Eleanor J. Gibson

Eleanor Jack Gibson (7 Aralık 1910 - 30 Aralık 2002), bebeklerde okuma gelişimi ve algısal öğrenme konularına odaklanmış Amerikalı bir psikologdur. Kariyerine 1932 yılında Smith College'da öğretim görevlisi olarak başlayan Gibson, ilk çalışmalarını lisans öğrencisiyken yaptığı araştırmalara dayanarak yayınlamıştır. Gibson, Büyük Buhran ve cinsiyet ayrımcılığı nedeniyle karşılaştığı birçok engeli, kendi ilgi alanlarıyla birleştirebileceği araştırma fırsatları bularak aşmayı başardı. Gibson, eşi James J. Gibson ile birlikte, insanların çevrelerine uyum sağlamalarına olanak verdiği için algının ne kadar önemli olduğunu vurgulayan Gibsoncu ekolojik gelişim teorisini yarattı. Belki de psikolojiye en bilinen katkısı, hem insan hem de hayvan türlerinde derinlik algısını  inceleyen ve bebeklerde algısal gelişimin yeni bir anlayışına yol açan "görsel uçurum " olmuştur. Gibson 1971 yılında Ulusal Bilimler Akademisi'ne, 1972 yılında Ulusal Bilimler Akademisi'ne ve 1977 yılında Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'ne seçilmiştir. 1992 yılında Ulusal Bilim Madalyası ile ödüllendirilmiştir.Eleanor (kızlık soyadı Jack) Gibson 7 Aralık 1910'da Peoria, Illinois'de doğdu. Babası William Alexander Jack, hırdavat toptancılığı konusunda uzmanlaşmış bir iş adamıydı. Annesi Isabel Grier Jack, Smith College  'dan mezun olmuş bir ev kadınıydı. Gibson'ın 1916 doğumlu Emily Jack adında bir kardeşi vardı.Gibson, eşi James Gibson ile Smith'teki ilk yılının sonunda bir mezuniyet partisine katılırken tanıştı. James asistan profesördü ve Gibson, James'le tanıştıktan bir gün sonra programını James'in ileri deneysel psikoloji dersini de içerecek şekilde değiştirdi. Eylül 1932'de evlendiler. İlk çocukları James J. Gibson, Junior, 1940 yılında doğdu. İkinci çocukları Jean Gibson ise 1943'te doğdu. Gibson, çocuklarına ve öğretmenliğe odaklanmak için araştırmaya birkaç yıl ara vermeye karar verdi.Gibson, dil eğitimi almak amacıyla on altı yaşında Smith College'a gitmeye başladı. Lisans derecesiyle 1931 yılında mezun oldu. Smith'teyken deneysel psikolojiyle ilgilenmeye başladı. Gibson yüksek lisansını Smith'te tamamladı ve 1933'te mezun oldu. Gibson 1935 yılında Yale Üniversitesi'nde doktorasına başladı. Yale'e devam ederken Gibson karşılaştırmalı psikolojiyle ilgilenmeye başladı. Başlangıçta Gibson, Robert Yerkes'ten tez danışmanı olmasını istemişti. Yerkes, kadınların laboratuvarında çalışmasına izin vermediğini belirterek reddetti. Davranış psikoloğu olan Clark L. Hull, aynı teorik bakış açısına sahip olmamalarına rağmen Gibson'ın tez danışmanı oldu. Gibson, davranışçı terminolojiyi kullanarak farklılaştırma üzerine tezini tamamladı. Yale'de geçirdiği bir yılın ardından Gibson gerekli sınavları geçerek Northampton, Massachusetts'e geri döndü ve Smith'te ders vermeye devam etti. Tezini iki yıl sonra 1938'de tamamladı ve bu noktada Yale'den doktorasını aldı.Gibson 1932 yılında Smith College'da öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladı. Yale Üniversitesi'nde doktora yapmak için 1935'te bir yıl ara verdikten sonra Smith College'a eğitmen olarak geri döndü. Gibson 1940'ta Smith'te yardımcı doçent oldu. 1941'de James Gibson'dan Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Uçuş Eğitim Komutanlığı'nda algı araştırması yapması istendi ve bunun üzerine aile Fort Worth, Teksas'a taşındı. Bir süre sonra Santa Ana, Kaliforniya'ya taşındılar. İkinci Dünya Savaşı sona erdikten sonra Northampton, Massachusetts'e geri döndüler. Gibson 1946 yılında Smith College'daki görevine yeniden başladı.1949 yılında James Gibson Cornell Üniversitesi'nde işe girince aile Ithaca, New York'a taşınmak zorunda kaldı. Gibson, kocasıyla aynı bölümde çalışmasını yasaklayan anti-nepotizm politikaları nedeniyle Cornell'de iş bulamadı. Böylece Gibson ücretsiz bir araştırma görevlisi oldu. Araştırmalarını Cornell'deki diğer öğretim üyelerine ulaşarak ve Psikoloji profesörü Howard Liddell ile birlikte çalışarak sürdürdü. Gibson, Liddell'in Davranış Çiftliği Laboratuvarı'nda çalışarak yavru hayvanlarla çalışma ve onları yetiştirme deneyimi kazandı. Gibson'ın gelişim konusuna olan ilgisi hayvanlarla çalıştıktan sonra arttı. Liddell'in Davranış Çiftliği, Görsel Uçurum'a yol açan davranışın keşfinin gerçekleştiği yerdir. Gibson burada iki yıl boyunca araştırma yaptıktan sonra, keçilerden oluşan kontrol grubunun dağıtıldığını öğrenince Davranış Çiftliği'nden ayrıldı. Gibson daha sonra algısal öğrenme üzerinde çalışmak için Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri'nden fon ve Birleşik Devletler Donanması'ndan hibe aldı. Bu konuyu daha fazla araştırmak için Gibson ve kocası James, anlamsız karalamaların algılanması üzerine bir çalışmanın ortak yazarı oldular ve sonunda farklılaştırma teorisine yol açtılar. Ayrıca, Richard Walk Cornell Üniversitesi'nde işe alındığında, Gibson ve Walk farklı ortamlarda yetiştirilen sıçanlar üzerinde ayrımcılık öğrenimini araştırmaya karar verdiler ve sonunda Görsel Uçurum deneyine yol açtılar. Walk, George Washington Üniversitesi'nde çalışmaya devam etmek için Cornell Üniversitesi'nden ayrıldığında birlikte çalışmaları sona erdi.1966 yılında James başka bir yerde iş buldu ve artık Cornell Üniversitesi'nde çalışmıyordu. Nepotizm karşıtı politikaların artık bir sorun teşkil etmemesi üzerine Gibson, Cornell'de kadrolu profesör oldu. Walk ile akademik ortaklığı sona erdikten sonra Gibson'dan okuma süreçlerini daha iyi anlamayı amaçlayan disiplinler arası bir projeye katılması istendi.1972 yılında Gibson, Susan Linn Sage Psikoloji Profesörü oldu ve kendisine ait bir laboratuar tahsis edildi. Bu noktada Gibson odağını bebeklerde algıya çevirdi ve yeni laboratuvarını bir bebek algısı laboratuvarına dönüştürdü.Gibson, eşi James'in vefat ettiği yıl olan 1979'da fakültedeki görevinden emekli olmak zorunda kaldı. Emekliliğinden önce diğer üniversiteleri ziyaret etmeye başladı ve bunu daha sonra uzun yıllar sürdürdü. Gibson 1987 yılına kadar laboratuvarında çalışmaya devam etti ve bu tarihte kızına daha yakın yaşamak için Middlebury , Vermont'a taşındı.Eleanor Gibson, Büyük Buhran döneminde ve cinsiyet ayrımcılığının norm olarak kabul edildiği dönemde yaşamıştır. Zaman ve sosyal normlar kariyerini etkilemiştir. Gibson, lisans ve yüksek lisans derecelerini tamamlamak üzere Smith College'a gitti. Smith College, o dönemde Gibson'a kadınları akademisyen ve bilim insanı olmaya zorlayan ve teşvik eden bir atmosferde bulunma fırsatı sağlamıştır. Büyük Buhran'ı yaşaması onu öyle etkiledi ki, mali sorunlar ve evlilik nedeniyle doktora programına ancak yıllar sonra başlayabildi. Doktorasını almak üzere Yale Üniversitesi'ne gitmeden önce Smith College'da iki yıl boyunca laboratuvar dersleri veren bir eğitmen olarak kaldı.Zamanın ruhuna uygun olarak, Yale Üniversitesi, Smith College'ın aksine, kadınların kariyerlerini desteklemiyordu. Yale Üniversitesi Gibson'ın lise sonrası eğitimi için mali yardım sağlamadı. Smith Koleji, Gibson'a Yale Üniversitesi'nde eğitimine devam etmesi için okul ücretini karşılayan bir burs verdi. Eleanor Gibson'ın karşılaştırmalı psikolojiye güçlü bir ilgisi vardı. İlgi alanları onu tez danışmanı olarak Robert Yerkes'e yaklaştırdı. Cinsiyet ayrımcılığı norm olduğu için Yerks başlangıçta Gibson'ı reddetti. Yerkes kadınların laboratuvarında çalışmasına izin vermedi. Gibson birçok cinsiyet engeliyle karşılaştı ancak hedeflerini tamamlamak için alternatifler aradı. Gibson, Yale Üniversitesi'ndeki çalışmalarını başarıyla tamamlayarak 1938 yılında doktorasını aldı.Gibson'ın akademik kariyeri savaş nedeniyle ve 1941'de Pearl Harbour'a yapılan saldırıdan sonra kesintiye uğradı. Eşi James Gibson, Ordu Hava Kuvvetleri Uçuş Eğitim Komutanlığı'nda araştırma yaparken ona Teksas'ta ve daha sonra Kaliforniya'da eşlik etti. Eleanor Gibson 4 yıllık bir aradan sonra akademik kariyerine Smith College'da öğretmen olarak devam etti.1949'da Gibson ve kocası Smith Koleji'nden ayrılarak Cornell Üniversitesi'ne taşındı. Cornell, o dönemde kadınları öğretim kadrosuna almıyordu. Cornell'de ayrıca, kocası James Gibson'ın Psikoloji bölümünde işe alınmış olması nedeniyle Gibson'ın öğretim üyesi olarak çalışmasına izin vermeyen bir anti-nepotizm kuralı vardı. Gibson, 16 yıl boyunca ücretsiz olarak araştırma görevlisi olarak çalışacaktı. Gibson, cinsiyet ayrımcılığı ve anti-nepotizm kurallarıyla karşı karşıya kalırken araştırmalarına devam etti.Eleanor Gibson son yıllarında kitap yazmaya ve yayınlamaya odaklanmıştı. Amacı, düşünce gelişimini göstermekti. "An Odyssey in Learning and Perception" (Öğrenme ve Algılamada Bir Serüven) başlıklı kitabı, 1930'lardan başlayarak akademik makalelerinin bir derlemesidir. Kitap, algısal öğrenme ve gelişime yönelik 50 yıllık çalışmalarını kapsamaktadır.2002 yılında, ölümünden önce Gibson son bir kitap yayınladı. Son kitabı başlangıçta kişisel bir aile tarihi olarak yazılmış, ancak daha sonra iki psikoloğun hayatları hakkında bir hikayeye dönüşmüştür. Son kitabına şu başlığı vermiştir: "Olanakları algılamak: İki psikoloğun portresi."  Gibson 30 Aralık 2002'de Kolombiya, Güney Karolina'da öldü.Gibson, eşi James Gibson'ın çalışmalarından oldukça etkilenmiştir. Birlikte Gibson ekolojik gelişim teorisini geliştirmişlerdir. Bu teori, algısal öğrenme üzerine yaptığı araştırmaları etkilemiştir.Gibson, algısal öğrenme konusunda kökten farklı yeni bir görüşe ihtiyaç olduğuna inanıyordu. Başlıca çalışmalarından biri çocukların çevrelerini nasıl algıladıklarına dair adımları içeriyordu. Gibson ve eşi, öğrenmenin yönünün çevreye dair iç görünüzü veya algınızı güçlendirmek olduğunu savundu. Bu algısal öğrenme süreci Gibson ve eşi tarafından farklılaşmanın bir parçası olarak kabul edildi. İnsanlar ilk olarak benzer görünen her şeyi gruplar halinde kategorize etme eğilimine sahiptir. Başka bir deyişle, insanlar aşırı genelleme eğilimindedir. Algısal öğrenme ile insanlar, farklı uyarıcıların belirli kalıpları ve özellikleri gibi uygun ayrımları yapmayı öğrenerek aşırı genelleme eğilimiyle savaşabilir. Gibson ve eşinin bunu tanımlamak için kullandıkları bir örnek, düzenli olarak şarap tadımına katılan birinin birçok şaraptaki farklılıkları tadabilmesidir. Ancak ilk kez katılan biri, tüm şarapların olmasa da pek çoğunun tadının aynı olduğunu düşünebilir.Gibson, bu algısal öğrenme kavramını açıklığa kavuşturmak için eşi James ile birlikte anlamsız karalamaların algılanmasını araştırmak üzere ortak bir çalışma yürütmüştür. Çalışma üç farklı gruptan oluşuyordu. İlk grupta 6 ila 8 yaşlarında on katılımcı vardı. İkinci grupta 8½ ila 11 yaş arası on katılımcı yer almıştır. Üçüncü grupta ise yetişkinlerden oluşan on iki katılımcı yer almıştır.Katılımcılardan, birçok farklı boyutta benzer karalamalardan oluşan bir setten standart bir karalamayı tanımlamaları istenmiştir. Karalamalar üç ila beş arasında değişen sarmallar içeriyordu ve uzunlukları farklıydı. Bazı sarmallar saat yönünde spiral çizerken bazıları saat yönünün tersine spiral çizmektedir. Deneyde, her kartın üzerinde farklı bir karalama bulunan bir deste kart vardı. Destede ayrıca başka figürlerle basılmış çeşitli kartlar da vardı. Katılımcılara yaklaşık 5 saniye boyunca bakmaları için bir hedef verilmiştir. Bazı kartların üzerinde hedefle aynı olan bobinlerin basılı olduğu bilgisi verildi. Daha sonra, her bir kart yaklaşık 3 saniye boyunca katılımcıya sunuldu. Hedefle aynı olan kartları seçmekle görevlendirildiler. İlk denemede, kart destesi hedefe benzeyen 17 karalamadan ve hem hedeften hem de birbirinden çok farklı olan diğer 12 baskıdan oluşuyordu.Sonuçlar, üç grubun çeşitli seviyelerde ve çeşitli oranlarda öğeleri tanımlamayı ve ayırt etmeyi öğrendiğini göstermiştir. İlk denemede, en küçük katılımcıların bulunduğu grup, ortalama 13,4 ile hedefle aynı olan karalamaların çoğunu tanımlayabilmiştir. Bunu, ortalama 7,9 ile üçüncü gruptan daha fazla tanımlama yapan daha büyük çocukların bulunduğu grup takip etti. Yetişkinlerden oluşan grup ise ortalama 3.0 ile en az özdeş karalamayı yapmıştır. Bununla birlikte, sonuçlar yetişkin grubunun ortalama 3,1 denemede mükemmel tanımlamayı başarabildiğini, daha büyük çocuk grubunun ise ortalama 4,7 denemede bunu başardığını göstermiştir. Aksine, ilk gruptaki küçük çocukların çoğu hedefle herhangi bir doğru bobini eşleştirememiştir. Mükemmel tanımlamaya ulaşmak için gereken deneme sayısına çalışma süresi içinde ulaşılamamıştır.Başlangıçta standart karalama diğer karalamalardan ayırt edilemiyordu ancak tekrarlanan testlerden sonra standart karalama netleşti. Katılımcılar, herhangi bir düzeltme yapılmadan standart doğru bir şekilde tanımlanana kadar test edilmiştir. Gibson'lar daha sonra, katılımcıların çağrışımsal bir süreç yoluyla algılamayı öğrenmesinden ziyade, uyarıcının algı için tüm bilgileri içerdiğini belirtmiştir. Bu da algısal öğrenmenin, bir gözlemcinin bir uyarıcının farklı yönlerine karşı daha duyarlı hale gelmesiyle algılanan şeyde meydana gelen bir değişiklik olarak yeniden tanımlanmasıyla sonuçlanmıştır. Çalışmanın başlangıcında, uyarıcıların veya bobinlerin çoğu aynı görünmektedir. Ancak pratikle birlikte katılımcılar uyaranları birbirinden ayırmayı öğrenir. Algısal öğrenme süreci, tekrarlama yoluyla zaman içinde daha hızlı gerçekleşir.Gibson, farklılaşmanın hem evrimsel psikoloji hem de gelişimsel psikoloji için çok önemli bir unsur olduğunu belirtmektedir. Algısal öğrenme, insanların çevrelerindeki uyaranlara farklı ancak uygun şekilde yanıt vermelerini sağlar. Gibson, algılayan kişi ile çevresi arasındaki bağlantıların algısal gelişimin gerçekleştiği alan olduğunu söylemiştir. Gibson, bir kişinin ancak bir nesneyi diğerinden ayırt edebildiği ve bu nesnenin özelliklerini tanımlayabildiği takdirde özgüllüğün algısal öğrenimini gerçekleştirmiş olduğunu belirtmektedir.Gibson'ın algısal öğrenme alanında yaptığı bir diğer çalışma da sözcüklerin ve yazım kalıplarının algılanmasıdır. Okumayı öğrenmek çocuk gelişiminde çok önemli bir unsurdur ve kelimeler okuyucu tarafından algılandığında farklı anlamlara gelebildiği için karmaşıktır. Gibson, bir okuyucunun kelimeleri anında ayırt edebilecek aşamaya gelmesini sağlayan faktörlerle ilgilenmiştir. Gibson, alfabenin belirli kombinasyonlarının telaffuzunun diğerlerinden daha kolay olması nedeniyle telaffuz edilebilirliğin okuma üzerinde etkisi olduğunu savunmaktadır. Belirli harfler, kelimelerin belirli konumlarında iyi bir şekilde eşleşerek daha kolay algılanmasını sağlar. Gibson'a göre, bu belirli yazım şekilleri aynı şekilde telaffuz edilir. Örneğin, "glurck" harflerinin pozisyonları İngilizce bir kelime olmamasına rağmen telaffuz edilebilir. Öte yandan, "ckurgl" harflerinin telaffuzu o kadar kolay değildir. İngilizce bilen bir kişi "gl" harflerinin pek çok kelimenin başında, "ck" harflerinin ise pek çok kelimenin sonunda yer aldığını fark edebilir. Kelimelerdeki bu tür yazım kalıpları, okuyucunun telaffuz edilecek kelimeleri kolayca algılamasını sağlar.Eleanor Gibson, algısal öğrenme üzerine yaptığı araştırmalarda özellikle farklılaştırma teorisi olarak adlandırdığı teoriyle ilgilenmiştir. Farklılaştırma teorisi, duyusal uyarımlardan alınan bilgilerde, bireylerin çevredeki nesneleri ve deneyimleri, ayırt edici özellikler olarak adlandırılan benzersiz özellikleri tanımlayarak ayırt ettiğini belirtir.Eleanor Gibson, küçük çocukların farklı "harf benzeri formlar" arasında nasıl ayrım yaptıklarını incelemek için bir çalışma yaptı. Çalışmada kullanılan çocuklar 4 ila 8 yaşları arasındaydı. Çocuklara incelemeleri için sayfanın sol tarafındaki bir sütunda 13 standart harf benzeri form verildi. Her harf benzeri formda dönüşümler olarak adlandırılan çeşitli varyasyonlar satırlar boyunca verildi. Dönüşümler ya formdaki çizgileri değiştirerek ("topolojik dönüşüm" ve "çizgiden eğriye dönüşüm") görünümdeki küçük değişiklikler ya da formu aynı tutarken harfin perspektifinde bir değişiklik ("rotasyonel-tersine dönüşüm" ve "perspektif dönüşümü") idi. Çocuklara verilen görev, hangi dönüşümlerin standart formlardan farklı olmadığını belirlemek ve göstermekti. Genel olarak, yaş arttıkça, yapılan yanlış farklılaşmaların miktarı azaldı. Ancak bu, dönüşümlerin zorluk seviyesine bağlı olarak değişiyordu. Sonuçlar, 4 ila 5 yaş arası çocukların formların tüm varyasyonlarında büyük zorluklar yaşadıklarını, 6 ila 8 yaşındakilerin ise çok daha iyi performans gösterdiğini ve standart harf benzeri formlar ile gösterilen varyasyonlar arasında ayrım yapabildiklerini göstermiştir. Aşağıdaki liste, yaş arttıkça hatalarda en büyük azalmaya (en büyük iyileşme) sahip olan dönüşümlerden en küçüğüne (en az iyileşme) doğru sıralanmıştır: rotasyonel-tersine çevirme, çizgiden eğriye, perspektif, topolojik. Bu sonuçlar, algısal öğrenme üzerine yapılan araştırmalara, çocukların harflerin tanımlanmasının büyük bir bileşeni olan farklılaşma için kullanılacak ayırt edici özellikleri öğrendiklerini öne sürdükleri için katkıda bulunmaktadır.Eleanor, görsel uçurumun ilhamı kendiliğinden keşfedildiğinde keçilerde baskı yapma  nın gelişimini ve sürecini inceliyordu. Bebek keçilerden birini yıkarken, diğeri doğmak üzereydi. Hızlı hareket ederek, keçiyi yerden yükseltilmiş bir nesneye yerleştirdi. Yenidoğan, yerleştirdiği yerden hareket etmedi ve derinlik algısının bir göstergesi oldu.Görsel uçurum çalışması başlangıçta tasarlandığında, Gibson Cornell'deki bir profesör Richard Walk ile araştırma yapıyordu. Walk & Gibson, sıçanların gelişimini ve bunun yetiştirme ortamlarından nasıl etkilendiğini inceliyordu. Walk & Gibson, deneylerine koyu renkli yetiştirilmiş fareleri dahil etti ve bunların yetiştirilmesi son derece zaman aldı. 1) sıçanlardan en iyi şekilde yararlanmak isteyen, 2) hem Eleanor'un keçilerle olan deneyiminden hem de 1934'te Lashley & Russell tarafından yapılan benzer bir önceki deneyden ilham alan bir kombinasyon, görsel uçurumla derinlik algısını inceleme fikrini üretti.Walk & Gibson, sıçanlarda, tavuklarda, kaplumbağalarda, kuzularda, yavru keçilerde, domuzlarda, köpeklerde, kedilerde ve maymunlarda görsel derinlik algısını inceledi. Sıçanlarla yapılan orijinal çalışmada, aparat, ortası boyunca ince bir tahta ile "zemine paralel ve 53 inç üstünde" duran iki cam levhadan yapılmıştır. Sıçanlar ya sığ ve derin tarafı olan deney grubuna ya da derin tarafı olmayan, sadece sığ olan bir kontrol grubuna yerleştirildi. Çalışmanın sonuçları, deney grubundaki sıçanların zamanlarının çoğunu sığ tarafta geçirdiğini, kontrol durumundaki sıçanların ise bir tercih göstermediğini göstermiştir. Daha sonra, aynı kontrol koşulu ile birlikte, sığ olmayan her iki derin tarafa sahip bir aparat ile bir takip çalışması yapıldı. Takip çalışmasının sonuçları, sıçanların çoğunun merkez tahtasında kaldığını ve camın üzerine yürümesinin kontrol durumundaki sıçanlardan daha uzun sürmediğini göstermiştir. Gibson daha sonra tavukları, kaplumbağaları, kuzuları, çocukları (yavru keçiler), domuzları, köpekleri, kedileri ve maymunları test etmek için daha büyük bir cihaz kullandı; hepsi benzer sonuçlar gösteriyor.Walk & Gibson, daha önce bulunan derinlik algısının doğuştan gelip gelmediğini belirlemek için karanlık yetiştirilmiş ve ışıkla yetiştirilen sıçanlarla daha fazla deney yaptı. Sonuçlar benzerdi. Bu, derinlik algısının tüm hayvanlarda doğal olma ihtimalini gösterdi. Ancak, kedilerle test edildiğinde bu sonuç bulunamadı. Bu, derinlik algısının bazı türlerde doğuştan geldiği, bazılarında (kediler gibi) derinlik algısını öğrenmeleri gerektiği inancını göstermiştir.Son olarak, Walk & Gibson, insan bebeklerinde görsel derinlik algısını daha büyük bir aparatla inceledi. Bebekler 6 aylıktan 14 aya kadar değişiyordu. Her çocuk, annesi sığ tarafta veya derin tarafta durarak orta tahtaya yerleştirildi ve çocuğu anneye doğru sürünmeye motive etmeye çalıştı. Sonuçlar, bebeklerin çoğunluğunun (yaklaşık% 90) sığ tarafa sürüneceğini, ancak sadece% 10'unun derin tarafa sürüneceğini göstermiştir. Derin tarafa sürünmeyi reddeden bebeklerin, anneleri o tarafta dururken ya sürünerek uzaklaştıkları ya da ağlayacakları gözlenmiştir. Bu sonuçlar, "ortalama bir insan bebeğinin sürünebildiği anda derinliği ayırt ettiğini" göstermektedir.APA Award for Distinguished Scientific Contributions to Psychology (1968) (APA (Amerikan Psikoloji Derneği) Psikolojiye Seçkin Bilimsel Katkılar Ödülü)The G. Stanley Hall Award for Distinguished Contribution to Developmental Psychology (1970) (G. Stanley Hall Gelişim Psikolojisine Seçkin Katkı Ödülü)Elected to the American Academy of Arts and Sciences (1977) (Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'ne seçildi)Howard C. Warren  Medal from the Society of Experimental Psychologists  (1977) (Deneysel Psikologlar Derneği'nden Howard C. Warren Madalyası)The Distinguished Scientific Contribution Award from the Society for Research in Child Development  (1981) (Çocuk Gelişimi Araştırma Derneği Üstün Bilimsel Katkı Ödülü)The American Psychological Foundation Gold Medal Award for Life Achievement in Science (1986) (Amerikan Psikoloji Vakfı Bilimde Yaşam Boyu Başarı Altın Madalya Ödülü)Buna ek olarak, 1972'de Smith College ve 1996'da Yale Üniversitesi'nden dereceler de dahil olmak üzere 11 onursal derece aldı.Görsel Uçurum Çalışması'ndan sadece birkaç yıl sonra, Bilimsel Ödüller Başkanı ve Komitesi adına George Armitage Miller, Gibson'a Seçkin Bilimsel Katkılar için APA Ödülü verdi. Yıllık kongrede, algısal öğrenme ve gelişim alanındaki olağanüstü çalışmalarıyla tanındı. James Birren ve Muzafer Sherif ile birlikte, her birine bilimsel psikoloji alanına katkılarının bir yazısı ve bin dolarlık bir çek sunuldu. Bu onun kabulünün başlangıcıydı.Gibson'ın 1979'da emekli olmasının ardından, Minnesota Üniversitesi, Güney Carolina Üniversitesi, Indiana Üniversitesi, Connecticut Üniversitesi, Emory Üniversitesi  ve Pekin Üniversitesi de dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanındaki kurumlarda araştırma ve fakülte atamaları yoluyla katılımını sürdürdü.APA'nın Washington, D.C.'deki yıllık toplantısında, Eleanor Gibson'ın Psikolojik Bilimler Altın Madalya Ödülü'nün sahibi olduğu açıklandı. Altın Madalya Ödülleri, Kuzey Amerika'da yaşayan 65 yaşın üzerindeki Amerikalı psikologlara verildi. Gibson, profesyonel, bilimsel ve kamu yararı alanlarındaki seçkin ve ömür boyu süren başarılarıyla tanındı ve sonuçta ona altın bir madalyon ve iki bin dolarlık bir çek kazandırdı. Bilimsel bulguları ile algı bilgisini bugüne kadar ilerletmeye devam etmektedirler.Gibson, 1992 yılında başkan George H. W. Bush tarafından sunulan Ulusal Bilim Madalyası'nı alan on psikolog arasındaydı. 30 yıllık kuruluştan sonra, Ulusal Bilim Madalyası, Gibson'ın onu alan on psikologdan biri olduğu 304 alıcıya verildi. Gibson, şu anda lisans programlarında öğretilmekte olan Görsel Uçurum Çalışması ile hatırlanacak.92 yaşındayken, Gibson 30 Aralık 2002'de öldü. Algı, bebek gelişimi ve okuma dahil olmak üzere psikolojinin birçok alanına önemli ölçüde katkıda bulunan deneysel bir psikologdu. 1949'da Cornell Üniversitesi psikoloji bölümünde araştırmacı olarak çalıştı. Gibson daha sonra 1966'da profesör olarak atandı ve Cornell'de profesörlük yapan ilk kadın oldu. Altı yıl sonra, Susan Linn Bilge Psikoloji Profesörü seçildi.Gibson sadece psikoloji alanında değil, aynı zamanda etkileşime girdiği insanlar üzerinde de bir etki bıraktı. Montana Üniversitesi 'nde yardımcı provost ve emekli psikoloji profesörü olan Arlene Walker-Andrews, Gibson'ın Cornell'deki öğrencilerinden biriydi. Gibson, okul yılına bir ay kala araştırmasının bir parçası olma fırsatı verdi. Arlene, hepsi yepyeni öğrenciler olan lisansüstü araştırmacılardan oluşan bir ekibin parçasıydı, ancak Jackie onlara tam kredi vermeyi asla başaramadı. Arlene onu "yetenekli bir akıl hocası" olarak gördü ve cömertliği, esnekliği ve istekliliği hakkında konuştu. Lisansüstü öğrencilerine asla değer vermedi ve onlara her zaman bağımsız akademisyenler gibi davrandı. Gibson'ı takdir eden Arlene, iş ahlakı, kararlılığı, ham zekası ve öğrencilerin büyümesine ve gelişmesine olan bağlılığı ile olağanüstü bir model olduğunu belirtti.Eleanor Gibson, psikolojik alanda öğrenme literatürünü genişleten iki büyük etkili kitap yayınladı. İki kitabı şunları içeriyordu: Principles of Perceptual Learning and Development (Algısal Öğrenme ve Gelişim İlkeleri) ve The Psychology of Reading (Okuma Psikolojisi).Gibson, E. J. (1939). Sensory generalization with voluntary reactions. Journal of Experimental Psychology, 24, 237–253. doi:10.1037/h0062877Gibson, E. J. (1940). A systematic application of the concepts of generalization and differentiation to verbal learning. Psychological Review, 47(3), 196–229. doi:10.1037/h0060582Gibson, E. J. (1941). Retroactive inhibition as a function of degree of generalization between tasks. Journal of Experimental Psychology, 28(2), 93-115. doi:10.1037/h0056366Gibson, E. J. (1942). Intra-list generalization as a factor in verbal learning. Journal of Experimental Psychology, 30(3), 185–200. doi:10.1037/h0058505Gibson, E. J. (1952). The role of shock in reinforcement. Journal of Comparative and Physiological Psychology, 45(1), 18–30. doi:10.1037/h0057667Gibson, E. J. (1969). Principles of perceptual learning and development. New York: Appleton-Century-Crofts.Gibson, E. J. (1980). Eleanor J. Gibson. In G. Lindzey (Ed.), A history of psychology in autobiography (Vol. 7, pp. 239–271). San Francisco, CA: W H Freeman & Co.Gibson, E. J. (1988). Exploratory behaviour in the development of perceiving, acting, and the acquiring of knowledge. In Rosenzweig, M. R., Porter, L. W. (Eds.), Annual Review of Psychology (Vol. 39, pp. 1–41). Palo Alto, CA: Annual Reviews.Gibson, E. J. (1994). Has psychology a future? Psychological Science, 5, 69–76. doi:10.1111/j.1467-9280.1994.tb00633.xGibson, E. J. (2002). Perceiving the affordances: A portrait of two psychologists. Mahwah, NJ: Erlbaum.Adolph, K. E., & Vereijken, B. (2005). Esther Thelen (1941–2004). American Psychologist, 60(9), 1032.Transcript of oral history interview  and CV  (both in PDF format) from the Society for Research in Child Development