barandinho/wikipedia_tr huggingface dataset:
Japon edebiyatı

Japon edebiyatı, yaklaşık iki bin yıllık bir sürece yayılmıştır. İlk dönem çalışmaları çoğunlukla Çin ve Çin edebiyatıyla olan kültürel iletişimden etkilenmiş ve Klasik Çince olarak yazılmıştır. Hint edebiyatı da Budizmin Japonya'da yayılmasına bağlı olarak, Japon edebiyatında etkili olmuştur. Nihayet, Japon edebiyatı Japon yazarların Japonya hakkında eserler vermeye başlamasıyla kendisine özgü, ayrı bir tarz geliştirmiştir. Öte yandan Çin edebiyatı ve Klasik Çince etkisi Edo döneminin sonuna dek sürmüştür. Japonya'nın 19. yüzyılda limanlarını batı ticareti ve diplomasisine açmasından bu yana, batı ve doğu edebiyatları birbirini güçlü şekilde etkilemiştir. Bu etki günümüzde de görülmektedir.
Japon ejderhası

Japon ejderhası ( Nihon no ryū), Japon mitolojisinde bulunan efsanevi yaratıklardır. Japon ejderhası efsaneleri, yerel efsaneler ile Çin, Kore ve Hindistan'dan gelen ejderhalar hakkındaki hikâyelerin karışımından oluşur. Ama kendi kültürlerinden gelen Ejderha konseptleri de var olmuştur.Ejderhanın stili Çin ejderhasından büyük ölçüde etkilenmiştir. Diğer Asya ejderhaları gibi, çoğu Japon olanı yağış ve su cisimleri ile ilişkili su tanrılarıdır ve tipik olarak pençeli ayakları olan büyük, kanatsız, serpantinli yaratıklar olarak tasvir edilmiştir.Eski Japonca'da tatsu, Çince kökenli ryū veya ryō (竜), Sanskritçe kökenli nāga (ナーガ) ve İngilizce kökenli doragon (ドラゴン) olmak üzere modern Japonca'da "ejderha" kelimesini tarif eden çok sayıda kelime bulunmaktadır. .
Japon ekonomik mucizesi

Japon ekonomik mucizesi veya Japon mucizesi, Japonya'nın II. Dünya Savaşı sonrası dönemden Soğuk Savaş'ın sona ermesine kadar süren ekonomik büyüme dönemiydi.Japonya II. Dünya Savaşı sonrasında ağır bir yıkım yaşadı ve ABD tarafından işgal edildi.  Bu dönemde Japonya militarist bir diktatörlükten bir parlamenter demokrasi haline getirildi. 1950'lerden itibaren ülke hızla kalkınmaya başladı ve 1970'lerde dünyanın en büyük ekonomilerinden biri haline geldi. Ülkede 1980'lerde de olağanüstü ekonomik büyüme devam etmiş olup 1991 yılında varlık fiyatları balonunun patlaması sonucu ülke Kayıp Onyıl olarak bilinen büyük bir ekonomik durgunluğa girdi.Japonya'nın ekonomik mucizesi başta Asya Kaplanları olmak üzere Asya'nın diğer gelişmekte olan ülkelerine örnek olmuştur.Johnson, Chalmers. MITI and the Japanese Miracle: The Growth of Industrial Policy, 1925-1975. Stanford: Stanford University Press, 1982.Vestal, James. Planning for Change: Industrial Policy and Japanese Economic Development, 1945-1990 Oxford: Clarendon Press. 1993.
Japon eriştesi

Japon eriştesi ― Erişte, Japon mutfağının temelini oluşturur. Genellikle daldırma soslarla veya çorbalarda veya sıcak yemeklerde soğutulmuş olarak servis edilirler.Ramen,buğday unu, tuz, su vebir çeşit alkali su olankansuidenyapılanince,buğdayesaslı eriştelerdir. Hamur yuvarlanmadan önce yükseltilir. Meiji döneminde Çin'den ithal edildiler. Çin'den Japonya'ya sıçramanın nasıl yapıldığı hala tartışılıyor, ancak 1910'da Yokohama'da bir Çin restoranının lamian olarak bilinen bir yemeği servis etmeye başladığı genel olarak kabul ediliyor.Ramen eriştelerinin sert bir dokusu vardır ve genellikle soluk sarı renktedir. Erişteler şekil, genişlik ve uzunluk bakımından değişiklik gösterebilir. Et suyu içinde servis edilirler. Örnekleri Ramen yemekler olan Shoyu ramen, shio ramen, miso ramen, tonkotsu ramen ve ramen köri .Shirataki, konnyaku'dan yapılan berrak eriştelerdir. Bu erişteler çiğnenebilir veya lastiksi. Shirataki, sukiyaki ve oden gibi yemeklere doku eklemek için kullanılır.Soba,karabuğdayve buğday unundanyapılan bir eriştedir.Sobaeriştesi kurutulmuş veya taze olarak mevcuttur. Sıcak et suyu ile veya daldırma sos (tsuyu)ile soğuk olarak servis edilebilir. Örnekleri,sobayemekler olan Zaru soba(soğutulmuş),kake soba, tempura soba,kitsune sobavetororo soba. Popüler Japon yemeği Yakisoba'nın adında"soba"bulunsa da, yemek Çin usulü erişte (chūkamen) ile yapılır.Sōmen eriştesi çok ince, beyaz,buğdayesaslıbir eriştedir . Çorbalarda ve diğer sıcak yemeklerde kullanılabilmesine rağmen, genellikle yaz aylarında daldırma soslarla soğutulmuş olarak servis edilirler.Sōmeneriştelerihiyamugiveudoneriştelerineçok benzer, sadece daha incedir (yaklaşık 1.3 mm genişliğinde).Sōmen, üretimindeyağaihtiyaç duyar. Yaz aylarında Japonlar,serin kalmak içinsoğuksōmentüketirler.Hiyamugi,sōmenveudoneriştelerine benzer veikisiarasında bir yerde bulunanbuğday unuerişteleridir. Bu erişteler genelliklesōmenveudonerişteleriyleaynı şekilde servis edilir. Çoğunlukla beyaz olsalar da, pembemsi veya kahverengi tonların erişteleriyle karıştırılmış paketler vardır.Udon, Japon mutfağında servis edilen eriştelerin en kalın olanıdır. Udon, 4–6 mm genişliğinde beyaz, buğday bazlı eriştelerdir. Bu erişteler, yaz aylarında daldırma sosu ile soğutulmuş, daha soğuk olduğu zamanlarda ise sıcak yemekler ve çorbalarda servis edilir. Udonyemekleri kitsune udon, Nabeyaki udon, curry udonveyaki udon'u içerir. Bununla birlikte, sara udon, gevrek olan farklı bir erişte türü kullanılarak yapılır.^ a b Sakui, S. (2009, 1 Temmuz). Somen: Soğutulmuş, Japon Erişteleri bir Yaz Keyfi . Los Angeles zamanları. Erişim tarihi: January 9th, 2010
Japon estetiği

Japon estetiği, wabi, sabi ve yūgeni içeren bir dizi eski ideali içermektedir. Bu idealler ve diğerleri, neyin zevkli veya güzel olduğu konusunda Japon kültürel ve estetik normlarının çoğunun temelini oluşturur. Böylece Batı toplumlarında bir felsefe olarak görülürken, Japonya'da estetik kavramı gündelik hayatın ayrılmaz bir parçası olarak görülmektedir. Japon estetiği artık çeşitli idealleri kapsamakta olup bunlardan bazıları geleneksel, bazıları ise moderndir ve bazen diğer kültürlerden etkilenir.
Japon festivalleri

Japon festivalleri, Japonya'da genellikle dans ve müzikle kutlanan geleneksel festivallerdir. Pek çok festivalin kökleri geleneksel Çin festivallerine dayanmaktadır, ancak aynı adı ve tarihi paylaşmalarına rağmen orijinal biçimlerine çok az benzerlik gösterecek şekilde zaman içinde kapsamlı değişikliklere uğramıştır. Belirli bir prefektörlüğün dışında çoğunlukla bilinmeyen çeşitli yerel festivaller de bulunmaktadır.Doğu Asya'daki çoğu insanın aksine, Japon halkı genellikle Ay Yeni Yılı'nı kutlamaz, onun yerine 19. yüzyılın sonlarında 1 Ocak'ta Batı Yeni Yılı'na geçilmiştir, ancak birçoğu kültürel uygulamalarından birkaçını gözlemlemeye devam etmektedir. Japonya'daki pek çok Çinli ve daha geleneksel tapınaklar, Ay Yeni Yılı'nı Batı Yeni Yılı'na paralel olarak kutlamaya devam etmektedir.
Japon folklorü

Japon folklorü, Japonya ve Japon halkının sözlü gelenekleri, gelenekleri ve maddi kültüründe ifade edildiği şekliyle gayri resmi olarak öğrenilen halk gelenekleridir.Japoncada  terimi folkloru tanımlamak için kullanılır. Folklorun akademik çalışması  olarak bilinir. Folkloristler ayrıca, çalıştıkları nesnelere ve sanatlara atıfta bulunmak için  veya  terimini kullanmaktadırlar.
Japon gagalı balinası

Japon gagalı balinası (Mesoplodon ginkgodens), gagalı balinagiller (Ziphiidae) familyasından iki dişli balina (Mesoplodon) cinsine ait bir balina türü. Bu tür 1958 yılında japon zoologlar tarafından bulunmuş ve ilk bulundukları yerin (Japonya) adını elde etmişlerdir. Türün bilimsel adı (ginkgodens) bu türün azman dişleri ginkgo ağacının yapraklarına benzemesinden dolayı verilmiştir. Erkeklerin azman dişleri dışarıya çıkık, dişilerde ve yavrularda ise saklıdır.Japon gagalı balinası bugüne kadar sadece orta Pasifik ve Hint Okyanusunun kuzeyinde karaya vuran leşleri ile tanılır. Japonya, Tayvan, Avustralyanın doğusu, Kaliforniya ve Meksikonun batısı ve Sri Lanka kıyılarında leşleri bulunmuştur.Renkleri gridir. Dişiler erkeklerden daha açık renk ve daha büyük olur. Erkeklerde gaganın ön yarısı beyaz renktir ve ağız açıklığı yatan bir S'yi andırır. Erkeklerde ayrıca ginkgo ağacı yaprağına benzeyen iki azman dişi ağızdan dışarı çıkıktır. Bulunan en büyük bireyin boyu 4,9 metre ve ağırlığı 2 ton civarındaydı. Çok nadir görüldüklerinden dolayı yaşam şekilleri hakkında bilgi yoktur. Diğer gagalı balinalar gibi çift olarak veya küçük gruplar içinde yaşadıkları ve büyük derinliklerde avladıkları kafadan bacaklılar ile beslendikleri tahmin edilir. Diğer gagalı balinalardan farklı olarak bu türün erkekleri dövüşlerden kalan yaralarla kaplı değildir.
Japon gülü

Japon gülü ya da diğer adıyla Çin gülü (Hibiscus rosa-sinensis), ebegümecigiller (Malvaceae) familyasından Doğu Asya kökenli saksı ve bahçe süs bitkisi türü.Latince adı "Çin gülü" anlamına gelse de Türkçede kullanılan "Japon gülü" adı çiçekçilerde ve halk arasında çok yaygındır. Ankara ve İstanbul gibi bölgelerde saksılarda yetiştirilen bitki, Akdeniz ve Ege sahillerinde bahçelerde yaygın biçimde görülür.Saksıda boyu kısa olsa da, bahçede 3 m.'ye kadar boylanabilen, 2 m'ye kadar yayılma alanı gösterebilen, yerden sık dallanan, çalı formunda bitkilerdir. Gövde genç sürgünlerde, yeşil renkli yaşlı dalları gri renklidir. Yapraklar parlak yeşil renkli yumurta şeklindedir. Çiçekler uzun saplı, çok göz alıcı, iri, beyaz ve kırmızı başta olmak üzere çok farklı renklerde olabilir.Tropik ve sub-tropik iklimlerde yaşar. Hafif kuru, kireçli, tuzluluğa dayanıklı toprakları tercih eder.Geleneksel Çin tıbbında da kullanılan bitki, süs bitkisi olarak yaygındır. Park ve bahçe düzenlemelerinde çiçekleri nedeniyle tercih edilir. Tek tek veya gruplar halinde kullanılabilir.Türkiye'de de halk arasında iri ve göz alıcı çiçeklerinden dolayı yaygın biçimde yetiştirilir. İstanbul ve Ankara gibi nispeten soğuk bölgelerde saksıda (kışın içeriye almak için) yetiştirilen bitki, Ege ve Akdeniz sahillerinde saksı yerine bahçede bakılır. İzmir'in sahil kesimlerindeki evlerin bahçe duvarlarında ve balkonlarda sıkça görülen çiçeklerdir. Dalları örülerek farklı biçimler vermeye uygun olan bitkinin çiçekleri bir iki gün taze kalsa da yeni çiçekleri açtığından üzerinde çiçek eksilmiyor.
Japon idolü

Japon idolü ( aidoru), Japon pop kültüründe genellikle genç, sevimli ve çekici ünlüler için kullanılan bir terimdir. Bu terim Japon yetenek ajansları tarafından pazarlanılır. İdoller iyi bir imaja sahip ve gençlere iyi bir örnek olarak gösterilirler. İdoller pop şarkıcıları, çeşitli programlarda panelistler, oyuncu ile dergi ve reklam modelleri gibi medya kişiliği olarak geniş bir rolde oynamayı amaçlarlar.
Japon iç pazarı

Japon iç pazarı veya JDM (İngilizce: Japanese domestic market), Japon üreticilerin araçları için ana pazarı ifade eder. JDM araçları, Japonya'daki kanuni düzenlemelere uymaları ve Japon müşterilerin ihtiyaçlarını karşılamaları için Japonya dışına aynı isimle pazarlanan araçlardan farklı özellikler içerebilir.1998'de JDM otomobilleri, güvenlik için Japonya Otomobil Üreticileri Birliği'nin üreticilere olan dayatmaları sonucu 276 beygir güç ve 180 km/s hız üst sınırı ile sınırlandırılmışlardı. 2004 yılında beygir gücü sınırı esnetildi ancak hız sınırı aynı kaldı. Bu sebeple günümüzde birçok JDM otomobilde 180 km/s ile sınırlandırılmış hız göstergeleri ve hız sınırlayıcılar bulunur.
Japon iğdesi

Japon iğdesi, Güz zeytini veya Güz yemişi  (Elaeagnus umbellata) iğdegiller (Elaeagnaceae) familyasından iğde cinsinin bir türüdür. Güz zeytini adı ile de bilinir.Bu isim İngilizce ismi olan autumn-olive in çevirisidir. Doğu Asya'da Himalayalardan Japonya'nın doğusuna kadar olan geniş alana kadar yayılmıştır. Zira bitki azotu köklerine depolayıp, bağlar ve bu şekilde en verimsiz topraklarda bile yaşama kabiliyetine sahiptir. Doğal olarak bu özelliği ile verimsiz bir toprağı verimli hale getirebilir.4–10 m uzunluğa erişebilen bir çalı veya ağaççık şeklindedir, yoğun ve dikenimsi bir tacı vardır. yaprakları almaşık dizili, 4–10 cm uzunluğunda ve 2–4 cm genişliğinde, yaprak kenarı dalgalıdır. Yaprakları erken baharda ilk ortaya çıktığında gümüş rengindedir, fakat yaz aylarına doğru olgunlaşan yapraklarının rengi yeşile renge döner. (E. angustifolia türü haricinde), bu türün sonbahara kadar yaprakları gümüş rengidir.Çiçeklerinin 1 ile 7 tanesi yaprak koltuğunda paralel şekilde ardı ardına dalda kenetlenmiştir ve kenetlenerek açar, güzel kokulu, 4 loblu soluk sarımsız beyaz 1 cm uzunluğunda taç yaprağa sahiptir. 1/4,1/3 inçlik yuvarlak meyveleri bulunmaktadır. 0.65 to 0.85 cm uzunluğundadır, önceleri gümüş sarı rengi meyveleri olgunlaşınca gümüşümsü kırmızı ya da kahverengiye döner.Olgunlaşınca meyvelere yenilebilir ve özellikle kurutulmuş meyve olarak tüketilebilir, yine yenilebilir çekirdekleride meyvenin içindedir. Bununla birlikte meyvenin en büyük yararı içerdiği likopen oranındadır. Zira bu meyvenin 100 gramı aynı miktar domatesin içerdiğinden 7 ile 17 kat fazla likopen içermektedir. Antioksidanlarıda bitki bünyesinde barındırır, bu sebeple sonra derece yararlı meyvelere sahip olması yanında ayrıca bitki yaprakları ve çiçekleri sayesinde bahçecilik ve peyzajda da kullanılabilmektedir.Bununla birlikte iş bu bitki özellikle sonradan getirildiği Kuzey Amerika'da işgalci türler arasındadır. Zira gerek en verimsiz topraklarda yaşayabilmesi ve gerekse meyvelerini yiyen kuşlar ve -35 dereceye kadar varan soğuğa dayanıklılığı sayesinde bitki kolayca yayılabilmektedir. Zira bitkinin meyvelerini yiyen kuşlar bitki tohumlarını tam olarak sindiremeyip dışkıları ile birlikte vücuttan atmaktadırlar, bu sayede bitki tohumları çok uzak alanlara dahi yayılabilmektedir.
Japon kalesi

Japon kalesi ( shiro), Japonya'da başta tahta ve taştan inşa edilmiş bir kale türüdür. Yüzyılların başlarında ahşap yığınlardan evrimleşerek 16. yüzyılda en iyi bilinen formlarına girdiler. Japonya'da kaleler, limanlar, nehir geçitleri veya kavşaklar gibi önemli veya stratejik bölgelerin korunması için inşa edildi ve manzara daima savunmalarına dahil edildi.Kalelerin inşası, diğer yapılara kıyasla daha uzun sürelerle tamamlanmış ve daha fazla taş kullanmış olmalarına rağmen, kaleler öncelikli olarak tahtadan yapılmışlardı ve çoğu yıllar içinde yıkılmıştı. Bu durum özellikle kalelerin çoğunun inşa edildiği Sengoku döneminde (1467-1603) var olmuştu. Bununla birlikte, çoğu daha sonra Sengoku döneminde ve daha sonra Edo döneminde (1603-1867) yeniden inşa edildiler. Günümüzde, Japonya'da var olan veya kısmen var olan yüz kale bulunmakta olup bir zamanlar sayılarının beş bin olduğunu tahmin edilmektedir.
Japon kaligrafisi

Japoncanın yazım dizilerini kullanan ve kendine özgü teknik ve geleneklere sahip olan bir kaligrafi türüdür. Her ne kadar farklı Asya kökenli olanlar birbirine çeşitli açılardan yakın olsalar da, Japon kaligrafisi gerek Çince kaynaklı kanji karakterlerin yanı sıra Japoncaya özgü hece sistemlerini de kullanması, gerekse sanatsal ve geleneksel açıdan kendine has öğeleri sebebiyle, köken aldığı Çin kaligrafisi başta olmak üzere diğer Asya kökenli kaligrafilerden ayrışmaktadır. Japon kaligrafisinden özgün adı olan Şodoo'nun sözlük anlamı hat yolu veya yazım yoludur ( 書 "yazı, yazım", 道 "yol, hâl, öğreti").Japon kaligrafisi genellikle mürekkep , sapı sıklıkla bambudan yapılan bir hat fırçası olan  ile bir dut ağacı türünden yapılan  kâğıdını kullanır.Japon kaligrafisinde oturmuş çeşitli teknikler ve yazım stilleri vardır. Bunlardan bazıları: "mühür yazısı" diye de anılan , "kâtip yazısı" olarak da anılan , "muntazam yazı" olarak da anılan ve sıradan kullanımı özellikle yaygın olan , yarı kürsif yazı  ve kürsif bir yazı olan ...
Japon karşıtlığı

Japon karşıtlığı, Japon düşmanlığı ya da Japon fobisi, Japonlara, Japonya'ya ve Japon kültürüne yönelik korku, düşmanlık, nefret, güvensizlik, aşağılama vb. duygulardan beslenen ayrımcı ve ırkçı yaklaşımdır. Bu düşmanlık II. Dünya Savaşı yıllarından gelmektedir. Japonya'nın II. Dünya Savaşı sırasında ABD'nin Pearl Harbor Deniz Üssü'ne yaptığı baskın, Amerikan halkında büyük bir tepki uyandırmıştı. Bu tepki Japon milletine karşı bir nefrete ve aşırı Amerikan milliyetçiliğine dönüşmüştü. Daha sonra II. Dünya Savaşı sırasında ABD, Pasifik Cephesi'nde savaşa girmiş, Japonlara karşı savaşan Amerikan askerlerine Japon düşmanlığı aşılanmış ve Japonların birer lağam faresi, namussuz ve ucube olduğu öğütlenmişti. Amerikan askerleri bu öğütlerden etkilenerek Japonların fiziksel görünüşleriyle dalga geçmişlerdir. Günümüzde hâlâ Çin, Tayvan ve Kuzey Kore gibi ülkelerde Japonlara karşı düşmanlık vardır. Çinlilerin ve Korelilerin bu nefreti ise yine II. Dünya Savaşı sırasında ve öncesinde ülkelerinin Japonlar tarafından işgal edilmesidir. Japonlar, Japon karşıtları tarafından barbar ırk olarak tanımlanmaktadır.
Japon kestane meşesi

Doğal ortamında 20 m yüksekliğe, Avrupa'da ise sadece 6–12 m yüksekliğe ulaşır. İnce kalan bir gövdede çok yoğun dallar büyür. Taç kapalıdır ve geniş bir oval şekle dönüşür. Genç dallar köşeli ve çok tüylüdür, daha sonra çıplaktır ve lentiselleri vardır. Kırmızımsı kahverengi tomurcuklar grimsi kahverengi dallarda büyür. Yapraklar kestaneye benzer ve mat, parlak ve koyu yeşildir. Şekilleri değişkendir, genellikle mızrak şeklinde uzamıştır. 10 ila 20 yanal damar, yaprak kenarı boyunca iğneye benzer tırtıllarla son bulur. Yapraklar 10–20 cm uzunluğunda ve 2,5 – 6 cm genişliğindedir. Dişi çiçekler dikkat çekicidir; erkek çiçekler 10 – 15 cm uzunluğunda kediciklerde büyür. Meşe palamudu, dar pullarla kaplı yarım daire şeklinde bir çanak içinde kapalı yarım ila üçte ikisi kaplar.Japon kestane meşesi, Asya/Çinhindi bölgesinde geniş yapraklı, yaprak döken bir ağaçtır. Dağılımı batıdaki Himalayalar'dan doğuda Japonya'ya kadar uzanır. Diğer meşeler gibi odun, mobilya, yakıt ve aletler için kullanılır. Ek olarak, Japon kestane meşesinin meşe palamudu, pirinç şarabı için bir koruma ve yaşa bağlı bunamanın etkilerini azaltmak için bir ilaç gibi diğer potansiyel faydalar için araştırılmıştır. Dünya çapında birçok ex situ koleksiyonunda bulunur. Japon kestane meşesinin popülasyon eğilimi ve tehditleri iyi bilinmemekle birlikte, dağılımı, oluşum kapsamı (EOO) ve yerleşim alanı (AOO) türleri Asgari Endişe olarak nitelendirmektedir.
Japon kocabaşı

Boz renkli olan erkeğin tepe, yüz, kanat ve kuyruk siyahtır ve el teleğinin ortasında beyazdır, dişi mattır, gaga sarıdır, uzunluğunda 22 santim kadardır.
Japon krili

Japon krili (Euphausia nana), Euphausiidae familyasından, Japonya'nın güney kıyılarından Doğu Çin Denizi ve Tayvan sularına kadar olan bölgede yaşayan kril türüdür.Japoncada ami-ebi adı verilen bu neritik kril türünün avcılığı yapılmaktadır. 1976 yılından bu yana tutulan balıkçılık istatistiklerine göre 1971 - 1991 yılları arasında tutulan kril miktarı 2000 - 5000 tondur. Japon balıkçılar iki tür yöntem kullanarak avlanırlar. Kilosu 50 yenden ticareti yapılır  .
Japon kurtbağrı

Japon kurtbağrı (Ligustrum japonicum), Zeytingiller (Oleaceae) familyasından Japonya ve Kore'ye özgü bir kurtbağrı türü.Boyu 3-4 veya 5–6 m'dir. Genç sürgünlerin üzerleri lentisellidir. Yapraklar 4–10 cm boyundadır. Uçları kütçe veya sivridir. Kenarı ve orta damarı kırmızımsıdır. Mürekkep salkım vaziyetindeki çiçekleri 6–15 cm'dir.Anayurdu Japonya ve Kore'dir. Süs bitkisi olarak şehir parklarında ve yol kenarlarında dikilir. Ayrıca çit bitkisi olarak yetiştirilir. Sürgün verme ve çelikle üretilebilmektedir. Değişik formları vardır.
Japon köpeği

Çok eski dönemlerde Çin'de, pekinuva cinsinin çeşitli ırklarla melezleştirilmesi sonucunda elde edildiği sanılan Japon köpeğinin burnu kısa, gözleri iri, uzun tüyleri beyaz üstüne kurşunidir. Omuz başından yere yüksekliği 25 cm'yi, ağırlığı 4 kg'ı bulur. Yaşam süresi 12-14 yıldır. Sahibine bağlı, çocukları ile arası iyi. Isırmaya eğilimlidir. İyi bir bekçidir. Bakımı azdır. Çok enerjik, oyun sever ve sıcak kanlıdır.
Japon körisi

Japon körisi ( karē), Japon mutfağında körili bir yemek türüdür. Genel olarak, körili pilav, körili udon ve körili ekmek olmak üzere üç türde sunulmaktadır. Yapımında çok çeşitli sebze ve etler kullanılmaktadır. Temel sebzeler soğan, havuç ve patates olup sığır eti, domuz eti ve tavuk için en bilinen ettir. Katsu-karē, köri soslu, ekmekli, derin kızarmış bir pirzoladır.Köri, ilk olarak Meiji döneminde Japonya'ya Hindistan'dan getirilmiştir. 1960'ların sonlarında süpermarketler ve restoranlarda alınabilir ve popüler hale geldi. Japonya'ya girişinden bu yana popüler bir yiyecek haline geldi ve kimi zaman Japonya'nın ulusal yiyeceği olarak adlandırılmaktadır.
Japon kültürü

Japon kültürü, ülkenin tarih öncesi dönemdeki Jōmon döneminden Asya, Avrupa ve Kuzey Amerika'dan gelen etkileri sentezleyen çağdaş modern kültürüne kadar değişmiştir. Japonya sakinleri, Kara Gemiler ve Meiji dönemi gelene dek Japonya'nın Çin misyonlarından sonra Tokugawa şogunluğu sırasında dış dünya ile uzun bir süre görece izolasyon yaşadı.
Japon kılıcı

Japon kılıcı ( nihontō), Japonya'da geleneksel olarak üretilen kılıç türüdür. Kılıçlar, ilk olarak Kofun döneminden yapılmıştır ve Japon kılıçları genellikle Heian döneminden sonra eğri olarak üretilmeye başlandılar. Japon kılıçlarının boyut, şekil, uygulama alanı ve üretim yöntemine göre farklılık gösteren birçok türü bulunmaktadır. En yaygın bilinen bazı Japon kılıç türleri katana, wakizashi ve tachi'dir.
Japon lakesi

Japon lakesi (; "damga kutusu"), urushi-ede, baskılarda ve Buda heykellerinden yemek için bentō kutularına kadar çok çeşitli nesnelerde cila kullanıldığı için çok çeşitli dekoratif sanatlara sahip bir Japon sanatıdır.Japon lake eşyalarının özelliği, verniğe tutturmak için metal tozunun serpildiği maki-e adı verilen bir dekorasyon tekniği kullanan lake eşyaların çeşitliliğidir. Japon tarihinde çeşitli maki-e tekniklerinin icadı, sanatsal ifadeyi genişletti ve inrō gibi çeşitli araçlar ve sanat eserleri oldukça dekoratif bir görünüme sahip oldu.Japonca'da lake eşyalara atıfta bulunmak için bir dizi terim kullanılmaktadır. Shikki, kelimenin tam anlamıyla "lake eşya" anlamına gelirken,  ve  anlamına gelmektedir."URUSHI LACQUER + DESIGN. EAST MEETS WEST" exhibition in The International Design Museum Munich, Germany.
Japon mazısı

Japon mazısı (Thuja standishii), servigiller (Cupressaceae) familyasından Japonya'ya özgü bir mazı türü.Japon mazısı, 110 metreye kadar uzar ve kozalakları 3–4 cm kadardır. 5 yılda olgunlaşır ve tohum verir. Bulunan en eski Japon mazısı 1450 yaşında, 115 metre yüksekliğinde ve dipte 68 metre genişliğindedir. Oldukça esmerdir; yaprakları siyahımsı ve ömürleri ortalama 26 yıldır.
Japon militarizmi

Japon militarizmi, katı Japon milliyetçiliği ve gelenekçilikten oluşan militarizm çeşididir. Faşizmin doğuşu sonrası bu görüşe kanalize olmuştur.Ordunun Meiji Restorasyonu'ndan sonra Japon toplumu üzerinde güçlü bir etkisi vardı. Neredeyse Japon toplumundaki bütün liderler Meiji döneminde (asker, siyasetçi veya iş insanı) ya samuray soyundan geldi ya da samuray ve değerlerine sahip bakış açısına sahipti. Meiji hükûmeti, Japonya'yı Batı emperyalizminin tehdidi altında görüyordu ve Fukoku Kyohei politikasının temel ilkelerinden biri olarak Japonya'nın ekonomik ve sanayi temellerini güçlendirmeyi amaçladı. Böylece Japonya'yı dış güçlere karşı savunmak için güçlü bir ordu inşa edilebilecekti.Faşizmin Japon versiyonu Showa döneminin başlangıç dönemindeki Japon İmparatorluğu’dur. Bu dönemde Japonya içinde aşırı milliyetçi ve militarist bir politika izlendi.Japonya 1910 yılında Kore’yi, 1937 yılında ise Çin'i işgal etti. Buralarda savaş tutsakları üzerinde tıbbi deneyler yapıldı. Halktan devlete kutsal bir bağlılık duyması istendi ve Japonlar “tanrısal ırk” olarak görüldü. Japonlar II. Dünya Savaşı sırasında Mihver Devletleri safında başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere Müttefikler'e karşı Pasifik Cephesi'nde savaştılar. Savaş sırasında Pasifik Okyanusu'ndaki irili-ufaklı tüm adaları işgal ettiler, Avustralya'ya kadar tüm Pasifik'i kontrolleri altına aldılar. Bu işgallerdeki amaç Japon İmparatorluğu'nun sınırlarını genişletmek ve dünyaya hakim olan bir imparatorluk kurmaktı.Ancak 1943'ten sonra Japonlar yenilmeye başladı ve işgal ettikleri adaları bir bir kaybetmeye başladılar. 1945'e gelindiğinde Japonya'nın elinde günümüzdeki Japonya topraklarından başka bir şey kalmamıştı. Ancak Japonlar hâlâ direnmekteydi. Bunun üzerine ABD savaşı çabuk bitirmek için Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası attı. Alınan bu büyük darbeden sonra İmparator Hirohito, 15 Ağustos 1945'te radyodan yayınladığı bir bildiriyle Japonya'nın Müttefiklere kayıtsız şartsız teslim olduğunu açıkladı.Savaştan sonra Japon siyasetinde değişmeler yaşandı. Aşırı milliyetçi ve militarist yönetimin yerine daha ılımlı bir yönetim geldi. Günümüzde Japonya'da hiçbir militarist akım bulunmamaktadır.
Japon milliyetçiliği

Japon milliyetçiliği (Japonca: 国粋主義; Kokusui shugi) Japonların tek bir değişmez kültüre sahip yekpare bir millet olduğunu iddia eden ve Japonların kültürel birliğini teşvik eden milliyetçiliktir.Japon halkının son iki yüzyıl boyunca kendi ülkelerine, kültürel yapılarına, siyasi yapılarına ve tarihsel kaderlerine ilişkin olarak barındırdığı çok çeşitli fikir ve düşünceleri kapsar. Japon kültür milliyetçiliğini (ayrıca nihonjinron'a bakınız) siyasal veya devlet odaklı milliyetçilikten (örneğin, Shōwa statizmi) ayırt etmek faydalıdır, çünkü folklorik çalışmalarla ilişkili olanlar (örneğin, Yanagita Kunio) gibi birçok kültürel milliyetçilik türü olmuştur. Devlet destekli milliyetçiliğe düşmandır.Japonya'nın Meiji döneminde milliyetçi ideoloji, ilk önce Meiji hükûmeti tarafından ulusal birliği ve vatanseverliği teşvik etmek için geliştirilen, önce Batılı güçler tarafından sömürgeleştirmeye karşı savunmada ve daha sonra ülke ile eşitlik kazanma mücadelesinde oluşan yerli ve ithal siyaset felsefelerinin bir karışımından oluşuyordu. Harika güçler. Taishō ve Shōwa dönemlerinde giderek artan bir totaliter hükûmeti ve denizaşırı yayılmayı haklı göstermek için gelişti ve II. Dünya Savaşı'na kadar geçen yıllarda Japon ordusunun eylemleri için siyasi ve ideolojik bir temel sağladı.
Japon mimarisi

, geleneksel olarak kiremit veya saz çatılı, yerden hafifçe yükseltilmiş ahşap yapılar ile karakterize olmuştur. İç mekânların farklı durumlar için özelleştirilebilmesi amacıyla duvar yerine kayar kapılar (fusuma) kullanılmıştır. Geleneksel olarak insanlarlar genellikle minderlere veya yere oturmuştur; çünkü sandalyeler ve yüksek masalar 20. yüzyıl öncesinde yaygın olarak kullanılmamıştır. Ancak 19. yüzyıldan sonra Japonya; Batılı, modern ve postmodern mimariyi kendi inşaat ve tasarım teknikleriyle birleştirmiştir ve günümüzde en ileri mimari tasarım ve teknolojide bir liderdir.Japon mimarisinin en erken örnekleri, tarih öncesi zamanlarda avcı-toplayıcı nüfusun ihtiyaçlarına uyarlanmış basit çukur evlerde ve depolarda görülmüştür. Kore aracılığıyla Han Hanedanı dönemindeki Çin'in etkisiyle daha karmaşık tahıl depoları ve törensel mezar odaları yapılmıştır.6. yüzyılda Japonya'ya Budizmin gelişiyle karmaşık ahşap teknikleriyle büyük ölçekli tapınaklar inşa edilmeye başlamıştır. Çin'deki Tang ve Sui Hanedanları'nın etkisiyle Nara'da ilk kalıcı başkent kurulmuştur.
Japon mitolojisi

Japon mitolojisi eski Japon mitleri, efsaneleri ve inançlarıdır. Japon halkının etnik inancı olan Shintō'yu çok iyi bir biçimde yansıttığı gibi Japon tarihine de ışık tutar. M.Ö. 6. yüzyıldan önceki Japon tarihi efsane, yani Kamiyo 神代 (Tanrılar Çağı) olarak kabul edilir.Günümüzde genellikle ana akım olarak bilinen Japon mitleri Kojiki, Nihon Shoki ve bazı tamamlayıcı kitaplara dayanmaktadır. Kojiki Japonya'nın mitleri, efsaneleri ve tarihi hakkındaki en eski metinlerdir. Shintōshū ise Budist bakış açısıyla Japon tanrılarının kökenini açıklamaktadır.Kojiki 古事記 (Eski Olayların Kayıtları) Japon tarihinin ilk yazılı kaynağı olmakla birlikte Shintō ve Japon mitolojisinin temel kaynağı olma niteliğine de sahiptir. Ancak Çince ve Japonca karışık bir şekilde yazıldığı için yeterince açıklayıcı ve anlaşılır değildir. Bu yüzden 720 yılında tamamen Çince olarak Nihon Shoki 日本書紀 (Japonya Yıllıkları) yazılmıştır. Her iki eserde de M.Ö. 7. yüzyıl ile M.S. 7. yüzyıl arasında geçen efsanevi ve tarihî olaylar kaleme alınmış, hükümdarlık ailesinin ve aristokrat ailelerin soyu tanrılara (kamilere/神々) dayandırılmıştır. Buna göre imparatorluk ailesinin -Yamatolar- atası Güneş Tanrıçası (megami/女神) Amaterasu ile Gök Kamisi Takami-musuhi'ye iken aristokrat ailelerin ataları Göksel Kaya Mağarası (Ame-no-Iwato/天の岩戸) mitinde görev alan tanrılardır.  Ülke askeri yönetici (Shōgun) tarafından yönetildiği dönemlerde bile imparator dinî lider olarak görevine devam etmiş, 1868 yılında milliyetçiliğin ağır basması sonucu Shintō yeniden önem kazanmış ve Shōgunluk bertaraf edilmiştir. Ancak 1945 yılında Japonya'nın II. Dünya Savaşı'nı kaybetmesinin ardından İmparator Hirohito bu iddiadan vazgeçmiştir.Takamagahara: Yüce Gök Kamileri ile Güneş Megamisi Amaterasu'nun yaşadığı üst dünyadır. Hükümdarı Amaterasu'dur.Ashihara no Nakatsu Kuni: Izanami ile Izanagi'nin yaratmakla görevlendirildiği orta dünyadır. Onların görevi yarım kaldığında burayı ehlileştirme görevini Ōkuninushi üstlenir. İlk hükümdarı Susanoo, ondan sonra gelen ise torunu (veya oğlu) Ōkuninushi'dir.Yomi no Kuni: Yer altı dünyasıdır; fakat diğer mitolojilerdeki gibi ölülerin ruhlarına işkence edilen bir âlem değildir. Hükümdarı Megami Izanami'dir.Ne no Kuni: "Kök Ülke" olarak bahsedilen, yer altı dünyası ile orta dünya arasında olduğuna inanılan âlemdir. Hükümdarı Susanoo'dur.Watatsumi no Kuni: Denizin altındaki Ejderha Sarayı'nın efendisi, Deniz Kamisi Watatsumi'nin âlemidir.A Multilingual Electronic Text Collection of Folk Tales for Casual Users Using Off-the-Shelf Browsers
Japon müziği

Japon müziği, hem geleneksel hem de modern olmak üzere farklı tarzlarda birçok tür içermektedir. Ongaku (音楽) Japoncada müzik anlamına gelmekte olup, kanji on (音; ses) ile gaku (楽; keyif) karakterlerinin birleşmesiyle oluşmaktadır. Japonya, 2014 yılı itibarıyla 2 milyar dolar ile dünyanın ikinci büyük müzik piyasası ve 2.6 milyar dolar toplam perakende değeri ile ila dünyanın en büyük fiziksel müzik piyasasıdır.Yerel müzikler sıklıkla plak şirketlerinden kiralanan karaoke mekanlarında görülür. Geleneksel Japon müziği, matematiksel zamanlamadan ziyade insan nefes aralıklarına dayandığından dolayı Batı müziğinden oldukça farklıdır.BBC Radio 3 Audio (60 minutes): Sadao China, Yoriko Ganeko, The Rinken Band.  Accessed November 25, 2010.Japanese Performing Arts special interest group, Society for Ethnomusicology  (international group of scholars who research Japanese music and performing arts)
Japon ressamlığı

Japon ressamlığı (), Japonya'ya özgü ressamlıktır. Japon ressamlığı, Japon görsel sanatlarının en eski ve en gelişmişlerinden biridir ve çok çeşitli tür ve stilleri kapsar. Genel olarak Japon sanatlarının tarihinde olduğu gibi, Japon ressamlığının uzun tarihi, yerli Japon estetiği ile özellikle birkaç noktada özellikle etkili olan Çin ressamlığından ithal edilen fikirlerin uyarlanması arasındaki sentez ve rekabeti sergiler. Önemli bir Batı etkisi ancak 16. yüzyılın sonlarından itibaren gelir ve Japon sanatının Batı'yı etkilemesiyle aynı zamanda başlamaktadır.Çin etkisinin art arda önemli olduğu konu alanları arasında Budist dini resim, Çin edebiyatçı resim geleneğindeki manzaraların mürekkeple boyanması, ideografların kaligrafisi ve hayvanların ve bitkilerin, özellikle kuşların ve çiçeklerin resmi yer alır. Ancak, tüm bu alanlarda belirgin bir şekilde Japon gelenekleri gelişmiştir. Japon resminin ve daha sonra baskı resmin en karakteristik özelliği olarak kabul edilen konu, günlük yaşamdan sahnelerin tasviri ve genellikle figürler ve ayrıntılarla dolu olan anlatı sahneleridir. Bu gelenek şüphesiz erken ortaçağ döneminde Çin etkisi altında başladı ve bu artık en genel terimler dışında izini sürmenin ötesindeydi, ancak hayatta kalan en eski eserler döneminden modern döneme kadar süren özel bir Japon geleneğine dönüşmüştü.Paine, Robert Treat, in: Paine, R. T. & Soper A, "The Art and Architecture of Japan", Pelican History of Art, 3rd ed 1981, Penguin (now Yale History of Art),Sadao, Tsuneko. Discovering the Arts of Japan: A Historical Overview. Kodansha International (2003).Schaap, Robert, A Brush with Animals, Japanese Paintings, 1700-1950, Bergeijk, Society for Japanese Arts & Hotei Publishing, 2007.Watson, William, The Great Japan Exhibition: Art of the Edo Period 1600-1868, 1981, Royal Academy of Arts/Weidenfeld & Nicolson
Japon saati

Japon saati ( wadokei), gündüz ve gecenin her zaman uzunlukları mevsime göre değişen altı döneme bölündüğü bir sistem olan geleneksel Japon saatini söylemek için yapılmış mekanik bir saattir. Mekanik saatler, 16. yüzyılda Cizvit misyonerleri veya 17. yüzyılda Hollandalı tüccarlar tarafından Japonya'ya tanıtıldı. Bu saatler, tipik olarak pirinç veya demirden yapılmış fener saat tasarımındaydı ve nispeten ilkel eşik ve yaprak eşapman kullanıyordu. Tokugawa Ieyasu, Avrupa üretimi bir fener saatine sahipti.Dönemin Avrupa saatleri arasında ne sarkaç ne de spiral yay kullanılmıyordu ve bu nedenle Japonya tarihinin 1641'de başlayan izolasyon dönemin başlangıcında Japon saatçilerin kullanabileceği teknolojiler arasında yer almadılar. İzolasyon dönemi, Japon saatçilerin saat yapımındaki Batı gelişmelerinden önemli başka girdiler olmadan kendi yollarını bulmaları gerektiği anlamına geliyordu. Bununla birlikte, Japon saat ustaları, Avrupa mekanik saat teknolojisini geleneksel Japon zaman işleyişinin ihtiyaçlarına uyarlama konusunda büyük bir ustalık gösterdiler.Tipik saat, öğleden gece yarısına kadar geriye doğru sayılan dokuzdan dörde kadar numaralandırılmış altı saate sahipti. Japonya'da bir, iki ve üç numaralı saatler dini nedenlerden ötürü kullanılmıyordu, çünkü bu sayılar Budistler tarafından ibadete çağırmak için kullanılıyordu. Sayım geriye doğru kaçtı çünkü ilk Japon yapay zaman tutucular zamanı geri saymak için tütsü yakılmaktaydı. Bu nedenle, hem şafak hem de alacakaranlık, Japon zaman işleyiş sisteminde altıncı saat olarak işaretlendi.Numaralandırılmış zamansal saatlere ek olarak, her saate Japon burçlarından bir işaret atanmıştır. Şafakta başlayan altı gündüz saati şöyleydi:
Japon sanatı

Japon sanatı, Japonya'daki insan yerleşiminin başlangıcı olan MÖ 10. binyıldan günümüze kadar uzanan uzun bir geçmişe sahiptir. Japon sanatı, antik çömlekçilik, heykeltıraş, ipek ve kâğıt üzerinde mürekkep boyama ve kalligrafi, ukiyo-e ve ahşap baskı, kirigami, origami, dorodango ve daha yakın geçmişte manga dahil olmak üzere çok çeşitli sanat stillerini kapsamaktadır.
Japon savaş suçları

Japon emperyalist dönemi, özellikle de İkinci Çin-Japon Savaşı ile Pasifik Cephesi boyunca Japon İmparatorluğu, birçok farklı Asya-Pasifik ülkesinde savaş suçu işledi. Bu olaylar bir "Asya Holokostu" olarak nitelendirilmiştir. Bu savaş suçlarının kimileri 19. yüzyılın sonunda Japon askerî personel tarafından, ancak çoğu İmparator Hirohito'nun hükümdar olduğu Şova Dönemi'nin ilk kısmı sırasında işlendi.İmparator Hirohito altında Japon İmparatorluk Kara ve Deniz Kuvvetleri, milyonlarca insanın ölümüyle sonuçlanmış çok sayıda savaş suçu işledi. Japon askerî kuvvetleri ve Japon hükûmetinin gerek doğrudan işlediği gerekse bunların onayıyla işlenmiş olmak üzere katliâm, insan deneyi,  ve  yollarıyla ölmüş kişilerin sayısına dair tarihî tahminler 3 ile 14 milyon arasında değişmektedir. Bazı Japon askerler, bu suçları işlemiş olduklarını itiraf etmiştir. II. Dünya Savaşı öncesi ya da sırasında uluslararası insancıl hukuku kapsamında hava savaşının yasa dışı davranışlarını yasaklayan hiçbir  ya da  kanunun yer almaması nedeniyle "savaş suçlusu" olarak sayılmış şahısların arasında ne Japon İmparatorluk Ordusu Hava Kuvvetleri ne de  havacıları yer aldı. İkinci Çin-Japon Savaşı ile II. Dünya Savaşı boyunca Japon İmparatorluk Ordu Hava Kuvvetleri, düşman uyruklu insanlara kimyasal ve biyolojik saldırıların işlenmesine katıldı ve bu tür silahların kullanımı, Japonya'nın önceden imzalamış olduğu uluslararası anlaşmalar uyarınca genel olarak yasaktı (ör. savaşta "zehirli veya zehirlenmiş silahların" kullanımını yasaklayan 1899 ve 1907 Lahey Sözleşmeleri).1950'lerden beri üst düzey Japon memurları, Japonya'nın işlemiş olduğu savaş suçları nedeniyle birçok kez özür dilemiştir. Japonya Dışişleri Bakanlığı, Japonya'nın İkinci Dünya Savaşı boyunca "büyük hasar ve acıya" yol vermekte oynadığı rolünü, özellikle de İmparatorluk Kara Kuvvetleri'nin Nankin'e girişi sırasında Japon askerlerin çok sayıda sivil öldürdüğünü, yağmalamada bulunduğunu ve tecavüzler işlediğini kabul ettiğini açıkladı. Buna rağmen, eski başbakanlar Junichirō Koizumi ile Shinzō Abe gibi Japon hükûmetindeki bazı Liberal Demokrat Parti üyeleri, suçu kanıtlanmış A Sınıf savaş suçluları dahil olmak üzere savaş sırasında ölmüş tüm Japon askerlerin onurlandığı, bu nedenle de bir  Yasukuni Tapınağı'nda dua etmiştir. Bazı , farklı savaş suçları hakkında yalnızca az detaya yer vermekte ve hükûmetin kadın kaçırıp bunları "rahatlatıcı kadın" (bir tür cinsel kölelik) yapmakta oynadığı rol gibi farklı suçlar Liberal Demokrat Parti üyeleri tarafından inkâr edilmiştir.
Japon savaş uçakları listesi

Yokosuka (Havacılık Teknoloji Silahanesi) B4Y "Jean" 96 Tip Uçak Gemisi Üslü Saldırı Bombardıman Uçağı 九六式艦上攻撃機Yokosuka (Havacılık Teknoloji Silahanesi) D4Y "Judy" Uçak Gemisi Üslü Bombardıman Uçağı "Suisei" 艦上攻撃機 「彗星」
Japon soforası

20–25 m'ye kadar boylanabilen yuvarlak tepeli bir ağaçtır. Tüysü yapraklar 15–25 cm boyundadır. Yaprakçık sayısı 7-17'dir. Yapraklar sonbaharda dökülmeden önce sarı renk alır. Sarımsı beyaz çiçekler kokuludur. Dikine duran salkım şeklindedir. 5–6 cm boyundaki yeşil renkli etli baklalar, aşağı sarkar, tohumlar boğum şeklindeki baklaların içindedir.Vatanı Çin ve Japonya'dır. Donlara hassas, kirliliğe dayanıklı, park ve bahçelerde yetiştirilen bir türdür.
Japon sokak modası

Japon sokak modası, Japonya'daki bir dizi çağdaş modern giyim tarzını ifade eder. Hem yerel hem de yabancı moda markalarının bir karışımından meydana gelen Japon sokak modası, Avrupa podyumlarında görülen haute couture stillerine benzerliklerle, bazılarının aşırı ve avangart olduğu düşünülen, kendine özgü bir tarz sahibi olma eğilimindedir.1990'larda ve 2000'lerin başında son derece popüler olmasına rağmen, birçok eğilim 2000'lerin sonlarında ve sonrasında popülaritesinde bir düşüş yaşadı. Bu eğilimlerin çoğunun yükselişi ve düşüşü, 1997'den beri Japonya'da sokak modasının tanıtımı için dikkate değer bir mode dergisi Fruits dergisinde fotoğrafçı Shoichi Aoki tarafından kronikleştirildi.Tarzlar yıllar içinde değişmiş olsa da, günümüzde Tokyo'da sokak modası hala öne çıkmaktadır. Harajuku ve Ura-Harajuku en çok eksantrik sokak modası kültürüyle, dolayısıyla Harajuku modası ile tanınır ve genelde pembe ya da canlı ve sevimli kıyafetler tercih edilir. Bunun dışında Aoyama, Ginza, Odaiba, Shinjuku ve Shibuya gibi semtlerde büyük kentsel moda bölgelerinde genellikle alt kültür kıyafetleri giyen genç yetişkinler bulunabilir.
Japon sombalığı

Japon som balığı (Oncorhynchus masou), alabalıkgiller (Salmonidae) familyasdından deniz balığı türü.Büyük Okyanus 'un batısında, Kamçatka, Kuril Adaları, Sahalin Adası, Primorski Krayı, Kore ve Japonya 'da, 65° K - 58° K paralelleri arasında, 0-200 metre derinliklerde yaşar.
Japon takvimi

Japon takvimi, bir dizi resmî ve gayriresmî sistemlerin dahil olduğu bir takvimdir. Günümüzde Japonya'da Miladi takvim ile birlikte mevcut imparatorun saltanatının yılını belirten dönem isimleri kullanılmaktadır.Çin ay-güneş takvimi 6. yüzyılın ortalarında Kore üzerinden Japonya'ya gelen Çin takvimi. 1685'ten itibaren de Çin usulleri Japon biçimleri kullanılarak uygulanmıştır.1 Ocak 1873 tarihinde Japonya Meiji Restorasyonu kapsamında Miladi takvime geçmiştir. Günümüzde Yılbaşı haricinde Çin takvimi nadiren kullanılmaktadır. İmparatorluk yılı sistemi ise II. Dünya Savaşı'nın ardından 1947 yılında lağvedildi.
Japon tiyatrosu

Japon tiyatrosu, Japonya'da tarihi 8. ve 9. yüzyıla kadar uzanan bir tiyatro türüdür. Geleneksel Japon tiyatrosu Kabuki, Noh, Kyōgen ve Bunraku kukla tiyatrosunu içermektedir.
Japon turnası

Japon turnası, ak turnadan sonra en nadir turna türüdür. Feng Shui'ye göre Japon turnası, şans, sadakat ve uzun ömürlülüğü simgeler.Sarus turnasından sonra en uzun turna türüdür. Boyu 140 cm olur. En ağır turna türü de olan Japon turnasının ağırlığı 7,7–10 kg olur.Japon turnaları göçmendir. Sibirya'da üreyen Japon turnaları kışı geçirmek için Çin, Japonya, Tayvan ve Kore'ye göç ederler. Sadece Hokkaido adasında yaşayan bir sürünün göç etmediği bilinir. Sazlıklar, nehir kenarları, pirinç tarlaları ve diğer sulak alanlarda yaşarlar.Doğada sadece 1500 kadar Japon turnası kalmıştır. Bu kuşların 1000 kadarı Çin'de yaşamaktadır. Çin'de yaşayan turnaların hemen hepsi ise Khinganski Doğa Koruma Alanı'nda yaşamaktadır.
Japon yapıştırıcısı

Siyanoakrilat veya Türkçedeki yaygın adıyla Japon yapıştırıcı; tek bileşenli, çözücü (solvent) içermeyen, çabuk kuruyan (2-50 saniye), ısı direnci yüksek olan, az bir miktarla yapışma sağlayan, çok küçük boşluklara bile nüfuz eden bir yapıştırıcı. Siyanoakrilat, endüstriyel kullanımda genellikle CA olarak kısaltılır.Kullanım yerleri farklılık gösterir. Gözenekli ve gözenekli olmayan yüzeylerin yapıştırılmasında, plastik (PVC, ABS, polistren, polistrol), ahşap, metal, çini, porselen, seramik, deri, kauçuk, mantar, mukavva vs. malzemelerin yapıştırılmasında kullanılabilir.80'li yılların başlarında Türkiye pazarında satılmaya başlanan ilk siyanoakrilat türevi yapıştırıcı Japon Alteco firmasının ürünleri idi. 2 gramlık küçük silindirik plastik tüplerde satılan bu yapıştırıcının üzerinde Japonca yazılar ve Made in Japan ibaresi bulunurdu. Alteco ürünü yapıştırıcı, İstanbul Eminönü Meydanı veya Galata Köprüsü üzeri gibi kalabalık yerlerde gösteri amaçlı uygulaması da yapılarak satılmıştır. Büyük bir olasılıkla bu ad Türk pazarında Japon ürünlerine duyulan güvenden istifade etmek için, satıcılar tarafından uydurulmuştur. Başka dillerde; süper yapıştırıcı, anında yapıştırıcı, çılgın yapıştırıcı, yıldırım yapıştırıcı gibi ticari adlarla pazarlanan siyanoakrilat türevleri için Japon yapıştırıcı veya sadece Capon adları Türkiye'de kısa sürede yerleşmiş ve benimsenmiştir.Siyanoakrilat, Harry Wesley Coover Jr. ve ekibinin 1942 yılında 2. Dünya Savaşı için askerlere net görüş sağlayacak plastik nişangah üretimine uygun madde arayışında temas ettiği her şeye yapışan bir formüle rastlamasıyla keşfedilmiştir. Ancak siyanoakrilatlar her şeye yapıştıkları gerekçesiyle Amerikan araştırmacılar tarafından reddedilmişti. 1951 yılında, siyanoakrilatların ticari potansiyelini fark eden Eastman Kodak araştırmacıları Harry Coover ve Fred Joyner tarafından yeniden keşfedilmiş ve ticari bir ürün olarak ilk kez 1958 yılında "Eastman #910" (sonrasında "Eastman 910") adıyla satışa sunulmuştur.Dumanı, siyanoakrilat monomerlerinin göz, burun ve boğazdaki hassas zarlara zarar verebilecek yapıda buharlaşmış şeklidir. Zarlardaki nemle birleşince hızlıca polimerleşip hareketsiz hale gelir. Bu riskler, maddenin iyi havalandırılmış ortamda kullanılmasıyla azaltılabilir. Nüfusun %5 kadarı siyanoakrilat dumanına defalarca maruz kaldıktan sonra duyarlılaşıp grip benzeri belirtiler gösterebilir. Ayrıca cildi tahriş edip alerjik reaksiyonlara sebep olabilir. Nadiren, solunması astımı tetikleyebilir. Piyasada çeşitli siyanoakrilat formülleri içeren çok çeşitli yapıştırıcı türleri bulunduğundan tüm siyanoakrilatlı yapıştırıcılar için belirlenmiş genel bir zehirlilik ölçüsü yoktur.Siyanoakrilatın pamuklu veya yünlü maddelere uygulanması güçlü ve hızlı bir ekzotermik tepkimeyle sonuçlanır. Açığa çıkan ısı ciddi cilt yanıklarına, pamuğun yanmasına veya rahatsız edici beyaz bir dumanın çıkmasına neden olabilir. Malzeme Güvenliği Veri Sayfası  siyanoakrilatın taşınmasında ve kullanılmasında pamuk veya yün kumaşlı giysi, özellikle pamuk eldiven, giyilmemesi konusunda tüketiciyi uyarıyor.
Japon yazı sistemi

Modern Japon yazı sistemi, logografik kanji, heceyazısı kana ve rōmaji (latin alfabesi) olmak üzere üç yazı sisteminin bir kombinasyonudur. Kana ise hiragana ve katakana olmak üzere ikiye ayrılır. Çok sayıda kanji karakterine ek olarak birçok karışık hece yazısının bulunması nedeniyle Japon yazı sistemi genellikle en karmaşık yazı sistemi olarak kabul edilmektedir.Japonca dikey veya yatay olarak yazılabilmektedir. Dikey olarak yazılan metinlerde satırlar sağdan sola doğru olup II. Dünya Savaşı'ndan sonra metinlerin yatay yönde yazılması yaygın hale gelmiştir. Gazeteler ve edebi metinler genellikle dikey yönde yazılı olup genel olarak işaretler, kullanma kılavuzları ve web siteleri yatay yönde yazılıdır.Dört yazı sistemininde kullanıldığı 19 Nisan 2004 tarihli bir Asahi Shimbun gazetesi başlığı örneği: (kanji (kırmızı), hiragana (mavi), katakana (yeşil) ve rōmaji ile sayılar (siyah)):The Modern Japanese Writing System : an excerpt from Literacy and Script Reform in Occupation Japan, by J. Marshall Unger.
Japon yeni

Yen, Japonya para birimidir. 1 yen = 100 sen olup, artık sen birimi kullanılmamaktadır ve bu hala devam etmektedir. Günümüzde bu yen yani yeni olarak adlandırılır. Aynı zamanda Amerikan doları, Avro ve İngiliz Sterlini'nden sonra rezerv parası olarak geniş çapta kullanılır.Yen sözcüğü, Çin para birimi Yuan'dan gelir. Japon standartlarında yen, "en" olarak telaffuz edilir.İngiliz standartlarında ise "yen" olarak hecelenir ve okunur. Bu Portekiz tarihsel literatüründen dolayıdır. Japonca'da literatür anlamı yuvarlak objedir. Eski Çin madeni parasına dayanır; bu para, dairesel biçimdedir ve Tokugawa dönemi Japonyası'nda geniş bir şekilde kullanılmıştır.Yen, 1870'de Meiji hükûmetince Avrupa'daki bir para sistemi benzeri olarak tanıtıldı. Yen, Edo döneminde ise kompleks bir para sistemi olarak yerleşti ve Mon'a (1870'teki para sistemi) dayandırıldı. Bretton Woods sistemi çöktü ve Yen harekete geçti.
Japon yönetiminde Tayvan

Japon yönetiminde Tayvan, 1895-1945 yılları arasında Tayvan'ın Japon İmparatorluğu yönetiminde olduğu dönemdir.Birinci Çin-Japon Savaşı'nın ardından Tayvan Şimonoseki Antlaşması gereği Japonya'ya verildi. Tayvan'ın Japon İmparatorluğuna dahil edilmesi, 19. yüzyılın sonlarına doğru Güney Genişleme Doktrini'nin uygulanmasında Japonya'nın ilk adımları olarak görülmektedir. Tayvan'ın Japonya'nın ilk kolonisi olup model bir koloni olarak gösterildi. Sonuç olarak, adanın ekonomisini, endüstrisini ve altyapısını iyileştirmek ve kültürünü değiştirmek için çok çaba gösterildi. Bu çabalar, Asya-Pasifik'teki Japonya'nın askerî harekâtlarındaki ihtiyaçlarını da destekledi.II. Dünya Savaşı'nın sonunda Japonya'nın teslim olmasının ardından 25 Ekim 1945 tarihinde adanın yönetimi Çin Cumhuriyeti'ne devredildi. 1952 yılında Çin Cumhuriyeti ile Japonya arasında imzalanan Taipei Antlaşması ile birlikte Japonya ada üzerindeki tüm haklarından vazgeçti.
Japon yılan balığı

Japon yılan balığı (Anguilla japonica;  nihon'unagi), anguillia cinsine ait bir yılan balığı türüdür. Ağırlıklı olarak Japonya, Kore, Çin, Tayvan, Vietnam ve Filipinler'in kuzeyinde yetişmektedirler. Ağırlıklı olarak tatlı suda yaşamakla birlikte bazen denize de açılabilmektedir. Japonya'da unagi denilen yerlerde yemek kültürünün önemli bir parçası olup kabayaki denilen ızgara yılan balığı hizmet eden birçok restoran bulunmaktadır.
Japon zırhı

Japon zırhı, Japonya'da özellikle samuraylar ve askerler tarafından kullanılan zırh türüdür. Bilim adamları, Japon zırhının ilk olarak 4. yüzyılda mezarlarda zırh ve temel miğferlerin keşfiyle ortaya çıktığı konusunda hemfikirdir. Kore üzerinden Çin'den geldikleri düşünülmektedir. Heian döneminde, benzersiz Japon samuray zırhı ō-yoroi ve dō-maru ortaya çıktı. Japon zırhı, dō olarak bilinen samuraylar tarafından giyilen, deri kayışlar ve hava koşullarına dayanıklı cila kullanılarak daha tanıdık vücut zırhı stiline dönüştü. Deri veya demir pullar da samuray zırhlarını inşa etmek için kullanıldı, deri ve nihayetinde bu zırhların bireysel pullarını birleştirmek için ipek dantel kullanıldı. 16. yüzyılda Japonya, Nanban ticareti olarak bilinecek olan dönemde Avrupa ile ticarete başladı. Bu, fitilli tüfeklerin ilk kez ithal edilişiydi ve yurtiçinde seri üretime geçtiğinden, samurayların daha hafif ve daha koruyucu zırhlara ihtiyacı vardı. Sonuç olarak, modern zırh anlamına gelen tosei-gusoku adı verilen yeni bir zırh tarzı ortaya çıktı. Edo döneminde ise samuraylar statülerinin bir sembolü olarak hem plaka hem de katmanlı zırh kullanmaya devam etti.Ōyamazumi Tapınağı, Japon zırhının bir hazine evi olarak bilinir ve Ulusal Hazine ve Önemli Kültürel Varlık olarak belirlenmiş Japon zırhlarının %40'ını barındırır. Kasuga-taisha, değerli zırhlı bir hazine evi olarak da bilinir.