barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Avrupa Birliği Veri Yasası Taslağı

'Verilere Adil Erişim ve Veri Kullanımına İlişkin Uyumlaştırılmış Kurallar AB Tüzüğü' Tasarısı ("Veri Yasası" veya "Yasa Taslağı") (Data Act), veri paylaşımını teşvik edecek bir çerçeve oluşturmayı amaçlayan bir Avrupa Birliği tüzüğü teklifidir. Avrupa Komisyonu'nun tüzüğü 2021'in dördüncü çeyreğinde resmen sunması bekleniyordu. Bununla birlikte, teklif resmi olarak 23 Şubat 2022'de yayımlandı. Yasa Taslağı 42 maddeden oluşmaktadır.- Bağlı cihazların kullanıcılarına kendilerinin ürettikleri ancak çoğunlukla işletmeler tarafından toplanan verilere erişim ve bu verileri üçüncü kişilerin veri temelli inovatif hizmetler sunmaları için bu kişilerle paylaşma imkanı sağlayacak tedbirler sunmak.- Veri paylaşımı sözleşmelerinde sözleşmesel eşitsizliklerin kötüye kullanılmasını önleyerek KOBİ'lerin pazarlık gücünü yeniden dengelemek. Söz konusu düzenleme, pazarlık gücü bakımından çok daha güçlü bir konumda bulunan taraflar ile yapılacak olan sözleşmelerdeki şatların kötüye kullanımına karşı bir KOBİ'lere bir savunma imkanı sağlayacaktır. Komisyon ayrıca örnek sözleşme şartları yayınlayarak KOBİ'lerin veri paylaşımına ilişkin sözleşmeleri daha adaletli bir şekilde müzakere etmesi ve hazırlamasına yardımcı olacaktır.- Kamu kuruluşlarının olağanüstü hallerde, özellikle sel ve yangın gibi acil durumlarda, özel sektör tarafından tutulan verilere erişimi ve kullanımı ya da söz konusu veriye başka türlü ulaşılamayan hukuki bir gereklilik halinde veriye erişilmesini sağlayacak araçlar yaratmak. Verilerden elde edilen çıkarımlar işletmeler üzerindeki yükü hafifleten çabuk ve güvenli politika çözümleri için gereklidir.- Tüketicilerin farklı bulut veri işleme hizmetleri sağlayıcıları arasında etkin bir şekilde geçiş yapmasına olanak sağlayan yeni kurallar getirmek ve yasa dışı veri aktarımına karşı korumalar sağlamakKomisyon, tasarıyı 3 Haziran 2021- 3 Eylül 2021 tarihleri arasında tartışmaya açmıştır. Sonuçlar 6 Aralık 2021'de yayınlandı. Bu tartışmada, Avrupa Birliği üye birliklerinin yetkili kamu makamlarının, akademik ve araştırma kurumlarının, iş birliklerinin, endüstriyel kümelenmelerin, şirketlerin/işletmelerin, tüketici örgütlerinin, STK'ların, sendikaların ve vatandaşların görüşleri alınmıştır. Bu doğrultuda, katılımcıların çoğunluğu (%62) acil durumlarda verilerin kamuyla paylaşılmasının gerektiğini düşünmektedir. Şirketlerin çoğu (%91) halihazırda diğer şirketlerle veri paylaşımında bulunduklarını ancak son 5 yılda farklı nedenlerle bu paylaşımın zorlaştığını belirtmiştir. Bu nedenler teknik nedenler, yasal nedenler, veri sahibi için yasal bir neden olmaması, sözleşme dengesizlikleri ve makul olmayan fiyatlardır.
Avrupa Birliği Veteriner Hekimlik Eğitim Kurumları Birliği

Avrupa Birliği Veteriner Hekimlik Eğitim Kurumları Birliği (EAEVE), Avrupa'daki veteriner hekimlik eğitim kurumlarının resmî denklik kurumudur. 2015 yılı itibarıyla Avrupa'daki 110 Veteriner hekimlik eğitim kuruluşundan 96'sı EAEVE üyesidir.1988 yılında kuruldu. Kurum Fransanın Maisons-Alfort şehrinde kuruldu, yönetim ofisi Belçika'nın Brüksel şehrinde iken 2007 yılından bu yana Avusturya'nın Viyana şehrindedir.Avrupa Komisyonu Veteriner Eğitim Danışma Komitesinin (ACVT) önerisi üzerine Değerlendirme sistemi, bir emsal değerlendirme programı olarak tasarlandı ve finanse edildi (1985-1993). Avrupa Birliği üyesi ülkelerdeki temel veteriner hekimlik eğitimi düzenleyen mevzuat, asgari zorunlu gereklilikleri ortaya koydu. 1985-1989 yılları arasında pilot çalışma ve referans örnek olarak, Cambridge, Liège, Hannover, Kopenhag, Dublin, Alfort, Milan, Leon, Selanik, Lizbon ve Utrecht ziyaretleri yapıldı. 1992-2000 yılları arasında ACVT kalıcı bir sistem kurmaya karar verdi, bu standart uygulama prosedürlerine (SOP) ilişkin detaylı bir belgenin geliştirilmesi ile yapıldı ama avrupa komisyonu, aşırı bütçe kısıtlamaları sonucunda 1994 yılında EAEVE'den kendi kendini finanse etmesini istedi. 200 yılında ACVT, Avrupa Komisyonu tarafından dağıtıldı ve EAEVE ve FAV'ın (Avrupa Veteriner Hekimler Federasyonu) katılımıyla Ortak Eğitim Komitesi kuruldu, aynı zamanda tekrar düzenlenen SOP tanıtıldı. 2007-2008 yılları arasında Ortak Eğitim Komitesinin adı Veteriner Hekimlik Eğitimi Avrupa Komitesi olarak değiştirildi. 2012 yılında mevcut SOP'u değerlendirmek ve güncellemek üzere SOP çalışma grubu kuruldu. Yine bu yıl Avrupa Birliği üyelik başvurunda ENQA (Avrupa Birliği Yüksek Öğretimde Kalite Güvencesi) kapsamına EEAVE de dahil oldu.Toplum açısından, mezun kalitesinin arttığını bilirler ve hekimlere ve hizmetlere olan güvenleri arttırmış olur.Öğrenciler açısından, eğitimlerinin kararlaştırılan ve kabul edilebilir standartlarda oluduğunu bilirler.Avrupa Birliği Direktiflerine göre veteriner hekimlik eğitiminin asgari standartlara uygunluğunu kontrol etmeyi amaçlar, Avrupa Birliği'ndeki veteriner hekimlik eğitimini düzenler ve FVE ile birlikte akredite edilmiş kurumların listesini tutar. Diğer bir amacı, üye kuruluşlar arasındaki işbirliğini güçlendirerek veteriner hekimlik eğitimi geliştirmek ve kurumların iyileştirilmesi ve denkleşmesi için kurumlar arası bir forum olarak hareket eder. Ayrıca amaçları arasında bilgi alışverişi, personel değişimi, öğrenci değişimi ve üyeler arasında öğretim materyalleri değişimlerinin kolaylaştırılması da vardır.Türkiye'de bazı fakülteler EAEVE'ye denklik başvurusunda bulunmuşlardır. Bazı fakülteler denkliği hak etmişler ve bazı fakültelerin değerlendirme süreci devam etmektedir. 2015 yılı EAEVE kongresi İstanbul Üniversitesi Veteriner Fakültesi tarafından organize edilmiştir.
Avrupa Birliği coğrafyası

Avrupa Birliği coğrafyası, genel olarak birliğe üye yirmi yedi ülke ve onların gerek Avrupa'daki, gerekse Avrupa kıtası dışındaki topraklarının coğrafi özelliklerinden oluşmaktadır. Avrupa Birliği toprakları Batı ve Orta Avrupa'nın büyük bölümünü ve Doğu Avrupa'nın bir kısmını ve bazı üye ülkelerin denizaşırı aidiyetlerini kaplar. Bu hâlde Avrupa Birliği'nin toplam yüzölçümü 4.233.262 kilometrekaredir. Birlik toprakları, kıta Avrupasında kuzeydoğuda Finlandiya'dan kuzeybatıda İrlanda'ya, güneydoğuda Kıbrıs Cumhuriyeti'nden kuzeydoğuda İber Yarımadası'na uzanır. Avrupa Birliği tek bir ülke olarak sayıldığında dünyanın en büyük yedinci toprak parçasıdır.Avrupa Birliği coğrafyası onu oluşturan yirmi sekiz ülkenin coğrafyasından müteşekkildir. Avrupa Birliği coğrafyasını ayrıntılı bir biçimde incelemek için:Avrupa Birliği, Avrupa kıtasını büyük ölçüde kaplıyor olsa da Avrupa kıtasında yer alan pek çok ülke birliğe dâhil değildir. Norveç, İsviçre, Rusya ve bazı Balkan ülkeleri Avrupa kıtasında olmalarına karşın henüz birlik üyesi değillerdir. Avrupa Birliği'nin toplam yirmi bir değişik ülkeyle kara sınırı bulunmaktadır.Avrupa Birliği'nin kıyılarının toplam uzunluğunun 66 bin kilometre olduğu sanılmaktadır. Bu kıyılar, Akdeniz, Atlas Okyanusu, Karadeniz, Baltık Denizi ve Adriyatik Denizi boyunca uzanır. Alpler, Karpat Dağları, Balkan Dağları ve İskandinav Dağları Avrupa Birliği içinde bulunan yüksek yer şekilleridir. Avrupa Birliği'nin en yüksek dağı Mont Blanc'tır.Avrupa Birliği üyesi ülkelerin pek çok denizaşırı bölge ve toprağı da resmî olarak Avrupa Birliği üyesi sayılır. Azorlar, Kanarya Adaları, Fransız Guyanası, Guadeloupe, Madeira, Martinik, Réunion, Saint Barthélemy ve Saint Martin gibi coğrafi olarak Avrupa toprakları içinde olmasa da ait oldukları ülkeler aracılığıyla birliğe dâhil sayılmaktadır. Bununla birlikte, bazı üye ülkelerin de topraklarının bir bölümünü oluşturan yerler; örneğin Danimarka'nın Faroe Adaları birliğin dışındadır. Birliğin üyelerine bağlı, coğrafi olarak Avrupa dışında kalan, Grönland, Aruba ve Hollanda Antilleri gibi pek çok bölge de birliğin dışındadır.Denizaşırı ülke toprakları da işin içine katıldığında Avrupa genel olarak kutup ikliminden tropikal iklime kadar geniş yelpazeye yayılan bir iklim çeşitliliği yaşar. Bu durum da Avrupa için genel bir iklimsel değerlendirme yapmayı olanaksız kılar. Nüfusun hemen hemen hepsi ya Akdeniz ikliminin (Güney Avrupa) ya okyanusal iklimin (Batı Avrupa) ya da kuzey iklimine geçiş öncesi karasal iklimin egemen olduğu bölgelerde (Kuzey Avrupa) yaşar.
Avrupa Birliği ekonomisi

Avrupa Birliği ekonomisi, Uluslararası Para Fonu (IMF)'na göre satın alma gücü paritesi bazında 12,256 milyar euroluk bir gayri safi yurt içi hasıla meydana getirir. Avrupa Birliği ekonomisi bir ortak pazara sahiptir ve Dünya Ticaret Örgütü tarafından bir bütün olarak değerlendirmeye alınmaktadır.Avrupa Birliği'nin resmî para birimi eurodur. Tüm belge ve politikalarda bu para birimi kullanılır. Avrupa Birliği üyesi on altı ülkenin tek ve ortak para birimi olarak benimsediği euro, aynı zamanda  birlik içinde en çok kullanılan para birimidir. Euroyu kullanan ülkelerin oluşturduğu topluluk euro bölgesi adıyla anılır.Kararlara katılmama haklarını kullanan Danimarka ve Birleşik Krallık dışında tüm birlik üyesi ülkeler gerekli ölçütleri yerini getirdiklerinde mevcut para birimlerini kullanmayı bırakarak euroyu benimseyeceklerini bildirmişlerdir. Artık ortak para birimi olarak euroyu benimsemek Avrupa Birliği'nin koyduğu bir üyelik koşuludur.Avrupa Birliği'nın 2007 yılı kararlaştırılmış bütçesi 120,7 milyar eurodur ve 2007-2013 arası süreç için toplamda 864,3 milyar euro ayırmıştır. Bu miktar Avrupa Birliği'nin yirmi yedi ülkesinin toplam gayri safi millî hasılasının %1,1'i ila %1,05'ine eşit gelir. Bir karşılaştırma yapılacak olursa, Birleşik Krallık'ın 2004 yılı bütçesi 759 milyar euro olarak tahmin edilmiş ve Fransa'nın da 801 milyar euro harcayacağı öngörülmüştür. 1960 yılında Avrupa Birliği'nin önceli Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun bütçesi gayri safi millî hasılanın sadece %0,03'ü kadardı.
Avrupa Birliği hibe fonu

Avrupa Birliği hibe fonu, Avrupa Birliği ülkeleri ve Avrupa Birliği'ne aday ülkelerde kabul edilen AB Uyum Yasaları çerçevesinde sivil toplum örgütleri ve vakıflara Avrupa Birliği düşünsel ütopyası anlamında insanlık projesi kapsamında yöresel kültüre, yöresel zanaatlara ve sanatsal çalışmaları desteklemek için proje anlamıyla maddi ve manevi destekleme projesidir.
Avrupa Birliği hukuku

Avrupa Birliği hukuku, üye ülkelerin ulusal hukuklarının yanı sıra tek yargısal sistemdir. Avrupa Birliği yasaları pek çok alanda, özellikle de Avrupa ortak pazarında üye ülkelerin hukuk kurallarını geçersiz kılar. Avrupa Birliği'nin antlaşmalar aracılığıyla yayınladığı yasalar doğrudan etki kuralıyla tüm üye ülkelerin iç hukuklarına girer ve tüm ülkeler için bağlayıcıdır. Avrupa Birliği'ne katılabilmek için birlik yasalarına koşulsuz tabi olunmasının kabul edilmesi gerekmektedir.Avrupa Birliği'nin hukukî sistemi Topluluk tüzükleri, Yönergeler ve Kararlar başlıkları altında sınıflandırılan yönetmelikleri kapsayan birçok yasal prosedürden oluşur. Birliğin yaptığı antlaşmalar tüm yasama organ ve işlemleri için temel teşkil eder ve değişik alanlarda yasa çıkarmak için çeşitli yollar ortaya koyar. Avrupa Birliği'nin yasama prosedürlerinin bir önemli özelliği de üye devletlerden biri ya da parlamento üyelerinden ziyade neredeyse her zaman Avrupa Komisyonu tarafından teklif edilebilir olmasıdır. Diğer iki önemli unsur ise Avrupa Parlamentosu'na hazırlanan bir yasa tasarısını veto edebilme hakkını veren ortak karar mekanizması ve parlamentonun birlik liderlerine bağlayıcılığı bulunmayan öneri ve eleştirilerde bulunabilmesidir. Birçok durumda yasa tasarılarının Zirve'de onaylanması gerekir.Avrupa Birliği'nin idari fakat adli bölümü Avrupa Adalet Divanı ve Lizbon Antlaşması uyarınca adının Genel Mahkeme olarak değiştirilmesi öngörülen Avrupa Toplulukları İlk Derece Mahkemesi'nden oluşur. Bu iki kurum birlikte, imzalanan antlaşmalar ile Avrupa Birliği hukukunu değerlendirir ve uygular. İlk Derece Mahkemesi, Avrupa Birliği'nin diğer mahkemelerinden önce genel olarak doğrudan bireyler ya da şirketler tarafından açılan davalara bakar. Avrupa Adalet Divanı ise üye ülkeler ile ya da Avrupa Birliği kurumlarıyla ilgili davalarla ve üye ülke mahkemelerinin bir üst kuruma sevk ettiği uyuşmazlıklarla uğraşır. İlk Derece mahkemelerinde alınan kararlar için bazı yasalar doğrultusunda Adalet Divanı'na başvurulabilir ve temyiz istenilebilir.Üye devletlerin yerel mahkemeleri, Avrupa Birliği hukukunun birincil uygulayıcıları olarak birlik içinde önemli bir rol oynarlar. Yapılan antlaşmalar ışığında, Avrupa Birliği ve ulusal mahkemeler arasında bir iş birliği ilişkisi yatar. Yerel mahkemeler iç konularda Avrupa Birliği hukukunu uygulayabilirler ve bir yasanın yorumlanması konusunda açıklamaya gereksinim duyarlarsa Adalet Divanı'ndan bir önduruşma tarihi isteyebilirler.
Avrupa Birliği için tehdit oluşturduğu düşünülen yabancı türler listesi

Avrupa Komisyonu, İstilacı Yabancı Türler (İYT) hakkındaki 1143/2014 tarihli AB Yönetmeliği (Anonim 2014) takiben, 2016 yılında birlik, tehdit oluşturduğu düşünülen 37 İYT'den oluşan ilk listesini yayınladı (Anonim 2016). İlk olarak 2017'de güncellenen liste 49 türden oluşuyordu (Anonim 2017). 2019'da bu listede ikinci bir güncelleme yapılmış ve 66 tür AB için tehdit oluşturduğu düşünülen İYT olarak listelenmiştir (Anonim 2019).Listedeki türler, yakalama, ithalat, satış, üreme ve yetiştirme kısıtlamalarına tabidir. Avrupa Birliği Üye Devletleri, yayılışlarını durdurmak, izlemek ve tercihen bu türleri ortadan kaldırmak için önlemler almalıdır. Halihazırda bu türler ülkede yaygın durumda olsalar bile, daha fazla yayılmalarını önlemek için devletlerin türleri yönetmeleri bekleniyor.Anonim, 2014. İstilacı yabancı türlerin giriş ve yayılmasının önlenmesi ve yönetimi ile ilgili 22 Ekim 2014 tarih ve 1143/2014 sayılı Avrupa Parlamentosu ve Konsey Tüzüğü. Avrupa Birliği Resmi Gazetesi L 317: 35-55 (4.11.2014).Anonim, 2016. Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin (AB) 1143/2014 sayılı Tüzüğü uyarınca Birlik endişe yaratan yabancı türlerin bir listesini kabul eden 13 Temmuz 2016 tarihli AB Yönetmeliği (AB) 2016/1141. Avrupa Birliği Resmi Gazetesi L 189: 4-5.Anonim, 2017. Avrupa Parlamentosu (AB) 1143/2014 sayılı Tüzük (AB) Yönetmeliği uyarınca (AB) 2016/1141 Yönetmeliği tarafından oluşturulan Birlik endişe ettiği yabancı türlerin listesini güncelleyen 12 Temmuz 2017 tarih ve 2017/1263 sayılı Komisyon uygulama tüzüğü Konsey. Avrupa Birliği Resmi Gazetesi L 182: 37-39 (13.7.2017).Anonim, 2019. Birlikle ilgili istilacı yabancı türlerin listesini güncellemek için Uygulama Yönetmeliği (AB) 2016/1141'i değiştiren 25 Temmuz 2019 tarihli Komisyon (AB) 2019/1262. Avrupa Birliği Resmi Gazetesi L 199: 1-4 (26.7.2019).
Avrupa Birliği katma değer vergisi

Avrupa Birliği katma değer vergisi (veya AB KDV), Avrupa Birliği (AB) içindeki mal ve hizmetlere uygulanan katma değer vergisidir. AB kurumları vergiyi toplamaz, ancak AB üye devletlerinin her birinin AB KDV kanununa uygun bir katma değer vergisi kabul etmesi gerekmektedir. Lüksemburg'da %17 ile Macaristan'da %27 arasında değişen, farklı AB üye devletlerinde farklı KDV oranları geçerlidir. Üye devletler tarafından toplanan toplam KDV, hesaplamanın bir parçası olarak, her bir devletin AB bütçesine ne kadar katkıda bulunduğunu belirlemek için kullanılır.
Avrupa Birliği marşı

Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi marşı, 1823 yılında Ludwig van Beethoven tarafından 9. senfoninin bitiş bölümü olarak bestelenmiş olan Neşeye Övgü (Almanca: Ode an die Freude) adlı müzikal çalışma. Türkçede Neşeye Ağıt, Özgürlüğe Ağıt şekillerinde de adlandırılmaktadır. Adına yazılmış sözleri bulunmasına karşın, sözsüz biçimde Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi tarafından resmî ortamlarda marş olarak çalınmaktadır.Friedrich Schiller, 1785 yılında An die Freude (Türkçe: Neşeye) adlı şiirini yazdı. Bu şiirde Schiller insan ırkının kardeşlik ortamı içinde yaşamasına ilişkin ülkülerini ifade etti. Bu da Ludwig van Beethoven'ın 9. senfonisinin Neşeye Övgü bölümünü yazmasına kaynaklık etti.1971 yılında Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi'nde Ludwig van Beethoven'ın 9. senfonisinin Neşeye Övgü bölümünün Avrupa Birliği'nin resmî marşı olması konusundaki öneriler kabul edildi. Avrupa Konseyi bakanları 19 Ocak 1972 tarihinde Strazburg'da bunun Avrupa Birliği'nin resmî marşı olduğunu ilan ettiler.Bir orkestra şefi olan Herbert von Karajan'dan solo piyano, üflemeli çalgılar ve senfoni orkestraları için üç ayrı düzenleme yapmasını istenildi. Resmî kayıtlardaki orkestranın çalmasına da Karajan şeflik etti.Kabul edildiği dönemde Avrupa Topluluğu, 1993'ten bu yana Avrupa Birliği olarak anılan topluluğun üyelerinin kabul ettiği bu marş, üye ülkelerin ulusal marşlarının yerini alması amacıyla oluşturulmamış, yalnızca birlikteki üyelerin ortak kutlamalarında çalınması düşünülmüştür. Marş, birleşik bir Avrupa ülküsünü, özgürlüğü, barışı ve dayanıklılığı ifade eder.Marşın, diğer Avrupa Birliği simgeleriyle birlikte oluşturulmak istenen Avrupa Birliği Anayasası'na dâhil edilmesi düşünülmüş ancak bu tasarı kabul görmeyip düşünce, daha sonraki Lizbon Antlaşması'nda bu simgelere ilişkin herhangi bir şey belirtilmemiştir. Bununla birlikte, Avrupa Parlamentosu ise marşın daha çok ortamda çalınması kararına varmıştır. Bu marş, Sırbistan'dan ayrılma kutlamalarını yapan Kosova tarafından da kendi ulusal marşını oluşturana kadar, Avrupa Birliği'nin bağımsızlık süreçlerine verdiği desteğe bir minnet olarak kullanılmıştır.
Avrupa Birliği müktesebatı

Avrupa Birliği Müktesebatı (acquis communautaire), temel Avrupa Birliği anlaşmalarında ve diğer yardımcı hukuk kaynaklarında (tüzük, karar, yönerge vs.) yer alan kural ve kurumlar bütününü ifade etmektedir.Dış ilişkiler, güvenlik ve adalet, serbest dolaşım, gümrük birliği, çevre koruması, eğitim ve araştırma vs. tüm konular AB Müktesebatı içinde yer alan konulardır.AB tarafından genişleme müzakereleri için hazırlanmış olan “AT Müktesebatı Analitik Çerçevesi” aşağıda yer almaktadır. Söz konusu müktesebat, AB’nin kendi içindeki müktesebatın (kazanım) benzeridir ve özellikle genişleme sürecinde katılım müzakereleri yapılacak olan aday ülkeler için hazırlanmıştır.Bu tür müzakereler genellikle, yeni üye devletlerin Avrupa Birliği yasalarını tam olarak uygulamaları ve onlar ve vatandaşlarının müktesebat kapsamında tam haklara sahip olmaları öncesinde geçiş sürelerini kabul etmeyi içermiştir.Müktesebat terimi aynı zamanda Schengen Anlaşması kapsamında kabul edilen yasaları tanımlamak için de kullanılır; bu durumda Schengen müktesebatı olarak bahsedilir ve daha sonra Amsterdam Antlaşması ile Avrupa Birliği hukuki düzenine entegre edilir.Müktesebat terimi, Dünya Ticaret Örgütü Temyiz Organı tarafından Japonya - Alkollü İçecekler Üzerindeki Vergiler davasında, Genel Gümrük Tarife ve Ticaret Anlaşması (GATT) ve DTÖ hukukunun birikimini ("acquis gattien") ifade etmek için kullanılmıştır, ancak bu kullanım pek yerleşik değildir.Avrupa Konseyi'nin (Avrupa Birliği ile bağlantısı olmayan uluslararası bir kuruluş) başarılarını tanımlamak için de kullanılmıştır.Ayrıca, Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'nın (OSCE) "ilkeler, normlar ve taahhütler" birliğine "müktesebat" terimi de uygulanmıştır.Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD), "Büyüme ve genişleme stratejisi" başlıklı belgesinde, OECD Müktesebatı kavramını Mayıs 2004'te tanıttı.
Avrupa Birliği politikası

Avrupa Birliği politikası, Avrupa Birliği'nin ekonomi, sağlık, tarım, kültür, çevre sorunları, dış ilişkiler, içişleri gibi çeşitli konularda antlaşmalar çerçevesinde uygulama kararı aldığı yönergeler bütünüdür.Avrupa Birliği'ni oluşturan kurumlar Avrupa Komisyonu, Avrupa Parlamentosu, Avrupa Zirvesi ve Avrupa Konseyi'dir. Avrupa Birliği'nin iç ve dış politikalarını biçimlendiren ve politika oluşturulması ve bunların feshi gibi konularda söz sahibi olan kurumlardır.Avrupa Birliği'nin politikası genel olarak üç sütun olarak tanımlanan görev ve sorumluluk alanları çerçevesinde yürütülür.Ortak dışişleri ve güvenlik politikası da denen ikinci sütun dış ilişkileri ve askerî konularla ilgilenir.Güvenlik Güçleri ve Adalet Alanında İş Birliği de denen üçüncü sütun suça karşı birlikte çalışmayı kapsar. Bu başlık ilk olarak Adalet ve içişleri olarak adlandırılmıştır.Avrupa Birliği izleyeceği politikaları yaptığı antlaşmalarla resmiyete döker. Bu antlaşmaların hükümlerince ortaya konan yönergeler doğrudan etki ilkesi doğrultusunda Avrupa Birliği üyesi ülkelerin iç hukuklarında yer eder.
Avrupa Birliği tarihi

Avrupa Birliği'nin temelini, II. Dünya Savaşı sonrasında sanayi bakımından özellikle önemli iki temel hammadde olan kömür ve çelik sektörünü güçlendirmek ve bunları uluslarüstü bir otorite ile kontrol ederek barışı sürdürmek amacıyla 1951'de kurulan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu oluşturmaktadır. Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu, 18 Nisan 1951'de Belçika, Almanya, Fransa, Hollanda, Lüksemburg ve İtalya arasında imzalanan Paris Antlaşması (1951) ile kurulmuştur. Yine bu ülkelerin imzaladığı 25 Mart 1957 tarihli Roma Antlaşması ile bir başka topluluk daha, Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu (Euratom) eklendi ve bu anlaşmayla, aynı tarihte Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET) kurulmuş oldu. 1958'de yürürlüğe giren Roma Antlaşması üye ülkeler arasında önce gümrük birliğini, yani malların gümrük vergisi ödenmeksizin üye ülkeler arasında serbestçe alınıp satılmasını öngörmüştür. Bu yapının oluşturulmasının öncüleri Fransız Planlama Teşkilatı Başkanı Jean Monnet ve Dışişleri Bakanı Robert Schuman olmuştur. Jean Monnet ve ekibinin titizlikle hazırlamış olduğu ve Robert Schuman'ın 9 Mayıs 1950'de ilan ettiği metin "Schuman Bildirgesi" adını alacak ve daha sonraları 9 Mayıs, Avrupa Günü olarak kabul edilecekti.Ancak Roma Antlaşması'nda nihai hedef sadece ekonomik değil ortak tarım, ulaştırma, rekabet gibi diğer birçok alanda ortak politikalar oluşturulması, ekonomik politikaların yakınlaştırılması, ekonomik ve parasal birlik kurulması, ortak bir dış politika ve güvenlik politikası oluşturulmasıdır. Belirtilen bu amaçlara, süreç içerisinde daha sonra imzalanacak olan diğer anlaşmalarla aşamalı olarak ulaşılmaya çalışılmıştır. Şu an itibarıyla, Maastricht Antlaşması (1992) (Avrupa Birliği'ni kuran antlaşma sayılmaktadır), Amsterdam Antlaşması (1999) ve Nice Antlaşması (2003) sonrasında Avrupa Birliği, bazı üyeler dışında parasal birliğe girmiş (Euro), Ortak Dışişleri ve Güvenlik Politikasını benimsemiş, Adalet ve İçişlerinde, suça ilişkin konularda Polis ve Hukuk iş birliğine karar vermiştir.
Avrupa Birliği vatandaşlığı

Avrupa Birliği vatandaşlığı, 7 Şubat 1992 tarihinde imzalanan Maastricht Antlaşması'yla oluşturulmuştur. Avrupa Birliği'ne üye ülkelerin vatandaşlarının ulusal kimliklerine ek olarak verilmiştir ve kişilere bazı özel haklar sağlar.1992 Maastricht Antlaşması öncesinde, Avrupa Toplulukları antlaşmaları ekonomik bakımdan etkin kişilere hareket özgürlüğü sağlıyordu ama genellikle diğer kişilere bu hak tanınmıyordu. Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu'nu kuran Paris Antlaşması bu sanayi alanlarında işçilerin ülkelerarası serbest dolaşımına izin veriyordu. 1957 Roma Antlaşması ise, tüm işçilerin ve hizmet sektörünün üye ülkeler arasında serbest dolaşımını sağladı. Ancak bu antlaşma hükümleri Avrupa Adalet Divanı tarafından yalnızca ekonomik alanda sınırlı olarak yorumlanmadı ve daha geniş bir toplumsal düzeye yayıldı. Genel anlamıyla Maastricht Antlaşması'nda oluşturulan Avrupa Birliği vatandaşlığı kavramı Amsterdam Antlaşması'nda daha da geliştirilmiş ve koşulları iyileştirilmiştir. Bu antlaşmada Avrupa Birliği vatandaşı olmanın, ulusal kimliğin yerini almadığı, onu yalnızca tamamladığı belirtilmiştir.Güvenlik güçleri gibi bazı istisnalar dışında birliğe üye herhangi bir ülkede çalışabilme ya da istenilen bir ülkede özgürce oturma ve okuma hakkıAvrupa Birliği üyesi olmayan bir ülkedeyken, kendi ülkesinin büyükelçilik ya da konsolosluğu yoksa herhangi bir üye ülkeninkine sığınabilmeAvrupa Birliği kurumlarına birliğin herhangi bir resmî dilinde dilekçe yazabilme ve aynı dilde yanıt alabilme
Avrupa Birliği üyesi ülkeler

Avrupa Birliği üyesi ülkeler, 1958 yılında Avrupa Ekonomik Topluluğu adıyla kurulan Avrupa Birliği'nin yirmi yedi üyesini ifade eder. Başlangıçta altı üyesi olan topluluk birbirini izleyen genişlemelerle 1 Mayıs 2004 tarihinde yirmi beş üyeye ulaştı.AB'nin diğer devletlerle görüşmeleri devam etmektedir. Genişleme usulleri bazen Avrupa bütünleşmesi olarak adlandırılır. Avrupa Birliği'ne katılıma izin verilmesinden önce bir devletin genel olarak Kopenhag Kriterleri olarak bilinen ekonomik ve politik koşulları tamamıyla gerçekleştirmesi istenir.Romanya ve Bulgaristan'ın 2007 yılında AB'ye üyeliğiyle bu sayı 27'ye ulaşmıştı. Bu iki ülkenin 1 Ocak 2007 tarihindeki üyeliğe kabulü ile AB'nin beşinci genişlemesi yapılmıştır. Bu tarih Yunanistan'ın Selanik şehrindeki 2003 yılında yapılan toplantıda alınan kararla belirlenmiş, 18 Ocak 2004 tarihinde Brüksel'de teyit edilmiştir. Final raporu ise 26 Eylül 2006 tarihinde teslim edilmiştir. Bulgaristan ve Romanya kendi antlaşmalarını 25 Nisan 2005 tarihinde imzalamışlar, bunun seremonisi Lüksemburg'un Neumünster Manastır Kilisesi'nde yapılmıştır.AB'nin altıncı genişlemesi kapsamında, 2003 yılında AB üyeliğine adaylığı kabul edilen ve 3 Ekim 2005'te üyelik müzakerelerine başlayan Hırvatistan ile müzakereler 2011 yılında tamamlanmıştır. 1 Temmuz 2013 tarihinde 28'e ulaşan üye sayısı 31 Ocak 2020 tarihinde Birleşik Krallık'ın ayrılması ile 27'ye düşmüştür.
Avrupa Birliği'nde bilim ve teknoloji

Avrupa Birliği’nin hazırladığı raporlara göre Avrupa Birliği ülkeleri Dünya’daki bilimsel buluşların ve katkıların üçte birini sağlamışlardır. Avrupa Birliği dünyada bilim ve teknolojik alanlarda üstünlüğünü kaptırmamak için hedefler koymuştur.2000 yılında kabul edilen Lizbon Anlaşması’nda beri Avrupa Birliği sınırları içerisinde bilimsel ve teknolojik araştırmaların ve uygulamaların gerçekleştirilebilmesi için her türlü coğrafi, bürokratik ve diğer sınırlamaların kaldırılması veya etkinleştirilmesi için çalışmalar yürütülmektedir. Bu bağlamda Avrupa Araştırma Alanı (İngilizcesi: European Research Area veya ERA)] oluşturuldu.ERA’nın işlerlik kazanması amacıyla bugüne kadar 7 adet çerçeve programı uygulandı. 2007 yılında başlayan 7. Çerçeve Programı 2013 yılında sona erecektir. Ayrıca 2007 yılından beri uygulamada olan ERAWATCH adlı program ile ulusal ve bölgesel araştırma politikaları, bilimsel gelişmeler gibi konular ile ilgili bilgilerin bir portalda toplanması amaçlanmaktadır.
Avrupa Birliği'nde din

Avrupa Birliği'nde din ve dinlere bakış açısı her bir üye ülkeye göre değişiklik gösterir. Halkının büyük çoğunluğu Hristiyanlık inancına bağlı olan Avrupa Birliği, var olan hiçbir din ile bağlantısı olmayan ve yaptığı anlaşma ve aldığı kararlarda herhangi bir dine değinmeyen laik bir örgütlenmedir. Buna karşın üye ülkelerde devlete bağlı kiliselere rastlanmaktadır.Avrupa Birliği'nde Hristiyanlık inancı Güney ve Orta Avrupa'da Roma Katolik mezhebi, Kuzey ve Batı Avrupa'da Protestanlık mezhebi ve Doğu Avrupa'da Ortodoksluk mezhebi olarak üç ana bölüm altında incelenebilir.Doğu Avrupa'da ayrıca İslam da geniş kitlelerce uygulanan bir inançtır. Birliğin aday üyesi Türkiye de Müslüman nüfusun çoğunlukta olduğu yerlerin başında gelmektedir. Birlik üyesi Balkan ülkelerinde de önemli ölçüde Müslüman nüfus yaşamaktadır. Bunun dışında son yıllarda Avrupa'ya Orta Doğu ve Mağrip ülkelerinden yaşanan göçlerden ötürü birlik içindeki Müslümanların sayısı hızla artmaktadır. Avrupa Birliği sınırları içinde yaklaşık 20 milyon Müslüman'ın yaşadığı sanılmaktadır.Tüm Avrupa Birliği başkentlerinde en az bir cami bulunmaktadır. Avrupa içinde giderek artan Müslüman nüfusun yarattığı karşı akım da, zaman zaman terörizm olayları ile birlikte anılan ve İslam dinine karşı oluşan İslamofobi olgusudur.II. Dünya Savaşı öncesi, Holokost olayları gerçekleşmeden önce Avrupa'da 9 milyon civarı olduğu sanılan Yahudi nüfusu günümüzde 1 milyonu biraz aşmaktadır. Bunun yarısından fazlası Fransa'da, 270 bin kadarı Birleşik Krallık'ta yaşamaktadır. İslamofobi olgusuna benzer olarak, Avrupa'da Yahudilere karşı da antisemitizm akımı gelişmiştir.
Avrupa Birliği'nde rüzgâr gücü

Avrupa Rüzgâr Enerjisi Birliği istatistiklerine göre rüzgâr gücü kapasitesi 2006 yılında artmaktadır. 2006 yılında Avrupa Birliği'nde kurulan 7,588 MW'lık rüzgâr kapasitesi, 9 milyar € değerinde olup, 2005 yılına göre %23 'lük bir artış demektir. Almanya ve İspanya yatırımların büyük çoğunluğunu kendilerine çekmeye devam etmektedirler. Bu iki ülke 2006 yılında Avrupa Birliği rüzgâr gücü pazarının %50 sini temsil etmektedirler.Halihazırda 25.000 den fazla rüzgâr tarlası Avrupa içinde çalışmaktadır. Kapasitelerinin 2005 yılına göre ikiye katlanması umulmaktadır. Avrupa Rüzgâr Enerjisi Birliği'ne göre bu endüstri 2020 yılına kadar 109 milyar $ değerinde olacaktır.Çeşitli ülkelerdeki geniş değişik kaynaklardan yapılan araştırma genel halkın yüzde 70 ve 80 arasında sürekli olarak rüzgâr gücünü desteklediğini göstermektedir.Bugün rüzgâr gücü (bir rüzgâr yılı ortalamasında), Danimarka'nın elektrik kullanımının %20 üzerindeki kısmını oluşturur.Almanya, 2006'da 20.621 megawattlık ve 2009'da 25.000 MW'lık gücüyle dünyada Amerika Birleşik Devletlerinden sonra rüzgâr gücünü kullanan ikinci en büyük ülkedir. Ondan sonra 2006'daki kurulu gücü 11.615 MW ve 2008 sonu itibarıyla 16.700 MW'lık gücüyle İspanya gelir. Almanya federal alanında 18.000'den fazla rüzgâr türbini kurulmuştur ve sayılarını daha da arttırma planları yapılmaktadır.Almanya'da rüzgâr gücü, ülkenin toplam gücünün yaklaşık %7'sine denk gelmektedir. Almanya'da rüzgâr gücü 64.000'den fazla kişiye istihdam sağlamaktadır.İspanya, Avrupa'da rüzgâr güç üretiminde Almanya'dan sonra ikinci en büyük ülkedir ve dünyada Amerika Birleşik Devletleri ile ikincilik sırası için rekabet halindedir.Danimarka'da rüzgâr gücü, ülkenin elektriğinin %20'sini karşılar ve dünyada önde gelen rüzgâr gücü bölgesidir. Danimarkalılar 1970'lerde rüzgâr gücünün ticari olarak gelişmesine öncülük ettiler ve bugün dünyadaki rüzgâr türbininin neredeyse yarısı Vestas gibi Danimarkalı üreticiler tarafından üretilir.Danimarka rüzgâr türbin endstrisi dünyada ilk sıradadır ve Danimarkada üretilen rüzgâr türbinlerinin %90'ı uluslararası pazarlarda satılır. 2003'te Danimarkalı üreticiler dünya pazarının yaklaşık %38'ine hakimdi ve üretim cirosu hemen hemen 3 milyar Euroydu. Endüstride 20.000 kişi çalışıyordu.Şubat 2007'de Birleşik Krallık'ta rüzgâr gücünün kurulu kapasitesi 2 GW'ı aşmıştı ve bu da iki kömür yakıtlı güç istasyonununa denkti. Birleşik Krallık rüzgâr gücüne sahip dünyada yedinci büyük ülkedir.2009'da Romanya kurulu rüzgâr kapasitesini iki rüzgâr tarlası inşaatını 2009'un yazında tamamlayarak 1.200 MW daha arttıd.2004'te 18 MW olan Türkiye'nin kurulu rüzgâr gücü, 2007'de 140 MW'a ve 2009'da da 802,8 MW'a ulaştı.Litvanya hükümeti, Baltık komşusu olan Danimarka'nın izinden gitmektedir ve enerjisinin %20'sini rüzgâr türbinleri vasıtasıyla sağlamaktadır. Litvanya hükûmeti 200 megawattlık yenilenebilir rüzgâr enerjisini 2010 itibarıyla rüzgâr türbinlerinden sağlamayı planlamaktadır.
Avrupa Birliği'nde spor

Avrupa Birliği'nde spor, Avrupa Birliği'nden çok, üye devletlerin kendilerinin ya da uluslararası kuruluşların sorumluluğundadır. Ancak, ulusal futbol liglerinde Avrupa Birliği vatandaşı yabancı oyuncu sayısına kota koymayı kaldıran ve bonservis bedeli olmaksızın transfer edilmesine olanak sağlayan Bosman Kuralları gibi bazı kararlar Avrupa Birliği içinde spor politikaları üzerine büyük öneme sahiptir.Onay beklemekte olan Lizbon Antlaşması spor oyunlarına, bu sektörü Avrupa Birliği'nin ekonomi kurallarından muaf tutacak özel bir statü tanınmasını öngörmektedir. Serbest pazar prensiplerinin varlıklı ve yoksul futbol kulüpleri arasındaki farkı büyütmesine yönelik duyulan kaygılar nedeniyle bu durum Uluslararası Olimpiyat Komitesi ve Uluslararası Futbol Federasyonları Birliği gibi yönetim birimleriyle görüşülmüştür.Avrupa Birliği'nin spor politikasının oluşturulması sırasında, FIBA, Avrupa Futbol Federasyonları Birliği, Avrupa Hentbol Federasyonu, Uluslararası Buz Hokeyi Federasyonu, Avrupa Ragbi Birliği ve Avrupa Voleybol Konfederasyonu gibi pek çok spor örgütüne danışılır ve onların fikirleri alınır. Tüm Avrupa birliği üyeleri ve bu ülkelerin ilgili ulusal spor takımları UEFA gibi Avrupa içi spor etkinliklerine katılırlar.
Avrupa Birliği'nden ayrılma

Avrupa Birliği'nden ayrılma, Avrupa Birliği üyesi ülkelere Avrupa Birliği Antlaşması'nın 50. maddesi ile tanınan bir hak.Danimarka Krallığı'na bağlı bir bölge olan Grönland, Avrupa Birliği'nin önceli olan Avrupa Ekonomik Topluluğu'ndan 1985'te ayrıldı. Fransa'nın bir parçası iken 1962'de bağımsızlığına kavuşan Cezayir, aynı zamanda Avrupa Birliği'nden de ayrılmış oldu. Birleşik Krallık, 2016'da yapılan referandumla Avrupa Birliği'nden ayrılma kararı aldı.
Avrupa Birliği'nin Bölgesel Politikası

Avrupa Birliği'nin Bölgesel Politikası, Avrupa Birliği üyesi ülkeler içinde belirli bölgelerin refahı ve yaşam kalitesini arttırmak amacıyla uygulanan bir politikadır. Avrupa Birliği'nin toplam bütçesinin yaklaşık üçte biri, bu politika için ayrılmıştır. Politikanın amacı Avrupa Birliği içinde bölgelerarası gelir uçurumunu en aza indirgemek, gerilemekte olan sanayi alanlarını yeniden yapılandırmak ve tarımın önemini yitirmeye yüz tuttuğu kırsal bölgelerde tarımsal çeşitliliği arttırmaktır. Avrupa Birliği'nin bugüne kadarki en büyük genişleme hareketi Mayıs 2004'te olmuş ve çoğunluğunu Doğu ve Orta Avrupa ülkelerinin oluşturduğu bu büyüme atılımını 2007'de birliğe Romanya ve Bulgaristan'ın katılması izlemiştir. Birliğe sonradan katılmış olan bu on iki ülkenin pek çoğunun önceden üye ülkelerden ekonomik olarak daha az gelişmiş düzeyde olması nedeniyle Avrupa Birliği'nin kişi başına düşen gayri safi yurt içi hasılası azalmıştır. Birliğe yeni katılan ülkelerin az gelişmiş bölgelerine bu politika uyarınca "amaç 1" ya "amaç 2" görevleri yüklenmiştir.İBBS 1'in kapsadığı bölgeler Nomenklatür'ün (Bölge Birimleri Sınıflandırması) 2 bölümünde yer alan yerlerdir. Politikanın bu ayağından yararlanmak için bölgenin kişibaşı gayri safi yurt içi hasılasının Avrupa Birliği ortalamasının %75'inden az olmalıdır. Ancak Finlandiya ve İsveç seyrek nüfuslanmış alanlar da politikanın bu ayağından ödenek almaya hak kazanabilirler.İBBS 2'nin kapsadığı bölgeler İBBS 1'e oranla daha az yardıma gereksinen bölgelerdir. Avrupa Birliği içindeki sanayi alanları, eğer bölgede işsizlik oranları Avrupa Birliği ortalamasının altındaysa bu adımın ödeneklerinden pay almaya hak kazanabilirler. Kırsal bölgeler de eğer çok seyrek nüfuslanmışsa (sınır kilometrekareye 100 kişiden az olarak belirlenmiştir) ya da nüfus kaybı yaşamaktaysa bu amaçça kapsanabilirler. Balıkçılık sektöründen geçinimi sağlayan bölgeler de eğer nüfus kaybı da yüksek işsizlik oranları gibi sorunlar içindeyse bu amaç içinde değerlendirilir.İBBS 3 ise Avrupa Birliği'nin genelinde eğitim, öğretim ve iş istihdamı politikalarının iyileştirilmesinin ve çağdaşlaştırılmasının desteklenmesini sağlar. Bu adımın ödeneklerinden Amaç 1'den ödenek alan bölgeler dışında tüm Avrupa Birliği bölgeleri yararlanabilirler.
Avrupa Birliği'nin birinci derece İBBS'si

İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (Türkçe: İBBS), Avrupa'da 1970'lerde başlayan bir sistem. Nüfus ile ilgili her türlü yerel verileri toplayıp istatistiki neticeler üretmek isteyen bu proje 2003'te yasal ve hukuksal alanda kuvvet kazanarak uygulamaya konuldu. İngilizcede "Nomenclature of Territorial Units for Statistics", yani kısaltması NTUS olan isimlendirme, Avrupa'da Fransızca kısaltmasıyla kökleşmiştir. Kısacası "Nomenclature d'Unités Territoriales Statistiques" ya da NUTS  olarak bilinen kısaltma standart haline getirilmiş olan bir jeokod sistemidir. Bu sistem istatistiki veriler toplamak için ülkelerin idari bölgelerini referans gösterebilmek amaçlı kullanılmaktadır. Bu stadardizasyon Avrupa Birliği tarafından 2006-2010 yıllarında daha da geliştirilmiştir.İBBS üç dereceye kadar idari bölgeleri tanımlıyor ve bunun altında iki adet birim daha mevcut. İngilizcede "Local Administrative Units", ya da LAU olan bu birimlerin isimlendirmeleri belediye, beldelere ve hatta köylere kadar inebiliyor ve Türkçede "Yerel İdare Birimleri" olarak tanımlanıyor. Çoğu ülkeler her idari dereceyi içermediği gibi ülkenin büyüklüğüne göre dereceler belirleniyor. Mesela Lüksemburg'daki durumu en uç nokta olarak örnek gösterebiliriz. Bu küçük ülkenin İBBS’si yok ama sadece YİB’lerden oluşuyor. Bu durumda İBBS’nin her 3 derecesi aslında bütün ülkeye tekabül ediyor.Son olarak AB-Türkiye üyelik müzakereleri sürecinde 35 başlıktan oluşan müktesebat başlıklarının 18.si olan 'istatistik' faslı uyumlu hale getirildi. Alttaki tabloda Avrupa Birliği'ne üye olan 27 ülkenin birinci ve ikinci derece İBBS isimlendirmelerini bulabilirsiniz.İBBS’nin Genel bakış haritaları ve Avrupa’nın istatistiki bölgeleri – AB ülkeleri haritasına genel bakış - 1. derece İBBS
Avrupa Birliği'nin enerji politikası

Tüketicilere daha ucuz enerji, daha yüksek kalitede ve kesintisiz bir hizmet sağlanması Avrupa Birliği'nin enerji politikasının esas hedefini teşkil etmektedir. Avrupa Birliği'nin enerji politikasının hedefleri, rekabet gücü, enerji arzının güvenliği ve çevrenin korunması arasında bir dengeye varmak, toplam enerji tüketiminde kömürün payını düşürmek, doğalgazın payını artırmak, nükleer enerji santralleri için azami güvenlik şartları tesis etmek ve yenilenebilir enerji kaynaklarının payını artırmak olarak açıklanabilir.
Avrupa Birliği'nin federalleşmesi

Avrupa Birliği'nin federalleşmesi, Avrupa Birliği'nin (AB) gayrı resmi bir konfederasyondan (egemen devletler birliği) bir federasyona (merkezi hükümete sahip, birkaç devletten oluşan tek bir federal devlet) dönüştürülebileceği süreçleri ve önerileri tanımlar kısmen kendi kendini yöneten federe devletler) AB'nin on yıllar boyunca ne ölçüde bir federasyon haline geldiği ve daha da önemlisi, ne ölçüde federalist bir yöne doğru evrilmeye devam etmesi gerektiği konusunda devam eden tartışmalar bulunmaktadır. Ekim 2022 İtibarıyla, AB'nin federasyon olmak için resmi bir planı yoktur.1950'lerden bu yana, Avrupa bütünleşmesi, kurumları basit hükümetlerarasılık kavramından daha çok federal bir sisteme doğru ilerledikçe, uluslarüstü bir yönetişim sisteminin gelişimini gördü. Bununla birlikte, 1992 Maastricht Antlaşması ile daha federal sistemlerin yanı sıra yeni hükümetler arası unsurlar getirildi ve bu da AB'nin tanımlanmasını zorlaştırdı Hükümetlerarasılık ve ulusüstülükten oluşan melez bir sistemle işleyen Avrupa Birliği, çeşitli akademik gözlemciler onu federal bir sistem özelliklerine sahip olarak kabul etseler de, resmi olarak bir federasyon hatta konfederasyon değildir.Kasım 2021'de, yeni gelen Alman hükümeti Scholz kabinesi, koalisyon anlaşmasında Avrupa federalizmi çağrısında bulundu ve bunun başarılmasına yardımcı olmak istedi.
Avrupa Birliği'nin kurumları

Avrupa Birliği'nin kurumları, Avrupa Birliği ve Euratom'un yedi ana karar alma organıdır. Avrupa Birliği Antlaşması'nın 13. maddesinde listelenen kurumlar şunlardır:Avrupa Birliği'nin kurumları, Avrupa Birliği'nin danışma organlarından ve Avrupa Birliği'nin ajanslarından farklıdır.
Avrupa Birliği'nin nüfus yapısı

Avrupa Birliği'nin nüfus yapısı, 27 üye ülkenin son derece kalabalık, kültürel olarak çeşitli birliğini göstermektedir. 1 Şubat 2020 itibarıyla AB'nin nüfusu yaklaşık 445 milyon kişidir.En kalabalık üye ülke tahmini 82.8 milyon kişiyle Almanya ve en az kalabalık üye ülke 0.48 milyon ile Malta'dır. AB'de doğum oranları düşüktür ve ortalama kadın 1,6 çocuğa sahiptir. En yüksek doğum oranları yılda bin kişi başına 16.876 doğumla İrlanda'da ve yılda bin kişi başına 13.013 doğumla Fransa'da görülmektedir. Almanya, yılda bin kişi başına 8.221 doğumla Avrupa'daki en düşük doğum oranına sahiptir.Avrupa Birliği'ndeki en kalabalık dokuz şehir, kentsel alan ve kentsel bölgenin nüfusu ile birlikte listesi
Avrupa Birliği'nin simgeleri

Avrupa Birliği'nin simgeleri, büyük ölçüde 1950'lerde Avrupa Konseyi'nin kendisi için simgeler seçtiği dönemde doğmuştur. Bu simgeler daha sonra, zamanla Avrupa Birliği tarafından da benimsenmiş ve daha birleştirici anlamlar yüklenmişlerdir. Bunlar kurumsal simgeler olmalarının yanı sıra, birleşik bir Avrupa kimliğini ve bir bütün olarak Avrupa kıtasını simgelemeleri için de seçilmiştir. Avrupa Birliği sonradan kendisi için özel simgeler de türetmiştir.Evropa (Yunanca: Ευρώπη), Antik Yunan mitolojisinde soylu bir kadın olarak betimlenir. Ona âşık olan Zeus Evropa'yı beyaz bir boğa kılığına girerek Girit Adası'na kaçırır. Evropa burada Girit Kraliçesi olur ve adı dört bir yana yayılır. Evropa adının coğrafi olarak Avrupa kıtasını belirtmek için kullanılması ise Şarlman'ın egemenliği döneminde yaşanan gelişmelerle olmuştur. Evropa adı farklı biçimlerde bütün Avrupa dillerine girmiştir.Avrupa Birliği Bayrağı, koyu mavi zemin üzerine dairesel düzende dizilmiş on iki sarı yıldızdan oluşur. Bayrak ilk kez 1955'te Avrupa Konseyi tarafından kabul edilmiş ancak daha sonra 1980'lerde Avrupa Toplulukları tarafından da benimsenmiş ve bugün Avrupa Birliği için kullanılmaktadır. Avrupa Birliği'nin en öne çıkan simgelerindendir.Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi birbirlerinden ayrı kurumlar olmalarına karşın aynı bayrağı kullanırlar. Avrupa Birliği'nin yirmi yedi üyesinin tamamı, Belarus, Kazakistan ve Vatikan dışında tüm Avrupa ülkelerini ve beş gözlemci ülkeyi kapsayan kırk yedi üyeli Avrupa Konseyi bu bayrağı kullanmaktadır. Bayrak Avrupa Konseyi tarafından ilk tasarlandığında yalnızca kendisini simgelemek için değil Avrupa kıtasını da simgelemek için de seçilmiştir. Hem Avrupa Birliği, hem Avrupa Konseyi birleşmiş bir Avrupa'yı simgelediği için bu iki kurum aynı bayrağı kullanmaktadır.Avrupa Birliği marşı, 1823 yılında Ludwig van Beethoven tarafından 9. senfoninin bitiş bölümü olarak bestelenmiş Neşeye Övgü (Almanca: Ode an die Freude) adlı müzikal çalışmadır. Türkçede Neşeye Ağıt, Özgürlüğe Ağıt biçimlerinde de adlandırılmaktadır. Adına yazılmış sözleri bulunmasına karşın marş, sözsüz biçimde Avrupa Birliği tarafından da, Avrupa Konseyi tarafından da resmî ortamlarda çalınmaktadır.Avrupa Günü, Mayıs ayının ilk 10 günü Avrupa'da önemli günler olarak kabul edilmiştir. Avrupa Günü olarak Avrupa'da kutlanan gün aslında 5 Mayıs'tır. 5 Mayıs 1949'da Avrupa Konseyi kurulmuş ve bu tarih II. Dünya Savaşı'ndan çıkış için en önemli umutlardan biri sayılmıştır. 9 Mayıs tarihi 1964 yılından bu yana Avrupa Günü olarak kutlanmaktadır.Euro, yürürlüğe girdiği 2002 yılından bu yana on beş Avrupa Birliği üyesi ülkenin resmî para birimidir. Simgesi € imidir. Avrupa içinde birlik bilincinin en somut örneklerindendir.Slogan: Avrupa Birliği'nin sloganı, Latince kökenli In varietate concordia sözüdür. Çeşitli Avrupa dillerinde karşılığı aşağıdaki gibidir.
Avrupa Birliği'nin üç sütunu

Avrupa Birliği'nin üç sütunu (İngilizce: Three pillars of the European Union), 7 Şubat 1992 tarihinde Hollanda'nın Maastricht kentinde imzalanan ve Avrupa Birliği'ni resmen kuran Maastricht Antlaşması uyarınca birlik politikalarının ayrıldığı üç ana başlıktır.Ortak dışişleri ve güvenlik politikası da denen ikinci sütun dış ilişkileri ve askerî konularla ilgilenir.Güvenlik Güçleri ve Adalet Alanında İş Birliği de denen üçüncü sütun suça karşı birlikte çalışmayı kapsar. Bu başlık ilk olarak Adalet ve içişleri olarak adlandırılmıştır.Her bir sütun uluslarüstü ve hükûmetlerarası ilkelere dayalıdır. Uluslarüstü ilkeler birinci sütunda en yoğun biçimde görülür. Birnici sütunun işlevi 1967 yılında Brüksel Antlaşması'yla yapısal özellikleri birleştirilen Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu, Avrupa Ekonomik Topluluğu ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu'ndan oluşan Avrupa Toplulukları'nın görevleridir. Bir süre daha Avrupa Ekonomik Topluluğu olarak anılan bu kurumun adındaki ekonomik ibaresi 1992 Maastricht Antlaşması'yla kaldırıldı. Daha sonra Amsterdam Antlaşması'nda üçüncü sütundan birinci sütuna yeni görev ve sorumluluk alanları aktarıldı. 2002 yılında Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu yürürlükten kalktı çünkü geçerli olması öngörülen elli yıllık süre doldu.Ortak Güvenlik ve Dışişleri Politikası ile Ortak Dışişleri ve Güvenlik Politikası'nda, Avrupa Parlamentosu'nun, Avrupa Adalet Divanı'nın ve Avrupa Komisyonu'nun güçleri Liderler Zirvesi'ne oranla oldukça kısıtlıdır.
Avrupa Birliği'nin İşleyişi Hakkında Antlaşma

Avrupa Birliği'nin İşleyişi Hakkında Antlaşma (ABİHA) (), Avrupa Birliği'nin anayasal temelini oluşturan iki antlaşmadan biridir, diğeri ise aha önce Avrupa Topluluğunu Kuran Antlaşma (ATA) olarak bilinen Avrupa Birliği Antlaşması'dır (ABA).Antlaşma, Avrupa Toplulukları'nın (AT) en bilineni olan Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun (AET) kurulmasını sağlayan Roma Antlaşması (tam adıyla Avrupa Ekonomik Topluluğu'nu kuran Antlaşma) olarak ortaya çıkmıştır. Antlaşma 25 Mart 1957 tarihinde Belçika, Fransa, İtalya, Lüksemburg, Hollanda ve Batı Almanya tarafından imzalanmış ve 1 Ocak 1958 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Günümüzde Avrupa Birliği'nin en önemli iki antlaşmasından biri olmaya devam etmektedir.Adı 1957'den bu yana iki kez değiştirilmiştir. 1992'deki Maastricht Antlaşması ile Roma Antlaşması'nın resmi başlığından "ekonomik" kelimesi çıkarılmış ve 2009'da Lizbon Antlaşması ile "Avrupa Birliği'nin İşleyişi Hakkında Antlaşma" olarak yeniden adlandırılmıştır.
Avrupa Birliği-Gürcistan ilişkileri

Avrupa Birliği ve Gürcistan, INOGATE çerçevesinde 1996 yılından beri ilişkileri sürdürmektedir ve 2006 yılında Avrupa Komşuluk Politikası bağlamında beş yıllık bir yakınlaşma "Eylem Planı" uygulanmıştır. 1 Temmuz 2016'da daha kapsamlı bir Ortaklık Anlaşması yürürlüğe girdi. 2008 Güney Osetya Savaşı'nın ardından Gürcistan'a bir Avrupa Birliği İzleme Misyonu gönderildi.Gürcistan'ın, Avrupa Birliği'nin gelecekteki genişlemesi için resmi bir adayı olarak herhangi bir resmi statüsü bulunmamakla birlikte, 2011'de Gürcü Cumhurbaşkanı Mihail Saakaşvili ülkesinin AB üyesi olma arzusunu dile getirdi. Bu görüş, Rusya'nın etki alanından uzaklaşmak amacıyla ABD, AB ve NATO ile bağlar güçlendirildiği için pek çok kez açıkça ifade edilmiştir. Ocak 2021 itibarıyla Gürcistan, 2024'te AB üyeliğine resmen başvurmaya hazırlanıyor.İlişkilerini geliştirmek için, AB ve Gürcistan bir Ortaklık Anlaşması (OA) ve Derin ve Kapsamlı Serbest Ticaret Anlaşması müzakerelerine başladı. Kasım 2012'de AB'nin Genişleme ve Avrupa Komşuluk Politikası Komiseri Stefan Fule, Ortaklık Anlaşması müzakerelerinin Kasım 2013'e kadar tamamlanabileceğini belirtti. Şubat 2013'te Gürcistan'ın Avrupa ve Avrupa-Atlantik Entegrasyonundan Sorumlu Devlet Bakanı Yardımcısı Tamar Beruçaçvili, Fule'nin Ukrayna'nın girmesinin sakıncalı olduğunu belirttiği, Belarus, Kazakistan ve Rusya Gümrük Birliği'ne katılma planlarının olmadığını ifade etti. 29 Kasım 2013 tarihinde Doğu Ortaklığı zirvesinde Gürcistan Dışişleri Bakanı Maia Panjikidze ve AB Dışişleri ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi Catherine Ashton tarafından OA'nın başlatılmasına ilişkin bir tören düzenlendi. 27 Haziran 2014'te resmi olarak imzalandı ve AB, Euratom, üye devletleri ve Gürcistan tarafından onaylanması gerekiyordu. Ülkenin AB kriz yönetimi operasyonlarına katılımını düzenleyen ikinci bir anlaşma da imzalandı.Çoğu Eylül ayında geçici olarak yürürlüğe giren Ortaklık Anlaşması, Gürcistan ve tüm AB üye ülkeleri tarafından tamamen onaylandı. 18 Aralık 2014'te Avrupa Parlamentosu Ortaklık Anlaşmasını onayladı. Üyeler anlaşmayı 57 çekimserle 76 aleyhte 490 lehte oyla desteklediler. Anlaşma 1 Temmuz 2016'da yürürlüğe girdi.