barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Hayvan coğrafyası

Hayvan coğrafyası ya da zoocoğrafya, biyocoğrafya biliminin bir alt dalı olup yeryüzündeki hayvan türlerinin dağılımını (bugün bulundukları alanları ve geçmişteki yayılışlarını) ve bu dağılımın nedenlerini inceler.İlk olarak Sümerler çevrelerindeki bitki ve hayvanları tanımlamaya başlamalarına rağmen zoocoğrafyanın atası bilimsel metot uyguladığı gerekçesiyle Aristo sayılır.Hayvan türlerinin dağılışı açısından kendine has özelliklere sahip, komşu bölgelerden belli bir sınırla ayrılan alanlara Zoocoğrafik bölge adı verilir. Önce R.L Schlaret'ın kuşlar için geliştirdiği bölümlemeyi, Alfred Russel Wallace memelilere uygulayarak yeryüzünü 6 karasal zoocoğrafik bölgeye ayırmıştır.Palearktik biyocoğrafik bölgesi: Avrupa, Asya ve Kuzey Afrika'yı içine alan, bölgedir. Avrupa, Akdeniz, Sibirya ve Akdeniz alt bölgelerine ayrılır.Nearktik zoocoğrafik bölgesi: Grönland, K. Amerika ve Meksika'nın kuzey bölgelerini kapsayan bölgedir.Palearktik ve Nearktik zoocoğrafik bölgeleri bazı araştırmacılar tarafından Holarktik zoocoğrafik bölgesi olarak tek parça kabul edilmektedir.Hintmalay (Oryantal) zoocoğrafik bölgesi: Hindistan, Güney Çin, Seylan, Güney Asya, Malezya bazı Batı Hint adaları, Bali, Borneo, Java ve Filipinler adaları bu bölgeyi oluşturur.Avustralasya (Avustralya) zoocoğrafik bölgesi: Avustralya, Yeni Gine, Yeni Zelanda, Batı Hint adalarının bir kısmı bu bölgeyi oluşturur.Afrotropikal (Etiyopya) zoocoğrafik bölgesi: Sahra Çölü'nün güneyi, Etiyopya (Habeşistan) ve Madagaskar adasını kapsayan bölgedir.Neotropikal zoocoğrafik bölgesi: Güney ve Orta Amerika, Meksika'nın ovaları, Karayip adaları ve Florida'nın güneyini kapsar.Hintmalay biyocoğrafik bölgesi ile Avustralasya biyocoğrafik bölgesi arasında her iki bölgeye de dahil edilemeyen bir geçit bölgesi yer alır: Wallace Çizgisi. Bu alan barındırdığı faunanın bileşimi açısından özeldir. Endonezya adaları üzerinde Hintmalay faunasıyla Avustralasya faunası arasında karşılaşma, bir arada bulunma ve geçiş alanıdır. Birbirlerine 30 km uzaklıkta olan Lombok ve Bali adaları Asya ve Avustralya hayvanları türleri için sınır oluşturur.
Hayvan fizyolojisi

Hayvanı oluşturan tüm organ ve yapıların birlikte nasıl çalıştığını anlamaya çalışarak; hayvan organizmalarının mekanik, fiziksel ve biyokimyasal süreçlerini inceler.
Hayvan hakları gruplarının listesi

Bu hayvan hakları grupları listesi, hayvan hakları hareketindeki gruplardan oluşmaktadır. Bu tür hayvan hakları grupları, hayvanların araştırma, gıda, giyim ve eğlence endüstrilerinde "kullanılmaması" ve hayvanların insanlarla eşdeğer haklara sahip olması gerektiği gibi görüşleri içeren idealleri doğrultusunda çalışır ve hayvanların mülk statüsüne son vermeye çalışır. (Bkz. Hayvan refahı)Bu liste yalnızca Türkçe Vikipedi'de makaleleri olan grupları, örgütleri ve lidersiz direniş ağlarını içerir.Bu gruplar, doğrudan hayvan hakları grupları olmasa da, ağırlıklı olarak hayvan hakları faaliyetlerini veya aktivistleri  desteklemek üzere açık veya gizli bir şekilde çalışmaktadırlar.Aşağıda eklenen gruplar, hedeflerine ulaşıldığı için kapanan, dağılan veya sona eren grupları, kuruluşları ve lidersiz direniş ağlarını temsil eder. Başka herhangi bir grup tarafından talep edilmeyen özerk kampanyalar da burada listelenebilir, ancak listede zaten bulunan bir grup veya lidersiz ağ tarafından talep edilen kampanyalar listelenemez.
Hayvan hakları savunucuları listesi

Hayvan hakları savunucuları ve hayvan özgürlüğü aktivistleri, duyarlı bireylerin insan olmayan hayvanların acıdan kaçınma gibi en temel ihtiyaçlarını, yalnızca tür üyeliği temelinde reddetmenin, ırkçılık veya cinsiyetçiliğe benzer bir ayrımcılık biçimi olduğu görüşündedir. Birçok hayvan hakları savunucusu, hayvanların, menfaatleri yasal korumayı hak eden ahlaki topluluğun bireyleri ve üyeleri olarak görülmesi gerektiğini savunmaktadır.Hayvan hakları hareketi 19. yüzyılda ortaya çıktı. Büyük ölçüde hayvanların kobay amaçlı kullanılmasına muhalefet üzerine odaklandı. 1960'larda modern hareket İngiltere'de "Hunt Saboteurs Association" çevresinde ortaya çıktı. 1970'lerde Avustralyalı ve Amerikalı filozoflar Peter Singer ve Tom Regan, harekete felsefi temellerini sağlamaya başladı. Singer, ilk olarak 1973'te The New York Review of Books'ta ve daha sonra Animal Liberation'da (1975) hayvan özgürlüğünü yararcılık temelinde savunurken, Regan 1975'ten itibaren çeşitli makalelerinde deontolojik bir hayvan hakları teorisi geliştirdi ve ardından 1983 yılındaki kitabı "The Case for Animal" Rights adlı kitapla görüşlerini yaymaya devam etti.Hareket içinde, hayvan korumacılığı olarak bilinen kademeli reform arayışında olanlar ile kölelik karşıtı taraftakiler arasında -faydacı / deontolojik ayrıma dayalı- bir ayrım varlığını sürdürüyor ve reformu ortadan kaldırmaktan ziyade düzenlemeyi amaçlayan reformu savunuyorlar. Hayvanların mülkiyet durumu ise ters etki yaratır.Tarihsel olarak konuşursak, hem Budizm hem de Jainizmin Hindistan'daki ve Asya'daki komşu ülkelerdeki insanlar üzerindeki etkisi göz önüne alındığında, hayvan hakları hareketinin doğuşunun Hindistan'da olduğu iddia edilebilir. Herhangi bir ülke için nüfus başına en büyük ve en yüksek vejeteryan sayısı Hindistan'dadır.Aşağıda, akademisyenlerden aktivistlere, hareket içindeki her pozisyondan etkili hayvan hakları savunucularının bir listesi bulunmaktadır.Beauchamp, Tom and Frey, R.G. (eds.). The Oxford Handbook of Animal Ethics. Oxford University Press, 2011.
Hayvan hareketi

Hayvan hareketi ya da hayvan lokomosyonu, etolojide hayvanların bir yerden başka bir yere gitmek için kullandıkları farklı yöntemler için kullanılan bir terimdir. Koşma, yüzme, zıplama, uçma, sekme, rüzgârla yükselme ve süzülme gibi bazı hayvan hareketleri hayvanların kendisinden kaynaklanır. Aynı zamanda hareket için çevrelerine gereksinim duyan birçok hayvan türü de vardır; pasif hareket adı verilen bu yöntemlere örnek olarak bazı denizanalarının rüzgâr sayesinde hareketi, örümceklerin ağlarını kullanarak havada hareketi, bazı böcek ve örümceklerin yuvarlanması ve diğer hayvanların üzerinde gitme olan forezi sayılabilir.Hayvanlar yem arama, çiftleşme, uygun bir mikrohabitat bulma ya da avcılardan kaçma gibi çeşitli nedenlerle hareket ederler. Birçok hayvan için hareket etme yeteneği hayatta kalabilmeleri için gereklidir ve bunun sonucu olarak doğal seçilim hareket eden organizmaların kullandığı hareket yöntem ve mekanizmalarını şekillendirmiştir. Örneğin Kuzey sumrusu gibi çok uzun mesafeler kat eden göç eden hayvanların hareket mekanizması birim mesafe başına çok az enerji harcarken avcılardan kaçmak için sıklıkla çok hızlı hareket etmesi gereken göç etmeyen hayvanların hareketi daha hızlıdır ama daha çok enerji harcatır.Hayvanların siller, bacaklar, kanatlar, kollar, yüzgeçler ve kuyruklar gibi anatomik yapılarından bazen hareket organları, lokomotor organlar ya da hareket yapıları, lokomotor yapıları olarak da adlandırılırlar.
Hayvan itlafı

Hayvan itlafı (itlaf, öldürmek demektir) bir grup içinde üreyebilecek olan hayvanların belirli kriterlere uygun olarak ortadan kaldırılması sürecidir.  Hayvan itlafının amacı grup içinde istenen özellikleri baskın kılma ya da istenmeyen özelliklerden kurtulma niyeti olabilir. Hayvan itlafının sonucunda genellikle maruz kalan hayvanlar öldürülür. Sığır vebası, şarbon tavuk vebası ve amerikan yavru çürüklüğü hastalıklarının içinde bulunduğu çeşitli hastalıklar dolayısı ile ya da insan sağlığı ve güvenliğinin tehdit edildiği durumlarda da hayvanlar itlaf edilebilir. Tüketime sunulamayacak durumda olan meyve ve sebzeler ya da itlafı gerektiren hastalık taşıyan bitkiler de itlaf edilebilmektedirler.
Hayvan kesimi

Hayvan kesimi, genellikle gıda ve birçok amaçlarla kümes hayvanları ve çiftlik hayvanlarının öldürülmesidir.  Her yıl 80 milyar kara hayvanının gıda için kesildiği tahmin ediliyor. Kesim işlemi kafanın kesilmesi, kürkün veya tüylerin çıkarılması, vücut boşluğu'nu açmağı, bağırsak ve sakatatı çıkarmağı içeriyor. İşlem avcı, kasap ve uzmanlar tarafından mezbaha veya açık alanda yapılabilir.Gıda için en yaygın olarak kesilen hayvanlar sığır, manda, koyun, keçi, domuz, geyik, at, kümes hayvanları (tavuk, hindi, ördek ve  kazlar), balıklardır. Bazı Asya ve Afrika ülkelerinde vahşi hayvanlar ve evcil hayvanlar da kesilmekdedir.
Hayvan refahı

Hayvan refahı, hayvanların fiziksel ve psikolojik açıdan sağlıklı ve huzurlu bir hayat sürmelerini sağlamayı amaçlayan bir akım. Hayvanların refahını tespit etmede kullanılan ölçütlerden bazıları davranışlar, fizyoloji, ömür ve üremedir.Hayvan refahı akımı, hayvanların insanlar tarafından yiyecek olarak, çeşitli işlerde ve deneylerde kullanımının mümkün mertebe azaltılmasını ve belirli etik kurallara bağlı kalınarak yapılmasını savunur. Hayvan refahı savunucularının ilgi alanları arasında hayvanların deneylerde kullanım şartlarının düzenlenmesi, evcil olarak bakılan ya da hayvanat bahçeleri, sirkler gibi yerlerde tutulan hayvanların bakım koşullarının belirlenmesi, yiyecek olarak kullanılan hayvanların bakım ve öldürülme süreçlerinin düzenlenmesi, yaban hayvanların yaşam alanlarının korunması gibi konular yer almaktadır.Bu kavram hayvanların ve hayvan bedenlerinin enerji, yiyecek, giyecek veya denek olarak kullanılmasının etik olarak kabul edilemeyeceğini savunan hayvan hakları kavramıyla karıştırılmamalıdır.Brian Tomasik gibi bazı negatif-yararcılar, yaban hayvanlarının refahının da (özellikle sayılarını göz önünde bulundurursak) dikkate alınması gerektiğini öne sürmüştür.<blockquote>Yaban hayvanları sayıca çiftlik, laboratuvar ve ev hayvanlarından devasa oranlarda daha fazlalar. Ve bu hayvanların çoğu açlık, hastalık, soğuk, yaralanma ve yırtıcılar tarafından zarar görme korkusuyla aşırı derecede acıya katlanmaktalar. Birçok yaban hayvanı tek seferde onbinlerce veya yüzbinlerce yavru dünyaya getirir; bu yavruların çoğu, daha çok küçükken acı verici şekilde ölür. Bu durum, doğada ızdırabın mutluluğa ağır bastığına işaret eder. İnsanlar, yaban hayvanı ızdırabını azaltma konusunda çaresiz değiller. Ekosistemleri zaten önemli ölçüde etkiliyor ve değiştiriyoruz. Dolayısıyla buradaki soru, 'İnsanlar doğaya müdehale etmeli mi?' değil 'Nasıl müdehale etmeli?''' </blockquote>Brian Tomasik, gelecek teknolojilerin hayvan refahı için yaratabileceği tehditler için de endişesini ifade eder.İnsanların, terraforme etme yoluyla,  dünyadaki biyolojik yaşama müsaade eden çevresel koşulları, Mars gibi başka gezegenlere taşımaları mümkün olabilir. Aşırı gerçekçi bilgisayar simülasyonları da yaban hayvanlarının bilinçli bir acı çekmesine yol açabilir. Günümüzde doğal seleksiyonu araştırmak için geliştirilmiş simülasyonlar mevcut. Bunların yapay zeka kabiliyetleriyle donatılması yoluyla içerdikleri organizmaların bilinç kazanmaları ve yaralanmanın veya öldürülmenin acısını gerçek anlamda hissetmeleri sadece an meselesi.
Hayvan terbiyecisi

Hayvan terbiyecisi. Sirklerde seyircilerden bir demir kafesle ya da geniş bir çukurla ayrılan vahşi hayvan terbiyecisi, genellikle aslan ya da kaplan gibi yırtıcı hayvanlara gösteriler yaptırır.Vahşi hayvan terbiyecileri sirklerde, aslan veya kaplan gibi yırtıcı hayvanları eğitir, onlara birtakım oyunlar öğretir, sonra bu oyunları seyircilerin önünde tekrarlatırlar. Dolayısıyla vahşi hayvan terbiyeciliği, gladyatörlük gibi,amacı ölmemek için öldürmek olan bir meslek değildir. Ama yine de çok tehlikeli bir iştir ve terbiyecilerin sık sık yaralanmaları olağandır.İki çeşit terbiye metodu vardır:Hayvanı tatlılıkla alıştırmak veya kırbaç zoruyla yola getirmek. Her iki usulde de hayvanların içgüdüsel zekasından, yani reflekslerinden yararlanılır. Terbiyecinin hayvanlara iradesini kabul ettirebilmek, yiyecek ve içecek vermek, gerekli bakımı yapabilmek için cesaret, tecrübe ve bilgi sahibi olması şarttır. Ayrıca bu meslek, yüklü bir sermaye ister, zira hayvanlar epey pahalıdır.
Hayvan yemi

Hayvan yemi, hayvancılık döneminde evcil hayvanlara verilen yemektir. İki temel tip vardır: yeşil yemler ve yem."Yem", kendileri için yemekten ziyade, özellikle hayvanlara verilen yiyecekleri veya yemleri (kendilerine kesilen ve taşınan bitkiler dahil) ifade eder. Saman, saman balyası, silaj, sıkıştırılmış ve topaklanmış yemler, yağlar ve karışık rasyonlar, filizlenmiş taneler ve baklagiller içerir. Yem taneleri, dünyadaki en önemli hayvan yemi kaynağıdır. Aynı et birimini üretmek için kullanılan tahıl miktarı büyük ölçüde değişir. BBC tarafından 2008 yılında bildirilen bir tahmine göre, "İneklerin ve koyunların ürettikleri her 1 kg et için 8 kg tahıl, domuzların yaklaşık 4 kg, en verimli kümes hayvanlarının 1 kg üretmek için sadece 1,6 kg yeme ihtiyacı var. ” Balık yetiştiriciliği da tahılla beslenebilir ve kümes hayvanlarından bile daha azını kullanabilir. En önemli iki yemlik tahıl mısır ve soya fasulyesidir ve Amerika Birleşik Devletleri, küresel kuraklık ticaretinin yaklaşık yarısını ve 2012'deki kuraklığın yaşandığı yıllarda ortalama küresel soya ticaretinin% 40'ını ortalama olarak en fazla ihracatçı ülkedir. Diğer yem taneleri, diğerlerinin yanı sıra buğday, yulaf, arpa ve pirinçi içerir.Geleneksel hayvan yemi kaynakları arasında, ev içi yemek artıkları ve öğütme ve mayalama gibi yiyecek işleme endüstrilerinin yan ürünleri bulunmaktadır. Yer fıstığı, soya ve mısır gibi öğütme yağı mahsullerinden kalan materyal, önemli yem kaynaklarıdır. Bira yapımı'nın harcadığı tahıl, yaygın olarak hayvan yemi olarak kullanılan bira yapımının bir yan ürünüdür.
Hayvan Çiftliği (oyun)

1945 yılında kaleme alınmasına karşın, yayınlandıktan sonra 1950 yılında tanınan yapıt, tiyatroya Peter Hall tarafından uyarlanmıştır. Türkçeye çevrilmesini Özge Kayakutlu'nun yaptığı Hayvan Çiftliği, Trabzon Devlet Tiyatrosu (2003), Yıldız Teknik Üniversitesi Oyuncuları gibi topluluklarca da sahnelendi. Bir saat 20 dakika süren oyun, tek perde olarak sahnelenmekte olup, eserin filmi de çevrilmiştir.Oyunda SSCB'nin kuruluşundan itibaren Stalin döneminde gerçekleşen önemli olayları bir hayvan çiftliğinde geçen olaylar şekilde yergisel bir dille anlatılmaktadır. Acımasız bir çiftlik sahibinin emrinde köle gibi yaşamaya çalışan çiftlik hayvanları birleşerek isyan eder. Ancak yeni gelişen düzen amacından sapacaktır.
Hayvan ötanazisi

Hayvan ötanazisi (ötanazi, Yunanca εὐθανασία; "iyi ölüm") bir hayvanı öldürme veya aşırı tıbbi önlemleri alıkoyarak ölmesine izin verme eylemidir. Ötanazinin nedenleri arasında tedavi edilemez (ve özellikle ağrılı) hastalıklar, hayvanı desteklemeye devam edecek kaynakların olmaması veya laboratuvar test prosedürleri yer alır. Ötanazi yöntemleri, minimum ağrı ve sıkıntıya neden olacak şekilde tasarlanmıştır. Hayvan ötanazisi, hayvan katliamından ve haşere kontrolünden farklıdır ancak bazı durumlarda prosedür aynıdır. Hayvanda korku ve endişe oluşturmadan olabildiğince süratli yapılmalıdır. Ötanazi yapan kişiler kullanılan tekniklerin eğitimine, deneyime ve yeterli sertifikaya sahip olmalıdır. Böylece ötanazi ile hayvanın ızdırabı minimuma indirilir.Hayvanı öldürmek için kullanılan tüm metotlar hızlı ve ağrısız bir ölüme neden olmalıdır. Ötanazi uygulama yeteneği, yalnızca ölü hayvanlarda yapılan pratikler ile elde edilir. Hayvanı öldürmek için seçilen yöntemler, hayvanın büyüklüğüne göre belirlenir.Ötanazi yöntemleri kimyasal ve fiziksel metotlar olarak ikiye ayrılabilir. Kabul edilebilir kimyasal metotlar, enjekte edilen ilaçları ve önce merkezi sinir sistemini ve ardından kardiyovasküler aktiviteyi baskılayan gazları içerir. Kabul edilebilir fiziksel metotlar ise öncelikle merkezi sinir sistemini bozarak hızlı bilinç kaybına neden olmalıdır. En yaygın yöntemler burada tartışılmaktadır, ancak farklı durumlarda kullanılan diğer kabul edilebilir yöntemler vardır.İntravenöz anestezi; bilinç kaybı, solunum ve ardından kalp durması uygulamasının ardından, genellikle 30 saniye içinde hızla devam eder.Bazı veteriner hekimler iki aşamalı bir işlem gerçekleştirir: Evcil hayvanı bilinçsiz hale getiren bir ilk enjeksiyon ve ölüme neden olan ikinci bir atış. Bu yöntem hayvan sahibine hayvanı strese sokmadan veda etme şansı verir.Bu yöntem, eğer uygun şekilde yapılırsa atlar, sığırlar ve geyikler gibi büyük hayvanlar için bir ötanazi aracı olabilir. Bu, çeşitli yöntemlerle yapılabilir:Geleneksel olarak atların, geyiklerin veya diğer büyük av hayvanlarının öldürülmesi için kullanılır. Mermi, omurilik soğanı yoluyla omurgadan aşağıya doğru yönlendirilerek alnından vurularak anında ölüme yol açar. Yetenekli personel tarafından uygun bir yerde gerçekleştirilirse riskler minimumdur.Ölümcül olmayan ancak hayvanın birlikte yaşayabileceği acıya neden olacak veya sahibinin parasının yetmeyeceği hastalık veya kaza; veya sahibinin tedaviye ahlaki bir itirazı olduğunda.Bazı hayvan hakları örgütleri, belirli durumlarda hayvan ötanazisini destekler ve faaliyet gösterdikleri barınaklarda ötanazi uygular.
Hayvan üslubu

Hayvan üslubu, Hun ve Göktürk Devirlerinde gelişen, İslam sonrası Türk Sanatı’nda da etkisini gösteren erken devir Türk sanatı’nın en önemli tarzıdır.Türk hayvan üslubu Hun Türklerinin egemen olduğu ve yaşadığı bölgelerde yapılan eserlerde görülmesi ve diğer toplulukların örneklerinden daha gelişmiş olmasıyla ayırılır. Hayvan üslubu konusunda en fazla karşılıklı etkileşim Türk ve Çin sanatları arasında olmuştur.Bu üslubun bozkır kültürünün başlangıcı olarak kabul edilen M.Ö 3000’den itibaren oluşmaya başladığı kabul edilir. Graousset’e göre hayvan üslubu hunlar tarafından en olgun seviyesine ulaştırılmıştır.Hayvanlar tek ya da grup halinde ele alınmış, tek olarak alınan hayvanların bir bölümü daire içinde kıvrılmış olarak tasvir edilmiştir.Kartal gagası, kartal pençesi veya gözü ya da geyik boynuzu, gibi bazı hayvan uzuvları abartılarak ele alınmıştır.Hayvan mücadele sahnelerinde hayvanların gövdeleri üzerinde, nokta, virgül, nal biçimlerine benzer şekiller yer almaktadır.
Hayvancılık

Hayvansal üretim ya da yaygın adı ile hayvancılık; ürünleri ve güçleri ile insanlara yararlı evcil hayvanların bakımı, beslenmesi, üretimi ve yetiştirilmesini kapsayan tarım koludur.Hayvansal üretim, hayvansal üretime yönelik temel bilimler, hayvan yetiştirme, hayvan besleme, hayvan ıslahı, hayvancılıkta mekanizasyon, ekonomi ve istatistik, biyoteknoloji, hayvansal ürünler ve işleme teknolojisi, pazarlama gibi konuları kapsar.Büyükbaş hayvancılık; sığırcılık, mandacılık, at, eşek ve katır yetiştiriciliğini kapsayan hayvancılık dalı.Süt ve besi sığırcılığı çeşitli ürünleri ile gerek insan beslenmesi ve sağlığı gerekse çeşitli endüstrilerini temin etmesiyle ülke ekonomilerinde önemli rol alır.İşgücünden yararlanılan at, eşek, katırın, motorlu araçların gelişimiyle önemi ve hayvan sayıları azalmıştır.Küçükbaş hayvancılığı; koyunculuk, keçicilik, tavşan ve kürk hayvanı yetiştiriciliğini kapsayan hayvancılık dalıdır.Su ürünleri yetiştiriciliği; avcılık faaliyetinden ayrı olarak, tatlı ve tuzlu suların ayrılmış bir bölümünde veya oluşturulan gölet ve havuzlarında, balık ve diğer deniz hayvanlarının yetiştiriciliğini kapsayan hayvancılık dalı.Kümes hayvancılığı; tavukçuluk, hindicilik, kaz ve ördek yetiştiriciliği, bıldırcın yetiştiriciliği, deve kuşu yetiştiriciliği gibi kanatlı hayvanların yetiştiriciliğini kapsayan hayvancılık dalı.Kümes hayvancılığı, hayvancılık sektörünün en gelişmiş ve teknolojiye en açık olanıdır. Aynı zamanda hayvansal protein açığının kapatılmasında dünyanın elindeki en büyük kozudur. Üretiminin kolay ve hızlı olmasının yanında maliyetinin de düşük olması başlıca üstünlüklerindendir.Kanatlı eti üreticiliği, günümüzde büyük bir sektör olmuştur. Özellikle 1990 yıllarda, artan tüketimle beraber hızlı bir gelişim göstermiştir.Bu gelişim sektörde çalışan şirketlerin entegreleşmeleriyle sonuçlanmıştır. Entegre şirketler, bünyelerinde damızlık, kuluçka,yem üretim,kesimhane ve pazarlama ünitelerini barındırırlar. Bu durumlarıyla oldukça büyük organizasyonu oluştururlar. Entegre şirketlerde sadece kümesler entegre bünyesinde değildir. Etlik kümes sahipleriyle, entegreler arasında fason üretim anlaşmalarıyla çalışma yapılır.Kümes sahipleri, genellikle küçük veya orta ölçekli çiftçilerdir.Arıcılık; bal arısının, bal, balmumu gibi ürünlerini elde etmek için yapılan yetiştiriciliğe verilen adTürkiye'de genelde arıcılık faaliyetleri Erzurum-Kars platosu, Ege bölgesi ve Doğu Karadeniz'de yapılır. İl olarak bakmak gerekirse Kars, Muğla, Artvin, Çanakkale ve Ordu arıcılık faaliyetlerinin en sık yapıldığı illerdendir.İpekböceği yetiştiriciliği, dut ağacının yetiştiği her yerde yapılabilir. İpekböcekleri ne zaman beslenir? İpekböceklerinin, Ege ve Akdeniz bölgesinde Nisan, diğer bölgelerde Mayıs aylarında beslemesi yapılır.
Hayvanlar (albüm)

Albüm sanatçının ilk stüdyo albümü olmasının yanında aynı zamanda bağlı bulunduğu müzik şirketi Irmak Plak'ın da ilk albümüdür. Albümün dağıtıcı firması ise Balet Plak olmuştur. Albümde 9 şarkı bulunmaktadır. Prodüktörlüğünü Emre Irmak ve Yasemin Mori üstlenirken, albümün proje danışmanlığını Ceyhan Çandır, yapımcılığını ise Emre Irmak ve Ozan Çolakoğlu ortaklaşa gerçekleştirmiştir. Bu ilk albümünde sanatçıya Cengiz Baysal, Volkan Öktem, Tarkan Gözübüyük, Murat Ejder, Gültekin Kaçar ve Korhan Futacı gibi müzisyenler albüm süresince eşlik etmişlerdir.Albümün ilk single'ı Aslında Bir Konu Var 13 Mayıs 2008'de çıkarken şarkı kısa zamanda oldukça beğeni toplamış ve albüm çıkmadan internette ve müzik kanallarında bir hayli ses getirmiştir. Albümün çıkışından yaklaşık 2 ay önce çıkan single ilk olarak Yasemin Mori'nin Myspace sayfasında yer almıştır. Aynı zamanda bu dönemde albümün iddialı parçalarından "Kuzgun" ve "Aptal" da yine bu sayfadan ilk olarak dinleyicilerle buluşmuştur. Albümün grafik tasarımını da kendisi gerçekleştiren Mori, albümün ve kendisinin ilk konserini 5 Temmuz 2008 Cumartesi günü saat 17:00'da Masstival 2008 Müzik Festivali'nde gerçekleştirmiş ve beğeni toplamayı başarmıştır. Albümünün ilk görsel röportajını ise 28 Haziran 2008 günü CNN Türk'te Şafak Ongan'ın hazırlayıp sunduğu ünlü müzik programı "Frekans"a vermiştir.Albüm'ün Irmak Plak'ın kapatılması nedeni ile artık basılı halde piyasada bulunamamasına da Yasemin Mori 11 Nisan 2013'teki Ankara konseri öncesi internet üzerinden canlı yayımlanan söyleşisinde değinmiş'tir.
Hayvanlar Karnavalı

Hayvanlar Karnavalı (Le Carnaval des animaux), Fransız besteci Camille Saint-Saëns'ın on dört bölümden oluşan mizahi bir müzik eseridir.Hayvanların bir geçit töreni gibi tasarlanan eser, on bir enstrümanlı bir oda topluluğu  tarafından seslendirilmek üzere bestelenmiştir; ancak  büyük orkestra tarafından da sıklıkla icra edilir. Yaklaşık 25 dakika uzunluğundadır.Ormanlar kralı aslanın geçiş marşıyla başlayıp tavuklar ve horozlar, yabani eşekleri, fil, kaplumbağalar, fosiller, uzun kulaklı kişiler (eşekler),  kanguru, guguk kuşu,  akvaryum ve kuğu başlıklı bölümlerle devam eden eserin en bilinen bölümü, "Kuğu" başlıklı  13. bölümdür.Kuğu bölümü dışındaki bölümler,  basitçe hayvanların seslerini taklit eder; ünlü müzik eserlerinden alıntılar ve parodiler içerir. Eserin bölümleri film, çizgi film, reklam filmi ve tiyatro yapımlarında sıklıkla  kullanılır.Saint-Saëns, eseri 1886'da Avusturya'da küçük bir köyde tatilde bulunduğu sırada on bir enstrümanlı bir topluluk için (flüt/pikolo, klarnet, iki piyano, glasharmonika, ksilofon, iki keman, viyola, viyolonsel ve kontrbas) besteledi. Eğlence amacıyla yazdığı eserde, enstrümanlara hayvanların sesini taklit ettirdi.  Örneğin eserde ksilofon fosil kemiklerinin takırtısını andıran sesler çıkarır, kontrbas fil sesini taklit eder ve keman tavuk gibi gıdaklar.Besteci, eserde hayvan seslerini taklit etmenin dışında  başka ünlü müzik eserlerinden parodiler ve alıntılar yaptı. Örneğin Kaplumbağalar bölümünde Offenbach'ın Orfe Cehennemde operetinden "Can-Can", Filler bölümünde Berlioz'un Faust'un Laneti eserindeki "Perilerin Dansı" ile Mendelsohn’un Bir Yaz Gecesi Rüyası, hatta Fosiller bölümünde kendisinin bestelediği "Ölüm Dansı" gibi müzikal eserlerden alıntılar vardır.Eser ilk defa çellocu Charles Lebouc'un 9 Mart 1886'da Fat Salı Karnavalı nedeniyle  düzenlediği bir konserde seslendirdi. İlk seslendirmeyi yapan toplulukta flütçü Paul Taffanel, klarnetçi Charles Turban ile  kontrbasçı Emile de Bailly yer aldı. Eser, daha sonraki günlerde bazı özel toplantılarda seslendirildi. Pauline Viardot'nun evindeki seslendirildiği sırada eseri ünlü besteci Franz Liszt de dinledi.Saint-Saëns, bu mizahi eserin ciddi bir besteci olarak duruşuna zarar vereceğini düşünerek, kendi yaşamı boyunca eserin halka açık olarak seslendirilmesini yasakladı; sadece Kuğu bölümünün seslendirilmesine izin verdi. Kuğu bölümünü çello ve piyanoya uyarlayarak 1887'de yayımladı.Eserin tamamı, bestecinin  Aralık 1921'de ölümünden sonra ilk defa halka açık olarak  25 Şubat 1922'de  şef Gabriel Pierné yönetimindeki Fransız Collone Orkestrası tarafından seslendirildi.  Çok beğenilen eser, bestecinin en popüler eserleri arasında yer aldı. Fransız yayıncı Durand tarafından 1922 yılının Nisan ayında yayımlandı. Eser, oda topluluğu için olan orijinal versiyonunun yanısıra, yaylılardan oluşan tam bir orkestra eşliğinde  de sıklıkla icra edilmektedir. Günümüzdeki icralarında  glockenspiel yerine genellikle glasharmonika kullanılır.
Hayvanlar için Parti

Hayvanlar için Parti (), Hollanda'da hayvan haklarının ve hayvan refahının yükseltilmesini amaçlayan bir siyasi partidir. Ancak parti, tek konulu bir parti olmadığını belirtmektedir. Parti mecliste çoğunluk elde ederek siyasi bir güç olmak için uğraşmamakta, onun yerine görüşlerini mecliste dile getirmeye çalışmaktadır. Parti Ekim 2002'de kurulmuştur.
Hayvanlara Zulmün Önlenmesi Yasası

Hayvanlara Zulmün Önlenmesi Yasası, Hindistan'da hayvanlara gereksiz yere acı ve eziyet edilmesi önlemek ve hayvanlara yönelik zulmün önlenmesi ile ilgili yasaları değiştirmek için 1960 yılında yürürlüğe giren federal bir yasadır. Hindistan hükûmeti, kanunun hükümlerine göre Hayvan Refahı Kurulu'nu kurdu.
Hayvanlara uygulanan şiddet

Hayvanlara uygulanılan şiddet veya hayvan istismarı; kabul edilemez şiddete sebep olan veya hayvanlara zarar veren davranışların bir bütünüdür. Kabul edilemez acı kişiden kişiye göre değişmektedir. Bazıları kabul edilemez şiddeti sadist eğilimlerle hayvanlara eziyet etmek olarak tanımlarken, bazıları kürk avcılığını, tıbbi, bilimsel veya kozmetik sanayide yapılan testleri bu istismarın içerisine alır.Tıbbi amaçlar dışında, onun türüne ve etolojik özelliklerine aykırı hale getirecek şekilde ve dozda hormon ve ilaç vermekAcı, ıstırap ya da zarar görecek şekilde, film çekimi, gösteri, reklam ve benzeri işler için kullanmakHayvanlara kasıtlı olarak kötü davranmak, acımasız ve zalimce işlem yapmak, dövmek, aç ve susuz bırakmak, aşırı soğuğa ve sıcağa maruz bırakmak, bakımlarını ihmal etmek, fizyolojik veya psikolojik acı çektirmekSağlık nedenleri ile gerekli olmadıkça bir hayvana zor kullanarak yem yedirmek, acı, ıstırap ya da zarar veren yiyecekler ile alkollü içki, sigara, uyuşturucu ve bunun gibi bağımlılık yapan yiyecek veya içecekler vermekHayvan Hakları Evrensel Beyannamesi  15 Ekim 1978 tarihinde Paris’teki UNESCO Merkezi’nde törenle ilan edilmiştir. Bu metin, 1989 yılında Hayvan Hakları Birliği tarafından tekrar düzenlenerek 1990 yılında UNESCO Genel Direktörü'ne sunulmuş ve aynı yıl halka açıklanmıştır.
Hayvanlarda acı

Hayvanlarda acı, onların sağlığını ve refahını olumsuz yönde etkileyen bir meseledir. Acı, Uluslararası Ağrı Araştırmaları Derneği tarafından "Gerçek veya potansiyel doku zararı ile ilişkili veya bu tür bir tahribat ile açıklanabilen rahatsız edici algısal ve duygusal tecrübe." olarak tanımlanır. Sadece ağrıyı yaşayan hayvan, onun niteliğini ve şiddetini bilebilir. Bir gözlemcinin bu tür bir duygusal tecrübenin yaşandığını bilmesi, özellikle ağrıyı tecrübe eden birey bunu ifade edemiyorsa güç hatta imkansız olabilir. İnsan dışı hayvanlar hislerini, konuşabilen insanlar gibi ifade edemezler fakat davranışsal gözlemler yapmak, yaşadıkları acının boyutuna dair bir ipucu verebilir. Tıpkı hastalarıyla aynı dili konuşamayan hekimlerin ve sağlık görevlilerinin yaptığı gibi, acıya dair belirtiler anlaşılabilir.ABD Ulusal Araştırma Konseyi, Acının Laboratuvar Hayvanlarında Tespiti ve Hafifletilmesi Komitesi'ne göre acı, memeliler ve belki tüm omurgalılar dahil olmak üzere birçok hayvan türü tarafından hissedilir.Acının birçok tanımı olsa da, bunların neredeyse hepsi iki kilit bileşen içerir. Öncelikle nosisepsiyon gereklidir. Bu, hayvanın tüm vücudunu veya etkilenen bölümünü uyarıcıdan kaçıracak şekilde refleks yanıtı uyandıran, zararlı uyaranı tespit etme yeteneğidir. Nosisepsiyon kavramı, herhangi bir olumsuz, subjektif bir his anlamına gelmez, bir refleks hareketidir. Bunun insanlardaki bir örneği, sıcak bir şeye temas eden parmağın aniden geri çekilmesidir. Geri çekilme eylemi herhangi bir acı duygusunu hissetmeden önce gerçekleşir.İkinci bileşen, acı hissinin -nosisepsiyonun içsel, duygusal karşılığının- tecrübe edilmesidir. İnsanlarda bu, parmağımızı sıcak yüzeyden refleks olarak hızla geri çektikten birkaç saniye sonra oluşan histir. Bu yüzden acı, kişiye özel, subjektif bir tecrübedir. Başka hayvanların acısını doğrudan ölçmek imkansızdır. Bireyin tecrübe ettiğini düşündüğümüz acıya verdiği yanıt ölçülebilir ama acı tecrübesinin kendisi ölçülemez. Bu sorunu çözmek için benzer davranış argümanı kullanılır. Yani bir hayvan uyarı karşısında biz insanların verdiğine benzer tepkiler veriyorsa onun da bize benzer şekilde acı çektiğini söyleyebiliriz.Nosisepsiyonun adaptasyon avantajı çok barizdir. Zararlı uyaranı tespit eden organizma aniden uzvunu veya tüm vücudunu zararlı uyarandan geri çeker ve daha ileri düzeyde bir (potansiyel) tahribata maruz kalmaktan kaçınmış olur. Ancak acı, hiperaljezi (zararlı uyarana karşı yüksek bir hassasiyet) ve allodiniya (zararlı olmayan uyarana karşı yüksek bir hassasiyet) biçimlerinde ortaya çıkabilir (en azından memelilerde). Bu yüksek hassasiyetin adaptasyon avantajı net değildir. Hissedilen acı, var olan doku tahribatına göre çok büyük olabilir ve kronikleşerek doku iyileştikten sonra da devam edebilir. Böylece hayvan için acının kendisi yaralanmadan daha büyük bir sorun haline gelir. Bu durumun bir evrimsel uyumsuzluk (maladaptasyon) olduğu düşünülmektedir. Bu hassasiyetin, hayvan iyileşirken tehlikeden uzak durmasını sağladığı iddia edilse de henüz deneysel olarak kanıtlanmamıştır.
Hayvanlarda alet kullanımı

Hayvanlar besin toplama, kendini temizleme ve eğlence amaçlı olarak alet kullanırlar. Asıl olarak yalnızca insanların sahip olduğu düşünülen alet kullanımı gelişmiş bir zekâ düzeyi gerektirir. Primatların bazı görevleri yerine getirebilmek için sopa ve taş kullandıkları gözlemlenmiştir. Pek çok kuş türünün de alet kullandığı kaydedilmiştir. Bu davranış aynı zamanda yunuslar, filler, susamurları ve ahtapotlarda da gözlemlenmiştir. Hayvanlar alet kullanarak yapılar da inşâ eder. Nadiren de olsa hayvanların kendi aletlerini yaptıkları da görülmüştür: Örneğin primatlar bir dalın üzerindeki yaprakları ve dalcıkları koparır ve bir sopanın ucunu sivrilterek silah olarak kullanabilir.Diğer parmakların karşısına gelecek şekilde bükülebilen başparmaklar alet kullanımı için yarar sağlar ancak elleri olmayan hayvanlar bile vücutlarının başka uzuvlarıyla, özellikle ağzılarıyla alet kullanabilmektedir.
Hayvanlarda aşılanma

Hayvan aşılaması, evcil hayvanların, çiftlik hayvanların veya vahşi hayvanların aşılanmasıdır. Uygulama veteriner tıp ile bağlantılıdır. İlk hayvan aşısı 1879'da Louis Pasteur tarafından tavuk kolerası için icat edildi. Bu tür aşıların üretimi bireylerin, hükûmetin ve şirketlerin ekonomik zorluklarıyla ilgili sorunlarla karşılaşmaktadır. Hayvan aşılarının düzenlenmesi, insan aşılarının düzenlenmesine göre daha azdır. Aşılar, geleneksel ve yeni nesil aşılar olarak ikiye ayrılır. Hayvan aşılarının, bulaşıcı hayvan hastalıklarını kontrol etmenin en uygun maliyetli ve en sürdürülebilir yöntemler olduğu bilinmektedir. 2017 yılında veteriner aşı endüstrisi 7 milyar ABD doları değerindeydi ve 2024 yılında 9 milyar ABD dolarına ulaşacağı tahmin ediliyor.Hayvanlar, aşıların hem alıcısı hem de kaynağı olmuştur. Laboratuvar testleri yoluyla oluşturulan ilk hayvan aşısı, 1879'da Louis Pasteur tarafından tavuk kolerası için yapıldı. Pasteur ayrıca 1881'de koyun ve sığırlar için bir şarbon aşısını ve 1884'te kuduz aşısını icat etti. Kuduz virüsünü büyütmek ve zayıflatmak için maymunlar ve tavşanlar kullanıldı. 1881'den itibaren, enfekte tavşanlardan alınan kurutulmuş omurilik materyali, onları kuduza karşı aşılamak için köpeklere verildi. Virüsü zayıflatmak için enfekte sinir dokusu kurutuldu. Daha sonra 1885'te aşı, kuduz hastalığına yakalanmış 9 yaşındaki bir erkek çocuğa, Joseph Meister'e verildi ve çocuk hayatta kaldı. Fransız Ulusal Tıp Akademisi ve dünya bu başarıyı bir atılım olarak gördü ve böylece birçok bilim insanı işbirliği yapmaya ve Pasteur'ün çalışmalarını ilerletmeye başladı.Edward Jenner'ın teorisine göre eğer bir insana zaten sığır çiçeği bulaşmışsa, çiçek hastalığından korunacaklardı. Teorisini 1796'da test etti. Doğru olduğu kanıtlandı ve böylece hastalığın ortadan kaldırılmasına giden yolu başlattı.Dünya Sağlık Örgütü'nün eradikasyon (bir hastalığı dünya çapında sona erdirme) çabaları sayesinde her ülkede insanların en az %80'i aşılandı. Daha sonra vaka bulma ve ardından halka aşılama yöntemleri kullanıldı, bu da çiçek hastalığının 1980 yılında aşılama yoluyla bir hastalığın ilk eradikasyonu haline gelmesine neden oldu.Hayvanların aşılanmasıyla ilgili temel konular erişim ve bulunabilirliktir. Aşıların büyük popülasyonlara dağıtılması hala bir zorluk olsa da; aşılar, çiftlik hayvanı hastalıklarını önlemede en uygun maliyetli önlemdir.Hayvanlar ve insanlar için aşı üretimi her zaman bağlantılı olmuştur, tüm insan patojenlerinin en az %61'i hayvanlardan kaynaklandığı için bu ilişki "Tek Sağlık" olarak adlandırılmıştır. Bu bağlantının iki ana örneği kuduz ve çiçek aşılarıdır. Birçok durumda hayvanları aşılamak sadece hayvanların sağlığı için değil, aynı zamanda insan sağlığı ve refahı için de önemlidir. Zoonoz hastalık terimi, hayvanlardan insanlara geçebilen bir hastalığı tanımlar.
Hayvanlarda cinsellik

Hayvanlarda cinsellik aynı tür içinde bile değişik biçimlerde gözlemlenir. Araştırmacılar hayvanlar arasında monogami, çok eşlilik, türler arası seks, nesnelerden ya da yerlerden tahrik olma, zorla yapılan seks, ölü hayvanlarla çiftleşme, eşcinsel, heteroseksüel ve biseksüel davranışlar, durumsal seksüel davranışlar ve diğer davranışları gözlemlemiştir.Hayvan cinsel davranışı eğer üreme dürtüsü kaynaklıysa genellikle çiftleşme ile sonuçlanır. İnsan dışı memelilerin çoğunda çiftleşme östrusun sonunda yani dişinin en doğurgan olduğu dönemde gerçekleşerek başarılı döllenme şansı artmış olur. Hayvanlarda cinsellik araştırması, özellikle primat cinselliği araştırması oldukça hızlı gelişen bir araştırma alanıdır. Yalnızca insanların ve birkaç türün üreme dışında cinsel davranışlarda bulunduğu ve hayvanlarda cinselliğin yalnızca içgüdüsel olduğu ve doğru uyaranlara karşı cevap olarak görüldüğüne inanılmış olsa da günümüzde eskiden tek eşli olduğu sanılan türlerin çok eşli ya da fırsatçı olduğu; çok sayıda türün masturbasyon yaptığı ve bunu yapmak için de alet kullandıkları; birçok türün üreme amaçlı olmayan cinsel uyarılarda bulunduğu; yaklaşık 1.500 türde eşcinsel davranışlarda bulunduğu bilinmektedir.Hayvan cinsel davranışı erkekler arasında mücadeleyi de içinde barındırır. Dişi hayvanlar yalnızca güçlü ve kendini koruyabilen erkekleri seçer. Örneğin, dövüşen iki erkek hayvandan yalnızca kazanan hayvan daha fazla çiftleşme şansı kazanır ve dolayısıyla da onun genleri bir sonraki soya geçer.
Hayvanlarda epilepsi

Hayvanlarda epilepsi, beyindeki anormal elektriksel aktivite patlamalarının neden olduğu nöbetlerle karakterize bir grup nörolojik bozukluktur. Çok ani başlayıp durabilirler ve birkaç saniyeden birkaç dakikaya kadar herhangi bir sürede sürebilirler. Köpek epilepsisi genellikle genetiktir ancak kedilerde ve diğer evcil hayvanlarda epilepsi daha nadirdir, çünkü bu hayvanlarda epilepsinin kalıtsal bir bileşeni yoktur.Epilepsi en yaygın olarak başın ve uzuvların istemsiz hareketleriyle tanınır, ancak diğer özellikler arasında tükürük salgılanması, vücut fonksiyonlarının bozulması ve anksiyete yer alır. Hayvanlar genellikle bilinçlerini kaybederler ve çevrelerinin farkında olmazlar.Köpeklerde epilepsi genellikle kalıtsal bir durumdur. Genel köpek popülasyonunda epilepsi/nöbet insidansının %0.5 ile %5.7 arasında olduğu tahmin edilmektedir. Belçika Çobanı gibi bazı ırklarda görülme sıklığı çok daha yüksek olabilir.Kedilerdeki nöbetlerin çeşitli başlatıcı faktörleri vardır. Kedilerde reaktif, birincil (idyopatik) veya ikincil nöbetler olabilir. İdiyopatik nöbetler kedilerde köpeklerdeki kadar yaygın değildir, ancak yakın zamanda yapılan bir çalışma 91 kedi nöbetinin %25'inin idiyopatik epilepsi olduğundan şüphelenildiğini göstermiştir. Aynı 91 kedi grubunda, %50'si ikincil nöbet ve %20'si reaktifti.İdiyopatik epilepsi, bu nöbetlerin bilinen bir nedeni olmadığı için bir sınıflandırmaya sahip değildir, ancak hem reaktif hem de semptomatik sekonder epilepsi sınıflandırmalara yerleştirilebilir.Meningiomlar, lenfomalar ve glial hücreli beyin tümörleri, kedilerde en sık görülen kanserlerdir ve hepsi de nöbetlerin yaygın nedenleridir.Vasküler hastalık, beyne giden kan akışını etkileyen ve potansiyel olarak nöbet bozukluklarına neden olabilecek herhangi bir durumu ifade eder. Kedilerde sık görülen damar hastalıkları arasında kedi iskemik ensefalopatisi, polisitemi ve hipertansiyon bulunur.Beyne ulaşan herhangi bir iltihaplı veya bulaşıcı hastalık, nöbetlere neden olabilir. Kedilerde nöbetlere neden olan en yaygın iltihaplı veya bulaşıcı hastalıklar arasında kedi enfeksiyöz peritonit, Toksoplazmoz ve Cryptococcus bulunur.
Hayvanlarda göç

Hayvanlarda göç. Hayvanlarda da çeşitli sebeplerden dolayı göçe rastlanmaktadır. Bunların bir kısmı geçicidir. Bir sebebe bağlı olarak ve çoğunlukla bir defa yaptıkları göçlerdir. Yem kıtlığı, ani iklim değişikliği, üreme zorluğu, su ve hava akımları gibi sebepler, bazı hayvanları göçe zorlar.Hayvanların bir de periyodik (sistemli) göçleri vardır. Bunlar; bilhassa ördek, leylek, kırlangıç, kelaynak gibi kuşların, senenin belli aylarında mevsim şartları sebebiyle, soğuk yerlerden sıcak yerlere gitmeleridir. Yazın Kuzey Yarıküreye, kışın da Güney Yarıküreye göç ederler.Bazı tatlı ve tuzlu su balıkları da göç etmektedirler. Yumurtlama, akıntılar, yiyecek bulma gibi sebeplerle, kısa ve çok uzun mesafelere küçük gruplar veya milyonlarca balıktan müteşekkil sürüler halinde göçleri esnasında, belli su altı yollarından geçerler. Türkiye'de Karadeniz'den Marmara'ya, Marmara'dan Karadeniz'e balık göçleri çok sık görülür.
Hayvanlardan Tanrılara Sapiens

Hayvanlardan Tanrılara Sapiens, Yuval Noah Harari'nin 2011'de yayımladığı, 2014'te İngilizceye 2015'te Türkçeye çevrilen kitabı. Harari kitabında Jared Diamond'ın Tüfek, Mikrop ve Çelik kitabına, zor sorulara bilimsel cevap vermenin mümkün olduğunu gösterdiği için en büyük ilham kaynağı olarak atıfta bulundu.Hayvanlardan Tanrılara Sapiens, antik insan türlerinin taş devrinden yirmi birinci yüzyıla kadar olan evrimini konu alır.Harari kitapta Homo sapiensi (yani modern insanı) "Sapiens" ismiyle anar. Kitabın ana fikri Homo sapiensin işbirliği yapabilme yeteneğiyle dünyayı domine etmesidir. Bunun yanında Harari, tarih öncesi Sapienslerin, Neandertaller gibi diğer insan türlerine karşı soykırım yaptığını ve onları yeryüzünden sildiğini iddiasının yanı sıra Neandertaller ile Homo Sapienslerin her zaman mücadele içinde olmadıklarını hatta çiftleşebildiklerini vurgulamıştır. Kitap ayrıca Homo sapiensin kendine özgü, tanrılar, milletler, para ve insan hakları gibi hayali şeylere inanma kabiliyeti sebebiyle kitleler halinde hareket edebildiğini savunur. Yazar dinlerin, politik yapıların, ticaret ağlarının ve hukukun hayal ürünü olduğunu savunur.Paranın karşılıklı güvene dayanan bir sistem olması; kapitalizmin ekonomik bir kuramdan çok dini bir olgu olması; tarım devriminin refah amacıyla başlayıp insanların hayatını mahvetmesi; imparatorluk sisteminin son 2000 yılın en iyi siyasi sistemi olması; para, imparatorluklar ve dinlerin dünyayı bütünleştiren birer güç olması; hayvanların evcilleştirilmesinin tarihin en büyük suçlarının arasında olması; günümüzün insanlarının geçmiş dönemlerde yaşayan insanlardan kesinlikle daha mutlu olmaması ve insanların kendilerini tanrılaştırma sürecinde olması kitaptaki diğer göze çarpan iddialardır.
Hayvanları Koruma Kanunu

Hayvanları Koruma Kanunu, Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından 24 Haziran 2004'te kabul edilen ve 1 Temmuz 2004'te T.C. Resmî Gazetede yayımlanan yasadır.Türkiye'de hayvanların korunmasına yönelik yasa yapma çalışmalarının geçmişi 1980'lere dayanmaktadır. 1995'te iki farklı kanun tasarısı hazırlanmış ise de bu tasarılar yasalaşmadı. Türkiye, 1999'da imzaladığı Ev Hayvanlarının Korunmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'ni 2003'te onayladı. Hayvanları Koruma Kanunu 24 Haziran 2004'te Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kabul edildi ve 1 Temmuz 2004'te T.C. Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girdi.Kanunda hayvanların mal olarak kabul edilmesi ve hayvanlara zarar verenlere uygulanan cezalar nedeniyle hayvan hakları savunucaları kanunu 2007'den beri eleştirmekteydi. Kanun değişikliğine ilişkin ilk olarak 2011'de hazırlanan tasarı 2014'te askıya alındı. İleriki yıllardaki benzer girişimler de sonuçsuz kaldı. Bu doğrultudaki kanun değişikliği Temmuz 2021'de gerçekleştirildi.Hayvanları Koruma Kanunu ilk olarak 2008'de değiştirildi. Bu değişiklikler uyarınca kanunun üç maddesi yürürlükten kaldırılırken bir maddesi değişikliğe uğradı. Kanundaki ikinci değişiklik 2010'da gerçekleşti ve kanunun bir maddesi yürürlükten kaldırıldı. 2021'de kanunun on bir maddesi değiştirilirken kanuna beş madde eklendi. Bu değişikliklere göre hayvanlara yönelik öldürme ve cinsel saldırı eylemlerine hapis cezası getirildi; petshoplarda kedi ve köpek satışı yasaklandı, sahipli kedi ve köpeklere dijital kimlik zorunluluğu getirildi; tehlikeli kabul edilen hayvanların sahiplenilmesi yasaklandı; sirk ve yunus parklarının açılması yasaklandı.
Hayvanların Efendisi

Hayvanların Efendisi, antik sanatta yüz yüze gelen iki hayvan arasında duran ve hayvanları tutan bir insanı gösteren motiftir. Bu motif, Antik Yakın Doğu ve Mısır sanatında çok yaygındır. Figür normalde erkektir ancak bu kural her zaman geçerli değildir. Hayvanlar gerçekçi veya fevkalade olabilir.  Şekil, boynuz gibi hayvan unsurlarını ya da bir hayvanın üst kısmı içerebilir. Hayvanların Efendisi, belirli ilahi niteliklerle gösterilmediği sürece genellikle bir kahraman olarak tanımlanır. "Ahameniş İmparatorluğu'nun resmi mührünün favori motifi" olarak kullanılmıştır ve bu durumda figürler, kralın kendisi olarak anlaşılmalıdır.İnsan figürü, ayakta durmakta ya da bir dizi üzerine oturmaktadır. Ayakta duran figürler MÖ 4. binyıla aitken ikincisi için MÖ 3. binyıla aittir. Genellikle öne bakar görünmektedirler fakat Asur parçalarında figür, tipik olarak yandan gösterilmiştir. Hayvanlar bazen oldukça dingin, evcilleşmiş ya da hâlâ mücadele eden veya saldıran canlılar olarak tasvir edilir.Bazı parçalarda ise avcının ölü avı olarak tasvir edilmiştir.
Hayvanların Tarihi Üzerine

Hayvanların Tarihi Üzerine (), Ton peri ta zoia historion, "Hayvanlar Üzerine Sorular";  "Hayvanların Tarihi"), M.Ö. 4. yüzyılda antik Yunan filozofu Aristoteles'in Batı bilim ve felsefesinin temel metinlerinden biri olup, biyoloji konusundaki en önemli metinlerinden biridir. Atina'daki Platon Akademisi'nde okundu.MÖ 4. yüzyılda (muhtemelen MÖ 350 civarında) yazılmış olan eserin yazarı Aristoteles, MÖ 322 yılında ölmüştür.Aristoteles gözlem ve akıl yürütme yoluyla birçok biyolojik gerçeği algılayıp eserine aktarmıştır. Örneğin, güçlü savunması olmayan bir hayvanın yaptığı blöf olan deimatik davranış gösterilerinden biri olan ahtapotun rahatsız edildiğinde düşmanını şaşırtmak veya gizlenmek için renk değiştirebildiğini yazmıştır.Hayvanların Tarihi Üzerine eserinde, Platon'un "sembolik zoolojisi"ne tam bir zıtlıkta, özellikle deniz biyolojisi üzerine olmak üzere çok sayıda gözlem ve inceleme yapılmaktadır. Aristoteles'in tarzı ve hassasiyeti, kafadan bacaklıların (sefalopodların) davranışını ve anatomisini incelediği bölümlerde görülmektedir, yırtıcılara karşı mürekkep kullanımı, kamuflaj ve sinyal verme gibi oyalama ve dikkat dağıtma tekniklerinden söz etmiştir.16. yüzyıla kadar zooloji ile ilgili neredeyse hiçbir ayrıntılı çalışma yapılmamıştır, Bu açıdan Aristoteles, yaklaşık iki bin yıl boyunca bu alanda oldukça etkili bir isim oldu. Zooloji üzerine yazdıkları, hayatında yaptığı tüm çalışmalarının dörtte birini oluşturur.Aristoteles'in halefi görülen öğrencisi olan ve ondan sonra Akademinin başına geçen Theophrastus, botanik üzerine 9 ciltlik  (Bitkiler Üzerinde İncelemeler) eserini kaleme almıştır.Bağdatlı Arap bilim insanı El-Cahiz de Aristoteles'ten yararlanarak 9. yüzyılda Kitab el-Hayavan (Hayvanlar Kitabı) adlı bir ansiklopedi hazırlamış ve doğal seçilim dahil bazı biyoloji kavramlarını ilk kez incelemiştir.Eser, hatalı iddialar da içermektedir. Örneğin Aristoteles, herhangi bir türün dişisinin erkeklerden daha az diş sayısına sahip olduğunu iddia ediyordu. Bu açıkça yanlışlanabilir bir iddia idi. Robert Mayhew tarafından o zamanki kadınların erkeklerden daha zayıf beslendiğinin iddia edilmesi gibi bir gözlem yanılgısıydı. Kendi gözlemi gerçek olsa da, bu iddiayı diğer türler için de geçerli tutması yanlıştı. Bu nedenle, Philippa Lang, Aristoteles'in ampirik olmakla birlikte, doğanın yanıltıcı olabileceğini beklememesinin onu şaşırtıp yanılgılara düşürebildiğini belirtmiştir.
Hayvanperestlik

Hayvanlara tapma (veya hayvanperestlik, zoolatri), hayvanları içeren dini veya ritüel uygulamaları belirten bir şemsiye terimdir. Bu, hayvan tanrılara tapmayı veya hayvan kurban etmeyi içerir.Klasik yazar Diodorus, hayvanlara tapmanın kökenini, devler tarafından tehdit edilen tanrıların hayvan kılığına girdiği bir efsaneye dayandırır. İnsanlar daha sonra bu hayvanlara tapmaya başladılar ve tanrılar normal hallerine döndükten sonra bile devam ettiler (Lubbock, 2005, s. 252). 1906'da Weissenborn, hayvanlara tapmanın, insanların doğal dünyaya olan hayranlığından kaynaklandığını öne sürdü. İlkel insan, benzersiz bir özelliği olan bir hayvanı gözlemler ve açıklanamazlığı merak uyandırırdı ( Weissenborn, 1906b, s. 282). Mucize, ilkel insanın bu ayırt edici özelliği gözlemlemesinden kaynaklandı. Bu nedenle, ilkel insan taklit edilemez özelliklere sahip hayvanlara tapıyordu. Lubbock, hayvanlara tapmanın aile isimlerinden kaynaklandığını öne sürdü. Toplumlarda aileler kendilerine ve çocuklarına belirli hayvanların adını verir ve sonunda o hayvanı diğer hayvanlardan üstün tutarlardı. Sonunda, bu görüşler derin bir saygıya dönüştü ve aile hayvanına tam anlamıyla tapmaya dönüştü. Bir hayvanın kutsal olduğu inancı, sıklıkla beslenme yasalarının onların tüketimini yasaklamasına neden olur. Dinler, bazı hayvanları kutsal saymanın yanı sıra, bazı hayvanların pis olduğu şeklindeki zıt tutumu da benimsemiştir.İlahiyatın, enkarne bir tanrı gibi hayvanlarda somutlaştığı ve daha sonra yeryüzünde insanlar arasında yaşadığı fikri, İbrahimi dinler tarafından göz ardı edilir ( Morris, 2000, s. 26). Valdocular gibi sapkın sayılan mezhepler, hayvanlara tapmakla suçlandı. Independent Assemblies of God ve Pentekostal kiliselerde hayvanların çok az dini önemi vardır. Hristiyanlık ve İslam dinleri yayıldıkça, hayvanlar, özellikle Afrika kültürleri arasında, kült ritüellerinde ve dinde giderek daha az önemli ve sembolik hale geldi.