kadar)Lord Duası, aşağıda, dört Eski Yüksek Alman lehçesinde verilmektedir. Bunlar okuryazar bir metnin çevirileri olduğundan, en iyi deyimsel dil örnekleri olarak kabul edilmezler, ancak lehçe varyasyonunu çok net gösterirler.
Eski Zağra (il)

Eski Zağra ili (Bulgarca: Област Стара Загора / Oblast Stara Zagora), Bulgaristan'ın orta güney kesimlerinde bulunan bir ildir. Merkezi Eski Zağra'dır. Diğer önemli şehirleri Çirpan ve Kazanlık'tır. İlin nüfusu yaklaşık 400.000 kişidir.Tarihte, Traklar, Antik Yunanlar, Romalılar ve Bizanslılar için önemli bir şehir olduğu için günümüzde güney Bulgaristan'ın kültür merkezidir. Neolitik Çağ'dan bile kalıntılar bulunmuştur. Tarihçilere göre Eski Zağra, Avrupa'nın en eski kentidir.
Eski botanik bahçesi, Zürih

1837'de Zürih Üniversitesinin kurulması ve eski Zürih surlarında bulunan "zur Katz" siperinin tasfiye edilmesiyle, Schanzengraben kenarında siperin bulunduğu yere eski botanik bahçesi inşa edilmeye başlandı. Bahçenin içinde 1851'de cam ve ağaçtan oktogonal şekilde yapılan Palmenhaus, 1877'de dökme demirden cam bir pavillon biçimine getirildi. Bahçe, oldukça değerli ağaçlarıyla birlikte bir zamanlar enstitünün binalarını bir araya getiren Völkerkundemuseum'a aittir. Behçe'nin bir bölümünde küçük bir tepenin üstünde "Gessner-Garten" adında tedavi amaçlı kullanılan bitkilerden oluşan bir bölüm vardır. Bu bölüm bahçenin temelini oluşturan bitkileri toplayan Conrad Gesner'e adanmıştır. Botanik bahçesi yeni yerine taşınana kadar burada hizmet verdi, tesis şu anda bir dinlenme yeri olarak kullanılmaktadır.
Eski Çarşısı, Görice

Görice Eski Çarşı (Arnavutça: Pazari i Vjetër), Arnavutluk Cumhuriyeti’nin Görice kenti’nde yer alan Osmanlı İmparatorluğu dönemi Türk çarşısıdır. Bu tarihî çarşı, Görice’ni batı kesiminde yer alır.Görice Eski Çarşısı, günümüzde tehlike altında, çünkü çoğunluğu Ortodoks Hristiyanlardan oluşan Görice kent meclisi, Görice'nin eski Osmanlı mahallelerinin yok edilmesini istemektedir.
Eski Çarşısı, Üsküp

Üsküp Türk Çarşısı (Makedonca. Стара скопска чаршија Stara Skopska Čaršija veya Стара чаршија Stara Čaršija; Arnavutça: Çarshia e Vjetër) Makedonya’nın başkenti Üsküp’te yer alan Osmanlı İmparatorluğu dönemi çarşısıdır. Bu tarihî çarşı, Üsküp’ün kuzey kesiminde yer alır.Çarşı, Üsküp’ün en büyük yaşam alanlarından biri olarak kültürel ve tarihî özelliğe sahiptir. Konum olarak Vardar’ın doğu yakasında yer alır ve Fatih Sultan Mehmet Köprüsü’nün kuzeyinden itibaren uzanır. Çarşının yan yamacı sayılabilecek bir konumda Üsküp Kalesi bulunur.
Eski Çince

Eski Çince, M.Ö. 1250'li yıllardan başlayıp M.Ö. 221 yılında bütün Çin, Qin Hanedanlığı altında birleşinceye değin Çin'de konuşulmuş yazın dili.Çin dillerinin en eski yazılı kaynakları, ilk keşiflerin 1899 yılında olduğu, Geç Shang Hanedanlığı döneminde kaydedildi. Bunlar sığırların omuz kemiklerine ve kaplumbağa plastronlarına kazınmış fal yazıtları ve genelde yiyecek ve içeçek kaplarına yazılmış bronz yazıtlardı.  Fal yazıtlara jiaguwen, tunç (bronz) yazıtlara ise jinwen adı verilir. Çin yazısı o tarihlerde oldukça gelişmişti ve bu denli gelişmiş olması varlığını çok daha eskiye götürmektedir. Milattan önce 15. yüzyılda da tunç yazıtların varlığı bilinse de günümüze ulaşamamıştır.
Eski İmaret Camii

Eski İmaret Camii veya Pantepoptes Manastırı Kilisesi (Yunanca: Μονή του Χριστού Παντεπόπτη Mori tou Hristou Pantepopti) İstanbul'un Zeyrek semtinde Doğu Roma döneminden kalma dinî yapıdır. 1081- 1087 yılları arasında inşa edildiği tahmin ediliyor.Kilise Komnenos Hanedanı'nın kurucusu I. Aleksios tarafından yaptırılmıştır. Fatih Sultan Mehmet döneminde medrese olarak kullanılan Zeyrek Camii'nin imarethanesi olarak kullanılmıştır. Fatih medreseleri yapılınca cami olmuştur.
Eski İnananlar

Eski İnananlar, Rus Ortodoks Kilisesi tarihinin Eski İnananları ya da Eski Ritüelcileri (Rusça: староверы veya старообрядцы, starovyery veya staroobryadtsy), 1652 ve 1666 arasında  Moskova Patriği Nikon tarafından yapılan kilise reformlarına karşı protesto olarak resmi Rus Ortodoks Kilisesi'nden 1666 sonrasında ayrılan topluluk. Eski İnananlar Rus Ortodoks Kilisesi'nin bu reformlarından önceki dini uygulamalarını devam ettirmektedir.1652 yılında, Patrik Nikon (1652-1658 arası Rus Ortodoks Kilisesi Patriği) Rus ve Rum Ortodoks Kiliseleri uygulamaları arasında uyum sağlanması amacıyla ritüelsel ve metinsel bir dizi revizyonlar tanıttı. Nikon, Rusça ve Rumca ayinler ve metinler arasındaki farklılıkları ortadan kaldırmak için zamanında Rumlara ait olan ayinlerin Ruslara uygulanmasını emretti. Bunu yaparken, Nikon din adamlarıyla bir konsey toplamadan hareket etti. Bu revizyonların uygulanmasına karşı çıkanlar aforoz edildi. Mevcut ayinleri devam ettirmek isteyenler 17. yüzyılın sonundan 20. yüzyılın başlarına kadar "Schismatics" (Rusça: раскольники raskol'niki) (Türkçe: bölünmüşler, hizip) olarak bilindi. Bu isim II. Katerina döneminde ortaya atıldı. Yeni ayin uygulamalarını benimseyenler kendilerine  Pravoslavnye (Rusça: Православные - Türkçe: doğruya inananlar) demeye başladılar.17. yüzyılın ortalarında Moskova Patriği Nikon`da dahil olmak üzere Rus Kilisesi yetkilileri, çağdaş Rus ve Rum kullanımları arasındaki ayrımları fark etmişti. Rus Ortodoks Kilisesinin beceriksiz basmakalıp hatalarının bir sonucu olarak, ayinlerini ve önemli ölçüde Rum orijinallerinden saparak kendi dini kitaplarını geliştirdikleri sonucuna varmışlardı. Böylece, Rus Ortodoks Kilisesi diğer Ortodoks kiliseleriyle uyumsuz hale gelmişti. Nikon, Rus Çarlığı, Lehistan-litvanya ve diğer Slav milletlerinde aynı ayin tipinin kullanılmasını istiyordu.
Eski İngiliz Karakolu

Galata Kulesi Sokağı No. 15'tedir. 1904 İngiliz Hapishanesi olarak inşa edilmiş ve 1919'a kadar hapishane olarak kullanılmıştır.1904 senesinde,  Bereketzade Camii Sokağı’ndaki İngiliz Bahriye Hastanesi ile birlikte inşa edildi.  1919 yılına kadar  Büyük Britanya İmparatorluğu sivil hapishanesi olarak kullanıldı. I. Dünya Savaşı'nın ardından 1919-1923 yılları arasında işgal kuvvetlerinin karakol binası olan yapı, bu dönemde Kuvayı Milliyecileri takip eden İngiliz istihbaratının merkezi idi. Yapıda, hapishane ve karakol olarak kullanıldığı dönemde İngiliz ve Osmanlı mahkumlar tarafından duvara işlenmiş yazılar ve çizimler bulunmaktadır.Cumhuriyetin ilanından sonra  yapı, 1927'ye kadar İngiliz mahkemesi memuru tarafından; 1927-1933 arasında ise İngiliz Yardım Komitesi üyesi Bayan Andrews tarafından konut olarak kullanıldı. 1933 yılında büyükelçilik yapıyı  iş adamı Pierre Fournial'a 425 İngiliz Sterlini karşılığında sattı.  Yeni mülk sahibi Pierre Fournial, yapıyı konut olarak kullandı;1939 yılında ölümünden   sonra  kızı Mercedes Celestine Fournial eşiyle birlikte 1960'a kadar bu yapıda yaşamını sürdürdü. Bayan Fournial, 1960 binayı Avusturya Lisesi rahibelerine kiraladı; 1973 -1976 arasında ise  Edmond ve Arman Cendereciyan adlı kuyumcu ustalarına atölye ve işyeri olarak kiraya verdi.Binayı atölye olarak kullanmak üzere 1976’da kiralayan metal kalıp ustası Ohannes Muradyanı, üç yıl sonra Fournial Ailesi’nden satın aldı. Muradyan’ın 1990 yılında ölümünden sonra Eski İngiliz Karakolu, mimar-plancı Nadire ve Mete Göktuğ çiftine 1991'de 150.000.000 Türk Lirası karşılığında satıldı.  Yapı 1998'e kadar Galata Derneği olarak hizmet verdi. Göktuğ çifti 1999’dan itibaren yapıyı "Galata Evi - The Galata House" adı altında lokanta olarak işletmektedir.Yapı özgün haliyle iki katlıdır. Yığma sistemle inşa edilmiştir, volta döşemelidir. Yuvarlak kemerli giriş kapısı ile basık kemerli pencereleri bulunmaktadır. Zaman içerisinde yeni işlevlerle kullanılmasıyla yapı bir dizi değişiklikten geçmiştir.Yapının karakol olarak kullanıldığı işgal yıllarında  genişletildi. Terasa bir kat, zemindeki avluya ise bir hücre, bir tuvalet ve mutfak ile çamaşırhane eklendi. 1930'lu yıllarda ise mülk sahibi Pierre Fournial binaya bir cumba ekledi  ve üst kattaki parmaklıkları söktürdü.Nadire ve Mete Göktuğ çifti 1990'lı yıllarda bir dizi işlem yaparak binanın dönem katmanlarına ulaşmışlardır. Duvarları tazyikli suyla yıkayıp, 20 kat boyayı sıyırmış ve binanın hapishane ve karakol olarak kullanıldığı katmanlara ulaşmışlardır. Bu katmanda mahkumlar tarafından işlenen figürler ve yazılar günümüzde görülebilmektedir.
Eski İrlandaca

Eski İrlandaca (Goídelc), İrlandaca ve diğer Gal dillerinin 6. ve 10. yüzyıllar arasındaki formudur. 10. yüzyılda Orta İrlandaca'ya dönüşmüştür. Eski İrlandaca günümüzde Modern İrlandaca, Manksça ve İskoçça'nın atasıdır.
Eski İstanbul Sinemaları: Düş Şatoları

Eski İstanbul Sinemaları: Düş Şatoları, gazeteci ve sinema yazarı Burçak Evren'in 1998 tarihinde yayımladığı sinema kitabıdır.(ISBN 975-325-481-4)Milliyet Yayınları tarafından ilk baskısı Mart 1998'de yapılan bu kitap Burçak Evren'in 9. 'sinema' kitabıdır. (13. kitabı). Hakkı Devrim'in genel yayın yönetmenliğinde yayımlanan kitap yüksek gramajlı kuşe kağıda basılmış, sert karton kapaklı, ciltli ve şömizlidir. Bol renkli ve siyah beyaz resimle desteklenmiş olan kitap bu formatıyla, özenli baskısı ve modern sayfa düzeniyle bir prestij kitabı olarak tasarlanmış gibi durmaktadır.Bu kitapta, "ev sineması", "şifreli kanallar" ve "dev televizyon ekranları" gibi günümüzün gelişen teknolojisinin albenili ürünlerine yenik düşerek artık çoğu kapanmış olan, en azından yerlerini daha küçük sinema salonlarına bırakmış gözüken bir zamanların İstanbulunun görkemli, büyülü sinema salonlarının, yani yazarın deyimiyle düş şatolarının öyküsü anlatılmaktadır. Şimdi birçoğunun yerinde yeller esen ya da başka amaçlarla kullanılmakta olan geçmişin bu keyifli mekanlarına nostaljik bir ziyaret yapılmaktadır.Beş bölümden oluşan kitabın ilk bölümünde Beyoğlu'ndaki ünlü 'düş şatoları'ndan en önemlileri tek tek ele alınmıştır. Emek, Majik, Elhamra, Lale, İpek, Atlas gibi o dönemin görkemli sinema salonlarının tarihçeleri, vizyona giren filmleri ele alınırken, arka planda buna paralel olarak semtin ve şehrin sosyo kültürel yapısı da irdelenmiştir. Bolca kullanılan tarihi belge nitelikli fotoğrafın yanı sıra, sinema afişleri, sinema fenerleri, film tanıtım broşürleri, sinema biletleri, hisse senetleri gibi efemera malzemelerinin renkli ve siyah beyaz fotoğraflarına da yer verilmiştir. Kitabın ikinci bölümü yazlık bahçe sinemalarına, üçüncü bölümü ise bu sektörü destekleyen bazı özel elemanlara, gişelere, localara ve sinema fenerlerine yani kısaca düş şatolarının bekçilerine ayrılmış. Dördüncü bölüm Beyoğlu semti, sinema müzesi ve sinema kitaplığı ilgili yazıları barındıryor. Son bölümde de Türkiye'nin sinema salonlarıyla ilgili istatistik bilgilerini içeren yazılar bulunmaktadır.
Eski İstanbul Yaşayışı

Eski İstanbul Yaşayışı Musahipzade Celal'in 1946 tarihli kitabı. Sosyal ve günlük yaşam araştırmaları için kaynak niteliğindeki eserde İstanbul yaşamında egemen olan örf ve âdetler konu edinilmektedir. Aile, Mektep, Esnaf Teşkilâtı, Sosyal Hayat, Çarşılar-Hanlar ve Boğaziçi kitaptaki konu başlıklarıyken çok sayıda muhtelif alt başlıklar da bulunmaktadır. Müsahipzade Celal görsel malzemelere yer verdiği eserinde hem kendi yaşantısı hem de çevresinden edindiği bilgileri toplamıştır.
Eski İsviçre Konfederasyonu

Eski İsviçre Konfederasyonu (), kanton denilen küçük bağımsız devletlerin oluşturduğu en eski İsviçre konfederasyonudur.1291 yılında Uri, Schwyz ve Unterwalden kantonlarının oluşturduğu üç orman kantonu temsilcileri bir  Federal Beyanname altına imza attı. Beyanname'ye imza atan taraflar, o zamanlar Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu’nda Avusturya Düklüğü'nü elinde tutan Habsburg hanedanının hükmüne karşı çıkabilmek için birleşmeyi taahhüt ediyorlardı. Bu federasyon kantonları imparatordan, imparatorluk içinde otonom olduklarını garantileyen gösteren bir belge de almıştı. Ancak iktidar Habsburg hanedanının eline geçince bu otonomiyi kabul etmeyen Habsburglar yeni federasyona karşı saldırıya geçti.  15 Kasım 1315 günü Morgarten Çarpışması’nda Habsburg ordusunu yenen İsviçreliler, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu içinde İsviçre Konfederasyonu'nun varlığını güven altına aldılar.1499'daki Swabian Savaşı'ndan sonra konfederasyon de facto olarak Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'ndan bağımsızlık kazandı.1789 yılında Fransız Devrimi orduları İsviçre’yi işgal ederek zorla yeni bir anayasayı uygulattırdı. Bu anayasa ile ülkenin hükûmeti merkezileştirildi, kantonlar ortadan kaldırıldı ve konfederasyon yıkılarak yerine Helvetia Cumhuriyeti kuruldu.
Eski İzmir Marşı

Eski İzmir Marşı bestecisi Mehmet Ali Bey olan (Odeon Orkestrası Odeon Record 31883 [K.Tarihi:1908-1912]) ilk kayıtlı marştır. Yunan kaynaklarındaki adı  ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΣΜΥΡΝΗΣ(İzmir Marşı)dir. Müziksel yapı biraz değiştirilmiş olarak bestecisi  anonim((Παραδοσιακό Μ. Ασίας)(Geleneksel Anadolu) ) olarak geçmektedir. Yorgo Dalaras ın,internet sitesinde yine bu şarkı anonim olarak geçmektedir. Eser tipik kasap havası formunda ve sözsüzdür. Günümüzde İzmir Marşı (İzmir'in dağlarında çiçekler açar) ile karıştırılmaktadır. Bunun nedeni iki marşın da İzmir Marşı olarak adlandırılmasından gelmektedir. "Osmanlı Marşları" adlı 15 Kasım 1999 tarihinde Kalan Müzik'ten çıkan albümde bu marş 5. sırada yer alır. Sırbistan'da Arapsko Kokonješte (Арапско кокоњеште) adlı marş ile benzer müziğe sahiptir.Halk oyunu olarak Sırbistan'da oynanır.
Eski Şark Eserleri Müzesi

Eski Şark Eserleri Müzesi Istanbul Arkeoloji Müzesi bünyesinde bir müzedir. Müzedeki koleksiyonlar, Anadolu ve Mezopotamya'nın Yunan öncesi, Mısır ve Arap Yarımadası'nın İslam öncesi çağlarına ait eserlerinden oluşmaktadır. Bu eserlerin çoğunluğu Osmanlı Devleti döneminde 19. yüzyıl sonunda başlayıp, I. Dünya Savaşı'na kadar süren arkeolojik kazılarda ortaya çıkarılmış ve  İstanbul'a getirilmiştir.
Eski Şarkı

Eski Şarkı, Robert Pinget'nin 1960 tarihli La Manivelle (Manivelâ) oyunundan Samuel Beckett tarafından serbest çeviri yoluyla yazılmış radyo oyunudur. Oyunda, Pinget'in Parisli karakterleri Toupin ve Pommard, Beckett tarafından Cream ve GormanOyun radyoda ilk defa 23 Ağustos 1960'ta BBC tarafından yayınlandı. Barbara Bray'in yönettiği bu yapımda rolleri Jack MacGowran (Cream) ve Patrick Magee (Gorman) oynadı.Oyunda Gorman'ın laternada çaldığından bahsedilen belirsiz şarkı için Beckett, oyunun başlarında bahsedilen çançiçeklerinden hareketle The Bluebells of Scotland 'ı seçti.
Eski Şehir (Bern)

Eski Şehir (Almanca: Altstadt), Bern, İsviçre'nin Orta Çağ şehir merkezidir. Üç tarafı Aare nehri ile çevrili dar bir tepede inşa edilen yoğun yerleşimi, on ikinci ila on beşinci yüzyılda inşa edilmesinden bu yana esas itibarıyla değişmeden kaldı. 1405 yılında büyük bir yangın çıkmasına rağmen, şehrin çoğu yapısı kumtaşından yeniden yapıldı ve on sekizinci yüzyılda büyük çaplı inşaat çalışmaları yapıldıktan sonra, Bern'in Eski Şehri, Orta Çağ karakterini korudu.Eski Kent, İsviçre'nin en yüksek katedralinin yanı sıra diğer kiliseler, köprüler ve geniş bir Rönesans çeşmesi koleksiyonuna ev sahipliği yapmaktadır. Birçok tarihi binaya ek olarak, federal, kanton ve belediye yönetiminin makamları Eski Şehir'de bulunmaktadır. Yoğun ve genelde bozulmamış bir yapıya sahip olduğu için 1983 yılından bu yana UNESCO Dünya Mirasları Listesi'nde yer almaktadır ve modern dünyayı bir Orta Çağ kentine dahil etmenin mükemmel bir örneğidir. Eski Şehir'deki tüm Eski Şehir'in yanı sıra sayısız diğer yapı, İsviçre'nin Ulusal ve Bölgesel Önemli Kültür Varlıkları Envanteri olarak belirlenmiştir.
Eski Şehir (Kraków)

Kraków Eski Şehri, Polonya'nın Kraków şehrinin tarihi merkezi bölgesidir. Polonya'nın en ünlü eski bölgelerinden biridir ve 1038'den Polonya Kralı Sigismund III Vasa'nın sarayını 1596'da Varşova'ya taşımasına kadar Polonya'nın politik hayatının merkezi olmuştur.
Eski Şehir (Lviv)

Lviv Eski Şehri (; ), Ukrayna'daki Lviv Oblastı (eyalet) içindeki  Lviv şehrinin tarihi merkezi olup, 1975 yılında Devlet Tarihi-Mimari Koruma Alanı olarak tanımlanmıştır. 1998 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.
Eski Şehir (Vilnius)

Vilnius Eski Şehri (Litvanca: Vilniaus senamiestis, Lehçe: Stare Miasto Wilnie, Belarusça: Стары горад Вільні, Rusça: Старый город в Вильнe), Kuzey Avrupa'nın yaşayan en büyük Orta Çağ kentlerinden biridir. 3.59 kilometrekare alan kaplamaktadır. Litvanya'nın başkenti Vilnius'un en eski bölümü yüzyıllar boyunca gelişti ve sürekli değişen bir kültürel etkiyle şekillendi. Avrupa'nın en büyük mimari stillerinin -gotik, rönesans, barok ve neoklasik- yan yana durduğu ve birbirlerini tamamladığı bir yerdir.1994 yılında Vilnius Eski Şehri, evrensel değeri ve özgünlüğü ile UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi.
Eski Şehir (Zamość)

Eski Şehir (Lehçe: Osiedle Stare Miasto), Zamość şehrinin en eski tarihi bölgesidir. Polonya'daki Dünya Mirası Alanları'ndan biridir. 1992'de eklenmiştir. UNESCO'ya göre bu alan, "orijinal düzeni ve tahkimatı ile İtalyan ve Orta Avrupa mimarlık geleneklerini harmanlayan çok sayıda binayı koruyan, 16. yüzyılın sonlarına doğru planlanmış bir Rönesans kentinin olağanüstü bir örneğidir." Orta Çağ kenti 75 hektarlık bir alana ve 200 hektarlık bir tampon bölgeye sahiptir.
Eski Şuamta

Eski Şuamta (Gürcüce: ძველი შუამთა) Gürcistan'ın Kaheti bölgesindeki bir Gürcü Ortodoks manastırıdır. Manastır, deniz seviyesinden yaklaşık 1015 metre yükseklikte yer almaktadır.  Ormanlık bir dağda konumlanmış olan manastır, Telavi kasabasının beş kilometre batısında inşa edilmiştir.Şuamta kelimesi, Gürcücede "dağların arasında" anlamına gelmektedir. Bu ad, Eski Şuamta Manastırı'ndaki üç binanın Gombori'nin yaprak döken ormanları arasındaki izole ve resmedilmeye değer konumuna atıfta bulunmaktadır.Manastır kompleksi, 5. yüzyıldan kalma bir bazilika ve her ikisi de 7. yüzyıldan kalma iki kubbeli kiliseden oluşmaktadır. Manastırdaki bazilika, Gürcistan'daki kubbe şekilli kiliseler içerisinde en büyüğü olan Cvari Manastırına mimari olarak benzemektedir. Manastırdaki tüm kiliseler yontulmuş taştan inşa edilmiştir. Manastır, 16. yüzyılda terk edilmiştir. Bagrationi hanedanından Kral II. Lewan'ın karısı, "Yeni Şuamta" adıyla yeni bir manastır kurmuştur. Yeni manastırın ana kilisesi tuğladan yapılmıştır. Yeni manastırın duvarları fresklerle dekore edilmiştir. Manastır binaları Kral II. Erekle tarafından onarılmıştır. 2008 yılında, Eski Şuamta manastırı restore edilmiştir.
Eskiahır, Kurşunlu

Köy, Çankırı il merkezine 75 km, Kurşunlu ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır. Köy, Kurşunlu'nun doğusunda olup, / numaralı Bolu-Amasya (Kurşunlu-Ilgaz) devlet/uluslararası yoluna 1,9 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Eskialibey, Bayat

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 31 Aralık 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye çevrilen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Eskialtıntaş, Araban

Eskialtıntaş; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Eskiarapgir, Arapgir

Eskiarapgir; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Eskiarmutluk

Köyün adı 2009 yılına tarihlenen Lazca yer adları sözlüğünde Ç'umayida olarak geçmektedir. Arıcılar, sonradan bu köyden ayrılarak ayrı bir köy olmuştur.Köy; Rize il merkezine 76 km, Ardeşen ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır. Köydeki Celaskuri ve Nokakave mahallelerinin adları Lazcadır.
Eskibalta, Yedisu

Köyün eski adı 1901 yılı kayıtlarında Komsor, 1928 yılı kayıtlarında Xımsor olarak geçmektedir. Köy, 19. yy.'da Kafkasya'dan Sürgün edilmiş Çerkesler tarafından kurulmuştur. Köy, 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3644 sayılı ‘130 İlçe Kurulması Hakkında Kanun’un 20. Maddesi gereğince Kiğı ilçesinden ayrılarak Bingöl'ün yeni kurulan ilçesi Yedisu'ya bağlanmıştır.Köy, Bingöl il merkezine 144 km, Yedisu ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır. Köy,  numaralı Yedisu-Üçdam (Pülümür) il yolu üzerindedir. Toprakları Peri Suyu Çayı kenarındadır.
Eskibağ, Genç

Köyün 1841 tarihli Palu kasabası Ehl-i İslam Nüfus Defterinde ismi Hünyan/Xunyan olarak geçmekte ve köyde 3 hane, 18 erkek nüfus olduğu görülmektedir. Bugün Eskibağ köyünün bir mezrası konumunda olan Çöğürlü de mezkûr defterde "Gavil" olarak geçmekte ve 4 hane, 9 erkek nüfusa sahip olduğu görülmektedir.
Eskibedir, Lüleburgaz

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Bedir olarak geçmektedir. 12 Mart 1951'de Eskibedir ve Yenibedir mahalleleri ayrıldı ve ayrı birer köy statüsü kazandılar.Köy, Kırklareli il merkezine 67 km, Lüleburgaz ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Köy Lüleburgaz'ın güneyinde ve Ergene Nehri kenarındadır.
Eskibeyrehatun, Çıldır

Eskibeyrehatun köyünün eski adı Begrehatun'dur. Nitekim Osmanlılar, 16. yüzyılın ortasında Gürcülerden ele geçirdiği köyü, 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı tahrir defterinde Begrehatun / Begrahatun (بكرەخاتون) olarak kaydetmiştir. Bu tarihte Begrahatun köyü Gürcistan Vilayeti içinde Ardahan-i Büzürg livasının Meşe nahiyesine bağlıydı. Büyükçe bir köy olan Begrehatun'un nüfusu 33 Hristiyan haneden (165 kişi) oluşuyordu. Vergi yükümlüsü erkeklerin çoğunluğu İvane, Maharebel, Gogiça, Basila, İason, İordane, Batata, Giorgi, Tevdore gibi Gürcü adları taşıyordu.Begrehatun köyü uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra 1878 yılında Berlin Antlaşması'yla Ruslara bırakılan yerler arasında bulunuyordu. Rus idaresinin 1886 yılında yaptığı nüfus tespitinde köyün adı Bagratun / Begrahatun (Багратун / Беграхатун) biçiminde kaydedilmiştir. Ardahan sancağının (okrug) Ardahan kazasına (uçastok) bağlı olan köyde 122 yaşıyordu.Birinci Dünya Savaşı yıllarında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı ve gazeteci Konstantine Martvileli Begrahatun köyü üzerine şunları yazmıştır: "Zarabuki’den Begra-hatun köyüne geldim. Bu köy büyük bir derenin kenarında, Ahalkalaki yolu yakınında bulunuyor. Bu köyün yakınlarında hiç su yok ve burada yaşayanlar, ki 23 hane ya da 279 Müslüman Gürcüden oluşuyor, susuzluktan dolayı çok zor durumdalar. Bu köyde küçük bir kilisenin yıkıntıları duruyor ve kilise tamamen yağmalanmış. Bu derenin kıyısında Parkau (Kars Vilayetinin Harbi Valisi Pyotr-Emmanuil Fridrihoviç fon Parkau onuruna) ya da Yeni Begra-hatun köyü var.  Burada 90 hane Süryani yaşıyor. Bunlar da Begra-hatun köylüleri gibi zor durumdalar. Buradan geriye Meirami köyüne yöneldik."Begrahatun köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Rusların bölgeden çekilmesinin ardından Gürcistan sınırları içinde kaldı. Bu durum 1920 tarihli Moskova Antlaşması'yla Sovyet Rusya tarafından da tanındı. Ancak ertesi yıl Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında, 16 Mart 1921'de Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla köy Türkiye'ye bırakıldı.1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Eskibeyrehatun köyü Aşağı Begre Hatun / Begre Hatun Aşağı (بكرە خاتون آشاغی) adıyla kaydedilmiştir. Bu sırada köy Kars vilayetinin Çıldır kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. Bugünkü  Yenibeyrehatun köyünün adı ise bu listede Begre Hatun Yukarı  (بكرە خاتون یوقاری) biçiminde yazılmıştır. 1935 gelen nüfus sayımında "Eski Beyri hatun" olarak kaydedilmiş olan köyün nüfusu 473 kişiden oluşuyordu. 1965 yılına gelindiğinde Eskibeyrehatun köyünde 898 kişi yaşıyordu ve bu nüfus içinde sadece 142 kişi okuma yazma biliyordu.
Eskice, Ilgaz

Köy, Çankırı il merkezine 78 km, Ilgaz ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köy, Ilgaz'ın batısında olup / numaralı Bolu-Amasya (Kurşunlu-Ilgaz) devlet/uluslararası yoluna 4,1 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Eskice, Suruç

Eskice; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Eskice, Çorum

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Mecitözü ilçesine bağlıyken, 31 Ekim 1952'de Çorum merkez ilçeye bağlandı.
Eskice, İkizdere

1800'lü yıllarda kurulan köyün eski adı Yukarı Xaya olup  1913 yılında "Eskice" adını alarak köy statüsüne kavuşmuştur.
Eskici Dükkanı (oyun)

Orhan Kemal'in eserleri, sadece tiyatro ile sınırlı kalmamış olup birçoğu filme de alınmıştır. Türk edebiyatının gerçekçi kalemi Kemal, birçok eserinde olduğu gibi ''Eskici Dükkânında da yoksul kesimin, emekçilerin hayatlarını mikroskop altına alır. 1968 - 1969 sezonunda Ankara Sanat Tiyatrosu AST'ta oynanan oyun, Şehir Tiyatroları ve Antalya Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü ile bazı özel topluluklar tarafından çeşitli zaman dilimlerinde sahnelenmiştir.Çocukluğunda Çukurova'da bir ağanın torunu olan ve Kurtuluş Savaşı'nda bir bacağını kaybeden topal eskici, gelişen teknoloji karşısında, ayakkabı onarımı yaptığı küçük dükkânında hayatın zorluklarına karşı direnerek yaşam savaşı vermektedir. Ancak bu direnme, değişen koşullar karşısında eskicinin de değişimini beraberinde getirir. Artık o ve ailesi pamuk tarlalarında ücretli ırgatlık yapacaklardır. Bu atmosfer içinde bireylerin küçük dünyaları ayrıntılarıyla ele alınarak, umutlar, hayaller ve iç dünyalar sorgulanır.
Eskici ve Oğulları

Adana'da bir bacağını Trablusgarp savaşında kaybeden Topal bir eskici, iki oğlu ve bir kızı ile birlikte yaşamaktadır. Topal, iki oğlu ile birlikte bir kunduracı dükkanı işletmektedir. Büyük oğlan Memet, evli ve 3 çocuk sahibidir. Fabrikadaki işini kaybedince babasının yanında çalışır ancak babası dükkanın gelirlerinin kendilerini geçindirmeye yetmediğini söyleyerek Memet'ten başının çaresine bakmasını ister. Memet bunun üzerine kütlü (pamuk) toplamaya gitmek ister. Babası ile tartışan küçük oğul Ali de onunla birlikte gelmek ister. Anne ve Baba buna ilk başta karşı çıkar ancak kütlü toplamadan kazanılacak para sayesinde büyük bir dükkan açacaklarını düşünerek hep beraber kütlü toplamaya giderler. Ancak kütlü toplamadan umduklarını bulamazlar.1- Eskici; Herkese karşı ters ve sinirli, ailesine özellikle de çocuklarına düşkündür. Baş karakterdir. Savaşta bir bacağını kaybettiğinden topaldır.2- Eskicinin Karısı; Çocukları ve kocası arasında köprü durumundadır, ailesinin dağılmasını istemese de gelinini hiç sevmez. Geçmişle ilgili hava atar ve aynısının gelecek için olmasını ister. Komşularına zengin kayınpederini abartarak anlatır ve bu yüzden komşuları tarafından yadırganır.3- Mehmet; Eskicinin büyük oğludur. Evlidir ve üç çocuğu vardır, karısına ve çocuklarına düşkündür. Babası ona çok kızsa da anlayışla karşılar. Ailede zekâsı takdir edilen kişidir. Amerika Birleşik Devletleri üretimi makinelerden dolayı işini kaybetmiştir; bu yüzden kendi ailesiyle birlikte babasının eline bakmaktadır.4- Ali; Eskicinin küçük oğludur. Evlenme çağındadır. Abisini her zaman babasına karşı savunur, abisinin yapmak istediği şeylere ortak olur. Babası ile olan kavgaları sürekli ailede küslük yaratır. Gururludur ve babası Topal Eskici ile çok benzer karaktere sahiptir.5- Zeliha; Eskicinin kızıdır. Ali ve Mehmet’ten küçüktür. Evlenme hayali ile yaşar. Evdekilere karşı kuşak çatışması ile karşılaştığından anne-babası ile sürekli kavga eder. Ali sürekli Zeliha’dan şüphelenmektedir. Aile bireylerinin yerel ağızlarını değiştirmek ister.6- Gelin; Eskicinin büyük oğlunun karısıdır. Kocasını sevse de kaynanası yüzünden sürekli kaçmak ister, yine de gidecek yeri yoktur. Ev işlerini her zaman tam ve hatasız yapar.7- Ünal; Eskici ve ailesi pamuk toplamaya gittiğinde onlara yardımcı olan şoför muavinidir. Her zanaatı yapabilen becerikli biridir. Zeliha ile evlenir. Kayınbabası Topal Eskici ile benzer karaktere sahiptir.8- Zeynep; Eskici ve ailesi pamuk toplamaya gittiğinde karşılaşırlar, kütlü (tohumlu pamuk) toplama ırgatıdır. Halasıyla yaşamaktadır. Ali ile evlenir.10- Ayşe; Mehmet’in büyük çocuğu ve tek kızıdır. İlkokula gitmektedir. Kardeşi Cavit ile sürekli tartışma hâlindedir. Halası Zeliha'nın eşi Ünal'da gözü vardır.11- Cavit; Mehmet’in büyük oğludur. Okula başlayamayacak kadar küçüktür. Çok akıllıdır ve akıllı olduğu kadar da patavatsızdır. Ablasını kıskanır.13- Doktorun Anası; ; eskicinin komşusudur, oğulları doktor ve subay olduğu için havalı, eskiciyi ve ailesini sevmiyor ancak oldukça vefalıdır.
Eskici ve Oğulları (anlam ayrımı)

Eskici ve Oğulları (film), Şahin Gök'ün yönettiği, Kadir İnanır ve Fikret Hakan'ın oynadıkları 1990 tarihli Türk filmi. Yukarıdaki romandan uyarlanmıştır.
Eskici ve Oğulları (film)

Eskici ve Oğulları, Orhan Kemal'in aynı adlı romanının uyarlaması olan 1990 yılı yapımı sinema filmi.
Eskidanişment, Orhaneli

Köy Bizans döneminde Atranos nahiyesi olarak adlandırılan muhitte bulunmaktadır. Bu bölge Orhan Gazi'nin fetihten sonra kendisine kalan mülküdür. Daha sonra bu bölgeyi vakfettiği bilinmektedir. Bu bölgede yerleşen diğer köyler gibi Kayı boyu Karakeçili Türkmenlerinden olduğu tahmin edilmektedir.
Eskidemirkapı, Göle

Eskidemirkapı ile Yenidemirkapı köylerinin eski adı Demirkapı'dır. Nitekim Richard Andree'nin 1885 tarihli haritasında "Damir Kapy" (Demir Kapı) olarak geçer. Ertesi yıl Rus idaresinin nüfus tespitinde "Demirkapı" adı altında Demir Kapı Kürt (Демур-Капы Куртинский) ve Demir Kapı Yunan (Демур-Капы Греческий) olmak üzere iki köy kaydedilmiştir. Eskidemirkapı, bu tarihte Demir Kapı Kürt olarak kaydedilen köydür.Demirkapı adı taşıyan iki yerleşim, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan tarihsel bölgelerden biri olan Kola'da yer alır. Nitekim bu bölgeyi Osmanlılar 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir. Bununla birlikte bu yerleşimlerle ilgi kayıtlara ancak 19. yüzyılda rastlanmaktadır. Öte yandan Eskidemirkapı köyü sınırları içindeki megalit yapı kalıntıları, bu yörenin çok eski yerleşim olduğunu göstermektedir.Türkçe Göle olarak bilinen Kola bölgesi uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 yılında "Demur Kapı Kürt" (Демур-Капы Куртинский) adıyla kaydettiği bugünkü Eskidemirkapı, Ardahan sancağının Göle kazasına bağlıydı. Köyün nüfusu, Kürt olarak kaydedilmiş 93 kişiden oluşuyordu. Köyün nüfusu 1896 yılında 126 kişi, 1906 yılında 168 kişi olarak tespit edilmiştir.Demir Kapı Kürt köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre fiilen Ermenistan'ın sınırları içinde kaldı. 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca bu yerleşim Türkiye'ye bırakıldı.Demir Kapı Kürt köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kürt Demir Kapu (كورت دمیر قپو) adıyla Kars vilayetinin Göle kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. Demir Kapı Yunan (Demir Kapı Rum) ise bu kaynakta Okam nahiyesi sınırları içinde Yeni Demir Kapu (یكی دمیر قپو) adıyla geçer. 1940 genel nüfus sayımında Yeni Demirkapı Göle kazasının merkez nahiyesine, Eski Demirkapı ise Okam nahiyesine bağlıydı ve Eski Demirkapı'nın nüfusu 293 kişiden oluşuyordu. Eskidemirkapı köyünün 1965 genel nüfus sayımında nüfusu 492 kişiye yükselmişti ve bu nüfus içinde sadece 21 kişi okuma yazma biliyordu.
Eskidendi O

Eskidendi O, sözleri Cemal Işıkhan'a ve müziği Ali İhsan Kısaç'a ait hicaz makamındaki şarkıdır. Şarkı Kamuran Akkor, Muazzez Ersoy gibi sanatçılar tarafından albümleri içerisinde yer verilerek söylenmiştir.
Eskigedik, Ovacık

Köyün eski ismi "Birman"dır. 1955 yılı nüfus sayımında Birman adıyla kaydedilen yerleşim ismi sonrasında değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltılan köyde, 2010 yılından itibaren yeniden yerleşim başlamıştır.
Eskigediz, Gediz

Eskigediz uzun bir zaman önce kurulmuştur. 1911 yılında büyük bir yangın gerçekleşmiştir, başka bir yerde yeniden kurulması düşüncesi bazı çevrelerce olumlu karşılanmamıştır. Aynı yere yeniden kurulan kentin bu nedenle iyi gelişme gösteremediği düşünülmüştür. Gediz'in sel baskını, toprak kayması gibi felaketlerin oluşmasına neden olan topoğrafik yapı ve deprem felaketinin oldukça etkili yaşanmasına neden olan tektonik yapıya sahip olması gerekçe gösterilerek 1911 yılında gerçekleştirilemeyen yerleşmenin taşınma kararı 05.08.1970 tarihinde 7/1164 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile uygulamaya konulmuştur. Yerleşme Simav kara yolu üzerindeki Eskigediz'e 7 km mesafede bulunan mevkie taşınmıştır. Gerek topoğrafik gerekse iklimsel özellikler açısından bugünkü Eskigediz'den çok farklı olan, ova yerleşmesi kurulmuş ve Gediz adı ile beraber ilçe merkezi olma statüsünü de almıştır.28 Mart 1970 Saat: 23:00 sularında gerçekleşmiştir. Yaklaşık olarak 3000 km² genişliğindeki sarsıntı alanında takriben 3500 ev tamamen yıkılmış, 7000 ev ağır surette ve 10.600 den fazla bina da fazla ölçüde hasara uğramıştır. 33.000 aile, yaklaşık olarak 80.000 kişi barınaksız kalmış, 6 saniye süren depremde 800 kişi(yabancı kaynaklarda 1086 kişi) ölmüş ve 520 (yabancı kaynaklarda 1260 kişi) yaralanmıştır.https://web.archive.org/web/20140201225900/http://www.yerelnet.org.tr/belediyeler/belediye.php?belediyeid=127810
Eskigeçit, Selim

Köyün eski adı, 1920 yılı kayıtlarında Bezirgângeçit olup, Türkçede "bezirgân" sözcüğü "tüccar" anlamına gelmektedir.